ml ml ml en en en en en en en fr en en en ml ml ml ml ml ml ml ml en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en en ml en ml ml ml ml ml ml ml ml en ml en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en ml ml ml ml ml ml en ml ml ml ml ml ml ml ml ml pl ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en en ml ml ml ml ml ru en ml ml ml ml ml en ml ml ml ml ml ml en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en ml ml ml ml en ml ml ml ml ml ml en ml ml ml ml en ml ml ml ml ml ml ml en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en en ml en en en fr en hu it en pt en cs en pt en en it su en it en en cs uz en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml fi en en en en en en en en en en en fr en en en ml en en en en en
Showing posts with label വായന. Show all posts
Sapieins A brief history of Humankind
Kindle version price Rs 236.55
Publisher: Vintage Digital; 01 edition (4 September 2014)
Sold by: Amazon Asia-Pacific Holdings Private Limited
Paperback Rs249.00 Publisher: Penguin Random House (11 June 2015)
ചിലപുസ്തകങ്ങൾ വായിച്ചാൽ പുതിയ പുഴയിൽ കുളിച്ചപോലെ ഒരു പുതിയ ഉന്മേഷം കിട്ടും. അത്തരമൊരു വായനാനുഭവം ഒരു പുതിയ ഉന്മേഷം ആണ് എനിക്ക് ഈ പുസ്തകം വായിച്ച് കിട്ടിയത്.
ഞാൻ പറയുന്നതൊന്നും ആവില്ല നിങ്ങൾ ഈ പുസ്തകം വായിച്ചാൽ നിങ്ങളുടെ അനുഭവം. അത് ഉറപ്പ്.
Big History എന്ന ശാസ്ത്രശാഖയിൽ പെട്ട പുസ്തകം. പ്രപഞ്ചോത്പത്തിയിൽ (ബിഗ് ബാങ്ങ്) നിന്നും ഇന്നേവരേയ്ക്കുള്ള ചരിത്രം ആണ് ഈ ശാഖയിൽ പെട്ടത്.
Maps of Time" by David Christian എന്നത് ഈ ശാഖയിലെ മറ്റൊരു പുസ്തകമാണ്. ഡേവിഡ് കൃസ്റ്റ്യൻ ആണ് ബിഗ് ഹിസ്റ്ററി എന്ന് രണ്ട് വാക്കുകൾ കൂട്ടിച്ചേർത്ത് പുതിയ വാക്ക് ആക്കിയത്.
Homo Deus, a brief history of tomorrow എന്ന ബുക്കും ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ ആയി ഇപ്പോൾ പുറത്ത് വന്നിട്ടുണ്ട്. Homo Deus = human God
Not a birds’ view, but a satellite view of 70000 years of humankind. അത്രയും വിദൂരക്കാഴ്ച്ച ആണ്.
ചിന്തിയ്ക്കുന്നവർക്ക് അനവധി പഴുതുകൾ ഈ പുസ്തകത്തിൽ കാണാൻ പറ്റും. എന്നിരുന്നാലും അവർക്കും ചിന്തിയ്ക്കാൻ ഒരു പഴുത് ഈ പുസ്തകത്തിലൂടെ കിട്ടും എന്നതാ ഈ പുസ്തകത്തിന്റെ മേന്മ.
വളരെ ക്രിസ്പി ആണ് രചന. ധാരാളം വിഷയങ്ങൾ ഈ നാന്നൂറിൽ പരം പേജുകളിൽ അടുക്കിവെച്ചിരിക്കുന്നു. അതിനാൽ തന്നെ സംഭവങ്ങളിൽനിന്ന് സംഭവങ്ങളിലേക്ക് ചാടി ചാടി പോകുന്നു. ലോജിക്ക് തെറ്റുന്നുമില്ല. തന്റെ വാദങ്ങളെ സമർത്ഥിക്കാൻ അതിയായ മിടുക്ക് ഗ്രന്ഥകാരൻ കാട്ടിയിട്ടുണ്ട്.
Biology + History combined ചെയ്താണ് ഗ്രന്ഥകാരൻ തന്റെ ചില വാദങ്ങൾ സമർത്ഥിയ്ക്കുന്നത്.
ഒരു ലക്ഷം കൊല്ലങ്ങൾക്ക് മുന്നേ ഭൂമിയിൽ ചുരുക്കം ആറുതരത്തിൽ പെട്ട മനുഷ്യവർഗ്ഗങ്ങൾ (സ്പെസീസ്) ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇന്ന് നമ്മൾ മാത്രം. (ഹോമോ സാപിയൻസ്)
കേമനാകാനുള്ള യുദ്ധത്തിൽ എങ്ങനെ നമ്മുടെ സ്പീസീസ് ജയിച്ചു? പൗരാണികമനുഷ്യർ എന്തുകൊണ്ട് നഗരങ്ങളും രാജ്യങ്ങളും നിർമ്മിച്ചു? ദൈവം, ദേശീയത, മനുഷ്യാവകാശം എന്നിവയിലൊക്കെ വിശ്വസിക്കാൻ എങ്ങനെ തുടങ്ങി? സമ്പത്തിനേയും പുസ്തകങ്ങളേയും നിയമത്തിനേയും ഒക്കെ വിശ്വസിക്കാൻ എങ്ങനെ എന്ത് തുടങ്ങി? മനുഷ്യന്റെ സന്തോഷാവസ്ഥ എന്നത് എന്താണ്? വരും നൂറ്റാണുകളിൽ നമ്മുടെ ലോകവും നാമും എന്തായി തീരും?
ഇതിലേക്കെല്ലാമുള്ള അന്വേഷണവും ഗ്രന്ഥകാരന്റെ കണ്ടെത്തലുകളും ആണ് ഈ പുസ്തകം.
സാപ്പിയൻസ് എന്ന് വെച്ചാൽ ബുദ്ധിയുള്ളവൻ എന്നർത്ഥം. ഹോമോ എന്ന ജനുസ്സിലെ ബുദ്ധിയുള്ളവൻ ആണ് ഹോമോ സാപ്പിയൻസ് എന്ന മനുഷ്യകുലം. സ്വയം അല്ലാതെ മറ്റെല്ലാം നശിപ്പിക്കുക എന്നത് മനുഷ്യകുലത്തിന്റെ ജീനിലുള്ള സ്വഭാവമാണ്. വെറും ലക്ഷങ്ങൾ മാത്രം ഉണ്ടായിരുന്ന മനുഷ്യൻ, അവൻ എവിടെ ചെന്നുവോ അവിടെ ഉള്ള ജീവജാലങ്ങളേയും പ്രകൃതിയേയും അവൻ നശിപ്പിച്ചു. ഭക്ഷണശൃംഘലയിൽ മുകളിലായി. നിയാണ്ടർതാൽ എന്ന മറ്റൊരു സ്പീസീസിനെ നശിപ്പിച്ചത് ഹോമോ സാപ്പിയൻസ് ആണെന്ന് ഗ്രന്ഥകാരൻ സമർത്ഥിക്കുന്നുണ്ട്. അവർക്കില്ലാത്ത ബുദ്ധിശക്തി നമുക്ക് ഹോമോ സാപ്പിയൻസിനു ഉണ്ട്. അതുകൊണ്ടാണവർ എല്ലാം കീഴടക്കുന്നത്.
2050ആം ആണ്ടോടുകൂടി മനുഷ്യൻ മരണത്തെ അതിജീവിക്കാനുള്ള ചാൻസ് ഉണ്ടെന്ന് ഗ്രന്ഥകർത്താവ് സമർത്ഥിക്കുന്നു. അതിനുസഹായിക്കുന്നത് ശാസ്ത്രവിപ്ലവം മൂലം ഉണ്ടായ വിവിധ എഞ്ചിനീയറിങ്ങ് ശാസ്ത്രശാഖകൾ ആണ്. ജനറ്റിക് എഞ്ചിനീയറിങ്ങ്, സൈബോർഗ് എഞ്ചിനീയറിങ്ങ് എന്നിവ ഉദാഹരിച്ച് ഗ്രന്ഥകർത്താവ് തന്റെ വാദം സാധൂകരിക്കുന്നുണ്ട്.
യൂറോപ്പിൽ ഉള്ളവർക്ക് പുറം ലോകം കീഴടക്കാൻ വലിയ ത്വര ആയിരുന്നു. എന്നാൽ ചൈനക്കാരും ഇന്ത്യക്കാരും അവരെക്കാൾ ബുദ്ധിശക്തിയിൽ മോശക്കാരായിട്ടല്ല അവർ പുറം ലോകം കീഴടക്കാൻ തുനിയാത്തത്. യൂറോപ്പിലെ ഇമ്പീരിയലിസവും ക്യാപ്പിറ്റലസവും ആയിരുന്നു യൂറോപ്പ്യരുടെ ഈ ത്വരയ്ക്ക് പിന്നിൽ. ഇമ്പീരിയലിസവും ക്യാപ്പിറ്റലസവും തന്നെ ആണ് യൂറോപ്യരുടെ അഭൂതപൂർവ്വമായ വളർച്ചയ്ക്കും കാരണം.
സന്തോഷത്തെ കുറിച്ച് വിശദമായി ഗ്രന്ഥകർത്താവ് പ്രതിപാദിയ്ക്കുന്നുണ്ട്. എന്താണ് സന്തോഷം? എങ്ങിനെ അളക്കാം? മനുഷ്യന്റെ സന്തോഷം സ്ഥായി അല്ല. അതിനു കാരണം എന്താണ്? ഇന്നുള്ള മനുഷ്യരാണോ ഒരു നൂറുകൊല്ലം മുൻപ് ജീവിച്ചിരുന്ന മനുഷ്യരാണോ കൂടുതൽ സന്തോഷവാൻ?
സമ്പത്ത് അഥവാ പൈസയെ പറ്റിയും വിശദമായി ഗ്രന്ഥകാരൻ പറയുന്നുണ്ട്. എഴുത്ത് എന്ന് എന്തിനുവന്നു എന്ന് ഗ്രന്ഥകാരൻ പറയുന്നുണ്ട്. ഭരണസൗര്യത്തിനു കണക്ക് സൂക്ഷിക്കാനാണ് എഴുത്ത് എന്ന രീതി വന്നത് എന്ന് ഗ്രന്ഥകാരൻ സമർത്ഥിക്കുന്നു. ഭാഷ എന്നത് അന്ന് ഈ കണക്കിന്റെ ഭാഷ മാത്രം ആയിരുന്നു. പിന്നീട് ആണത് വലുതായി സംസാരഭാഷ ഉണ്ടായത്.
Planet Earth is 4.5 billion years old. In just a fraction of that time, one species among countless others has conquered it.
70,000 കൊല്ലങ്ങൾക്കുമുന്നേ ഹോമോ സാപ്പിയൻസ് എന്ന മനുഷ്യജനുസ്സ് ഒന്നിച്ച് ഒരുമിച്ച് വിപുലമായ ചില കാര്യങ്ങൾ ചെയ്തു തുടങ്ങി. ഈ കാര്യങ്ങളെ സംസ്കാരം എന്ന് വിളിക്കാം. സംസ്കാരത്തിന്റെ പിന്നീടങ്ങോട്ടുള്ള കഥയാണ് ചരിത്രം എന്ന് അറിയപ്പെടുന്നത്.
മൂന്നുകാര്യങ്ങൾ ആണ് ചരിത്രത്തിലെ നാഴികക്കല്ലുകൾ ആയി പറയുന്നത്:-
70000 കൊല്ലങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് തുടങ്ങിയ കോഗ്നിറ്റീവ് റവലൂഷൻ (പ്രത്യഭിജ്ഞാനവിപ്ളവം)
12000 കൊല്ലങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് തുടങ്ങിയ അഗ്രികൾച്ചറൽ റവലൂഷൻ (കാർഷിക വിപ്ളവം)
വെറും 500 കൊല്ലങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് തുടങ്ങിയ സയന്റിഫിക്ക് റവലൂഷൻ (ശാസ്ത്ര വിപ്ളവം)
ഈ മൂന്ന് വിപ്ലവങ്ങളെയും പുതിയ രീതിയിൽ വായിക്കുകയാണ് ഈ പുസ്തകത്തിൽ
ചരിത്രത്തിനു മുന്നേയും മനുഷ്യരുണ്ടായിരുന്നു. അന്ന് പക്ഷെ അവൻ മറ്റ് ജീവജാലങ്ങളിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തത പുലർത്തിയിരുന്നില്ല. മറ്റ് ജീവജാലങ്ങളെ പോലെ അവനും അവളും ജീവിച്ചു.
ചരിത്രം തുടങ്ങാനുണ്ടായ പ്രത്യഭിജ്ഞാനവിപ്ളവം തുടങ്ങാൻ കാരണമെന്തായിരുന്നു? മനുഷ്യന്റെ തലച്ചോറു തന്നെ. അത് മറ്റ് ജീവജാലങ്ങളെ അപേക്ഷിച്ച്, വലുതാണ്. അതായത് ശരീരവലുപ്പത്തിനോടുള്ള അനുപാതത്തിൽ വലുതാണ്. എന്നാൽ ഈ തലച്ചോർ ഹോമോ സാപ്പിയൻ എന്ന ജനുസ്സിനെ പോലെ തന്നെ നിയണ്ടത്തർ, ഹോമോ എറക്റ്റസ് എന്നിവകൾക്കും ഒക്കെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
എന്തോ ഒരു അജ്ഞാതകാരണത്താൽ വളരെ ചെറിയ ഒരു ജനിതിക മാറ്റം മനുഷ്യതലച്ചോറിൽ പരിവർത്തനം നടത്തിയതാണ് കോഗ്നിറ്റീവ് കഴിവുകൾക്ക് ഹോമോ സാപ്പിയൻസിനെ പ്രാപ്തരാക്കിയത് എന്ന് ശാസ്ത്രജ്ഞന്മാർ കരുതുന്നു.
എന്താണ് മനുഷ്യരെ മറ്റ് ജീവികളിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തമാക്കിയതും ഭൂമണ്ഡലത്തിന്റെ അധിപന്മാരാക്കിയതും? ഈ കൃതിയുടെ കർത്താവു പറയുന്നതനുസരിച്ച്, ഇല്ലാത്ത കാര്യങ്ങൾ ചിന്തിച്ച് കൂട്ടാനും അത് വെച്ച് വിപുലമായ കൽപ്പനാസൃഷ്ടികൾ നിർമ്മിക്കാനും ഉള്ള മനുഷ്യരുടെ കഴിവാണ് ഈ മേൽക്കോയ്മക്ക് കാരണം. ഈ കഴിവുകാരണം, ഒറ്റയ്ക്ക് ചെയ്യാൻ സാധിയ്ക്കാത്ത കാര്യങ്ങൾ കൂടെ, വളരെ വലിയകൂട്ടമായി മനുഷ്യർ ചെയ്തു തീർക്കുന്നു. ഈ വലിയ കൂട്ടത്തിൽ അധികവും മുൻ പരിചയം ഒട്ടുമില്ലാത്തവർ ആയിരിക്കും എന്ന് ഓർക്കുക. എന്നിട്ടും അവർ അവരേക്കാൾ വലിയ ജീവികളെ നായാടി പിടിയ്ക്കുന്നു. ആകാശത്ത് ഇന്റർനാഷണൽ സ്പേസ് സ്റ്റേഷൻ നിർമ്മിച്ച് പരിപാലിക്കുന്നു. ഉദാഹരണമായി പറഞ്ഞാൽ അമേരിക്ക അഥവാ യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സ് ഓഫ് അമേരിക്ക, ലക്ഷ്മി ഭഗവതി തുടങ്ങിയ പലതും ഒരു കൂട്ടം മനുഷ്യരുടെ ബോധമണ്ഡലത്തിൽ മാത്രം ഉള്ളതും ആ പൊതുബോധം അവരെ ഒരു പ്രത്യേകരീതിയിൽ പെരുമാറുവാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുകയും  കർത്താവ് സമർത്ഥിക്കുന്നു. ഇത്തരം മിഥുകൾ ഇല്ലാതെ സംസ്കാരം ഉണ്ടാകില്ല. എത്ര സങ്കീർണ്ണമാണോ സംസ്കാരം അത്രയും സങ്കീർണ്ണമായിരിക്കും ഈ മിഥുകളും.
ഈ വാദങ്ങൾ രസകരങ്ങൾ ആണ്. വായിച്ചാലേ അത് സ്വയം ബോദ്ധ്യമാവൂ.
Human being is just another animal in the planet earth till around fifty-seventy thousand years ago
മനുഷ്യകുലത്തിലും അനവധി സ്പീസീകുകൾ നിലനിന്നിരുന്നു, ഹോമോ എറക്റ്റസ്, ഹോമോ എർഗാസ്റ്റെർ, നിയാണ്ടർത്താൽ തുടങ്ങിയ സ്പീസീസുകൾ. സാപിയൻസ് എന്നത് മറ്റൊരു സ്പീസീസ് ആണ്. സാപ്പിയൻസ് = ബുദ്ധിയുള്ളവൻ. ഈസ്റ്റ് ആഫ്രിക്കയിൽ ആയിരുന്നു ഹോമോ സാപ്പിയൻസിന്റെ ഉദ്ഭവം.
ഏകദേശം പതിനായിരം കൊല്ലങ്ങൾക്ക് മുൻപാണ് മനുഷ്യൻ കൃഷിയിൽ ഏർപ്പെട്ട് ജീവിക്കുന്നവരായി മാറിയത്. അഥവാ അഗ്രിക്കൾച്ചറൽ റവലൂഷൻ നടന്നത്.
മനുഷ്യൻ കൃഷി കണ്ട് പിടിച്ച് അത് ശീലിച്ചത് മുതൽ ഭൂമിയുടെ സന്തുലിതാവസ്ഥ നശിയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി.
ഹണ്ടർ - ഗാദറർ ആയിരുന്ന കാലത്ത് മനുഷ്യന്റെ ആരോഗ്യം നന്നായിരുന്നു. അസുഖങ്ങൾ വളരെ കുറവായിരുന്നു. പ്രൊട്ടീൻസിനും വിറ്റാമിനുകൾക്കും പഞ്ഞമില്ലായിരുന്നു. എന്നാൽ കൃഷി ശീലിച്ച് ഗോതമ്പ് മനുഷ്യനെ അടിമപ്പെടുത്തിയത് മുതൽ അസുഖങ്ങൾ കൂടാൻ തുടങ്ങി. ഒരു ധാന്യമല്ലേ പ്രധാനമായും കഴിക്കുന്നുള്ളൂ എന്നത് തന്നെ കാരണം.
മനുഷ്യനു ഭൂമണ്ഡലത്തിൽ എങ്ങിനെ മേൽക്കൈ കിട്ടി എന്നതാണ് മറ്റൊന്ന്. മേൽക്കൈ ഉണ്ടായത് മുതൽ മനുഷ്യൻ “ജസ്റ്റ് അനദർ മൃഗം“ അല്ലാതായി മാറി.
Omnivorous Ape ആണ് മനുഷ്യൻ. മനുഷ്യനും മൃഗങ്ങളും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം കൂട്ടം ചേരാനുള്ള മനുഷ്യന്റെ കഴിവ് ആണ്. മൃഗങ്ങൾ കൂട്ടം ചേരും, പക്ഷെ വളരെ കുറഞ്ഞ സംഖ്യയേ ഒരു കൂട്ടത്തിൽ ഉണ്ടാകൂ. ഒരു കൂട്ടം മറ്റൊരു കൂട്ടത്തെ കണ്ടാൽ പരസ്പരം അടുക്കുന്നതിനു പകരം യുദ്ധമാകും ഉണ്ടാകുക. ഒരു കൂട്ടത്തിലെ ചിമ്പാൻസി മറ്റൊരു കൂട്ടത്തിൽ ചിമ്പാൻസിയുമായി ചേരില്ല.  മനുഷ്യൻ അങ്ങനെ അല്ലല്ലൊ.
ഇന്നും മനുഷ്യന്റെ മനസ്സിൽ പഴയ ഹണ്ടർ ഗാദറർ ഉണ്ട്. ഭക്ഷണം പഴയകാല കൃഷീവലന്റേയും ആണ്.
കാലത്തിനനുസരിച്ച് ബുദ്ധിവളർന്നു മനുഷ്യനു എന്നതിനു തെളിവില്ല. ഗോതമ്പ് തുടങ്ങി ചില ധാന്യങ്ങളും ഉരുളക്കിഴങ്ങ് തുടങ്ങിയ ചില കിഴങ്ങുകളും മാത്രമാണ് മനുഷ്യൻ ഡൊമസ്റ്റികേറ്റ് ചെയ്തിട്ടുള്ളൂ. പഴയ ഹണ്ടർ ഗാദറർ കാലത്ത് ഭക്ഷണത്തിനു വൈവിദ്ധ്യമുണ്ടായിരുന്നു. നാളെയെ പറ്റി അവർ വിചാരപ്പെട്ടിരുന്നില്ല. അതിനാൽ തന്നെ അവർ കൂടുതൽ ആരോഗ്യവാന്മാരായിരുന്നു.
മനുഷ്യൻ പ്രകൃതിയുമായി ഇണങ്ങി ജീവിച്ചിരുന്നു എന്നത് കെട്ടുകഥ മാത്രമാണ്. വ്യക്തികൾ ആയി നോക്കുമ്പോൾ ഉള്ളതല്ല, മനുഷ്യകുലത്തിന്റെ ചരിത്രം ആകെ മൊത്തം നോക്കുമ്പോൾ. മനുഷ്യൻ എവിടെ ഉണ്ടോ അവിടെ പ്രകൃതിയുടെ സന്തുലിതാവസ്ഥ നഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടേ ഉള്ളൂ എന്ന് ആസ്റ്റ്രേലിയ, ഏഷ്യ, ഗാലപ്പഗോ ദ്വീപുകൾ തുടങ്ങി അനവധി ഉദാഹരണങ്ങൾ സഹിതം പറയുന്നുണ്ട് ഈ പുസ്തകത്തിൽ. ആസ്റ്റ്രേലിയയിലെ കംഗാരു ജിറാഫ് പോലെ ഉള്ള വലിയ സസ്തനികൾ എല്ലാറ്റിന്റേയും കുലം മുടിച്ച് ആ വർഗ്ഗം തന്നെ ഉന്മൂലനം ചെയ്തു മനുഷ്യർ.
ചരിത്രം നമുക്ക് അറിയുന്നത് ഫോസിലുകളിൽ നിന്നും പുരാതന ഗുഹ അവശിഷ്ടങ്ങളിൽ നിന്നും മാത്രമല്ല, ഇന്ന് നിലവിലുള്ള പൗരാണികഗോത്രങ്ങളിലെ അവരുടെ ജീവിതവും ജീവിതശൈലിയും നിരീക്ഷിച്ച് മാത്രമേ മനുഷ്യകുലത്തിന്റെ പുരാതന ചരിത്രം മനസ്സിലാക്കാൻ പറ്റൂ.
ആദമിന്റെയും ഈവിന്റെയും ഒരു ദിവസത്തിൽ എന്തൊക്കെ നടന്നിരുന്നു? രാവിലെ എഴുന്നേറ്റുവോ? എപ്പോ എഴുന്നേറ്റു? ചായകുടിച്ചുവോ? അറിയാൻ ഒരു നിവൃത്തിയുമില്ല.
മനുഷ്യൻ ചെറു ചെറു കൂട്ടങ്ങളായാണ് കാർഷികവിപ്ലവം വരുന്നതുവരെ കഴിഞ്ഞിരുന്നത്. കാർഷികവിപ്ലവം തുടങ്ങി ഇന്നത്തെ നിലയിൽ സമ്പത്ത് സ്വരുക്കൂട്ടിവരാൻ വേണ്ടിവന്ന പതിനായിരം വർഷങ്ങൾ എന്നത് മനുഷ്യന്റെ ജീൻ ഘടന മാറ്റി സ്നേഹം പരസ്പരബഹുമാനം ജൈവശാസ്ത്രപരമായ ഇൻസ്റ്റിങ്റ്റുകൾ  എന്നിവ കൊണ്ടുവരാനായുള്ള കാലയളവ് വളരെ ചുരുങ്ങിയതാണ് ഈ പതിനായിരം വർഷം.
അതിനാലാണ് ലോകത്ത് ഇന്ന് നടക്കുന്ന കലാപങ്ങളും സംഘർഷങ്ങളും.
അമേരിക്കൻ ഡിക്ലറേഷൻ ബയോളജിക്കൽ ടേംസിലേക്ക് മാറ്റി അതിനെ അപഗ്രഥിക്കുന്നത്.
നാളെയെപറ്റിയുള്ള ആവലാതി കാർഷികവിപ്ളവത്തിന്റെ സംഭാവന ആണ്.
കാർഷികകൂട്ടായ്മകൾ ഗ്രാമങ്ങളായി മാറിയപ്പോൾ ഉണ്ടായ ഗുണം, അവ കാട്ടുമൃഗങ്ങളിൽ നിന്നും പ്രകൃതിക്ഷോഭങ്ങളിൽ നിന്നും കൂടുതൽ സുരക്ഷ നൽകി എന്നതാണ്. മാത്രമല്ല, വ്യക്തികളായി നോക്കിയാൽ ഒരു വ്യക്തിയ്ക്ക് വലിയ ഗുണം ഉണ്ടായിട്ടില്ലെങ്കിലും ഹോമോ സാപ്പിയൻസ് എന്ന സ്പീസീനു അത് വലിയ ഗുണം ചെയ്തു. ഹോമോ സാപ്പിയൻസ് പെറ്റ് പെരുകി ഭൂമിയാകെ നിറഞ്ഞു. Agricultural revolution gave ability to keep more people alive under worst conditions.
Population of planet earth before agricultural revolution കൈറോയിലെ ഇന്നത്തെ ജനസംഖ്യയോളമേ ഉണ്ടാകൂ. ഇന്നത്തെ സ്ഥിതി അതല്ല. പതിനായിരം കൊല്ലം കൊണ്ട് ഉണ്ടായ മാറ്റം.
ഉറുമ്പുകൾ നിരനിരയായി പോകുന്നത് അവരുടെ ജീവിതരീതി ആ ഡിസിപ്ലിൻ അവരുടെ ജീനിൽ കൊത്തി വെച്ചിട്ടുണ്ട് എന്നതുകൊണ്ടാണ്.
മനുഷ്യന്മാരുടെ ജീനിൽ അതില്ല. നമ്മുടെ ജീവിതരീതി അതിനു പുറത്ത് നമ്മുടെ ഭാവനയിൽ ആണ്. അതിനു മനഃപ്പൂർവ്വമായ എഫർട്ട് വേണം. മരണശേഷം ബുദ്ധിയിൽ നിന്നും അത് മാഞ്ഞുപോകും. മക്കൾക്ക് അത് കൈമാറ്റം ചെയ്യപ്പെടുന്നില്ല.
എഴുത്ത് കണ്ട് പിടിയ്ക്കപ്പെട്ടു. എഴുത്ത് മനുഷ്യബുദ്ധിയുടെ ഈ കുറവുകൾ നികത്തി. മരിച്ചാൽ എഴുതിവെച്ചത് കൈമാറ്റം ചെയ്യപ്പെടുന്നല്ലൊ.
The network of artificial instincts is called CULTURE. എല്ലാ സംസ്കാരത്തിലും വൈരുദ്ധ്യങ്ങൾ ഉണ്ട്. അവതമ്മിൽ റിക്കൺസൈൽ ചെയ്യാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ ആണ് സംസ്കാരം തന്നെ മാറുന്നത്.
History is the biggest fraud
History has a direction. It is moving towards UNITY
ഇത് വായിച്ചപ്പോൾ സാറ്റലൈറ്റ് വ്യൂ യിലൂടെ മനുഷ്യകുലത്തിന്റെ ചരിത്രം പരിശോധിച്ചാൽ നെഹ്രുവിന്റെ പ്രസിദ്ധമായ യൂണിറ്റി ഇൻ ഡൈവേഴ്സിറ്റി എന്ന വാക്യം ഓർമ്മ വരും.
Religion was the third great unified of humankind along side money and empires.
Actually പുസ്തകത്തിന്റെ നടുക്കുള്ള കുറെ ഭാഗങ്ങൾ ഇല്ല്യായിരുന്നാലും ഈ സാറ്റലൈറ്റ് വ്യൂവിനു കോട്ടം തട്ടില്ല എന്ന് എനിക്ക് തോന്നി. പക്ഷെ കൺക്ലൂഷനിലേക്ക് ബന്ധിപ്പിക്കാൻ ഈ നടുഭാഗവും ആവശ്യമാണ്.
മരണമാണ് മനുഷ്യൻ നേരിടുന്ന ഏറ്റവും വലിയ വെല്ലുവിളി. മരണത്തെ ജയിക്കാൻ സാധിക്കാത്ത മനുഷ്യൻ മരണശേഷമുള്ള ജീവിതത്തേയും സ്വർഗ്ഗത്തെയും ഒക്കെ സ്വപ്നം കാണുന്നു.
എന്നാൽ സയൻസിന്റെ മുന്നിൽ മരണം ഒഴിച്ച് കൂടാവാനാത്ത ഒന്നല്ല. അത് ഒരു ടെക്നിക്കൽ പ്രോബ്ലം മാത്രമാണ്. ആളുകൾ മരിക്കുന്നതിനു കാരണം ഹാർട്ട് അറ്റാക്ക്, അസുഖം എന്നിങ്ങനെ ഓരോ കാരണങ്ങൾ ഉണ്ടായിരിക്കാം. ഇവ ഓരോന്നും ഓരോ ടെക്നിക്കൽ പ്രോബ്ലങ്ങൾ ആണ് ശാസ്ത്രത്തിനു മുന്നിൽ. അതിനാൽ ഓരോരോ ടെക്നിക്കൽ പ്രോബ്ലങ്ങൾക്കും ഓരോരോ ടെക്നിക്കൽ സൊലൂഷൻ ഉണ്ടാകും. ഇന്ന് സയൻസിനു എല്ലാ ടെക്നിക്കൽ പ്രോബ്ലങ്ങളേയും ഓവർകം ചെയ്യാൻ പറ്റുന്നില്ല എന്നത് ശരി തന്നെ. എന്നാൽ നാളെ…
The average life expectancy jumped from around 25-40 years, to around 67 in the entire world, and to around 80 years in the developed world. Child mortality also reduced. 2050ഓടുകൂടി മനുഷ്യരിൽ ചിലരുടേയെങ്കിലും ജീവൻ ഇത്തരം അസുഖങ്ങളെ കൊണ്ട് നഷ്ടപ്പെടാതിരിക്കും എന്ന് ചില ശാസ്ത്രജ്ഞന്മാർ കരുതുന്നു. എന്നിരുന്നാലും അവർക്ക് അപകടം സംഭവിച്ച് മരണവും സംഭവിക്കാം. അപകടമരണംസംഭവിച്ചില്ലെങ്കിൽ അവർ ചിരഞ്ജീവികൾ ആയിരിക്കും.
ഇൻ ഷോർട്ട് വി ആരെ ലിവിങ്ങ് ഇൻ എ ടെക്നിക്കൽ ഏയ്ജ്.
യൂറൊപ്പിന്റെ വികസനത്തിനു കാരണം, അവരുടെ ട്രാൻസ്പോർട്ടേഷൻ നെറ്റ്വർക്ക്, ഇമ്പീരിയലിസം, ക്യാപിറ്റലിസം എന്നിവയാണ്.
യൂറൊപ്യൻസിനെ പോലെ മറ്റ് പലരും ദീർഘദൂര കടൽ യാത്രകൾ നടത്തിയിരുന്നു. ഉദാഹരണം ചൈനക്കാർ. പക്ഷെ അവരൊന്നും ചെന്ന് ചേർന്ന ഭൂവിഭാഗം കീഴ്പ്പെടുത്താൻ ശ്രമിച്ചിട്ടില്ല. യൂറോപ്യൻസ് ആണ് അത് ചെയ്തത്. ചെന്ന് ചേർന്ന ഭൂവിഭാഗം തങ്ങളുടെ രാജാവിനായിക്കൊണ്ട് ഞാൻ കീഴടക്കിയിരിക്കുന്നു എന്ന് പ്രഖ്യാപിയ്ക്കുന്ന രീതി യൂറൊപ്യന്മാർക്ക് മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.
Money and Credit facility പണ്ട് ഉള്ളവർക്ക് അറിയാമായിരുന്നു പക്ഷെ അത് എങ്ങനെ ഉപയോഗിക്കണം എന്നറിയില്ല എന്ന് എഴുതിയിരിക്കുന്നു. പക്ഷെ അതിലേറെ ഇന്ന് രാഷ്ട്രീയമായും സാമൂഹികമായും കൂടുതൽ സുസ്ഥിര ആർജ്ജിച്ച സമൂഹങ്ങൾ ആണ് അധികവും അവിടെ മാത്രമേ ക്രെഡിറ്റ് ബേസ്ഡ് ആയ ബ്യുസിനസ്സ് അധികവും നടക്കുന്നുള്ളൂ. പണ്ട് താരതമ്യേന ചെറു നാട്ടുരാജ്യങ്ങൾ, അവർ തമ്മിൽ തമ്മിൽ തന്നെ നിത്യവും എന്ന പോലെ ശണ്ഠ. അതിനാൽ അത്ര സുസ്ഥിരമായ ഒരു സൊസൈറ്റി അല്ലായിരുന്നു അതിനാലാണ് ക്രെഡിറ്റ് ഫൈസിലിറ്റ്യ് ഉപയോഗിച്ച് ബ്യുസിനസ്സ് ചെയ്യാത്തത് എന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നു.
In 1700 the world was home to some 700 million humans. In 1800 there were 950 million of us. By 1900 we almost doubled our number to 1.6 billion. And y 2000 that quadrupled to 6 billion. Today there are just shy of 7 billion sapiens.
പ്രകൃതിയെ മനുഷ്യൻ നശിപ്പിക്കുകയാണ് എന്ന് പറയുന്നു. പല സ്പീസീസുകളും ഇല്യാതായി ഭൂമുഖത്തു നിന്നും. എന്നാൽ അതല്ല സ്ഥിതി. പ്രകൃതിയെ ആർക്കും നശിപ്പിക്കാൻ പറ്റില്ല. നമ്മൾ പ്രകൃതിയെ മാറ്റുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. ന്യൂക്ലിയർ സ്ഫോടനത്തേയും കൂറകൾ അതിജീവിക്കും. അപ്പോൾ നാളെ ചിലപ്പോൾ എലിയോ കൂറകളോ ആയിരിക്കാം ഈ പ്രകൃതിയെ ഇന്ന് മനുഷ്യർ ഭരിക്കുന്ന പോലെ ഭരിക്കുക.
Now state and market are father and mother of an individual. BE INDIVIDUAL we shall protect you, said the state and market to present day human
Nationalism and culture is the biggest തുരുപ്പുകൾ
ഹാപ്പിനസ്സ്.. നമ്മളാണോ മുൻപേ ഉണ്ടായിരുന്നവരാണോ ഹണ്ടർ ഗാദററേഴ്സ് ആണോ ഹാപ്പി ആയിരുന്നത്? ആർക്കാണ് കൂടുതൽ സന്തോഷം?
ശാസ്ത്രീയമായി സന്തോഷത്തെ എങ്ങിനെ അളക്കാം? പൊതുവെ പറഞ്ഞാൽ സബ്ജക്റ്റീവ് വെൽ ബീയിങ്ങ് എന്ന് പറയാം. ഇത് പ്രകാരം സന്തോഷം മനസ്സിൽ നമുക്ക് പെട്ടെന്ന് തോന്നതോ അല്ലെങ്കിൽ ദീർഘമായി അനുഭവിയ്ക്കുന്ന “ശാന്തരസം” എന്ന് ഭാരതീയകലാമർമ്മജ്ഞർ പറയുന്നതോ ആകാം. ഉള്ളിൽ തോന്നുന്നതായതിനാൽ നമുക്ക് അളവുകോൽ വെച്ച് അളക്കാൻ പറ്റില്ല. പകരം നമ്മൾ ഒരു കൂട്ടം ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിച്ച് മനശ്ശാസ്ത്രജ്ഞന്മാർ അവരുടേതായ നിഗമനത്തിൽ എത്തുകയാണ് ചെയ്യുക. ഇങ്ങനെ കിട്ടുന്നതും പിന്നെ ഒബ്ജക്റ്റീവ് ആയ പൈസ സന്തോഷം കൊണ്ട് വരുന്നു, അല്ലെങ്കിൽ സ്വാതന്ത്ര്യം സന്തോഷം തരുന്നു,വിവാഹം സന്തോഷം തരുന്നു എന്നിങ്ങനെ ഉള്ള ഒബ്ജക്റ്റീവ് ആയ അവസ്ഥകളേയും വെച്ച് താരതമ്യം ചെയ്യ്യുന്നു. ഇത് വെച്ച് സന്തോഷാവസ്ഥയെ റേറ്റ് ചെയ്യുന്നു.
ഇത്തരം താരതമ്യപഠനം ചരിത്രകാരന്മാർക്ക് ഇന്നത്തെ ജനാധിപത്യമാണോ അതോ ഇന്നത്തെ വിവാഹമോചനതോത് ആണോ സന്തോഷം എന്ന് ഗണിക്കാൻ പ്രചോദനം തരുന്നു.
തെറ്റുകൾ ഉണ്ട് ഇതിൽ ഈ ചോദ്യാവലി പഴയ ആൾക്കാരോട് ചോദിക്കാൻ പറ്റില്ലല്ലൊ. അവർ ഇന്ന് ഇല്ലല്ലൊ. പൈസ എന്നത് താരതമ്യേന പുതിയ കണ്ട് പിടുത്തവും രീതിയുമാണ്.
രസകരമായ ഒരു കാര്യം രോഗാവസ്ഥയുടേതാണ്. പ്രമേഹം കണ്ട് പിടിച്ച നാളുകളിൽ ഞാൻ ദുഃഖിതനായിരുന്നു. ഇന്ന് അതുമായി അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്ത് ജീവിച്ച് നിയന്ത്രണവിധേയമാക്കി പ്രമേഹമൊന്നും ഇല്ലാത്ത മറ്റൊരുവനെ പോലെ സന്തോഷവാനായി ജീവിക്കുന്നു ഈ ഞാൻ.
സന്തോഷം എന്നത് സബ്ജ്ക്റ്റീവും അല്ല ഒബ്ജക്റ്റീവും അല്ല. എന്നാൽ അവ തമ്മിൽ ഉള്ള ബന്ധമാണ് എന്ന് തോന്നുന്നു.
പത്തിന്റെ ലോട്ടറി നൂറുള്ളവനു കിട്ടിയിട്ട് അവൻ സന്തോഷവാനാവില്ല. എന്നാൽ അവൻ ശാരീരികമായി അവശതകൾ സഹിക്കുന്ന നേരത്ത് കിട്ടിയാൽ ചികിത്സയ്ക്ക് അവന്റെ പോക്കറ്റിനെ ബാധിക്കാതിരിക്കാൻ ഉപകരിക്കും. അതിനാൽ അൽപ്പമെങ്ക്ലിലും സന്തോഷവാനായിരിക്കും അവൻ.
ഇത്തരം ഒരു അപ്രോച്ച് അല്ല ബയോളജിസ്റ്റുകളുടെ കയ്യിൽ നിന്നും വരുക. അവർ പറയുന്നത് സന്തോഷാവസ്ഥ എന്നത് തികച്ചും ബയോളജിക്കൽ വസ്തുതകളായ നിങ്ങളുടെ ഞരമ്പുകൾ ഡോപാമിൻ എന്നൊക്കെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കും എന്നാണ്. അവരുടെ അളവുകോലുകൾ തികച്ചും വ്യത്യ്സതമാണ്. (അതെന്താന്ന് അറിയാൻപുസ്തകം വായിക്കുക :) :) )
ഹോമോ സാപിയൻസും അവരുടെ ബയോളജിക്കലായ അതിരുകളെ ഓവർക്കം ചെയ്യാൻ പ്രാപ്തരല്ല.
Homos Sapiens are incapable of breaking free fo their biologically determined limits. അവിടെ ആണ് ഇന്റലിജന്റ് ഡിസൈൻ കടന്നുവരുന്നത്. മുയൽ സാധാരണ മുയലിനെ റീ പ്രൊഡ്യൂസ് ചെയ്യൂ. എന്നാൽ ശാസ്ത്രജ്ഞർ പച്ചനിറത്തിൽ തിളങ്ങുന്ന മുയലിനെ ഉണ്ടാക്കി. അതിന്റെ പേരാണ് ആൽബ. അത് ചെയ്തത് എങ്ങനെ എങ്കിലും പച്ചനിറത്തിൽ തിളങ്ങുന്ന ഒരു ജെല്ലിഫിഷിന്റെ ജീൻ മുയലിന്റെ Embryo യിൽ ഇമ്പ്ലാന്റ് ചെയ്തു.
ജനറ്റിക്ക് എഞ്ചിനീയറിങ്ങ് വഴി നിയാണ്ടർത്താൽ പോലെ ഉന്മൂലനം ചെയ്യപ്പെട്ട സ്പീസിസുകളെ പുനർജ്ജീവിപ്പിക്കാനുള്ള ശ്രമം ഉണ്ട്.
ജീൻ വെച്ചുള്ള കളി ഹോമോ സാപ്പിയൻസിന്റെ അവസാനമാകും. ഹോമോ സാപ്പിയൻസിനെ ആരും കൊന്നൊടുക്കുകയോ തമ്മിൽ തല്ലി ചാവുകയോ അല്ല ഉണ്ടാവുക. അല്ലാതെ തന്നെ ഹോമോ സാപ്പിയൻസ് മറ്റൊരു സ്പീസീസ് ആയി മാറ്റം വരുക (അപ്ഗ്രേഡ് ചെയ്യപ്പെടുക????) ആയിരിക്കും ഉണ്ടാവുക. അതോട് ഇന്ന് നാം അറിയുന്ന ഹോമോ സാപ്പിയൻസ് എന്ന സ്പീസീസ് ഇല്ലാതെ ആകും. അതായിരിക്കും ഹോമോ സാപ്പിയൻസിന്റെ അന്ത്യം.
അതിനുസഹായകരമായി ജനറ്റിക്ക് എഞ്ചിനീയറിങ്ങ് മാത്രമല്ല, cyborg engineering തുടങ്ങിയ പല ശാസ്ത്രശാഖകളും ഉണ്ട്. സൈബോർഗ് എന്ന് വെച്ചാൽ ഓർഗാനിക്ക് ആയ നമ്മുടെ ശരീരത്തിൽ ഇൻ ഓർഗാനിക്ക്-പ്ലാസ്റ്റിക്-ആയ കൃത്രിമ ഉപകരണങ്ങൾ വെച്ച് പിടിപ്പിയ്ക്കുന്ന സയൻസ്. ഇപ്പോൾ തന്നെ കണ്ണട, പേസ്മേക്കർ, കൃത്രിമ കൈകാലുകൾ ഒക്കെ വളരെ കോമൺ ആണ്.
Homo Deus, a brief history of tomorrow എന്ന ബുക്കും ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ ആയി ഇപ്പോൾ പുറത്ത് വന്നിട്ടുണ്ട്.
note: പലതും എന്റെ തർജ്ജുമകൾ ആണ്.. പണ്ടേ ഉള്ള ശീലമാ വായിച്ച പുസ്തകത്തിന്റെ ഇഷ്ടപ്പെട്ട ഭാഗങ്ങൾ എഴുതി സൂക്ഷിക്കുക എന്നത്. അത് ഇതിലും ചെയ്തു. തർജ്ജമ ചിലത് മറ്റുള്ളവർ എഴുതീത് ഞാനും അംഗീകരിക്കുന്നത്.. എന്റേതായ ഒന്നും ഞാൻ ക്ലേം ചെയ്യുന്നില്ല.
പോസ്റ്റ് ചെയ്തത് Sunil Muthukurussi Mana at 9:18 PM No comments: Links to this post
Labels: നിരൂപണം, നൂറാമത്തെ പോസ്റ്റ്, പലവക, ലേഖനം, വായന, വാർഷിക പോസ്റ്റ്, വെറുതെ
Saturday, August 22, 2015
ഇന്ത്യയുടെ മറ്റ് ഭാഗങ്ങളിൽ നിന്ന് കേരളത്തിൽ പ്രത്യേകമായ ഒരു സാമൂഹികസാഹചര്യമായിരുന്നു നിലവിലുണ്ടായിരുന്നത്. കേരളസമൂഹത്തിലും ജാതിയും മതവും തൊട്ടുകൂടായ്മയും മറ്റും തീക്ഷ്ണമായിരുന്നു. സമൂഹത്തിന്റെ പൊതുഘടനയിൽ നമ്പൂതിരിമാർ എന്ന പേരിലുള്ള ബ്രാഹ്മണരായിരുന്നു മുന്നിൽ ഉണ്ടായിരുന്നത്. അവരുടെ എണ്ണമാകട്ടെ വളരെ തുച്ഛവും. എന്നാൽ അളവറ്റ സ്വത്തിന്റെ ഉടമകളായിരുന്നു പല നമ്പൂതിരിമാരും. ഇവരുടെ ഇടയിലെ ഒരു പ്രത്യേകഘടന കാരണം ആയിരുന്നു നമ്പൂതിരിമാരുടെ എണ്ണം കുറവായി തന്നെ നിന്നിരുന്നത്.
ആചാരങ്ങളിൽ അന്ധമായി വിശ്വസിച്ച് ജീവിച്ചിരുന്ന ഇവരുടെ ഇടയിൽ കുടുംബത്തെ മൂത്തആൾക്കുമാത്രമേ നമ്പൂതിരിസമുദായത്തിൽ നിന്നും തന്നെ വിവാഹം ചെയ്യാൻ സാധിക്കുമായിരുന്നുള്ളൂ. ഇവരായിരുന്നു സ്വത്ത് നിയന്ത്രിച്ചിരുന്നത്. ഇളയസന്തതികൾ മറ്റ് സമുദായങ്ങളിൽ നിന്നായിരുന്നു "സംബന്ധം" എന്നറിയപ്പെടുന്ന വിവാഹം കഴിച്ചിരുന്നത്. സംബന്ധത്തിലുണ്ടായ സന്താനങ്ങൾക്ക് പിതാവിന്റെ സ്വത്തിൽ അധികാരവുമുണ്ടായിരുന്നില്യ. സ്വത്ത് കേന്ദ്രീകൃതമായി എന്നത് മാറ്റിവെച്ചാലും ഈ വിവാഹസമ്പ്രദായം അനവധി പ്രശ്നങ്ങൾക്ക് കാരണമായി. മൂത്തസന്തതിയ്ക്ക് മാത്രമേ
വിവാഹം അനുവദനീയമായുള്ളൂ എന്നതിനാൽ വിവാഹപ്രായമായ പെൺകുട്ടികൾ നമ്പൂതിരിഗൃഹങ്ങളിൽ വിവാഹം കഴിക്കാനാകാതെ "പുരനിറഞ്ഞ്" നിൽപ്പായി. മൂത്തസന്തതിയ്ക്ക് ഒന്നിലധികം വേളി ആവാമെന്നുള്ളതും ഈ "പുരനിറയുന്ന" പ്രശ്നത്തിനു പരിഹാരമായില്യാ. ആചാരങ്ങളിൽ അന്ധമായി വിശ്വസിച്ച് അത് പിന്തുടർന്നിരുന്ന ഇവരുടെ ഇടയിൽ വിധവാവിവാഹം അനുവദനീയമായിരുന്നില്യ. അതിനാൽ തന്നെ സ്ത്രീജനങ്ങളുടെ ജീവിതം ദുസ്സഹമായിരുന്നു അക്കാലത്ത്.
ഇന്ത്യൻ സ്വാതന്ത്രസമരത്തിന്റെ അവസാന ഘട്ടത്തിലായിരുന്നു നമ്പൂതിരി സമുദായത്തിലും മാറ്റങ്ങളുടെ കാറ്റ് വീശിയത്. സ്വാതന്ത്ര്യസമരം കത്തിജ്വലിച്ച് നിൽക്കുന്ന കാലം. സമൂഹത്തിന്റെ സകലതുരുത്തുകളും പരിഷ്കാരങ്ങളും പരിവർത്തനങ്ങളും കൊണ്ട് മാറാൻ വെമ്പുന്ന കാലം. നമ്പൂതിരിസമുദായത്തിലും ഇത് നിഴലിച്ചു. അവരുടെ ഇടയിൽ "ഉണ്ണി നമ്പൂതിരി" എന്ന പേരിൽ ഒരു പത്രം പ്രചാരത്തിൽ വന്നു. യോഗക്ഷേമസഭ രൂപീകരിക്കപ്പെട്ടു.
നമ്പൂതിരി സമുദായത്തിൽ മാറ്റത്തിന്റെ കൊടുങ്കാറ്റ് കൊണ്ടുവന്നതിൽ പ്രധാനികളിൽ ഒരാളായിരുന്നു വി.ടി.ഭട്ടതിരിപ്പാട് എന്ന വെള്ളിത്തിരുത്തിത്താഴത്തു മനയ്ക്കലെ രാമന്‍ ഭട്ടതിരിപ്പാട്. ഇദ്ദേഹം അന്ന് സ്വസമുദായത്തിൽ നിലനിന്നിരുന്നു നൂറുനൂറു ദുരാചാരങ്ങളെ പരസ്യമായി വെല്ല് വിളിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിനൊപ്പം മറ്റ് പലരുമുണ്ടായിരുന്നു എന്ന പോലെ തന്നെ മുല്ലമംഗലത്ത് സഹോദരന്മാരായിരുന്ന എം.ആർ.ബി എന്ന മുല്ലമംഗലത്ത് രാമൻ ഭട്ടതിരിപ്പാട്, സഹോദരൻ മുല്ലമംഗലത്ത് പരമേശ്വരൻ ഭട്ടതിരിപ്പാട് എന്ന പ്രേംജി എന്നിവരും ഉണ്ടായിരുന്നു.
പരിവര്‍ത്തനത്തിന്റെ പുതിയ വെളിച്ചം അന്തഃപുരങ്ങളിലെത്തിക്കാന്‍ യാതൊരു മാര്‍ഗ്ഗവുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഒന്നും വായിക്കാന്‍ പാടില്ല. ആരെയും കാണാന്‍ പാടില്ല. ഒന്നും മോഹിക്കരുത്. വിവാഹം യോഗംപോലെ. ഇതായിരുന്നു അന്തര്‍ജ്ജനങ്ങളുടെ അവസ്ഥ. വി.ടി. അവരെ കഥാപാത്രങ്ങളാക്കി. ഉണ്ണി നമ്പൂതിരി, യോഗക്ഷേമം എന്നീ പ്രസിദ്ധീകരണങ്ങളില്‍ കള്ളപ്പേരുവെച്ച് ലേഖനങ്ങളും കഥകളുമെഴുതി. വാരത്തിനും കഥകളിക്കും മറ്റും അന്തര്‍ജ്ജനങ്ങള്‍ ഒത്തുകൂടുമ്പോള്‍ അവര്‍ക്കിടയില്‍ ആരുമറിയാതെ ലഘുലേഖകള്‍ വിതരണം ചെയ്തു. അതോടെ നമ്മളെപ്പറ്റിയും ആരോ ഉറക്കെ ചിന്തിക്കുന്നുണ്ട് എന്ന ആശ്വാസം അന്തഃപുരങ്ങളിലും, എന്തോ അപകടം വരാന്‍ പോകുന്നുവെന്ന ആശങ്ക കാരണവന്മാരിലും ഉണ്ടായി. വി.ടിയുടെ മനസ്സില്‍ കിടക്കുന്ന പ്രതിഷേധത്തിന്റെ വിത്തുകള്‍ അടുക്കളയില്‍നിന്ന് അരങ്ങത്തേക്ക് എന്ന നാടകമായി പുറത്തുവന്നു. 1929-ല്‍ എടക്കുന്നിലെ യോഗക്ഷേമസഭാ വാര്‍ഷികദിനത്തില്‍ ആദ്യമായി അവതരിപ്പിച്ച ആ നാടകം നമ്പൂതിരിസമുദായത്തിന്റെ അടിവേര് ഇളക്കി. നമ്പൂതിരിസമുദായത്തിലെ എല്ലാ പരിവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ക്കും അതു കാരണമായി. സ്ത്രീകള്‍ക്കു വേഷപരിഷ്‌കാരം വന്നു. കൂട്ടുകുടുംബവ്യവസ്ഥകള്‍ തകര്‍ന്നു. യുവജനങ്ങള്‍ പൊതുവിദ്യാഭ്യാസം നേടിത്തുടങ്ങി. വിദൂഷകനില്ലാത്ത, പച്ചവേഷത്തില്‍ ജീവിതം വരച്ചുകാട്ടിയ ഒരു നാടകം, ഒരു സമുദായത്തിന്റെ മുഴുവന്‍ പരിവര്‍ത്തനത്തിനു കാരണമായത് അത്ഭുതകരമായിരുന്നു. കേരളത്തിന്റെ ഓരോ കോണിലും നാടകം കളിച്ചു, ഓരോ കളിയും നമ്പൂതിരിസമുദായത്തിലെ ചിതലുകള്‍ കൊഴിച്ചു.
അന്തഃപുരസ്ത്രീകളുടെ വിമോചനത്തോടെ മാത്രമേ നമ്പൂതിരിസമുദായത്തിലെ അന്ധതയെ തുടച്ചുമാറ്റുവാന്‍ കഴിയൂ എന്നു വിശ്വസിച്ച വി.ടി. തന്റെ സമുദായ പരിഷ്‌കരണശ്രമങ്ങള്‍ നാടകങ്ങളിലും ലേഖനങ്ങളിലും മാത്രം ഒതുക്കിനിറുത്തിയില്ല. വിപ്ലവകരമായ ഒരു വിവാഹത്തോടെ വി.ടി., താന്‍ എഴുതുകയും പ്രസംഗിക്കുകയും ചെയ്ത കാര്യങ്ങള്‍ ജീവിതത്തില്‍ പകര്‍ത്തിക്കാട്ടി. ഇട്ട്യാംപറമ്പത്ത് ഇല്ലത്തെ ശ്രീദേവി അന്തര്‍ജ്ജനത്തെ ഒരു വൃദ്ധബ്രാഹ്മണന് വിവാഹം ചെയ്തുകൊടുക്കാന്‍ തീരുമാനിച്ചതായിരുന്നു. എട്ടു പെണ്‍കുട്ടികളുള്ള അച്ഛന്‍ ഗതികേടുകൊണ്ടാണ് അങ്ങനെ നിശ്ചയിച്ചത്.
ശ്രീദേവി അന്തര്‍ജ്ജനത്തിന്റെ സഹോദരനായ ഐ.സി.പി. നമ്പൂതിരി , വി.ടിയോടു വിവാഹക്കാര്യം പറഞ്ഞു. ശ്രീദേവിയെ താന്‍ വിവാഹം കഴിക്കാമെന്ന് വി.ടി. മറുപടി പറഞ്ഞു. അങ്ങനെ ശ്രീദേവി അന്തര്‍ജ്ജനം വി.ടിയുടെ ജീവിതത്തിന്റെ പങ്കുകാരിയായി. ഇതിനു മുമ്പ് വി.ടി സംബന്ധരീതിയിൽ വിവാഹം ചെയ്തിരുന്നു.
പക്ഷേ, ഇട്ട്യാംപറമ്പത്ത് മനയെ, വിപ്ലവത്തിന്റെ ഈറ്റില്ലമാക്കി മാറ്റിയ സംഭവം അതായിരുന്നില്ല. കേരളത്തിലെ നമ്പൂതിരിസമുദായത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിലാദ്യമായി ഒരു വിധവാവിവാഹത്തിന് ഇട്ട്യാം പറമ്പത്ത് മന സാക്ഷ്യംവഹിക്കുമ്പോൾ‍, നൂറ്റാണ്ടുകള്‍ നെയ്തുവെച്ച ആചാരക്കോട്ടയ്ക്കുള്ളില്‍ ഒരു അഗ്‌നിസ്‌ഫോടനം നടക്കുകയായിരുന്നു.
"ഒരനാഥ വിധവ പുനര്‍വിവാഹത്തിന് തയ്യാറായാല്‍ അവരെ കൈക്കൊള്ളാന്‍ ആരെങ്കിലും തയ്യാറുണ്ടോ?" യോഗക്ഷേമസഭ ഉപസഭാ വാര്‍ഷികയോഗത്തില്‍ പാര്‍വതി നെന്മിനിമംഗലം തൊടുത്ത ചോദ്യം തറച്ചത് നമ്പൂതിരി സമുദായത്തിലെ പുരോഗമന വാദികളായ ചെറുപ്പക്കാരുടെ നെഞ്ചില്‍ . 1930കളുടെ തുടക്കത്തിലായിരുന്നു ഈ വെല്ലുവിളി. പുനര്‍വിവാഹത്തിന് സന്നദ്ധയായി ഒരു വിധവ വന്നാല്‍ സ്വീകരിക്കുമെന്ന് ഇതേ യോഗത്തില്‍ എം ആര്‍ ബിയുടെ (മുല്ലമംഗലത്ത് രാമൻ ഭട്ടതിരിപ്പാട്) പ്രഖ്യാപനം. ഈ വെല്ലുവിളിയും പ്രഖ്യാപനവും കഴിഞ്ഞ് കുറച്ചു വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കുശേഷം വിധവാവിവാഹം യാഥാര്‍ഥ്യമായി. 1935 ഏപ്രിലിലാണ് വി ടി ഭട്ടതിരിപ്പാടിന്റെ ഭാര്യാസഹോദരി ഉമയെ എം ആര്‍ ബി വിവാഹംചെയ്തത്. പിന്നീട് അദ്ദേഹത്തിന്റെ സഹോദരനായ പ്രേംജി (മുല്ലമംഗലത്ത് പരമേശ്വരൻ ഭട്ടതിരിപ്പാട്)യും വിധവയെ സ്വീകരിച്ചു.
വി.ടി. ആ ചരിത്രസംഭവം വിവരിക്കുന്നു: 'എന്റെ ഭാര്യയുടെ അനുജത്തി. പേര് ഉമ. വയസ്സ് 22. എടുമന നാരായണന്‍ നമ്പൂതിരി ഉമയെ വേളികഴിച്ചു. ആ ദാമ്പത്യം ഒരാഴ്ചയേ നീണ്ടുനിന്നുള്ളൂ. ആ ദുരന്തം ഞങ്ങളെ നടുക്കി. എങ്കില്‍ ശരി, ആദ്യത്തെ വിധവാവിവാഹം ഉമയുടേതാകട്ടെ എന്നു ഞങ്ങള്‍ നിശ്ചയിച്ചു. പക്ഷേ, ഉമ ആദ്യം വഴങ്ങിയില്ല. രണ്ടു കൊല്ലം അവള്‍ തടുത്തുനിന്നു. പിന്നീടൊരു ദിവസം പറഞ്ഞു, 'എം.ആര്‍.ബി. ആണെങ്കില്‍ സമ്മതമാണെ'ന്ന്. അങ്ങനെ എം.ആര്‍.ബി.യും ഉമയും തമ്മിലുള്ള വിവാഹം നമ്പൂതിരിസമുദായത്തിലെ ആദ്യത്തെ വിധവാവിവാഹമായി മാറി.'
അന്തഃപുരങ്ങള്‍ക്കുള്ളിലെ വിങ്ങലുകള്‍ ഹൃദയത്തില്‍ ഏറ്റുവാങ്ങിയ വി.ടി. തന്റെ വിപ്ലവകരമായ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ വിധവാവിവാഹത്തിലൊതുക്കിയില്ല. സ്വന്തം അനുജത്തിയായ വി.ടി. പാര്‍വ്വതി അന്തര്‍ജ്ജനത്തെ സ്വന്തം ഇല്ലത്തുവെച്ച് നായര്‍സമുദായാംഗമായ പി.കെ. രാഘവപ്പണിക്കര്‍ക്ക് വിവാഹം ചെയ്തുകൊടുത്തുകൊണ്ട് വി.ടി. ആദ്യത്തെ മിശ്രവിവാഹത്തിന് കാരണക്കാരനായി.
പില്‍ക്കാലത്ത് മറ്റൊരു മിശ്രവിവാഹംകൂടി വി.ടി. നടത്തിച്ചു. വി.ടിയുടെ ഭാര്യാസഹോദരിയുമായ ഐ.സി. പ്രിയദത്ത അന്തര്‍ജ്ജനത്തെ അറിയപ്പെടുന്ന ഒരു കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകാരനും തിയ്യനുമായ കല്ലാട്ട് കൃഷ്ണന്‍ വിവാഹം കഴിച്ചു.
വാക്കുകള്‍ക്ക് വര്‍ണ്ണിക്കാന്‍ കഴിയാത്ത രീതിയിലുള്ള ക്രൂരമായ എതിര്‍പ്പുകളായിരുന്നു സമുദായപ്രമാണിമാരില്‍നിന്നും മറ്റും വി.ടിക്ക് നേരിടേണ്ടിവന്നത്. ഒരു ഘട്ടത്തില്‍ വി.ടിയെ കൊലപ്പെടുത്താന്‍തന്നെ എതിരാളികള്‍ മുതിര്‍ന്നു.
ഇത്രയൊക്കെ എഴുതിയത് ആ വിധവാവിവാഹം എന്ന നമ്പൂതിരിസമുദായത്തിന്റെ അടിവേരിളക്കിയ ചടങ്ങിനെ പറ്റി ഓർമ്മിക്കാനാണ്. മുല്ലമംഗലത്ത് പരമേശ്വരൻ ഭട്ടതിരിപ്പാട് എന്ന പ്രേംജി വിധവാവിവാഹം ചെയ്തു എന്ന് മുന്നേ പറഞ്ഞല്ലൊ. എന്നാൽ അദ്ദേഹം സമുദായപരിവർത്തനം നടത്തിയത് നാടകം കവിത തുടങ്ങിയ സർഗ്ഗാത്മകരീതികൾ കൂടെ കൂട്ട് പിടിച്ചായിരുന്നു. നല്ലൊരു നടനായിരുന്ന അദ്ദേഹം.
ഷാജി എന്‍. കരുണ്‍ സംവിധാനം ചെയ്തത പിറവിയിലെ ചാക്യാര്‍ എന്ന കഥാപാത്രത്തെ അനശ്വരമാക്കിയതിന് അദ്ദേഹത്തിന് 1988ല്‍ മികച്ച നടനുള്ള ഭരത് അവാര്‍ഡും സംസ്ഥാന ഗവണ്മെന്റ് അവാര്‍ഡും ലഭിച്ചു. 1977ല്‍ കേരള സാഹിത്യ അക്കാദമി ഫെലോഷിപ്പ് ലഭിച്ച അദ്ദേഹത്തിന് കേരളസംഗീത നാടക അക്കാദമി ഫെല്ലോഷിപ്പും ലഭിച്ചിട്ടുണ്ട്. 1998 ഓഗസ്റ്റ് 10ന് അദ്ദേഹം അന്തരിച്ചു.
ഇത് കൂടാതെ അദ്ദേഹം കവിതകളും എഴുതിയിരുന്നു. "ഇന്നോ നീ സുമംഗലി" എന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ കവിതയ്ക്കുള്ള ആമുഖമായിട്ടാണ് ഇത്രയും എഴുതിയത് :)
ഈ കവിത ഇവിടെ കേൾക്കാം. ആലാപനം: ദീപ പാലനാട്.
-പ്രേംജി (1908-1998 ആഗസ്റ്റ് 10)
നിന്റെ കൈ പിടിച്ചു ഞാൻ
പോലെ നീ' - ജപിച്ചു നിൻ-
പ്രേംജി മരിച്ചിട്ട് ആഗസ്റ്റ് പത്തിനു പതിനേഴ് കൊല്ലം കഴിഞ്ഞു. സ്മരണാഞ്ജലി !
പോസ്റ്റ് ചെയ്തത് Sunil Muthukurussi Mana at 11:57 AM 1 comment: Links to this post
Labels: കർണ്ണാടകസംഗീതം, കവിത, ഗാനം, പലവക, മലയളം, വായന, വെറുതെ, സംഗീതം
Friday, August 14, 2015
പങ്കജം കൊണ്ടവൻ തലോടി പുഞ്ചിരിതൂകി
തങ്കക്കുടമെന്നു കൊണ്ടാടീ ഗാഢം പുണർന്നു
തിങ്കൾമുഖത്തെയണച്ചധരത്തെ നുകർന്നും പല ലീലതുടർന്നും
പാരാതെ കരികരലീലാ ഭേദങ്ങൾ ചെയ്തു
ന്നേരമതി സീൽക്കാര ഭാവവികാര പരയായൊരെൻ കുച-
ഭാരമതിങ്കലുദാര നഖക്ഷതിപേർത്തും ചെയ്തു രസം ചേർത്തും
ഉത്താനശാ യീ കാന്താൻ വിസ്താരമാർന്ന മാറിൽ
തത്താദൃശങ്ങൾ ചെയ്തു പിന്നെ എന്റെ മന്മഥ
പത്തനാംബുജമാശു കണ്ടതി ചിത്ത കൗതുകമാർന്നു മത്പതി
മത്തമതിം ഭ്രമത്തോടു സമതവഹിച്ചും മധുവുണ്ടുരസിച്ചും
സാമോദമെന്മനം ലയിച്ചു വീരായിതേ നീ-
കാമമെന്നെയും പ്രശംസിച്ചു രതി പാരവശ്യാൽ
പ്രേമവാക്യവിലാസവും മമ കോമളാധര പാനവും ബത
കാമുകനുടെ രതി കൗശലമതിനു സമാനമില്ലിഹ ഭുവിനൂനം
കാന്തകൃതം സുരതാന്ത മഹോൽസവഘോഷം പുനരെത്ര വിശേഷം
കാമിനീജനം കണ്ടു കാമനെന്നു കൊണ്ടാടും
പ്രേമമതിനു വിരാമമെന്നിയേ കാമലീലയിലോമലേ ശൃണു
മാമകമാനസമാശു വശീകൃതമാക്കി വിരവൊടഴൽ പോക്കി.
പോസ്റ്റ് ചെയ്തത് Sunil Muthukurussi Mana at 4:06 PM No comments: Links to this post
Labels: പലവക, മലയളം, വായന, വെറുതെ
Saturday, March 28, 2015
മനുഷ്യനു ഒരു ആമുഖം - സുഭാഷ് ചന്ദ്രൻ
ചരിത്രം എന്താന്ന് എനിക്ക് ഇപ്പോഴും അറിയില്ല്യ. ഞാനും ഇപ്പോഴും ഒരു ശീലം എന്ന നിലയ്ക്ക് ഫോട്ടോകളും വീഡിയോകളും ഇതു പോലെ ഉള്ള വായനാക്കുറിപ്പുകളും  ഒക്കെ സൂക്ഷിക്കാറുണ്ട്. പണ്ട് കത്തെഴുതുന്ന സ്വഭാവമുള്ള കാലത്ത് ദീര്‍ഘങ്ങളായ ചരിത്ര നിര്‍മ്മിതികള്‍ തന്നെ നടത്തിയിരുന്നു എന്ന് ഞാനിപ്പോള്‍ ഓര്‍ക്കുന്നു. ദൈവത്തിന്റെ മടിയിലാണ്‌ അപ്പോള്‍ നാം എന്ന് സുഭാഷ് ചന്ദ്രന്‍. ഇന്ന് ഈ നെറ്റിന്റേയും മൊബൈലിന്റേയും കാലത്ത് ദൈവത്തിന്റെ മടിയില്‍ നിന്നും ഇറങ്ങിപ്പോന്നിട്ടുണ്ട് നാം എന്ന് എനിക്കും തോന്നാറുണ്ട് ട്ടൊ. അതാണല്ലോ നൊസ്റ്റാള്‍ജിയ.
എനിക്ക് കഥ വായിക്കുന്നതിനേക്കാള്‍ ഇഷ്ടം ആഖ്യായികകള്‍ വായിക്കുന്നതാണ്‌. രാകേഷ് ചൌരസ്യയുടേയും സക്കീര്‍ ഹുസ്സൈന്റേയും യൂറ്റ്യൂബ് വീഡിയോയുടെ പശ്ചാത്തലത്തില്‍ ഇരുന്ന് സുഭാഷ് ചന്ദ്രന്റെ മനുഷ്യനു ഒരു ആമുഖം വായിക്കാന്‍ രസമായിരുന്നു.
1999ല്‍ എഴുതിയ കത്തുകളുടെ പശ്ചാത്തലത്തിലാണ്‌ സുഭാഷ് ചന്ദ്രന്റെ തന്റെ ആഖ്യായിക പറഞ്ഞ് തീര്‍ക്കുന്നത്. ഏറെ ക്കുറെ എല്ലാ അദ്ധ്യായങ്ങളുടേയും ആദ്യത്തില്‍ കാണുന്ന ആ കത്തുകളുടെ ചെറിയ ഖണ്ഡികകള്‍ ചെലത് മാത്രമേ എനിക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ടുള്ളൂ. ഈ കത്തുകളും കഥയും ഒക്കെ ഉള്ള ബന്ധം അറിയണമെങ്കില്‍ അവസാനം വരെ വായിക്കണം. ഭ്രമാത്മക എന്ഡിങ്ങ് എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞാല്‍ ചീളുകേസാവും എന്നാലും കൂടുതല്‍ ഭാഷ എന്റെ കയ്യിലില്യാത്തതിനാല്‍ അങ്ങനെ തന്നെ പറയുന്നു.
ഒരു ആളുടെ കഥയായും ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ കഥയായും ഒരു ദേശത്തിന്റെ കഥയായുമൊക്കെ ചരിത്രമെഴുതാം. ദേശത്തിന്റെ കഥയും ഏകാന്തതയുടെ നൂറുവര്‍ഷങ്ങളും ഡോണ്‍ ശാന്തമായി ഒഴുകുന്നതും ഒക്കെ ഇത്തരം ചരിത്ര നിര്‍മിതികള്‍ തന്നെ ആണല്ലൊ.
മലയാളഭാഷയിലും ആഖ്യാനത്തില്‍ ഒരു പ്രത്യേകഭംഗി തന്നെ ഇതില്‍ കാണാം. ആലുവ എന്നത് തിരുവിതാംകൂറിന്റെ ഇങ്ങേ അതിര്‍ത്തിയായിരുന്നു. എന്നാല്‍ അത് മദ്ധ്യകേരളവുമാണ്‌. കുറച്ച് കൂടെ അപ്പുറത്തുള്ള മലബാറിലാണ്‌ ഞാന്‍ ജനിച്ചതും വളര്‍ന്നതുമെല്ലാം. അതിന്റെ പശ്ചാത്തലമുള്ള കൃതികളോടു എനിക്ക് ഒരു  ഇഷ്ടക്കൂടുതല്‍ ഉണ്ടാവുന്നതും സ്വാഭാവികം. എന്ന് വെച്ച് തിരുവിതാംകൂര്‍ പശ്ചാത്തലമുള്ള കൃതികള്‍ ഇഷ്ടമല്ല എന്നില്ല്യ. പക്ഷെ ഞാന്‍ അത്തരം കൃതികള്‍ ഇതുപോലുള്ളവ അധികം വായിച്ചിട്ടുണ്ടോ എന്ന് ഓര്‍മ്മിച്ചെടുക്കാന്‍ പറ്റുന്നില്യ.
അയ്യങ്കാളി,ചട്ടമ്പിസ്വാമികള്‍,നാരായണഗുരു എന്നിങ്ങനെയുള്ള വ്യക്തികള്‍ ചരിത്രനിര്‍മ്മാണം സാദ്ധ്യമാക്കിയതിന്റെ മുകളിലാണ്‌ കമ്യൂണിസ്റ്റുകാര്‍ പണിതത് എന്ന് സുഭാഷ് ചന്ദ്രന്‍ ഇതില്‍ പറയാതെ പറഞ്ഞുവെച്ചിട്ടുണ്ട് എന്ന് എനിക്ക് തോന്നി. തെറ്റോ ശരിയോ എന്നതല്ല ആ പറച്ചില്‍ ഒരു  ആഖ്യായികയില്‍ ഞാന്‍ ആദ്യം വായിക്കുകയാണ്‌ എന്ന് തോന്നി. എന്റെ ചുരുങ്ങിയ വായന ആയിരിക്കാം.
അതിന്റോപ്പം ശശി എന്ന ചെറുപ്പക്കാരന്‍ മണല്‍വാരലും രാഷ്ട്രീയവുമൊക്കെ ആയി കമ്യൂണിസ്റ്റ്പാര്‍ട്ടിയിലൂടെ പഞ്ചായത്ത് പ്രസിഡന്റ് ആവുന്നു എന്നും സുഭാഷ് ചന്ദ്രന്‍ പറയുന്നുണ്ട്. എനിക്ക് ആകെമൊത്തം കാലഘട്ടനിര്‍മ്മിതിയില്‍ ഈ ആഖ്യായികയില്‍ എന്തോ താളക്കേട് തോന്നി. കൃത്യമായി പറയാന്‍ ഞാനാളല്ല. പിന്നെ ഒരു ആഖ്യായികയില്‍ ചരിത്രം വരാമെന്നല്ലാതെ അത് സത്യമാവണമെന്ന വാശി ഒന്നും എനിക്കില്യാ.
ഞാന്‍ ജനിച്ച് വളര്‍ന്ന മലബാറില്‍ ജന്മി കുടിയാന്‍ ബന്ധവും ജാതി വ്യവസ്ഥിതിയുമൊക്കെ ശക്തമായിരുന്നു. നമ്പൂരിമാര്‍ തന്നെ ആയിരുന്നു മിക്കവാറും സമൂഹത്തിന്റെ ഉന്നതശ്രേണിയില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നത്. അല്ലെങ്കില്‍ സവര്‍ണ്ണര്‍ എന്ന് ചുരുക്കം പറയാം. അങ്ങനെ ഉള്ളവരെ ഒന്നും താഴ്ന്ന കുലത്തിലുള്ളവരെന്ന് ധരിക്കുന്നവര്‍ പേരെടുത്തോ ജാതിപ്പേരുപറഞ്ഞോ സംബോധന ചെയ്തിരുന്നില്യാ. അതിനു വിപരീതമായി ചെലത് ഈ കൃതിയില്‍ ഞാന്‍ വായിച്ചു. തിരുവിതാംകൂറിന്റെ അന്നത്തെ വ്യവസ്ഥയും മലബാറിന്റെ അന്നത്തെ വ്യവസ്ഥയും തമ്മില്‍ അത്ര വ്യത്യാസമുണ്ടായിരുന്നുവോ എന്നും എനിക്ക് സംശയം തോന്നി. അതുകൂടെ കണക്കാക്കിയാണ്‌ ഞാന്‍ കാലഘട്ടനിര്‍മ്മിതിയില്‍ പിശക് ഉണ്ട് എന്ന് പറഞ്ഞത്. മുന്നേ പറഞ്ഞപോലെ ശരികള്‍ മാത്രമേ ഒരു ആഖ്യായികയില്‍ വരാവൂ എന്ന് എനിക്ക് നിര്‍ബന്ധമില്യാത്തതിനാല്‍ കൂടുതല്‍ പെരുപ്പിക്കുന്നില്യാ.
ആരാച്ചാറായാലും ഏകാന്തതയുടെ നൂറുവര്‍ഷങ്ങളായാലും ഇത്തരം ആഖ്യായികകള്‍ക്ക് ഒപ്പം മട്ടിയ്ക്കുക എന്നൊരു സംഗതിയുമുണ്ട്. ഗുണവും ദോഷവുമല്ല, പഞ്ചാരപ്പായസം അധികം കഴിച്ചാലും മട്ടിയ്ക്കുമല്ലൊ. അതുപോലെ ഒരു അവസ്ഥാവിശേഷം എനിക്ക് ഇതിലും തോന്നി. അത് പഞ്ചാരപ്പായസത്തിന്റെ കഥ പറഞ്ഞപോലെ തന്നെ ഒഴിച്ച് കൂടാന്‍ വയ്യാത്ത ഒരു സൈഡ് എഫക്റ്റ് ആണ്‌. നമുക്ക് ഇടയ്ക്ക് നാരങ്ങാ അച്ചാര്‍ കൂട്ടാം എന്നിട്ട് പിന്നേം പഞ്ചാരപ്പായസം കഴിക്കാം.
ആഖ്യാനശൈലികൊണ്ടും മലയാളഭാഷയുടെ ഭംഗികൊണ്ടും എല്ലാംകൊണ്ടും ഞാന്‍ വായിച്ച ഒരു നല്ല കൃതി തന്നെ മനുഷ്യനു ഒരു ആമുഖം.
ഇനി ഈ ആമുഖം കഴിഞ്ഞ് എന്നാണാവോ മനുഷ്യന്റെ കഥ തുടങ്ങുക എന്ന് അന്തം വിട്ടിരിക്കുന്ന സ്മൈലി !
പോസ്റ്റ് ചെയ്തത് Sunil Muthukurussi Mana at 5:34 PM 3 comments: Links to this post
Labels: പലവക, മലയളം, ലേഖനം, വായന, വെറുതെ
Tuesday, February 17, 2015
സൂഫി‬ പറഞ്ഞ കഥ. കെ. പി. രാമനുണ്ണി.
ഇന്നലെ ബോറടിച്ചിരിക്കുമ്പോ അവിചാരിതമായി ആണ് ഒരു പുസ്തകം കയ്യിലെടുത്തത്. ഒരു വല്ലാത്ത പുസ്തകം !!
ബേക്കൽ കോട്ടയിലെ അടുക്കി വെച്ച കല്ലുകൾ എങ്ങന്യാ ഒട്ടിപ്പിടിച്ച് ഇരിക്കണത്? പശ ഉണ്ടോ? ചുമരിന്റെ ഇടയ്ക്ക് നിന്ന് ഒരു കല്ല് എടുത്ത് മാറ്റാൻ പറ്റ്വോ? അത്യദ്ധ്വാനം വേണ്ടി വരും എന്നാലും അവിടെ ഒരു ഓഠ ബാക്കി കിടക്കും.. അത്ര ഭംഗിയിലും അടുക്കും ചിട്ടയോടും കൂടെ അല്ലേ ഖനീഭവിച്ച മണ്ണായ കല്ലുകൾ നിരത്തി വെച്ചിരിക്കുന്നത് !
അതേ പോലെ ആയിരുന്നു ആ പുസ്തകത്തിലെ വാചകങ്ങളും! ഒരു നിവൃത്തിയുമില്യ. ഒന്നും ക്വോട്ട് ചെയ്യാൻ പറ്റില്യാ. എനിക്ക് അറിയാവുന്ന പദങ്ങൾ തന്നെ ആണോ ഇതിൽ എന്ന് അത്ഭുതം കൂറി ഞാൻ ! ഒന്നുകൂടെ പദങ്ങൾ എടുത്ത് നോക്കി. അവിടെ തന്നെ വെച്ചു.. എന്തൊരു ഭംഗ്യാ ആ വാചകങ്ങൾക്ക്!
എന്തേ ഞാനിത് മുന്നേ വായിക്കാതിരുന്നത്? അറിയില്ല്യാ. പുസ്തകം കയ്യിലുണ്ടായിട്ട് കൊല്ലങ്ങളായി, അപ്പോ മടി എന്ന് തന്നെ പറയാം. ഇപ്പോഴെങ്കിലും വായിച്ചൂലൊ, അത്ര സമാധാനം.
കഴിഞ്ഞ തവണ നാട്ടിൽ പോയപ്പോഴാണ്, വില്ലേജ് ഓഫീസറുമായി ഞങ്ങടെ പഞ്ചായത്തിലൂടെ ഒന്ന് കറങ്ങാൻ സാധിച്ചത്. അദ്ദേഹം പറഞ്ഞാണ് ഞാനറിയുന്നത് ഞങ്ങടെ പഞ്ചായത്തിലും ഒരു ജാറം ഉണ്ട് എന്ന്. അപ്പോൾ പോയി കാണാൻ ഞങ്ങൾക്ക് സൗകര്യം ലഭിച്ചില്ല എങ്കിലും ഞാൻ പിന്നീട് ഒരു ദിവസം അദ്ദേഹം പറഞ്ഞ സ്ഥലത്ത് പോയി നോക്കി. ആകെ കാട് പിടിച്ച് കിടക്കുന്നു. അതുതന്നെ ആണോ സ്ഥലം എന്ന് അപ്പോ സംശയമായി എനിക്ക്.
സൂഫികൾ നമ്മുടെ നാട്ടിലെ പ്രതിഭാസമായിരുന്നുവൊ, ഒരു കാലത്ത്? പൊന്നാനി പുത്തൻപള്ളി ജാറം ഞങ്ങടെ നാട്ടിൽ പ്രസിദ്ധമാണ്.
മറ്റൊരു പൊന്നാനിക്കാരൻ എഴുതിയ പൂതപ്പാട്ട് ഒരു നാടോടിക്കഥയെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയായിരുന്നു. ഈ പൊന്നാനിക്കാരന്റെ കഥയും അത് തന്നെ. രണ്ടും മനോഹരം.
ഞാൻ പഠിച്ച മലയാളപദങ്ങൾ വെറുതെയാ.. അവയൊന്ന് അടുക്കിവെയ്ക്കാൻ കൂടെ എന്നെ കൊള്ളില്യാ..
പോസ്റ്റ് ചെയ്തത് Sunil Muthukurussi Mana at 4:31 PM 1 comment: Links to this post
Labels: പലവക, ലേഖനം, വായന, വെറുതെ
Friday, February 06, 2015
തുരുത്ത് - സാവിത്രി റോയ്
1978ൽ ചിന്ത പബ്ലിഷേഴ്സ് പ്രസിദ്ധീകരിച്ച് ദേശാഭിമാനി ബുക്ക് ഹൗസ് വിതരണം ചെയ്ത പുസ്തകമാണ്. സാവിത്രി റോയുടെ "തുരുത്ത്" എന്ന നോവൽ. പരിഭാഷ ശ്രീ എം. എൻ. സത്യാർത്ഥി.
സാവിത്രി റോയുടെ പദ്മ മേഘ്ന, നെല്ലിന്റെ ഗീതം  എന്നിവയൊക്കെ മലയാളത്തിൽ വന്നിട്ടുണ്ട്. എം. എൻ. സത്യാർത്ഥി തന്നെ ആണ് പരിഭാഷ നിർവഹിച്ചിരിക്കുന്നതും.
സാവിത്രി റോയ് ഈ നോവലെഴുതുന്നത് 1972ൽ ആണെന്ന് നെറ്റിൽ കണ്ടു. മറ്റൊന്നും ഈ എഴുത്തുകാരിയെ പറ്റി നെറ്റിൽ ഇല്ല. ഈ നോവൽ ഇപ്പോൾ  മാതൃഭൂമി ബുക്സ് ആണ് ഇറക്കുന്നത് എന്ന് തോന്നുന്നു. ഏതായാലും എന്റെ കയ്യിൽ ഉള്ളത് ആ പഴയ ദേശാഭിമാനി ബുക്ക്‌ഹൗസിന്റെ തന്നെ പതിപ്പാണ്. അതും ഞാൻ ഹൈസ്കൂളിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ വായിച്ച അതേ പുസ്തകം.
ഞാൻ വളരുമ്പോൾ വായിച്ച ഒരു പുസ്തകം വീണ്ടും ഈ സമയത്ത് വായിക്കുക രസകരമായ കാര്യമാണ്. പഴയ പുസ്തകം. തൊട്ടാൽ പൊടിയുന്ന ഏടുകൾ. ആ പഴയ കവർ. അതിൽലെന്റെ കയ്യക്ഷരവും.
കിഴക്കൻ ബംഗാളിൽ നിന്നും വന്ന് കൽക്കത്തയിലെ ഒരു മുസ്ലീം ഡൊമിനേറ്റഡ് ചേരിയിൽ വന്ന് കുടിപാർക്കുന്ന ധീമാൻ ചൗധരി, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാര്യ ഖാന ചൗധരി, മകൻ ഈശു, ധീമാന്റെ അനിയത്തി ധ്രുവ പിന്നെ സാഗരൻ, താര, ജൂരാൻ‌മിയ, ജൂരാൻമിയയുടെ മകൾ സുഹ്ര, ഫക്കീർ ബാവ തുടങ്ങി  അനവധിപേരുണ്ട് കഥാപാത്രങ്ങളായി.
നോവൽ ചെറിയ ചെറിയ വാചകങ്ങളിൽ  സംഭവങ്ങൾ വിവരിച്ച് വളരെ വേഗം മുന്നേറുന്നു. സംഭവങ്ങളും കാലവും പോകുന്നത് അതിവേഗമാണ്. കവിതയും ഇമേജറികളും ധാരാളമുണ്ട്. ഇന്നത്തെ കാലത്ത് അതൊക്കെ ആസ്വദിക്കാൻ പറ്റ്വോ ആവൊ!
വിഭജനക്കാലം. 1962ൽ കൽക്കത്തയിൽ കലാപം. അതിന്റെ ഒക്കെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ ചേരികളിൽ കമ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടി എങ്ങനെ സ്വാധീനം ചെലുത്തുന്നു എന്ന് കാണിച്ചുതരുന്ന ഈ നോവലിൽ
കമ്യൂണിസത്തിന്റെ ശോണിമയിൽ മുങ്ങിയ അനവധി വാചകങ്ങൾ ഇതിലുണ്ട്.  അവയ്ക്കൊന്നും ഇന്നും പ്രസക്തി നഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടില്ലാ എന്നത് വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട കാര്യമാണ്.
"നമുക്ക് ലോകത്തെ മനുഷ്യന്റെ അടുത്തേക്ക് പിടിച്ച് കൊണ്ടുവരണം.. " എന്ന് വായിക്കുമ്പോൾ അതിനു കമ്യൂണിസത്തിന്റെ ഛായ തോന്നിയാലും ഇല്ലെങ്കിലും ഈ മാറിയ കാലത്തും വർഗ്ഗീയ കലാപങ്ങൾ, ജാതിമതത്തിലൂന്നിയ വിവേചനങ്ങൾ കലാപങ്ങൾ എന്നിവയൊക്കെ തൊട്ടടുത്ത് നിൽക്കുന്നുണ്ട് എന്ന് ബോധമുള്ള ഏതൊരാൾക്കും ഒന്ന് ഇളകി ഇരിക്കാതിരിക്കാൻ പറ്റില്ല.
"വർണ്ണങ്ങൾ മനസ്സിൽ മിന്നിമറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. അന്വേഷിച്ചിട്ടും കണ്ടുകിട്ടാൻ കഴിയാത്ത ഒരു നിറം  അന്ധകാരത്തിൽ  ഇഴുകിച്ചേർന്നിരിക്കുന്നു. പ്രദോഷം  പോലെ പ്രശാന്തമായ ഒരു നിറത്തിന്റെ നിഴൽ  ഉൾത്തടത്തിൽ ശാഖകൾ വിരിച്ചു നിൽക്കുന്നു."
ഈ വാചകം തർജ്ജുമയുടെ മനോഹാരിത കാണിയ്ക്കുന്നു.
(ഇത് വായിച്ചപ്പോൾ എനിക്ക് പഴയ ഓർമ്മ വന്നു. അതിരാവിലെ എഴുന്നേറ്റ് കിഴക്ക് നോക്കി കിടക്കുക എന്നത് എന്റെ ഒരു ശീലമായിരുന്നു. വൈകുന്നേരത്തെ സന്ധ്യയിൽ കുളത്തിലേക്കുള്ള വഴിയിൽ കൽപ്പടവുകളിൽ മലർന്ന് കിടന്ന്  ആകാശം കാണും. രാത്രി കൂട്ടുകാരൊത്ത് റോട്ടിലോ  പറമ്പിലോ മലർന്ന് കിടന്ന്  ആകാശം കാണും.)
"ജീവിതം ആനന്ദപൂർണ്ണമാക്കി   തീർക്കാൻ  രാഷ്ട്രീയം കൂടാതെ മറ്റു മാർഗമൊന്നുമില്ല." എന്ന് "ധ്രുവ" എന്ന സ്ത്രീ കഥാപാത്രം തുറന്നടിച്ച് പറയുന്നുണ്ട്. ഇന്ന് നമ്മൾ കലാലയരാഷ്ട്രീയം വേണ്ടാ എന്ന ലെവലിലാണല്ലൊ എത്തി നിൽക്കുന്നത്.
ഏറ്റവും എനിക്ക് അത്ഭുതം കൂറിയത് ബസ്സിൽ സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ  ഉണ്ടാകുന്ന "എർത്തിങ്ങ്" നെ  എങ്ങനെ എതിരിടണം എന്ന് സീരിയസ്സായി സ്ത്രീകൾ ചർച്ച ചെയ്യുന്നത് വായിച്ചപ്പോഴാണ്. ഇന്നും നമ്മുടെ സ്ത്രീകൾ നേരിടുന്ന ഒരു പ്രശ്നം!
"വീട്ടു വാതിൽക്കൽ എത്തിനിന്ന് കാർക്കിക്കുന്ന അഴിമതിയെയും ദുരന്തത്തെയും കണ്ണാടിപോലെ കാണുന്നു.." എന്ന് "വെള്ളെഴുത്ത്" ഒരു അഫ്ഘാൻ നോവൽ വായിച്ചതിനെ പറ്റി എഴുതി കണ്ടു. ആ അഫ്ഘാൻ നോവൽ കാലികം ആയ കഥ എങ്കിൽ ഞാൻ വായിച്ച ഈ നോവൽ ഞാൻ ജനിയ്ക്കുന്നതിനു മുൻപ് നടന്ന സംഭവങ്ങളെ പറയുന്നു. എന്നിരുന്നാലും "വെള്ളെഴുത്തി"ന്റെ വാചകം ഇവിടേയും യോജിയ്ക്കും എന്ന് തീർച്ച.
ന്റെ മുകളിലെ വാചകം 'ക്ഷ' പിടിച്ചു.
പോസ്റ്റ് ചെയ്തത് Sunil Muthukurussi Mana at 7:29 PM No comments: Links to this post
Labels: പലവക, മലയളം, ലേഖനം, വായന
Monday, January 19, 2015
സുഗന്ധി എന്ന ആണ്ടാൾ ദേവനായകി. - നോവൽ
രാജപക്സെ ശ്രീലങ്കന്‍ എലക്ഷനില്‍ തോറ്റു. തോല്‍ക്കുന്നതറിഞ്ഞപ്പോ പട്ടാളത്തിനെ ഇറക്കാന്‍ നോക്കി എന്നും അതിനു പട്ടാളമേധാവി അനൂകൂലമാവാത്തതിനാല്‍ നടന്നില്ലാ എന്നുമൊക്കെ വാര്‍ത്ത വായിച്ചു. പുതിയ ഗവണ്‍മെന്റ് അന്വേഷണത്തിനും ഉത്തരവിട്ടു. പുതിയ ഗവണ്മെന്റ് മേധാവി പഴയ രാജപക്സെ ഗവണ്മ്ന്റില്‍ മന്ത്രിയായിരുന്നു എന്നതും വാര്‍ത്ത.
2013ലാണ്‌ കോമണ്വെല്‍ത്ത് രാഷ്ട്രത്തലവന്മാരുടെ പത്തൊന്‍പതാമത് മീറ്റിങ്ങ് ശ്രീലങ്കയില്‍ വെച്ച് നടന്നത്. 2011ല്‍ നടത്തേണ്ടതായിരുന്നു അത്. അന്ന്‌ ശ്രീലങ്കന്‍ സിവില്‍ യുദ്ധത്തില്‍ നടന്ന മനുഷ്യാവകാശധ്വംസനങ്ങളുടെ പേരില്‍ ശ്രീലങ്കയില്‍ നിന്നും മാറ്റിയതാണ്‌ ഈ മീറ്റിങ്ങ്.
എന്തായാലും ശ്രീലങ്കയിലെ തമിഴ് പുലികളെ നിര്‍മ്മാര്‍ജ്ജനം ചെയ്ത രീതി അത്ര പ്രശംസാര്‍ഹമൊന്നും അല്ലാ.
പ്രസിദ്ധമായ അര്‍ജ്ജുനവിഷാദയോഗഥില്, അര്‍ജ്ജുനന്‍ മഹാഭാരതയുദ്ധം കഴിഞ്ഞ് കൌരവരുടെയും പാണ്ദവരുടേയും ഒരേയൊരു പെണ്ഗ്ഗളായ ദുശ്ശളയെ കാണുന്ന രംഗം ആണ്‌. അര്‍ജ്ജുനന്‍ വരുന്നുണ്ട് എന്നറിഞ്ഞ ദുശ്ശളയുടെ മകന്‍ പേടിച്ച് മരിക്കുന്നു. അര്‍ജ്ജുനന്‍ ദുശ്ശളയുടെ പൌത്രനെ രാജാവാക്കി വാഴിക്കുന്നു. രാജാവാക്കി വാഴിച്ച് സമാധാനം പുലരട്ടെ എന്ന് ആശമ്സിക്കുന്നു. രാജാവാക്കി വാഴിക്കുമ്പോഴും സമാധാനം പുലരാനും ഒക്കെ ഉടവാള്‍ വേണമ്. ഈ വാളുകൊണ്ടുതന്നെ ആണ്‌ അനവധി പേരുടെ തല വെട്ടിയത് എന്നും ഓര്‍ക്കണമ്. വൈരുദ്ധ്യാത്മികം അല്ലേ?
ലോകചരിത്രത്തില്‍ പലയുദ്ധങ്ങളും കഴിഞ്ഞ് പലതവണ സമാധാനം പുലര്‍ന്നിട്ടും ഈ വൈരുദ്ധ്യം ഒരു പരിഹാസരൂപത്തില്‍ ഉടച്ചാല്‍ പൊട്ടാത്ത തേങ്ങയായി ഇന്നും അവശേഷിക്കുന്നു!
സുഗന്ധി എന്ന ആണ്ടാള്‍ ദേവനായകി എന്ന പേരില്‍ ശ്രീ ടി. ഡി. രാമക്റ്ഷ്ണന്‍ എഴുതിയ നോവല്, അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുൻപത്തെ നോവലായ ഫ്രാന്സിസ് ഇട്ടിക്കോര പോലെ തന്നെ ഒരു ഗൂഢനോവലാണ്‌ എന്ന് പറയാം‌. ഗൂഢനോവല്‍ എന്താന്ന് എന്നോട് ചോദിക്കരുത്. :) ഫ്രാന്സിസ് ഇട്ടിക്കോര എന്ന നോവല്‍ ഞാന്‍ വായിച്ചിട്ടില്ലാ. വാങ്ങി വെച്ചിട്ടുണ്ട്. അതിന്റെ പേരിലുണ്ടായ വിവാദങ്ങള്‍ ആണ്‌ എന്നെ അത് വായിക്കാതിരിപ്പിച്ചത്. കയ്യിലുണ്ടല്ലൊ, ഇനീം സമയമുണ്ടല്ലൊ എന്നൊരു അലസതയും കൈ മുതലായുണ്ട്.
ഏഴാം നൂറ്റാണ്ടിലോ മറ്റോ നടന്ന ഒരു ചരിത്രപരമായ സംഗതിയാണ്‌ കാന്തളൂര്‍ ശാലയും കലമറുപ്പും. ദക്ഷിണ നളന്ദ എന്നായിരുന്നു കാന്തളൂര്‍ ശാല അറിയപ്പെട്ടിരുന്നത്. എന്തായാലും ആ സംഭവം മുതല്, ദാ ഇപ്പോ സ്ഥാനം പോയ ശ്രീലങ്കന്‍ പ്രസിഡന്റ് മഹിന്ദ രാജപക്സെ നടത്തിയ ശ്രീലങ്കന്‍ തമിഴ് പുലികളുടെ വംശഹത്യ വരെ ഈ നോവലില്‍ പ്രതിപാദിക്കുന്നുണ്ട്.  ഇപ്പോള്‍ നടക്കുന്ന സംഭവങ്ങൾക്ക് ഒരു മിത്തിന്റെ പരിവേഷം ചാര്ത്തിയാണ്‌ പണ്ട് നടന്നവുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്നത്.
രാമക്റിഷ്ണന്റെ ഭാഷയെ പറ്റി പറയുകയാണെങ്കില്‍ വായിക്കബിള്‍ ആണ്‌ എന്നുതന്നെ പറയാം. ഘടനയും ആദ്യമൊക്കെ ഒരു ആധുനിക ശൈലി ആക്കാനായി ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്. നെറ്റില്‍ ബ്ലോഗ് വായിക്കുന്ന പോലെ കമന്റുകളൊക്കെ കൊടുത്ത് ഒരു ഘടന ആണ്‌ ആദ്യമൊക്കെ. പിന്നെ അത് പതുക്കെ കഥ പറയുക എന്നതലത്തിലേക്ക് മാറുന്നു. അവസാനം സ്കൈപ്പ് മീറ്റിങ്ങിലൊക്കെ എത്തിച്ചേര്‍ന്ന് അന്ത്യമാവുമ്പോള്‍ അത് വീണ്ടും ഒരു മിത്തായിത്തന്നെ പരിണമിക്കുന്നു. മിത്തിനുള്ള പ്രശ്നം എന്താച്ചാല്‍ ലോജിക്ക് അതിനുവല്യതായി വേണ്ടാ എന്നതാണ്‌. രണ്ട് കയ്യും ഇല്യാതെ ബെന്സ് കാര്‍ ഓടിയ്ക്കുന്ന സുഗന്ധി, ദേവനായകി ആകുന്നതും അങ്ങനെ ഒരു മിത്തോളജികല്‍ ട്രീറ്റ്‌മെന്റിലൂടെ ആണ്‌.
അത് വായിച്ചപ്പോ, ഇന്ന് ജീവിച്ചിരുന്നവരെ ആണ്‌ നാളേ ദൈവമായി ആളുകള്‍ ആരാധിക്കാന്‍ തുടങ്ങുക എന്ന സിമി നസ്രേത്തിന്റെ തീയറി ആണെനിക്ക് ഓര്മ്മ വന്നത്. :) തിയറിയുടെ കര്‍ത്റ്ത്വം സിമിയ്ക്ക് ചാര്‍ത്തിക്കൊടുക്കണോ എന്നതൊക്കെ വേറെ കാര്യം ട്ടൊ. ഒരു തമാശ എന്നു നിരീച്ചാല്‍ മതി.
എന്തായാലും ഇനി അമീഷ് ത്രിപാഠിയുടെ ശിവ ട്രിലോളജിയും വായിക്കാം  എന്ന് തീരുമാനിച്ചാണ്‌ പുസ്തകം എടുത്ത് വെച്ചത്.
ചുരുക്കം: വായിക്കബിൾ, ഇനി വായിച്ചില്ലാ ന്ന് വെച്ച് ഒരു ചുക്കും സംഭവിക്കാനില്യാ.
പോസ്റ്റ് ചെയ്തത് Sunil Muthukurussi Mana at 6:15 PM 1 comment: Links to this post
Labels: പലവക, മലയളം, വായന, വെറുതെ
Friday, January 09, 2015
രണ്ടായിരത്തിപതിനഞ്ചിന്റെ വായനയുടെ തുടക്കം ഇഷ്ടകഥാകാരന്‍ ഇ. ഹരികാറിന്റെ ഓര്‍മ്മക്കുറിപ്പുകള്‍ വായിച്ചായിരുന്നു. പൂതപ്പാട്ട് ഓഡിയോ കാസറ്റായി ഇറക്കാന്‍ ശശിധരന്‍ സാറിനെ കാണതും അതിനോടനുബന്ധിച്ച അദ്ദേഹത്തിന്റെ അനുഭവങ്ങളും. പിന്നെ പൂതപ്പാട്ടിലെ പൂതത്തിനെ ഓര്‍മ്മിപ്പിക്കുന്ന തരത്തിലുള്ള ഒരു സ്ത്രീയുടെ കഥയും ടച്ചിങ്ങ് ആയി തോന്നി.
ശേഷം, എടുത്തത് മനോജ് കുറൂറിന്റെ 'നിറപ്പകിട്ടുള്ള ന്രുത്ത സംഗീതം' എന്ന പുസ്തകമായിരുന്നു. അതിലെ എല്ലാ ലേഖനങ്ങളും ശ്രദ്ധയോടേ വായിച്ചു എന്ന് പറയാനാകില്ല എങ്കിലും വായിച്ചു. ഒരു പക്ഷെ ഇത്തരത്തില്‍ ഇത്തരം വിഷയങ്ങളില്‍ മലയാളത്തില്‍ ആദ്യം വായിക്കുന്ന ഒരു ഗ്രന്ദ്തമായിരിക്കും അത്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ അതിനെ കുറിച്ച് അല്പം.
മുപ്പത്തിയൊന്ന് ലേഖനങ്ങളുടെ ഒരു സമാഹാരമാണ്‌ ഡി.സി ബുക്സ് പ്രസിധീകരിച്ച പ്രസ്തുത പുസ്തകം. ആദ്യ ലേഖനങള്‍ മലയാളസിനിമയിലെ സംഗീതവും അതിലെ പരീക്ഷണങ്ങളേയും രേഖപ്പെടുത്തുന്നു. ജനപ്രിയസംഗീതമാണ്‌ മൊത്തം പുസ്തകത്തിന്റെ തന്നെ ഉള്ളടക്കം.
ജാസ്സി ഗിഫ്റ്റിന്റെ പാട്ടിനെ (ലജ്ജാവതിയെ) പറ്റി എഴുതിയ ലേഖനമാണ്‌ പുസ്തകത്തിന്റെ മുഖമുദ്ര എന്ന് ഞാന്‍ കരുതുന്നു. അതില്‍ മനോജ് ഉദ്ദേശിച്ച സംഗീത പരിണാമ, പരീക്ഷണങ്ങളുടെ ഉദ്ദേശം എന്താണ്‌ എന്ന് സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഒരു പക്ഷെ എന്റെ തോന്നലിനോട് ചേര്‍ന്നു നില്‍ക്കുന്ന ഒന്നായതിനാലാവാം എനിയ്ക്ക് ആ ലേഖനത്തിനോട് ഒരു പ്രത്യേകത തോന്നാനും കാരണം.
ആദ്യ രണ്ട് ലേഖനങ്ങളും മലയാളസിനിമയുടെ തുടക്കം മുതല്‍ രണ്ടായിരങള്‍ വരെയുള്ള ജനപ്രിയ ഗാനങ്ങളെയും അവകളുടെ സ്വഭാവത്തേയും രേഖപ്പെടുത്തുന്നു. അതിനാല്‍ തന്നെ അവകളില്‍ വലിയൊരു ഭാഗം സിനിമകളും അവകള്‍ ഇറങ്ങിയ കൊല്ലങ്ങളും സംഗീത സംവിധായകരുടെ പേരുവിവരങ്ങളും ഒക്കെ ആയി വിസ്തരിച്ച് ഒഴുകുന്നു.
പിന്നെ ഒരു ലേഖനം കെ. പി ഉദയഭാനുവിനെയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ സംഗീതവഴികളേയും കുറിച്ചാണ്‌.
അടുത്തത് നല്ലോം പഴകി, താരതമ്യേന, മോഡേണ്‍ തമിഴ് സംഘങ്ങള്‍ അവതാരമണെന്നൊക്കെ പറയുന്ന പച്ചമനുഷ്യനായ ത്യാഗരാജസ്വാമികളെ കുറിച്ചാണ്‌ എന്നത് കൌതുകമുണര്‍ത്തി. ഇവിടേയും എന്റെ തോന്നലുകള്‍ തന്നെ ആണ്‌ മനോജിനുള്ളത് എന്നും ഞാന്‍ സ്വയം ഓര്‍ത്തു. അങ്ങനെ അല്ല, എന്റെ തോന്നലുകളാണ്‌ മനോജ് എഴുതിയിരിക്കുന്നത് എന്ന് പറയുകയാവും കുറച്ചു കൂടെ ഭംഗി.
ദേ വരുന്നു അടുത്ത സേം പിന്ച്ച് :) ഉസ്താദ് സക്കീര്‍ ഹുസൈനെ കുറിച്ച് സ്വന്തം അനുഭവങ്ങളും കൂട്ടി ഒരു വിലയിരുത്തല്‍. നെറ്റില്‍ കാണുന്ന പലചിത്രങ്ങളും പല എഴുത്തുകളും ഒക്കെ കണ്ടും വായിച്ചും എനിക്കും ചെറുതായി തോന്നിയ സംഗതികള്‍ മനോജ് ഭംഗിയായി എഴുതി വെച്ചിരിക്കുന്നു.
ഇതനര്‍ത്ഥം ഞാന്‍ മനോജിനെ പോലെ ചിന്തിയ്ക്കുന്നു വെന്നോ, മനോജിന്റെ ചിന്ത പോലെ ചിന്തിയ്ക്കാനോ എഴുതുവാനോ കഴിവുണ്ട് എന്നല്ലാ ട്ടൊ.  ചെലത് വായിക്കുമ്പോ ചെലത് കാണുമ്പോ തോന്നാറില്ലേ, ഹേയ് ദ് എന്താ എനിക്ക് എഴുതാന്‍ പറ്റാത്തത് എന്ന്? അതുപോലെ കൂട്ട്യാല്‍ മതി. അത്രേ ഉള്ളൂ.
പിന്നെ ഉള്ള 'ഒഴുകിനീങ്ങുന്ന ഇടങളുടെ സംഗീതം' എന്ന ലേഖനം ഞാന്‍ പിന്നേയ്ക്ക് വേണ്ടി, ഓടിച്ച് വായിച്ച് മാറ്റി വെച്ചു.
അതുപോലെ തന്നെ തുടര്‍ന്നുള്ള അര്‍നോള്‍ഡ് ഷോണ്‍ബര്ഗിനെ കുറിച്ചുള്ളതും
മൈക്കേല്‍ ജാക്സണ്‍ മ്ഡോണ എന്നിവരെ കുറിച്ചുള്ളതും
മഹ്മൂദ് ദര്വിഷ് മാഴ്സേല്‍ ഖലീഫെ, എന്നിവരെ കുറിച്ചുള്ളതും ഓടിച്ച് വായിച്ചതേ ഉള്ളൂ.
പിന്നെ നമ്മുടെ എ. ആര്‍ റഹ്മാനെ കുറിച്ചാണ്‌. വായിച്ചു.
ജോണ്‍ ലെനണ്, മാതംഗി മായ അരുള്‍ പ്രകാശം എന്നിവരൈല്‍ മാതംഗി മായാ അരുള്‍പ്രകാശം എനിക്കത്ര പരിചയം പോരാ. അതിനാല്‍ കൂടുതല്‍ വായിക്കണം എന്നു കരുതി വായിക്കാതെ വിട്ടു.
മൈക്കേല്‍ ജാക്സണെ പറ്റി വീണ്ടും ഒരു ലേഖനം ബീറ്റില്‍സിനെ പറ്റി മറ്റൊന്ന്, നിരപ്പകിട്ടുള്ള ന്ര്ത്തസംഗീതം എന്ന പുസ്തകത്തിന്റെ പേരിലുള്ള മറ്റൊരു ലേകഹനമ്, അത് ബോണി എമ്മിനെ കുറിച്ച്, (രാ രാ രാസ്പുട്ടിന്‍ എന്ന പാട്ട് പണ്ട് കേട്ടിട്ടുണ്ട്‌ ഞാന്) പിന്നെ ബോബ് മാര്‍ലിയെ കുറിച്ച്, 'ഹോട്ടല്‍ കാലിഫോര്ണിയ'യെകുറിച്ച് ടോറി അമോസ്, ഫിയോണ ആപ്പിള്‍ എന്നിവരെ കുറിച്ച് ഒക്കെ ഉള്ള ലേഖനങ്ങളാണ്‌ പിന്നീട് വരുന്നത്. മുഹൂര്‍ത്തം ശരിയല്ലാത്തതിനാല്‍ അവയൊക്കെ വായിക്കാനായി മറിച്ച് നോക്കി വിട്ടു.
ഷക്കീരയെ കുറിച്ചുള്ള അടുത്ത ലേഖനം വായിച്ചു. ലഹരിയില്‍ വഴുതിയ സംഗീതവഴികള്‍ എന്ന ലേഖനവും അതുപോലെ തന്നെ മാറ്റി വെച്ചു.
മെഹ്ദി ഹസ്സനെ കുറിച്ചുള്ള ഒരു അനുസ്മരണ ലേഖനത്തോടൊപ്പം അവസാനിച്ച പുസ്തകം കാവ്യാത്മകവും സംഗീതാത്മകവുമായി അവസാനിപ്പിച്ചു എന്നും പറയാം.
ചുരുക്കത്തില്‍ ഞാന്‍ ഒരു പുസ്തകവും ആദ്യവസാനം വായിക്കാറില്ലാ എന്ന് പറയാറുള്ളത് അന്വര്‍ത്ഥമാക്കി ഈ വായനയും.
പോസ്റ്റ് ചെയ്തത് Sunil Muthukurussi Mana at 10:32 PM No comments: Links to this post
Labels: പലവക, വായന, വെറുതെ
Wednesday, March 19, 2014
ഹാങ്ങ്‍ഔട്ടില്‍ അമ്പിയുടെ പ്രൊഫൈല്‍ ചിത്രം ഏതാണ്‌ എന്താണ്‌ എന്ന് സുധീഷ് ചോദിച്ചപ്പോഴാണ്‌ മഹാഭാരതത്തിന്‍റെ ലിങ്ക് അമ്പി തന്നത്. വെറുതെ ഇരിക്കുന്ന സമയം ഒന്ന് കണ്ടുകളയാം എന്ന് നിരീച്ച് ആണ്‌ യൂട്യൂബ് തുറന്ന് മഹാഭാരതം കണ്ട് തുടങ്ങിയത്.
തുടക്കം മുതലേ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു. ഒരു മഹത്തായ സിനിമ എടുക്കാനല്ലായിരുന്നു പ്ലാന്‍ പീറ്റര്‍ ബ്രൂക്കിന്‍റെ പ്ലാന്‍ എന്ന് തോന്നി. മഹാഭാരതം കഥ പറയുകയായിരുന്നു. എന്ന് സിനിമയെ പറ്റി എനിക്കുള്ള വിവരമില്ലായ്മയില്‍ നിന്ന് ആലോചിച്ചപ്പോള്‍ തോന്നി. എന്തായാലും നല്ലപോലെ ഒഴുക്കോടെ കഥ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
കഥാപാത്രങ്ങള്‍ക്കോ അവരുടെ വേഷവിധാനങ്ങള്‍ക്കോ എന്തിനു സെറ്റിങ്ങ്സിനു കൂടെ അതിഭാവുകത്വം ഒട്ടുമേ ഇല്ലാ. അതിമാനുഷവേഷങ്ങള്‍ ഉള്ള കഥകളി കണ്ട് പരിചയമുള്ള എനിക്ക് ഇത് നല്ലതായി തോന്നി. സത്യത്തില്‍ പലതും നമ്മുടെ സാധാരണ ജീവിതത്തില്‍ പരിചയിച്ചതല്ല എന്നതുകൊണ്ടായിരിക്കാം ഹൃദ്യമായി തോന്നിയത്. അതായത്, കൃഷ്ണനും അര്‍ജ്ജുനനും ഒന്നും, കഥകേട്ട് വളര്‍ന്ന എന്‍റെ മനസ്സില്‍ ഉള്ളതുപോലെ അല്ല തന്നെ. കഥകളിയിലും അങ്ങനെ തന്നെ ആണല്ലൊ. അതുതന്നെ ആയിരുന്നു എനിക്ക് ഇത് ആസ്വദിക്കാനും ഇഷ്ടപ്പെടാനും ഒരു കാരണം എന്ന് തോന്നുന്നു. കാട് എന്ന് പറയുമ്പോ കഥകളിയില്‍ ഒരു മരച്ചില്ല ഉണ്ടാവുമായിരിക്കാം. ഇവിടെ കരിമ്പിന്‍റെ കുറെ ചെടികള്‍ ഉണ്ട് അത്രേ ഉള്ളൂ. വേഷവിധാനങ്ങളും അതേ. പലതും ബുദ്ധിസ്റ്റ് രീതിയില്‍ ആയിരുന്നു എന്ന് തോന്നി. പലസമയത്തും മുദ്രകള്‍ പിടിയ്ക്കുന്നതും ബുദ്ധന്‍റെ പ്രതിമയില്‍ എന്നപോലെ തോന്നി. പ്രത്യേകിച്ചും കൃഷ്ണന്‍ സഭയില്‍ വിശ്വരൂപം കാണിക്കുന്ന സമയത്ത്. അതൊക്കെ സിമ്പിള്‍ ആന്‍റ് ബ്യൂട്ടിഫുള്‍ ആയിട്ടുണ്ട്.
മറ്റൊന്ന് പറയാനുള്ളത് കഥാപാത്രങ്ങളേയും അഭിനേതാക്കളേയും കുറിച്ചാണ്‌. ഭീമന്‍, ഭീഷ്മര്‍ എന്നിവരൊക്കെ കറുത്തവര്‍ഗ്ഗക്കാരായ ആഫ്രിക്കന്‍ വംശജരാണ്‌. ശക്തിയുള്ളവര്‍ക്ക് ബുദ്ധിയില്ലാ എന്ന സ്വതേ ഉള്ള ഒരു വിശ്വാസമനുസരിച്ചാണോ ഭീമനെ മാത്രം ഇങ്ങനെ കറുമ്പനാക്കിയത് എന്ന് അറിയില്ല. പാണ്ഡവന്മാരില്‍ മറ്റുള്ളവരെല്ലാം വെള്ളക്കാരായിരുന്നു. സ്ത്രീകള്‍ മിക്കവാറും ആഫ്രിക്കന്‍ വംശജര്‍ തന്നെ. അവരുടെ സംഭാഷണരീതിയും എനിക്കിഷ്റ്റപ്പെട്ടു. അതെല്ലാം ആ പ്രൊനൌണ്സിയേഷന്‍ രീതി ഒക്കെ ആഫ്രിക്കകാരുടെ തന്നെ. അതെല്ലാം എനിക്ക് മഹാഭാരതം കഥപറയുമ്പോള്‍ ഉള്ള രീതി ആയിട്ട് തോന്നിയില്ല. കഥകളിയിലെ സംഗീതം നമ്മള്‍ ശീലിച്ച ഒരു സാധാരണസംഭാഷണ രീതി അല്ലല്ലൊ. ഇതും അത് പോലെ തന്നെ എന്ന് എനിക്ക് തോന്നി.
മുത്തശ്യമ്മ പണ്ട് കഥ പറഞ്ഞുതന്നിരുന്നപ്പോഴും ഒരു  വൈകാരികത ഉണ്ടായിരുന്നു. അത് പോലെ തന്നെ ആ വൈകാരികത എനിക്ക് ഇത് കണ്ടിരുന്നപ്പോഴും തോന്നി. കൃഷ്ണന്‍ കര്‍ണ്ണനെ ചെന്ന് കാണുന്നതൊക്കെ തികച്ചും നല്ലതായി.
കൃഷ്ണനെ കണ്ടാല്‍, നമ്മള്‍ടെ മനസ്സില്‍ ഉള്ള സാദാ ഒരു ഡാന്സ്ടീച്ചറുടെ രൂപം പോലെ ആണ്‌ എനിക്ക് തോന്നിയത്. :) കര്‍ണ്ണനായി അഭിനയിച്ച് ആളുടെ ഡയലോഗ് ഡെലിവറിയും അഭിനയവും മറ്റും അസ്സലായി എന്ന് തോന്നി എനിക്ക്.
അതിലെ ചിലര്‍ ഉപയോഗിക്കുന്ന സംഗീതഓപകരണങ്ങള്‍ അറേബ്യന്‍ ടൈപ്പ് ആണോ എന്ന് തോന്നി. ഒരു ഇന്ത്യന്‍ പുരാണം ലോകത്തിന്‍റെ മുന്നില്‍ വെയ്ക്കുമ്പോള്‍ അതില്‍ ഇന്ത്യന്‍ രീതികള്‍ വളരെ കുറവ് എന്ന് തന്നെ പറയാം. ഇങ്ങനെ നമ്മുടെ മനസ്സില്‍ നിന്ന് വിട്ട് ഉള്ള രീതി ആയതിനാലായിരിക്കാം ഞാന്‍ ഒരു നീണ്ട കഥകളി കണ്ടപോലെ ഇത് ആസ്വദിച്ചത്. കഥകളിയിലും സാധാരണരീതികള്‍ ഒന്നും തന്നെ അല്ലല്ലൊ.
ഇത് മഹാഭാരതം അപ്പടി സിനിമ ആക്കിയതൊന്നും അല്ല. സിനിമ എന്നും പറയാന്‍ പറ്റ്വോ സംശം. വേറെ ഒരു ആഖ്യാനം. തുറന്ന മനസ്സോടെ കാണുക. നമ്മുടെ പുരാണത്തെ മറ്റൊരു ലോകത്തേയ്ക്ക് മാറ്റി, സാര്‍വജനികമാക്കിയിരിക്കുന്നു എന്ന് ഞാന്‍ പറയും.
ഒരു ഭാഗം കണ്ടോളൂ. ബാക്കി ഭാഗവും യൂട്യൂബില്‍ തന്നെ ഉണ്ട്. പലഭാഷകളിലായും സബ്‍ടൈറ്റിലുകളും ഉണ്ട്.
പോസ്റ്റ് ചെയ്തത് Sunil Muthukurussi Mana at 5:04 PM 1 comment: Links to this post
Labels: പലവക, ലേഖനം, വായന, വെറുതെ
Friday, February 21, 2014
ഞാനും മനുഷ്യനും തമ്മില്‍ എത്ര ദൂരം ഉണ്ടോ ന്ന് ആവോ!
നായാടികള്‍ എന്ന വര്‍ഗ്ഗം പണ്ട് കുട്ടിക്കാലത്ത്, പടിപ്പുറത്ത് നിന്ന്, 'ബ്രാനേ...' ന്ന് വിളിക്കുമായിരുന്നു. ചോറ് അവിടെ കൊണ്ട് കൊടുക്കണം. അവര്‍ പടി കടന്ന് ഉള്ളിലേക്കൊന്നും വരില്ല. ചോറ് കൊടുക്കുമ്പോള്‍ തന്നെ ആളെ കാണാതാവും. മിക്കവാറും വര്‍ പുഴ കടന്നാണ്‌ വരുക എന്ന് പറഞ്ഞ് കേട്ട വിവരം. അവിടെ മലകളുടെ മുകളില്‍ പണ്ട് 'ആളന്മാര്‍' എന്ന വര്‍ഗ്ഗവും ഉണ്ടായിരുന്നതായി കേട്ടിട്ടുണ്ട്.
ഒരു നായാടിയേയും ഞാനിതുവരെ കണ്ടിട്ടില്ലാ. എന്നാ 'ബ്രാനേ...' വിളി അശരീരി പോലെ.. ഇപ്പോഴും എന്‍റെ ചെവിയില്‍ മുഴങ്ങുന്നു..
'അവള്‍' എന്ന് സ്ഥാനത്തും അസ്ഥാനത്തും ജയമോഹന്‍ ഉപയോഗിക്കുന്നത് മാത്രേ എനിക്ക് പറ്റായ്കയായി തോന്നിയുള്ളൂ.
ഇന്ന് ഇത് വായിച്ച് തീര്‍ന്നപ്പോള്‍  ആദ്യതന്നെ തോന്നിയതാണ്‌, ഞാനും മനുഷ്യനും തമ്മില്‍ എത്ര ദൂരമുണ്ട് എന്നത്. അത് തന്നെ കാറുവും പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
ഹാങ്ങ് ഓവര്‍ വിട്ട് മാറാതെ, ഞാന്‍ പലതും ആലോചിച്ച് കൂട്ടി. കൂട്ടത്തില്‍ ബെന്യാമിന്‍റെ ആടുജീവിതം ആയി ഒരു കമ്പാരിസണും.
കമ്പാരിസണ്‍ ചെയ്യാന്‍ പറ്റുമോ എന്നറിയില്ല. എന്നാലും ആടുജീവിതം നടന്ന രാജ്യത്തെ പ്രാകൃതമായ ഒരു ബോധമാണ്‌ അടിമത്തം എന്നതും. ആട്ടിപിടിക്കുന്നവനെ അടിമയാക്കാം എന്ന അവന്‍റെ ആ സുപ്പീരിയര്‍ കോമ്പ്ലക്സ് (?) തന്നെ ഇത് പോലെ ജാതി വ്യവസ്ഥയിലും ഇല്ലേ?
ഇവിടത്തെ സ്പോണ്സര്‍ഷിപ് സിസ്റ്റം തന്നെ ആ അടിമയാക്കാം എന്നുള്ള ബോധത്തിന്‍റെ ബാക്കിപത്രം ആണ്‌ എന്ന് ഞാന്‍ ചിലപ്പോള്‍ നിരീക്കാറുണ്ട്.
വെറുതെ ഒരു കമ്പാരിസണ്‍ എന്ന് നിരീച്ചാല്‍ മതി.
അന്ന് ഞങ്ങള്‍ കുട്ടികള്‍ വാശി പിടിച്ചാല്‍ 'നായാടിയ്ക്ക് കൊടുക്കും' എന്ന് പറഞ്ഞ ഭീഷണിപ്പെടുത്തിയിരുന്നു ഷാജീ..
നേരാം‍വണ്ണം ഒരു നായാടിയെ കണ്ടിട്ടില്ലാ. കാരണം അവര്‍ കാണാന്‍ നിന്ന് തരില്ലായിരുന്നു.  നോവലില്‍ പറഞ്ഞ പോലെ തന്നെ, അവര്‍ക്ക് അവരുടേതായ സഞ്ചാരവഴികള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നിരിക്കണം.
കാട്ടുന്നു വരുന്നു നായാടി.. '
ഇങ്ങനെ ഒരു പാട്ടുണ്ടായിരുന്നു.. ഈ ശങ്കരന്‍ എന്നത് നായാടികള്‍ക്ക് ഉള്ള കോമണ്‍ പേരാണോ? ഈ പാട്ട് ചാത്തന്‍റെ പോസ്റ്റില്‍ പറഞ്ഞ പോലെ വേലയ്ക്കും പൂരത്തിനും ഒക്കെ കേള്‍ക്കുന്നതാണ്‌ എന്ന് തോന്നുണൂ.
പോസ്റ്റ് ചെയ്തത് Sunil Muthukurussi Mana at 11:50 PM 1 comment: Links to this post
കാളിദാസന്‍ - നോവല്‍ വായന
കാളിദാസനെ കുറിച്ച് പറയുമ്പോ 'ഉപമാകാളിദാസസ്യ..' എന്ന ചൊല്ലിനേക്കാള്‍ മുന്പ് എനിക്ക് ഓര്‍മ്മ വരുക, തപസ്വിനീ.. ഉണരൂ എന്ന സിനിമാപ്പാട്ടിനു മുന്പുള്ള ആ ശ്ലോകമാണ്‌.
സ്ഥിതാഃ ക്ഷണം പക്ഷ്മസു താഡിതാധരാഃ
വലീഷു തസ്യാഃ സ്ഖലിതോഃ പ്രപേദിരേ
ഇത് കുമാരസംഭവം എന്ന കാളിദാസകാവ്യത്തിലെ ആണ്‌ (അഞ്ചാം സര്‍ഗ്ഗം). ആദ്യമായി പെയ്യുന്ന നീര്‍ത്തുള്ളി കണ്‍പീലികളില്‍ അല്‍പ്പനേരം തങ്ങിനിന്ന് താഴെ വീണ്‌ അധരങ്ങളില്‍ തട്ടി,
മുലയിടകളില്ലൂടെ വീണ്‌ ചിതറി നഭീപ്രദേശത്തെ ചെറു രോമങ്ങളിലൂടെ നാഭിയിലേക്ക് ഒഴുകി ഇറങ്ങി എന്ന് ഏകദേശ അര്‍ത്ഥം പറയാം. കുമാരംസഭവം ആദ്യമായി വായിക്കുന്നതും പഠിക്കുന്നതും
ഹൈസ്കൂളിലായിരുന്നു. അന്ന് അധികമൊന്നും സംസ്കൃതത്തില്‍ പഠിക്കാനുണ്ടായിരുന്നില്ല. എന്നാല്‍ ഇത് ടെക്സ്റ്റ് ബുക്കില്‍ ഉള്ളത് വായിച്ചിട്ടുമുണ്ട്. പിന്നീറ്റ് പ്രീ ഡിഗ്രിയ്ക്കായിരുന്നു
കുമാഅരസംഭവം മുഴുവന്‍ പഠിക്കാനുണ്ടായിരുന്നത്. അത് പഠിപ്പിച്ചിരുന്ന ആയിഷ ടീച്ചര്‍ ആകട്ടെ ഈ ഭാഗമൊന്നും പഠിപ്പിക്കുകയുണ്ടായിട്ടുമില്ല. ടീച്ചര്‍ക്ക് ഉച്ചാരണശുദ്ധി കുറവായിരുന്നു
എന്നതിനാല്‍ എനിക്ക് ടീച്ചര്‍ടെ ക്ലാസ് അത്ര പഥ്യവുമായിരുന്നില്ല.
കാളിദാസന്‍ എന്ന മഹാകവിയെ സംബന്ധിച്ച് പല ഐതിഹ്യങ്ങളും വായിച്ചറിവും കേട്ടറിവും ഉണ്ട്. ശ്രീലങ്കയില്‍ വെച്ച് ഒരു ഏതോ ഒരു ഗണികാഗൃഹത്തില്‍ വെച്ചായിരുന്നു അന്ത്യം എന്ന് പണ്ട്
എവിടേയോ വായിച്ച ഓര്‍മ്മയുണ്ട്. മഹാ ശിവഭക്തനായ കാളിദാസനെ എന്തോ ശിവന്‍റെ സ്പെഷ്യല്‍ ദിവസത്തില്‍, മഹാകവിയുടെ ശിവപൂജ സൂത്രത്തില്‍ മുടക്കാന്‍ നോക്കി എന്നും, ഓര്‍മ്മവന്ന
ഉടന്‍ മുന്നില്‍ നിന്ന ഗണികയുടെ സ്തനങ്ങള്‍ ശിവരൂപമായി കണ്ട്, ..' തസ്മൈ നമസ്തേ സ്തന ശങ്കരായഃ' എന്ന് പറഞ്ഞ് തൊഴുതു എന്നുമൊക്കെ അന്ന് വായിച്ച ഓര്‍മ്മയുണ്ട്.
ഏതായാലും ഇപ്പോള്‍ വായിച്ച് തീര്‍ത്ത 'കാളിദാസന്‍' എന്ന ശ്രീ കെ.സി.അജയകുമാറിന്‍റെ നോവല്‍ (ഡി.സി ബുക്സ് പ്രസിദ്ധീകരണം. വില 160.00 രൂപ തേര്‍ഡ് ഇമ്പ്രഷന്‍ 2013) ഇത്തരം 'ചീത്ത'
ഐതിഹ്യങ്ങളെ ഒക്കെ വെള്ളപൂശി നല്ലൊരു മോഡല്‍ എഴുത്തുകാരനാക്കി കാളിദാസനെ അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. അതിന്‍റെ ആവശ്യം എന്തായിരുന്നു എന്ന് ഞാന്‍ ചോദിക്കുന്നതില്‍ അര്‍ത്ഥമില്ലല്ലൊ.
ഐതിഹ്യങ്ങള്‍ക്കാകട്ടെ തെളിവുകളും ലഭ്യമല്ല. എന്നിരുന്നാലും വെള്ളപൂശലിന്‍റെ ഭാഗമായോ അല്ലെങ്കില്‍ അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ ശൈലിയുടെ തന്നെ ഭാഗമായോ ഉള്ള പരന്നവിവരങ്ങളുടെ അതിപ്രസരം
അല്‍പ്പം ബോറടി തന്നെ എനിക്ക് ഉളവാക്കി. ഇത് ആദ്യപലഭാഗങ്ങളിലും പ്രകടമാണ്‌ എങ്കിലും അവസാനഭാഗങ്ങളിലേക്ക് എത്തുമ്പോഴേക്കും കഥാതന്തുവിന്‍റെ ചടുലത കാരണം വായന
സുഖകരമായിരുന്നു എന്ന് പറയാതെ വയ്യ.
കാളിദാസകൃതികളുടെ രചനാകാലവും വിക്രാമാദിത്യന്‍റേയും കാളിദാസന്‍റേയും ജീവിതവും എല്ലാം നേര്‍രേഖയില്‍ ആക്കി ബന്ധിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട് എഴുത്തുകാരന്‍. അതില്‍ വിജയിച്ചിട്ടുമുണ്ട് എന്ന് തോന്നി
എനിക്ക്. വിക്രമാദിത്യന്‌ മല്ലിക എന്ന പേരില്‍ ഒരു സഹോദരി ഉള്ളതായും മല്ലികയും കാളിദാസനുമായും തമ്മില്‍ സ്നേഹബന്ധം ഉണ്ടായിരുന്നതായും -വിപ്രലഭശൃമ്‍ഗാരം?- അതിനോടനുബന്ധിച്ചാണ്‌
മേഘസന്ദേശത്തിന്‍റെ പിറവി എന്നുമൊക്കെ പറഞ്ഞത് രസകരമായിട്ടുണ്ട്. ഇങ്ങനെ അവരുടെ ജീവിതവുമായി തന്നെ വിക്രമോര്‍വശീയത്തിനേയും രഘുവംശത്തിനേയും ശാകുന്തളത്തിനേയും
കുമാരസംഭവത്തിനേയും ഒക്കെ യുക്തിസഹമായി ബന്ധിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു.
രാജവംശത്തിന്‍റെ കീര്‍ത്തി ആയിരിയ്കണം കവിയുടെ രചനാധര്‍മ്മം (പേജ് 186)എന്ന് പറഞ്ഞ് എതിരാളികള്‍ കാളിദാസന്‌ എതിരെ ആവുന്നതും അവസാനം അദ്ദേഹത്തിന്‍റേയും അച്ഛന്‍റേയും
അന്ത്യവും അമ്മയുടെ ഉജ്ജയിനിക്കുമേലുള്ള ശാപവും എല്ലാം വളരെ രസകരമായാണ്‌ ഞാന്‍ വായിച്ച് തീര്‍ത്തത്. ആദ്യം തോന്നിയ മടുപ്പ് അവസാനം ഇല്ലാതായി എന്ന് പ്രത്യേകം പറയട്ടെ.
കവിയുടെ രചനാധര്‍മ്മത്തെ പറ്റി ധാരാളം പരമാര്‍ശങ്ങളും വിചാരങ്ങളും അടങ്ങിയ ഈ നോവല്‍, എനിക്ക് മറ്റൊരു തരത്തില്‍ ചിന്തിപ്പിക്കാനാണ്‌ തോന്നിപ്പിച്ചത്. എഴുത്തുകാര്‍ന്‍റെ സ്വാതന്ത്രത്തെ
പറ്റി ഇത്ര ബോധമുള്ള ശ്രീ അജയകുമാര്‍ എന്തിനാണ്‌ കാളിദാസന്‍ ഒരു വിഷയലമ്പടനാണ്‌ എന്ന് പറയുന്നതിനെ പേടിയ്ക്കുന്നത്? പ്രത്യേകിച്ചും അന്നത്തെ ഭാരതത്തില്‍ സെക്സ് എന്നത്
പാപമായിര്‍ന്നില്ല എന്ന് ധാരാളം തെളിവുകള്‍ ഉള്ളപ്പോള്‍. ഇന്നത്തെ മൊറാലിറ്റി ഒന്നുമായിരുന്നില്ലല്ലൊ അന്ന്. സഭ്യാസഭ്യങ്ങള്‍ ഇന്നുള്ള പോലേയുമായിരുന്നില്ല അന്ന്. എനിക്ക് തോന്നിയത് ഇന്നതെ സദാചാരബോധം ഇന്നത്തെ കേരളത്തിന്‍റെ അവസ്ഥ അതിലിരുന്നാണ്‌ നൂറ്റാണ്ടുകള്‍ക്ക് മുന്പുള്ള ഈ കഥ പുനരാഖ്യാനം ചെയ്തിരിക്കുന്നത് എന്നാണ്‌. അത് ഒരു കുറവായിട്ടല്ല ഞാന്‍ പറയുന്നത്. നോവല്‍ ആണല്ലൊ. പക്ഷെ നോവലിലെ പ്രതിപാദ്യരീതിയും ഇന്നത്തെ സന്മാര്‍ഗ്ഗചിന്തകളും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം.. എങ്ങിനെയാണ്‌ എനിക്ക് കൂടുതല്‍ പറയണ്ടത് എന്നറിയില്ല!
നിങ്ങള്‍ തന്നെ നോവല്‍ വായിച്ച് നോക്കൂ.
(കാളിദാസന്‍, നോവല്‍ -  ശ്രീ കെ.സി. അജയകുമാര്‍, വില 160/- രൂപ, ഡി.സി ബുക്സ് പ്രസിദ്ധീകരണം 2013 E-book available)
പോസ്റ്റ് ചെയ്തത് Sunil Muthukurussi Mana at 11:44 PM 2 comments: Links to this post
Labels: മലയളം, വായന, വെറുതെ
Saturday, October 13, 2012
സ്വന്തം വേരുകൾ അന്വേഷിക്കുക എന്നത് രസമുള്ള കാര്യമാണ്. ഞാനെന്തുകൊണ്ട് ഇങ്ങനെ എന്ന് വല്ലപ്പോഴെങ്കിലും സ്വയം ചോദിക്കുന്ന ചോദ്യത്തിനു കാരണം ചിലപ്പോൾ കിട്ടിയേക്കാം. അല്ലേ? കിട്ടിയാലും ഇല്ലെങ്കിലും നമ്മുടെ പൂർവികരെ പറ്റി എഴുതിയിരിക്കുന്നത് വായിക്കുക എന്നത് ഒരു രസം തന്നെ ആണ്. അതും നല്ല കവിത തുളുമ്പുന്ന മലയാളത്തിൽ എഴുതിയിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ എന്ത് രസാന്നോ!
അങ്ങനെ ആണ് ഞാൻ വി.ടി ഭട്ടതിരിപ്പാടിന്റെ ആത്മകഥ ആയ ‘കണ്ണീരും കിനാവും’ വായിക്കുന്നത്. അതിൽ അദ്ദേഹം എന്റെ പൂർവ്വികരെ പറ്റി എഴുതിയിട്ടുണ്ട്. അത് വായിച്ചപ്പോ എനിക്ക് എന്നെ പറ്റി സ്വയം ഒന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ പറ്റി. അതിലേറെ അന്നത്തെ എന്റെ നാടിനെ അദ്ദേഹം എന്ത് ഭംഗിയായാണ് വിവരിച്ചിരിക്കുന്നത് എന്ന് ഞാൻ അന്തം വിട്ടു.
വി.ടി കണ്ട മുതുകുറുശ്ശി അല്ല എനിക്ക് പരിചയം ഉള്ള മുതുകുറുശ്ശി. ‘തള്ളേത്തല്ലി’കൾ ഒക്കെ എനിക്കും കണ്ട് പരിചയമുണ്ട്. ‘കൊട്ടം‌പടി’ എന്താന്ന് മനസ്സിലായില്ല. ഓർമ്മവരുന്നില്ല. എന്റെ കാലമായപ്പോഴേക്കും അവിടെ ഒരു അപ്പർ പ്രൈമറി സ്കൂളും റോഡും ഒക്കെ വന്നിരുന്നു. ഇലക്ട്രിസിറ്റി ഞാൻ ജനിച്ചതിനുശേഷം ആണ് വന്നിരിക്കുന്നത് എങ്കിലും എനിക്ക് വൈദ്യുതി ഇല്ലാതെ ഉള്ള മുതുകുറുശ്ശിയെ ഓർമ്മയില്ല. ആദ്യമായി വൈദ്യുതി വന്നതും, ട്രാൻസ്പോർട്ട് ബസ്സും പ്രൈവറ്റ് ബസ്സും ഒക്കെ സർവീസ് നടത്തിയതും ഒക്കെ പടിഞ്ഞാറെ പൂമുഖത്ത് കഴുക്കോലിന്റേയും ഉത്തരത്തിന്റേയും മുകളിൽ ചോക്കുകൊണ്ട് എഴുതി വെച്ചിരുന്നു. അനവധി തവണ വായിച്ചതാണെങ്കിലും എനിക്ക് ആ തീയ്യതികൾ ഒട്ടും ഓർമ്മയില്ല. :(
അത് പോലെ തെക്കിനിയുടെ ചുമരിൽ വരച്ചിരിക്കുന്ന പുലിയുടേയും വേട്ടക്കാരന്റേയും ചിത്രം ഞാൻ ആവുമ്പോഴേക്കും പത്തായപ്പുരയുടെ തെക്കെ ചുമരിലേക്ക് മാറിയിരുന്നു. അത് എന്ന് എപ്പോ എങ്ങനെ പത്തായപ്പുരയിലേക്ക് എത്തി എന്ന് അറിയില്ല. അതോ അന്ന് തെക്കിനിയുടെ ചുമരിലും പത്തായപ്പുരയുടെ ചുമരിലും ഒക്കെ ആ ചിത്രം ഉണ്ടായിരുന്നോ ആവോ! എന്തായാലും തെക്കെ പൂമുഖത്തെ മാളികയുടെ മുകളിൽ തടികൊണ്ടുള്ള ഒരു അയ്യപ്പന്റെ എന്ന് തോന്നിക്കുമാറുള്ള ഒരു ശിൽ‌പ്പം ഉണ്ടായിരുന്നു. അൽ‌പ്പം ഭാവനാവിലാസം വേണ്ടി വരും അത് മനസ്സിലാക്കുവാൻ. ആ ശിൽ‌പ്പം ഇപ്പോ എന്റെ കയ്യിൽ ഉള്ള ഫോട്ടോകളിലും വീഡിയോകളിലുമൊക്കെ കാണാം. വിസ്താരഭയത്താലാവണം അതിന്റെ പിന്നിലുള്ള കഥ വി.ടി.ഭട്ടതിരിപ്പാട് എഴുതിയിട്ടില്ല.
എന്റെ അച്ഛന്റെ പേരും ബ്രഹ്മദത്തൻ എന്നാണ് എങ്കിലും ഇതിൽ പറയുന്ന ബ്രഹ്മദത്തൻ എന്റെ മുത്തച്ഛന്റെ ആരായി വരും എന്ന് എനിക്കറിയില്ല. പാപ്പുവോപ്പോളും എനിക്കറിയാത്ത എന്റെ പൂർവികരിൽ പെടും. എന്തായാലും എന്റെ ഇല്ലത്തുള്ളവർ പണ്ട് മുതലേ അൽ‌പ്പം ഉൽ‌പ്പതിഷ്ണുക്കളായിരുന്നു എന്നത് എനിക്ക് സന്തോഷം തോന്നുന്ന കാര്യമാണ്.
പടിഞ്ഞാറെ മുറ്റത്തുള്ള പ്ലാവും, കുളത്തിലേക്ക് പോകുന്നവഴിക്കുള്ള പുളിയും ഒക്കെ എനിക്കും നല്ല കണ്ട് പരിചയമാണല്ലൊ. പക്ഷെ പടിഞ്ഞാറെ മുറ്റത്തെ പ്ലാവ്, വി.ടി കണ്ടതാവില്ല ഞാൻ കണ്ട പ്ലാവ്. ഉറപ്പില്ല. പുളി ആയിരിക്കാം. കാരണം ആ പുളിയുടെ കഥ ഒക്കെ അങ്ങനെ ആയിരുന്നല്ലൊ.
ഇതൊക്കെ ഒരാവർത്തി വായിച്ച് തീർന്നപ്പോൾ ഉള്ള തോന്നലുകൾ. എങ്ങനെ വായിച്ചു എന്നറിയണ്ടേ? അത് മറ്റൊരു ഗുലുമാൽ. വെറുതെ ഉറക്കെ വായിക്കാൻ തോന്നി. കുട്ടിക്കാലത്തെ പോലെ ഉറക്കെ വായിച്ചു. ചുമച്ച് ചുമച്ച് വെള്ളം കുടിച്ചു. അപ്പോഴാണ് അറിയുന്നത് സംസ്കൃതം ഒന്നും കൃത്യമായി വായിക്കാൻ എനിക്കറിയില്ലാന്ന്‌. സംസ്കൃതം മാത്രമല്ല, നല്ല്ല മലയാളത്തിൽ അൽ‌പ്പം അപരിചിതപദങ്ങൾ എഴുതിയാൽ അത് കൂട്ടി വായിക്കാൻ അറിയില്ല എന്ന് ദുഃഖസത്യം ഞാൻ മനസ്സിലാക്കി. ആ സത്യം ഇടക്കിടക്ക് സ്വയം ഓർമ്മപ്പെടുത്താൻ വേണ്ടി ഞാൻ എന്റെ വായന റിക്കോർഡ് ചെയ്തു. ഇനിയെങ്കിലും നന്നാവുമോ ആവൊ!
മുൻപത്തെ പോലെ തന്നെ മനസ്സിൽ വായിച്ചാൽ മത്യാർന്നു.. സ്പീഡിൽ എല്ലാം വായിച്ച് പോവാർന്നു... :(
http://soundcloud.com/ sunilkumarmb/ kanneerum_kinavum_by_vt_bhatath iripad_audio
ഇതൊന്നും പോരാത്തതിനു ‘കണ്ണീരും കിനാവും’ ഓഡിയോ ബുക്ക് എന്ന് ഈ റിക്കോർഡിങ്ങിനു ഞാൻ പേരുമിട്ടു....
മുതുകുറുശ്ശി മനയുടെ ഫോട്ടോ    പഴയ മുതുകുറുശ്ശിയുടെ ഒരു ഫോട്ടോ
പോസ്റ്റ് ചെയ്തത് Sunil Muthukurussi Mana at 3:26 PM No comments: Links to this post
Labels: പലവക, മുതുകുറുശ്ശി, വായന, വെറുതെ
Sunday, October 07, 2012
പാവങ്ങള്‍ - വിക്റ്റര്‍ യൂഗോ
പാവങ്ങള്‍ എന്ന കൃതി വിക്റ്റര്‍ യൂഗോ എഴുതിയിട്ട് 150 വര്‍ഷം കഴിഞ്ഞുവെന്ന് ഇന്നലെ മാതൃഭൂമിയില്‍ കണ്ടപ്പോള്‍ ആണ് അറിഞ്ഞത്. അത് 150 കൊല്ലം എന്ന കാലയളവിനെ അല്ല എന്നെ ഓര്‍മ്മപ്പെടുത്തിയത്. ആ കൃതിയേയും അതിന്റെ വായനാനുഭവത്തേയും ആണ്. മലയാളത്തിലേക്ക് അത് തര്‍ജ്ജുമ ചെയ്തിരിക്കുന്നത് നാലാപ്പാട് നാരായണമേനോന്‍ ആയിരുന്നു. തര്‍ജ്ജമ മലയാളത്തില്‍ വന്നിട്ട് തന്നെ അനവധി കൊല്ലമായി.
ഹൈസ്കൂളില്‍ ഒരു ക്ലാസ്സില്‍ ഇംഗ്ലീഷ് പാഠപുസ്തകത്തില്‍ ജീന്‍ വാല്‍ ജീ‍ീന്റെ ഒരു കഥ ഉണ്ടായിരുന്നു. ചെറുക്ലാസ്സിലും എവിടേയോ മലയാളത്തില്‍ അത് വായിച്ചിരുന്നു.
തടിച്ച് ബൈന്‍ഡ് ചെയ്ത ഒരു പഴയ പുസ്തകം കുന്നക്കാവ് ഗവ:സ്കൂള്‍ ലൈബ്രറിയില്‍ ഇരിക്കുന്നത് പാവങ്ങള്‍ ആയിരുന്നു എന്ന് എനിക്കറിയില്ലായിരുന്നു. മാഷ്മ്മാരിലാരോ സജസ്റ്റ് ചെയ്തതാണ് ആ പുസ്തകം വായിക്കാന്‍. ഇത്ര തടിച്ച പുസ്തകം വായിക്കുമോ എന്നൊരു സംശയം സജസ്റ്റ് ചെയ്ത മാഷ്ക്കും ഉണ്ടായിരുന്നു. വെള്ളക്കളര്‍ മാറി മഞ്ഞക്കളറിലുള്ള കടലാസ് ആയിരുന്നു അത്. അവിടവിടെ കീറിയിട്ടുണ്ട്. നമ്മള്‍ അധികം അമര്‍ത്തി പേജുമറിച്ചാല്‍ ചിലപ്പോള്‍ ഒരു കഷ്ണം അടര്‍ന്ന് കയ്യില്‍ പോരും. അത്ര പഴക്കം ചെന്നതായിരുന്നു ആ പുസ്തകം.
ഇല്ലത്തെത്തി, പതിവ്‌ പോലെ നടുവിലത്തെ അറയില്‍-അതായിരുന്നു എന്റെ ഗുഹ-എത്തി മുകളിലേക്ക് തുറക്കുന്ന എന്റെ മേശയുടെ ഉള്ളില്‍ പാഠപുസ്തകങ്ങള്‍ക്കൊപ്പം ഈ പുസ്തകവും വെച്ചു. വൈകുന്നേരത്തിനു ശേഷമായിരുന്നു ഞാന്‍ അത് വായന തുടങ്ങിയത്. മുഴുരാത്രിയും ഇരുന്ന് വായിച്ചു. സമയം പോയത് അറിഞ്ഞതേ ഇല്ല. പലപ്പോഴും കരഞ്ഞു. പലപ്പോഴും എന്തോ ഒരു ചിരിയും വന്നിരുന്നു. ഒരു അലൌകികത ഫീല്‍ ചെയ്തിരുന്നു. ഉറക്കമൊഴിച്ച് വായിച്ചിട്ടും എനിക്ക് ക്ഷീണം തോന്നിയിരുന്നില്ല. സമയം പോവുന്നത് അറിഞ്ഞിരുന്നേ ഇല്ല. ഞാന്‍ അത്രക്ക് ആ പുസ്തകത്തില്‍ മുഴുകിയിരുന്നു. വായന കഴിഞ്ഞ് ആ പുസ്തകം മടക്കി വെച്ചതല്ല. ഇനി മറിക്കാന്‍ പേജില്ലാ എന്നറിഞ്ഞപ്പോളാണ് വായന കഴിഞ്ഞതായി മനസ്സിലാക്കിയത്. വായനക്ക് ശേഷവും ഞാന്‍ അതിന്റെ ഹാങ്ങ് ഓവറിലായിരുന്നു.
സത്യത്തില്‍ ഇത്രയേറെ സ്വാധീനിച്ച ഒരു പുസ്തകം ഇല്ല. എനിക്കിന്ന്‌ അതിലെ കഥ ഒന്നും മുഴുവന്‍ ഓര്‍മ്മയില്ല. എന്തിനാ കഥ ഓര്‍മ്മിക്കുന്നത്? ആ പുസ്തകം ജീവിതത്തിന്റെ തന്നെ ഭാഗമായില്ലേ?
(https://www.facebook.com/ mbsunilkumar/posts/ 288311041275598 ഇവിടെ പി.പി.രാമചന്ദ്രന്‍ മാഷ് ഇട്ട കമന്‍റ് എനിക്കിഷ്ടപ്പെട്ടതിനാല്‍ ഇവിടേക്ക് കോപ്പി ചെയ്യുന്നു :)
Ppramachandran Harithakam ഒരിക്കല്‍ നാലാപ്പാടന്‍ അനുസ്മരണത്തിന് ഇ.എം.എസ് പുന്നയൂര്‍ക്കുളത്തു പ്രസംഗിച്ചത് ഞാന്‍ ഓര്‍ക്കുന്നു."ഒരു സാമൂഹ്യപ്രവര്‍ത്തകന്‍ എന്ന നിലയില്‍ മാര്‍ക്സിന്റേയും ഏംഗല്‍സിന്റേയും കൃതികള്‍ എന്റെ ബുദ്ധിപരമായ വികാസത്തിന് എത്രമേല്‍ സഹായിച്ചുവോ അത്രത്തോളം എന്റെ മാനസികവികാസത്തിന് ഉപകരിച്ച കൃതിയാണ് നാലാപ്പാടന്റെ പാവങ്ങള്‍ പരിഭാഷ." ഇ.എം.എസ്സിനെപ്പോലെ മറ്റേതു രാഷ്ട്രീയനേതാവിനു പറയാനാവും ഇങ്ങനെ?
പോസ്റ്റ് ചെയ്തത് Sunil Muthukurussi Mana at 9:08 PM No comments: Links to this post
Labels: പലവക, വായന, വെറുതെ
Tuesday, February 22, 2011
ബൈബിളിലെ വിലക്കപ്പെട്ട കനിയുടെ കഥ സൂചിപ്പിക്കുന്നത്‌ മനുഷ്യനെ മറ്റു ജീവികളില്‍ നിന്നും വേര്‍തിരിപ്പിക്കുന്നത്‌ അവന്റെ സവിശേഷ ചിന്തയാണ്‌,അതിനുള്ള കഴിവാണ്‌ എന്നതാണ്‌. ഈ ബുദ്ധിയുടെ സഹായത്തോടെ അവന്‍ സ്വന്തം വ്യക്തി താല്‍പ്പര്യങ്ങള്‍ സംരക്ഷിക്കാന്‍ സമൂഹവുമായും, പ്രകൃതിയോടെന്ന പോലെ സമരം ചെയ്തു. അവന്‍ തിന്ന വിലക്കപ്പെട്ട കനിയുടെ രുചി ഒന്നു മാത്രമാണ്‌ അവന്‌ ഈ സമരത്തില്‍ പിന്‍ബലമായിട്ടുള്ളത്‌.
ജനനം മുതല്‍ മരണം വരെയുള്ള അവന്റെ യാത്രയില്‍ അവനെ, വിലക്കപ്പെട്ട കനി തിന്നാന്‍ പ്രേരിപ്പിച്ച പാമ്പും വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ടതാണ്‌. ഒരു തരത്തില്‍ ഈ സങ്കല്‍പം കാണിക്കുന്നത്‌ മനുഷ്യന്റെ കേമത്തമായി അംഗീകരിച്ച സവിശേഷ ബുദ്ധിയുടെ പരിമിതികള്‍ കൂടിയാണ്‌. അഥവാ അവന്റെ ഭാവനാശക്തിയുടെ അനന്തസാധ്യതകളാണ്‌. ഏതൊരു ശാസ്ത്രവും പഠിക്കാന്‍ വളരെ അടിസ്ഥാനപരമായ ചില തത്വങ്ങള്‍ അല്ലെങ്കില്‍ ആശയങ്ങള്‍ ഊഹിക്കുകയും ആ ഊഹത്തില്‍ കണ്ണടച്ച്‌ വിശ്വസിക്കുകയും തുടര്‍ വിചിന്തനം ഈ ഊഹത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ നടത്തുകയും ചെയ്യേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ ആശയങ്ങള്‍ ഊഹിക്കാനും അത്‌ ശരിയെന്ന്‌ ധരിക്കാനും അവന്‌ അവന്റെ ഭാവനയുടെ സഹായം ആവശ്യമായിരുന്നു. ഭാവന ഒരു സമയത്ത്‌ പരിമിതിയും അതേ സമയം അനന്തവുമാണ്‌. വാസ്തവികതയില്‍നിന്ന്‌ ഉണര്‍ത്താനും അതിനെ അതിജീവിക്കാനും ഭാവന വേണം. വിലക്കപ്പെട്ടകനി അവന്റെ സവിശേഷബുദ്ധിയുടെ അടിസ്ഥാനമാണെങ്കില്‍ അത്‌ തിന്നാന്‍ പ്രേരിപ്പിച്ച പാമ്പ്‌ പ്രകൃതിയുടെ അല്ലെങ്കില്‍ വാസ്തവികലോകത്തിന്റെ പ്രതീകമാണ്‌.
വ്യക്തിയായ മനുഷ്യന്റെ കണ്ണിലൂടെ നോക്കിയാല്‍, എല്ലായ്‌പ്പോഴും അവന്റെ പ്രതീക്ഷകള്‍ക്കൊത്തല്ല മനുഷ്യ സമൂഹം നിലകൊള്ളുന്നത്‌. അവന്റെ പ്രതീക്ഷകളും യാഥാര്‍ത്ഥ്യവും തമ്മിലുള്ള അന്തരം പലപ്പോഴും വ്യക്തിയ്ക്ക്‌ എകാന്തത എന്ന വികാരം കൂടി അനുഭവപ്പെടുത്തുന്നു. വ്യക്തിയുടെ ഏകാന്തതക്ക്‌ ഇന്നു ആഴം കൂടുതല്‍ ആയിട്ടുണ്ട്‌. ഇതിനു പലകാരണങ്ങളുമുണ്ട്‌. പ്രധാനമായും സാമ്പത്തിക സാമൂഹിക ചുറ്റുപാടുകള്‍തന്നെ. പ്രകൃതി നിയമങ്ങളില്‍ നിന്നും അകലുംതോറും മനുഷ്യന്റെ ഈ മോഹവ്യാമോഹങ്ങള്‍ കൂടിയതേയുള്ളൂ. വിലക്കപ്പെട്ട കനിയുടെ രുചി അവന്‌ ഭാരമായിത്തീരുന്ന അവസ്ഥ അങ്ങനെ ഉണ്ടാകുന്നു. അല്‍പ്പം സര്‍ഗാത്മകത കൂടിയുള്ള വ്യക്തി ഈ ഭാരം, ഈ വിടവ്‌, തീര്‍ക്കാന്‍ വിവിധ തരത്തില്‍ ശ്രമിക്കുന്നു.
ഏകാന്തതയില്‍ നിന്നൊഴിഞ്ഞു മാറാന്‍ അവന്‍ പലതും പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നു. ചിലര്‍ കൂടുതല്‍ കര്‍മ്മനിരതരാകുന്നു. ചിലര്‍ നിരാശയുടെ പടുകുഴിയില്‍ വീഴുന്നു. ചിലര്‍ അസ്തിത്വചിന്തകള്‍ക്കടിമപ്പെടുന്നു. ചിലര്‍ സങ്കല്‍പ്പ ലോകത്തെ സ്വപ്നം കാണുകയും യാഥാര്‍ത്ഥ്യമാക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ചുറ്റുമുള്ള യാഥാര്‍ത്ഥ്യത്തെ അംഗീകരിക്കാനും അതില്‍ നിന്നും വേറിട്ടൊരെണ്ണം ഉണ്ടാക്കാനും മുകളില്‍ പറഞ്ഞ ഭാവനാവിലാസം അവനെ സഹായിക്കുന്നു. ഇത്തരത്തില്‍ ഭവനാവിലാസം അവന്റെ ലോകത്തെ തന്നെ മാറ്റിമറിക്കുന്നു. അപ്പോഴും അവന്‍ അതൃപ്തനായി വീണ്ടും വേറിട്ടൊരു ലോകം സ്വപ്നം കാണുന്നു. പലപ്പോഴും അവന്‍ സ്വപ്നലോകത്തുനിന്നും യഥാര്‍ത്ഥലോകത്തിലേക്ക്‌ തിരിച്ചുവരാന്‍ തന്നെ മറക്കുന്നു.
The Truth Of Existentialism
ഇന്നത്തെ ലോകത്ത്‌ ഇത്തരം വ്യാമോഹങ്ങള്‍ പകര്‍ന്നു നല്‍കാന്‍ ധാരാളം ഉപാധികള്‍ ഉണ്ട്‌. ജീവിതത്തെ നേര്‍ക്കുനേര്‍ കാണാതിരിക്കാന്‍ ഇത്തരം ഉപാധികള്‍ നമ്മെ പലപ്പോഴും പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു. പലര്‍ക്കും ഇത്തരം സാഹചര്യത്തില്‍ കഥയും കവിതയുമൊക്കെ ഒരു സര്‍ഗ്ഗാത്മക ഒളിച്ചോട്ടവും അതിജീവനവുമൊക്കെയായി ഭവിക്കുന്നു.
ഇത്തരം വിചാരങ്ങളാണ്‌, സാദിഖ്‌ ഹിദായത്തിന്റെ "കുരുടന്‍ കൂമന്‍" എന്ന ഒരു ചെറിയ നോവലിന്റെ വായന എന്നില്‍ ഉണര്‍ത്തിയത്‌.
അസ്തിത്വചിന്ത അലട്ടിയിരുന്ന സാദിഖ്‌ ഹിദായത്തിന്‌ ഈ നോവല്ല ഒരു സര്‍ഗ്ഗാത്മക ഒളിച്ചോട്ടമായിരുന്നു. അതേസമയം താന്‍ ജീവിച്ചിരുന്ന കാലത്തേയും സാഹചര്യങ്ങളേയും അതിജീവിക്കാനുള്ള ഒരു പ്രവണതകൂടി ഈ കൃതിയില്‍ കാണുന്നുമുണ്ട്‌.
1903ല്‍ ജനിച്ച്‌ 1951ല്‍ അത്മഹത്യചെയ്ത സാദിഖ്‌ ഹിദായത്ത്‌ ഇറാനില്‍ വളരെ അറിയപ്പെടുന്ന ഒരു എഴുത്തുകാരനാണ്‌. അദ്ദേഹം ജീവിച്ചിരുന്നത്‌ ഇറാനിലെ റേസാ ഷായുടെ ഏകാധിപത്യഭരണകാലത്തായിരുന്നു. വളരെ സാമൂഹിക നിയന്ത്രണങ്ങള്‍ ഉള്ള അന്നത്തെ ലോകം തന്റെ സങ്കല്‍പ്പ ലോകമല്ല എന്ന്‌ ഹിദായത്ത്‌ ഈ കൃതിയിലൂടെ പറയുന്നു. തന്റെ ജീവിത സാഹചര്യങ്ങളെ യഥാതഥമായി അവതരിപ്പിക്കാന്‍ ബുദ്ധിമുട്ട്‌ അനുഭവിച്ചതിനാലായിരിക്കാം അസ്തിത്വബോധം അസാമാന്യമായി അലട്ടിയിരുന്ന സാദിഖ്‌ ഹിദായത്ത്‌ ഇങ്ങനെ ഒരു സര്‍റിയലിസ്റ്റ്‌ രചനാസങ്കേതം തെരഞ്ഞെടുത്തത്‌.
നിഴലിനോട്‌ കഥപറയുന്ന ഒരു കറുപ്പു തീറ്റക്കാരന്റെ കഥയാണ്‌ സാദിഖ്‌ ഹിദായത്തിന്റെ "കുരുടന്‍ കൂമന്‍" എന്ന ചെറു നോവല്‍. 1937-ല്‍ ഇന്ത്യയില്‍ പ്രസിദ്ധീകൃതമായ ഈ ഇറാനിയന്‍ നോവലിന്‌ ഇപ്പോഴും മുകളില്‍ പറഞ്ഞ കാരണങ്ങളാല്‍ പ്രസക്തിയുണ്ട്‌. നിഴലിനോട്‌ കഥപറയേണ്ട സാഹചര്യം സാദിക്ക്‌ ഹിദായതിന്‌ അന്നനുഭവപ്പെട്ടിരുന്നെങ്കില്‍ ഇന്നും സ്ഥിതി വിഭിന്നമല്ല. ഇതിലെ ഒരോ സംഭവങ്ങളും ഒരോ കഥപാത്രങ്ങളും പ്രതീകങ്ങളാണ്‌. നിഴലിനോട്‌ കഥപറയുന്ന പ്രധാന കഥപാത്രത്തിന്റെ പേരു തന്നെ ഇവിടെ അപ്രസക്തമാണ്‌. അത്‌ നാമായിരിക്കാം; വ്യാമോഹങ്ങള്‍ക്കടിമപ്പെട്ട നമ്മിലെ സാധാരണമനുഷ്യന്‍. ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ പണിയോ പേനാക്കൂടില്‍ ചിത്രങ്ങള്‍ വരയ്ക്കുക!
അദ്ദേഹം വരയ്ക്കുന്ന ചിത്രങ്ങള്‍ എല്ലാം തന്നെ ഒരേ ചിത്രങ്ങളായിരുന്നു!. കാലാകാലങ്ങളിലായി മനുഷ്യവംശം അതാതു കാലത്തില്‍ ജീവിക്കുക എന്ന "ചിത്രരചന" അല്ലേ നടത്തിയിരുന്നത്‌? കാലത്തിന്റെ കാന്‍വാസിലുള്ള ചിത്രങ്ങള്‍! ദൈനംദിന ജീവിതത്തിന്റെ ആവര്‍ത്തന വിരസത!
ഇന്ത്യാക്കാരന്‍ സന്യാസി പോലെ ഒരു വൃദ്ധന്‍, പിന്നെ വൃദ്ധന്‌ കോളാമ്പിപ്പൂക്കള്‍ കൊടുക്കാനായുന്ന കറുപ്പു മൂടിയ ഒരു യുവതി, വൃദ്ധനും യുവതിയ്ക്കും മദ്ധ്യേ ഒരു അരുവി, പിന്നെ ഒരു സൈപ്രസ്സ്‌ മരം. അത്ഭുതം കൂറിയെട്ടന്നവണ്ണം ചുണ്ടില്‍ ചൂണ്ടുവിരല്‍ അമര്‍ത്തിപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്ന ഈ വൃദ്ധനില്‍ പ്രകൃതിയും കാലവും ഭൂതകാല സാംസ്കാരികപാരമ്പര്യവും എല്ലാം സമ്മേളിച്ചിരിക്കുന്നു അഥവാ അതിന്റേയെല്ലാം പ്രതീകമാണ്‌ ഈ വൃദ്ധന്‍. യുവതി തികച്ചും ചിത്രകാരന്റെ കാല്‍പ്പനിക ലോകം തന്നെ. ഈ ചിത്രം, പ്രധാന കഥാപാത്രം യഥാര്‍ത്ഥജീവിതത്തില്‍ ഒരു നിമിഷനേരത്തെയ്ക്കെങ്കിലും തട്ടിന്‍പുറത്തുള്ള അലമാറയുടെ വിടവിലൂടെ കാണുന്ന മുതല്‍ക്കാണ്‌ കഥയുടെ ചുരുള്‍ നിവരുന്നത്‌. ഈ യുവതിയുടെ കണ്ണുകള്‍ കഥാപാത്രത്തെ വേട്ടയാടുകയാണ്‌. വിലക്കപ്പെട്ട കനിയുടെ രുചി തന്നെയാണ്‌ ഈ കണ്ണുകളുടെ മറക്കാത്ത ഓര്‍മ്മ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നത്‌. അയാള്‍ കൂടുതല്‍ കറുപ്പിനടിമയാകുന്നു. പിന്നീടയാള്‍ ഈ യുവതിയെ സ്വന്തം വീട്ടില്‍ യാദൃശ്ചികമായി കാണുന്നു. അവന്റെ സ്വത്വം തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ആ യുവതി മരിച്ചതോടെ സ്വന്തം ആത്മാവ്‌ നഷ്ടപ്പെട്ടവനായാണ്‌ കഥാപാത്രം പെരുമാറുന്നത്‌. പുതിയ ഉള്‍ക്കാഴ്ച്ച മൂലം ഉണ്ടാകുന്ന വ്യര്‍ഥതാബോധത്തിന്റെ സൂചന ആണിത്‌. സ്വന്തം ജീവിതം പിഴിഞ്ഞ്‌ സത്തയെടുത്ത്‌ തന്റെ തന്നെ നിഴലിന്റെ ദാഹാര്‍ത്തമായ തൊണ്ടയിലൂടെ തുള്ളിതുള്ളിയായി ഒഴിച്ചുകൊടുക്കാന്‍ കഥാപാത്രം വെമ്പുന്നു.
ഈ യുവതി കഥാപാത്രത്തിന്റെ ഭാര്യയാണ്‌. കണ്ണില്‍കണ്ടവരുടെയൊക്കെ ഒപ്പം ശയിക്കുന്ന ഇവളെ കഥാപാത്രവും പ്രാപിക്കാന്‍ വെമ്പുന്നു. പക്ഷെ അവള്‍ പിടികൊടുക്കുന്നില്ല. സത്തയെ അല്ലെങ്കില്‍ അര്‍ത്ഥമന്വേഷിക്കുന്ന ജീവിതചിന്ത; അന്വേഷിക്കുന്നത്‌ കിട്ടാതെ, തൃപ്തിലഭിക്കാതെ അലയുന്ന ആത്മബോധത്തിന്റെ പിടച്ചിലാണിവിടെ കാണുന്നത്‌. അവസാനം അയാള്‍ അവളെ കൊല്ലുകയാണ്‌. പിടികൊടുക്കാത്ത സങ്കല്‍പ്പലോകം! ചങ്ങമ്പുഴയുടെ സ്മരണ ഇവിടെ മിന്നിമറയുന്നുണ്ടോ? അല്ലെങ്കില്‍ ഒമര്‍ ഖയ്യാമിന്റെ?
"നാലു ചുവരുകള്‍ക്കിടയ്ക്ക്‌ രൂപപ്പെടുന്ന മുറിയില്‍ (ജീവിതത്തിനും ചിന്തകള്‍ക്കും ചുറ്റും ഞാന്‍ പടുത്തുയര്‍ത്തിയിട്ടുള്ള കോട്ടയാണത്‌) ഒരു മെഴുകുതിരി കണക്കേ എന്റെ ജീവിതം ക്ഷയിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. അല്ല തെറ്റി, അടുപ്പിന്റെ ഒരു വശത്തുകൂടെ തിരുകിക്കയറ്റുകയും മറ്റ്‌ മരക്കഷ്ണങ്ങളില്‍ നിന്ന്‌ തീപ്പടര്‍ന്ന്‌ ചൂടേറ്റ്‌ വിങ്ങിവെന്ത്‌ കരിക്കട്ടയായിത്തീരുകയും ചെയ്യുന്ന വിറകുകൊള്ളിപോലെയാണത്‌. കത്തുകയോ പച്ചയായിത്തന്നെ ഇരിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നില്ല. മറ്റ്‌ വിറകുകൊള്ളികളില്‍നിന്നുള്ള ആവിയും പുകയുമേറ്റ്‌ സ്തംഭിച്ചങ്ങനെ കഴിയുകയാണ്‌"
മുകളില്‍ പറഞ്ഞ അന്‍പതാം പേജിലുള്ള ഖണ്ഡിക, സുനില്‍ കൃഷ്ണന്റെ അടുപ്പ്‌ എന്ന കവിതയിലെ ആശയവുമായി വളരെ സാമ്യം തോന്നി. "അടുപ്പ്‌" എന്ന കവിത നോക്കൂ:
പേനാക്കൂടില്‍ ചിത്രങ്ങള്‍ വരയ്ക്കുന്ന ഒരു സാധാരണക്കാരന്‌ തന്റെ ദാഹാര്‍ത്തമായ നിഴലിന്റെ തൊണ്ടയിലൂടെ ജീവിതസത്ത പിഴിഞ്ഞെടുത്ത്‌ തുള്ളിതുള്ളിയായി ഒഴിച്ചുകൊടുക്കാന്‍ തോന്നണമെങ്കില്‍ അവനെ തന്റെ അസ്തിത്വബോധം എത്രത്തോളം അലട്ടിയിരുന്നിരിയ്ക്കണം! അവന്‍ ജീവിച്ചിരുന്ന സാഹചര്യങ്ങള്‍ അവനെ എത്രത്തോളം വേദനിപ്പിക്കണം! ഖസാക്കിന്റെ ഇതിഹാസത്തിന്റെ ഒര്‍മ്മയും പലപ്പോഴും ഈ പുസ്തകം എന്നിലുണര്‍ത്തി. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഇത്തരം മാനസികാവസ്ഥകള്‍ കാലങ്ങളായി ഭൂമിയില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നതിന്റെ തെളിവായി ഇത്‌ കണക്കാക്കാം.
ഖസ്സാക്കുക്കാരനേക്കാളധികം അസ്തിത്വബോധം സാദിഖ്‌ ഹിദായത്തിനെ അലട്ടിയിരുന്നതിനുകാരണം അവര്‍ രണ്ടുപേരും ജീവിച്ചിരുന്ന സാഹചര്യങ്ങളുടെ അന്തരം തന്നെയായിരിക്കാം. സാദിഖ്‌ ഹിദായത്ത്‌ ജീവിച്ചിരുന്നത്‌ ഒരേകാധിപതിയുടെ കാലത്തായിരുന്നതിനാല്‍ അദ്ദേഹത്തിന്റെ സങ്കല്‍പ്പലോകവും യാഥര്‍ഥ്യലോകവും തമ്മിലും കൂടുതല്‍ അന്തരമുണ്ടായിരിക്കനുള്ള സാധ്യത കൂടുതലുമാണ്‌.
ഭൂതകാലം ഒരു ഭാരമായിരുന്നു കഥാപാത്രത്തിന്‌. ഏകാന്തത, മരണം, ഭയം തുടങ്ങിയ വികാരങ്ങള്‍ മഥിയ്ക്കുന്ന മനസ്സ്‌. കവിതയ്ക്കു സമാനമായ രീതിയില്‍ ബിംബകല്‍പ്പനകളാല്‍ അലങ്കരിച്ച എഴുത്ത്‌. ഒരേ തരത്തിലുള്ള ബിംബങ്ങള്‍ തന്നെ വിവിധ സന്ദര്‍ഭങ്ങളില്‍ അല്‍പ്പാല്‍പ്പവ്യത്യാസത്തോടെ അവതരിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്‌. അതിനാല്‍ തന്നെ ഈ വിവിധ സന്ദര്‍ഭങ്ങളിലെ ബിംബങ്ങളെ വിവരിക്കുമ്പോള്‍ വിവര്‍ത്തകന്‍ അല്‍പം കൂടെ ശ്രദ്ധിക്കണമായിരുന്നു. സമാനമായ വാക്കുകള്‍ എല്ലായിടത്തും പ്രയോഗിച്ചിരിക്കുന്നത്‌ വായനക്കാരന്‌ ചര്‍വിതചര്‍വ്വണസുഖമേ തരുന്നുള്ളൂ.
നമ്മുടെ ആധുനിക കവികള്‍ ഉപയോഗിക്കുന്ന തരത്തില്‍ ബിംബങ്ങളും, വികാരങ്ങളെയും മാനസികസ്ഥിതിയെയും സംവദിക്കാന്‍ പ്രകൃതിയേയും വസ്തുക്കളുടെ അവസ്ഥാന്തരങ്ങളേയും വളരെ സമര്‍ത്ഥമായി അദ്ദേഹം ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്നു.
വളരെ കുറച്ചു കഥാപാത്രങ്ങള്‍ ഉള്ള ഈ 'നോവല്ല'യില്‍ കഥാപാത്രത്തിന്റെ അമ്മയും അമ്മയ്ക്കു സമാനയായ കഥാപാത്രത്തെ നോക്കിവളര്‍ത്തുന്ന ആയയും മാത്രമാണ്‌ നല്ല സ്ത്രീ കഥാപാത്രങ്ങള്‍. കഥാപാത്രം ഇവരോടുമാത്രമെ അല്‍പ്പമെങ്കിലും വൈകാരികമായ അടുപ്പം കാണിക്കുന്നുള്ളൂ. ബക്കിയെല്ലാ സ്ത്രീകഥാപാത്രങ്ങളേയും അവിശ്വാസത്തിന്റെ കണ്ണിലൂടെയാണ്‌ അദ്ദേഹം കാണുന്നത്‌. പുതിയ കാലത്ത്‌ ഇത്തരം ആശയങ്ങളെ സ്ത്രീവിരോധമായി കാണാമെങ്കിലും, എല്ലാം വിവിധ ആശയങ്ങളുടെ മൂര്‍ത്തരൂപങ്ങളായി കാണുമ്പോള്‍ ഇതില്‍ വളരെ അപാകതയില്ല. എന്നിരുന്നാലും സാദിഖ്‌ ഹിദായത്തിന്റെ സ്ത്രീകളോടുള്ള കാഴ്ച്ചപ്പാട്‌ ഒരിത്തിരിയെങ്കിലും ഇതില്‍ ഒളിഞ്ഞിരിക്കാതെ നിര്‍വ്വാഹമില്ല.
കല്യാണം തന്നെ ഒരു വഞ്ചനയായാണ്‌ അദ്ദേഹം കാണുന്നതെങ്കിലും അവളെ പ്രാപിക്കാന്‍ അയാള്‍ക്ക്‌ വെമ്പലാണ്‌. അവള്‍ വഴങ്ങുന്നില്ലെങ്കില്‍ കൂടി. അവളാണ്‌ തന്റെ അവസ്ഥകള്‍ക്കെല്ലാം കാരണം എന്നാണ്‌ കഥാപാത്രത്തിന്റെ കണ്ടുപിടുത്തം. നമ്മുടെ മിത്തോളജിയിലെന്ന പോലെ പെണ്ണിനെ പാമ്പിനോടാണ്‌ ഉപമിച്ചിരിക്കുന്നത്‌. പെണ്ണാണ്‌ ഈ അവസ്ഥകള്‍ക്കെല്ലാം കാരണം എന്ന്‌ പറയുന്നതിലൂടെ പണ്ടുതിന്ന വിലക്കപ്പെട്ട കനിയുടെ ഓര്‍മ്മ നമ്മിലേക്ക്‌ കൊണ്ടുവരുന്നു.
വാസ്തവികതയില്‍ നിന്നും ഇത്തരത്തില്‍ മിത്തുണ്ടാക്കി അതിലൂടെ വളരെ ഫലപ്രദമായി തന്റെ ആശയങ്ങളെ സംവേദനം ചെയ്യാനുള്ള സാദിഖ്‌ ഹിദായത്തിന്റെ കഴിവിനെ എത്രപ്രകീര്‍ത്തിച്ചാലും മതിവരില്ല. അന്നത്തെ ചുറ്റുപാടുകള്‍ വിലയിരുത്തി, ജന്മാന്തരങ്ങളിലൂടെ കാലത്തില്‍ പിന്നോട്ടുള്ള യാത്രയുടെ വിവരണത്തിലൂടെ സാദിഖ്‌ ഹിദായത്തിന്റെ, കാലം അസ്തിത്വം തുടങ്ങിയ സങ്കല്‍പ്പങ്ങളെ കുറിച്ച്‌ നമുക്കറിവു ലഭിക്കുന്നു. അദ്ദേഹത്തിനെ മുജ്ജന്മവും പാപവും പുനര്‍ജന്മവുമൊക്കെ അലട്ടിയിട്ടുണ്ട്‌ എന്ന്‌ തോന്നുന്നു.
കഥാപാത്രം അലമാരയുടെ വിടവിലൂടെയാണ്‌ ആദ്യം സുന്ദരിയുടെ കണ്ണുകള്‍ കാണുന്നത്‌. അതിനുള്ള കാരണമോ, അമ്മാമന്‍ വന്നപ്പോള്‍ അദ്ദേഹത്തിന്‌ കുടിക്കാന്‍ വീഞ്ഞെടുക്കാന്‍ തട്ടിന്‍പുറത്തുകയറിയതും. ഇവിടെ അമ്മാമന്‍ ലൌകികജീവിതത്തിന്റെ പ്രതീകമാണ്‌. കനിതിന്നാന്‍ പ്രേരിപ്പിച്ച പാമ്പിന്റെ മണം ഇവിടെ അടിക്കുന്നുണ്ട്‌. സ്വത്വം തിറിച്ചറിഞ്ഞാല്‍ വരുന്ന കാലം എത്ര ഉള്‍ക്കാഴ്ച്ചയോടേ കാണാവുന്നതാണ്‌, അനുഭവിക്കാവുന്നതാണ്‌ എന്നതിന്റെ സൂചകമാണ്‌ രണ്ടാം ഭാഗത്തിന്റെ അവസാനം. കര്‍മ്മബന്ധങ്ങളുടെ ചരടഴിയുന്നു. പിന്നീടുള്ള യാത്രയില്‍ കര്‍മ്മബന്ധങ്ങളില്ല. ശാശ്വതസത്യം മാത്രം. ഇതാണ്‌ സ്വാതന്ത്ര്യം. ഇതിന്‌ സഹായിക്കുന്നതോ? വൃദ്ധന്‍ തന്നെ. ശവപ്പെട്ടി വലിക്കുന്ന കുതിരകളും വൃദ്ധനും പൂര്‍വജന്മങ്ങളുടെ, മനുഷ്യസംസ്കാരത്തിന്റെ പ്രതീകമാണ്‌.
ആത്മസത്തമനസ്സിലാക്കുന്നതിന്‌ മുന്‍പുള്ള ജീവിതം എന്തായിരുന്നുവെന്ന്‌ താഴെപ്പറയുന്ന വരികളിലൂടെ നമുക്ക്‌ മനസ്സിലാക്കാം. ഹൃദയം ശരീരത്തിനോട്‌ മാത്രമല്ല, മനസ്സിനോടും വിരോധത്തിലാണ്‌ (പേജ്‌ 65)ചേര്‍ച്ചയില്ലാത്ത വസ്തുക്കളുടെ വിചിത്രമായ ഒരു കൂട്‌! ഞാന്‍, പരിത്യജിക്കപ്പെട്ട ഒരാളെപ്പോലെ, ആള്‍ത്താമസമില്ലാത്ത വീട്‌ പോലെ ആണ്‌ എനിക്ക്‌ ജീവിതം (സാദിക്ക്‌ ഹിദായത്ത്‌ ആത്മഹത്യ ചെയ്തതാണ്‌ എന്നോര്‍ക്കുക) ഭരണി തിരിച്ചു കൊടുക്കുന്ന ലൊട്ടുലൊടുക്കുക്കാരന്‍ വൃദ്ധന്റെ ആത്മാവ്‌, കഥപാത്രത്തില്‍ പ്രവേശിക്കുന്നു. ശാശ്വതസത്യവുമായി കഥാപാത്രത്തിന്റെ സത്ത അലിഞ്ഞുചേര്‍ന്നതായി നമുക്ക്‌ ഇതിനെ വിവക്ഷിക്കാം. മതങ്ങള്‍ പറയുന്ന മോക്ഷമാര്‍ഗ്ഗമല്ലെ ഇത്‌? സവിശേഷമായ തിരിച്ചറിവിന്റെ പ്രതീകമാണ്‌ ഭരണി. ആത്മീയമായ മുറിവ്‌, അതുണ്ടാക്കുന്ന ഭ്രമാത്മകമായ വേദനകള്‍, സര്‍റിയലിസം പകരുന്ന വിഭ്രമാത്മകമായ നിറക്കൂട്ടുകള്‍, ഇതിന്റെയെല്ലാം ആകത്തുകയാണീ നോവെല്ല.
സാദിക്ക്‌ ഹിദായത്ത്‌ (1903-1951). 1927-ല്‍ പാരീസില്‍ വെച്ച്‌ ആത്മഹത്യയ്ക്ക്‌ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും പരാജയപ്പെട്ടു. ഒമര്‍ ഖയ്യാം കൃതികളും ബുദ്ധിസവും അദ്ദേഹത്തെ നല്ലപോലെ സ്വാധീനിച്ചിരുന്നു. കുരുടന്‍ കൂമന്‍ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചതിനുശേഷം ഇറാനില്‍ ആതമഹത്യാനിരക്ക്‌ കൂടിയതായി പറയപ്പെടുന്നു. ഖസാക്കിലെ ഇതിഹാസം ഇറങ്ങിയതിനു ശേഷം നടന്ന സംഭവങ്ങള്‍ നമുക്ക്‌ വായിച്ചെങ്കിലും അറിയാമല്ലോ
കഥാപാത്രത്തിന്‌ ലൊട്ടുലൊടുക്കുകച്ചവടക്കാരന്റെ രൂപവുമായി സാദൃശ്യം വരുത്തി തുടര്‍ന്നുള്ള കഥാപാത്രത്തിന്റെ മാനസിക സ്ഥിതിയെ സൂചിപ്പിച്ചതുകൊണ്ടാണ്‌ സാദിക്ക്‌ ഹിദായത്ത്‌ ഈ നോവല്‍ അവസാനിപ്പിയ്ക്കുന്നത്‌. ലൊട്ടുലൊടുക്കുകച്ചവടക്കാരന്‍ ഭരണി തിരികെ നല്‍കിയതോടെ കഥപാത്രത്തിന്‌ ജീവിതസത്ത മനസ്സിലായി വിരക്തിയാണുണ്ടാവുന്നത്‌.
വിലക്കപ്പെട്ട കനിയുടെ രുചി, ഭാരമായി തീരാതിരിക്കാന്‍ ഫലേച്ഛ ഇല്ലാതെ കര്‍മ്മം ചെയ്യുക എന്ന ഭാരതീയ ചിന്തയെ ഉദ്ബോധിപ്പിക്കുന്നതാണ്‌ ഈ ചെറു ഇറാനിയന്‍ നോവല്‍. അശ്ലീലം പറയാതെ അശ്ലീലത്തെ ചിത്രീകരിക്കുന്ന ലൈംഗികതയെ വെറുപ്പിക്കുന്ന എന്തിന്‌ പെണ്ണിനെ തന്നെ വെറുപ്പിക്കുന്ന ഒരു തരം രചനാ ശൈലി ആണ്‌ സാദിഖ്‌ ഹിദായത്ത്‌ ഇവിടെ സ്വീകരിച്ചിരിക്കുന്നത്‌. പെണ്‍വര്‍ഗ്ഗത്തെ നാശമായി അദ്ദേഹം പറയാതെ പറയുന്നു. "എഴുത്തുകാരന്റെ മരണം" സംഭവിക്കുന്ന ഒരോവായനയിലും ഒരോതരത്തിലുള്ള ചിന്തകള്‍ ഉണര്‍ത്തിവിടുന്ന ഒരു മഹത്തായ കൃതിയാണ്‌ "കുരുടന്‍ കൂമന്‍". മാതൃഭൂമി ബുക്സ്‌ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ഈ കൃതി ശ്രീ എസ്‌. എ ഖുദ്‌സിയാണ്‌ മലയാളത്തിലേക്ക്‌ തര്‍ജ്ജമ ചെയ്തിട്ടുള്ളത്‌. വില നാല്‍പ്പത്തിയഞ്ചു രൂപ.
പോസ്റ്റ് ചെയ്തത് Sunil Muthukurussi Mana at 4:14 PM No comments: Links to this post
Labels: നിരൂപണം, പലവക, ലേഖനം, വായന
Subscribe to: Posts (Atom)
View my complete profile
sunil pi ilayidam (3)
sunil pi ilayitam (3)
Ushaiqer Heritage Village (1)
സുനിൽ പി ഇളയിടം (3)
Blog Archive January 2017 (1) December 2016 (3) July 2016 (1) April 2016 (2) November 2015 (1) August 2015 (4) March 2015 (1) February 2015 (2) January 2015 (2) September 2014 (2) August 2014 (1) June 2014 (1) May 2014 (1) April 2014 (2) March 2014 (1) February 2014 (2) June 2013 (2) February 2013 (1) October 2012 (4) September 2012 (2) July 2012 (3) June 2012 (1) April 2012 (1) November 2011 (1) October 2011 (1) September 2011 (3) August 2011 (2) July 2011 (2) March 2011 (2) February 2011 (2) October 2010 (1) May 2010 (1) February 2010 (1) January 2010 (1) October 2009 (1) April 2009 (2) March 2009 (2) December 2008 (1) November 2008 (2) October 2008 (1) August 2008 (1) June 2008 (1) March 2008 (3) February 2008 (1) December 2007 (2) November 2007 (1) October 2007 (1) August 2007 (2) July 2007 (1) May 2007 (1) April 2007 (1) March 2007 (3) February 2007 (1) January 2007 (2) December 2006 (1) October 2006 (3) June 2006 (1) May 2006 (4) April 2006 (1) March 2006 (2) February 2006 (1) January 2006 (3) November 2005 (2) October 2005 (3) September 2005 (5) August 2005 (8) July 2005 (11) June 2005 (10) May 2005 (24) April 2005 (13)
Enter your search terms
Simple template. Powered by Blogger.