en en en en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en en en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en en en ml ml ml ml ml ml ml ml kn ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en en en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en en en en es ml en en de da en da cs en en cs da en en en cs cs da da en en cs cs en en en de da da en da cs cs en en cs cs da da cs en en cs en cs da en en en cs cs da en en da en en en en en en en en en en en en en
എഴുതുന്നവര്‍ എല്ലാവരും തന്നെ ജീവിതത്തില്‍ അവര്‍ കണ്ട, പരിചയപ്പെട്ട വ്യക്തികളുടെ കഥകള്‍ ആവും എഴുതുക. ബന്ധുക്കളില്‍ നിന്നോ, സുഹൃത്തുക്കളില്‍ നിന്നോ കേട്ടറിഞ്ഞത്, അല്ലെങ്കില്‍ അവരുടെ തന്നെ കഥകള്‍. പക്ഷെ ഒന്നും ഇല്ലാതെ മനസ്സില്‍ നിന്നു മാത്രം കഥകള്‍ സൃഷ്ടിക്കാന്‍ ആര്‍ക്കും ആവില്ല. അങ്ങിനെ ചെയ്താല്‍ തന്നെ അതില്‍ എവിടെ ഏങ്കിലും മറ്റുള്ളവര്‍ വന്നു പോകും.
കടത്തു വഞ്ചികള്‍ എന്ന പേര് എത്രത്തോളം ശെരി എന്നറിയില്ല. പക്ഷേ ഒരു കരയില്‍ നിന്നും മറു കരയിലേക്ക് ചെല്ലുവാന്‍ നമുക്ക് കടത്തു വഞ്ചി വേണം. അത് കൂടിയേ തീരു. അത് പോലെ തന്നെയാണ് ജീവിതത്തിന്റെ ജനനം മുതല്‍ മരണം വരെ ഉള്ള ഒരു കരയില്‍ നിന്നും മറു കരയിലേക്കുള്ള യാത്രയില്‍ ‍, ബന്ധുക്കള്‍, സുഹൃത്തുക്കള്‍ പോലുള്ള കടത്തു വഞ്ചികള്‍, അവരുടെ സാന്ത്വനം, സഹായങ്ങള്‍, ആശ്വാസ വാക്കുകള്‍ എല്ലാം നമുക്ക് വേണം. അതൊന്നും വേണ്ടാ എന്ന് തീരുമാനിക്കാന്‍ ഒരു മനുഷ്യനും ആവില്ല. ഇവിടെ എന്‍റെ ജീവിതത്തിലും ഒരു പാട് കടത്തു വഞ്ചികള്‍ വന്നിട്ടുണ്ട്, പോയിട്ടുണ്ട്, ശിഷ്ട കാലത്തെ ജീവിതത്തിനിടയില്‍  ഇനിയും വരാന്‍ സാധ്യത ഉണ്ട്. അതില്‍ ഒരു കടത്തു വഞ്ചിയുടെ, ഒരു സുഹൃത്തിന്റെ കഥ ഞാന്‍ ഇവിടെ പറയട്ടെ. ഞാന്‍ പരിചയപ്പെട്ട കഥ, എന്നോട് പറഞ്ഞ കഥ, എല്ലാം പറയണം പക്ഷെ ഒരിക്കലും അതാരാണ് എന്ന് ആര്‍ക്കും മനസ്സിലാകാന്‍ പാടില്ല അതിനോട് താല്പര്യമില്ല അത് കൊണ്ട് തന്നെ കഥയുടെ ബീജത്തില്‍ മാറ്റം വരാതെ കഥാ പാത്രങ്ങളുടെ കെട്ടിലും മട്ടിലുമൊക്കെ ഒരുപാട് മാറ്റങ്ങള്‍ കൊണ്ട് വന്നിട്ടുണ്ട്.
പുറത്തു വണ്ടിയുടെ ശബ്ദം കേട്ടാണ് ദേവി ഞെട്ടി ഉണര്‍ന്നത്. ഏട്ടനാവും, പുറത്തേക്കു ഓടി വാതില്‍ തുറന്നതും. വണ്ടി ഷെഡില്‍ ഇട്ട്‌ ഹരി കൃഷ്ണന്‍ വാതിലിനു അടുത്ത് എത്തിയിരുന്നു. ഹരി കൃഷ്ണന്‍, ദേവിയുടെ ഭര്‍ത്താവ്.
എന്താ മോളുടെ മുഖത്ത് ഒരു വാട്ടം?
ഒന്നുമില്ല ഏട്ടാ, ഒറ്റയ്ക്ക് ഇരുന്നു ബോര്‍ അടിച്ചു.
ആഹാ, അപ്പോള്‍ ഇന്ന് ടി.വി കാണലും കിളികളോട് സംസാരിക്കലും ഒന്നും ഇല്ലായിരുന്നോ?
ഓ, എത്ര നേരമാന്നു വച്ചാ അതൊക്കെ ചെയ്യുന്നത്.
ദേവിയുടെ അവസ്ഥ ഹരികൃഷ്ണന് നന്നായി മനസിലാവും. നാടും, വീടും  വിട്ടു, ഈ രാജ്യത്ത് വന്നു ചേര്‍ന്നിട്ട് കുറെ കാലം ആയി. താന്‍ ഓഫീസിലും, മക്കള്‍ സ്കൂളിലേക്കും പോയി കഴിഞ്ഞാല്‍ ഈ വലിയ വീട്ടില്‍ ദേവി ഒറ്റക്കാണ്. ഗള്‍ഫ്‌ നാടുകളിലെ പോലെ അടുത്ത് ഫ്ലാട്സ് ഒന്നുമില്ല. ഒരു ഒറ്റപ്പെട്ട വലിയ വീട്, കുറച്ചു ദൂരം നടന്നാലേ അടുത്ത ഒരു വീട് കാണാന്‍ പറ്റൂ. അതും മറ്റു നാട്ടുകാര്‍. ആ നാട്ടുകാരി ഒരു വേലക്കാരിയെ ഏര്‍പ്പാട് ചെയ്തു, അത്യാവശ്യം പാചകമൊക്കെ ചെയ്യാന്‍ ദേവിയെ സഹായിക്കാറുണ്ട് അവര്‍. എന്നാലും ഭാഷ ഒരു പ്രശ്നം ആയതുകൊണ്ട് അതികം സംസാരിക്കാറില്ല. പിന്നെ ഉള്ളത് കുറച്ചു കിളികളാണ്. ദേവിക്കും കാര്‍ ഉണ്ട് പക്ഷേ സുരക്ഷിതമല്ലാത്ത ഈ നാട്ടില്‍ അങ്ങിനെ അവള്‍ ഒറ്റയ്ക്ക് പുറത്തു പോകാറില്ല. താനും കുട്ടികളും വന്നു ചേരുന്നതുവരെ ഇവിടെ അവള്‍ വല്ലാതെ ഒറ്റപെട്ടു പോകുന്നു. ഞായറാഴ്ച്ചകളില്‍ എല്ലാവരും ഒരുമിച്ചു പുറത്തു പോകാറുണ്ട് ബാക്കി ദിവസങ്ങളില്‍ എല്ലാം എല്ലാവരും പുറത്തു പോയി കഴിഞ്ഞാല്‍ അവള്‍ ഇവിടെ ഒറ്റപ്പെടും.  ഏകാന്തത അത് ഇഷ്ടപെടുന്നവര്‍ പോലും ഒരു പരിധിയില്‍ കൂടുതല്‍ അതിനെ ലാളിക്കാറില്ല. കാരണം മനസ്സില്‍ അങ്ങിങ്ങായി പതിഞ്ഞു കിടക്കുന്ന ഓര്‍മകളെ ചിലപ്പോള്‍ ക്രൂരമായി ചവിട്ടി കടന്നു പോകും.  അതിന്‍റെ വേദന മനുഷ്യരായി പിറന്ന എല്ലാവര്ക്കും അറിയാവുന്നതാണ് അല്ലെങ്കില്‍ ആ വേദന അനുഭവിക്കാത്ത ആരും ഉണ്ടാകില്ല എന്ന് തന്നെ പറയാം. ദേവിയെ പോലെ ഒരാള്‍ക്കും അതൊക്കെ ഉണ്ടായില്ല എങ്കിലേ അതിശയിക്കെണ്ടാതുള്ളൂ. രേണ്ട് കുട്ടികളുടെ അമ്മ ആയി ഏങ്കിലും ഇന്നും കുട്ടിത്തവും, ഓമനത്തവും വിട്ടു മാറിയിട്ടില്ല, ഒരു കൊച്ചു തൊട്ടാവാടി പെണ്ണ്. താന്‍ അവളെ എത്രത്തോളം സ്നേഹിക്കുന്നുവോ അതിന്‍റെ നൂറിരട്ടി തന്നെയും അവള്‍ സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ട് എന്നറിയാം. അവളുടെ ഒരു ആഗ്രഹത്തിനും എതിര് നിന്നിട്ടില്ല. നല്ല ഒരു ഭര്‍ത്താവായി എല്ലാം ചെയ്യുമ്പോഴും അവളുടെ ഈ ഒറ്റപ്പെടല്‍ മാത്രം മാറ്റി എടുക്കാന്‍ കഴിയുന്നില്ല. ഈ നാട്ടില്‍ തന്നെ കുറച്ചു ദൂരെ ചേച്ചിയും കുടുമ്പവും ഉണ്ട്, ചേച്ചിക്ക് ദേവിയോട് വലിയ സ്നേഹവും ആണ്. പക്ഷേ പെട്ടെന്ന് അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും ഓടി എത്തുന്ന ദൂരമല്ല.
എന്താ ഏട്ടാ വല്ലാത്ത ആലോചന? എന്ത് പറ്റി?
ഒരു കല്യാണം ആലോചിച്ചാലോ എന്ന് ഓര്‍ക്കുവാ ഞാന്‍.
മോള്‍ക്ക്‌ വേണ്ടി ആണെങ്കില്‍ ഇനി കുറെ വര്‍ഷങ്ങള്‍ വേണ്ടി വരും
മോള്‍ക്കല്ല എനിക്കാ. എന്താ എനിക്ക് പാടില്ലേ. ഞാന്‍ സുന്ദരനല്ലേ?
അമ്പടാ കള്ളാ, മനസിലെ ഒരു ആഗ്രഹം കണ്ടില്ലേ
എന്‍റെ മോളെക്കാലും വലിയ സുന്ദരി ഈ ലോകത്ത് കാണുമോ എന്നിട്ട് വേണ്ടേ ഞാന്‍ വേറെ കെട്ടാന്‍.
മതി മതി സോപ്പിട്ടത് വാ കഴിക്കാം.
തീന്‍ മേശയില്‍ വിഭവങ്ങളുടെ ഒരു പെരുമഴ തന്നെയാവും എന്നും. ഒരു പാട് കറികള്‍ വേണം ദേവിക്ക്. അവള്‍ കുറച്ചേ കഴിക്കു ഏങ്കിലും നിറയെ വിഭവങ്ങള്‍ ഉണ്ടാവും, ചോറും, ചപ്പാത്തിയും, ഇറച്ചി കറിയും, മീന്‍ കറിയും, മീന്‍ വറുത്തതും അങ്ങിനെ അവള്ക്ക് തോന്നുന്നത് എല്ലാം ഉണ്ടാക്കും. ഭക്ഷണം തിന്നു നിറയുന്നതിനു മുന്നേ കണ്ടു നിറയണം അതാണ്‌ അവളുടെ രീതി.ഇതെല്ലാം ഉണ്ടാവും ഏങ്കിലും അവള്ക്ക് ഇഷ്ടപെട്ട എന്തെങ്കിലും ഭക്ഷണം കണ്ടാല്‍ പുറത്തു നിന്നും വാങ്ങി വരാറുണ്ട്. ഏട്ടാ എന്തിനാ വാങ്ങിയത് ഇവിടെ ഉള്ളതോകെ ഇനി വേസ്റ്റ് ആവുമല്ലോ എന്നൊരു കള്ള പരിഭവം പറയും ഏങ്കിലും അവളതു ഇഷ്ടപെടുന്നു എന്നു തനിക്കറിയാം.
ഏട്ടാ ഞാന്‍ ഒരു കാര്യം ചോദിച്ചാല്‍ ചെയ്തു തരുമോ?
വായിലേക്ക് വൈക്കാന്‍ മുറിച്ച ചപ്പാത്തി കയ്യില്‍ വച്ചു അവളെ ഒന്ന് നോക്കി.
എന്താ മോളെ? മോള് ചോദിച്ചിട്ട് ഞാന്‍ എന്തെങ്കിലും ചെയ്തു തരാതെ ഇരുന്നിട്ടുണ്ടോ.
എനിക്കൊരു കമ്പ്യൂട്ടറും, ഇന്റര്‍നെറ്റും വേണം. നെറ്റില്‍ ഒരുപാട് പുതിയ മൂവീസ് വരുന്നുണ്ട് നമുക്ക് കാണാമല്ലോ. എന്‍റെ ബോറടി മാറുകേം ചെയ്യും.
ഓ, ഇതിനാണോ ഈ വട്ടം ചുറ്റല്‍, അതിനെന്താ നമുക്ക് ഉടനെ തന്നെ അത് ശേരിയാക്കം കേട്ടോ.
ദേവിയുടെ മനസ്സില്‍ പൂത്തിരികള്‍ കത്തി. ആഗ്രഹിച്ച കാര്യങ്ങള്‍ ഒന്നും നടത്തി തരാതെ ഇരുന്നിട്ടില്ല എന്‍റെ ഏട്ടന്‍, ചിലപ്പോള്‍ പറയാതെ തന്നെ അതൊക്കെ നടത്തി തന്നിട്ടുമുണ്ട്. താന്‍ സ്നേഹിക്കുകയും തന്നെ സ്നേഹിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഏട്ടന്‍. ശെരിക്കും എല്ലാവരും പറയും ഞാന്‍ ഒരു ഭാഗ്യവതി ആണെന്ന്. ഏട്ടന്‍ സുന്ദരനാണ്, ദുശീലങ്ങള്‍ ഒന്നുമില്ല, തന്നെയും മക്കളെയും ഏറെ സ്നേഹിക്കുക്കയും, തങ്ങളുടെ ആഗ്രഹത്തില്‍ കവിഞ്ഞു ഒരു ജീവിതം ഇല്ല എന്ന് കണക്കാക്കുന്ന ഒരു മനസ്സിന്റെ ഉടമയും ആണ് ഏട്ടന്‍. എത്ര സ്നേഹം വാരി കോരി കൊടുത്തിട്ടും, ഏട്ടനില്‍ നിന്നും ഒരു പാട് തിരികെ കിട്ടിയിട്ടും, എല്ലാവരും പുറത്തു പോയി കഴിഞ്ഞാല്‍ ഒറ്റപ്പെടലിന്റെ വേളകളില്‍ ഒരു വല്ലാത്ത നൊമ്പരമാണ്, മനസ്സില്‍ എവിടെയെക്കെയോ ഒരു നൊമ്പരം, ഒരു തരം ഭയം, തനിക്കു ചുറ്റും എന്തൊക്കെയോ സംഭവിക്കുന്നത്‌ പോലെ ആരോ തൊട്ടു പിന്നില്‍ വന്നു നില്കുന്നത് പോലെ, അവര്‍ക്ക് എന്നോട് എന്തോ പറയാന്‍ ഉള്ളത് പോലെ, എല്ലാം തോന്നലുകള്‍ ആവാം എന്ന് കരുതി സമാധാനിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കാറുണ്ട്, പക്ഷെ ഒരിക്കലും മനസ്സ് അത് അംഗീകരിക്കാന്‍ തയ്യാറല്ല. അത് കൂടുതല്‍ കൂടുതല്‍ ആഴങ്ങളിലേക്ക് പോവുകയാണ്. അനന്ത സാഗരത്തിലെ അഗാതതയില്‍ പെട്ട് പോയ ഒരു കപ്പല്‍ പോലെ. എവിടെയൊക്കെയോ പാറകളില്‍ ഇടിച്ചു തകരുന്ന കപ്പല് പോലെ ചില ഓര്‍മ്മകള്‍ മനസ്സില്‍ അവിടെ അവിടെ ആയി ഇടിച്ചു ചിന്നി ചിതറുന്നു, അതിനു വല്ലാത്ത നൊമ്പരം ആ നിമിഷങ്ങളില്‍ ഞാന്‍ ഞാനല്ലാതെ ആകുന്നതു പോലെ.
മോള്‍ എന്താ ആലോചിക്കുന്നത് നാളെ തന്നെ ശെരിയാക്കി തരാം എന്ന് പറഞ്ഞില്ലേ.
ഒന്നുമില്ല ഏട്ടാ, ഏട്ടന്‍ കിടക്കു ഞാന്‍ ഈ പാത്രങ്ങള്‍ എടുത്തു വച്ചു വരാം.
മുറിയിലേക്ക് കടന്നു വന്നു ഉറങ്ങുന്ന കുട്ടികളെ പുതപ്പിച്ചു ഹരി കൃഷ്ണന്റെ അടുത്ത് കിടക്കയില്‍ കിടന്നതും. തിരിഞ്ഞു ദേവിയുടെ നെറുകയില്‍ ചുംബിച്ചു അതെന്നും ഉള്ളതാണ്. എത്ര വൈകി വന്നാലും, എത്ര വലിയ ഉറക്കത്തില്‍ ആണേലും ദേവിക്ക് അത് കൊടുക്കാതെ ഹരി കൃഷ്ണന്‍ ഉറങ്ങില്ല. ചിലപ്പോള്‍ നല്ല ഉറക്കത്തില്‍ ആവുന്ന ദേവി ഹരി കൃഷ്ണന്‍ ഇങ്ങിനെ ചെയ്യുമ്പോള്‍ പേടിച്ചു ഞെട്ടി ഉണരാറുണ്ട്. അതിന്‍റെ പേരില്‍ ചിലപ്പോഴൊക്കെ ദേവി വഴക്കിടാറുണ്ട് എന്നാലും ഹരി കൃഷ്ണന്‍ ആ ശീലം മാറ്റാറില്ല.
വീണ്ടും ഒരു പ്രഭാതത്തിനു വേണ്ടി കാത്തിരിക്കാം
Posted by Sajeed Noohkhan at 01:14 No comments:
Saturday, 18 September 2010
manasile mazhathullikal - 3
കിടപ്പില്‍ ആയതോടെ അച്ഛമ്മ ആകെ മാറിയിരുന്നു. എല്ലാം സ്വന്തം ഇഷ്ടത്തിന് അനുസരിച്ച് ചെയ്തു ജീവിച്ച ഒരാള്‍ക്ക്‌ പെട്ടെന്ന് ഒരു ദിവസം എല്ലാറ്റിനും മറ്റുള്ളവരെ ആശ്രയിക്കേണ്ടി വരിക എന്നത് സങ്കടകരമാണ്. എന്തും ആജ്ഞാപിച്ചു മാത്രം ശീലമുള്ള ആള്‍ എല്ലാം അപേക്ഷിക്കേണ്ടി വരിക, അതും അവ്യക്തമായ വാക്കുകളിലൂടെ. ശെരിക്കും അവരുടെ അവസ്ഥ കണ്ടപ്പോള്‍ വല്ലാത്ത സഹതാപം ആണ് തോന്നിയത്. ആ കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞു കാണാന്‍ തുടങ്ങി. മനുഷ്യന്‍ അങ്ങിനെ ആണ്. ചോരയും നീരും, ആരോഗ്യവും ഉള്ളപ്പോള്‍ തന്റെ വാക്കുകളോ, പ്രവര്‍ത്തികള്‍ ഇതൊകെ ആരെയെങ്കിലും വിഷമിപ്പിച്ചോ ഇല്ലയോ എന്ന് ഓര്‍ക്കാറില്ല, പെട്ടെന്ന് ഒരു വീഴ്ച പറ്റുമ്പോള്‍ ആണ് താന്‍ എത്ര നിസ്സഹായന്‍ ആണെന്ന് ബോധ്യമാവുന്നത്‌. എനിക്ക് പഠിക്കാന്‍ വലിയൊരു പാഠം അതായിരുന്നു അച്ഛമ്മയുടെ വീഴ്ച, താന്‍ വലിയവന്‍ എന്ന് കരുതുന്ന എല്ലാവര്ക്കും ഇങ്ങിനെ ഒരു അവസ്ഥ ഉണ്ടാകും എന്ന് പഠിച്ചത് അവിടെ നിന്നായിരുന്നു. ആരു എന്ത് ചെയ്താലും, പിണക്കങ്ങളും, വിരോധങ്ങളും മനസ്സില്‍ സൂക്ഷിക്കരുത്‌, ഞാന്‍ കേവലം ഒരു മനുഷ്യന്‍ മാത്രം, തെറ്റും ശേരിയും നിശ്ചയിക്കുന്നതും, ശിക്ഷയും, നന്മയുമൊക്കെ തരുന്നത് ദൈവമാണ് എന്ന് പഠിച്ചത് അങ്ങിനെ ആണ്.
അച്ഛനും, അമ്മയും കടയിലേക്ക് പോയാല്‍ അച്ഛമ്മയെ നോക്കാന്‍ സമയം കിട്ടാറില്ല എന്നത് കൊണ്ടാണ് ഇളയച്ഛന്റെ വീട്ടിലേക്കു അച്ഛമ്മയെ മാറ്റിയത്. അവിടെ ഇളയമ്മ ഉണ്ട്, ഇളയച്ചനും, കുട്ടികളും പോയാല്‍ ഇലയംമക്ക് സമയമുള്ളത് കൊണ്ട് നോക്കാന്‍ കഴിയും. എന്നും അച്ഛമ്മയെ ഞാന്‍ കാണാന്‍ പോകും, പലപ്പോഴും എന്നെ ആരെങ്ങിലും ഒന്ന് നിവര്‍ത്തി കിടത്തു, എന്നെ ഒന്ന് ചാരി ഇരുത് ഇങ്ങിനെ നിലവിളിക്കുന്നത് കേള്‍ക്കാം പലപ്പോഴും അതൊക്കെ ആ മുറിയുടെ ചുവരുകള്‍ക്കുള്ളില്‍ മാത്രം ഒതുങ്ങി തീരും. കാണാന്‍ ചെന്നാലും വാതിലില്‍ വെറുതെ നിന്നു നോക്കാരെ ഉള്ളൂ. പേടി കൊണ്ടല്ല, ആ അവസ്ഥ കാണാന്‍ വിഷമം ഉണ്ടായിട്ടു തന്നെ.
ഒരു ദിവസം ഉച്ചക്ക് പതിവുപോലെ അച്ഛമ്മയെ കാണാന്‍ വന്നതാണ്‌. കതകു തുറന്നു കിടപ്പുണ്ട്. അച്ഛമ്മയുടെ നിലവിളി കേള്‍ക്കുന്നുമുണ്ട്. അച്ഛമ്മയുടെ മുറിയുടെ വാതിലില്‍ വന്നതും അച്ഛമ്മ വിളിച്ചു.
ഒന്ന് ഞെട്ടാതിരുന്നില്ല. എന്നെയാണോ വിളിക്കുന്നത്‌, എത്രയോ കാലമായിട്ടു ഞാന്‍ ആഗ്രഹിചിരുന്നതാണ് അങ്ങിനെ ഒരു വിളി. വീണ്ടും വിളിച്ചപ്പോള്‍ മനസിലായി എന്നെ തന്നെ ആണ്. അടുത്ത് ചെന്നപ്പോള്‍ ആ മുഖത്തെ ദയനീയതയും, കിടപ്പും കണ്ടപ്പോള്‍ കാര്യം മനസിലായി. എനിക്ക് ഒറ്റയ്ക്ക് എടുക്കാവുന്ന ഭാരമല്ല അച്ഛമ്മക്ക്‌ എന്നാലും എങ്ങിനെയൊക്കെയോ മാറ്റി കിടത്തിയിട്ട്, എല്ലാം മാറ്റി കഴുകി വൃത്തിയാക്കി, വേറെ തുണി ഉടുപ്പിച്ചു കിടത്തിയപ്പോള്‍ ആ കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞു ഒഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു, എന്തൊക്കെയോ എന്നോട് പറയാന്‍ ഉണ്ടെന്നു തോന്നി, പക്ഷെ വാക്കുകള്‍ പുറത്തു വരുന്നില്ല, അവ്യക്തമായി, മോനെ, മോനെ എന്ന് വിളിക്കുന്നുണ്ട്, ഇടയ്ക്കു എന്‍റെ കൈത്തലം മുറുകെ പിടിച്ചു എന്‍റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കും, അത് കണ്ടു ഇരിക്കുവാന്‍ എനിക്ക് ആവുമായിരുന്നില്ല.
അച്ഛമ്മക്ക്‌ വിശക്കുന്നില്ലേ ഞാന്‍ ചോറെടുത്ത് വരാം.
എന്‍റെ കണ്ണ് നീര്‍ എനിക്ക് അടക്കാന്‍ കഴിയുമായിരുന്നില്ല. കുറച്ചു നേരം അവിടെ നിന്നും രക്ഷപെടണം എന്ന് തോന്നി. അടുക്കളയിലെത്തി ചോറും, കറികളും വിളമ്പി വീണ്ടും മുറിയിലെത്തി.തലയണ വച്ചു ചുമരിലേക്കു ചാരി ഇരുത്തി ഓരോ പിടി വാരി കൊടുക്കുമ്പോഴും എന്‍റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കും എല്ലാം കഴിഞ്ഞു വെള്ളവും മരുന്നും കൊടുത്ത് കൈകഴുകി വന്നപ്പോള്‍ വീണ്ടും വിളിച്ചു.
അപ്പോഴും ആ കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞു തന്നെ ആയിരുന്നു.
എന്നാല്‍ മോനിവിടെ കുറച്ചു നേരം ഇരിക്ക്
അടുത്തിരുന്നതും എന്തോ പറയാന്‍ ഉണ്ടെന്നു തോന്നി. സുഖമില്ലാത്ത ഇടതു കയ്യി അവഗണിച്ചു വലതു കട്ടിലില്‍ ഊന്നി എന്‍റെ അടുത്തേക്ക് വരന്‍ ഒരു ശ്രമം നടത്തുന്നത് കണ്ടു.
എന്താ അച്ചമ്മേ ഇത് , തലയണ മാറിയാല്‍ ചുമരില്‍ തല ഇടിക്കും,
നീ ഒന്ന് അടുത്ത് വന്നെ
ഇരുന്ന കസേര കുറച്ചു കൂടെ നീക്കി അടുത്ത് എത്തിയപ്പോള്‍
കട്ടിലില്‍ വന്നിരിക്ക്‌ എന്‍റെ അടുത്ത്.
എഴുന്നേറ്റു കട്ടിലില്‍ ഇരുന്നതും എന്‍റെ തലയില്‍ ഒന്ന് തലോടി.
ഞാന്‍ ഒരുപാടു ദ്രോഹിചിട്ടില്ലേ, നിന്നെയും, നിന്റെ അമ്മയെയും.
പിന്നെ കുറെ നേരം നിറുത്താതെ   കരച്ചില്‍ ആയിരുന്നു
ഒരു ജന്മത്തെ എല്ലാ പാപങ്ങളും കഴുകി കളയാന്‍ മാത്രം ഉണ്ടായിരുന്നു അത്. നിറഞ്ഞു വരുന്ന എന്‍റെ കരച്ചില്‍ അടക്കി
അച്ഛമ്മ വെറുതെ കരയണ്ട, അതൊക്കെ കഴിഞ്ഞ കാര്യങ്ങള്‍ അല്ലേ. എനിക്കൊരു ദേഷ്യവും ഇല്ല അച്ഛമ്മയോട്‌
അടുത്ത് കിടന്ന ടവല്‍ എടുത്തു ആ മുഖം തുടച്ചു, ഞാന്‍ പോട്ടെ അച്ചമ്മേ, പിന്നീട് വരാം
ഊം എന്നൊരു മൂളല്‍ മാത്രം മറുപടി ആയി കിട്ടി.
പുറത്തിറങ്ങി നടക്കുമ്പോള്‍ വല്ലാത്ത ഭാരമായിരുന്നു മനസിന്‌. ചെയ്ത തെറ്റുകള്‍ക്ക് പശ്ചാത്തപിക്കാന്‍ മനുഷ്യന് നല്‍കുന്ന ഒരു അവസരം അതായിരിക്കും ഇപ്പോള്‍ നടന്നത്.
ഈശ്വരനോട് എന്നും നന്ദി പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. വിഷമിപ്പിച്ചവരെയൊക്കെ ഒന്നല്ലെങ്കില്‍ മറ്റൊരു അവസരത്തില്‍ മുന്നില്‍ എത്തിച്ചു തന്നിട്ടുണ്ട് ഒരു ചെറിയ കാര്യത്തിനു വേണ്ടി ആണെങ്കില്‍ പോലും, അമ്മായിയും, മക്കളും, ഇളയച്ചന്മാര്‍ അങ്ങിനെ എല്ലാവരും എന്നെ തേടി വരന്‍ ഇട വരുത്തിയിട്ടുണ്ട്. സ്നേഹം ലോകത്തെ ഏറ്റവും മൂര്‍ച്ചയുള്ള ആയുധമാണ്. മനസുകളെ കീഴടക്കാന്‍ മാത്രമല്ല, മനസുകളെ കീറി മുരിക്കുവാനും കഴിയുന്ന ഒരു ആയുധം. എത്ര ദ്രോഹിച്ചാലും, പരിഹസിച്ചാലും  അവര്ക് ഒരു ആപത്തു വരുമ്പോള്‍ ഓടി എത്തുമ്പോള്‍ കുറ്റ ബോധത്തില്‍ അവരുടെ തല കുനിയുന്നു എങ്കില്‍ അത് തന്നെ ആണ് അവര്ക് കൊടുക്കാന്‍ പറ്റുന്ന ഏറ്റവും വലിയ ശിക്ഷ, അല്ലെങ്കില്‍ തെറ്റുകള്‍ക് പശ്ചാത്തപിക്കാന്‍ നമ്മള്‍ എറിഞ്ഞു കൊടുക്കുന്ന ഒരു അവസരം. അക്കാര്യത്തില്‍ ഈശ്വരന്‍ കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒരിക്കലും ഒന്നും ചോദിക്കേണ്ടി വന്നിട്ടില്ല എനിക്ക് വേണ്ടി അവസരങ്ങള്‍ മുന്നില്‍ ദൈവം എറിഞ്ഞു തന്നു. ദൈവം ഇല്ല എന്ന് വിശ്വസിച്ചിരുന്ന ഒരു കാലം ഉണ്ടായിരുന്നു. ജീവിത അനുഭവങ്ങളില്‍ നിന്നും പിന്നെ ഒരു ദൈവ വിശ്വാസി ആയി മാറി, ഉറച്ച വിശ്വാസം, മുന്നില്‍ വിശന്നിരിക്കുന്നവനെ ശ്രദ്ധിക്കാതെ, ആരാധന ആലയങ്ങളുടെ കാണിക്ക പെട്ടികള്‍ നിറക്കുന്ന അല്ലെങ്കില്‍ മറ്റുള്ളവരുടെ കണ്ണീരും, വേദനയും ഉണ്ടാക്കി കൊടുത്തിട്ട് മണിക്കൂറുകള്‍ പ്രാര്തിക്കുന്നവരോട് എനിക്ക് യോജിക്കാന്‍ കഴിയില്ല. ആരാധന ആലയങ്ങള്‍ തേടി എന്നും പോയില്ലെങ്കിലും ഏകാന്തതകളില്‍ ഞാനും ദൈവവും സംസാരിക്കാറുണ്ട്. ആരും കേള്‍ക്കാത്ത, മനസു കൊണ്ട് മാത്രം സംസാരം. എനിക്കും ദൈവത്തിനും അറിയാവുന്നത്. എന്‍റെ കാര്യങ്ങള്‍ ഒഴികെ മറ്റുള്ള എല്ലാവരുടെ കാര്യവും പറയും, അവരുടെ വിഷമങ്ങള്‍ പറയും, ചിലപ്പോള്‍ അവരുടെ ആഗ്രഹങ്ങള്‍ നടക്കാന്‍ വേണ്ടി കുഞ്ഞിനെ പോലെ വാശി പിടിക്കും. അതില്‍ പലതും നടത്തി കൊടുക്കാറുണ്ട് ഈശ്വരന്‍. എന്‍റെ കാര്യങ്ങള്‍ എല്ലാം അറിയാവുന്നതല്ലേ അത് കൊണ്ട് ഒന്നും ചോദിക്കാറില്ല, അത് കൊണ്ടാവും പരീക്ഷണങ്ങള്‍ എപ്പോഴും എന്‍റെ പിന്നാലെ ഉണ്ടാവും. എത്ര പരീക്ഷിച്ചാലും എന്‍റെ ആരാധന മാറില്ല. എവിടെയോ എനിക്ക് വേണ്ടി കുറച്ചു മധുരം വച്ചിട്ടവും ഈ കയ്പ്പ് നീരൊക്കെ എന്നെ കുടിപ്പിക്കുന്നത് എന്ന് തോന്നാറുണ്ട്.
ഒന്നും ചോദിക്കാറില്ല ഏങ്കിലും എനിക്ക് വേണ്ടി ഒരു കാര്യം മാത്രം ഞാന്‍ ചോദിക്കാറുണ്ട്. എന്‍റെ കുട്ടിക്കാലത്തെ അവസ്ഥ എന്‍റെ കുട്ടിക്ക് ഉണ്ടാകാന്‍ പാടില്ല. പക്ഷെ അവിടെയും എന്നെ ദൈവം പരീക്ഷിച്ചു. കഥയില്‍ ചെറിയ മാറ്റങ്ങള്‍ ഉണ്ടായി, കഥാപാത്രങ്ങള്‍ മാറി, ചരിത്രം വീണ്ടും ആവര്‍ത്തിച്ചു!!!
Posted by Sajeed Noohkhan at 01:02 No comments:
Thursday, 16 September 2010
manasile mazhathullikal - 2
ജീവിതത്തില്‍ ചില കാര്യങ്ങള്‍ അപ്രതീക്ഷിതമായിട്ടാകും. എല്‍.കെ.ജിയും, യു. കെ, ജിയും ഒന്നും ഇല്ലാതിരുന്ന കാലത്ത് അത് കൊണ്ടാവും സ്കൂള്‍ ജീവിതം അത്ര നേരത്തെ ആരംഭിക്കേണ്ടി വന്നത്. ചെയ്യാന്‍ ഒന്നും ഇല്ലാത്തതു കൊണ്ടാവും മാതാ പിതാക്കളുടെ ആ സംഭാഷണം കേള്‍ക്കാന്‍ ഇട വന്നത്.
അവനെ നമുക്ക് സ്കൂളില്‍ ചേര്‍ക്കാം
അതിനു അവനു പ്രായം ആയിട്ടില്ലല്ലോ. ചെറിയ കുട്ടി അല്ലെ?
ആ സ്കൂളില്‍ ഒരു അറബിക് ടീച്ചറെ നിയമിക്കാന്‍ പോകുന്നു. പക്ഷെ കുട്ടികള്‍ ഇല്ല. ഇവനെയും കൂടെ ചേര്‍ക്കാന്‍ സ്കൂളിലെ പ്യൂണ്‍ നിര്‍ബന്ധിക്കുന്നു.
അതിനു അവനു മൂന്നര വയസു ആയിട്ടല്ലേ ഉള്ളൂ. പോരാത്തതിനു കണ്ടാല്‍ അത്രയും വയസു തോന്നിക്കുകയും ഇല്ല. ഇടക്കുള്ള വലിവും ഇങ്ങിനെ ഉള്ളവനെ എങ്ങിനെ സമാധാനമായിട്ട് സ്കൂളില്‍ അയക്കും.
പെങ്ങളുടെ കുട്ടികളും അവിടെ പഠിക്കുന്നുണ്ടല്ലോ. അവരുടെ കൂടെ അവനെ അയക്കാം.
എന്തോ എനിക്കത് ശേരിയവും എന്ന് തോന്നുന്നില്ല.
ആദ്യം കുറച്ചു ദിവസം നോക്കാം.
സ്കൂളിലേക്ക് പോകുന്നതും വരുന്നതും വളരെ രസകരമായിരുന്നു. വലിയ കുട്ടികള്‍ ആയതു കൊണ്ട് അമ്മായിടെ മക്കള്‍ ഓടി പോകും. അത് നേരത്തെ അറിയാവുന്നത് കൊണ്ടാവും അടുത്ത വീട്ടിലെ ചേച്ചിമാരോട്  അമ്മ നേരത്തെ പറഞ്ഞു വച്ചിരുന്നു. പൂച്ചെടികളും, പുല്ലും നിറഞ്ഞ വഴികളിലൂടെ കുഞ്ഞു കാലു പതിപ്പിച്ചു നടക്കുമ്പോള്‍ വല്ലാത്ത ഒരു സുഖം. അടഞ്ഞ മുറിയിലെ വീര്‍പ്പുമുട്ടലുകളുടെ മണം ഇല്ലാതായിരുന്നു മനസ്സില്‍ പകരം സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ ഒരു വല്ലാത്ത മണം. എന്നാലും പ്രായത്തിന്റെ പക്വത ഇല്ലായ്മ പലപ്പോഴും പ്രശ്നം തന്നെ ആയിരുന്നു. സ്കൂളിലെ ആദ്യ ദിവസത്തെ ആ സംഭവം ഇന്നും ഒര്കാറുണ്ട്. വൈകുന്നേരം മടങ്ങി എത്തിയപ്പോള്‍ അമ്മ സന്തോഷത്തോടെ കോരി എടുത്തു. ബാഗ്‌ വാങ്ങി തുറന്നപ്പോള്‍ ആണ് അമ്മ ശെരിക്കും ഞെട്ടിയത്.
മോന്‍ ഉച്ചക്ക് ഒന്നും കഴിച്ചില്ലേ. പാത്രം തുറന്നിട്ട്‌ പോലുമില്ലല്ലോ?
ആ മുഖം വാടുന്നത് കണ്ടു. അമ്മായിടെ മക്കളെയോ, വേറെ ഏതെങ്കിലും കുട്ടികലെയോ വിളിച്ചു തുറക്കരുതോ.
ക്ലാസ്സില്‍ ആരും ലഞ്ച് കഴിക്കില്ല ബെല്‍ അടിച്ചാല്‍ എല്ലാം കൂടെ പുറത്തേക്കു ഒരു ഓട്ടമാണ്. ഇതൊക്കെ അമ്മക്ക് അറിയില്ലല്ലോ. അന്നത് പറയാനും എനിക്കറിയില്ലായിരുന്നു. മുറുക്കെ അടച്ച ലഞ്ച് ബോക്സ്‌ ബാഗില്‍ നിന്നും എടുത്തു തുറക്കാന്‍ ഒരു ശ്രമം നടത്തിയത് മാത്രമേ ഓര്‍ക്കുന്നുള്ളൂ.
എന്തായാലും പിറ്റേ ദിവസം തന്നെ അമ്മ ലഞ്ച് ടൈം ഇല്‍ എന്‍റെ ബോക്സ്‌ തുറക്കാന്‍ ഒരാളിനെ ഏര്‍പ്പാടാക്കിയിരുന്നു. ആകെ ഒരു വറ്ഷം പഠിച്ച ആ സ്കൂളില്‍ ആറു മാസത്തിനുള്ളില്‍ ഓരോ കാര്യങ്ങള്‍ക്കു ഓരോരുത്തരെ ഏര്‍പ്പടക്കേണ്ടി വന്ന്നു അമ്മക്ക്. ആ സ്കൂളില്‍ സ്ലേറ്റില്‍ പരീക്ഷ എഴുതിക്കില്ല. എല്ലാം പേപ്പറില്‍ ആണ്. പരീക്ഷ എഴുതി കഴിഞ്ഞാല്‍ പേപ്പര്‍ ടീച്ചര്‍ക്ക്‌ കൊടുക്കണം എന്നറിയില്ല. ആദ്യത്തെ പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞപോള്‍ തന്നെ പേപ്പര്‍ വീട്ടില്‍ എത്തി. പിന്നെ അച്ഛന്റെ കടയിലെ പണിക്കാരനായ രാജു അങ്കിള്‍ സൈക്കിള്‍ ഇല്‍ എന്നെയും ഇരുത്തി സ്കൂളിലേക്ക് വിട്ടു. അവിടെ ചെന്നു ടീച്ചറെ കണ്ടു കാര്യം പറഞ്ഞു മനസിലാക്കി പേപ്പര്‍ കൊടുക്കും.
അവിടെ കൂടെ പഠിച്ചവരെയോ, പഠിപ്പിച്ചവരെയോ, അവരുടെ പേരോ മുഖമോ ഒന്നും എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും മനസിനുള്ളില്‍ നിന്നും പുറത്തെടുക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. പക്ഷേ ഒരാളെ മാത്രം ഓര്‍മയുണ്ട്. മുഖമോ, എന്നെ ഏതു വിഷയം പഠിപ്പിച്ചു എന്നോ എനിക്കറിയില്ല. സ്നേഹത്തിന്റെ, വാത്സല്യത്തിന്റെ ഒരു പൂത്തിരി കത്തിച്ച ഒരു സിസ്റ്റര്‍. സ്കൂളിലെ ഏറ്റവും പ്രായം കുറഞ്ഞ കുട്ടി ആയതു കൊണ്ടാണോ അതോ ആര്‍ക്കും എളുപ്പത്തില്‍ എടുക്കാനുള്ള ഭാരം ഉള്ള കുട്ടി ആയതു കൊണ്ടാണോ എന്നറിയില്ല എന്നെ ചിലപോഴോകെ തോളത് എടുക്കാറുള്ള സിസ്റ്റര്‍. അലക്കി തേച്ച ആ വെള്ള ളോഹയുടെ ഒരു മണം, ചിലപ്പോഴൊക്കെ എന്‍റെ ശരീരത്തില്‍ ചെറുതായി ഉരസുന്ന ആ കുരിശു മാലയുടെ സാമീപ്യം. അത് മാത്രമേ ഓര്‍മയില്‍ ഉള്ളൂ. പിന്നെ ജീവിതത്തില്‍ പലപ്പോഴും വെള്ള ളോഹ അനിഞ്ഞവരെ കാണുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ മറന്നു പോയ ആ മുഖം വെറുതെ തിരയാറുണ്ട്. എന്‍റെ കണ്ണീരിന്റെ ഉപ്പു രസം മാറ്റി മധുരമാക്കിയ ആ മണം തിരഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. പക്ഷെ അത് പോലെ ഒന്ന് പിന്നെ ഒരിടത്തും കിട്ടിയിട്ടില്ല. ചിലതോകെ അങ്ങിനെ ആണ് ദൈവം നമുക്ക് കുറച്ചു ദിവസത്തേക്ക് മാത്രം മാറ്റി വൈക്കുന്നത്. എത്ര തേടിയാലും അത് കിട്ടില്ല.
മുന്‍പ് വേദനിച്ചു എങ്കിലും ഇന്ന് നന്നായി എന്ന് തോന്നുന്ന ഒരു കാര്യമുണ്ടായിരുന്നു സ്കൂള്‍ ജീവിതത്തില്‍. സ്കൂള്‍ സ്റ്റോര്‍ ഇല്‍ ഒരു റബ്ബര്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. എഴുതുന്നത്‌ മായ്ച്ചു കളയാന്‍ കഴിയുന്ന കാണാന്‍ ഭംഗിയുള്ള റബ്ബര്‍. അത് ഇഷ്ടപെട്ടപ്പോള്‍ അത് പോലെ ഒന്ന് വേണമെന്ന് തോന്നി. അച്ഛന്റെ പോക്കറ്റ്‌ ഇല്‍ നിന്നും അമ്പതു പൈസ എടുത്തു റബ്ബര്‍ വാങ്ങി. അമ്മായിടെ മക്കളില്‍ ആരാണ് പറഞ്ഞതെന്നറിയില്ല. മൂവരില്‍ ആരോ ഒരാള്‍ അച്ഛന്‍ വന്നപ്പോള്‍ പറഞ്ഞു. കൂട്ടത്തില്‍ അച്ഛമ്മയുടെ വക ഈ പ്രായത്തിലെ കക്കാന്‍ തുടങ്ങി നല്ല അടിയുടെ കുറവാണ്. അമ്മയുടെ വാക്ക് എന്നും വേദ വാക്കായിരുന്നു അച്ഛന്. പിന്നെ ഒന്നും ചോദിക്കാന്‍ നിന്നില്ല. മുറ്റത്തെ കുഞ്ഞു തെങ്ങില്‍ കെട്ടിയിട്ടു നല്ല തല്ലു കിട്ടി. ഇടയ്ക്കു പിടിച്ചു മാറ്റാന്‍ വന്ന അമ്മയ്ക്കും കിട്ടിയിരുന്നു. പറഞ്ഞവരുടെ മുഖത്ത് ഒരു ത്രിപ്തിയുടെ ചിരി ഉണ്ടായിരുന്നു. പിന്നെയും കുറെ കഴിഞ്ഞിട്ടാണ് അഴിച്ചു വിട്ടത്. അന്ന് ഒരുപാടു കരഞ്ഞിരുന്നു. വേദനിച്ചിരുന്നു മനസും ശരീരവും, പക്ഷെ ഇപ്പോള്‍ അത് ഓര്‍ക്കുമ്പോള്‍ വേദനിക്കാറില്ല. കാരണം അതിനു ശേഷം എത്ര ബുദ്ധിമുട്ടുകള്‍ വന്നിട്ടും ആരുടെയും ഒന്നും കക്കാനോ, ആരെയും പറ്റിച്ചു കാശുണ്ടാക്കണോ തോന്നിയിട്ടില്ല.
അമ്മായിടെ ഭര്‍ത്താവും, അച്ഛനും കൂട്ട് കച്ചവടം ആയിരുന്നു. ഇടയ്ക്കു അവര്‍ക്കുള്ളില്‍ എന്തോ പ്രശ്നങ്ങള്‍. ചിലപ്പോള്‍ അതാവും എന്‍റെ ജീവിതത്തിലെ വഴിത്തിരിവായത്‌. പൂര്‍ണ സ്വാതന്ത്ര്യം എന്നെ തേടി എത്തിയത് അതിനു ശേഷമാണ്. അച്ഛനും അമ്മായിയും പിണങ്ങി, അമ്മയുടെ കുറെ ആഭാരങ്ങള്‍ എല്ലാം കച്ചവടത്തില്‍ പോയി. ഒന്നും ഇല്ലാതെ പുറത്തിറങ്ങിയ അച്ഛന്‍ ആ സ്ഥലം തന്നെ വിട്ടു വേറെ സ്ഥലത്തേക്ക് ചേക്കേറി. പുതിയ സ്ഥലം, പുതിയ സ്കൂള്‍ ജീവിതത്തിന്റെ താളത്തിന് തന്നെ എന്തൊക്കെയോ മാറ്റങ്ങള്‍. ഒരു ചിത്ര ശലഭത്തെ പോലെ പാറി കളിച്ചു അവിടെ. ഇടയ്ക്കു അച്ഛമ്മ വരും. വന്നാല്‍ കുറച്ചു ദിവസം ഉണ്ടാകും ആ ദിവസങ്ങളില്‍ മാത്രം പഴയത് പോലെ ആവും. പത്താം ക്ലാസ്സ്‌ പാസ്‌ ആയി പി. ഡി. സി. ചേര്‍ന്ന സമയത്തും ഓക്കേ ഇടയ്ക്കു അച്ഛമ്മ വരും. നല്ല പോലെ എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞു പരിഹസിക്കും. ചിലപ്പോള്‍ കറുത്ത കുരങ്ങെ എന്നൊക്കെ വിളിക്കും വെറുതെ ചിരിച്ചു നടന്നു പോവും അയല്പകതുള്ളവര്‍ ഓക്കേ നിന്നാലും അച്ഛമ്മക്ക്‌ അത് ഒരു വിഷയമല്ല. ചിലപ്പോള്‍ അവരോടു തന്നെ പറയും ഇതെന്റെ മോന്റെ കുട്ടി ഒന്നുമല്ല. വളര്‍ന്നതിനു ശേഷം എനിക്കതില്‍ വേദന തോന്നാറില്ല. ഞാന്‍ മനസ് കൊണ്ട് ആളുകളെ സ്നേഹിക്കാന്‍ പഠിച്ചിരുന്നു. അത് കൊണ്ട് തന്നെ എനിക്ക് ഒത്തിരി പേരുണ്ടായിരുന്നു. നല്ല കൂട്ടുകാര്‍, വായന ശീലം, എഴുതുന്നതും ഓക്കേ. ഒരു തരം ലഹരി പിടിച്ച ജീവിതം. അതൊത്തിരി ഇഷ്ടമായിരുന്നു. എന്റേതായ ഒരു ലോകം.
കാര്യങ്ങള്‍ തകിടം മറിയുന്നത് പെട്ടെന്നാണ്. ജീവിതത്തില്‍ ശക്തമായ വീഴ്ചകള്‍ മനുഷ്യന് ഉണ്ട് എന്ന് ഞാന്‍ പഠിച്ചതും അച്ചമ്മയിലൂടെ ആണ്. ബാത്‌റൂമില്‍ ഒന്ന് വീണു. ആശുപത്രിയില്‍ എത്തിച്ചപ്പോള്‍ ഡോക്ടര്‍ പറഞ്ഞു. പക്കാ വാതം ആണ്. ഒരു വശം പൂര്‍ണമായി തളര്‍ന്നു. ഒരു പാട് ഡോക്ടര്‍മാരെ കണ്ടു ഒരു രക്ഷയുമില്ല. പിന്നെ അങ്ങിനെ ആയിരുന്നു ജീവിതം പാവം. അച്ഛമ്മയെ പേടി ആയിരുന്നു എന്നാലും ആ ഗാംഭീര്യം ഞാന്‍ ഇഷ്ടപെട്ടിരുന്നു. കാതുകള്‍ മുകളില്‍ ഇന്നും താഴെ വരെ കുത്തി അതില്‍ കമ്മല്‍, തലയില്‍ ഒരു തട്ടം, എപ്പോഴും മുറുക്കി ചുവപ്പിച്ച ചുണ്ടുകള്‍, വെളുത്തു തുടുത്ത ആ ശരീരത്തില്‍ അലക്കി തേച്ച കുപ്പായം അതൊരു കാഴ്ച തന്നെ ആയിരുന്നു. പക്ഷെ ഒരു ദിവസം കൊണ്ട് എല്ലാം കഴിഞ്ഞു. കട്ടിലില്‍ വീണു കിടക്കുന്ന ആ രൂപം മാറി പോയിരുന്നു. ആദ്യമൊക്കെ പഴയത് പോലെ ഒരു തിരിച്ചു വരവ് ജീവിതത്തില്‍ ഉണ്ടാവും എന്ന് പ്രതീക്ഷിച്ചവും ആ സ്വഭാവത്തിന് ഒരു മാറ്റവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പക്ഷെ പിന്നീട് തന്റെ ജീവിതം ഇനി ഇങ്ങിനെ തന്നെ എന്ന് തോന്നിയിട്ടാവണം പിന്നെ മരിക്കുന്നതുവരെ  ആ കണ്ണുകള്‍ തോര്‍ന്നിട്ടില്ല.
മനസിലെ മഴത്തുള്ളികള്‍ ഇനിയും പെയ്യും ഞാന്‍ അച്ഛമ്മയുടെ പോന്നു മോനായത്‌...........
Posted by Sajeed Noohkhan at 01:31 No comments:
Wednesday, 15 September 2010
manasile mazhathullikal - 1
പുറത്തു ഇരുട്ടിനെ കീറി മുറിച്ചു വീഴുന്ന മഴത്തുള്ളികള്‍. ജന്നലിലൂടെ മഴയെ നോക്കി നില്ക്കാന്‍ വല്ലാത്ത സുഖമാണ്. ഇടയ്ക്കു എവിടെയെങ്കിലും തട്ടി തെറിച്ചു വരുന്ന മഴത്തുള്ളികള്‍ മുഖത്ത് പതിക്കുമ്പോള്‍ ഒരു ആശ്വാസം. കുട്ടിക്കാലത്തും അച്ഛന്റെ മുറിയില്‍  ഒറ്റയ്ക്ക് ഒരുപാടു സമയം ചിലവഴിക്കേണ്ടി വന്നപ്പോഴൊക്കെ ഈ മഴ ആയിരുന്നു ഒരു ആശ്വാസം. എന്നോട് കളിക്കുകയും ചിരിക്കുകയും എന്നെ ആശ്വസിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന മഴത്തുള്ളികള്‍. അത് കൊണ്ടാവുമ മഴയെ ഞാന്‍ ഇത്രയേറെ സ്നേഹിച്ചത്.   മനസ്സിനുള്ളിലും ഒരു മഴ പെയ്യുന്നുണ്ട്. എന്താണ് കാരണം. അറിയില്ല. ചിലപ്പോള്‍ അങ്ങിനെ ആണ്. വല്ലാത്ത ഒരു ഒറ്റപ്പെടല്‍ തോന്നുമ്പോള്‍ മനസ്സിലെ ഓര്‍മകളുടെ പുസ്തക താളുകളില്‍ കയ്യെത്തുന്ന ദൂരത്തെ താളുകള്‍ സ്വയം മുന്നിലേക്ക്‌ വരാറുണ്ട്. കാലം മായ്ച്ചു കളയാത്ത അതിലെ വരികള്‍ ചിലപ്പോഴൊക്കെ കണ്മുന്നില്‍ തെളിഞ്ഞു വരാറുണ്ട്. എന്തിനു ജനിച്ചു? ആര്‍ക്കു വേണ്ടി? അതെന്നും ഒരു ചോദ്യമാണ് മനസ്സില്‍, ഒരിക്കലും ഉത്തരം കിട്ടാത്ത ഒരു ചോദ്യം. എത്ര സ്നേഹിച്ചിട്ടും ഇന്നും പല സ്ഥലങ്ങളിലും ഒരു അധികപ്പറ്റായി നില്‍ക്കുന്നത് എന്താണെന്നു അറിയില്ല. എന്നെ ആരും മനസിലാക്കഞ്ഞിട്ടാണോ അതോ ഞാന്‍ ആരെയും ശെരിക്കും മനസിലാക്കിയിട്ടില്ലേ. കുറെ വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുന്‍പ് ആശുപത്രി വരാന്തയില്‍ അക്ഷമരായി ഉലാത്തുന്ന രേണ്ട് ദമ്പതികള്‍
ലേബര്‍ റൂമിന്റെ വാതില്‍ തുറന്നു പുറത്തു വന്നു നേഴ്സ്
മോള് പ്രസവിച്ചു കേട്ടോ, ആണ്‍കുട്ടി
വീണ്ടും നേഴ്സ് - പിന്നെ ഇരുപതു ദിവസം മുന്നേ ആയതു കൊണ്ട് കുട്ടിയുടെ ആരോഗ്യ നില വളരെ ഗുരുതരം ആണ്. ഇന്കുബെടരില്‍ ആണ്.
ചിലപ്പോഴൊക്കെ തോന്നാറുണ്ട് മണ്ണിലേക്ക് വരാന്‍ അത്രയും തിരക്ക് കൂട്റെണ്ടിയിരുന്നില്ല.ഒരു പക്ഷെ യഥാ സമയത്ത് വന്നിരുന്നെങ്കില്‍ തലയില്‍ എഴുത്ത് വേറെ എന്തെങ്കിലും ആയിരുന്നേനെ. അത്രയും തിരക്ക് കൂട്ടി വന്നത് കൊണ്ടല്ലേ മുലപ്പാലിന്റെ രുചി പോലും അറിയാന്‍ കഴിയാത്തത്. അത് ഒരു ആരംഭം ആയിരുന്നു. പിന്നെ ഉള്ളതൊക്കെ കുറെ പറഞ്ഞു കേട്ടതും അറിവ് വന്നതിനു ശേഷം അനുഭവിച്ചറിഞ്ഞ ഓര്‍മകളും.
പ്രസവം കഴിഞ്ഞു കൈകുഞ്ഞുമായി കാറില്‍ നിന്നറങ്ങി  അമ്മായി ഇതാ നിങ്ങളുടെ പേരക്കുട്ടി.
മുന്നിലേക്ക്‌ നീട്ടിയ ആ പൊതിക്കെട്ടു നോക്കി ഉടനെ മറുപടി വന്നു.
ഓ, ഈ കറുത്ത സാധനമാണോ എന്‍റെ പേരക്കുട്ടി. എന്‍റെ പേരക്കുട്ടി ഇങ്ങിനെ ആണോ ഇരിക്കുന്നത്, ദെ എന്‍റെ മകളുടെ കുട്ടികളെ നോക്ക് ഇങ്ങിനെ ആണോ അവരൊക്കെ. തിരിഞ്ഞു മോനോട് ചോദിക്കുന്നുണ്ട് എടാ ഇതാണോ നിന്റെ കുട്ടി, നിന്റേതു തന്നെയാണോ ഇത്.
ജീവിതത്തിലെ ആ രംഗം പറഞ്ഞു കേട്ട അറിവേ ഉള്ളൂ ഏങ്കിലും അതായിരിക്കും ജീവിതത്തില്‍ ആദ്യം കിട്ടിയ അവഹേളനം. പിന്നെ അതൊരു ശീലമായിരുന്നു. അത് ഒരു തുടക്കം മാത്രമായിരുന്നു. ഒന്ന് കരയാന്‍ പോലും സ്വാതന്ത്ര്യം കിട്ടിയിരുന്നില്ല.
എടീ, മനുഷ്യന്റെ ചെവി പൊട്ടി പോകും, നീ ആ നാശത്തിന്റെ വായില്‍ ഒരു തുണി തിരുകി വച്ചേക്കു.
ഞാന്‍ ഇതാ വരുന്നു അമ്മായി.
അടുക്കളയില്‍ നിന്നും ഓടി വരുന്ന അമ്മയുടെ കണ്ണില്‍ ചിലപ്പോള്‍ കണ്ണീര്‍ ഉണ്ടായിരിക്കണം. ഞാന്‍ അത് അറിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവില്ല. അല്ലെങ്കില്‍ എനിക്കത് മനസിലയിട്ടുണ്ടാവില്ല. എല്ലാം കുറേശെ മനസിലാകാന്‍ തുടങ്ങിയത് മൂന്നു വയസോകെ കഴിഞ്ഞതിനു ശേഷമാവും. ആ വീട്ടില്‍ ഞാന്‍ ഒരു നികൃഷ്ട ജീവി ആണെന്നോകെ മനസിലാക്കാന്‍ ആ പ്രായം മതി ആയിരുന്നു. മകളുടെ മൂന്നു കുട്ടികള്‍ക്കും  ചോറ് വാരി കൊടുക്കുന്ന അച്ഛമ്മയുടെ അടുത്തെങ്ങാനും ഞാന്‍ ചെന്നു പെട്ടാല്‍ തീര്‍ന്നു അന്നത്തെ കാര്യം.
കുട്ടികള് കഴിക്കുന്നത്‌ വായി നോക്കി നിക്കാതെ പോയി നിന്റെ തള്ളയോട് ചോദിക്കെടാ.
പാവം അമ്മ ആ ശബ്ദം കേട്ടാല്‍ ഉണ്ടാനെ ഓടി വരും, മോന്‍ വാ ഞാന്‍ ചോറ് തരാം
ഒരു ചെറിയ ഉരുള ചോറും അതിനു മുകളില്‍ കുറച്ചു മീനും വച്ചു വായിലേക്ക് വച്ചു തരുന്ന അതിനു നല്ല സ്വാദു ആയിരുന്നു. അപ്പോഴും കണ്ണുകള്‍ അച്ഛമ്മയുടെ നേര്‍ക്കയിരിക്കും. ആ മൂന്നുപേര്‍ക്കും ഇടയില്‍ എനിക്കും നില്ക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞിരുന്നെങ്കില്‍.
അത് നടക്കില്ല എന്നറിയാം എന്നാലും വെറുതെ ഒരു ആഗ്രഹം. പിന്നെ അമ്മായിയുടെ മക്കളുടെ അടുത്ത് നില്ക്കാന്‍ പേടിയുമാണ്. ആരും ചോദിക്കില്ല എന്നറിയാവുന്നതു കൊണ്ടാവും തരം കിട്ടിയാല്‍, നല്ല പിച്ചോ , തലയില്‍ കൊട്ടോ കിട്ടും. അത് കൊണ്ട് തന്നെ അമ്മ മുറിയില്‍ ഇരുത്തി മുന്നിലേക്ക്‌ കുറെ പൊട്ടിയ കളിപ്പാട്ടങ്ങള്‍ നിരത്തി  പറയും
മോന്‍ ഇവിടെ ഇരുന്നു കളിക്ക് കേട്ടോ ഞാന്‍ അടുക്കളയില്‍ ഉണ്ടാവും. എന്തെങ്കിലും ആവശ്യം ഉണ്ടെങ്കില്‍ വിളിച്ചാല്‍ അമ്മ വരാം.
പാവം എപ്പോഴും പണിയാണ്. അമ്മായി ആണെങ്കില്‍ എപ്പോഴും അവരുടെ മുറിയില്‍ കിടപ്പയിരിക്കും.
എടാ എന്‍റെ കാലൊന്നു തിരുമ്മി തന്നെ.
അമ്മായിക്ക് ഇടക്കൊക്കെ  കാലിന്റെ പിന്‍ ഭാഗത്തെ തഷകളില്‍ വേദന ഉണ്ടാകാറുണ്ട് .
കൈകൊണ്ടു കാലു തിരുംമുമ്പോള്‍ അത് പറ്റാത്തത് കൊണ്ടാവും ഉടനെ പറയും
നീ എഴുന്നേറ്റു നിന്നു  ആ ജന്നല്‍ കമ്പിയില്‍ പിടിച്ചു കാലു കൊണ്ട് ചവിട്ടി തിരുമ്മു.
ആ പ്രായത്തില്‍ അതൊരു വല്ലാത്ത പണി തന്നെ ആണ് എനിക്ക്. ജന്നലിലൂടെ പുറത്തു കളിക്കുന്ന അമ്മായിയുടെ മക്കളെ നോക്കി ഞാന്‍ കാലു ചവിട്ടി തിരുമ്മും ചിലപ്പോള്‍ തെന്നിപോവും അമ്മായി വഴക്ക് പറയും.
അമ്മായിയുടെ കയ്യും കാലുമോകെ എന്തൊരു വെളുപ്പാ. എന്‍റെ കയ്യൊക്കെ എന്തെ ഇങ്ങിനെ കറുത്ത് പോയത്.
കുറെ നേരം അമ്മായി ചിരിച്ചു.
പുറത്തു തുണി അലക്കുന്ന ഒരു കല്ലില്ലേ?
അതില്‍ നിന്റെ കയ്കൊണ്ട്‌ നല്ലോണം ഉരച്ചാല്‍ മതി വെളുത്തു എന്നെ പോലെ ആവും.
ആ പ്രായത്തിലെ അറിവ് അത്രയും ആയതു കൊണ്ടാവും നേരെ അലക്ക് കല്ല്‌ നോക്കി ഓടി, കുറെ നേരം ഉരച്ചപ്പോഴാണ് പിന്നിലെ അച്ചമ്മയുടെയും, അമ്മയിടെയും ചിരി കേട്ടത്. അമ്മ ഓടി വന്നു ചോദിച്ചു.
എടാ നീ അവിടെ എന്ത് ചെയ്യുകയാ
ഒന്നുമറിയാതെ തിരിഞ്ഞു നോക്കിയാ എന്നെ എടുത്തു അമ്മ മുറിയിലേക്ക് പോയി. കൈക്ക് വല്ലാത്ത നീട്ടല്‍.
കട്ടിലില്‍ ഇരുത്തിയിട്ട് എന്‍റെ കൈ നിവര്‍ത്തി നോക്കി.
മോന്‍ എന്തിനാ ഇങ്ങിനെ ചെയ്തത്?
അമ്മായി പറഞ്ഞു ഇങ്ങിനെ ചെയ്താല്‍ വെളുക്കുമെന്ന്.
എന്‍റെ മോന്‍ വെളുക്കണ്ട, കരുപ്പനെങ്കില്‍ എന്താ മോന്‍ സുന്ദരന്‍ അല്ലെ.
ആണോ? പിന്നെ എന്നെ എന്താ അമ്മായിയോ, അച്ഛമ്മയോ ഒന്നും എടുക്കാത്തത്?
അതിനു എന്താ അമ്മയുടെ വീട്ടില്‍ പോയാല്‍ എല്ലാരും എടുക്കാറില്ലേ. അമ്മുമ്മയും, അപ്പൂപ്പനും, അമ്മാവന്മാരും, ഇളയംമാമാര്‍ എല്ലാരും എടുക്കുമല്ലോ.
അത് ശെരിയാണ്‌. ഒരു ഭാഗത്ത്‌ ഇങ്ങിനെ ഓക്കേ ആണെങ്കിലും മറുഭാഗത്ത്‌ കുടുമ്പത്തിലെ ആദ്യത്തെ കുട്ടി എന്ന സ്നേഹവും ലാളനയുമൊക്കെ ഇഷ്ടം പോലെ കിട്ടുമായിരുന്നു.
എന്നാല്‍ നമുക്ക് അങ്ങോട്ട്‌ പോകാം അമ്മെ.
ഇവിടെ അല്ലെ അച്ഛന്റെ വീട് ഇവിടെയാണ് നിക്കേണ്ടത്. പെരുന്നാള്‍ വരുമ്പോള്‍ നമുക്ക് അങ്ങോട്ട്‌ പോകാം. വല്ലപ്പോഴും ഒരു പോക്കാണ്. പോയാല്‍ ഒരു ദിവസം ഏറിയാല്‍ രേണ്ട് ദിവസം. തിരികെ വരനെ തോന്നാറില്ല. മടങ്ങി വരന്‍ നേരത്ത് എന്നും കരച്ചില്‍ ആണ് പക്ഷേ എത്ര കരഞ്ഞാലും പ്രയോജനം ഉണ്ടാവില്ല എന്നറിയാം. തിരികെ വന്നാല്‍ വീണ്ടും അച്ഛന്റെ മുറിയിലെ ഏകാന്ത വാസം അനുഭവിക്കാന്‍ ആയിരുന്നു വിധി. പിന്നെ ഒരു ആശ്വാസം കിട്ടിയത് എപ്പോഴായിരുന്നു? സ്കൂളില്‍ ചേര്‍ത്തപ്പോള്‍ അതും അപ്രതീക്ഷിതമായി ജീവിതത്തില്‍ വന്നു ചേര്‍ന്നത്‌.
Posted by Sajeed Noohkhan at 00:11 No comments:
Newer Posts Older Posts Home
Subscribe to: Posts (Atom)
View my complete profile
manasile mazhathullikal - 3
manasile mazhathullikal - 2
manasile mazhathullikal - 1
Feedjit Live Blog Stats
Feedjit Live Blog Stats
Ethereal template. Powered by Blogger.