ml ml fr en en en ml ml ml ml en ml ml ml ml en ml en en en en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en en en en ml ml ml ml ml ml ml ml ml en en ml ml ml ml ml en ml ml en ml en en en ml ml ml ml ml ml ml en en en en ml en ml ml ml ml ml en en ml ml ml en ml en ml ml ml ml ml en en en en en en en ml en ml en en cs en da en en cs en cs en da en en cs en en en cs cs en en cs cs en en en de cs da en da cs en en cs cs en en en es cs da en da cs en en en en en ml en en ml ml ml en cs cs en en en
താടിക്ക് ഘനം വച്ച പോലെ. ഇന്നു പോയൊന്നു വടിച്ചു കളയണം. ചാക്കില്‍ ചിരട്ട നിറക്കുന്നതിനിടയില്‍ അയാള്‍ ആ കണ്ണാടിയിലേക്ക് ഒന്ന് നോക്കി. ഇടക്കിടെ മുഖം ഒന്ന് കാണാന്‍, ഉന്തു വണ്ടിയില്‍ അതൊന്നുറപ്പിച്ചു. ഇസ്തിരി പെട്ടിയും, ചെറുതായി കീറിയെടുത്ത നനുത്ത വാഴയിലയും കരുതിയിട്ടുണ്ട്. “പവിത്രേട്ടാ എന്നെവിടെയാ ഡ്യുട്ടി?”. നെയ്യാറ്റിന്‍കര പാലത്തിനരികെ കലുങ്കിന് മുകളിലിരുന്ന പിള്ളേര്‍ ചോദിച്ചത് അയാള്‍ ശ്രദ്ധിച്ചില്ല. മഴക്കാലത്ത്‌, PWD ക്കാര്‍ കുഴിച്ചിട്ട കുഴികളില്‍ വീഴാതെ ശ്രദ്ധയോടെ അയാള്‍ വണ്ടി തള്ളി നീക്കി മുന്നോട്ടു നടന്നു. വഴിയില്‍ മമ്മൂക്കയുടെയും ലാലെട്ടന്റെയും ഫ്ലെക്സുകള്‍. നടന്ന് നീങ്ങവേ അയാള്‍ സ്വന്തം മുഖം ഒന്ന് കൂടെ കണ്ണാടിയില്‍ നോക്കി. അയാള്‍ അറിയാതെ മുഖത്തൊരു മന്ദഹാസം വിരിഞ്ഞു മാഞ്ഞു. വെറ്റിലക്കറ മാറാത്ത പല്ലുകള്‍. പിന്നെയും ഫ്ലെക്സിലെക്ക് നോക്കി. ആരും കാണാതെ കണ്ണാടി കമഴ്ത്തിയിട്ട് ഇസ്തിരിയിട്ട തുണികളിലോന്നിട്ട് മൂടി.
കഴിഞ്ഞ നാല് നാളെത്തെ അദ്ധ്വാനം. വീടുകളെയും ആള്‍ക്കാരേയും ഇപ്പോള്‍ ഏറെക്കുറെ മനസ്സിലായിട്ടുണ്ട്. അടുപ്പിച്ചടുപ്പിച്ച വീടുകള്‍. ഇന്നു പതിനാല് വീടുകള്‍ കയറിയിറങ്ങി. പഴയ റേഡിയോയില്‍, ഷോര്‍ട്ട് വേവില്‍ ‘ദേവികുളം’ പിടിച്ചു. ആന്‍റെന ഒന്നുയര്‍ത്തി. ചില വീടുകളില്‍ തുണി കൊടുക്കാനും ഉണ്ടായിരുന്നു. റേഡിയോ മുരണ്ടു. പകല്‍ തീരുന്നത് വരെയുള്ള യാത്ര .നല്ല ക്ഷീണമുണ്ട്. അമ്പലക്കുലത്തിലിറങ്ങി ഒന്ന് നീന്തി. അന്നാദ്യമായി വര്ക്കി യുടെ കടയില്‍ നിന്ന് ഒരു കഷ്ണം കേക്ക് മോഷ്ടിച്ചത് ഇന്നലെ ഇന്നപോലെ ഓര്മയില്‍ ഉടക്കി നിന്നു. അന്ന് തുടങ്ങി ഇന്ന് വരെ, അവന്‍ പാതി രാത്രിയിലെ നീന്തല്‍ കുളി മുടക്കിയിട്ടില്ല. നിലാവിന്‍റെ കനിവില്‍ നിശാഗന്ധി പൂത്ത മണം. അവന്‍  ഇന്നലെ നോക്കി വച്ച ജനലിനരുകിലെത്തി. മരപ്പാളി ശ്രദ്ധാപൂര്‍വം ഇളക്കി മാറ്റി. ഒരു വെള്ളിക്കൊലുസ്സ്. നിലാവെട്ടത്തില്‍ അവളുടെ കാലും വെള്ളി പോലെ തിളങ്ങി. കൊലുസ്സില്‍ നിന്ന് ശ്രദ്ധ ഒന്ന് പാളി. ലക്‌ഷ്യം മാര്‍ഗത്തെ സാധൂകരിക്കും; തന്‍റെ ലക്‌ഷ്യം തിരിച്ചറഞ്ഞ പോലെ. ഒട്ടും അമാന്തിക്കാതെ കൊലുസ്സറുത്തെടുത്തു. അവള്‍ ഒന്ന് തിരിഞ്ഞ് കിടന്നു. ഇല്ല .അറിഞ്ഞിട്ടില്ല. ഒരു ദീര്‍ഘ നിശ്വാസം. തിരിഞ്ഞു നടക്കുന്നതിനിടയില്‍ അയാള്‍ ജനലിനിടയിലൂടെ ആ കാലുകള്‍ പിന്നെയും നോക്കി. അവള്‍ നല്ല ഉറക്കമാണ്. മതില്‍ ചാടി ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ ഇരുട്ടിലേക്ക്‌ നടന്നകന്നു.
ചന്ദ്ര ശോഭ മാഞ്ഞു. ഇന്നത്തെ വേല ക്ലൗഡ്‌ -9 വാസ്തുഗ്രാമിലാണ്. D-107 ല്‍ ഇന്നലെ രാവിലെയും ആളനക്കം കണ്ടില്ല. കിഴക്ക് ദര്‍ശനം. അരൂഡത്തിനു വടക്കായി ആഞ്ഞില്‍. അതിന്‍റെ വലിയൊരു ശാഖ പുറമ്പോക്കിലേക്ക് ചാഞ്ഞു കിടപ്പുണ്ട്.ആ വീടിനു മുന്നില്‍ വണ്ടി നിറുത്തി കണ്ണാടിയിലേക്ക്‌ നോക്കി. കണ്ണാടിക്കു മുന്നിലെ കരിക്കട്ട അയാളുടെ മുഖത്തിന്‍റെ പ്രതിബിംബമായി തോന്നിച്ചു. കണ്ണാടി കമഴ്ത്തിയിട്ട് അതിനു മുകളില്‍ കരിക്കട്ട വാരി വിതറി. റേഡിയോ ഉച്ചത്തിലാക്കി. ഏതാനും നിമിഷങ്ങള്‍ .ഇല്ല.പ്രതികരണം തീരെ ഇല്ല .പക്ഷെ വീടിനുള്ളില്‍ ആരൊക്കെയോ ഉണ്ട്. തൊട്ടടുത്ത വീട്ടില്‍ നിന്ന് ഒരാള്‍ ഇറങ്ങി വന്ന് ശകാരിച്ചു. ”ഡോ അവിടെങ്ങും ഇസ്തിരിയിടാന്‍ ആരും ഇല്ലടോ. താന്‍ അധികം നിന്ന് കറങ്ങാതെ സ്ഥലം വിടാന്‍ നോക്ക്.”
സമയം ഒന്നര ആയിട്ടുണ്ടാകും. തലേന്നത്തെ ചന്ദ്രപ്രഭ ആരോ കവര്‍ന്നെടുത്തിരിക്കുന്നു. അമ്പലക്കുളത്തില്‍ ആരോ മറന്നു വച്ച സോപ്പ്‌ കഷ്ണം കൊണ്ട് മുഖം ഒന്ന് തേച്ചു മിനുക്കി. ഓളങ്ങള്‍ മുക്കാല്‍-ചന്ദ്രനെ ഒന്നനക്കിയപോലെ. D-107. ആഞ്ഞില്‍ സഹായിച്ചു. ഒരു മുറിയില്‍ മാത്രം ഇത്തിരി വെളിച്ചമുണ്ട്. കാലൊച്ച തീരെയില്ലാ. താന്‍ നടക്കുകയാണെന്ന് അവനു തന്നെ തോന്നാത്ത വിധം ശ്രദ്ധയോടെ. ”അയ്യോ! ഓടി വരണേ.രക്ഷിക്കണേ.....”. അവന്‍ ഒന്ന് വിറച്ചു. പ്രായമായ ആ സ്ത്രീ തന്നെ കണ്ടുവോ? അവന്‍ ചവിട്ടിയിറങ്ങിയ പടികളിലേക്ക് കണ്ണും പൂട്ടി ഓടി. ”അയ്യോ! ഓടിവായോ....”. ഇല്ല അവര്‍ അവനെ കണ്ടിട്ടില്ല. അവന്‍ പടികളിറങ്ങി നിലത്തെ മുറിയിലെത്തി. പ്രായമായ ഒരാള്‍ നിലത്ത് കിടന്നു പിടയ്ക്കുന്നുണ്ട്. ഭാര്യയാവണം അടുത്തിരുന്നു നില വിളിച്ചത്‌.
സൂര്യന്‍ പ്രഭാത സവാരിക്കിറങ്ങുന്നതേ ഉള്ളു. ICU, അയാള്‍ ആദ്യമായി കാണുകയാണ്. രാത്രി മുഴുവന്‍ ICU വാതിലിനു മുന്നില്‍ കുത്തിയിരുന്ന് ഉറങ്ങിയ കണ്ണുകള്‍ എന്തോ പറയാന്‍ കൊതിച്ച പോലെ. കതകിനു നടുവിലെ സുഷിരത്തിലൂടെ അവന്‍ ഏന്തി വലിഞ്ഞു നോക്കി. ബോധം വീണ ലക്ഷണമില്ല. ആ സ്ത്രീ അടുത്ത് തന്നെ ഉണ്ട്. അവര്‍, അയാളുടെ കരങ്ങളെ ചേര്‍ത്ത് പിടിച്ചിട്ടുണ്ട്. തലേന്നത്തെ ഉറക്കം അവരുടെ കണ്ണുകളിലും പാട നീട്ടിയിട്ടുണ്ട്. അവര്‍ ഡോര്‍ തുറന്ന് വന്നു പവിത്രനെ നോക്കി ഒന്ന് തൊഴുതു. ”മകളെ അറിയിച്ചിട്ടുണ്ട്. അവര്‍ അവിടെ നിന്ന് തിരിച്ചിട്ടുണ്ട്. പേടിക്കാനോന്നുമില്ലെന്നാ ഡോക്ടര്‍ പറഞ്ഞത്. തക്ക സമയത്ത് ദൈവമാ നിങ്ങളെ....”അവര്‍ വിതുമ്പി. പവിത്രന്‍ ഭാവമില്ലാത്തവനാണ്. അവന്‍ പ്രതികരിച്ചില്ല. അവര്‍ തിരികെ മുറിക്കുള്ളിലേക്ക് നടന്നു പോയി. അമാന്തിച്ചു കൂടാ. ക്ലൗഡ്‌ -9, D -107 അവന്‍റെ കണക്ക് കൂട്ടലുകള്‍ തെറ്റിയിട്ടില്ല. ഒട്ടും വൈകരുതെന്ന തോന്നല്‍ അവന്‍റെ നടത്തത്തിന്‍റെ ആക്കം കൂട്ടി. ആശുപത്രിക്ക് വെളിയില്‍, റോഡിലേക്കിറങ്ങി ആ വില്ല ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു. തുടങ്ങി വച്ച ഒരു ജോലിയും പവിത്രന്‍ പാതി വഴിയില്‍ മുടക്കിയിട്ടില്ല. ഒരു ജീപ്പ്‌ പാഞ്ഞു വന്നു നിന്ന പോലെ. “ഫാ പന്ന റാസ്ക്കല്‍...കേറെടാ ജീപ്പിലേക്ക്... പന്ന !^#&^# മോനെ..”. നിന്നെ ഞങ്ങള്‍ പോക്കൂലാന്നു കരുതിയോടാ...ഒന്നും രണ്ടുമല്ല രണ്ടര ലക്ഷമാ അവിടെ നിന്ന് പോയേക്കുന്നത്”. SI ഡ്രൈവറോടായി പറഞ്ഞു. ജീപ്പ് ക്ലൗഡ്‌ -9 നു ഉള്ളിലേക്ക് പാഞ്ഞു പോയി. D-109 നു മുന്നില്‍ ആള്‍ക്കാര്‍ തടിച്ചു കൂടിയിട്ടുണ്ട്. SI പവിത്രനെ ആഞ്ഞു തൊഴിച്ച് D-109 ലേക്ക് തള്ളി വിട്ടു. ”പറയെടാ....എങ്ങനാടാ ഇതിനുള്ളില്‍ കയറിയത്?....”
പവിത്രന്‍ വാഷ്‌ ബേസിന് മുകളിലെ കണ്ണാടി നോക്കി, ജീവിതത്തില്‍ ആദ്യമായി മനസ്സറിഞ്ഞ് ഒന്ന് ചിരിച്ചു.
തൊട്ടടുത്ത, D-107 ന്‍റെ എല്ലാ വാതിലുകളും അപ്പോഴും തുറന്നു തന്നെ കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു.......
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
It was Morning, and the new sun sparkled Gold  across the ripples of a gentle sea.........
ഞാന്‍ ബുക്കടച്ചു.കടലിനഭിമുഖമായ, ഡാഫോഡില്സിന്‍റെ ഏഴാം നിലയിലെ മുറി.ഏഷ്യാനെറ്റില്‍ “ശിവാജി ദി ബോസ്സ്“ ന്‍റെ മലയാളം പതിപ്പ് തകര്ത്താടുന്നു. അണ്ണന്‍, സ്റ്റയിലില്‍ ഒരു രൂപ  പൊക്കിയെറിഞ്ഞു. അത് നിലത്തെത്തുന്നതിനു മുന്നേ ഞാന്‍ TV  ഓഫാക്കി
കോതമംഗലത്തെ തുരുമ്പെടുത്ത എഞ്ചിനീയറിംഗ് കോളേജ്. ഞാനും ഗോവര്‍ധനും പതിവ് പോലെ കാന്‍റീനിന്‍റെ മറ പറ്റി എണ്ണമെടുപ്പ് തുടങ്ങി. ”ഡാ ചാത്താ....അവള് ഇന്ന് ലീവ് ആണോ? അവളെ കണ്ടില്ലേല്‍ ഇന്നത്തെ ദിവസം പോക്കാടാ!!!”. ഒരു ഒന്നൊന്നര സെന്റി. ”ആ ചന്ദനക്കുറി, അഴിഞ്ഞു വീണ കേശഭാരം. ഈ നൂറ്റാണ്ടിലും ഇങ്ങനെ ഒരാള്‍.എന്‍റെ  മനസ്സിലെ അവള്‍ കയറിയിട്ട് ഇന്നേയ്ക്ക് നാല്പതാം നാള്‍. എങ്ങനാടാ ഒന്ന് പറയുക?”. ഞാന്‍ കാനേഷുമാരിയില്‍ മുഴുകിയാതിനാല്‍ അവന്‍ പറഞ്ഞതു പലതും അങ്ങ് എത്തിയില്ല. “കൊലുസ് അവളുടെ കാലിലാണേലും കിലുക്കം എന്‍റെ മനസ്സിലാടാ”.ആ ഡയലോഗില്‍ എന്‍റെ ശ്രദ്ധ പാളി. ”ഡാ കോപ്പേ ഈ സംഭവം എവിടെയോ കേട്ടിട്ടുണ്ടല്ലോ മോനെ?”.എന്നെ അധികം ഊളിയിടാന്‍ വിടാതെ അവന്‍ തുടര്‍ന്നു- ”രാവിലെ തന്നെ കുളിച്ചു, തുളസിക്കതിര്‍ ചൂടി സുര്യഭാഗവാനെ തൊഴുതു നില്‍ക്കുന്ന അവള്‍”.  "ഡേ, ഡേയ്..നിറുത്ത്.. ഇന്നെങ്കിലും ഒന്ന് പോയി പണയുവോ..ഒരു കാമുകന്‍!!!”. “ഇന്ന് ഞാന്‍ പറയുമെടാ..ഉറപ്പായും പറയും”.അതിനു മറുപടിയായി, ഞാന്‍ അവനെ നോക്കി, പതിവ് പുശ്ചം വാരി വിതറി ഒന്ന് ചിരിച്ചു.
ഗേറ്റ് തുറന്ന് ഒരു കൂട്ടം പിള്ളേര്‍ കടന്നു വന്നു. മണ്‍വെട്ടിയും, പിക്കാസും പോലെ തോളില്‍ ഡ്രാഫ്ടരും സ്കെയിലും തൂങ്ങിയാടി.അഭിനവ മേസ്തിരിമാരും, മരപ്പണിക്കാരും. എന്നാല്‍ ഇന്നത് സംഭവിച്ചു.അവള്‍ ലിവനെ നോക്കിയത് ഞാന്‍ കണ്ടു.പാതി വായിലായ ചായ തിരിച്ചു ഗ്ലാസ്സിലെക്ക് കയറ്റി, ഞാന്‍ ഒന്നും ധൃധംഗിച്ചു*. അവന്‍റെ മനസ്സിലെ കുതിരക്കുളമ്പടി ഞാന്‍ കേട്ടു.കുറച്ചകലെ നിന്ന സീനിയര്‍ തെണ്ടിമാര്‍ എന്നെയും ഇവനെയും വാരി വലിച്ചു നോക്കി. സമയം ഒരു ഉച്ച, ഉച്ചര, ഉച്ചേമുക്കാല്‍ ആയിക്കാണും.സീനിയര്‍ സാറന്മാര്‍ പണി തന്നു. അവന്‍റെ പോക്കറ്റ് നിമിഷം കൊണ്ട് കാലി. ലവള്‍ വരുന്നത് നോക്കി ആശാന്‍ മരം ചാരി പച്ചില ചവച്ചു നിന്നു. എനിക്കാണേല്‍ കൊടിയ വിശപ്പ്‌. അത് നമുക്ക്‌ അന്നും ഇന്നും സഹിച്ചു കൂടാ.അവനാണേല്‍ പണ്ടാരടങ്ങാന്‍ കാഞ്ഞ പ്രേമം. മുന്നിലൂടെ മഹിളാ രത്നങ്ങള്‍ ആഞ്ഞു നടന്നു പോണു. അവന്‍ ചവച്ചു, ചവച്ചു വേരറ്റം എത്തി. ഞാന്‍ അടുത്ത് നിന്ന വേറെ ഏതോ ചെടി പറിച്ചു കൊടുത്തു.അവനതും വാങ്ങി ചവച്ചു. ”വന്നളിയാ....”. ദൂരെ പടികളിറങ്ങി വരുന്ന ലില്ലി നായരെ നോക്കി അവന്‍ വിളിച്ചു.”ശേടാ..അവള് വരട്ടെ..അതിനു മുന്‍പ് എന്‍റെ കൈയ്യിന്നോന്നു വിട്.പണ്ടാരടങ്ങാന്‍..” ഞാന്‍ എന്‍റെ വിരല്‍ ഊതി മാറി നിന്നു.
അവള്‍ മടിച്ചു, മടിച്ചു ഞങ്ങളുടെ മുന്നിലെത്തി- “ഗോവര്‍ധന്‍റെ മെസ്സേജ് കിട്ടി. എന്താ പറയാനുള്ളത്?...”.Mr. ഗോയുടെ മനസ്സില്‍ സിയാച്ചിന്‍ വെടിയൊച്ച. സീനിയര്‍ ഗുണ്ടകളുടെ തൊണ്ടയില്‍ വണ്ടിയോടിക്കാണണം. പട്ടരു മൈന്‍ഡ് ചെയ്യണില്ല. ”ഡാ.. കോപ്പേ എന്താന്ന് വച്ചാ പറഞ്ഞു തൊലയ്ക്ക്..”. എന്‍റെ ക്ഷമയുടെ ഫൌണ്ടേഷന്‍  ഇടിഞ്ഞു വീണു. അവന്‍ അവളുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് ഇച്ചിരി കൂടെ നീങ്ങി.എന്തോ പറയാനാഞ്ഞു— ”I ….I…..Ice cream ഇഷ്ടമല്ലേ?.........” അവള്‍ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. ഇച്ചിരി പാടുപെട്ട് എന്നാലും എങ്ങേനെയോക്കെയോ അവനും ചിരിച്ചു. എനിക്ക് വിശന്നിട്ട് ഊപ്പാട് വന്നു മോനെ!!!.ഞാന്‍ ഓടി അവരുടെ അടുത്തെത്തി. “ദേ കൊച്ചേ, ലിവന് നിന്നോട് കാഞ്ഞ പ്രേമമാ. അത് പറയാന്‍ പറ്റാതെ നിന്നു കറങ്ങുവാ..”. ബാക്കി പറയാന്‍ വിടാതെ, Mr. ഗോ, ഈ ബാഡ്‌ ബോയിയെ തള്ളി മാറ്റി, അവളോടെന്തോ പറഞ്ഞു. അവള്‍ മുടി മാറ്റി ചെവിയുടെ പിന്നിലാക്കി, മറുപടി പറയാതെ നടന്നു.അധികം ദൂരമെത്താതെ തന്നെ ഒന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കി മന്ദഹസിച്ചു. കാന്റീന്‍ ഡോറിനു മുന്നിലെത്തി പിന്നെയും ഒരു നോട്ടം. പിന്നെന്താ സംഭവിച്ചേ എന്ന് നല്ല നിശ്ചയമില്ല. അവന്‍ എന്നെ ഓടി വന്നു കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. ഒന്ന് രണ്ടു നിമിഷം. ചുറ്റും ഒരാള്‍ക്കുട്ടം. പിന്നെയും നിക്കര്‍ കീറി.മിച്ചമുണ്ടായിരുന്ന അമ്പതു രൂഫാ ചേട്ടന്മാര്‍ കൊണ്ട് പോയി.അവന്‍റെ പ്രണയം പൂത്തു; എന്‍റെ കുടല് കരിഞ്ഞു ചാരമായി.
“പട്ടരു ചെക്കനുമായി പ്രേമമാ.കൊല്ലും നിന്നെ ഞാന്‍”.. ചെമ്പകശ്ശേരിയില്‍ തായമ്പക തുടങ്ങി. ലില്ലിമോള്‍ പണ്ട് കണ്ട സിനിമകളിലേത് പോലെ പട്ടിണി, തുങ്ങിച്ചാകല്‍ ഇത്യാദി കലാപരിപാടികള്‍ നടത്തി പൊട്ടിപ്പാളീസായി നില്‍ക്കുന്ന സമയം...  ”നമ്മുടെ കലാചാരം.ഒരു തമില്‍ പെണ്ണാരുന്താ കൂടെ പറവാ ഇല്ലായ്.എപ്പുടി തോന്തിച്ചെടാ ഉനക്ക്‌.” അച്ഛന്‍ ഗണേശ അയ്യര്‍ ലിവനെ നോക്കി കണ്ണുരുട്ടി. ഞാന്‍, തന്ന കാപ്പി കുടിക്കണോ വേണ്ടയോ എന്ന പരുങ്ങലിലായി. രാവിലെ അവന്‍റെ പാട്ടി ത്രികോണം പോലെ വരച്ച കോലം ചതുരമായത്രേ!!!.അപ്പോഴേ അവര്‍ക്കിത് തോന്നിയെന്ന്. പാട്ടി എന്നെ ഒന്ന് നോക്കി. ”ഇന്ത തിരുട്ടു മൂഞ്ചിയോടല്ലേ ഊര് ചുറ്റല്‍. അപ്പോള്‍ പിന്നെ പറയണോ ഗണേശാ?....” അമ്മച്ചി എന്നെ നോക്കി പിന്നേം കലിപ്പിച്ചു. ഞാന്‍ തീരുമാനിച്ചു, കാപ്പി വേണ്ടാ. ജീവന്‍ മതി.പതിയെ എണീറ്റു. ജോലിയില്ലാത്തവന് അന്നും എന്നും ഊരു വിലക്കാണ്.ആകെ പ്രതീക്ഷ അവന്‍റെ അമ്മേടെ കൈയ്യില്‍ നിന്ന് കിട്ടുന്ന ഈ കാപ്പിയിലായിരുന്നു. അതും പോയി. ”ആ കാപ്പി ഗ്ലാസ്‌ ഡെറ്റോള്‍ ഇട്ടു ക്ലീന്‍ പണ്ണുന്ഗോ..” പാട്ടി അകത്തേയ്ക്ക് നോക്കി ആജ്ഞാപിച്ചു. നാല് കൊല്ലം കൊണ്ട് വാര്‍ക്കപ്പണി, ആശാരിപ്പണി, യന്ത്രങ്ങളുടെ പ്രവര്‍ത്തനം ഇത്യാദി സംഭവങ്ങള്‍ പഠിച്ചു തീര്‍ത്തു.ഈ പ്രേമ പിശാചുകള്‍ക്ക് ജോലിയും കിട്ടി. ബാഡ് ബോയ്‌ നാട്ടിലും വീട്ടിലും ബാഡ്‌ ബോയ്‌. ”അളിയാ ചാത്താ, വരുന്ന ആഴ്ചയാണ് എനിക്കും അവള്‍ക്കും joining. അപ്പാവുക്ക് അവളുടെ ജോലി മാറ്റര്‍ തെരിയാത്‌. ഡാ എപ്പുടിയാവത്.....”അവന്‍ നല്ല ചൂട് അര്‍ദ്ധവിരാമത്തില്‍ ഇടിച്ചു നിന്നു. ഞാന്‍ അവന്‍റെ തോളത്തു തട്ടി. പണ്ട് കരേട്ടെക്ക് പോയി പാതിയില്‍ നിറുത്തിയത് നന്നായി. ഞാന്‍ ഉപകരണങ്ങള്‍ പൊടി തട്ടാതെ തന്നെ എടുത്തു. ”നെഞ്ചക്ക്”. ഒന്നാന്തരം ആയുധം. ചൊവ്വാഴ്ച രാത്രിയുള്ള ബസ്‌.ഒരാള്‍ 'ചെന്നൈ'ക്കും മറ്റേ ആള്‍ 'ബാന്ഗ്ലുരി'ലെക്കും എന്നാണ് പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്. ഒരാഴ്ചയായി രണ്ടാളുടെയും ഫോണ്‍ വന്‍ നിരീക്ഷണത്തിലായിരുന്നതിനാല്‍ അവിടെയും കീറിയത് ബാഡ് ബോയുടെ വള്ളി. electrical lab ലെ സുകു സാറിനെ മനസ്സില്‍ പ്രാകി, ചെമ്പകശ്ശേരിക്ക് മുന്നിലെ മൂന്ന് സര്‍വീസ് ലൈന്‍ ലക്ഷ്യമാക്കി നെഞ്ചക്ക് എറിഞ്ഞു. 'ധിം'. ട്രാന്‍സ്ഫോര്‍മര്‍ വരെ കത്തി എന്നാണ് പിന്നീട് ഞാന്‍ അറിഞ്ഞത്. പിന്‍വാതില്‍ വഴി ബാഗുമായി എത്തിയ ലില്ലിയും അവനെയും ബസ്‌ സ്റ്റാണ്ടിലെത്തിച്ചു.വന്‍ കൃതാര്‍ത്ഥത.തിരിച്ചു വരും വഴി, രണ്ടു പേര്‍ വണ്ടി തടഞ്ഞു. അടുത്ത ആഴ്ച മുതല്‍ ഞാന്‍ പഴയ LIC  പേപ്പറുകള്‍ സ്ഥിരമായി സൂക്ഷിച്ചു തുടങ്ങി. അവള്‍ക്കിങ്ങനെ രണ്ടേട്ടന്മാരുണ്ടെന്നു ഒരു വാക്ക്‌ അവനെങ്കിലും ഒന്ന് പറയാമായിരുന്നു. കരാട്ടെ, കളരി ഇത്യാദി മുറകള്‍ തല്ലാന്‍ വരുന്നവനും അറിയണം എന്ന നഗ്നസത്യം അന്ന് രാത്രി കൊണ്ട് ഞാന്‍ അറിഞ്ഞു. ഒന്ന് വിടാതെ എല്ലാം മുഖം കൊണ്ട് ബ്ലോക്കി ധൃധംഗപുളകിതനായി. ”ഹെന്‍റെമ്മേ.........”
പതിവ് പോലെ അന്നും ഞാന്‍ ഹോട്ടല്‍ തുറന്നു പിടിച്ചിരുന്നു. കാറ്ററിംഗ് ഒന്ന് പയറ്റി കൈ പൊള്ളി. അങ്ങനെ തുടങ്ങിയതാ ഈ കട. കണ്ണാടിക്കൂട്ടിലെ ബോണ്ടയില്‍, വാര്‍ധക്യ പെന്‍ഷന്‍ വാങ്ങുന്ന ഈച്ചകള്‍ പറന്നു നടന്നു.അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും ചേട്ടനുമൊക്കെ ബാഡ്‌ ബോയിയെ ചൂട് പുശ്ചം. ഗോവര്‍ദ്ധന്‍ 'പ്രേമേ'ട്ടന്‍റെ മള്‍ട്ടി നാഷണല്‍ വിട്ടു. രണ്ടു കൊല്ലം  ലക്ന്വോവില്‍, MBA ചെയ്തുവെന്നാണ് അറിഞ്ഞത്. അതും ലില്ലിമോളുടെ കാശില്‍. മൊബൈല്‍ ഒന്ന് വിറച്ച് നിന്നു. ഒരു അജ്ഞാത നമ്പരില്‍ നിന്നു മെസ്സേജ്.അജ്ഞാത നമ്പര്‍ പണ്ടും വീക്നെസ് ആണല്ലോ!!!. ” ഡാ ചാത്താ... completed MBA from IIM. Got a job in ***(ആ വേല മനസിലിരിക്കത്തേ ഉള്ളു). But ഇപ്പോള്‍ അതൊക്കെ വിട്ടു.നമുക്കൊന്നു കാണണം.ഞങ്ങള്‍ ഇപ്പോള്‍ മൂന്നുപേരാണ്. മകളാണ്; മുല്ല. ഞങ്ങള്‍ വരുവാ നിന്നെ കാണാന്‍. ഈ മന്ത്  എന്‍ഡ്. എന്ന് സ്വന്തം ഗോവര്‍ദ്ധന്‍ ആന്‍ഡ്‌ ഫാമിലി”. സത്യം പറയാലോ ഞാനൊന്നു വേദനിച്ചു. ആമ്മാതിരി കൊതുക് കടിയാണെന്നെ ഇവിടെ.
“ഡാ നിനക്കറിയുവോ.മാര്‍ക്കറ്റ്‌ dull ആണ്.You just can’t invest anywhere as such. ഇന്നലത്തെ Economic Times വായിച്ചു നോക്കണം. ഇന്ത്യയില്‍ ഇപ്പോള്‍ ഒരു രൂപ നാണയം കാണാനില്ല. കാരണം അറിയുവോ നിനക്ക്? ’ബ്ലേഡ് മാഫിയ’ ആണ് അതിനു പിന്നില്‍!!!”. പുലരി ബാറിന്‍റെ മൂന്നാം നിലയില്‍ രണ്ടാമത്തെ ബീഫ്‌ ഫ്രൈ ഓര്‍ഡര്‍ ചെയ്തു അവന്‍ തുടര്‍ന്നു.  ”ഡാ...ഈ ബ്ലേഡ്‌ മാഫിയയും ഒരു രൂപയും!!!!”. ചോദ്യങ്ങള്‍ എന്‍റെ മനസ്സില്‍ കുന്ത്രിച്ചു. ”അല്ലാ... ഈ വെള്ളമടി ?; അതും ബീഫ്‌ തൊട്ട്...!!!എന്ന് മുതാലാടാ? പണ്ടൊക്കെ എന്നെ ഉപദേശിച്ചു നടന്ന നീയാണോ ഇതു . കള്ളാ പന്നി പട്ടരേയ്‌...”. അതിനവന്‍ മറുപടി തന്നില്ല. ”ഡാ ..ഇവിടുള്ള ‘stainless steel’  ഒരു രൂപ നാണയങ്ങള്‍ പൊക്കി, ഇടിച്ചു ചേര്‍ത്ത് ബ്ലേഡ്‌ ആക്കി വില്‍ക്കുന്നു. അതും അഞ്ചു രൂപയ്ക്ക്..അതറിയില്ല അല്ലെ? അതാടാ ഇന്നത്തെ ലോകം....ഹഹഹ്.അത് വിട്..നല്ലൊരു കോളോത്തിട്ടുണ്ട്. നല്ലൊരുഗ്രന്‍ ഹോട്ടല്‍....’ഹോട്ടല്‍ ഡാഫോഡില്‍സ്’...നല്ലൊരു ഷെയര്‍ ഇടാന്‍ റെഡി ആണ് ഒരു കൂട്ടര്‍..നീ വേണം നടത്തിപ്പ്.നമുക്ക്‌ പോളിക്കാടാ.....” അവനാ പെഗ് സോഡാ ഒഴിക്കാതെ മോന്തി.
ഓര്‍മ്മകള്‍ ഇവിടെ തീരുന്നു.ഞാനിപ്പോള്‍ മുംബൈ ഡാഫോഡില്സി്ന്റെ പതിനൊന്നാം നിലയിലെത്തി. ‘ഒറ്റരൂപ തുട്ട് കൊണ്ട് കോടികളുണ്ടാക്കാനും, കോടികള്‍ നിമിഷങ്ങള്ക്കുള്ളില്‍ ഒറ്റ രൂപയാക്കാനും മറ്റേ അങ്ങേര്ക്കു  മാത്രമേ പറ്റൂ. എന്നാല്‍, എനിക്കും, നിനക്കും, ഇനി വരുന്ന അഞ്ചു തലമുറയ്ക്കും തിന്നാനുള്ളത് ഇവിടെ തന്നെ ഉണ്ട്. ചായ അഞ്ചു രൂപയ്ക്കു കുടിച്ചാലും അമ്പതു രൂപയ്ക്കു കുടിച്ചാലും ചായ തന്നെയല്ലേ?’ . ഇതു പറഞ്ഞ അവനിപ്പോള്‍ ലോകമറിയുന്ന കോടീശ്വരനാണ്. ഭാവി-ഇന്ത്യ നല്ല entrepreneurs ന്‍റെ കൈയ്യിലാണ് എന്നവന്‍ അന്ന് പറഞ്ഞത് ഇന്നും ഞാന്‍ ഓര്ക്കുന്നു. എന്നെ പുശ്ചിച്ചു തള്ളിയ എന്‍റെ സ്വന്തം നാട്ടുകാര്‍ ഇപ്പോള്‍ എന്നെ കാത്തു ഗസ്റ്റ് ഹൌസില്‍ നില്പ്പുണ്ടാകും, ആ പഴയ എന്ജിനീയറിംഗ് കോളേജിന്റെ MBA ഡിപ്പാര്‍ട്ടുമെന്റിനെ ഉല്ഘാടനത്തിന്.ഒന്ന് ചെന്ന് നോക്കട്ടെ....
Posted by കണ്ണന്‍ നായര്‍ at 22:10 8 comments:
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
Sunday, 24 June 2012
“അതിപ്പോ എന്താണെന്നു വച്ചാ അങ്ങ് ചെയ്യ് ഡോക്ടറെ.ഇതിപ്പോ ഇങ്ങളാകുമ്പോ ആ ഒളിയും മറയും കാണുമെന്ന് ഒറപ്പല്ലേ? അല്ലാതെ ഇങ്ങള് കരുതണ പോലെ അല്ല.അവനിനി ലീവ് കിട്ടാന്‍ വൈകും.പോരാത്തതിന് പുര പണിയും നടക്കുവല്ലേ!!!എന്താ ചെലവ്..ഡോക്ടറെ നിങ്ങള്‍ അങ്ങ് സമ്മതിക്കീന്നു...ഇതാപ്പോ നന്നായെ...ഇങ്ങള് ഇതെത്ര കണ്ടെക്കണ്.” ഒരു വടക്കന്‍ സ്റ്റയിലില്‍ അച്ചായന്‍ പറഞ്ഞോതുക്കി. സാമുവേല്‍ ഹാനിമാന്‍ ചുമരിലെ ക്ലോക്കിന് മധ്യത്തില്‍ നിറഞ്ഞു നിന്നു.അയാള്‍ തുടര്‍ന്നു-”പിന്നെ നിങ്ങടെ മരുന്നാകുമ്പോള്‍ പ്രശ്നമില്ലല്ലോ.” കൈയ്യിലെ പേന നിലത്ത് വച്ച്, അയാളെ കൂടുതല്‍ പറയിക്കാന്‍ വിടാതെ ജോസഫ്‌ കൊക്കന്‍ പ്രതിവചിച്ചു-“ഹേ മിസ്റ്റര്‍.നിങ്ങള്‍ ഉദ്ദേശിക്കുന്ന തരത്തിലുള്ള ആളല്ല ഞാന്‍.വല്ല ഹരിയനയിലോ ബീഹാറിലോ കൊണ്ട് പോക്കോ.”അയാള്‍ ബെല്‍ കറക്കി അടുത്ത രോഗിയെ വിളിച്ചു.
“അവന്‍റെ ..!&!^&.@%%#..ആശുപത്രി. ആശുപത്രീം തുറന്നു വച്ചിരിക്കുവാ ഇര പിടിക്കാന്‍.കള്ള നസ്രാണി”.ക്യുവിലെ ചിലര്‍ അയാളെ നോക്കി. മുണ്ട് മടക്കി കുത്തി അയാള്‍ നടന്നകന്നു.
”ആയുര്‍ വേദത്തില്‍ പറയണുണ്ടെന്നേ....പക്ഷെ പഥ്യം..അത് കൃത്യമായി നോക്കണം.അല്ലേല്‍ പണി പാളും.നാടന്‍ ഞവര പച്ചിലയില്‍ കുരുന്താണി വേര് ചേര്‍ത്ത് ഒരു കൂട്ടുണ്ട്.പക്ഷെ! സംഗതി രഹസ്യമായിരിക്കണം!!!”. രാമന്നൂര്‍ വൈദ്യന്‍ കേമനാ പക്ഷെ പഥ്യം.അതും ഈ കയ്പ്പും വേദനയും സഹിച്ച്.ഒരു നിമിഷം ആലോചിച്ച്, ”വേണ്ട വൈദ്യരെ..ഞാന്‍ പിന്നെ വന്നു കണ്ടോളാം”. “അല്ല അച്ചായോ .വേറെ ഒരു കൂട്ടം ഉണ്ട്.പഥ്യപ്പേടി ഇല്ലാണ്ട് കഴിക്കമെന്നേ”.അതിനു മറുപടി പറയാതെ അച്ചായന്‍ നടന്നു നീങ്ങി.വെയില്‍ കലശലാവുന്നുണ്ട്.
ഫോണ്‍ ഒന്ന് റിംഗ് ചെയ്തപോലെ.പഴയ തിമിരക്കണ്ണട മുണ്ടിന്‍റെ തലപ്പില്‍ തുടച്ച് കണ്ണിലേക്ക്‌ പിടിപ്പിച്ച് സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി, ഫോണ്‍ അറ്റന്‍ഡ് ചെയ്തു.”ങാ! നീ പേടിക്കണ്ടാടോ.ഞാന്‍ നോക്കിക്കോളാം.ഇല്ല!! .അവള്‍ക്കു കുഴപ്പമൊന്നും ഇല്ല.ചില നാടന്‍ പ്രയോഗങ്ങളും ഉണ്ടെന്നേ.പേടിക്കണ്ട.ഞാന്‍ വീട്ടിലെത്തിയിട്ട് അങ്ങോട്ട്‌ വിളിക്കാം.നിനക്കറിയാലോ ഇതില്‍ നിന്ന് നിന്നെ വിളിക്കാന്‍ കഴിയില്ല.വീട്ടിലെത്തട്ടെ.പേടിക്കെണ്ടാടോ...ശരിയെന്നാല്‍ “. ശ്രദ്ധാ പൂര്‍വം അയാള്‍ ഫോണ്‍ കട്ട്‌ ചെയ്തു. നടക്കവേ, കാലില്‍ എന്തോ തറച്ച പോലെ.ഒരു മുള്ളാണ്.ചോര പൊടിയുന്നുണ്ട്.അയാള്‍ അടുത്ത മെഡിക്കല്‍ ഷോപ്പില്‍ കയറി എന്തോ വാങ്ങി നടന്നു പോയി.
“എന്‍റെ മനുഷ്യനേ ഒരു ചെറിയ മുള്ള് കൊണ്ടതിനാണോ.ഈ പൊടിപാട്.ഹും...അപ്പാപ്പനെ കണ്ടിട്ടേ ഉറങ്ങുന്നും പറഞ്ഞു ഇതുവരെ അവന്‍ നോക്കിയിരുന്നു.ഇപ്പോള്‍ അവള്‍ കൊണ്ട് പോയി ഉറക്കി...അതെ, പോയ കാര്യം എന്തായി? അവള്‍ ഇന്നു മുഴുവന്‍ കരച്ചിലായിരുന്നു.ഒരു വിധത്തില്‍ സമ്മതിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്.നിങ്ങള്‍ ഒന്നും ചോദിയ്ക്കാന്‍ നില്‍ക്കണ്ട”. അതും പറഞ്ഞു ഭാര്യ അയാള്‍ക്ക് ചായ വച്ച് നീട്ടി.ലാന്‍ഡ്‌ ഫോണ്‍ ഒന്ന് രണ്ടു തവണ നീട്ടിയടിച്ചു നിന്നു.മൂന്നാം തവണത്തെ റിങ്ങില്‍ അച്ചായന്‍ ഫോണെടുത്തു.വാതിലിനരികില്‍ മരുമകള്‍ വന്നെത്തിനോക്കി. എന്തോ പറഞ്ഞു ഫോണ്‍ കട്ട്‌ ചെയ്തശേഷം- “അവനാ ..എന്തായിയെന്നറിയാന്‍ വിളിച്ചതാ....നമ്മുടെ സ്റ്റെഫീയുടെ പരിചയത്തില്‍ ഒരു ഡോക്ടര്‍ ഉണ്ട്.സംഭവം മള്‍ട്ടിയാ..ശരിയാക്കാം.” മറുപടി പറയാതെ അവള്‍ കതകു പാതിചാരി തിരിഞ്ഞു നടന്നു.
“ഡീ കഴുതേ...നീ ഇപ്പോഴെങ്കിലും അവളെ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കിയത്‌ നന്നായി.” ഒന്നാലോചിച്ചു തുടര്‍ന്നു –“അതിപ്പോ പെണ്ണായാലുള്ള പൊല്ലാപ്പ് ഞാന്‍ പറയാതെ തന്നെ നിനക്കറിഞ്ഞുടെ?...കാക്കയും, കഴുകനും കൊത്താതെ വളര്‍ത്തിയാല്‍ തന്നെ കെട്ടിച്ചു വിടണ്ടേ...പവനോക്കെ ഇപ്പോ എന്നാ വിലയാന്നാ?...സ്റ്റെഫി വിളിച്ചു പറഞ്ഞു എന്ന് പറഞ്ഞപ്പളാ ഒരു സമധാനം ആയത്.ഇടക്കൊരു ചെക്ക്‌ അപ്പ്‌ നു പോകണം പോലും.ഈ ശനിയാഴ്ച ആകാമെന്ന് ഞാനും പറഞ്ഞു.പിന്നെ ഒരു രണ്ടാഴ്ച.അത്രേ ഉള്ളു.”സ്വരം ഇത്തിരി താഴ്ത്തി-“നമ്മള്‍ വിചാരിക്കണ പോലെ അത്ര പ്രശ്നമില്ലാന്നാ അവര് പറഞ്ഞത്.അയ്യോ നല്ല വേദന...”,അയാള്‍ കാലു തിരുമ്മി.
കൃത്യം ഇരുപത്തിയഞ്ചു നാള്‍.അച്ചായന്‍റെ മുഖത്തൊരു വെപ്രാളം കാണാനുണ്ട്. LR ഡോര്‍ ചാരി,ഡോക്ടര്‍ മരിയാ ഫിലിപ്പ്‌ അങ്ങേരോട് എന്തോ പറഞ്ഞു.-”ഈശോയേ ..കാത്തു...”.ഏതാനും നിമിഷങ്ങള്‍.അച്ചായന്‍റെ ഫോണ്‍ റിംഗ് ചെയ്തു.അറ്റന്‍ഡ് ചെയ്ത ശേഷം അയാള്‍ ആ ഇടനാഴിയിലൂടെ നടന്നു.-”ഇല്ലടാ...ഇപ്പോ കഴിഞ്ഞേ ഉള്ളു.ഹേ...അവള്‍ക്കു ഒരു കുഴപ്പവുമില്ല.നീ പേടിക്കല്ലേ.ഞങ്ങളൊക്കെ ഇല്ലെ ഇവിടെ? ശരി. പിന്നെ വിളിക്കാം”.നടന്നു കൊണ്ട് തന്നെ ഫോണ്‍ കട്ട്‌ ചെയ്ത് തല ഒന്ന് പോന്തിച്ചു.ഒരു ചെറിയ ബോര്‍ഡ്‌-“അമ്മയും കുഞ്ഞും.”ചുവടെ ഒരു വരിയും---”ഒരമ്മയ്ക്ക് മാത്രം നല്‍കാന്‍ കഴിയുന്ന പരിചരണം.”
Posted by കണ്ണന്‍ നായര്‍ at 10:37 8 comments:
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
Saturday, 23 June 2012
വെളിച്ചത്തിനും ചൂടിനും അന്നും ഇന്നും ഞാന്‍ ടാക്സ്‌ കെട്ടിയിട്ടില്ല.അതിന്‍റെ പ്രതികാരം അങ്ങേരുടെ ചെയ്ത്തിനും കാണാനുണ്ട്.പണ്ടാരടങ്ങാനായിട്ട് ഒടുക്കത്തെ ചൂട്.ഷോ-കേയ്‌സില്‍ അമൃതാന്ജന്‍ സൈസില്‍ ബക്കാര്‍ഡി ചേട്ടനിരുന്നു ചിരിച്ചു.ഞാനും ഒന്ന് ചിരിച്ചു.താഴത്തെ പായില്‍ കെട്ടു വിടാതെ ജഗ്ഗുവും സൈഡിലായി കുറെ തെലുഗ് സിനിമാ സീഡികളും.പണ്ട് പറഞ്ഞ പോലെ,തലേന്നത്തെ പിടുത്തം വിടാന്‍ തെലുഗു പടങ്ങള്‍ നല്ലതാ.സാമാന്യബോധം പൊതിഞ്ഞു നാലായി മടക്കി, കവറിലാക്കി, വല്ല മൂലയ്ക്കും വച്ചു പൂട്ടിയശേഷം മാത്രം കാണുക-സീഡിക്ക് മുകളിലെ വാര്‍ണിംഗ് അങ്ങനെ ആകേണ്ടതല്ലായിരുന്നോ എന്ന് പലപ്പോഴും തോന്നിയതാ.തൊട്ടടുത്ത മുറയില്‍ “X”  പോലെ കിടന്നുറങ്ങുന്ന നമ്പോലന്‍റെ മുകളിലേക്ക് ഒരു തോര്‍ത്ത്‌ വലിച്ചിട്ടു.തലയുടെ ഒരു ഭാഗത്ത് “You are not So Smart” മറ്റേ ഭാഗത്ത് “Hundred methods to become Smart”.പടച്ചോനെ ഇങ്ങള്‍ കത്തോളീന്‍ എന്ന് പറഞ്ഞ് വെള്ള പാന്റും, വെള്ള ഉടുപ്പും വലിച്ചു കയറ്റി.
പുരാവസ്തുക്കാരുടെ കണ്ണുവെട്ടിച്ച് RC കൊണ്ട് നടക്കുന്ന ശകടം, അതിന്‍റെ തുരുമ്പ് പിടിച്ച കാലോടിയാതെ നിലത്തിറക്കി.”Self Start”ആണത്രേ.കോപ്പ്...സെല്‍ഫ്‌ സ്റ്റാര്‍ട്ട്‌ നു ഇങ്ങനെയും ചില അര്‍ഥങ്ങള്‍ കൂടെ ഉണ്ടെന്നു എന്നെ പല തവണ മനസ്സിലാക്കിച്ചതാ ഇവന്‍.ഇന്നും നാറി.നല്ല മള്‍ടികളര്‍ ചമ്മല്‍.ബസ്‌ സ്റ്റോപ്പില്‍ പച്ച ചുരിദാര്‍ എന്നെ നോക്കി അടുത്ത് നിന്ന നീല ദാവണിയോടെന്തോ കുശുകുശുത്തപോലെ.എന്‍റെ ചവിട്ടിന്‍റെ ആക്കം കൂടുന്നുണ്ട്.കൂടെ അവരുടെ ചിരിയും.”എന്‍റെ ടാങ്ക് ഫുള്ളല്ലേ!!!”.ബാല്‍ക്കണിയില്‍ നിന്ന് “ബ്രുഷ്വാസിയും ഞാനും” എന്ന ബുക്കും കക്ഷത്തിലിടുക്കി ചുമന്ന കൈലിയുടുത്ത RC ഏമ്മാനായിരുന്നു അത്.”ടാ ടാങ്ക് ഫുള്ളാ പേടിക്കണ്ടാ.പിന്നേ...ഇടയ്ക്കെങ്ങാനും ഓഫ്‌ ആയാല്‍ സൈഡിലോതുകി,വല്ല ഓട്ടോയും പിടിച്ചു പോക്കോ.”അങ്ങേര്‍ സ്റ്റോപ്പിലെ പിള്ളേരെ നോക്കി ഉച്ചത്തില്‍ വിളിച്ചു കൂകി. ഒരു നിമിഷം. പിന്നെയും ഞാന്‍ ശശിയണ്ണനെ ഓര്‍ത്തു.
മാസ്റ്ററുടെ മുന്നില്‍ ഒടുക്കത്തെ വിനയത്തോടെ ഞാന്‍ മാറി നിന്നു.”ഹലോ..ഇന്നയ്ക്ക് മുതല്‍ ക്ലാസ്സ്‌ താനേ?”.ഞാനൊന്ന് തലയാട്ടി.പട്ടാളത്തിലെ സലിം കുമാറിന്‍റെതു പോലെ കുറെ ഫോട്ടോകള്‍ ചുമരില്‍ തൂങ്ങിയാടി.ഞാനത് നോക്കുന്നത് കണ്ട് അങ്ങേര്‍ മീശ ഒന്ന് കൂടെ പിരിച്ചു മേല്പ്പോട്ടാക്കി.മീശത്തുമ്പത്തെ ഡൈ മൂക്കില്‍ കയറിയതാണോന്നറിയില്ല ആശാന് ആഞ്ഞു തുമ്മി, കൈയിലെ കരി വെള്ള പാന്റിന്‍റെ പിന്‍ഭാഗത്ത്‌ തുടച്ചു.അങ്ങേര്ക്കും കൃതാര്‍ത്ഥത.അവിടെ കൂടി നിന്ന ചില ചിണുങ്ങു പിള്ളേര്‍ ഇങ്ങേരെ കണ്ട്-”ഹോഷ്‌” എന്നൊരെണ്ണം തട്ടി വിട്ടു.ഞാന്‍ വിടുമോ.എന്നോടാ കളി.ഞാനുമിട്ടു ഒരു ചൂടന്‍ ഹോഷ്‌.തുടങ്ങി മോനെ പണി.വാം അപ്പ്‌.മൂന്ന് റൗണ്ട് ഓട്ടം.ആദംപക്കം കറങ്ങി വന്നു.ഒരു പട്ടിയും തൊട്ടടുത്ത്‌ നിന്ന കുട്ടിയും ഒരു നോട്ടം.നിനക്കെന്താട തിന്നത് എല്ലിനിടയില്‍ കുത്തിയോ, എന്ന് ധ്വനി.അഞ്ചു മിനുട്ടിനുള്ളില്‍ പട്ടിയായി എന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ മതിയല്ലോ.വായില്‍ നിന്നു നുര,പത ഇത്യാദിവിഭവങ്ങള്‍ ധാരയായി.മുന്നിലും പിന്നിലും ഉള്ള നാലും അഞ്ചും വയസ്സുള്ള പിള്ളേര് പയര്‍ പോലെ ഓടിത്തീര്‍ത്തു.എന്‍റെ കണ്ണിലൂടെ കുറ്റീച്ചകളുടെ മാര്‍ച്ച് പാസ്റ്റ്.
“ശീഘ്രം വാടാ തിരിട്ടു പയലേ...”.ഒരു സെക്കന്‍ഡ്‌... അതെനിക്കുള്ളതല്ലേ? എന്ന് തോന്നിച്ചു.പക്ഷെ തെറ്റി.പാടെ തെറ്റി.എനിക്ക് മുന്നില്‍ അതേറ്റു വാങ്ങാന്‍ ഒരുത്തനുണ്ടായിരുന്നു.കഴിഞ്ഞ രണ്ടു തവണത്തെ ബെല്‍റ്റ്‌ ടെസ്റ്റ്‌ പൊട്ടിയതിനുള്ള ശിക്ഷ ആയിരുന്നത്രേ!. “എന്‍റെ ശിവനെ..”.ഞാന്‍ അവനെ ഒന്ന് നോക്കി.ഒരു വിധത്തില്‍ ഓട്ടം പൂര്‍ത്തിയാക്കി ക്ലാസ്സ്‌ റൂമില്‍ കയറി.അവിടെയും മാസ്റ്ററുടെ നാലഞ്ചു പടങ്ങള്‍.സൈഡില്‍, തമിഴ് നാടിന്‍റെ സ്വന്തം “ക്യാപ്ടനും”, ഇങ്ങേരും ചേര്‍ന്നെടുത്ത മറ്റൊരു ഫോട്ടോയും, കൂടെ  അടിക്കുറിപ്പും-“ക്യാപ്ടന്‍ എന്‍ നന്‍പന്‍ -ഇഷിന്‍-റിയോ ഇന്റര്‍നാഷണല്‍ കരാട്ടെ സ്കൂള്‍.”ഞാന്‍ പിന്നെയും പട-പടാന്നു ഞെട്ടി.ആലോചിക്കാന്‍ പോലും സമയം ഇല്ല.അടുത്ത അഭ്യാസം തുടര്‍ന്നു.തവള ചാട്ടം അതും കൈ രണ്ടും പിന്നില്‍ കെട്ടി. നാല് റൗണ്ട്.എന്‍റെ ബാബു ആന്റണി തമ്പുരാനെ നിങ്ങളെ സമ്മതിക്കണം.ഇനിയാണ് മോനെ കഥ.ഇറിഞ്ഞില് പോലുള്ള ഒരു നരിന്തു പയ്യനോട് മോക്ക്‌ ഫൈറ്റ്. ”ഛെ.മാസ്റ്റര്‍..ഈ പിള്ളേരെ വിട്ട് ,വല്ല തരത്തിനുള്ളോരുമായി മോക്കുന്നതല്ലേ അതിന്‍റെ ശരി”-മനസ്സ്‌ പിന്നെയും ആത്മഗതിച്ചു.
ചെറുക്കനെ ഞാന്‍ ഒന്ന് നോക്കി.ചീള് പയ്യന്‍.അവന്‍ വലതു കാല്‍ പിന്നിലാക്കി,“കത്താന്നോ...കിത്താന്നോ” പറഞ്ഞത് മാത്രം ഓര്‍മയുണ്ട്.പിന്നെ ബോധം വന്നപ്പോള്‍ കാണുന്നത് എന്‍റെ അടുത്തിരുന്ന് ആപ്പിള്‍ ചെത്തുന്ന ജഗ്ഗുനെയാണ്. സൈഡിലായി ഒന്ന് രണ്ടു പാക്കറ്റ് ഗ്ലൂക്കോസും. ”ഡാ.. നീ ചെക്കന്‍റെ ബെല്‍റ്റിന്‍റെ കളര്‍  നോക്കിയാരുന്നോ?". ഞാനൊന്ന് മൂളി ഇല്ലാന്നറിയിച്ചു.ആശുപത്രിയില്‍ നിന്ന് തിരിച്ചു വരും വഴി ആദംപക്കം വളവില്‍, ജഗ്ഗു ബൈക്ക് ഒന്ന് സ്ലോ ചെയ്തു.വണ്ടിയോന്നു ഞെരങ്ങി നിന്നു.”ഇഷിന്‍-റിയോ” ഫ്ലെക്സിനു പിന്നില്‍ അപ്പോഴും ആരൊക്കെയോ പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.”കിധാന്‍ ബരാ..കത്താ ഫോര്‍..ടാട്ട്സുകാന്‍ ഷോടാന്‍.....”.ജഗ്ഗു ഒന്ന് ചിരിച്ച് വണ്ടി മുന്നോട്ടെടുത്തു.......
Posted by കണ്ണന്‍ നായര്‍ at 15:04 5 comments:
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
Thursday, 21 June 2012
ആ വഴിയരുകിലെ അവസാന വാഴയിലയും ഞാന്‍ വെട്ടി മാറ്റി. ആദ്യ മഴ..കാലവര്‍ഷം...അതെന്നെ വീണ്ടും നനയിച്ചിരിക്കുന്നു. പുതു മണ്ണിന്‍റെ ഗന്ധം. കറുക പൂത്ത വഴിയിലൂടെ ഒരു മടക്കയാത്ര. ഇന്നലെ പെയ്ത മഴയില്‍ അവളും ഒലിച്ചു പോയിരിക്കാം. ആദ്യ നോട്ടത്തില്‍ ഒരു തമിഴത്തി. പിന്നെ എന്നെ വല്ലാതെ കുഴക്കിയ...വേദനിപ്പിച്ച നോട്ടം..എനിക്ക് സങ്കടമില്ല. അതെന്‍റെ ജോലി...അല്ലെങ്കില്‍ വെറും ദൌത്യം. പക്ഷെ അവളാര്.."എന്‍റെ നാട്"...അവള്‍ പറയാതെ പറഞ്ഞതോര്‍ക്കുമ്പോള്‍...എവിടെയോ ഒരു തേങ്ങല്‍. മാതൃത്വത്തിന്‍റെ നന്മയുടെ...ഞാന്‍ പഠിച്ച അക്കാദമികളിലോന്നിലും എന്തേ എന്നെയിത് ആരും പഠിപ്പിച്ചില്ല.”ഇല്ല..എന്‍റെ നാടിനെ...വിട്ടു കൊടുക്കില്ല ...ഒരുത്തനും”. അതൊരു മുഴക്കമായി പ്രതിധ്വനിച്ചപോലെ. മഴ ഒരു മിന്നലില്‍ തുടങ്ങി, കത്തിജ്വലിക്കുന്ന സുര്യനില്‍ അവസാനിച്ചു..
“നിന്‍റെ ഭാഷയോടും നിന്‍റെ നാടിനോടും ഞങ്ങള്‍ക്ക് വെറുപ്പാണ്. ഹിന്ദുസ്ഥാന്‍......രാഷ്ട്രഭാഷ എന്ന പേരില്‍ ഒരു ഭാഷയും”. അവര്‍ നാല് പേരില്‍ ഒരാള്‍ അത് പറഞ്ഞ് ആഞ്ഞു തുപ്പി. പുറകെ വന്നയാള്‍ അവന്‍റെ മുതുകത്ത് തൊഴിച്ച് ജീപ്പിനുള്ളിലേക്കിട്ടു. നല്ല മഞ്ഞു പെയ്യുന്നുണ്ട്. മുന്നില്‍ പോയ ജീപ്പിന്‍റെ ടയര്‍ ഒന്നുപാളി. ഞങ്ങള്‍ ടുവാന്‍സാങ്ങ് പ്രവിശ്യയിലെ ലാത്തേരി കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അവര്‍ നാലുപേരെയും കൈ വിലങ്ങിട്ടു പരസ്പരം ബന്ധിച്ചിട്ടുണ്ട്. റൈഫിള്‍സിലെ ഏഴുപേര്‍ വോഖയില്‍ ഇറങ്ങി കൈ തന്ന് പിരിഞ്ഞു. കൊഹിമയിലെക്ക് ഇനി കഷ്ടിച്ച് 20 കിലോമീറ്റര്‍. എന്‍റെ സേവനം പൂര്‍ത്തിയായി. കഴിഞ്ഞ തവണ വേളാച്ചേരിയിലെ എന്‍കൌണ്ടറിനു സമ്മാനിച്ചതിനേക്കാള്‍ നാലിരട്ടിയാണ് ഓഫര്‍....നീണ്ട അഞ്ചര മാസത്തെ കാത്തിരിപ്പിന് വിരാമം. സീസ് ഫയര്‍ പ്രഖ്യാപിച്ചതിന്‍റെ അഞ്ചാം നാള്‍..., ഇവന്മാര്‍ തീരെ പ്രതീക്ഷിച്ചിട്ടുണ്ടാവില്ല. മരം കോച്ചുന്ന തണുപ്പ്. ഞാന്‍ ഒന്നെടുത്തു പുകച്ചു.
കൊഹിമ. സമയം രാത്രി 8 മണി. പതിവ് പോലെ നഗരം വളരെ നേരത്തെ ഉറങ്ങി. നോക്സേന്‍ സ്റ്റേഷനില്‍ നേരത്തെ തന്നെ സന്ദേശം എത്തിച്ചിരുന്നു. എന്‍റെ മൊബൈല്‍ റേഞ്ച് കാണിച്ചു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. മുന്നില്‍ പോയ ആദ്യ വാനിലെ നാലഞ്ചു പോലീസുകാര്‍ ചാടിയിറങ്ങി, ഈ നാലുപേരെ സ്റ്റേഷനുള്ളിലേക്ക് വലിച്ചിഴച്ചു. നിലത്ത് കിടന്നുരുണ്ടപ്പോഴും അവളെന്നെ രൂക്ഷമായി നോക്കി. ടെണ്ടിനുള്ളിലെ ബാഗെടുത്ത് ഞാന്‍ പുറപ്പെടാനാഞ്ഞു. ”സര്‍ജീ..റോഡ്‌ ബരഫ്‌ സെ ഭരാ പഡാ ഹൈന്‍! . ആപ് ആജ് നഹിന്‍ ജാ സക്തെ. കല്‍ സുബഹ് നീചേ ബസ്‌ സ്റ്റേഷന്‍ പേ ചോട്താ ഹുന്‍.”. അതും പറഞ്ഞ് കോണ്‍സ്റ്റബിള്‍ അവന്‍റെ ടെണ്ടിലെക്ക് നടന്നു. ഇവിടെ ഞാന്‍ കെട്ടിയാടിയ ആദ്യ വേഷം അധ്യാപകന്‍റെതായിരുന്നു. പിന്നെ മത പുരോഹിതന്‍.!...വളരെ കുറച്ചു നാളുകള്‍ കൊണ്ട് നാട്ടുകാരെ അറിഞ്ഞു.പിന്നെ ഇവന്മാരെ പറ്റി പഠിക്കാന്‍ ഇത്തിരി നാളെടുത്തു. ഇവര്‍ക്ക്‌ ഹിന്ദി സംസാരിക്കുന്നവരോട് ദേഷ്യമാണ്. പണ്ടൊരിക്കല്‍ ട്രെയിന്‍ സമയം തിരക്കിയ ഒരു ഡല്‍ഹിക്കാരനോട്‌, തിളച്ച വെള്ളം മുഖത്ത് ഒഴിച്ചു പ്രതികരിച്ച കടക്കാരനെ ഞാന്‍ ഇന്നും ഓര്‍ക്കുന്നു. സ്വാതന്ത്ര്യം കിട്ടിയിട്ടും അതില്ലാതെ ജീവിക്കുന്നവരുടെ അവസ്ഥ.....ഇത്ര നാള്‍ കൊണ്ട് അതെന്താണെന്ന് ഞാന്‍ അറിഞ്ഞു.
സമയം, രാത്രി പത്തര. ഞാന്‍ സ്റ്റേഷനുള്ളിലേക്ക് നടന്നു. അവള്‍ നിലത്ത് തല കുനിച്ചിരിപ്പുണ്ട്. വലതു കൈയ്യില്‍ കറുത്ത വള. പച്ച ഉടുപ്പ്. സെല്ലിന്‍റെ എതിര്‍ ഭാഗത്തെ മൂലയില്‍ ബാക്കി മൂന്നു പേരും. രണ്ടു പേരുടെ മുഖത്ത് നിന്ന് ചോര ഒലിക്കുന്നുണ്ട്. ഒരുവന്‍റെ മുന്വരി പല്ല് പൊട്ടി നിലത്ത് കിടക്കുന്നു. അവനു മുകളില്‍ മഹാത്മാവിന്‍റെ സവര്‍ണ ചിത്രം. രണ്ടു പോലീസുകാര്‍ ചേര്‍ന്ന് അതിലോരുവനെ വലിച്ചിഴച്ച് സെല്ലിനുള്ളിലേയ്ക്ക്‌ പോയി. ”ഞാന്‍ പറയില്ല...” . അവന്‍ വേദന കൊണ്ട് പുളഞ്ഞു. ”നിങ്ങളുടെ നാട്. നിങ്ങളുടെ ഇന്ത്യ....ഞങ്ങളാരേയും കൊന്നിട്ടില്ല. ലക്ഷങ്ങളും കൊടികളും സമ്പാദിച്ച്, നാടിനെയും നാട്ടാരെയും പറ്റിക്കുന്ന ചില സാമൂഹ്യദ്രോഹികളെ നേരിട്ടു എന്നുള്ളത് ശരിയാണ്. ആ കാശും പണ്ടവും എന്‍റെ ഗ്രാമത്തിലെ പാവങ്ങള്‍ക്കായി ഞങ്ങള്‍ വീതിച്ചു. ങ്ങും..സ്വാതന്ത്ര്യം....ദേ ഈ മഹാന് ശേഷം, ഒരു നല്ല ഇന്ത്യാക്കാരനെ ഞങ്ങള്‍ കണ്ടിട്ടില്ല. ഇങ്ങനെ ജീവിക്കനാണേല്‍ എന്തിനാ സാറേ സ്വാതന്ത്ര്യം?...എന്‍റെ നാട്.......” അത് മുഴുമിക്കുന്നതിനു മുന്‍പേ ലാടം പിടിപ്പിച്ച ബൂട്ടുകള്‍ അവന്‍റെ തല പൊളിച്ചു. ചുമരിലെ ഫോട്ടോയില്‍ ക്രമേണ മഞ്ഞു മൂടി.
നിലാവ് മാറി.കൃത്യം നാല് മണിക്ക് ഇവിടെ നിന്ന് പുറപ്പെട്ടാലെ ഹുഗ്ലിക്കുള്ള ആദ്യ ബസ്‌ കിട്ടുകയുള്ളൂ. ഞാന്‍ സ്റ്റേഷനുള്ളിലെക്ക് ഒന്ന് തലയിട്ടു. മൂന്നു ശവ ശരീരങ്ങള്‍ വിറങ്ങലിച്ചു കിടക്കുന്നു. കുറച്ചകലെ ഒരു പച്ച ഉടുപ്പ് ആണിയില്‍ തുങ്ങിക്കിടന്നു. ചുമരില്‍ തറയോട് ചേര്‍ന്ന് ചോര കൊണ്ട് എഴുതിയ ഒരു കുറിപ്പ്‌.---”ഇന്നു ഞങ്ങള്‍ നാല് പേര്‍..........നീ അറിയുന്നില്ല നിന്‍റെ നാട്ടിലെ നാല് പേരെ. ഒരു പക്ഷെ അവരെയും നീ കാട്ടിക്കൊടുക്കുമായിരിക്കും. നിനക്ക് നന്മ വരട്ടെ.” അതിനു ചുവട്ടിലായി കുറെ വളപ്പൊട്ടുകളും. ഡ്രൈവര്‍ ഒന്ന് ഹോണടിച്ചു. ഞാന്‍ പ്രതികരിക്കാനാകാതെ ജീപ്പിനടുത്തേയ്ക്ക് നടന്നു. “ഇതൊക്കെ ഇവിടെ പതിവാ. ഇതൊന്നും പുറത്താരും അറിയില്ല സാറേ. ഒരു രേഖയിലും വരത്തുമില്ല. ഇവിടെ ഒരാള്‍ ജനിച്ചാലെന്താ മരിച്ചാലെന്താ അല്ലെ സാറെ?.സാറെ, ആ കൊച്ച് ഊമയായിരുന്നല്ലേ? രാവിലെ ഡ്യൂട്ടി കഴിഞ്ഞു പോയവരെ ഞാനാ അടിവാരത്തെത്തിച്ചത്”. ഭോജ്പുരി കലര്‍ന്ന ഹിന്ദി ഭാഷയില്‍ അതുപറഞ്ഞയാള്‍ എന്നെ നോക്കി. ജീപ്പ് ഒരു പാറയില്‍ തട്ടിപ്പാളി.
ഇടവപ്പാതി, ആടിത്തിമിര്‍ത്ത മഴ ഇപ്പോള്‍ തുള്ളിയെടുത്തു. ഞാന്‍ വാഴയില മാറ്റി നടന്നു. കുറുപ്പേട്ടനോട്‌ ചായ പറഞ്ഞ് പത്രം നിവര്‍ത്തി.”നാഗലാന്‍ഡില്‍ നിന്ന് സായുധ സേന പിന്‍വാങ്ങുന്നു......മറ്റു സംസ്ഥാനങ്ങളില്‍ കരുതല്‍ നിര്‍ദേശം. പൌര പ്രമുഖന്മാരുടെ വീടുകളില്‍ കനത്ത സുരക്ഷാ സംവിധാനം ഏര്‍പ്പെടുത്തുമെന്ന് മന്ത്രി.....”.
Posted by കണ്ണന്‍ നായര്‍ at 00:15 12 comments:
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
Friday, 15 June 2012
നമ്പോലന്‍ ഇന്നും പാതിചാരിയ കതകിനു പിന്നില്‍ കുത്തിയിരുന്നു, മുറിയില്‍ ലൈറ്റ് കെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.115 ലെ അരണ്ട വെളിച്ചം അവന്‍റെ തൊണ്ട വിഴുങ്ങിയ അമ്പരപ്പിനെ ഒന്ന് പ്രകാശിപ്പിച്ചു.പാതിരാവിന്‍റെ കാവല്‍ക്കാരന്‍ വരാറായി.ചൊവ്വയും വെള്ളിയും നോമ്പ് നോറ്റ്, ഇരുട്ടു തേടി വരുന്ന ആ നാല്‍ക്കാലി.തിളങ്ങുന്ന കണ്ണുകളുള്ള, കൊമ്പന്‍ മീശയുള്ള ആ കറുമ്പന്‍ പൂച്ച.ഇവനെന്തേ ഇങ്ങനെ;അതും കൃത്യം 12 മണിക്ക്.അവന്‍ വരുമ്പോള്‍ വഴിയിലെ വിളക്ക് മങ്ങും.പിന്നെ ഇടയ്യ്ക്കൊന്നു ചിമ്മും.കൃത്യം മൂന്ന്‍ മിനിറ്റ്,അവന്‍ ഹോസ്ടലിന്‍റെ ഇങ്ങേ തലയ്ക്കലെത്തിയിട്ടുണ്ടാവും.അങ്ങേ തലയ്ക്കലെ ശവപ്പറമ്പില്‍ നിന്ന് തുടങ്ങി റൂം നമ്പര്‍ 101 വരെ.പഴയ ശങ്കരാ കോളേജിന്‍റെ കൊമേഴ്സ്‌ ബ്ലോക്ക്‌.അതിപ്പോള്‍ ഒരു ഹോസ്റ്റലാണ്, ഉത്തരമില്ലാത്ത ഒരു കൂട്ടം ചോദ്യങ്ങളുടെ കലവറ.
കോളേജില്‍ ചേര്‍ന്ന അന്നുമുതല്‍ നമ്പോലന്‍ ആ മുറിയില്‍ തന്നെയാണ്.പലരും വന്നുപോയി.ആരും സ്ഥിരമായി ആ മുറിയില്‍ നില്‍ക്കാന്‍ കൂട്ടാക്കാറില്ലാത്രേ.പല ബുധനാഴ്ചകളിലും ശനിയാഴ്ച്ചകളിലും അവന്‍റെ മുറിയുടെ പിന്‍ഭാഗത്ത്‌ ഏതാണ്ട് 15 ഇഞ്ചില്‍ കൂടുതല്‍ വലിപ്പമുള്ള കാല്‍ പാടുകള്‍ കണ്ടവരുണ്ട്. ”ആദ്യമൊക്കെ ഞാനും ഒത്തിരി പേടിച്ചിരുന്നെടാ.രാവിലെ വരെ ഉറങ്ങാതെ കഴിച്ചിട്ടുമുണ്ട്. ഒന്നുറക്കെ വിളിണമെന്ന് തോന്നിയാല്‍പ്പോലും പറ്റില്ല.വിളി പോയിട്ട് ശ്വാസം പോലും മടിച്ചു മടിച്ചാ പുറത്തു വരുന്നത്”.അതും പറഞ്ഞു നമ്പോലന്‍ ഒന്ന് വായ തുറന്ന് വട്ടത്തില്‍ പുകയൂതി വിട്ടു.നല്ല ടാറിന്‍റെ നിറം.ചായയുടെ കാശു കൊടുത്ത് ഞാനും അവനും ഹോസ്റ്റലിലെക്ക് നടന്നു.
ഒരു വെള്ള ബോര്‍ഡ്‌. ഇംഗ്ലീഷിലെ എല്ലാ അക്ഷരങ്ങളും ഉണ്ട്.കൂട്ടത്തില്‍ 0 മുതല്‍ 9 വരെയുള്ള അക്കങ്ങളും.അച്ചായന്‍ കൊണ്ട് വന്നതാണത്രേ.പഴയ റൂം മേറ്റ്‌ .മേശമേല്‍ ഒരു കാലിക്കുപ്പിയുണ്ട്.സൈഡില്‍ ഒരു സ്റ്റീല്‍ ഗ്ലാസും,ഒരു മെഴുകുതിരിയും.പണ്ടേതോ ബുക്കില്‍ വായിച്ചതല്ലാതെ, ഈ സംഗതി ഞാനും നേരിട്ട് കാണുന്നതിന്നാണ്.ബോര്‍ഡിന്‍റെ ഏതാണ്ട് മധ്യ ഭാഗത്തായി “YES” എന്നും അടുത്തായി “NO” എന്നും എഴുതിയിട്ടുണ്ട്.പണ്ടേതോ ഒരു പബ്ലിക്‌ പ്രോസിക്യുട്ടര്‍ തെളിവിനായി ഈ സൂത്രം ഉപയോഗിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് ഈയിടെ ഒരു ചുവന്ന പത്രത്തിലും കണ്ടു.ആദ്യമൊക്കെ നമ്പോലനും ഒരു തമാശയ്ക്ക് തുടങ്ങിയതാണത്രേ ഈ വിളി.പിന്നെ ആള്‍ക്കാര്‍ എത്തിത്തുടങ്ങി.പിന്നെ, പിന്നെ കാശിനായി വിളി.വിളിച്ചപ്പോള്‍ ആരൊക്കെയോ വന്നൂന്നും എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞുന്നും ഒക്കെ പറയണുണ്ട്.അവന്‍ അടുത്ത പുകയെടുത്തു തുടര്‍ന്നു-”ഒരിക്കല്‍ വിളിച്ചപ്പളേ, വന്നത് ഒരു കൊച്ചാ!!!.മൂന്നര വയസ്സ് പ്രായം.പറഞ്ഞാലോട്ടു മനസ്സിലാവണ്ടേ.തിരിച്ചു പൊക്കോളൂ എന്ന് പലവട്ടം പറഞ്ഞതാ.പോകണ്ടേ!.ഞാനും സനതും ശരിക്കും പേടിച്ചു.ഒടുവില്‍ അവന്‍ ഗ്ലാസ്‌ തട്ടിയെറിഞ്ഞു.ഞാന്‍ തൊട്ടു നോക്കിയപ്പോള്‍ ഗ്ലാസില്‍ നിന്ന് ചൂട് മാറിയിട്ടില്ല.ഒരമ്പരപ്പ്.ഞാനന്ന് നാലടിച്ചു കിടന്നു.സനതും കൂടി”. എനിക്ക് മുന്നേ ഉണ്ടായിരുന്ന പഴയ അന്തേവാസിയാണ് ഈ സനത്. ”പിന്നോരിക്കല്‍ വന്നത് ഒരു നേഴ്സ്”. നമ്പോലന്‍ ഒന്ന് കണ്ണിറുക്കി തുടര്‍ന്നു. ”ഒരു വയനാട്ടുകാരി....കൊന്നതാണെന്നേ.അവിടുത്തെ തന്നെ ഏതോ ഒരു ഡോക്ടര്‍...അന്നവര്‍, പേരും പറഞ്ഞിരുന്നു...എല്ലാം പറഞ്ഞു, എന്നോടും അവനോടും.അന്ന് രാത്രി മുഴുവന്‍ ഞാനും അവനും കരഞ്ഞു തീര്‍ത്തു”.നമ്പോലനു പുക തലയ്ക്കു പിടിച്ചു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.എന്‍റെ ഓര്‍മകള്‍ക്ക്‌ മാറാലയും..
“ഇന്നും ഇന്നലത്തെ പോലെ ആരേലും വിളിക്കുമോടാ നമ്പോലാ?...ഇന്നലെ അവന്മാര്‍ ചോദിച്ചതിനൊക്കെ ഞാന്‍ മറുപടി പറഞ്ഞു.വിളിച്ചാല്‍ പോകാതിരിക്കാന്‍ പറ്റുന്നതെങ്ങനെ?.ഞാനും നീയും ഒരുപാട് നാള്‍ ആടിയും പാടിയും കുടിച്ചും തീര്‍ത്ത.... ആ റൂം.അന്നവിടെയിരുന്ന് ഇവിടുള്ളവരെ വിളിച്ചപ്പോള്‍ ഈ വേദന ഞാനും നീയും അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. ഇന്നിപ്പോള്‍ അവിടെ പോയാല്‍ എനിക്ക്...എനിക്ക്..... മടങ്ങി വരാന്‍ തോന്നില്ല".നമ്പോലനും ഞാനും ഇവിടെ എത്തിയിട്ട് കൊല്ലങ്ങളായി.ഒരു ചെറിയ ഉരുള്‍ പൊട്ടല്‍ ...വര്‍ഷം 17 കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.”ഡാ...എന്നെ ആരോ വിളിക്കുന്നു.ഞാന്‍ ഒന്ന് പോയി നോക്കട്ടെ.”അവര്‍ 6 പേരുണ്ട്.കത്തിച്ച മെഴുകുതിരിക്ക് മുകളിലെ ഗ്ലാസില്‍ അവരില്‍ രണ്ടു പേര്‍ വിരല്‍ വച്ച് വിളിച്ചു. ഗ്ലാസ്‌ ഒന്നനങ്ങിയപ്പോള്‍ കൂടി നിന്ന നാലുപേരിലെ ഒരു കുസൃതിക്കാരന്‍ ചോദിച്ചു –“ഇവിടെ ഇപ്പോള്‍ എത്ര പേരുണ്ടെന്നു പറയാവോ? ആറോ?ഏഴോ?” ഗ്ലാസിനു മുകളിലെ രണ്ടു വിരലുകള്‍ “7” എന്ന അക്കത്തിലേക്ക് നീങ്ങി........
Posted by കണ്ണന്‍ നായര്‍ at 23:32 20 comments:
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
Sunday, 10 June 2012
ഇന്നെന്‍റെ യാത്ര ലോറിയിലാണ്.എനിക്ക് ആകാശം വ്യക്തമായിക്കാണാം.എന്‍റെ കുറെ ചങ്ങാതിമാരും കുടെയുണ്ട്.ഒരു യാത്ര പോകുവാ.കുറച്ചു ദൂരെ.ഇപ്പോള്‍ തമിഴ്നാട് അതിര്‍ത്തി- കളിയിക്കാവിള കടന്നിരിക്കുന്നു.ബാലരാമാപുരത്തിനടുത്തു, ഒരു സ്ഥലം.കുറച്ചു പേര്‍ നേരത്തെ തന്നെ പോയി സ്ഥലമൊക്കെ കണ്ടതാ.പോയവര്‍ക്കൊക്കെ സ്ഥലം പിടിച്ച മട്ടാ.ഒരുത്തനും തിരച്ചു വരണമെന്നില്ല.ഒരുത്തനും വരണ്ടാ.ഞങ്ങളങ്ങോട്ടു വന്നേക്കാം.ആരും മെനക്കെടണ്ടാ.നിങ്ങളെ ഞാന്‍ വന്നു കണ്ടോളാം.രമേശന്‍ കൊണ്ട്രക്ടര്‍ രാവിലെ ഒരിത്തിരി വെള്ളം തന്നു.അതിന്‍റെ പച്ചയാ ഈ കാണുന്നെ.പണ്ടത്തെ പോലെ അല്ല.എല്ലുന്തിത്തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.ഞാന്‍ കൂടെയുള്ളവനെ ഒന്ന് നോക്കി. അവന്‍ ചെറുപ്പമാ.കിളിന്തു പയ്യന്‍.ഇപ്പഴേ ലോറിയില്‍ കയറി.വളരെ അടുത്തുകൂടെ ഒരു KSTRC ബസ്‌ പാഞ്ഞു പോയി.വണ്ടിയൊന്നുലഞ്ഞു.
നെയ്യാറ്റിന്‍കര എത്തി.സമയം പകല്‍ 6.30.ഡ്രൈവര്‍ കുമാരേട്ടന്‍ പുറത്തിറങ്ങി, മൂരി നിവര്‍ത്തി.ലോറിയുടെ പിന്നിലെ ലോഡ്‌ ഒന്ന് നോക്കി.ഉച്ചത്തില്‍ കോട്ടുവായിട്ട് പോറ്റി ഹോട്ടലില്‍ നിന്ന് ഒരു ചായ പറഞ്ഞു.കൂട്ടത്തില്‍ ഒരു സാധുവും. ”നെയ്യാറ്റിന്‍കര വാഴും കണ്ണാ നിന്‍ തിരുമുന്‍പില്‍ നെയ്യ്‌ വിളക്കാകട്ടെ എന്‍റെ ജന്മം.....”.കടക്കാരന്‍ റേഡിയോ സൌണ്ട് കുറച്ച് ചോദിച്ചു-“ഇന്നിത്തിരി ലോഡ്‌ ഉണ്ടല്ലോ?പുറകെ കയറിയവന്‍ ഉറങ്ങിയോ?”.ഡ്രൈവര്‍ അതിനു മറുപടി പറയാതെ  നടന്നു.തൊട്ടടുത്ത കടയില്‍ “പൊറോട്ടയും ബീഫും റെഡി” എന്ന ബോര്‍ഡ്‌ തൂക്കുന്നയാളെ നോക്കി ഒന്ന് ചിരിച്ചു.വണ്ടിയോന്നു കുലുങ്ങി.ഉണ്ണിക്കണ്ണന് മുന്നില്‍ ഒന്ന് സ്ലോ ചെയ്തു ഒരു രൂപ കാണിക്ക ഇട്ട് തൊഴുത്‌, വണ്ടി മുന്നോട്ടെടുത്തു.വണ്ടിയുടെ കുലുക്കത്തില്‍ എന്‍റെ മുതുകൊടിയേണ്ടതാ. ഡ്രൈവറുടെ തന്തക്ക് വിളിക്കാന്‍ തോന്നി.ഇവനൊക്കെ ആരാടാ ലൈസെന്‍സ്‌ കൊടുത്തത്.
വല്ലാത്ത ദാഹം.എന്തേലും കഴിച്ചിട്ട് മണിക്കൂറുകളാകുന്നു.വയര്‍ കത്തിക്കാളുന്നു.ഇനിയിപ്പോ കഴിച്ചാലെന്താ, കഴിചില്ലേലെന്താ!!!.എല്ലാം കഴിയാന്‍ പോകുവല്ലേ?എനിക്ക് മുന്നിലെ കയര്‍ എന്നെ ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്ന പോലെ.നാസാരന്ധ്രങ്ങളിലെ ശ്വാസധാര എന്നെന്നേയ്ക്കുമായി നിലയ്ക്കാന്‍ പോകുന്നപോലെ.ഞാന്‍ അനാഥനാണ് എന്ന് പറയാനാവില്ല.എനിക്കും അമ്മയുണ്ട്.ഒരമ്മ.എന്‍റെ കൂടെ വന്നവന്മാരൊന്നും, അവരുടെ അമ്മമാരോട് അച്ഛനെ പറ്റി ഇതു വരെ ചോദിച്ചിട്ടില്ല.ഒരു പക്ഷെ അതിനുത്തരം അവര്‍ക്കറിയുമോയെന്നുമറിയില്ല. നാളെ ചിലപ്പോള്‍, ഒരു പത്രത്തില്‍ നിങ്ങളെന്നെ കണ്ടേക്കാം.മരിച്ച നിലയില്‍.ചിലപ്പോള്‍ നിങ്ങളറിയാതെ തന്നെ നിങ്ങളുടെ മുന്നില്‍ ഞാന്‍ എത്തിയേക്കാം.ശവമായി.മരണ ശേഷവും നിങ്ങള്‍ക്കെന്‍റെ സേവനം ലഭ്യമാണ്.
ഇന്നെന്‍റെ ദിവസമാണ്;ജീവിച്ചു കൊതി തീര്‍ന്നിട്ടില്ലാത്ത ഒരുവന്‍റെ ദിവസം.കൊല്ലുന്നവനറിയണം ജീവന്‍റെ വില.അവനെടുക്കുന്ന ജീവനില്‍ അവനെന്തവകാശം.വണ്ടി ആഞ്ഞൊന്നു ചവിട്ടി.എന്‍റെ തല പോയി മുന്നിലെ ഷീള്‍ടിലിടിച്ചു.ചോര പൊടിഞ്ഞു.ആര് കാണാന്‍.ആര് കേള്‍ക്കാന്‍.എന്‍റെ മുന്നില്‍ നിന്നവന്‍റെ ലാടം കൊണ്ടെന്‍റെ മുന്‍കാലുകള്‍ പോറിമുറിഞ്ഞു.  സ്ഥലമെത്തിയിരിക്കുന്നു.കഴുത്തിലെ  മണി ഒന്ന് കിലുങ്ങി നിന്നു.നിങ്ങളുടെ കഴുത്തിലും ഉണ്ടാകുമല്ലോ ഒരു രക്ഷ.പക്ഷെ! ഇത് എന്നെ തിരിച്ചറിയാനുള്ള ഒരു ഉപകരണം മാത്രമാണ്.ഭാഗ്യം!!! എനിക്ക് മുന്നില്‍ ഏഴെട്ടു പേരുണ്ട്.എനിക്കെന്‍റെ തലയൊന്നു തിരിച്ചാല്‍ കൊള്ളാമെന്നുണ്ട്.അവസാന നിമിഷങ്ങള്‍...ഈ ലോകമൊന്നു കാണാന്‍.ദൈവത്തിന്‍റെ സ്വന്തം നാട്.അല്ലെ?.സാധിക്കുന്നില്ല.കാലുകളും കയറിനാല്‍ ബന്ധിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.അവരെന്തിനാ അവന്‍റെ തലയില്‍ വെള്ളം ഒഴിക്കുന്നത്?....കുടിക്കനൊരിത്തിരി വെള്ളം കിട്ടിയാല്‍ നന്നായിരുന്നു.അറിയാം... അവര്‍ എനിക്കും  വെള്ളം തരും, അതുറപ്പാണ്.ആ വെള്ളത്തിനു പക്ഷെ ജീവന്‍ നില നിര്‍ത്താനാവുമോയെന്നറിയില്ല.എന്നെയും കുമാരേട്ടന്‍ വലിച്ചു പുറത്തിറക്കി.അടുത്തതെന്‍റെ ഊഴമാണ്.അയാളെന്നെ പുറകിലെ പുരയിലെക്ക് വലിച്ചു കൊണ്ട് പോയി.ആരോ വന്നു ചോദിച്ച പോലെ....
“മോനെ ഫ്രെഷു സാധനമാ.വേണേല്‍ എടുത്തോ.കിലോയ്ക്ക് നൂറ്റിപ്പത്”.
എനിക്ക് പിന്നിലുള്ളവനും അവര്‍ വെള്ളം കൊടുത്തു മാറ്റി നിറുത്തി.
Posted by കണ്ണന്‍ നായര്‍ at 09:12 10 comments:
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
Newer Posts Older Posts Home
Subscribe to: Posts (Atom)
നിങ്ങളൊന്നു സൂക്ഷിച്ചു നോക്കിയേ..ചിലപ്പോളെന്നെ കണ്ടേക്കാം ... നിങ്ങള്‍ ഇന്നലെ കണ്ട അഞ്ചുപേരില്‍ ഒരാള്‍ ഞാനായിരുന്നു.
View my complete profile
ഒരു ചെറിയ ട്രാന്‍സ്ഫര്‍ ....
Watermark template. Powered by Blogger.