en en en en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en en war ml en en en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en en af ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en en en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en th ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en en fi ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en en en en es ml en en de da en da cs en en cs da en en en cs cs da da en en cs cs en en en de da da en da cs cs en en cs cs da da cs en en cs en cs da en en en cs cs da en en da en da en en war en en af en th fi en en en en en en
എല്ലാം അനിതയോട് തുറന്നു പറയണം എന്ന് ആഗ്രഹിച്ചു വന്നപ്പോഴൊക്കെ പലപ്പോഴും ആ ചിരിയും സന്തോഷവും കാണുമ്പോള്‍ അത് ഞാന്‍ തന്നെ കെടുത്തണമോ എന്ന് തോന്നാറുണ്ട്. മറ്റുള്ളവരുടെ സന്തോഷം ഇല്ലാതെ ആക്കാന്‍ ഒരുപാട് സമയം വേണ്ടാ. പക്ഷേ അവര്‍ക്കൊരു സന്തോഷം ഉണ്ടാക്കി കൊടുക്കുവാന്‍ വളരെ ബുദ്ധിമുട്ടേണ്ടി വരും. എന്നും നൂല്‍ പാലത്തില്‍ നടക്കുന്നത് പോലെയാണ് മനുഷ്യ മനസ്സുകള്‍. ഒരു ബാലന്‍സ് ഉണ്ടാക്കി നടക്കുന്നതാണ്. താഴെ കയ്യടികളോടെ മുന്നോട്ടു നടക്കുവാന്‍  പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നവര്‍ ആണ് ബന്ധുക്കളും, സുഹൃത്തുക്കളും അവര്‍ സ്നേഹിക്കുന്നവരും അവരെ സ്നേഹിക്കുന്നവരുമൊക്കെ. വാക്കോ, പ്രവര്‍ത്തിയോ കൊണ്ട് ആരെങ്കിലും ഒന്ന് തള്ളിയാല്‍ ചിലരത് അതിജീവിച്ചു മുന്നോട്ടു പോയേക്കാം പക്ഷേ ചിലരെങ്കിലും ജീവിതത്തിന്റെ ആരും കാണാത്ത അഗാത ഗര്തങ്ങളിലേക്ക്  വീണു പോയേക്കാം. പിന്നെ ഒരു കരം നീട്ടി അവരെ അവിടെ നിന്നു ഉയര്‍ത്തി കൊണ്ട് വരാന്‍ ആരെങ്കിലും ഉണ്ടാവാം, ചിലര്‍ക്ക് അങ്ങിനെ ആരും കിട്ടിയില്ല എന്നും വരാം. അങ്ങിനെ ഉള്ളവര്‍ക്ക് പിന്നെ ഒരിക്കലും ആ ഗര്‍ത്തത്തില്‍ നിന്നും കരകയറാന്‍ കഴിഞ്ഞെന്നും വരില്ല. ജീവിതത്തില്‍ അങ്ങിനെ അനുഭവങ്ങള്‍ എത്രയോ കിട്ടിയിരിക്കുന്നു അത് കൊണ്ടാവും എല്ലാം തുറന്നു പറയാന്‍ അനിതയുടെ മുന്നില്‍ എത്തുംബോഴൊക്കെ നിസ്സഹായനായി പോയതും. ദിവസങ്ങള്‍ കൊഴിഞ്ഞു കൊണ്ടേയിരുന്നു. അതിനു ആരുടേയും അനുവാദം വേണ്ടല്ലോ. മറ്റുള്ളവരുടെ മാനസിക അവസ്ഥയൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കേണ്ട കാര്യമൊന്നും ദിവസങ്ങള്‍ക്കില്ല. സുര്യന്‍ ഉദിച്ചാല്‍ അസ്തമിക്കും. ഒരിക്കലും തിരിച്ചെടുക്കാന്‍ പറ്റാത്ത ഒരു ദിവസവും അതോടെ കഴിയും. അവസരങ്ങള്‍ കാത്തിരുന്ന എനിക്ക് മുന്നിലേക്ക്‌ അവസാനം ഈശ്വരന്‍ ഒരു അവസരം എറിഞ്ഞു തന്നു.പതിവുപോലെ തലേ ദിവസത്തെ കണക്കുകളില്‍ മുഴുകിയിരുന്ന ഒരു പ്രഭാതം. ഫോണ്‍ അടിച്ചപ്പോള്‍ കണ്ണുകള്‍ കണക്കു പുസ്തകത്തില്‍ നിന്നും മാറ്റത്തെ തന്നെ ഫോണ്‍ എടുത്തു. മറുവശത്ത് അനിത ആയിരുന്നു.
രാവിലെ പതിവ് പരിപാടി തന്നെ ഇന്നലത്തെ കണക്കുകള്‍ നോക്കുകയാ.
ഇന്ന് എന്‍റെ കൂടെ ഒരു സ്ഥലം വരെ വരാമോ?
അടുത്ത് എവിടെ എങ്കിലും ആണെങ്കില്‍ ലഞ്ച് ബ്രേക്ക്‌ സമയത്ത് വരാം.
അടുത്ത് തന്നെ,  നമുക്കൊരു ഓട്ടോയില്‍ പോകാം.
എന്‍റെ ഒരു ഫ്രെന്റിന്റെ പിറന്നാള്‍ ആണ് അടുത്ത ആഴ്ച, ഒരു ഗ്രീടിംഗ് കാര്‍ഡ്‌ വാങ്ങണം.  ആ സ്ടെടിയം ഇല്ലേ അതിന്‍റെ അടുത്ത് ഒരു നല്ല ഷോപ്പ് ഉണ്ട് അവിടെ ഒത്തിരി നല്ല കളക്ഷന്‍ ഉണ്ട്.
ഓക്കേ, ഞാന്‍ ഓട്ടോ സ്റ്റാന്‍ഡില്‍ നില്‍ക്കാം. അനിത അവിടെ എത്തിയാല്‍ മതി.
പറഞ്ഞ സമയത്ത് തന്നെ അനിത എത്തി. ആദ്യം കണ്ട ഓട്ടോയില്‍ കയറി. നടന്നാല്‍ ഒരു കിലോമീറ്റര്‍ ദൂരം തികച്ചുണ്ടാവില്ല പക്ഷേ ഉച്ച വെയിലും, സമയക്കുറവും കാരണം നടക്കാന്‍ പറ്റില്ല. കടയുടെ മുന്നില്‍ ഓട്ടോ നിന്നു പുറത്തിറങ്ങി പോക്കറ്റില്‍ കയ്യിടുന്നതിനു മുന്നേ തന്നെ പേഴ്സ് തുറന്നു കാശും നീട്ടി നില്കുന്നുണ്ട് അനിത.
അനിത ഞാന്‍ കൊടുക്കാം. എപ്പോഴും ഇതാണല്ലോ പരിപാടി.
എന്‍റെ കയ്യില്‍ ഇല്ലാതെ വരുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ ചോദിക്കാം അപ്പോള്‍ തന്നാല്‍ മതി കേട്ടോ.
കോളേജ് ജീവിതത്തില്‍ വല്ലപ്പോഴും ഒരു ഒറ്റപ്പെട്ട സംഭവം ആയിട്ടെ ഗ്രീടിംഗ് കൈമാരലുകള്‍ നടന്നിട്ടുള്ളത് ഒഴികെ അങ്ങിനെ ഗ്രീടിംഗ് കൊടുക്കലും വാങ്ങലും ജീവിതത്തില്‍ കുറവായിരുന്നു. അത് കൊണ്ട് തന്നെ ആ കടയില്‍ ഇത് ആദ്യമായിട്ടാണ് കയറുന്നത്.   റാക്കുകളില്‍ ഭംഗിയായി നിരത്തി വച്ചിരിക്കുന്ന കാര്‍ഡുകള്‍.  വിവാഹം, പിറന്നാള്‍, ഇങ്ങിനെ തരം തിരിച്ചു മുകളില്‍ ഒരു ബോര്‍ഡും ഉണ്ട്. വാടകയ്ക്ക് എടുക്കുന്ന ആശംസകള്‍. പലപ്പോഴും ഗ്രീടിംഗ് കാര്‍ഡ്‌ എന്ന് കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ അങ്ങിനെ ആണ് തോന്നുക. ജീവിതത്തില്‍ കിട്ടിയ അനുഭവങ്ങളില്‍ നിന്നും ആരോ ചിന്തിച്ചു  കുത്തി കുറിക്കുന്ന വരികള്‍ നമ്മള്‍ കടം എടുക്കുകയല്ലേ ചെയ്യുന്നത്. ഇഷ്ടപെടുന്നവര്‍ക്ക്, നമ്മുടെ  മനസ്സിന്റെ അടിത്തട്ടില്‍ നിന്നും പുറത്തേക്കു ചുണ്ടുകള്‍ വഴി  സ്നേഹത്തോടെയും പ്രാര്തനയോടെയും പകര്‍ന്നു  കൊടുക്കുന്ന ഒരു വാക്ക് മതിയല്ലോ. എത്ര വില കൂടിയ കാര്‍ഡ്‌ വാങ്ങിയാലും അതിനു തുല്യമാകുമോ. വാക്കുകളുടെ ഭംഗി അല്ല മറിച്ചു ആശംസകള്‍ നല്‍കുന്ന മനസ്സുകളുടെ ഭംഗി ആണ് വലുതെന്നു പലപ്പോഴും നമ്മള്‍ മറന്നു പോകുന്നു. തിരക്കുകള്‍ക്ക് ഇടയില്‍ അങ്ങിനെയൊക്കെ നിന്നു ആശംസിക്കാന്‍ പലര്‍ക്കും  സമയം കിട്ടാറില്ല . അത് മനസിലക്കിയിട്ടാവണം നമ്മുടെ സ്വകാര്യതകളും, മനസ്സുമൊക്കെ ഇത്തരം വലിയ കടകളില്‍ വിലപനക്ക് എത്തുന്നത്‌.
ഒന്നുമില്ല ഞാന്‍ ഇതൊക്കെ ഇങ്ങിനെ നോക്കി നിന്നതാണ്.
നല്ലൊരു കാര്‍ഡ്‌ സെലക്ട്‌ ചെയ്യാന്‍ എന്നെ ഒന്ന് സഹായിച്ചേ. എതെടുക്കണം എന്നറിയില്ല ഒരു കണ്‍ഫ്യൂഷന്‍.
അനിതയുടെ ഫ്രെണ്ടിനു കൊടുക്കുന്ന കാര്‍ഡ്‌ എടുക്കാന്‍ അനിതയ്ക്ക് തന്നെ കണ്‍ഫ്യൂഷന്‍ ആയാല്‍ ആളിനെ കണ്ടിട്ട് പോലും ഇല്ലാത്ത ഞാന്‍ എങ്ങിനെ സെലക്ട്‌ ചെയ്യും.
അത് ശെരിയാണ്‌. എന്നാലും ഒന്ന് നോക്കിയിട്ട് ഇഷ്ടപെട്ട കുറച്ചു കാര്‍ഡ്സ് എടുക്കു നമുക്ക് അതില്‍ നിന്നും നല്ല ഒരെണ്ണം എടുക്കാം.
ഒരു കാര്‍ഡ്‌ എടുത്തു നിവര്‍ത്തി അതിലെ വരികളിലൂടെ വെറുതെ കണ്ണോടിച്ചു. ഞാന്‍ ഒരു കാര്‍ഡ്‌ എടുത്തു ഇഷ്ടമായി എന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ എന്നെ വിഷമിപ്പിക്കണ്ട എന്ന് കരുതി അനിത സമ്മതിക്കും എന്നറിയാം. പക്ഷേ മറ്റുള്ളവരുടെ ഇഷ്ടങ്ങളില്‍ കൈ കടത്തുന്നത് നല്ലതല്ലല്ലോ. അത് കൊണ്ട് തന്നെ ഓരോ കാര്‍ഡ്‌ എടുക്കും ഒന്ന് മറിച്ചു നോക്കി തിരികെ വയ്ക്കും. ഇതിനിടയില്‍ എപ്പോഴോ ഒന്ന് തിരിഞ്ഞപ്പോഴാണ് ആ ബോര്‍ഡ് കണ്ടത്. ലവേര്‍സ് കോര്‍ണര്‍. പ്രണയം അറിയിക്കാനും, കൈമാറാനും മനുഷ്യന്‍  തന്നെ കണ്ടെത്തിയ എളുപ്പ വഴി. പരസ്പരം കണ്ടും സംസരിച്ചുമൊക്കെ വളര്‍ന്നു വന്ന പ്രണയത്തിന്റെ കാലമൊക്കെ എന്നോ മറഞ്ഞു. ഇപ്പോള്‍ ഗ്രീടിംഗ് കാര്‍ഡിലെ വരികള്‍ ആണ് ഒരാളെ പ്രണയിക്കണോ വേണ്ടയോ എന്നൊക്കെ തീരുമാനിക്കുന്നത്. ഓരോന്ന് ചിന്തിച്ചു ഇരുന്നപ്പോഴാണ് പുതിയ ഒരു ആശയം മനസിലേക്ക് വന്നത്. അത് ശേരിയകുമോ എന്ന് പലവട്ടം ആലോചിച്ചു, മനസ്സ് ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു അത് നല്ലൊരു വഴി ആണെന്ന്. കുറെ നേരത്തെ തിരച്ചിലിന് ശേഷം ഒരു കാര്‍ഡ്‌ കണ്ടെത്തിയ സന്തോഷത്തില്‍ അനിത അത് എന്‍റെ മുന്നിലേക്ക്‌ നീട്ടി.
അപ്പോള്‍ ഇത് തന്നെ എടുക്കാം അല്ലെ?
കാര്‍ഡുമായി പുറത്തേക്കു നടന്ന അനിതയെ ഞാന്‍ വിളിച്ചു.
എന്തായാലും ഇവിടെ വരെ വന്നതല്ലേ ഇതൊക്കെ കണ്ടപ്പോള്‍ എനിക്കും ഒരു കാര്‍ഡ്‌ വാങ്ങാന്‍ തോന്നുന്നു.
അത് കേട്ടപ്പോള്‍ ആ മുഖത്ത് അതിശയത്തോടെ മിന്നി മറയുന്ന ഭാവം കണ്ടു. എന്നാലും പെട്ടെന്ന് അത് മറച്ചു ഒരു ചിരി സമ്മാനിച്ചിട്ട്
അങ്ങിനെ ഒരാളുണ്ട് എന്ന് ഇതുവരെ എന്നോട് പറഞ്ഞില്ലല്ലോ. ആരാ കക്ഷി, എന്താ പേര്, ഷോ റൂമില്‍ ആരെങ്കിലും ആണോ?
വീടിനു അടുത്താണ്, കുറേ കാലം ആയി തുടങ്ങിയിട്ട് രേണ്ട് വീട്ടുകാര്‍ക്കും അറിയാം. നല്ലൊരു ജോലി കിട്ടി പെങ്ങളുടെ കല്യാണമൊക്കെ കഴിഞ്ഞിട്ട് വേണം ഞങ്ങളുടെ കല്യാണം നടത്താന്‍.
നന്നായി എന്ന് പറഞ്ഞു അനിത ലവേര്‍സ് കൊര്‍ണരിലെക്ക് നടന്നു.
എന്ത് കാര്‍ഡ്‌ ആണ് വേണ്ടത്, ആളിന്റെ പിറന്നാള്‍ ആണോ?
അങ്ങിനെ ഒന്നുമില്ല ഇതുവരെ ഗിഫ്റ്റ് ഒന്നും കൊടുത്തിട്ടില്ല. ഇവിടെ കയറിയപ്പോള്‍ ഒരു കാര്‍ഡ്‌ വാങ്ങി കൊടുക്കാമെന്നു കരുതി ആള്‍ക്കൊരെ സന്തോഷം ആവുമല്ലോ.
വാ നമുക്ക് നോക്കാം. ഞാന്‍ എടുത്തു തന്നാല്‍ ഇഷ്ടപെടുമോ?
അതെന്താ അങ്ങിനെ ചോദിച്ചത്. അനിതയ്ക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള കാര്‍ഡ്‌ എടുക്കു, ഏതായാലും എനിക്ക് ഓക്കേ ആണ്.
പിന്നെയും കുറേ നേരത്തെ തിരച്ചിലിന് ശേഷം ഒരു കാര്‍ഡ്‌ എന്‍റെ നേരെ നീട്ടി.
അതില്‍ വലിയ താല്പര്യം ഒന്നും ഇല്ലായിരുന്നു ഏങ്കിലും വെറുതെ ആ കാര്‍ഡ്‌ ഒന്ന് മറിച്ചു നോക്കിയിട്ട് പറഞ്ഞു
ഇത് കൊള്ളാം.നന്നായിട്ടുണ്ട്. നമുക്ക് പോകാം സമയം ഒത്തിരി ആയി.
ബില്‍ പേ ചെയ്തു പുറത്തിറങ്ങി ഒരു ഓട്ടോയില്‍ കയറി. വരുമ്പോള്‍ ഉണ്ടായിരുന്ന സന്തോഷം ഒന്നും ആ മുഖത്ത് കണ്ടില്ല കാരണം അറിയാം എന്നാലും ചോദിക്കാന്‍ മനസ് വന്നില്ല. മുറിവേറ്റ മനസ്സുകളില്‍ വീണ്ടും വീണ്ടും കുത്തി നോക്കുന്നത് ഒരിക്കലും നന്നല്ലല്ലോ. ഓട്ടോയില്‍ നിന്നിറങ്ങിയതും പിന്നെ കാണാം എന്ന് പറഞ്ഞു രേണ്ട് വഴിക്ക് പിരിഞ്ഞു. എല്ലാ വൈകുന്നേരങ്ങളിലും വിളിക്കുന്നതാണ്. അന്ന് വൈകുന്നേരം ആ വിളി ഉണ്ടായില്ല. വല്ലാത്ത വിഷമം തോന്നി. വേദനിപ്പിച്ചുവോ എന്ന് മനസാക്ഷി പലപ്പോഴായിട്ട് ചോദിച്ചു കൊണ്ടേ ഇരുന്നു. ജീവിതത്തില്‍ നിന്നും വീണ്ടും ഒരു ദിവസം കൂടെ കൊഴിഞ്ഞു പോയി. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ തന്നെ അനിത വിളിച്ചു. കുറെ നേരം എന്തൊക്കെയോ സംസാരിച്ചു. പിന്നെയും കുറെ ദിവസങ്ങള്‍ അങ്ങിനെ കടന്നു പോയി പഴയ രീതിയില്‍ തന്നെ ആണ് എന്നോട് പെരുമാറിയിരുന്നത്. ഒരിക്കലും ഒരു അകല്‍ച്ച കണ്ടിരുന്നില്ല. ചിലപ്പോള്‍ ഇങ്ങിനെയൊക്കെ തന്നെ പോകട്ടെ എന്ന് വിചാരിച്ചു കാണും.  ഇടക്കൊരിക്കല്‍ അനിത വിളിച്ചു.
നാളെ  ഞങ്ങള്‍ കൂട്ടുകാരികള്‍ എല്ലാവരും കൂടി കന്യാ കുമാരിക്ക് പോകുന്നുണ്ട് കൂടെ വരുമോ?
ആഴ്ചയില്‍ ഒരു ദിവസം ലീവ് കിട്ടും. അത് നമുക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള ദിവസത്തില്‍ എടുക്കാം അതാണ് ഷോ റൂമിലെ രീതി. ഒരു ലീവ് എടുക്കുക പ്രയാസം ഒന്നും ഇല്ലായിരുന്നു എന്നാലും പറഞ്ഞു.
ഇല്ല അനിത. ലീവ് കിട്ടുക പ്രയാസമാണ്.
നെഞ്ചിലൊരു കൂരമ്പ്‌ തറച്ചത് പോലെ തോന്നി.
ആരെയും ഒഴിവാക്കാന്‍ പണ്ട് മുതലേ ശീലിച്ചിട്ടില്ല. ചിലപ്പോള്‍ മാറി നിക്കാറുണ്ട് അവരുടെ നല്ലതിന് വേണ്ടി അല്ലെങ്കില്‍ ഞാന്‍ അവര്‍ക്കൊരു ഭാരം ആവുകയാണ് എന്ന് തോന്നിയാല്‍. ഒഴിവാക്കാനും, കണ്ടില്ല എന്ന് നടിച്ചു പോകാനുമൊക്കെ അറിയാമായിരുന്നെങ്കില്‍ ഞാന്‍ ഒരിക്കലും ജീവിതത്തില്‍ വിഷമിക്കേണ്ടി വരില്ലായിരുന്നു. എന്നോട് അങ്ങിനെയൊക്കെ എത്രയോ പേര്‍ കാണിച്ചിട്ടുണ്ട് അതിന്‍റെ വിങ്ങലും വേദനയും ഒരു പാട് അനുഭവിച്ചിട്ടുമുണ്ട് ആ വേദന നന്നായി അറിയാവുന്നത് കൊണ്ട് തിരികെ ആരോടും അത് കാണിക്കാന്‍ തോന്നിയിട്ടില്ല. അനിത ഇങ്ങിനെ ഒരു ചോദ്യം ചോദിച്ചപ്പോള്‍ വല്ലാതെ വിഷമിച്ചു പോയി.
കുറച്ചു ദിവസമായി ഞാന്‍ ഒരു മാറ്റം കാണുന്നുണ്ട്.
ഒരിക്കലും ഇല്ല അതൊക്കെ അനിതയുടെ തോന്നല്‍ ആണ്. എപ്പോള്‍ വന്നു എന്ത് ആവശ്യത്തിനു വിളിച്ചാലും ഞാന്‍ വരാറില്ലേ. പഴയത് പോലെ സംസരിക്കാരില്ലേ. പിന്നെ എന്ത് മാറ്റമാണ് എന്നില്‍ കണ്ടത്?
ചിലപ്പോള്‍ എനിക്ക് തോന്നിയതാവാം. അപ്പോള്‍ നാളെ ഞാന്‍ ഉച്ചക്ക് മൂന്നു മണിയോടെ പോകും രാത്രില്‍ പോകുന്നതിനു മുന്‍പ് വിളിക്കാം കേട്ടോ.
ഫോണ്‍ വച്ചതിനു ശേഷവും കുറെ നേരം അനിതയുടെ ചോദ്യമായിരുന്നു മനസ്സില്‍ തങ്ങി നിന്നത്. അങ്ങിനെ ചോദിയ്ക്കാന്‍ മാത്രം എന്നില്‍ എന്തെങ്കിലും മാറ്റങ്ങള്‍ ഉണ്ടായോ. കുറെ നേരത്തെ വിശകലനത്തിന് ശേഷവും ഒന്നും കണ്ടെത്താന്‍ ആയില്ല.എന്നോട് ചോദിച്ചിട്ട് സാധിച്ചു കൊടുക്കാന്‍ പറ്റാത്ത ഒരു കാര്യം ഞാന്‍ സ്നേഹിക്കുന്ന പെണ്‍കുട്ടിയെ ഒന്ന് കാണണം എന്ന ആവശ്യമായിരുന്നു. വളരെ കര്‍ശനമായ ഒരു സാഹചര്യത്തില്‍ വളരുന്ന അവളെ ഞാന്‍ തന്നെ കാണുന്നത് വളരെ പ്രയാസപ്പെട്ടാണ് അതിനിടയില്‍ അനിതയുടെ ആ ആഗ്രഹം സാധിച്ചു കൊടുക്കുക അസാധ്യമായിരുന്നു. അന്ന്  രാത്രിയില്‍ ഞാന്‍ ഇറങ്ങുന്നതിനു മുന്‍പ് തന്നെ അനിത വിളിച്ചു. നാളെ ചിത്രയുടെ ബൂത്തില്‍ ഒന്ന് വരണം എന്നും പറഞ്ഞു.
രാവിലെ തന്നെ ബൂത്തില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ അവിടെ അനിത ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്നെ കണ്ടതും കയ്യില്‍ ഇരുന്ന ചെറിയ പൊതി എനിക്ക് തന്നു. അവിടെ വച്ചു തന്നെ അത് തുറന്നു നോക്കി. വളരെ മനോഹരമായ ഒരു ശങ്ഖു. അതില്‍ ബെസ്റ്റ് ഫ്രണ്ട് എന്ന് ഇംഗ്ലീഷില്‍ കൊത്തി വച്ചിട്ടുണ്ട്.
ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞു. ആയി. താങ്ക്സ്
എന്നാല്‍ ഞാന്‍ പോട്ടെ പിന്നെ കാണാം.
പിന്നെയും ദിനങ്ങള്‍ കൊഴിഞ്ഞു വീണു കൊണ്ടിരുന്നു. ഞങ്ങളുടെ സൌഹൃദം നന്നായി തന്നെ പോയിരുന്നു. പിണക്കങ്ങള്‍ ഇല്ലാതെ എന്നും സംസാരിച്ചും കളിച്ചും ചിരിച്ചുമൊക്കെ അത് വളര്‍ന്നു കൊണ്ടേ ഇരുന്നു. അനിത  ഇടക്കെപ്പോഴോ പറഞ്ഞിരുന്നു എനിക്കിവിടെ കുറച്ചു ദിവസം കൂടെയേ ട്രെയിനിംഗ് ഉണ്ടാവു പിന്നെ ഞാന്‍ നാട്ടിലേക്ക് മടങ്ങും. വിട പറയലിന്റെ ഒരു ദിവസം എന്നായാലും ഉണ്ടാവും എന്നറിയാം. പക്ഷേ അതും പ്രതീക്ഷിച്ചു ഉള്ള സന്തോഷങ്ങള്‍ കളഞ്ഞു ഇരിക്കുന്നതിനോട് എനിക്ക് യോജിപ്പില്ലായിരുന്നു. അനിതയോടും അത് പറഞ്ഞു. പോകുന്ന ദിവസം വരുമ്പോള്‍ വരട്ടെ അത് വരെ ഇങ്ങിനെ കളിച്ചും ചിരിച്ചുമൊക്കെ കഴിയാം. അത് അനിത സമ്മതിച്ചിരുന്നു. പക്ഷേ അതൊരു നല്ല തീരുമാനം ആണെങ്കിലും അതില്‍ ഒരു പാട് പാകപ്പിഴകള്‍ ഉണ്ട്. കാരണം കൂടുതല്‍ അടുക്കുകയും പിന്നെ വിട പറയാന്‍ നേരം കൂടുതല്‍ വിഷമിക്കുകയും ചെയ്യും. എന്നാലും പരസ്പരം നല്ല സൌഹൃദങ്ങള്‍ സൂക്ഷിക്കാനും, സ്നേഹിക്കാനും അവസരം കിട്ടിയല്ലോ എന്നോര്‍ത്ത് സമാധനിക്കാമല്ലോ. അനിത പോകുന്നതിന്റെ തലേ ദിവസം ഷോപ്പിങ്ങിനു കൂടെ വരാന്‍ വിളിച്ചിരുന്നു. എല്ലാം കഴിഞ്ഞു എനിക്ക് വേണ്ടി എന്തൊക്കെയോ വാങ്ങാന്‍ പ്ലാന്‍ ചെയ്തപ്പോള്‍ തന്നെ പറഞ്ഞു. വേണ്ടാ ഇനി ഒന്നും വാങ്ങരുത്. ഇതുവരെ തന്നതിനോന്നും തിരിച്ചു ഒന്നും ചെയ്യാന്‍ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. ഈ സ്നേഹവും സൌഹൃദവും എന്നും ഉണ്ടായാല്‍ മാത്രം മതി. അന്നത്തെ മാനസിക അവസ്ഥ അങ്ങിനെ ആയതു കൊണ്ടാവണം അനിത പിന്നെ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
പിറ്റേന്ന് ഉച്ചയോടെ ഏട്ടന്റെ കാറില്‍ കയറുന്ന നേരവും അനിത തിരിഞ്ഞു നോക്കിയിരുന്നു. അത് അറിയാവുന്നത് കൊണ്ട് നേരത്തെ തന്നെ അതിന്‍റെ പരിസരത്ത് ഞാന്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. പിന്നെ എന്നും പതിവുപോലെ ഫോണ്‍ വരും. കുറച്ചു നേരം സംസാരിക്കും. ചിലപോഴൊക്കെ ഏതാണ്  നിന്‍ സ്വരം പാട്ടുകാരാ എന്ന പാട്ട് ഫോണില്‍ കേള്‍പിച്ചു ഒന്നും മിണ്ടാതെ ഇരിക്കും പാവം. ഇടക്കൊരു ദിവസം എനിക്കൊരു ഫോണ്‍ വന്നു
എന്‍റെ പേര് പറഞ്ഞു ആളവിടെ ഉണ്ടോ എന്നോ ചോദിച്ചു.
അതേ ഞാന്‍ ...........തന്നെയാണ് സംസാരിക്കുന്നതു. നിങ്ങള്‍ ആരാണ്.
അതൊരു ഷോക്ക്‌ ആയിരുന്നു. ഒരു നിമിഷം ഒന്ന് ആടിയുലഞ്ഞു എങ്കിലും ചോദിച്ചു
ഇയാളും അനിതയും തമ്മില്‍ എന്താ ബന്ധം.
അനിത എന്‍റെ ഫ്രണ്ട് ആണ്.
കഴിഞ്ഞ മാസത്തെ എന്‍റെ ടെലിഫോണ്‍ ബില്‍ വളരെ കൂടിയിട്ടുണ്ട്. എല്ലാം ഈ നമ്പറിലേക്ക് വിളിച്ചതാണ്. ഇനി ഇത് ആവര്‍ത്തിക്കരുത്.
എന്താ മറുപടി പറയേണ്ടത് എന്ന് ആലോചിക്കും മുന്‍പ് തന്നെ മറുവശത്ത് ഫോണ്‍ കട്ട്‌ ആയി. അല്ലെങ്കില്‍ തന്നെ എന്താണ് മറുപടി പറയുക. വിളിക്കുന്നത്‌ ഞാന്‍ അല്ലല്ലോ. അനിതയുടെ നമ്പര്‍ കയ്യില്‍ ഉണ്ടെങ്കിലും ഒരിക്കല്‍ പോലും അങ്ങോട്ട്‌  വിളിച്ചിട്ടില്ല. വെറുതെ ഒരു കുടുംബ പ്രശ്നം ഞാന്‍ കാരണം ഉണ്ടാകരുത് എന്ന് ആഗ്രഹിച്ച്ചിട്ടാണ്. അത് കഴിഞ്ഞു രേണ്ട് ദിവസം കഴിഞ്ഞു അനിത വിളിച്ചു.
അതേ. ഇനിയും വിളിച്ചിട്ട് എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നം ആക്കണ്ട.
പേടിക്കണ്ട ഞാന്‍ ഇപ്പോള്‍ പുറത്തു ബൂത്തില്‍ നിന്ന സംസാരിക്കുന്നതു. എന്തെങ്കിലും മോശമായിട്ട് പറഞ്ഞോ?
ഇല്ല ഇനി ഇത് ആവര്‍ത്തിക്കരുത് എന്ന് പറഞ്ഞു. ഇനി ഇപ്പോള്‍ മോശമായിട്ട് പറഞ്ഞാല്‍ തന്നെ അതിനെ ഒരു തെറ്റായി കാണാന്‍ പറ്റുമോ. ഒരു സംശയം ഏതു മാതാപിതാക്കളുടെ മനസ്സില്‍ വന്നാലും അവര്‍ അങ്ങിനെ ഓക്കേ തന്നെ ആവും പ്രതികരിക്കുക.
മറുവശത്ത് നിന്നും ഒരു മൂളല്‍ മാത്രം വന്നു.
സുഖമാണോ, എന്തൊക്കെ ഉണ്ട് വിശേഷങ്ങള്‍
സുഖം, അവിടെ എന്താ വിശേഷങ്ങള്‍
ഇവിടെയും സുഖം. ഞാന്‍ പോട്ടെ പിന്നീട് എന്നെങ്കിലും പുറത്തു വരുമ്പോള്‍ വിളിക്കാം. ചേച്ചി കൂടെ ഉണ്ട്. ചേച്ചിയുടെ കണ്ണ് വെട്ടിച്ചു വന്നതാ.
പിന്നെ വല്ലപ്പോഴും പുറത്തു വരുമ്പോള്‍ വിളിച്ചിരുന്നു. ഒന്ന് രേണ്ട് തവണ ഞാന്‍ പുറത്തു പോയിരുന്ന സമയത്തൊക്കെ വിളിച്ചിരുന്നു. തിരികെ വരുമ്പോള്‍ ആരെങ്കിലും വിളിച്ചിരുന്നു എന്ന് പറയുമ്പോള്‍ വല്ലാത്ത വിഷമം തോന്നാറുണ്ട്. പാവം എത്ര ബുദ്ധിമുട്ടി ആവും വന്നിരിക്കുക എന്നോര്‍ത്ത് പോകും. പിന്നെ അനിതയെ കാണുന്നത് വിവാഹം ക്ഷണിക്കാന്‍ വന്നപ്പോള്‍ ആണ്. അതായിരുന്നു അവസാനമായി കണ്ടതും.
അനിതയുടെ വിവാഹം കഴിഞ്ഞു കുറച്ചു ദിവസത്തിനുള്ളില്‍ ഞാനൊരു പ്രവാസി ആയി തീര്‍ന്നിരുന്നു. പലപ്പോഴും അനിത എന്ന നല്ല സുഹൃത്തിനെ ഓര്‍ത്തു എന്നില്‍ നിന്നും കൊഴിഞ്ഞ ദീര്‍ഖ നിശ്വാസങ്ങള്‍ മരുഭൂമിയിലെ ചൂടുകാറ്റില്‍ അലിഞ്ഞു തീര്‍ന്നു. ഒരിക്കല്‍ ഷോ റൂമിലെ സുഹൃത്തിനെ വിളിച്ചപ്പോള്‍ അവന്‍ പറഞ്ഞിരുന്നു അനിത ഒരു ദിവസം വിളിച്ചിരുന്നു എന്നും ഞാന്‍ ഗള്‍ഫിലേക്ക് പോയി എന്ന് അവന്‍ പറഞ്ഞു എന്നുമൊക്കെ.
നീണ്ട പതിനൊന്നു വര്‍ഷങ്ങള്‍ കടന്നു പോയി. ഇന്നും ഓര്‍ക്കാറുണ്ട്. പലപ്പോഴും ഓര്‍കുടില്‍ അനിത ഉണ്ടാവുമോ എന്ന് കരുതി സെര്‍ച്ച്‌ ചെയ്യാറുണ്ട്, ഒന്ന് കണ്ടിരുന്നെങ്കില്‍ എന്ന് ആഗ്രഹിക്കാറുണ്ട്. വെറുതെ സുഖമാണോ എന്നെങ്കിലും ഒന്ന് ചോദിക്കാമല്ലോ അതിനു വേണ്ടി മാത്രം. കാല ചക്രങ്ങള്‍ ആ രൂപത്തില്‍ മാറ്റങ്ങള്‍  ഉണ്ടാക്കി കാണും എന്തിനു ചിലരില്‍ കാലം സ്വഭാവത്തില്‍ പോലും മാറ്റങ്ങള്‍ ഉണ്ടാക്കാറുണ്ട്.   എന്നോട് പറയാതെ പോയ ആ പ്രണയ പുഷ്പം കരിഞ്ഞുണങ്ങി പുതിയ ബന്ധങ്ങളുടെ മണ്ണില്‍ അലിഞ്ഞു ഇല്ലാതെ ആയിട്ടുണ്ടാവും. ചിലപ്പോള്‍ നല്ലൊരു ഭാര്യയായി, അമ്മയായി  ഞാന്‍ കണ്ടാല്‍ മനസിലാകാത്ത രൂപത്തില്‍ ആയിട്ടുണ്ടാവും.  ഒരു പക്ഷേ എന്‍റെ മുഖം പോലും കേടുവന്ന ഒരു ചിത്രം പോലെ ആയി കാണണം. അതോ എന്നെയും തിരയുന്നുണ്ടാവുമോ? ഞാന്‍ തിരയുന്നത് അറിയുന്നുണ്ടാവുമോ? എനിക്ക് കിട്ടിയ ബന്ധങ്ങളുടെ കണക്കു പുസ്തകത്തില്‍ എന്നും നഷ്ടങ്ങള്‍ മാത്രമായിരുന്നു. വരുന്നവരൊക്കെ പെട്ടെന്ന് പോകുന്ന രീതി. ആ കണക്കു പുസ്തകത്തില്‍  എഴുതി ചെര്‍ക്കപ്പെടാന്‍ കുറച്ചു അക്കങ്ങള്‍ മാത്രമായി തീര്‍ന്നു അനിതയും.
എന്നും പറയുന്നത് തന്നെ സന്തോഷമായിട്ട് ജീവിക്കട്ടെ. ജീവിതത്തിലെ എല്ലാ സുഖവും, സമ്പത്തും നല്ലതുപോലെ അനുഭവിക്കാന്‍ ഇടവരട്ടെ അതിനു ദൈവം അനുഗ്രഹിക്കട്ടെ.  ദൈവത്തിനു മുന്നില്‍ എല്ലാ മനുഷ്യരും  ഒത്തു ചേരുന്ന ഒരു ദിനം ഉണ്ടെന്നു കേള്‍ക്കാറുണ്ട്. ഒരു പക്ഷേ അവിടെ എങ്കിലും വച്ചു കാണുമെന്നു വിശ്വസിക്കുന്നു. വിശ്വാസങ്ങള്‍ ശെരിയാണോ എന്നറിയില്ല എന്നാലും അങ്ങിനെ വിശ്വസിക്കാന്‍ ആണ് ഇഷ്ടവും.
ജീവിതത്തിലെ ചില ഒറ്റപ്പെടലുകള്‍ ഇപ്പോഴും തുടരുന്നു. ഇനിയും തുടരുമോ? അറിയില്ല എത്ര വലിയ വിഷമങ്ങളും വേദനകളും  സ്ഥിരമായി അനുഭവിച്ചു കഴിഞ്ഞാല്‍ വേദനിക്കാരില്ല , കാരണം മനസിന്‌ പകരം തണുത്തുറഞ്ഞു മരവിച്ചു എത്ര കുത്തിയാലും നോവാത ഒരു ഐസ് തുണ്ട് മാത്രമായി മനസ്സ് മാറിയിരിക്കുന്നു. ഇപ്പോള്‍ ആ മരവിപ്പില്‍ വെറുതെ പോറലുകള്‍ ഉണ്ടാക്കി കളിക്കുക മാത്രമാണ് എല്ലാവരും ചെയ്യുന്നത്. കളിക്കട്ടെ അവരുടെ സന്തോഷമല്ലേ എന്റെതും.
Posted by Sajeed Noohkhan at 03:47 1 comment:
Thursday, 22 July 2010
പുരോഗമനത്തിന്റെ പാതയിലാണ് നമ്മള്‍. അതില്‍ ഇന്റര്‍നെറ്റും അതിലൂടെ വരുന്ന സൌഹൃദങ്ങളും നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലെ ഒരു പ്രധാന പങ്കു വഹിക്കുന്നു. തൊട്ടടുത്ത മുറിയിലുള്ള മക്കളോട് പോലും ശുഭ രാത്രി നേരാന്‍ മെസ്സഞ്ചര്‍ ഉപയോഗിക്കുന്ന കാലം. നേരിട്ട് കണ്ടും സംസാരിച്ചും വളര്‍ന്നു വന്ന സൌഹൃദങ്ങളുടെ ഒരു കാലം ഉണ്ടായിരുന്നു നമുക്ക്. പക്ഷേ ഇന്നത്‌ മാറി. എല്ലാം ഒരു കൈക്കുള്ളില്‍ ഒതുക്കുവാന്‍ മോഹിച്ചു ഓടി നടക്കുന്ന നമുക്ക് പലപ്പോഴും അതിനു സമയം കിട്ടാറില്ല. അങ്ങിനെ ആണ് നമ്മള്‍ ഓണ്‍ലൈന്‍ സൌഹൃദം എന്നൊരു തലത്തിലേക്ക് എത്തി ചേര്‍ന്നത്‌. മനുഷ്യ മനസുകള്‍ പരസ്പരം കാണുവാന്‍ സാധിച്ചാല്‍ ഒരു പക്ഷേ എന്നും പ്രശ്നങ്ങള്‍ മാത്രമാവും ബാക്കിയാവുക എന്ന് കരുതിയിട്ടാവണം ദൈവം അതിന്‍റെ ഒരു പകുതി  മാത്രം അവന്‍റെ മുഖത്ത് നമുക്ക് കാണിച്ചു തരുന്നത്. അവന്‍റെ സന്തോഷവും, ദുഖവും, കോപവും താപവുമെല്ലാം ഒരു പരിധിവരെ മനുഷ്യന്റെ മുഖത്ത് നിന്നും വായിച്ചെടുക്കുവാന്‍ നമുക്ക് തന്ന ഒരു അവസരം. പക്ഷേ ഓണ്‍ലൈന്‍ സൌഹൃദങ്ങളില്‍ അതിനും നമുക്ക് അവസരമില്ല. കമ്പ്യൂട്ടര്‍ സ്ക്രീനില്‍ ‌ തെളിഞ്ഞു വരുന്ന അക്ഷരങ്ങളിലൂടെ നമ്മള്‍ ഇതൊക്കെ മനസിലാക്കുന്നു. അതില്‍ എത്ര സത്യമുണ്ട്, എത്ര തെറ്റുണ്ട് എന്നൊന്നും നമുക്കറിയില്ല. പരസ്പര വിശ്വാസം കൊണ്ട് മാത്രം നിലനില്‍ക്കുന്ന ബന്ധങ്ങള്‍. ആര്‍ക്കും ആരെയും എപ്പോള്‍ വേണമെങ്കിലും ഉപേക്ഷിച്ചു പോകാം.
Posted by Sajeed Noohkhan at 01:44 No comments:
Thursday, 15 July 2010
velipeduthatha pranayam - 2
രാവിലെ ഷോ റൂമില്‍ എത്തിയതും ആദ്യത്തെ പണി അതായിരുന്നു. തലേന്ന് കുറിച്ച് വച്ച നമ്പര്‍ ഡയല്‍ ചെയ്തു. ബെല്‍ അടിക്കുന്ന ശബ്ദത്തിനു അനുസരിച്ച് എന്‍റെ ഹൃദയമിടിപ്പും കൂടിയിരുന്നു.
ഹലോ... മറുതലക്കല്‍ നിന്നും ഒരു സ്ത്രീ ശബ്ദം തന്നെ പക്ഷേ ഇന്നലെ കേട്ട ശബ്ദമല്ല.
ഹലോ ഞാന്‍ വാച്ച് ഷോ റൂമില്‍ നിന്നാണ്. ഇതെവിടെയാ സ്ഥലം?
ഷോ റൂമില്‍ നിന്നാണോ? ചേട്ടാ ഇത് ഞാനാ ചിത്ര. ഷോ റൂമിന് അടുത്തുള്ള എസ്. ടീ. ഡീ. ബൂത്ത്‌ ആണിത്.
ചിത്രയെ എനിക്ക് അറിയാം. ഷോ റൂമില്‍ നിന്നും ഒരു നാല് കട കഴിഞ്ഞാല്‍ ‌ മുകളിലത്തെ നിലയിലേക്ക് പോകുന്ന പടിക്കെട്ടുകള്‍ക്കു അടിയിലായി ഒരു ചെറിയ ബൂത്താണ് അത്. രാജന്‍ ചേട്ടനാണ് ബൂത്തിന്റെ ഓണര്‍. മുതലാളിയുമായി നല്ല കമ്പനി ആയതു കൊണ്ട് ഇടയ്ക്കു ഷോ റൂമില്‍ വരാറുണ്ട് കക്ഷി. അങ്ങിനെ എനിക്കും നല്ല പരിചയമാണ്.  ചിത്ര   ചെറിയ കുട്ടിയാണ് , പത്താം ക്ലാസ്സ്‌ കഴിഞ്ഞ ശേഷം വീട്ടിലെ പ്രാരബ്ധങ്ങള്‍ കൊണ്ട് ആ ബൂത്തില്‍ പണി എടുക്കുന്നു.
ഇന്നലെ അവിടെ നിന്നും ആരാ എന്നെ വിളിച്ചത്?
ഇവിടെ നിന്നും അങ്ങിനെ ആരും വിളിച്ചില്ലല്ലോ ചേട്ടാ.
ചിത്ര കള്ളം പറയരുത്. ഇവിടെ കാളര്‍ ഐ. ഡി ഉണ്ട് അതില്‍ നിന്നും കിട്ടിയതാണ് ഈ നമ്പര്‍  നീ പറഞ്ഞില്ലെങ്കില്‍ ഞാന്‍ രാജന്‍ ചേട്ടന്‍ വരുമ്പോള്‍ പറയും.
പാവം പേടിച്ചു കാണും പിന്നെ കുറെ നേരം മൌനം ആയിരുന്നു.
ചേട്ടാ അത് ആ അനിത ചേച്ചി ആണ് വിളിച്ചത്.
നമ്മുടെ ജോസഫ്‌ കോണ്‍വെന്റ് ഹോസ്റ്റല്‍ ഇല്ലേ അവിടെ താമസിക്കുന്ന ചേച്ചി എന്നും ഇത് വഴി അവര് നാല് പേര്‍ ഒരുമിച്ചു പോകുന്നത്  കണ്ടിട്ടില്ലേ.
ഓ അതുശെരി, അതില്‍ ആരാ ആള്.
ഊം മനസിലായി. നീ എന്തിനാ എന്‍റെ പേരും നമ്പര്‍ ഒക്കെ  പറഞ്ഞു കൊടുത്തത്.
അയ്യോ ചേട്ടാ പേര് ചോദിച്ചപ്പോള്‍ പറഞ്ഞു പക്ഷേ നമ്പര്‍ ഞാന്‍ കൊടുത്തിരുന്നില്ല. അവര് ഡയറക്ടറി നോക്കി എടുത്തതാണ്.
ഫോണ്‍ വച്ചു കഴിഞ്ഞു കുറച്ചു നേരം ഓരോന്ന് ഓര്‍ത്തിരുന്നു. ജോസഫ്‌ കോണ്‍വെന്റ് സ്കൂള്‍ അതിനോട് അടുത്ത് തന്നെ ആണ് ലേഡീസ് ഹോസ്റ്റലും. ഷോ  റൂമിന്റെ തൊട്ടടുത്താണ് അത്. കോണ്‍വെന്റ് മതില്‍ ചുമരിനോട് ചേര്‍ന്നു വരിക്കു കാണുന്ന ഷോ റൂം ഉള്‍പ്പെടെ ഉള്ള എല്ലാ കടകളും അവരുടെതാണ്. അന്യ പുരുഷന്മാര്‍ക്ക് ആര്‍ക്കും അവിടേക്ക് പ്രവേശനമില്ല. പക്ഷേ കടയുടെ മുന്നിലൂടെ പോകുന്ന മിക്കവരെയും സ്ഥിരമായി കാണുന്നത് കൊണ്ട് അറിയാം ഹോസ്റ്റല്‍ അന്തേവാസികള്‍ ആണെന്ന്. അതില്‍ ഒരാളാണ് അനിതയും, പിന്നെ മിക്കവാറും അനിതയുടെ കൂടെ വേറെ മൂന്നു കുട്ടികളും കാണാം. എന്തിനാ എനിക്ക് ഫോണ്‍ ചെയ്തത്. അത് മനസ്സിലാകുന്നില്ല. സ്ഥിരമായി കാണാറുണ്ട് എങ്കിലും ഒരു പരിചയവും ഞങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ ഇല്ലായിരുന്നു. അവളോട്‌ തന്നെ ചോദിക്കണം. എന്തായാലും വൈകുന്നേരം ഈ വഴിക്ക് തന്നെ വരുമല്ലോ. ചോദിക്കാം.
വൈകുന്നേരം ആയപ്പോള്‍ നാല് പേരും ഒരുമിച്ചു വരുന്നത് കണ്ടതും ഞാന്‍ കടയില്‍ നിന്നും പുറത്തിറങ്ങി.
.ആരെയാ വിളിച്ചത് എന്നറിയാതെ നാല് പേരും ഒരുമിച്ചു തിരിഞ്ഞു നോക്കി.
അനിതയെ ചൂണ്ടി പറഞ്ഞു, ഇയാളെയാ.
നിങ്ങള് നടന്നോ ഞാനിപ്പോള്‍ വരാം എന്ന് കൂട്ടുകാരികളെ പറഞ്ഞയച്ചിട്ടു അനിതെ എന്‍റെ അടുത്തേക്ക് എത്തി.
എന്തിനാ ഇന്നലെ എന്നെ ഫോണ്‍ ചെയ്തു കളിപ്പിച്ചത്.
ആര്, ഞാനോ? ഞാന്‍ ആര്‍ക്കും ഫോണ്‍ ചെയ്തിട്ടില്ല.
ഒളിക്കണ്ട, ചിത്ര എല്ലാം എന്നോട് പറഞ്ഞു.
അത് കേട്ടതും പിടിക്കപ്പെട്ടതിന്റെ ചമ്മല്‍ ആ മുഖത്ത് കാണാമായിരുന്നു. അത് കണ്ടപ്പോള്‍ എനിക്ക് ചിരി വന്നു.
അതേ എന്തെങ്കിലും പറയണം എങ്കില്‍ നേരിട്ട് പറഞ്ഞാല്‍ പോരെ, ഇങ്ങിനെ കളിപ്പിക്കാന്‍ നോക്കണോ.
എന്‍റെ ചോദ്യത്തിനു ഉടനെ മറുപടി വന്നു
ഞങ്ങള്‍ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും പോകുമ്പോള്‍ നിങ്ങള്‍ എല്ലാരും കൂടെ കളിയാക്കാറില്ലേ അതിനു ഞാന്‍ അങ്ങോട്ട്‌ തന്ന ഒരു ചെറിയ പണിയാ.
ആര്, ഞങ്ങളോ?  ഞങ്ങള്‍ ആരെയും കളിയാക്കാറില്ല. അങ്ങിനെ പറഞ്ഞു എങ്കിലും അതില്‍ ഒരു വാസ്തവവും ഇല്ലായിരുന്നു. കാരണം കസ്റ്റമേഴ്സ് ഇല്ലാത്ത സമയങ്ങളില്‍ സമയം പോകാനായി ഞങ്ങള്‍ ഒത്തു കൂടി പരസ്പരം റോഡില്‍ പോകുന്നവരെ നോക്കി കളിച്ചും ചിരിച്ചും നിക്കുമായിരുന്നു. കൂട്ടിനു അവിടത്തെ പെണ്‍ പടകളും ഉണ്ടാവും. ചിലപ്പോള്‍ അത് ശ്രദ്ധിച്ചു കാണും. അതായിരിക്കും.
ഒരിക്കലും അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല അതൊരു നല്ല ബന്ധത്തിന്റെ തുടക്കമായിരുന്നു എന്ന്. എന്നും കാണാറുള്ളത്‌ കൊണ്ട് ചിരിച്ചും, ചിലപ്പോഴൊക്കെ സംസരിച്ചുമൊക്കെ അത് വളരുക ആയിരുന്നു.കൊല്ലം ജില്ലയിലെ അറിയപ്പെടുന്ന ഒരു കുടുംബം, അച്ഛന്‍ വൈദ്യുതി ബോര്‍ഡില്‍ ഉദ്യോഗസ്ഥന്‍, അമ്മ അദ്ധ്യാപിക, ചേട്ടന്‍ സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ എഞ്ചിനീയര്‍, ചേച്ചിയെ കല്യാണം കഴിച്ചിരിക്കുന്നത് പോലീസ് മേഖലയിലെ എസ്‌. പി റാങ്കില്‍ ഉള്ള ഒരു ഉദ്യോഗസ്ഥന്‍. അനിത ഹോമിയോ മെഡിസിന്‍ കഴിഞ്ഞു ഇവിടെ ഒരു സ്വകാര്യ ആശുപത്രിയില്‍ ട്രെയിനിങ്ങില്‍. സാധാരണ ഭൂരി ഭാഗം സമ്പന്നരുടെ കുടുംബങ്ങളില്‍ കാണുന്ന അകല്‍ച്ച അനിതക്കും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒഴിവു ദിനങ്ങളില്‍ വീട്ടിലേക്കു പോകാന്‍ തന്നെ മടിയായിരുന്നു അനിതയ്ക്ക്.
ഈ ആഴ്ച വീട്ടില്‍ പോയില്ലേ?
ഓ, പോയിട്ട് വലിയ കാര്യമില്ല.
ഓരോരുത്തര്‍ അവരവരുടെ കാര്യങ്ങള്‍ നോക്കി ഇരിക്കും. പോവുക ആവശ്യമുള്ളത്  എടുത്തു കഴിക്കുക പിന്നെ റൂമില്‍ പോയി ഇരിക്കുക. ഇതിനു വേണ്ടി മൂന്നു നാല് മണിക്കൂര്‍ ട്രെയിനില്‍ യാത്ര ചെയ്തു  അങ്ങോട്ട്‌ പോണോ. അതിലും നല്ലത് ഹോസ്റ്റല്‍ ഭക്ഷണം കഴിച്ചു ഇവിടെ കൂടുന്നതാ.
ചിരിച്ചു കൊണ്ടായിരിക്കും ഇത് പറയുന്നത് ഏങ്കിലും അതിനു പിന്നില്‍ ഒരു വിഷമം ഉണ്ടെന്നറിയാം. പിന്നെ അതിനെ കുറിച്ച് ചോദിക്കാറില്ല. ചില കുടുംബങ്ങളില്‍ അങ്ങിനെയാണ്. ശരീരങ്ങള്‍ അടുത്തായിരുന്നാലും മനസുകള്‍ക്ക് ഒരുപാട് ദൂരം ഉണ്ടാകും. പരസ്പരം കണ്ടു ഒന്ന് ചിരിച്ചാല്‍ കൂടി എന്തെങ്കിലും അസംഭാവിതങ്ങള്‍ സംഭവിക്കുമോ എന്ന രീതി. ഒരു പാവം കുട്ടി ആയിരുന്നു അനിത. അവളുടെ മനസ്സിലെ വീര്‍പ്പു മുട്ടലുകള്‍ കുറെ മനസ്സിലാക്കിയതായിരുന്നു പക്ഷേ ഒരിക്കലും ഇങ്ങോട്ട് കാണിച്ച സ്നേഹത്തിന്റെ പകുതി പോലും തിരികെ നല്‍കാനുള്ള ഒരു അവസ്ഥയില്‍ ആയിരുന്നില്ല ഞാന്‍. ആ സ്നേഹത്തില്‍ ഒരു പ്രണയം ഉണ്ടായിരുന്നു എന്ന് തന്നെ ഞാന്‍ മനസ്സിലാക്കിയത്‌ കുറേ വൈകിയിട്ടാണ്.  ഒരു ഏണി വച്ചാല്‍ പോലും അവളുടെ അടുത്ത് എത്തുവാന്‍ കഴിയില്ല അത്രത്തോളം അന്തരം എല്ലാ കാര്യത്തിലും ഞങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു അത് കൊണ്ട് തന്നെ അങ്ങിനെ ഒരു ആഗ്രഹം അവളുടെ മനസ്സില്‍ ഉണ്ടാകുമെന്ന് ഒരിക്കല്‍ പോലും കരുതിയിരുന്നില്ല. എന്ത് കാര്യം ഉണ്ടെങ്കിലും  വിളിച്ചറിയിക്കും, ഒരു ദിവസം
ഹലോ, ഇന്ന് ലഞ്ചിന് എന്‍റെ കൂടെ കൂടാമോ
ഹാ ഇതെന്താ ഈ സമയത്ത് ഇന്ന് ഹോസ്പിറ്റലില്‍ പോയില്ലേ?
ഇല്ലാ ഇന്ന് ലീവ് എടുത്തു.
അസുഖമൊന്നുമില്ല, ഞാന്‍ ചോദിച്ചതിനു മറുപടി പറഞ്ഞില്ലല്ലോ.
ഞാന്‍ ലഞ്ച് കൊണ്ട് വന്നല്ലോ അനിത. പുറത്തു നിന്നു കഴിച്ചാല്‍ കൊണ്ട് വന്നത് വേസ്റ്റ് ആകുമല്ലോ.
എന്നും നിങ്ങളെല്ലാരും ഷെയര്‍ ചെയ്തൊക്കെ കഴിക്കുന്നതല്ലേ, ഇന്ന് അത് മൊത്തം അവര് കഴിക്കട്ടെ.
എന്ത് എന്നാലും, വരുമോ ഇല്ലയോ
ഓ പച്ചക്കറി അല്ലെ, എനിക്ക് വല്ല ചിക്കനും മീനും ഒന്നും ഇല്ലെങ്കില്‍  ഊണ് കഴിക്കാന്‍ വലിയ പ്രയാസമാ.
എന്നാല്‍ ഇഷ്ടമുള്ള ഒരു ഹോട്ടല്‍ പറ നമുക്ക് അവിടെ പോകാം.
അത് വേണ്ടാ ആനന്ദ ഭവന്‍ തന്നെ മതി. മറ്റു ഹോട്ടല്‍ ഒക്കെ ഒത്തിരി ദൂരെ അല്ലെ.
അത് സാരമില്ല നമുക്ക് ഓട്ടോയില്‍ പോകാം.
വേണ്ടാ ആനന്ദ ഭവന്‍ മതി എന്നും കഴിക്കുന്നതല്ലേ  ചിക്കനും മീനുമൊക്കെ ഒരു ദിവസം പച്ചക്കറി ആവട്ടെ.
എന്നാല്‍ വാ, ഞാന്‍ അതിന്‍റെ മുന്നില്‍ നില്‍ക്കാം.
ഒരു രേണ്ട് നിമിഷം നടന്നാല്‍ അതിന്‍റെ മുന്നില്‍ എത്തും. കൊണ്ട് വന്ന ഉച്ച ഭക്ഷണം മറ്റുള്ളവരെ ഏല്പിച്ചു അവിടെ എത്തിയപ്പോള്‍ അനിത പുറത്തു നില്‍പ്പുണ്ട്. ദൂരെ നിന്നു കണ്ടപ്പോഴേ ഒന്ന് ചിരിച്ചു
കുറേ നേരം ആയോ വന്നിട്ട്, ഷോ റൂമിന് മുന്നിലൂടെ അല്ലെ വന്നത്.
ഇല്ല കുറച്ചു നേരമേ ആയിട്ടുള്ളൂ. ഷോ റൂമിന് മുന്നിലൂടെ തന്നെയാ വന്നത് പക്ഷെ ഇപ്പോഴല്ല ഞാന്‍ കുറേ മുന്നേ വന്നു ഒരു ചെറിയ ഷോപ്പിംഗ്‌ ഒക്കെ നടത്തി.
നഗരത്തിലെ വലിയൊരു വെജ് ഹോട്ടല്‍ ആണത്. ഫാമിലി റൂം എന്ന ബോര്‍ഡ് കണ്ടു അതിനുള്ളില്‍ കയറി ഞാനും അനിതയും. ടേബിള്‍ ഇന്റെ ഇരു വശങ്ങളിലും ഞങ്ങള്‍ ഇരുന്നു.
എന്താ ഇന്ന് പുറത്തു നിന്നും ഭക്ഷണം കഴിക്കാന്‍ തോന്നിയത്, ഹോസ്ടലില്‍ ഒന്നും ഇല്ലേ?
ഹോസ്ടലില്‍ ഭക്ഷണമൊക്കെ ഉണ്ട് പക്ഷെ ഇന്ന് പുറത്തു നിന്നും കഴിക്കാന്‍ തോന്നി.
സാര്‍ എന്താ കഴിക്കാന്‍ വേണ്ടത്, സപ്ലയര്‍ ആണ്.
രേണ്ട് മീല്‍സ്, അനിതയ്ക്ക് വേറെ എന്താ വേണ്ടത്.
ഒരു മീല്‍ മതി. എനിക്കൊന്നും വേണ്ടാ.
അനിതയുടെ മറുപടി, അതിശയത്തില്‍ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.
ഊണ് വേണ്ടേ പിന്നെ എന്തിനാ വന്നത്.
വെറുതെ വന്നതാ ഞാന്‍ ഹോസ്ടലില്‍ നിന്നും ഫുഡ്‌ കഴിച്ചതാ. ഇയാള് കഴിക്കു ഞാന്‍ ഇവിടെ ഇരിക്കാം.
അനിതയ്ക്ക് വേണ്ടെങ്ങില്‍ എനിക്കും വേണ്ടാ നമുക്ക് പോകാം.
അവിടെ ഇരിക്കെന്നെ, എന്നിട്ട് തിരിഞ്ഞു ഒരു മീല്‍ കൊണ്ട് വരൂ
സപ്ലയര്‍ പോയതും വീണ്ടും ഞാന്‍
ടെന്‍ഷന്‍ അടിക്കണ്ട ഞാന്‍ കഴിച്ചതാ, സമയം പോകുന്നില്ല അപ്പോള്‍ കുറച്ചു നേരം ഇവിടെ ഇരിക്കാമെന്ന് കരുതി അതല്ലേ വിളിച്ചത്.
ഒരാള് ഇങ്ങിനെ ഒന്നും കഴിക്കാതെ എന്നെ നോക്കി ഇരിക്കുമ്പോള്‍ എനിക്ക് കഴിക്കാന്‍ വല്ലാത്ത വിഷമം ആണ്.
ഞാന്‍ അനിതയോട് പറഞ്ഞത് ശെരിയാണ്‌, അങ്ങിനെ ഒരു സ്വഭാവം പണ്ട് മുതലേ ഉള്ളതാണ്. അതിന്‍റെ പേരില്‍ പലപ്പോഴും ട്രെയിന്‍ യാത്രകളിലോക്കെ വിശപ്പ്‌ സഹിച്ചു ഇരുന്നിട്ടുണ്ട്.
ഞാന്‍ കഴിക്കാതെ ഇരുന്നാല്‍ അല്ലെ ആ വിഷമം ഉള്ളൂ ഞാന്‍ എന്തെങ്കിലും കഴിച്ചാല്‍ പ്രശ്നം തീരുമല്ലോ.
ഞങ്ങളുടെ തര്‍ക്കം തുടര്ന്നു കൊണ്ടിരുന്നു, ഇടയ്ക്കു ഊണ് കൊണ്ട് മേശപ്പുറത്തു വച്ചു സപ്ലയര്‍.
ആ കറികള്‍ ഒക്കെ അവിടെ വച്ചേക്കു ഞാന്‍ വിളമ്പാം, എനിക്കൊരു വാനില ഐസ് ക്രീം കൊണ്ട് വരൂ.
ഇലയിലേക്ക് കറികള്‍ വിളമ്പുന്നതിനിടയില്‍, കഴിക്കു
എനിക്കൊന്നും മനസ്സിലായിരുന്നില്ല. ഊണ് കഴിക്കുന്ന എന്നെയും നോക്കി ഒരാളിരിക്കുക, വല്ലാത്ത ഒരു അനുഭവമായിരുന്നു അത്, ഇടക്കെപ്പോഴോ വന്ന ഐസ് ക്രീം പേരിനു കഴിക്കുന്നു എന്ന് വരുത്തി എന്നെയും നോക്കി ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു അനിത. കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞതും
മതിയോ ഇനി എന്തെങ്കിലും വേണോ
വേണ്ടാ, ഞാന്‍ കൈ കഴുകി വരം.
അതിനിടക്ക് വന്ന ബില്‍ ഇതിനകം അനിത കൈക്കലാക്കിയിരുന്നു.
അനിതാ ആ ബില്‍ ഇങ്ങു തന്നേ
കാശ് കൊടുത്ത ശേഷം ബില്‍ ഞാന്‍ താരം.
കളിക്കാതെ ബില്‍ തന്നെ ഞാന്‍ കൊടുക്കാം കാശ്.
പക്ഷേ അതിനു മുന്നേ ബില്‍ കൊടുത്തു കഴിഞ്ഞു അടുത്ത ചോദ്യവും വന്നു.
ഞാന്‍ കടയിലേക്ക് പോകുന്നു. അനിത എന്ത് ചെയ്യാന്‍ പോകുന്നു.
എനിക്ക് ഒന്ന് രേണ്ട് സാധനങ്ങള്‍ കൂടെ വാങ്ങണം.
ശരി, ഞാന്‍ കടയിലേക്ക് നടന്നു.
അങ്ങിനെ ആയിരുന്നു അനിത. പലപ്പോഴും അവളെ മനസ്സിലാക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ട് എങ്കിലും ചിലപ്പോള്‍ എനിക്കൊന്നും തന്നെ മനസ്സിലായിരുന്നില്ല. ഒരു ദിവസം
എനിക്ക് നീല നിറം ഒത്തിരി ഇഷ്ടമാണ്.  എല്ലാ നീലയും പ്രത്യേകിച്ചും  ഇളം നീല ആകാശത്തിന്റെ നീലിമ.എന്തിനാ ചോദിച്ചത്?
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ അനിത വിളിച്ചു.
ഹലോ, ഞാന്‍ ചിത്രയുടെ ബൂത്തില്‍ ഉണ്ട് ഒന്ന് ഇവിടെ വരെ വരാമോ.
എന്താണെന്നറിയാന്‍ ബൂത്തില്‍ എത്തിയ ഞാന്‍ കണ്ടത് കയ്യില്‍ ഒരു കവറുമായി ഇരിക്കുന്ന അനിതയെയാണ്. എന്നെ കണ്ടതും അത് മുന്നിലേക്ക്‌ നീട്ടി
ഇത് ഇഷ്ടപെട്ടോ എന്ന് നോക്കിയേ.
ആദ്യം തുറന്നു നോക്കിക്കേ എന്നിട്ട് പറ
കവര്‍ പൊളിച്ചു ഉള്ളില്‍ ഒരു ഇളം നീല നിറത്തിലുള്ള ഷര്‍ട്ട്‌ ആയിരുന്നു.
അനിതാ എന്താ ഇത്? എന്തിനാ  ഇത് വാങ്ങിയത്.
ചൂടാവല്ലേ, ഇഷ്ടപെട്ടോ ഇല്ലയോ അത് പറയു.
എന്തൂ പറയണം എന്ന് എനിക്കറിയില്ലായിരുന്നു. പക്ഷെ ഉള്ളില്‍ ഒരു വിഷമം തോന്നാതെ ഇരുന്നില്ല. ഇതിങ്ങനെ പോയാല്‍ എന്തായിരിക്കും ഇതിന്റെ അവസാനം എന്നോര്‍ത്തപ്പോള്‍ വല്ലാത്ത ടെന്‍ഷന്‍. എന്നെ വിശ്വസിച്ചു, എന്നെ കാത്തു ഒരു പെണ്ണ് കാത്തിരിപ്പുണ്ട്‌. അവള്‍ മനസ്സില്‍ നിറഞ്ഞു നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ ഇതിനൊക്കെ പകരമായി അനിതയ്ക്ക് ഒന്നും കൊടുക്കാന്‍ എനിക്കാവില്ല. എല്ലാം തുറന്നു പറഞ്ഞാല്‍ അനിത എങ്ങിനെ പ്രതികരിക്കും എന്നറിയില്ല. പക്ഷേ പറയാതെ ഇരുന്നാല്‍ വെറുതെ ആശ കൊടുത്ത് അവളെ വിഷമിപ്പിക്കാന്‍ അല്ലാതെ വേറെ ഒന്നിനും കഴിയുകയുമില്ല. സുഖ നിദ്ര പോലും എന്നെ കൈവിട്ടു പോയ നാളുകള്‍ ആയിരുന്നു അത്. നാള്‍ക്കുനാള്‍ അനിതയുടെ സ്നേഹവും, പ്രവര്‍ത്തികളും കൂടി വന്നു, അതൊരു വശത്ത് മറുവശത്ത് ഞാന്‍ ജോലിക്ക് ഇറങ്ങുമ്പോള്‍ എന്നെ യാത്ര അയക്കാനും മടങ്ങി എത്തുന്നതും കാത്തിരിക്കുന്ന ഒരുവളും. ആരോടും പറയാനും വയ്യാതെ ഒരു തീരുമാനത്തില്‍ എത്താന്‍ വയ്യാതെ കുഴങ്ങിയ ദിവസങ്ങള്‍. അവസാനം ഒരു തീരുമാനത്തില്‍ എത്തി. നല്ല ഒരു അവസരം നോക്കി അനിതയോട് എല്ലാം തുറന്നു പറയുക തന്നെ.
പറയാത്ത പ്രണയങ്ങള്‍ ഇനിയും പറയാം.
Posted by Sajeed Noohkhan at 11:55 1 comment:
velipeduthatha pranayam - 1
തലേ ദിവസത്തെ വില്പന കണക്കുകള്‍ ശരിയാണോ ഉറപ്പുവരുത്തുവാന്‍ ബുക്കിന്റെ താളുകള്‍ മറിച്ചു കാല്കുലെടരില്‍ ഗുസ്തി പിടിക്കുന്ന സമയത്താണ് ഡോര്‍ തുറക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടത്. കസ്റ്റമേഴ്സ് ആരെങ്കിലും ആവും എന്ന് തല ഉയര്‍ത്തി നോക്കിയപ്പോള്‍ കടന്നു വരുന്ന ആളിനെ കണ്ടു ഒരു അതിശയമായിരുന്നു, അനിത, എപ്പോള്‍ വന്നു, എന്തിനായിരിക്കും വന്നത് കുറേ ചോദ്യങ്ങള്‍ മനസ്സില്‍ വന്നു കൊണ്ടിരുന്നു. അപ്പോഴേക്കും അവള്‍ അടുത്ത് എത്തിയിരുന്നു.
അതേ, എന്താ ഇവിടെ പെട്ടെന്ന് ഒരു മുന്നറിയിപ്പും ഇല്ലാതെ.
ഒരു വിശേഷമുണ്ട്‌ അതറിയിക്കാന്‍ വന്നതാ.
വേണ്ടാ, സമയമില്ല, കൂടെ ചേട്ടനും ഉണ്ട്, ആള് ഹോസ്റ്റലില്‍ വെയിറ്റ് ചെയ്യുന്നുണ്ട്.
എന്‍റെ കല്യാണം ഉറപ്പിച്ചു. മെയ്‌ ട്വന്റി സെവെന്‍,
ആഹാ, നല്ല കാര്യമാണല്ലോ, എന്താ പണി ആളിന്.
മസ്കറ്റില്‍, എന്ജിനീര്‍ ആണ്. കല്യാണം കഴിഞ്ഞു ഞാനും അങ്ങോട്ട്‌ പോകും.
മുന്നിലേക്ക്‌ നീട്ടിയ കല്യാണക്കുറി വാങ്ങിച്ചു അതിന്‍റെ കവറില്‍ വെറുതെ കണ്ണോടിച്ചു
പകുതിയില്‍ നിറുത്തിയ ആ പിന്നെയുടെ ബാക്കി എന്തെന്നറിയാന്‍ കവറില്‍ നിന്നും മുഖമുയര്‍ത്തി അവളെ നോക്കി. ആ കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞിരുന്നോ? എന്താ അനിത.
ഞാന്‍ ഒന്നറിയിക്കാന്‍ വന്നതാ. പക്ഷേ കല്യാണത്തിന് വരരുത്.
ഊം, വെറുതെ ഒന്ന് മൂളി. പിന്നെ കുറെ നേരം  മൌനം മാത്രം. ഗ്ലാസ്‌ ഡോറിലൂടെ പുറത്തു പായുന്ന വാഹനങ്ങളെ നോക്കി  നിന്നു.
അവളുടെ വാക്കുകളാണ് എന്നെ ഉണര്‍ത്തിയത്.
താങ്ക്സ്, പറഞ്ഞതും അവള്‍ തിരിഞ്ഞു നടന്നു തുടങ്ങിയിരുന്നു.
കയ്യിലിരുന്ന കല്യാണക്കുറി മേശമേല്‍ വച്ചു പതിയെ ചെയറില്‍ ഇരുന്നപ്പോള്‍ മനസ്സില്‍ വല്ലാത്ത ഭാരം. കല്യാണത്തിന് വരണ്ടാ എന്ന് എന്തിനവള്‍ പറഞ്ഞു എന്നറിയാം. പക്ഷെ ചോദിക്കാന്‍ മനസ്സ് വന്നിരുന്നില്ല. അങ്ങിനെ ചോദിച്ചാല്‍ ഒരു പക്ഷേ ഞാന്‍ ഒരു വിഡ്ഢി എന്നവള്‍ കരുതും. അവള്‍ എന്നെ പ്രണയിച്ചിരുന്നു എന്നറിയാം . പക്ഷേ  ഒരിക്കലും എന്നോട് പറഞ്ഞിരുന്നില്ല. എന്തിനാ ഞാന്‍ വിഷമിക്കുന്നത്. എനിക്കവളെ ഇഷ്ടമായിരുന്നോ? ഇഷ്ടപ്പെടാതിരിക്കാന്‍ ഒന്നുമില്ലായിരുന്നു. വഴിഞ്ഞൊഴുകുന്ന സൌന്ദര്യം ഒന്നും ഇല്ലായിരുന്നു എങ്കിലും ആരും ഒന്ന് നോക്കുന്ന രൂപം, ആഭിജാത്യമുള്ള സമ്പന്നമായ ഒരു വീട്ടിലെ അംഗം, എന്നെക്കാളും പഠിപ്പും വിവരവുമുള്ളവള്‍ എന്തൊക്കെ ഉണ്ടായിട്ടും അവളോട്‌ പ്രണയം എന്നൊരു വികാരം മാത്രം തോന്നിയിരുന്നില്ല കാരണം എന്‍റെ മനസ്സില്‍ മറ്റൊരു പ്രണയം പൂത്തുലഞ്ഞു നിന്നത് കൊണ്ട് തന്നെ. പോട്ടെ ഇനി അതൊക്കെ ഓര്‍ത്തിട്ടു കാര്യമില്ല. എന്‍റെ ജീവിതത്തില്‍ എന്നും സംഭവിക്കുന്നത്‌ ഇതൊക്കെ തന്നെ. പെട്ടെന്ന് വരും കുറേപ്പേര്‍, സ്നേഹിക്കും, പെട്ടെന്ന് ഒരു ദിവസം അപ്രത്യക്ഷം ആകും ചിലപ്പോള്‍ എന്‍റെ തെറ്റുകള്‍ കൊണ്ടാവും, അല്ലെങ്കില്‍ അവര്‍ക്ക് അതുവരെ വരാത്ത ആവശ്യങ്ങളും തിരക്കുകളും എന്നെ പരിചയപ്പെട്ടാല്‍  വരും. അവരെങ്ങിനെ എന്നില്‍ നിന്നകന്നു എന്ന് ചിന്ദിക്കാന്‍ പോലും സമയം കിട്ടാറില്ല. ചിലരൊക്കെ എന്തിനു അകന്നു പോയി എന്ന് കാരണം പോലും അറിയില്ല.  ഒരു മിന്നല്‍ പോലെ. അത്രയും ആയുസ്സേ അതിനൊക്കെ ഉണ്ടാകു. പിന്നെ ബാക്കിയാവുന്നത് അവര്‍ എനിക്ക് സമ്മാനിച്ചു പോകുന്ന കുറെ സന്തോഷത്തിന്റെയും, വിഷമിത്തിന്റെയും ഓര്‍മ്മകള്‍ മാത്രം. അനിതയും ഇനി അത് പോലെ ഒന്നാവും. അവളെ പ്രണയിച്ചിരുന്നില്ല എങ്കിലും നല്ലൊരു സുഹൃത്തായിരുന്നു. തികച്ചും അവിജാരിതമായിട്ടാണ് എന്‍റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് അവള്‍ കടന്നു വന്നത്. ഒരു സിനിമാക്കഥ പോലെ.
ഗള്‍ഫിലേക്ക് പോകാന്‍ ഒരു വിസ ശേരിയാക്കുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു. അത് റെഡി ആയി വരാന്‍ കുറച്ചു മാസങ്ങളുടെ കാത്തിരിപ്പ്‌ വേണം എന്നറിഞ്ഞപ്പോള്‍ വെറുതെ ചുറ്റി തിരിയാന്‍ മനസ്സ് വന്നില്ല. പ്രമുഖ വാച്ച് കമ്പനിയുടെ ഷോ റൂമിലേക്ക്‌ ഒരാളെ ആവശ്യമുണ്ട് എന്ന പത്ര പരസ്യം കണ്ടപ്പോള്‍ അപേക്ഷിച്ചതാണ്. തല വര നന്നായത് കൊണ്ടാണോ അതോ വേറെ ആളെ അവര്‍ക്ക് കിട്ടാത്തത് കൊണ്ടാണോ എന്നറിയില്ല എനിക്കാ ജോലി കിട്ടി. ആ ജോലി എനിക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ടു. എന്നെ കൂടാതെ സെഇല്സില് നാല് പെണ്‍കുട്ടികള്‍, പിന്നെ സര്‍വീസ് സെന്ററില്‍ ഒരു പയ്യനും, ഒരു പെണ്‍കുട്ടിയും. മൊത്തത്തില്‍ ഗ്ലാസ്‌ കൊണ്ട് മൂടിയ ഒരു എ.സി ഷോ റൂം. അത്യാവശ്യം കോണ്ട്രാക്റ്റ് പണികള്‍ എടുത്തു നടത്തുന്ന ആളായിരുന്നു മുതലാളി അത് കൊണ്ട് തന്നെ ഏപ്പോഴും പുറത്താവും രാവിലെ താക്കോല്‍ ഏല്പിച്ചു പോയാല്‍ പിന്നെ പൂട്ടുന്ന സമയത്ത് ആളെത്തും. അതിനിടയില്‍ കസ്റ്റമേഴ്സ് ഉണ്ടെങ്കില്‍ ഞങ്ങള്‍ നിശബ്ദരായിരിക്കും ആരും ഇല്ല എങ്കില്‍ പിന്നെ ഞങ്ങള്‍ക്ക് സുഖം. പാട്ടും, നൃത്തവും, കളിയും തമാശകളും, ആയിട്ട് സമയം പോകുന്നത് അറിയില്ല. എനിക്ക് കാശ് ആന്‍ഡ്‌ ബില്ലിംഗ് ആയിരുന്നത് കൊണ്ട് കണക്കുകള്‍ മുതലാളി എത്തി കണക്കുകള്‍ കൊടുത്തു കഴിഞ്ഞേ പോകാന്‍ കഴിയൂ. ദിവസങ്ങള്‍ കൊഴിഞ്ഞു പോയി.
വാച്ച് എന്നത് ഒരു നിത്യോപയോഗ സാധനം അല്ലാത്തത് കൊണ്ടാവും പകല്‍ മുഴുവനും തിരക്ക് ഉണ്ടാകാറില്ല പക്ഷെ വൈകുന്നേരങ്ങളില്‍ ചിലപ്പോഴൊക്കെ നല്ല തിരക്കാവും. അത്തരമൊരു തിരക്ക് പിടിച്ച സായാഹ്നത്തില്‍ ഫോണ്‍ ബെല്ലിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടപ്പോള്‍ വല്ലാത്ത ദേഷ്യം വന്നു. ഈ സമയത്ത് ആരാണാവോ. സര്‍വീസ് ചെയ്യാന്‍ കൊടുത്ത ആരെങ്കിലും ആവും. ഇവര്‍ക്ക് രാവിലെ വിളിച്ചു കൂടെ എന്ന് മനസ്സില്‍ ഓര്‍ത്തു ഫോണ്‍ എടുത്തപ്പോള്‍ മറു വശത്ത് നിന്നും ഒരു സ്ത്രീ ശബ്ദം.
ഹലോ, --------സുഖമാണോ? ചോദിച്ചതും ഫോണ്‍ കട്ട്‌ ചെയ്തു കഴിഞ്ഞു.
ഒന്ന് ഞെട്ടാതെ ഇരുന്നില്ല. എന്‍റെ പേര് പറഞ്ഞു മാത്രം സുഖമാണോ എന്ന് ചോദിയ്ക്കാന്‍ തക്കവണ്ണം സ്ത്രീകളെ ഒന്നും എനിക്ക് പരിചയമില്ല. അതും എനിക്ക് വലിയ പരിചിതമല്ലാത്ത ഈ സ്ഥലത്ത്. പിന്നെയും കസ്റ്റമേഴ്സ് കുറെ ഉണ്ടായിരുന്നു, ബില്ലിടുമ്പോഴും, കാശ് വാങ്ങുംപോഴുമൊക്കെ മനസ്സില്‍ ഒരു ചിന്ത മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ ആരായിരിക്കും അത്?
തിരക്ക് കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ നേരെ ഓടിയത് മുതലാളിയുടെ കാബിനിലെക്കാണ്. ഒരു ചെറിയ റൂം അവിടെ അദ്ദേഹത്തിന് ഉണ്ട്. ഷോ റൂമിന് അടുത്ത് കൂടെ പോവുകയാണെങ്കില്‍ ചിലപ്പോള്‍ അവിടെ കയറി കുറച്ചു നേരം വിശ്രമിക്കും. കാളര്‍ ഐ ഡിയോടെ ഒരു ടെലിഫോണ്‍ എക്സ്ടെന്‍ഷനും ആ റൂമിലുണ്ട് പരിചിതമായ നമ്പര്‍ ആണെങ്കില്‍ അദ്ദേഹം തന്നെ അറ്റന്‍ഡ് ചെയ്യും. ഓടിയെത്തിയ ഞാന്‍ കാളര്‍ ഐ ഡിയില്‍ നിന്നും വന്ന ഫോണ്‍ കാളുകളുടെ കൂട്ടത്തില്‍ നിന്നും ആ നമ്പര്‍ തപ്പി എടുത്തു.
നമ്പര്‍ കിട്ടിയതും ഒന്ന് വിളിച്ചു നോക്കിയാലോ എന്ന് തോന്നി. പക്ഷെ ഇപ്പോള്‍ രാത്രി അല്ലെ. ആരാ, എവിടെന്നാ എന്നൊന്നും അറിയില്ല അതും വിളിച്ചത് ഒരു സ്ത്രീ ആയതു കൊണ്ട് ഈ സമയത്ത് വിളിച്ചാല്‍ എന്തെങ്കിലും പുലിവാല്‍ ആയാലോ. നാളെ രാവിലെ ആകട്ടെ അതാ നല്ലത്. ഇങ്ങിനെ ഓരോന്ന് ആലോചിച്ചു സമയം പോയി. മുതലാളി വന്നതും കണക്കുകള്‍ ഏല്പിച്ചു വീട്ടിലേക്കു പോയി.
Posted by Sajeed Noohkhan at 00:30 1 comment:
Saturday, 10 July 2010
ഏകാന്തത ഞാന്‍ ഒരു പാട് ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നതാണ്.  ജീവിതത്തിലെ പോരാട്ടങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ ഒരു ദീര്‍ഖ നിശ്വാസത്തിനായി കിട്ടുന്ന ഒരു വിശ്രമം അതായിരുന്നു എനിക്ക് ഏകാന്തത. പക്ഷേ ഇന്നെനിക്കു അതിനെ ഭയമാണ്. ഒരു ദീര്‍ഖ നിശ്വാസത്തിനായി ഞാനിരുന്നാല്‍ ഞാന്‍ തളര്‍ന്നു പോകുമെന്ന് എനിക്കറിയാം. ചിലപ്പോള്‍ അരുതാത്ത ചിന്തകള്‍ എന്‍റെ മനസ്സിലേക്ക് നിറച്ചു എന്നെ തന്നെ ഇല്ലായ്മ ചെയ്താലോ എന്നൊരു ഭയം. ഒരു മണിക്കൂര്‍ പോലും തികച്ചു എനിക്ക് ഒറ്റയ്ക്ക് ഇരിക്കാന്‍ കഴിയില്ല അങ്ങിനെ ഒരു അവസ്ഥ വന്നാല്‍ ഞാന്‍ ഉടനെ ആരുടെയെങ്കിലും അടുത്തേക്ക് ഓടി ചെല്ലും. എന്നെ വേട്ടയാടുന്ന ദുഷ്ചിന്തകളില്‍ നിന്നും ഒരു ഒളിച്ചോട്ടം. എന്നാലും എത്ര മറക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചാലും, നമ്മളെ പിന്തുടര്‍ന് വരാറുണ്ട് ചില കാര്യങ്ങള്‍. ഒരു  ഒഴിയാ ബാധയായി പലപ്പോഴും മനസ്സില്‍  നൊമ്പരങ്ങളുടെ പൂക്കാലവും, കണ്ണുകളില്‍ ഒരു നനവും സൃഷ്ടിച്ചു പോകുന്ന കാര്യങ്ങള്‍.
വര്‍ഷാ വര്‍ഷം യുനിവേര്സിടികള്‍ സൃഷ്ടിച്ചു തെരുവിലേക്ക് കടി പിടി കൂടാനായി എറിഞ്ഞു കൊടുക്കുന്ന ബിരുദ ധാരികളില്‍ ഒരാളായി ഞാനും മാറിയിരുന്നു. ജീവിത അനുഭവങ്ങളില്‍ നിന്നും ഒരു പാട് ബിരുദാനന്തര ബിരുദങ്ങള്‍ നേടിയത് കൊണ്ടാകും പിന്നെ അതിനു മുകളിലേക്ക് പോകാന്‍ ദൈവം എന്നെ അനുവദിക്കാത്തത്‌. ഒരു ജോലി എന്ന സ്വപ്നം പൂമ്പാറ്റകളെ പോലെ മനസ്സില്‍ പറന്നു കളിക്കാറുണ്ട് എല്ലാ ചെറുപ്പക്കാരുടെയും മനസ്സില്‍. ചിലപ്പോള്‍ ആ സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ പറന്നു ചെന്നിരിക്കുന്നത് പൂമ്പൊടികള്‍ നിറഞ്ഞ ഒരു പുഷ്പത്തില്‍ ആവില്ല പകരം മുള്ളുകളില്‍ ആയിരിക്കും. ഒരു ജോലി എന്നത് എനിക്കൊരു സ്വപ്നം ഒന്നും ആയിരുന്നില്ല. ആരെയും ചതിക്കാതെ, വേദനിപ്പിക്കാതെ, നമ്മുടെ നിയമങ്ങള്‍ തെറ്റിക്കാതെ എന്ത് ജോലിയും ചെയ്യുവാന്‍ ഉള്ള ഒരു മനസും ആരോഗ്യവും ഉണ്ടായിരുന്നത് കൊണ്ട് ആരെയും ബുദ്ധിമുട്ടിക്കാതെ എന്‍റെ കാര്യങ്ങള്‍ എങ്കിലും നടത്തി കൊണ്ട് പോകുവാനുള്ള വക ഞാന്‍ ഉണ്ടാക്കുമായിരുന്നു.
പക്ഷേ ഞാന്‍ സ്നേഹിക്കുന്നവര്‍ അവരുടെ സ്നേഹത്തോടെ ഉള്ള ശാസനകള്‍ അതൊരിക്കലും നിരസിക്കാന്‍ എനിക്കാവില്ലായിരുന്നു.അതെന്നും ജീവിതത്തില്‍ ഞാന്‍ അങ്ങിനെ ആയിരുന്നല്ലോ. അരയില്‍ ഒരു കയര്‍ കെട്ടി ജീവിതത്തിന്റെ കാണാ കയങ്ങളിലേക്ക് എടുത്തു ചാടുമ്പോള്‍ അതിന്‍റെ ഒരു അറ്റം ഞാന്‍ സ്നേഹിക്കുന്നവരുടെ കൈകളില്‍ കൊടുത്തു വൈക്കാറുണ്ട്. അതൊരു ധൈര്യമാണ്. ഒരു പക്ഷേ എന്നെ രക്ഷിക്കാന്‍ ആയില്ലെങ്കിലും, കൂടുതല്‍ ആഴങ്ങളിലേക്ക് ചെന്നു പതിക്കാതെ ഇരിക്കനെങ്കിലും അത് സഹായിക്കും എന്ന വിശ്വാസം. സ്നേഹിക്കുന്നവര്‍ക്ക് മുന്നില്‍ താഴ്ന്നു നില്‍ക്കുന്നതിനു എനിക്കെന്നും ഇഷ്ടമായിരുന്നു. നാളെ നിനക്ക് ഒരു ജോലി കിട്ടിയാല്‍ വേറെ എവിടെ എങ്കിലും പണി എടുത്തിട്ടുണ്ടോ എന്ന് ചോദിക്കുമ്പോള്‍ പറയാന്‍ ഒരു മുന്‍ പരിചയം വേണ്ടേ അതിനു വേണ്ടി എങ്കിലും നീ പോകണം എന്ന് പറഞ്ഞത് കൊണ്ട് മാത്രം  മാസം അഞ്ഞൂറ് രൂപ ശമ്പളം, ദിവസം പത്തു രൂപ ബാറ്റ അതിനു സമ്മതിച്ചു ആ ജോലിക്ക് ചേര്‍ന്നത്‌ തന്നെ.
വാന്‍ സെയില്‍സ് മാന്‍. അതായിരുന്നു ജോലി. മുതലാളിക്ക് ചില കമ്പനി പ്രോടക്റ്റ് തിരുവനന്തപുരം ജില്ലയുടെ വിതരണ അവകാശം ഉണ്ടായിരുന്നു. എനിക്കും ആ ജോലി ഇഷ്ടപ്പെട്ടു. രാവിലെ ഒന്‍പതു മണിയോടെ വാനില്‍ കയറിയാല്‍ തിരുവനന്തപുരം ജില്ലയുടെ മുക്കിലും മൂലയിലുമൊക്കെ കറങ്ങി നടന്നു സാധനങ്ങള്‍ കൊടുക്കുകയും, ബില്ലിടുകയും പിന്നെ വൈകുന്നേരം തിരിച്ചെത്തി കണക്കുകള്‍ ഏല്പിച്ചു രേണ്ട് ബസ്‌ കയറി മടങ്ങി വീട്ടില്‍ എത്തുമ്പോള്‍ രാത്രി പത്തു മണി ആകും. യാത്രകള്‍ എനിക്കെന്നും ഇഷ്ടമായിരുന്നു, വിത്യസ്ത മുഖങ്ങളുമായി പലതും മനസ്സില്‍ പൂട്ടി വെച്ച് നമ്മളെ കടന്നു ചെല്ലുന്ന മുഖങ്ങള്‍, വിവിധ സ്ഥലങ്ങള്‍ ഇതൊക്കെ രസകരമായിരുന്നു. മുതലാളിയും ചെറുപ്പക്കാരന്‍ ആയിരുന്നു. സുധാകരന്‍. അത് കൊണ്ട് തന്നെ ചേട്ടാ അനിയാ വിളിയാണ് ഞങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ ഏപ്പോഴും. ആളും നല്ലവന്‍ ആയിരുന്നു. പക്ഷേ എന്തോ പണം അതിനോട്  സുധാകരേട്ടന് ഒരു ആര്‍ത്തി ആയിരുന്നു. പലപ്പോഴും പിശുക്ക്. അതൊന്നും എന്നെ ബാധിക്കാത്ത വിഷയങ്ങളാണ് അത് കൊണ്ട് തന്നെ എനിക്കത് ശ്രദ്ധിക്കേണ്ട കാര്യവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. എന്നും വൈകുന്നേരം കളക്ഷന്‍ ഏല്പിക്കുമ്പോള്‍ മാത്രം ഞങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ ഒരു തര്‍ക്കം ഉണ്ടാവാറുണ്ട്.
അനിയാ എന്തിനാ ഈ നോട്ടു നീ വാങ്ങിയത് ഇതാകെ കീറി ഇരിക്കുന്നല്ലോ?
ചേട്ടാ സാധനം കൊടുക്കുന്ന സമയത്തെ ചിരി ഒന്നുമല്ല പെണ്ടിംഗ് കാശ് മടക്കി ചോദിക്കുമ്പോള്‍ കടക്കാര്‍ക്ക്. എങ്ങിനെ എങ്കിലും അവര് തരാനുള്ള കാശ് വാങ്ങി അവിടന്ന് മുങ്ങനെ നൊക്കൂ.
എന്നാലും നീ ഇത് വാങ്ങരുതായിരുന്നു.
ഇതിനു എന്തിനാ ഇത്ര ബഹളം. നാളെ ബാങ്കില്‍ കാശ് അടക്കാന്‍ പോകുമ്പോള്‍ ഇത് കൊടുത്തു മാറ്റാമല്ലോ. അല്ലാതെ കടക്കരോട് തര്‍ക്കിച്ചു നിന്നാല്‍ വേറെ കടകളിലെക്കൊന്നും പോകാന്‍ സമയം കിട്ടി എന്ന് വരില്ല.
ഈ തര്‍ക്കം ഒരു വിഷയമല്ല പക്ഷെ പലപ്പോഴും  കീറിയ പത്തിന്റെ നോട്ടാണ് എങ്കില്‍ എനിക്ക് ആ നോട്ടയിരിക്കും ബാറ്റ തരിക. എന്നിട്ട് പറയും ഇത് നീ ആണല്ലോ വാങ്ങിയത് നിനക്ക് തന്നെ ഇരിക്കട്ടെ. തര്‍ക്കിച്ചിട്ടു കാര്യമില്ല എന്നറിയാം അതങ്ങിനെ ആണ്. ഒരു വല്ലാത്ത വാശി സുധാകരെട്ടനുണ്ട്. പിറ്റേന്ന് ബാങ്കില്‍ പോകുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ അത് കൊടുത്തു മാറ്റും. ഇങ്ങിനെ നാല് മാസങ്ങള്‍ കടന്നു പോയി. പക്ഷേ കീറിയ നോട്ടുകളുടെ കാര്യത്തില്‍ ഞാന്‍ എത്ര പറഞ്ഞിട്ടും സുധാകരേട്ടന്‍ മാറിയില്ല. ഒരു ദിവസം കീറിയ നോട്ടുകള്‍ നോക്കി എനിക്ക് തരുന്ന സുധാകരേട്ടന്റെ സ്വഭാവം എനിക്ക് വിനയായി.
ഒരു സ്റ്റോക്ക്‌ ചെക്ക്‌ ചെയ്യുന്ന ദിവസം. അന്ന് പുറത്തൊന്നും പോകണ്ട. രാവിലെ തന്നെ വാന്‍ ഡ്രൈവര്‍ വണ്ടി സര്‍വീസ് ചെയ്യാനായി വര്‍ക്ക്‌ ഷോപ്പിലേക്ക് പോയി. ഞാനും സുധാകരെട്ടനും ആ മാസത്തെ വിറ്റതും, ഇവിടെ ബാക്കി ഉള്ളതും കൂടി എണ്ണി തിട്ടപ്പെടുത്തി. സാധങ്ങള്‍ നിറച്ച പെട്ടികള്‍ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും വലിച്ചും അടുക്കിയുമൊക്കെ നിന്നത് കൊണ്ടാവണം അന്ന് വല്ലാത്ത വിശപ്പ്‌.
സുധാകരേട്ടാ സമയം ആയി. എനിക്ക് വിശക്കുന്നു, ഊണ് കഴിക്കാന്‍ പോട്ടെ, താമസിച്ചാല്‍ അവിടെ ഊണ് തീരും.
ശെരി, നീ നില്‍ക്ക് ഞാന്‍ കാശെടുത്ത് വരാം.
ഇതാ കാശ് പോയി കഴിച്ചു വാ.
മുന്നിലേക്ക്‌ നീട്ടിയ പത്തിന്റെ നോട്ടിന്റെ അവസ്ഥ കണ്ടു ഞാന്‍ ശെരിക്കും ഒന്ന് ഞെട്ടി.
ഇന്നലെ നീ കൊണ്ട് വന്ന കൂട്ടത്തില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നതാ. ഇത് കൊടുത്തു ഊണ് കഴിച്ചാല്‍ മതി.
സുധാകരേട്ടാ ഇത് ബാങ്കില്‍ കൊടുത്തെ മാറാന്‍ പറ്റൂ. കടകളില്‍ എടുക്കില്ല. എന്‍റെ കയ്യില്‍ വേറെ കാശും ഇല്ല. ഞാന്‍ നാളെ ഇത് മാറി തരാം എനിക്ക് വേറെ ഒരു നോട്ടു താ ഞാന്‍ കഴിച്ചു വരാം.
ശെരിക്കും എന്‍റെ കയ്യില്‍ വേറെ കാശു ഉണ്ടാകില്ല. രാവിലെ രേണ്ട് ബസ്‌ കയറി ആണ് ജോലിക്ക് വരുന്നത്. അതിന്‍റെ ബാക്കി ഒരു അഞ്ചോ ആറു രൂപ കാണും.
അത് പറ്റില്ല നീ കൊടുത്തു നോക്ക് മാറും.
പിന്നെയും കുറെ നേരം തര്‍ക്കിച്ചു നോക്കിയിട്ടും ഒരു രക്ഷയുമില്ല. വിശന്നിട്ടു വയ്യാ. ഓഫീസില്‍ നിന്നും മെയിന്‍ റോഡില്‍ എത്താന്‍ തന്നെ പത്തു മിനിറ്റ് നടക്കണം. നല്ല വെയിലും ഉണ്ട്. കയ്യില്‍ ആ കീറിയ നോട്ടും വാങ്ങി നടന്നു ഹോട്ടലിനു മുന്നില്‍ എത്തി. നല്ല തിരക്കുണ്ട്‌. ആദ്യം ഊണിനുള്ള ടോക്കണ്‍ എടുക്കണം അതാണ്‌ അവിടത്തെ രീതി. കയ്യില്‍ ഇരിക്കുന്ന നോട്ടിന്റെ അവസ്ഥ അറിയാവുന്നത് കൊണ്ട് ഒരു ചമ്മല്‍. കാശ് കൌണ്ടറില്‍ തിരക്കൊഴിഞ്ഞതും പതിയെ അടുത്ത് ചെന്നു.
ടോക്കണ്‍ എന്‍റെ മുന്നിലേക്ക്‌ നീട്ടി എന്‍റെ കയ്യിലെ കാശ് വാങ്ങിയ ഉടനെ തന്നെ അയാള് പറഞ്ഞു.
ഈ നോട്ടു എടുക്കില്ല, വേറെ തരൂ.
മനസ്സില്‍ വേദനയോടെ അയാളെ ഒന്ന് നോക്കി. എന്‍റെ തൊണ്ട ഇടറി. കണ്ണ് നിറയുന്നതിനു മുന്നേ ഊണിനുള്ള ടോക്കണ്‍ തിരികെ മേശപ്പുറത്തേക്ക് വച്ചു  ഞാന്‍ പറഞ്ഞു
എന്‍റെ കയ്യില്‍ വേറെ കാശില്ല. പറഞ്ഞതും കടയുടെ പുറത്തേക്കു നടന്നു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
എന്‍റെ മുഖത്തെ ദയനീയതയും അവസ്ഥയും മനസ്സിലാക്കിയിട്ടാവണം അയാള് വിളിച്ചു. ഏയ് അവിടെ നിന്നേ,
തിരിഞ്ഞു നോക്കാതെ ഇരിക്കാന്‍ പറ്റിയില്ല കാരണം അത്രയ്ക്ക് വിശപ്പുണ്ടായിരുന്നു.
എന്‍റെ നേര്‍ക്ക് ടോക്കണ്‍ നീട്ടിയിട്ട്‌ പറഞ്ഞു ആ കാശു തന്നിട്ട് പോയി ഊണ് കഴിച്ചോളൂ.
എന്‍റെ നിറ കണ്ണുകള്‍ അയാള്‍ കാണാതെ ഒളിച്ചു ടോക്കണ്‍ എടുത്തു ഒരു മേശയുടെ മൂലക്കിരുന്നു. എന്‍റെ മുന്നില്‍ കൊണ്ട് വച്ച ചുടു ചോറില്‍ ഞാന്‍ എത്ര അടക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചിട്ടും കണ്ണീര്‍ തുള്ളികള്‍ ഇറ്റു വീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ജീവിതത്തില്‍ പിന്നെയും ഒരുപാട് തവണ കരഞ്ഞിട്ടുണ്ട് പക്ഷേ ഒരിക്കലും അന്നത്തെ കണ്ണീരിന്റെ ചൂടും പൊള്ളലും വേറെ ഒരിക്കലും ഉണ്ടായിട്ടില്ല.  ആത്മാഭിമാനത്തിന് ഏറ്റ മുറിവ് ജീവിതത്തില്‍ ഒരിക്കലും അങ്ങിനെ ഒരാളിന്റെ മുന്നില്‍ നില്‍കേണ്ടി വന്നിട്ടില്ല, വിശപ്പും, ഇത്രയും നാള്‍ എത്ര ആത്മാര്‍ഥതയോടെ പണി എടുത്തിട്ടും സുധാകരേട്ടന്‍ എന്നോട് ഇത് ചെയ്തല്ലോ ഇങ്ങിനെ ഒരു പാട് കാര്യങ്ങള്‍ മനസ്സില്‍ മിന്നി മാഞ്ഞു കൊണ്ടേ ഇരുന്നു. ഊണ് കഴിച്ചു ഇറങ്ങി വരുമ്പോള്‍ നന്ദിയോടെ അയാളെ നോക്കി ഒന്ന് ചിരിച്ചു. ആ ചിരിക്കു വല്ലാത്ത നൊമ്പരമുണ്ടായിരുന്നു.  ഊണ് കഴിഞ്ഞു മടങ്ങി എത്തിയ എന്നോട് സുധാകരേട്ടന്‍ ചോദിച്ചു
ഊം എന്നൊരു മൂളല്‍ മാത്രം മടക്കി. വിങ്ങുന്ന മനസോടെ പണികള്‍ തീര്‍ത്തു ബസ്‌ കയറിയതാണ്. പിന്നെ ഒരിക്കലും ആ ജോലിക്ക് ഞാന്‍ പോയിട്ടില്ല. കുറെ പ്രാവശ്യം എന്നെ വിളിച്ചിരുന്നു ഓരോ ഒഴിവുകള്‍ പറഞ്ഞു ഒഴിഞ്ഞു മാറി എങ്കിലും ഒരിക്കലും അതിന്‍റെ കാരണം ഞാന്‍ പറഞ്ഞില്ല.
അന്നെനിക്ക് അയാളോട് ഒരുപാട് ദേഷ്യം തോന്നിയിരുന്നു ഏങ്കിലും, ഇപ്പോള്‍ എനിക്ക് വിരോധം ഒന്നും തോന്നാറില്ല കാരണം വിശക്കുമ്പോള്‍ കയ്യില്‍ പണമില്ലാത്ത ഒരുവന്റെ മാനസിക അവസ്ഥ എങ്ങിനെ ആയിരിക്കുമെന്ന് മനസിലാക്കി തന്നത് സുധാകരെട്ടനാണ്. ഇന്നും ഞാന്‍ കാണാറുണ്ട് പലരുടെയും മുഖത്ത് അന്ന് എന്‍റെ മുഖത്ത് ഉണ്ടായിരുന്ന ആ ദയനീയ അവസ്ഥ.
ജീവിതത്തില്‍ ആരോടും കടപ്പാടുകള്‍ ഉണ്ടാവരുത് എന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നവര്‍ ആണ് പലരും. പക്ഷെ ഒരു ആളോട്  കടപ്പാട് ഉണ്ടാകാന്‍ വര്‍ഷങ്ങളുടെ പരിചയം ഒന്നും വേണ്ടാ ഒരു നിമിഷം മതിയാവും അതും അന്നാണ് ഞാന്‍ പഠിച്ചത്. ഊണിനുള്ള ടോക്കണ്‍ എന്‍റെ മുന്നില്‍ ഒരു ചെറു ചിരിയോടെ നീട്ടിയ, കണ്ണട വച്ച പ്രായം ചെന്ന താങ്കളുടെ മുഖം ഇന്നെനിക്കു അവ്യക്തമാണ്. ഒരു പക്ഷെ നിറഞ്ഞ എന്‍റെ കണ്ണുകള്‍ അങ്ങയുടെ രൂപം എന്നില്‍ നിന്നും മറച്ചതു ആവാം, അല്ലെങ്കില്‍ അത്തരം ഒരു അവസ്ഥയില്‍ തല കുമ്പിട്ടു നിന്ന ഞാന്‍ അങ്ങയെ ശ്രദ്ധിക്കാതെ പോയതാവാം. പക്ഷേ അവ്യക്തമെങ്കിലും അങ്ങയോടു എനിക്കും ഒരു കടപ്പടായി. ഒരിക്കലും തിരിച്ചു വീട്ടാന്‍ പറ്റാത്ത ഒരു കടപ്പാട്.  വൈക്കം മുഹമ്മദ്‌ ബഷീര്‍ എന്ന മഹാനായ എഴുത്തുകാരന്‍ തന്റെ പോക്കറ്റടിച്ച കള്ളന്‍ പിന്നെ അത് മടക്കി കൊടുത്തപ്പോള്‍ ആ കള്ളനു ഒരു പേര് കൊടുത്തു "ദയ" . സാഹചര്യങ്ങള്‍ വ്യത്യസ്തം ആണെങ്കിലും അങ്ങയെയും എന്തെങ്കിലും ഒരു പേരിട്ടു വിളിക്കണം എന്ന് ഞാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.  എന്താണ് വിളിക്കേണ്ടത് ദയ എന്നാണോ അതോ ദൈവം എന്നോ?
Posted by Sajeed Noohkhan at 08:02 6 comments:
Wednesday, 7 July 2010
pranayam innu - kuthikkurikkalukal
നുഴഞ്ഞു കയറ്റം, ഞാന്‍ വിശ്വസിച്ചില്ല
കണ്ണുകള്‍ അടച്ചു പൂട്ടി ഉറങ്ങുന്ന
എന്‍ സ്വപ്നങ്ങളില്‍ നീ കടന്നുവന്നപ്പോള്‍
മോണിട്ടറും, കീ ബോര്‍ഡും ഉണ്ടല്ലോ
പ്രായമെന്ന വൈറസ്‌ കുടിയേറിയ മനസ്സില്‍
നിന്നോര്‍മകള്‍ മാഞ്ഞു പോകാതെ കാക്കുവാന്‍
വീണ്ടുമൊരു ഹാര്ഡ് ഡിസ്ക് എനിക്കില്ലല്ലോ
ഇന്ധന വില കൂടി ഹര്‍ത്താല്‍
സാധന വില കൂടി ഹര്‍ത്താല്‍
എന്‍ മനസ്സില്‍ നിന്‍ വില കൂടിയപ്പോള്‍
എനിക്കും തന്നു നീ ഒരു നീണ്ട ഹര്‍ത്താല്‍
നിന്നോര്‍മകള്‍ എന്‍ മനസ്സിന്‍ ചില്ലുകള്‍
Posted by Sajeed Noohkhan at 23:40 2 comments:
ഇരുളിന്റെ മറപറ്റി സദാചാര പ്രേമികള്‍
നിന്‍ മാംസം തിന്നുവാന്‍  വന്നിടുന്നു
അറവു ശാലയില്‍ വില ചോദിക്കില്ലവര്‍
നിന്‍ മാംസത്തിനു മാത്രം വില ചൊല്ലിടും
എരിയുന്ന വയറും, കരയുന്ന പൈതലും
നിന്‍ മനസിലൊരു തേരോട്ടം നടത്തവേ
മാംസ ദാഹിതന്‍ വൈകൃതങ്ങള്‍ ഏറ്റുവാങ്ങവേ
ചതയുന്ന നിന്‍ കൂന്തലും, മലരും പറഞ്ഞിടും
വിലയുയര്‍ന്ന ഉടയും, അധരങ്ങളില്‍ ചായവും
കണ്ണുകളില്‍ മിന്നലും, വാക്കുകളില്‍ കൊഞ്ചലും
കൈകളില്‍ തുളുമ്പുന്ന മധു പാത്രവുമായ്
വിശപ്പിന്റെ വിളിയറിയാതെ, പൈതലിന്‍ മുഖമോര്‍ക്കാതെ
പട്ടു മെത്തയില്‍ പരപുരുഷനുമോത്തു ശയിച്ച്ചിടുമവള്‍ക്കും
ചൂടുമൊരു നാമം "സ്ത്രീത്വത്തിന്‍ പ്രതീകം".
Posted by Sajeed Noohkhan at 23:02 1 comment:
Thursday, 1 July 2010
എലി പിറന്നാള്‍ എന്ന് ടൈറ്റില്‍ കണ്ടിട്ട് എലിയുടെ പിറന്നാള്‍ എന്ന് കരുതണ്ട കഥ ഇങ്ങിനെ ആണ്.
കുറച്ചു ദിവസങ്ങള്‍ക്കു മുന്‍പ് റൂമില്‍ ഒരു ബുക്കും വായിച്ചു കിടന്നപ്പോളാണ് എന്തോ ഒരു സാധനം കതകിനു അടിയില്‍ കൂടി മുറിക്കുള്ളിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചത്‌. എഴുന്നേറ്റു നോക്കിയപ്പോള്‍ കണ്ടത് ഒരു എലിയാണ്. എന്‍റെ വിരലിന്റെ അത്രയുമേ ഉള്ളൂ. എന്നെ കണ്ടത് കൊണ്ടാണോ അതോ എന്‍റെ ഗ്ലാമര്‍ കണ്ടു പേടിച്ചിട്ടാണോ എന്നറിയില്ല റൂമിനുള്ളിലേക്ക് ഒരു പാച്ചില്‍. ശെടാ ഇത്രയും കാലം ഇത് ഇല്ലായിരുന്നല്ലോ. ഇപ്പോള്‍ എവിടുന്ന് പൊട്ടി മുളച്ചു. അതിഥി ദേവോ ഭവ എന്നാണ് ചൊല്ല്. പക്ഷേ ഈ അതിഥിയെ അങ്ങിനെ കാണാന്‍ പറ്റില്ല. നേരം പോക്കിന്  ഒരു മല പോലും തുറക്കും ഇവര്‍. അതിനുള്ള  ശക്തി ഉള്ളവരാണ് ഇവര്‍. ഇവനെങ്ങാനും നേരം പോക്കിന് ഞങ്ങളുടെ ഉടുതുണി എങ്ങാനും തുരന്നലോ? രാവിലെ എണീറ്റാല്‍ കയ്യില്‍ കിട്ടുന്ന ഡ്രസ്സ്‌ എടുത്തു ഇട്ട്‌ ഓഫീസിലേക്ക് ഓടുന്നവരാണ് ഞങ്ങള്‍. ഇവനെങ്ങാനും അത് തുരന്നു വച്ചാല്‍ അതൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാന്‍ സമയം കിട്ടി എന്ന് വരില്ല. അതിട്ടാവും ഓഫീസില്‍ എത്തുക. കാണാന്‍ പാടില്ലാത്തത് വല്ലതും മറ്റുള്ളവര് കണ്ടാല്‍ പിന്നെ എത്ര കാലം കഴിഞ്ഞാലും എത്ര സമ്പാദിച്ചാലും ആ മാനക്കേട്‌ മാറുമോ.
സഹ മുറിയാന്മാര്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ കാര്യം പറഞ്ഞു. എല്ലാവരുടെയും മുഖത്ത് മരണ വീട്ടില്‍ നില്‍ക്കുന്ന പ്രതീതി. മൊത്തം നാല് കട്ടിലും ഒരു മേശയും പിന്നെ നാല് പേരുടെ തുണി വിക്കുന്ന അലമാരയും, വേറെ ഒരു ടേബിള്‍ ഉം ഇത്രയുമാണ് അവിടെ ഉള്ളത്. നാലാളും കമ്പും വടിയുമായി ഓരോ കട്ടിലിനു അടിയില്‍ കുത്തും അത് അവിടന്ന് ചാടി അടുത്ത കട്ടിലിനു അടിയിലേക്ക് പോകും. ഇങ്ങിനെ നാട്ടിലെ സര്‍ക്കാര്‍ സ്ഥാപനത്തില്‍ ഒരു പേപ്പര്‍ ശെരിയാക്കാന്‍ നമ്മള് നടക്കില്ലേ അത് പോലെ നടത്തി. ഇടക്കെപോഴോ ഞങ്ങളുടെ ഈ ശല്യം സഹിക്കാന്‍ വയ്യാതെ അവന്‍ പുറത്തേക്കു പോയി. എയര്‍ ഇന്ത്യ എക്സ്പ്രസ്സ്‌ വിമാനത്തില്‍ നിന്നും ജീവനോടെ താഴെ ഇറങ്ങിയത്‌ പോലെ ഞങ്ങള്‍ ദീര്‍ഖ നിശ്വാസം വിട്ടു.
പക്ഷേ ഇതിനെ ആയിരിക്കുമോ വിധി എന്ന് പറയുന്നത്. പ്രശ്നം അവിടെ കൊണ്ടും തീര്‍ന്നില്ല. പിറ്റേന്നും കിടക്കാന്‍ നേരത്ത്, ഞങ്ങളെ കാണാന്‍ വേണ്ടി എലി വീണ്ടും വന്നു. പതിവ് പോലെ ഞങ്ങള്‍ തുരത്തും ആള് പുറത്തു പോവും. കുറ്റം പറയരുതല്ലോ രാത്രി ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞാല്‍ ഉടനെ കിടക്കാന്‍ പാടില്ല എന്ന് മുതിര്‍ന്നവര്‍ പറഞ്ഞു കേട്ടിടുണ്ട്. അത് കൊണ്ട് ഞങ്ങള്‍ക്ക് നല്ല വ്യായാമം ആയിരുന്നു കുറച്ചു ദിവസം. നമ്മള് മുകളിലേക്ക് വിടുന്ന റോക്കറ്റ് പോലെ എപ്പോള്‍ എവിടെ എലി  ലാന്‍ഡ്‌ ചെയ്യും എന്ന് പറയാന്‍ പറ്റാത്ത അവസ്ഥ. പറക്കും തളിക സിനിമയിലെ ഹരി ശ്രീ അശോകന്റെ റോള്‍ ഞങ്ങള്‍ ഏറ്റെടുത്തു. എല്ലാ ശ്രമവും പരാജയപ്പെട്ടു കട്ടിലില്‍ ചെന്നിരിക്കും വിഷാദത്തോടെ. സത്യം പറയാമല്ലോ അറിയാവുന്ന ഒരാള് അസുഖം ബാധിച്ചു ആശുപത്രിയില്‍ കിടന്നാല്‍ പോലും ഇത്രേം വിഷമം ഉണ്ടയിക്കാനില്ല ഞങ്ങള്‍ക്ക്. സ്വപ്നത്തിലും ഇടയ്ക്കു എലി വന്നു കാണണം, ഭാഗ്യം അടുത്ത് ആരും കിടക്കാത്തത്. ഇല്ലെങ്കില്‍ അവര്‍ക്കും കിട്ടിയേനെ സ്വപ്നത്തില്‍ എലിയെ തല്ലുന്ന തല്ലു.
അങ്ങിനെ ഒരു  ദിവസം എലിയെ ഓടിച്ചു ഞങ്ങള്‍ ഒരു മേശക്കടിയില്‍ എത്തിച്ചു. ആ മേശക്കു ഒരു പ്രാധാന്യം ഉണ്ട്. അതിന്‍റെ കാലുകള്‍ കാര്‍പെറ്റില്‍ പതിഞ്ഞിരിക്കും. വശങ്ങളില്‍ ഗാപ്‌ ഇല്ല. ഞങ്ങളുടെ ശല്യം കാരണം ഇവന്‍ ഓടി കയറിയത് അതിന്‍റെ പിന്നില്‍ ആയിരുന്നു. ശെരിക്കും ഒരു കുത്ത് കൊടുക്കാനായി മേശയുടെ ഒരു വശം ഒന്ന് ഉയര്‍ത്തിയപ്പോള്‍ അവന്‍ അതിനകത്തേക്ക് കയറി പോയി. അപ്പോള്‍ തന്നെ ഞങ്ങള്‍ മേശ പഴയത് പോലെ വച്ച്. ആള് അതിനുള്ളില്‍ കുടുങ്ങി. ഒരു കുഞ്ഞുണ്ടായപ്പോള്‍ പോലും ഇത്രേം സന്തോഷിച്ചു കാണില്ല. പിന്നെ ആയിരുന്നു ടെന്‍ഷന്‍ എങ്ങിനെ അവനെ കൊല്ലും. മേശ ഒന്ന് ഉയര്‍ത്തി വച്ചാലെ കമ്പ് അതിനുള്ളില്‍ ഇടാന്‍ പറ്റൂ. പക്ഷേ ഉയര്‍ത്തിയാല്‍ ആ വിടവിലൂടെ അവന്‍ പുറത്തു ചാടി രക്ഷപ്പെടും. ഞങ്ങള് നാലാളും ആലോചിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. ഈശ്വരാ പബ്ലിക്‌ പരീകഷകളില്‍ ഒക്കെ ഇങ്ങിനെ ആലോചിച്ചു എഴുതിയിരുന്നെങ്കില്‍ എനിക്ക് റാങ്ക് കിട്ടുമായിരുന്നു. അവസാനം ഒരു ഐഡിയ തോന്നി. മേശ ചെറുതായി ഒരു ഭാഗം ഉയര്‍ത്തി അതിനുള്ളില്‍ പിഫ്ഫ് പാഫ്ഫ് (പാറ്റയെ കൊള്ളാന്‍ അടിക്കുന്ന സ്പ്രേ) അടിക്കുക. അത്യാവശ്യം ഭാരം ഉള്ള മേശ ആണ്. അങ്ങിനെ ന്യൂ രാജസ്ഥാന്‍ മാര്‍ബിള്‍ പരസ്യത്തില്‍ വരുന്ന സുമോക്കാരെ പോലെ ഞങ്ങള് രേണ്ട് പേര്‍ മേശ തൂക്കാന്‍ നിന്നു, ഒരാള്‍ വടിയുമായി നിന്നു ഇടയ്ക്കു ചാടിയാല്‍ തല്ലാമല്ലോ. വേറെ ഒരാള്‍ സ്പ്രേ ചെയ്യാന്‍ തുടങ്ങി. ഇതിനെ ആണ് ടീം വര്‍ക്ക്‌ എന്ന് പറയുന്നത്. സ്പ്രേ ചെയ്തു കഴിഞ്ഞു മേശ പഴയത് പോലെ വച്ചു. ഇനി അതിന്‍റെ മണം അടിച്ചു അവന്‍ ചാവട്ടെ രാവിലെ എടുത്തു പുറത്തു കളയാം.
ചീയേര്‍സ് പറയാന്‍ സാദനം ഇല്ല. അത് കൊണ്ട് നിറച്ചു വച്ചിരുന്ന കുപ്പിയിലെ വെള്ളം കുടിച്ചു ഞങ്ങള്‍ ആശ്വസിച്ചു. ലോകം കീഴടിക്കിയ ഹിട്ട്ലരും, മുസ്സോളിനിയും ഒന്നും ഇത്രേം സന്തോഷിച്ചു കാണില്ല. അന്ന് സുഖമായിട്ടു ഉറങ്ങി. രാവിലെ എഴുന്നേറ്റതും ഞങ്ങളുടെ ഓഫീസ് എല്ലാം മറന്നു. അട വച്ചിരുന്ന കോഴി മുട്ട വിരിഞ്ഞോ എന്ന് നോക്കുന്ന പോലെ ആയിരുന്നു. പതുക്കെ മേശ ഉയര്‍ത്തി നോക്കി. ആദ്യം നോക്കിയാ ആള് ഞെട്ടി. പിന്നെ ആ ഞെട്ടല്‍ മറ്റുള്ളവരിലേക്ക് പകര്‍ന്നു. ആരെങ്കിലും മരിച്ചു എന്ന് കേട്ടാല്‍ നമ്മുടെ നേതാക്കള്‍ പറയുന്ന പോലത്തെ ഒരു വിലയും ഇല്ലാത്ത ഞെട്ടല്‍ അല്ല കേട്ടോ. ശെരിക്കും ഞെട്ടി. കാരണം എലി അവിടെ ഇല്ല. ചത്തിട്ടുമില്ല, ജീവനോടെ കണ്ടതും ഇല്ല. ആട് കിടന്ന സ്ഥലത്ത് പൂട എങ്കിലും കാണണ്ടേ. എലി കിടന്ന സ്ഥലത്ത് എലിയുടെ പൂട പോയിട്ട്, അതിന്‍റെ കാഷ്ടം പോലും ഇല്ല. എങ്ങിനെ പുറത്തു പോയി. ഒരു വിടവ് പോലും ഇല്ലല്ലോ. പിന്നെ കുറെ നേരം ഒരു ആള്‍ അയിന്‍സ്ടീന്‍ ആയി, ഒരാള്‍ അബ്ദുല്‍ കലാം ആയി വിശദമായി റിസേര്‍ച് നടത്തി  എന്നിട്ടും അഴിമതിയില്‍ പെട്ട മന്ത്രിമാരുടെ കേസ് പോലെ  എങ്ങിനെ പുറത്തു പോയി എന്ന് ഒരു പിടിയും കിട്ടിയില്ല. സുകുമാര കുറുപ്പ് പോലെ ഇതിനെയും പിടികിട്ടാ എലിയായി പ്രഖ്യാപിക്കേണ്ടി വരുമല്ലോ .  ഞങ്ങളെ നോക്കി എവിടെ എങ്കിലും ഇരുന്നു എലി ചിരിച്ചു കാണും.
പക്ഷേ അങ്ങിനെ വെറുതെ വിടാന്‍ പറ്റില്ലല്ലോ. വൈകുന്നേരം ആലോചിക്കാം എന്ന് പറഞ്ഞു ഞങ്ങള്‍ പിരിഞ്ഞു. എലിയെ തല്ലാന്‍ സ്ഥിരമായി റൂമില്‍ വച്ചിരുന്ന വടിയെ നോക്കി ഞങ്ങള്‍ വിട പറഞ്ഞു. പ്രണയിനിയെ പിരിഞ്ഞു പോകുന്ന കാമുകനെ പോലെ. അങ്ങിനെ വൈകുന്നേരം ഞങ്ങള്‍ ഒരു മീറ്റിംഗ് സംഖടിപ്പിച്ചു. എല്ലാരുടെ മുഖത്തും ഗൌരവം. യു. എന്നില്‍ പോലും ഇത്രേം ടെന്‍ഷനില്‍ ഒരു മീറ്റിംഗ് നടന്നു കാണില്ല. അവസാനം ഞങ്ങള്‍ ഒരു തീരുമാനത്തില്‍ എത്തി. വ്യാഴാഴ്ച ഉച്ചക്ക് ശേഷം ഒഴിവു ദിനത്തില്‍. എല്ലാ സാധനങ്ങളും എടുത്തു പുറത്തിടുക. എന്നിട്ട് എലിയെ എങ്ങിനെ എങ്കിലും പിടിക്കണം.ഈശ്വരാ അന്നാണല്ലോ എന്‍റെ പിറന്നാള്‍. പക്ഷെ അതിനെക്കാളും വലുതല്ലേ എലി പിടിത്തം. അങ്ങിനെ ആ സുദിനം വന്നു. ഡ്യൂട്ടി കഴിഞ്ഞു വന്നതും ആയുധങ്ങള്‍ ശേഖരിച്ചു വൈക്കാന്‍ തുടങ്ങി. ഒരു മൂന്നാം ലോക മഹാ യുദ്ധം ഉണ്ടായാല്‍ പോലും ഇങ്ങിനെ ആയുധങ്ങള്‍ ശേകരിക്കില്ല എന്ന് തോന്നി. പാക്കിസ്ഥാന്‍ ബോര്ടരില്‍ നുഴഞ്ഞു കയറ്റം തടുക്കാന്‍ വേണ്ടി തടയുന്നത് പോലെ എലി പുറത്തു ചാടാന്‍ സാധ്യത ഉള്ള എല്ലാ വഴികളും ഞങ്ങള്‍ അടച്ചു.
ഉച്ച ഊണ് കഴിഞ്ഞതും എലി വേട്ട തുടങ്ങി. ഓരോന്നായി പുറത്തു വന്നു, കട്ടില്‍ മേശ എല്ലാം. ഇതിനെ ആയിരിക്കുമോ എലിയെ പേടിച്ചു ഇല്ലം ചുടുക എന്ന് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവുക. കുറെ ദിവസം ഭക്ഷണം കിട്ടാതെ കിടന്നിട്ടു ഭക്ഷണം കണ്ട ആക്രാന്തം ആയിരുന്നു ഞങ്ങള്‍ക്ക്. നാല് പേരും തമിഴ് സിനിമയില്‍ ഹീറോ ചാടുന്നത് പോലെ റൂമിനുള്ളിലേക്ക് ചാടി വീണു. കാര്‍പെറ്റ് ഒന്ന് ഉയര്‍ത്തി നോക്കിയപ്പോള്‍, ഇവന്മാര് ഇത് എന്ത് പനിയ കാണിക്കുന്നേ എന്ന് താടിക്ക് കയ്യും കൊടുത്തു ആലോചിക്കുന്നു എലി. ഞങ്ങളെ കണ്ടതും അവന്‍ പുറത്തേക്കു ചാടി. പിന്നെ കുറെ നേരം ലോക കപ്പു ഫുട് ബോള്‍  ആയിരുന്നു അവിടെ. തല്ലാന്‍ നിന്നതില്‍ ഒരാള് മറിഞ്ഞു വീണു ചാരി വച്ചിരുന്ന ഒരു അടുപ്പ് മറിഞ്ഞു എന്‍റെ കാലില്‍ വീണു അങ്ങിനെ കുറെ നേരം പഴയ തച്ചോളി ഒതേനന്‍ സിനിമയില്‍ വന്ന യുദ്ധം പോലെ തോന്നി. അവസാനം എന്തായി എന്നാവും നിങ്ങള്‍ ആലോചിക്കുക. എലി പുറത്തു ചാടി രക്ഷപ്പെട്ടു. പോകുമ്പോള്‍ മനസ്സില്‍ വിചാരിച്ചു കാണും അത്. ഇത്രേം പോലീസ് കാവല്‍ നില്‍കുന്ന കണ്ണൂര്‍ ജയിലില്‍ നിന്നും ആള്‍ക്കാര് ചാടുന്നു പിന്നെയാണോ നിങ്ങള് നാല് പേര്.
ഒളിമ്പിക്സില്‍ ഓടി തളര്‍ന്ന പീ.ടീ. ഉഷയെ പോലെ കിതച്ചു ഞങ്ങള്‍ ഇരുന്നു. എലിയെ കിട്ടിയതും ഇല്ല. ഇനി പുറത്തു കിടക്കുന്ന സാധനങ്ങള്‍ എല്ലാം അകത്തു കൊണ്ട് വരികയും വേണം. രാത്രിയില്‍ കാലില്‍ അടുപ്പ് വീണു തൈലമിട്ട ഭാഗത്ത്‌ വെറുതെ തഴുകി, വേദന സഹിച്ചു കിടക്കുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ ഓര്‍ത്തു  ഒരു പാട് പിറന്നാളുകള്‍, വന്നിട്ടുണ്ട്, ചിലപ്പോളൊക്കെ മറന്നും പോയിട്ടുണ്ട്. പക്ഷെ ഇങ്ങിനെ ഒരു പിറന്നാള്‍ ആഘോഷം ജീവിതത്തില്‍ ആദ്യമായിട്ടാണ്.
ഞങ്ങളുടെ ഈ പരാക്രമം കണ്ടു സഹതാപം തോന്നിയിട്ടാവണം പിന്നെ അവന്‍ വന്നില്ല. എന്നാലും എലിയെ പിടിക്കാനുള്ള പശ ഒരു പേപ്പറില്‍ തേച്ചു അവനു വേണ്ടി കാത്തിരിക്കുകയാണ് ഞങ്ങള്‍. ആദ്യ രാത്രിയില്‍ ഭാര്യയെ ഇത്രത്തോളം കാത്തിരുന്നു കാണില്ല. പലപ്പോഴും ആ പശ തേച്ച പേപ്പര്‍ ഞങ്ങള് ചവിട്ടി കാലു ചീത്തയാക്കി. എവിടെയെങ്കിലും ഒളിഞ്ഞിരുന്നു എലി പറയുന്നുണ്ടാവും നീ പോ മോനെ ദിനേശാ, അതിമോഹമാണ്, അതി മോഹം.............
Posted by Sajeed Noohkhan at 01:00 20 comments:
Newer Posts Older Posts Home
Subscribe to: Posts (Atom)
View my complete profile
velipeduthatha pranayam - 3
velipeduthatha pranayam - 2
velipeduthatha pranayam - 1
pranayam innu - kuthikkurikkalukal
Feedjit Live Blog Stats
Feedjit Live Blog Stats
Ethereal template. Powered by Blogger.