ml ml fr en en en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en ml en en ml ml ml ml ml ml ml ml en en en ml en ml ml ml ml ml ml ml en en en en en ml en ml en en cs en da en en cs en cs en da en en cs en en en cs cs en en cs cs en en en en cs da en da cs en en cs cs en en ml en en en cs cs da en da cs en en cs cs en en en
അളിയന്‍ അങ്ങനൊന്നും വിളിച്ച് മക്കാറാക്കുന്ന ആളല്ല. ഞാന്‍ രണ്ടു തവണയും ജബ്ബാര്‍ മൂന്ന്‍ തവണയും ഫോണ്‍ കട്ട് ചെയ്തു. പടം തകര്‍ത്തോടുകയല്ലേ കോയാ...ആരായാലും ഫോണ്‍ കട്ട് ചെയ്തു പോകും. ഇന്റര്‍വെല്‍... ജബ്ബാര്‍ പുകയെടുത്ത് തിരികെ വിളിച്ചു. “അളീ....തീയറ്ററിലാടാ...കിടൂന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ ഒന്നൊന്നര പടം....സസ്പെന്‍സ് കൊണ്ടു പോണ സ്റ്റയിലാണ് മച്ചൂ...ങാ...പറ..എന്ത്‌ പറ്റി....അയ്യോ...ആണോ?..സീനായാ?..ശെടാ...തല്ക്കാലം ഒന്ന് പിടിച്ച് നിന്നേര്...ഞാനും കോരനും അങ്ങ് വന്നേക്കാം...”. ജബ്ബാര്‍ ഫോണ്‍ കട്ട് മാടി തിരികെ സീറ്റില്‍ വന്നിരുന്നു. അവന്‍ ആളിത്തിരി ചാറിയ മട്ടുണ്ട്. തിരികെ സീറ്റില്‍ വന്നിരുന്ന് പാളി നോക്കി. ഞാനൊന്ന് തിരിഞ്ഞ് ചോദിച്ചു- “ങ്ങും....ടാ ജബ്ബൂ..അവനെ ഞാനും വിളിച്ചു...ഒടുക്കത്തെ ബിസി..പിന്നെ... അവന്‍  മെസ്സേജ് അയച്ചെടാ...ശോ...പോയാലോ?. പക്ഷെ! പടം....”. ഇടക്കൊന്ന് പറഞ്ഞോട്ടെ...സിനിമാന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ ഞാനും ജബ്ബുവും അങ്ങനാ. ”അല്ലേല്‍ തീരട്ടെ അല്ലേ?”. അളിയന്‍ ചറപറാ വിളിക്കുന്നുണ്ട്. ഇടക്ക് ഞാന്‍ ഫോണെടുത്ത്- “ഡാ.. ഞങ്ങള്‍ വരാം..പ്രശ്നം ഒന്നും ഇല്ലാലോ അല്ലേ?”. അത് ചോദിച്ചതേ ഉള്ളൂ. സൈഡില്‍ നിന്നും പുറകില്‍ നിന്നും ഉഗ്രന്‍ തെറി. അതും മലയാളത്തില്‍. “നിനക്ക് വേണേല്‍ പുറത്തു പോയിരുന്നു സോള്ളടാ...”.പുറകെ ഒരു ചൂട് ബീപ്പും. ഞങ്ങളുടെ തൊട്ടടുത്ത് ഫാമിലിയാണെന്ന് തോന്നിച്ച രണ്ട് പേര്‍ പിറുപിറുത്തു. “ശോ..ഇവിടേം മലയാളിയാ...ഡീ എന്നെയോ നിന്നയോ അറിയാവുന്ന ആരോ ഒരാള്‍ പുറകിലുണ്ട്. ഇനി ഇവിടെ ഇരിക്കണ്ടാ...അടുത്ത ഷോയ്ക്ക് കേറാം.വാ...അല്ലങ്കില്‍ തന്നെ വേറെ പടമില്ലേ ഇവിടെ!..“. അതും പറഞ്ഞവന്‍ അടുത്തിരുന്ന കൊച്ചിന്‍റെ ഷാളിന്‍റെ തുമ്പ് തലയിലിട്ട് എക്സിറ്റ് നോക്കി തല കുനിച്ച് നടന്നു. ജബ്ബാര്‍ ചിരിച്ചുപെരുത്തു. “അളിയാ വിളി വന്നത് നിനക്കാണെങ്കിലും വാങ്ങാന്‍ വേറെ ആളുണ്ടായിരുന്നു...അവരെ കണ്ടാല്‍ തന്നെ അറിയാം ഏതോ നല്ല ഉഗ്രന്‍  ഫാമിലീന്നാ..പിന്നല്ലാ..”. പടം ക്ലൈമാക്സിലേക്ക്. എന്‍റെ ഫോണ്‍ പതിനാറു തവണ പിടച്ച് ഗ്യാസ് തീര്‍ന്ന കാലിക്കുറ്റി പോലെ ചത്ത്‌ മലര്‍ന്നു.
അവര്‍ രണ്ട് പേര്‍. നാല് കണ്ണുകള്‍. അരണ്ട മെഴുകിതിരി വെളിച്ചം. ബാക്ക്‌ ഗ്രൗണ്ടില്‍ ശാന്ത സംഗീതം. പാതി മുറിഞ്ഞ എന്നാല്‍ മോശമല്ലാത്ത ഹിന്ദിയില്‍ അവന്‍ അവളോടെന്തോ ചോദിച്ചു. അവള്‍ ഒന്ന് മന്ദഹസിച്ച്, കണ്ണ് പൊത്തി. അവന്‍ പതിയെ വലതു കൈ കൊണ്ട് മെഴുകുതിരി വെളിച്ചം അരിച്ചരിച്ച് അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് പതിപ്പിച്ചു. “ഹാപ്പി ബര്‍ത്ത് ഡേ മൈ ഹാര്‍ട്ട്...” അത് പറഞ്ഞവള്‍, ഫാസ്റ്റ് ട്രാക്കിന്‍റെ വാച്ച് അവനു നേരെ നീട്ടി. ലൂക്കോ...അതായത് ലൂക്കോ പാറപ്പറമ്പന്‍...അവന്‍ അരികിലിരുന്ന ബാഗ്‌ തപ്പി. അവന്‍റെ നട്ടെല്ലിലൂടെ ഒരു കല്‍ക്കരി തീവണ്ടി പാഞ്ഞു. മറന്നു. “ശെടാ...പണി പാളി...ഇനിയിപ്പോ എന്ത് ചെയ്യും...”. നൂറ്റിപ്പന്ത്രണ്ട് രൂപയ്ക്ക് വാങ്ങിയ പച്ചയും നീലയും കലര്‍ന്ന കമ്മല്‍. അത് എവിടെയോ വച്ച് മറന്നു. പണ്ടാരം..അവന്‍ ഓര്‍മ കോശങ്ങളെ പ്രാകി. അഞ്ചു നക്ഷത്ര ഹോട്ടലാണെന്നോ ഇതവന്‍റെ അപ്പന്‍റെ വകയല്ലന്നോ അവള്‍ കരുതില്ല. അവളെ അവനേ അറിയൂ... അവന്‍ ഉറപ്പിച്ചു..ഇത് സീനാകും മോനെ.. എട്ടരത്തരം. അവന്‍ ഒന്ന് 180 ഡിഗ്രീ തിരിഞ്ഞ് പിന്നിലേക്ക് നോക്കി. എവിടെയോ ഉടക്കിയ കണ്ണുകള്‍. റിസെപ്ഷനില്‍ ഫോണില്‍ സംസാരിക്കുന്ന പെണ്കൊടി. വളരെ പണിപ്പെട്ട് ആശാന്‍ കണ്ണുകളെ തിരിച്ചെടുത്തു. പതിയെ എണീറ്റ്‌ അവളെ ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു. ദക്ഷാ കൌര്‍, അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു ചോദ്യ ചിഹ്നം ചുടുമിന്നലായി. റിസപ്ഷനിസ്റ്റ് സുന്ദരിയോട് ചാഞ്ഞ് നിന്ന് സംസാരിക്കുന്ന അവനെ നോക്കി അവള്‍ പല്ല് കടിച്ചു. ആത്മ ധൈര്യം വീണ്ടെടുത്ത്‌ അവന്‍ റിസപ്ഷനിസ്റ്റിനെ നോക്കി എന്തോ മന്ത്രിച്ചു. അവള്‍ ഒന്ന് തിരിഞ്ഞ്, അവനു നേരെ ഒരു റോസാച്ചെണ്ട് നീട്ടി. ദക്ഷ രണ്ടു കൈയും പൊക്കി മേശ മേല്‍ ആഞ്ഞടിച്ചു. ഒരു ടപ്പാം കൂത്ത്‌ പാട്ട് ബാക്ക് ഗ്രൗണ്ടില്‍. ഭാഗ്യം, ആരും കേട്ടില്ല. നെടുവീര്‍പ്പ് പാതി വിഴുങ്ങി, കൈ പിന്നില്‍ കെട്ടി ആശാന്‍ മേശ ലക്ഷ്യമാക്കി തിരികെ നടന്നു. ഒന്ന് രണ്ടു നിമിഷങ്ങള്‍. ഒന്ന് മുന്നോട്ട് വളഞ്ഞ്. അത് ദക്ഷയ്ക്ക് നേരെ നീട്ടി. അവളുടെ മുഖം ചുവപ്പില്‍ നിന്ന് തൂവെള്ള നിറത്തിലേക്ക് മാറിയത്‌ അവന്‍റെ കണ്കളറിഞ്ഞു. അവള്‍ അവന്‍റെ കൈകള്‍ ചേര്‍ത്ത് പിടിച്ച് റോസാപ്പൂക്കള്‍ വാങ്ങി മണത്ത്, എന്തോ പറയാതെ പറഞ്ഞു. ആശാന്‍ പിന്നേം 180 ഡിഗ്രി തിരിഞ്ഞ്, റിസപ്ഷന്‍ ഗേളിനെ നോക്കി കണ്ണടച്ചു. ഇത്തവണ ദക്ഷയത് കണ്ടില്ല.  ലില്ലിപ്പൂവില്‍ പൊതിഞ്ഞ ഒരു കാറ്റ് അവര്‍ക്കിടയിലൂടെ അനുവാദമില്ലാതെ കടന്നു പോയി.
ബാക്ക് ഗ്രൗണ്ടില്‍ മുഹമ്മദ്‌ റാഫിയുടേയും എസ്പിയുടേയും പാട്ടുകള്‍ ഡെഡിക്കേഷനായി ആംബിയന്‍സ്‌ മൂപ്പിച്ചു. അവന്‍ ഹിന്ദിയിലും ഇംഗ്ലീഷിലും അവളോട്‌ വാ തോരാതെ സംസാരിച്ചിരുന്നു. അവള്‍ മെനു നോക്കി. അവന്‍ സൈഡ് മാറി പേഴ്സ് നോക്കി. വെജിറ്റേറിയന്‍ സ്റ്റാര്‍ട്ടര് പേജ് അവനു നേരെ പിടിച്ച്, “ഏക്‌ അമൃത്‌സരി മുര്‍ഗി ചാട്ട്, ഓര്‍ ഏക്‌ ഗോള്‍ഡ്‌ കോയിന്‍ നോണ്‍, ദേന്‍ വണ്‍ പ്ലേറ്റ് പ്രൌണ്‍സ്...ഭയ്യ...സ്പൈസി കര്‍ ദേനാ..തീക് ഹെ?..” ആ പ്രൌണ്‍സ് പറച്ചില്‍ കേട്ട് അവന്‍റെ പ്രാണന്‍ പോയിക്കാണണം. ആശാന്‍, വഴി തെറ്റി വന്ന ഒരേമ്പക്കം കടിച്ചമര്‍ത്തി, പതിയെ പറഞ്ഞു....”ഫ്രഞ്ച് ഫ്രൈസ്‌”. വെയിറ്റര്‍ ചെക്കന്‍, നാലഞ്ചു ദിവസം ഫ്രിട്ജിലിരുന്ന സാമ്പാര്‍ ചൂടാക്കിയ പോലെത്തെ ഒരവിഞ്ഞ ചിരി പാസ്സാക്കി കുറിച്ചെടുത്തു. അവള്‍ പിന്നെയും മെനു മറിച്ചു. പെട്ടെന്ന് അവളുടെ കണ്ണില്‍ ഒരു കൊള്ളിമീന്‍ പാഞ്ഞു. അശാനപ്പോള്‍ വെജിറ്റേറിയന്‍ മെയിന്‍ കോഴ്സ് തപ്പുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു. വെയിറ്ററെ പിന്നേം വിളിച്ച് അവള്‍ പറഞ്ഞു..”ബെല്ലന്‍റ്റയിന്‍സ്‌ 90…അഭി ദേന ഓക്കേ...”. അത് കൊള്ളിമീനലായിരുന്നു എന്നറിയാന്‍ അവന്‍ ഇത്തിരി സമയം വേണ്ടി വന്നു.. ആ ധൂമകേതു ആശാന്‍റെ നെഞ്ചത്ത് വന്ന് പതിച്ച് ചറപറാ കീറി പറിഞ്ഞു പോയി. അളിയന്‍ അവളുടെ മുഖത്ത് നോക്കി. നനുത്ത ചിരിയോടെ അവള്‍ പഞ്ചാബി കലര്‍ന്ന ഹിന്ദിയില്‍ പറഞ്ഞു...”പിറന്നാള്‍ നിന്‍റെയാണെങ്കിലും ആഘോഷം എന്‍റെയല്ലേ!!! അല്ലെ..പ്ലീസ്.. ”. പറഞ്ഞത് ഹിന്ദിയിലാണേലും, ആ ഡയലോഗില്‍ ആശാന്‍ പിന്നേം പഴത്തൊലി ചവുട്ടി മലര്‍ന്നടിച്ചു വീണു. “നീയടിക്കുന്നില്ലേ? എന്തേലും ഒന്ന് പറയെടാ...” അവള്‍ അഞ്ഞാഞ്ഞു നിര്‍ബന്ധിച്ചു. കണ്ണടച്ച് ഒന്നുകൂടെ പതിയെ, മൃദുവായി പറഞ്ഞു..”പ്ലീസ്...മൈ ഹാര്‍ട്ട്‌ .”.. “ശോ...ഇവളെ കൊണ്ട് തോറ്റു. മനുഷ്യന്‍റെ കണ്ട്രോള്‍ കളയിക്കാന്‍...അടിക്കണ്ടാന്ന് കരുതിയതാ...സമ്മതിക്കൂലാന്ന് വച്ചാല്‍ പിന്നെ..”. അവന്‍ മെനു കാര്‍ഡ്‌ തുറന്നു വെയിറ്ററെ വിളിച്ചു. “ചേട്ടാ...ഒരു ലൈം സോഡാ...ഒട്ടും കുറയ്ക്കണ്ടാ...ക്ലബ്‌ തന്നെ ആയിക്കോട്ടെ...”. വെയിറ്റര്‍ പിന്നേം പുശ്ചം വാരി വിതറി ചിരിച്ച് പോയി.
അവള്‍ രണ്ടു റിപ്പീറ്റ് പറഞ്ഞു. മുന്നിലിരുന്ന കോഴിയും ആടുമാടുകളും കരിമ്പ്‌ ചതക്കുന്ന പോലെ അവള്‍ തിന്നു തീര്‍ത്തു. മിച്ചം വന്ന എല്ലിന്‍ കഷ്ണങ്ങള്‍ പട്ടിക്ക് കൊടുത്താല്‍, ആ പട്ടി പോലും തിരിഞ്ഞു നിന്ന് തന്തക്ക് വിളിച്ച് പോകും. പിന്നേം മെനു കാര്‍ഡ്‌ എടുത്ത് അവള്‍ മറിച്ചു. കളഞ്ഞു പോയ എന്തോ ഒന്ന് കിട്ടിയ പോലെ...”ഷിവാസ്...”. കൂടംകുളം കാരണം 16 മണിക്കൂര്‍ പവര്‍ കട്ട് ആഘോഷിക്കുന്ന കന്യാകുമാരി ജില്ലയില്‍, സീറോ വാട്ട് ബള്‍ബ്‌ കത്തിയ സന്തോഷം, അതവവളുടെ കണ്ണിലവന്‍ കണ്ടു. അവന്‍ അവളുടെ കണ്ണിലേക്ക്‌ ശാന്തമായി ഒന്ന് നോക്കി. “പ്ലീസ്..ഡാ...തു ഏക്‌ ബ്രീസര്‍ പീനാ ബേട്ടാ...കുച്ച് നഹി ഹോഗാ....ഏക്‌ ബാര്‍ ട്രൈ കര്‍ കെ ദേഖ്നാ തൂ...”. അതിച്ചിരി ഉച്ചത്തിലയിപ്പോയോ എന്നൊരു ഡൌട്ട്. തൊട്ടടുത്ത ടേബിളിലിരുന്ന് വീശിയടിക്കുന്ന ഒരു ചേട്ടത്തി, (അതായത് ഒരു പത്തമ്പത്തഞ്ചു വയസ് വരും.) കുടിച്ചിറക്കാന്‍ തുടങ്ങിയ ബിയര്‍ പ്ലേറ്റിലേക്ക് പ്രസാദിച്ചു. എന്നിട്ടവനെ നോക്കി ആക്കിയ മറ്റേ ചിരി കൊടുത്തു. അഭിമാന ക്ഷതം. അതവന് വിട്ട് കൊടുക്കാന്‍ അന്നും ഇന്നും തയ്യാറല്ലായിരുന്നു. വെയിറ്ററെ വിളിച്ച് അഹങ്കാരത്തോടെ, ഒരു ബ്രീസര്‍ പറഞ്ഞു. “സ്ട്രോബറി ഫ്ലേവര്‍....”.അതവള്‍ പറഞ്ഞതാണേ. ”ഹാ..അത് തന്നെ...ഈശ്വരാ, അമ്മയെങ്ങാന്‍ അറിഞ്ഞാല്‍...”. ചെറിയ നടുങ്ങലോടെ ആശാന്‍ രണ്ടു കണ്കളും ഇറുക്കിയടച്ച് ഒരു കവിള്‍ കുടിച്ചിറക്കി. എന്നിട്ട്, ഒരു ഫുള്‍ ഒറ്റക്കടിച്ച ലാഖവത്തോടെ, അര്‍ദ്ധ നിമീലിത നേത്രങ്ങളോടെ അവളെ നോക്കി. അവള്‍ ഒന്ന് ചിരിച്ച്, ഷിവാസ് മോന്തി. മുന്നിലെ നാല് പ്ലേറ്റും കാലി. അടുത്ത ഐറ്റം പറഞ്ഞ് അവള്‍ വാഷ്‌ റൂമിലേക്ക്‌. കിട്ടിയ തക്കത്തിന് ആശാന്‍ റിസപ്ഷനിസ്റ്റിലേക്ക്...ആ കൊച്ചിന്‍റെ നമ്പര്‍ വെറുതെ വാങ്ങി ആശാന്‍ ഒന്ന് മിസ്സി. റിങ്ങായ ഫോണ്‍ എടുത്ത് റിസപ്ഷനിസ്റ്റ് ഒന്ന് ചിരിച്ച പോലെ.
ദക്ഷ ആകെയൊന്നാടി, പതിയ ചുവടു വച്ച് നടന്നു വരുന്നുണ്ട്. പണിപ്പെട്ട് ടേബിള്‍ കണ്ടു പിടിച്ചു. ആശാന്‍ രണ്ടാമത്തെ കവിള്‍ ബ്രീസര്‍ അകത്താക്കാന്‍ പാട് പെടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. “നിനക്കറിയാലോ, രണ്ടെണ്ണം അടിച്ചാല്‍ ഞാന്‍ വലിക്കും. അല്ലേല്‍ എന്താടാ ഒരു സുഖം...”. രണ്ടു കൈകളും നീട്ടി പണിപ്പെട്ടു അവള്‍ കിങ്ങ്സ്‌ എടുത്തു. ബെയറര്‍ ഓടി വന്ന് ലൈറ്റര്‍ കൊളുത്തി. അളിയന്‍റെ കിളി പോയി. ”പിന്നെന്നാ കാണാനാടാ കോപ്പേ, ഞാനിവിടെ ഇരിക്കുന്നത്??” എന്ന മട്ടില്‍ ലൈറ്റര്‍ വാങ്ങി സിഗരറ്റ് കൊളുത്തി കൊടുത്തു. അവള്‍ ആഞ്ഞു വലിച്ച് പോകയൂതി വട്ടത്തില്‍ വിട്ടു. ആശാന്‍ വാ പൊളിച്ചിരുന്നു. ഇടക്കെപ്പോഴോ പുക മൂക്കിനടുത്തെത്തിയ പോലെ. ചാടി വീണ് അളിയന്‍ മൂക്ക് പൊത്തി. “സോറി ഡിയര്‍ ദിസ്‌ ടൈം...ലാസ്റ്റ്‌ വണ്‍...ആജ് സെ ഫിര്‍ കഭി നഹി...കഹീ നഹി...” അവള്‍ ആണയിട്ടു. അവന്‍റെ കൈയ്യില്‍ ആഞ്ഞു പിടിച്ചു. “നിനക്കറിയില്ലേ സിഗരറ്റിന്‍റെ മണം എനിക്ക് പിടിക്കില്ലാന്നു .....നിക്കൊട്ടിനാ അതില്‍...ക്യാന്‍സര്‍ വരില്ലേ?”. കഴിഞ്ഞ പിറന്നാളിന് അവളോട്‌ പറഞ്ഞതവന്‍ ഓര്‍ത്തെടുത്തു. അന്നും അവള്‍ ലിവന്‍റെ തലക്കടിച്ച് സത്യം ചെയ്തതാ....പാവം ലൂക്കോച്ചന്‍. തലയിലെ മുടിയെണ്ണി, പിന്നേം മൂക്ക് പൊത്തിയിരുന്നു. “ടാ ദേ ഇതും കൂടെ...ഇനിയില്ല..” അതും പറഞ്ഞവള്‍ അടുത്ത സിഗരറ്റ് കൈയ്യിലെടുത്തു. ലൂക്കോച്ചന്‍ ആ വാശിക്ക്‌ ബ്രീസര്‍ അടിച്ചങ്ങു തീര്‍ത്തു. ലൂക്കോച്ചന്‍ ഇങ്ങനാ...അച്ചായന്മാരുടെ പേര് കളയും. നോ വെള്ളം. നോ നോണ്‍ വെജ്...ഛെ..എന്തിന് പറയുന്നു.. വലി പോലും നഹി നഹി... ഇത് നാലാമത്തെ പ്രണയം. ഒന്നുകില്‍ ഇവള്‍ അല്ലേല്‍ ഇവളുടെ അച്ഛന്‍, അതയതിവന്‍റെ ഭാവി അമ്മായിയപ്പന്‍, എന്നമട്ടിലാണ് അച്ചായന്‍. ആള് പഴയ എക്സാ...ലത് തന്നെ- “പണ്ട് ഞാന്‍ മിസോറാമില്‍ ആയിരുന്നപ്പോള്‍...”. അവള്‍, ആശാന് വേണ്ടി ഒരു തമിഴ്‌ പാട്ട് ഡെഡിക്കെറ്റ് ചെയ്തു. ഫുല്‍കയും രണ്ടു ഗ്രില്‍ഡും പറഞ്ഞു. ലൂക്കോ ഒരു ഹാഫ് പനീറും, ബട്ടര്‍ കോഫ്തയും നാലു ഫുല്‍ക്കേലും കാര്യം തീര്‍ത്തു. പിന്നേം ഒരു തണുത്ത കാറ്റ്. മാറിയറ്റിന്‍റെ റൂഫ് ടോപ്പില്‍ മാത്രം കണ്ടു വരുന്ന കോപ്പിലെ കാറ്റ്. പണ്ടാരാങ്ങാന്‍.. ഈ കാറ്റടിച്ചാല്‍ പണ്ടേ ഇങ്ങനാ...അവള്‍ ചിരിച്ചു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. പണി പാലും വെള്ളത്തില്‍ ....
അവള്‍ തപ്പിത്തടഞ്ഞ് റാംമ്പിനടുത്തെത്തി. മൈക്ക് പിടിച്ചു വാങ്ങി, അലക്കി ഒരു പഞ്ചാബി സോങ്ങ്. “പാനീ ദാ രംഗ്...വേഘ് കേ.....”. ഒരു വിധം പണി പെട്ട് അവിടെ കൂടി നിന്ന ചിലര്‍ അവളെ തിരിച്ചു കൊണ്ട് വന്നിരുത്തി. “ഈ പാട്ട് നിനക്കുള്ളതാ...ഫ്രം ബോട്ടം ഓഫ് മൈ ഹാര്‍ട്ട്‌....യു മൈ ഡിയര്‍...”. അവള്‍ പിന്നേം ചിരിച്ചു. “ചിലരിങ്ങനാ ചിരച്ചാല്‍ ചിരിച്ചോണ്ടേ ഇരിക്കും. അത് കൊണ്ട് വെള്ളമടിക്കുമ്പോള്‍ ഇത്തരത്തിലുള്ളവര്‍ ചിരിക്കാതെ നോക്കണം.” പഴയ റൂം മേറ്റ് പട്ടര്‍ പറഞ്ഞത്തവന്‍ ഓര്‍ത്തു. ആശാന്‍ അവളുടെ അടുത്തേക്ക്‌ നീണ്ട് കണ്ണില്‍ നോക്കി പറഞ്ഞു. “നീ പിന്നേം തടിച്ചു. എന്തൊരു തീറ്റയാ...”. അവള്‍ കണ്ണ് വലിച്ച് തുറന്ന പോലെ. ചിരി മാഞ്ഞു. ലൂക്കോ, പട്ടര്‍ക്ക് ഉപകാര സ്മരണ ചൊല്ലി. അവള്‍ പിന്നേം ചുമന്നു. അത് കരച്ചിലായിരുന്നോ? അറിയില്ല പക്ഷെ അങ്ങനെ എന്തോ തന്നെയാ...മുട്ടന്‍ സീന്‍. “നീ പിന്നെ ആ റിസപ്ഷനിസ്റ്റിനെ പോയി കെട്ടടാ.....അവളാകുമ്പോള്‍ വെളുത്ത് മെലിഞ്ഞ സുന്ദരി അല്ലെ? ഞാന്‍ കണ്ടു, നീ നിന്ന് കുഴയുന്നത്...”. അതും പറഞ്ഞവള്‍ കതകിനടുത്തെ മെഴുക് പ്രതിമ നോക്കി പല്ലിറുമ്മി. പിന്നെ കരഞ്ഞും ദേഷ്യപ്പെട്ടും പത്തിരുപതു മിനുറ്റ്. “പന്ന തെണ്ടീ പട്ടരേയ്‌...” അവന്‍ പ്രാകി. “പലരെയും കണ്ടിട്ടുണ്ട്, പക്ഷെ എന്‍റെ തമ്പുരാനെ...കരച്ചിലും സന്തോഷവും ഒരുമിച്ച്...ഈശ്വരാ...”. അവന്‍ അത്മഗതിച്ചു. അവള്‍ ദേഷ്യത്തില്‍ എന്തോ പുലമ്പുന്നുണ്ട്. ദേഷ്യം വരുമ്പോഴല്ലേ അവള്‍ കൂടുതല്‍ സുന്ദരി? പക്ഷെ അതല്ലാലോ ഇവിടത്തെ പ്രശ്നം. ബില്ലുമായി മറ്റേ ബെയറര്‍ വന്നു. അച്ചായനെ മൈന്‍ഡ്‌ ചെയ്യാതെ അവന്‍ അതവള്‍ക്ക് നേരെ നീട്ടി. പിന്നേം ഒടുക്കത്തെ അഭിമാനക്ഷതം. പക്ഷെ! നമ്പര്‍ ഇറക്കിയാല്‍ പണി പാളും. ചറപറാ പാളും. എന്നാലും ഒന്ന് പയറ്റി നോക്കാം. “ഹേ..വൊഹ് മുചെ ദേ ദോ...മെ പേ കരൂംഗാ...”. കുറെ വിഷമിച്ചെന്ന വണ്ണം ഒടുവില്‍ അവളുടെ പക്ഷം നടക്കട്ടെ എന്ന രീതിയില്‍ അങ്ങ് വിട്ടു കൊടുത്തു. ഉള്ളിന്‍റെ ഉള്ളില്‍ ഒരു കാട്ട് തീ കെട്ട പോലെ. “എന്നാലും നീ കൊടുക്കണ്ടായിരുന്നു....” എന്ന മുഖഭാവത്തോടെ അച്ചായന്‍ ഇരുന്നു. “അതെ..വിഷമിക്കണ്ടാ ട്ടോ..കെട്ടിക്കഴിഞ്ഞു മൊത്തം ചെലവും നീയെടുത്തോ”. അവളതു പറഞ്ഞപ്പോള്‍ അവന്‍റെ മനസ്സില്‍ പിന്നേം കൊള്ളിമീനുകള്‍ ലോറി പിടിച്ചു വന്നപോലെ. തിരികെ നടന്നു പോകുന്ന വഴിയില്‍ റിസപ്ഷനിസ്റ്റിനെ നോക്കി അവള്‍ എന്തോ മധുരമായി പറഞ്ഞു. പല്ല് കൊഴിഞ്ഞു പോകുന്ന പഞ്ചാബി തെറിയാണെന്നറിയാതെ ആശാനാ റിസപ്ഷനിസ്റ്റ് സുന്ദരിയെ നോക്കി, മൊബൈല്‍ കാണിച്ച്, നമ്പര്‍ സേവ് ചെയ്തുവെന്ന് കണ്ണുകള്‍ കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. അവളും പഞ്ചാബിയാണെന്ന് അവന്‍ മനസ്സിലാക്കാന്‍ അധിക നേരം വേണ്ടി വന്നില്ല.
“അവളെക്കാണാന്‍ എന്നെക്കാളും നല്ലതാണോ? ആണോടാ പറയെടാ...”. പിന്നേം സീന്‍. ലൂക്കോയുടെ കണ്ണുകള്‍ റിസപ്ഷനിസ്റ്റുമായി കഥ പറയാന്‍ തുടങ്ങിയതും ലിവള്‍ അറിഞ്ഞു. തീറ് കലിപ്പ്. “എനിക്കിപ്പം അവളോട്‌ രണ്ടു വാക്ക് പറയണം....അവളുടെ ഡിഡ് യു എന്‍ജോയ് ദി ഡൈന്‍....” .അവള്‍ പിന്നേം കലി തുള്ളി. ചുറ്റും ഉള്ളവര്‍ നോക്കിത്തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ആശാന്‍ ഒരു വിധം അവളെ തള്ളി മുന്നോട്ട്. വാതിലിനരുകിലെ മെഴുക് പ്രതിമ. അച്ചായന്‍ കിണഞ്ഞു പരിശ്രമിച്ചെങ്കിലും നോക്കാതിരിക്കാനായില്ല. അവളതും കൈയ്യോടെ പൊക്കി. “പ്രതിമയാണെങ്കിലെന്താ നേരാം വണ്ണം തുണിയുടുത്തൂടേടി നിനക്ക്‌?”- തിരികെ വന്ന്, അഞ്ജലീന ജോളിയുടെ പ്രതിമ നോക്കി നടുവിരല്‍ പൊക്കി ആംഗലേയത്തില്‍ കവിത പാടി. നീളന്‍ ബീപ്പ്..... നേരത്തെ അരുകില്‍, വെള്ളമടിച്ച് വീലായിരുന്ന ചേട്ടത്തി പിന്നേം മൂക്കത്ത്‌ വിരല്‍ വച്ചു. അവള്‍ ഹോട്ടല്‍ നടയില്‍ കുത്തിയിരുന്നു. ഓടി വന്ന ഫ്ലോര്‍ മനജേര നോക്കി അവള്‍ ചോദിച്ചു...”ചേട്ടാ ഈ നിലത്ത് ഇട്ടേക്കുന്നത് രാജസ്ഥാന്‍ മാര്‍ബിളാണോ അതോ?”. ഫ്ലോര്‍ മാനേജര്‍ ചഡേയ്ന്നു സ്ഥലം കാലിയാക്കി. “നാളെ പോയാല്‍ പോരെ കുട്ടാ...നിനക്കറിയോ..ഈ പെട്രോളിനോക്കെ എന്താ വില?”. ആ രണ്ടു കാര്യങ്ങളും തമ്മില്‍ കൂട്ടിക്കെട്ടാന്‍ സാധിക്കാത്ത പോലെ അച്ചായന്‍ നിന്ന് പരതി. അതും പറഞ്ഞവള്‍ ആ പടിയില്‍ കിടന്നു. പണി പിന്നേം പാളി. ലൂക്കോയുടെ ബ്രീസര്‍ കിക്ക്‌ ആവിയായി പോയി. അവളെ പിന്നേം തള്ളി ഉന്തി നടത്തിച്ചു. “തമ്പുരാനേ....ഇവളെ എങ്ങനെ പുറകിലിരുത്തി അത് വരെ എത്തിക്കും? ചേട്ടാ...ഒരു കയര്‍ കിട്ടുവോ?” അടുത്ത് നിന്ന സെക്യൂരിറ്റിയോട് ആത്മാര്‍ത്ഥമായി ചോദിച്ചു. നോ രക്ഷ... “ഡാ നിനക്ക് പേടിയാണേല്‍ ബുള്ളറ്റ് ഞാന്‍ ഓടിക്കാം...ഐ വില്‍ ഡ്രൈവ്..ഐ വില്‍ ഡ്രൈവ്..ടുനൈറ്റ്‌ ഈസ്‌ മൈന്‍...ഒണ്‍ലി ഫോര്‍ മീ...സോറി..ഫോര്‍ അസ്‌....”.അവള്‍ അവനെ പിടിച്ചു മാറ്റി ബുള്ളറ്റില്‍ കയറിയിരുന്നു. “ഈശ്വരാ...”. സ്റ്റാര്‍ട്ടായി എന്ന് തോന്നിച്ച വണ്ടി താനേ നിന്നു. “ഹോ ഭാഗ്യം...ദൈവം ഉണ്ടെന്ന് പറയുന്നത് വെറുതെയല്ല...”. അവന്‍ നാല് മെഴുകുതിരി നേര്‍ന്നു. “ഇതാ പറഞ്ഞെ...പെട്രോള്‍ ഇല്ലാ....നമുക്കേ ഓട്ടോയ്ക്ക് പോകാം.... വണ്ടി ഞാന്‍ നാളെ വന്ന് എടുത്തോളാം.” അവള്‍ സമ്മതിക്കുന്ന ലക്ഷണമില്ല. “ഡാ നീ ഈ മോതിരം ഇട്ടപ്പോള്‍ എന്താ പറഞ്ഞെ...എന്‍റെ എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും...ഇപ്പോള്‍ ഇതാണ് എന്‍റെ ആഗ്രഹം...”. അവള്‍ ഇമോഷണല്‍ അത്യാചാറില്‍ കയറി പിടിച്ചു. അളിയന്‍ പിന്നേം സെന്റി. “ഞാന്‍ നിന്നെ പറ്റിച്ചതല്ല. ശരിക്കും പെട്രോള്‍ തീര്‍ന്നു. നീ വേണേല്‍ കുലുക്കി നോക്കിക്കോ...”. അവള്‍ എന്തായാലും ആ സാഹസത്തിന് മുതിരുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല. അവിടേം കിട്ടി പണി. “ഹേ ഭയ്യ..ആരെ... ഒഹ്ഹ് സെക്യൂരിറ്റി ഭയ്യ...ഇദര്‍ അവോനാ...യെഹ് ടാങ്ക് സറാ ഹില്കെ ദേഖോ....”. സുന്ദരിയായ ഒരു കൊച്ച്, ചേട്ടാന്നു വിളിച്ചാ ഏത് സെക്യൂരിറ്റിയും വന്ന് ഹെല്‍പ്പുന്ന കാലമാ.. അയാളെ പറഞ്ഞിട്ടും കാര്യമില്ല. ലൂക്കോച്ചന്‍ ഓടി അവനടുത്തേയ്ക്ക് പോയി, ഒരു നൂറ് രൂപ പോക്കറ്റില്‍ വച്ചു. ആശ്വാസം. സെക്യൂരിറ്റി ടാങ്ക് കുലുക്കി പെട്രോള്‍ ഇല്ലാന്ന് പറഞ്ഞ് നടന്നു പോയി.
ഒരു വിധത്തില്‍ നടന്ന് മെയിന്‍ റോഡ്‌ എത്തി. ഒരു ഓട്ടോക്കാരന്‍ വരണുണ്ട്. അവന്‍ കൈ കാട്ടി വിളിച്ചു. അവള്‍ റോഡിനു ഏകദേശം നടുവിലായി കയറി നിന്നു. അഞ്ഞൂറ് രൂപ പറഞ്ഞ ഓട്ടോക്കാരനെ തന്തക്ക് വിളിച്ച് അവള്‍ കയര്‍ത്തു ചാറി. ഓട്ടോക്കാരന്‍ ഒന്ന് പതറി. “ഫ്രീ ആയിട്ട് വേണേലും ഓടാം. പക്ഷെ ഈ മാതിരി ഐറ്റംസ് നേം കൊണ്ട് ഓട്ടത്തിനില്ലേ”. ഇന്നും പറഞ്ഞ് അവന്‍ ഓടിയൊളിച്ചു. “അവന്‍ പോയത് നന്നായി. അല്ലേല്‍ അവനെ ഞാനിന്ന് കൊന്നേനെ....”. അവള്‍ പല്ല് കടിച്ചു. പിന്നേം ഒന്ന് രണ്ടു ഓട്ടോകള്‍ വന്നു. ആരും പോകാന്‍ കൂട്ടാക്കിയില്ല. സമയം രാത്രി ഒന്നര. അവള്‍ റോഡിനു നടുവില്‍ കുത്തിയിരുന്ന് പാട്ട് പാടാന്‍ തുടങ്ങി. “നമുക്ക്‌ അന്താക്ഷരി കളിച്ചാലോ..”. മറുപടി പറയാന്‍ ആഞ്ഞ അവന്‍ പല്ലുകടിച്ച് ചവുട്ടിയൊതുക്കി. നട്ടപ്പാതിരയ്ക്ക് അവളുടെ അന്താക്ഷരി. അവള്‍ ഓടിച്ചാടി നടന്നു. “പിന്നെ...ഡാ നീ അധികം കുടിക്കരുത്...അവനവന് താങ്ങുന്നതേ കുടിക്കാവൂ..അല്ലേല്‍ എന്നെ പോലെ ഇങ്ങനെ പയറ് പോലെ നിക്കാന്‍ പഠിക്കണം...". ഒന്ന് വീഴാന്‍ പോയ അവള്‍ക്ക് നേരെ അവന്‍ കൈ നീട്ടി. “ഹേ നോ..ഐ ആം ഓക്കേ..ജസ്റ്റ്‌ ഓക്കേ...”. പിന്നെ എന്‍ഫീല്‍ഡ്‌ കമ്പനിയും പെട്രോള്‍ വില കൂട്ടിയ സര്‍ക്കരിനേം തെറി വിളിച്ചു. നല്ല ശുദ്ധ ഹിന്ദി. ആരോ കുടിച്ചെറിഞ്ഞ പോയ ഒരു കോള ബോട്ടില്‍ അവള്‍ ചവുട്ടി തെന്നിച്ചു. വിസിലടിച്ചും പാട്ട് പാടിയും അവള്‍ റോഡില്‍ തുള്ളിച്ചാടി നടന്നു. ആശാന്‍റെ മനസില്‍ പഴയ പരസ്യം ഓടി വന്നു- “ഇനിയിപ്പോളിവള്‍ രംഗ രാജന്‍റെ മോളാണോ?”. ഒരു കാടന്‍ പാണ്ടി ലോറി വരുന്നുണ്ട്. അവള്‍ റോഡിനു നടുവില്‍ കയറി നിന്ന് രണ്ടു കൈകളും പൊക്കിയാട്ടിച്ചു. വണ്ടിയിരച്ചു നിന്നു. ഒരു പഞ്ചാബി ഡ്രൈവര്‍. അത് വേണോ? അവന്‍ സംശയത്തോടെ നോക്കി. അവള്‍ മറു ഭാഗം ചെന്ന് അയാളോട് എന്തോ പറഞ്ഞു. തിരികെ വന്ന്‍ ഇവന്‍റെ കൈ പിടിച്ച് ലോറിയിലേക്ക്. “തുണുക്, തുണുക്... തുണുക്”. ബല്ലേ ബല്ലേ പാട്ടും പാടി അവളും പാതിയടഞ്ഞ കണ്ണുമായി അവനും മുന്നോട്ട്.
സമയം രണ്ടാകാന്‍ പോകുന്നു. ഇതുവരെ നടന്നത് ഫ്ലാഷ് ബാക്ക്. പിന്നേം തീയറ്റര്‍. ജനുവരി ഇരുപത്തിയാറ്. ഇരുപത്തിയാറ് പേരെ വച്ച് പ്ലാന്‍ ചെയ്യുന്ന വന്‍ മോഷണം ആണ് സിനിമ... പടം തീരാന്‍ ഇനിയും അഞ്ചു പത്ത് മിനുറ്റ് ബാക്കി. ജബ്ബാറും ഞാനും പിന്‍ഭാഗം പാതി സീറ്റിലും, ബാക്കി പാതി വായുവിലുമായി ഇരിക്കുകയാണ്. ജബ്ബാര്‍ ഓരോ ഷോട്ടിലും കൈയ്യടിക്കുന്നുണ്ട്. “അനുപം ഖേര്‍ കസറി മോനെ...”. “മനോജ്‌ വാജ്പേയിയും മോശമല്ല”. ഞാനും കൂട്ടിച്ചേര്‍ത്തു. പടം വിട്ടു. അളിയന്‍റെ മെസ്സേജ്. “ഡാ...ഗോട്ട് എ ലോറി...ഷീ ഈസ്‌ സ്ലീപിംഗ്. കം ഫാസ്റ്റ്... ബുള്ളറ്റ് മാരിയറ്റില്‍ വച്ചിട്ടുണ്ട്”. തിരികെ വിളിച്ചപ്പോള്‍ ഫോണ്‍ ഓഫ്‌. പല കുറി വിളിച്ചു. “ആപ് കെ ദ്വാരാ ഡയല്‍ കിയാ ഗയാ നമ്പര്‍.......”. ജബ്ബാര്‍ ഹയബൂസ ഓടിക്കുന്ന പോലെ യമഹ ഓടിച്ച് പാഞ്ഞു. ഏഴു മിനുറ്റ് കൊണ്ട് പതിനെട്ടു കിലോമീറ്റര്‍. ലൂക്കൊച്ചന്‍റെ ഫ്ലാറ്റ്‌. ലൂക്കോച്ചന്‍ പുറത്ത് നില്‍പ്പുണ്ട്. ആകെ മൊത്തം ഒരു ക്ഷീണം. വിയര്‍ത്തു കുളിച്ച മട്ടുണ്ട്. ഞങ്ങള്‍ എത്തിയപ്പോള്‍, അവന്‍ മുന്നിലെ റോഡിലിരുന്നു തല ചൊറിയുകയായിരുന്നു. കറന്‍റ് പോയ മട്ടുണ്ട്. “അവളെവിടെ?“. വല്ലാത്തൊരു സംഭ്രമത്തോടെ ജബ്ബാര്‍ ചോദ്യം തൊടുത്തു. “അവളിവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. പിന്നേം കിടന്നു കരഞ്ഞ് സീനാക്കി..ഇപ്പോ വീട്ടില്‍ പോണം..ഇപ്പോള്‍ പോണം..ന്നൊക്കെ...” ഒടുവില്‍ വേറൊരു ഓട്ടോ പിടിച്ച്, അവളുടെ ഫ്ലാറ്റില്‍ കൊണ്ടാക്കി.”. “നീയന്താടാ ആകെ വിളറിയ മട്ടുണ്ടല്ലോ?”. ജബ്ബാര്‍ വിടുന്ന മട്ടില്ല. ഞാനും പുരികം കൊണ്ട് അതെ ചോദ്യം എയ്തു. “ഒന്നും പറയണ്ടളിയാ...ഏകദേശം ചൌക്ക് എത്താറായി. പഞ്ചാബി നല്ല ഉഗ്രന്‍ വെള്ളം. ഉറക്കത്തീന്ന് ചാടി എണീറ്റ് അവള്‍ ഒരു കൊടുവാള്‍ വച്ചളിയാ. പിടക്കുന്ന വാള്‍..ശോ..അത് കണ്ടതോടെ അങ്ങേരുടെ കിക്ക്‌ പോയി. വണ്ടിയുടെ സീറ്റും, ഡാഷ് ബോര്‍ഡും, കിടുതാപ്പിയും എല്ലാം തുടപ്പിച്ച് ആയിരത്തഞ്ഞൂറു കുണുവയും വാങ്ങിച്ചിട്ടാ അയാള്‍ വിട്ടത്. തിരികെ കൊണ്ടാക്കുമ്പോഴും അവള്‍ പറയുന്നുടായിരുന്നു ശേ...അഞ്ഞൂറ് കൊടുത്താല്‍ മതിയായിരുന്നൂന്ന്. അവളെ പറഞ്ഞിട്ടും കാര്യമില്ലളിയാ...പണ്ടാരടങ്ങാന്‍ ഫോണ്‍ ചാര്‍ജ് ചെയ്യാനാണെങ്കില്‍ കറന്റും ഇല്ല..”. ജബ്ബാറും ഞാനും കീ വാങ്ങി തിരികെ മാരിയറ്റിലേക്ക്. പോകും വഴിയില്‍ ജബ്ബാര്‍, ഗിയര്‍ ഒന്ന് മാറ്റി ചോദിച്ചു...”ഡാ കോരാ....ലിവന്‍ പറഞ്ഞതൊക്കെ? .....”. ഞാന്‍ കമ്പ്ലീറ്റ്‌ ചെയ്തു...”പിന്നല്ല...പരമ സത്യം....അവന്‍ നമ്മടെ അളിയനല്ലെടാ...പാവം അച്ചായന്‍....ഈ പിറന്നാള്‍ അവന്‍ ജീവിതത്തില്‍ മറക്കൂല്ല മുത്തേ....ഹഹ”. “സത്യായിരിക്കും അല്ലെ?”.............ജബ്ബാര്‍, തലേന്ന് തട്ടിയ പഴം കഞ്ഞി ദഹിക്കാതെ പോലെ, അത് ചോദിച്ച് അര്‍ദ്ധവിരമത്തില്‍ നിറുത്തി വണ്ടി പായിച്ചു.
പിറ്റേന്ന് പുലര്‍ച്ചെ, സബ് വേ യുടെ എതിര്‍ വശത്തെ അണ്ണാച്ചിയുടെ തട്ട് കട. ഞാനും ജബ്ബാറും, അച്ചായനും കൊച്ചും. “ഇന്നലെ അടിപൊളി ആയിരുന്നു. നിങ്ങളും വരേണ്ടതായിരുന്നു. ശോ..യു മിസ്സ്ഡ് ഇറ്റ്‌....”. അവളത് ഹിന്ദിയില്‍ മൊഴിഞ്ഞു. അച്ചായന്‍ കോട്ടുവായിട്ട് നിസംഗ ഭാവത്തില്‍ വേരോടിച്ചു കളിച്ചു. “ഡോണ്ട് വറി. നെക്സ്റ്റ് തെഴ്സ്‌ഡേയ് എന്‍റെ ബര്‍ത്ത് ഡേ ആണ്...എന്‍റെ വക പാര്‍ട്ടി. @ മാരിയറ്റ്....എന്താ?” പിന്നെ ആകെയൊരു മുരള്‍ച്ചയായിരുന്നു. അച്ചായന്‍, അസ്ഥാനത്ത്‌ അടികിട്ടിയ പോലെ, കൈ വിറച്ച് ഗ്ലാസ്‌ താഴെയിട്ടു. ഞാനും ജബ്ബാറും മുഖത്തോട് മുഖം നോക്കി, അറിയാതെ തിളച്ച് മറിഞ്ഞ ചായ തൊണ്ട തൊടാതെ വിഴുങ്ങി. ദക്ഷ അപ്പോഴും ഒന്നും മനസിലാകാതെ, ചൂട് പറത്തി ആര്‍ത്തിയോടെ ചായ കുടിക്കുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു. മറുകൈയ്യില്‍ ഫോണെടുത്ത് അവള്‍ വിളിച്ചു-“ഹലോ...ഹോട്ടല്‍ മാരിയറ്റ്?..”
Posted by കണ്ണന്‍ നായര്‍ at 23:08 2 comments:
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
Saturday, 23 March 2013
"ഇതെന്താ നിനക്ക് പുതിയ അറിവാ? ശങ്കരേട്ടന്‍ ആളങ്ങനെ തന്ന്യല്ലേ...സംഗതി ആള് കയറുന്നതും തന്നാ. മൂന്നരത്തരം... അല്ലാണ്ടിങ്ങനെ വെറുതെ തുള്ളാന്‍ പറ്റ്വോ?? അതും തിളച്ച് മറിയുന്ന പൊങ്കാലച്ചോറ് കോരിയൊഴിച്ചേയ്......ചിലപ്പോള്‍ തമിഴ് പറയും ...ചിലപ്പോള്‍ സംസ്കൃതം പോലെ എന്തോ ഒന്ന്...ആവോ ......തമ്പുരാനറിയാം....". ചോമന്‍ അത് കേട്ട് തല ചൊറിഞ്ഞ്‌ കടവരാന്തയിലിരുന്നു. ഒന്ന് ചിന്തിച്ച് അവന്‍ ചോദിച്ചു. “ഓരുക്ക്‌ മലയാളം അല്ലാണ്ട് വേറെ വല്ലോം പറയാന്‍ അറിയുവോ?..”. അതിന് മറുപടി കിട്ടാഞ്ഞ് അവന്‍ തിരിഞ്ഞു. "അല്ല! മുരുകന്‍ ചേട്ടാ... ഇങ്ങള്‍ ഇപ്പോ എന്ത് ചെയ്യാനാ പരിപാടി? അവര് പറഞ്ഞ പോലെ ആയാല്‍ പിന്നെ.... ഇങ്ങടെ കാര്യോം ഇങ്ങനൊക്കെ തന്ന്യല്ലേ ?...".   അതിനു മറുപടി പറയാതെ മുരുകന്‍ പൂജാരി പറ്റു ബുക്കില്‍ എന്തോ കുറിച്ച് നടന്നു പോയി.  കടക്കാരന്‍ സാമി ഒന്ന് നോക്കി ചായ പതച്ചു. "മണ്ണായിരുന്നപ്പോള്‍ പൂജിച്ചിരുന്ന ആളാ. ഇപ്പോള്‍ ശിലയാകുമ്പോള്‍ നെഞ്ചിനു കുറുകേ നൂല്‍ വേണം പോലും. വിഗ്രഹങ്ങളെ അല്ലേ ഇവിടുള്ളവര്‍ മാറ്റുന്നുള്ളൂ..ദൈവത്തെയല്ലലോ?". സാമിയണ്ണന്‍ ആരോടെന്നില്ലാതെ അത് ചോദിച്ച് കല്ലിലെ കരിഞ്ഞു തുടങ്ങിയ ദോശ മറിച്ചു. ചോദ്യങ്ങള്‍ക്കൊന്നും ഉത്തരമില്ലാതെ, കറ പുരണ്ട പല്ലുകള്‍ക്കിടയില്‍ വച്ച്  ചോമന്‍ വടയൊന്നു ഞെരിച്ചമര്‍ത്തി, പിന്നേം തല ചൊറിഞ്ഞു.
“ഇപ്പറഞ്ഞത്‌ മുഴുവനും അക്ഷരം പ്രതി ശരിയാണെന്നേ. സംഗതി സര്ക്കാര്‍ ഉത്തരവ് പ്രകാരം റജിസ്റ്റര്‍ ചെയ്ത്, ഒന്നുകില്‍ ട്രസ്റ്റോ, അല്ലേല്‍ ബോര്‍ഡോ ഏറ്റെടുക്കും എന്ന് തന്ന്യാ തീരുമാനം. മാടന്‍, മുത്തപ്പന്‍ തുടങ്ങിയ സാധാരണ ദൈവങ്ങളെ സൈഡാക്കി മുഖ്യധാര ദൈവങ്ങള്‍ക്ക് മുന്ഗണന  എന്നും പറഞ്ഞു കേട്ടേയ്. ദൈവങ്ങള്‍ക്കും  നിയമ പ്രകാരമുള്ള മുന്നറിയിപ്പ്‌. എന്താ ഗതി....ല്ലേ? കഷ്ടം”........ “മുരുകന്‍ പൂജാരി, അയാളുടെ കാര്യവും കഷ്ടാണേയ്. കഴിഞ്ഞ ഇരുപത്തിയേഴ് കൊല്ലമായി ഈ നാട് കാക്കണ, മണ്ണ് പോറ്റണ ദൈവങ്ങളെ പാടി ഉണര്‍ത്തേം  ഊട്ടിയുറക്കേം ചെയ്ത ആളല്ലേയ്. നെഞ്ച് പകുക്കാന്‍ വിലങ്ങന്‍ നൂലിട ഇല്ല്യാ ന്ന് മാത്രം. സര്‍ക്കാര്‍ ഉത്തരവിന് പിറകെ പ്രശ്നം വയ്പ്പും, പുന:പ്രതിഷ്ഠയും നടന്നേയ്. ഏതോ ഒരു മുന്തിയ ആള്‍, വടക്കീന്നെങ്ങാണ്ടോ കൊണ്ട് വന്ന ഒരാളെ കൊണ്ട് പ്രശ്നം വയ്പ്പിച്ചൂത്രേ.. ഫലത്തില്‍ കണ്ടത്, പുന:പ്രതിഷ്ഠയും ചില പരിഷ്കാരങ്ങളും”...... “രൂപം മാറിയ ദൈവങ്ങള്‍. മണ്ണ് മാറി ശിലയായി. മുരുകണ്ണനെ മാറ്റി, പുതിയ നിയമന ഉത്തരവുകള്‍ . അവരൊക്കെയും പറഞ്ഞ് പഠിച്ച മന്ത്ര തന്ത്രങ്ങള്‍ മുരുകണ്ണന് അറിയ്വോ.. ആവോ? പക്ഷെ നാട്ടുകാര്‍ക്ക് അയാളില്‍ തൃപ്തിയുണ്ടായിരുന്നു എന്ന് തന്നെ കരുതണേയ്”...... “ചാര്‍ത്തിടുമ്പളും പൂമൂടുമ്പളും തെളിയണ ദേവീ മുഖം, ആ ചൈത്യന്യം... അത് ഞാന്‍ പലപ്പളും നേരിട്ടറിഞ്ഞിരിക്കണേയ്. ആ മണ്‍രൂപത്തിലെ തെളിച്ചം, ആ ചാരുത...അതിപ്പോള്‍, അവിടെ തീര്‍ത്ത പുതു ശില്പങ്ങളില്‍ ണ്ടോ? അറിയില്ലാട്ടോ!!!”.... ചിലര്‍ ഇങ്ങനെയും പറഞ്ഞു –“  ”ആ മൂര്‍ത്തി  നോക്കിയേ!....എന്താ..തേജസ്...നാടിന്‍റെ മുഖം ല്ലേ മാറണത്!...”. “പക്ഷെ എന്തോ...എനിക്കിപ്പോഴും ആ പഴയ ദൈവത്തെ കാണുന്നതില്‍ തന്ന്യാണ് നിറവും സന്തോഷവും. എന്താന്നറിയില്ല്യാ... അതങ്ങന്യാണ്”.... “ഇപ്പളും മുരുകണ്ണന്‍ അമ്പല നടയില്‍ വന്നു പോകാറുണ്ടേയ്. ആള്ക്കാര്‍ കൂടാത്ത ഒരു മൂലയില്‍..., പക്ഷേ, നാളിതുവരെ അയാള്‍ കൈ കൂപ്പി തൊഴുന്നതൊന്നും ഞാന്‍ കണ്ടിട്ടില്ല. ഈയിടയായി, ചിലപ്പോള്‍ ആ പേരാലിന് ചുറ്റും ഒന്ന് മണ്ടി നടക്കുവേ... തലവേരിറങ്ങിയ ആല്മരത്തിലെ, കാക്കയും കടവാവലും കൊത്തിയിറക്കിയ പഴുപഴുത്ത കായ്കള്‍ പെറുക്കിയെടുത്ത്‌ ഒന്ന് ചിരിക്കും. മുന്‍നട ചവുട്ടിയിറങ്ങുമ്പോള്‍, വെറുതെയെന്നവണ്ണം ഒരു പിന്‍ നോട്ടം. പ്രതിഷ്ഠ നോക്കി ഒരു ചിരി. അത്ര മാത്രം. ആരോടും ഒന്നും പറയുന്നതായും തോന്നിയിട്ടില്ല്യ. പിന്നെ പതിയെ നടന്ന് ചാണകം മെഴുകിയ, വയ്ക്കോല്‍ മേഞ്ഞ പുരപ്പടിയില്‍ ചെന്നൊരിരിപ്പാണേ..... ഈയിടെ കേട്ടത്, അയാള്‍ ആരോടും മിണ്ടാനും കൂട്ടാക്കണില്ല എന്നും, വീട് വിട്ട് പുറത്തിറങ്ങണില്ല്യാ എന്നുമാണ്”.---പണ്ട് ടിവിക്കാര് ഷൂട്ട്‌ ചെയ്ത സീഡിയിട്ട്, പലരും മുരുകണ്ണനെ പറ്റി പറയുന്നത് ഞാന്‍ വെറുതെ ഒന്നിട്ട് കണ്ടു. ഇടക്കൊരിക്കല്‍ എന്നോടയാള്‍ പതിയെ പറഞ്ഞത് ഇപ്പോള്‍ ഞാനോര്‍ക്കുന്നു...- “ഗോപിത്തമ്പ്രാ, ദൈവത്തെ കാണാന്‍ അമ്പലത്തില്‍ തന്നെ പോകണോ?. ഞാനിപ്പോഴും എന്‍റെ ഭഗവതിയെ കാണാറുണ്ട്. അവര് എന്‍റെ കൂടെത്തന്നെയുണ്ട് ..ഹഹ. ”. ഞാനൊന്നും തന്നെ പറയാനാവാതെ ചേറ് പതിഞ്ഞ നടവഴിയിലൂടെ തിരിഞ്ഞു നടന്നു.
ശങ്കരന്‍ പണിക്കര്‍, അമ്പല പരിഷ്കാരങ്ങള്‍, വിശ്വാസ അധോ/പുരോ:ഗമനങ്ങള്‍.; തച്ചുടയ്ക്കപ്പെട്ട കാവുകള്‍., പുന:രാവിര്‍ഭാവം  ചെയ്യപ്പെട്ട ആചാരങ്ങള്‍,  സമയം വൈകി വന്നാല്‍, രണ്ടു നേദ്യം കൊടുത്തു തൃപ്തിപ്പെടുത്തുന്ന പുതു തലമുറയിലെ വിശ്വാസ കാവല്‍ ഭടന്മാര്‍.. തിരക്ക് പിടിച്ച്‌ തട്ടിക്കൂട്ടി, പൂജയും ഒപ്പിച്ച്, പത്ത് കാശ് കിട്ടുന്ന പണിക്ക് പോകുന്ന ന്യൂ ജനറേഷന്‍ തന്ത്രിമാര്‍.. ഇതൊക്കെ ഏറെക്കുറെ അയാളെ തളര്‍ത്തിയ കാലം. തലക്ക്‌ മുകളില്‍ കത്തിയെരിയുന്ന സൂര്യപ്രഭയിലും, താഴാതെ തളരാതെ, പൊങ്കാല നേദ്യം ചെയ്തിരുന്നയാള്‍.. തിളച്ചു മറിയുന്ന പൊങ്കാലയടുപ്പുകളില്‍ നിന്ന് കമുകിന്‍ പൂക്കുല മുക്കി, ആവി തെറുപ്പിച്ച് ആള്‍ക്കാരെ അക്ഷരാര്‍ത്ഥത്തില്‍,   കൂപ്പു കൈ കൊള്ളിച്ച അത്ഭുത മനുഷ്യന്‍.. സ്വയം ചെയ്യുന്നതോ അതോ വേറേതോ ശക്തിയാല്‍ ചെയ്യപ്പെടുന്നതോ. അറിയില്ല... ചുമന്ന വരയന്‍ തോര്‍ത്ത്, അരയില്‍ കെട്ടിയിറുക്കി, തലയില്‍ വെള്ള തോര്‍ത്ത് ‌ മുറുക്കി ഉറഞ്ഞു തുള്ളുന്ന ശങ്കരേട്ടനെ, കണ്ണ് പാതിയടച്ചു മാത്രമേ ഞാന്‍ കണ്ടിട്ടുള്ളൂ. അധികമാരോടും സംസാരിക്കാന്‍ ഇഷ്ടപ്പെടാത്ത, വെളുത്ത് തൂവല്‍ പോലുള്ള താടി രോമങ്ങളുള്ള ശങ്കരേട്ടന്‍......“കാവുംഭാഗത്തെ അമ്മക്ക്‌ തൃപ്തി വരണേല്‍ ശങ്കരന്‍ തുള്ളണം. അറഞ്ഞാര്‍ന്നു തന്നെ തുള്ളണം. പിന്നെ സന്ധ്യ ദീപാരാധന കഴിഞ്ഞുള്ള അഗ്നിക്കാവടിയും. ശങ്കരേട്ടനോട് കൂടെ ഈ സമ്പ്രദായങ്ങള്‍ തീരും...” എന്ന് പലരും പറഞ്ഞും കേട്ടും ഞാന്‍ അറിഞ്ഞിരുന്നു. വെറുമൊരു തുള്ളലായിരുന്നോ അത്? ആരാ അയാളെ കൊണ്ട് തുള്ളിക്കുന്നത്? വെറുതെ ഒരാള്‍ക്ക് ‌ തീയിലൂടെ നടക്കാനാവ്വോ?. അറിയില്ല.
ഇപ്പോഴും അമ്പലവും പൂജയും ഉത്സവവും എല്ലാം ഉണ്ട്. പക്ഷെ! നാല് മുറിക്കുള്ളില്‍ ആരൊക്കെയോ അടിപ്പതിരുത്തിയ ശിലകള്‍........പണ്ടവിടെയുണ്ടായിരുന്നവര്‍..., അവര്‍, ആ ശക്തി, ഇപ്പോഴും അവിടെത്തന്നെയുണ്ടോ? ശ്വാസം മുട്ടി, ആകെ ഇരുട്ടില്‍ അവര്‍...... മുരുകന്‍ പൂജാരി ഒരിക്കലും അമ്പലനട ചാരിയിരുന്നില്ല. മുരുകനും ശങ്കരേട്ടനും വെളുക്കുവോളം അമ്പലനടയില്‍ തന്നെ കഴിച്ചു കൂട്ടിയിട്ടുണ്ട്. ഇടക്കിറങ്ങി പോകുന്ന ദേവിയേയും ദേവനെയും കണ്ടതായും അവര്‍ പറഞ്ഞു കേട്ടിട്ടുണ്ട്. “രാത്രി സഞ്ചാരം ഉള്ള ശക്തിയാ....ഈ അമ്പലം വിട്ടു വേറൊരമ്പലം. അങ്ങനെയാ കവുംഭാഗത്തെ പ്രതിഷ്ഠ...ഈ കര കടന്ന്‌, മറുകര.... ”. പണ്ട് മുത്തിയമ്മ പറഞ്ഞത് ഞാനോര്ത്തു. സംഭാവനകളും, ആടപ്പണ്ടങ്ങളും ഇല്ലാതെ തന്നെ സങ്കടവും, സന്തോഷവും പങ്കിടുന്ന ഒരു കൂട്ടം നല്ലവരായ ജനങ്ങളുടെ കാവല്‍ വെളിച്ചം. ഇപ്പോഴും എന്തൊക്കെയോ ശക്തി അവിടെ ഉണ്ട്. പക്ഷെ അതറിയുന്നവര്‍ അവിടെയുണ്ടോ എന്നുള്ള ശങ്ക മാത്രം ബാക്കി. ഇന്നലെയും ശങ്കരേട്ടനെ ഞാന്‍ അമ്പല നടയില്‍ വച്ച് കണ്ടിരുന്നു. ”എന്താ സുഖല്ലേ അമ്മേ?...എനിക്ക് പരമ സുഖാ...ആള്‍ത്തിരക്ക്‌ ഒന്ന് കഴിയട്ടെ....ഈ വരുന്നവരുടെയൊക്കെ ദൂഷണവും പരാതിയും ഒക്കെ കേട്ട് മടുത്തിട്ടുണ്ടാവും അല്ലെ? ഇതൊന്നും മാറാന്‍ പോകുന്നില്ല. കെട്ടിപ്പൊക്കുന്ന ആരാധനാലയങ്ങള്‍........  അമ്പര ചുംബികളായ കൊടിമരങ്ങള്‍ ....എന്തിന്? ആര്‍ക്ക് വേണ്ടി...”. ഇങ്ങനെ ഉത്തരമില്ലാത്ത ഒരു കൂട്ടം ചോദ്യങ്ങള്‍ ഉന്നയിച്ച്, ശങ്കരേട്ടന്‍ റോഡ്‌ മുറിച്ചു നടന്നു.
അയാളെ ഞാനൊന്ന് നോക്കി. പണ്ടെപ്പോഴോ ചിരിച്ച് കൊണ്ട് പറഞ്ഞ ഒരു കൂട്ടം സത്യങ്ങള്‍ ഞാന്‍ ചികഞ്ഞെടുത്തു. “ഗോപിയേയ്, നീ ചോദിച്ചത് ഇച്ചിരി വല്യ ചോദ്യാണേയ്...ദൈവം ണ്ടോ ന്നു ചോദിച്ചാല്‍ തീരെ അറിയില്ലാട്ടോ...ഉണ്ടാവണം..ഇല്ലേല്‍ പിന്നെ എങ്ങനാ?? ല്ലേ...പക്ഷേ ഈയിടയായി പലപ്പോഴും തോന്നണുണ്ടേയ്...ദൈവം ണ്ടാരുന്നേല്‍ കൊള്ളാരുന്നു ന്നു....പിന്നെ തോന്നും...പുള്ളി ണ്ടായാലും കഷ്ടാണേയ്..പലതും കണ്ടും കേട്ടും പുള്ളീം വല്ലാണ്ടങ്ങ് വിഷമിക്കും...ല്ല്യെ?..അത് കൊണ്ട് അതും വേണ്ടാ..ന്തേയ്....” പെട്ടന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കിയ ഞാന്‍ ശ്രീകോവിലിനുള്ളില്‍ ഒരു വെളിച്ചം കണ്ടു. ആകാല്‍ വിളക്കുകള്‍ തോല്ക്കുന്ന പ്രഭയോടെ കാവുംഭാഗത്തമ്മ ഒന്ന് ചിരിച്ചപോലെ. വെളുത്തു മിന്നിയ ദേവീ മുഖത്തെ മൂക്കുത്തിയില്‍ നിന്ന് ഒരു ചന്ദ്രക്കലാപ്രഭ മിന്നിമാഞ്ഞു. അത് എന്‍റെ  തലയ്ക്കു മുകളിലൂടെ വെള്ളക്കീര്‍തീര്‍ത്ത്  ആകാശത്തേയ്ക്ക് പാഞ്ഞു...
Posted by കണ്ണന്‍ നായര്‍ at 11:22 2 comments:
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
Wednesday, 13 March 2013
1 Night@ M-P Highway
ഇല്ല, എനിക്കുറപ്പായിരുന്നു....ഹേയ്....മന:പ്പൂര്‍വമല്ലാന്നേയ്. അത് അങ്ങനങ്ങ് നടന്നു. അല്ല..അതങ്ങനെ തന്നെയാണ് നടക്കേണ്ടിയിരുന്നത്. അല്ലേല്‍ നിങ്ങള്‍ പറ. സമയം ഞാനായിട്ട്‌ കൂട്ടിയതല്ലേട്ടോ! അതും അങ്ങനെ പോയി. പത്തായി, പത്തരയായി പിന്നെ പതിനൊന്നും. നീത ട്രാവെല്‍സ് ഇന്നും ചതിച്ച ലക്ഷണമാണ്. അയാള്‍ വിളക്ക് കാലിനു ചുവട്ടിലെ നിഴലിന്‍റെ നീളമളന്നു കുത്തിയിരുന്നു. ഭയപ്പെടുത്താനെന്ന വണ്ണം നിഴല്‍ ചെറുതായി വന്ന് താനേ ഇല്ലാണ്ടായത് പോലെ. വാഖഡ് ഫ്ലൈ ഓവറിനു ചുവട്ടിലെ അവസാനത്തെ വിളക്കും കെട്ടു. മുംബൈ പൂനെ ഹൈ-വേ. സംഗതി തനി മാര്‍ബിളാണ്. ആക്സിലറേറ്ററില്‍ ഇഷ്ടിക കെട്ടിയിട്ട് പായുന്ന ലോറികള്‍....ഒരു കാള വണ്ടിക്കാരന്‍, റാന്തല്‍ -തിരി വെട്ടം മാറ്റി, സൈഡ് ഒതുക്കി മറാത്തിയില്‍ ചോദിച്ചു- "എങ്ങോട്ടാ?". ആ യുവാവിന്‍റെ മറുപടി കേട്ടിട്ടാവണം, അയാള്‍ വണ്ടിക്കു പുറകിലെ കരിമ്പിന്‍ ചണ്ടിയിലെ ചതയാത്ത ഒരു കമ്പ് യുവാവിന് നേരെ നീട്ടി. ചിരിച്ച് കൊണ്ട് തന്നെ ഒരു പാട്ടും പാടി വണ്ടി മുന്നോട്ട്.."ദുനിയാ കെ രഖ് വാലെ.......". യുവാവ്‌, അടുത്ത വണ്ടി നോക്കി നില്‍പ് തുടര്‍ന്നു.....
അയാളെ കണ്ടാല്‍ തന്നെ അറിയാം, ഏതോ കോര്‍പറേറ്റ് മണകൊണാഞ്ചന്‍!. ഒരു അഞ്ചടി പത്തിഞ്ചു പൊക്കം. ഒരു തരി രോമം പോലും എത്തിനോക്കാത്ത പോളിഷ്ഡ് മോറ്‌..വലത് കൈപ്പത്തിക്ക് താഴെയായി, നീളത്തില്‍ കുറി വരഞ്ഞ സ്റ്റിച്. ഒറ്റ നോട്ടത്തില്‍ നാല് വിലങ്ങന്‍ തുന്നല്‍; വലത് പുരികത്തിനു അരുകിലായി, കണ്‍കോണിനു ചുവട്ടില്‍ കത്തി കൊണ്ട് കീറി വരഞ്ഞത് പോലെ. അയാളുടെ കറുത്ത ഷൂസ് കണ്ണാടി പോലെ കാണപ്പെട്ടു. പോളിഷ് ചെയ്തു മെഴുക് കരി കാണിച്ച പോലെ തന്നെ. അയാള്‍ ഇടക്കിടെ വലതു കൈയ്യിലെ റോളെക്സ് വാച്ചിലേക്ക് പാളി നോക്കുന്നുമുണ്ട്. ഇരുണ്ട, ചാണക നിറത്തിലെ സോക്സിലെ കീറല്‍., അതെന്നെ തെല്ലൊന്ന് കുഴക്കി. അയാള്‍ ടാഗ് നേരെയാക്കി, ടൈ ഒന്നിറുക്കി. ഇടത്തെ കൈ വെള്ളയില്‍ എന്തോ എഴുതിയിട്ടുണ്ട്- "MH-12 K-****" . വിയര്‍പ്പ് തുള്ളികള്‍, ഷര്‍ട്ടിലെ പെര്‍ഫ്യൂമിനെ പാടെ തോല്‍പ്പിച്ചു കളഞ്ഞു. സൈഡില്‍ തൂങ്ങിയാടിയ ലാപ്‌ ടോപ്‌ ബാഗ്‌ മുന്നിലാക്കി, വള്ളി ഒന്ന് വലിച്ചിട്ടു. ഒരു വെള്ള ഇന്‍ഡിക്ക ..അത് ചീറിപ്പാഞ്ഞ് പാലമിറങ്ങി വരുന്നുണ്ട്. അയാള്‍  ഇടതു കൈപ്പത്തി തുറന്ന് എന്തോ നോക്കുന്നുണ്ട്.ഭാവമാറ്റങ്ങള്‍ തീരെയില്ലാതെ, വിരലുകള്‍ പതിയെ അടച്ചു. പിന്നെ, അതേ കൈ, വണ്ടി ലക്ഷ്യമാക്കി, വന്‍ വിരല്‍ പൊക്കി മുന്നോട്ട് ഓടിച്ചു. ഇന്‍ഡിക്ക, ഹൈ ബീമില്‍ തന്നെ ചവുട്ടി നിന്നു .
"ജി. പന്‍വേല്‍ ജായേഗീ?". "ഹാനാ..മുംബൈ ഹീ ജാ രഹാ ഹുന്‍......, ആപ് ആജായിയോ". ഡ്രൈവര്‍, ഇടതു ഭാഗത്തെ  ഡോര്‍ തുറന്നു ചിരിച്ച് കൊണ്ട് തന്നെ പറഞ്ഞുതീര്‍ത്തു. അയാള്‍ ഡോര്‍ തുറക്കുന്നതിനു മുന്‍പ്‌ തന്നെ, മറ്റൊരാള്‍ തിടുക്കത്തില്‍ ഓടി വന്ന് മുന്‍ഭാഗത്തെ സീറ്റിലിരുന്നു. കിതപ്പോടെ തന്നെ അയാള്‍ ഡ്രൈവറോട് ചോദിച്ചു..."മുംബൈ....നാ ?". ഡ്രൈവര്‍, ഗുട്ക തുപ്പി, കിറി തുടച്ച്, ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "ഹാന്‍.......ആപ് ഇധര്‍ ബൈട്ടിയേ ...ഔര്‍ ആപ് പ്ലീസ്..... ബാക്ക് സീറ്റ് മെന്‍........ ആപ് ലോഗ് തോഡാ അഡ്ജസ്റ്റ് കരോനാ.. പ്ലീസ്...”. മുന്‍ സീറ്റില്‍ ചാടിയിരുന്ന അയാള്‍, കോളര്‍ മടക്കി നെറ്റി തുടച്ചു. പിന്‍ ഡോര്‍ തുറന്നു യുവാവ്‌ ഉള്ളിലേക്ക്. പിന്‍സീറ്റിലും രണ്ടു പേര്‍.. അവര്‍ ഒതുങ്ങിയിരുന്നു. കണ്ടാല്‍ സിമ്പിള്‍........ വെല്‍ ഡ്രസ്സ്‌ഡ്; അവരും ധൃതിയില്‍ ആണെന്ന് തോന്നിച്ചു. യുവാവ്‌ പിന്‍ഭാഗം ഒതുക്കി സീറ്റില്‍ ഉറപ്പിച്ചിരുന്നു. രണ്ടു പേരും യുവാവിനെ നോക്കി ചിരിച്ചു. "ഹായ്...."."ങും.....ഹായ്.." ഡ്രൈവര്‍, FM ഓണാക്കി... "ആജ് കി താജാ ട്രാഫിക്‌ അപ്ഡേറ്റ്.. മുംബൈ പന്‍വേല്‍ റൂട്ട് മെന്‍ അഭി ട്രാഫിക് ബഹുത് കം ഹൈ.....  ക്ലൌഡ് FM കി തരഫ് സെ ശുഭ് യാത്രാ....". പുറകെയൊരു പാട്ടും-  “ആജ് ഫിര്‍ ജീനെ കീ......"
വണ്ടി ചക്രങ്ങള്‍ പാട്ടിന്‍റെ താളത്തില്‍ കറങ്ങി. മുന്‍ സീറ്റിലിരുന്നയാള്‍, സീറ്റ് പിന്നിലേക്കാക്കി ഒന്ന് തിരിഞ്ഞു. പിന്‍ സീറ്റിലിരുന്ന രണ്ടു പേരും യുവാവിനെ നോക്കി. ഒരാള്‍ ബാഗില്‍ കൈയ്യുറപ്പിചു. കഴുത്തിലെ മാലയില്‍ പിടി മുറുക്കിയ മറ്റൊരാള്‍......മുന്‍സീറ്റിലെ ആള്‍, കൈ നീട്ടി പോക്കറ്റിലെ പഴ്സ് എടുത്തു. യുവാവ്‌ ശരിക്കും പതറിയ മട്ടുണ്ട്. ഭയം കൊണ്ട് അയാളുടെ ശബ്ദം പുറത്തു വന്നില്ല. ഡ്രൈവര്‍, മിറര്‍ തിരിച്ചു യുവാവിനെ നോക്കി. അവന്‍റെ തൊണ്ടയിലെ വെള്ളം വറ്റി. അവനു എതിര്‍ക്കാന്‍ പോലും സാധിക്കാത്തത് പോലെ. ഭയം കൊണ്ടാവണം, അവന്‍റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് ചോര ഇരച്ച് കയറി. മൂന്നാമത്തെയാള്‍ അവന്‍റെ കഴുത്തിന്‌ പിടിച്ച് ATM കാര്‍ഡിന്‍റെ പിന്‍ ചോദിച്ചു. കഴുത്തിലെ ഞരമ്പുകള്‍ പിടഞ്ഞു. കുതറി മാറാന്‍ പല തവണ അവന്‍ ശ്രമിച്ചു എന്ന് തോന്നിച്ചു. അവന്‍ എന്തോ പറഞ്ഞത് പോലെ. വണ്ടി അതി വേഗത്തില്‍ തന്നെ പോകുകകയാണ്.ഏതാനും നിമിഷങ്ങള്‍, പെട്ടന്ന് നിലവിളിച്ചമറിയ വണ്ടിചക്രങ്ങള്‍ ഇരച്ചുകരഞ്ഞു നിന്നു. പിന്‍ സീറ്റിലെ വെല്‍വെറ്റ് സീറ്റില്‍ രക്തത്തുള്ളികള്‍ ചിത്രം വരച്ചു......
പിറ്റേന്ന് പുലര്‍ച്ചെ, ഔന്ദിലെ ആര്‍മി ഗസ്റ്റ് ഹൗസിലെ ഡോക്ടറുടെ മുറി. മേശ മേല്‍ റോളക്സ്‌ വാച്ചും, കീറിയ ടൈയും. ഒഴിഞ്ഞ തോഷിബ ലാപ്‌-ടോപ്പ് ബാഗും നിലത്തുണ്ട്. മേശമേല്‍, പല നിറത്തിലെ ഗ്ലൌസുകള്‍.... കീറിയ സോക്സ്‌, അയാളൊന്നു മണത്ത്, മുഖം പുറകോട്ടു വലിച്ച് ബാത്ത് റൂമിലേക്ക് എറിഞ്ഞു. ആവി പറക്കുന്ന കട്ടന്‍ ചായ മൊത്തി പത്രം നിവര്‍ത്തി... "പൂനെയില്‍ പിന്നെയും സീരിയല്‍ കില്ലര്‍ : ഇന്നലെ രാത്രി പന്ത്രണ്ടു മണിക്കാണ് സംഭവം. കാര്‍ ഡ്രൈവര്‍ ഉള്‍പ്പടെ മൂന്ന് പേരും സംഭവ സ്ഥലത്ത് വച്ച് തന്നെ മരിച്ചു. മൂന്ന് പേര്‍ക്കും അബ്ഡൊമനു  ചുവട്ടില്‍, ഇടതു ക്വാട്രന്റിന്‍റെ അടിയിലായി ഏതോ മൂര്‍ച്ചയേറിയ ആയുധം കൊണ്ടുള്ള മുറിവുകളാണ്. ആയുധം തുളച്ചു കയറി നിമിഷ നേരത്തിനുള്ളില്‍ മരണം സംഭവിച്ചതാവാം എന്ന് പോലീസ് അഭിപ്രായപ്പെട്ടു. മുന്‍പും ഇതേ റൂട്ടില്‍, യാത്രക്കാരുടെ പിടിച്ചു പറിയും, കൊലപാതകങ്ങളും റിപ്പോര്‍ട്ട്‌ ചെയ്യപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. അതെല്ലാം തന്നെ, ഈ റൂട്ടില്‍ ഓടുന്ന ചില സ്ഥിരം ക്യാബ് ഡ്രൈവര്‍മാരാണെന്നും പറയപ്പെട്ടിരുന്നു. അന്വേഷണത്തില്‍ കാര്യമായ പുരഗതി ഇതു വരെ ഉണ്ടായിട്ടില്ല, എന്നതും ശ്രദ്ധേയമാണ്. തമിഴ് നാടിന്‍റെ തെക്കന്‍ ഭാഗങ്ങളില്‍ ഉപയോഗിച്ച് വരുന്ന പുളിക്കത്തി പോലുള്ള ഏതോ ആയുധമാകാനാണ് സാധ്യത എന്ന് സ്ഥലം എസ് ഐ അഭിപ്രായപ്പെട്ടു.”
സോക്സും ക്ലീന്‍ ചെയ്ത പുളിക്കത്തിയും നോക്കി, "ഡോ: അലക്സാണ്ടര്‍ ആയുധം".....അയാള്‍ ലാപ്പിന്‍റെ ബാഗ്‌ തുറന്ന്, ഐ ഡി കാര്‍ഡ്‌ പുറത്തെടുത്തു. അതില്‍ സ്വന്തം അനുജന്‍റെ ഫോട്ടോയും ഒരു പത്രക്കുറിപ്പും....നീരണിഞ്ഞ കണ്ണുകള്‍ കൈത്തലം കൊണ്ട് തുടച്ച്, ടൈയും ഐഡിയും തിരികെ ബാഗില്‍ വച്ച് പൂട്ടി. ബാഗിനടിയിലെ ഒരു പഴയ പത്രം. അനുജന്‍റെ വ്യക്തമല്ലാത്ത ഫോട്ടോയും, ചുവട്ടിലെ വാര്‍ത്തയും..."മുംബൈ-പൂനെ റൂട്ടില്‍ അജ്ഞാത ശവശരീരം. IT ഉദ്യോഗസ്ഥന്‍ എന്നു തോന്നിക്കുന്ന, (ഫോട്ടോ ഇന്‍സെറ്റില്‍))), ഏകദേശം ഇരുപത്തിയഞ്ചിന് മേല്‍ പ്രായം വരുന്ന യുവാവ് ആണ് കൊല്ലപ്പെട്ടത്. മരിച്ചയാളുടെ കൈയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന പേഴ്സ്, ഒഴിഞ്ഞ ലാപ്‌ ടോപ്‌ ബാഗ്‌ എന്നിവ വിദഗ്ദ പരിശോധനയ്ക്കായി ഫോറന്സിക് ലാബിലേക്ക്‌ അയച്ചിട്ടുണ്ട്.....". ആ പത്രത്തുണ്ട് പലതായി കീറി, വീണ്ടും,  അയാള്‍ ആവിക്കിടയില്‍ ചുണ്ട് ചേര്‍ത്ത് നിറമുള്ള ആ ചൂട് ദ്രാവകം മൊത്തിക്കുടിച്ചു.
Posted by കണ്ണന്‍ നായര്‍ at 23:02 4 comments:
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
Newer Posts Older Posts Home
Subscribe to: Posts (Atom)
നിങ്ങളൊന്നു സൂക്ഷിച്ചു നോക്കിയേ..ചിലപ്പോളെന്നെ കണ്ടേക്കാം ... നിങ്ങള്‍ ഇന്നലെ കണ്ട അഞ്ചുപേരില്‍ ഒരാള്‍ ഞാനായിരുന്നു.
View my complete profile
1 Night@ M-P Highway
Watermark template. Powered by Blogger.