en en en en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en en en en es ml en en de da en da cs en en cs da en en en cs cs da da en en cs cs en en en de da da en da cs cs en en fr cs da da cs en en cs en en en cs da en en en cs cs da en cs da en da en en en en en en en
ഓടയില്‍ ശയിക്കുന്ന  ചിലര്‍ കഷ്ടമേ .....
കിളിയൊഴിഞ്ഞ കൂടായ്‌ മാറും നിന്‍ ശരീരം
കുഴിയതില്‍ ഒടുങ്ങും ഒരു ദിനം...
ഒട്ടിയ വയറുമായ് നിന്‍ പൈതങ്ങള്‍ നീട്ടിടും...
ഒരു ചില്ലി കാശിനായ് കൈകള്‍ അവര്‍ക്ക് മുന്നില്‍!!!
Posted by Sajeed Noohkhan at 20:12 No comments:
ഒരു മരണം കൂടി തന്നെ  കടന്നു പോയി. അതിന്റെ കാല്‍പ്പാടുകള്‍ മാഞ്ഞു പോകുവാന്‍ ഇനിയും കുറെ ദിവസങ്ങള്‍ തന്നെ  മൌനത്തില്‍ പുതപ്പിക്കണം. കൂടുതല്‍ അടുത്തുള്ളവരെ  എടുത്തു ചെല്ലുമ്പോള്‍ മരണത്തിനു ഒരു കുസൃതിയാണ്. അവന്റെ കാലുകള്‍  വളരെ ആഴത്തില്‍ പതിയണം എന്നത് കൊണ്ടാവണം ബലമായി ചവിട്ടി അവന്‍ നടന്നു പോകുന്നത്. വര്‍ഷങ്ങള്‍ വേണ്ടി വരും ആ കാല്‍പ്പാടുകള്‍ മാഞ്ഞു പോകുവാന്‍. ചിലപ്പോള്‍ താല്‍കാലികമായി അത് മാഞ്ഞു പോയാലും, ഒറ്റപ്പെടലുകളില്‍ എപ്പോഴെങ്കിലും അതിനെ മൂടിയിരിക്കുന്ന കാലത്തിന്റെ  പൊടിപടലങ്ങള്‍  നിശ്വാസങ്ങളില്‍ പറന്നകന്നു  മുന്നില്‍ അത് വീണ്ടും തെളിഞ്ഞു വരും.
ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് ഭൂമിയില്‍ നിന്നും ഒരു ജീവനെ തുടച്ചു നീക്കാന്‍, അങ്ങിനെ ഒന്ന് ഈ ലോകത്ത് ഉണ്ടായിരുന്നു എന്ന അടയാളം പോലും അലിയിച്ചു ഇല്ലാതെ ആക്കാന്‍  മരണത്തിനു മാത്രം കഴിയുന്ന ജാലവിദ്യ അതിനു ഇന്നലെ തന്റെ  ജീവിതം ഒരു വേദി ആയിരിക്കുന്നു. ഒന്ന് വീണു എന്നൊരു ഫോണ്‍ പിന്നെ എല്ലാം കഴിഞ്ഞു എന്നൊരു ഫോണ്‍. ആധുനിക അന്ത്യങ്ങളില്‍ ഒരുപക്ഷേ ഇങ്ങിനെ പറയമായിരിക്കും അതിനെ അങ്ങിനെ അവരും അവസാനിച്ച ഒരു റിംഗ് ടോണിന്റെ ധ്വനി മാത്രം ആയി മാറി.  ഉള്ളില്‍ എവിടെ ആയിരുന്നു അവര്‍. അടുത്തായിരുന്നോ, അതോ അകലയോ. ഒരിക്കലും അകലെയല്ല. മനുഷ്യന്‍ എന്ന  വിചിത്ര ജീവിക്ക് മാത്രം അവകാശപ്പെട്ട ഒരുപാട് തമാശകള്‍ ജീവിതത്തിലുണ്ട്. ബന്ധങ്ങള്‍ കൊണ്ട് ഒരുപാട് അടുത്തും പക്ഷെ മനസ് കൊണ്ട് ഒരുപാട് അകലെയും ചിലര്‍, പക്ഷെ ഒരു ബന്ധവും ഇല്ലാത്തവര്‍ മനസ്സില്‍ നിറഞ്ഞു നില്‍ക്കും, കരയണം എന്ന് ആഗ്രഹിക്കുമ്പോള്‍ വരാത്ത ഒരിറ്റു കണ്ണുനീര്‍ കരയരുത് എന്ന് ആഗ്രഹിക്കുമ്പോള്‍ ഒരു കടല്‍ പോലെ പ്രവഹിക്കുന്നതും അങ്ങിനെ എത്രയെത്ര തമാശകള്‍ ആണ് മനുഷ്യന്‍ എന്നാ വിചിത്ര ജീവിക്കുള്ളത്.
അവരുടെ വീഴ്ചയും, വേര്‍പാടും ഒരു മഞ്ഞു കട്ടി നെഞ്ചില്‍ എടുത്തു വച്ചത് പോലെ ഭാരിക്കുന്നു എന്നറിയാം. ചൂടുള്ള ഒരു കരമോ, തോളോ കിട്ടിയിരുന്നെങ്കില്‍ അതിനെ ഒന്ന് ഉരുക്കി തീര്‍ക്കാമായിരുന്നു. തനിക്കു ജീവിതത്തില്‍ ഇല്ലാതെ പോയതും അത്തരം തോളും, കരങ്ങളുമാണ്. മനസ്സില്‍ അടിഞ്ഞു കൂടുന്ന മഞ്ഞു മലകളുടെ ഭാരങ്ങള്‍ താങ്ങാന്‍ ആവാതെ ഒറ്റപ്പെടലിന്റെ വേളകളില്‍ കുഴഞ്ഞു വീഴുകയും, എഴുതിയും വായിച്ചുമൊക്കെ സ്വയം അതിനെ ഉരുക്കിയും ഇല്ലാതെ ആക്കിയും എത്രയോ ദിനങ്ങള്‍. അതുപോലെ ഇതും ഒന്ന്.
ബാല്യത്തിന്റെ ഏടുകള്‍ ഒരിക്കലും മറിച്ചു നോക്കാന്‍  ഇഷ്ടപ്പെടാറില്ല. പക്ഷേ അവരുടെ പെട്ടെന്നുള്ള ഈ യാത്ര കുറച്ചു നേരം മനസിലെ പഴയ പുസ്തകങ്ങളെ പൊടിതട്ടി അക്ഷരങ്ങളില്‍ ഇഴയാന്‍ തുടങ്ങി. മങ്ങിയും, മങ്ങാതെയും തെളിഞ്ഞ ഒരുപാട് അധ്യായങ്ങളില്‍ അവരും വന്നു പോകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മുലപ്പാലിന്റെയും, മുട്ടില്‍ ഇഴയലിന്റെയും, ആദ്യ ചുവടുകളുടെയുമൊക്കെ ഇടയില്‍ പലപ്പോഴും ആരൊക്കെയോ വിതറിയ  മുള്ളുകള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു, അതൊക്കെ നോവിച്ചത് ശരീരത്തിനെ ആയിരുന്നില്ല, മനസിനെ ആയിരുന്നു.  മനസിന്റെ ചുമരില്‍ കറുപ്പ് നിറത്തിന്റെ, അഭംഗിയുടെ, തരംതാഴലിന്റെ കറകളും, പാടുകളും കോറിയിട്ട കൈകളില്‍ ഒന്ന് അവരുടെതും ആയിരുന്നു. നിങ്ങളുടേത് പോലെ വെളുത്ത കൈകള്‍ കിട്ടാന്‍ എന്ത് ചെയ്യണം എന്ന ചോദ്യത്തിനു അലക്ക് കല്ലില്‍ നല്ല പോലെ കൈകള്‍ ഉരച്ചാല്‍ മതിയെന്ന മറുപടികേട്ട് ഒന്നും അറിയാത്ത പ്രായത്തില്‍ പിഞ്ചു കൈകളെ കല്ലില്‍ ഉരച്ചതും കൈ മുറിഞ്ഞു നീറി കരഞ്ഞതും അങ്ങിനെ എത്രയോ വരികള്‍ മനസിലെ പുസ്തകത്തില്‍ നിറഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്നു. വായിച്ചപ്പോള്‍ ഇപ്പോള്‍ ചിരിയാണ് തോന്നുന്നത്. അന്നും താനൊരു മണ്ടന്‍ മാത്രമായിരുന്നു.
ബാല്യത്തിന്റെ അദ്ധ്യായങ്ങള്‍ ഒരിക്കലും തുറക്കരുത് എന്ന് ആഗ്രഹിച്ചു ഉള്ളില്‍ എവിടെയോ അതിനെ ഉപേക്ഷിച്ചു.  സ്നേഹത്തിന്റെ പുതിയ ചായങ്ങള്‍ മനസിലെ ഭിത്തികളില്‍ പൂശി അവര്‍ തീര്‍ത്ത  കറകളും, പാടുകളും മാറ്റി എടുത്തു. . അത് കൊണ്ട് തന്നെ   മടിയില്‍  ഇരുത്തി തരേണ്ടിയിരുന്ന വാത്സല്യ ചുംബനങ്ങള്‍ തലയ്ക്കു മുകളിലേക്ക് വളര്‍ന്നു കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ കണ്ടുമുട്ടലുകളില്‍ പലപ്പോഴും നെറ്റിയില്‍ സ്നേഹത്തോടെ പതിക്കുമായിരുന്നു. അതില്‍ സ്നേഹമുണ്ടോ, കുറ്റബോധത്തിന്റെ നനവുണ്ടോ എന്നൊന്നും നോക്കിയിരുന്നില്ല ക്ഷമയോടെ, ഇപ്പോഴെങ്കിലും കിട്ടിയല്ലോ എന്ന സന്തോഷത്തോടെ,  ഏറ്റുവാങ്ങിയിട്ടുണ്ട്.
അവസാനം കണ്ടത് കഴിഞ്ഞ അവധിക്കാലത്ത്‌ ആയിരുന്നു. അവരുടെ അടുക്കലേക്കു ഒരു ഹ്രസ്വ  സന്ദര്‍ശനം നടത്തിയപ്പോള്‍ അവരുടെ  ഇളയ മകന്‍ താമസിക്കുന്ന പുതുതായി പണിത വീട്ടിലേക്കു നമുക്ക് പോകാം എന്നൊരു ആവശ്യം അവര്‍  പ്രകടിപ്പിച്ചപ്പോള്‍ ഇപ്പോള്‍ സമയമില്ല അടുത്ത ആഴ്ച വരാം വന്നിട്ട് കൂട്ടി കൊണ്ട് പോകാം എന്നൊരു വാഗ്ദാനം കൊടുത്തിരുന്നു. കിട്ടിയ അവധിക്കാലത്തെ നെട്ടോട്ടങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ അത് സാധിച്ചു കൊടുക്കാന്‍ ആയില്ല. നിറവേറ്റാന്‍ കഴിയാത്ത  വാഗ്ദാനം ഉള്ളിലെ മഞ്ഞു മലകള്‍ക്ക് മേലെ ഒരു വലിയ കല്ലുകൂടി എടുത്തു വച്ചു. മനുഷ്യന് അറിയില്ല വാഗ്ദാനങ്ങള്‍ എത്ര വലുതാണെന്ന്. ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് ചെയ്തു തീര്‍ക്കാവുന്നത് പോലും ദിവസങ്ങള്‍ക്കോ, വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കോ, തീറെഴുതി കൊടുക്കും.
ഒരു നിമിഷത്തില്‍ കെട്ടടങ്ങി പോകുന്ന ജീവിത വിളക്കിനു, വര്‍ഷങ്ങള്‍ നീണ്ടു പോകുന്ന വാഗ്ദാനങ്ങളുടെ എണ്ണ  ഒഴിക്കുന്നത് എന്തിനാണ്? ഇത് എത്രയോവട്ടം താന്‍ ജീവിതത്തില്‍ അറിഞ്ഞതും പഠിച്ചതുമാണ് എന്നിട്ടും തനിക്കൊരു   വീഴ്ചപറ്റി. അത് കൊണ്ടല്ലേ ഇപ്പോള്‍ കണ്ണ് നിറയാന്‍ തുടങ്ങുന്നത്.
അവര്‍ ഒരു യാത്ര പോവുകയല്ലേ ഇതിരിക്കട്ടെ. മറ്റെന്താണ് അവര്‍ക്ക് നല്‍കാന്‍ തന്റെ കയ്യില്‍ ഉള്ളത്. ഇതെങ്കിലും ദയവായി ഏറ്റു വാങ്ങൂ. എന്നോ നിങ്ങള്‍ ഉണ്ടാക്കിയ കറകള്‍ കഴുകി വൃത്തിയാക്കി സ്നേഹത്തിന്റെ തെളിനീര്‍ മനസ്സില്‍ നിറച്ചു കഴിഞ്ഞു അതില്‍  നിന്നും ഒഴുകി വരുന്നതാണ് ഈ തുള്ളികള്‍.  നിങ്ങള്ക്ക് അവകാശപ്പെട്ടതാണ് ഇത്.
വിശ്വാസങ്ങള്‍ ശെരിയാണോ, തെറ്റാണോ എന്നറിയില്ല ഒരുപക്ഷേ ശെരി ആണെങ്കില്‍ ഏതോ ഒരു ലോകത്ത് നമ്മള്‍ കണ്ടുമുട്ടുമ്പോള്‍  നിങ്ങളുടെ അന്ത്യയാത്രയില്‍ ഞാന്‍ ഒന്നും തന്നില്ല എന്ന് പരാതി പറയരുത്. മനസ്സില്‍ നിങ്ങളുടെ അന്ത്യ യാത്രയുടെ ചിത്രങ്ങള്‍ അകലെ മരുഭൂമിയുടെ മാറിലെ ചൂടുപറ്റി ഇരുന്നു കാണുന്നുണ്ട്. മറ്റൊന്നും എടുത്തു ചെല്ലാന്‍ ആവാത്ത ഈ യാത്രയില്‍  നിങ്ങള്ക്ക് സ്നേഹത്തോടെ സമര്‍പ്പിക്കട്ടെ ഈ കണ്ണുനീര്‍ തുള്ളികള്‍..........
Posted by Sajeed Noohkhan at 20:08 No comments:
Newer Posts Older Posts Home
Subscribe to: Posts (Atom)
View my complete profile
Feedjit Live Blog Stats
Feedjit Live Blog Stats
Ethereal template. Powered by Blogger.