en en en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en ml ml ml en en en en en en ml en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en fr en de en en cs en cs cs en cs cs en cs hu en cs de en fr da en en en ml en ml en en cs cs en cs en en cs en en en de cs da en da cs en en cs da en en en cs en en cs cs en cs en en en cs en en en en en en en en en en
‘മകള്‍’ എന്നുള്ള സ്ഥാനത് നിന്നാണ് ഞാന്‍ ആദ്യം ഫെമിനിസ്റ്റ്‌ ആകുന്നതു. കാരണം എന്റമ്മ ഒരു ഫസ്റ്റ് ജനറേഷന്‍ ഫെമിനിസ്റ്റ്‌ ആണ്. എനിക്ക് മെനാര്‍ക്കി ആയപ്പോള്‍ ഒരു കുട്ടക്ക് പുസ്തകങ്ങള്‍ തന്നു വായിച്ചു പഠിക്കാന്‍ പറഞ്ഞു. സെക്സ് എന്താണെന്നുള്ള ചോദ്യത്തിന് അച്ഛനും അമ്മയും ഒരുമിച്ചാണ് എന്നെ ഇരുത്തി ഉത്തരം വിവരിച്ചു തരുന്നത്. എന്റെ അമ്മയുടെ അച്ഛന്‍ ഒരു ഫെമിനിസ്റ്റ്‌ അല്ലെങ്കിലും മക്കള്‍ ഒരുപാട് പഠിക്കണം എന്ന ചിന്താഗതികാരന്‍ ആയിരുന്നതിനാല്‍ വിദ്യാഭ്യാസത്തിനു ഒരുപാട് പ്രാധാന്യം നല്‍കുന്ന ഒരു ബാക്ഗ്രൌണ്ട് എനിക്കുണ്ട്. ഈ ഒരു ഘടനക്ക് അകത്തു നിന്നാണ് എന്റെ ഫെമിനിസം പുരോഗമിച്ചത്. അധികം റെബല്‍ ചെയ്യ്തിട്ടില്ല ഇത് വരെ. അതിന്റെ ആവശ്യം വന്നിട്ടില്ല. അഖിലയുടെ ലേഖനം വായിച്ചപ്പോള്‍ തോന്നി ഈ കൊലുസ്സു കെട്ടിയ, വലിയ കമ്മലുകള്‍ ഇഷ്ടപെടുന്ന, ഒരുപാട് കുഞ്ഞു കസിന്‍സ്‌ ഉള്ളതിനാല്‍ ഒരു അമ്മയെ പോലെ ചിന്തിക്കുന്ന, ഒരു കൂട്ട് കുടുംബത്തില്‍ നിന്ന് വന്ന, പാചകത്തില്‍ എഴുത്തിനെ പോലെ തന്നെ ഇഷ്ടവും കഴിവുമുള്ള ഈ തനി പെണ്ണായ ഫെമിനിസ്റ്റ്‌ ഒന്നെഴുതണമെന്നു.
ഫെമിനിസം എന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ വാലെറി സോലെനാസിന്റെ സ്കം മാനിഫെസ്ടോ മാത്രമേ ഉള്ളു എന്ന് വിചാരിക്കുന്ന ഒരു സമൂഹമാണ് നമ്മുടെ. പക്ഷെ അതിനെ ഒരിക്കലും ഒരു മുഖ്യധാര ചിന്താഗതി ആയി കാണാന്‍ കഴിയില്ല. ഫെമിനിസം നമ്മുടെ സമൂഹത്തില്‍ എങ്ങനെ പ്രകടമാകുന്നു എന്ന് മനസ്സിലാവനമെങ്ങില്‍ കിംബര്‍ലി ക്രെന്ഷോ കൊണ്ട് വന്ന ‘intersectionality’ എന്ന പദം ഒന്ന് ശ്രദ്ധികേണ്ടി ഇരിക്കുന്നു. ചുരുക്കി പറയാം. ഒരു സമൂഹത്തില്‍ ഒന്നില്‍ കൂടുതല്‍ ഘടകങ്ങള്‍ ചേര്‍ന്ന് സ്ത്രീയെ എങ്ങനെ അടിച്ചമര്‍ത്തുന്നു എന്ന് പഠിക്കുന്ന ഒരു ആശയം. അതായത് ബസ്സില്‍ യാത്ര ചെയ്യുന്ന, ജോലി ഉള്ള മിഡില്‍ ക്ലാസ്‌ സ്ത്രീകളില്‍ തന്നെ അവരുടെ വിദ്യാഭ്യാസം, ജാതി, മതം, എന്നിവയെല്ലാം അവര്‍ എങ്ങനെ അടിച്ചമാര്തപ്പെടുന്നു എന്ന് തീരുമാനിക്കുന്നു. ഇവ ഒരു പരസ്‌പരാവലംബമായ രീതിയില്‍ പ്രവര്‍ത്തിച്ചു ഒരു ജെസ്ടാല്റ്റ്‌ ഫലം ഉണ്ടാക്കുന്നു, അതായത് ഇവിടെ രണ്ടും രണ്ടും നാലാവാതെ തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായ ഒരു പരിണാമത്തില്‍ എത്തിക്കുന്നു. ഇത് കൊണ്ട് തന്നെ ഒരു നായര്‍ സ്ത്രീയുടെ സങ്കടങ്ങള്‍ അല്ല ഒരു ദളിത്‌ സ്ത്രീയുടേത്. ഈ രണ്ടു കൂട്ടര്‍ക്കും പരസ്പരം സംസാരിക്കാന്‍ ഒന്നുമില്ലായിരിക്കും. ഇവരേക്കളും വളരെ വ്യത്യസ്തം ആയിരിക്കും ഒരു ആദിവാസി സ്ത്രീയുടെ ആവശ്യങ്ങള്‍. ഇതെല്ലാം ഓരോ സെക്ഷനാളിടി ആണ്. ഓരോന്നിനും അതിന്റേതായ ഫെമിനിസ്റ്റ്‌ പ്രത്യയശാസ്ത്രങ്ങള്‍ ഉണ്ട്. എക്കോ-ഫെമിനിസം എന്നു കേട്ടിട്ടില്ല എങ്കിലും നമ്മള്‍ വന്ദന ശിവ എന്ന് കേട്ട് കാണും. സ്ത്രീകളെ, പ്രത്യേകിച്ച് ആദിവാസി-കൃഷി സമുദായങ്ങളില്‍ നിന്നുള്ള സ്ത്രീകളെ സസ്റെയിനബില്‍ ടെവേലപ്മെന്റിനു വേണ്ടി എങ്ങനെ ശാക്തികരിക്കാം എന്ന് നമ്മളെ പഠിപ്പിച്ചത് ശിവ ആണ്. അത് പോലെ തന്നെ ഉര്‍വശി ബൂട്ടാലിയയുടെയും, അരുന്ധതി റോയിയുടെയും, ബ്രിന്ത കാരാട്ടിന്റെയുമൊക്കെ ഫെമിനിസങ്ങള്‍ ഓരോന്നും വ്യതസ്തമാണ്. ഒന്നിനേം തള്ളി കളയാന്‍ പറ്റില്ല. ഫെമിനിസം വിജയിക്കേണ്ടത് ഈ ഓരോ മൈക്രോ ഫെമിനിസത്തെയും കൂട്ടി യോജിപ്പിച്ചു നമ്മുടെ സമൂഹത്തെയും രാഷ്ട്രത്തെയും മുന്നോട്ടു നയിക്കുന്നതില്‍ സ്ത്രീകള്‍ അര്‍ഹിക്കുന്ന പങ്കു ചെയ്യുവാനായി അവരെ തയ്യാര്‍ ആക്കുന്നതില്‍ ആണ്, അതും നമ്മള്‍ മാസ്ലോയുടെ സിദ്ധാന്തങ്ങള്‍ മറക്കാതെ തന്നെ. എന്ന് വെച്ചാല്‍ നമ്മുടെ സമൂഹത്തിന്റെ പുരോഗതിക്ക് സ്ത്രീ അവരുടെ മുഴുവന്‍ അന്തര്‍ലീന ശക്തിയും പുറത്തു കൊണ്ട് വരണം.
അങ്ങനെ പരിശോധിക്കുമ്പോള്‍ ഫെമിനിസം എന്തിനാണ് എന്നൊരു ചോദ്യത്തിന്റെ ആവശ്യമേ ഇല്ല. അതൊരു സോഷ്യോ-എക്കോണോമിക്-പോളിടികല്‍ യാഥാര്‍ത്ഥ്യവും ആവശ്യവുമായി മാറുന്നു. പിന്നെ ആ ചോദ്യം വരുന്നത് ഞങ്ങള്‍ ഫെമിനിസ്റ്റുകള്‍ എല്ലാം പഴയ സെകന്റ് വേവ് ഫെമിനിസത്തിന്റെ ബാകിപത്രമായ ബ്രാ കത്തിക്കലുമായിട്ടു നടക്കുന്നു എന്ന് വിചാരിക്കുന്ന ഒരു കൂട്ടരില്‍ നിന്നാണ്. അവരോട് എനിക്ക് പറയാനുള്ളത് ഇത്ര മാത്രം... ഞങ്ങള്‍ എല്ലാവരും കാണുന്ന ആണുങ്ങളുടെ കൂടെ കിടക്കുന്നവരല്ല. പക്ഷെ കൂടെ കിടക്കുന്ന ആണ് ഞങ്ങളെ ഞങ്ങള്‍ ആയിട്ട് അന്ഗീകരിക്കുന്നവരാന്. നിങ്ങള്ക്ക് അതിന്റെ യോഗ്യത ഇല്ലാത്തത് കൊണ്ട് ഒരു ശരാശരി ഷോവിനിസ്റ്റ്‌ നിലപാടാണ് നിങ്ങള്‍ സ്വീകരിക്കുന്നതും. ഞങ്ങളെ ഒരു ‘നല്ല’ ആണ് രണ്ടടിയും തന്നു സെക്ഷുവല് സബ്മിഷന്‍ പഠിപ്പിച്ചു തന്നാല്‍ മാറുന്ന ‘അസുഖം’ ആണ് ഞങ്ങളുടെതെന്നു. ഈ നല്ല ആണ് എന്ന് പറയുന്ന കൂട്ടരുടെ ലിംഗത്തിന്റെ അളവും കൃത്യമായി അവര്‍ തന്നെ ഉറപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. നീളവും വണ്ണവും കൂടുതല്‍ വേണം പോലും. ഇതും ഒരു വളരെ പേട്രിയാര്‍ക്കല്‍ ചിന്താഗതിയാണ്. ആണിനു മറ്റ് ആണുങ്ങളുടെ ലിംഗവുമായി തന്‍റെതു തുലനം ചെയ്യാനും അത് വെച്ച് എതവനാണ് കൂടുതല്‍ ആണത്തം എന്ന് കണ്ടു പിടിക്കാനുമുള്ള ഒരു ഉല്‍കണ്‌ഠ. ഞങ്ങള്‍ ഫെമിനിസ്റ്റുകള്‍ ആണ്‍ ലിംഗത്തെ പറ്റി നാണമില്ലാതെ സംസാരിക്കുന്നു എന്ന് പരാതിപെടുകയും അതെ സമയം ഇത്തരം തുലനകള്‍ നാണമില്ലാതെ സ്വന്തം ആണത്തത്തില്‍ വിശ്വാസമില്ലാതെ ചെയ്തു കൊണ്ടിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു ജാതി കൂട്ടരാണ് ഇപ്പോഴത്തെ വിദ്യാഭ്യാസ സമ്പന്നരായ ഷോവിനിസ്റ്റുകള്‍.
ഇപ്പോഴും നമ്മുടെ സമൂഹത്തിന്റെ ഒരു വലിയ പങ്കും സ്ത്രീ അടുക്കളയില്‍ കിടക്കേണ്ടവളാണ് എന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നു. എന്ത് കഴിവുണ്ടായാലും പാചകംചെയ്യാന്‍ അറിയില്ലെങ്കില്‍ അത് ഒരു കുറവായി കാണുന്ന ഒരു സമൂഹത്തില്‍ ഇത്തരം ഒരു മനോഭാവം നിലനില്‍ക്കുന്നതില്‍ അതിശയപ്പെടാനില്ല. ലളിതാംബിക അന്തര്‍ജ്ജനം അഗ്നിസാക്ഷി എഴുതിയപ്പോള്‍ വിചാരിച്ചു കാണില്ല, സ്ത്രീയെ ചവുട്ടി ഒതുക്കുന്ന, സ്ത്രീ പക്ഷ എഴുതുക്കാരെ ഇല്ലായ്മ ചെയ്യാന്‍ ശ്രമിക്കുന്ന ഒരു പൊതു സമൂഹവും, യുവ തലമുറയും ഇപ്പോഴും ഈ പ്രബുദ്ധ കേരളത്തില്‍ കാണുമെന്ന്.
ഇപ്പോള്‍ നമ്മുടെ ഇടയില്‍ നടക്കുന്ന സ്ത്രീ ഉന്നമനത്തിനു അതിന്റേതായ പരിധികള്‍ ഉണ്ട്. ഈ നടക്കുന്ന പരിപാടികളെല്ലാം തന്നെ ആണുങ്ങള്‍ ഉണ്ടാക്കുന്ന നയങ്ങളുടെയും അത് പോലെ തന്നെ അതിന്റെ സോഷ്യല്‍ ആന്തരഘടന ഇപ്പോഴുള്ള അടിച്ചുറപ്പിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ള ആണ്‍ വ്യവസ്ഥയുടെയും അടിസ്ഥാനത്തില്‍ ആണ്. അപ്പോള്‍ കാഴ്ചപ്പാടും ഒരു ആണ് മാടംബിതരത്തിന്റെ വക്കില്‍ നില്‍ക്കും. അങ്ങനെ വരുമ്പോള്‍ പിന്നെ ഫെമിനിസ്റ്റുകള്‍ എന്ന് പറയുന്നത് ഒരു ചീത്ത വാക്കാവുന്നു. കാരണം ഈ മാടംബിതരത്തിന് നമ്മള്‍ നിന്ന് കൊടുക്കുന്നില്ല. നമ്മുടെ ശരീരവും മനസ്സും, അതിനെ ചുറ്റിപറ്റിയുള്ള രാഷ്ട്രീയവും നമ്മള്‍ തീരുമാനിക്കുന്നു എന്നതിനാല്‍. അത് കൊണ്ട് തന്നെയാണ് എഴുത്തുകാരികളോട് ‘നിനക്കൊക്കെ പാവം വല്ല സ്ത്രീകളെയും സഹായിചൂടെ, വെറുതെ എഴുതാതെ?’ എന്ന് ചോദിക്കുന്നത്. അത് ഒരു നല്ല തന്ത്രമാണ്. കാരണം എഴുതുന്ന ഫെമിനിസ്റ്റുകള്‍ ഒരു ജോലിയും കൂലിയും ഇല്ലാത്തവര്‍ എന്ന് അടിച്ചാക്ഷേപിക്കാം.അവിടെയും തോല്‍ക്കുന്നത് ഈ ഷോവിനിസ്റ്റുകള്‍ തന്നെ. ചരിത്രം പഠിച്ചിട്ടുള്ള ആര്‍ക്കും പെട്ടെന്ന് മനസ്സില്ലാവും എഴുത്തിന്റെ ശക്തി. ഈ ലോകത്തെ എഴുത്താണ് മാറ്റി മറിച്ചിട്ടുള്ളത്. പണ്ട് സ്വാതന്ത്ര്യസമര കാലത്ത് എഴുത്തിന്റെ ശക്തി അറിഞ്ഞു കൊണ്ടാണല്ലോ ബ്രിട്ടീഷുകാര്‍ ‘Vernacular Press Act’ ഇറക്കുന്നതും, സമര സേനാനികള്‍ രാജ്യം മുഴുവന്‍ വായനശാലകള്‍ തുറക്കുന്നതും. ഇപ്പോള്‍ ഇന്റര്‍നെറ്റ്‌ ഞങ്ങള്‍ ഫെമിനിസ്റ്റ്‌ എഴുതുക്കാര്‍ക്ക് ഞങ്ങളുടെ ആശയങ്ങളും അഭിപ്രായങ്ങളും പങ്കു വയ്ക്കാന്‍ എളുപ്പമാക്കി. അവിടെ ഷോവിനിസ്റ്റുകള്‍ പേടിച്ചേ മതിയാവൂ.കാരണം ഞങ്ങളുടെ സ്വരങ്ങള്‍ ഒരു കൂട്ടായ്മയുടെ ഭാഗമായി പുറത്തു കേട്ട് തുടങ്ങി. ചങ്ങലകള്‍ പതുക്കെ സ്വയം പൊട്ടിച്ചു കൊണ്ട് ബാക്കി സഹോദരിമാരെ അവ പൊട്ടിക്കാന്‍ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കാന്‍ തുടങ്ങി.
അപ്പോള്‍ ഏറ്റവും എളുപ്പം നമ്മളെ ലെസ്ബിയന്‍സ് ആയി ചിത്രീകരിക്കുക എന്നതാണ്. ഉണ്ട്. ഞങ്ങളുടെ ഇടയില്‍ ബൈ-സെക്ഷുവല് സഹോദരിമാരും ലെസ്ബിയന്സും ഉണ്ട്. അതില്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക് അഭിമാനമേ ഉള്ളു. അതില്‍ ഈ പൊതു ആണ്‍ സമൂഹത്തിന്റെ രോഷം വേറൊന്നുമല്ല... അവിടെ ഒരു പൊതു ഹെറ്റെറോസെക്ഷുഅല് ആണ്‍-സമൂഹത്തിന്റെയും അവര്‍ ഉണ്ടാക്കിയ നിയമങ്ങളുടെ മുമ്പിലും തല കുനിക്കാതെ അവരെ മുഴുവന്‍ തള്ളി പറയാന്‍ ധൈര്യം കാട്ടി എന്നുള്ളതാണ്. അവിടെയും സമൂഹത്തിന്റെ ആണത്തം ആണ് പ്രശ്നം. അത് നമ്മള്‍ സംബന്ധിച്ചടത്തോളം ഒരു വന്‍ പ്രശ്നം തന്നെയാണ്. രാജ്യ വ്യവസ്ഥ മുതല്‍ യുദ്ധം വരെ അഗ്ഗ്രഷനില്‍ വേരുകളുള്ള സമൂഹമായതിനാല്‍ എല്ലാം testosterone ഉത്പാദനവുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തിയെ കാണാന്‍ പറ്റൂ.
ഫെമിനിസം ഓരോരുത്തര്‍ക്കും എന്ത് എന്ന് പറഞ്ഞു തരാന്‍ എനിക്ക് പറ്റില്ല. പക്ഷെ ഒരു ചെറിയ ഉദാഹരണം പറയാം. എന്റെ കുഞ്ഞുങ്ങളുമായി ഞാന്‍ അവരെ ഇക്കിളിയിട്ടു കളിക്കുന്ന നേരം. ഒരുത്തന്‍ എന്റെ നേരെ ചീറി... ‘ആണ്‍.... അല്ല... പെണ്ണാണെങ്കില്‍ വാ.’. ആ കുഞ്ഞിനു ബോധമുണ്ട്. ഞാന്‍ പെണ്ണ് ആയത് കൊണ്ട് എന്റെ നിശ്ചയദാര്‍ഢ്യം ഒട്ടും കുറയുന്നില്ല എന്ന്. ഞാന്‍ ആണിനു താഴെ അല്ല എന്ന്. (അവന്‍ സ്കൂളില്‍ പോയിട്ട് ഇത്തരം പ്രയോഗങ്ങള്‍ പഠിക്കുന്നതിനെ പറ്റി വേറെ എഴുതേണ്ടി ഇരിക്കുന്നു.) അത് അവന്റെ സമത്വത്തിനെ പറ്റിയുള്ള ആശയമാണ്.ഈ ആശയം പലര്ക്കുമുന്ടെങ്കിലും അവര്‍ ഫെമിനിസം എന്ന ലേബല്‍ പേടിക്കുന്നു. അത് വളരെ സംഘടിതമായ, വളരെ കാലമായി നടക്കുന്ന ഒരു സ്ട്രാട്ടെജിയുടെ ഭാഗമായുള്ള ഒരു പേടിയാണ്. ഞാന്‍ കണ്ടിട്ടുണ്ട്... പക്കാ ഫെമിനിസം പറഞ്ഞിട്ട് താന്‍ ഫെമിനിസ്റ്റ്‌ അല്ല എന്ന് പറയുന്ന ആള്‍ക്കാരെ. സമൂഹത്തെ അവര്‍ ഭയക്കുന്നു. അതേ സമയം കഴിഞ്ഞ വനിതാ ദിനത്തിന് ഞാന്‍ കണ്ടു കുറെ ഫെമിനിസ്ടുകളെ... പെണ്‍വേഷം കെട്ടി ആടാന്‍ മടിയില്ലാത്ത ഒരു ആണിനെയും, ആര് തങ്ങളെ പറ്റി എന്ത് കരുതും എന്ന് പേടിയില്ലാത്ത കുറച്ചു ആദിവാസി സ്ത്രീകളെയും. മതിപ്പ് തോന്നി. ഞങ്ങള്‍ 'സംസ്കാരം' ഉള്ളവരേക്കാള്‍ എന്ത് ശക്തരാണ് നിങ്ങള്‍!
തല്‍ക്കാലം എഴുതി നിര്‍ത്തുമ്പോള്‍ എനിക്ക് പറയുന്നള്ളത് ഇത്ര മാത്രം. ആണായാലും പെണ്ണായാലും രണ്ടു ഗ്രന്ഥികള്‍ വീതം ഉണ്ട്. അവ ഹോര്‍മോണുകള്‍ ഉത്പാദിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. നിങ്ങള്‍ക്കൊന്നും കൂടുതലും ഇല്ല. ഞങ്ങള്‍ക്ക് കുറവുമില്ല. നിങ്ങളുടേത് പുറത്തു കാണാമെന്ന് കരുതി അതിന്റെ ശക്തിയില്‍ മാത്രം ശരണം എന്ന് വിചാരിക്കുന്നത് തലച്ചോറിനെ നാണംക്കെടുത്തല്‍ ആണ്. ഒന്നുമില്ലേലും അവിടന്നു സിഗ്നല്‍ കിട്ടിയില്ലെങ്കില്‍ എത്ര ശക്തി ഉണ്ടായിട്ടും ഒരു കാര്യവുമില്ല.
1 comment: Links to this post
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
I sweat, heart pounding in the trance
of helpless navigation.  Fetus swarms
the labyrinth, oozes pungent cadavers
of thought and futile expectations.
I pull, slippery mind guides an unwilling
primodium, still swirling in tentative
eddies of formation. It pushes me back,
letting spill the acridity of failure.
I stop. The blank PC screen stares back
haughtily,  sigh at the naiveté of my
endeavor for a premature intellectual
Posted by Sruthi at 4/24/2012 01:34:00 PM
No comments: Links to this post
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
Sunday, April 15, 2012
അമ്മമാരുടെ ശ്രദ്ധയ്ക്ക് (Attention, all mothers)
ഇന്നലെ വിഷു ആയിരുന്നല്ലോ. പതിവു പോലെ തന്നെ ഞങ്ങള്‍ കുടുംബാംഗങ്ങള്‍ എല്ലാം ഒത്തു കൂടി. ആഘോഷം ഒന്നുമില്ല. ചുമ്മാ ചടഞ്ഞു കൂട്ടം കൂടിയിരുന്നു വര്‍ത്തമാനം പറയലും, എന്തെങ്കിലും ചവച്ചോണ്ട് ടിവി കാണലും ആണ് പണി. പിന്നെ ഈ ഇക്രി-പീക്രി പിള്ളാര്‍ക്ക് തിന്നാന്‍ എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടാക്കി കൊടുക്കും. അത്ര തന്നെ. അങ്ങനെ ഒരു അലസതയുടെ സുഖത്തില്‍ ഇരിക്കുമ്പോള്‍ ടിവിയിലെ സിനിമയില്‍ ..... ബോയ്ഫ്രെണ്ട്സിന്റെ കൂടെ എവിടെയോ പോകുന്ന സ്ത്രീ കഥാപാത്രങ്ങള്‍. ഉടനെ ഒരു കുടുംബാഗം അവരുടെ എട്ടു വയസ്സുള്ള മകളോട്, ‘ഈ പെണ്ണുങ്ങള്‍ക്ക്‌ വീട്ടില്‍ ചോദിക്കാനും പറയാനും ആരും ഇല്ലായിരിക്കും. അതല്ലേ ഇങ്ങനെ ഇറങ്ങി നടക്കുന്നത്? നീ ഇങ്ങനെ ഒന്നും പോവല്ലേ.’. എനിക്ക് ചിരി വന്നു. കുറച്ചു ദേഷ്യവും. പക്ഷെ പറയാന്‍ ഞാന്‍ ആളല്ല. എന്നെ എന്റെ അമ്മ വളര്‍ത്തി താന്തോന്നി ആക്കി എന്നുള്ള അഭിപ്രായമുള്ളിടത് വാ തുറന്നിട്ട്‌ കാര്യമില്ല. ഇതിനു മുമ്പ് ആ കുഞ്ഞൊരു വാച്ച് കെട്ടിയപ്പോള്‍ അവര്‍ മകളോട് ഇംഗ്ലീഷില്‍ പറഞ്ഞത്‌ ഇപ്പോഴും ഓര്‍മയുണ്ട്, ‘Boys wear watches, girls wear bangles’. ഇത് അവള്‍ക്കു മൂന്നോ നാലോ വയസ്സുള്ളപ്പോള്‍ ആയിരുന്നു. അത് കൊണ്ട് തന്നെ അവരുടെ ഈ നിലപാട് കാലം കഴിയും തോറും ശക്തി ആര്‍ജിക്കും എന്നുള്ളത് ഞാന്‍ നേരത്തെ വിചാരിച്ചതാണ്. അവള്‍ക്കു menarche ആവാറായി. അതിന്റെ ആധി നല്ലോണ്ണം കാണുമായിരിക്കും. എന്തായാലും കുറച്ചു കഴിഞ്ഞു ഞാന്‍ അടുക്കളയില്‍ എന്തോ ഉണ്ടാക്കികൊണ്ട് നില്‍കുമ്പോള്‍ ഈ പിള്ളാര്‍ എല്ലാം കിടന്നു കൂവുന്നത് കേട്ടു. ഉടനെ ആ കുഞ്ഞിനോട് അവളുടെ അമ്മ, ‘നീ ഇങ്ങനെ കിടന്നു വിളിക്കരുത്. നീ ഒരു പെണ്‍കുട്ടി ആണ്’. ഉടനെ കുടുംബത്തിലെ ബാക്കി സ്ത്രീകള്‍ അവരോടു, ‘അയ്യോ.. അങ്ങനെ പറയല്ലേ. നീ എല്ലാവരോടും മിണ്ടാതിരിക്കാന്‍ പറ.’. ഉടനെ അവര്‍ ബാക്കിയുള്ളവരോട്,’അവളത് മനസ്സിലാക്കണം.’.
അപ്പോള്‍ ഞാനൊന്നും പറഞ്ഞില്ല. പക്ഷെ ഈ അമ്മയോട് എനിക്ക് കുറച്ചു ചോദിക്കാനുണ്ട്. ഇങ്ങനത്തെ അമ്മമാരോട്. അതു ഞാനങ്ങു ഇംഗ്ലീഷില്‍ എഴുതുകയാണ്, മലയാളികള്‍ അല്ലാത്ത അമ്മമാര്‍ വായിക്കാന്‍ കൂടി വേണ്ടി.
When we, your girls were born, did you look at our tiny genitalia and cry? On the other hand, were you happy that a small piece of life was suckling on your bosom? When did it become rules and more rules about how to be and what to do? If you really love us, please read forth what I have to say.
We are human beings first. And you know what differentiates human beings from animals? That we have a sense of self. It is that self that you seek to destroy every time you say NO, just because you are afraid the big bad wolf of a world will get us for asserting it. Yes, you are right. It can get us. We do not guarantee that we will emerge from life unscathed and unhurt. We will be defeated in battles, we will fall down, get up and start walking again. The same as your sons. Don’t we deserve that? Maybe, we do not, in your view. Maybe we should make fewer mistakes, walk your shoes, whine about life the same as you, regret the choices that were made for you and die as nobody, the same as you.
I know it is not your fault. Your mother taught you the same, to hold your breath for approval, to keep your womb sacred to carry the seeds of the one who owns it, forego your agency and forbid yourself every sense of individuality. Even your agony and ecstasy are linked with your man and how the society approves the requisite criteria for them. Hence your anxiety from the day we start our menstrual cycle.
Nevertheless, how does it help if you are so keen on keeping us safe that you forget to equip us for the future? You do want us to work, earn, go places and have a good life, I suppose. How can we possibly do that if, every time we laugh out loud you tell us to cover our mouths, every time we get screaming mad you stomp down our tantrums, every time we have an opinion you teach us that it is not valued? Do you think these are desirable qualities in the present day society? Are we not to shake the hands of a male colleague or get ahead in our careers? To do that, we need to speak out. We need to communicate. And you tell us not to. You suppress our basic communication and expression modes that we feel like the odd ones out if at all we are the only females to engage in a discussion at a public place. We sit through classes thinking that doubts are not welcome because our mothers do not approve of our inquisitive minds and if you did not approve, then we must be in the wrong to have them. We carry that attitude forth to all aspects of our lives, forcing silence on selves, thinking it is what we ought to do.
I am not asking you to be a Feminist. However, I know this; you are responsible for us, but you do not own us. As mothers it is your duty to do good by your children, not do what you think is good for them. Honestly, if you ask me the truth, I have to say that only the mothers who have deprived themselves of joy will continue to deprive the joy of their children. A person on a self actualizing path knows better than to keep adherence to the social norms, because they are just that… normative.You have been bound so long in that straitjacket that the society has put on your mind, that you are now comfortable in it. Patriarchy is more or less an extended version of the Stockholm Syndrome.
എനിക്ക് ആ അമ്മയോട് ചോദിക്കാന്‍ ഒരു ചോദ്യമുണ്ട്.... എന്റെ കുഞ്ഞ് അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവന്‍ വളര്‍ന്നു വരുന്നു. അവന്റെ മുമ്പില്‍ വെച്ച് അവന്റെ കൂട്ടുകാരിയെ തരം താഴ്ത്തുമ്പോള്‍ എന്ത് പാഠമാണ് അവനെ പഠിപ്പിക്കുന്നത്‌? സ്ത്രീ ദേവിയാണ് എന്നോ? അതോ അവനും വളര്‍ന്നു കഴിഞ്ഞു അവളെ അങ്ങനെ ഒക്കെ പറയാമെന്നോ? സ്വന്തം മക്കളെ എച്ചിലില്‍ കൂടി വലിച്ചിഴക്കുന്ന അമ്മമാരേ, ഓരോ ബലാത്സംഗത്തിനും, ഓരോ ഗാസ് പൊട്ടിയുള്ള മരണത്തിനും നിങ്ങളാണ് കുറ്റക്കാര്‍. നിങ്ങളാണ് കൊലപാതകികള്‍. ഞങ്ങള്‍ പെണ്‍മക്കളെ ഊമകളും, ആണ്‍മക്കളെ ഞരമ്പ്‌രോഗികളും ആക്കുന്നത് നിങ്ങളാണ്. ഞങ്ങളോട് ഈ ചതി വേണ്ടായിരുന്നു. Our vaginas bleed crimson with your treason.
And women... be loud.
Posted by Sruthi at 4/15/2012 02:50:00 PM
No comments: Links to this post
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
Sunday, April 01, 2012
Disclaimer: This is a rant. It is not my fault if you read it and get offended. But if you do, you know perfectly why.
It is festival season here. Or so, I suppose. There is no other logical explanation to what I have been witnessing the past couple of weeks, with every wild mushroom of a temple having its own pongala and ear deafening speakers at every turn of the locality, not to mention the door-to-door fund collection. I am not a tolerant person when it comes to religious nonsense. As far as I am concerned, people can pray, have their faith and indulge in all their rituals as long as they don’t cause noise pollution and irritation. But the past few days, that is precisely what has been happening. Starting from the local lower caste temple, which was taken up by the Saffron brigade so as to ‘bring all the Hindus together’, to the big temples which have even larger number of devotees willing to die at their god’s feet, they are in constant competition with each other to outdo the potential of miracles the deities could perform.
Let me start by recounting the day which annoyed me enough to write about it. I hate traffic jams. So sitting in an auto at an intersection, listening to some devotional song being blasted at high volume was the starting point. People seem to have this inane notion that only film songs are noisy. Somehow devotional songs escape the noise radar no matter how destabilizing it could be. There is a reason people don’t like loud noises, why babies wake up screaming at sudden sounds and why Govt has set specific time and decibel limitations on the loud speakers; acoustic trauma.  It did not help that the local boys/men/semi goons would stand across the street at every bend, stopping each and every vehicle asking them for financial contribution. Never bother that the passengers don’t want to give money, which we know, mostly goes into the box labeling ‘midnight debaucheries’. They behave as though it is their god given right (pun intended) and since we are all god’s children and the streets are in god’s name, to run amok on them. Never mind that no god lay the roads, no god asked them to collect money forcefully. So, instead of respecting the Constitution of India, public infrastructure and others’ rights, the temple horde decided to worship their god. One must conclude that god rewards disrespect, inconsideration and aggression.
I also assumed, rather ignorantly on hindsight, that festivities conclude when people go to sleep. Little did I know that devotion is a 24x7 occupation, as I passed a very long and tedious religious procession, with horses, elephants, small children with drooping eyelids holding thaalapoli and the paraphernalia and lots of bright theyyangal and kaavadi. The time was one o’clock at night. They had noise, drunken devotees waving the cars along, neglecting the very fact that there is congestion because they are spread all over the road.
I feel a cultural alienation. Perhaps because of Kerala’s high developmental indices, which makes one hope that the people question such religious bullying. Perhaps because no one I know closely would be among those crowds of recklessness and primal idiocy that began before the age of wisdom. Indeed, a majority of my loved ones are believers, the kind which go to temples, visit lots of astrologers and who contribute financially when the temple people come knocking, but not one of them would engage in what I have seen the past couple of weeks. But, I feel a cultural alienation, mostly, because this is not culture, neither tradition nor piety. This is about the vulgar and debased intrusion of money, inseminating the sheep with hybrid seeds of mob psych, contributing to the cause of marketing of the particular temple. It seems hollow that the great citizens of our nation, who hate any political procession, groan at having to wait in traffic jams, shout about the destruction of public property and smirk at the causes of different protests, would comply with this ‘culture’ so eagerly and so wantonly. The typical person who is a part of such a culture exudes no individuality and furnishes the mind with worthless obedience to those who espouse the deceptive cause of unifying Hindus and bringing glory.
I am pretty sure that the number and intensity of these festivals and loudspeakers and what not will increase in the coming future. There is nothing I can do except hold them in contempt, feel ashamed at my fellow social beings and hope that the number decreases as more and more people understand the vanity of this neo-liberal incarnation of their gods and the only ones who benefit are the ascetic wolves in cotton mundu.
Posted by Sruthi at 4/01/2012 09:31:00 PM
1 comment: Links to this post
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
Newer Posts Older Posts Home
Subscribe to: Posts (Atom)
There was an error in this gadget
poems (66) random musings (52) fem (32) personals (12) articles (7) stories (5)
hide or seek...weak hearted dont visit!
►  October 2016 (1)
►  August 2016 (1)
►  April 2016 (1)
►  February 2016 (4)
►  April 2015 (2)
►  March 2015 (1)
►  December 2014 (1)
►  January 2014 (1)
►  August 2013 (3)
►  January 2013 (1)
►  September 2012 (2)
►  July 2012 (2)
►  June 2012 (1)
▼  April 2012 (4)
മലയാളി ഷോവിനിസ്റ്റുകള്‍ക്ക് ഫെമിനിസം 101.
അമ്മമാരുടെ ശ്രദ്ധയ്ക്ക് (Attention, all mothers)
►  March 2012 (1)
►  December 2011 (5)
►  October 2011 (1)
►  August 2011 (1)
►  July 2011 (2)
►  June 2011 (3)
►  April 2011 (1)
►  March 2011 (7)
►  February 2011 (4)
►  January 2011 (2)
►  December 2010 (4)
►  November 2010 (4)
►  October 2010 (5)
►  September 2010 (6)
►  August 2010 (4)
►  July 2010 (4)
►  June 2010 (5)
►  May 2010 (6)
►  April 2010 (8)
►  March 2010 (9)
►  February 2010 (9)
►  January 2010 (1)
►  July 2008 (1)
►  June 2008 (2)
►  May 2008 (3)
►  April 2008 (5)
►  January 2008 (1)
►  September 2007 (1)
►  July 2007 (2)
►  March 2007 (1)
►  July 2006 (5)
Kaleidoscope!!!!!!!!! And yes, my blog, 'Hide or Seek' is kind of graphic.
View my complete profile
Travel template. Powered by Blogger.