ml ml ml en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en en ml en en en en cs en fr en en ml cs da en en
പ്രേമം മനുഷ്യ മനസ്സിന്റെ ഒരു ദൌര്‍ബല്യം ആണോ?ആത്മാവിന്റെ അകത്തളങ്ങളില്‍ മധുരം കിനിയുന്ന..വേദന സ്പുരിക്കുന്ന...ചേതനയെ ഉന്മത്തമാക്കുന്ന ഒരു അനുഭൂതിയാണു അതുഉളവാക്കുന്നത്.അത് എന്നും നിങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിന്‍ ഉള്ളിൽ കിടക്കും ഒരു വേദനയായി.ഒരു സുഖമുള്ള വേദനയായി...ഈ പ്രേമ സാഗരത്തില്‍ ഒഴുകി നടക്കുന്ന എല്ലാ കമിതാക്കാള്‍ക്കും ഞാന്‍ ഇതു സമര്‍പ്പിക്കുന്നു.........
ആകാശം കാര്‍മെഘംകൊണ്ട് നിറഞ്ഞത് അവളെ വിഷമത്തിലാഴ്തി
മഴയില്‍ നിന്നു മാറി അവന്‍ അവളുടെ അരികിലേക്ക് പറന്നിറങ്ങി
ചെറിയ മഴതുള്ളികള്‍ പോലും അവനെ കൂടുതല്‍  സുന്ദരനാക്കിയിരുന്നു
അവന്റെ കണ്ണുകളുടെ തേജസ്സ് സൂര്യനേക്കാള്‍  ഏറെന്നവള്‍ക്ക് തോന്നി
അവന്റെ തൂവലുകളുടെ തിളക്കവും അവളെ വല്ലാതെ ആകര്‍ഷിച്ചു
മഴയില്‍ നിന്നു മാറി തണലിലേക്കു  വന്ന അവന്‍
തന്റെ അരികിലിരിക്കുന്ന സുന്ദരി പെണ്‍കിടാവിനെ അവനും പ്രണയിച്ചു
മുന്‍ജന്മത്തിലെ തീരാപ്രണയം പോലെ അവര്‍ അടുത്തു
കാര്‍മേഘങ്ങളെയും മഴയെയും സാക്ഷിനിര്‍ത്തി അവള്‍ പ്രണയ നാഥനിലേക്കടുത്തു
തന്റെ പ്രണയനാഥനെ തന്നിലേക്കടുപ്പിച്ച മഴയോടവള്‍ നന്നി പറഞ്ഞു
പൊന്‍ വെയിലിന്‍ കിരണങ്ങള്‍ അവരെ മുട്ടിവിളിച്ചപോഴാണ്
മഴയവരെ വിട്ടകന്നകാര്യം അവര്‍ അറിഞ്ഞത്
ആകാശ ഗോപുരങ്ങളിലേക്ക് അവന്‍ അവളെയും
ആകാശം മുട്ടിനില്‍ക്കുന്ന പര്‍വത ശിഘിരങ്ങളെയും അവള്‍ക്കായി അവന്‍ പരിചയപെടുത്തി
അവന്‍ പറന്നുയരുന്നത് അവള്‍ക്ക് അഭിമാനത്തേക്കാള്‍ ആസൂയയൂണര്‍ത്തി
പര്‍വ്വതങ്ങള്‍ക്കപ്പുറമുള്ള സുന്ദരിമാരെ പ്രണയിച്ചാലോ എന്നവള്‍ സംശയിച്ചു
അവന്‍ തന്നെ വിട്ട് പര്‍വ്വതങ്ങളെയും കാടുകളും കടന്നു പോയപ്പോള്‍
ഇനിയവന്‍ തിരിച്ചു വന്നില്ലെങ്കിലോ എന്നവള്‍ ഭയപ്പെട്ടു
അവന്റെ സ്നേഹം തനിക്കു മാത്രം ലഭികാനായി അവള്‍ അവനെ സ്നേഹകൂട്ടിലിട്ടു
അവള്‍ അവനെ തന്റെ കരവലയങ്ങളിലിട്ടു പ്രണയിച്ചു
ആകാശം കീഴടകാനുള്ള അവന്റെ ആഗ്രഹത്തെ അവന് മറക്കേണ്ടി വന്നു
ആഗ്രഹത്തിലൂണ്ടായ വിള്ളലുകള്‍ അവനെ വിഷാദനാക്കി
അവള്‍ അവനെ വാനോളം പ്രണയിച്ചു
എന്നിട്ടും അവന്റെ മിഴികളുടെ തേജസ്സ് കുറഞ്ഞു വന്നു
ഇനിയൊരിക്കലും തനിക്ക് ഉയര്‍ച്ചയില്ലെ എന്ന ബോധം അവനെ കൂടുതല്‍ തേജസ്സുറ്റതാക്കി
അവള്‍ക്ക് തന്നോടുള്ള പ്രണയം കൂറയുന്നത് അവനെ കൂടുതല്‍ ഏകാന്തനാക്കി
രാവുകളും പകലുകളും  കടന്നു പോയി
അവളെ വിട്ട് അവന്‍ ഇഹലോകം വെടിഞ്ഞു
അവന്റെ വിരഹം അവളെ വല്ലാതെ തളര്‍ത്തി
അവന്റെ സാമിപ്യത്തിനായി അവളുടെ ഹൃദയം വെമ്പല്‍ കൊണ്ടു
അവനില്ലാത്ത നിമിഷങ്ങള്‍ അവനെ അവള്‍ കൂടുതല്‍ പ്രണയിച്ചു
അവനില്ലാത്ത ലോകം അവള്‍ക്ക് വളരെ ദുസ്സഹമായി
തന്റെ പ്രണയനാദനോടടുപ്പിക്കാന്‍ അവള്‍ മരണത്തോടു യാചിച്ചു
മരണം അവളെ നിരാകരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു
നീ അവനെ കൂട്ടിലടചില്ലായിരുന്നു എങ്കില്‍ നിനക്ക് അവനോടൊപ്പം ഏറെകാലം ജീവിക്കാമായിരുന്നു
ഇടക്കുള്ള പിണക്കങ്ങളും വിരഹവും സ്നേഹത്തെ അധികമാക്കുമെന്ന കാര്യം നീ അറിയാതെ പോയി
സത്യത്തെ നീ മനസ്സിലാക്കിയില്ല, അവന്റെ ഇഷ്ടങ്ങളെ നീ മനസ്സിലാക്കിയില്ല
അവന്റെ ഉയര്‍ച്ചകളെ നീ അസൂയയോടെ കണ്ടു
നിന്റെ മനസ്സ് അവനെ സംശയിച്ചു
അസൂയയും സംശയവും നിന്റെ സ്വാര്‍ത്ഥ സ്നേഹവും നിന്റെ പ്രണയത്തിന്റെ അന്തകനായി..
പോസ്റ്റ് ചെയ്തത്: Jipin pt (ജിപിന്‍) ല്‍ 07:48
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
ലേബലുകള്‍: kavitha, കവിത, പ്രണയം, മഴ, വിരഹം
Newer Posts Older Posts Home
Subscribe to: Posts (Atom)
കൃതഞ്ജതയോടെ Designers:-. Ethereal template. Template images by tjasam. Powered by Blogger.