es en ml en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml el ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en en en en en ml en ml ml ml en en en en en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en en en en en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en en en en ml en en en en en en en en en en es en en en fr en ml cs cs cs da en da cs en cs en cs cs en cs da cs en en en en lb fr en en en en en en en en en en es en en en
വൈകുന്നേരം തേക്കുംകാടു മൈതാനം ഭക്തരേയും സായാന്ഹസവാരിക്കാരെയും കൊണ്ട് നിറഞ്ഞിരുന്നു.ക്ഷേത്രത്തിലെതാണെന്നു  തോന്നുന്നു, ദൂരെ നിന്നും പാട്ട് കേൾക്കുന്നുണ്ട്. അതും കേട്ട്ടുകൊണ്ട്  തമ്പുരാൻ ആൽത്തറയിൽ വന്നിരുന്നു.ആ മൈതാനത്തെ മരങ്ങൾ സന്ധ്യാവെളിച്ചത്തിൽ നനവോടെ തെളിഞ്ഞു നിന്നു. റൌണ്ടിലൂടെ വാഹനങ്ങൾ ദീപാരാധന നടത്തുന്ന പോലെ തോന്നി. ഇന്ന് നേരത്തെ ഇരുട്ട് വീഴാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു,അയാളോർത്തു. തലവേദന സഹിക്കാതായപ്പോൾ തന്റെ ഭാണ്ഡത്തിൽ തലവച്ച് ആൽത്തറയിൽ പതിയെ കിടന്നു. തണുത്ത കാറ്റിലാടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന അരയാലിലകളെ നോക്കിക്കിടന്ന് എപ്പോഴോ ഉറങ്ങി. അത് തമ്പുരാന്റെ തെറ്റല്ല. കാരണം ഒന്നുറങ്ങിയിട്ട് മൂന്നു ദിവസമായി. കണ്ണടച്ചാൽ ആരോ  ചുറ്റിക വീശുന്ന ശീൽക്കാര ശബ്ദം, തലയോട്ടി പൊളിയുന്നു, ഞരക്കങ്ങൾ, എങ്ങും രക്തഗന്ധം...
മാസങ്ങളായി പത്രത്തിലെ അകം താളുകളിൽ എവിടെയോ വാർത്തകൾ വന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നുണ്ട്. ആദ്യത്തെ  കൊലപാതകം നടക്കുന്നത് രണ്ടര മാസം മുന്പാണ്, കോട്ടയത്ത്‌....അപ്പോ മഴക്കാലം തുടങ്ങുന്നതേ ഒള്ളു. പിന്നീട് തുടരെ തുടരെ സമാന സ്വഭാവമുള്ള അഞ്ചു കൊലപാതകങ്ങൾ.രണ്ടു കൊലപാതകങ്ങൾ കോട്ടയം ടൌണിൽ ,രണ്ടെണ്ണം എറണാകുളത്ത്,ശേഷിച്ച ഒന്ന് ഇവിടെ തൃശൂരും, അതും നാലേന്നാൾ രാത്രി.തമ്പുരാൻ എല്ലാ കൊലപാതകങ്ങളെക്കുറിച്ചുമുള്ള വാർത്തകൾ സസൂഷ്മം പഠിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു കാരണം തന്നെ പോലെ തന്നെ ചോദിക്കാനുംപറയാനും ആരുമില്ലാതെ വഴിയോരത്ത് അന്തിയുറങ്ങിയിരുന്നവരാണ് തലക്കടിയേറ്റു കൊല്ലപ്പെട്ട അഞ്ചുപേരും.റിപ്പറെ പോലീസ് തിരയാൻ തുടങ്ങിയത് ഈ മാസമാണ്,അവർ ആൾ ബോമ്മകൾ ഉണ്ടാക്കി രാത്രികാലത്ത് കട ഇറയത് പുതപ്പിച്ചു കിടത്തി മഫ്ടിയിൽ റിപ്പറെ കാത്തിരിക്കുകയാണ്. ഫലമുണ്ടാവുമോ എന്നറിയില്ല. പക്ഷെ തമ്പുരാന് റിപ്പറെ പിടിക്കുന്നതും കാത്തിരിക്കാൻ പറ്റില്ല, കാരണം, ഈ നടന്ന കൊലപാതകങ്ങളിൽ പോലീസും പത്രക്കാരും ശ്രദ്ധിക്കാത്ത രണ്ടു കാര്യങ്ങൾ ഉണ്ട്,
അല്ല,.... അത് അവര്ക്ക് ശ്രദ്ധിക്കേണ്ട കാര്യവും ഇല്ല എന്നു വച്ചോ.
ഒന്ന് , കൊലപാതകങ്ങൾ എല്ലാം നടന്നിരിക്കുന്നത് നല്ല മഴയുള്ള രാത്രിയാണ്, മഴക്കാലമാണെങ്കിലും അവസാന രണ്ടു കൊലപാതകങ്ങൾ ആയപ്പോഴേക്കും മഴ വിരളമായി മാറിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. മഴയുള്ള രാത്രികളിൽ ഇരയുടെ മരണവിളി ആരും കേൾക്കില്ല എന്നതായിരിക്കും റിപ്പർ അത് തിരഞ്ഞെടുക്കാൻ കാരണം.
അതിലും പ്രധാനം രണ്ടാമത്തെ കാര്യമാണ്, ഈ എല്ലാ കൊലപാതകങ്ങളും നടന്നിരുന്ന അതേ ഇടങ്ങളിൽ തലേന്ന് രാത്രി താൻ അന്തിയുറങ്ങിയിരുന്നു എന്നതാണ്. ഒരു രാത്രിയുടെ വ്യത്യാസത്തിലുള്ള രക്ഷപെടൽ ,വേറൊരു രീതിയിൽ ചിന്തിച്ചാൽ റിപ്പർ തന്റെ പുറകെ തന്നെ അന്വേഷിച്ചു നടന്നിരുന്ന പോലെ. ആ തോന്നൽ മാറ്റാനായി ആദ്യം കോട്ടയം വിട്ടു, പിന്നീട് എറണാകുളവും.
തമാശയായി ആദ്യം ചിരിച്ചു തള്ളിയ ഒരു തോന്നൽ പക്ഷെ താമസിയാതെ ഒരു ഉൾവിളിയായി മാറി തന്റെ ഉറക്കം കെടുത്തുന്നത് നിസ്സഹായനായി നോക്കി നില്ക്കേണ്ടി വന്നു തമ്പുരാന്.ഉള്ളിൽ ആരോ പറഞ്ഞു കൊണ്ടേ ഇരിക്കുന്നു, "അടുത്തത് നീയാണ്".
ഭയം എന്ന വികാരം അങ്ങിനെയാണ്.ഒരുപക്ഷെ ഭയം എന്ന വികാരത്തിന്റെ മാത്രം പ്രത്യേകത. അതിന്റെ വിത്ത് മനസ്സിൽ വീണുകഴിഞ്ഞാൽ അർബുദവേഗതയിൽ വളർന്നൊരു വടവൃക്ഷമായി മാറി അതിന്റെ വള്ളികളാൽ വരിഞ്ഞു നമ്മെ ശ്വാസം മുട്ടിക്കും.
കാവി മുണ്ടും ജുബ്ബയും കഴുത്തിൽ ഒരു രുദ്രാക്ഷ മാലയും ഉള്ള ഒരു വൃദ്ധൻ. ദൂരയാത്രക്ക് തയ്യാറെടുത്ത പോലെ വൃത്തിയായി നനച്ചു ഒതുക്കി ചീകി വച്ചിരിക്കുന്ന ഓളങ്ങൾ തീർത്ത നരച്ചമുടി. ഇത് മറ്റൊന്നിനുമല്ല റെയിൽവേ സ്റെഷനിൽ ഉറങ്ങുമ്പോൾ രാത്രി പോലീസ് എഴുന്നേല്പ്പിച്ചു വിടാതിരിക്കാനാണ്. ഒറ്റ നോട്ടത്തിൽ മാന്യനാണെന്ന് തോന്നുമെങ്കിലും രണ്ടാമത്തെ നോട്ടത്തിൽ ഒരു ഭിക്ഷക്കാരന്റെ എല്ലാ രൂപഗുണങ്ങളും അയാളിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് തന്നെ റെയിൽവേ പോലീസിൽ നിന്നും തുടർച്ചയായ താക്കീതുകൾ കിട്ടിയ തമ്പുരാന്‌ സുരക്ഷിതമായി ഉറങ്ങാനുള്ള ഒരിടം കൂടി നഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു.
എങ്ങുനിന്നോ പറന്നു വന്ന ഒരു മഴതുള്ളി അയാളുടെ മുഖത്തു വീണു.ആൽത്തറയിൽ ഞെട്ടിയുണർന്ന അയാൾ ചുറ്റും നോക്കി. ആകാശം മൂടിക്കെട്ടി നിൽക്കുകയാണ്. തന്റെ അവസാനത്തിലേക്കുള്ള  ഒരു രാത്രിമഴക്കായി കാർമേഘങ്ങൾ തയ്യാറെടുക്കുന്ന പോലെ തോന്നി.മൈതാനമാകെ കുറ്റാകൂരിരുട്ട്. അവിടമാകെ മാറിയിരിക്കുന്നു. വഴിയിലെ ആൾസഞ്ചാരവും വാഹനങ്ങളുടെ ഒഴുക്കും നിലച്ചിരിക്കുന്നു. റൌണ്ടിലെ കടകൾ എല്ലാം അടച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഈറൻ കാറ്റിനോപ്പമെത്തിയ മിന്നലിൽ, അയാൾ ഭീമാകാരന്മാരായ ആൽമരങ്ങളുള്ള ഒരു താഴ്‌വരയിൽ  അകപ്പെട്ടുപോയ പോലെ തോന്നി. അതുവരെ ഉണ്ടായതിൽ വച്ച് ഏറ്റവും ശക്തമായ ഒരു ഉൾവിളി അയാൾക്ക് ആ നിമിഷം ഉണ്ടായി,
അയാൾക്ക്‌ വിശ്വസിക്കാനായില്ല. അയാൾ ഭാണ്ഡം മുറുക്കിപിടിച്ചു, ഒരു ആത്മരക്ഷക്കെന്ന പോലെ കുടയും.പേടിച്ചരണ്ടയാൾ ലക്ഷ്യമില്ലാതെ ഓടി. കിതപ്പിന് വേഗതയേറിക്കൊണ്ടിരുന്നു.അല്പ്പദൂരം താണ്ടിയപ്പോഴേക്കും പ്രായം കാലുകളിൽ വേദനയെത്തിച്ചു. ദൂരെ ഒരു  വെളിച്ചം കണ്ടു. തൊട്ടു മുൻപിൽ പാറമേക്കാവ് ക്ഷേത്രം. ആശ്വാസം....
കിതപ്പോടെ അയാൾ അവിടം അക്ഷ്യമാക്കി വേഗത്തിൽ നടന്നടുത്തു.ഈ രാത്രി വെളുപ്പിക്കാൻ ഇവിടം തന്നെയാണ് നല്ലത് കാരണം ഈ ഭാഗത്ത് എത്ര രാത്രിയിലും പൂക്കച്ചവടക്കാർ ഉണ്ടാവും.
തമ്പുരാൻ അടച്ചിട്ടിരുന്ന ഒരു മെഡിക്കൽ ഷോപ്പിന്റെ ഇറയത്ത് ചെന്നിരുന്നു. കിതപ്പാറ്റുന്നതിനിടയിൽ അയാൾ തന്റെ ഭാണ്ഡം തുറന്ന് തന്റെ മുടി വെട്ടുന്ന കത്രിക എടുത്ത് കൈപാങ്ങിൽ വച്ചു.മുഖത്തെ വിയർപ്പ് തുടക്കുന്നതിനിടയിൽ  അയാൾ ചുറ്റും നോക്കി. പൂക്കച്ചവടക്കാർക്ക് തന്നെ കാണാം എന്ന് ഉറപ്പു വരുത്തി.
തമ്പുരാൻ ആരെയോ കാത്തിരിക്കുന്ന പോലെ ചുറ്റും നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ചിലപ്പോൾ ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കലും കണ്ടു മുട്ടാനിടയില്ലാത്ത ഒരാളെ പേടിച്ചോടികൊണ്ടിരിക്കുന്ന   മണ്ടത്തരത്തെക്കുറിച്ചാലോചിച്ചു. എല്ലാം വെറും തോന്നൽ,അയാൾ ആശ്വസിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
കിതപ്പ് മാറിയതോടെ പതിയെ വിശപ്പറിയാൻ തുടങ്ങി. സമയം തിട്ടമില്ല, തട്ടുകടകൾ പോലും അടച്ചിരിക്കുന്നു. തമ്പുരാൻ ഉമിനീരിറക്കി പതിയെ ഭാണ്ടത്തിലേക്ക് തലവച്ചു. ഓടയിൽ വെള്ളം കുത്തിയൊഴുകുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു കിടന്നു.ചെറുതായി കൊതുകുണ്ട്. രാത്രിയായതിനാൽ റൌണ്ടിൽ ഇടയ്ക്കു വണ്‍വേ തെറ്റിച്ചു വരുന്ന വാഹനങ്ങൾ മാത്രം. നിയോണ്‍ വെളിച്ചനു കീഴെ കെട്ടിക്കിടക്കുന്ന വെള്ളത്തിൽ നായ്ക്കൾ കടിപിടികൂടി ഓടുന്നത് നോക്കിയിരുന്നു. ഇതളൂർന്നു വീണ പനിനീർദളങ്ങൾ തിരികെ ചേരും പോലെ അയാളുടെ ഭൂതകാലത്തിന്റെ ചില ചിത്രങ്ങൾ അകാരണമായി  മുന്നിൽ വന്നു നിന്നു,പഴയ കുതിര കുളമ്പടികളുടെ ശബ്ദം വീണ്ടും കേട്ടു. ഒരു നിമിഷത്തേക്ക്  മുന്നിൽ നായ്ക്കൾക്ക് പകരം പന്തയത്തിന് നിർത്തിയിരിക്കുന്ന കുതിരകളെ കണ്ടു, വാതുവെയ്പ്പ് കാരുടെ കൂക്കുവിളികൾ കേട്ടു. ഗാലറിയിൽ സൂട്ടിട്ട ആഡ്ട്യനായ തമ്പുരാൻ ബൈനാകുലർ  പിടിച്ചു നില്ക്കുന്നതു കണ്ടു. ഒരു ദീർഘനിശ്വാസത്തോടെ  തമ്പുരാൻ തന്റെ വർത്തമാനകാലത്തെ ഭിക്ഷകാരനിൽ എത്തിച്ചേർന്നു.നായ്ക്കളുടെ കുര ഇപ്പോൾ കണ്ണെത്താ ദൂരെയെവിടയോ കേൾക്കാം. സമയം പോകുന്നതനുസരിച്ച് കണ്‍പോളകൾക്ക്  ഭാരമേറിവന്നു.തമ്പുരാൻ ഉറങ്ങാതിരിക്കാൻ പരമാവധി ശ്രമിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.
പെട്ടെന്ന് വടക്കുംനാഥൻ ക്ഷേത്രത്തിനു പിന്നിലായി ഭൂമിയിലേക്കിറങ്ങി വന്നൊരു  ഇടിമിന്നി. തമ്പുരാൻ ഞെട്ടിയെഴുന്നേറ്റു. വീശിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഈറൻ കാറ്റിൽ അയാളുടെ കാഷായവസ്ത്രങ്ങൾ പറന്നു കൊണ്ടിരുന്നു. ദൂരെനിന്ന് റോഡിലൂടെ അപായ സൂചനയിട്ടു വരുന്ന ഒരാമ്പുലൻസിന്റെ ശബ്ദം കേട്ട് അയാൾ ആ ഭാഗത്തേക്ക് നോക്കി. വാനിന്റെ വെളിച്ചത്തിലെ തീമഴയിൽ മെലിഞ്ഞ ഒരാൾ ഈ ഭാഗത്തേക്ക് നടന്നടുത്തു വരുന്നതു കണ്ടു. വെളുത്ത പാന്റ്സിട്ട അയാൾ കോണ്‍ ഐസ് ക്രീം നുണയുന്നുണ്ട്.ആമ്പുലൻസ് തന്നെ കടന്നു പോകവേ പെട്ടെന്ന് മഴ മുറുകി. മഴ നനഞ്ഞു വന്നയാൾ തമ്പുരാൻ കിടക്കുന്ന കടതിണ്ണയിലേക്ക് ഓടിക്കയറി. വെപ്രാളത്തിൽ എഴുന്നേറ്റിരിക്കാൻ തമ്പുരാൻ നന്നെ  കഷ്ടപ്പെട്ടു. ചുളിവുകൾ വീണ അയാളുടെ കൈകൾ കത്രിക പരതി...രക്ഷ കയ്യിലൊതുക്കി.
തമ്പുരാൻ ചെറുപ്പക്കാരന്റെ അനക്കങ്ങൾ ശ്രദ്ധിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.അയാൾ ചെവി മറഞ്ഞു കിടക്കുന്ന മുടിയിൽ നിന്നും വെള്ളം തട്ടിക്കളഞ്ഞു.തമ്പുരാന് തളർച്ച ബാധിക്കുന്ന പോലെ തോന്നി.കണ്ടാൽ മുപ്പതു മുപ്പത്തിരണ്ട് വയസ്സ് തോന്നിക്കുന്ന അയാൾ കറുപ്പിൽ ചുവന്ന പൊട്ടുകളുള്ള ഷർട്ടാണ് ഇട്ടിരുന്നത്. നല്ല മദ്യപാനിയാണെന്ന് ചീർത്ത കണ്‍തടങ്ങൾ കണ്ടാലറിയാം. അയാൾ തമ്പുരാനെ ശ്രദ്ധിക്കാതെ  ഐസ്ക്രീം നുണഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു. അല്പ്പം കഴിഞ്ഞ് റോഡിലേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ടയാൾ പറഞ്ഞു,
"ബസ്‌ സ്ടാന്റിൽ പോകണ്ടിവരും, ഇവിടെ എവിടെ പോയതാ?" തമ്പുരാൻ സംശയം തീര്ക്കാൻ ആരംഭിച്ചു.
ഒരു നിശബ്ദതക്ക് ശേഷം അയാൾ പറഞ്ഞു ,"ഇവിടെ ഒരു കൂട്ടുകാരന്റെ നിശ്ചയത്തിനു രാവിലെ വന്നതാ...അവൻ വിട്ടില്ല....വെള്ളമടിച്ചിരുന്നു വൈകിപ്പോയി.." അയാളുടെ മുഖത്ത് മദ്യത്തിന്റെ കള്ളച്ചിരി.
അയാൾ പറഞ്ഞത് ശരിയാണെന്ന് മനസിലായി, മദ്യത്തിന്റെ മണമടിക്കുന്നുണ്ട്. തമ്പുരാൻ പതിയെ  കത്രികയിൽ നിന്നുള്ള പിടി അയച്ചു,
തമ്പുരാൻ സൌമ്യനായി അയാളോടു ചോദിച്ചു , "എത്ര മണിയായി?",
"രണ്ടര കഴിഞ്ഞു.....ഞാൻ ഒതുങ്ങി നിക്കാം, നിങ്ങ കിടന്നോ, നിങ്ങക്കട ഉറക്കം കളയണ്ട",അയാൾ പറഞ്ഞു
ഒരു നെടുവീർപ്പോടെ തമ്പുരാൻ പറഞ്ഞു,"ഇല്ലാ...ഉറങ്ങാൻ പറ്റില്ല... ഒരു തരി ഉറങ്ങാൻ പറ്റില്ല ....  Sleep, those little slices of death — how I loathe them.”
"ങേ.." വന്നയാളുടെ മുഖത്ത് കൌതുകം.തമ്പുരാനെ നോക്കി ചിരിച്ചുകൊണ്ടയാൾ ചുണ്ടിൽ ഒരു സിഗരറ്റെടുത്ത് വച്ചു,
സിഗരട്ട് കത്തിക്കാനായി നനഞ്ഞ തീപ്പെട്ടിയുരച്ചു അയാൾ കഷ്ടപ്പെടുന്നത് കണ്ട് തമ്പുരാൻ ഭാണ്ഡത്തിൽ നിന്നും തീപ്പെട്ടിയെടുത്ത് അയാൾക്ക്‌ നേരെ നീട്ടി.അയാൾ സിഗരട്ട് കത്തിച്ച ശേഷം ചോദിച്ചു,
അയാൾ സിഗരട്ട് പാക്കറ്റ് തമ്പുരാന് നേരെ നീട്ടിക്കൊണ്ട് താഴെയിരുന്നു.തമ്പുരാനും ഒന്നെടുത്ത് തീ കൊളുത്തി. പുറത്തു മഴക്ക് ശക്തികൂടിയ പോലെ തോന്നി.
നേരം കളയാൻ തമ്പുരാൻ പറഞ്ഞു,"സ്റ്റാൻഡിൽ പോയാലും ഈ നേരത്ത് ഇനി ബസ്സ് കുറവായിരിക്കും.
"നിങ്ങള് ആ ഫാഗത്തോട്ടൊക്കെ വന്നിട്ടുണ്ടോ?" അയാൾ ചോദിച്ചു
പെട്ടെന്നാണ് ആ തിരിച്ചറിവ് തമ്പുരാന് ഉണ്ടായത്, ആർപ്പൂക്കര,കോട്ടയം......തമ്പുരാൻ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു. അതെ...... മട്ടാഞ്ചേരി ചുവയുമുണ്ട് സംസാരത്തിന്....ദൈവമേ ഇയാൾ ഏന്തിനാണ് ആവശ്യമില്ലാതെ കള്ളം പറയുന്നത്?  കേരളത്തിലെ ഓരോ താലുക്കിനും ഓരോ സംസാര ശൈലിയാണ്. ചെറിയ നീട്ടലും കുറുകലും ഒക്കെയേ വ്യത്യാസം ഉണ്ടാവൂ.ഒന്ന് ശ്രദ്ധിച്ചാൽ സ്ഥലം മനസിലാകും.വർഷങ്ങളായുള്ള ഊരു തെണ്ടൽ തമ്പുരാന് സമ്മാനിച്ച സിദ്ധി. ഇതു വരെ തന്റെയൂഹം പിഴച്ചിട്ടില്ല. തമ്പുരാൻ മനസിലെ വെപ്രാളം മുഖത്ത് കാണിക്കാതെ സിഗരട്ട് താഴെ വച്ച് പതിയെ കത്രിക തപ്പിയെടുത്തു.
"ങേ... ങാ.. ഉവ്വ് ...വന്നിട്ടുണ്ട്." തമ്പുരാൻ തപ്പി തടഞ്ഞു.
നാക്കുകൊണ്ടു മീശയുടെ അറ്റം പിടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടയാൾ ചോദിച്ചു,
"ഇങ്ങനെ ഊര് തെണ്ടി നടക്കാൻ ബഹു രാസവാ, അല്ലയോ.....ആല്ല കാർന്നോരെ, ഒരു ദിവസം നിങ്ങൾക്ക് എത്ര രൂപയൊക്കെ കിട്ടും...അല്ല .... ചുമ്മാ അറിയാൻ വേണ്ടിയാ .."
"ഇരുന്നൂറു മുന്നൂറു രൂപ വരെ കിട്ടും, ഉത്സവംത്തിനും പെരുന്നാളിനും ഒക്കെ പോയാ ഇരട്ടി...",ചെറിയ ഭയത്തോടെ തമ്പുരാൻ താഴ്ന്ന സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.
"ഈ തമിഴ്നാട്ടീന്നു ധർമക്കാരെ കോണ്ട്രാക്റ്റ് അടിസ്ഥാനത്തിൽ പെരുന്നാളിനോക്കെ ഇറക്കാറുണ്ട്‌ എന്ന് പറയുന്നത് ശരിയാന്നോ?" അയാൾക്ക്‌ സംശയം
തമ്പുരാന് ഒരു കാര്യം മനസിലായി ഇയാൾ ക്രിസ്ത്യാനിയാണ്, അതാണ്‌ 'പെരുന്നാൾ' എന്ന് പറഞ്ഞത്.
"ങാ...അങ്ങിനെ ഒരു കൂട്ടരുണ്ട്. അവർക്ക് ശംബളമാണ്....ഞാനാക്കൂട്ടത്തിലോന്നുമില്ല."തമ്പുരാൻ ഒരു പരുങ്ങലോടെ പറഞ്ഞു.
"എന്തിനാ ശംബളം അല്ലെടോ?.....കണക്കുകൂട്ടി നോക്കിയാ പത്തുപതിനായിരം രൂപ മാസം കിട്ടുവല്ലായോ, കയ്യിൽ കുറെ കാണുമല്ലോ, ങേ.....? സിഗരട്ട് കടിച്ചുപിടിച്ചയാൾ ഒരു ഭ്രാന്തനെ പോലെ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. മദ്യം തളർത്തിയ അയാളുടെ കണ്ണുകൾ ചിമ്മാതെ തമ്പുരാനെ തന്നെ നോക്കി ചിരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ഇടിമിന്നൽ ശക്തിയായി അടിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നുണ്ട്.തമ്പുരാൻ പതിയെ പൂക്കാരെ ശ്രദ്ധിച്ചു. മഴ മൂർച്ചിച്ച  കാരണം അവർ എവിടെയോ മാറി നില്ക്കുകയാണ്. "ദൈവമേ..."തമ്പുരാൻ കത്രികമേൽ പിടി മുറുക്കി. ഏതു നിമിഷവും ഒരാക്രമണത്തിനു തയ്യാറെടുത്തു. തമ്പുരാന്റെ ഉള്ളിൽനിന്നാരോ അലറി വിളിച്ചു പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു "ഇത് പഴയ കുതിര പന്തയക്കാരന്റെ ഉൾവിളി പോലല്ല, ഇതാ അവൻ.....അവൻ തന്നെ... കുത്തി മലത്തവനെ....!!!" മഴയുടെ ശബ്ദം തമ്പുരാന്റെ കാതടപ്പിച്ചു. ഉറച്ച തീരുമാനം നിഴലിച്ച തമ്പുരാന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഈറനടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.
വന്നയാൾ കടിച്ചുപിടിച്ചിരുന്ന സിഗരട്ട് നീട്ടി തുപ്പിയിട്ട് സംസാരം തുടർന്നു,"ഞാൻ പറയാൻ കാരണം കഴിഞ്ഞ ദിവസം മ്യുസിയത്തിന്റവിടെ ചത്ത പിച്ചക്കാരന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും പതിനായിരം രൂപ......." സംസാരത്തിൽ എന്തോ പിശക് സംഭവിച്ച പോലെ പെട്ടന്നയാൾ സംസാരം നിർത്തി.
"അല്ല ...പോലീസുകാർ പറഞ്ഞു കേട്ടതാണ് കേട്ടോ..."
തമ്പുരാൻ അയാൾ പറഞ്ഞത് കേൾക്കാത്ത പോലെ ദൂരേക്ക്‌ നോക്കിയിരുന്നു.തമ്പുരാൻ കിതക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.ആദ്യത്തെ കുത്ത് കഴുത്തിനായിരിക്കണം,അതേസമയം തന്നെ വിരലുകൾ കണ്ണിൽ തുളച്ചു കയറ്റിയിരിക്കണം,തമ്പുരാൻ മനസിലുറപ്പിച്ചു. പുറത്ത് കാറ്റ് മഴതുള്ളികളാൽ ഉഗ്രരൂപങ്ങൾ തീർത്തുകൊണ്ടിരുന്നു.
"തനിക്കു പേടി തോന്നുന്നില്ലേ ഇവിടെ കിടക്കാൻ?" വന്നയാൾ സൌമ്യനായി ചോദിച്ചു.
വളരെ പരുഷമായ ശബ്ദത്തിൽ തമ്പുരാൻ പറഞ്ഞു,
"മരണഭയം, അല്ലെ?...പേടിയില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ പണ്ടേ അത് ചെയ്തേനെ, ഉള്ളതെല്ലാം കൈവിട്ടുപോയപ്പോ....അന്നേ ചെയ്തേനെ.......
എനിക്ക് ജീവിക്കാൻ ഇഷ്ടമാണ്.... ഇങ്ങിനെയെങ്കിലും.... " തമ്പുരാന്റെ ശബ്ദം ഇടറി. തന്റെ കത്രിക മേലുള്ള പിടുത്തം അയഞ്ഞു. തോറ്റവനെപ്പോലെ തല കുനിച്ചിരുന്നയാൾ കരയാൻ തുടങ്ങി.
തമ്പുരാൻ മരണം വരിക്കാൻ മനസാ തയാറെടുക്കുകയായിരുന്നു.ആർക്കും വേണ്ടാത്ത ഈ ജീവിതത്തിലും നല്ലത് മരണമാണ്. അനുഭവിക്കാനുല്ലതെല്ലാം ഈ ജീവിതത്തിൽ അനുഭവിച്ചു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു..വിട..എല്ലാറ്റിനോടും വിട.
പുറത്തെപ്പോഴോ മഴയുടെ ശബ്ദം താഴ്ന്നു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഒരു കാലടി ശബ്ദം കേട്ട് തമ്പുരാൻ തലയുയർത്തി നോക്കി. വന്നയാൾ ചെറിയ ആട്ടത്തോടെ ആ ചാറ്റൽ മഴയത്ത് വന്ന വഴി തിരിച്ചു നടക്കാനോരുങ്ങുന്നു.ഇടറിയ ശബ്ദത്തിൽ തമ്പുരാൻ അയാളോടു ചോദിച്ചു,
നടത്തത്തിനിടയിൽ തിരിഞ്ഞു നോക്കാതെ കുഴയുന്ന ശബ്ദത്തിൽ അയാൾ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു,
തമ്പുരാൻ നിർവികാരനായി  അയാൾ അകന്നു പോകുന്നത് നോക്കി നിന്നു.തമ്പുരാൻ പതിയെ കൈ ചാറ്റൽ മഴയിൽ നനച്ച് മുഖം തുടച്ചു. വശത്തുണ്ടായിരുന്ന പൂക്കാർ അവരുടെ വണ്ടിക്കരികിൽ തിരിച്ചെത്തിയിരിക്കുന്നതായി കണ്ടു. റോഡിലെ നിയോണ്‍ വെളിച്ചങ്ങളിൽപ്പെട്ട്  ഇരട്ട നിഴലുകളുമായി ചാക്കോ അപ്പോഴേക്കും ദൂരെ വഴിയുടെ മറവിലേക്കായിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
Posted by bony pinto at 10:15 PM
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
Saturday, May 25, 2013
ലക്ഷ്യ ബോധമില്ലാതെ അമ്മയുടെ ഉദരത്തിൽ അലഞ്ഞിരുന്ന ലക്ഷക്കണക്കിന്‌ ബീജങ്ങളോട്‌ കൂട്ടത്തിൽ  ഒരു  ബീജം പറഞ്ഞു, "പിതാവിന്റെ ചൈതന്യം അടങ്ങിയവരെ നിങ്ങൾ എന്നോടൊപ്പം വരൂ, ഞാൻ കാണിച്ചു തരാം പിതാവിലെക്കുള്ള വഴി." അവർ അവനു ചെവികൊടുക്കാതെ പുളഞ്ഞ് ഓടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. " അവർ ചെയ്യുന്നതെന്തെന്ന് അവർ അറിയുന്നില്ല,പിതാവേ അവരോടു പൊറുക്കേണമേ.." അവൻ പ്രാർഥിച്ചു.
വഴികൾ താണ്ടി അവൻ ലക്ഷ്യത്തിലേക്കുള്ള യാത്ര തുടർന്നു. പുറകിൽ ബാക്കി വെറും പന്ത്രണ്ടു ബീജങ്ങൾ മാത്രം. വഴിയിലെപ്പോഴോ  അവരും കൊഴിഞ്ഞു വീണു. ദൂരെയെവിടെയോ അവൻ തന്റെ ലക്ഷ്യസ്ഥാനം തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ജന്മോദ്ദേശം അറിയാതെ എന്തിലോ ഭ്രമിച്ചു പരതി നടന്നിരുന്നമറ്റുള്ളവർക്ക്  വേണ്ടി അണ്ഡത്തിൽ  പ്രവേശിക്കുന്നത് മുൻപ് അവൻ തന്റെ പിതാവിനോട് പ്രാർഥിച്ചു,
"പിതാവേ, ദശലക്ഷം വരുന്ന അവരുടെ പാപങ്ങൾ ഞാൻ ഏറ്റെടുക്കുന്നു. എന്നെ സ്വീകരിക്കുക......  സ്വീകരിക്കുക.
Posted by bony pinto at 11:55 PM
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
Tuesday, March 5, 2013
മഴ കണ്ടു, വെയില്‍ കണ്ടു, മുളകള്‍ കണ്ടു, ചിതല്‍ കണ്ടു, അങ്ങിനെ ഉണ്ണിരി ഈ കാലയളവില്‍ കാണേണ്ടതും കാണേണ്ടാത്തതുമായ പലതും കണ്ടു. പക്ഷെ ഇപ്പോള്‍ വെള്ളെഴുത്ത് വീണു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.
എന്നും ആറു വെളുപ്പിന് എഴുന്നേറ്റ്, കട്ടന്‍ കാപ്പിയും കുടിച്ച് തന്റെ വീടിന്റെ വരാന്ത മതിലില്‍ തൂണും ചാരി ഇരുന്നു പുലരുന്നത് കാണണം... നിർ‌ബന്ധം.... സൂര്യോദയം പോലെ ഇത്ര മാത്രം ഭംഗിയുള്ള ഒരു സന്ദര്‍ഭം ജീവിതത്തില്‍ നഷ്ടപ്പെടുത്താന്‍ വയ്യ. ഉണ്നിരിയെ സംഭന്ധിച്ചു ഓരോ പുലര്‍ച്ചയും വ്യത്യസ്തമാണ്. അതിന്റെ നിറം,ഗന്ധം,എല്ലാം... ഒരു പക്ഷെ തന്റെ ഈ ഏകാന്തമായ ജീവിതം അവസാനിപ്പികുന്നത്തില്‍ നിന്ന് അയാളെ പിന്‍തിരിപ്പിക്കുന്നത് നാളെയുടെ പ്രഭാതങ്ങളെ കുറിച്ചുള്ള ജിഞാസ ആയിരിക്കാം.
ഒരു തണുത്ത കാറ്റിന്റെ അകംബടിയോടെ പതിയെ  വെയില്‍ വന്നു തുടങ്ങി. ആ വെയിലില്‍ അയാളുടെ വെളുത്ത മുടിയും ഇമയും പുരികവും ഒരു അപ്പുപ്പന്‍ താടി പോലെ തിളങ്ങി. അയാളുടെ ഇളം ചുവപ്പ് ശരീരത്തില്‍ പ്രതിഫലിച്ച പ്രകാശം അയാള്‍ക്ക്‌ ചുറ്റും ഒരു വലയം തീര്‍ത്ത പോലെ തോന്നി. അയാള്‍ പുഞ്ചിരിച്ചു.
"ജാംബക്ക പറിച്ചോട്ടെ?  പെട്ടെന്ന് മതിലിനരികെ നിന്ന് സംശയം കലര്‍ന്ന ഒരു ചോദ്യം.
ഉണ്നിരി ശബ്ദം കേട്ട ഭാഗത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞു. കണ്ണ് പിടിക്കുന്നില്ല. പുരികം ചുളിച്ചു ശ്രദ്ധിച്ചു. രണ്ടു കുട്ടികള്‍ പുറകില്‍ കൈകെട്ടി മര്യാദക്കാരായി നില്‌ക്കുന്നു.
"ഉറക്ക പായില്‍ നിന്നെഴുന്നേറ്റു നേരെ ഇങ്ങു പോന്നോ?'' തന്റെ പ്രഭാതാസ്വാദനം തടസപ്പെടുത്തിയതിന്റെ  നീരസത്തോടെ അയാള്‍ ചോദിച്ചു.
അല്‍പ്പ സമയത്തെ നിശബ്ദതക്കു ശേഷം കുട്ടികള്‍ പറഞ്ഞു,
"ഇന്നലെ പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞു...... ഇനി അവധിയാ.. "
ഉണ്ണിരി ഗൌരവത്തോടെ മുഖം തിരിച്ചു കാപ്പി കുടിക്കാന്‍ തുടങ്ങി.കുട്ടികള്‍ പുരികം ഉയര്‍ത്തി മുഖത്തോടു മുഖം നോക്കിനിന്നു.
ഇടക്കെപ്പോഴോ സമ്മതം എന്നാ അര്‍ത്ഥത്തില്‍ അയാള്‍ മൂളി.
"ങാ.. പൊട്ടിച്ചോ...പിന്നെ  മരത്തിന്റെ മുകളില്‍  കയറണ്ട ... താഴെ നിന്ന് പൊട്ടിച്ചാ മതി... "
"ങാ...ശരി,  സന്തോഷ ചിരികള്‍. ജാംബക്ക മരത്തിനടിയിലേക്കുള്ള ഓട്ടം. പരസ്പരം വാദിച്ചു പെറുക്കിയെടുക്കുന്ന ബാല്യം.. ഉണ്നിരി ഓട്ടകണ്ണിട്ടു ഇതെല്ലാം നോക്കി നിന്നു, ഒരു ചെറു പുഞ്ചിരിയോടെ..
ജാംബക്കകള്‍ പെറുക്കുന്നതിനിടയില്‍ അവര്‍ എപ്പോഴോ അടക്കം പറയുന്നത് കേട്ടു,
"ഇന്ന് പാണ്ടന് എന്തുപറ്റിപ്പോയി... ഒന്നു സമ്മതിക്കാന്‍ ...! "
"മതി... ഉണ്നിരി അലറി. കണ്ണട പെരുപ്പിച്ച അയാളുടെ നരച്ച കണ്ണുകളില്‍ ദേഷ്യം.
കുട്ടികള്‍ എഴുന്നേറ്റു പുറത്തേക്കോടി. ഓടുന്ന വഴി മതിലിനപ്പുറത്ത് നിന്ന് കേട്ടു വീണ്ടും  ആ വിളി,
"ഉണ്നിരി പാണ്ടാ.... അവരുടെ ചിരികളും കൂക്കു വിളികളും ദൂരെ മങ്ങും വരെ അയാള്‍ ശ്രദ്ധിച്ചു നിന്നു.
"ഉണ്നിരി പാണ്ടന്‍"... കഴിഞ്ഞ 65 വര്‍ഷങ്ങല്ലായി കേള്‍ക്കുന്ന വിളി. ഒരു വശം ചേര്‍ന്ന ചെറു ചിരിയോടെ അയാള്‍ ഓര്‍ത്തു.
ശീലമായി മാറിക്കഴിഞ്ഞ ഒരു വിഷമം, അയാള്‍ക്ക് അതിനെ  അങ്ങിനെയേ കാണാന്‍ കഴിയുമായിരുന്നുള്ളൂ. എല്ലാവര്ക്കും തമാശ, ചിലര്‍ക്ക് സഹതാപം, ചിലര്‍ക്ക് അറപ്പ് , സ്വന്തം അച്ഛന് പോലും വെറുപ്പ്‌....
"ഇല്ലാ... ചിന്തിച്ചിരുന്നാല്‍ നീളും... വൈകും. ഇന്നത്തെ യാത്ര വൈകിക്കാന്‍ തരമില്ല..'  ഉണ്നിരി ഓര്‍ത്തു. വളരെക്കാലം കൂടിയാണ് ഒരു ദീര്‍ഘയാത്ര.
ഒരിക്കല്‍ ടൌണില്‍ സഹോദരിയുടെ മകളെ കണ്ടുമടങ്ങുമ്പോള്‍ ആണ് ഇങ്ങനെ ഒരു ദീര്‍ഘയാത്രയെപറ്റി ആദ്യം മനസ്സില്‍ തോന്നിയത്. ടൌണിലെ ഈ ബന്ധുക്കളെ കാണാന്‍ മാത്രമായിരുന്നു ഇയാള്‍ വല്ലപ്പോഴും വീടിനു പുറത്ത്  ഇറങ്ങിയിരുന്നത്. ആ വീട്ടുകാര്‍ക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ടാലും ഇല്ലെങ്കിലും ഇടക്ക് ഒരു സന്ദര്‍ശനം ഉണ്ണിരിക്ക്  അനിവാര്യമായിരുന്നു, കാരണം താന്‍ മരിച്ചിട്ടില്ലെന്ന് സ്വയം വിശ്വസിപ്പിക്കേണ്ടതും മറ്റുള്ളവരെ ബോധ്യപ്പെടുത്തേണ്ടതും അയാളുടെ മാത്രം ആവശ്യമായിരുന്നു.
എന്നും ഒറ്റക്കായിരുന്നു, എങ്കിലും ഒറ്റപ്പെടല്‍ ഒരു വേദനയായി മാറിയ മുതല്‍ ആലോചിച്ചു തീരുമാനിച്ചതാണ് ഈ ദീര്‍ഘയാത്ര. അയാള്‍ അരമതിലില്‍ പിടിച്ചു പതിയെ എഴുന്നേറ്റു.അകത്തു പോയി യാത്രക്കുള്ള തയ്യാറെടുപ്പുകള്‍ തുടങ്ങി.
വെയില്‍ ഉറക്കുന്നതിനു മുന്‍പ് തയ്യാറായി പുറത്തിറങ്ങി.വെള്ള മുഴുക്കൈ ഷര്‍ട്ടും മുണ്ടും അതാണ്‌ ഉണ്നിരിയുടെ വേഷം. ദൂരയാത്രയുടെതെന്നു തോന്നിക്കുന്ന ഒന്നും തന്നെ കയ്യില്‍ ഇല്ല. ഒരു കുട മാത്രം. ശക്തിയായ വെയില്‍ അയാളുടെ ശരീരത്തില്‍ പോള്ളല്‍ ഏല്‍പ്പിക്കുന്നതിനാല്‍ എവിടെ പോയാലും ഒരു കുട കൂടെ ഉണ്ടാകും.വളരെക്കാലം എത്തിയുള്ള ഒരു യാത്രയുടെ ആവേശം അയാളുടെ മുഖത്ത് സ്പഷ്ടം. ഒരു കുട്ടിയെ പോലെ അയാള്‍ ഊര്‍ജ്വസ്വലനായി തോന്നി. മനോഹരമായ തന്റെ ബാല്യം തിരിച്ചു പിടിക്കാനെന്ന പോലെ തണല്‍ വീണ വീഥികളിലൂടെ അയാള്‍ വേഗത്തില്‍ നടന്നു നീങ്ങി.
തന്റെ മനോഹരമായ ബാല്യം.... അമ്മയും അച്ഛനും ചേച്ചിയും എല്ലാം ഉള്ള മനോഹരമായ ബാല്യം.
എല്ലാവരും ഒന്നിച്ച് ഒരിക്കല്‍ മധുര മീനാക്ഷി ക്ഷേത്രം കാണാന്‍ പോയത് അയാള്‍ ഓര്‍ത്തു.തീവണ്ടിയില്‍ ആദ്യമായി കയറിയത് അന്നാണ്. ഉണ്നിരിയും ചേച്ചിയും തീവണ്ടിയില്‍ അങ്ങോളം ഇങ്ങോളം ഓടി ക്കളിച്ചു. കമ്പികളില്‍ തൂങ്ങിക്കിടന്നു.കാണാന്‍ പോകുന്ന ക്ഷേത്രതെപ്പറ്റി അമ്മയോട് ചോദിച്ചു കൊണ്ടേ ഇരുന്നു. ജനാലക്കപ്പുറം തീവണ്ടിക്കൊപ്പം പായുന്ന തന്റെ നിഴല്‍ കൈകള്‍ നോക്കി രസിച്ചു. യാത്രാമദ്ധ്യേ തീവണ്ടി എവിടെയോ നിറുത്തി. മുകള്‍ഭാഗം പന്തലിച്ച മെലിഞ്ഞ മരങ്ങള്‍ മാത്രമുള്ള തരിശായ ഒരു സ്ഥലം. മരങ്ങളില്‍ നിന്ന് കുരങ്ങന്മാര്‍ തീവണ്ടിക്കടുത്തേക്ക് വരുന്നത് കണ്ടു. ഉണ്നിരി തന്റെ കയ്യിലെ പഴങ്ങൾ ഓരോന്നായി അവയ്ക്ക് എറിഞ്ഞു കൊടുത്തുകൊണ്ടിരുന്നു. കളിക്കിടയില്‍ പെട്ടെന്ന് ഉണ്നിരിക്ക് ഓക്കാനം വന്നു.യാത്രക്കിടയിൽ ഇടവിട്ട്‌ ശര്‍ധിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. ശര്‍ധിലില്‍ നിന്ന് ശ്രദ്ധതിരിക്കാനായി അമ്മ അടുത്ത് പിടിച്ചിരുത്തി പുറത്തെ കാഴ്ചകള്‍ കാണിച്ചു തന്നു. പുറത്തു തരിശുഭൂമിയിലെ പാറമലകള്‍ കാണിച്ചുതന്നു. അതില്‍ ഏറ്റവും അടുത്തുനില്‍ക്കുന്ന പാറമലയ്ക്ക്ക് മുകളിലായി ഏകദേശം ത്രികൊണാകൃതിയിലുള്ള ഒരു വലിയ പാറ ഇരിക്കുന്നത് ചൂണ്ടി കാണിച്ചിട്ട് പറഞ്ഞു,
"മോന്‍ ആ ഇരിക്കുന്ന പാറ കണ്ടോ?"
"ങാ... " ഉണ്നിരി മൂളി.
ആത് നാറാണത്തു ഭ്രാന്തന്‍ കയറ്റി വച്ച പാറയാണ് "
"എന്തിനു,...  ആരാ അത്?" ഉണ്നിരിക്ക് സംശയം.
"ങാ... അതൊരു ഭ്രാന്തന്‍, അയാള്‍ ഓരോരോ പാറകള്‍ ഉരുട്ടി മലയുടെ മുകളില്‍ കയറ്റും പിന്നെ അത് അവിടന്ന് തള്ളി താഴെയിടും, എന്നിട്ട് പൊട്ടിച്ചിരിക്കും."
ഉണ്നിരിയുടെ മുഖത്ത് സംശയം കലര്‍ന്ന ആഹ്ലാദം. അവന്റെ അടുത്ത സംശയം തടസ്സപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് അടുത്തിരുന്ന ആരോ ഉണ്നിരിയുടെ ദേഹത്ത് ഒരു പോളന്‍ വന്നതായി ശ്രദ്ധയില്‍പ്പെടുത്തി.
"ഇത് ചിക്കന്‍ പൊക്സ് ആണ് എന്ന് തോന്നുന്നു. അതാ കുട്ടി ഇങ്ങനെ ശര്‍ദിക്കുന്നത്. "
അവരുടെ സംശയം ശരിവച്ചുകൊണ്ട് താമസിയാതെ അവനു പനിച്ചുതുടങ്ങി.
അവിടെ അടുത്ത്  ഇരുന്നിരുന്ന പലരും ദൂരെ മാറിയിരിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. "ഈ വക അസുഖമാണെങ്കിൽ വീട്ടിലെങ്ങാനും ഇരുന്നു കൂടെ" കുറ്റം പറച്ചിലുകള്‍ അടക്കം പറയുന്നത് അപ്പുറത്തുനിന്നും കേട്ട് തുടങ്ങി. ചിലര്‍ ഉപദേശം എന്നപോലെ  അടുത്ത തീവണ്ടി പിടിച്ചു വീട് പറ്റാന്‍ പറയുന്നു.മറ്റു കംപാർട്ടുമെന്റുകളിൽ നിന്നും പലരും വന്നു എത്തി നോക്കുന്നു. അവഗണനയുടെയും അവജ്ഞയുടെയും കണ്ണുകള്‍ ആ കുഞ്ഞിനുചുറ്റും കൂടി കൊണ്ടിരുന്നു.ഒന്നും മനസിലാകാതെ അവന്‍ അമ്മയെ നോക്കി.
അമ്മ അവനെ ചേര്‍ത്ത് പിടിച്ചു. അത്രയും സ്നേഹവും സംരക്ഷണവും മറ്റാരില്‍ നിന്നും അയാള്‍ക്ക്‌ ഒരിക്കലും ലഭിചിട്ടില്ല.
വഴിക്ക് ഇറങ്ങേണ്ടി വന്നു, ആള്‍ക്കാര്‍ ഉപദേശിച്ചു ഇറക്കി എന്ന് പറയുന്നതാവും ശരി. അച്ഛന്റെ മുഖത്ത് അപ്പോഴും ദേഷ്യമായിരുന്നു.
" മധുരക്കാവും, ല്ലേ?" ഓർമ്മകളെ മുറിച്ചുകൊണ്ട് തീവണ്ടിയില്‍ ഉണ്നിരിയുടെ അടുത്തിരുന്ന ആളുടെ ചോദ്യം.
ഉണ്നിരി കണ്ണട ഊരി കണ്ണ് തുടച്ച് അയാളെ ശ്രദ്ധിച്ചു. നെറ്റിയില്‍ മൂന്നു കുറി ചന്ദനം പൂശിയ മധ്യവയസ്ക്കനായ ഒരു തടിയന്‍.
അയാള്‍ വീണ്ടും ആവര്‍ത്തിച്ചു, "മധുരക്കാവും ല്ലേ ?"
ഉണ്നിരി പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അതെ എന്നര്‍ത്ഥത്തില്‍ തലയാട്ടി.തിരിച്ചു വീണ്ടും പുറത്തെ കാഴ്ചകള്‍ കണ്ടു കൊണ്ടിരുന്നു.പുറത്തെ കാഴ്ചകള്‍ക്ക് 65 വര്‍ഷങ്ങളുടെ വളര്‍ച്ച.ചൂട് വമിക്കുന്ന തരിശു ഭൂമി അയാളെ പിന്നിട്ടു പൊയ്ക്കൊണ്ടിരുന്നു. അയാള്‍ ചുണ്ട് നനച്ചു.
അല്‍പ്പ സമയത്തിന് ശേഷം തടിയന്‍ വീണ്ടും ചോദിച്ചു "ക്ഷേത്രതിലെക്കാ.. ?"
"ഉം..." പുറത്തെ കാഴ്ചകളെ നോക്കി കൊണ്ട് ഉണ്നിരി മൂളി.
ഒറ്റയ്ക്ക് ജീവിച്ചു ജീവിച്ചു തന്റേതായ ലോകത്ത് ആലോചനകളും, ഓര്‍മകളുമായി ഒതുങ്ങിക്കൂടാന്‍ അയാള്‍ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു തുടങ്ങിയ പോലെ തോന്നി.
അടുത്തിരുന്ന തടിയന് ഉണ്നിരിയെ വിടാന്‍ ഉദ്ദേശമില്ല.
"നിങ്ങളെ കണ്ടിട്ട് മധുരക്ക് ആദ്യമായിട്ടാണെന്ന് തോന്നുന്നു.മധുര എത്താറായി. ഇനി കഷ്ടി 4 മണിക്കൂര്‍.  മധുര മീനാക്ഷിയെ കാണുക എന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ അതൊരു പുണ്യം തന്നെയാണേ... അമ്മക്ക് നമ്മെ കാണണം എന്ന് തോന്നുംബോഴേ നമുക്ക്  ആ സന്നിധിയില്‍ എത്തിച്ചേരാന്‍ സാധിക്കൂ.." കേള്‍വിക്കാര്‍ ഒരു പ്രശ്നമല്ലാതെ തടിയന്‍ തുടര്‍ന്നു.
ഉണ്നിരി സംസാരത്തിനു താൽപ്പര്യമില്ലാതെ പുറത്തേക്കു തന്നെ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു. വറ്റിയ കനാലുകളില്‍ ഓടിക്കളിക്കുന്ന കറുത്ത പന്നിക്കൂട്ടങ്ങള്‍. ചൂട് കാറ്റേറ്റു ചുറ്റി ക്ഷീണിച്ചു വിശ്രമിക്കുന്ന  കാറ്റാടി യന്ത്രപാടങ്ങൾ. പലതരം സിമെന്റ് കമ്പനികളുടെ പരസ്യങ്ങൾ പതിച്ചിരിക്കുന്ന വീടുകൾ……അങ്ങിനെ പഴയതും പുതിയതുമായ പല പല കാഴ്ചകൾ.
അല്പ്പം കഴിഞ്ഞ് ഒരു ഭക്തിഗാനത്തോട് കൂടി അടുത്തിരുന്ന തടിയന്റെ ഫോണ്‍ ചിലച്ചു.
"ഹലോ....ങൂം....ങൂം..." അയാൾ സംസാരം മൂളലിൽ ഒതുക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. പെട്ടന്നയാൾ എന്തോകേട്ടു ഞെട്ടി.
"എന്ത്....? എപ്പോ....?" അയാളുടെ ശബ്ദത്തിൽ പിരിമുറുക്കം അനുഭവപ്പെട്ടു. ഉണ്നിരി അയാളുടെ സംസാരം ശ്രദ്ധിച്ചു.
"ഹാ.... അതെങ്ങനാ ശരിയാവുന്നത്. ചേട്ടൻ കൊണ്ടുപോയിട്ടു ഒരുമാസം പോലുമായിട്ടില്ല, അതിനു മുന്നേ തിരിച്ച് കൊണ്ടുവന്നു എന്ന് പറഞ്ഞാൽ....
അയാൾ ചുറ്റും ഒന്ന് ശ്രദ്ധിച്ചു കൊണ്ട് സീറ്റിൽ നിന്നെഴുന്നേറ്റ് അപ്പുറത്തേക്ക് നടന്നു. പോകുന്നതിനിടയിൽ താഴ്ന്ന സ്വരത്തിൽ ഒരു വാചകം കൂടി കേട്ടു.
"അമ്മ എന്റെ മാത്രമല്ലല്ലോ.....എല്ലാവരുടെയും കൂടിയല്ലേ? എനിക്ക് ഒറ്റയ്ക്ക്ക് വയ്യ....."
ഉണ്നിരി അൽപ്പസമയം എന്തോ ആലോചിച്ചിരുന്നു. ഒരു നെടുവീർപ്പോടെ അയാൾ വീണ്ടും പുറത്തെ കാഴ്ചകളിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.
പത്തു മിനിറ്റിനു ശേഷം തടിയൻ തിരിച്ചു വന്നു. നെറ്റ്‌വർക്ക് പരിധിക്കുപുറത്തു പോയതിനാൽ ഇടമുറിഞ്ഞ സംസാരമായിരുന്നു എന്ന് തോന്നുന്നു. അക്ഷമനായി അയാൾ ഫോണ്‍ പലതവണ പരിശോധിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.
തീവണ്ടികകത്തെ ചൂട് കൂടി വന്നു. മുകളിലെ ബർത്തിൽ കിടന്നിരുന്ന ആൾക്കാർ പലരും താഴെയിറങ്ങി ഇരുന്നു തുടങ്ങി.
അൽപ്പം കഴിഞ്ഞ് ഉച്ചഭക്ഷണത്തിന്റെ കണക്കെടുക്കാന്‍ തീവണ്ടിയിലെ ജീവനക്കാരനെത്തി.
"സാർ,  ലഞ്ച് എന്നവേണം സാർ? മീൽസാ........?പലതവണ വിളിച്ചിട്ടും ഉണ്നിരി‍ പുറത്തു നിന്നും കണ്ണെടുത്തില്ല.
എന്തോരാളാണിത് എന്നർത്ഥത്തിൽ കൈ കൊണ്ടോരാങ്ങ്യം കാണിച്ചയാൾ അടുത്ത കമ്പാർട്ടുമെന്റിലെക്കു പോയി. ഉണ്നിരി പുറത്തെ കാഴ്ചകളിൽ കുരുങ്ങി നിന്നു.അടുത്തിരുന്ന തടിയന്‍ ഉണ്നിരിയെ അടിമുടി നോക്കികൊണ്ടിരുന്നു.
പുരികം ചുളിച്ചു പിടിച്ചു പുറത്തെ ആ വെയിലില്‍ അയാള്‍ എന്തോ വ്യക്തമായി കാണാന്‍ ശ്രമിക്കുന്ന പോലെ തോന്നി.  പെട്ടെന്ന് ഉണ്നിരി തീവണ്ടിയുടെ ജനലഴികളില്‍ കടന്നു പിടിച്ചു.അയാള്‍ വിറക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ജനലഴികളില്‍ തല ചേര്‍ത്തുവച്ചു ഉണ്നിരി ഏതോ ഒരു ബിന്ദുവില്‍ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നതായി കണ്ടു. അയാളുടെ ശ്വാസോച്ച്വാസത്തിന്റെ ശബ്ദം അവിടമാകെ നിറഞ്ഞ പോലെ തോന്നി. അയാളുടെ മുന്നില്‍ അവ്യക്തമായിരുന്ന ഒരു പാറമല തെളിഞ്ഞു വരുന്നു. മുകളില്‍ ത്രികൊണാകൃതിയിലുള്ള പാറ ഇരിക്കുന്ന മല.
ഉണ്നിരിയുടെ മുഖം സന്തോഷം കൊണ്ട് ചുവന്നിരുന്നു. അയാള്‍ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ടേ ഇരുന്നു. കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞിരുന്നു കാരണം യാത്ര പുറപ്പെടുമ്പോള്‍ അമ്മയുടെ ഓര്മ പേറുന്ന ഈ മല  കണ്ടു പിടിക്കാന്‍ കഴിയും എന്ന് വിചാരിച്ചിരുന്നില്ല. അവിടം ആകെ മാറിയിരിക്കുന്നു. മലയാടിവാരത്തെ തരിശു ഭൂമിയില്‍ മുഴുവന്‍ ഇപ്പോള്‍ സൂര്യകാന്തികൃഷി ആയിരിക്കുന്നു.
ഉറക്കെ ചിരിച്ചുകൊണ്ടയാൾ‍ എഴുന്നേറ്റ്, ചങ്ങല വലിച്ചു.
തടിയന്‍ ഉണ്നിരിയെ അന്ധാളിപ്പോടെ നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തീവണ്ടിയുടെ വേഗത കുറഞ്ഞു തുടങ്ങി. ഉണ്നിരി പുറത്തേക്കുള്ള വാതില്‍ ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു. കാര്യം അറിയാതെ തടിയന്‍ പുറകേയെത്തി വെപ്രാളത്തോടെ ഉണ്നിരിയോടു ചോദിച്ചു
"അ.. അല്ലാ...എന്തുപറ്റി... നിങ്ങള്‍ മധുരക്കാണെന്ന് പറഞ്ഞിട്ട്....?  മധുര മീനാക്ഷിയെ കാണാന്‍ .... "
ഒരു ചെറു ചിരിയോടെ ഉണ്നിരി പറഞ്ഞു," ആ പാറയെക്കാള്‍ എനിക്കിഷ്ടം ഈ പാറയാണെടോ...തനിക്കു ഒരു പക്ഷെ അത് മനസിലാവില്ല."
തടിയന്‍ അമ്പരപ്പോടെ ചുറ്റും നോക്കി. ഉണ്നിരി പതിയെ തീവണ്ടിയില്‍ നിന്ന് പാളത്തിലേക്കിറങ്ങി. അയാള്‍ ആ വെയിലില്‍ പാറമല ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നുകൊണ്ടിരുന്നു,ഉത്സാഹത്തിന്റെ ഒരു ചിരിയോടെ.
തീവണ്ടിയില്‍ നിന്നാരോ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു, " അയാളുടെ കുട... കുട എടുത്തിട്ടില്ല .... "
അയാള്‍ അത് കേള്‍ക്കാത്തതു പോലെ സൂര്യകാന്തി പാടങ്ങള്‍ക്കു ഇടയിലൂടെ നടന്നു നീങ്ങി കൊണ്ടിരുന്നു .
Posted by bony pinto at 11:08 PM
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
Thursday, May 3, 2012
ഓഫീസ് കഴിഞ്ഞ് വീടെത്താറായപ്പോഴാണ് കാളിദാസന്‍ അത് കണ്ടത്. വീടിനു മുന്‍പിലുള്ള കുളത്തിന് ചുറ്റും നിറയെ ആള്‍ക്കാര്‍. വഴിയിലും കുളപടവിലും ഒക്കെയായി കുളത്തിലേക്ക്‌ ആകാംഷയോടെ എത്തി നോക്കി നില്‍ക്കുന്ന ആള്‍ക്കാര്‍.ആള്‍ ക്കൂട്ടത്തിനിടയിലൂടെ സ്കൂട്ടര്‍ ഒരുവിധത്തില്‍ അയാള്‍ വീട്ടിലെത്തിച്ചു.സ്കൂട്ടര്‍ സ്റ്റാന്‍ഡില്‍ ഇട്ടു, ഗേറ്റിനു അടുത്തേക്ക് ചെന്ന് അവിടെ കൂടി നിന്നിരുന്നവരില്‍ ഒരാളോട് കാര്യം തിരക്കി.
" കുളിക്കാനിറങ്ങിയ ഒരു പയ്യന്‍ മരിച്ചു. ഇതില്‍ കുളിക്കരുതെന്നു നൂറു തവണ പറഞ്ഞതാണ്, മനസിലാവണ്ടേ? മുങ്ങിചാവുന്നത് നോക്കി നില്‍ക്കേണ്ടി വന്നു എല്ലാര്‍ക്കും. ഈ കുളത്തില്‍ ഇറങ്ങാന്‍ ധൈര്യം വരണ്ടേ ആര്‍ക്കെങ്ങിലും, ഫയര്‍ ഫോഴ്സ് വരാന്‍ കാത്തിരിക്കുകയാണ്."
ചെറിയ അമ്പരപ്പോടെ കാളിദാസന്‍ ആള്‍ക്കൂട്ടത്തിനിടയിലൂടെ കുളത്തിനടുതെത്തി ആ കാഴ്ച എത്തി നോക്കി.
ആ ഭീമന്‍ കുളത്തിന് നടുവിലായി, ചുവന്ന താമരപ്പൂക്കള്‍ക്കടുത്ത് ഒരാള്‍ കമഴ്‌ന്നു പൊങ്ങി കിടക്കുന്നു.തല മുടിയും വെളുത്ത മുതുകും മാത്രമേ പുറത്തു കാണാവൂ.കാല്‍ അടിയിലാണ്. ചുറ്റും പന്തലിച്ചു നില്‍ക്കുന്ന മഴവാടി മരങ്ങള്‍ കാരണം ആ പ്രദേശം മൊത്തം പകല്‍ പോലും ഇരുട്ടിലാണ്.വെയില്‍ പതിക്കുന്നത് കുളത്തിന് നടുവില്‍ ആള്‍ കിടക്കുന്ന ഭാഗത്ത്‌ മാത്രം.കാട് പിടിച്ചു കിടക്കുന്ന കല്‍ പടവുകളും  സദാ ഉള്ള  ചീവീടുകളുടെ കരച്ചിലും ആ ദ്രിശ്യതിന്റെ ഭീകരത വര്‍ധിപ്പിച്ചു.
"ജീവിതത്തില്‍ ആദ്യമായാണ്‌ ഇങ്ങനെ ഒരു കാഴ്ച. അതും സ്വന്തം വീടിനു മുന്‍പില്‍.ചെറിയൊരു ഭയത്തോടെ കാളിദാസന്‍ ഓര്‍ത്തു.
"പത്തു പതിനെട്ടു വയസ്സല്ലേ ഒള്ളു..."അവിടെ കൂടി നില്‍ക്കുന്നവര്‍ പരസ്പരം സംസാരിക്കുന്നത് കേള്‍ക്കാം." അല്ലേലും ഈ ചാരാചിറ കുളം ഒരു എരണം കേട്ട കുളമാ...രാത്രി കാലത്ത് ഞാനിതിലെ പോകാറില്ല. ഈ കുളത്തിന് ചുറ്റുവട്ടത്തുള്ള ഏതേലും വീട്ടില്‍ മനസമാധാനമുണ്ടോ? ഒരു വീട്ടില്‍ കെട്ടിയോന്‍ ഉപേക്ഷിച്ച   പെണ്ണ്, വേറൊരു വീട്ടില്‍ മന്ദബുദ്ധി, വേറൊരിടത് ദുര്‍മരണം..എന്നുവേണ്ടാ ......"
ചാരാച്ചിര കുളത്തെ പറ്റി കേട്ടു മടുത്തു തുടങ്ങിയിരുന്ന കഥകള്‍ ഓരോന്നായി ആള്‍ക്കാര്‍ തുടങ്ങിയപ്പോള്‍,കാളിദാസന്‍ പതിയെ തിരിച്ചു വീട്ടിലേക്കു നടന്നു.
"ഇനി ഈ കെട്ടുകഥകളില്‍ വല്ല കഴമ്പും ഉണ്ടാവുമോ? എല്ലാവരും ഒരേ സ്വരത്തില്‍ പറയുന്നു ഇതൊരു ശകുനം കേട്ട കുളമാണെന്ന് ". കളിദാസനില്‍ ഭീതി ഒളിച്ചുകളി തുടങ്ങി.
പായല്‍ പിടിച്ച കുമ്മായ സിംഹങ്ങള്‍ കാവലിരിക്കുന്ന വീട്ടു പടിക്കല്‍ എത്തി. പടിക്കല്‍ വച്ച് തന്നെ ഇറയത് ഇരിക്കുന്ന അച്ഛനെ കണ്ടു.
എന്നെകാത്തിരിക്കുകയാണ്, എനിക്കറിയാം..ഈ വീട് വാങ്ങിച്ചതിനെ ചൊല്ലി ഇപ്പൊ വഴക്ക് തുടങ്ങും... അയാള്‍ ഓര്‍ത്തു.
അടുത്ത്‌ എത്തിയപ്പോള്‍  മുഖം തിരിച്ചിരുന്നു അച്ഛന്‍ ചോദിച്ചു.."ഇപ്പൊ തൃപ്തി ആയില്ലേ? "
"അതിനിപ്പോ ഇവിടെ എന്തുണ്ടായി?" കാളിദാസന്റെ ശബ്ദം ഉയര്‍ന്നു.
"എടാ മോനേ.. വലിയ ലാഭത്തിനു ഒരു സാധനം നമുക്ക് കിട്ടിയാല്‍ അതിനു എന്തെങ്കിലും കുഴപ്പം ഉണ്ടാവും. കയ്യിലുള്ള കാശെല്ലാം കൊടുത്ത് വല്ല നാട്ടിലും വന്നു ഈ നസ്രാണികളുടെ ഇടയില്‍ കിടക്കേണ്ട വല്ല ആവശ്യവും ഉണ്ടോ നിനക്ക്. പോരാത്തതിന് ഒരു പഷ്ട് കൊളോം, വീടിനു മുന്നേ തന്നെ. "
"നീയെന്താടാ ഒരുമാതിരി പൊട്ടന്മാരെ പോലെ സംസാരിക്കുന്നത്.. നീ ഇതൊന്നും കാണുന്നില്ലേ?" അച്ഛന്‍ റോഡിനു അപ്പുറത്തുള്ള  കുളത്തിലേക്ക്‌ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചു.
"ഏതോ പറഞ്ഞാല്‍ കേള്‍ക്കാത്ത ചെക്കന്‍ കുളത്തില്‍ ചാടി ചത്തതിനു ഞാന്‍ എന്തു ചെയ്യാനാ?'' കാളിദാസന്റെ മുഖത്ത് സങ്കടം കലര്‍ന്ന ദേഷ്യം.
"എടാ.. നീ ഞാന്‍ പറയുന്നത് കേള്‍ക്കു..കിട്ടുന്ന കാശിനു ഇത് വിറ്റിട്ടു വേറെ എവിടെയെങ്കിലും നോക്കാം."
"ഇവിടെ ഇപ്പൊ ഒരു കുഴപ്പോം ഇല്ല " കാളിദാസന്‍ സംസാരം തുടരാന്‍ അനുവദിക്കാതെ അകത്തേക്ക് പോയി. അച്ഛന്‍ പുറത്തെ ആള്‍ക്കൂട്ടത്തിലേക്കു തന്നെ നോക്കി ഇരുന്നു.
കാളിദാസന്‍ വസ്ത്രങ്ങള്‍ മാറ്റികൊണ്ടിരിക്കുമ്പോള്‍  ലക്ഷ്മി, ചായയുമായി  മുറിയിലേക്ക് വന്നു.
അവള്‍ ഒന്നും മിണ്ടാതെ അവിടെ ചാരി നിന്നു. ആ മൌനത്തിന്റെ അര്‍ത്ഥം അവനു മനസിലായി.
" എടി, നമ്മള്‍ ഈ വീട് വാങ്ങിച്ചിട്ട് ഇപ്പൊ ഏഴു എട്ടു മാസമായി.നമുക്ക് വേറെ കുഴപ്പങ്ങള്‍ ഒന്നും ഇതുവരെ സംഭവിച്ചില്ലല്ലോ? അച്ഛന്‍ വെറുതെ...
ഇപ്പൊ ഇവിടെ തിരുവനന്തപുരത്തെ സ്ഥലത്തിന്റെ വിലയൊക്കെ നിനക്കറിയാല്ലോ? ഞാന്‍ എവിടന്നു ഉണ്ടാക്കാന ഇത്രയും കാശ്? വീട് അല്‍പ്പം പഴയതാണെങ്കിലും കാശ് കുറവിന് ഇവിടെ പട്ടത്ത് ഒരു വീട് മേടിക്കാനാവുമോ? ഇവിടന്നു ഓഫീസില്‍ വരാനും പോകാനും എല്ലാം സൗകര്യം." മുണ്ട് ഉടുത്തു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോള്‍ കാളിദാസന്‍ അവളെ നോക്കി. അവള്‍ തല കുനിച്ചു തന്നെ നില്‍ക്കുകയായിരുന്നു. കാളിദാസന്‍ തന്റെ കൈകള്‍ പതിയെ ഗര്‍ഭിണിയായ ഭാര്യയുടെ വയറ്റില്‍ വച്ചിട്ട് പറഞ്ഞു.
"എത്ര നാള്‍ എന്നു വച്ച് വാടക വീട്ടില്‍ താമസിക്കും? നമ്മുടെ കുഞ്ഞു ജനിക്കുന്നത് നമ്മുടെ സ്വന്തം വീട്ടിലായിരിക്കണം എന്നൊരാഗ്രഹം മാത്രമേ എനിക്കുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ."
ലക്ഷ്മിയുടെ പേടിച്ചരണ്ട മിഴികളില്‍ എവിടെയോ ഒരാശ്വാസം.തല ഉയര്‍ത്താതെ അവള്‍ ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു.
വൈകുന്നേരം എപ്പോഴോ ഫയര്‍ ഫോഴ്സ് വന്നു മൃതദേഹം എടുത്തു മാറ്റി. പുറത്തെ വഴിയിലെ തിരക്കൊഴിഞ്ഞു. വീണ്ടും നിശബ്ദത.
ദിവസങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞു. ആ പയ്യന്റെ ആത്മഹത്യയെ പറ്റി എല്ലാവരും മറന്നു തുടങ്ങി. ജീവിതം വീണ്ടും ശാന്തമായി.
നല്ല നിലാവുള്ള ഒരു രാത്രി  മുറ്റത്ത്‌ ഉലാത്തുകയായിരുന്നു കാളിദാസന്‍. ഒരു ദിനചര്യ പോലെ ആയി മാറി കഴിഞ്ഞിരുന്നു  ഈ ഉലാത്തല്‍. അകലെയുള്ള  പെന്തകൊസ്തുകാരുടെ കൊട്ടിപാട്ട് കേള്‍ക്കാം. അവര്‍ അത് ഭക്തിയോടെ പാടുന്നതാണെങ്കിലും, ഈ കുളത്തിനടുത്ത് നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ ആ പാട്ടിനു ഒരു ഭീകരത ഉണ്ട്.
ഈ പെന്തകൊസ്തുകാര്‍  വര്‍ഷങ്ങളായി നിര്‍ഭയം ഇവിടെ താമസിക്കുന്നുണ്ടല്ലോ !കാളിദാസന്‍ ഓര്‍ത്തു.
അയാള്‍ കുളത്തിലേക്ക്‌ നോക്കി.പന്തലിച്ചു നില്‍ക്കുന്ന കറുത്ത മരങ്ങള്‍ വെളുത്ത ആകാശത്തെ  ചെറു കഷണങ്ങളായി മുറിച്ച് ഇട്ടിരിക്കുന്നു. താഴെ താമരകളെ ശ്രദ്ധിച്ചു. കുളം നിറയെ തിളങ്ങുന്ന ചുവന്ന താമര പൂക്കള്‍  കാറ്റില്‍ മെല്ലെ ആടി കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഉറങ്ങുള്ള താമര പൂക്കളുടെ മണവും മോഷ്ട്ടിച്ചു കടന്നു കളയാന്‍ ശ്രമിക്കുന്ന കാറ്റ്.
"എനിക്ക് വലിയ പേടിയൊന്നും തോന്നുന്നില്ല  , പകരം ഒരു തരം പ്രത്യേക ഇഷ്ടമാണ് അല്ലെങ്കില്‍ അടുപ്പമാണ് തോന്നി തുടങ്ങുന്നത് ഈ താമരകളോട്. വല്ലാത്ത ഒരു തരം ആകര്‍ഷണം...ഈ മനോഹര പുഷ്പങ്ങള്‍ പറിച്ചു കൊണ്ടുപോവാതിരിക്കാന്‍ വേണ്ടി ആരോ ഉണ്ടാക്കിയ കെട്ടുകഥകള്‍ ആയിട്ടാണ് എനിക്ക് തോന്നുന്നത്. പണ്ട് കുളിക്കാനും മറ്റുമായി ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന കുളമല്ലേ ഇത്? " അയാള്‍ ഓര്‍ത്തു.
"ദേ, പത്തു മണിയായി..ചോറെടുത്ത് വച്ചു.. വാ.."ലക്ഷ്മി അകത്തു നിന്നും വിളിചു.
ഭക്ഷണം കഴിക്കാനിരുന്നു. കഴിക്കുന്നതിനിടെ ,ഏഴാം മാസത്തില്‍ ലക്ഷ്മിയെ കൂട്ടി കൊണ്ടു പോകുന്നതിനെ കുറിച്ച് അച്ഛനുമായി സംസാരിക്കുന്നതിനിടെ ആരോ വാതിലില്‍ മുട്ടി.
കാളിദാസന്‍ എഴുന്നേറ്റു. കൈ കഴുകി. വാതില്‍ തുറന്നു.
മൂന്നു നാല് വീടുകള്‍ക്ക് അപ്പുറം താമസിക്കുന്ന 'ഡോക്ടര്‍ ജോസഫ് മത്തായി.' !!
" അത്..അത്..." ഡോക്ടര്‍ പരുങ്ങി.
"എന്തു പറ്റി? കാളിദാസന്‍ പരിഭ്രമത്തില്‍ ചോദിച്ചു.
"എന്നെ ഒന്ന് വീട് വരെ കൊണ്ടാക്കി തരണം..............എന്റെ വീട്ടിലേക്കുള്ള വഴി കണ്ടു പിടിക്കാനാവുന്നില്ല."ഡോക്ടര്‍ കിതയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആകെ വിയര്‍ത്തു കുളിച്ചു പരിഭ്രാന്തനായിരുന്നു അയാള്‍.
കാളിദാസന് ഒന്നും മനസിലായില്ല എങ്കിലും അയാള്‍ പറഞ്ഞു.
"ശരി ..വാ"....വീട്ടുകാരോട് പറയാതെ കാളിദാസന്‍ അയാളെയും കൂട്ടി പുറത്തേക്കിറങ്ങി.
"ഒന്ന് കട വരെ പോയതാ. ബൈക്ക് സ്റ്റാര്‍ട്ട്‌ ആയില്ല അതാ നടക്കാമെന്ന് വച്ചത്.കഴിഞ്ഞ ഒരു അര മണിക്കൂറായി ഈ പരിസരത്ത് കിടന്ന് കറങ്ങുകയാണ് ഞാന്‍." വീട്ടിലേക്കു നടക്കുന്നതിനിടെ ഡോക്ടര്‍ പറഞ്ഞു.
ഡോക്ടര്‍ മദ്യിച്ചിട്ടുണ്ടോ എന്നറിയാനായി കാളിദാസന്‍ സൂത്രത്തില്‍ അയാളോട് ചേര്‍ന്ന് നടന്ന് സംസാരത്തിനായി കൂടുതല്‍ വിഷയങ്ങള്‍ എടുത്തിട്ടു.
" ഡോക്ടര്‍  അപ്പൊ ഇവിടെ  താമസമാക്കിയിട്ട് അധികം കാലം ആയിട്ടില്ലേ ?"
"ഞാനിപ്പോ ഒരു വര്‍ഷം കഴിഞ്ഞു." ഉത്തരം പറയുന്നതിനിടയിലും അയാള്‍ ചുറ്റും നോക്കുന്ന പോലെ തോന്നി. വെപ്രാളത്തോടെ അയാള്‍ തുടര്‍ന്നു.
"  ദാ,   നോക്ക്, ഇവിടെ നിന്നു എനിക്ക് എന്റെ വീട് കാണാം  പക്ഷെ ഏത് വഴി പോയാലും കറങ്ങി തിരിഞ്ഞു അവസാനം ഈ കുളത്തിന് അടുത്തെത്തും. ഒരു ....ഒരു തരം കണ്‍കെട്ടു പോലെ....
പിന്നെ നിങ്ങള്‍ വിചാരിക്കുന്ന പോലെ ഞാന്‍ മദ്യപിച്ചിട്ടില്ല.........സത്യം..
ശരിയാണ്..ഇയാളെ കണ്ടിട്ട് മദ്യപിച്ചതായി തോന്നുന്നില്ല... മദ്യത്തിന്റെ മണവും ഇല്ല.. കാളിദാസന്‍ ഓര്‍ത്തു.
ഒടുവില്‍ അയാളുടെ വീടെത്തി. ഡോക്ടറുടെ മുഖത്ത് ആശ്വാസം. ഒരായിരം നന്ദികള്‍ക്ക് പകരമായി അയാള്‍ കാളിദാസനെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു.
ഡോക്ടര്‍ വളരെ ശാന്തനായി കാണപ്പെട്ടു. അയാള്‍ പറഞ്ഞു" ഇതുപോലെ ഇത് ആദ്യം....ശരിക്കും ആദ്യം... ഈ നശിച്ച സ്ഥലത്തു നിന്നു വീട് വിറ്റിട്ടു പോകാം എന്നു വച്ചാ ആരെങ്കിലും വരണ്ടേ.!? ഇവിടം വരെ വന്നതിനു വളരെ നന്ദി."
ഡോക്ടര്‍ സംസാരിക്കുന്നത് കേള്‍ക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, ഡോക്ടറുടെ വീട്ടു മുറ്റത്ത്‌ ,അല്‍പ്പം ദൂരെ ബള്‍ബിന്റെ വെളിച്ചത്തില്‍ നില്‍ക്കുന്ന ഒരാളെ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കുകയായിരുന്നു കാളിദാസന്‍.
"അത് .... നല്ല കണ്ടു പരിചയം..... ആരാ അത് ?  കാളിദാസന്‍ ചോദിച്ചു.
"പപ്പയാ...ഡോക്ടര്‍ മത്തായി വര്‍ഗീസ്‌.. സൈകാട്രിസ്ടാ..."ഡോക്ടര്‍ പറഞ്ഞു.
കാളിദാസന്‍ ഞെട്ടി.പക്ഷെ ഞെട്ടല്‍ പുറത്തു കാണിച്ചില്ല. അയാള്‍ തല കുനിച്ചു നിന്ന് ഉമിനീരിറക്കി.
"പപ്പയെ അറിയാമോ?" ഡോക്ടര്‍ ചോദിച്ചു.
അവന്‍ ഡോക്ടറുടെ മുഖത്ത് നോക്കാതെ യാത്ര പറഞ്ഞ്‌ വേഗത്തില്‍ തിരിഞ്ഞു നടന്നു. ഡോക്ടര്‍ കാളിദാസിനെ നോക്കി നിന്നു.
കാളിദാസന്റെ നടത്തത്തിന്റെ വേഗത കൂടി കൊണ്ടിരുന്നു.
അയാള്‍  ഓടി കുളത്തിനടുത്ത് എത്തി. അയാള്‍ ആകെ വിയര്‍ത്തിരിക്കുന്നു. വീശുന്ന കാറ്റിനു താമര പൂക്കളുടെ ചെറിയ ഗന്ധമുണ്ട്. അയാള്‍ ഓര്‍ത്തു,പതിവിനു വിപരീതമായി ഇവിടെ ഈ കുളത്തിന് അടുത്ത് നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ ഒരു ആശ്വാസം തോന്നുന്നു.അയാള്‍ കാറ്റ് കൊണ്ടു ഒന്ന് തണുത്തു. തന്നെപ്പോലെ തന്നെ  നിഗൂഡതകള്‍ നിറഞ്ഞ ആ ജലാശയത്തെ നോക്കി അല്‍പ്പനേരം നിന്നു. ദുഷ്പ്രചരണം കൊണ്ടു ആരും ശ്രദ്ധിക്കാതെ  അല്‍പ്പം കാട് പിടിച്ചിട്ടുണ്ട് എങ്കിലും, കല്‍ പടവുകള്‍ ഉള്ള അവള്‍ ഒരു സുന്ദരി തന്നെ. അയാള്‍ ഓര്‍ത്തു.
ഈ താമര കുളത്തിനോട്‌ ഇപ്പോള്‍ എനിക്കുള്ള വികാരം ഒരുപക്ഷെ ......ഒരു തരം ഭീതി.... അല്ലെങ്കില്‍..... സംശയം.... അതും അല്ലെങ്കില്‍......... പ്രേമം....അതെ,തിരിച്ചൊന്നും ആഗ്രഹിക്കാത്ത പ്രേമം.
ഞാന്‍ അറിയുന്നു,ഡോക്ടറുടെ വഴിതെറ്റിക്കുന്ന ,ആള്‍ക്കാരെ മുക്കി കൊല്ലുന്ന,എനിക്ക് ഇതുവരെ പിടി കിട്ടാത്ത  ഈ കുളവുമായി ഞാന്‍ പ്രേമത്തിലായിരിക്കുന്നു.അല്ലെ
ങ്കിലും യഥാര്‍ത്ഥ പ്രേമത്തിന്റെ ചേരുവകളാണ് ഭയവും, സംശയവും.
ഗര്‍ഭിണിയായ എന്റെ ഭാര്യയെക്കാള്‍ പ്രിയപ്പെട്ടവളായി ഈ കുളം മാറുന്നത് ഞാന്‍ നോക്കി നില്‍ക്കേണ്ടി വരുന്നു. പെരുദോഷമുള്ള ഈ കുളവുമായുള്ള വിവാഹേതര ബന്ധം മറ്റാരും അറിയരുത്,കാളിദാസന്‍ മനസ്സില്‍ ഉറപ്പിച്ചു. വീട്ടിലേക്കു നടന്നു.
വാതില്‍ തുറന്ന അച്ഛന്‍ ചോദിച്ചു ,"ആരായിരുന്നു വന്നത്?''
"എന്റൊപ്പം ജിമ്മിലുള്ള ആ ഡോക്ടര്‍,.........വെറുതെ വന്നതാ..." കാളിദാസന്‍ ഒന്നും സംഭവിക്കാത്തത് പോലെ അകത്തേക്ക് പോയി.അച്ഛന്‍ വാതില്‍ കുറ്റിയിട്ടു.
ഡോക്ടറുടെ സംഭവം വിവരിച്ച്,അവരുടെ സമാധാനവും കളഞ്ഞ്‌, പിന്നെ ഈ വീട് വില്‍ക്കുന്നത് വരെയെത്താവുന്ന സംഭാഷണത്തിന് വിരാമമിട്ടു. ഇനി ഈ വീട് വില്‍ക്കുന്നതിനേക്കുറിച്ച് എനിക്ക് ചിന്തിക്കാനകില്ല..ഞാനിവിടം വിട്ടിനി എങ്ങോട്ടുമില്ല. കാളിദാസന്‍ ഓര്‍ത്തു.
ഭക്ഷണം കഴിച്ചു എല്ലാവരും ഉറങ്ങി. കാളിദാസന്‍ മാത്രം ഉറക്കം വരാതെ കിടക്കയില്‍ തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും കിടന്നു കൊണ്ടിരുന്നു. പുറത്ത്‌ ആ രാത്രിയുടെ കാറ്റില്‍ താമരകള്‍ ആടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
ക്ലാവ് പിടിച്ചു തുടങ്ങിയ ഒന്ന് രണ്ടു ഓര്‍മ്മകള്‍ അയാളുടെ മുന്നിലൂടെ മിന്നി മാഞ്ഞു. പഠിച്ചിരുന്ന എഞ്ചിനീയറിംഗ് കോളേജ് .......മുഴങ്ങുന്ന പൊട്ടിച്ചിരികള്‍ .....അയാളുടെ ചുണ്ടുകള്‍ വരണ്ടു തുടങ്ങി.
ഭൂതകാലത്തിന്റെ കുതിരകുളമ്പടികള്‍ പൊടിപടലം ഉയര്‍ത്തി വരുന്നത് അയാള്‍ക്ക്  കാണാം. അയാള്‍ നോക്കി നില്‍ക്കെ അതിവേഗത്തില്‍  ആ കുതിരകള്‍ അയാളെ കടന്നു പോയിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
കാളിദാസന്‍ എഞ്ചിനീയറിംഗ് നു പഠിക്കുന്ന കാലം. ഒരു അന്ദര്‍മുഖനായ അവന് അധികം കൂട്ടുകാര്‍ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ആരൊക്കെയോ പറഞ്ഞ്‌ കേട്ട്, വട്ടച്ചിലവിനുള്ള കാശോപ്പിക്കാനായി ഒരു പുതിയ വഴി കണ്ടുപിടിച്ചു...... "ബീജദാനം". പക്ഷെ സ്പേം ബാങ്കില്‍ ഒരു കാര്‍ഡു കിട്ടാന്‍ എളുപ്പമായിരുന്നില്ല.സുന്ദരന്മാ രുടെയും ബുദ്ധിജീവികളുടെയും ബീജങ്ങളെ അവര്‍ക്ക് വേണ്ടിയിരുന്നുള്ളൂ.ഒടുവില്‍ പഠിക്കാന്‍ മിടുക്കനായിരുന്നതുകൊണ്ടും പുകവലിയും മദ്യപാനവും ഒന്നും ഇല്ലാതിരുന്നത് കൊണ്ടും കാളിദാസന്‍  എളുപ്പം തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടു. ഏറ്റവും അടുത്തവര്‍ പോലും അറിയാതെ പലതവണ ബീജദാനം നടത്തി. ഒരു തവണ ബീജദാനത്തിനു ആയിരം രൂപ വരെ കിട്ടുമായിരുന്നു.പക്ഷെ പ്രതീക്ഷകള്‍ക്ക് വിപരീതമായി മാസങ്ങള്‍ കഴിയുന്തോറും കാളിദാസന്റെ ചിന്തകള്‍ മാറിത്തുടങ്ങി,കാണുന്ന കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ എല്ലാം തന്റെതായിരിക്കുമോ എന്ന തോന്നല്‍ കാളിദാസനെ അസ്വസ്ഥനാക്കി തുടങ്ങി.. "ഒരു പക്ഷെ നാളെ തനിക്കുണ്ടാവുന്ന കുഞ്ഞ്‌ വിവാഹം കഴിക്കുന്നത്‌ തന്റെ തന്നെ മറ്റൊരു സന്തതിയെ ആയിരിക്കുമോ?" അവന്റെ ചിന്തകള്‍ വഴി പിരിഞ്ഞു ഓടാന്‍ തുടങ്ങി. തന്റെ വിഷമം ആരോടും പറയാനാവാതെ , ഒരു തരം ഭ്രാന്തിന്റെ വക്കിലെത്തിയ കാളിദാസിനെ ജീവിതത്തിലേക്ക് തിരിയെ കൊണ്ടു വന്ന ഡോക്ടര്‍ ആണ്  "മത്തായി വര്‍ഗീസ്‌".
കാളിദാസന്‍ കിടക്കയില്‍ നിന്നെഴുന്നേറ്റു,വെള്ളം കുടിച്ചു.
വീണ്ടും അതുപോലൊരു സമാധാനക്കേടിന്റെയും, ഭ്രാന്തന്‍ ചിന്തകളുടെയും കാലം തിരിച്ചു വരുമോ? അയാള്‍ ഭയന്നു. ആ രാത്രി എങ്ങിനെയെങ്കിലും തീര്‍ക്കണം എന്ന ഒറ്റ ഉദ്ധെശത്തോടെ,ലക്ഷ്മിയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു വീണ്ടും ഉറങ്ങാന്‍ കിടന്നു.
പുലര്‍ന്നു...വീണ്ടും ഓഫിസ്...തിരികെ വീട്....വീണ്ടും ഓഫിസ്... ആഴ്ചകള്‍ ആവര്‍ത്തന വിരസതയോടെ കടന്നു പോയിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം ഓഫീസിലേക്ക് അച്ഛന്റെ ഫോണ്‍ വന്നു.ലക്ഷ്മിയെ ആശുപത്രിയില്‍ ആക്കിയിരിക്കുന്നു.കാളിദാസന്‍ പെട്ടെന്ന് തന്നെ ആശുപത്രിയില്‍ എത്തി.
"പെട്ടെന്ന് രക്ത സ്രാവം ഉണ്ടായി, അഞ്ചു മാസം പ്രായമായ ഗര്‍ഭസ്ഥ ശിശു മരിച്ചിരിക്കുന്നു" ഡോക്ടര്‍ അറിയിച്ചു.
കാളിദാസന്റെ തല കറങ്ങുന്ന പോലെ തോന്നി. അയാള്‍ അവിടെ ഇരുന്നു. അച്ഛന്‍ സമാധാനിപ്പിച്ചു.
അവള്‍ വേദന തിന്ന ഒരാഴ്ച.
ആ ഒരാഴ്ചക്ക് ശേഷം ആശുപത്രി വിട്ടു. സന്ധ്യയോടെ  തിരികെ വീട്ടിലെത്തി.
അവളെ മുറിയില്‍ കിടത്തി.അവള്‍ വളരെ വിഷാദയായിരുന്നു.ഏപ്പോഴും നനഞ്ഞ കണ്ണുകള്‍.
ആരും ആരോടും ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല. വീടാകെ ഒരു മൂകത..ശ്മശാന മൂകത. എല്ലാവരും മൂകമായി എന്നെ കുറ്റപ്പെടുത്തുന്ന പോലെ തോന്നി.ഞാന്‍ കാരണമാണ്, ഈ വീടുപെക്ഷിക്കാന്‍ കൂട്ടക്കാതെയുള്ള  തന്റെ പിടിവാശിയാണ് , ഈ നശിച്ച കുളമാണ് എല്ലാത്തിനും കാരണം. ഇതൊരു മന്ത്രം പോലെ വീണ്ടു വീണ്ടും മനസുരുവിടാന്‍ തുടങ്ങി.
രാത്രിയുടെ മൂകത ഒരു മരവിപ്പായി തലക്കു പിടിച്ചപ്പോള്‍ കാളിദാസന്‍ കുളപടവില്‍ ചെന്നിരുന്നു. അയാളുടെ കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞിരുന്നു.തലയില്‍ ഒരായിരം കടന്നലുകള്‍ ഇളകി മറിയുന്നതായി തോന്നി.
ആരെങ്കിലും ഒന്ന് ശകാരിച്ചിരുന്നെകില്‍... അയാള്‍ ആഗ്രഹിചു.
പക്ഷെ നിശബ്തം ...  എല്ലാവരും നിശബ്തം... ചൂളയിലെന്ന പോലെ നീറ്റി നീറ്റി കൊല്ലുന്ന നിശബ്ധത. അയാള്‍ക്ക്‌ ഭ്രാന്ത് പിടിക്കുന്ന പോലെ തോന്നി.
"ഈ നശിച്ച കുളം കാരണം....ഈ വീട്ടില്‍ താമസിക്കുന്ന അത്രയും കാലം ഒരുപക്ഷെ ഇനി ഒരിക്കലും അവള്‍ ഗര്‍ഭിണി ആകില്ല ...എനിക്കുറപ്പാണ്..." പല്ലുകള്‍ കടിച്ചു അയാള്‍ തേങ്ങി.
"പത്തു നൂറു മക്കളുള്ള ഒരാള്‍ ,അതില്‍ ഒന്ന് മരിച്ചതിനു എന്തിനാണ്  ഇങ്ങിനെ ദുഖിക്കുന്നത്?" കാളിദാസന്‍ ഞെട്ടി ചുറ്റും നോക്കി....മുഴക്കമുള്ള ഒരു സ്ത്രീ ശബ്ദം..
"ആരാണത്?" ഉറക്കെ ചോദിച്ചെങ്കിലും അയാളുടെ ശബ്ദം പുറത്തുവന്നില്ല.
"ഞാന്‍ നിന്റെ കാമുകി...ഈ കാണുന്ന താമരകള്‍ എല്ലാം നിന്റെ മക്കള്‍ അല്ലെ? പിന്നെന്തിനാണ് ഇങ്ങനെ ദുഖിക്കുന്നത്?" കുളം ചോദിച്ചു.
അയാളുടെ കണ്ണുകള്‍ ചുവന്നിരുന്നു.കുളത്തിലേക്ക്‌ നോക്കി. അപ്പൂപ്പന്‍ താടി പോലെ നരച്ച മേഘങ്ങള്‍ക്ക് താഴെ ആ രാത്രിയുടെ കരിനീല കറുപ്പില്‍  അതിലെ താമരകള്‍ കൂടുതല്‍ പ്രകാശിതമായി തോന്നി.കുളത്തിലെ നീര്‍ചാടികള്‍ തീര്‍ത്ത ജലവളയങ്ങളില്‍ നിലാവ് പുളയുന്നത് കണ്ടു.ചീവീടുകള്‍ ചിലച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. അപ്പുറത്തെ പെന്തക്കോസ്തുകാര്‍ മാലാഖമാരെ വിളിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. അവരുടെ കൊട്ടിപ്പാട്ട് മുറുകി വന്നു. മൂര്‍ധന്യത്തിലെത്തി.
കാളിദാസന്റെ രോമങ്ങള്‍ എഴുന്നു നിന്നു. സര്‍വ്വശക്തിയുമെടുത്ത്‌ അയാള്‍ കുളത്തിലേക്ക്‌ ചാടി.
അയാള്‍ ആ താമരക്കാട് ലക്ഷ്യമാക്കി നീന്തി തുടങ്ങി.അന്തരീക്ഷത്തില്‍ വെള്ളം ചിന്നി ചിതറുന്ന ശബ്ദം മാത്രം. നിലാവില്‍ ജലകണങ്ങള്‍  ബീജകണങ്ങള്‍ പോലെ താമര ഇതളുകളില്‍ പതിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.അസാമാന്യ വേഗത്തില്‍  നീങ്ങുന്ന ഒരു വലിയ മത്സ്യത്തെ പോലെ അയാള്‍  കാണപ്പെട്ടു.അയാള്‍ ഏകദേശം ആ വലിയ കുളത്തിന്റെ നടുവിലെത്തി. ചുറ്റും തിളങ്ങുന്ന താമരക്കുഞ്ഞുങ്ങള്‍. അതില്‍ നിന്നുള്ള പ്രകാശം അയാളുടെ മുഖത്ത്അടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു . അയാളുടെ കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞു.
"ഇതാ ഞാന്‍, നിങ്ങളുടെ അച്ഛന്‍ .. നിങ്ങള്‍ക്കെന്നെ തിരിച്ചരിയാനാവുന്നില്ലേ? ചുറ്റുമുള്ള പൂക്കളെ നോക്കി അയാള്‍ വിതുമ്പി.
പെട്ടെന്ന് കുറച്ചകലെയായി കുറെ താമരകള്‍ക്ക് നടുവിലായി ഒരു അസാധാരണ വലിപ്പമുള്ള താമരയെ കണ്ടു. അയാളോളം  വലിപ്പമുള്ള ഒന്ന്. അതിന്റെ ഇലകള്‍ക്ക് അയാളെക്കാള്‍ പോക്കമുണ്ടായിരുന്നു.
കാളിദാസന്‍ ആ താമരയെ ലക്ഷ്യമാക്കി നീന്തി തുടങ്ങി. പെട്ടെന്ന് അയാള്‍ ചുറ്റും ശ്രദ്ധിച്ചു, അയാള്‍ക്ക്‌ ചുറ്റും ബീജ കണങ്ങള്‍ അയാള്‍ക്കൊപ്പം മത്സരിച്ചു നീന്തുന്നു. ദശലക്ഷം ബീജകണങ്ങളില്‍ ഒന്ന് മാത്രം ലക്ഷ്യത്തിലെത്തി ഗര്‍ഭം ധരിക്കുന്ന പോലെ ,കൂട്ടത്തില്‍ ഏറ്റവും മിടുക്കനായ ആ ബീജ കണത്തെപ്പോലെ വാശിയോടെ അയാള്‍ നീന്തി കൊണ്ടിരുന്നു. വെള്ളത്തിന്‌ വഴുവഴുപ്പ് കൂടുന്ന പോലെ തോന്നി.
പെട്ടെന്ന് കാലില്‍ എന്തോ ചുറ്റി.താളം തെറ്റിയ അയാളുടെ മുഖം ആദ്യം  മുങ്ങി. ചുറ്റും ജലകുമിളകള്‍.കാളിദാസന്‍ കൈകള്‍ ശക്തയായി അടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.
വീണ്ടും പൊങ്ങി. മരണ വെപ്രാളത്തില്‍ ശക്തിയായി ശ്വാസം വലിക്കുന്നതിനിടയിലും അയാള്‍ കണ്ടു.അയാളുതിര്‍ത്തു വിട്ട ഓളങ്ങളില്‍ തട്ടി ,തന്നെ നോക്കി ആടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന അയാളുടെ മക്കള്‍...താമരകുഞ്ഞുങ്ങള്‍....
തല മുങ്ങി. താമര വള്ളികള്‍ കാളിദാസനെയും കൊണ്ടു ആ കുളത്തിന്റെ ഗര്‍ഭത്തിലേക്കു പോയികൊണ്ടിരുന്നു.തന്റെ നിശ്വാസവായു,നിലാവില്‍ തീര്‍ത്ത ജലമാലകളായി ഉയര്‍ന്നുപോകുന്നത് കണ്ടു.. ആ കുമിളകള്‍ താമരവള്ളികളില്‍ തട്ടി പിളര്‍ന്നു പെരുകി ഉയരുന്നത് കണ്ടു. സന്തോഷം.
"എന്റെ ഈ കാമുകിയുമായുള്ള രതിക്രീഡയെ പറ്റി ആരോടെങ്കിലും പറഞ്ഞാല്‍ , ആരെങ്കിലും വിശ്വസിക്കുമോ? അറിയില്ല !  ഇനിയും ഞാന്‍ മൂലം ഈ കുളത്തില്‍ ഒരായിരം താമരകള്‍ വിരിയട്ടെ.."
കൂട്ടത്തില്‍ ഏറ്റവും സമര്‍ത്ഥനായ ബീജത്തെപ്പോലെ അയാള്‍ ലക്ഷ്യത്തില്‍ എത്തിച്ചേരുകയായിരുന്നു.
Posted by bony pinto at 8:46 PM
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
Location:Bangalore Bengaluru, Karnataka, India
Thursday, January 5, 2012
bony pinto's chasing river clouds
Posted by bony pinto at 10:08 PM
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
Newer Posts Older Posts Home
Subscribe to: Posts (Atom)
There was an error in this gadget
View my complete profile
My short film links
DE LAUTRE COTE TOONZ
Feedjit Live Blog Stats
There was an error in this gadget
Simple theme. Powered by Blogger.