ml ml fr en en en en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en ml ml ml ml ml en ml ml ml ml ml en ml en en en en en ml en ml en en en en da en en en en en cs en da en en cs en en en cs cs en en cs cs en en en de cs da en da cs en en cs cs en en en cs cs da en da cs en en cs cs en en en
കൃത്യം 5 മിനുട്ട് കഴിഞ്ഞ ശേഷം.
“കാരണം വ്യക്തമായും Cranio-cerebral damage അല്ലെങ്കില്‍ intracranial injury തന്നെയാണ്.പക്ഷെ മരണം സംഭവിക്കും എന്നെന്താ ഉറപ്പ്... അഥവാ മരിച്ചില്ലേലോ? പിന്നെ നരകമാ...എനിക്കല്ല, എന്‍റെ കൂടെ നില്‍ക്കുന്നവര്‍ക്ക്...കൂടെ നില്‍ക്കുന്നവര്‍!!! അങ്ങനെ ആരേലും ഉണ്ടെങ്കില്‍...
ഒന്ന് ചിരിക്കാന്‍ തോന്നി, ചിരി വരുന്നില്ല…
പമ്പ് ചെയ്ത, ചംക്രമണം പൂര്‍ത്തിയാക്കാത്ത ചോര, ചെവി നനച്ച് പുറത്തേക്ക് ചീറ്റിത്തുടങ്ങി. ചെറിയ നനവുണ്ട്, പാന്റ്സില്‍... ലാബ്‌ തുറന്ന് പുറത്തേക്ക് വന്ന സെല്‍വ കുമാര്‍ അണ്ണന്‍ ഉറക്കെ നിലവിളിച്ച് കൊണ്ട് വരാന്തയിലൂടെ ഓടുന്നുണ്ട്. എന്‍റെ കിടപ്പ് ഫിറ്റിംഗ് വര്‍ക്ക്‌ ഷോപ്പ് നു നേരെ മുന്നിലായാണ്. പണ്ടെങ്ങോ വായിച്ചത് പോലെ ശരീര ഭാരം 21 ഗ്രാംസ് കുറയാന്‍ തുടങ്ങുന്നു. Early Birds പിള്ളേര്‍ എത്തി തുടങ്ങുന്നുണ്ട്... ആ കൂട്ടത്തില്‍ മഞ്ഞ മന്ദാരപ്പൂവ് ചൂടിയ അവള്‍ എവിടെയോ ഉണ്ട്.
ശരീരത്തില്‍ നിന്ന്‍ എന്തോ ഒന്ന് അടര്‍ന്ന് നീങ്ങുന്നത് പോലെ. നല്ല വേദനയുണ്ട് ഇപ്പോള്‍. എന്തോ ഉള്ളില്‍ നിന്ന് പറിച്ചെടുക്കുന്നത് പോലെ. കരയാന്‍ കഴിയുന്നില്ല. പ്രാണന്‍ പോകുന്ന വേദന എന്നൊക്കെ പറയാറില്ലേ... അതായിരിക്കും... പണ്ട്, പച്ചത്തവളയുടെ തുട വെട്ടി കുരുമുളകിട്ട്, തീയ് കൂട്ടി, ചുട്ടു തരുന്ന അപ്പനെ ഓര്മ വരുന്നുണ്ട് , ചെറുതായി.
“നീ തിന്നെടാ... നല്ലതാ..ചങ്കിന്‍റെ കനം കൂടാന്‍ മുറ്റാത്ത തവളത്തുട പഷ്ട്ടാ...”.
ചൂട്ട് വെളിച്ചം ചുണ്ടോട് ചേര്‍ത്ത്, കാജാ ബീഡിയെ ഒന്ന് പ്രണയിച്ച് അപ്പന്‍ ആ തവളയെ കറക്കും... അരപ്രാണനായ തവള, പൂര്‍ണമായും മൊരിഞ്ഞ് തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ടാകും അപ്പോള്‍. കൈയ്യിലെ നീളന്‍ പനയോലക്കൂട ഒന്ന് കൂടെ ചെളിയില്‍ അമരും... അടുത്ത തവളയുടെ ഊഴം. തവളയുടെ നെഞ്ചിന്‍ കൂട് നല്ല ഉച്ചത്തില്‍ പൊട്ടുന്ന ശബ്ദം കേള്‍ക്കാം. കറ തിന്ന പല്ല് കാട്ടി അപ്പന്‍ ഒന്ന് ചിരിക്കും അത്ര തന്നെ.
അപ്പന്‍ കരയുമോ?.. കരയേണ്ടതാണ്... വേറെയാരാ കരയാന്‍ ഉള്ളത്!!!
അമ്മ, വേളാങ്കണ്ണി ട്രെയിനിലെ RAC -1 എന്ന് TTR എഴുതിയ കടലാസ് മാത്രം ആയിട്ട് ഇന്നേക്ക് 11 കൊല്ലം. സുനാമി വരണ്ടായിരുന്നു എന്ന് ഞാന്‍ പ്രാര്‍ഥിച്ചിട്ടില്ല ഇന്നേവരെ. മറിച്ച് ആ Waiting List ടിക്കറ്റ് Confirm ആകേണ്ടായിരുന്നു എന്ന പ്രാര്‍ത്ഥന ചില പുലര്‍കാല സ്വപ്നങ്ങളില്‍ ഞാന്‍ മന:പൂര്‍വമായി കണ്ടുപോന്നിരുന്നു. ചില സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ മനസ്സ് മനപ്പൂര്‍വമായി പറഞ്ഞുപോകുന്ന വെറും പ്രാര്‍ത്ഥനകള്‍ മാത്രമാണ്. ഒന്നോര്‍ത്താല്‍ ശരിയാ... ഞാന്‍ ഇല്ലാതായാല്‍ ഒന്ന് ആത്മാര്‍ഥമായി കരയുന്നയാള്‍ എന്‍റെ അമ്മ മാത്രമായിരിക്കാം... ആ കണ്ണീരിന് ഒരു പക്ഷെ, എന്‍റെ ചെവി വഴി ഊര്‍ന്നിറങ്ങുന്ന ഈ ചോരയുടെ മണവും കാണുമായിരുന്നിരിക്കാം.
അപ്പനിപ്പോഴും ആ പാടവരമ്പത്ത് ശിവന്‍ മുതലാളിയുടെ വാഴത്തോപ്പില്‍ ഇരിപ്പുണ്ടാകും.. ഇതാണ് പുള്ളിയുടെ സമയം. തൊട്ടാവാടിയില മൂട്ടില്‍ തട്ടിയാലെ ചെറുകുടലിന് അനക്കം തട്ടൂ എന്നാണ് പുള്ളീടെ വാദം.
എന്നെ ആരോ എടുത്ത് പൊക്കി ഏതോ വണ്ടിയുടെ പിന്‍ഭാഗത്തേക്ക് കയറ്റുന്നുണ്ട്. എന്തിനാണാവോ? ഞാനാകുന്ന ഞാന്‍, ആ 70 കിലോ ഭാരമുള്ള തുകല്‍ സഞ്ചി വിട്ടിട്ട് പത്ത് മിനുട്ട് ആകുന്നു.. തല ഭാഗം പിടിച്ചിരിക്കുന്ന ജോസഫ്‌ മുണ്ടക്കാടന്‍ എന്ന നോണ്‍ എന്ജിനീയറിംഗ് അധ്യാപകന് അത് നല്ലത് പോലെ അറിയുകയും ചെയ്യാം. ഇന്നലെയും എന്നെ വിളിച്ച് കുറേ സംസാരിച്ചയാളാണ്. മലയാളി എന്ന പരിഗണന തന്നിട്ടുമുണ്ട് പലപ്പോഴും. എന്ജിനീയറിംഗ് മോഹമുള്ള ഇതൊരു വിദ്യാര്‍ത്ഥിയുടെയും സ്വപ്നമാണ് മൂന്നക്ഷരമുള്ള ഈ ക്യാമ്പസ്. അപ്പനിപ്പോഴും എന്‍റെ കോളേജിന്‍റെ മൂന്നക്ഷര ചുരുക്കപ്പേരല്ലാതെ എന്താ സംഗതി എന്നറിയില്ല.
“പക്ഷെ പറയാന്‍ നല്ല ഗമയാടാ മക്കളേ. ഒരിതുണ്ട് പറയുമ്പ..”.
അങ്ങനെ പറഞ്ഞു ആശാന്‍ തൃപ്തിപ്പെടാറുണ്ട്.
മെറിറ്റ്‌ ലിസ്റ്റില്‍ അവസാനത്തെ പത്ത് പേരില്‍ ഒരാളായിരുന്നു ഞാന്‍.
ഇവിടത്തെ സീനിയെഴ്സ് ന്‍റെ ഭാഷയില്‍ പറഞ്ഞാല്‍ -“അവരുടെ പാരെന്റ്സ് അടക്കുന്ന ടാക്സ് കൊണ്ട് ഫ്രീ ആയി ആയുഷ്കാലം കഴിയുന്ന തെണ്ടി.”
ഹോസ്റ്റലിലെ ആദ്യ അഴ്ച ഇപ്പോഴും എന്‍റെ മനസ്സില്‍ ഉണ്ട്.
“ദേ..ഇവന്‍ മറ്റവനാ...സ്കൂള്‍ മുതല്‍ അഞ്ചു പൈസ കൈയ്യീന്ന് ഇറക്കേണ്ടി വരാത്ത ഇനം...”.
അന്ന് രാത്രി തുടങ്ങി പുലര്‍ച്ചെ വരെ, ഞാന്‍ എന്‍റെ പേരും, ചോദിയ്ക്കാന്‍ പാടില്ലാത്ത ജാതിപ്പേരും എഴുതിക്കൊണ്ടേ ഇരുന്നു.
ആദ്യമായി, ഞാന്‍ വെറുക്കുകയായിരുന്നു- എന്നെ. എന്നെ ഇങ്ങനെ ആക്കിയ സാമ്പ്രദായിക വ്യവസ്ഥിതികളെ...ചട്ടങ്ങളെ... ആനുകൂല്യങ്ങളെ... തൊട്ട് പിന്നില്‍ നില്‍ക്കുന്നവന് എന്നേക്കാള്‍ യോഗ്യതയുണ്ടെങ്കിലും അവന്‍ പരാജിതനാകാന്‍, അറിയാതെയാണെങ്കിലും ഞാന്‍ കാരണക്കാരനല്ലേ എന്ന ചിന്ത...
ഫിറ്റിംഗ് ലാബിലെ രണ്ടാമത്തെ ഇന്റെര്‍ണല്‍ പരീക്ഷ. കട്ട് ചെയ്ത പച്ചിരുമ്പ് കഷ്ണങ്ങള്‍ ഒന്ന് ചേര്‍ത്ത് വച്ച് മുകളിലേക്ക് നോക്കി സര്‍ പറഞ്ഞു- “എന്നടാ ഇത്... ജോയിന്റ് ന്നാ... സേര്ന്ത് താ ഇരുക്കണം...അതിലെ ഗ്യാപ്പ് വരക്കൂടാത്... കര്‍മം കര്‍മം...I can see the sky through your joint…”.
ക്ലാസില്‍ കൂട്ടച്ചിരിയായിരുന്നു. റെഗുലര്‍ ക്ലാസ്സുകള്‍ തുടങ്ങുന്നതിന് മുന്പ് തന്നെ ഞങ്ങള്‍ കുറച്ചു പേര്‍ക്ക്, ഒരു സ്പെഷ്യല്‍ ട്രെയിനിംഗ് ഉണ്ടായിരുന്നു, കൌണ്‍സിലിംഗ് പോലെ ഒരെണ്ണം.  ഈ അന്തരീക്ഷത്തിലെ സമര്‍ത്ഥരായ മറ്റ് കുട്ടികളുമായി മാനസീകമായി പൊരുത്തപ്പെടാന്‍. ഇന്ത്യയിലെ പല ഭാഗങ്ങളില്‍ നിന്ന് വന്നവര്‍. സത്യമാണ് ഒരുപാട്...ഒരുപാട്, ബുദ്ധിമുട്ട് തന്നെയാണ് പഠിച്ചെടുക്കാന്‍... പക്ഷെ... അതിനര്‍ത്ഥം എന്നെ കൊണ്ട് സാധിക്കില്ല എന്നല്ലല്ലോ!!!
കുറച്ച് ദിവസങ്ങള്‍ക്ക് മുന്‍പ് മുതലാണ്‌ അവളെ ഞാന്‍ ശ്രദ്ധിച്ച് തുടങ്ങിയത്. എന്നേക്കാള്‍ നിറമുള്ള തമിഴത്തി പെണ്ണ്- കയല്‍വിഴി. വല്ലാത്ത തിളക്കമുള്ള കണ്ണുകള്‍. അവിടെയും ഇവിടെയും നിന്ന് അവളെ നോക്കുന്നുണ്ട് എന്ന് മനസിലാക്കിയാവണം കഴിഞ്ഞയാഴ്ച കമ്പ്യൂട്ടര്‍ ലാബിന്‍റെ ഇടനാഴിയില്‍ വച്ച് എന്നെ അവള്‍ രൂക്ഷമായി നോക്കി. ദേഷ്യത്തില്‍ എന്നോടെന്തോ ചോദിയ്ക്കാന്‍ ആയുന്നതിന് മുന്നേ, എന്‍റെ രണ്ട് കണ്ണും മുറുക്കെ അടച്ചു കൊണ്ട് ഞാന്‍ പറഞ്ഞു-
“അയ്യോ..അങ്ങനെ നോക്കല്ലേ....എനിക്ക് തമിഴ് അറിഞ്ഞൂടാ.. അറിയാവുന്നത് മലയാളവും ഇച്ചിരി ഇംഗ്ലീഷും മാത്രമാണ്. ഒളിച്ചും പതുങ്ങിയും ഈ കണ്ണ് നോക്കി ഞാന്‍ മടുത്തു... നേരെ കണ്ണിലേക്ക് നോക്കാനുള്ള പെര്‍മിഷന്‍ കെടച്ചാല്‍ കൊള്ളാം...”.
ഇത്തിരി കൂടെ വിടര്‍ന്ന നീല കണ്ണുകളോടെ അവള്‍ നോക്കി നിന്നപ്പോഴേക്കും ഞാന്‍ ഓടി മറഞ്ഞിരുന്നു.
ഏതാനും നിമിഷങ്ങള്‍ക്ക് മുന്‍പേ, മുന്നോട്ട് വയ്ക്കണ്ടാ എന്ന് പലകുറി ചിന്തിച്ചിട്ടും മുന്നോട്ടാഞ്ഞു പോയ എന്‍റെ ഇടത്തേക്കാല്‍... ഇപ്പോള്‍ ആ കാല്‍ച്ചുവട്ടില്‍ അവള്‍ നില്‍പ്പുണ്ട്...കൈത്തലം കൊണ്ട് നീല കണ്ണുകള്‍ പൊത്തി, അവള്‍ പിന്നിലേക്ക് മാറി.
പിറ്റേന്ന് തന്നെ, ഇതുവരെ കളിയാക്കിയും റാഗ് ചെയ്തും എന്നെ വല്ലാണ്ട് ഉപദ്രവിച്ച എല്ലാവരേയും പോലീസ് ചോദ്യം ചെയ്യുന്നുണ്ട്. ജാതിക്കോളം പൂരിപ്പിച്ചപ്പോള്‍ ഒന്ന് ചിരിച്ച പ്രിന്‍സിപ്പലിനെയും അവര്‍ പ്രതി ചേര്‍ത്തു എന്ന ചിന്ത ഒന്നുകൂടെ എന്നെ പിന്താങ്ങിയത് പോലെ.
അവസാന ശ്വാസവും കൂട് പൊട്ടിച്ച് പുറത്ത് പോയിരിക്കുന്നു. ഇതുവരെ അനുഭവവേദ്യമല്ലാത്ത ഒരുകൂട്ടം സംഗതികള്‍. ഒരു മനുഷ്യന് ഇന്നേവരെ മറ്റൊരുവനോട് വിവരിക്കാന്‍ ആകാത്ത സംഞ്ജ. നാഡികള്‍ക്ക് വല്ലാത്ത പെരുപ്പ്‌. അവറ്റകള്‍ മുറുകി പൊട്ടാന്‍ പോകുന്നു. വല്ലാത്ത വേദന. ദേഹത്ത് അങ്ങിങ്ങായി പൊള്ളുന്നത് പോലെ. അധോവായൂനാളി വല്ലാണ്ട് ഉറക്കെ തുറന്നു. അസ്ഥിക്കെട്ടുകള്‍ അയഞ്ഞു. മജ്ജനീര് എല്ലുകളിലൂടെ അരിച്ചിറങ്ങി, നനവ്‌ പടര്‍ത്തുന്നത് എനിക്ക് നന്നായി അനുഭവപ്പെടുന്നുണ്ട്. ചില അവ്യക്ത ദൃശ്യങ്ങള്‍... അമ്മയെ എനിക്ക് വളരെ അടുത്ത് കാണാം. ഇരുണ്ട ഗുഹയിലൂടെയുള്ള നടത്തം...നട്ടെല്ലിന് സാരമായ വളവുണ്ട്... കണങ്കാലില്‍ മുളവടി കൊണ്ട് അടികിട്ടുന്ന വേദന. കണ്ണിലെ ചെറുനനവ് വറ്റി. ആകെയുള്ള ആശ്വാസം, അവസാനത്തെ ഓര്‍മയാണ്.... എന്നെ വല്ലാതെ നോവിച്ച ഒരുകൂട്ടം...അവര്‍ നേരിടാനിരിക്കുന്ന നിയമ നടപടികള്‍. അവസാന വേദനയില്‍ ഒന്ന് ചിരിക്കാന്‍ തോന്നി... കീഴ്ത്താടി കോടുന്നുണ്ട്... ചിരി, അത് ഇന്നെവരെ കണ്ടെത്താനാവാത്ത മറ്റെന്തോ ഒരു വികാരമായി പരിണമിക്കുന്നു.
ഞാന്‍ ഈ അവസ്ഥയില്‍ ഞാന്‍ പണിപ്പെട്ട് ചിരിച്ചാലും ആരാകും കാഴ്ചക്കാര്‍!!! എനിക്ക് മുന്നേ പോയ അമ്മയോ??? എന്നെപ്പോലെ ഇതേപടി പോയ മുന്‍ഗാമികളോ?
തലച്ചോറിന്‍റെ ഇടത് ഭാഗത്ത് ഒരു വൈദ്യുത തരംഗം പാഞ്ഞ് പോയത് പോലെ. എന്‍റെ കാഴ്ചയുടെ ഒരു കോണില്‍, എന്തോ ഒന്ന് നുളയ്ക്കുന്നു...ഒരു പാടവരമ്പത്ത് പിണഞ്ഞു കിടക്കുന്ന പീതനാഗപ്പുറ്റ്...അതില്‍ നിന്ന് തലപൊക്കാന്‍ ആയുന്ന ഒരു വിര. അവനെന്നെ, മുന്‍കാല പരിചയമുണ്ടല്ലോ എന്ന വണ്ണം തുറിച്ച് നോക്കുന്നുണ്ട്.
അത്ര പരിചിതമല്ലാത്ത പതിഞ്ഞ ശബ്ദം എന്‍റെ ചെവിക്കല്ലില്‍ പതിച്ചു.
“ആ വിരയുടെ അടുത്ത സന്തതി നീയാണ്...ജനന സ്ഥലവും നീ കണ്ടുവല്ലോ?? വേഗം പുറപ്പെട്...”
അതേ വരമ്പിനോട് ചേര്‍ന്ന ചെറു തോടില്‍ നിന്ന് മൂട് വൃത്തിയാക്കി അപ്പന്‍ തോര്‍ത്ത് കൊണ്ട് പിന്‍ഭാഗവും കാല്‍മുട്ടും തുടച്ചു.
അകലെ നിന്ന് ആരോ അപ്പനെ ലക്ഷ്യമാക്കി ഓടി വരുന്നുണ്ട്.
“ജയണ്ണാ.... നിങ്ങടെ മോന്‍....മോന്‍...അവന്‍...അവന്‍ പോയി...കുറച്ച് നേരം മുന്നേ കോളേജില്‍ നിന്ന് ഫോണ്‍ വന്നിരുന്നു...അഞ്ചാം നിലയീന്ന് ചാടീന്നാ കേട്ടത്....അണ്ണാ...”.
വാക്കുകള്‍ പൂര്‍ണമായും പുറത്ത് വരാതെ അയാള്‍ അണച്ച് നിന്നു.
നെഞ്ചത്ത് കൈ വച്ച് തോടിലേക്ക് ചാഞ്ഞ അപ്പനെ അയാള്‍ താങ്ങി നിറുത്താന്‍ ശ്രമിച്ചു.
ചെറുതായി നുര പൊങ്ങിയ ചുണ്ടുകള്‍ കോടിച്ച്, അപ്പന്‍ ആരോടെന്നില്ലാതെ ചോദിച്ചു-“ ആരെ തോപ്പിക്കാനാടാ....നീ ഇങ്ങനെ??”.
കുറേനേരം വാവിട്ട് കരഞ്ഞ ശേഷം അപ്പന്‍ ചെളിയിലേക്ക് മുഖം പൂഴ്ത്തി.
ഞാന്‍ താഴേക്ക് നോക്കി. കോളേജ് ഗേറ്റ് തുറന്ന് ആള്‍ക്കാര്‍ എത്തുന്നതേ ഉള്ളൂ. സെല്‍വകുമാര്‍ അണ്ണന്‍ ഓരോ മുറികളായി തുറന്ന് തുടങ്ങി.. ഫിറ്റിംഗ് ലാബ്‌ തുറക്കാന്‍ ഇനിയും അഞ്ചു മിനുട്ട് വേണ്ടി വരും. എന്‍റെ ഇടത്തേക്കാല്‍ അഞ്ചാം നിലയിലെ കൈവരിയില്‍ നിന്ന് വായുവിലേക്ക് ഉയര്‍ന്നു. ഇത് വരെ ഞാന്‍ കണ്ട കാഴ്ചകള്‍ സത്യമാകാന്‍ തുടങ്ങുന്നത് പോലെയൊരു തോന്നല്‍.
അതിജീവനം മാത്രം ലക്ഷ്യമായുള്ള അനേകം ജീവിവര്‍ഗം എന്‍റെ കണ്മുന്നിലുണ്ട്. പ്രതിസന്ധികളെ തോല്‍പ്പിച്ച് കഴിയുമ്പോഴേക്കും എല്ലാം കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാകും അവറ്റകള്‍ക്ക്. അവന്‍ കാണുന്ന, അവന്‍ ഘ്രണിക്കുന്ന, അവന്‍ ശ്വസിക്കുന്ന മാലിന്യത്തെ, തോല്‍പ്പിച്ച്, ജീവിച്ച് ജയിക്കുന്ന ഏതാനും മണിക്കൂറുകള്‍... പക്ഷെ, മരണ സമയത്ത് അവന്‍റെ മുഖത്ത് ഒരു ചിരിയുണ്ടാകും, വിജയിയുടെ, പോരാളിയുടെ, ഒരിക്കലും മായ്ച്ചു കളയാനാവാത്ത ചിരി. ഞാന്‍ മരിച്ചാല്‍ ഒരിക്കലും തീരാത്ത പ്രതികാരം മാത്രമാവും എന്‍റെ പേരിന് പകരമാകുക. പ്രതികാരത്തിന്‍റെ ചിഹ്നമായും അടയാള സൂചകമായും മാത്രം മാറ്റപ്പെടുന്ന ഒന്നാവും ഞാന്‍. അതായിരുന്നോ ഞാന്‍?
ഞാന്‍ പിന്‍വലിച്ചേ മതിയാകൂ... സ്വസത്വം ഉടച്ചു കളയുന്ന എന്‍റെ ഈ ചുവടു വയ്പ്പിനെ. ധിക്കരിച്ചേ മതിയാകൂ, എന്നാല്‍ സാധിക്കില്ലാ എന്ന് എന്നിലാരോ പണ്ടേ കുത്തിവച്ച ചിന്തകളെ..
അഞ്ചാം നിലയുടെ കൈവരിയില്‍ നിന്ന് പുറത്തെ വായുവിലേക്ക് നീങ്ങിയ ഇടതു കാലിനെ ഞാന്‍ പിന്‍വലിക്കുകയാണ്‌... എന്‍റെ ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന ചരിത്രമാണ്‌ ഈ കാലുകള്‍. ചാപ്പ കുത്തപ്പെട്ടേക്കാവുന്ന എന്‍റെ മരണവും എന്‍റെ അസ്തിത്വവും ഈ സമൂഹത്തിന് ആഘോഷവിരുന്നാകാന്‍ അനുവദിച്ചു കൂടാ.
കോളേജിന്‍റെ ഏറ്റവും മുകളിലത്തെ നിലയില്‍ നിന്ന് ഞാന്‍ പടികളിറങ്ങിത്തുടങ്ങുകയാണ്. ഓരോ പടിയിറങ്ങുമ്പോഴും ഓരോ തവണ ഞാന്‍ പറയാന്‍ മടിച്ച ഉത്തരങ്ങള്‍ മനസ് തട്ടി പ്രതിധ്വനിച്ചു. അവഹേളിച്ചവരും, വാക്കുകള്‍ കൊണ്ട് മുറിവേല്‍പ്പിച്ചവരും ഇവിടെ ജീവനോടെ ഉള്ളപ്പോള്‍ ഞാന്‍ മരണം കൊണ്ട് പ്രതികാരം ചെയ്തു കൂടാ. ജീവിച്ച് തന്നെ പ്രതികരിക്കണം. മനോഹരമായി ചിരിച്ച് കൊണ്ട് തന്നെ...
ഇന്ന് പുതിയ ബാച്ചിന്‍റെ പ്രവേശനദിനമാണ്.... അവരിലും ഉണ്ടാകും എന്നെപ്പോലെ ചിലര്‍... അവര്‍ ഒറ്റയ്ക്കായിക്കൂടാ....ഞാന്‍ ഇറങ്ങുകയാണ് അവരുടെ ശബ്ദമാകാന്‍..
അകലെയല്ലാതെ രണ്ട് നീണ്ട നീലക്കണ്ണുകള്‍ ഞാന്‍ കാണുന്നുണ്ട്.
എന്‍റെ പേരും, കൂട്ടപ്പേരും എഴുതിച്ചവരും താഴെ നില്‍പ്പുണ്ട്. തലയൊന്നുയര്‍ത്തി, ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ ഒന്ന് ചിരിച്ച് അവരുടെ ഇടയിലേക്ക് ഞാന്‍ നടന്നു നീങ്ങി.
Posted by കണ്ണന്‍ നായര്‍ at 09:55 2 comments:
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
Newer Posts Older Posts Home
Subscribe to: Posts (Atom)
നിങ്ങളൊന്നു സൂക്ഷിച്ചു നോക്കിയേ..ചിലപ്പോളെന്നെ കണ്ടേക്കാം ... നിങ്ങള്‍ ഇന്നലെ കണ്ട അഞ്ചുപേരില്‍ ഒരാള്‍ ഞാനായിരുന്നു.
View my complete profile
Watermark template. Powered by Blogger.