ml en ml ml en ml ml ml ml en en ml en en en en ml ml ml en en en en en en en en en en en en en en en vi en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en ml en en en ml ml en ml en ml ml ml ml ml en ml en ml en ml ml en ml ml en en en ml en ml ml ml ml ml ml en en ml en en ml ml en en en en en en en en en en en ml en ml ml en en en ml ml ml en ml en ml ml ml ml en en ml en ml ml ml ml ml ml ml ml en en ml en en en fi en ml ml ml en en en en ml cs cs cs en da cs en en cs cs en en en cs cs da en cs en en cs da en en en cs cs da en da cs en en cs da en en en de da en da cs en en cs cs en en en cs cs da cs en en en cs cs da en da en en cs cs en en en cs cs da en da cs en en cs da en en en cs cs da en da cs en en en
skip to main | skip to sidebar
കേരളത്തിലും ഇന്‍ഡ്യയിലും ലോകമെമ്പാടുമുള്ള സമകാലിക പ്രശ്നങ്ങളേക്കുറിച്ച് സമയം കിട്ടുമ്പോള്‍ എഴുതുന്നതാണിവിടെ കാണുന്നത്. ഇതു വായിക്കാന്‍ എല്ലാവര്‍ക്കും സ്വാഗതം. അഭിപ്രായങ്ങളും നിര്‍ദ്ദേശങ്ങളും സഹിഷ്ണുതയോടെ സ്വീകരിക്കുന്നതാണ്.
ആടിനെ പട്ടിയാക്കുക എന്നത് ഒരു പഞ്ച തന്ത്ര കഥ. ആടിനെ കൊണ്ടുപോയ ബ്രാഹ്മണനില്‍ നിന്നും അതിനെ തട്ടിയെടുക്കാനായി വിഡ്ഡിയായ ബ്രാഹ്മണനെ പറ്റിച്ച കഥയാണത്. പക്ഷെ പുതിയ പഞ്ചതന്ത്രത്തിലെ കഥയില്‍ ചില വ്യത്യാസങ്ങളൊക്കെയുണ്ട്. ഒരു ബ്രാഹ്മണനെയല്ല ഇവിടെ വിഡ്ഡിയാക്കിയത്. ലോക സമൂഹത്തെയാണ്.  ആടിനെ പട്ടിയെന്നു വിളിച്ചു. പിന്നീട് പേപ്പട്ടിയെന്നും വിളിച്ചു. അവസാനം തല്ലിക്കൊല്ലുകയും ചെയ്തു.
2007 ലെ സാഹിത്യത്തിനുള്ള നൊബേല്‍ പുരസ്കാരം നേടിയ ബ്രിട്ടീഷ് എഴുത്തുകാരിയാണ്‌ Doris Lessing.
അക്കാലത്തെ അമേരിക്കന്‍ പ്രസിഡണ്ട് ജോര്‍ജ് ബുഷിനേക്കുറിച്ചും ബ്രിട്ടീഷ് പ്രധാനമന്ത്രി ടോണി ബ്ളെയറിനേക്കുറിച്ചും ആ മഹതി പറഞ്ഞ അഭിപ്രായങ്ങളാണു താഴെ.
"I always hated Tony Blair, from the beginning," she said. "Many of us hated Tony Blair, I think he has been a disaster for Britain and we have suffered him for many years. I said it when he was elected, 'this man is a little showman who is going to cause us problems' and he did.
"As for Bush, he's a world calamity. Everyone is tired of this man. Either he is stupid or he is very clever, although you have to remember he is a member of a social class which has profited from wars."
മുന്‍ ബ്രിട്ടീഷ് പ്രധാനമന്ത്രി ടോണി ബ്ളെയര്‍ ഇന്നലെ വളരെ സുപ്രധാനമായ ഒരു വെളിപ്പെടുത്തല്‍ നടത്തി. സദ്ദാം ഹുസ്സൈന്റെ കയ്യില്‍ കൂട്ട നശീകരണ ആയുധങ്ങള്‍ ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിലും ഇറാക്കിനെ ആക്രമിക്കുമായിരുന്നു എന്നാണത്.
Unashamed Blair confirms his critics' claims on Iraq
Tony Blair has dropped something of a bombshell by admitting that he would have favoured removing Saddam Hussein regardless of any arguments about whether Iraq had weapons of mass destruction.
The admission, in an interview being broadcast on the BBC on Sunday, will convince cynics of British and American policy that they were right all along to say this was always about regime change.
ലോക രാഷ്ട്രീയത്തില്‍ ദൂരവ്യാപകമായ പ്രത്യാഘാതങ്ങള്‍ ഉണ്ടാക്കാന്‍ പോന്ന ഒരു പ്രസ്താവനയാണത്. പക്ഷെ അതിനുള്ള സാധ്യത തുലോം വിരളമാണ്.
ഇറാക്കിനെ ആക്രമിക്കാന്‍ ബുഷും ബ്ളെയറും കൂടി പറഞ്ഞ ന്യായീകരണം സദ്ദാം ഹുസ്സൈന്റെ കയ്യില്‍ കൂട്ട നശീകരണത്തിനുള്ള ആയുധങ്ങളുണ്ടെന്നായിരുന്നു. ഐക്യരാഷ്ട്ര സഭയുടെ രണ്ട് സംഘങ്ങള്‍ പരിശോധിച്ചിട്ടും ഈ ആയുധങ്ങളൊന്നും കണ്ടെത്താനായില്ല. അപ്പോള്‍ ബുഷും ബ്ളെയറും പറഞ്ഞത് സദ്ദാം അവ നശിപ്പിക്കുകയോ സിറിയയിലേക്ക് കടത്തുകയോ ചെയ്തിട്ടുണ്ടാകുമെന്നായിരുന്നു.
ടോണി ബ്ളെയര്‍ ഇത്രകാലം പറഞ്ഞിരുന്നതിന്റെ നാള്‍വഴി ഇങ്ങനെ.
"no doubt whatever that the world would be a better place without Saddam."
Simply turning our backs on the issue of weapons of mass destruction is not an option.
"We will do it a sensible way, do it in a measured way, but we cannot allow a state of this nature (Iraq) to develop these weapons without let or hindrance," .
"It is unprecedented for the government to publish this kind of document.
"But in the light of the debate about Iraq and weapons of mass destruction (WMD) I wanted to share with the British public the reasons why I believe this issue to be a current and serious threat to the UK national interest."
"Saddam Hussein is continuing to develop WMD, and with them the ability to inflict real damage upon the region and the stability of the world".
He certainly put a powerful case defending his position on Saddam's weapons of mass destruction (WMD).
"I have absolutely no doubt at all that we will find evidence of weapons of mass destruction programmes."
Tony Blair says he "does not know" if he got it wrong on Iraq's weapons of mass destruction.
"In a land mass twice the size of the UK it may well not be surprising you don't find where this stuff is hidden,"
Tony Blair has said Iraq's weapons of mass destruction "may never be found".
Mr Blair said he had "to accept we haven't found them and we may never find them" - but that did not mean Saddam Hussein had not been a threat.
He said the former Iraqi leader had been in breach of UN resolutions and his weapons may have been "removed, hidden or destroyed".
"But I have to accept: as the months have passed, it seems increasingly clear that at the time of invasion Saddam did not have stockpiles of chemical or biological weapons ready to deploy,"
"Iraq, the region, the wider world is a better and safer place without Saddam,
"The problem is I can apologise for the information being wrong but I can never apologise, sincerely at least, for removing Saddam. The world is a better place with Saddam in prison."
And, more clearly than ever before, he insisted all his claims about WMD - including claims Saddam could have launched weapons within 45 minutes - were based on reports by the Joint Intelligence Committee.
മുസ്ലിം ഭീകരര്‍ World Trade Centre തകര്‍ത്തതിനേക്കുറിച്ച് Doris Lessing പറഞ്ഞതിപ്രകാരമാണ്.
"September 11 was terrible, but if one goes back over the history of the IRA, what happened to the Americans wasn't that terrible,”
"Some Americans will think I'm crazy. Many people died, two prominent buildings fell, but it was neither as terrible nor as extraordinary as they think. They're a very naive people, or they pretend to be,"
"Do you know what people forget? That the IRA attacked with bombs against our Government.”
ഇറാക്കിനെ ആക്രമിക്കാനുള്ള ടോണി ബ്ളെയറുടെ തീരുമാനത്തെ ബ്രിട്ടനുള്ളില്‍ പലരും എതിര്‍ത്തിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മന്ത്രി സഭാംഗങ്ങള്‍ പലരും അതിലുള്‍പ്പെടും. അവരില്‍ പ്രമുഖരാണ്‌ Clare Short ഉം Robin Cook ഉം.
Clare Short ന്റെ വാക്കുകള്‍
By September 2002, I was feeling increasingly sure that the US and Tony Blair were determined to attack Iraq. It was clear that they were convinced that Saddam Hussein was dedicated to the possession of chemical and biological weapons and would acquire nuclear weapons if he could, though they made clear this would take at least five years. They also believed that he had hidden programmes and probably materials across Iraq.
Robin Cook ന്റെ വാക്കുകള്‍
‘By February or March, he knew it was wrong. As far as I know, at no point after the end of 2002 did he ever repeat those claims.’
ഇവരൊക്കെ എതിര്‍ത്തിട്ടും ടോണി ബ്ളെയര്‍ ബുഷിനോടു ചേര്‍ന്ന് ഇറാക്കിനെ ആക്രമിച്ചത് മറ്റു പല കാരണങ്ങളും കൊണ്ടായിരുന്നു. ഇറാക്കിലെ എണ്ണയായിരുന്നു ഒന്നാമത്തെ കാരണം. അമേരിക്കയിലെ ബിസിനസ് ലോബിക്ക് വേണ്ടി എന്തു ഹീനകൃത്യവും ചെയ്യുക എന്നതാണല്ലോ ഏത് അമേരിക്കന്‍ പ്രസഡണ്ടിന്റെയും കടമ. ബുഷും അത് ചെയ്തു. ടോണി ബ്ളെയര്‍ എന്ന വിനീത ദാസന്‍ അതിനു കൂട്ടും നിന്നു.
പ്രമുഖ ലോക രാഷ്ട്രങ്ങളായ റഷ്യ, ചൈന, ജെര്‍മ്മനി, ഫ്രാന്‍സ് എന്നിവരൊക്കെ എതിര്‍ത്തിട്ടും കെട്ടിച്ചമച്ച ചില കഥകളുമായി ഇറാക്കിനെ ആക്രമിച്ച ബുഷും ബ്ളെയറും ചരിത്രത്തിന്റെ പുനരാവര്‍ത്തനമാണ് നടത്തിയത്. തോറ്റു  പിന്‍മാറിക്കൊണ്ടിരുന്ന ജപ്പാന്റെ മേല്‍ അണു ബോംബിട്ട് ആനന്ദിച്ച അമേരിക്ക ജപ്പാനെ പുനര്‍നിര്‍മ്മിച്ചു. അതിലൂടെ അമേരിക്കന്‍ വ്യവസായികള്‍ക്ക് കൊള്ള ലാഭമുണ്ടാക്കിക്കൊടുത്തു. ഇതു തന്നെ ജെര്‍മ്മനിയിലും ആവര്‍ത്തിച്ചു.
10 വര്‍ഷക്കലം ഇറാനെതിരെ യുദ്ധം ചെയ്തപ്പോള്‍ സദ്ദാം ഹുസ്സൈന്‍ അമേരിക്കയുടെ വലം കയ്യായിരുന്നു. അമേരിക്കയുടെ മൌനാനുവാദത്തോടെ സദ്ദാം കുവൈറ്റിനെ ആക്രമിച്ചപ്പോള്‍ അവര്‍ മിണ്ടാതിരുന്നു. പിന്നീട് സദ്ദാമിനെ തുരത്താനെന്ന പേരില്‍ കുവൈറ്റിനെ തകര്‍ത്തു തരിപ്പണമാക്കി. അതിനെ പുനര്‍ നിര്‍മ്മിച്ച് അമേരിക്കന്‍ വ്യവസായികള്‍ വീണ്ടും വന്‍ ലാഭമുണ്ടാക്കി.
പിന്നീട് സദ്ദാമിനെ തുരത്താനായി ഇല്ലാത്ത ആയുധങ്ങള്‍ ഉണ്ടെന്ന കള്ളം പ്രചരിപ്പിച്ച് ഇറാക്കിനെ ആക്രമിച്ചു. എണ്ണയില്‍ നിന്നും മറ്റു പല പേരിലും അമേരിക്കന്‍ വ്യവസായ ലോബി വീണ്ടും വന്‍ ലാഭമുണ്ടാക്കി.
സദ്ദാം ഇറാക്കില്‍ വിധ്വംസക പ്രവര്‍ത്തനത്തില്‍ ഏര്‍പ്പെട്ടിരുന്ന ആളുകളെ വധിച്ചിട്ടുണ്ട്. സദ്ദാം വധിച്ചതില്‍ കൂടുതല്‍ ആളുകള്‍ അമേരിക്കന്‍ അധിനിവേശത്തേത്തുടര്‍ന്ന് ഇറാക്കില്‍ കൊല്ലപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. അവര്‍ മിക്കവരും നിരപരാധികളും.
എന്തെല്ലാം കുറ്റമുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും ഇറാക്ക് മുസ്ലിം ലോകത്തെ ഏറ്റവും മതേതര രാഷ്ട്രമായിരുന്നു.ഏറ്റവും പുരോഗമിച്ചതും. സദ്ദാം ഭരിച്ചിരുന്നപ്പോള്‍ മുസ്ലിം തീവ്രവാദികളെ തലപൊക്കാന്‍ അനുവദിച്ചിരുന്നില്ല. ഇന്ന് ഇറാക്ക് ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ മുസ്ലിം തീവ്രവാദികളെ സൃഷ്ടിക്കുന്ന ഫാക്റ്ററിയായി മാറി. അതിന്റെ പൂര്‍ണ്ണ ഉത്തരവാദിത്തം  ബുഷിനും ബ്ളെയറിനുമാണ്.
ആദ്യം പാലു കൊടുത്തു വളര്‍ത്തുക.എന്നിട്ട് തകര്‍ക്കുക. ഇതാണ്, അമേരിക്കയുടെ വിനോദം. സദ്ദാമിനെ ഇറാനെതിരെ വളര്‍ത്തി. അതാണു പാകിസ്ഥാനിലും ആവര്‍ത്തിക്കുന്നത്. ഇന്‍ഡ്യക്കെതിരെയും സോവിയറ്റ് യൂണിയനെതിരെയും മുസ്ലിം ഭീകരരെ അകമഴിഞ്ഞു സഹായിച്ചു അമേരിക്ക. കാഷ്മീരില്‍ പാകിസ്ഥാന്റെ പങ്കിനേക്കുറിച്ച് എത്രയോ തെളിവുകള്‍ ഇന്‍ഡ്യ അമേരിക്കക്കു കൈമാറിയിരുന്നു. അതൊക്കെ അവര്‍ ചവറ്റു കുട്ടയിലെറിയുകയായിരുന്നു പതിവ്. ഇപ്പോള്‍ പാകിസ്ഥാനെ ആക്രമിക്കുമെന്നാണവര്‍ പറയുന്നത്.
ഇതൊക്കെ അറിഞ്ഞിട്ടും അമേരിക്കയെ പാടിപ്പുകഴ്ത്തുന്ന മറ്റൊരു വിനീത ദാസനുണ്ട് ഇന്‍ഡ്യയില്‍. പ്രാധാനമന്ത്രി മന്‍ മോഹന്‍ സിംഗ്. ലോകം മുഴുവന്‍ ഒരു പോലെ വെറുത്ത ബുഷിനെ ഇന്‍ഡ്യക്കാര്‍ സ്നേഹിക്കുന്നു എന്ന തമാശ പറഞ്ഞതാണിദ്ദേഹം.
ലോക ദുരന്തമായിരുന്ന ബുഷ് എന്ന കള്ളനു കഞ്ഞി വച്ചവനാണ്‌ ടോണി ബ്ളെയര്‍.
ഇറാക്കില്‍ മരിച്ചു വീഴുന്ന നിരപരാധികളുടെ രക്തം ടോണി ബ്ളെയറിന്റെ മനസാക്ഷിയില്‍ പതിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ആ കുറ്റ ബോധം ബ്ളെയറിനെ പിന്തുടരുന്നുണ്ടാകാം. ഒരു പക്ഷെ അതായിരിക്കാം അദ്ദേഹത്തെ ആംഗ്ളിക്കന്‍ സഭ ഉപേക്ഷിച്ച് കത്തോലിക്കാ സഭയില്‍ അഭയം തേടാന്‍ പ്രേരിപ്പിച്ചത്.
ഇറാക്കിനെ ആക്രമിച്ചത് തെറ്റായിപ്പോയി എന്ന് ഇന്നല്ലെങ്കില്‍ നാളെ ബ്ളെയറിനു സമ്മതിക്കേണ്ടി വരും.
Posted by kaalidaasan at 03:53 3 comments: Links to this post
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
Labels: ഇറാക്ക്, ടോണി ബ്ളെയര്‍, രാഷ്ട്രീയം
Friday, 11 December 2009
ഒബാമയും സമാധാനവും നൊബേല്‍ പുരസ്കാരവും
ലോകത്തില്‍ സമാധാനമുണ്ടാക്കുന്നവര്‍ക്ക് നല്‍കാനായി ഏര്‍പ്പെടുത്തിയതാണ്‌ സമാധാനത്തിനുള്ള നൊബേല്‍ പുരസ്കാരം. മാര്‍ട്ടിന്‍ ലൂഥര്‍ കിംഗ്, മദര്‍ തെരേസ, നെല്‍സന്‍ മണ്ടേല, ദലൈ ലാമ തുടങ്ങിയ സമാധാനത്തിന്റെ ദൂതന്‍മാര്‍ അത് നേടിയിട്ടുണ്ട്. മറ്റൊരു സമാധാന ദൂതനായിരുന്ന മഹാത്മാ ഗാന്ധി അത് നേടിയില്ല എന്നത് ചരിത്രത്തിലെ ഒരു വിരോധാഭാസവും.
അമേരിക്കന്‍ പ്രസിഡണ്ട് ബറാക്ക് ഒബാമക്ക് സമാധാനത്തിനുള്ള നൊബേല്‍ സമ്മാനം നല്‍കിയപ്പോള്‍ അത് ലോകം മുഴുവന്‍ വിമര്‍ശന വിധേയമായിരുന്നു. ഒരു വര്‍ഷത്തില്‍ താഴെ മാത്രം അധികാരത്തിലിരുന്ന ഒബാമ അതിനര്‍ഹനാണോ എന്ന് പലരും സന്ദേഹിച്ചിരുന്നു.
2007ല്‍ സഹിത്യത്തിനുള്ള നൊബേല്‍ പുരസ്കാരം നേടിയ ഡോറിസ് ലെസിംഗ്, ഒബാമയുടെ മുന്‍ഗാമി ജോര്‍ജ് ബുഷിനെ വിശേഷിപ്പിച്ചത് ഒരു ലോക ദുരന്തം എന്നായിരുന്നു. അക്ഷരം പ്രതി ശരിയായിരുന്ന ആ ദുരന്തത്തിനു ശേഷം പ്രത്യാശയുടെ കിരണമായിട്ടാണ്‌ ഒബാമയെ ലോകം വീക്ഷിച്ചത്. ആ പ്രത്യാശയെ തല്ലിക്കെടുത്തുന്ന ഒരു പ്രഖ്യാപനം കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച അദ്ദേഹത്തില്‍ നിന്നും ഉണ്ടായി. പരാജയത്തിലേക്ക് അതിവേഗം നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന അഫ്ഘാന്‍ യുദ്ധ ഭൂമിയിലേക്ക് 30000 അമേരിക്കന്‍ ഭടന്‍മാരേക്കൂടി അയക്കാനുള്ള തീരുമാനം അദ്ദേഹം പ്രഖ്യാപിച്ചു. അതു വഴി യുദ്ധം പൂര്‍വാധികം ശക്തിയോടെ തുടരാണദ്ദേഹത്തിന്റെ തീരുമാനം. ഇത് സമാധാന ദൂതന്‍ എന്ന പ്രത്യാശക്കു കടക വിരുദ്ധമായ നടപടിയാണ്.
ഡിസംബര്‍ 10 ന്‌ നൊബേല്‍ പുരസ്കാരം ഒബാമക്കു സമ്മാനിക്കപ്പെട്ടു.
20 വര്‍ഷം മുമ്പ് ഇതേ പുരസ്കാരം നേടിയ ദലൈ ലാമ ഇതേപ്പറ്റി പറഞ്ഞതിപ്രകാരമാണ്.
‘I think if you are realistic, it may have been a little early but it doesn’t matter, I know Obama is a very able person.’
‘I think the Nobel Peace Prize gives him more encouragement and also gives him more moral responsibility.’
അതെ. ഒരു പ്രോത്സാഹനമെന്ന നിലയില്‍ സമ്മാനിതനായ അദ്ദേഹം കുറച്ചു കൂടി ഉത്തരവാദിത്തതോടെ കാര്യങ്ങള്‍ കൈകാര്യം ചെയുമെന്നാണെല്ലാവരും പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നത്. ആ പ്രതീക്ഷ തെറ്റുന്നോ എന്നാണിപ്പോള്‍ അവരെല്ലം സംശയിക്കുന്നതും. അതിനെ അടിവരയിടുന്നതാണ്‌ ദലൈ ലാമയുടെ സംശയം. അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാക്കുകള്‍.
‘Sometimes these individual persons rely on different advice from different people so like former President Bush junior, as a human being I really love him, really wonderful person, very honest, very truthful.
But I think due to his advisers’ views, some of the policies have been a disaster.
അഫ്ഘനിസ്ഥാനിലേക്ക് കൂടുതല്‍ സൈന്യങ്ങളെ അയക്കാനുള്ള തീരുമാനവും ദലൈ ലാമ സൂചിപ്പിച്ച ഉപദേശകരുടെ അഭിപ്രായം മുന്‍നിര്‍ത്തി ആയിരുന്നു.
വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുമ്പ് ആരംഭിച്ച രണ്ടു യുദ്ധങ്ങള്‍ നയിക്കുന്ന അമേരിക്കയുടെ സര്‍വസൈന്യാധിപന്‍ ഈ പുരസ്കാരത്തിനര്‍ഹനാണോ? അല്ലെന്നാണദ്ദേഹം തന്നെ പറയുന്നത്. നൊബേല്‍ പുരസ്കാരം സ്വീകരിച്ചു കൊണ്ട് അദ്ദേഹം നടത്തിയ പ്രംഗത്തിലെ ചില വാചകങ്ങള്‍ സൂചിപ്പിക്കുന്നത് അതാണ്.
And yet I would be remiss if I did not acknowledge the considerable controversy that your generous decision has generated. In part, this is because I am at the beginning, and not the end, of my labour on the world stage.
Compared to some of the giants of history who have received this prize - Schweitzer and King; Marshall and Mandela - my accomplishments are slight. And then there are the men and women around the world who have been jailed and beaten in the pursuit of justice; those who toil in humanitarian organizations to relieve suffering; the unrecognized millions whose quiet acts of courage and compassion inspire even the most hardened of cynics. I cannot argue with those who find these men and women - some known, some obscure to all but those they help - to be far more deserving of this honour than I.
But perhaps the most profound issue surrounding my receipt of this prize is the fact that I am the Commander-in-Chief of a nation in the midst of two wars. One of these wars is winding down. The other is a conflict that America did not seek; one in which we are joined by 43 other countries - including Norway - in an effort to defend ourselves and all nations from further attacks.
Still, we are at war, and I am responsible for the deployment of thousands of young Americans to battle in a distant land. Some will kill. Some will be killed. And so I come here with an acute sense of the cost of armed conflict - filled with difficult questions about the relationship between war and peace, and our effort to replace one with the other.
Moreover, wars between nations have increasingly given way to wars within nations. The resurgence of ethnic or sectarian conflicts; the growth of secessionist movements, insurgencies, and failed states; have increasingly trapped civilians in unending chaos. In today's wars, many more civilians are killed than soldiers; the seeds of future conflict are sown, economies are wrecked, civil societies torn asunder, refugees amassed, and children scarred.
We must begin by acknowledging the hard truth that we will not eradicate violent conflict in our lifetimes. There will be times when nations - acting individually or in concert - will find the use of force not only necessary but morally justified.
I make this statement mindful of what Martin Luther King said in this same ceremony years ago - "Violence never brings permanent peace. It solves no social problem: it merely creates new and more complicated ones." As someone who stands here as a direct consequence of Dr. King's life's work, I am living testimony to the moral force of non-violence. I know there is nothing weak -nothing passive - nothing naïve - in the creed and lives of Gandhi and King.
But as a head of state sworn to protect and defend my nation, I cannot be guided by their examples alone. I face the world as it is, and cannot stand idle in the face of threats to the American people. For make no mistake: evil does exist in the world. A non-violent movement could not have halted Hitler's armies. Negotiations cannot convince al-Qaeda's leaders to lay down their arms. To say that force is sometimes necessary is not a call to cynicism - it is a recognition of history; the imperfections of man and the limits of reason.
Where force is necessary, we have a moral and strategic interest in binding ourselves to certain rules of conduct. And even as we confront a vicious adversary that abides by no rules, I believe that the United States of America must remain a standard bearer in the conduct of war. That is what makes us different from those whom we fight.
First, in dealing with those nations that break rules and laws, I believe that we must develop alternatives to violence that are tough enough to change behaviour - for if we want a lasting peace, then the words of the international community must mean something. Those regimes that break the rules must be held accountable. Sanctions must exact a real price. Intransigence must be met with increased pressure - and such pressure exists only when the world stands together as one.
At times, it even feels like we are moving backwards. We see it in Middle East, as the conflict between Arabs and Jews seems to harden. We see it in nations that are torn asunder by tribal lines.
ഇതു വരെയുള്ള അമേരിക്കന്‍ നടപടികളെ എല്ലാം തന്നെ ന്യായീകരിച്ചു കൊണ്ടാണദ്ദേഹം പ്രസംഗിച്ചത്. ഇതിലെന്നെ ഏറെ ചിന്തിപ്പിച്ച വാക്കുകള്‍ ഇവയാണ്.
And even as we confront a vicious adversary that abides by no rules, I believe that the United States of America must remain a standard bearer in the conduct of war.
യുദ്ധത്തിലെ എല്ലാ നിയമങ്ങളും പാലിക്കുന്ന അമേരിക്ക, ഇറാക്കിലെ യുദ്ധത്തില്‍ കാണിച്ച ചില മാതൃകകളിലേക്ക് നമുക്ക് ഒന്നെത്തിനോക്കാം. അമേരിക്കന്‍ സൈനികര്‍ ഇറാക്കിലെ അബു ഘരൈബ് ജയിലില്‍ യുദ്ധത്തടവുകാരോട് പെരുമാറിയതെങ്ങനെ എന്നതിന്റെ സാക്ഷ്യപത്രമാണീ ചിത്രങ്ങള്‍.
മൃതദേഹങ്ങളോടു പോലും ക്രൂരത കാട്ടുന്നതില്‍ നിന്നും ഒബാമയുടെ സൈകിനര്‍ വിട്ടു നിന്നില്ല.
ഇവ അമേരിക്കയുടെ ശത്രുക്കള്‍ പ്രചരിപ്പിച്ച ചിത്രങ്ങളല്ല. ലിണ്ടി ഇംഗ്ളണ്ട് എന്ന അമേരിക്കന്‍ സൈനിക എടുത്ത് പ്രചരിപ്പിച്ച ചിത്രങ്ങളാണ്.
മനസാക്ഷി മരവിച്ചു പോയവരേ ഇതൊക്കെ യുദ്ധത്തിന്റെ മാതൃകകള്‍ എന്നു വിശേഷിപ്പിക്കൂ.
ഒബാമയുടെ പ്രസംഗത്തിലെ രണ്ടു പരാമര്‍ശങ്ങള്‍ കൂടി എന്നെ ചിന്തിപ്പിച്ചു.
1. First, in dealing with those nations that break rules and laws, I believe that we must develop alternatives to violence that are tough enough to change behaviour - for if we want a lasting peace, then the words of the international community must mean something. Those regimes that break the rules must be held accountable. Sanctions must exact a real price. Intransigence must be met with increased pressure - and such pressure exists only when the world stands together as one.
ഇവിടെ അദ്ദേഹം വിരല്‍ ചൂണ്ടുന്നത് ഇറാനും വടക്കന്‍ കൊറിയയും ഐക്യരാഷ്ട്ര സഭാ പ്രമേയങ്ങളെ അനുസരിക്കാതിരിക്കുന്നതിലേക്കാണ്. അദ്ദേഹം മറന്നു പോകുന്ന മറ്റൊന്നുണ്ട്. അമേരിക്കയുടെ ഏറ്റവും പഴയ സഖ്യരാഷ്ട്രമായ ഇസ്രായേല്‍ അനുസരിക്കാത്ത ഒരു പറ്റം ഐക്യരഷ്ട്ര സഭാ പ്രമേയങ്ങളുണ്ട്. ഇസ്രായേലിനെ അതൊന്നും അനുസരിപ്പിക്കാതെ ഇറാനെയും കൊറിയയേയും അനുസരിപ്പിക്കാന്‍ പോകുന്നതില്‍ ചില പന്തികേടുകളുണ്ട്.
2. At times, it even feels like we are moving backwards. We see it in Middle East, as the conflict between Arabs and Jews seems to harden. We see it in nations that are torn asunder by tribal lines.
മധ്യപൂര്‍വ ദേശം ഒബാമ പരാജയപ്പെട്ട ഒന്നാണ്. അമേരിക്കയിലെ യഹൂദ ലോബി അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൈകള്‍ വ്യക്തമായി കെട്ടിയ ഒന്നാണു ഇസ്രയേലും അറബികളുമായി ഉള്ള സമാധാനം. ഒബാമക്ക് ഒന്നും ചെയ്യാന്‍ കഴിയില്ല എന്ന് ഇപ്പോഴേ ഉറപ്പിക്കാവുന്ന ഒന്നാണ്‌ ഇസ്രായേല്‍ പാലസ്തീന്‍ പ്രശ്നം.
ഒബാമയും പതുക്കെ ചുവടു വച്ച് പോകുന്നത് മറ്റൊരു ദുരന്തത്തിലേക്കാണോ? പാകിസ്ഥാനെ ആക്രമിക്കും എന്നൊക്കെ പറയുന്നത് ആ സാധ്യതയിലേക്കാണ്‌ വിരല്‍ ചൂണ്ടുന്നത്.
ജോര്‍ജ് ബുഷിനേപ്പോലെ മറ്റൊരു ദുരന്തമായി ഒബാമയും അവസാനിക്കില്ല എന്ന് നമുക്കെല്ലാം പ്രത്യാശിക്കാം.
സാധാരണ നൊബേല്‍ പുരസ്കാരം സ്വീകരിക്കുന്നവര്‍ ചെയ്യാറുള്ള രണ്ടു കാര്യങ്ങളാണ്, ഓസ്ലോയിലെ സമാധാന കേന്ദ്രം സന്ദര്‍ശിക്കുക എന്നതും നോര്‍വേയിലെ രാജാവിന്റെ കൂടെ ഉച്ച ഭക്ഷണം കഴിക്കുക എന്നതും. ഒബാമ ഇതു രണ്ടും വേണ്ടെന്നു വച്ചു. അത് നോര്‍വേയിലെങ്ങും വിമര്‍ശന വിധേയവുമായി. അഹങ്കാരി എന്ന വിശേഷണം പോലുമത് ക്ഷണിച്ചു വരുത്തി. ഉച്ച ഭക്ഷണത്തിനു ശേഷം നടക്കാറുള്ള പത്ര സമ്മേളനത്തെ ഒബാമയുടെ ഉപദേശകര്‍ പേടിക്കുന്നു എന്നതാണോ ഇതിന്റെ പിന്നിലെന്നും നോര്‍വേക്കാര്‍ സംശയിക്കുന്നു.
Posted by kaalidaasan at 05:11 15 comments: Links to this post
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
Thursday, 10 December 2009
രണ്ടാമത്തെ മകനു മൂന്നു വയസുള്ളപ്പോള്‍ ഉണ്ടായ ഒരനുഭവമാണിത്.
എന്നും രാത്രി 9 മണിയാകുമ്പോള്‍ കിടന്നുറങ്ങാറാണു പതിവ്. ഒരു ദിവസം പതിവിനു വിപരീതമായി 11 മണിയായിട്ടും ഉറങ്ങിയില്ല. കാര്‍ട്ടൂണ്‍ കാണണമെന്ന് ഒരേ വാശി. ഉറങ്ങാന്‍ പറഞ്ഞ് ദേഷ്യപ്പെട്ടിട്ടും കഷി അയയുന്ന മട്ടില്ല. സോഫയില്‍ പൂര്‍വാധികം വാശിയോടെ ഒരെ ഇരുപ്പ്.
നാളെ ഷോപ്പിങ്ങിനു കൊണ്ടു പോകാം പാര്‍ക്കില്‍ കൊണ്ടു പോകാം എന്നൊക്കെ വാഗ്ദാനം ചെയ്തിട്ടും ഒരു ഫലവും കണ്ടില്ല. സാധാരണ പേടിപ്പിക്കാന്‍ പറയുന്ന കള്ളന്‍മാര്‍ വരും പോലീസു വരും പിള്ളേരു പിടുത്തക്കാരു വരും എന്നൊക്കെ ഭീഷണിപ്പെടുത്തിയിട്ടും കിം ഫലം. ഇതൊന്നും കഷിയുടെ ചെവിയില്‍ കയറിയില്ല.
വാശി കൂടുന്നതല്ലാതെ കുറയുന്ന ലക്ഷണമില്ല.
കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ സോഫയുടെ കൈപ്പിടിയില്‍ വലതു കൈമുട്ടു കുത്തി വലത്തോട്ടൊന്നു ചാഞ്ഞിരുന്നു. ഉള്ളം കയ്യില്‍ താട വച്ചിട്ടു പുച്ഛ ഭാവത്തില്‍ എന്നെയൊരു നോട്ടം. എന്നിട്ടൊരു പ്രഖ്യാപനം.
ഒറ്റ നിമിഷം കൊണ്ട് എന്റെ ദേഷ്യമെല്ലാം ആവിയായി പോയി.
Posted by kaalidaasan at 18:54 12 comments: Links to this post
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
Newer Posts Older Posts Home
Subscribe to: Posts (Atom)
View my complete profile
പരിസ്ഥിതി തീവ്രവാദവും ശാസ്ത്ര തീവ്രവാദവും