ml en en ml en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en ml ml ml en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en ml en en en en en cs fr de cs fr cs de fr en ml ml en en
skip to main | skip to sidebar
ഇത്തവണ എന്റെ അഛനും അമ്മയും കൂടെയുണ്ട്.
ഇവിടുത്തെ ഹാർഡ് വാട്ടറിലും പഴയ രുചി.
ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി ‘പുതിയ’ ഒരു കാർ
വാങ്ങിയതിന്റെ ഒരു സന്തോഷവും ഉണ്ട്- ഒരു ടൊയോട്ട കൊറോള.
എന്റെ പ്രൊഡൂസർ സഞ്ജയ് കപൂർ വി ളിച്ചത്.
നേരിൽ പറയാമെന്ന് പറഞ്ഞു ഫോൺ വച്ചു.
അതിലുള്ള ആരോ കൊടുത്ത ഒരു റെഫെറെൻസ്.
പിറ്റേന്ന് കാലത്ത് തന്നെ സഞ്ജയ് കപൂർ
ഇ.എൻ.ജി. ( ഇലട്രോണിക് ന്യൂസ് ഗാതെറിംഗ്)
ജിമ്മി ജിബ്, മിനി ക്രെയിൻ, ട്രോളി ഇവയൊന്നും വേണ്ട,
മാത്രമല്ല ബേസിക് ലൈറ്റ് കിറ്റ് മതി.
“ അല്ല, അതു പോട്ടെ, ലോക്കേഷൻ
“ അതാണു അജിത്, ഞാൻ പറയാൻ പോകുന്നത്,
രണ്ട് പ്രൈം ലൊക്കേഷനുകൾ ഉണ്ടാകും അതിലൊന്ന്,
ഓഷ്യൻ-8 എന്ന് പേരിട്ട ഒരു ബാർജ്ജിൽ ആയിരിക്കും.
ഒരു ലക്ഷം ദിനാറിന്റെ ഇൻഷൂറൻസ് പോളിസി
രണ്ട് കാമെറ, ഇന്റർവ്യൂ ലൈറ്റിംഗ്, ബൂം മൈക്ക് ,
ടേപ്പ് മാനേജ്മെന്റ് , ലോഗ്ഗിംഗ് എല്ലാം.
ഒരേ പോലെയുള്ള രണ്ട് HD കാമെറ
രണ്ട് JVC HDV കാമെറ പോയി വാങ്ങി.
രണ്ട് വൈഡ് ലെൻസ് അഡാപ്ടർ കൂടി വാങ്ങി.
വെറും 25 മിനുട്ട് മാത്രമെ ഉപയോഗിക്കാൻ പറ്റുകയുള്ളൂ.
ഞാനും സഞ്ജയും കൂടി നെറ്റ് മൊത്തം
“ Inventor of Home Video” എന്ന് അവകാശപ്പെടുന്ന
എനിക്കു പകുതി ആശ്വാസമായി. യു. എസ്. പൌരനാണ്.
കാമെറാ മൈക്കിനു പകരം അദ്ദേഹം കൊണ്ടു വന്ന
Sennheiser Boom Mic രണ്ട് കാമെറയിലും പിടിപ്പിച്ചു.
ഒരു Kino Flow, രണ്ട് Arri 300, രണ്ട് Arri 650
കപ്പലിലും മറ്റും കറണ്ട് 110V ആണ് .
അതിനായി ഒരു സ്റ്റെപ് അപ്പ് ട്രാൻഫോർമർ കൂടി,
ഒരു കെട്ട് ബാറ്ററി, ഗാഫർ റ്റേപ്പുകൾ തുടങ്ങി
ഞാനും ഉണ്ണിയും മടങ്ങുമ്പോൾ രാത്രി 12 മണി.
രാവിലെ 4 മണിക്കാണ് കോൾ. ഹോട്ടലിൽ എത്തണം.
മൂത്ത മകൻ എന്നെ കാണാതെ വാശി പിടിച്ചു
ഒരു നഴ്സിന്റെ ചിട്ട എല്ലാത്തിലും കാണും.
ഒരു സ്ട്രിപ് പാരസെറ്റമോൾ, ഒരു ഷാൾ,
ഒരു നിസാര കാര്യം ഞാൻ മറന്നു.
ഞാൻ രാജ്യം വിട്ടു പോകുന്ന കാര്യം
ഭാര്യ കൂടി ജോലിക്കു പോയാലും ഒരു വീടു മുഴുവനും
പിന്നെ എന്തിനു പറയണം എന്നു കരുതും?
പക്ഷെ അവരെല്ലാം താഴെ കാത്തു നില്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ഒപ്പം ഡോണ എന്ന ഒരു സ്ത്രീയും.
ടേപ്പ് ( ഷൂട്ടിംഗ് കഴിഞ്ഞ കേസറ്റ്) മേനേജ് മെന്റും.
ലോഗിംഗും ഡോണ ചെയ്യുമെന്ന് സ്റ്റീവ് പറഞ്ഞു.
സ്റ്റീവിന്റെ കൈയ്യിൽ ഒരു പാനസോണിക് –P2 കാമെറ ഉണ്ട്.
മെമ്മറി സ്റ്റിക്കിൽ 30 മിനുട്ടോളം HD Quality ഇൽ
റിക്കോർഡ് ചെയ്യാൻ കഴിയുന്ന കാമെറയാണത്.
അതിൽ അയാൾ ഒരു വൈഡ് ആങ്കിൾ അഡാപ്ടർ ഘടിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്.
ഹോട്ടലിനു പുറത്തുള്ള ദ്യശ്യങ്ങൾ പകർത്തുകയാണയാൾ.
ഉണ്ണിയും ഞാനും കൂടി ഞങ്ങളുടെ
ഗീറുകൾ ( ഷൂട്ടിംഗ് സാമഗ്രികൾക്കുള്ള ഓമനപ്പേര്)
ഒരു വലിയ GMC വാൻ വന്നു നിന്നു.
ഒരു ഉദ്യോഗസ്ഥ ഞങ്ങളെ അഭിവാദ്യം ചെയ്തു.
ഗീറുകൾ GMC യിൽ കയറ്റാൻ സഹായിച്ചതിനുശേഷം
“ നെബുലൈസർ മെഷ്യൻ ഞാൻ ഇന്നു തന്നെ വാങ്ങി കൊടുക്കാം..
ടേക്ക് കേർ..ഓൾ ദ് ബെസ്റ്റ്”.
എന്നോടു വളരെ ഫ്രീ ആയി സംസാരിച്ചു.
എനിക്കു ദിവങ്ങൾ മാത്രം പ്രായമുള്ള
ഒരു മകൻ ഉള്ള കാര്യമൊക്കെ അയാളോട് പറഞ്ഞു.
ഒരു ഗേറ്റ്. യു.എസ്. മിലിട്ടറി ആവശ്യങ്ങൾക്കായുള്ള
ഒരു പ്രത്യേക ഇമിഗ്രേഷൻ സംവിധാനം.
ചിലരൊക്കെ അടുത്തു വന്നു സംസാരിക്കുന്നുമുണ്ട്.
ചിലതൊക്കെ സ്റ്റീവ് കാമെറയിൽ പകർത്തുന്നു.
മൊണ്ടലിനു നടക്കാൻ അല്പം പ്രയാസം ഉണ്ടു.
ഉയർന്ന ഉദ്യോഗത്തിൽ ഇരുന്ന ആളാണ്.
ഒരു athletഉം സംഗീതഞ്ജനും കൂടിയാണ്.
കാലിന്റെ മുട്ടിന് ഒരു ശസ്ത്രക്രിയ നടത്തിയതു കൊണ്ട്
എങ്കിലും 50 വയസ്സുള്ള ഒരാളെക്കാൾ
എത്രയോ ആവേശം ആ നാവികനിലുണ്ട്.
“ hi sweety, merry X-mas & Happy New Year”
യൂണിഫൊമിലുള്ള ഒരു യു.എസ്. സൈനികന്റെ
ആശംസ കാമെറയിൽ പകർത്തി സ്റ്റീവ്.
നമ്മുടെ ചാനലുകൾ ചെയ്യുന്നതു പോലെ തന്നെ,
പക്ഷെ രീതി ഒത്തിരി വ്യത്യസ്തമാണ്.
ഞഞളുടെ പാസ് പോർട്ടുകൾ ഒക്കെ
നേവി ഉദ്യോഗസ്ഥ വാങ്ങി കൊണ്ടു പോയി.
കുറെ ചാര നിറത്തിലുള്ള സൈനിക വിമാനങ്ങൾ.
കാണാൻ നമ്മുടെ സുരേഷ് ഗോപിയെ പോലെയുള്ള
ഞങ്ങളുടെ ഗീറുകൾ ഒക്കെ കൊണ്ടു പോയി.
മുപ്പതോളം ആളുകൾക്ക് മാത്രം കയറാൻ കഴിയുന്ന
ഒരു ചെറിയ വിമാനം. അതു സി-130 എന്ന
വിമാനത്തിന്റെ പുറക് വശത്തേക്ക് നോക്കിയിരിക്കണം.
ദേഹം മുഴുവനും വരിഞ്ഞു കെട്ടുന്ന
ഒരു തരം സീറ്റ് ബെൽട്ട്.
അതു കെട്ടി തന്ന സുരേഷ് ഗോപി പട്ടാ‍ളക്കാരൻ
അയാൾക്കുള്ള സീറ്റിൽ ഈ ബാന്ധവങ്ങൾ
ഒന്നും ഇല്ലാതെ നില ഉറപ്പിച്ചു.
ലാന്റ് ചെയ്യാൻ പോവുകയാണെന്ന സന്ദേശം വന്നു.
“ He we go……..”
സുരേഷ് ഗോപി പട്ടാളക്കാരൻ വിളിച്ചു കൂവി.
“ we missed the cable..will go again”
അപ്പോഴാണറിഞ്ഞതു ലാന്റ് ചെയ്യാൻ പോകുന്നതു
ഒരു കപ്പലിനു മുകളിലാണെന്നും, ലാന്റ് ചെയ്തതിനു ശേഷം
സാധാരണ വിമാനങ്ങളെ പോലെ റൺ വേയിലൂടെ
കുറെ ഓടിയതിനു ശേഷം വേഗത കുറച്ച്
ഉദ്ദേശം ആറു മീറ്റർ നീളമുള്ള സ്റ്റീൽ കമ്പി
ഉപയോഗിച്ചു തടുത്തു നിർത്തുകയാണ് പതിവെന്നും
ആ കേബിൾ ആണ് കിട്ടാതെ മിസ്സായത്.
കപ്പലിന്റെ തട്ടിൽ നിന്നും വന്ന പോലെ തന്നെ
ഒന്നു കൂടി വട്ടം കറങ്ങി വീണ്ടും.
ഓടുന്ന ഒരു വണ്ടിയുടെ അടിയിൽ പെട്ടെന്ന്
ഒരു തടിക്കഷണം ഇട്ടു തടഞ്ഞു
നിർത്തിയ പോലെയുള്ള ഒരു ശബ്ദം
ഞങ്ങളെ ആ കപ്പലിലെ പി.ആർ.ഒ,
ഫോട്ടോ ഓഫീസർ എന്നിവർ സ്വീകരിച്ചു.
അവരുടെ ഓഫീസിലെത്തി അല്പം ചൂടു കാപ്പി കുടിച്ചു.
ലോകത്തിൽ വച്ച് ഏറ്റവും വലുതി
USS Dwight D. Eisenhower CVN 69
എന്ന ന്യൂക്ലിയർ കാരിയറിലാണ് ഞാനിപ്പോൾ.
ഏകദേസം 1000 ഫീറ്റ് നീളവും,
250 ഫീറ്റ് വീതിയും ഫ്ലൈറ്റ് ഡെക്ക്.
നാലര ഏക്രയോളം വിസ്തീർണ്ണമുള്ള കപ്പൽതട്ട്.
അതിൽ മിക്കവരും പതിനെട്ടിനും പത്തൊൻപതിനും
മധ്യേ പ്രായമുള്ളവർ. ക്യാപ്റ്റന്റെ പ്രായം 26 വയസ്സ്.
ഇനിയും ഒരു 20 വർഷം പ്രവർത്തിക്കാനുള്ള
ആണവ ഇന്ധനം അതിൽ ഉണ്ടത്രേ!
മൊണ്ടൽ ഒരു നേവി ഉദ്യോഗസ്ഥനായിരുന്നതു കൊണ്ട്
എല്ലാം വിശദമായി പറഞ്ഞു തന്നു കൊണ്ടേയിരുന്നു.
“ പത്തു മിനിട്ടു കൊണ്ട് നമുക്കു ജോലി തുടങ്ങാം“
ഞങ്ങൾക്ക് ഫോട്ടോ ഓഫീസർ ഒരു റൂം കാണിച്ചു തന്നു.
ഞങ്ങൾ ഗീറുകൾ എല്ലാം പുറത്തെടുത്തു.
ഒരു കാമെറയിൽ വയർലെസ്സ് ക്ലിപ് മൈക്ക് ഇട്ടു
ആ കാമെറ ഞാൻ എടുത്തു.
പക്ഷെ കപ്പലിലുള്ള മറ്റു സിഗ്നലുകളുടെ interference കാരണം
ഫോട്ടൊ ഓഫീസർ എന്നെ അവരുടെ സ്റ്റോറിലേക്ക് കൊണ്ടു പോയി
ഒരു വലിയ പ്രൊഡക്ഷൻ കമ്പനിയെ വെല്ലുന്ന തരത്തിലുള്ള ആധുനിക
കളർ ഫോട്ടൊ പ്രിന്റ് ചെയ്യുന്നു
ഏറ്റവും പുതിയ ഡിജിറ്റൽ മിഷ്യനുകൾ.
ജർമ്മൻ നിർമ്മിതമായ ഒരു വയർലെസ്സ് മൈക്ക്
അയാൾ എനിക്കു എടുത്തു തന്നു.
“ തിരിച്ചു പോകുന്നതിനു മുൻപ് എനിക്ക് തന്നെ
അല്പം വലുപ്പം കൂടുതലാണെങ്കിലും വളരെ
ഉയർന്ന ഫ്രീക്വൻസിയിൽ ഉള്ളതായതു കൊണ്ട്,
ആ മൈക്ക് നല്ല ശബ്ദം തന്നെ എന്റെ കാമെറയിൽ എത്തിച്ചു.
ഞാൻ കപ്പിത്താനിൽ ഫോക്കസ് ചെയ്തപ്പോൾ,
കോമ്പിനേഷൻ ഷോട്ടുകൾ എന്നിവ സ്റ്റീവ് പകർത്തി.
കപ്പലിലെ ബഹളത്തിനിടയിൽ ശബ്ദം ക്യത്യമായി പതിയുന്നുവോ
എന്നുള്ള ഒരു ശങ്ക എന്നെ ഇടയ്ക്കിടെ വല്ലാതെ അലട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
സ്ഥിരം ജോലികളിൽ ശബ്ദത്തിന്റെ കാര്യം കൈകാര്യം
ഒരു ലൊക്കേഷൻ സൌണ്ട് എൻ ജിനീയർ തന്നെയുണ്ട്.
ബ്രയാൻ നാട്ടേലി എന്ന ഐറിഷ് കാരനെ ഞാൻ ഓർത്തു.
വളരെ പെട്ടെന്ന്, പെട്ടെന്ന് കുറെ അഭിമുഖങ്ങൾ,
എല്ലാം ക്രിസ്തുമസ് ആശംസകളിൽ അവസാനിക്കുന്നു.
എന്നെ ആദ്യമൊക്കെ നന്നായി ബുദ്ധിമുട്ടിച്ചു.
ആ കാമെറയെക്കുറിച്ചു സ്റ്റീവിനുള്ള സംശങ്ങളും
അറിയുന്ന സ്റ്റീവ് അധികം ശല്യപ്പെടുത്തിയില്ല.
കപ്പിത്താനോളം, അല്ലെങ്കിൽ അതിനേക്കാൾ പ്രാധാന്യം ഉള്ള
മറ്റു പല ഓഫീസർമാരും ഊണ്ട്.
അമേരിക്കയുടെ ഫ്ലാഗും കപ്പലിലെ ഫ്ലാഗും ചേർത്ത്
ഒരു ബാക്ക് ഗ്രൌണ്ട് വച്ചു.
ഇരുന്നുള്ള ഒരു ഇന്റർവ്യൂ ആണ്.
മൊണ്ടലും അദ്ദേഹവും അഭിമുഖമായി ഇരുന്നു.
ഡോണ ഒരു ലാപ്ടോപ്പിൽ ഒരു വീഡിയോ
ക്ലിപ്പിംഗ് തയ്യാറാക്കി വെച്ചിരുന്നത് ഞാനറിഞ്ഞില്ല
“ Capt. You have a message from home..
do you like to watch it now ?”
ലാപ് ടോപ്പിലൂടെ വരുന്ന മകളുടെ സംസാരവും
ഭാര്യയുടെ സ്നേഹപ്രകടനവും കണ്ട് ആ ഓഫീസറുടെ
കണ്ണു നനയുന്നത് ഞാൻ ശ്രദ്ദയോടെ പകർത്തി.
കണ്ട സന്തോഷം അയാൾ മറച്ചു വെച്ചില്ല.
ആറോളം ഓഫീസർമാരുടെ വീട്ടിൽ നിന്നും
പ്രീ റിക്കോർഡ് ചെയ്ത സന്ദേശങ്ങൾ
പ്രതികരണങ്ങൾ ഞങ്ങൾ പകർത്തുകയും ചെയ്തു.
ഇതു കുറച്ചു കമന്റുകൾ ചേർത്ത്
അമേരിക്കയിലെ ഒരു പ്രധാന ടി.വി. ചാനൽ
സംപ്രേക്ഷണം ചെയ്യുമെന്ന് ഡോണ പറഞ്ഞു.
വളരെ സത്യസന്ധമായ ഒരു ചിത്രീകരണ
രീതിയായി ഞാൻ ഇതിനെ ഇപ്പോഴും കാണുന്നു.
കപ്പലിലുടനീളം മൊണ്ടലിനു നല്ല സ്വീകരണമാണ് ലഭിച്ചത്.
പലരും കൂടെ നിന്ന് ഫോട്ടോകൾ എടുത്തു.
എല്ലാവരോടും ഒരേ വാത്സല്യത്തോടെ അദ്ദേഹം പെരുമാറി.
അവർ അർഹിക്കുന്ന പ്രാധാന്യം ഉണ്ട്.
വലുപ്പ ചെറുപ്പമില്ലാതെ എല്ലാവർക്കും നല്ല ഭക്ഷണം.
നൂറു ശതമാനം നീതി പുലർത്തുന്നു.
കപ്പൽ ഏതു തീരത്താണ് നങ്കൂരമിട്ടിരിക്കുന്നതു
ചില സുരക്ഷാ കാരണങ്ങളാൽ അതു പറയാൻ
( എന്റെ നോക്കിയ മൊബൈലിലുള്ള Garmin Mobile XT
എന്ന Global Positioning System ഉപയോഗിച്ചപ്പോൾ
കപ്പൽ ഉണ്ടായിരുന്നതെന്ന് പിന്നീട് മനസ്സിലായി )
ഒരു ഗ്രൂപ്പ് ഷൂട്ടിംഗ് സെറ്റ് ചെയ്തു.
പതൊൻപതു വയസ്സിനു താഴെ പ്രായമുള്ള അമ്മമാർ
നല്ല ഓർമ്മകൾ പങ്കു വെച്ചു.
എത്ര മനശ്ശക്തി വേണ്ടി വരുന്ന ജോലി ആയാലും ശരി
അവരും കുറെ കണ്ണുനീർ ഒഴുക്കി.
വളരെ ക്യത്യമായി ലോഗ് ചെയ്ത്
അതിമനോഹരമായിരുന്നു കപ്പലിലെ ഗിഫ്റ്റ് ഷോപ്പ്.
അവിടെ നിന്നും എന്തെങ്കിലും വാങ്ങണമെങ്കിൽ
നേവി മണിയായി പണം എക്സേഞ്ച് ചെയ്യണം.
അവിടെ നിന്നും എനിക്കും സ്റ്റീവിനും
മൾട്ടിപർപോസ് ടൂൾ കിറ്റ് വാങ്ങി സമ്മാനിച്ചു .
കപ്പലിന്റെ മുകലിലുള്ള നിലയിൽ രണ്ടായിരത്തിലധികം
പേർക്ക് ഒരുമിച്ചു കൂടാം പറ്റിയ
ഒരു വലിയ ഹാൾ ഉണ്ട്. ഇവിടെയാണ്
ഒന്നു രണ്ട് യുദ്ധ വിമാനങ്ങൾ ഉണ്ടെങ്കിലും ഒരു വലിയ കൂട്ടായ്മ
ആരോ ഒരാൾ പാടുന്നു..നിർത്തിയപ്പോൾ നല്ല കൈയ്യടി.
ഒരു പക്ഷെ ആ പാട്ടു പാടിയ ബ്രയാൻ ആഡത്തിനു പോലും
അത്രക്കു കയ്യടി കിട്ടിയിരിക്കാൻ വഴിയില്ല
ഇങ്ങനെ ഒരു സംസ്കാരിക കൂട്ടം പതിവുണ്ടത്രെ.
രണ്ടാഴ്ച കൂടുമ്പോൾ ഒരാൾക്ക് 2 ബിയർ വീതം ലഭിക്കും
ഇത് മാത്രമാണ് കപ്പലിൽ അനുവദനീയമായ ലഹരി.
കപ്പലിനു സ്വന്തമായി ഒരു ടി.വി. ചാനൽ ഉണ്ട്.
വിശിഷ്ട വ്യക്തികൾ ആരെങ്കിലും വരുമ്പോൾ
സ്റ്റുഡിയോ റൂമിലേക്കു കൊണ്ടു പോയി
ലൈവ് ഇന്റവ്യൂ ഫീഡ് കൊടുക്കും.
10 മണിക്കാണ് ഇന്റർവ്യൂ..ചാർട്ട് ചെയ്തിരിക്കുന്നത്
ഒരു കപ്പലിന്റെ ഉള്ളിലാണെന്ന കാര്യം ഞാൻ മറന്നു.
മൂന്ന് ഹെവി ബേസ് സ്റ്റുഡിയോ കാമെറകൾ
എല്ലാം വളരെ ഭംഗിയായി വച്ചിരിക്കുന്നു.
ഒരു കാമെറയിൽ എന്നോട് നിൽക്കാൻ
മിക്സിംഗ് നടക്കുന്ന കൺട്രോൾ റൂമും
അവർ വളരെ കാര്യ ക്ഷമമായി ഉപയോഗിക്കുന്നുണ്ടെന്നും
മുപ്പതു മിനുട്ടോളം ആ പരിപാടി നീണ്ടുനിന്നു.
രാത്രി വൈകിയിട്ടും യതൊരു ക്ഷീണവും
രാത്രിയിലെ കപ്പലിന്റെ കുറെ ദ്യശ്യങ്ങൾ എടുക്കാൻ
തിരിച്ചു വന്നപ്പോൾ ഒരു മണി കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
കപ്പൽ തട്ടിൽ വിമാനം വന്നിറങ്ങുന്നതിന്റെ ശബ്ദം
വിമാനത്തിന്റെ നോസ് ഗിയറിൽ കേബിൾ ഉരയുന്ന ശബ്ദം.
പുലർച്ചെ നാലുമണിക്ക് വീണ്ടും കാമെറ എടുത്തു ഇറങ്ങി.
കപ്പൽ തട്ടിൽ ഡെക്ക് വാക്കിംഗ് എന്ന പ്രക്രിയ നടക്കുന്നു
ഒരു നിരയായി ജോലിക്കാർ നടക്കും..
കപ്പൽ തട്ടിൽ നിന്നും അതി സൂക്ഷമമായ
കപ്പൽ തട്ടിൽ നിന്നും കുറെ പേരുടെ
പത്തു മണിയാകുമ്പോൾ മടങ്ങണമെന്ന് സ്റ്റീവ് പറഞ്ഞു.
ഞാൻ ഗിയറുകൾ ഒക്കെ പാക്ക് ചെയ്തു.
വയർലെസ്സ് മൈക്ക് തിരികെ കൊടുത്തു നന്ദി പറഞ്ഞു.
ഡെക്കിൽ പലതരത്തിലുള്ള യുദ്ധ വിമാനങ്ങൾ..
ഞാൻ അതു കൌതുകത്തോടെ നോക്കി
നിൽക്കുന്നതു കണ്ട് ഒരു നാവികൻ
അതിൽ പലതിലും എന്നെ കയറാൻ അനുവദിച്ചു.
സിറ്റി സ്റ്റാന്റിൽ ആളെ ഇറക്കി ബസ്സ് പോകുന്ന ലാഘവത്തോടെ
ചെയുന്ന പയ്യന്മാരായ അമേരിക്കൻ സൈനികർ.
ഈ യുദ്ധവിമാനങ്ങളൊക്കെ നാശം വിതക്കാ‍ൻ
തിരിച്ചറിവ് എന്റെ കാഴചകൾക്ക് മങ്ങലേല്പിച്ചു.
സ്റ്റീവും, മൊണ്ടലും, ഡോണയും വന്നു.
റൺവേ എന്ന് പറയാൻ കഴിയില്ലെങ്കിലും
കപ്പലിന്റെ തട്ടിലെ ആ ചെറിയ സ്ഥലത്ത് നിന്നും
പറന്നുയമെന്ന് മൊണ്ടൽ ഞങ്ങൾക്ക് വിവരിച്ചു തന്നു.
മുൻപോട്ട് കുതിക്കുന്ന വിമാനത്തിനെ തടഞ്ഞു വെക്കുകയും
അല്ലെങ്കിൽ വിമാനം ഉദ്ദേശിച്ച സമത്ത്
ടേക്ക് ഓഫ് ചെയ്തില്ലെങ്കിൽ കടലിൽ വീഴും.
ഓരോ അഞ്ചു മിനുട്ടുകൾ ക്കിടയിൽ
ഇങ്ങനെ പറന്നുയരുന്നതു ഞാൻ കണ്ടു..
മോണ്ടൽ വിവരിച്ചു തന്നു വെങ്കിലും
എനിക്കു അല്പം ഭയം ഉണ്ടായിരുന്നു.
സ്റ്റീവ് പിന്നെ എന്നോട് പറഞ്ഞു.
" ഞാൻ പേടിച്ചില്ല സ്റ്റീവ്, എന്റെ കയ്യിലെ ഈ മോതിരം കണ്ടോ? “
എനിക്കേറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട എന്റെ ഒരു ചിരകാല സുഹ്യത്ത് എനിക്കു സമ്മാനിച്ച ആനവാൽ മോതിരം കണ്ടപ്പോൾ സ്റ്റീവിനു കൌതുകം. ആനവാൽ ഒരു Radio Atcive isotope ആണെന്നോ മറ്റോ ഏതോ ഒരു മരമണ്ടൻ അദ്ദേഹത്തോട് പണ്ട് പറഞ്ഞിരുന്നത്രേ!! പേടിക്കാതിരിക്കാനും (കിടക്കപ്പായയിൽ
മൂത്രമൊഴിക്കാതിരിക്കാനുമാണ്) ഈ യന്ത്രമെന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞു.
ഒരു ചെറിയ റിഫ്രഷ്മെന്റിനു ശേഷം
ഞങ്ങൾ ഒരു ഹെലിക്കോപ്ടറിനടുത്തേക്കു നീങ്ങി.
എനിക്കു നല്ല ഉറക്ക ക്ഷീണമുണ്ട്.
സ്റ്റീവ് പിന്നെയും പാനാസോണിക്ക് P-2 പുറത്തെടുത്ത്
മൊണ്ടലിന്റെ കുറെ ക്ലിപ്പിംഗ്സ് എടുത്തു.
ഈ യാത്രയും എങ്ങോട്ടാണെന്ന് അവർ പറഞ്ഞില്ല
കടലിനു മുകളിലൂടെ ഹെലിക്കോപ്ടർ പറക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ട്
ക്രമേണ ദൂരെ കുറെ കപ്പലുകൾ കാണാൻ തുടങ്ങി
ഒരു ചെറിയ കപ്പലിനു മുകളിൽ
അതിലെ ജോലിക്കാരുമായി മൊണ്ടൽ കുറെ സംസാരിച്ചു.
അവർ ഒരു ബോട്ട് പതുക്കെ കടലിൽ ഇറക്കി.
ഗിയറുകൾ തോളത്തു വെച്ചു കൊണ്ട്
ഞാൻ പതുക്കെ ഇറങ്ങി ബോട്ടില്‍ കയറി.
ബോട്ട് നിന്നതു ഒരു ബാർജിലാണ്.
കടലിനുള്ളിലെ ഒരു വീട് എന്നു പറയാം.
ആ ചങ്ങാടത്തിനെ കൊണ്ടു വന്നു
ബോട്ട് അല്പം ദൂരെ മാറി നങ്കൂരമിട്ടിരിക്കുന്നു.
ബോട്ടിൽ നിന്നും ഇറങ്ങിയപ്പോൾ അല്പം നനഞ്ഞു.
മുകളിലുള്ള ഒരു ചെറിയ റൂമിൽ എത്തി.
ഗിയറുകൾ ഒക്കെ ഒതുക്കി വച്ച് വീണ്ടും താഴെ വന്നു.
ചുവന്ന നിറമുള്ള ഒരു കാന്റീൻ
ഇനി കോൾ ടൈം ആറു മണിക്കാണ്
അപ്പോൽ ഇതു കുവൈറ്റിന്റെ തീരമാണല്ലേ?
“ കുവൈറ്റോ? സാറേ ഇത് ബസ്റ, ഇറാഖ്“
“ഈ ബാർജ് ഇന്ത്യൻ കമ്പനിയുടെതാണ്.
ഇതു ഒരു പാടു ഓയിൽ റിഗ്ഗുകൾ ഉള്ള സ്ഥലമാണ്.
ആ കാണുന്നത് കെ-ബാർ എന്ന ഓയിൽ റിഗ്.
അവർക്ക് വെച്ചു വിളമ്പാൻ ഞങ്ങളും..“
ദൂരെ കപ്പൽ വന്നു കിടക്കുന്ന എണ്ണപ്പാടം
അയാൾ എനിക്കു കാണിച്ചു തന്നു.
ഒരു വശത്തു തന്നെ രണ്ട് കപ്പലുകൾ ഉണ്ട്..
കപ്പലുകൾ ഭാരം കൊണ്ട് താഴും
പിന്നെ പതുക്കെ മെല്ലെ നീങ്ങും”
എണ്ണ പമ്പുകൾ ഉള്ള പ്ലാറ്റ്ഫോമുകൾക്ക് ചുറ്റും
കപ്പലുകൾ കൊണ്ട് ഒരു വ്യൂഹം
രാത്രിയിൽ പോലും കപ്പലുകൾ ലൈറ്റ് ഇടാറില്ല അത്രെ.
ബാർജ്ജിൽ നിന്നും നോക്കിയാൽ കാണുന്ന്
ദൂരത്തിൽ ഒരു ചെറിയ എണ്ണ പ്ലാറ്റ് ഫോം
ബോംബ് സ്ഫോടനം നടന്നതായി ജലീൽ പറഞ്ഞു.
ആ ബാർജ്ജിൽ എല്ലാ സൌകര്യങ്ങളും ഉണ്ട്..
ഞാൻ സഞ്ജയ് കപൂറിനും, ഉണ്ണിക്കും
എന്റെ H.R. Manager സുബൈർ ഷംസിനും മെയിൽ അയച്ചു.
“ ഒന്നു ഫോൺ വിളിക്കാനുള്ള സൌകര്യം ഉണ്ടോ?”
ബാർജ്ജിന്റെ ക്യാപ്ടന്റെ മുറിക്കടുത്ത് sky phone ഉണ്ട്.
ഒരു മിനുട്ടിനു 10 ഡോളർ.
“ പൈസ ദേനാ പടേകാ.ഭായി..”
മുഖം ചുളിച്ചു കൊണ്ട് ആ സർദ്ദാർ പറഞ്ഞു.
പരസ്പര ബഹുമാനം അറിയാത്തവർക്ക് ചിരിയാണ് എളുപ്പവഴി.
ഒരു അപരാധം പോലെ നോക്കി നിന്നു സർദ്ദാർ കപ്പിത്താൻ
മാതാപിതാക്കളോടും ഭാര്യയോടും മോനോടും അല്പം സംസാരിച്ചു.
15 ഡോളർ എന്ന് പറഞ്ഞു സർദ്ദാർ.
ഞാൻ 20 ഡോളർ കൊടുത്തു..ചില്ലറയില്ലെന്നായി അയാൾ
ഞാൻ 2 ദിവസം കൂടി ഇവിടെ തന്നെ ഉണ്ടാകുമെന്നും,
ഞാൻ പറഞ്ഞതു അയാൾക്ക് ഇഷ്ടമായില്ല.
ഞാൻ 5 ഡോളർ വാങ്ങതെ തിരിച്ചു വന്നു.
( പിന്നീട് ഒരു പ്രാവശ്യം ഞാൻ ഫോൺ ചെയ്യാൻ പോയെങ്കിലും
സർദ്ദാർ ഇതേ സ്വഭാവം ആയിരുന്നു)
ഇതാണ് നമ്മുടെ നാടിന്റെ ഗുണം!!
5000 പേരുള്ള Eisenhowe r എന്ന പടക്കപ്പലിന്റെ
ക്യാപ്ടൻ ഒരു ഓർമ്മ ഫലകം സമ്മാനിച്ചു
വ്യൂഹത്തിലുള്ള കപ്പലുകളിൽ ഓരോന്നായി പോക്കണം.
കല്യാണം കഴിഞ്ഞു വിരുന്ന് പോകുന്നതു പോലെ..
ചെറിയ ഒരൊ ബോട്ടിലാണ് പോകേണ്ടത്..
കടൽ വെള്ളം തെറിച്ചു നാശമാകാതിരിക്കാൻ
ഞാൻ കാമെറ ഒരു പ്ലാസ്റ്റിക് കവറിൽ പൊതിഞ്ഞു.
ഒരു പ്രത്യേക തരം ജാക്കറ്റ് ധരിക്കാൻ തന്നു.
അഥവാ നമ്മൾ മുങ്ങി പോയാൽ ആ ജാക്കറ്റിൽ നിന്നും
മുങ്ങിത്താഴും മുൻപേ കണ്ടു പിടിക്കാൻ കഴിയും..
ആദ്യ വിരുന്നു..ഒരു ഇംഗ്ലണ്ട് കപ്പലിൽ ആയിരുന്നു..
അവർ ഞങ്ങക്ക് പിടിച്ചു കയറാൻ ഒരു റോപ്പ് ഇട്ടു തന്നു
ഒപ്പം ദേഹത്തിനു കുടുക്കാ‍ൻ മറ്റൊരു..റോപ്പും..
എന്റെ കൈയ്യിലെ ആകെ ഭാരം 20 കിലോവിനു മുകളിൽ വരും.
10 മീറ്ററോളം ഉയരത്തിൽ കയറണം.
ദേഹത്തുള്ള റോപ്പിൽ വലിച്ചു പിടിച്ചാൽ
പക്ഷെ അവർ വളരെ സോഫ്റ്റ് ആയി പിടിച്ചു.
അപ്പോൾ അവർ മനസ്സില്ലാ മനസ്സോടെ
ബ്രിട്ടീഷുകാരുടെ മനസ്സും ഇതു പോലെ തന്നെ..
കപ്പലിനുള്ളിൽ ബാറു പോലെ ചുവന്ന ഇരുണ്ട ലൈറ്റ്.
വിവിധ തരത്തിലുള്ള കള്ളുകുപ്പികളും കണ്ടു.
എനിക്ക് ഒരു കപ്പ് കാപ്പി കിട്ടി
എന്നോ ഒരിക്കൽ മഴ പെയ്തു
കിട്ടിയ ഒരു കാപ്പിയുടെ സുഖം.
അവിടെയും പതിവു പോലെ കുറെ ഷൂട്ടിംഗ്.
“ His country men are waiting..”
എന്നു പറഞ്ഞ് സ്റ്റീവ് എന്നെ നോക്കി ചിരിച്ചു.
എന്തോ ഭാഗ്യത്തിനു റോപ്പ് വഴി
ഒരു ചെറിയ ബോട്ടിൽ കയ്യറ്റി
അതിനിടെ കാമെറയുടെ വ്യൂ ഫൈന്റർ പൊട്ടിപ്പോയി.
ഗിയറുകൾക്ക് ഇൻഷൂറൻസ് ഉള്ളതു കൊണ്ട്
പിന്നെ കുറെ സൈഡ് ഡിഷുകളും പാർസൽ.
അവരുടെ മുറിയിൽ ഒന്നു പോയി നോക്കി
“ ക്ലാസ് മേറ്റ്സ്..പടം കാണുകയാ”
“ എവിടെ നിന്നും കിട്ടുന്നു ഈ CD ഒക്കെ?”
“ ഭക്ഷണ സാധനകൾ കൊണ്ടുവരുന്ന
അവർ ഇവിടെ ഒരു ദിവസം തങ്ങും..
ആറുമാസം കൂടുമ്പോൾ കുവൈറ്റിലേക്കു പോകും…
രാവിലെ കോൾ ടൈം പത്തുമണിക്കാണ്
കടലിൽ മഴ പെയ്യുന്നതു കാണാൻ നല്ല ഭംഗി..
മഴ എന്നെ പിൻ തുടരുന്നു എന്നുള്ള ഒരു സന്തോഷം.
ഇന്നു ആദ്യം പോകേണ്ടതു അക്കരെ കാണുന്ന
പുഴ തീരത്ത് മണൽ കൊണ്ടു പോകാൻ വന്ന
ടിപ്പർ ലോറി പോലെ ഒരു കപ്പൽ വന്നിട്ടുണ്ട്
എണ്ണ ചോർത്തിയാൽ ആരു ചോദിക്കാൻ ?
ഒരു ബോട്ടിൽ ഞങ്ങൾ അങ്ങോട്ടു തിരിച്ചു.
അവിടെയും റോപ്പിൽ പിടിച്ചു ഉയരത്തിൽ കയറണം..
പകലായതു കൊണ്ട്, ലൈറ്റുകൾ എടുത്തില്ല
കടലിൽ നിന്നും എണ്ണ കുഴിക്കുന്ന
ഡിപ്ലോമാറ്റിക് രീതിയിൽ മൊഴി നൽകി.
“ Terrorist attack is being suspected,
we are here to protect the rig”
നാലു വശത്തും നാലു കപ്പലുകൾ..
തല ഉയർത്താതെ , ഷേവ് ചെയ്യാതെ..
ഒരു സായിപ്പു സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി.
ഞാനതു ഫോളോ ചെയ്തു കൊണ്ട്
പുറകോട്ട് നടന്ന് ഷൂട്ട് ചെയ്യുന്നു.
പെട്ടെന്ന് കാലുകൾ താഴോട്ടു പോകുന്നതു ഞാനറിഞ്ഞു..
എന്റെ കൈകൾ കാമെറ എന്നിവ
ആരൊക്കെയോ ഓടി വരുന്നതു ഞാൻ കണ്ടു.
ഒരു ബ്ലാങ്ക് ടേപ്പ് തെറിച്ചു പോയി
ഷൂട്ട് ചെയ്തു കഴിഞ്ഞ ടേപ്പുകൾ
കാലിന്റെ മുട്ടിനു താഴെ അല്പം മുറിഞ്ഞു..
അവരുടെ ഇന്റർവ്യൂ അവിടെ മുറിഞ്ഞു.
എനിക്കൊരു ഹോളിഡേ മൂഡ് തോന്നി.
സ്റ്റീവ് കുറെ ഷോട്ടുകൾ എടുത്തു..
ഞാൻ ആ അന്തരീക്ഷം നന്നായി ആസ്വദിച്ചു
വീർത്ത മുഖ ഭാവത്തോടെ ഭക്ഷണം
എന്നെ കണ്ടപ്പോൾ അയാൽ എനിക്ക്
ദേഷ്യ ഭാവത്തിൽ 5 ഡോളർ തന്നു..
ഇനി വൈകിട്ടാണ കോൾ ടൈം..
കടലിൽ ഒരു നല്ല സായാഹ്നം
ഒരു ബോട്ടിൽ അല്പം ദൂരെ പോയി പ്ലാറ്റ് ഫോം
ചേർത്തു കുറെ ഷൂട്ട് ചെയ്തു.
സന്ധ്യക്ക് ഫ്രഞ്ച് കപ്പലിൽ പോയി..
കുടിക്കാൻ ഒരു ഗ്ലാസ്സ് വെള്ളം പോലും തന്നില്ല അവർ.
ഒന്നു ചിരിക്കാൻ പോലും അവർക്ക് പഞ്ഞമാ‍ണ്..
പിന്നെ ജർമനിയുടെ ഒരു കപ്പലും..
ഒടുവിൽ എട്ടുമണിക്കു ബാർജ്ജിൽ തിരിച്ചെത്തി..
സ്റ്റീവ് പറഞ്ഞതുപോലെ കണ് ട്രിമെന്റെ കൂടെ
പലരും അവരുടെ കഥകൾ പറഞ്ഞു..
ചിലർ എഴുത്തുകൾ പോസ്റ്റ് ചെയ്യാൻ തന്നു.
പിറ്റേന്നു 9 മണിക്ക് ഇറ്റാലിയൻ
പ്രതീക്ഷിച്ചതിനു വിപരീതമായി രാവിലെ നല്ല മഴ..
കടലിൽ മഴ പെയ്യുന്നതുമാത്രം നോക്കി നിന്ന ഒരു പകൽ..
സുഹ്യത്തുക്കളുമായി പങ്കുവെച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന ആ
ഞങ്ങൾ ആ വാർത്ത കേട്ടു..
സദ്ദാമിനെ തൂക്കിലേറ്റിയെന്ന ദുരന്ത വാർത്ത
ചില ചിത്രങ്ങള്‍ക്ക് ഗൂഗ്ഗിളിനോട് കടപ്പാട്:
Posted by Ajith Nair at 09:33 21 comments:
Subscribe to: Posts (Atom)
Poetry is the spontaneous overflow of powerful emotions...recollected in tranquility