ml ml ml ml cs en cs en fr en ml ml ml ml cs en cs en cs en da cs cs en en cs da en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml el ml ml ml ml ml ml ml ml en en en en ml ml ml ml ml ml ml ml en ml ml en ml ml en ml en ml ml ml en ml ml ml ml ml en en en en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en en en ml ml ml ml ml pt ml ml ml ml ml pt ml ml ml ml ml ml pt ml ml pt ml ml de en en ml ml ml ml ml en es ml en en ml ml ml en en hu it sv ml
ചി ന്താ ധാ ര : April 2013
ഏകദേശം പത്തു വര്ഷം മുമ്പാണ് ശംസുദ്ധീൻ എന്ന 70 വയസ്സ് പ്രായമുള്ള ഒരു വൃദ്ധനെ ഞാൻ ഒരു യാത്രക്കിടെ കാണുന്നത്, അന്ന് +1 നു പഠിക്കുകയായിരുന്നു ,കേരള വനം വകുപ്പ്  സംഘടിപ്പിച്ച വന്യജീവി വാരാഘോഷം പരിപാടിയിലെ സംസ്ഥാന പ്രസംഗ-പ്രബന്ധ മത്സരത്തിൽ പങ്കെടുക്കാനായി തേക്കടി യിലേക്കുള്ള യാത്ര മദ്ധ്യേ കുമളിയിൽ നിന്ന് ബസ്സിൽ വെച്ചാണ് ആ മാന്യദേഹത്തെ കണ്ടുമുട്ടുന്നത്.
രാത്രി ഒരു മണിക്കാണ് കുമളിയിൽ എത്തുന്നത്,തനിച്ചാണ് യാത്ര ,രക്ഷിതാവിനും മത്സരാർഥി ക്കും യാത്ര ബത്തയും താമസ ഭക്ഷണവും ഗവണ്മെന്റ് നല്കും ,സ്കൂളിലെ അധ്യാപകർ കൂടെയുണ്ടെന്ന് വീട്ടില് കള്ളം പറഞ്ഞാണ് അന്ന് ഞാൻ പോയത്,(തേക്കടിയിൽ നിന്ന് ഒരു ട്യുബിളി രക്ഷിതാവിനെ ഉണ്ടാക്കി യാത്രാബത്ത പൂര്ണമായും കൈപ്പറ്റി!).
നല്ല തണുപ്പുള്ള രാത്രി, ചെറിയൊരു മഴ തോരാതെ നില്ക്കുന്നുണ്ട്,ബസ്സിൽ അകെ പത്തു പതിനഞ്ചു പേരെ കാണൂ, മിക്കവരും  ചെറിയ മയക്കത്തിലാണ്,എനിക്ക് ചെറിയൊരു പേടിയുണ്ട് ,കാരണം അസമയത്തുള്ള അതും തനിച്ചു ഇത്രയും ദൂരം യാത്ര ചെയ്യുന്നത് ആദ്യമായാണ്‌.
എന്റെ സഹായാത്രികാൻ മേല്പറഞ്ഞ വൃദ്ധൻ , വര്ഷങ്ങളുടെ പരിചയം ഉള്ള ഒരാളെപ്പോലെ എന്നോട് സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി,അതും നട്ടപ്പാതിരക്ക് നാല്പ്പത് വര്ഷം മുമ്പുള്ള അയാളുടെ റൊമാന്റിക്‌ പ്രണയ കഥ !
ഞാൻ ഒരു മലപ്പുറത്ത്കാരനാണ്, ഭാര്യ സഹോദരൻ(അളിയൻ ) എന്ന പ്രതീതിയിലും ആവേശ ത്തിലുമാണ് അയാൾ എന്നെ കണ്ടത്, കാരണം മറ്റൊന്നുമല്ല;നാല്പത് വര്ഷം മുമ്പ് അയാള് ജീവന് തുല്യം സ്നേഹിച്ചത് മലപ്പുറത്തെ നിലമ്പൂർ കാരിയായ ഒരു പെണ്ണിനെയായിരുന്നു, ഒരു നോവൽ വായിക്കുന്ന ആസ്വാ ദനത്തോടെ ഞാൻ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കഥ മുഴുവൻ കേട്ടു .
പച്ചയായ ജീവിതത്തിന്റെ തത്വശാസ്ത്രം ഏറെ ഭംഗിയോടെ പറയാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ സത്യത്തിൽ അദ്ദേഹത്തെ നമിച്ചു പോയി .
'ചെറുപ്പത്തിലെ പിതാവ് നഷ്ട്ടപ്പെട്ട എനിക്ക്  അഞ്ചു സഹോദരിമാരുടെയും ഉമ്മയുടെയും പട്ടിണി അകറ്റാൻ ഏറെ ത്യാഗങ്ങൾ സഹിക്കേണ്ടി വന്നു, പ്രയാസങ്ങളുടെ വഴികളത്രയും താണ്ടി ഇളയ സഹോദരിയുടെ വിവാഹം വരെ നടത്തി, സ്വന്തം വിവാഹത്തെ കുറിച്ചു ആലോചിക്കാൻ തുടങ്ങിയത് തന്നെ 32 വയസ്സ് കഴിഞ്ഞപ്പോഴാണ് ,ആ ഇടക്കാണ് മലപ്പുറത്തെ നിലമ്പൂർ കാരിയായ ഒരു പെണ്ണിനെ പരിചയപ്പെടുന്നതും കടുത്ത പ്രേമത്തിലാകുന്നതും , ഏറെ ദൂരെ ചങ്ങനാശ്ശേരി കാരനായ ഒരുത്തനു മകളെ വിവാഹം ചെയ്തു കൊടുക്കാൻ പെണ്ണിന്റെ പിതാവ് വിസമ്മതിച്ചു .
വീട്ടുകാരുടെ  സമ്മതമില്ലാതെ ഇറക്കി കൊണ്ട് വരാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും പദ്ധതി നടന്നില്ലെന്ന് മാത്രമല്ല ;കുറച്ചു ദിവസം ജോലിക്ക് പോകാൻ കഴിയാത്ത വിധം തടി കേടവുകയും ചെയ്തു ... അവളെ ഏതോ പേർഷ്യക്കാരൻ (ഗൾഫിൽ ജോലിയുള്ളവൻ ) കല്യാണം കഴിക്കുകയും  സുഖമായി ജീവിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു............'
ഇങ്ങനെ പോകുന്നു അയാളുടെ കഥകൾ .
എല്ലാ കാര്യങ്ങൾക്കും വ്യക്തമായ ന്യായം കണ്ടെത്തുന്ന അയാൾ പിന്നെ ഒരിക്കലും ഒരു വിവാഹത്തിനു മുതിര്ന്നില്ല . പ്രായാധിക്യത്തിന്റെ പോരുത്തക്കേടുകളോട്  പൊരുതുന്ന അയാൾക്ക് ഒന്നും ബാക്കിയില്ല . പെണ്ണും പിടക്കോഴിയുമില്ലത്ത അയാളെ തിരിഞ്ഞു നോക്കാൻ ആരുമില്ല.
ഇന്ന് പത്തു വര്ഷത്തിനിപ്പുറം  ഞാൻ എന്തൊക്കെയോ പഠിച്ചു ജീവിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു, സ്വന്തമായി ഒരു ജോലി സമ്പാദിച്ചു കുടുംബവുമായി മുന്നോട്ടു പോകുന്ന ഞാൻ ചില നിമിഷങ്ങളിലെങ്കിലും ശംസുദ്ധീൻ എന്ന ചങ്ങനാശ്ശേരി കാരനെ ഓർക്കാറുണ്ട് , വെറ്റില മുറുക്കി അല്പം വൃത്തിഹീനമായി വസ്ത്രം ധരിച്ച ആ മനുഷ്യൻ നല്കിയ ചില സൂചകങ്ങൾ ശരിയല്ലേ എന്ന്  ജീവിതം 'അനുഭവിച്ചു' കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ   എന്റെ മനസ്സാക്ഷി എന്നോട് ചോദിക്കാറുണ്ട്.
അയാളുടെ തത്വ ശാസ്ത്രത്തിന്റെ മൂലകം ഇതായിരുന്നു-ആരും സ്വ മനസ്സാക്ഷിക്ക് വേണ്ടി ഒന്നും ചെയ്യുന്നില്ല ;പിന്നെ കർമ്മങ്ങളും ചിന്തകളും എല്ലാം ഒഴുകുന്നത് മറ്റുള്ളവർ തീര്ത്ത ദുര്ഘട വഴികളിലൂടെ മാത്രം !
എനിക്ക് ബസ്സ്‌ യാത്ര വളരെ ഇഷ്ട്ടമാണ് ,ബസ് ജീവനക്കാരോട് തീർത്താൽ തീരാത്ത അമര്ഷവും (പണ്ട് കണസഷൻ കാർഡ്‌ കാണിക്കുമ്പോൾ കണ്ടക്ടറുടെ അസഹനീയത കണ്ടു മടുത്തത് കൊണ്ട്!).
ദുബായിൽ നിന്ന് ലീവിന് നാട്ടിൽ വന്ന ഞാൻ ഒരു വൈകുന്നേരം രണ്ടു കിലോ മീറ്റർ ദൂരം ബസ്സിൽ യാത്ര ചെയ്തു  വീടിനടുത്തെ ചെറിയ അങ്ങാടിയിൽ ബസ്സിറങ്ങി വരുമ്പോൾ എന്റെ ഒരു സുഹൃത്ത് ' നീ വല്ലാത്ത ഒരു പിശുക്കാൻ തന്നെ ' വീട്ടില് വണ്ടിയുണ്ട്,എന്നാലും ഒരു ഓട്ടോ എങ്കിലും വിളിച്ചു പൊയ്കൂടെ'  എന്നു.....
നാട്ടിൽ നാലു പേര് ഒന്നിച്ചു ഒരു ഓട്ടോയിൽ  അല്പം പ്രയാസപ്പെട്ടു യാത്ര ചെയ്യുന്നത് കണ്ട ദുബായിലെ ഒരു സുഹൃത്ത് 'നീയൊക്കെ  ദുബൈയുടെ പേര് കളയാൻ ഇറങ്ങിതിരിച്ചവനാണ്'.   വീട്ടില് വരുന്ന ഭിക്ഷക്കാരനു  പത്തു രൂപ കൊടുക്കാൻ പേടിയാണ് -ചിലപ്പോൾ മുഖത്തേക്ക് വലിച്ചെറിയും ,
കടകളിൽ സാധനം വാങ്ങി ക്യാഷ് കൊടുക്കുമ്പോൾ രണ്ടു രൂപ,  അഞ്ചു രൂപ ഇതൊന്നും ബാക്കി ചോദിക്കാൻ പാടില്ല .
വീട് , വാഹനങ്ങൾ , വീട്ടിലെ വിവിധ ഫങ്ങ്ഷനുകൽ , ധരിക്കുന്ന വസ്ത്രങ്ങൾ ഇവയിലൊന്നും വീട്ടുകാരാൻ എന്നുള്ള നിലയിൽ ശരാശരി മലയാളിക്ക് യാതൊരു അഭിപ്രായ സ്വാതന്ത്രവും ഇല്ല;എല്ലാം തീരുമാനിക്കുന്നത് മറ്റുള്ളവർ എന്ത് വിജാരിക്കും എന്ന ദുര്ബലമായ വികാരമാണ്  .
എന്ത് ചെയ്യുമ്പോഴും ഈ ദൌർബല്യം ഓരോ വ്യക്തിയും വേട്ടയാടുന്നു . അല്ല എന്ന് നിവര്ന്നു നിന്ന് പറയാൻ കഴിയുന്നുണ്ടെങ്കിൽ ഓര്ക്കുക ,നിങ്ങൾ സാമൂഹ്യ മുഖ്യ ധാരയിൽ നിന്ന് പുറത്താണ് . വീട്ടിലെ ഉപ്പയും ഉമ്മയും സഹോദരങ്ങളും ഭാര്യയും ചെറിയ കുട്ടി വരെ ഇടക്ക് ചോദിക്കുന്ന ചില ചോദ്യങ്ങള്ക്ക് ശരിക്കുള്ള ഉത്തരം പറയാൻ തുനിഞ്ഞാൽ ഒരു പക്ഷെ  സാമൂഹ്യ മുഖ്യ ധാരയിൽ നിന്നല്ല ,  വീട്ടില് നിന്ന് തന്നെ പുറത്താകും !
എഴുതാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ ഉണ്ടായിരുന്ന ഊര്ജ്ജ സ്വലത വായനക്കാര് എന്ത് വിജാരിക്കും എന്ന് ഭയന്ന് നഷ്ട്ടപ്പെട്ടതിനാൽ  അനവസരത്തിൽ ഇവിടെ അവസാനിപ്പിക്കുന്നു!!!
'ആരും സ്വ മനസ്സാക്ഷിക്ക് വേണ്ടി ഒന്നും ചെയ്യുന്നില്ല ;പിന്നെ കർമ്മങ്ങളും ചിന്തകളും എല്ലാം ഒഴുകുന്നത് മറ്റുള്ളവർ തീര്ത്ത ദുര്ഘടവഴികളിലൂടെ മാത്രം '!
Posted by CP Mohamed Rafi at 8:09 AM
ഇത് ഇമെയിലയയ്‌ക്കുകഇതിനെക്കുറിച്ച് ബ്ലോഗെഴുതൂ!Twitter ല്‍‌ പങ്കിടുകFacebook ല്‍‌ പങ്കിടുകപിന്ററസ്റ്റിൽ പങ്കിടുക
2013, ഏപ്രിൽ 18, വ്യാഴാഴ്‌ച
അങ്ങനെ ഭൂമയൊന്നു കുലുങ്ങി ,
ഏപ്രിൽ പതിനാറ് (2013) ,ഇറാനിൽ തുടങ്ങി പാകിസ്ഥാൻ വഴി മിക്ക ഗൾഫ്‌ രാജ്യങ്ങളെയും ചെറുതായൊന്നു പുല്കി കൊണ്ടാണ് കുലുക്കം കടന്നു പോയത്.
അന്ന് പലതും സംഭവിച്ചു,ഉച്ചക്ക് ശേഷം ഏകദേശം രണ്ടു മണി സമയം,ബഹുനില കെട്ടിടങ്ങൾക്ക് മു കളിൽ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന ഓഫീസുകളി ൽ കമ്പ്യൂട്ടർ ,കസേരകൾ ഫ്ലവർ വേഴ്സ് എല്ലാം കിടുകിടാ വിറക്കാ ൻ തുടങ്ങി, ചിലതൊക്കെ മറി ഞ്ഞുതാഴെവീണു ,
പേടിച്ചു വിറച്ചു താഴെ അസ്സംപ്ളി പോയിന്റ്‌ വരെ എത്തിയത് ആലോചിക്കാൻ പോലും വയ്യ, അടുത്ത കുലുക്കം എപ്പോഴെന്നുപ്രതീക്ഷിച്ചു പേടിച്ചു നില്ക്കുകയാണ്.
രണ്ടു വര്ഷം മുമ്പ് പ്രിയപ്പെട്ടവരെ ഒരു വേള ഉപേക്ഷിച്ചു നാട്ടിൽ നിന്ന് ദുബൈ ലേക്ക് വിമാനം കയറുമ്പോൾ ഇത്തരം ഒരു കാര്യം തീരെ ആലോചിച്ചില്ല.
രണ്ടു സഹോദരിമാരെ കെട്ടിച്ചു വിടാനുണ്ട് ,വീടിന്റെ തറ പണി തന്നെ മുഴുവൻ തീര്ന്നില്ല,പടച്ചവന്റെ വല്ലാത്തൊരു പരീക്ഷണം തന്നെ,എന്നാലും ചില ആൾക്കാർക്ക് ഒരു കൂസലുമില്ല,അവർ തമാശയും പറഞ്ഞു നില്പ്പാണ്‌, ചിലപ്പോ അവര്ക്കൊന്നും എന്നെ പോലെ കഷ്ട്ടപ്പാടുകൾ ഒന്നും ഉണ്ടാകില്ല,എന്നാലും ജീവനെപേടി യെങ്കിലും വേണ്ടേ?
നാട്ടിലെ ഓരോ ചിന്തകളാണ് മനസ്സിനെ വല്ലാതെ അലോസരപ്പെടുത്തുന്നത് , വീട്ടിലെ ഓരോരുത്തരുടെയും മുഖങ്ങളാണ് മനസ്സിലൂടെ മിന്നി മറയുന്നത്,ഇത് ഈ ലോകത്തെ അവസാന ദിവസം ആകുമോ?
ആകാശം കറുത്തു, ഇടി പോലെ ഒരു മുഴക്കം ,ചെവി കൊട്ടിയടക്കപ്പെട്ട പോലെ ,ഇപ്പൊൾ ജനങ്ങൾ എല്ലാവരും പേടി ച്ചിട്ടുണ്ട് ,വിജനമായ സ്ഥലങ്ങളിലേക്ക് ഓടുകയാണ്  .
ഇത് ദുബായിലെ ജുമൈറ യാണ് , യുറോപ്യൻ മാരടക്കംഎത്രയോ വിദേശികൾ ആസ്വാദനം മാത്രം ലക്ഷ്യമാക്കി ഉരിഞ്ഞാടുന്ന സ്ഥലമാണ്,അംബര ചുംബികളായ കെട്ടിടങ്ങൾ കഴിച്ചാൽ പിന്നെ കടലും റോഡും ,എങ്ങോട്ട് പോകും ,അതാ തുടങ്ങികഴിഞ്ഞു.
കെട്ടിടങ്ങള നിലം പൊത്തുന്നു! സ്ത്രീകളടക്കം വൃദ്ധരും കുട്ടികളും വാവിട്ടു അട്ടഹസിക്കുന്നു, ഓരോ ബഹുനില കെട്ടിടങ്ങൾ നിലം തൊടുമ്പോൾ എന്തൊരു ശബ്ദമാണ്,
ആൾകൂട്ടത്തിൽ ഞാനും ഉറക്കെ കരയുന്നുണ്ട്,
ദൈവം ഉള്ളവനും ഇല്ലാത്തവനും ദൈവത്തെ വിളിക്കുന്നു,എത്രയോ പേർ കെട്ടിടങ്ങൾക്ക് അടിയിൽ പെട്ടിട്ടുണ്ട്,എത്രയോ പേര് ഞെരിഞ്ഞമര്ന്നിട്ടുണ്ട് , അങ്ങിങ്ങ് തീപടലങ്ങൾ ,ഭൂമി ക്ഷോ ഭിക്കുക മാത്രമല്ല;എന്തൊക്കെയോ നടക്കുന്നുണ്ട്,ഇല്ല ഒരിക്കലും രക്ഷയില്ല ,എല്ലാം മറന്നു തിമിര്ത്താടിയിരുന്ന ഈ പ്രദേശം മനുഷ്യന്റെ പച്ച ജഡങ്ങൾ കൊണ്ട് നിറയാൻ പോകുന്നു.
ഇല്ല ഭൂമി ലാഞ്ചുകയാണ് ശരിക്ക് നില്ക്കാൻ ബാലന്സ് കിട്ടുന്നില്ല ,ഞാൻ ഊര വളച്ചും കാലുകൾ ശരിക്ക് വെച്ചും ബാലന്സ് കിട്ടാൻ ശ്രമിക്കുന്നു ,വലിയ കാറ്റും വീശാൻ തുടങ്ങി,ജീവന്റെ അവസാന നിമിഷം തന്നെ
വലിയ വീമ്പിളക്കി ശാസ്ത്രീയമായി നിര്മിച്ച നൂറു നിലയുള്ള കെട്ടിടം അതാ വരുന്നു എന്റെ നേരെ,പടച്ചവനേ ............. ഞാൻ ഉറക്കെ കരഞ്ഞു,
'എന്താടാ കഴുതേ നീ ആളുകളെ ഉറങ്ങാനും സമ്മതിക്കില്ലെ ?'
എന്റെ രണ്ടട്ടി കട്ടിലിന്റെ മുകളിലെ ഭാഗത്ത് കിടക്കുന്ന അല്പം പ്രായം ചെന്ന ചേട്ടന്റെ ചോദ്യം കേട്ടാണ് ഞാൻ ഉണര്ന്നത്,എന്റെ ആക്രോശങ്ങൾ കേട്ട് ഇടുങ്ങിയ ഈ റൂമിലെ പന്ത്രണ്ടു പേരും ഉണര്ന്നു കഴിഞ്ഞിരുന്നു .
മനസ്സിന്റെ ഓരോ വികൃതികൾ !!
Posted by CP Mohamed Rafi at 4:39 AM
ഇത് ഇമെയിലയയ്‌ക്കുകഇതിനെക്കുറിച്ച് ബ്ലോഗെഴുതൂ!Twitter ല്‍‌ പങ്കിടുകFacebook ല്‍‌ പങ്കിടുകപിന്ററസ്റ്റിൽ പങ്കിടുക
2013, ഏപ്രിൽ 17, ബുധനാഴ്‌ച
ആയിരം രൂപ കൈക്കൂലി കൊടുക്കാൻ ഇല്ലാത്തതിന്റെ പേരില് ഒരു സഹോദരിക്ക് സഹിക്കേണ്ടി വന്ന ത്യാഗത്തിന്റെയും മാനഹാനിയുടെയും സത്യം വിളിച്ചു പറയുന്ന ഒരു റിപ്പോർട്ട്‌ ഇന്നത്തെ പത്രത്തിൽ കണ്ടതാണ്,
സംഭവം നടന്നത് തമിഴ് നാട്ടിലെന്നു കരുതി കേരളീയരായ നമുക്ക് സമാധാനിക്കാം !
പക്ഷെ ഇത് തമിഴ് നാട്ടില മാത്രം നടക്കുന്ന ഒരു ശീലമായി നമുക്ക് തള്ളിക്കളയാനാകില്ല ,
രാജ്യത്തെ ഒട്ടുമിക്ക സര്ക്കാര് സേവനങ്ങളും കൈകൂലി ക്കാരുടെ കരങ്ങളിലാണ് എന്നത് പച്ചയായ സത്യം
ഇതിനു രഹസ്യമായോ പരസ്യമായോ സപ്പോര്ട്ട് ചെയ്യാൻ നമ്മുടെ രാഷ്ട്ര 'സേവകരായ ' രാഷ്ട്രീയ കള്ളന്മാരും കൂട്ടുനില്ക്കുന്നു എന്നത് എത്ര യഥാര്ത്യമാണ്. വില്ലേജ് ഓഫീസ് മുതൽ രാജ്യത്തിന്റെ ഭരണ സിരാകേന്ദ്രങ്ങളിൽ വരെ അഴിമതിയുടെയും കൈകൂലി യുടെയും കറ പുരളാത്ത ആരാണുള്ളത്?
നമ്മുടെ രാജ്യത്തിന്റെ ഈ വൃത്തി കേട്ട മുഖം എന്നെങ്കിലും ശരിയാകുമോ?
ഏറെ കഷ്ട്ടമായി തോന്നുന്നത് ഇത്തരത്തിലുള്ള വാർത്തകളാണ് ,പേറ്റുനോവ് അനുഭാവിക്കുന്ന ഒരു കൂലിവേല ക്കാരിയെ കൈകൂലി ചോദിച്ചു ആദുരാലയ ത്തിൽ നിന്ന് ഇറക്കി വിടുകയെന്നത് എത്രമാത്രം ദയനീയമാണ് .
താഴെ കിടയിലുള്ള ദരിദ്ര ജനവിഭാഗം ഒരു വേള കുറ്റ ക്രിത്യങ്ങളിലെക്ക് വീണു പോവുന്നത് പലപ്പോഴും ഇത്തരം ഘട്ടങ്ങളിലാണ് , കൂലി വേല ചെയ്തു വിശപ്പടക്കാൻ പാട് പെടുന്ന ഒരു കൂട്ടര്ക്ക് എങ്ങനെയാണ് കൈക്കൂലി കൊടുത്ത് അധികാര വര്ഗത്തെ സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ കഴിയുന്നത്?
കെടുതി കളോടും ദാരിദ്രത്തോടും കലഹിച്ചു സ്വന്തം മക്കളെ വിൽക്കാൻ പോലും നിര്ബന്ധിതരാകുന്ന എത്രയോ അമ്മമാർ നമ്മുടെ ഗ്രാമങ്ങളിലും നഗരങ്ങളിലും ഉണ്ട് .
പത്രങ്ങളിലോ ടിവി യിലോ ഒരു റിപ്പോർട്ട്‌ വന്നാൽ മാത്രം ശ്രദ്ധിക്കുകയും പിന്നീടു അവഗണിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു കാര്യമായി ഇത്തരം കുറ്റ കൃത്യങ്ങൾ മാറി എന്നത് ഏറെ ദുഖകരം തന്നെയാണ് ..
Posted by CP Mohamed Rafi at 10:47 AM
ഇത് ഇമെയിലയയ്‌ക്കുകഇതിനെക്കുറിച്ച് ബ്ലോഗെഴുതൂ!Twitter ല്‍‌ പങ്കിടുകFacebook ല്‍‌ പങ്കിടുകപിന്ററസ്റ്റിൽ പങ്കിടുക
2013, ഏപ്രിൽ 15, തിങ്കളാഴ്‌ച
ഒരു കൊച്ചു പ്രേമത്തിന്റെ ഓര്മക്ക്
പത്താം ക്ലാസ് കഴിയുമ്പോൾ സാധാരണ ഗതിയിൽ ആവറേജ് നിലവാരമുള്ള എല്ലാ കുട്ടികള്ക്കും തോന്നുന്ന ഒരു വിജാരമുണ്ട്‌ ; അധ്യാപകരുടെയും വീട്ടുകാരുടെയും ചീത്തയും കേട്ട്കുത്തിരുന്നു പഠിക്കേണ്ട ഒരു കാലം ഇതോടെ അവസാനിക്കുകയാണ്,ഇനി സയൻസെങ്കിൽ സയന്സ് മാത്രം ,കൊമേഴ്സ്‌ എങ്കിൽ അത് മാത്രം ,പഠിച്ചു കഷ്ട്ടപ്പെടെണ്ട കാലം കഴിഞ്ഞു !
പത്താം ക്ലാസ്സിൽ കുറച്ചു തരക്കേടില്ലാത്ത മാര്ക്ക് കിട്ടിയത് കൊണ്ട് എന്റെ കൂട്ടുകാരനും തോന്നി സയന്സ് എടുത്തു പഠിക്കാം എന്ന് ,അങ്ങനെ അവനും ജില്ലയിലെ ഏറ്റവും നല്ല സ്കൂളിൽ തന്നെ പ്ലസ് ടുവിനു അഡ്മിഷൻ കിട്ടാൻ ശ്രമിച്ചു ,ഒടുവിൽ പ്രവേശനം കിട്ടി,
ഇനി അടിച്ചു പൊളിച്ചു ക്യാമ്പസ് ആസ്വദിച്ചു ജീവിക്കേണ്ട സമയം , കാണാൻ കൊള്ളാവുന്ന ഏതെങ്കിലും പെണ് പിള്ളേരെ കിട്ടുകയാണെങ്കിൽ നല്ലൊരു പ്രേമവും (നേരം പോക്കിന്) സാധിപ്പിച്ചെടുക്കം എന്നൊക്കെ കരുതി ആദ്യത്തെ ദിവസം ക്ലാസ്സിൽ ചെന്നു.
അല്പം വൈകിയാണ് ക്ലാസിൽ എത്തിയത്;ക്ലാസ് ഇൻചാർജ് - സുവോളജി മാഷ്‌ മൻസൂര് സാറിന്റെ ഉപദേശ പ്രസംഗം തുടങ്ങി കഴിഞ്ഞിരുന്നു,
":കയറട്ടെ സാർ ' എന്ന് വാതിക്കൽ ചെന്ന് ഉറക്കെ ചോദിച്ചു, മാഷ്‌ അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് ഒരുമാതിരി ഒരു നോട്ടം ,കുട്ടികളൊക്കെ കളിയാക്കി ചിരിച്ചു 'അങ്ങനെ ആദ്യ ദിനം തന്നെ താറുമാറായി എന്ന് പറയാം,എന്തായാലും കയറി ഇരിക്കടോ എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോ ബാക്കിലെ ബെഞ്ചിൽ അവനും കിട്ടി ഒരു സീറ്റ്. മൻസൂര് സാർ തന്റെ പ്രസംഗം തുടർന്ന്,"നിങ്ങളുടെ അമ്മായിയുടെ മക്കളോ ബന്ധുക്കളോ ഒക്കെ ഒരു പക്ഷെ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവും പത്താം ക്ലാസ് കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ +1 നു കൂടുതലൊന്നും പഠിക്കേണ്ട പ്ലസ്റ്റു ആകുമ്പോ ഒന്ന് ശ്രദ്ധിച്ചാൽ മതി എന്ന്, ഞാൻ ഇപ്പോൾ തന്നെ പറയുകയാണ്‌,മര്യാദക്ക് പഠിക്കാൻ അല്ലാതെ വല്ല ഉദ്ദേശവും മനസ്സില് വെച്ചു ആരെങ്കിലും ഇവിടെ വന്നിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ ഇപ്പോൾ തന്നെ വേറെ എങ്ങോട്ടെങ്കിലും പോകുന്നതായിരിക്കും നല്ലത്"
ഇയാൾ എന്നെ ഉദ്ദേശിച്ചാവും ഇതൊക്കെ പറഞ്ഞത്,എന്ന് അവൻ കരുതിയെങ്കിൽ അതിൽ തെറ്റൊന്നും ഇല്ല.
രണ്ടാം ദിവസമാണ് അവളെ ശ്രദ്ധയിൽ പെടുന്നത് , പ്രഥമ കാഴ്ച്ചയിൽ തന്നെ വല്ലാതെ ഇഷ്ട്ടപ്പെട്ടു. എങ്ങനെ പ്രോപോസ് ചെയ്യും ,ആദ്യം പരിചയപ്പെടാം,
പിന്നെ പിന്നെ കാര്യങ്ങൾ പറയാം ,തീരുമാനിച്ചു .
മൂന്നാം ദിവസമാണു മൻസൂർ മാഷിന്റെ മറ്റൊരു (വൃത്തി കെട്ട )
മുഖം ശ്രദ്ധയിൽ പെടുന്നത് , റീഡിംഗ് റൂമിൽ പത്രങ്ങളും മാഗസിനുകളും പരതി കൊണ്ടിരുന്ന കുട്ടികൾക്കിടയിൽ ഒരേ ക്ലാസിലെ ഒരാണ്‍ കുട്ടിയും പെണ്‍കുട്ടിയും പരസ്പരം എന്തൊക്കെയോ പറയുന്നു ചിരിക്കുന്നു,
ചെറിയൊരു പ്രേമ-പ്രണയ കെമിസ്ട്രി പ്രവത്തിക്കുന്നോ എന്ന് സംശയം
മൻസൂര് മാഷിന്റെ ശ്രദ്ധയിൽ പെട്ടതും നാടൻ ചീത്ത വിളി ,ഒരു വടിയെടുത്തു രണ്ടെണ്ണം കൊടുത്താൽ അവറ്റകൾക്ക് ഇത്രയും വിഷമം ഉണ്ടാവില്ല;എല്ലാവരും നിശബ്ദരായി പേടിച്ചിരിക്കുന്നു,ഒരു ഭൂകമ്പം പോലെ അയാളുടെ അട്ടഹാസം!
അന്നുച്ചക്ക് ഭക്ഷണം കഴിച്ചു റൂമില ഇരിക്കുമ്പോഴാണ് ആ അസുലഭ മുഹൂര്ത്തം ആഗാതമായത്;മറ്റൊന്നുമല്ല പ്രേമ ഭാജനത്തോട് പരിചയപ്പെടാൻ ഒരവസരം ദൈവം തന്നിരിക്കുന്നു,അല്പം നാണം ഉണ്ടെങ്കിലും അതൊന്നും പ്രകടിപ്പിക്കാതെ പേര് ചോദിച്ചു.... പത്താം ക്ലാസ് വരെ പഠിച്ച സ്കൂൾ ,അങ്ങനെ എല്ലാം എല്ലാം .... അവസാനം ഉപ്പ ഉമ്മ ഇവരെ കുറിച്ചായി ചോദ്യം,ഉപ്പ മാഷ്‌,ഇവിടെത്തെ മൻസൂര് മാഷ് !
പ്രേമവും പ്രണയവും ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് ആവിയായി.
കുറെ കാലങ്ങൾക്ക് ശേഷം ദുബായില നിന്ന് വിവാഹം കഴിക്കാനായി നാട്ടിൽ എത്തി ,കാര്യങ്ങളൊന്നും ശരിയാകാതെ വന്നപ്പോൾ ,വെറുതെ ചോദിച്ചതാണ് നീ കുറെ പഠിച്ചതല്ലേ,പടിപ്പു കാലത്ത് പ്രണയം ഒന്നും ഉണ്ടായില്ലേ എന്ന്
ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കൽ മാത്രം മുള പൊട്ടിയ ഒരു പ്രണയത്തെ കുറിച്ചുള്ള സുഹൃത്തിന്റെ ഒര്മയാണ് ഇത്.
Posted by CP Mohamed Rafi at 1:15 AM
ഇത് ഇമെയിലയയ്‌ക്കുകഇതിനെക്കുറിച്ച് ബ്ലോഗെഴുതൂ!Twitter ല്‍‌ പങ്കിടുകFacebook ല്‍‌ പങ്കിടുകപിന്ററസ്റ്റിൽ പങ്കിടുക
വളരെ പുതിയ പോസ്റ്റുകള്‍ വളരെ പഴയ പോസ്റ്റുകള്‍ ഹോം
ഇതിനായി സബ്‌സ്ക്രൈബ് ചെയ്ത: പോസ്റ്റുകള്‍ (Atom)
എന്റെ പൂര്‍ണ്ണമായ പ്രൊഫൈൽ കാണൂ
എന്‍റെ ബ്ലോഗുകള്‍ നിങ്ങള്‍ക്ക് ഇഷ്ട്ടപ്പെടുന്നോ?
വാട്ടര്‍‌മാര്‍‌ക്ക്ടെം‍പ്ലേറ്റ്. mammuth നൽകുന്ന ടെംപ്ലേറ്റ് ചിത്രങ്ങൾ. Blogger പിന്തുണയോടെ.