ml en en en en en en en en en en en en en en en es en en ml en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en en en en en en en ml en ml ml en en ml en en ml es ml ml en ml en ml en ml en en en en en en en en en ml en en en en en en en en en en en ml en en en en en
ഓര്‍ക്കുക ഈ നിമിഷം, ഓര്‍ക്കുക ഞങ്ങളെ -White Crow Art Daily
May 7, 2017 | Sunday
ക്രിസ്മസ് അടുത്ത സമയം. റിക്ക് ഒരു സുഹൃത്തിന്‍റെ തുണിക്കടയില്‍ നടക്കുന്ന പാര്‍ട്ടിയില്‍ കുടിച്ചുപൂസായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
വെസ്റ്റ് ലണ്ടനിലെ ഭേദപ്പെട്ട ഭാഗത്തെ വലിയ ഒരു കടയാണത്. ഇന്ന്‍ രാത്രി അവിടെ ജോലി ചെയ്യുന്ന പെണ്‍കുട്ടികള്‍ കറുത്ത് തിളങ്ങുന്ന ഉടുപ്പുകളും വെള്ള വെല്‍വെറ്റ് മുയല്‍ച്ചെവികളും പൊക്കം കൂടിയ ചെരിപ്പുകളുമൊക്കെയായി നന്നായി അണിഞ്ഞൊരുങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. റിക്കും ഡാനിയേലും എത്തിയപ്പോള്‍ പെണ്‍കുട്ടികള്‍ ഷാംപെയിനും മധുരിപ്പിച്ച വൈനും മിന്‍സ് പൈകളും ഒക്കെ ട്രേകളില്‍ കൊണ്ടുനടക്കുന്നു. അതിലും നല്ല സ്വാഗതം വേറെയെന്തുണ്ട്?
റിക്കിന്‍റെ മകന്‍ ഡാനിയേലിനെ പെണ്‍കുട്ടികള്‍ അവന്‍റെ ഉന്തുവണ്ടിയില്‍ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങാന്‍ സഹായിച്ചു. പിന്നെ അവന്‍റെ ചുവന്ന കുഞ്ഞിക്കുപ്പായം ഊരിയിട്ട് കുട്ടികളുടെ മുറിയില്‍ കൊണ്ടുചെന്നാക്കി. റിമോട്ട് കണ്ട്രോളില്‍ ചീറിപ്പായുന്ന ഇലക്ട്രോണിക് കളിപ്പാട്ടങ്ങള്‍ ആയിരുന്നു അവിടെ മുഴുവന്‍. ഒരു ചെറിയ സീ-സോയില്‍ ചുറ്റുവട്ടത്തുള്ള കുട്ടികള്‍ നേരത്തെ തന്നെ കളി തുടങ്ങിയിരുന്നു. റിക്ക് നിലത്തു കുത്തിയിരുന്നു. ഡാനിയേല്‍ നേരം വൈകിയതൊന്നും വകവെക്കാതെ ഇലക്ട്രോണിക് കളിപ്പാട്ടങ്ങളുടെ പിറകെ ഓടുകയും, ഒരു പിംഗ് പോംഗ് ബോള്‍ തുറന്നു കിടന്ന ജനലിലൂടെ പുറത്തേയ്ക്കെറിയുകയും, ഒരു ഡോള്‍സ് ഹൌസ് പൊളിച്ചടുക്കുകയും ചെയ്തു – ഈ കൊതിപ്പിക്കുന്ന കളിപ്പാട്ടങ്ങളൊക്കെ ശരിക്കും വില്പനക്കുള്ളതാണെന്നൊന്നും അവന് മനസ്സിലായില്ല.
റിക്ക് ഒരു മണിക്കൂര്‍ മുന്‍പേ കുടി തുടങ്ങിയിരുന്നു. പാര്‍ട്ടിക്ക് വരുന്ന വഴിയില്‍ അവര്‍ ഒരു ബാറില്‍ കേറി. കല്യാണത്തിന് മുന്‍പ് റിക്ക് സ്ഥിരം പോയിരുന്ന സ്ഥലം. അവിടെ രണ്ടര വയസ്സുകാരന്‍ ഡാനിയേല്‍ രോമപ്പുതപ്പുള്ള സ്റ്റൂളില്‍ വലിഞ്ഞുകയറി അവന്റെ അച്ഛന്‍റെയരികില്‍ ഇരിപ്പുറപ്പിച്ചു. നേരം വൈകും മുന്‍പേ മിനുങ്ങാനെത്തിയവരുടെ നിരയില്‍ അവനും.
“ഇവന് കുറച്ചു പരിശീലനം കൊടുക്കുവാ ഞാന്‍”, ബാര്‍മെയ്‌ഡിനോട് റിക്ക് പറഞ്ഞു. “ദേ ഡാനിയേല്‍, ഇവളോട്‌ ഒരു ബിയര്‍ ചോദിച്ചേ.”
ഡാനിയേല്‍ ഒരു തീപ്പെട്ടി കയ്യിലെടുത്തു. “ശ്…ശ്…”
റിക്ക് അത് തുറന്ന്‍ ഒരു കൊള്ളി കത്തിച്ചു. അത് ഊതിക്കെടുത്തിയ നിമിഷംഡാനിയേല്‍ പറഞ്ഞു, “ഇന്നീം”. അങ്ങനെ രണ്ടു തീപ്പെട്ടിയിലെ കൊള്ളികള്‍ മുഴുവന്‍ കത്തിച്ച് ഊതിക്കെടുത്തി ആഷ് ട്രേ നിറച്ചു. ഓരോ കൊള്ളി കത്തുമ്പോഴും അത് കുഞ്ഞിന്‍റെ മുഖം വെളിച്ചത്തില്‍ നിറയ്ക്കുകയും അവന്‍റെ കവിളുകള്‍ വികസിപ്പിക്കുകയും ചുണ്ടുകള്‍ ചുളിക്കുകയും ചെയ്തു. വെളിച്ചംഅവസാനിക്കുമ്പോള്‍ മ്ലാനത ഒരു ഫാഷനാക്കിയ ബാറില്‍ അവന്‍റെ ചിരി അലതല്ലി.
“ശ്-കോപ്പ്-ശ്”, ഒരു ദുര്‍മോന്തക്കാരന്‍ കുടിയന്‍ പിറുപിറുത്തു.
“എന്തേലും പറഞ്ഞാരുന്നോ?” സ്റ്റൂളില്‍ നിന്ന് ഊര്‍ന്നിറങ്ങി റിക്ക് ചോദിച്ചു.
റിക്ക് കുട്ടിയെ റെയ്ന്‍ കോട്ടിനുള്ളില്‍ കയറാനും തലയ്ക്കുമുകളില്‍ ഉയര്‍ന്നും ചെവികളുടെ വശങ്ങള്‍ മൂടിയും കിടക്കുന്ന തൊപ്പിയിട്ട് താടിക്കു കീഴെ കെട്ടിവെക്കാനും ഒക്കെ ഉത്സാഹിപ്പിച്ചു. നിറയെ നാപ്പികളും ജ്യൂസും പലതരം സ്നാക്കുകളും വൈപ്പുകളും കളിപ്പാട്ടങ്ങളും ഉള്ള ബാഗ്‌ റിക്ക് തോളിലിട്ടു. പിന്നെ ഇരുവരും മഴ കോരിച്ചൊരിയുന്ന രാത്രിയിലേക്കിറങ്ങി.
രണ്ടു ദിവസമായി മഴ പെയ്യുന്നു. വാര്‍ത്തകളില്‍ പറയുന്നത് രാജ്യത്ത് പലയിടത്തും വെള്ളപ്പൊക്കം ആണെന്നൊക്കെയാണ്.
പാര്‍ട്ടി നടക്കുന്നിടത്തേയ്ക്ക് പത്തു മിനിട്ട് നടക്കണം. അവിടെ എത്തിയപ്പോഴേക്കും റിക്ക് നനഞ്ഞു കുതിര്‍ന്നിരുന്നു.
ബിസിനസ്സില്‍ വന്‍വിജയം നേടിയവനാണ് റിക്കിന്‍റെ സുഹൃത്ത്‌ മാര്‍ട്ടിന്‍.വാതില്‍ക്കല്‍ വെച്ചേ അവന്‍ റിക്കിനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. മുഖം നിറയെസന്തോഷവുമായി ചുറ്റും അവന്‍റെ ജോലിക്കാര്‍. നല്ല പ്രകാശസംവിധാനമുള്ള കടയില്‍ നിറയെ റിക്കിന് ഒരിക്കലും വാങ്ങാന്‍ പറ്റാത്ത തരം വിലയുള്ളവസ്ത്രങ്ങള്‍. മാര്‍ട്ടിനു കുട്ടികളില്ല, അയാള്‍ ഡാനിയേലിനെ കാണുന്നത് ആദ്യമായാണ് താനും. ഇരുപതു വര്‍ഷം മുന്‍പ് എഡിന്‍ബറവ് ഫ്രിന്‍ജില്‍ റിക്ക് അഭിനയിച്ച ഒരു നാടകത്തില്‍ വസ്ത്രകല ചെയ്തത് മുതല്‍ മാര്‍ട്ടിന്‍ അയാളുടെ സുഹൃത്താണ്. മാര്‍ട്ടിന് MBE* ലഭിച്ചതില്‍ റിക്ക് അവനെ അനുമോദിച്ചു, എവിടെ മെഡല്‍ എന്ന് ചോദിച്ചു. മാര്‍ട്ടിന്‍റെ ചുറ്റും നിറയെ ആള്‍ക്കാരായിരുന്നു, ആകെ തിക്കും തിരക്കും – സംസാരിക്കാന്‍ ഒന്നും തീരെ സമയം കിട്ടിയില്ല. ചെറിയ വെള്ളക്കപ്പുകളിലെ ചൂടുപിടിപ്പിക്കുന്ന വൈന്‍ റിക്കിന് സന്തോഷമേകി.
കഴിഞ്ഞ നാല് മാസമായി റിക്കിന് അഭിനയിക്കാന്‍ അവസരങ്ങള്‍ ഒന്നും കിട്ടുന്നില്ല. പക്ഷെ പുതുവര്‍ഷത്തില്‍ കുഴപ്പമില്ലാത്ത ഒരു ഓഫര്‍ ഉണ്ട്. ഡാനിയേലുമായി ഈയിടെ ഒത്തിരി പുറത്തു പോക്കുണ്ട്. ആഴ്ചയിലൊരിക്കലെങ്കിലും, റിക്കിന് പറ്റുമെങ്കില്‍, ഡാനിയേലുമായി സെന്‍ട്രല്‍ ലൈന്‍ എടുത്തു വെസ്റ്റ് ഏന്‍ഡിലേക്ക് പോകും. അവിടെ കടകള്‍ക്ക് ചുറ്റും നടക്കും, കഫെകളിലും ഗാലെറികളിലും നിന്ന് എന്തെങ്കിലും വാങ്ങും. റിക്ക് താന്‍ ജോലി ചെയ്ത തീയേറ്ററുകള്‍ ഡാനിയേലിന് കാണിച്ചു കൊടുക്കും. അവിടെ അപ്പോഴുള്ള അഭിനേതാക്കളെ അറിയാമെങ്കില്‍ അവനെ സ്റ്റേജിനു പുറകില്‍ കൊണ്ടുപോയി കാണിക്കും.
റിക്കിന്‍റെ മറ്റു മൂന്നു കുട്ടികള്‍ അയാളുടെ ആദ്യ ഭാര്യയോടോപ്പമാണ് താമസം.അവര്‍ക്ക് കൌമാര പ്രായം കഴിയാറായി. റിക്കിന് എപ്പോഴും വീട്ടില്‍ ഒരു കുട്ടി ഉണ്ടാവുന്നത് വലിയ ഇഷ്ടമാണ്. പറ്റുമ്പോഴൊക്കെ അയാള്‍ ഡാനിയേലിനെപാര്‍ട്ടികള്‍ക്ക് കൊണ്ട് പോകും. ഡാനിയേലിന് വലിയ കണ്ണുകളാണ്; അവന്‍റെമുടിയാകട്ടെ ഇതുവരെ വെട്ടിയിട്ടേയില്ല. പലരും അവന്‍ ഒരു പെണ്‍കുട്ടിയാണെന്ന് തെറ്റിദ്ധരിക്കും. ഡാനിയേല്‍ കൂടെയുണ്ടെങ്കില്‍ ആള്‍ക്കാരൊക്കെ റിക്കിനോട് സംസാരിക്കും, എന്നാല്‍ വളരെ നേരം നിന്ന് സംസാരിക്കേണ്ടി വരികയുമില്ല.
പാര്‍ട്ടിയില്‍ ആള്‍ത്തിരക്കും ബഹളവും കൂടി വന്നു. സാമാന്യം ഭേദമായി കുടിപുരോഗമിക്കുന്നതിനിടെ റിക്ക് പുതുതായി പരിചയപ്പെട്ടവരോട് കുശലം ചോദിച്ചു.ഡാനിയേലിനു പെണ്‍കുട്ടികള്‍ മുട്ടുകാലിലിരുന്ന്‍ ജ്യൂസ്‌ കൊടുത്തു.
അധികം താമസിയാതെ ഡാനിയേല്‍ പറഞ്ഞു, “ഡാഡാ, വീട്ടിപ്പോവാം.”
അവനെ ഉടുപ്പൊക്കെ ഇടീപ്പിച്ച് ഉന്തുവണ്ടിയിലാക്കി റിക്ക് തെരുവിലേയ്ക്ക് നീങ്ങി. മഴയിലൂടെ വീണ്ടും നടപ്പാരംഭിച്ചു. കുറച്ചുപേര്‍ അവരെപ്പോലെ തെരുവിലുണ്ട്. ബസ്സുകളൊന്നുമില്ല; ട്യൂബ് സ്റ്റേഷനിലേയ്ക്ക് കുറച്ചു ദൂരമുണ്ട്. ഒരു ടാക്സി മുകളിലെ ലൈറ്റ് കത്തിച്ച് അവരെ കടന്നുപോയി. റിക്ക് റോഡിലേക്ക് ചാടി അതിന്‍റെ പുറകെ വിളിച്ചുകൂവിയും കൈകള്‍ വീശിയും അതിനെ നിര്‍ത്തിച്ചു.
ലണ്ടന്‍ മുറിച്ചുകടക്കുമ്പോള്‍ മഴവെള്ളം ഒലിച്ചിറങ്ങുന്ന കാറിന്‍റെ ചില്ലുകളിലൂടെ റിക്ക് ക്രിസ്മസ് വിളക്കുകള്‍ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചു. പണ്ട് അച്ഛന്‍റെ കൂടെ ടാക്സിയില്‍ ഇങ്ങനെ നടത്തിയിട്ടുള്ള യാത്രകള്‍ റിക്കിന് ഓര്‍മ്മ വന്നു. അഞ്ചോ ആറോ വയസ്സുള്ളപ്പോള്‍ ഒരു പാര്‍ട്ടിയില്‍ അച്ഛന്‍റെ മടിയില്‍ ഇരുന്നെടുത്ത ഒരു ഫോട്ടോ ഓര്‍മിച്ചു – അതില്‍ ധരിച്ചിരുന്ന ഒരു സില്‍വര്‍ ബോ ടൈ, പിന്നെ ഒരു ക്രിസ്മസ് തുര്‍ക്കിത്തൊപ്പി, ഒക്കെ.
വീട്ടിലെത്തിയ റിക്ക് മയക്കുമരുന്ന് ചേര്‍ത്ത് ഒന്നു പുകവലിക്കുകയും രണ്ടു ഗ്ലാസ്‌ വൈന്‍ അകത്താക്കുകയും ചെയ്തു. നേരം വൈകിയിരുന്നു, പത്തരമണിയോളമായി.ഡാനിയേല്‍ എട്ടുമണിക്ക് ഉറങ്ങാറുള്ളതാണ്. പക്ഷെ അവന്‍ ഇപ്പോള്‍ഉണര്‍ന്നിരിക്കുന്നതൊന്നും റിക്കിന് പ്രശ്നമായില്ല – ആരെങ്കിലും കൂട്ടുള്ളത് നല്ലതല്ലേ. രണ്ടുപേരും റ്റൊമാറ്റോ കെച്ചപ് കൂട്ടി മത്തി ടോസ്റ്റ്‌ ഉണ്ടാക്കിയത് കഴിച്ചു. പിന്നെ ഉച്ചത്തില്‍ സംഗീതം. റിക്ക് ഹോകി-കോകി ഡാന്‍സ് എങ്ങനെ കളിക്കണം എന്ന് മകന് കാണിച്ചു കൊടുത്തു.
അന്ന ചിത്രരചനാക്ലാസ്സില്‍ പോയിരിക്കുകയാണ് – മനുഷ്യരൂപങ്ങള്‍ വരച്ചുപടിക്കാന്‍. സാധാരണ ഈ സമയത്തിനകം വീട്ടിലെത്തേണ്ടതാണ്. എന്താണാവോ ഇന്ന് താമസിക്കുന്നത്? ഒരിക്കലും അങ്ങനെ വൈകാറില്ല. റിക്ക് പുറത്തു പോയിഅന്വേഷിച്ചേനെ, പക്ഷെ ഡാനിയേലിനെ ഒറ്റയ്ക്കാക്കാന്‍ പറ്റില്ല. അവനെ കൂടെ കൂട്ടാം എന്ന് വച്ചാല്‍ ഇനിയും അവനെ ഒത്തിരി മഴ നനയിക്കേണ്ടി വരുകയും ചെയ്യും.
തറയില്‍ മുട്ടുയര്‍ത്തി വച്ചു റിക്ക് കിടന്നപ്പോള്‍ കുട്ടി അയാളുടെ കാലുകളില്‍ പിടിച്ചു ദേഹത്തേയ്ക്ക് നടന്നുകയറി.പിന്നെ അയാളുടെ വയറിനു പുറത്തു ചാടിക്കളിക്കാന്‍ തുടങ്ങി – അതൊരു ട്രാമ്പോളിന്‍ ആണെന്നപോലെ. സാധാരണ ഈ കളി ഡാനിയേല്‍ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നത്രതന്നെ റിക്കിനും ഇഷ്ടമാണ്, പക്ഷെ ഇന്ന് കഴിച്ചതൊക്കെ മേലോട്ടെടുത്തു.
ഇന്നലെയായിരുന്നു റിക്കിന്‍റെ നാല്‍പ്പത്തഞ്ചാം പിറന്നാള്‍. നല്ലതല്ലാത്ത ഒരു പ്രായം,അയാളോര്‍ത്തു – ജീവിതത്തിന്‍റെ മോശം ഭാഗത്തേയ്ക്ക് തള്ളിനീക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു താന്‍. സാധാരണയിലും കൂടുതല്‍ ക്ഷീണവും മ്ലാനതയും ഒക്കെ തോന്നുന്നു എന്ന് മാത്രമല്ല, ഇവയില്‍ നിന്നൊക്കെ പണ്ടത്തെ വേഗത്തില്‍ മടങ്ങിവരവുകള്‍ ഇനി സാധ്യമാണോ എന്നുമയാള്‍ ചിന്തിച്ചു. കഴിഞ്ഞ ഒരു വര്‍ഷത്തില്‍ തന്നെ അയാളുടെ രണ്ടു സുഹൃത്തുക്കള്‍ക്ക് ഹൃദയാഘാതവും മറ്റു രണ്ടു പേര്‍ക്ക് മസ്തിഷ്കാഘാതവും ഉണ്ടായിരുന്നു.
ബോധം കേട്ടു പോയിക്കാണും തനിക്കെന്നയാള്‍ക്ക് തോന്നി. അന്ന തന്നെ കുലുക്കിവിളിക്കുന്നത്‌ അയാള്‍ക്ക്‌ മനസ്സിലാവുന്നുണ്ട്. അതോ അവള്‍ അയാളുടെവരിയെല്ലിനിട്ടു ചവിട്ടുന്നുമുണ്ടോ? കുടിച്ചത് കൂടിപ്പോയിക്കാണും, പക്ഷെ അവളോട്‌ എളുപ്പം പറയണമെന്നുണ്ട് താനൊരു മുഴുക്കുടിയന്‍ ഒന്നുമല്ലെന്ന്.
റിക്കിന് എന്തോ വല്ലാതെ തോന്നി, ഒത്തിരി നേരം അറിയാതെ ഉറങ്ങിയ പോലെ. ഉറക്കത്തില്‍ എന്തൊക്കെയാ സംഭവിച്ചതെന്ന് അന്നയോടു പറയണമെന്നുണ്ട്.മേശയുടെ കാലിലോ മറ്റോ പിടിച്ചു അയാള്‍ സ്വയം മുകളിലേക്കുയര്‍ന്നു വന്നു.
ഡാനിയേല്‍ കയ്യില്‍ ഒരു വൈന്‍ ഗ്ലാസ്സുമായി ഓടി നടക്കുന്നതാണ് അയാള്‍ ആദ്യം കണ്ടത്.
“ഇവിടെന്താ ശരിക്കും നടന്നത്?” അന്ന ചോദിച്ചു.
“ഞങ്ങള്‍ പുറത്തു പോയി.” ഡാനിയേലിന്‍റെ പുറകെ പോയി വൈന്‍ ഗ്ലാസ്‌ തിരികെ വാങ്ങിക്കൊണ്ടു റിക്ക് പറഞ്ഞു. “അല്ലേടാ ഡാന്‍?”
“പൊറത്ത് പോയ്‌, ഡാഡാടെ കൂടെ,” ഡാനിയേല്‍ പറഞ്ഞു. “നല്ല രസമാരുന്നു…ബിസ്കറ്റൊക്കെ ഒണ്ടാരുന്നു. ഡാഡാ കുടിയാരുന്നു…”
“വളരെ നന്ദിയുണ്ട്, ഡാന്‍.” റിക്ക്പറഞ്ഞു.
ഡാനിയേലിന്‍റെ ട്രൌസറും നാപ്പിയും ഒക്കെ താന്‍ മാറ്റിയിരുന്നെന്നു റിക്കിന് മനസ്സിലായി, പക്ഷെ പുതിയത് ഇട്ടു കൊടുക്കാന്‍ മറന്ന് പോയിരിക്കുന്നു. നിലത്തു വട്ടത്തില്‍ കുറെ നനഞ്ഞു കിടക്കുന്നു. ഡാനിയേല്‍ അവന്റെ സോക്സ് വഴിമൂത്രമൊഴിച്ചിരിക്കുന്നു. അവന്റെ ബനിയനും ദേഹത്ത് നനഞ്ഞൊട്ടിക്കിടക്കുന്നു.
അയാള്‍ അന്നയെ നോക്കി പറഞ്ഞു, “നീ വിചാരിക്കുന്നുണ്ടാവും ഞാന്‍ഉറങ്ങുവാരുന്നെന്ന്, പക്ഷെ അങ്ങനല്ല നടന്നത്. ഞാന്‍ ചിന്തിക്കുവാരുന്നു…അല്ലെങ്കില്‍,സ്വപ്നം കാണുവാരുന്നു. അതെ, സൃഷ്ടിപരമായ സ്വപ്നംകാണല്‍.”
“ഇനി കണ്ടതെന്താണെന്ന് ഞാന്‍ ചോദിക്കും എന്നാണോ പ്രതീക്ഷ?”
“എനിക്കൊരു ആശയം തോന്നി,” അയാള്‍ പറഞ്ഞു.”ഇന്നലെ എന്‍റെ നാല്‍പ്പത്തഞ്ചാംപിറന്നാള്‍ ആരുന്നു, നമ്മള്‍ അത് നന്നായി ആഘോഷിക്കുകേം ചെയ്തു. ഞാന്‍ കണ്ടസ്വപ്നത്തില്‍ നമ്മള്‍ ഡാനിന്‍റെ നാല്‍പ്പത്തഞ്ചാം പിറന്നാളിന് അവനൊരു കാര്‍ഡ്‌ എഴുതുവാരുന്നു. അവന് ആ പിറന്നാളിന് മാത്രം തുറക്കാന്‍ അനുവാദമുള്ള ഒരു കാര്‍ഡ്‌.”
“ആഹാ, അത് ശരി!” അവള്‍ നിലത്തിരുന്നു. ഡാന്‍ അവളുടെ കാലിനു ചുറ്റും കളിച്ച്കൊണ്ടിരുന്നു.
“എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞാലും, നിന്നെപ്പോലെ തന്നെ ഞാനും കഴിഞ്ഞ കാലത്തെക്കുറിച്ച്കൂടുതുല്‍ കൂടുതല്‍ ചിന്തിക്കുന്നു ഈയിടെ. എന്‍റെ അച്ഛനെയും അമ്മയെയും പറ്റി,സഹോദരന്മാരെപ്പറ്റി, വീടിനെപ്പറ്റി, എല്ലാത്തിനെയും പറ്റി…നമുക്ക് ഒരു കാര്‍ഡ്‌ ആദ്യമേ എഴുതാം, പിന്നെ നിനക്ക് അതില്‍ പടങ്ങള്‍ ഒക്കെ വരയ്ക്കാമല്ലോ. ഇപ്പൊ നമുക്കാ കാര്‍ഡ്‌ ഉണ്ടാക്കി മാറ്റി വെക്കാം, പിന്നെ അതങ്ങു മറന്നേക്കാം. വര്‍ഷങ്ങള്‍ കഴിയുമ്പോ ഡാന്‍ ഒരു നാല്‍പ്പത്തഞ്ചുകാരനാവും, നരച്ച മുടിയും മുട്ടുവേദനയുമൊക്കെയായി. അപ്പോള്‍ അവന്‍ ഈ കാര്‍ഡിനെപ്പറ്റി ഓര്‍ക്കും, തുറന്നു നോക്കും. നമ്മുടെ ജീവിതാന്ത്യത്തിനു ശേഷം നമ്മള്‍ അവന് കൊടുക്കുന്ന സ്നേഹമാവും അത്. അല്ല, നീ ജീവനോടെയുണ്ടാവും അപ്പോള്‍, പക്ഷെ ഞാന്‍ ഉണ്ടാവാന്‍ സാധ്യത വളരെ കുറവാണ്. അവന്‍ അത് വായിക്കുന്ന ആ നിമിഷങ്ങളിലെങ്കിലും ഞാന്‍ അവന്‍റെ മനസ്സില്‍ നിറഞ്ഞു നില്‍ക്കും. നീ എന്ത് പറയുന്നു അന്നാ? എന്‍റെ നാല്‍പ്പത്തഞ്ചാം പിറന്നാളില്‍ അമ്മേടേം അച്ഛന്റേം വക ഒരു കാര്‍ഡ്‌ കിട്ടിയിരുന്നെങ്കില്‍ എനിക്കെത്ര സന്തോഷമായേനെ! നിനക്കറിയാമോ,ദിവസം മുഴുവന്‍ ഒരെണ്ണം വാതിലിനിടയിലൂടെ ഉള്ളില്‍ വന്നു വീഴുമെന്നു ഞാന്‍ ആഗ്രഹിച്ചു.”
റിക്കിന് മനസ്സിലായിരുന്നു അന്നയും ക്ലാസിനു ശേഷം കുടിക്കുകയായിരുന്നു എന്ന്. ഇപ്പോള്‍ അവള്‍ എപ്പോഴും ചെയ്യാറുള്ള പോലെ താന്‍ വരച്ച ചിത്രങ്ങള്‍ തറയില്‍ നിരത്തി – തലകള്‍, ശരീരങ്ങള്‍, കൈകള്‍ ഒക്കെ നന്നായി വരച്ചിരിക്കുന്നു. വലിയ ഡ്രോയിംഗ് കടലാസുകളുടെ ഇടയിലൂടെ ഡാനിയേല്‍ പ്രാഞ്ചിപ്പ്രാഞ്ചി നടന്നു. റിക്ക് അതൊക്കെ സൂക്ഷ്മമായി നോക്കി, ഇതിനു മുന്‍പ് ഉപയോഗിച്ചിട്ടില്ലാത്ത പ്രശംസാവചനങ്ങള്‍ ആലോചിച്ചുകൊണ്ട്‌. കുറേക്കഴിയുമ്പോള്‍ ചില രചനകള്‍ വില്‍ക്കാന്‍ ആലോചിക്കുന്നുണ്ട് അന്ന. വീട്ടിലേയ്ക്ക് അല്‍പമെങ്കിലും വരുമാനമാകുമല്ലോ.
അവള്‍ പറഞ്ഞു, “കാര്‍ഡ്‌…കൊള്ളാം. ഒരു നല്ല ആശയമാണ്, അതിനപ്പുറം അതില്‍അല്‍പം മാധുര്യം, ഹൃദയവായ്പ്, ഒക്കെ ഒളിഞ്ഞുകിടക്കുന്നുണ്ട്. പക്ഷെ അതുമാത്രം പോര.”
“നീയെന്താ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്? … ശരിയാ, നീ പറയുന്നതില്‍ കാര്യമുണ്ട്. ഞാന്‍ സ്വപ്നത്തില്‍ ബെര്‍ഗ്മാന്‍റെ ‘വൈല്‍ഡ്‌ സ്ട്രോബെറീസ്’ എന്ന സിനിമയിലെ അവസാന ഭാഗത്തെപ്പറ്റി കുറെ ചിന്തിച്ചു.”
“അതിലെ വൃദ്ധന്‍ തന്‍റെ ജീവിതത്തിലെ പ്രധാനപ്പെട്ട ആളുകളെ കാണാനുള്ള അവസാന യാത്രയില്‍ അച്ഛനമ്മമാരെ നോക്കി കൈവീശുന്നില്ലേ?”
“അതെ…അതാണ്‌ നമ്മള്‍ചെയ്യേണ്ടത്”, അവള്‍പറഞ്ഞു. “ഡാനിയേലിനു വേണ്ടി ഒരു വീഡിയോ ഉണ്ടാക്കി ഒരു കവറിലിട്ടു സീലുചെയ്തു വെക്കുക.”
“അതെ!” കസേരയുടെ വശത്ത് കണ്ടെത്തിയ ഗ്ലാസില്‍നിന്ന് കുടിച്ചുകൊണ്ടയാള്‍ പറഞ്ഞു. “ഉഗ്രന്‍ ഐഡിയ.”
“പക്ഷെ നമ്മള്‍ രണ്ടുപേരും കുടിച്ചു ലക്കുകെട്ടിട്ടുണ്ട്. കുറെ കാലം കഴിഞ്ഞു അവന്‍ ഒരു നാല്‍പ്പത്തഞ്ചുകാരനായി വന്നിരുന്ന്‍ ഈ വീഡിയോ ടേപ്പ്…”
“അന്ന് ടേപ്പ് ഒന്നും കാണില്ല.” റിക്ക് പറഞ്ഞു. “അതൊക്കെ വല്ലമ്യൂസിയത്തിലുമായിരിക്കും. പിന്നെ അന്ന് എന്ത് കുന്ത്രാണ്ടമാ ഉള്ളതെന്ന് വെച്ചാ അതിലേയ്ക്ക് ഈ വീഡിയോ മാറ്റാന്‍ ഉള്ള സംവിധാനം കാണുമായിരിക്കും.”
“അല്ല, ഞാന്‍ പറഞ്ഞുവന്നത്, ഇത്രയും കാലം കഴിഞ്ഞ് അവന്‍ കാണുന്നത് രണ്ടുകുടിച്ചുവട്ടായ മനുഷ്യരെയാവില്ലേ…അവന്‍റെ തെറാപിസ്റ്റ് ഒക്കെ എന്താവും പറയുക?”
“നമ്മള്‍ രണ്ടു പേരും ചിലപ്പോള്‍ ജീവിതം ശരിക്കും ആസ്വദിച്ചിരുന്നു എന്ന് അവന്‍ അറിയേണ്ട എന്നാണോ നീ പറയുന്നത്?”
“എന്നാല്‍ ശരി. പക്ഷെ നമ്മള്‍ ഇത് ചെയ്യുന്നെങ്കില്‍ അതിനായൊന്ന്‍ ഒരുങ്ങണം.”
“അത് കൊള്ളാം…നമുക്ക് ചെയ്യാവുന്നതേയുള്ളൂ അതൊക്കെ.”
“നമുക്ക് വെള്ള ഷര്‍ട്ടിടാം.എന്‍റെ മുടി എങ്ങനെ, ഒത്തിരി ചപ്പിയിരിക്കുവാണോ?”
“നമ്മള്‍ കാഴ്ചയിലൊന്നും മോശമല്ല. എന്‍റെ കാര്യത്തില്‍ ഉറപ്പാണത്, നിങ്ങളാണേ ആ വക കാര്യങ്ങള്‍ ഒന്നും പണ്ടേ നോക്കാറുമില്ല. പക്ഷെ ഞാന്‍ പറഞ്ഞത്, നമ്മള്‍ എന്താണ് പറയാന്‍ പോകുന്നത് എന്ന് നന്നായി ചിന്തിക്കണം എന്നാ. കുഞ്ഞു ഡാനിന് ഈ വീഡിയോ ഒരു വല്ല്യ കാര്യം തന്നെയായിരിക്കും. നിങ്ങളുടെ അച്ഛന്‍ ഇപ്പൊ നിങ്ങളോട് സംസാരിച്ചാല്‍ എങ്ങനെയായിരിക്കും എന്ന് ആലോചിച്ചുനോക്കൂ.”
“അത് വളരെ ശരിയാണ്,”അയാള്‍പറഞ്ഞു. അയാളുടെ അച്ഛന്‍ പത്തുകൊല്ലം മുമ്പ്ജീവിതം തനിയെ അവസാനിപ്പിച്ച കക്ഷിയാണ്. “അന്നാ, നിനക്ക് എന്താണ് ഡാനിനോട് പറയാനുള്ളത്?”
“ഒത്തിരിയുണ്ട്…സത്യത്തില്‍, എനിക്കറിയില്ലതാനും എന്താ പറയേണ്ടതെന്ന്.”
“പിന്നെ അവനോടു എങ്ങനെയാണ് സംസാരിക്കുന്നത് എന്നും നമ്മള്‍ ശരിക്കുംആലോചിക്കണം. ഇവിടെ അവന്‍ രണ്ടര വയസ്സുകാരനല്ല, എന്‍റെ പ്രായമുണ്ടവന്.കുട്ടിവര്‍ത്തമാനമൊന്നും പറയാന്‍ പറ്റില്ല. ഡാനി-മോനെ-നോഡി എന്നൊന്നുംവിളിക്കാനാവില്ല.”
എന്താവണം ഡാനിനുള്ള സന്ദേശം എന്നതിനെപ്പറ്റി രണ്ടുപേരും കുറേനേരംവാദപ്രതിവാദം നടത്തി. എന്താണ് നാല്‍പ്പത്തഞ്ചു വയസ്സുകാരന്‍ മകനോട്‌പറയേണ്ടത് – അവനാണേല്‍ രണ്ടര വയസ്സുകാരനായി നിലത്തിരുന്ന്‍ ‘ഐസി വിന്‍സി സ്പൈഡര്‍’ തനിയെ പാടി രസിക്കുന്നു. എത്ര ആലോചിച്ചാലും ഇതിനൊരുഅന്തവുമുണ്ടാവില്ല. ഡാനിയെലിനു ഒരു നല്ല ഡോസ് ഉപദേശവും പ്രോത്സാഹനവുംകൊടുക്കണോ, അതോ കുറെ ഓര്‍മ്മകള്‍ കൊടുക്കണോ, അതോ ഇത് മൂന്നിന്റെയും കൂടെ ഒരു സമ്മിശ്രം വേണോ…ആവസാനം എന്തായാലും രണ്ടുപേരും ക്ഷീണം കൊണ്ട് മറിയും എന്നായപ്പോള്‍ ഇനി ക്യാമറ ഉറപ്പിച്ചു പരിപാടി ആരംഭിക്കാം എന്ന് വച്ചു.
അന്ന ക്യാമറ തപ്പി സെല്ലാറിലേയ്ക്ക് പോയപ്പോഴേക്കും അയാള്‍ ഡാനിനു പാലുണ്ടാക്കി കൊടുത്തു, പിന്നെ അവനെ വെള്ള കിന്നരി വച്ച നീല പൈജാമ ഇടീപ്പിച്ചു.അവന്‍റെ പുറകെ ഒരു നനഞ്ഞ തുണിയുമായി കുറേനേരം ഓടി അയാള്‍. അന്ന ക്യാമറയും ട്രൈപോഡും ഒക്കെ സ്വീകരണമുറിയില്‍ വലിച്ചുകൊണ്ട് വച്ചു.
എന്താണ് പറയേണ്ടതെന്ന് ഉറപ്പിക്കാനായില്ലെങ്കിലും ക്യാമറ ഓണാവുമ്പോള്‍ എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞു തുടങ്ങുമെന്നും, എന്തെങ്കിലമൊക്കെ ചെയ്യാന്‍ തോന്നും എന്നും ഉള്ള വിശ്വാസത്തില്‍ ആയിരുന്നു അവര്‍. ഈ വരുന്നിടത്ത് വെച്ചു കാണാം എന്ന രീതി അവരുടെ ഭാവിയിലേക്കുള്ള ആ തപാലിന്‍റെ അനാവശ്യ ഗൌരവം കുറയ്ക്കട്ടെ എന്നവര്‍ കരുതി.
അവര്‍ ഇരുന്നു സംസാരിക്കാന്‍ പോവുന്ന സോഫയുടെ അടുത്തേക്ക് റിക്ക് ക്രിസ്മസ് ട്രീ നിരക്കിക്കൊണ്ട് വച്ചു. മുറിയിലെ ലൈറ്റുകള്‍ എല്ലാം ഇട്ടു. ക്യാമറയിലൂടെ അയാള്‍ ഭാര്യയെ നോക്കി. അവള്‍ മുടി അഴിച്ചു ഭംഗിയില്‍ ഇട്ടിരുന്നു.
“ഞാന്‍ ഈ സ്ലിപ്പേര്‍സ് ഊരണോ?”അവള്‍ ചോദിച്ചു.
“അന്ന, നിന്‍റെ ഫ്ലഫികള്‍ അനശ്വരമാക്കുന്നില്ല നമ്മള്‍. അരയ്ക്കു താഴെ വരെയേ ഞാന്‍ ഫ്രെയിം ചെയ്തിട്ടുള്ളൂ.”
അവള്‍ പോയി അയാളെ ക്യാമറയിലൂടെ നോക്കി. അയാള്‍ എപ്പോഴുമുള്ള ഭംഗിയില്‍ത്തന്നെയൊക്കെയാണെന്ന് അറിയിച്ചു. അയാള്‍ ക്യാമറ ഓണ്‍ ചെയ്തപ്പോള്‍ പതിനഞ്ചു മിനിട്ടിനുള്ള ടേപ്പ് മാത്രമേ ബാക്കിയുള്ളൂ എന്ന് ശ്രദ്ധിച്ചു.
അയാള്‍ സോഫയുടെ അരികിലേക്ക് ഉരുണ്ടു വീഴാതിരിക്കാന്‍ ശ്രദ്ധിച്ച് ഓടി. ഇത് രണ്ടു തവണ ചെയ്യാന്‍ പറ്റില്ല. സോഫയുടെ കയ്യില്‍ ഒരു പകുതി തിന്ന മത്തി കണ്ടത് അയാള്‍ പോക്കെറ്റിലേക്കിട്ടു.
ഇരുന്നപ്പോള്‍ റിക്കിന് ഉറപ്പായിരുന്നു ഈ വീഡിയോ ഭാവിയില്‍ അല്‍പ്പം വിഷമമുണ്ടാക്കുന്ന ഒന്നാവുമെന്ന്‍. ഒരര്‍ത്ഥത്തില്‍ താന്‍ മരിച്ചിട്ട് കുറെക്കാലമായിരിക്കും. ഡാനിയേലിനു അയാളെപ്പറ്റിയുള്ള അഭിപ്രായം വളരെക്കാലമായി ഉരുത്തിരിഞ്ഞു വന്നിട്ടുണ്ടാവും. പല സന്ദര്‍ഭങ്ങളിലും അവര്‍ വഴക്കിട്ടു പിരിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവും. ഡാനിയേല്‍ അയാളെ സ്നേഹിച്ചിട്ടുണ്ടാവും, പക്ഷെ പലപ്പോഴും സ്വാഭാവിക രീതിയില്‍ത്തന്നെ വെറുത്തിട്ടുമുണ്ടാവും. എങ്ങനെപോയാലും ആകെ കുഴഞ്ഞുമറിഞ്ഞ ഒന്നാവും ഡാനിയേലിന് അവന്‍റെ ഭൂതകാലം; പക്ഷെ അനശ്വരതയില്‍ നിന്നുള്ള ഈ വാക്കുകള്‍ ഒരു ലളിതമായ ഓര്‍മ്മപ്പെടുത്തല്‍ ആവും അവന്. ഒന്നോര്‍ത്താല്‍ സ്നേഹിക്കപ്പെടാത്തവര്‍ ആണല്ലോ ഈ ഭൂമിയിലെ ഏറ്റവും അപകടകാരികള്‍.
ക്യാമറയുടെ മുകളിലെ ലൈറ്റ് മിന്നുന്നു. അന്നയും റിക്കും അവരുടെ തലകള്‍ തിരിച്ചു ക്യാമറ ലെന്‍സിന്‍റെ കറുത്ത വട്ടത്തിലേയ്ക്ക് നോക്കി. കുറെയധികം നേരത്തേയ്ക്കെന്നു പറയാം, അവര്‍ രണ്ടു പേരും ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അവസാനം റിക്ക് അല്‍പ്പം ചമ്മലോടെ തുടങ്ങി, ഒരു അപരിചിതനെ ആദ്യമായി കാണുന്ന പോലെ, “ഹലോ…”. ഒരിക്കലും അയാള്‍ നാടക വേദികളില്‍ ഇങ്ങനെ സഭാകമ്പം കാണിച്ചിട്ടില്ല. അന്നയും എന്ത് ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ അയാള്‍ ചെയ്തത് അനുകരിച്ചു.
“ഹലോ ഡാനിയേല്‍… എന്‍റെ മോനേ,” അവള്‍ പറഞ്ഞു. “ഇത് നിന്‍റെ അമ്മ.”
“അതെ, ഇതാ ഞങ്ങള്‍ ഇവിടെ ഉണ്ട്!”
“നിന്‍റെ അച്ഛനും അമ്മയും,” റിക്ക് പറഞ്ഞു. “ഓര്‍മ്മയുണ്ടോ നിനക്ക്? ഈ ദിവസം നീ ഓര്‍ക്കുന്നുണ്ടോ?”
കുറേനേരം നിശബ്ദത. എന്തായിനി ചെയ്യേണ്ടതെന്ന് അവര്‍ ആലോചിച്ചു.
അന്ന റിക്കിന് നേരെ തിരിഞ്ഞു അപ്പോള്‍. അവളുടെ കൈകള്‍ അയാളുടെ മുഖത്തേയ്ക്കു കൊണ്ടുപോയി. പിന്നെ അയാളുടെ കവിളുകള്‍ തലോടി, ക്യാമറക്ക് വേണ്ടി അതിന് ചായമിടുന്ന പോലെ. അയാളുടെ കൈകള്‍ എടുത്ത് അതിലെ വിരലുകള്‍ അവള്‍ സ്വന്തം ചുണ്ടുകളിലെക്കും കവിളുകളിലേയ്ക്കും ഒക്കെ കൊണ്ടുപോയി. റിക്ക് അവളുടെ വശത്തേയ്ക്ക് തിരിഞ്ഞ് അന്നയുടെ തലയ്ക്കിരുവശവും കൈകളമര്‍ത്തി കവിളുകളിലും, നെറ്റിയിലും പിന്നെ ചുണ്ടുകളിലും ചുംബിച്ചു. അവള്‍ അയാളുടെ മുടിയില്‍ തലോടുകയും തന്നിലേയ്ക്കയാളെ വലിച്ചടുപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു.
രണ്ടു പേരുടെയും തലകള്‍ അടുപ്പിച്ചു വെച്ചുകൊണ്ട് അവര്‍ ഓരോരുത്തരും ഓരോന്ന് വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.
“ഹലോ ഡാന്‍, നിനക്ക് സുഖമാണെന്ന് കരുതട്ടെ ഞങ്ങള്‍…വേറുതെ ഹലോ പറയാമെന്നു വെച്ചതാ ഞങ്ങള്‍.”
“അതെ, അതുതന്നെ,” മറ്റെയാള്‍ പറഞ്ഞു. “ഹലോ!”
“നിനക്ക് ഒരു നല്ല നാല്‍പ്പത്തഞ്ചാം പിറന്നാള്‍ ആയിരുന്നു എന്ന് കരുതട്ടെ ഡാന്‍, ഒത്തിരി സമ്മാനങ്ങളുമായി…”
“അതെ, നീ നന്നായിരിക്കുന്നെന്നു കരുതുന്നു ഡാന്‍. നിന്‍റെ ഭാര്യയും…അല്ലെങ്കില്‍ ആരാണോ നിന്‍റെ കൂടെയുള്ളത് അവര്‍.”
“അതെ, ഡാനിന്‍റെ ഭാര്യക്ക് ഹലോ…”
“ഡാനിന്‍റെ കുട്ടികള്‍ക്കും,” അവള്‍ കൂട്ടിച്ചേര്‍ത്തു.
“അതെ,” റിക്ക് പറഞ്ഞു. “ഡാനിന്‍റെ കുട്ടികള്‍ക്ക് – എത്ര പേരുണ്ടോ അവര്‍ക്കെല്ലാം, ആണ്‍കുട്ടികള്‍, പെണ്‍കുട്ടികള്‍, അല്ലെങ്കില്‍ വേറെ എന്തേലും – എല്ലാവര്‍ക്കും ഏറ്റവും നല്ല ആശംസകള്‍! നിങ്ങള്‍ ഓരോരുത്തര്‍ക്കും ഒരു നല്ല ജീവിതം നേരുന്നു!”
“അതെ, അതെ!” അവള്‍ പറഞ്ഞു. “അതൊക്കെയും പിന്നെ വേറെ കുറെയേറെയും!”
ഉമ്മ വെച്ചും തലോടിയും കെട്ടിപ്പുണര്‍ന്നും ഹലോ പറഞ്ഞും ഒക്കെ സമയം ഏകദേശം തീരാറായപ്പോള്‍ അവര്‍ പിന്നെ എന്ത് ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ കുഴങ്ങി. അപ്പോള്‍ പെട്ടെന്ന് ഡാനിയേലിന് ഒരു മുട്ടന്‍ ഐഡിയ. അവന്‍ തറയില്‍ നിന്ന് അവരുടെ ദേഹത്തേയ്ക്ക് വലിഞ്ഞു കയറി. അവര്‍ അവനെ ഉമ്മ വെയ്ക്കുകയും അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും കൈമാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയും ചെയ്തു. പിന്നെ അവനെക്കൊണ്ട്‌ ക്യാമറയില്‍ നോക്കി കൈ വീശിപ്പിച്ചു. അത് ചെയ്തു കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ അവന്‍ കണ്ണുകളടയ്ക്കുകയും അവന്‍റെ തല അമ്മയുടെ കൈയുടെ മടക്കിനുള്ളിലേക്ക് വീഴുകയും, അവന്‍റെ ചുണ്ടുകള്‍ ഒരു ചുംബന സ്വരമുണ്ടാക്കി തുറന്നടയുകയും ചെയ്തു; ടേപ്പ് മുരണ്ടുകൊണ്ട് അവസാനത്തിലേക്ക് നീങ്ങുകയും പുറത്തു മഴ പൊഴിയുകയും സമയം നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോള്‍ അവര്‍ക്ക് അവന് ഒരു കാര്യത്തിലെങ്കിലും ഉറപ്പു നല്‍കണമായിരുന്നു – നാല്‍പ്പതിലേറെ വര്‍ഷങ്ങള്‍ പിന്നിടുമ്പോള്‍ അവന്‍ ഭൂതകാലത്തില്‍ നിന്ന് കാണുന്ന ഇവര്‍, ഒരു ക്രിസ്മസ് ട്രീയുടെ അടുത്തുള്ള സോഫയില്‍ ഇരിക്കുന്ന പഴഞ്ചന്‍ മനുഷ്യര്‍, ഈ രാത്രിയില്‍ അവനെ സ്നേഹിച്ചിരുന്നു എന്ന്, അന്യോന്യം സ്നേഹിച്ചിരുന്നു എന്ന്.
“ഗുഡ്ബൈ, ഡാനിയേല്‍,” അന്ന പറഞ്ഞു.
“ഗുഡ്ബൈ, ഗുഡ്ബൈ,” അവര്‍ ഒരുമിച്ചു പറഞ്ഞു.
*MBE – Member of the Most Excellent Order of the British Empire
Hanif kureishi grew up in Kent and studied philosophy at King’s College London. His novels include The Buddha of Suburbia, which won the Whitbread Prize for Best First Novel, The Black Album, Intimacy and The Last Word. His screenplays include My Beautiful Laundrette, which received an Oscar nomination for Best Screenplay, Sammy and Rosie Get Laid and Le Week-End. He has also published several collections of short stories. He has been awarded the Chevalier de l’Ordre des Arts et des Lettres and been translated into thirty six languages.
സൗദി അറേബ്യയിലെ ജസാന്‍ യൂണിവേര്‍സിറ്റിയില്‍ ഇംഗ്ലീഷ് അധ്യാപകന്‍, ലേക് വ്യൂ ഇന്റര്‍നാഷണല്‍ ജേണലിന്റെ ...
മറ എന്നു പറയുമ്പോള്‍ , മതില്‍ എന്നു പറയുമ്പോള്‍ , ആവാക്കുകള്‍ക്കൊപ്പം ഒരു വിരാമം വരും. കല അതിന്നപ്പുറമെന്തെന്ന് തെരയും.
ഇന്ത്യയെ കണ്ടെത്തല്‍ : ഒരു ചെന്നൈ ചേരിയില്‍ നിന്ന്
തെരുവോരത്ത് നൃത്തം, സംഗീതം ,നാടകം, ദരിദ്രരുടെ സര്‍ക്കസ്, ഇന്ദ്രജാലം, ചിത്രമെഴുത്ത്, പഴയ പുസ്തകങ്ങളും കരകൌശലവസ്തുക്കളും…എല്ലാം നമ്മള്‍ കടന്നുപോകും.പൊതുഇടം മറ്റാരുടെയൊ ഇടമാണ്. നമുക്ക്പിന്‍വാങ്ങാനുള്ളത്.
സാറാജോസഫ് അനീതിയുടെ പക്ഷം ചേരുമ്പോള്‍
പത്തൊമ്പതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ പ്രവാസി വോട്ട്
When two continents come together is there double strength? double inspiration? or a new crisis ?
“All of that! There’s a new crisis because it’s an experience that not a lot of people can relate to, so it’s more difficult to navigate. But I believe there’s more to examine,…
Why do CINDERELLAs have to be beautiful?
Of gods squatting by the road
Find Us on facebook
About White Crow Art Daily
കലയുടെ എഴുത്തിന്റെ ദൈനം ദിനജീവിതം .
© White Crow Art Daily 2014. All rights reserved. Developed by CodexZone