en ml en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml
പുരുഷനു പ്രസവാവധി കിട്ടുമോ?  പുരുഷന്‍ പ്രസവിക്കത്തിടത്തോളം അതെല്ലാം പകല്‍ക്കിനാവുകള്‍ മാത്രമാവാനാണു സാധ്യത. എന്തായാലും എനിക്കൊരു പ്രസവാവധി കിട്ടി. അതും 'ജോലി കിട്ടിയിട്ടുവേണം കൂലിയൊന്നുമില്ലാത്ത ഒരു ലീവെടുക്കാന്‍' എന്നപോലെ, ഇപ്പോഴുള്ള ജോലിയില്‍ കയറി മൂന്നുമാസമാവുന്നതിനു മുന്‍പേ.  ഇത്രനാളും കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന പ്രാണനാഥന്‍ തന്നെ ഒറ്റക്കാക്കി സ്ഥലം കാലിയാക്കുമ്പോള്‍, ബോറടിക്കാതിരിക്കാനും, സുല്ലി, ആലോചനാനിമഗ്നയും അതോടൊപ്പം വിഷദത്തിന്റെ പടുകുഴിയിലേക്ക്‌ കൂപ്പു കുത്താതിരിക്കുന്നതിനുമായി, നല്ലൊരു താങ്ങും തണലുമായി, ഓര്‍മ്മിക്കാന്‍ ഒരുപിടി നല്ലനാളുകളും ഓമനിക്കാന്‍ ഉദരത്തില്‍ ഒരു ഉണ്ണിവാവയെയും നല്‍കിയിട്ടാണ്‌ ഈ പ്രവാസി പ്രയാസിയായത്‌. ആകെക്കൂട്ടി മൊത്തം കലക്കിക്കൂട്ടി പറഞ്ഞാല്‍ ഉണ്ണിപിറക്കുന്നത്‌ കാണാന്‍ നില്‍ക്കാതെ ഉണ്ണാനുള്ള വകതേടി പരക്കം പായെണ്ടി വന്നു എന്നു ചുരുക്കം.  ദൈവ കൃപ ഒന്നുകൊണ്ടു മാത്രം, ഇവിടെ വന്നു ഒരു മാസം തികയുന്നതിനു മുന്‍പേ ഒരു ജൊലി തരമായി. ദുബായില്‍ ജോലി തിരയുംബോഴും മനം ഏറെ ദൂരെ, ഭൂമിയിലേക്ക്‌ ടിക്കറ്റ്റ്റെടുത്ത്‌ ബാപ്പയേയും ഉമ്മയേയും ഇത്താനേയും കാണാന്‍ കണ്ണില്‍ കിനാക്കള്‍ നിറച്ച്‌ കാത്തിരിക്കുന്ന, ഉണ്ണിയുടെ ആദ്യ രോദനം ശ്രവിക്കനുള്ള ഒരുക്കങ്ങളിലായിരുന്നു.  ജോയിന്‍ ചെയ്ത്‌ മൂന്നു മാസമാവുമ്പോഴേക്കും എങ്ങനെ ലീവ്‌ ചോദിക്കുമെന്നു ചിന്തിക്കുംബോഴാണു, രോഗി ഇച്ചിച്ചതും വൈദ്യന്‍ ഇച്ചിച്ചതും പാലെന്നപോലെ, നാട്ടില്‍ അനിയന്റെ കല്യാണം ശരിയായത്‌. ഇനി ഏതായാലും പോവാതിരിക്കാന്‍ നിവൃത്തിയില്ല. എം ഡി യോടു ചോദിക്കുകതന്നെ. ജൂണ്‍ 20 നു അനിയന്റെ കല്യാണം, 28 നു ഡോക്ടര്‍ പരഞ്ഞ ഡേറ്റ്‌, അപ്പോള്‍ 10 ദിവസത്തെ ലീവില്‍ എല്ലം ഒതുക്കാം എന്ന വ്യമോഹം പൊട്ടിത്തൂളിയ അപ്പൂപ്പന്താടി കണക്കെ എന്നില്‍ നിറഞ്ഞു. പോയാലൊരു വാക്ക്‌... കിട്ടിയാലൊരാന എന്ന കണക്കേ ഞാന്‍ എം ഡി യോട്‌ 10 ദിവസത്തേക്ക്‌ അവധി ചോദിച്ചു. പ്രസവ കേസല്ലെ, ചെറിയ ചെക്കനല്ലേ, പൊയ്ക്കോട്ടെ, കണ്ടൊട്ടെ, കരച്ചിലു കേട്ടോട്ടെ എന്നു കരുതി കരുണാവാരിധിയായ എം ഡി പത്ത്‌ ദിവസം ലീവ്‌ കനിഞ്ഞരുളി.  ഇടിവെട്ടിയാല്‍ പിന്നെ പാമ്പു കടിക്കാതെ പോവുന്നതു പാമ്പിനു നാണക്കേടല്ലെ. അനിയന്റെ കല്യാണം നിശ്ചയിച്ചതിനും ഒരാഴ്ച മുമ്പ്‌ ജൂണ്‍ 12 ആം തിയതിയിലേക്കാക്കികൊണ്ടുള്ള കുറിമാനം കടലു കടന്നു വന്നു. അപ്പോള്‍ കല്യാണത്തില്‍ കൂടണമെങ്കില്‍ 11ആം തിയതി രാത്രിയെങ്കിലും ഇവിടന്നു മുങ്ങണം, പിന്നെ 29 നു വന്നു ജോയിന്‍ ചെയ്യണം, അവധി കൂട്ടാനായി വീണ്ടും എം ഡി തന്നെ ശരണം, ഏതായാലും 17 ദിവസത്തെ പരോള്‍ അനുവദിച്ചുകൊണ്ടുത്തരവായി. അങ്ങനെ 11 നു രാവിലെ ഞാന്‍ നെടുംബാശ്ശേരിയിലെത്തി. 12 നു കല്യാണവും കൂടി. 29 നുള്ള റിട്ടേണ്‍ ടിക്കറ്റും ബുക്ക്‌ ചെയ്തു സീറ്റ്‌ ഉറപ്പാക്കി. അല്ലെങ്കില്‍ പണിപോകുന്ന കാര്യമാണെ.  ഇനി 27 ഓ 28 ഓ എന്ന ഒരു സന്ദേഹം മാത്രം. ഉണ്ണിയൊന്നു വരാന്‍, ഒരു നോക്കു കാണാന്‍, ഒരു വാക്കു മിണ്ടാന്‍. ആകാംക്ഷയോടെ കാത്തിരുന്ന നാളുകള്‍. ഡോക്റ്ററുടെ അഭിപ്രായത്തില്‍ 27നു മുന്‍പെ ആവാനാണു സാധ്യത. എന്തായാലും 28 ആണു ഡേറ്റ്‌.  27 ആം തിയതി ആശുപത്രിയില്‍ പോയി. കൂടെ കെട്ടും കിടക്കയും. പോക്കുകണ്ടാല്‍ തോന്നും അവിടെ സ്ഥിര താമസമാക്കാനാണെന്ന്. പിന്നെ എന്റെ ഉണ്ണി ഒരു ദിവസം മുന്‍പിങ്ങു വന്നു കിട്ടിയാല്‍ എനിക്ക്‌ അത്രയും നേരമധികം കാണാമല്ലോ. ഇതൊക്കെ ആ ഡാക്കിട്ടര്‍ സാറിനു മനസ്സിലാവുമോ. "പെയിനൊന്നുമില്ല, ആയിട്ടില്ല, നാളെ വരൂ.... " ഡാക്കിട്ടര്‍ ഞങ്ങളെ നിഷ്കുരണം ഇറക്കിവിട്ടു. 28നും കഥ ഇതു തന്നെ. അട്മിറ്റാക്കാമെന്നു പറഞ്ഞിട്ടു കൂടി ദാക്കിട്ടര്‍ സാര്‍ സമ്മതിച്ചില്ല.  ഉണ്ണിയെ കാണാമെന്നുള്ള മൊഹമെല്ലാം കൊഴിഞ്ഞു തുടങ്ങി. മേലേന്നുള്ള വിളികള്‍ മുറക്കു വരുന്നുണ്ട്‌. 29 നു തന്നെ ജോയിന്‍ ചെയ്യണം എന്നാണു തിട്ടൂരം. ടിക്കറ്റ്‌ ഒന്നോ രണ്ടോ ദിവസത്തേക്ക്‌ നീട്ടുവാനുള്ള ആലോചനയും ആവഴിക്കു നടന്നില്ല. അവസാനം 29 നു രാവിലെ പെട്ടീം പ്രമാണവുമായി വീണ്ടും ദുബായിലേക്കു തിരിച്ചു, നിറവയറുമായൊരുത്തിയെ നിറകണ്ണുകളോടെ തനിച്ചാക്കി....  ജൂണ്‍ 30 നു ജോലിയില്‍ ജോയിന്‍ ചെയ്തു. കുല്ലും പതിവുപോലെതന്നെ. ജോലികഴിയുന്നതുവരെ ഉണ്ണിവന്ന അറിയിപ്പൊന്നും വന്നില്ല. കാത്തിരിപ്പിന്റെയെല്ലാം അവസാനമെന്നോണം 30 നു രാത്രി എട്ടരയോടടുപ്പിച്ച്‌ നാട്ടില്‍ നിന്നു ആ നല്ലവാര്‍ത്ത ശ്രവിക്കാനായി. ബാപ്പയെക്കാണാന്‍ ഓടിവരാതിരുന്ന മോളുടെ വരവിനെക്കുറിച്ച്‌. സുഖ പ്രസവം. ഉമ്മയും കുഞ്ഞും സുഖമായിരിക്കുന്നു.    ഇന്നു ജൂണ്‍ 30 - അനുവിന്റെ 4 ആം പിറന്നാള്‍.   സുല്‍ |Sulhttps://www.blogger.com/profile/09754325343836734040noreply@blogger.com26tag:blogger.com,1999:blog-33274867.post-10264981694196719622008-06-10T13:48:00.002+04:002008-06-10T13:55:33.902+04:00
അവധിക്ക് നാട്ടിലെത്തിയപ്പോള്‍, ഇല്ലാത്ത സമയമുണ്ടാക്കി വീടിനടുത്തുള്ള റോഡുകളിലൂടെയും ഇടവഴികളിലൂടെയും ചുറ്റി നടന്ന് നാട്ടുകാരേയും കൂട്ടുകാരേയും കണ്ട് അവിടുത്തെ വിശേഷങ്ങളെല്ലാം അപ്ഡേറ്റ് ചെയ്യുകയായിരുന്നു. പണ്ടവിടെ കണ്ട കൊച്ചുങ്ങള്‍ക്കെല്ലാം കൊച്ചുങ്ങളായോ എന്നറിയാനുള്ള കൌതുകവും. <br /><br />“എല്ലാരും ഗള്‍ഫീ പോയാല്‍ നന്നാവാ ചെയ്യ. നീ ഇതെന്തെ പോയപോലെ തന്നെ?” നാല് ആടുകളേം കൊണ്ട് പാടത്ത് കെട്ടാന്‍ പോകുന്ന സരസൂന്റെ കുശലാന്വേഷണം. <br /><br />“തടിയിത്രയൊക്കെ പോരെ. എല്ലാം കണ്ട്രോളിലാ സരസൂ” <br /><br />“നിന്റെ പിശുക്കൊന്നും ഇപ്പൊഴും മാറിലല്ലേ. ഒര് കണ്ട്രോള്. എന്റെ മിഠായിം കിട്ടീല.“ <br /><br />“മിഠായി നിന്റെ വീട്ടികൊണ്ടന്ന് തന്നാല്‍ നിന്റെ കെട്ട്യോനെന്ത് വിചാരിക്കും. വീട്ടിലുണ്ട്. സുല്ലി തരും”<br /><br />“ആ പെണ്ണിനും കുട്ട്യോള്‍ക്കും എന്തെങ്കിലും വാങ്ങിക്കൊടുക്കുന്നുണ്ടാവൊ. നിന്റെ ഒടുക്കത്തെ പിശുക്ക്. വീട്ടിവരുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ ചോദിക്കുന്നുണ്ട്”<br /><br />“ഇന്നത്തെ കാലത്ത് ഗള്‍ഫീ ജീവിക്കാന്‍ ഒരു വിധം പിശുക്കൊന്നും പോരെന്റെ സരസൂ. അതൊക്കെ പറഞ്ഞിട്ടെന്താകാര്യം.” <br /><br />“പിന്നെ പിന്നേ.. പോട മോനേ. ഈ സരസൂം കണ്ടിട്ട്ണ്ടേ കൊറെ ഗള്‍ഫ് കാരെ.” സരസു ആടുകളേയും കൊണ്ട് പാടത്തേക്കിറങ്ങിപ്പോയി.<br /><br />“ങാ മോനെന്ന് വന്ന്..” മുഷിഞ്ഞ വേഷം ധരിച്ച വൃദ്ധനായ ഒരാള്‍ നടന്നടുത്തു. കക്ഷത്തില്‍ ഒരു പൊതിയുണ്ട്. മുഖത്ത് വാര്‍ദ്ധക്യത്തിന്റെ കരവിരുതുകള്‍. മുറുക്കാന്‍ കറ പുരണ്ട പല്ലുകള്‍ പലതും കാണാനില്ല. അന്തമാനിക്ക. കുറച്ചുകൂടി കുനിഞ്ഞിട്ടുണ്ട് മുതുക്.<br /><br />“ഞാന്‍ വന്നെട്ടൊരാഴ്ചായിക്കാ” <br /><br />“യ്യി ഇങ്ക്ട് വന്നേ. ഒരു ചായ വേടിച്ചന്നേ.” കൂടുതല്‍ വര്‍ത്തമാനത്തിനു നില്‍ക്കാതെ എന്റെ കയ്യും പിടിച്ച് അന്തമാന്ക്ക ഇബ്രാഹിംക്കയുടെ ചായപ്പീടികയിലേക്ക് നടന്നു. <br /><br />എനിക്ക് ഓര്‍മ്മ വെച്ച കാലം മുതല്‍ ഞാന്‍ ഇബ്രാംഹിംക്കായുടെ ചായക്കട അവിടെ കാണുന്നുണ്ട്. അവിടെ പലരും വന്നിരിക്കുന്നതും ചായകുടിക്കുന്നതും പത്രം വായിക്കുന്നതും ഓത്തുപള്ളീല്‍ പോകുമ്പോഴുള്ള സ്ഥിരം കാഴ്ചയാണ്. എങ്കിലും ഇത്രകാലം ഞാന്‍ അവിടെ കയറിയിട്ടില്ലായിരുന്നു. വീടിനടുത്തുള്ള ചായക്കടയില്‍ കയറി ചായകുടിക്കാന്‍ എനിക്കെന്താ വട്ടുണ്ടോ? വീട്ടില്‍ ചോദിച്ചാല്‍ നല്ല അസ്സല് ചായ ഉമ്മ ഉണ്ടാക്കിത്തരും. ഹല്ല പിന്നെ. ഉമ്മയുണ്ടാക്കുന്ന ചായ, അതൊരു ഒന്നൊന്നര തന്നെയാണേ. രണ്ടുമൂന്ന് ദിവസം ഭക്ഷണം കിട്ടിയില്ലേലും വേണ്ടില്ല നാലഞ്ച് ചായയില്ലാതെ ഒരു ദിവസം തള്ളിനീക്കാന്‍ ഉമ്മാക്ക് വല്യ ബുദ്ധിമുട്ടാണ്. ലഞ്ചായാലും സപ്പറായാലും സൂപ്പറായ ഒരു ചായ ഇല്ലാത്ത ഊണ് ഉമ്മാക്ക് ചിന്തിക്കാനേ വയ്യ. അതു വേറെ കഥ.<br /><br />ഓത്തുപള്ളിയില്‍ പോകുമ്പോഴാണ് ഞങ്ങള്‍ അന്തമാനിക്കയെ സ്ഥിരമായി കാണാറ്. എപ്പോഴും പുഞ്ചിരിക്കുന്ന മുഖമാണ് അന്തമാനിക്കാക്ക്. കുറച്ചു തടിച്ചിട്ടാണെങ്കിലും അധികം ഉയരമില്ല. എന്നു കാണുമ്പോഴും തല മൊട്ടയായിരിക്കും. കക്ഷത്ത് എപ്പോഴും എന്തെങ്കിലും ചുരുട്ടി വച്ചിരിക്കും, ഒരു തോര്‍ത്തുമുണ്ടോ ഒരു പഴയ മുണ്ടോ മറ്റോ. ഒരിക്കല്‍ ഞങ്ങള്‍ ചോദിച്ചു എന്തിനാണീ മുണ്ടും കക്ഷത്തു വച്ചു നടക്കുന്നതെന്ന്. <br /><br />“ഹറാമ്പെറൊന്നോമ്മാര്. എപ്പളാ തുണിം ഉരിഞ്ഞ് ഓടാന്നറിയൊ. ഇട്ത്തതുണിപോയാ മാറ്റിയെട്ക്കാനാ ഇത്” അന്തമാനിക്കയുടെ തുണി ഇതുവരെ ആരും ഉരിഞ്ഞോടിയതായി തളിക്കുളത്തിന്റെ ചരിത്രത്തില്‍ ഇതുവരെ എഴുതപ്പെട്ടിട്ടില്ല. <br /><br />കുട്ടികള്‍ അന്തമാനിക്കയെ കാണുമ്പോള്‍ പാടുന്ന ഒരു പാട്ടും ഉണ്ട്. <br /><br />“അന്തമാനുറക്കത്തില്‍ കുന്തം വിഴുങ്ങീ <br />അന്തിക്ക് പാടത്തൂടെ അന്തംവിട്ടോടീ.<br />അങ്ങേലെ പാത്തുമ്മാത്ത നെലവിളിച്ചേ <br />കേട്ടതും നാട്ടാരെല്ലാം പിന്നാലെ പാഞ്ഞേ...“ <br /><br />ഇത് അന്തമാനിക്ക അടുത്തുള്ളപ്പോള്‍ ആരും പാടാറില്ല. അന്തമാനിക്കയുടെ കല്ലേറ് എത്തേണ്ടിടത്തു തന്നെ എത്തുമെന്ന് എല്ലാര്‍ക്കുമറിയാം. ഈ പാട്ടാരെങ്കിലും പാടിയാല്‍ പിന്നെ ഓടെടാ ഓട്ടമാണ് എല്ലാവരും കൂടെ. പിന്നാലെ കല്ലുമായി അന്തമാനിക്കയും. <br /><br />-------------<br /><br />കൂലി, “ചെലവ് കഴിച്ച് കഞ്ഞി“ മതി എന്നതിനാല്‍ ഹാജ്യാരടവിടുത്തെ പുറം ജോലികളെല്ലാം ചെയ്തു പോന്നിരുന്നത് അന്തമാനിക്കയാണ്. തെങ്ങുകയറ്റ സമയത്ത് തേങ്ങയും ഓലയും പെറുക്കിക്കൂട്ടല്‍ മുതലായവ. ഒരിക്കല്‍ ഹാജ്യാരുടെ കടപ്പുറത്തെ പറമ്പിലെ നാളികേരം തള്ളുവണ്ടിയില്‍ നിറച്ച് വീട്ടില്‍ കൊണ്ടു വരികയായിരുന്നു അന്തമാനിക്ക. ഒരാളെക്കൊണ്ട് നിയന്ത്രിക്കാവുന്നതിലധികം ഭാരവും കയറ്റി വച്ചിട്ടുണ്ട്. റോഡില്‍ നിന്ന് വീട്ടിലേക്കുള്ള ഇറക്കത്തില്‍ വെച്ചാണ് അന്തമാനിക്ക ആ കാഴ്ക കാണുന്നത്, ഹാജ്യാര്ടെ മോന് കല്യാണം കഴിഞ്ഞ വകയില്‍ കിട്ടിയ ചുവന്ന മാരുതി കാറ് കാര്‍പോര്‍ച്ചില്‍ കിടക്കുന്നത്. വഴി സിമന്റിട്ട് ഉറപ്പിച്ചിട്ടുള്ളതിനാലും രണ്ടുവശവും പൂചെട്ടികള്‍ നിരന്നിരിക്കുന്നതിനാലും വണ്ടി മറ്റൊരിടത്തേക്ക് തിരിക്കാനും കഴിഞ്ഞില്ല. <br /><br />“ഹാജ്യാരേ കാറ്മാറ്റിക്കാ... ഹാജ്യാരേ കാറ്മാറ്റിക്കാ...” ഇറക്കം ഇറങ്ങുന്നതനുസരിച്ച് വേഗം കൂടി കൊണ്ടിരിക്കുന്ന തള്ളുവണ്ടി വലിച്ചു നിര്‍ത്താനുള്ള ശ്രമത്തിനിടയില്‍ അന്തമാനിക്ക വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. ഈ കൂക്കി വിളികേട്ട് ഹാജ്യാര് പുറത്തേക്കോടി വന്നു. ശൂലം വിട്ട പോലെ ഓടി വരുന്ന അന്തമാനിക്കയേയും തള്ളുവണ്ടിയും കണ്ട് ഹാജ്യാര്‍ മറ്റൊന്നും ആലോചിക്കാതെ ഓടിച്ചെന്ന് തള്ളുവണ്ടിയില്‍ പിടുത്തമിട്ടു. <br /><br />പിടിച്ചതേ ഹാജ്യാര്‍ക്ക് ഓര്‍മ്മയുണ്ടായുള്ളു. താഴെക്കിടന്ന് തലപ്പൊക്കി നോക്കുമ്പോള്‍ തള്ളുവണ്ടി നൂറെ നൂറില്‍ പാഞ്ഞ് മോന്റെ മാരുതീന്റെ മൂട്ടിലിട്ടിടിക്കുന്നതാണ് കേട്ടത്. “ടമാര്‍” എന്ന ഒച്ചകേട്ട് പുറത്തെത്തിയ ഹാജ്യാരെ മോന്‍ കണ്ടത് മാരുതീന്റെ ഡിക്കി പപ്പട പരുവമായിരിക്കുന്നതായിരിന്നു. <br /><br />“ഹിമാറെ, നിനക്ക് കണ്ണും കണ്ടൂടെ.“ മുണ്ടും കൂട്ടിപ്പിടിച്ച് ഓടിവന്ന ഹാജ്യാരുടെ ചോദ്യവും അടിയും ഒന്നിച്ചായിരുന്നു. <br /><br />“ങ്ങളോട് കാറ് മാറ്റിക്കോളാമ്പറഞ്ഞില്ലേ. ഈ ഉന്തുംവണ്ടിക്ക് ബ്രേക്കില്ലാന്ന് ഇങ്ങക്കറിഞ്ഞൂടെ?” ഇത്രയും പറഞ്ഞ് ചെയ്ത പണിക്ക് കൂലിയും വാങ്ങാതെ തലയില്‍ തോളിലിട്ടിരുന്ന തോര്‍ത്തെടുത്ത് കക്ഷത്തു വച്ച് അന്തമാനിക്ക തിരിച്ചു നടന്നു. പിന്നെ കുറെക്കാലത്തേക്ക് അന്തമാനിക്ക ഹാജ്യാരുടെ വീട്ടില്‍ പോവാറില്ലായിരുന്നു. <br /><br />---------<br /> <br />തളിക്കുളം സിറ്റിയിലെ പേരുകേട്ട ഒരു സ്താപനമാണ് സഹദേവന്‍ ചേട്ടന്റെ മൈത്രീ ടീസ്റ്റാള്‍. ചന്തയില്‍ വരുന്നവര്‍ക്ക് ഒരു ചായകുടിക്കണമെങ്കിലോ ഒരു ബോണ്ട കഴിക്കണമെങ്കിലോ മൈത്രീ ടീസ്റ്റാള്‍ അല്ലാതെ മറ്റൊരു സ്താപനമില്ലവിടെ. അവിടെയുള്ള മറ്റു സ്ഥാപനങ്ങളിലേക്ക് ചായ എത്തിക്കുന്നതിനായി അന്തമാനിക്കയും മൈത്രീ ടീസ്റ്റാളിലെ സ്റ്റാഫ് ആയിരുന്നു. <br /><br />ഒരിക്കല്‍ റോഡിനപ്പുറമുള്ള ആനന്ദ് ടൈലേര്‍സിലേക്ക് ആറു ചായയും കൊണ്ട് പോയ അന്തമാനിക്ക പോയതിലും വേഗം തിരിച്ചു വന്ന് പുതിയ ആറുചായയും തൂക്കി പോകുന്നത് കണ്ടപ്പോള്‍ സഹദേവേട്ടന്‍ ചോദിച്ചു. <br /><br />“ഇപ്പൊകൊണ്ടോയ ആറെണ്ണത്തിന്റെ പൈസയെവടെ?”<br /><br />“അതിനു പൈസയൊന്നും കിട്ടീല”<br /><br />“അതെന്തേ?”<br /><br />“അത് ഒരുകാറ് വന്ന് ഹോണടിച്ചപ്പോള്‍ ചാടിയപ്പോള്‍ ആറു ഗ്ലാസ്സും റോഡില് വീണ് പൊട്ടിപ്പോയി” <br /><br />“ങേ.. എങ്ങനെ?” സഹദേവേട്ടന്‍ നെഞ്ചത്ത് കൈ വച്ചു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. <br /><br />“ഇങ്ങനെ” അന്തമാനിക്ക കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ആറു ഗ്ലാസ്സുകളും നിലത്തിട്ട് ലൈവ് ഡെമോ കാണിച്ചു കൊടുത്തു സഹദേവേട്ടന്. <br /><br />------------------<br /><br />ഇബ്രാഹിംക്കാടെ കടയില്‍ നിന്ന് ചായയും പുട്ടും കഴിച്ച് ഇറങ്ങിയപ്പോള്‍ അന്തമാനിക്കയുടെ കയ്യില്‍ കുറച്ചു പൈസ കൂടി വച്ചു കൊടുത്തു. ആ ചുളിവു വീണ മുഖത്ത് ഇപ്പൊഴും പഴയ പുഞ്ചിരിയുണ്ടായിരുന്നു. സുല്‍ |Sulhttps://www.blogger.com/profile/09754325343836734040noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-33274867.post-18516594871527447732008-03-31T13:53:00.001+04:002008-04-02T09:23:49.368+04:00
“ഉമ്മാ.... ചോറെടുത്താ... ചായെവടെ?... ഇന്നും പൂട്ടാ.... അള്ളാ കൂട്ടാനുണ്ടാക്കീലേ ഇതേവരെ....“  “ഈ പയറൊന്ന് കുത്തിക്കാച്ചീറ്റ് ഇപ്പൊത്തരാം മോനെ... നീ അപ്പൊള്‍ക്കും ചായ കുടിക്ക്...“  “നോക്യൊമ്മാ.. ഇനി എപ്പളണ്. ഇപ്പത്തന്നെ മണി ഒമ്പതര കഴിഞ്ഞ്.... ഇതൊന്ന് നേരത്തെ ഉണ്ടാക്കി വച്ചൂടെ....“  ഒന്നര കിലോമീറ്റര്‍ അകലെയുള്ള കൈതക്കല്‍ നിന്ന് ഓത്തുപള്ളിവിട്ട് വീട്ടിലെത്തിയാല്‍ ആകെ മൊത്തം തിരക്ക് തന്നെ തിരക്ക്. ഒമ്പതു മണിക്കാണ് ഓത്തു കഴിയുന്നത്. അവിടന്ന് വലിച്ചു വച്ച് നടക്കും. കൂടെ അനിയത്തി ഉള്ളതിനാല്‍ കുറച്ചു കഴിയുമ്പോള്‍ വലിവ് താനെ കുറയും. വീട്ടിലെത്തുമ്പോള്‍ ഏകദേശം 9.25 ആവും. കിട്ടിയ സമയം കൊണ്ട് ഡ്രസ്സ് മാറി സ്കൂളില്‍ പോവാനുള്ള തിരക്കായിരിക്കും അടുത്ത പടി. ഡ്രസ്സ് മാറി അടുക്കളയിലെത്തുമ്പോള്‍... പുട്ടിന്നാവി വരുന്നുണ്ടാവുകയുള്ളു. അതെടുത്ത് എനിക്കു തന്നിട്ട് വേണം പയറ് അല്ലെങ്കില്‍ പരിപ്പ് കുത്തിക്കാച്ചാന്‍. ഉച്ചഭക്ഷണത്തിനായി വക്കാന്‍. ഈ വക പരിപാടിയെല്ലാം കഴിഞ്ഞു വരുമ്പോള്‍ ഒമ്പത് മുക്കാല്‍ ആവും. ഇനി എത്ര വേഗത്തില്‍ പോയാലും സ്കൂളില്‍ നേരത്തെ എത്താന്‍ പറ്റില്ല.  വാടാനപ്പള്ളി ആര്‍. സി. യു. പി സ്കൂളില്‍ പഠിച്ച മൂന്നു വര്‍ഷത്തിലും ഓരോദിവസവും ആവര്‍ത്തിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന ദിനചര്യ. വീട്ടില്‍ നിന്ന് ഇറങ്ങി പറ്റാവുന്നത്ര വേഗത്തില്‍ നടക്കും. പത്താംകല്ല് സി. എം. എസ് യുപി സ്കൂളില്‍ പഠിക്കുന്ന എന്റെ മറ്റു കൂട്ടുകാര്‍ എന്റെ പിന്നാലെ കൂടും അപ്പോള്‍. എന്റെ പിന്നാലെ വന്നാല്‍ അവര്‍ക്ക് കൃത്യ സമയത്ത് സ്കൂളിലെത്താമത്രേ. എനിക്കാണെങ്കില്‍ പത്താംകല്ലില്‍ നിന്ന് ഇനി ബസ് കയറി വേണം പോകാന്‍. ഒമ്പത് അമ്പത്തി അഞ്ചിനെത്തുന്ന സെന്റ് ജോര്‍ജ്ജ് കിട്ടിയില്ലെങ്കില്‍ പിന്നെ 10.10 നു കെ കെ മേനോന്‍. പത്തു മണിക്ക് ക്ലാസ് തുടങ്ങും. ബസ്സിറങ്ങിയിട്ടും നടക്കാനുണ്ട് കുറച്ച്. ഏതു ബസിനു പോയാലും നേരം വൈകും. പത്തേകാലാവാതെ ഞാന്‍ സ്കൂളില്‍ എത്താറില്ല.  അങ്ങനെ എന്നും നേരം വൈകിയെത്തുന്നതിനാല്‍ കാലത്ത് ഹാജര്‍ബുക്കില്‍ എനിക്ക് ആബ്സന്റ് മാര്‍ക്ക് ചെയ്യാറില്ല. ഉച്ചക്ക് ഹാജറുണ്ടെങ്കില്‍ ഫുള്‍ ഓകെ. മേരി ടീചര്‍ക്കും, നിര്‍മ്മല ടീച്ചര്‍ക്കും ത്രേസ്യ ടീച്ചര്‍ക്കും അതിന് എത്ര നന്ദി പറയും ഞാന്‍? നേരം വൈകി എത്തുന്നതിനാല്‍ എന്നും അവസാനത്തെ ബഞ്ചില്‍ അവസാനത്തെ സീറ്റ് ആണ് കിട്ടിയിരുന്നത്. പിന്നെ ആകെയുള്ള ഒരു സമാധാനം ആദ്യത്തെ പിരിയഡിലെ ഇംഗ്ലീഷ് ഡിക്റ്റേഷന്‍ ആണ്. ഡിക്റ്റേഷന്‍ കഴിഞ്ഞാല്‍ കിട്ടിയ മാര്‍ക്കിനനുസരിച്ച് ഓരോരുത്തരുടേയും ഇരിപ്പിടവും മാറും എന്നതാണ് അതിലെ സമാധാനപ്രദമായ ഘടകം. അങ്ങനെ രണ്ടാം ബഞ്ചിലോ ചിലപ്പോള്‍ ഒന്നാം ബഞ്ചിലോ എല്ലാം എത്തിച്ചേരും. പിന്നെ സമാധാനമായി. അന്ന് അവിടന്നു മാറേണ്ടി വരില്ല.  പ്രമോദ് കെ എം ആണ് സാധാരണയായി ഒന്നാമനാവുന്നത്. എപ്പോഴും ഒന്നാം ബഞ്ചില്‍ ഒന്നാമത് തന്നെയായിരിക്കും അവന്‍. കേട്ടെഴുത്തിലും എല്ലാം ശരിയാവുന്നത് കൊണ്ട് അവന്റെ സ്ഥാനത്തിനു മാറ്റമുണ്ടാവാറില്ല. മറ്റുള്ളവര്‍ എല്ലാം ശരിയാക്കിയാലും ഒന്നാമതെത്താറില്ല, ഒന്നാമതിരിക്കുന്ന ആള്‍ എന്തെങ്കിലും തെറ്റിക്കാതിരുന്നാല്‍ അവിടന്നു മാറേണ്ടി വരില്ല. ഇങ്ങനെയിരിക്കുന്ന കാലത്തിങ്കലാണ് എനിക്ക് ഒന്നാമനാവാനൊരു സുവര്‍ണ്ണാവസരം വീണുകിട്ടിയത്. ക്ലാസ്സിലെ ഞാനൊഴികെ ബാക്കിയെല്ലാവരും കേട്ടെഴുത്തില്‍ ഒരുവാക്ക് തെറ്റിച്ചിരിക്കുന്നു.  മേരിടീച്ചര്‍ എന്നെ വിളിച്ച് ആദരണീയമായ ഒന്നാം സ്ഥാനത്തിരുത്തി. എനിക്കാണെങ്കില്‍ ഒന്നാമനാവണമെന്നും അവിടെയിരിക്കണമെന്നും നല്ല ആഗ്രഹവുമുണ്ടായിരുന്നു എന്നും. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ പിരിയഡ് കഴിഞ്ഞു. മേരിടീച്ചര്‍ പോയി. പ്രമോദിന്റെ മുഖം നോക്കിയപ്പോള്‍ ഒരു തിളക്കവുമില്ലാത്തപോലെ. അവന് എന്തോ ഒരു വിഷമം പോലെ.  “എനിക്ക് ഇവിടെയിരിക്കേണ്ട. ഇവിടെ നീ തന്നെ ഇരുന്നോ ഞാന്‍ രണ്ടാമതിരുന്നോളാം” ഞാന്‍ അവനോടു പറഞ്ഞു. കുറെ നേരത്തെ നിര്‍ബന്ധത്തിനു ശേഷം അവന്‍ സന്തോഷത്തോടെ ഒന്നാമനായിരുന്നു. ഞാന്‍ സമാധാനത്തോടെ രണ്ടാമനായും...  ------------------------------------- ഈ സംഭവം ഓര്‍ക്കാനുണ്ടായ കാരണം:  അമിക്ക് സ്കൂളില്‍ എ+ കിട്ടി ഹാന്‍ഡ്‌റൈറ്റിങ് ഒഴികെ എല്ലാവിഷയത്തിലും. സ്കൂളിലെ നോട്ടീസ് ബോര്‍ഡില്‍ ഫോട്ടോയും ഉണ്ട്. സുല്ലി വല്ല്യ സന്തോഷത്തിലാണ്.  ഇന്നലെ പുതിയ ബുക്ക്സെല്ലാം നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോള്‍ സുല്ലി അമിയോട് ചോദിച്ചു. “അമി ഇനി വണ്ണില്‍ പോവില്ലേ. അപ്പോള്‍ ഫ്രന്‍ഡ്സിനോട് പറയോ നിന്റെ ഫോട്ടൊ നോട്ടീസ് ബോര്‍ഡില്‍ വന്നത് എ+ കിട്ട്യേതും? ”  കുറച്ചു നേരത്തെ ആലോചനക്കുശേഷം അമി പറഞ്ഞു “ഇല്ല ഞാന്‍ പറയില്ല. ചിലപ്പോള്‍ അവര്‍ക്ക് വിഷമമായാലോ. അവരുടെ ഫോട്ടൊ ബോര്‍ഡില്‍ വരാത്തതുകൊണ്ട്” സുല്‍ |Sulhttps://www.blogger.com/profile/09754325343836734040noreply@blogger.com30tag:blogger.com,1999:blog-33274867.post-7927886487809392642008-03-16T15:34:00.003+04:002008-03-16T20:47:59.169+04:00
അവളെ അവിടെ ചെന്നു കാണണമെന്ന്. എന്തിനായിരിക്കും അവിടേക്കു ചെല്ലാന്‍ പറഞ്ഞത്? ടെലഫോണില്‍ പറയാന്‍ പറ്റാത്ത എന്തു കാര്യമാണുള്ളത്. കാര്യങ്ങള്‍ തുറന്നു പറയുകയാണെങ്കില്‍ ഒരു സമാധാനമായേനെ. ഇതു യാതൊരു ഉറപ്പും തരാതെയുള്ള ക്ഷണമാണ്. ഏതായാലും കല്യാണം ഉറപ്പിച്ചതല്ലേ. വേറെ വഴിയൊന്നുമില്ല. പോയി കാണുകതന്നെ. എന്തെല്ലാം കഷ്ടപ്പാടുകള്‍ സഹിക്കണമാവോ ഇതൊന്നു നടന്നു കിട്ടാന്‍.  ഓഫീസില്‍ നിന്ന് ഒരാഴ്ചത്തെ അവധിയേ കിട്ടിയുള്ളു. ഉമ്മയും ബാപ്പയും ബ്രോക്കര്‍മാരും കൂടി തിരച്ചിലോടു തിരച്ചിലിനൊടുവില്‍, അവര്‍ക്കിഷ്ടമായ ഒരാളെ കിട്ടിയപ്പോള്‍ എന്നെ അറിയിക്കുകയായിരുന്നു. അവളെ കാണുമ്പോള്‍ പിന്നാലെ വരാനിരിക്കുന്ന പ്രശ്നങ്ങളെ പറ്റിയൊന്നും ഒട്ടും ബോധവാനായിരുന്നില്ല എന്നതാണു സത്യം. പ്രഥമദര്‍ശനത്തില്‍ തന്നെ എന്റെ മനസ്സില്‍ കയറിപറ്റിയവള്‍. ഇരുവീട്ടുകാരും തീരുമാനിച്ചു എന്‍‌‌ഗേജ്മെന്റും ഒരു വിധം കഴിഞ്ഞു.  അതിനുശേഷം ഞങ്ങള്‍ ടെലഫോണിലൂടെ കൈമാറാത്ത വിശേഷങ്ങളില്ല. രാത്രിയെന്നോ പകലെന്നോ വേര്‍തിരിവില്ലാതെ ഞങ്ങള്‍ സംസാരിച്ചു തീര്‍ത്തത് ഞങ്ങളുടെ ജീവിതം തന്നെയായിരുന്നു. പറഞ്ഞാലും പറഞ്ഞാലും തീരാതെ നീണ്ടു പോകുന്ന സംഭാഷണങ്ങള്‍. അവളുടെ കളി തമാശകളും കുസൃതികളും അപ്പോഴേക്കും ഞാന്‍ ഇഷ്ടപ്പെടാന്‍ തുടങ്ങിയിരുന്നു. അതെല്ലാം തന്റേതു മാത്രമെന്ന് വിശ്വസിക്കാനും തുടങ്ങി. അവളുമായി സംസാരിക്കുമ്പോള്‍ അവള്‍ തന്റെ സമീപമുണ്ടെന്ന തോന്നലോ... അതൊ അവളില്ലാതെയിനി ജീവിക്കാന്‍ കഴിയില്ലെന്ന തിരിച്ചറിവോ... എന്താണ് ആ സംഭാഷണങ്ങള്‍ തനിക്കു നല്‍കിയതെന്നു പറയുക വയ്യ ഇപ്പോഴും. ഇത്രയും കാലം ഞാന്‍ കാത്തിരുന്നത് അവള്‍ക്കു വേണ്ടിയായിരുന്നോ. അങ്ങനെയൊരു കാത്തിരിപ്പ് എന്റെ ജീവിതത്തില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നോ, എനിക്കും പ്രണയിക്കാനാവുമെന്നു തിരിച്ചറിഞ്ഞ നാളുകളാണിത്.  ഇനി കല്യാണത്തിന് ഏറെയില്ല ദിനങ്ങള്‍. അതിനിടയില്‍ ഒരുക്കേണ്ട ഒരു പാടു കാര്യങ്ങള്‍. നാട്ടില്‍ പോയതും എന്‍‌ഗേജ്മെന്റ് മറ്റുപരിപാടികളുമായി കുറെ പണം ചിലവായി. കല്യാണം ആര്‍ഭാഢമാക്കുന്നതിനോടൊന്നും യോജിക്കുന്നില്ലെങ്കിലും സ്വന്തം കാര്യം വരുമ്പോള്‍ അത്തരം തത്വശാസ്ത്രങ്ങളൊന്നും തുണക്കാറില്ല. ഇനി കല്യാണകാര്യം മുറക്കു നടക്കണമെങ്കില്‍ ലോണെടുക്കുകയേ നിവൃത്തിയുള്ളൂ. ഒറിജിനല്‍ പാസ്സ്പോര്‍ട്ടും, സാലറി സര്‍ട്ടിഫിക്കേറ്റും മറ്റു രേഖകളുമായി ഞാന്‍ യാത്രയായി, അവള്‍ക്കായി, ഇവളെക്കാണാന്‍, ബാങ്കിലേക്ക്. സുല്‍ |Sulhttps://www.blogger.com/profile/09754325343836734040noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-33274867.post-3890732904271459012008-02-14T14:41:00.002+04:002008-02-14T14:50:17.415+04:00
ഒരു പഴയ പ്രണയ ലേഖനം
ഒരിക്കലും പറയാനാകാത്ത പ്രണയം... മനസ്സില്‍ നിന്നും ഒരിക്കലും ഇറക്കി വെക്കാനാവാത്ത ഭാരമാണ്. പെയ്യാന്‍ കൊതിച് പെയ്യാനാകാതെ നീങ്ങി നീങ്ങിപോകുന്ന കാര്‍മേഘം പോലെ എങ്കിലും... ജീവിതത്തില്‍ എന്നെങ്കിലും അത് തുറന്നു പറയാനാവുമ്പോള്‍ മനസ്സില്‍ നിന്നൊരു ഭാരം ഇറക്കിവെച്ചതുപോലെ തോന്നും. ചിലപ്പോള്‍ ഭാരക്കൂടുതലായി എന്നും തോന്നിപ്പോകാം. പരിചയങ്ങളൊക്കെ പ്രണയമാകുമെന്ന് കരുതിയിരുന്ന ഒരു ബാലിശമായ കൌമാരം ഞാനും കടന്നു പോയിരുന്നു എന്നാല്‍ കുട്ടിയുടെ രൂപം എന്റെ മനസ്സില്‍ നിറഞ്ഞു നിന്നപോള്‍ നല്ലൊരു സൌഹൃദത്തിനുമപ്പുറം നീ എന്റെ മറ്റാരൊക്കെയോ ആയിതീരുകയയിരുന്നു. അതിന് പ്രണയത്തിന്റെ പുതിയ പരിവേഷം ഉണ്ടാവുകയായിരുന്നു. ശിശിരത്തില്‍ ഇലകള്‍ അടര്‍ന്ന് പൊഴിയുന്നതുപോലെ ഒരുപാട് സൌഹൃദങ്ങള്‍ ജീവിത വഴിത്തിരിവില്‍ പൊഴിഞ്ഞുപോയി അപ്പോഴും...  കുട്ടിയുടെ സുന്ദര രൂപം അണയാത്ത നക്ഷത്രമായും പൊഴിയാത്ത പുഷ്പമായും എന്നില്‍ വെളിച്ചവും സുഗന്ധവും പരത്തി നിറഞ്ഞു നിന്നു. ഓമര്‍ഖയ്യമിന്റെ ഗീതങ്ങള്‍ പാടുന്ന പേരറിയാ കിളികളും ഈന്തപ്പനമരങ്ങളെ തഴുകിയെത്തുന്ന കുളിര്‍ക്കാറ്റും വിടര്‍ന്നകണ്ണുകളില്‍ ഈന്തപ്പഴതുടിപ്പും ചുവപ്പുമുള്ള അറബിസുന്ദരികളും എല്ലാമുള്ള ഈ മരുഭൂമിയിലായിരിക്കുമ്പോഴും ഞാനും എന്റെ മനസ്സും ആഴികള്‍ക്കപ്പുറത്തുള്ള നിന്നോടൊപ്പമാണ് നിന്റെ ഓര്‍മ്മകളുമായി എന്റെ മനസ്സ് പറന്നുയരുമപ്പോള്‍‍... നീ എന്നോടൊപ്പമുള്ളതു പോലെ...  തണലേകാനും തലോടാനും ആശ്വസിപ്പിക്കാനും കഴിയുന്ന ഒരു പൂമരത്തണലില്‍ ഇരിക്കുന്നതായി തോന്നും. ചിലപ്പോള്‍ പേടിയോടെ ഞാനോര്‍ക്കും ഈ തണല്‍ പൂമരം എനിക്കു നഷ്ടപ്പെടുമോയെന്ന്. എന്നിരുന്നാലും...  എന്റെ മനസ്സിലെ ക്യാന്‍‌വാസില്‍ നിറങ്ങളും ഭാവങ്ങളും നല്‍കി വരഞ്ഞെടുത്ത വര്‍ണ്ണതുമ്പിയായ് നീ എന്നെന്നും നിറഞ്ഞു നില്‍ക്കും. നാട്ടുകാര്‍ക്കും വീട്ടുകാര്‍ക്കും ഇഷ്ടമാകുന്ന ഒരു പ്രണയം,  പൂവണിയാതെ കൊഴിയുന്ന പ്രണയം,  എല്ലാം ഒരുപാട് കേട്ട് പഴകിയ വാക്കുകളാണ്. അതിനു യഥാര്‍ത്ഥ പ്രണയവുമായി ബന്ധമൊന്നുമില്ല. പ്രണയത്തിന്റെ നറുപുഷ്പങ്ങള്‍ വിരിയുന്നത് അതിനും ഒരുപാട് ഉയരത്തിലുള്ള ശിഖരങ്ങളിലാണ് പ്രിയപ്പെട്ടവനേയും മനസ്സിലേറ്റി, സ്വപ്നങ്ങളും മെനഞ്ഞുള്ള കാത്തിരിപ്പിന്റെ ഒരു സുഖം പറഞ്ഞറിയിക്കനവാത്തതാണ്.  കാത്തിരിക്കുമല്ലോ...  (പ്രണയദിനത്തില്‍ എഴുതിയതല്ല ഇത്. പ്രണയദിനത്തിനായി എഴുതിയതുമല്ല. പ്രണയദിനം മറ്റു ദിനങ്ങളില്‍ നിന്നുള്ള കടമെടുപ്പു മാത്രമാണ്. അതിനു തനതായ ഒരു അസ്തിത്വമോ വ്യക്തിത്വമോ ഇല്ല. പ്രണയം അത് കാലം തരുന്ന സമ്മാനമാണ്. സമ്മാനങ്ങള്‍ ഒരിക്കലും പിടിച്ചു പറികളല്ല. കാലത്തെ ഒരു ദിനത്തില്‍ കെട്ടിയിട്ട് അന്നു തന്നെ പ്രണയമെന്ന സമ്മാനം ലഭിക്കണമെന്ന ശാഠ്യം, ഒരിക്കലും നിനക്ക് പ്രണയത്തെ നല്‍കുന്നില്ല ഒരു സമ്മാനമായി.) സുല്‍ |Sulhttps://www.blogger.com/profile/09754325343836734040noreply@blogger.com27tag:blogger.com,1999:blog-33274867.post-89073971880964710452008-01-28T15:34:00.000+04:002008-01-29T08:02:53.161+04:00
ഇന്ന് 28-01-2008 ഞങ്ങളുടെ ഏഴാം വിവാഹവാര്‍ഷികം. ഒരു പോസ്റ്റിടണോ വേണ്ടെ എന്ന ചിന്തയിലായിരുന്നു ഇതു വരെ. അതിനിടയിലാണ്  പ്രയാസി  ഈ കാര്‍ഡ് അയച്ചു തന്നത്. അതു തന്നെ ഒരു പോസ്റ്റില്‍ കിടക്കട്ടെ എന്നു കരുതി അതിന്റെ ഭംഗി കണ്ടപ്പോള്‍.   അപ്പോള്‍ എല്ലാവരും ക്യൂവില്‍ വന്ന് ആശംസിച്ച് പൊയ്കോളൂ (പ്രയാസിയെ:))  --------------------  ആശംസിക്കാന്‍ അറിയാത്തവര്‍ക്ക് ഒരു കമെന്റ് ഉദാഹരണം (അഭിലാഷിനു സ്നേഹം കൂടിയാല്‍ ഇങ്ങനെയാ:)):-    അഭിലാഷങ്ങള്‍  said...  അസ്‌ലാമു അലൈക്കും...  എത്രയും പ്രിയപ്പെട്ട ദൈവം വായിച്ചറിയുന്നതിലേക്ക് ‘സുല്ലി‘ എഴുതുന്നത്...  ഇന്ന് 28 ജനുവരി..2008  ഗോഡേ..., 7 വര്‍ഷം....!  നീണ്ട 7 വര്‍ഷം.........!!  ഭൂമിയില്‍ ഒരുപാട് സഹിക്കുന്നവര്‍ക്ക് ഭൂമിയിലെ വാസത്തിന് ശേഷം സ്വര്‍ഗം ലഭിക്കും എന്ന് കേട്ടിട്ടുള്ളത് കൊണ്ട് ഞാന്‍ അല്പം ഹാപ്പിയാ.. ബട്ട്, 100 വര്‍ഷം ആയുസ്സ് സുല്ലിനും, എനിക്കും നീ തന്നിട്ടുള്ളത് കൊണ്ടും, അങ്ങേര് എന്റെ ആമിയുടെയും അനുവിന്റെയും ഉപ്പ ആയതുകൊണ്ടും, നമ്മുടെ രണ്ടാളുടെയും ഭൂമിയിലെ 100 വര്‍ഷം കഴിഞ്ഞാല്‍ എനിക്ക് സ്വര്‍ഗ്ഗത്തില്‍ നിന്ന് സുല്ലിനെ കാണാന്‍ നരഗത്തില്‍ (മാസത്തില്‍ ഒരിക്കല്‍.. അതു മതി.. ധാരാളം) പോകാനുള്ള ഔട്ട് പാസ് അനുവദിക്കണം എന്ന് വിനീതമായ അഭ്യര്‍ത്ഥന-അപ്ലിക്കേഷന്‍ ഞാന്‍ ഇവിടെ സബ്‌മിറ്റ് ചെയ്യുന്നു. കവിത(!?) എഴുതി എഴുതി എഴുതി മനുഷ്യന്മാരെ ഉപദ്രവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന സുല്ലിന് നരകമേ നിന്റെ കൈയ്യില്‍ ഓപ്‌ഷന്‍ ഉള്ളൂ എന്നറിയാം. എന്നാലും... ഇടക്ക് എന്നെ കാണാന്‍ വരാനുള്ള (ഗൈറ്റ് വരെ മതി) ഔട്ട് പാസ് അങ്ങേര്‍ക്ക് അനുവദിക്കാന്‍ ഞാന്‍ അഭ്യര്‍ത്ഥിക്കുന്നു. കണ്‍സിഡര്‍ ചെയ്യണം പ്ലീസ്... (ഈ പറയുന്നതൊക്കെ അങ്ങയുടെ ലാപ്‌ടോപ്പില്‍ സേവ് ചെയ്ത് വച്ചാ‍ മതി.. 100 വര്‍ഷം കഴിഞ്ഞ് ഒപ്പണ്‍ ചെയ്യാനുള്ള സാധനമാ.. )  ഗോഡേ.. 7 വര്‍ഷം കവിത സഹിച്ചു.. അങ്ങേരുടെ ഒടുക്കത്തെ ബ്ലോഗ് സഹിച്ചു.. എല്ലാം ഞാന്‍ എന്റെ മുജ്ജന്മപാപത്തിന്റെ അനന്തരഫലങ്ങളായി കാണുന്നു. ഇതിന് പ്രതിവിധിയായി അടുത്ത ജന്മത്തിലും എനിക്ക് എന്റെ സുല്ലിന്റെ കൂടെ തന്നെ ഒരു ജന്മം അനുവദിക്കണം, എന്റെ ആമിയുടെയും അനുവിന്റെയും ഉപ്പയായിട്ട്. ബട്ട്, നീ എന്നെ ഒരു ബ്ലോഗറാക്കണം..!!! സുല്ലിന്റെ അതേ റേഞ്ചുള്ള ഒരു ബ്ലോഗര്‍.. എന്നിട്ട്.. കഥയും മനുഷ്യന്‍മാര്‍ക്ക് മനസ്സിലാവാത്ത കവിതയും എഴുതി പോസ്റ്റ് ചെയ്യുന്നതിന് മുന്‍പ് എനിക്ക് അങ്ങേരോട് അഭിപ്രായം ചോദിക്കണം... “സഹനം” എന്ന വാക്കിന്റെ മീനിങ്ങ് അങ്ങേരും ഒന്ന് മനസ്സിലാക്കണം... അതിനായി ഒരു ജന്മം വേസ്റ്റാക്കാനും ഞാന്‍ തയ്യാര്‍ ഗോഡേ...  (ഈ “ഗോഡേ” ന്നു വിളിക്കുന്നത് ഹിന്ദിയിലല്ല , ഇംഗ്ലീഷില്ലാണെന്ന് അങ്ങ് മനസ്സിലാക്കും എന്ന് എനിക്ക് വിശ്വാസമുള്ളത് കൊണ്ടാ ‘ഗോഡേ ഗോഡേ‘ന്ന് വിളിച്ചോണ്ടിരിക്കുന്നത് ദൈവേ.. ഡോണ്ട് മിസ്സണ്ടര്‍സ്റ്റാന്റ് മീ....)  അപ്പോ, ഇന്ന് 7 ആം വാര്‍ഷികം ആഘോഷിക്കുവാ ഞങ്ങള്‍...  അനുഗ്രഹിക്കണേ..  എല്ലാ ബ്ലോഗര്‍മാരും അനുഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ട് പോലും..  അതില്‍ ഒരു അഭിലാഷങ്ങള്‍ എന്ന ഒരു തെണ്ടി (സോറി ഗോഡേ..അവന്റെ കൈയ്യിലിരിപ്പ് വച്ച് പറഞ്ഞുപോയതാ) മാത്രം ആശംസകള്‍ പറയില്ല പോലും. കാരണം, ‘സുല്ലിനും കുടുംബത്തിനും എന്നും നല്ലത് വരാനുള്ള പ്രാര്‍ഥന അലിഞ്ഞ് ചേര്‍ന്നിട്ടുള്ള ബ്ലഡ്ഡാ അവന്റെ‘ ആന്റ് ‘ഇതു പോലുള്ള ഒരു 100 വാര്‍ഷികങ്ങള്‍ ഒരുമിച്ച് സന്തോഷത്തോടെ ആഘോഷിക്കുന്നത് കാണാനായി മാത്രം ഡും ഠും... ഡും ഠും... ഡും ഠും... ഡും ഠും... എന്ന് ശബ്ദമുണ്ടാക്കി പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്ന ഹൃദയമാ അവന്റെ‘ എന്നൊക്കെയാ ആ കശ്മലന്‍ പറഞ്ഞ് നടക്കുന്ന ഫിലോസഫിയും ബോട്ടണിയും സുവോളജിയും ആന്ത്രപ്പോളജിയും...  അതെന്തായാലും.. ഞങ്ങളെ അനുഗ്രഹിക്കണേ..  എന്നും നല്ലത് വരുത്തണേ...  അസ്‌ലാമു അലൈക്കും...  എന്ന് സ്വന്തം  സുല്ലിന്റെ സുല്ലി --------------------------   സ്നേഹപൂര്‍വ്വം.   -സുല്‍  സുല്‍ |Sulhttps://www.blogger.com/profile/09754325343836734040noreply@blogger.com39tag:blogger.com,1999:blog-33274867.post-51636620874273653562008-01-06T08:18:00.000+04:002008-01-09T10:33:25.678+04:00
“ഏയ് ടാ അവിടെ നിന്നേ”<br /><br />മൂന്നുമണിയായിട്ടും ഒരുമണി വറ്റുപോലും വയറ്റിലെത്തിയിട്ടില്ല. നേരമില്ലാത്തെ നേരത്ത് ഹോട്ടലും തിരക്കി കാലുകള്‍ വലിച്ചു വച്ചു നടക്കുമ്പോഴാണ് പിന്നില്‍ നിന്നൊരു കിളിനാദം കേട്ടത്. തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോള്‍ കുഞ്ഞൊന്നിനെ ഒക്കത്തും ഒന്നിന്റെ കയ്യേലും പിടിച്ചൊരു യുവതി ബസ്റ്റോപ്പില്‍ നില്‍ക്കുന്നു.<br /><br />“ഹമ്മേ, ആരിത് കുട്ടീം വട്ടീമായിട്ട്. എങ്ങോട്ടാണാവോ പ്രയാണം?”<br /><br />“നീയെവിടേക്കാ ഈ വാണം വിട്ടപോലെ? റോഡില്‍ ആരെങ്കിലും നില്‍കുന്നുണ്ടോയെന്ന് പോലും നോക്കാതെ” അവളുടെ മറുചോദ്യം പെട്ടെന്നു വന്നു.<br /><br />“മനുഷ്യന്‍ വിശന്ന് വലഞ്ഞ് ഭക്ഷണം തേടി നടക്കുമ്പോള്‍ വായ്നോട്ടം കുറവായിരിക്കും” ഫിലോസഫി വരണമെങ്കില്‍ വയറു വിശക്കണമെന്നു പറയുന്നത് ശരിയാ.<br /><br />“നിന്റെ തീറ്റയും വായ് നോട്ടവും പണ്ടത്തെപ്പോലെ ഇപ്പോഴുമുണ്ടെന്നു ചുരുക്കം.” വിശപ്പിന്റെ കാര്യം പറയേണ്ടായിരുന്നെന്നു തോന്നിപ്പോയി.<br /><br />“ഞാന്‍ ഒന്നും നിര്‍ത്തിയിട്ടില്ല. നീ ഇതെല്ലാം നിര്‍ത്തിയോ. മെലിഞ്ഞുണങ്ങി സ്ലിം ബ്യൂട്ടിയായിപ്പോയി. മൂപ്പെത്താതെ ഉണങ്ങിപ്പോയ മുരിങ്ങക്കായ പോലെയുണ്ടല്ലോ. എന്തെര് പറ്റി പെണ്ണേ.?”<br /><br />“അക്കാര്യമൊന്നും പറയേണ്ട കൊശവാ. ഇവറ്റങ്ങ രണ്ടെണ്ണത്തിനെ പോറ്റുന്ന പണിപോരെ ഞാന്‍ സുന്ദരിയാവാന്‍.” ഒക്കത്തിരുന്ന കുഞ്ഞ് പിടിച്ചുവലിച്ച മുടി നേരെയാക്കിക്കൊണ്ടവള്‍ പറഞ്ഞു.<br /><br />“ങാ‍ അതു പോട്ടെ. കല്യാണമെല്ലാം കഴിഞ്ഞ് നിന്നെ ആദ്യമായി കാണുന്നതല്ലേ. നിന്റെ വെടിവെപ്പുകാരനെന്തു പറയുന്നു”<br /><br />“സുല്ലേ അനാവശ്യം പറയല്ലേ. ഒരു പട്ടാളക്കാരന്റെം അവന്റെ ഭാര്യയുടെം ദു:ഖം നിനക്കു പറഞ്ഞാ മനസ്സിലാവില്ല”<br /><br />“ഉം ഉം വിരഹസാഗരം അലതല്ലിയിട്ടും നിന്നെയങ്ങോട്ടെന്തേ കെട്ടിയെടുക്കാഞ്ഞെ?. അതിനെങ്ങനാ അതിയാനിവിടെയെത്തിയാല്‍ പൊറുതി കൊടുക്കുന്നുണ്ടാവില്ല. നിന്റെ പണ്ടത്തെ സ്വഭാവം വെച്ചു നോക്കിയാല്‍ മൂപ്പീന് ലീവെടുക്കാതെ അതിര്‍ത്തിയില്‍ തന്നെ കുറ്റിയടിക്കാനാണ് സാധ്യത.”<br /><br />“നീയെന്റേന്നു വേടിക്കും സുല്ലേ” അമ്മയുടെ ഭാവമാറ്റം കണ്ട് എന്നേം നോക്കിനില്‍ക്കുകയാണ് കൊച്ച് നമ്പര്‍ ഒന്ന്. “ആരാമ്മാ ആരാമ്മാ” എന്നിടക്ക് ചോദിക്കുന്നും ഉണ്ട്.<br /><br />“ഇതമ്മേന്റൊപ്പം പടിച്ച മാമനാ മോളേ” അമ്മയുടെ വിശദീകരണം.<br /><br />“പിന്നെ എന്താ നിന്റെ അമ്മേടെ വിശേഷം?”<br /><br />“ങാ, അമ്മ സുഖമായിരിക്കുന്നു. ഇടക്ക് നിങ്ങളുടെയെല്ലാം കാര്യം പറയും. നീ ഇപ്പോഴാവഴിയെല്ലാം മറന്നില്ലേ. തിരക്കില്ലേല്‍ ഒരീസം വീട്ടിലോട്ട് വര്വാ”<br /><br />“നീ പോകാന്‍ നോക്കിക്കേ... പറ്റിയെങ്കില്‍ ഞാന്‍ വരാം. ഇനി ഇവിടെ നിന്നാല്‍ എനിക്കുള്ള ചോറില്‍ വേറാരേലും ചാറൊഴിക്കും.“ രണ്ടു ബസ്സുപോയിട്ടും മൂഡ് പോകാതെ കണ്ടിന്യൂ ചെയ്യുന്ന ഇവളെ പറഞ്ഞുവിടാന്‍ മറ്റൊരു വഴിയും കണ്ടില്ല. വിശപ്പിന്റെ വിളി കൂടുതല്‍ ഉച്ചത്തിലായികൊണ്ടിരിക്കുന്നതിനാല്‍ മെല്ലെ അവിടം കാലിയാക്കി ഹോട്ടലന്വേഷണം തുടര്‍ന്നു. അടുത്ത ബസ്സില്‍ കയറി അവരും യാത്രയായി.<br /><br />----<br />ഇതു സുമിത്ര. എന്റെ ക്ലാസ്മേറ്റ്. ഒരൊന്നാന്തരം നായരുട്ടി. വായെടുത്താല്‍ എടാ, പോടാ, കൊരങ്ങാ, കഴുതേ, മങ്കീ, അസത്ത് എന്നെല്ലാമെ വായില്‍നിന്നുതിര്‍ന്നു വീഴൂ എന്നതൊഴിച്ചാല്‍ വേറെ കുറ്റമൊന്നും പറയാനില്ല. ക്ലാസ്സിലെ സുന്ദരിയാണെന്ന് ധരിച്ചു വശായവരില്‍ ഒരുവള്‍. എന്നാലും ഇളം കാപ്പി (ഏകദേശം ഒരു ഗോള്‍ഡന്‍) നിറമുള്ള ബാക്ക് ഗ്രൌണ്ടില്‍ വെള്ളപൂക്കളുള്ള പാവാടയും അതേ നിറത്തിലുള്ള ജുബ്ബയും ധരിച്ച സുമിത്രക്ക് അല്പം സൌന്ദര്യമില്ലേ എന്ന് ചോദിച്ചാല്‍ ഉണ്ടെന്നുത്തരം.<br /><br />വരാന്തയിലൂടെ വായില്‍നോക്കി നടന്നിരുന്ന എം കോമിലെ സുരേഷാണ് ഞങ്ങളുടെ ആദ്യ പരിചയത്തിന്റെ രാസത്വരകമായി വര്‍ത്തിച്ചത്. പ്രേമിക്കുവാണേല്‍ പെണ്ണിന്റെ സൌന്ദര്യം മാത്രം നോക്കിയാല്‍ പോരാ, സമ്പത്തില്ലെങ്കിലും അവളുടെ ജാതിയെങ്കിലും ഒത്തുവരണേയെന്ന് നേരത്തേ തന്നെ നിശ്ചയിച്ചിറങ്ങിയിട്ടുള്ള മിസ്റ്റര്‍ സുരേഷ് നായര്‍. ജാതി പറഞ്ഞ് കെട്ടൊഴിഞ്ഞു പോകരുതല്ലോ. ചുറ്റിപടര്‍ന്നാല്‍ വിട്ടൊഴിയാതിരിക്കാന്‍ വളക്കൂറുള്ള മണ്ണിലായിരിക്കണം പ്രണയത്തിന്റെ വിത്തിടേണ്ടത് എന്നു കരുതുന്നവരില്‍ ഒരുവന്‍. ആത്മാര്‍ത്ഥസ്നേഹം എന്നു പറഞ്ഞാല്‍ ഇതാണ്. സുമിത്രയെപറ്റിയുള്ള ഏകദേശ ഡീറ്റയിത്സൊക്കൊ ശേഖരിച്ച്, വായ് നോട്ടത്തിന്റെ മൂര്‍ദ്ധന്യതയിലെത്തിയപ്പോള്‍ സുമിത്രയോട് ഹൃദയം തുറക്കണമെന്ന ഒരു കാമുകന്റെ ഏറ്റവും മിനിമം ആവശ്യവുമായി സമീപിച്ചത് എന്നെ. അയല്‍‌വാസിയല്ലേന്നു കരുതി ഞാനും കേറിയങ്ങേറ്റു. ഞാനൊരു നല്ല ദൂതനായി, കുറച്ചു വിഷമിച്ചെങ്കിലും, കാര്യം സുമിത്രയെ അന്നേ ദിവസം തന്നെ അറിയിക്കുന്നു.<br /><br />“ഏത്, ആ കൊരങ്ങനേ? അവനിങ്ങട് വരട്ടെ.” ഇതായിരുന്നു അവളുടെ റിപ്ലെ. ഈ റിപ്ലേ എങ്ങനെ സുരേഷിനുമുന്നില്‍ പ്ലേ ചെയ്യുമെന്നറിയാതിരുന്നു പോയി ഈയുള്ളവന്‍. ഇങ്ങനെ ആലോചനാ നിമഗ്നനായിരിക്കുമ്പോളാണ് ക്ലാസിലെ മറ്റൊരു സുന്ദരി ജുഗുനുവിന്റെ ക്ഷേമാന്വേഷണം “ എന്തു പറ്റി സുല്‍?”<br /><br />“അതൊരു ചിന്ന പ്രശ്നം. നീയൊരു പാട്ടു പാടിക്കേ. എന്നിട്ടു പറഞ്ഞുതരാം” അല്പസ്വല്പം പാടുന്ന കൂട്ടത്തിലായതിനാല്‍, ഏതായാലും അവള്‍ക്കിട്ടൊരു പണി കൊടുക്കാമെന്നു കരുതി.<br /><br />“ഉണ്ണീവാവാവോ പൊന്നുണ്ണീ വാവാവോ<br />നീലപ്പീലി കണ്ണും പൂട്ടി ഊഞ്ചേലാടാലോ...<br />ഉണ്ണീവാവാവോ പൊന്നുണ്ണീ വാവാവോ<br />നീലപ്പീലി കണ്ണും പൂട്ടി ഊഞ്ചേലാടാലോ...“<br /><br />എന്തൊരു സിറ്റുവേഷനിസ്റ്റായ പാട്ട്. എന്റെ മനസ്സ് വായിച്ചറിഞ്ഞപോലെ ഇരുന്നുപാടി അവള്‍.<br /><br />പാടിക്കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ അവള്‍ക്ക് എന്റെ മൂഡൌട്ടിന്റെ കാരണം അറിയണം. ഞാന്‍ കാര്യങ്ങളെല്ലാം നടന്നപടി പറഞ്ഞു. സുരേഷിനെ പറ്റി പറഞ്ഞപ്പോള്‍ അവളുടെ കണ്ണുകളില്‍ ഒരു തിരയിളക്കം. സുമിത്ര സുരേഷിനെ നിരാകരിച്ചതു കൂടി കേട്ടപ്പോള്‍ മാന്മിഴികളില്‍ ഒരു കടലിരമ്പി.<br /><br />“ആ ചേട്ടനെ ഞാനെന്നും കാണാറുണ്ട്. സുല്ലിനറിയോ ആളെ ?” അവളുടെ മുഖത്ത് നാണത്തിന്റെ മുകുളങ്ങള്‍.<br /><br />“പിന്നേ. അവനെന്റെ കൂട്ടുകാരനല്ലേ. എന്നാ പിന്നെ നിന്റെ കാര്യം പറയാം സുരേഷിനോട്...”<br /><br />എന്റെ മനസ്സിലൊരു കുളിര്‍മഴപെയ്തു. ഒരാളെ പറഞ്ഞിട്ട് ഒന്നും ശരിയാക്കാതിരിക്കുന്നതിലും നല്ലതല്ലേ വേറൊരാളെ ഹൃദയം കൈമാറാന്‍ ഏല്‍പ്പിക്കുന്നതെന്ന് ഓര്‍ത്തുപോയ്.<br /><br />അവള്‍ മുഖം കുനിച്ച് കണ്ണുകള്‍ മേല്‍പ്പോട്ടാക്കി എന്നെ നോക്കി ചിരിച്ചു. പാദസരങ്ങളെ കൊഞ്ചിച്ചുകൊണ്ട് അവള്‍ ഓടി മറഞ്ഞു.<br /><br />ജാതി നോക്കിയാല്‍ പ്രേമം പുഷ്പിക്കില്ലെന്ന് പഠിച്ചതിനാലാവാം ജുഗുനുവിന്റെ കാര്യം പറഞ്ഞപ്പോള്‍ സുരേഷിനും സമ്മതം. കെട്ടൊക്കെ പിന്നാലെയല്ലേ ആദ്യം കാര്യങ്ങളു നടക്കട്ടെ. അതങ്ങനെഒരു കഥ അതു പിന്നെപ്പറയാം. ഇങ്ങനെയാണ് സുമിത്രക്കിത്ര പ്രിയം വന്നതെന്നെ. വരാന്തയിലൂടെ പോയ ഒരു വയ്യാവേലിയെ തലയില്‍നിന്നൂരിക്കൊടുത്തല്ലോ.<br /><br />-------<br />ഒരു പ്രവാസിക്കുകിട്ടുന്ന എണ്ണിചുട്ട അപ്പം പോലുള്ള ലീവിന്റെ അവസാന ദിനങ്ങളില്‍ എപ്പോഴാണ് എവിടെയാണ് കയറിചെല്ലേണ്ടതെന്നൊരു രൂപവും കാണില്ല. എല്ലാം ഒരോട്ടപ്രദക്ഷിണത്തില്‍ തീര്‍ക്കാനായി തിരക്കുകൂട്ടുന്ന ദിവസങ്ങളിലൊന്ന്.<br /><br />“രാമനാരായണാ രാമനാരായണാ... ടീ ഇങ്ങട്ട് നോക്കടി ശവമേ“ സുമിത്ര, മോള്‍ക്ക് നാമം ചൊല്ലിപഠിപ്പിക്കുന്ന സന്ധ്യാ സമയത്താണ് ഞാന്‍ അവരുടെ വീട്ടിലെത്തിയത്. അകലേ നിന്നേ ഞാന്‍ വരുന്നതു കണ്ട മോള്‍ എന്നെ നോക്കിയിരുന്നതായിരിക്കണം.<br /><br />“അമ്മേ ദേ അന്നു കണ്ട മാമ്മന്‍”<br /><br />നാമകീര്‍ത്തനത്തിന് തല്‍ക്കാലം അവധികൊടുത്ത് ചാടിയെഴുന്നേഴുന്നേറ്റു സുമിത്ര. നിലവിളക്കിന്റെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിലും തിളങ്ങുന്നമുഖവുമായി അവള്‍.<br /><br />“ഏ നീയൊ? കൊരങ്ങാ നീ വരുമെന്നൊരിക്കലും വിചാരിച്ചില്ല ഞാന്‍.” ഇപ്പോള്‍ തന്നെ രാമനാമം ജപിച്ച വായിലെ വികട സരസ്വതിയും കേട്ട് വീടിന്റെ തിണ്ണയിലിരുന്നു ഞാന്‍.<br /><br />“ആരാ മോളേ...” അകത്തു നിന്നു അമ്മയുടെ സ്വരം.<br /><br />“ഞാനാമ്മേ സുല്‍” മറുപടി എന്റെ വകയായിരുന്നു. ഒരു ചെറുചിരിയുമായി അല്പം മെലിഞ്ഞ ഒരു രൂപം വാതില്‍ക്കല്‍ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.<br /><br />“ങാ മോനൊ. ഇന്നാളിവള്‍ പറഞ്ഞിരുന്നു. വര്വാന്നു നിരീച്ചില്ല” അമ്മയുടെ സ്വരത്തില്‍ പഴയ സ്നേഹം. കുറച്ചു സമയം അമ്മയുമായി സംസാരിച്ചിരുന്നു. അതിനിടയില്‍ സുമിത്രയുടെ ചോദ്യം.<br /><br />“ടാ നിനക്ക് ചായയെടുക്ക്ട്ടേ... പാലുംവെള്ളത്തിന് പാലില്ല മോനെ” പണ്ടെങ്ങോ ഞാന്‍ പാലിന്‍ വെള്ളമേ കുടിക്കൂ എന്നു പറഞ്ഞത് ഇവള്‍ ഇപ്പോഴും ഓര്‍ത്തിരിക്കുന്നു. അമ്മയുമായി സംസാരിച്ചിരുന്ന് നേരം പോയതറിഞ്ഞില്ല. സുമിത്ര കട്ടന്‍ ചായയുമായി വന്നു. പിന്നെ അവളുടെ വക കത്തിയുടെ കത്തിക്കയറ്റമായിരുന്നു.<br /><br />“നിന്റെ വായാടിത്തത്തിന് ഇപ്പോഴും ഒരു കുലുക്കവുമില്ലല്ലേ“ അറിയാതെ പറഞ്ഞുപോയി. ഇതിനിടയില്‍ സുമിത്രയുടെ മൂത്ത മകള്‍ നിലവിളക്കുമായി കളിതുടങ്ങിയിരുന്നു. ഞാന്‍ വന്നതിന്റെ തിരക്കില്‍ അവള്‍ അത് അണച്ചു വെക്കാനും മറന്നു പോയിരുന്നു. അവള്‍ നിലവിളക്ക് കയ്യിലെടുത്തു. തിരി സാവധാനം എണ്ണയിലേക്ക് താഴ്ത്തി കെടുത്തി.<br /><br />“ടാ പൊട്ടാ നിനക്കറിയോ ഈ വിളക്കേതാണെന്ന്? നിനക്കെങ്ങനറിയാനാ നീയിത് കണ്ടിട്ടു പോലുമുണ്ടാവില്ല.”<br /><br />“എനിക്കെങ്ങനറിയാനാ നിന്റെ വിളക്കിനെപറ്റി?”<br /><br />“എടാ കൊരങ്ങാ ഇതു നീ തന്നതാ, എന്റെ കല്യാണത്തിന്. ഞാനിത് കെട്ട്യോന്റെ വീട്ടില്‍ കൊണ്ടു പോയില്ല. ഇതിവിടെയിരിക്കട്ടെന്നു കരുതി. അവിടെയാവുമ്പോള്‍ കുറെ പേരുള്ളതല്ലേ. ഇവിടെ ഞാന്‍ മാത്രമല്ലേ ഇതുപയോഗിക്കൂ...” അവള്‍ ശ്വാസം വിടാതെ പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു. എന്റെ ശ്വാസം ഒരിട നിന്നുപോയപോലെ തോന്നി. അവള്‍ വിളക്കുമായി അകത്തേക്കു പോയി. അതിലെ കടന്നുപോയ കാറ്റിന് ഓര്‍മ്മയുടെ ചെമ്പക സുഗന്ധം.<br /><br />---------------<br /><br />ബോംബെ വിലെപാര്‍ലെയിലെ താവ്ഡേയുടെ വീട്ടില്‍ പേയിങ് ഗസ്റ്റ്സ് ആയി ഞങ്ങളുടെ സഹപാഠി കൂടിയായിരുന്ന <a href="http://susmeram.blogspot.com/2006/11/blog-post_14.html"><span style="color:#ffffff;">ജസ്റ്റിനും </span></a>ഞാനും. പേ ചെയ്യുന്നത് ഞാനാണെങ്കിലും അവനും പേയിങ് ഗസ്റ്റ് തന്നെ! സുമിത്രയുടെ വിവാഹ ക്ഷണപത്രം ലഭിച്ചതിനു ശേഷം ഊണിലും ഉറക്കിലും വഴിയിലും ഓഫീസിലും മനസ്സിലൊരേ ചിന്ത മാത്രം... അവള്‍ക്കു കൊടുക്കേണ്ട ഗിഫ്റ്റെന്തായിരിക്കണം. ഒരു കാര്‍ഡ് അയച്ചാല്‍ മതിയൊ? അല്ലെങ്കില്‍ വേറെന്ത്? എന്തായാലും അതെങ്ങനെ അവിടെയെത്തിക്കും. ചിന്തകള്‍ പലവിധം. രാത്രി ഉറങ്ങാന്‍ നേരം ജസ്റ്റിനുമായി കൂലംകൂഷമായ ചര്‍ച്ച നടത്തി.<br /><br />“ടാ എന്തു കൊടുക്കും? “<br /><br />“നീ എന്തു വേണേലും കൊടുത്തൊ.. ഏതായാലും എനിക്ക് ക്ഷണമൊന്നുമില്ലല്ലോ?” അവന്‍ കൈമലര്‍ത്തി.<br /><br />“അഡ്രസ്സില്ലാത്ത നിന്നെ അവളെങ്ങനെ ക്ഷണിക്കാനാ... നീ അതു വിട്.. ഇതു പറ..”<br /><br />“ഉം ഞാനൊരു കാര്യം പറയാം. അവരു പാവങ്ങളല്ലേ.. കല്യാണസാരി കൊടുത്താലൊ?” മണ്ടത്തരങ്ങള്‍ക്കൊരു പഞ്ഞവുമില്ലാത്തവന്റെ ഉപദേശം.<br /><br />“സാരിയാക്കേണ്ടടാ... താലിയാക്കാം... അതിനാ വിലകൂടുതല്‍..”<br /><br />“എന്നാലതുമതി. നീ കുറെകാലം അവള്‍ക്കുവേണ്ടി പഞ്ചാരികൊട്ടിയതല്ലേ...“ ഇവനെയൊക്കെ കൂടെ കൂട്ടിയ എന്നെ പറഞ്ഞാല്‍ മതിയല്ലൊ. അവസാനം ഞാന്‍ തന്നെ കണ്ടുപിടിച്ച വഴിയായിരുന്നു ആ നിലവിളക്ക്. നാട്ടിലുള്ള മറ്റൊരു സഹപാഠിയായ <a href="http://susmeram.blogspot.com/2006/11/blog-post_14.html"><span style="color:#ffffff;">രാജേഷിനെകൊണ്ട്</span> </a>അതവിടെ എത്തിക്കുകയും ചെയ്തു. ആ നിലയാണ് ഈ വിളക്ക്.<br /><br />-----------<br />തിരികെ നടക്കുമ്പോള്‍ എന്റെ കണ്ണുകള്‍ ഈറനായിരുന്നു. ടവലെടുത്ത് കണ്ണു തുടച്ചു തിരിഞ്ഞു നോക്കി. ചവിട്ടുപടിയില്‍ നിന്ന് കൈവീശുന്ന സുമിത്രയും മക്കളും കണ്ണില്‍ നിന്ന് മറയുന്നു. ജീവിതത്തില്‍ നമ്മുക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടെന്നു കരുതുന്നതെല്ലാം നമുക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടതായിരിക്കുന്നില്ല. എല്ലാം നമ്മുടെ മനോഭാവങ്ങള്‍ മാത്രം. സ്നേഹം - ഉദിച്ചുയരുന്നതും നിലനില്‍ക്കുന്നതും അസ്തമിച്ചകലുന്നതും ജീവിതം പോലെ ഒരു സമസ്യ തന്നെ. ഒരിക്കലും സ്നേഹത്തെതിരയാതെ സ്നേഹിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കുക. സ്നേഹം - അതെന്നെങ്കിലും നിന്നെത്തേടിയെത്തും, നിന്റെ കണ്ണുകളെ ഈറനണിയിക്കാന്‍. സുല്‍ |Sulhttps://www.blogger.com/profile/09754325343836734040noreply@blogger.com27tag:blogger.com,1999:blog-33274867.post-38590078824858542612007-12-31T08:14:00.000+04:002007-12-31T10:32:45.809+04:00
ഉരുകിത്തീര്‍ന്ന ഒരു വേനലിനൊടുവില്‍... പുതുമഴയില്‍ കുളിരുന്ന പുതുമണ്ണു പോലെ സൌഹൃദങ്ങള്‍... വര്‍ണ്ണക്കുടകള്‍ വിടരുന്ന വസന്തത്തിന്റെ സുഗന്ധമൊളിപ്പിക്കുന്ന ബന്ധങ്ങള്‍... ഒരു മഞ്ഞുകാലത്തിന്റെ കുഞ്ഞുപുതപ്പിനുള്ളില്‍ നാം...  കൊഴിഞ്ഞു വീണ പൂക്കള്‍ക്കും ഇലകള്‍ക്കുമൊപ്പം സാഗരത്തെ പുല്‍കാന്‍ ഒഴുകിയകലുന്ന ഒരു വര്‍ഷം കൂടി.  പോയ്‌മറയെ, ഈ വര്‍ഷം മനസ്സിലേക്ക്‌ പകര്‍ന്ന പുതിയ മുഖങ്ങള്‍... പുതിയ സൌഹൃദങ്ങള്‍...  പുതുമഴ തഴുകിയ മണ്ണില്‍ നിന്നുയര്‍ന്ന മാദക ഗന്ധം പോലെ, മനസ്സില്‍ കുടിയേറിയ പഴയ സൌഹൃദങ്ങളുടെ സ്നേഹ സുഗന്ധങ്ങള്‍... ഉള്ളിന്റെയുറക്കങ്ങളെ തൊട്ടുണര്‍ത്തുന്ന, സ്നേഹത്തിന്റെ പിച്ചകപ്പൂമണം. മറ്റൊരു മഞ്ഞുകാലത്തെ പുലര്‍വേളയിലേക്ക്‌ വിടരുന്ന സ്നേഹത്തിന്റെ മിഴിയിണകള്‍...  ഒരു വേനല്‍പുഴയും കടന്ന് വരുന്ന മാരിക്കും മഞ്ഞിനുമായി ഒരിക്കല്‍ കൂടി കാത്തിരിക്കാം... വസന്തത്തിലെ ഒരിക്കലും വറ്റാത്ത സ്നേഹത്തിന്റെ ഊഷ്മള സുഗന്ധവും പേറിയെത്തുന്ന പുതിയ സൌഹൃദങ്ങള്‍ക്കായ്‌... നമ്മുടെ സൌഹൃദത്തിന്റെ ഈടുമായ്‌....   ഒരുപാട്‌ നന്മകളോടെ!    പുതുവല്‍സരാശംസകള്‍   -സുല്‍   സുല്‍ |Sulhttps://www.blogger.com/profile/09754325343836734040noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-33274867.post-57421646144901395302007-12-19T00:31:00.000+04:002007-12-19T00:40:38.024+04:00
സ്നേഹത്തിന്റേയും ത്യാഗത്തിന്റേയും ഓര്‍മ്മകളുയര്‍ത്തിക്കൊണ്ട് മറ്റൊരു ബലിപെരുന്നാള്‍ കൂടി സമാഗതമായിരിക്കുകയാണ്. ഇബ്രാഹിം നബിയുടേയും പുത്രന്‍ ഇസ്മായിലിന്റേയും ത്യാഗത്തിന്റെ സ്മരണ ഒരിക്കല്‍ കൂടി പുതുക്കുകയാണ് ലോക ജനത. പരിശുദ്ധ ഹജ്ജ് കര്‍മ്മത്തിനായി ലക്ഷങ്ങള്‍ അറഫായില്‍ സംഗമിച്ചിരിക്കുന്നു. നാടെങ്ങും തക്ബീര്‍ ധ്വനികള്‍ കൊണ്ട് മുഖരിതമാകുന്നു. മഹാനായ അല്ലാഹുവെ വാഴ്ത്തികൊണ്ടുള്ള സ്തുതിഗീതങ്ങള്‍ മുഴങ്ങുന്നു. മനുഷ്യര്‍ പരസ്പരം ആശംസകള്‍ കൈമാറുന്നു, സ്നേഹ സമ്മാനങ്ങള്‍ കൈമാറുന്നു.  ഈ നല്ല നാളുകളില്‍ നിങ്ങള്‍ക്കേവര്‍ക്കും നിറഞ്ഞമനസ്സോടെ സുല്ലും കുടുംബവും ബലിപെരുന്നാള്‍ ആശംസകള്‍ നേരുന്നു!    ഈദ്   മുബാറക്     സുല്‍ |Sulhttps://www.blogger.com/profile/09754325343836734040noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-33274867.post-38125574562474886922007-12-13T13:27:00.001+04:002007-12-13T13:49:35.354+04:00
മഞ്ഞുപൊഴിയുന്ന എന്റെ  കവിതാ ബ്ലോഗില്‍  തേങ്ങാകൊത്തുകളാണ് അല്ലെങ്കില്‍ തേങ്ങാപീരയാണ് വീഴുന്നതെന്ന് പറഞ്ഞവര്‍ക്കും, അതല്ല ബ്ലോഗിന്റെ ഉത്തരം ഉച്ചുകുത്തി ഇനി കരിഓയിലടിക്കണം എന്നു പറഞ്ഞവര്‍ക്കുമായി മഞ്ഞുവീഴ്ചയുടെ രഹസ്യം പരസ്യമാക്കുന്നു.  ഇത് ഒരു ജാവാസ്ക്രിപ്റ്റ് പ്രോഗ്രാം കോഡ് ആണ്. ഇതുപയോഗിക്കാന്‍ ജാവാസ്ക്രിപ്റ്റ് അറിയണമെന്നൊന്നുമില്ല. html/javascript പേജ് എലമെന്റ് ആയി ചേര്‍ക്കാന്‍ പുതിയ ബ്ലോഗ്ഗര്‍ തരുന്ന വഴികളിലൂടെ സഞ്ചരിച്ചാല്‍ മാത്രം മതി.  ആദ്യമായി നിങ്ങളുടെ ബ്ലോഗിന്റെ ടെമ്പ്ലേറ്റ് സെറ്റിങ്സില്‍ പോകുക. പേജ് എലമെന്റ്സ് എന്ന സെക്ഷന്‍ എടുക്കുക. Add and Arrange Page Elements എന്ന പേജ് കിട്ടും. അവിടെ Add a Page Element എന്നിടത്ത് ക്ലിക്കുക. Choose a New Page Element എന്ന പേജ് കിട്ടും. അവിടെ HTML/JavaScript എന്നതിനടിയില്ലുള്ള Add To Blog ക്ലിക്കുക. Configure HTML/JavaScript എന്ന പേജിലായിരിക്കും നിങ്ങള്‍ ഇപ്പോള്‍. അവിടെ താഴെക്കാണുന്ന സ്ക്രിപ്റ്റ് കോപി പേസ്റ്റ് ചെയ്യുക.        .drop { position: absolute; width: 3; filter: flipV(), flipH(); font-size: 40; color: blue }        snow = true;  snowsym = " ' "  rainsym = " ! "  howmany = 40  if(snow){sym = snowsym; speed=1; angle=10; drops=howmany}  else{sym = rainsym; speed=50; drops=howmany; angle=6}  movex = -speed/angle; movey = speed; count = 0;     function moverain(){  for(move = 0; move   xx[move]+=movex; yy[move]+=mv[move];  hmm = Math.round(Math.random()*1);  if(xx[move]   if(yy[move] > maxy){yy[move] = 10;}  drop[move].left = xx[move]  drop[move].top = yy[move]+document.body.scrollTop;  }setTimeout('moverain()','1')}           if (document.all){  drop = new Array(); xx = new Array(); yy = new Array(); mv = new Array()  ly = "document.all[\'"; st = "\'].style"  for(make = 0; make   document.write(' '+sym+' ');  drop[make] = eval(ly+'drop'+make+st);  maxx = document.body.clientWidth-40  maxy = document.body.clientHeight-40  xx[make] = Math.random()*maxx;  yy[make] = -100-Math.random()*maxy;  drop[make].left = xx[make]  drop[make].top = yy[make]  mv[make] = (Math.random()*5)+speed/4;  drop[make].fontSize = (Math.random()*10)+20;  //*Change (col = 'white) to (col =YOUR COLOR)*//  if(snow){col = 'white'}else{col = 'blue'}  drop[make].color = col;  }  window.onload=moverain  }      സേവ് ചെയ്യുക.   ഇനി ഈ മഞ്ഞിനെ മഴയാക്കണമെങ്കില്‍ snow = true; എന്നഭാഗം snow = false; എന്നാക്കിയാല്‍ മതി. നിങ്ങളുടെ ബ്ലോഗിന് നല്ലൊരു മഞ്ഞുകാലം / മഴക്കാലം ആശംസിക്കുന്നു.   സുല്‍ |Sulhttps://www.blogger.com/profile/09754325343836734040noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-33274867.post-76213062977022366122007-12-04T14:39:00.000+04:002007-12-04T14:51:25.209+04:00
കയ്യിലെ ചാട്ടവാര്‍ ചലിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. കൊമ്പന്‍ കാള മുത്തുക്കാളയോടൊപ്പം ചേര്‍ന്ന് വണ്ടി വലിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. വണ്ടിയിലിരിക്കുന്ന കപ്പലണ്ടി പിണ്ണാക്ക്, പരുത്തികൊട്ട, വൈക്കോല്‍, പറകൊട്ട, ഉപ്പ്, അരി... എല്ലാറ്റിന്റേയും സ്രോതസ്സ്‌ തേടി അയാള്‍ അലയാന്‍ തുടങ്ങി.  ഉയര്‍ന്നു താഴുന്ന ചാട്ടവാറില്‍ കാളകള്‍ വേദനകൊണ്ടു പുളഞ്ഞു. കാളകളുടെ വേഗം അയാള്‍ക്ക്‌ പ്രചോദനത്തിന്റെ ഊര്‍ജ്ജം നല്‍കി. കവിളില്‍ വന്നിരുന്ന കൊതുകിനായി അയാളുടെ കൈവിരലുകള്‍ മുഖത്ത് പതിഞ്ഞ്‌ കൊണ്ടിരുന്നു. ആ ചുവപ്പു നിറം കയ്യില്‍ പടരുന്നതിനായി അയാള്‍ കാത്തിരുന്നു...  പരന്ന് കിടക്കുന്ന റോഡിനു മുമ്പില്‍, ചുരുട്ടി വലിച്ചെറിഞ്ഞ ചപ്പുചവറുകള്‍ക്ക് മുകളില്‍ ഞരങ്ങുന്ന വണ്ടിയിലിരുന്ന് ആയാള്‍ ദിനേശ് ബീഡി കത്തിച്ചു... സ്വപ്നങ്ങള്‍ ചുരുളുകളായി... മോഹങ്ങള്‍ ചാരമായി... അയാള്‍ ദീര്‍ഘനിശ്വാസത്തിലൊതുങ്ങി... കാളയും വണ്ടിയും ഓടികൊണ്ടേയിരുന്നു.   പിന്നെയും ഇത്തിരി ഓട്ടോക്കാട് പഠിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു.  സുല്‍ |Sulhttps://www.blogger.com/profile/09754325343836734040noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-33274867.post-19962939946793766292007-11-21T09:50:00.000+04:002007-11-21T11:35:00.588+04:00
ഈ കഥയില്‍ രാക്ഷസനില്ല. രാജകുമാരി മാത്രമേയുള്ളു. ഇനിയാരെയെങ്കിലും രാക്ഷസനെന്നു തോന്നിയാല്‍ അതെന്റെ കുറ്റമല്ല. - സുല്‍   രാജകുമാരനായ രാക്ഷസനില്‍ നിന്ന് രാജകുമാരിയെ തട്ടിയെടുത്ത് കൊട്ടാരത്തിന്റെ പുറത്തു വന്നു സിമി. നീല ജീന്‍സും വെളുപ്പ് മുഴുക്കയ്യന്‍ ടീ ഷര്‍ട്ടുമാണ് അയാള്‍ ധരിച്ചിരുന്നത്. അയാളുടെ കയ്യില്‍ ഒരു തൊപ്പിയും കഴുത്തില്‍ ഒരു സഞ്ചിയുമുണ്ടായിരുന്നു. രാജകുമാരിയുടെ പോലെ ചുവന്നു തിളങ്ങുന്ന വസ്ത്രങ്ങള്‍ അയാള്‍ക്കില്ല്ലായിരുന്നു. അയാള്‍ ചൂളമടിച്ചപ്പോള്‍ പുറത്തു നിന്നിരുന്ന കറുത്ത കുതിര അവരുടെ അടുത്തെത്തി. അയാളെ കുതിരക്ക് നല്ല ഇഷ്ടമായിരുന്നു. പിടുത്തം വിടുവിക്കാനായി രാജകുമാരി കൈ കുതറികൊണ്ടിരുന്നു. അയാള്‍ രാജകുമാരിയെ കൂടുതല്‍ മുറുകെ ചേര്‍ത്തു പിടിച്ചു. രാജകുമാരി കുതറികൊണ്ടേയിരുന്നു. കുതിരയുടെ പുറത്ത് ചാടിക്കയറാന്‍ പറ്റാതെ അയാള്‍ നിന്നു കിതച്ചു. ആനകിടക്കുന്നപോലെ കുതിര നിലത്തു കിടന്നു അതിനു കാലുകള്‍ അങ്ങനെ മടക്കുവാന്‍ പാടില്ലായിരുന്നെങ്കിലും. അയാള്‍ രാജകുമാരിയേയും പിടിച്ച് കുതിരപ്പുറത്തേറി ഏറ്റവും വേഗത്തില്‍ ഓടിച്ചു പോയി.  കോട്ടയും കഴിഞ്ഞ് കാടും കഴിഞ്ഞ് നാട്ടിലെത്തി. ടാറിട്ട റോഡിലെത്തിയപ്പോള്‍ കുതിര ഒരു കറുത്ത ബൈക്കായി മാറി. അയാള്‍ക്കേറ്റം ഇഷ്ടപ്പെട്ട ബുള്ളറ്റ്. അയാള്‍ക്ക് നല്ല ദാഹമുണ്ടായിരുന്നു. മാടക്കടക്കടുത്ത് ബൈക്ക് നിര്‍ത്തി അയാള്‍ രണ്ടു പെപ്സി വാങ്ങി. ഒരെണ്ണം അയാള്‍ കുടിച്ചു. ഒരെണ്ണം രാജകുമാരിക്കു കൊടുത്തു. രാജകുമാരിക്കും നല്ല ദാഹമുണ്ടായിരുന്നു. പെപ്സി വാങ്ങി കുടിച്ച രാജകുമാരിക്കതിഷ്ടപ്പെട്ടില്ല. രാജകുമാരി അത് തുപ്പിക്കളഞ്ഞു. പെപ്സി ദൂരെ വലിച്ചെറിഞ്ഞു. അയാള്‍ കടയില്‍ നിന്നു ഒരു സിഗരറ്റിനു തീകൊളുത്തി. ബൈക്ക് സ്റ്റാര്‍ട്ട് ചെയ്ത് രാജകുമാരിയേയും കൊണ്ട് ഓടിച്ചു പോയി.  മൌറീഷ്യസ്സിലേക്കു പുറപ്പെട്ട അവര്‍ എത്തിചേര്‍ന്നത് പാലക്കാടാണ്. അവന്റെ താമസസ്ഥലത്ത്. അവിടേക്ക് രാജകുമാരിയെ കൊണ്ടു വരണമെന്ന് അയാക്ക് ആഗ്രഹമില്ലായിരുന്നു. തന്റെ വേരുകളെ തൊട്ടറിയാന്‍ രാജകുമാരിക്കൊരവസരം കൊടുക്കാമെന്നു കരുതി‍. ഒരു ചെറിയ ഗേറ്റ് കടന്ന് ഉള്ളിലേക്ക് ഒരു നീണ്ട വഴി. അതിന്റെ അറ്റത്ത് മുന്നിലേക്ക് തുറക്കുന്ന മൂന്ന് വാതിലുകളുള്ള ഒരു വീട്. ഇടത്തു വശത്തെ വാതിലില്‍ ‘രഘു’ എന്നും വലതു വശത്തെ വാതിലില്‍ ‘പുട്ടുലു രാമറാവു’ എന്നും എഴുതിയിരുന്നു. നടുവിലെ പേരെഴുതാത്ത വാതിലിനടുത്തേക്ക് അവന്‍ രാജകുമാരിയേയും കൊണ്ടു നടന്നു.  1വാതില്‍ തുറക്കുവാന്‍ അയാള്‍ ഒന്നു മടിച്ചു നിന്നു. മുറിയില്‍ നിറയെ പെപ്സി ടിന്നുകളും സിഗരറ്റ് കുറ്റികളും പഴയ തുണികളും പത്രതാളുകളും പഴയ മാസികകളും മറ്റ് ചപ്പു ചവറുകളും നിറഞ്ഞു കിടന്നു. മതിലില്‍ മാറാല തൂങ്ങിയിരുന്നു. മുറിയില്‍ സാമാന്യം ദുര്‍ഗന്ധവുമുണ്ടായിരുന്നു. അവന്‍ ചിരിച്ചു. എന്നിട്ടു പറഞ്ഞു ഇതെന്റെ ഭൂതകാലമാണ്1. രാജകുമാരിക്ക് അയാളോട് ദയ തോന്നി, തന്റെ രാജ്യത്തില്‍ ഇങ്ങനെയും ഒരാള്‍ ജീവിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് രാജകുമാരി അപ്പോഴാണ് അറിഞ്ഞത്. അയാള്‍ രാജകുമാരിയെ അവിടെ പൂട്ടിയിടാന്‍ പോകുകയാണെന്നാണ് രാജകുമാരിക്ക് മനസ്സിലായി.  ഇവിടെ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാന്‍ ഒരു വഴികണ്ടു പിടിക്കണം. കാട്ടിലെ കാട്ടാനയെ അടിച്ചു കൊല്ലുന്ന രാക്ഷസനില്‍ നിന്നു രക്ഷപ്പെട്ടിട്ടുള്ളതല്ലേ, പിന്നെയാണോ ഇത്. രാജകുമാരി നല്ല സൂത്രശാലിയായിരുന്നു. അവള്‍ ഒരു പദ്ധതി തയ്യാറാക്കി. 2അവളുടെ വിടര്‍ന്ന കണ്ണുകള്‍ അല്പംകൂടി വിടര്‍ത്തി മന്ദഹസിച്ചു. ഒന്നും മിണ്ടാതെ ഒരു ചൂലെടുത്ത് എല്ലാം അടിച്ചുവാരി പ്ലാസ്റ്റിക്ക് കൂടകളിലാക്കി മുറിയുടെ ഒരു മൂലക്കു വെച്ചു. ഒടുവില്‍ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് നെറ്റിയിലെ വിയര്‍പ്പ് തുടച്ച് നിലത്തുവിരിച്ച മെത്തയില്‍ ചടഞ്ഞിരുന്നു. പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അല്പം നാണത്തോടെ രാജകുമാരി പതിയെ പറഞ്ഞു. ഇനിമുതല്‍ നിന്റെ വര്‍ത്തമാനവും ഭാവിയുമെല്ലാം ഇങ്ങനെയാണ്. വൃത്തിയും വെടിപ്പുമുള്ളത്2.  ഒന്നും മിണ്ടാതെ അവന്‍ രാജകുമാരിയെ തള്ളിപുറത്താക്കി ബൈക്കിന്റെ താക്കോലും കൊടുത്തു കതകടച്ചു. പ്ലാസ്റ്റിക്ക് കൂടകളില്‍ നിന്ന് ചപ്പു ചവറുകള്‍ വാരി മുറിയില്‍ വിതറി. അഴുക്കു പുരണ്ട മെത്തയില്‍ ചുരുണ്ടുകിടന്ന് സുഖമായുറങ്ങി.  രാജകുമാരിയുടെ മുത്തശ്ശി രാജകുമാരിക്ക് അട്ടയെപിടിച്ചു മെത്തയില്‍ കിടത്തുന്ന കഥ പറഞ്ഞു കൊടുത്തിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. രാജകുമാരിയെ കണ്ട രഘു വാതില്‍ തുറന്നു പുറത്തു വന്നു. ബുള്ളറ്റുസ്റ്റാര്‍ട്ട് ചെയ്ത് രാജകുമാരിയേയും പിറകില്‍ കയറ്റിയിരുത്തി യാത്രയായി. അന്നുമുതല്‍ സിമിയുടെ കഥകളില്‍ നിന്ന് രഘു പുറത്തായി. വലതു വശത്ത് അടഞ്ഞുകിടന്ന വാതിലിനു പിന്നില്‍ ഒറ്റ ജനലിലൂടെ പുട്ടുലു രാമറാവു അപ്പോഴും വിളിച്ചു പറഞ്ഞു LET ME OUT!.     1 & 2 സിമിയുടെ കഥകളില്‍ വന്ന അതേ വാചകങ്ങള്‍    . കോപിറൈറ്റ് സിമിക്ക്:)    രാക്ഷസന്‍ നമ്പര്‍ ഒന്ന്      രാക്ഷസന്‍ നമ്പര്‍ രണ്ട്      രാക്ഷസന്‍ നമ്പര്‍ മൂന്ന്    സുല്‍ |Sulhttps://www.blogger.com/profile/09754325343836734040noreply@blogger.com26tag:blogger.com,1999:blog-33274867.post-17053840397403159622007-11-08T14:43:00.000+04:002007-11-08T14:44:53.506+04:00
പലരും പല നിറങ്ങള്‍ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നതെന്തുകൊണ്ട്? എല്ലാവര്‍ക്കും ഒരു നിറം മാത്രം ഇഷ്ടപെട്ടാല്‍ പോരെ? ചിലര്‍ക്ക് ചുവപ്പിനോടിഷ്ടം, ചിലര്‍ക്ക് പച്ച, പിന്നെ മഞ്ഞ, നീല, പിങ്ക് ഇങ്ങനെ പോകും നിറങ്ങളോടുള്ള ഇഷ്ടങ്ങള്‍. എണ്ണക്കറുപ്പിനേഴഴകെന്നു പാട്ടും പാടി വെളുത്ത പെണ്ണിനെ മാത്രം കാണാന്‍ പോകുന്നവരും ഉണ്ട്.  നിറങ്ങളെ പറ്റി എന്റെ മനസ്സില്‍ ഒരു വട്ട് ചിന്തയുണ്ടായിരുന്നു കുട്ടികാലത്ത്. ഇപ്പോഴും അതിനൊരു തീര്‍പ്പായിട്ടില്ല എന്നു വേണം പറയാന്‍‍. അതൊന്നു പകര്‍ത്താമെന്നു കരുതി ഇവിടെ. എന്റെ സംശയം നിങ്ങളുടെ സംശയമായാല്‍ ഞാന്‍ വിജയിച്ചു.  നിറങ്ങള്‍ തിരിച്ചറിയുന്നത് നമ്മുടെ തലച്ചോറിലാണല്ലൊ. (അതെന്തെര് ചോറ്? എന്ന് ചോദിച്ചു വരരുത്. ഇല്ലാത്തവര്‍ മിണ്ടാതിരിക്കുക, എന്റെ കയ്യെല്‍ ഇല്ല നിങ്ങള്‍ക്കു തരാന്‍). എല്ലാവരും ഒരു നിറത്തെയാണ് ഇഷ്ടപ്പെടുന്നതെന്നാണ് എന്റെ കണ്ടുപിടുത്തം. അതായത് ലോകത്തിലുള്ള എല്ലാവര്‍ക്കും എന്റെ ചുവപ്പ് നിറത്തെയാണിഷ്ടപ്പെടേണ്ടത് എന്നാണ് നമ്മുടെ തലയുടെ ഡിഫാള്‍ട്ട് സെറ്റിങ് എന്നു കരുതുക. എന്നിട്ടത് വിശ്വസിക്കുക. അതെങ്ങനെ ശരിയാകും എന്നല്ലെ ചോദ്യം.  ഞാന്‍ ചുവപ്പു നിറം കാണുന്നു അതിഷ്ടപ്പെടുന്നു. അതു നിങ്ങള്‍ക്കിഷ്ടമാകുന്നില്ല. നിങ്ങള്‍ക്ക് നീല (എനിക്കു നീലയായി കാണുന്ന) നിറമാണിഷ്ടം. ഞാന്‍ കാണുന്ന ചുവപ്പ് നിങ്ങള്‍ പചയായാണ് കാണുന്നത്. പച്ച നിറം കാണുമ്പോള്‍ തലയ്കതിഷ്ടപ്പെടുന്നില്ല. എന്നാല്‍ ഞാന്‍ കാണുന്ന നീല നിറം ചുവപ്പ് ആയാണ് നിങ്ങളുടെ തല മനസ്സിലാക്കുന്നതെങ്കില്‍, ചുവപ്പിനെ ഇഷ്ടപ്പെടാന്‍ പ്രോഗ്രാം ചെയ്യപ്പെട്ട ബ്രൈന്‍ അതിനെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു. അപ്പോള്‍ നിങ്ങള്‍ പറയുന്നു നിങ്ങള്‍ക്ക് നീലയാണിഷ്ടമെന്ന്. എന്നാല്‍ അതെനിക്കിഷ്ടപ്പെടുന്നുമില്ല എന്തെന്നാല്‍ ഞാന്‍ അതിനെ ചുവപ്പായല്ല നീലയായാണ് കാണുന്നത്.  ചെറുപ്പകാലത്ത് നമ്മള്‍ നിറങ്ങളുടെ പേരുകള്‍ പഠിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ ആരോ പറഞ്ഞുതന്ന പേരുകള്‍ നമ്മള്‍ കാണാതെ പഠിച്ച് തിരിച്ചു പറയുകയല്ലേ ചെയ്യുന്നത്. ഇലയുടെ നിറം പച്ചയാണെന്ന് ടീച്ചര്‍ പറയുമ്പോള്‍ ടീച്ചര്‍ കാണുന്ന പച്ചയെ ഞാന്‍ ചുവപ്പായികണ്ട്, മറ്റൊരാള്‍ നീലയായി കണ്ട് മറ്റൊരാള്‍ മഞ്ഞയായി കണ്ട് അതിനെ പച്ചയെന്നു വിളിക്കുന്നു, പേരിടുന്നു. ഞാന്‍ കാണുന്ന നിറങ്ങള്‍ എനിക്കറിയുന്ന നിറങ്ങള്‍ അതേ നിറത്തില്‍ തന്നെയാണോ നിങ്ങളും കാണുന്നത്, അതായത് മനസ്സിലാക്കുന്നത്? അതായത് ഞാന്‍ കാണുന്ന പച്ച നിറം നിങ്ങള്‍ കാണുമ്പോള്‍ അത് എന്റെ പച്ചയായി തന്നെയോ നിങ്ങള്‍ കാണുന്നത്? അല്ലെങ്കില്‍ എന്റെ നീല പോലെയോ ചുവപ്പ് പോലെയൊ. അതെങ്ങനെ കണ്ടു പിടിക്കാന്‍ കഴിയും? എനിക്കറിയില്ല, നിങ്ങള്‍ക്കൊ?  ഇത്രയും പറഞ്ഞിട്ട് ഒരു പിടിയും കിട്ടിയില്ലെങ്കില്‍, ഫിലിമിന്റെ ഉപയോഗം നോക്കാം. കറുപ്പും വെളുപ്പും മാത്രം തിരിച്ചറിയുന്ന ഫിലിം, കളര്‍ തിരിച്ചറിയുന്ന ഫിലിം. ഇവ രണ്ടും കാണുന്നത് ഒരു വസ്തുവിനെ തന്നെ. എങ്കിലും അതിനെ വേറെ വേറെ നിറങ്ങളില്‍ കാണുന്നു. അതു മാത്രമല്ല ആ ഫിലിം നമ്മള്‍ കാണുമ്പോള്‍ (നെഗറ്റീവ്) മറ്റൊരു നിറമാണ്. ഇതു പോലെ നമ്മുടെ തലയും നിറങ്ങളെ പലതായി കാണുന്നില്ലെന്നാരാ പറഞ്ഞത്? സുല്‍ |Sulhttps://www.blogger.com/profile/09754325343836734040noreply@blogger.com24tag:blogger.com,1999:blog-33274867.post-45012853310481163452007-08-28T14:32:00.000+04:002007-08-28T14:38:41.948+04:00
ഒന്നാം വാര്‍ഷികാഘോഷങ്ങള്‍. ഹൂ ഹാ
വാര്‍ത്തകള്‍ വിശദമായി.<br /><br />മലയാള ബ്ലോഗ് രത്നം ‘സുല്‍’ ഇന്ന് ഒന്നാം വാര്‍ഷികം ആഘോഷിക്കുകയാണ്. ദുബൈ ആസ്ഥാനമായി ബ്ലോഗ് നടത്തുന്ന ഒരു യു എ ഇ ബ്ലോഗറാണിദ്ദേഹം. കഴിഞ്ഞ ഒരു വര്‍ഷത്തിനിടയില്‍ നൂറില്പരം പോസ്റ്റുകള്‍ നാട്ടി സഹ ബ്ലോഗര്‍മാര്‍ക്ക് ഒരു വെല്ലുവിളിയായിരിക്കുകയാണ്. ദുബായിലും തന്റെ സ്വന്തം ദേശമായ തളിക്കുളത്തും ആഘോഷപരിപാടികള്‍ അരങ്ങേറുകയാണ് ഇപ്പോള്‍. ആഘോഷ പരിപാടികളുടെ കൂടുതല്‍ വിവരങ്ങള്‍ക്കായി ദുബൈല്‍നിന്ന് ബിജു കിട്ടിയ താപ്പേല്‍ ജെംസ് തിന്നുകൊണ്ട് ഇപ്പോള്‍ ലൈനിലുണ്ട്.<br /><br />‘ബിജു കേള്‍ക്കാമൊ..?”<br /><br />‘കേള്‍ക്കാം സുരേഷ്...’<br /><br />‘ബിജു കേള്‍ക്കാമൊ. കേള്‍ക്കാമോ ബിജു.?”<br /><br />‘ഇവിടെ കേള്‍ക്കാം ഇവിടെ കേള്‍ക്കാം സുരേഷ്...’<br /><br />‘ബ്ലോഗ് രത്നം സുല്ലിന്റെ ഒന്നാം വാര്‍ഷികം ആഘോഷിക്കുകയാണല്ലോ ദുബായില്‍. എന്താണ് അവിടെ ഇപ്പോള്‍ നടക്കുന്നത്, പരിപാടിയെക്കുറിച്ചുള്ള കൂടുതല്‍ വിവരങ്ങള്‍ എന്താണ്?”<br /><br />‘സുരേഷ്... ഞാന്‍ പറയേണ്ട കാര്യങ്ങള്‍ അവിടന്ന് വിളിച്ചു പറയണമെന്നില്ല. ചോദ്യങ്ങള്‍ മാത്രം മതി. ഉത്തരം ഞാന്‍ തരുന്നതായിരിക്കും. ബ്ലഗാവ് സുല്ലിന്റെ ബ്ലോഗിലെ ഒന്നാം വാര്‍ഷികം പ്രമാണിച്ച് നടക്കുന്ന മീറ്റ് ആന്‍ഡ് ഈറ്റ് ഈവനിങ്ങില്‍ പങ്കെടുക്കാനായി വമ്പിച്ച ജനാവലിയാണ് ഇവിടെ തടിച്ചുകൂടിയിരിക്കുന്നത്. ബ്ലഗാവ് സുല്ലിനെ ഒരു നോക്ക് കാണാനും ആശീര്‍ വാദങ്ങള്‍ വാങ്ങാനുമായി ഒരു കൂട്ടം ബ്ലഗാക്കള്‍ ഇന്നലെ രാത്രി തന്നെ യു എ ഇ യുടെ മറ്റ് എമിറേറ്റ്സുകളില്‍ നിന്ന് ഇവിടെ വന്ന് കുറ്റിയടിച്ചിട്ടുണ്ട്. അഘോഷ<br />പരിപാടികള്‍ നടന്നു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. കുറച്ചു മുമ്പ് ഡോളിവുഡ് (ദുബൈ) ന്റെ മെഗാതാരം അല്‍ അമര്‍ ബിന്‍ അക്ബര്‍ ആന്റണി ആഘോഷ പരിപാടികളുടെ ഉല്‍ഘാടനം നിര്‍വ്വഹിച്ചു. അറബിയില്‍ ആയിരുന്ന പ്രസംഗം അതേപടി കേട്ട് എല്ലാ മലയാളി ബ്ലഗാക്കളും കയ്യടിച്ചെങ്കിലും മറ്റൊരു പ്രമുഖ് ബ്ലഗാവ് കൈപള്ളി കയ്യടിയില്‍ ചേരാതെ മാറിയിരുന്നു എന്നത് പ്രസ്താവ്യമാണ്. സുരേഷ്....’<br /><br />‘എന്താണ്‍ കൈപള്ളീ കയ്യടിയില്‍ ചേരാതിരുന്നത്. അവിടെ ഒരു ചേരിതിരിവിന്റെയോ ഗ്രൂപ്പു കളിയുടെയോ പ്രശ്നമുണ്ടോ ‍..‘<br /><br />‘അതൊന്നുമല്ല സുരേഷ് പ്രശ്നം, ഇവിടെയുള്ള മലയാളികളെ പറ്റി മെഗാതാരം അല്‍ അമര്‍ ബിന്‍ അക്ബര്‍ ആന്റണി അറബിയില്‍ പറഞ്ഞത് മറ്റു ബ്ലഗാക്കള്‍കൊന്നും<br />മനസ്സിലായില്ലെന്നു വേണം കരുതാന്‍... എന്തിനും കേറി നല്ലത്, ബെസ്റ്റ്, കിടിലന്‍, സൂപര്‍ എന്നീ കമന്റ്റുകളിട്ടു നടന്നിരുന്ന ബ്ലഗാക്കള്‍ മറ്റൊന്നും നോക്കാതെ കൂട്ട കയ്യടി നടത്തിയെന്നു വേണം മനസ്സിലാക്കാന്‍... സുരേഷ്‘<br /><br />‘ബിജു, ഇപ്പോള്‍ വേദിയില്‍ എന്തു പരിപാടിയാണ് അരങ്ങേറുന്നത്? ഇനി എന്തെല്ലാമാണ് മറ്റിനങ്ങള്‍? ഈ ആഘോഷം ഒരു യു.എ.ഇ മീറ്റ് ആയി പരിഗണിക്കുമോ?‘<br /><br />‘ഇപ്പോള്‍ വേദിയില്‍ ചര്‍ച്ചയാണ് നടന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. ‘കമെന്റ് സിന്റിക്കേറ്റുകളും പോസ്റ്റുകളും’ എന്ന വിഷയത്തെ അധികരിച്ച്, ബ്ലഗാവ് അഗ്രജന്‍റ്റെ നേതൃത്വത്തില്‍<br />കൂലംകൂഷമായ ചര്‍ച്ചനടക്കുകയാണ്. ബ്ലഗാവ് ഇത്തിരിവെട്ടം ഇതിനിടയില്‍ ചില കുത്തിതിരുപ്പുകള്‍ക്ക് ശ്രമിച്ചെങ്കിലും എല്ലാം പാഴായി പോവുകയാണുണ്ടായത്. ഗ്രൂപുകളായി തിരിക്കേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യം ബ്ലഗാവ് ബയാന്‍ ഉയര്‍ത്തിയെങ്കിലും കമെന്റ് സിന്ഡിക്കേറ്റ് വേണം എന്ന രീതിയിലാണ് ചര്‍ച്ച ഇപ്പോള്‍ മുന്നേറുന്നത്. ബ്ലഗാവ് വിശാലന്റെ കൊടകരപുരാണത്തില്‍ നിന്ന് ഒരു സൂകതം വായിക്കുന്ന ചടങ്ങ് ഇതിനോടനുബന്ധിച്ചു നടക്കുന്നുണ്ട്. ബ്ലഗാവ് ദില്‍ബാസുരന്റെ ആവശ്യപ്രകാരം ബാച്ചിലര്‍ ക്ലബ്ബിന്റെ ഹൃദയത്തുടിപ്പായി തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ബിന്ദു പണിക്കര്‍ ആണ് ഈ സൂക്തം വായിക്കുന്നത്. അതിനു ശേഷം ‘ചെണ്ടക്കെന്തിന് കൊട്ട്’ എന്നതിനെ പറ്റി ബ്ലഗാവ് കുറുമാനും, ‘ഊഞ്ഞാലിനാടാന്‍ ഊഞ്ഞാലുവേണോ’ എന്ന വിഷയത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കി ബ്ലഗാവ് തമനുവും അവരവരുടെ തോന്നിവാസങ്ങള്‍ കുത്തിനിറച്ച പോസ്റ്റുകള്‍ വായിക്കുന്നതാണ്. അതിനു ശേഷം ബ്ലഗാവ് അഗ്രജന്റെ വക ‘ തക്കുവും പച്ചുവും പാചുവും’ എന്ന ഫോട്ടൊ പ്രദര്‍ശനവും ഉണ്ടാവുമെന്ന് അറിയുന്നു. ഇതിനു ശേഷം ‘ബൂലോഗ ദുബൈ‘ അവതരിപ്പിക്കുന്ന വിവിധ കലാപരിപാടികള്‍ അരങ്ങേറുന്നതാണ്. സുരേഷ്...’<br /><br />‘ബിജു, ഈ അഘോഷം ഒരു യു.എ.ഇ മീറ്റ് ആയി പരിഗണിക്കുമോ?’<br /><br />‘അടുത്ത ആഴ്ച നടക്കാനിരിക്കുന്ന കുറുമാന്റെ പുസ്തകപ്രകാശനമാണ് യു എ ഇ മീറ്റ് ആയി അംഗീകരിച്ചിരിക്കുന്നത്. ഈ ആഘോഷം ഒരു മീറ്റ് ആയി പരിഗണിക്കാന്‍<br />കഴിയില്ലെന്നാണ് ഇതു വരെയുള്ള സൂചനകള്‍. ബൂലോക ക്ലബ്ബിലേക്ക് അപേക്ഷ അയച്ചിട്ടുണ്ട്. ഈ മീറ്റിനെ റെക്കോര്‍ഡുകളില്‍ ഉള്‍കൊള്ളിച്ചിട്ടില്ല എന്നാണ് ബ്ലഗാവ് തറവാടി അറിയിച്ചത്. ഈ ആഘോഷം മീറ്റ് ആയി പരിഗണിച്ചില്ലെങ്കില്‍ പുല്ലെന്നാണ് സുല്ല് പറഞ്ഞത്. സുരേഷ്’‘<br /><br />ഒരു വര്‍ഷം പിന്നിടുന്ന ബ്ലഗാവ് സുല്ലുമായി ബിജുകുട്ടന്‍ നടത്തിയ അഭിമുഖ സംഭാഷണത്തിന്റെ പ്രസക്ത ഭാഗങ്ങള്‍ ഇപ്പോള്‍ കാണാം.<br /><br />ബിജു : ‘ താങ്കള്‍ ബ്ലോഗിലേക്ക് വരാനുണ്ടായ കാരണം?’<br /><br />സുല്‍ : ‘ ഒരു വര്‍ഷം മുമ്പു വരെ ഒരു കടം കഥ പോലും എഴുതാതിരുന്ന ഞാന്‍, ഇടക്ക് മലയാളം ബ്ലോഗുകള്‍ വായിക്കാനിടയായി. ഇതാണോ ബ്ലോഗെഴുത്ത്, എന്നാല്‍ ഒരു കൈ നോക്കിക്കളയാം എന്ന ഒറ്റ ചങ്കുറപ്പിന്റെ പുറത്താണ് ഞാന്‍ ഇവിടെ ഒരു സെന്റ് മണ്ണ് വേലി കെട്ടി തിരിച്ചെടുത്തത്. ഇന്ന് അത് വളര്‍ന്ന് പന്തലിച്ച് ഒരു ഒരു പ്രസ്ഥാനമായി മാറിയകാര്യം അറിയാമല്ലോ’<br /><br />ബിജു : ‘താങ്കളുടെ ആദ്യ പോസ്റ്റിനു മറ്റുള്ളവരില്‍ നിന്നുള്ള പ്രതികരണം എന്തായിരുന്നു’<br /><br />സുല്‍ : ‘ ഞാന്‍ ഇവിടെ കടന്നു വരുന്ന കാലഘട്ടത്തില്‍ നിലനിന്നിരുന്ന മാമൂലുകള്‍ അനുസരിച്ച് സീനിയര്‍ ബ്ലോഗര്‍ എന്ന ഒരു വിഭാഗമായിരുന്നു കമെന്റ് സിന്റിക്കേറ്റ് ആയി പ്രവര്‍ത്തിച്ചിരുന്നത്. എന്റെ ആദ്യ ബ്ലോഗില്‍ ഒരാളും കമെന്റിട്ടില്ല എന്നതാണ് സത്യം. അവസാനം അടുത്തപോസ്റ്റില്‍ ആളെ വിളിച്ചുകൂട്ടുകയാണുണ്ടായത്. ഓഫ് യൂണിയന്‍ പ്രസി. ആയിരുന്ന ഇടിവാള്‍, ഗ്രൂപ്പിനു കേറിമേയാന്‍ മറ്റൊരു മേച്ചില്പുറം കിട്ടിയതിന്റെ സന്തോഷത്തിലായിരുന്നു.‘<br /><br />ബിജു : ‘മലയാളം ബ്ലോഗിന്റെ വളര്‍ച്ചക്ക് താങ്കളുടെ സംഭാവനകള്‍...’<br /><br />സുല്‍ : ‘മലയാളം ബൂലോഗം നിലനില്‍ക്കുന്നത് കമെന്റുകളുടെ കാരുണ്യം കൊണ്ടാണെന്നു പറയാം. ആദ്യ പോസ്റ്റിനു സ്വീകരണം കിട്ടാതിരുന്നത് എന്നെ വളരെയധികം ആകുലചിത്തനാക്കി. അത്തരം പ്രവണതകള്‍ അവസാനിപ്പിക്കുന്നതിന്റെ ഭാഗമായി പുതിയ ബ്ലഗാക്കള്‍ വരുന്നവരെ അത് ഏതു അണ്ടനും അടകോടനും ആയാലും ശരി സ്വാഗതം പറയുന്നത് ഒരു ജനകീയ പ്രസ്താനമാക്കി. അങ്ങനെ പൊന്തി വന്ന ഒരു ബ്ലഗാവാണ് ബ്ലഗാവ് സാന്‍ഡോസ്, അവന്‍ ഇപ്പോള്‍ എനിക്കുമുന്നേ വാര്‍ഷികാഘോഷങ്ങളുടെ തിരക്കിലാണ്.<br />മാസം തികയാതെ പെറ്റപോലെ എന്നാണ്‍് എനിക്കാ ആഘോഷത്തെ പറ്റി പറയാനുള്ളത്. അതു കൂടാതെ, പുതിയ പോസ്റ്റുകള്‍ക്ക് തേങ്ങയുടച്ച് മറ്റു സഹ ബ്ലഗാക്കളുടെ ശ്രദ്ധ അവിടേക്കു കൊണ്ടുവരുന്ന ഒരു രീതിയും നടപ്പിലാക്കിയിട്ടുണ്ട്.’<br /><br />ബിജു : ‘താങ്കളുടെ മറ്റു പ്രവര്‍ത്തന മേഖലകള്‍...’<br /><br />സുല്‍ : ‘എന്റെ പ്രധാന പ്രവര്‍ത്തനമേഖല സുസ്മേരം എന്ന ബ്ലോഗാണ്. അതില്‍ എന്റെ നാടിനെ കുറിച്ചും നാട്ടാരെ കുറിച്ചും എനിക്കറിയാവുന്ന സത്യങ്ങളാണെഴുതുന്നത്. ആ ബ്ലോഗ് തുടങ്ങിയതിനു ശേഷം ഞാന്‍ നാട്ടില്‍ പോകാന്‍ ധൈര്യപ്പെട്ടിട്ടില്ല. ബിക്കു എന്ന ഒരു ബ്ലഗാവ് എന്റെ പോസ്റ്റുകളുടെ പ്രിന്റ് നാടു നീളെ വിതരണം ചെയ്തതിന്റെ ഫലമായി, നാട്ടിലേക്ക് കാലു കുത്താന്‍ പറ്റാത്ത അവസ്ഥയാണ്. മറ്റൊന്ന് മനസ്സിന്റെ അന്തരാളങ്ങളില്‍ നിന്നുരുത്തിരിയുന്ന നാളെയുടെ വിളികളെ പകര്‍ത്തിവെക്കാന്‍ ‘സുല്ലിന് സ്വന്തം’ എന്ന<br />പേരില്‍ ഒരു കവിതാ ബ്ലോഗ് ഉണ്ട്. രണ്ടാമത് വായിക്കുമ്പോള്‍ ഡെലീറ്റ് ചെയ്ത് കളയണം എന്നു കരുതുമെങ്കിലും, പോസ്റ്റുകളുടെ എണ്ണം കൂട്ടി കാണിക്കാന്‍ അവ അവിടെ തന്നെ വിടുകയാണ് പതിവ്. മറ്റൊന്ന് പട ബ്ലോഗാണ്. മൊബൈലില്‍ ക്യാമറായുള്ളവനെല്ലാം പടം പിടുത്തക്കാരാവുമ്പോള്‍ ഞാനെന്തിനു മടിച്ചു നില്‍ക്കണം. കാര്‍ട്ടൂണുകള്‍ക്കും ആബ്ലോഗില്‍ സ്താനമുണ്ട്. ബൂലോഗം ഉറ്റുനോക്കുന്ന ഒരു കാര്‍ട്ടൂണിസ്റ്റായ സുജിത്ത് പോലും ഉറ്റുനോക്കുന്നത് എന്റെ കാര്‍ട്ടൂണുകളിലേക്കാണെന്ന കാര്യം ഞാന്‍ മറച്ചു പിടിക്കുന്നില്ല. ‘<br /><br />ബിജു : ‘കൂട്ടായ്മയെ പറ്റി എന്താണ് താങ്കളുടെ അഭിപ്രായം...’<br /><br />സുല്‍ : ‘കൂട്ടായ്മ അത് പണ്ട് എന്ന് ചില കൂട്ടര്‍, എന്നാല്‍ ഇപ്പോഴും ഉണ്ട് എന്ന് ചില കൂട്ടര്‍, കൂട്ടായ്മ ഇല്ല എന്ന് മറ്റൊരു കൂട്ടര്‍. ബൂലോഗത്ത് കൂട്ടായ്മ ഉണ്ടോ എന്ന്<br />പരിശോധിക്കുന്നതിനായി ബ്ലഗാവ് അതുല്യയുടെ നേതൃത്വത്തില്‍ ഗന്ധര്‍വ്വനും ദേവനും അടങ്ങുന്ന ഒരു ടീം പ്രവര്‍ത്തിച്ചു വരുന്നുണ്ട്. അവരുടെ വിശദമായ് പഠന റിപ്പോര്‍ട്ട് മേശപ്പുറത്തോ, പുരപ്പുറത്തോ, അടുപ്പത്തോ അടുത്തു തന്നെ വെക്കുന്നതായിരിക്കും എന്ന് അറിയുന്നു.‘ <br /><br /><br />ബിജു : ‘പിന്മൊഴി നിര്‍ത്തിയതില്‍ താങ്കള്‍ക്കെന്തെങ്കിലും പങ്കുണ്ടോ..’<br /><br />സുല്‍ : ‘ അങ്ങനെ ചില കിംവദന്തികള്‍ എന്റെ ശ്രദ്ധയിലും പെട്ടിരുന്നു. ഞാന്‍ പിന്മൊഴിപോയിട്ട് മുന്മൊഴി പോലും നിര്‍ത്താന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നവനല്ല.‘<br /><br /><em>ഞാന്‍ ഇടപെടുകയാണ് ബിജു. ഈ അഭിമുഖത്തിന്റെ പൂര്‍ണ്ണരൂപം ഇന്നു രാത്രി ഒമ്പതിന് കാണാവുന്നതാണ്. മറ്റു വാര്‍ത്തകളിലേക്ക്....</em> സുല്‍ |Sulhttps://www.blogger.com/profile/09754325343836734040noreply@blogger.com66tag:blogger.com,1999:blog-33274867.post-47648082063600956022007-08-22T15:17:00.000+04:002007-08-22T15:22:00.815+04:00
“ഉമ്മാ.. കരേണ്ടുമ്മാ... ഉമ്മാ കരേല്ലെ...” അബുമോന്‍ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് ഓടിവന്ന് കെട്ടിപിടിച്ചു തുരുതുരെ ഉമ്മ തരാന്‍ തുടങ്ങി. അബുമോനും നിര്‍ത്താതെ കരയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവനെ വാരിയെടുത്ത് മാറോടണച്ചപ്പോള്‍ സങ്കടം വര്‍ദ്ധിച്ചതേയുള്ളു. കുറച്ചു നേരം നിശബ്ദമായി തേങ്ങി. അബുമോന്റെ കരച്ചില്‍ മാറ്റുന്നതിനായി, അവനെ സാന്ത്വനിപ്പിക്കുന്നതിനായി പിന്നെയുള്ള ശ്രമം. തന്റെയുള്ളിലെ സ്നേഹം അവനു പകര്‍ന്നു നല്‍കുമ്പോള്‍, അവന്‍ തന്നൊടൊട്ടിയിരിക്കുമ്പൊള്‍, അവന്റെ കുഞ്ഞികൊഞ്ചലുകള്‍ക്ക് കാതു കൊടുക്കുമ്പോള്‍ തന്നെ ചുറ്റിവരിഞ്ഞിരിക്കുന്ന സങ്കടങ്ങളില്‍ നിന്നൊരൊളിച്ചോടല്‍ തനിക്കു സാധ്യമാവുന്നില്ലേ. എല്ലാ സങ്കടങ്ങളും മറക്കാന്‍, തനിക്കു താങ്ങും തണലുമാവാന്‍ തന്റെ അബുമോന്‍.  പുറത്തു തടവികൊണ്ടിരിക്കുന്നതിനിടയിലെപ്പോഴൊ, കരഞ്ഞു കരഞ്ഞ് അബു മോന്‍ ഒന്നു മയങ്ങി. നമസ്ക്കാരപ്പായയില്‍ നിന്നെഴുന്നേറ്റ്, അബുമോനെ പായ വിരിച്ച് അതില്‍ കിടത്തി. വിശക്കുന്നുണ്ടാവും പാവം. ബാപ്പ വന്നിട്ട് കൂടെയിരുന്ന് ഭക്ഷണം കഴിക്കാനായി കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു അവന്‍ ഇതുവരെ. ഇനിയേതായാലും ഉറങ്ങിയുണരട്ടെ. ഹസ്നമോള്‍ ഇനി സ്കൂള്‍ വിട്ട് നാലുമണികഴിഞ്ഞേ വരു. തനിക്കും ഒന്നും കഴിക്കണമെന്നില്ല. ആവശ്യത്തിനു കിട്ടിയതല്ലേ. അബുമോന്റെ അരികില്‍ പായയില്‍ ചുരുണ്ടുകൂടാന്‍ അധികം ആലോചിക്കേണ്ടിവന്നില്ല. പുറത്ത് മഴയുടെ ആക്കം കുറഞ്ഞു. ചെറിയ കാറ്റും അങ്ങിങ്ങ് ഇലതുമ്പുകളില്‍ നിന്നുതിര്‍ന്നു വീഴുന്ന മഴയുടെ ശേഷിപ്പുകളും. ഓര്‍മ്മയുടെയും മറവിയുടെയും ഇടയിലെവിടെയോ താന്‍ പോലുമറിയാതെ ഒരു പകല്‍ മയക്കത്തിലേക്ക് കാലിടറി.  --------  “ഉമ്മാ... ഉമ്മാ...“ ഹസ്ന മോളുടെ വിളി കേട്ടാണ് കണ്ണുമിഴിച്ചത്. അള്ളാ നേരം കുറേയായല്ലോ. നാലുമണിക്ക് സ്കൂള്‍വിട്ട് മോളു വീട്ടിലെത്തി. അബുമോന്‍ ഇനിയും എഴുന്നേറ്റില്ല. മുറ്റത്തു മഴ നിലച്ചിരിക്കുന്നു. നല്ല വെയിലു പരന്നിട്ടുണ്ട്. വേഗം പായയില്‍ നിന്ന് തട്ടിപിടഞ്ഞെഴുന്നേറ്റു. പുറത്തു പോയി മുഖം കഴുകി വന്നു. ഉച്ചക്ക് ഭക്ഷണം കഴിക്കാത്തതിന്റെ വിശപ്പ് അല്‍പ്പാല്‍പ്പമായി തലപൊക്കി തുടങ്ങി. മോനെ വിളിച്ചെഴുന്നേല്‍പ്പിച്ചു. അവനും ഒന്നും കഴിക്കാതെയാണല്ലോ ഉറങ്ങിയത്. രണ്ടുപേര്‍ക്കും ചോറു വിളമ്പിക്കൊടുത്തു. താനും കഴിക്കാനിരുന്നു.  “നബീസാ... നബീസാ...“ പുറത്തുനിന്ന് അസിക്കായുടെ വിളി.  എന്തിനാണാവോ. ഇവിടന്ന് കുടിയിരിപ്പിന്റെ ആധാരവും കൊണ്ട് പോയതല്ലേ. ഇപ്പോളെന്താണാവോ ഇത്ര സന്തോഷം. വാരിയ പിടി പാത്രത്തില്‍ തന്നെ വച്ച് അടുക്കളയില്‍ നിന്നെഴുന്നേറ്റ് വേഗം കിഴക്കെപുറത്തെത്തി. തന്റെ പിന്നാലെ ഭക്ഷണം കഴിക്കല്‍ മതിയാക്കി അബുമോനും ഹ്സ്നമോളും ഓടി വന്നു. പുറത്ത് അസിക്ക നില്‍ക്കുന്നു. ഏതായാലും വരവ് നാലുകാലിലല്ല. അത്രയും സമാധാനം.  “നബീസാ നീ അത് നോക്ക്...” റോഡിലേക്ക് ചൂണ്ടികൊണ്ട് അസിക്ക പറഞ്ഞു. അസിക്കായുടെ മുഖം പൂത്തിരികത്തിച്ച പോലെ, ചിരിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു. അസിക്ക അധികം ചിരിക്കാറില്ല. ചിരിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു. കല്യാണം കഴിഞ്ഞ ആ കാലങ്ങളില്‍.. പിന്നെ പിന്നെ ചിരി എവിടെയൊ മറഞ്ഞു പോയി. വഴക്കിടാനും തന്നെ തല്ലാനും മാത്രമായി ഒരുമിച്ചുകൂടുന്ന സമയങ്ങള്‍.   അതിനിടയില്‍ അസിക്ക റോഡരികിലേക്ക് നടന്നു കഴിഞ്ഞു. അവിടെ ആമിനത്താടെ പറമ്പിലേക്ക് കയറ്റി ഒരു ഓട്ടോറിക്ഷ നിറുത്തിയിട്ടിട്ടുണ്ട്. രണ്ട് മൂന്നു കുട്ടികള്‍ അതിനടുത്തായി നില്‍പ്പുണ്ട്. അസിക്ക ആ വണ്ടിയുടെ അടുത്തേക്കാണ് പോകുന്നത്. ഏതായാലും സന്തോഷത്തോടെ വിളിച്ചതല്ലേ, കുടത്തില്‍ നിന്നു വെള്ളമെടുത്തു കൈ കഴുകി റോഡരികിലേക്ക് നടന്നു.   “എങ്ങനെയുണ്ടെഡീ വണ്ടി” അസിക്കാടെ ചോദ്യം. വണ്ടിയെപറ്റി എന്തിനാ എന്നോട് ചോദിക്കുന്നത്. ഇതു വാങ്ങാനുള്ള പുറപ്പാടാണൊ ആവോ.  “ഇതിപ്പൊ നമ്മളെ വണ്ടി. ഞാനിതു വാങ്ങി.” തന്റെ മറുപടിക്കു കാത്തുനില്‍ക്കാതെ അസിക്ക പറഞ്ഞു.   ഇതിനായിരുന്നോ ആധാരവും പൊക്കി പിടിച്ചു പോയത്. തനിക്കും അല്പം സന്തോഷം തോന്നുന്നു, എന്നാലും ചെറിയ വിഷമവുമില്ലാതില്ല. അസിക്കാടെ കാര്യമാണ്. എന്തിനുള്ള പുറപ്പാടാണാവോ. ഈ സന്തോഷ സമയത്തും തനിക്കുള്ളുതുറന്ന് ആനന്ദിക്കാന്‍ കഴിയുന്നില്ലെന്ന കാര്യം വിഷമത്തോടെ മനസ്സിലാക്കിയതപ്പോഴാണ്.   “നീ കേറ്. നമ്മുക്കൊന്ന് കറങ്ങിയിട്ട് വരാം” അസിക്ക മക്കളെ രണ്ടുപേരെയും എടുത്ത് വണ്ടിയില്‍ കയറ്റിയിരുന്നു അപ്പോഴേക്കും.  “ഞാനില്ല ഈ മുഷിഞ്ഞ വേഷത്തില്‍...“ ആദ്യം തന്നെ ഒരു കാര്യം എതിര്‍ത്തു പറയുന്നെന്നോര്‍ക്കാതെ പറഞ്ഞുപോയി.  വണ്ടിയുടെ മുന്‍ഭാഗത്ത് ‘കുട്ടേട്ടന്‍’ എന്ന് ചുവന്ന നിറത്തില്‍ എഴുതിയിരിക്കുന്നു. പതുക്കെ വണ്ടിക്കരികത്തേക്കു ചെന്നു.   “ഈ പേരുമാറ്റണം. മുന്നില്‍ അബുമോനെന്നും പിന്നില്‍ ഹസ്നമോള്‍ എന്നും എഴ്തണം.” ആദ്യമായി സ്വന്തമായ ഒരു വണ്ടി. അതിന് ആദ്യമായി തന്റെ അഭിലാഷം അസിക്കായെ അറിയിച്ചു.  “ങാ. ഇനി കൊറച്ച് പണിയുണ്ട്. പെര്‍മിറ്റ് മാറ്റണം അങ്ങനെ പലതും.” അസിക്കയും സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി. എത്ര നാളായി ഇങ്ങനെ തുറന്നു സംസാരിച്ചിട്ട്. ഓര്‍മ്മപോലും മറഞ്ഞുപോയിരിക്കുന്നു.  “നീ വാ... നമ്മുക്ക് ഉമ്മാനെം ഉപ്പാനെം ഒന്ന് കാണാന്‍ പോകാം അതോടൊപ്പം നിന്റെ വീട്ടിലും ഒന്നു കേറാം” അസിക്ക വണ്ടിയില്‍ നിന്നിറങ്ങി. മക്കളേയും കൂട്ടി വീട്ടിലേക്കു നടന്നു.  കുറെകാലങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം ബാപ്പയും മക്കളും താനും ഒരുമിച്ചിരുന്നു സന്തോഷത്തോടെ ഭക്ഷണം കഴിച്ചു. അസിക്കയുടെ ചുണ്ടത്തെ പുഞ്ചിരി അപ്പോഴും മാഞ്ഞിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല. സുല്‍ |Sulhttps://www.blogger.com/profile/09754325343836734040noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-33274867.post-48765833001975738622007-08-01T14:54:00.000+04:002007-08-01T15:04:05.200+04:00
മഴക്കാലത്തിന്റെ കൊച്ചു തണുപ്പില്‍, തന്റെ സ്ഥിരം കലാപരിപാടിയായ കുംഭകര്‍ണ്ണ സേവയുടെ മൂര്‍ദ്ദന്ന്യത്തിലാണ് സുധാകരേട്ടന്‍. കെട്ടിയുണ്ടാക്കിയ വിറകുപുര ചോര്‍ന്നൊലിച്ച്, അടുപ്പില്‍ വെക്കാനുള്ള വിറകെല്ലാം നനഞ്ഞു വിറച്ചു വിറങ്ങലിച്ചിരിരിക്കുന്നത് നോക്കി കഷ്ടം വച്ചിരിക്കുകയാണ് പ്രേമേച്ചി.  തെക്കെപുറത്തെ ഇത്തിരികുഞ്ഞന്റെ മാവ് വെട്ടി വീടിന് കട്ലയും ജനലും പിടിപ്പിച്ചതില്‍ ബാക്കി കുറെ കൊമ്പും ചില്ലയും സൂക്ഷിച്ചു വച്ചിട്ടുണ്ട്. അതൊന്നു വെട്ടി മെനയാക്കിതരാ‍ന്‍ ഇനി ആരെ വിളിക്കും. “ഇവിടെയൊരാളുണ്ട്, ഒന്നിനും കൊള്ളൂല്ല“ പ്രേമേച്ചിയുടെ ആത്മഗദങ്ങള്‍ ഗദ്ഗദങ്ങളായി ദിഗന്ദങ്ങളിലേക്കൊഴുകി.   പ്രേമേച്ചി, തന്റെ ഡാര്‍ളിംഗും പ്രിയതമനും പരമാവധി കണവനുമായ സുധാകരേട്ടനെ വിളിച്ചെഴുന്നേല്‍പ്പിക്കാന്‍ അകത്തേക്ക് നടന്നു. അന്നേരം പ്രേമേച്ചിയുടെ കരളിനു കുളിരേകി കാതിനിമ്പമേകുന്ന ഒരു ഗാനം റോഡിലൂടെ പോയിരുന്ന ചിദംബരന്റെ ലോട്ടറി വണ്ടിയില്‍ നിന്ന് പ്രേമേച്ചിയെ തേടിയെത്തി.  “യേലോ യേലോ യേലോ യേലോ യേലമ്മാ.... ഓലാ ഓലാ ഓലാ ഓലാ ഓലമ്മാ... അന്തങ്കാക്ക കൊണ്ടക്കാരീ... റണ്ടക്ക റണ്ടക്ക റണ്ടക്ക റണ്ടക്ക റണ്ടക്ക അച്ചുവെല്ലം തൊണ്ടക്കാരി... റണ്ടക്ക റണ്ടക്ക റണ്ടക്ക റണ്ടക്ക റണ്ടക്ക ഐ ആറെട്ട് പല്ലുക്കാരി....”  പാടുന്നവരുടെ മധുരസ്വരത്തില്‍ പ്രേമേച്ചി അലിഞ്ഞലിഞ്ഞില്ലാതായി. തമിഴുനാട്ടില്‍ ഓലവിക്കുന്നവര്‍ പാടുന്ന പാട്ടായിരിക്കണം. നല്ല പാട്ട്. അവസാന വരി ആലോചിച്ചിട്ട് പ്രേമേച്ചിക്ക് ഒരെത്തും പിടിയും കിട്ടിയിരുന്നില്ല. ചിദംബരന് തന്റെ പുഞ്ചിരിയില്‍ പൊതിഞ്ഞ ഒരൊന്നൊന്നര കടാക്ഷവും വീശിയെറിഞ്ഞ് പ്രേമേച്ചി അകത്തേക്ക് പോയി.   “ദേന്ന് ഒന്നെന്‍റ്റുവന്നേ, ഒരു കാര്യോണ്ട്” കയ്യെല്‍ ആവി പറക്കുന്ന കട്ടഞ്ചായയുമായി അങ്ങേരെ തട്ടിവിളിച്ചു.  സുധാകരേട്ടന്‍ തിരിഞ്ഞു മറിഞ്ഞ് മൂരി നിവര്‍ന്ന് കട്ടിലില്‍ കുത്തിയിരിപ്പായി. പ്രേമേച്ചി ചായകപ്പ് കയ്യേല്‍ കൊടുത്തുകൊണ്ടാരാഞ്ഞു.  “ഈ ഐ ആറെട്ട് പല്ലെന്നു പറഞ്ഞാലെന്താ. പണ്ടൊക്കെ നിങ്ങള്, എനിക്ക് മുല്ലപ്പൂമൊട്ടു പോലത്തെ പല്ലെന്നല്ലേ പറഞ്ഞിരുന്നേ...” പ്രേമേച്ചി വിറകുകീറുന്ന കാര്യത്തിലേക്ക് കടക്കാതെ കിന്നാരം പറഞ്ഞു. കാര്യം പറയുന്നതിനുമുമ്പൊന്നു പതപ്പിക്കുന്ന സ്വഭാവം പണ്ടേ കൂടപ്പിറപ്പല്ലേ.  “എന്തൂട്ടാ നീയീപറേണേ” സുധാകരേട്ടന്‍ കണ്ണുമിഴിച്ചിരുന്നു.  “അല്ലേലും നിങ്ങക്കെന്നോട് ഇപ്പളായേപിന്നെ ഇങ്ങനാ.. ഞാനൊന്നും പറഞ്ഞാ മനസ്സിലാവൂല്ല. ”  “ആടി.. അങ്ങനെ തന്നെ... മനസ്സിലാവാണ്ടല്ല... മുല്ലമൊട്ടായിരുന്നുത്രേ. അതന്ന്. ഇന്നതെല്ലാം വിരിഞ്ഞ് പൂവായില്ലേ” ഒന്നുമറിയാത്ത പോലെ സുധാകരേട്ടന്‍ ചായ മൊത്തിക്കുടിച്ചു.  “ദേ മനുഷ്യാ... എന്നെ വെറുതെ.... ഇവിടെ കത്തിക്കാന്‍ ഒരു തരി വിറകില്ല. മുറ്റത്തുകിടക്കുന്ന ആമാവുംകൊമ്പൊന്നു കീറിതാ..” ഭര്‍ത്താവിന്റെ വാക്കുകള്‍ മൊത്തമായും ചില്ലറയായും അവോയ്ഡ് ചെയ്ത്, പ്രേമേച്ചി സീരിയസ് മാറ്റര്‍ അവതരിപ്പിച്ചു.   “വിറകു കീറാനോ ഞാനോ. അതു നിന്റെ മറ്റവനോടു പറ.” പ്രേമേച്ചിടെ മറ്റവന്മാരോടു പറഞ്ഞാല്‍ വിറകു കീറാനായി മുറ്റത്തൊരടി നടക്കും എന്നറിയാത്ത പുവര്‍മേന്‍.  “ങാ എന്താണെച്ചാ ആക്കിക്കൊ.. ഇന്നു രാത്രിക്ക് ചോറുവച്ചിട്ടില്ല” പ്രേമേച്ചി ഒരു കഞ്ഞിപാത്രവും തൂക്കി പാലുവാങ്ങാനായി അടുത്ത വീട്ടിലേക്കു ജൂണ്‍ ജൂലായ് സ്റ്റെപ്പേല്‍ നടന്നുപോയ്.  കാര്യങ്ങളുടെ കിടപ്പത്ര പന്തിയല്ലെന്നറിയാവുന്നതിനാലും, ഇന്നേരത്തന്വേഷിച്ചാല്‍ വിറകുകീറാനൊരു അണ്ണാച്ചിയെ തരപ്പെടുത്താന്‍ പറ്റില്ലെന്നതിനാലും, അണ്ണാച്ചിക്ക് കൊടുക്കാന്‍ പൂത്തകായൊന്നും കീശയിലില്ലാത്തതിനാലും, ഈ ഉദ്ദ്യമം ഏറ്റെടുക്കാന്‍ തന്നെ സുധാകരേട്ടന്‍ തീരുമാനിച്ചു. ചിലപ്പോള്‍ രാത്രി ഭക്ഷണം തരാതിരിക്കാനും മതി. ഒരുമ്പെട്ടവള്‍....  പ്രേമേച്ചി തിരിച്ചു വരുമ്പോള്‍ കീറിയിട്ട വിറകിനടുത്ത് വിയര്‍ത്തൊലിച്ചിരിക്കുന്ന കണവനെ കണ്ട് വെര്‍തേ ഒന്നു ചോദിച്ചു.  “ങാ നിങ്ങളല്ലേ പറ്റൂല്ലാന്ന് പറഞ്ഞത്. എന്നിട്ടിപ്പോ എന്തുപറ്റി?”  “അതൊക്കെ നിസ്സാര കാര്യല്ലേ... ഈ മാവിങ്കൊമ്പ് നീയാണെന്ന് ഞാനങ്ങ് കണക്കു കൂട്ടി. അത്ര തന്നെ.“ സുധാകരേട്ടന്‍ തോര്‍ത്തെടുത്ത് തോളിലിട്ട് പുറത്തെ വഴിയിലേക്ക് നടന്നു. വടികൊടുത്തടി വാങ്ങിയതെന്തിനെന്നറിയാതെ പ്രേമേച്ചി അകത്തേക്കും. സുല്‍ |Sulhttps://www.blogger.com/profile/09754325343836734040noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-33274867.post-11891605857154031452007-07-08T12:20:00.000+04:002007-07-08T12:23:40.118+04:00
“വീട്ടാരേ... വീട്ടിലാരുല്ലേ...“  പോസ്റ്റ്മാന്‍ പ്രകാശേട്ടന്റെ നീട്ടിയുള്ള വിളി കേട്ട് ഉമ്മ കിഴക്കേപ്പുറത്തേക്കു വന്നു.   “ഒരു റെയ്സ്ട്രുണ്ട്” പ്രകാശേട്ടന്‍ പറഞ്ഞു.   ഉമ്മ കത്ത് ഒപ്പിട്ടു വാങ്ങി. പ്രകാശേട്ടന്‍ തലചൊറിഞ്ഞുകൊണ്ടു നിന്നു. ഉമ്മ അകത്തു പോയി പത്തു രൂപകൊണ്ടുവന്നു. പ്രകാശേട്ടന്‍ അതു വാങ്ങി തന്റെ സൈക്കിളുമായ് തിരിച്ചു പോയി.   ഉപ്പാക്കു നാട്ടില്‍ വരാന്‍ പറ്റാത്ത മറ്റൊരു പെരുന്നാളുകൂടി കടന്നു പോകുന്നു. ഉമ്മ കത്തു പൊട്ടിച്ചു വായന തുടങ്ങി. പെരുന്നാളിനു വെല്ലിപ്പാര്‍ക്കും അമ്മായിക്കും പെറ്റുമ്മാക്കും ബാക്കി ബന്ധുക്കള്‍ക്കും കൂടെ കുട്ടികളായ ഞങ്ങള്‍ക്കും കൊടുക്കുവാനുള്ള കൈനീട്ടത്തിന്റെ വിശദമായ കണക്കും അവര്‍ക്കുള്ള സ്നേഹാന്വേഷണങ്ങളും അടങ്ങുന്ന ഒരു അഞ്ചാറു പേജു വരുന്ന ഒരു കത്തും അതോടൊപ്പം ഒരു ഡ്രാഫ്റ്റും. ഞങ്ങളുടെയെല്ലാം പേരെടുത്തെഴുതി അതിനോടൊപ്പം ഉപ്പ തരുന്നതെന്തുതന്നെയായാലും അതു തരുന്ന ഒരു സന്തോഷവും സംതൃപ്തിയും എത്രമാത്രമുണ്ടായിരുന്നെന്ന് ഇപ്പോഴാണ് ഞാന്‍ തിരിച്ചറിയുന്നത്.   ആദ്യ കാലങ്ങളില്‍ ഒരു ശരാശാരി ഗള്‍ഫുകാരന്റെ പണം നാട്ടിലെത്തിയിരുന്നത് അവരുടെ സ്നേഹത്തില്‍ പൊതിഞ്ഞ സന്ദേശങ്ങളും ചേര്‍ന്നായിരുന്നു. വീട്ടുകാരുടേയും നാട്ടുകാരുടേയും വിശേഷങ്ങളന്വേഷിച്ചും അവര്‍ക്കെല്ലാം അന്വേഷണങ്ങളറിയിക്കണമെന്ന വരികളോടും കൂടി പേജുകള്‍ നീളുന്ന ലേഖനങ്ങള്‍. മണി എക്സ്ചേഞ്ചില്‍ നിന്നു വാങ്ങിയ ഡ്രാഫ്റ്റിനു മുന്നില്‍, നാടിനെ മനോമുകുരത്തില്‍ കണ്ടെഴുതുന്ന പ്രവാസിയുടെ കത്തുകള്‍. തന്റെ വിഷമങ്ങളും പ്രയാസങ്ങളും മറ്റുള്ളവരെയറിയിക്കാതെ, മറ്റുള്ളവരുടെ വിശേഷങ്ങളാരായുന്ന ഒരായിരം ചോദ്യങ്ങളടങ്ങിയ നീണ്ട നീണ്ട കത്തുകള്‍. പിന്നെ നാട്ടിലേക്കാരെങ്കിലും പോകുന്നുണ്ടൊ എന്ന തിരച്ചില് കത്ത് അവരുടെ കയിലേല്‍പ്പിക്കാന്‍‍. അതിലും പരാജയപ്പെട്ടാല്‍ മാത്രം, പോസ്റ്റൊഫീസില്‍ പോയി നാട്ടിലേക്കയക്കുന്ന ‘റെയ്സ്ട്രുകള്‍’.   ഫോണിന്റെ വരവോടെ കത്തുകളുടെ നീളം കുറഞ്ഞു കുറഞ്ഞുവന്നു. ഫോണ്‍ സര്‍വ്വ സാധാരണമായ ഈ നാളുകളില്‍ അവസാനം കത്തുകളേയില്ലാതായി. വിശേഷങ്ങള്‍ എല്ലാം ഒന്നോ രണ്ടോ വാചകങ്ങളില്‍, കാര്‍ഡിലെ ക്രെഡിറ്റു കുറയുന്നതിന്റെ തിരക്കില്‍ ആര്‍ക്കോവേണ്ടി പറയുന്ന ആത്മാര്‍ത്ഥതയില്ലാത്ത വാക്കുകങ്ങളില്‍, പറഞ്ഞൊതുക്കുന്നു.   ജീവിതത്തിന്റെ തിരക്കു കൂടുന്നതനുസരിച്ച്, എത്രയും നേരത്തെ പണം നാട്ടിലെത്തിക്കാനുള്ള തത്രപ്പാടില്‍, നാമാശ്രയിക്കാറുള്ളത് എപ്പോഴും എക്സ്പ്രസ്സ് മണി ട്രാന്‍സ്ഫറുകളെയാണ്. അതിനുശേഷം ഫോണില്‍ നിന്നുള്ള ഒരു വിളിയോ അല്ലെങ്കില്‍ ഒരു സന്ദേശമോ. ഇതില്‍ അവസാനിക്കുന്നു വിനിമയം. വളരെ നല്ലരീതിയിലുള്ള സേവനം നല്‍കുന്ന ഒരുപാട് മണി എക്സേഞ്ചുകള്‍ കൂണുപോലെ മുളച്ചു പൊന്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. പണമയച്ച് പത്തുമിനുട്ടുകള്‍ക്കകം അതു നാട്ടില്‍ കൈപറ്റാനുള്ള സൌകര്യം ഇന്ന് ഇത്തരം സ്ഥാപനങ്ങള്‍ നല്‍കുന്നുണ്ട്. ഇതു കൂടാതെ നറുക്കെടുപ്പുകളും സമ്മാനങ്ങളും വാഗ്ദാനം ചെയ്ത്, ഈ പ്രസ്ഥാനത്തെ ഒരു ഒഴിച്ചു കൂടാനാവാത്ത ഘടകമാക്കി മാറ്റിയിരിക്കുന്നു ഈ പണം പിഴിയല്‍ സ്ഥാപനങ്ങള്‍.   ഇതിനിടയിലെവിടെയോ പ്രവാസി വെറും പണം കായ്ക്കുന്ന മരങ്ങളായി മാറുന്നു നാട്ടില്‍ ശേഷിച്ചിരിക്കുന്നവര്‍ക്ക്. എപ്പോഴെങ്കിലും ഗള്‍ഫില്‍ നിന്നു നാട്ടിലുള്ളവരെ തേടിയെത്തുന്ന കത്തുകള്‍, മനസ്സുകള്‍ തമ്മില്‍ അകലമുണ്ടാവാതെ സൂക്ഷിക്കുന്നതില്‍ വലിയ പങ്കു വഹിച്ചിരുന്നു.   ഇനിയും കത്തുകളുടെ പ്രതാപകാലം തിരിച്ചു വരുമോ, മനസ്സുകള്‍ തമ്മിലുള്ള അടുപ്പവും. സുല്‍ |Sulhttps://www.blogger.com/profile/09754325343836734040noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-33274867.post-48651377525203567742007-07-03T16:25:00.000+04:002007-07-04T08:46:09.260+04:00
പിന്മൊഴി പിന്‍‌വലി (സൂം ഇന്‍)
പിന്മൊഴി നിര്‍ത്തലാക്കുന്നതിനെ പറ്റിയുള്ള ചര്‍ച്ചകളും, അവസാനം അതു നിര്‍ത്തലാക്കിയതിലേക്ക് അതിന്റെ ഭാരവാഹികളെ നയിച്ച ഘടകങ്ങളും‍.  സുല്ലിന്റെ ഒരു സൂം ഇന്‍...  8. June 24, 3:22 am ചിദംബരിയുടെ ഒടുക്കത്തെ കമെന്റോടെ പിന്മൊഴിയുടെ ആപ്പീസ് പൂട്ടി താക്കോല്‍ കടലിലേക്കു വലിച്ചെറിയുന്നു.  ചിദംബരിയുടെ ഒടുക്കത്തെ കമെന്റ് ഇവിടെ വായിക്കാം.    7. ബൂലോഗര്‍ തമ്മിലുള്ള ഏറ്റുമുട്ടലുകളും ചെളിവാരി എറിയലും തമ്മിലടിയും സ്വപ്നം കണ്ട് മനം മടുത്ത് ഏവൂരാന്‍ പിന്മൊഴി പിന്‌വലിക്കുന്നതായി പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു.  കണ്ടത് ഇവിടെ     6. പെരിങ്ങോടന്റെ പോസ്റ്റ്. പിന്മൊഴി എന്തുകൊണ്ട് ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടതാകുന്നു? - ഞരമ്പ് രോഗത്തിനു പ്രതിവിധി കാണാന്‍ പിന്മൊഴി ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകതയിലേക്ക് വെളിച്ചം വീശുന്ന പോസ്റ്റ്. പിന്മൊഴിയുടെ ഇവിടുത്തെ പണി കഴിഞ്ഞെന്നും ഇനി പിന്മൊഴി വേറെ പണിയന്വേഷിച്ച് പോവുകയാണ് നല്ലതെന്നും പെരിങ്ങോടന്‍ തന്മയിത്വത്തോടെ പറഞ്ഞൊപ്പിക്കുന്നു.  അത് ഇവിടെ    5. ഇഞ്ചിപെണ്ണിന്റെ പോസ്റ്റ്. മലയാളം ബ്ലോഗിങ്ങും ഞരമ്പ് രോഗികളും! - ഞരമ്പ് രോഗികള്‍ വഴിവക്കിലോ ആട്ടോസ്റ്റാന്‍ഡിലോ മാത്രമല്ല കാണപ്പെടുന്നത്, വിദ്യാസമ്പന്നരുടെ ഇടയില്‍ ഈ രോഗം മാരകമായി പെരുകിയിട്ടുണ്ടെന്നും അതു പിന്മൊഴി വഴി കയറിവരുന്നത് ശ്രദ്ധയില്‍ പെട്ടിട്ടുണ്ടെന്നും ഈ ബ്ലോഗ്ഗര്‍ സത്യം സത്യമായി പറയുന്നു.  ഞരമ്പ് രോഗം പരത്തുന്നതില്‍ പിന്മൊഴിക്കുള്ള പങ്കിനെ കുറിച്ച് കൂലങ്കൂഷമായി ചിന്തിക്കുന്ന പോസ്റ്റ്.    4. ഇഞ്ചി കുഞ്ചുവിന്റെ പോസ്റ്റ്.ബൂലോകത്തും പിന്മൊഴിയിലും ഞരമ്പ് രോഗം എത്രത്തോളം പടര്‍ന്നു പിടിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് കാണിക്കുന്നതിന് ഉത്തമോദഹാരണമായ പോസ്റ്റ്. ഇഞ്ചി കുഞ്ചുവിനും സ്വപ്നം കാണാനും കണ്ടതു കണ്ടപോലെ പകര്‍ത്താനും  അറിയാമെന്നു പറയുന്നതിവിടെ.    3. അഗ്രജന്റെ പോസ്റ്റ്.ഷാര്‍ജ അല്‍ഖാനിലെ ആദ്യത്തെ ഇന്റര്‍ചേഞ്ചിന്റെ മൂലക്കിരുന്ന്, പയറുകൊറിക്കുമ്പോള്‍ ഇഞ്ചികടിച്ചതു സ്വപ്നം കണ്ടെന്നു അഗ്രജന്‍ തട്ടിവിടുന്ന വെറും പോസ്റ്റിനായുള്ള പോസ്റ്റ്.  ഇഞ്ചികുഞ്ചുവിനെകൊണ്ട് സ്വപ്നം കാണാന്‍ പ്രേരിപ്പിച്ച അഗ്രജന്റെ സ്വപ്ന പോസ്റ്റ്.    2. ഇത്തിരിവെട്ടത്തിന്റെ പോസ്റ്റ്. സ്വപ്നം കാണാന്‍ തനിക്കും അറിയാം എന്ന് ഇത്തിരി പറയുന്നു. ബൂലോഗരെയെല്ലാം തന്റെ വാലിന്‍ തുമ്പില്‍ കെട്ടി യു എ യിയില്‍ നിന്നു ഇത്തിരി കൊച്ചിയിലേക്കു ചാടുന്ന തന്റെ സ്വപ്നം. ചെണ്ടയുള്ള കുറുമാനും, നീല മുണ്ടുടുത്ത ഇടിവാളും, നൂലു(ണ്ട)പോലെ മെലിഞ്ഞ ദില്‍ബനും.... അങ്ങനെയങ്ങനെ ബൂലോഗരേറെ ഈ സ്വപ്നത്തില്‍.  അഗ്രജനെ ഒരു സ്വപ്നത്തിലേക്ക് തള്ളിയിട്ട ഇത്തിരിപോസ്റ്റ്.    1. വിശാലമനസ്കന്റെ പോസ്റ്റുകള്‍സ്വപ്നം കാണുകമാത്രമല്ല അത് കുറിച്ചു വെക്കുകയും, നാലാളോട് പറയുകയും ചെയ്യുന്ന സ്വപ്നങ്ങളുടെ സുല്‍ത്താന്റെ സ്വപ്നങ്ങള്‍ക്കായുള്ള പോസ്റ്റ്. ഇവിടെയെല്ലാം കാണാം. ഇവിടെ കാണാത്തത് മറ്റൊന്നുമില്ല. ഇവിടെ കണ്ടില്ലെങ്കില്‍ പിന്നെ എവിടെയും ഇല്ല.  ഇതാ ഇതാ ഇതാ......    ഇതില്‍ നിന്നും ഒരു കാര്യം വ്യക്തമാണ്. ബൂലോകര്‍ക്ക് സ്വപ്നം കാണാനുള്ള വക ബൂലോകത്തില്‍ നിന്നും കിട്ടുമെന്നും, അത് ഒരു പോസ്റ്റ് ആക്കി ഇറക്കിയാല്‍ പിന്മൊഴിയില്‍ ആവശ്യമുള്ളതും ആവശ്യമില്ലാത്തതും കുത്തിനിറക്കാന്‍ കമെന്റെര്‍മാര്‍ തയ്യാറാണെന്നും പറയാന്‍ ഞാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുകയാണ്. ഇതു തന്നെയല്ലേ പിന്മൊഴിയെ ശ്വാസം മുട്ടിച്ചു കൊന്നതും. തും. തും...  ബൂലോകത്തിന്റെ വളര്‍ച്ചക്ക് വി.യം നല്‍കിയെന്നു പറയുന്ന സംഭാവനകളുടെ കൂട്ടതില്‍ ഇതും ഇരിക്കട്ടെ.  ഇതു വായിച്ച് വിയം ഉം വിയം ഫാനുകളും ഏസികളും എന്നെ തല്ലികൊല്ലാതിരുന്നാല്‍ മതിയായിരുന്നു.   സ്വരക്ഷക്ക് :  ഇവിടെ പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങള്‍ പകുതിയും, മുക്കാലും അല്ല മുഴുവനായും സത്യമല്ലെന്നും ഇതെല്ലാം ഒരു തമാശമേശപ്പുറത്ത് എഴുതിയതാണെന്നും ഈയുള്ളവനും ഇതു വായിക്കുന്നവര്‍ക്കും അറിയാവുന്നതാണ് എന്ന കാര്യം ഞാന്‍ വിസ്മരിക്കുന്നില്ല. കാര്യങ്ങള്‍ ഗൌരവമായെടുത്ത് വീണ്ടുമൊരു ചെളിവാരിയെറിയല്‍ ഒഴിവാക്കണമെന്നും അഭ്യര്‍ത്ഥിക്കുന്നു. ഈ പോസ്റ്റ്, ആര്‍ക്കെങ്കിലും ഏതെങ്കിലും വിധത്തില്‍ വിഷമത്തിനു കാരണമാകുന്നെങ്കില്‍ sullvu@gmail.com ല്‍ ഒന്നു പറയാന്‍ താല്പര്യപ്പെടുന്നു. പോസ്റ്റ് ഉടനെ നീക്കുന്നതായിരിക്കും. :) സുല്‍. സുല്‍ |Sulhttps://www.blogger.com/profile/09754325343836734040noreply@blogger.com25tag:blogger.com,1999:blog-33274867.post-59428502762276807522007-06-11T13:00:00.000+04:002007-06-11T13:06:08.973+04:00
നഫീസയുടെ സ്വകാര്യങ്ങള്‍ - 3
അടുത്തവീട്ടിലെ അവ്വാമത്താന്റെ മോനാണ് ജമാല്‍ക്ക. എനിക്ക് അഞ്ചൊ ആറൊവയസ്സ് പ്രായമുള്ളപ്പോള്‍ അവിടെ വന്ന് താമസമാക്കിയതാണ്. അവര്‍ കാഞ്ഞാണിയിലായിരുന്നു താമസ്സിച്ചിരുന്നത് ആദ്യം. കാഞ്ഞാണി കുഞ്ഞിമ്മാന്നാ എല്ലാരും അവരെ വിളിക്കുന്നത്. അവരുടെ ഭര്‍ത്താവ് അന്തമാന്‍‌ക്ക മരിച്ചിട്ട് രണ്ടുവര്‍ഷമായെന്നാ അന്നു പറഞ്ഞത്. അവരുടെ ആദ്യത്തെ മോളെ കല്യാണം കഴിച്ചു കൊടുത്തു. ഇപ്പോള്‍ സക്കീനത്തയും ജമാലക്കയും അവ്വമത്തയുമാണ് അവിടെ താമസിക്കാനെത്തിയത്. എന്നെക്കാള്‍ രണ്ടുമൂന്നു വയസ്സിനു മൂത്തതാണ് ജമാല്‍ക്ക.  കൈതോല പൊളിയും, പൊളിപായമെടഞ്ഞ് വിറ്റും ആയിരുന്നു അവരുടെ ജീവിതം. അവ്വാമത്ത കൈതോലവെട്ടി കൊണ്ടുവന്ന് വീടിനുമുന്നിലിരുന്ന് മുള്ളുകളയുന്നതു നോക്കിയിരിക്കുമായിരുന്നു. എപ്പോഴെങ്കിലും അവരുടെ കയ്യെല്‍ മുള്ളുകുത്തുമെന്നു പേടിയായിരുന്നു മനസ്സുനിറയെ. ഒരിക്കല്‍ ചോദിച്ചപ്പോള്‍ പറയുകയാണ് ‘എന്തോരം കാലായി ചെയ്യണ തൊയിലാണ് മോളെ മുള്ളൊന്നും കുത്തൂല. ജ്ജ് വെല്‍താവുമ്പോ ഞാമ്പറഞരട്ടാ മുള്ള് കളയാന്‍’ ജമാല്‍ക്ക അപ്പോള്‍ അവിടെ ഒരു സൈക്കിള്‍ ചക്രവും ഉരുട്ടി ഓടിക്കളിക്കുന്നുണ്ടാരുന്നു.  എന്റെ വീട്ടില്‍ നിറയെ ആളുകളുണ്ടായിരുന്നു അന്ന്. കുഞ്ഞാലിക്കെം കൂട്ടുകാരും ബിരിയാണിവെക്കുന്ന തിരക്കിലാണ്. ചാവക്കാടുള്ള മൂത്തുമ്മെം വട്ടേക്കാടുള്ള അമ്മായിം ബാക്കി എല്ലാം ബന്ധുക്കളും സ്വന്തക്കാരും എല്ലാരും വന്നിട്ടുണ്ട്. അന്ന് അമ്മായി ഒരു വളയിടീച്ചു തന്നു കയ്യെല്‍. അതുപോലെ അഞ്ചാറ് മോതിരങ്ങളും മാലകളും. മൂത്തുമ്മാടെ വക പാവാടയും ജാക്കറ്റും. എന്തോരം സമ്മാനങ്ങളായിരുന്നു. എല്ലാരും കൊണ്ടന്നിരുന്നു ഓരൊരൊ സമ്മാനങ്ങള്‍.  പുരയുടെ രണ്ടുവീടപ്പുറത്തുള്ള സൈതൊമ്മതാജിടെ കുളത്തിലേക്ക് എല്ലാവരും കൂടി തന്നെ കൊണ്ടു പോയി കുളിപ്പിക്കാന്‍. ജമീലത്താടെ കയ്യെല്‍ ഒരു പാത്രത്തില്‍ കൊപ്രാകൊത്തും ശര്‍ക്കരയും ഉണ്ടായിരുന്നു ഒരു പാത്രത്തില്‍ മുറുക്കാനും. കുളക്കരയില്‍ വന്നവര്‍ക്ക് തിന്നാന്‍. കുളക്കരയില്‍ മൊത്തം ജനങ്ങളായിരുന്നു. കുളികഴിഞ്ഞ തന്നെ ഉപ്പാ തന്ന പട്ട് പാവാടയും ജാക്കറ്റും ഇടീച്ചു തന്നു. പൊകലകൂട്ടാതെ മുറുക്കാനും തന്നു. കുടയും ചൂടിച്ചു വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു.  പന്തലില്‍ വന്നവര്‍ക്ക് ഭക്ഷണം വിളംബികൊടുക്കുകയായിരുന്നു ജമാല്‍ക്ക. ബാപ്പ പണ്ട് ഗള്‍ഫില്‍ നിന്നു വന്നപ്പോള്‍ കൊടുത്ത നീലയില്‍ ചുവന്ന പൂക്കളുള്ള ഒരു ലുങ്കിയും ഒരു ഹാപിബനിയനുമായിരുന്നു ജമാല്‍ക്കയുടെ സ്ഥിരം വേഷം. ഇന്ന് ആള് ഒരു സുന്ദരക്കുട്ടപ്പനായിട്ടുണ്ട്. ഒരു ചുവന്ന ഷര്‍ട്ടും വെള്ളമുണ്ടും എടുത്ത് ബിരിയാണി വിളംബിക്കൊടുക്കാന്‍ ഓടിനടക്കുന്നു. താന്‍ പന്തലിലേക്കു കടന്നു വന്നപ്പോള്‍ ജമാല്‍ക്ക തന്നെ കണ്ട് അന്തിച്ച് നിന്നത്.. അന്ന് ജമാല്‍ക്കയുടെ മുഖത്തെ ചിരിക്കൊരു പ്രത്യേകതയുണ്ടായിരുന്നു. തന്റെമുഖത്തും അറിയാതെ ഒരു ചിരി വിരിഞ്ഞത് നാണത്തില്‍ കുതിര്‍ന്നതായിരുന്നു.  --------  കിഴക്കെപള്ളിയിലെ ഉസ്താദ് ളുഹറ് നമസ്ക്കാരവും കഴിഞ്ഞ് വീട്ടിലേക്ക് പോകുന്നു. റബ്ബേ നേരെന്തൊരായാവൊ. ഇപ്പോ അസിക്ക വരാന്‍ സമയമായല്ലോ. ളുഹറ് നമസ്കരിച്ചിട്ടില്ല. ഒന്നും ഒതുക്കീറ്റില്ല. ജമാല്‍ക്കാനെ കണ്ട് ഓരോന്നൊര്‍ത്ത് നിന്നു പോയി. അതിനിടയില്‍ ചന്ദ്ര വെള്ളവുമെടുത്ത് പോയിക്കഴിഞ്ഞു.   വീട്ടിലെത്തി നമസ്കാരവും കഴിഞ്ഞിരിക്കുമ്പോഴാണ് അസീസ്ക്ക കയറിവന്നത്. വളരെ തിരക്കിലായിരുന്നു. വന്നതും ധൃതിയില്‍ പെട്ടിതുറക്കുന്നത് കണ്ടു. പെട്ടിയും തുറന്ന് അതില്‍ നിന്നും വീടിന്റെം പറമ്പിന്റേം ആധാരം എടുത്തു മറിച്ചു നോക്കി. അതും കൊണ്ട് പുറത്തേക്കിറങ്ങുമ്പോള്‍ എന്തിനാണിതെന്ന് ചോദിച്ചു.  “പണയം വെക്കാന്‍. കുറച്ചു പണത്തിന്റെ അത്യാവശ്യമുണ്ട്”  “ഇനിയിതുകൂടിയല്ലേ ഉള്ളു. എന്റെ കാതിലും കഴുത്തിലുമെല്ലാമുണ്ടായത് തീര്‍ന്നപ്പോള്‍...” അധികം പറയേണ്ടി വന്നില്ല.   “മിണ്ടാതിരിക്കടി ഹറാംപെറന്നോളെ” എന്നു പറയലും മുഖമടച്ച് ഒന്ന് കിട്ടലും ഒരുമിച്ചായിരുന്നു. “ഞാനുണ്ടാക്കിയ മൊതല് എന്തു ചെയ്യണോന്ന് ഞാന്തീരുമാനിക്കും” ഇത്രയും പറഞ്ഞ് എവിടെക്കോ ചവിട്ടി കുത്തി കടന്നു പോയി. അബുമോന്‍ എന്തിനെന്നറിയാതെ വലിയവായില്‍ കരയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. സുല്‍ |Sulhttps://www.blogger.com/profile/09754325343836734040noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-33274867.post-88846631314080898382007-06-04T16:11:00.000+04:002007-06-05T08:05:48.201+04:00
<div align="left"><br /><strong><span style="font-size:180%;">സുസ്‌മേരം</span></strong><br />1. <a style="TEXT-DECORATION: none" href="http://susmeram.blogspot.com/2007/06/2.html">നഫീസയുടെ സ്വകാര്യങ്ങള്‍ -2</a><br />2. <a href="http://susmeram.blogspot.com/2007/05/blog-post_28.html">നഫീസയുടെ സ്വകാര്യങ്ങള്‍</a><br />3. <a href="http://susmeram.blogspot.com/2007/05/blog-post.html">കൈകുമ്പിള്‍</a><br />4. <a href="http://susmeram.blogspot.com/2007/04/blog-post_26.html">സന്മാര്‍ഗ്ഗം</a><br />5. <a href="http://susmeram.blogspot.com/2007/04/blog-post.html">സാന്‍ഡോസിന്റെ ദു:ഖ വെള്ളി</a><br />6. <a href="http://susmeram.blogspot.com/2007/03/susmeram_22.html">പൊടിമീശക്കാരനും കന്യകയും (A)</a><br />7. <a href="http://susmeram.blogspot.com/2007/03/susmeram_15.html">പ്രേമസുധാകരം</a><br />8. <a href="http://susmeram.blogspot.com/2007/03/susmeram_13.html">സെറ്റപ്പ്</a><br />9. <a href="http://susmeram.blogspot.com/2007/03/susmeram.html">നല്ല ഡോക്ടര്‍.</a><br />10. <a href="http://susmeram.blogspot.com/2007/03/blog-post_07.html">പെണ്ണിനൊത്തൊരു ചെക്കനുണ്ടോ?</a><br />11. <a href="http://susmeram.blogspot.com/2007/03/blog-post.html">പൈരസിക്കെതിരെ!</a><br />12. <a href="http://susmeram.blogspot.com/2007/02/susmeram_26.html">നാരങ്ങാമുട്ടായി</a><br />13. <a href="http://susmeram.blogspot.com/2007/02/susmeram_22.html">ഇക്കാസിന് പെണ്ണുകിട്ടുമൊ?</a><br />14. <a href="http://susmeram.blogspot.com/2007/02/susmeram.html">മള്‍ട്ടികളര്‍ പുട്ട്‌മിണുങ്ങി</a><br />15. <a href="http://susmeram.blogspot.com/2007/02/susmeram-14.html">14ന്റെ ചിന്ത</a><br />16. <a href="http://susmeram.blogspot.com/2007/02/blog-post_11.html">കണ്ണന്റെ സെന്റര്‍സ്പ്രെഡ്‌ Susmeram</a><br />17. <a href="http://susmeram.blogspot.com/2007/02/blog-post.html">ഇരുട്ടുതീനികള്‍</a><br />18. <a href="http://susmeram.blogspot.com/2007/02/3.html">ഒരു താക്കോല്‍ വിശേഷം (ആകാശവാണ്യേച്ചി 3)</a><br />19. <a href="http://susmeram.blogspot.com/2007/01/blog-post_31.html">ഒരു ആക്രാന്ത ചിരി</a><br />20. <a href="http://susmeram.blogspot.com/2007/01/blog-post_15.html">ഇഡിയറ്റിന്റെ നാനാര്‍ത്ഥങ്ങള്‍</a><br />21. <a href="http://susmeram.blogspot.com/2007/01/2.html">കുടമ്പുളി (ആകാശവാണ്യേച്ചി 2)</a><br />22. <a href="http://susmeram.blogspot.com/2007/01/blog-post_07.html">അരക്കൊല്ല പരീക്ഷ</a><br />23. <a href="http://susmeram.blogspot.com/2007/01/blog-post.html">ആകാശവാണ്യേച്ചി</a><br />24. <a href="http://susmeram.blogspot.com/2006/12/blog-post_28.html">അശ്വതി</a><br />25. <a href="http://susmeram.blogspot.com/2006/12/blog-post_25.html">സുല്ലിന്റെ ഈദ്, കൃസ്തുമസ്, നവവത്സരാശംസകള്‍</a><br />26. <a href="http://susmeram.blogspot.com/2006/12/blog-post_19.html">ഒന്ന് തള്ളിത്താ....</a><br />27. <a href="http://susmeram.blogspot.com/2006/12/blog-post_04.html">കാളിയമര്‍ദ്ദനം (അവസാനഭാഗം)</a><br />28. <a href="http://susmeram.blogspot.com/2006/12/blog-post.html">കാളിയമര്‍ദ്ദനം (ഒന്നാം ഭാഗം)</a><br />29. <a href="http://susmeram.blogspot.com/2006/11/blog-post_22.html">വരിക്കപ്ലാവ്‌</a><br />30. <a href="http://susmeram.blogspot.com/2006/11/blog-post_19.html">വടം</a><br />31. <a href="http://susmeram.blogspot.com/2006/11/blog-post_14.html">ചാര്‍ സൌ ബീസ്‌</a><br />32. <a href="http://susmeram.blogspot.com/2006/11/blog-post_12.html">സ്വര്‍ഗ്ഗത്തിലെ പുട്ട്</a><br />33. <a href="http://susmeram.blogspot.com/2006/11/blog-post_09.html">പാരെലെല്‍ പാര്‍ക്കിങ്ങ്</a><br />34. <a href="http://susmeram.blogspot.com/2006/11/blog-post_08.html">മാലാഖ (കവിത)</a><br />35. <a href="http://susmeram.blogspot.com/2006/11/blog-post_06.html">മൌനം (കവിത)</a><br />36. <a href="http://susmeram.blogspot.com/2006/11/blog-post_05.html">കടലകന്നുപോയ്</a><br />37. <a href="http://susmeram.blogspot.com/2006/11/blog-post.html">പുട്ടുപുരാണം; കിട്ടുണ്ണിമാഷ്ടെം.</a><br />38. <a href="http://susmeram.blogspot.com/2006/10/blog-post_31.html">എല്ലാം തിരിച്ചുചോദിക്കുക</a><br />39. <a href="http://susmeram.blogspot.com/2006/10/blog-post_30.html">മുഖം തിരിക്കുന്നത്</a><br />40. <a href="http://susmeram.blogspot.com/2006/10/blog-post_29.html">കേരളം - ഒരു കുട്ടിക്കവിത</a><br />41. <a href="http://susmeram.blogspot.com/2006/10/blog-post_26.html">എന്‍ പ്രിയസഖി</a><br />42. <a href="http://susmeram.blogspot.com/2006/10/blog-post_22.html">സമന്‍സ്</a><br />43. <a href="http://susmeram.blogspot.com/2006/10/blog-post_17.html">ഒരു ഗള്‍ഫ് പ്രണയലേഖനം.</a><br />44. <a href="http://susmeram.blogspot.com/2006/10/blog-post_15.html">ഒരു കത്തും പിന്നെ ഞാനും.</a><br />45. <a href="http://susmeram.blogspot.com/2006/10/blog-post_11.html">ഭൂമിയിലെ സ്വര്‍ഗ്ഗം.</a><br />46. <a href="http://susmeram.blogspot.com/2006/10/blog-post_10.html">മീന്‍ നുള്ള്.</a><br />47. <a href="http://susmeram.blogspot.com/2006/10/blog-post.html">വിദ്യാരംഭാശംസകള്‍...</a><br />48. <a href="http://susmeram.blogspot.com/2006/09/iruhridayangalil-onnay-veeshi.html">Iruhridayangalil onnay veeshi</a><br />49. <a href="http://susmeram.blogspot.com/2006/09/onaasamsakal.html">Onaasamsakal</a><br />50. <a href="http://susmeram.blogspot.com/2006/08/blog-post.html">എന്റെ ആദ്യ ബ്ലോഗ്</a> </div><div align="left"><br /><span style="font-size:180%;">സുല്ലിനു സ്വന്തം</span><br />1. <a style="COLOR: #9db" href="http://susmeram3.blogspot.com/2007/05/blog-post.html"><span style="color:#009900;">എന്റെ സ്വപ്നങ്ങള്‍</span></a><span style="color:#009900;"><br /></span>2. <a style="COLOR: #9db" href="http://susmeram3.blogspot.com/2007/04/blog-post_18.html"><span style="color:#009900;">തിരിച്ചു നടക്കുമ്പോള്‍</span></a><span style="color:#009900;"><br /></span>3. <a style="COLOR: #9db" href="http://susmeram3.blogspot.com/2007/04/blog-post.html"><span style="color:#009900;">സ്നേഹപ്പൂമ്പൊടി</span></a><span style="color:#009900;"><br /></span>4. <a style="COLOR: #9db" href="http://susmeram3.blogspot.com/2007/03/sulls_25.html"><span style="color:#009900;">ലോക കോപ്പാ</span></a><span style="color:#009900;"><br /></span>5. <a style="COLOR: #9db" href="http://susmeram3.blogspot.com/2007/03/sullsown.html"><span style="color:#009900;">ഷെമീമ</span></a><span style="color:#009900;"><br /></span>6. <a style="COLOR: #9db" href="http://susmeram3.blogspot.com/2007/03/sulls.html"><span style="color:#009900;">ഇന്ന്</span></a><span style="color:#009900;"><br /></span>7. <a style="COLOR: #9db" href="http://susmeram3.blogspot.com/2007/03/blog-post.html"><span style="color:#009900;">നാമിരുവരും സംവദിക്കാത്തത്.</span></a><span style="color:#009900;"><br /></span>8. <a style="COLOR: #9db" href="http://susmeram3.blogspot.com/2007/02/sullsown.html"><span style="color:#009900;">ജലം</span></a><span style="color:#009900;"><br /></span>9. <a style="COLOR: #9db" href="http://susmeram3.blogspot.com/2007/02/blog-post_12.html"><span style="color:#009900;">സ്കെയില്‍ </span></a><span style="color:#009900;"><br /></span>10. <a style="COLOR: #9db" href="http://susmeram3.blogspot.com/2007/02/blog-post_06.html"><span style="color:#009900;">അമ്മയലാറം Sull's 50th Post</span></a><span style="color:#009900;"><br /></span>11. <a style="COLOR: #9db" href="http://susmeram3.blogspot.com/2007/01/blog-post_30.html"><span style="color:#009900;">കൂടെ പോന്നവ</span></a><span style="color:#009900;"><br /></span>12. <a style="COLOR: #9db" href="http://susmeram3.blogspot.com/2007/01/blog-post_22.html"><span style="color:#009900;">ബാല്യഗന്ധങ്ങള്‍</span></a><span style="color:#009900;"><br /></span>13. <a style="COLOR: #9db" href="http://susmeram3.blogspot.com/2007/01/blog-post_18.html"><span style="color:#009900;">എണ്ണല്‍</span></a><span style="color:#009900;"><br /></span>14. <a style="COLOR: #9db" href="http://susmeram3.blogspot.com/2007/01/blog-post_16.html"><span style="color:#009900;">ജന്മദിനാശംസകള്‍</span></a><span style="color:#009900;"> </span></div><div align="left"><span style="color:#009900;"><span style="color:#000000;">15.</span> <a href="http://susmeram3.blogspot.com/2007/01/blog-post_11.html"><span style="color:#009900;">മൊത്തക്കച്ചവടം</span></a><span style="color:#009900;"> </span><br /></span>16. <a style="COLOR: #9db" href="http://susmeram3.blogspot.com/2007/01/blog-post.html"><span style="color:#009900;">ഭംഗിയില്ലാത്ത ചിരി</span></a><span style="color:#009900;"><br /></span>17. <a style="COLOR: #9db" href="http://susmeram3.blogspot.com/2006/12/blog-post_26.html"><span style="color:#009900;">സ്വൈ‌ര്യമായുറങ്ങാം</span></a><span style="color:#009900;"><br /></span>18. <a style="COLOR: #9db" href="http://susmeram3.blogspot.com/2006/12/blog-post_23.html"><span style="color:#009900;">ഉറക്കം</span></a><span style="color:#009900;"><br /></span>19. <a style="COLOR: #9db" href="http://susmeram3.blogspot.com/2006/12/blog-post_14.html"><span style="color:#009900;">നാടിന്‍ തല</span></a><span style="color:#009900;"><br /></span>20. <a style="COLOR: #9db" href="http://susmeram3.blogspot.com/2006/12/blog-post_11.html"><span style="color:#009900;">രണ്ടായിരത്തി ആറ്</span></a><span style="color:#009900;"><br /></span>21. <a style="COLOR: #9db" href="http://susmeram3.blogspot.com/2006/12/blog-post_07.html"><span style="color:#009900;">പ്രണയങ്ങള്‍</span></a><span style="color:#009900;"><br /></span>22. <a style="COLOR: #9db" href="http://susmeram3.blogspot.com/2006/12/blog-post.html"><span style="color:#009900;">പുല്‍നാമ്പ്</span></a><span style="color:#009900;"><br /></span>23. <a style="COLOR: #9db" href="http://susmeram3.blogspot.com/2006/11/blog-post_29.html"><span style="color:#009900;">തകര്‍ന്ന ഹൃദയത്തിന്‍ പരിദേവനങ്ങള്‍</span></a><span style="color:#009900;"><br /></span>24. <a style="COLOR: #9db" href="http://susmeram3.blogspot.com/2006/11/blog-post_21.html"><span style="color:#009900;">നിഴലുകള്‍</span></a><span style="color:#009900;"><br /></span>25. <a style="COLOR: #9db" href="http://susmeram3.blogspot.com/2006/11/blog-post_19.html"><span style="color:#009900;">അശാന്തതകള്‍</span></a><span style="color:#009900;"><br /></span>26. <a style="COLOR: #9db" href="http://susmeram3.blogspot.com/2006/11/blog-post.html"><span style="color:#009900;">ഈറനാകുന്ന നമ്മള്‍</span></a><span style="color:#009900;"> </span></div><div align="left"><span style="color:#009900;"></span></div><div align="left"><br /><strong><span style="font-size:180%;">സുല്ലിട്ട പടങ്ങള്‍</span></strong><br /></div><a style="DISPLAY: block; FONT-WEIGHT: bold; COLOR: #804000; TEXT-DECORATION: none" href="http://sulphoto.blogspot.com/2007/06/blog-post.html">1. അമിയുടെ പിറന്നാള്‍</a><a style="DISPLAY: block; FONT-WEIGHT: bold; COLOR: #804000; TEXT-DECORATION: none" href="http://sulphoto.blogspot.com/2007/05/blog-post_31.html">2. കൊങ്ങിണിപൂവ്</a><a style="DISPLAY: block; FONT-WEIGHT: bold; COLOR: #804000; TEXT-DECORATION: none" href="http://sulphoto.blogspot.com/2007/05/4.html">3. ബൂലോക സമ്മര്‍ദ്ദം - അനോണി 4</a><a style="DISPLAY: block; FONT-WEIGHT: bold; COLOR: #804000; TEXT-DECORATION: none" href="http://sulphoto.blogspot.com/2007/05/blog-post_24.html">4. വാകപൂക്കള്‍</a><a style="DISPLAY: block; FONT-WEIGHT: bold; COLOR: #804000; TEXT-DECORATION: none" href="http://sulphoto.blogspot.com/2007/05/3.html">5. പൊതുസ്വത്ത് - അനോണി കമെന്റ് -3</a><a style="DISPLAY: block; FONT-WEIGHT: bold; COLOR: #804000; TEXT-DECORATION: none" href="http://sulphoto.blogspot.com/2007/05/blog-post_20.html">6. കരിവേപ്പിന്‍ പൂവ്</a><a style="DISPLAY: block; FONT-WEIGHT: bold; COLOR: #804000; TEXT-DECORATION: none" href="http://sulphoto.blogspot.com/2007/05/2.html">7. അനോണി കമെന്റ് - 2</a><a style="DISPLAY: block; FONT-WEIGHT: bold; COLOR: #804000; TEXT-DECORATION: none" href="http://sulphoto.blogspot.com/2007/05/1.html">8. അനോണി കമെന്റ് - 1</a><a style="DISPLAY: block; FONT-WEIGHT: bold; COLOR: #804000; TEXT-DECORATION: none" href="http://sulphoto.blogspot.com/2007/05/blog-post_9940.html">9. കുട്ടിച്ചാത്തന്‍ പൂവ്</a><a style="DISPLAY: block; FONT-WEIGHT: bold; COLOR: #804000; TEXT-DECORATION: none" href="http://sulphoto.blogspot.com/2007/05/blog-post_14.html">10. മുത്തുമണിതൂവല്‍തരാം....</a><a style="DISPLAY: block; FONT-WEIGHT: bold; COLOR: #804000; TEXT-DECORATION: none" href="http://sulphoto.blogspot.com/2007/05/blog-post_10.html">11. നമ്മള്‍ കൊയ്യും വയലുകളെല്ലാം....</a><a style="DISPLAY: block; FONT-WEIGHT: bold; COLOR: #804000; TEXT-DECORATION: none" href="http://sulphoto.blogspot.com/2007/05/blog-post_09.html">12. പിരിയാണീസ്</a><a style="DISPLAY: block; FONT-WEIGHT: bold; COLOR: #804000; TEXT-DECORATION: none" href="http://sulphoto.blogspot.com/2007/05/blog-post_07.html">13. മരണത്തേയും കാത്ത്...</a><a style="DISPLAY: block; FONT-WEIGHT: bold; COLOR: #804000; TEXT-DECORATION: none" href="http://sulphoto.blogspot.com/2007/05/blog-post_05.html">14. ഫില്‍റ്ററോമാനിയ</a><a style="DISPLAY: block; FONT-WEIGHT: bold; COLOR: #804000; TEXT-DECORATION: none" href="http://sulphoto.blogspot.com/2007/05/blog-post.html">15. ചെമ്പരത്തിപ്പൂ‍</a><a style="DISPLAY: block; FONT-WEIGHT: bold; COLOR: #804000; TEXT-DECORATION: none" href="http://sulphoto.blogspot.com/2007/04/blog-post_3680.html">16. പോസ്റ്റ് ചൂണ്ടല്‍</a><a style="DISPLAY: block; FONT-WEIGHT: bold; COLOR: #804000; TEXT-DECORATION: none" href="http://sulphoto.blogspot.com/2007/04/blog-post_30.html">17. ചെമ്പകം മൊട്ട്, പൂവ്</a><a style="DISPLAY: block; FONT-WEIGHT: bold; COLOR: #804000; TEXT-DECORATION: none" href="http://sulphoto.blogspot.com/2007/04/blog-post_17.html">18. തള്ളയും പിള്ളേരും</a><a style="DISPLAY: block; FONT-WEIGHT: bold; COLOR: #804000; TEXT-DECORATION: none" href="http://sulphoto.blogspot.com/2007/04/blog-post_14.html">19. വിഷു ആശംസകള്‍</a><a style="DISPLAY: block; FONT-WEIGHT: bold; COLOR: #804000; TEXT-DECORATION: none" href="http://sulphoto.blogspot.com/2007/04/blog-post_12.html">20. കൈത്തിരി</a><a style="DISPLAY: block; FONT-WEIGHT: bold; COLOR: #804000; TEXT-DECORATION: none" href="http://sulphoto.blogspot.com/2007/04/blog-post.html">21. സിയക്കായ്</a><a style="DISPLAY: block; FONT-WEIGHT: bold; COLOR: #804000; TEXT-DECORATION: none" href="http://sulphoto.blogspot.com/2007/03/blog-post.html">22. സന്ധ്യക്കെന്തിന് സിന്ദൂരം.</a><a style="DISPLAY: block; FONT-WEIGHT: bold; COLOR: #804000; TEXT-DECORATION: none" href="http://sulphoto.blogspot.com/2007/02/blog-post_27.html">23. യു എ ഇ യില്‍ വിരിഞ്ഞവര്‍</a><a style="DISPLAY: block; FONT-WEIGHT: bold; COLOR: #804000; TEXT-DECORATION: none" href="http://sulphoto.blogspot.com/2007/02/blog-post.html">24. അനു അമി</a> <div align="left"><br />ഹൌ ഞാന്‍ അങ്ങനെ നൂറ് തികച്ചു. ബാറ്റും പൊക്കിപിടിച്ച് എല്ലാവര്‍ക്കും സലാം. </div><div align="left">സഹായ സഹകരണങ്ങളും കമെന്റുകളും തുറന്ന വിലയിരുത്തലുകളും ഇനിയും പ്രതീക്ഷിച്ചു കൊണ്ട്. </div><div align="left">-സുല്‍ </div><div align="left">(കുട്ടിച്ചാത്തന്റെ സംശയം എനിക്കൊരു പുതിയ പോസ്റ്റായി ജനിച്ചു. :) )</div> സുല്‍ |Sulhttps://www.blogger.com/profile/09754325343836734040noreply@blogger.com12