en en en fr es en en en en en en en en ml ml en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en ml ml ml ml ml ml en en es en en en en en en en en
Contact us |  mail@news.com |  our news
: ഓസ്‌കര്‍ 2017 : മികച്ച ചിത്രം മൂണ്‍ലൈറ്റ് , കാസെ അഫ്‌ലെക്ക് നടന്‍ ,എമാ സ്റ്റോണ്‍ നടി : നാളെ ബാങ്ക് പണിമുടക്ക്‌ : സ്ത്രീസുരക്ഷാ പദ്ധതികള്‍ താളം തെറ്റുന്നു
Uploaded by :മിനി എം.ബി,19 October 2016
ആ സ്ത്രീ വെളുത്തിട്ടാണ്. തൂവെള്ളയല്ല. ഇരുനിറത്തിലും കൂടിയ നിറം. ചുരുണ്ട് സ്പ്രിംഗ് പോലത്തെ മുടി. കുറിയതെങ്കിലും മാംസളവും ഉറപ്പുള്ളതുമായ ശരീരം. എപ്പോഴും തല താഴ്ത്തിയാണ് നടക്കാറ്. അവളുടെ നെറുകയിലാണ് കണ്ണുകളെന്ന പോലെ. കുറച്ചു ദിവസങ്ങളായി തെക്കുകിഴക്കേ മൂലയോട് എനിക്കഗാധമായ സ്‌നേഹം തോന്നിത്തുടങ്ങിയിട്ട്.  വിധവയായ ഒരു സ്ത്രീയും പ്രായപൂര്‍ത്തിയായ രണ്ട് പെണ്‍മക്കളും താമസിക്കുന്ന ആ വീട്ടില്‍ എനിക്കൊരു കണ്ണുണ്ടാവുക എന്നത് എന്റെ സാമൂഹിക പ്രതിബദ്ധതയായേ നിങ്ങള്‍ കാണൂ എന്ന ഉത്തമബോധ്യം ഉള്ളത് കൊണ്ടാണ് ഒരു തരി ആലങ്കാരികത പോലും ഈ കഥയില്‍ ഞാന്‍ ചേര്‍ക്കാത്തത്. ഞാന്‍ ഓഫീസില്‍ പോകുന്നുണ്ട്, വരുന്നുണ്ട്. രാവിലത്തെ ചായ മുതല്‍ വൈകിട്ടത്തെ കിടക്കവിരിക്കല്‍ വരെ എന്റെ ‘ഭാര്യ അസ്സലായി ചെയ്യുന്നുമുണ്ട്. ‘എന്നിട്ടും നെനക്കിതെന്തിന്റെ അസ്‌കിതയാണെന്റെ ഗോപിനാഥാ എന്ന് കോങ്ങാട്ടുകാരനും കഥകളി ആരാധകനും സര്‍വോപരി എന്റെ കളിച്ചങ്ങാതിയുമായ നന്ദനന്‍ ചോദിച്ചോട്ടെ.. പക്ഷെ നിങ്ങള്‍ അത് ചോദിക്കരുത്. എനിക്കത് സഹിക്കില്ല.
കഴിഞ്ഞ കോളനി മീറ്റിംഗില്‍ ഞാന്‍ പ്രസംഗിച്ച 35 മിനിറ്റ് ദൈര്‍ഘ്യമുള്ള പ്രസംഗത്തില്‍ ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ കയ്യടി കിട്ടിയത്  ‘മനുഷ്യരെല്ലാം സ്വയം ഓരോ ദ്വീപ് ആയി മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഇക്കാലത്ത്’ എന്ന് തുടങ്ങുന്ന വാചകത്തിനൊടുവിലാണ്.(അതിന്റെ ബാക്കി ഞാന്‍ മറന്നുപോയി കെട്ടോ). അങ്ങനെയെല്ലാം ഞാന്‍ പറയുമ്പോള്‍ സ്വന്തം അയല്‍പക്കമെങ്കിലും ഒരു ദ്വീപ് ആവാതെ നോക്കേണ്ട ഉത്തരവാദിത്വം എനിക്കുണ്ടെന്ന് നിങ്ങള്‍ സമ്മതിച്ചേ തീരൂ. അതുകൊണ്ട് കോങ്ങാട്ടുകാരനും ശുദ്ധഹൃദയനുമായ നന്ദനന്‍ അങ്ങനെ പറഞ്ഞോട്ടെ. കോളേജില്‍ പഠിക്കുമ്പോള്‍ ‘റെക്കോര്‍ഡ് ഡാന്‍സ്’ എന്ന പേരില്‍ കാബറേയോട് അടുത്തുനില്‍ക്കുന്ന നൃത്തരൂപം കാണാന്‍ അമ്പലപ്പറമ്പില്‍ പോയി മടങ്ങുമ്പോള്‍ ‘ഡാന്‍സ്‌കാരത്ത്യോളെ ആരാണ് വീട്ടില്‍ കൊണ്ടോയ് വിടുകയാവോ.. ഒന്നൂല്ലെങ്കിലും രാത്രിയല്ലെ.. ഇരുട്ടല്ലെ..’ എന്ന് പറഞ്ഞവനാണ് കോങ്ങാട്ടുകാരന്‍ നന്ദനന്‍. ഒപ്പത്തിനൊപ്പം ധിഷണാശേഷി ഉള്ള ഒരാളെ സുഹൃത്തെന്ന പേരില്‍ കൊണ്ടുനടക്കുന്നതിലേക്കാള്‍ എത്രയോ നല്ലതാണ്  കോങ്ങാട്ടുകാരനായ നന്ദനനെ പോലെ ഒരാള്‍. അതവിടെ നില്‍ക്കട്ടെ. നമ്മള്‍ പറഞ്ഞുവന്നത് തുടരാം. സാമുദ്രിക ലക്ഷണപ്രകാരം, 40 വയസ്സു തോന്നിക്കുന്ന എന്റെ വിധവയായ അയല്‍ക്കാരി ഏതു വിഭാഗത്തില്‍ പെടുന്നു എന്ന് അറിയേണ്ടതുണ്ട് എന്ന് കുറച്ചായി എനിക്ക് തോന്നിയിട്ട്. കാരണം ഞാന്‍ സ്ത്രീകളെ കാമശാസ്ത്രലക്ഷണങ്ങള്‍ വെച്ചല്ല അളക്കുന്നതെങ്കിലും, സ്ത്രീകളെ അങ്ങനെ മാത്രം അളക്കുന്ന ഒട്ടനവധി പുരുഷന്‍മാര്‍ ഞങ്ങളുടെ റെസിഡന്‍ഷ്യല്‍ കോളനിയിലുണ്ട്. കോളനി മീറ്റിംഗുകളില്‍ രണ്ടെണ്ണം അടിച്ച് ഭൂമിയില്‍ നിന്ന് ഉയരുകയും ചെയ്തു, സ്വര്‍ഗത്തിലൊട്ടെത്തിയതുമില്ല എന്ന അവസ്ഥയിലാണ് ഇതെല്ലാം പുറത്തുവരാറ്.
എന്ന് തുടങ്ങി പുരുഷനെ നോക്കി കോട്ടുവായിടുന്നവള്‍ വരെ പുരുഷനോടുള്ള ലൈംഗികാസക്തിയുടെ ഗണത്തില്‍ പെടുത്തി അടയാളപ്പെടുത്തപ്പെടുന്നവരാണ്. ഏറ്റവും രസം ഇത്തരം ഒരു ലക്ഷണവും സ്വന്തം വീട്ടിലെ സ്ത്രീകളില്‍ ഉണ്ടോ എന്ന് ഒരു പുരുഷനും ചിന്തിക്കാറില്ലെന്നതാണ്.
ഇത്തരം മാനുഷികഭാവങ്ങളെന്തെങ്കിലും സ്ത്രീയിലോ പുരുഷനിലോ ഉണ്ടോ എന്നറിയാന്‍ യാതൊരു താല്‍പ്പര്യവുമില്ലാത്ത പുരുഷപ്രജകള്‍ ചുറ്റിനുമുള്ളപ്പോള്‍, സാമൂഹികപ്രതിബദ്ധതയുള്ള ഒരു റെസിഡന്‍ഷ്യല്‍ കോളനി ട്രഷറര്‍(തുടര്‍ച്ചയായി നാലാംവര്‍ഷം എന്നത് പ്രത്യേകം പ്രസ്താവ്യമാണ്) അയല്‍ക്കാരിയെക്കുറിച്ചറിയാനാഗ്രഹിക്കുന്നതിനു പിന്നില്‍ അവരുടെ സുരക്ഷ മാത്രമേയുള്ളുവെന്നത് പാലു പോലെ തെളിഞ്ഞ സത്യമാണ്. കാലഗണനയ്ക്കനുസരിച്ച് പറയാനുള്ള കഴിവുണ്ടായിട്ടല്ല ഞാനിതൊക്കെ എഴുതുന്നത്. കോളനിയുടെ അമ്പതാം വാര്‍ഷികത്തില്‍ ഇറക്കുന്ന സ്മരണികയില്‍ നിര്‍ബന്ധമായും ഭാരവാഹികള്‍ എന്തെങ്കിലും എഴുതണമെന്ന കാര്യം തീരുമാനമായി അംഗീകരിക്കപ്പെടുകയും, ‘ഞാനിപ്പൊ എന്തെഴുതാനാണ്’ എന്ന എന്റെ ചോദ്യത്തിന് അമര്‍ത്തിപ്പിടിച്ച ചിരിയോടെ ‘ കഥേം കവിതേം തന്നെ വേണംന്നില്ല്യാ.. അനുഭവം മതി. അത്ണ്ടല്ലോ ഇഷ്ടം പോലെ..’ എന്ന് വൈസ്പ്രസിഡന്റ് മാലതിവേണുഗോപാല്‍ പറഞ്ഞപ്പോഴാണ് ഞാനിതെഴുതുമെന്ന തീരുമാനമെടുത്തത്. പ്രസംഗത്തിലുള്ള എന്റെ മികവ് എഴുത്തിലും തെളിയിക്കുമെന്ന് ഞാന്‍ ദൃഢപ്രതിജ്ഞ ചെയ്യുകയും ചെയ്തു.
വീണ്ടും എന്റെ ചിന്തകള്‍ വഴിമാറിപ്പോകുന്നുവെന്നത് ക്ഷമിക്കുമല്ലോ. അപ്പോള്‍ എന്റെ വീടിന്റെ തെക്കുകിഴക്കേമൂലയിലുള്ള പണി തീരാത്ത വീട്ടില്‍ അടുത്തിടെയാണ് അവര്‍ താമസത്തിന് വന്നത്. വീടിന്റെ പിന്‍വശം ചെത്തിതേക്കാതെയും മതില്‍ കെട്ടാതെയും ഗൃഹപ്രവേശമഹോല്‍സവം നടത്താതെയും പ്രസിഡന്റ്, സെക്രട്ടറി, ട്രഷറര്‍ ആദിയായവരെ അറിയിക്കാതെയും അനധികൃതമായി അവര്‍ താമസം തുടങ്ങിയതിനാല്‍ അവരുടെ ‘റേഞ്ച്’ഞങ്ങള്‍ക്ക് പിടികിട്ടിയിരുന്നില്ല. (ഈ റേഞ്ച് ഞങ്ങളുടെ ആഫ്റ്റര്‍ കോളനിമീറ്റിംഗുകളിലെ സ്ഥിരം പദമാണ്). കോളനിയുടെ അച്ചടക്കത്തെക്കുറിച്ചും അലിഖിതമനിയമങ്ങളെക്കുറിച്ചും ഇവയെല്ലാം പാലിക്കാതെയിരുന്നാല്‍ ഉണ്ടാവുന്ന ഭവിഷ്യത്തുകളെക്കുറിച്ചും മാസാമാസം തരേണ്ട വരിസംഖ്യയെക്കുറിച്ചും അവരെ പറഞ്ഞുമനസ്സിലാക്കിക്കാന്‍ ഞങ്ങളുടെ പ്രസിഡന്റ് പോയപ്പോള്‍, പറയുന്നത് കേട്ട് തുറിച്ചുനോക്കുകയല്ലാതെ ഈ സ്ത്രീയോ പെണ്‍മക്കളോ ഒരക്ഷരം പോലും മിണ്ടിയില്ലെന്ന് അന്ന് കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന ‘പുരുഷു’ എന്ന് ഞങ്ങള്‍ വിളിക്കുന്ന പുരുഷോത്തമന്‍ സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നു. ആ വീട്ടിലെ ശബ്ദിക്കുന്ന ഏക ജീവി ഒരു ചെറിയ നായക്കുട്ടിയായിരുന്നു. നിശ്ശബ്ദരായ മറ്റു മൂന്നുജീവികള്‍ക്ക് വേണ്ടിയും അത് നിര്‍ത്തലില്ലാതെ കുരച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
അവരുടെ പെണ്‍മക്കള്‍ ഒരേ താളത്തില്‍ കോളേജിലോ സ്‌കൂളിലോ പോയി മടങ്ങുന്നത് ഞങ്ങള്‍ കണ്ടു.
“അയിനെന്തോ കൊഴപ്പൂണ്ട്. നോക്കിച്ചിരിച്ചാല്‍ അങ്ങട്ട് തിരിയും.ട്ടാ..”
നാല്‍പ്പതുകളുടെ ദുര്‍മേദസ്സ് അടിഞ്ഞ ശരീരം അല്‍പ്പം പോലും ആകര്‍ഷകമല്ലാത്ത വിധത്തില്‍ സാരിക്കടിയിലൂടെ പ്രദര്‍ശിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ‘ഭാര്യ പറഞ്ഞു. കല്ല്യാണം കഴിഞ്ഞുവന്ന ദിവസം ഞാന്‍ വെച്ച നിബന്ധനകളിലൊന്ന് പകലൊക്കെ സാരിയോ മുണ്ടും നേര്യതുമോ മാത്രമേ ധരിക്കാന്‍ പാടുള്ളുവെന്നതാണ്.(രാത്രിയില്‍ കിടപ്പറയില്‍ നീ ഒന്നും ധരിക്കണമെന്നെനിക്ക് നിര്‍ബന്ധമില്ല എന്ന എന്റെ അനുബന്ധത്തിന് അവള്‍ മുഖം പൊത്തിച്ചിരിച്ചത് കാലപ്രവാഹത്തില്‍ അര്‍ത്ഥമില്ലാതായ അശ്ലീലഫലിതം പോലെ ഞാനിന്നുമോര്‍ക്കുന്നു.) ആ നിര്‍ബന്ധത്തിലെ പുരുഷത്വം അവളുടെ സ്ത്രീത്വം അംഗീകരിച്ചു. നൈറ്റി എന്ന ഒട്ടും സ്‌ത്രൈണമല്ലാത്ത വസ്ത്രത്തോടുള്ള എന്റെ പ്രതിഷേധം കൂടിയായിരുന്നു അത്. വിവാഹജീവിതമെന്നത് കിലുകിലെ ചിരിച്ചുകൊണ്ടോടുന്ന തെളിനീര്‍പുഴയല്ലെന്നും മണല്‍ക്കുഴികളാല്‍ തടസ്സപ്പെട്ടും നീര്‍ച്ചാലായ് വറ്റിയും പരിസരങ്ങളാല്‍ മലിനപ്പെട്ടും ചക്രശ്വാസം വലിക്കുന്ന വെറും ചെളിയൊഴുക്ക് മാത്രമാണെന്നും തിരിച്ചറിയുമ്പോഴേക്ക് സാരി ഒഴിവാക്കാന്‍ പറ്റാത്ത വിധം അവളുടെ ശരീരഭാഗമായി മാറിയിരുന്നു. ഇപ്പോള്‍ അടുക്കളയുടെ കരിയും വര്‍ഷങ്ങള്‍ നീണ്ട ദാമ്പത്യത്തിന്റെ ചെടിപ്പും അവളുടെ സാരിയില്‍ കാണുമ്പോള്‍ ‘നീ നൈറ്റി തന്നെ ധരിച്ചോ’ എന്ന് പറയണമെന്നുണ്ട്. അത് പിന്നെയാവട്ടെ. ഇപ്പോഴത്തെ വിഷയം അതല്ലല്ലോ. വീട്ടില്‍ കയറിച്ചെന്ന ആണുങ്ങളോട് മിണ്ടിയില്ലെന്നതില്‍ എനിക്ക് ഒരു പരാതിയുമില്ല. ആ കയറിച്ചെന്നവരില്‍ ഞാനില്ലാത്തിടത്തോളം എനിക്കതില്‍ നിഗൂഢമായൊരാനന്ദം ഉണ്ടു താനും. എങ്കിലും തൊട്ടയലത്തെ സ്ത്രീയെ കണ്ടിട്ടു പോലും ചിരിക്കാത്ത ആ സ്വഭാവം വിചിത്രമായി തോന്നുന്നുമുണ്ട്.
“ഏതു നേരോം ഒരു നായ മേലേ കെടന്ന് മറിയണ കാണാ.. അറപ്പാവില്ലേ ഇവറ്റയ്ക്ക്? നല്ല ജനുസ്സില് പെട്ടതൊന്ന്വല്ല.. തെരുവുനായാ.. വൃത്തീല്ലാ.. വെടിപ്പൂല്ലാ..”
അങ്ങനെ അവള്‍ പറഞ്ഞപ്പോള്‍ അവളുടെ നഖങ്ങള്‍ക്കിടയിലെ ചെളിയും കണ്ണില്‍ ഉണങ്ങിപ്പിടിച്ച പീളയും ഞാന്‍ കണ്ടു. അറപ്പും വെറുപ്പും പുതുതായുള്ള കാര്യങ്ങളോടാണുണ്ടാവുന്നത്. ശീലമായവയോട് അത് തോന്നുകയില്ലെന്ന് അവളോട് പറഞ്ഞില്ല. പിന്നെ ഞാന്‍ മുഖം തിരിച്ചുകൊണ്ട് പത്രംവായനയില്‍ മുഴുകി.
അടുത്ത കോളനിമീറ്റിംഗിനുമുന്‍പ് ഒരിക്കല്‍ കൂടി അവരെ കാര്യങ്ങള്‍ പറഞ്ഞുമനസ്സിലാക്കാനായി സ്വയം രഘുരാമന്‍ തന്നെ ഒരു സന്ധ്യക്ക് അവരുടെ വീട്ടില്‍ പോകുകയുണ്ടായി. പോവുകയുണ്ടായി എന്നല്ല, പോവാന്‍ ശ്രമിക്കുകയുണ്ടായി എന്നു പറയുന്നതാണതിന്റെ ശരി. മതിലും ഗേറ്റും ഇല്ലാത്ത അവരുടെ വീടിന്റെ ചവിട്ടുപടിയില്‍ കാല്‍ വെച്ചതും എവിടെനിന്നോ രണ്ടു നായ്ക്കള്‍ പാഞ്ഞെത്തുകയും ചവിട്ടുപടിയുടെ ഇരുവശത്തും ദ്വാരപാലകരെപ്പോലെ നില്‍പ്പുറപ്പിച്ച് നിശ്ചയദാര്‍ഢ്യത്തോടെ കുരയ്ക്കാനാരംഭിക്കുകയും ചെയ്തു. അതല്ല രഘുരാമനെ ചൊടിപ്പിച്ചത്. ഇത്രയും ബഹളമുണ്ടായിട്ടും അടഞ്ഞുകിടന്ന മുന്‍വാതില്‍ തുറക്കുകയോ, ആ സ്ത്രീ പുറത്തേക്ക് വരുകയോ, എന്തിന്.. ഒന്നെത്തിനോക്കുകയോ പോലും ചെയ്തില്ല. മുന്നോട്ടല്ല, പിന്നോട്ട് പോലും ഒരടി എടുത്തുവെച്ചാല്‍ ആ നായ്ക്കള്‍ ചാടിവീഴുമെന്ന ഭയത്തോടെ ഒരു മണിക്കൂറും പന്ത്രണ്ട് മിനിറ്റും രഘുരാമന്‍ നില്‍ക്കുകയുണ്ടായി. ഒടുവില്‍ തങ്ങള്‍ക്കിതൊട്ടും ‘ഭീഷണിയല്ലെന്ന തിരിച്ചറിവില്‍ നായ്ക്കള്‍ പിന്‍വാങ്ങിയ ശേഷമാണ് രഘുരാമന്‍ അനങ്ങിയത്.
അവരുടെ ജീവിതവരുമാനമെന്താണെന്നതായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ അടുത്ത സംശയം. അതിന് വ്യക്തമായ ഉത്തരം ലഭിക്കാത്തതുകൊണ്ട്, ഞങ്ങളുടെ കണ്ണ് വെട്ടിച്ച് രാത്രിയോ പകലോ ആരെങ്കിലും അവരുടെ വീട്ടിലേക്ക് പോകുന്നുണ്ടോ എന്നറിയാനായി ക്‌ളോസറ്റ് കഴുകുന്ന ബ്രഷിന്റെ ആകൃതിയില്‍ മുടി വളര്‍ത്തിയ രണ്ടു പിള്ളേര്‍ക്ക് കുപ്പി ഓഫര്‍ ചെയ്തത് രഘുരാമന്‍ തന്നെയാണ്. അതു കൂടാതെ വിധവയുടെ മക്കളെ രണ്ടോ മൂന്നോ ദിവസം നിരീക്ഷിച്ച് അവര്‍ നേരിട്ട് കോളേജിലേക്കാണ് പോകുന്നതെന്നും ഇടക്ക് പുറത്തെവിടേയും പോകുന്നില്ലെന്നും വൈകീട്ട് നേരെ വീട്ടിലേക്കാണ് വരുന്നതെന്നും ഉറപ്പുവരുത്തുകയും കൂടി ചെയ്തിട്ടേ രഘുരാമന്‍ കുപ്പി കൊടുത്തുള്ളു എന്ന കാര്യം രഘുരാമന്‍ തന്നെയാണ് പറഞ്ഞത്. അഞ്ചുവിരലുകള്‍ക്കപ്പുറത്ത് ഒരാവശ്യവുമില്ലാതെ വളരുന്ന ആറാംവിരലിനെപ്പോലെ ഈ സ്ത്രീയേയും മക്കളേയും ഞങ്ങള്‍ പിന്നീട് അവഗണിക്കാന്‍ തുടങ്ങി.(വേറെ നിവൃര്‍ത്തിയില്ലല്ലോ). എങ്കിലും എത്ര അവഗണിച്ചാലും അവലക്ഷണം പിടിച്ച ചിലത് അവിടെ ഉണ്ടെന്ന കാര്യം ഇടക്കെങ്കിലും നമ്മളെ അലോസരപ്പെടുത്താതിരിക്കില്ലല്ലോ.
“45 ആയെങ്കിലും ഒട്ടും ഫാറ്റി അല്ലട്ടോ..”
എന്ന് അഭിനന്ദാത്മകമായി എന്റെ ഓഫീസിലെ സുമിത്ര പറഞ്ഞതിനു ശേഷം ഇടക്കൊക്കെ ഷര്‍ട്ട് ഇടാതെ മുറ്റത്തേക്കിറങ്ങുന്ന പതിവ് ഞാന്‍ വികസിപ്പിച്ചെടുത്തു. അത്തരമൊരു വൈകുന്നേരമാണ് ആ സ്ത്രീയുടെ പുരയിടത്തിന്റെ, ഞങ്ങളുടെ വീടിനോട് തൊട്ടുകിടക്കുന്ന മൂലയില്‍ നിന്ന് ചെറിയ ഞരക്കവും മൂളലും കേട്ടത്. എത്തിനോക്കിയപ്പോഴാണ് മനസ്സിലായത്. നാല് ചെറിയ നായക്കുട്ടികളുണ്ടാക്കുന്ന നേര്‍ത്ത ശബ്ദങ്ങളായിരുന്നു അവ! ആരുമറിയാതെ ആ വീട്ടില്‍ ഒരു പ്രസവം നടന്നിരിക്കുന്നു! കുറച്ചുദിവസങ്ങള്‍ക്കുള്ളില്‍ തന്നെ ഞങ്ങളുടെ രാത്രികള്‍ നവജാതനായകളുടെ ശബ്ദത്താല്‍ അലങ്കരിക്കപ്പെടാന്‍ തുടങ്ങി.
“പകലന്തിയോളം പണിയെടുത്തിട്ട് രാത്രി ഒറങ്ങാന്‍ ത്വയിരോല്ല്യാലോ ന്റെ ഗുരുവായൂരപ്പാ..”
എന്ന് തീര്‍ത്തും അണ്‍റൊമാന്റിക് ആയി ‘ഭാര്യ പറഞ്ഞ ആ രാത്രിക്ക് ശേഷം നായകളുടെ ശബ്ദത്തിന് ഗണ്യമായ കുറവ് വന്നതായി ഞാനോര്‍ക്കുന്നു.
“പോട്ടെടി. അവറ്റങ്ങള്‍ക്ക് ആരൂല്ല്യാത്തോണ്ടല്ലെ.. ജീവിക്കാന്‍ ഓരോരുത്തര്‍ക്കും ഓരോ കാരണങ്ങള്‍ വേണമല്ലോ”
എന്ന ചന്ദനത്തിരിയുടെ പരസ്യവാചകം കൂടി പറഞ്ഞ് ഞാന്‍ ഏറെ ഉദാരമതിയായി. നായകളുടെ ശബ്ദം കുറഞ്ഞത്, നായ്ക്കളെ കിടത്തുകയാല്‍ മാത്രം നായക്കൂടെന്ന് തിരിച്ചറിയപ്പെട്ട പലകക്കൂട്ടത്തിനുള്ളിലേക്ക് അവയെ മാറ്റിയതിനാലാണെന്ന് ‘ഭാര്യ റിപ്പോര്‍ട്ട് തന്നു.
അടുത്ത മീറ്റിംഗില്‍ ആ സ്ത്രീയുടെ പ്രത്യേകസാഹചര്യം കണക്കിലെടുത്ത് മാസംതോറും സാധാരണ പിരിക്കാറുള്ള വരിസംഖ്യ ഒഴിവാക്കുകയും തിരിച്ചെന്തെങ്കിലും സഹായം അവര്‍ക്ക് ചെയ്യുകയും വേണമെന്ന് ഞാന്‍ ശക്തിയുക്തം വാദിച്ചു. അങ്ങനെ അവരെ നമ്മുടെ കൂട്ടത്തിലേക്ക് കൂട്ടുകയും ഇത്തരം സംസ്‌കാരമുള്ള കൂട്ടത്തില്‍ ജീവിക്കാന്‍ അവരെ പര്യാപ്തമാക്കി, ‘ഭാവിയില്‍ കോളനിയിലെ മറ്റംഗങ്ങള്‍ക്കുള്ള എല്ലാ നിയമങ്ങളും പാലിക്കുംവിധം അവരെയും മക്കളെയും സംസ്‌കാരസമ്പന്നരാക്കിയെടുക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഉത്തരവാദിത്വം ഞാന്‍ സ്വയം ഏറ്റെടുത്തതിലൂടെ അത്രയും ദിവസം ഞാന്‍ മാത്രം അംഗീകരിച്ചിരുന്ന എന്റെ മഹത്വം കോളനിനിവാസികള്‍ ഒന്നടങ്കം അംഗീകരിക്കുകയും ചെയ്തു. ഈ വിവരം ഞാന്‍ തന്നെ അവരെ അറിയിക്കുമെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോള്‍ മഹാന്‍ എന്ന പോലെ ധീരന്‍ എന്ന അഭിനന്ദനം കൂടി കോളനിനിവാസികളുടെ കണ്ണുകളില്‍ തെളിഞ്ഞു.(മറ്റാരെങ്കിലും ആണ് പോകുന്നതെങ്കില്‍ ഈ തീരുമാനത്തിനുപിന്നിലെ എന്റെ പ്രയത്‌നം അവര്‍ തിരിച്ചറിയാതെ പോകില്ലേ എന്നതാണ് കാരണമെന്ന സത്യം നിങ്ങള്‍ ഇപ്പോള്‍ മനസ്സിലാക്കിക്കാണും). അന്നത്തെ മീറ്റിംഗ് കഴിഞ്ഞ് തിരിച്ചുവരുമ്പോള്‍ സമയം പതിനൊന്നേ ആയിരുന്നുള്ളു. വീടിനു മുന്‍പില്‍ ശില പോലെ ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്ന അവരുടെ രൂപം ഒട്ടൊന്നുമല്ല എന്നെ ആഹ്‌ളാദിപ്പിച്ചത്. ഈ വിവരം പറയാന്‍ ഇതിനേക്കാള്‍ അനുയോജ്യമായ മറ്റൊരു സമയം ഏതാണ്? പട്ടിക്കൂട്ടില്‍ നിന്ന് കേട്ട ഞരക്കങ്ങള്‍ അവ പുറത്തില്ലെന്നതിന് തെളിവും നല്‍കി. അത്യധികം ആത്മവിശ്വാസത്തോടെയാണ് ചവിട്ടുപടികള്‍ കേറിയത്. എന്നാല്‍ അവസാനപടിയില്‍ നിന്ന് അവരുടെ ഇത്തിരിമുറ്റത്ത് ചവിട്ടുംമുന്‍പ് തന്നെ ഇരുട്ടില്‍ പാഞ്ഞുവന്ന മൂന്നാലുരൂപങ്ങള്‍ എന്റെ മേല്‍ ചാടിവീണു. വേദനയെക്കാള്‍ ആഘാതങ്ങളാണ് എന്നെ മുറിപ്പെടുത്തിയത്. ആ നേരമത്രയും ഒരക്ഷരം പോലും മിണ്ടാതെ ഒന്നനങ്ങുകപോലും ചെയ്യാതെ ആ സ്ത്രീ ഉമ്മറത്തുണ്ടായിരുന്നു. ദേഹത്ത് മുഴുവന്‍ ചോരയൊലിപ്പിച്ചുകൊണ്ടാണ് ഞാന്‍ വന്നതെന്ന് പറയുമ്പോള്‍ ഇപ്പോഴും ‘ഭാര്യ നെഞ്ചില്‍ കൈ വെക്കുന്നു. ഫാറ്റ് ഒട്ടുമില്ലെന്ന് സുമിത്ര സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തിയ ആ ദേഹം അടുത്ത കാലത്തൊന്നും പുറത്ത് കാണിക്കാന്‍ പറ്റാത്ത വിധം പൊതിയപ്പെട്ടു. അടുത്ത മീറ്റിംഗില്‍, തെരുവുനായ്ക്കളെ വളര്‍ത്തി കോളനിയിലെ ജനജീവിതം ദുസ്സഹമാക്കുന്ന ആ സ്ത്രീക്കെതിരെ പഞ്ചായത്തില്‍ കൊടുക്കാനിരിക്കുന്ന പരാതിയുടെ പകര്‍പ്പുമായാണ് ഞാന്‍ പോയത്. കോളനിയിലെ മറ്റു താമസക്കാരുടെ ഒപ്പും ഞാന്‍ വാങ്ങിച്ചിരുന്നു. അന്നത്തെ ആഫ്റ്റര്‍ മീറ്റിംഗ് ഡിസ്‌ക്കഷനില്‍ ഞങ്ങളൊരു
പെട്രോള്‍ പമ്പുകള്‍ രാത്രി 9-ന് അടയ്ക്കും...‍
പിണറായി ഇന്ന് മംഗളൂരില്‍: തടയുമെന്ന് സംഘപരിവാര്‍...‍
സമയം ലഭിച്ചാല്‍ ജിഷ്ണുവിന്റെ വീട് സന്ദര്‍ശിക്കും:...‍
സ്വന്തം കൃത്യം തന്നെയെന്ന് പള്‍സര്‍ സുനി:...‍
പള്‍സര്‍ സുനി പോലീസ് പിടിയില്‍...‍
Copyright © 2016 Pathram by Enffie Technologies Pvt Ltd