en en en fi ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en en fi ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en en en fi ml ml ml ml ml ml ml ml en en en en es ml en en de da en da cs en en cs da en en en cs cs da da en en cs cs en en en de da da en da cs cs en en cs cs da da cs en en cs en cs da en en en fr cs en fi fi fi en cs da en da en en en en en en en
കാറില്‍ നിന്നും പുറത്തിറങ്ങി. ചുറ്റും ഒന്ന് കണ്ണോടിച്ചു. പരിചിതമായ മുഖങ്ങള്‍ ഒന്നുമില്ല. നേരം പുലര്‍ന്നു വരുന്നതല്ലേ ഉള്ളൂ. വീട്ടിലേക്കു പോകുന്ന ഇടവഴിയിലൂടെ മോളെയും തോളത്തിട്ടു നടന്നപ്പോള്‍ മുറ്റമടിച്ചു നിന്നിരുന്ന അടുത്ത വീട്ടിലെ ആന്റി നിവര്‍ന്നു നിന്ന് ഒന്ന് ചിരിച്ചു. സുഖമാണോ? അതെ എന്ന് മറുപടിയും ശബ്ദം കേട്ട് അങ്കിളും പുറത്തേക്കു വന്നു ചെറിയ ഒരു കുശലാന്വേഷണം. പതിവ് ചോദ്യങ്ങള്‍ തന്നെ, സുഖമാണോ, ലീവ് എത്ര ദിവസം. സുഖമാണോ എന്നത് ഒഴിവാക്കാന്‍ പറ്റാത്ത ഒരു ചോദ്യമായി മാറിയിരിക്കുന്നു. പനിയും, ചുമയും പിടിച്ചു ചുമച്ചു ചുമച്ചു ഹോസ്പിടലിലേക്ക് പോകുന്നവരോട് പോലും ചിലര്‍ ചോദിക്കാറുണ്ട് സുഖമാണോ എന്ന്. ഉടനെ മറുപടിയും വരും അതെ സുഖം. അതങ്ങിനെയേ വരൂ.ഒരു പ്രവാസി ആയതു കൊണ്ടാവും എനിക്ക് ഒരു ചോദ്യം കൂടെ ബാക്കി വന്നു. ലീവ് എത്ര ദിവസം. നാട്ടില്‍ ഇറങ്ങിയാല്‍ ആദ്യം കേള്‍ക്കുന്നത് അതായിരിക്കും. എല്ലാവര്ക്കും അറിയേണ്ടത് എത്ര ദിവസം ഇവിടെ ഉണ്ടാവും എന്നാണു. ലീവ് തീരുന്ന നാളുകള്‍ അടുക്കുമ്പോള്‍ മനസ് വേദനിച്ചു നടക്കുമ്പോഴും ചോദ്യത്തിനു കുറവ് ഉണ്ടാവില്ല. എപ്പോഴാ പോകുന്നെ? അതറിഞ്ഞിട്ടു അവര്‍ക്ക് കാര്യമൊന്നും ഉണ്ടാവില്ല പക്ഷേ എന്തെങ്കിലും ചോദിക്കണ്ടേ. ചോദിക്കാതെ പോയാല്‍ എന്ത് കരുതും എന്ന ചിന്തയാണ് അവര്‍ക്ക്. അവര്‍ക്കറിയില്ലല്ലോ നാടും, വീടും, കുടുമ്പവും വിട്ടു പോകാന്‍ ഇനി കുറച്ചു ദിവസങ്ങളെ ഉള്ളൂ എന്ന് അവര്‍ പരോക്ഷമായി ഓര്‍മിപ്പിക്കുകയാണ് എന്നും, ആ ഓര്‍മ്മപ്പെടുത്തല്‍ ഒരു വേദന ആയി അവന്റെ മനസ്സില്‍ കൊള്ളുകയാണ് എന്നൊന്നും.
വിശേഷങ്ങള്‍ ചോദിച്ചു ആന്റിയും, അങ്കിളും അവരുടെ വീടിനുള്ളിലേക്ക് പോയി. അയല്‍ക്കാരാണ്. ഒരു പ്രവാസി സമാധാനമായി അന്യ നാട്ടില്‍ പണി എടുക്കണം എങ്കില്‍ എന്തോകെ വേണമെന്ന് ചോദിച്ചാല്‍ മൂന്നു കാര്യങ്ങള്‍ ആവും മനസ്സില്‍ ഓടി എത്തുക. ശമ്പളം കുറവോ കൂടുതലോ പക്ഷെ അത് കൃത്യമായി തരുന്ന ഒരു മുതലാളി, അയക്കുന്നത് കുറച്ചോ കൂടുതലോ അത് നല്ല രീതിയില്‍ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്ന ഒരു ഭാര്യ, പിന്നെ ഒറ്റയ്ക്ക് ആക്കി വരുന്ന കുടുമ്പത്തിനു ഒരു താങ്ങും തണലുമായി നില്‍ക്കുന്ന നല്ല ഒരു അയല്‍ക്കാരന്‍. ഇത് മൂന്നും ഉണ്ടെങ്കില്‍ ഒരു പരിധി വരെ എങ്കിലും അവന്‍ ഭാഗ്യവാനായ പ്രവാസി എന്ന് പറയാം.  അയല്‍ക്കാരുടെ കാര്യത്തില്‍ ഒരിക്കലും ഒരു  വിഷമം വന്നിട്ടില്ല. ഭാര്യ മോളെ വയറ്റില്‍ ചുമക്കുന്ന കാലത്തും, പ്രസവിക്കുന്ന സമയത്തും എല്ലാം അവരുടെ സഹായം എത്ര വലുതായിരുന്നു എന്ന് മനസിലായിട്ടുണ്ട്. ഇന്നത്തെ കാലത്ത് ജാതിയും, മതവും, പണവും ഒന്നും നോക്കാതെ ഇടപഴകുന്ന എത്ര പേരുണ്ട് എന്ന് എണ്ണി എടുക്കാന്‍ കഴിയും. ഫ്ലാറ്റ് സിസ്ടത്തില്‍ കുടുങ്ങിപോയ മനുഷ്യന്‍, തൊട്ടടുത്ത വീട്ടില്‍ എന്ത് കണ്ടാലും അതില്‍ തനിക്കെന്തു കാര്യം എന്ന് കടന്നു പോകുന്നവരുടെ ഇടയില്‍ ഇങ്ങിനെ ഒരു അയല്‍ക്കാരന്‍. അതൊരു സന്തോഷമുള്ള കാര്യമല്ലേ.
വീടിന്റെ മുന്നില്‍ ഒരു മതില്‍ കൂടി വന്നിരിക്കുന്നു. മുന്‍ വശത്ത് ഒരു മതില്‍ നിര്‍ബന്ധം ഒന്നും ആയിരുന്നില്ല പക്ഷേ ഭാര്യക്ക് അത് വേണം എന്നൊരു ആഗ്രഹം തുടങ്ങിയിട്ട് ഒത്തിരി കാലം ആയി. തന്റേതു മാത്രമാണ് എന്ന് കാണിക്കാനുള്ള ഒരു വ്യഗ്രത. ആകാശത്തും, കടലിലും എല്ലാം നമ്മള്‍ അതിരുകള്‍ തീര്‍ക്കുന്ന കാലമല്ലേ ഇത്. എല്ലാം തീര്‍ത്തു കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ആരും ശ്രദ്ധിക്കാതെ പോയ ചില കാര്യങ്ങള്‍ ഉണ്ട്. മനുഷ്യരുടെ മനസുകള്‍ക്കുള്ളില്‍ ആരും അറിയാതെ പൊന്തി വരുന്ന ചുമരുകള്‍. പകയുടെയും, വിധ്വേഷതിന്റെയും, ജാതിയുടെയും, മതത്തിന്റെയുമൊക്കെ അതിരുകള്‍. കണ്ണുകള്‍ക്ക്‌ കാണാന്‍ കഴിയാറില്ല എങ്കിലും പലപ്പോഴും അറിയാന്‍ കഴിയുന്ന മതിലുകള്‍. ഹിന്ദുവും, ക്രിസ്ത്യനും, മുസ്ലിമും ഒരേ മുറിയില്‍ ജീവിതം തള്ളി നീക്കുന്ന പ്രവാസ ജീവിതത്തില്‍, ഒരു കുബ്ബൂസിനെ മൂന്നായി മുറിച്ചു  കളിച്ചും ചിരിച്ചും കഴിക്കുന്ന അവരുടെ മനസിലേക്കും സ്വാര്‍ത്ഥ താല്പര്യങ്ങള്‍ക്കായി ഇത്തരം മതിലുകള്‍ കെട്ടി പോക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നവരും ഇന്നുണ്ടല്ലോ.
മതില് കൂടെ വന്നതോടെ വീടിന്റെ രൂപം ആകെ മാറിയിരിക്കുന്നു. ഒരു ഒതുക്കം വന്നത് പോലെ തോന്നി. പക്ഷേ മതില് പണിയാന്‍ പണത്തിനു വേണ്ടി ബാങ്കിന്റെ ലോക്കര്‍ റൂമില്‍ ഒതുങ്ങി പോയ ആകെ ഉണ്ടായിരുന്ന കുറച്ചു സ്വര്‍ണത്തിന്റെ കാര്യം ഓര്‍ത്തപ്പോള്‍ മനസ് ഒതുങ്ങി പോയി. അതോടെ ചിന്തയുടെ ചങ്ങലകള്‍ പൊട്ടി വേര്‍പെട്ടു പോയി. അപോഴെക്കും നല്ല ഉറക്കത്തില്‍ ആയിരുന്ന മോള്‍ എഴുന്നേറ്റു. അകത്തു കടന്നു കാലു കൊണ്ട് ഒരു കസേര നീക്കിയിട്ട്‌ അവളെ നെഞ്ചോടു ചേര്‍ത്തിരുന്നു. പുറത്തെ തണുത്ത കാറ്റില്‍ പരസ്പരം ചൂട് പകര്‍ന്നു, ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല എങ്കിലും ഞങ്ങള്‍ സ്നേഹ വാത്സല്യങ്ങള്‍ കൈമാറി. അവളുടെ കണ്ണില്‍ ഒരു സന്തോഷത്തിന്റെ തിളക്കം കണ്ടു. ഇടയ്ക്കു എന്നെ ഒന്ന് നോക്കും, ഞാന്‍ നോക്കുമ്പോള്‍ മുഖം കുനിച്ചു എന്റെ ഉടുപ്പിന്റെ ബട്ടണ്‍ വെറുതെ പിടിച്ചു തിരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു അവള്‍. ഒരു പക്ഷേ അഞ്ചു മാസം പ്രായമുള്ളപ്പോള്‍ വിട്ടു പോയ അച്ഛന്റെ ഓര്‍മകളെ തിരഞ്ഞു പിടിച്ചു ഇപോഴത്തെ എന്റെ രൂപവുമായി താരതമ്യം ചെയ്തു നോക്കുകയാവും. അവളുടെ ചിന്തകള്‍ക്ക് ശക്തി പകരുവാന്‍ എന്നവണ്ണം ഞാന്‍ അവളുടെ തലയില്‍ തലോടി കൊണ്ടിരുന്നു.
അകത്തു അലമാര തുറക്കുന്നതിന്റെയും, അടക്കുന്നതിന്റെയും ശബ്ദം. ഒരു ഉടുക്കാന്‍ ഒരു ലുങ്കി ഭാര്യ മുന്നിലേക്ക്‌ നീട്ടി. മോളെ മടിയില്‍ നിന്നിറക്കി വിട്ടു. അവളൊന്നു നടന്നു കാണട്ടെ. മനസ്സില്‍ ഓര്‍മകളില്‍ പോലും അവളുടെ ആദ്യ കാല്‍ വൈപ്പുകളുടെ ഒരു ചിത്രമില്ല എന്നത് ഒരു സങ്കടം തന്നെയാണ്. ഇപ്പോഴെങ്കിലും അതിനു കഴിഞ്ഞല്ലോ. ലുങ്കി മാറാനായി റൂമിലേക്ക്‌ ചെന്നതും അവളും ഉണ്ട് പിന്നാലെ. വിട്ടു പോയാലോ എന്ന ഭയമാണോ ആ മുഖത്ത്? സുഖമില്ലാത്തത്‌ കൊണ്ടാവും അവള്‍ക്കൊരു ഉന്മേഷ കുറവ്. അവളെ ഒന്ന് സന്തോഷിപ്പിച്ചു എടുക്കാന്‍ വേണ്ടി ചോദിച്ചു, മോള്‍ക്ക്‌ പാവ തരട്ടെ. അവളെ കണ്ടാല്‍ ഉടനെ കൊടുക്കാന്‍ വേണ്ടി ഹാന്‍ഡ്‌ ബാഗില്‍ തന്നെ വച്ചതാണ് ആ പാവ. പക്ഷെ ഇറങ്ങിയപ്പോള്‍ അവളുടെ അവസ്ഥ കണ്ടു അതെല്ലാം മറന്നു പോയിരുന്നു. ബാഗ്‌ തുറന്നു ആ പാവ അവളുടെ നേര്‍ക്ക്‌ നീട്ടി. ബട്ടണ്‍ അമര്‍ത്തിയാല്‍ മ്യൂസിക്‌ വരുന്നത് ആയിരുന്നു അത്. ബട്ടണ്‍ അമര്‍ത്തിയപ്പോള്‍ അതിന്റെ ശബ്ദം കേട്ട് അവളുടെ മുഖത്തൊരു ചിരി പടര്‍ന്നു. കുറെ കാലമായി ഞാന്‍ കാണാന്‍ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്ന, കൊതിച്ചിരുന്ന സുന്ദരമായ ചിരി. ചുണ്ടുകളുടെ ഇരു വശത്തും ഒരേ ലെവലില്‍ ഇരു ചെറിയ കുഴികള്‍. ചിരിയുടെ രൂപം മാറുമ്പോള്‍ അതിനു തൊട്ടു മുകളില്‍ കവിളത്തും ഇരു കുഴികള്‍. നയന മനോരഹം ആയിരുന്നു ആ കാഴ്ച, ഞാന്‍ നഷ്ടപെടുത്തിയ അവളുടെ ഒരു പാട് ചിരികള്‍ ഉണ്ടെങ്കിലും ഈ ഒരു ചിരിയില്‍ ആ നഷ്ടം നികത്താന്‍ ആവുമെന്ന് തോന്നി. പാവയുടെ മ്യൂസിക്‌ നിലച്ചതും വീണ്ടും അവള്‍ ആ ബട്ടണ്‍ അമര്‍ത്തി.
തണുത്ത വെള്ളത്തിലെ കുളിയും, മോള്‍ അടുത്ത് ഉള്ളതിന്റെ സന്തോഷവും കൊണ്ടാവും തലേ ദിവസം ഉറങ്ങിയില്ല എന്ന കാര്യം തന്നെ മറന്നു. ഒരു നിഴല്‍ പോലെ അവള്‍ എന്നെ പിന്‍തുടര്‍ന്നു. ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോള്‍ അവള്‍ എന്റെ മടിയില്‍ കൈ വച്ച് ഞാന്‍ കഴിക്കുന്നതും നോക്കി നിന്ന്. ഇടയ്ക്കു അവള്‍ക്കു കഴിക്കാനായി കുറച്ചെടുത്തു നേര്‍ക്ക്‌ നീട്ടിയാപ്പോള്‍ വേണ്ട എന്ന് തലയാട്ടി.  ആദ്യം എന്നോട് ഉണ്ടായിരുന്ന അപരിചിതത്വം അവളില്‍ നിന്നും കുറേശ്ശെ മാറി തുടങ്ങി. അവള്‍ സംസാരിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. പിന്നെ എന്റെ കൈകളില്‍ പിടിച്ചു വലിച്ചു വാ എന്ന് വിളിച്ചപ്പോള്‍ അവളോടൊപ്പം ഞാന്‍ ചെന്ന്. അകത്തെ മുറിയാണ് അവളുടെ ലക്‌ഷ്യം എന്ന് മനസിലായി. ആദ്യം ബാഗ്‌ ചൂണ്ടി കാണിച്ചു. എന്നിട്ട് അവള്‍ തന്നെ തുറക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു, കഴിയുന്നില്ല എന്നായതും എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. തുറന്നു അവളുടേതായ എല്ലാ സാധനങ്ങളും പുറത്തേക്കു എടുത്തു. ചോക്ലെട്ട്സും, കുഞ്ഞു കാറുകള്‍ എല്ലാം അവളുടെ കൈകളില്‍ കൊള്ളാവുന്ന അത്രേം എടുത്തു ഒരു മൂലയ്ക്ക് വച്ച്. പിന്നെ വലിയ പെട്ടിയിലേക്ക് വിരല്‍ ചൂണ്ടി. അതിന്റെ കെട്ടുകള്‍ അഴിക്കുന്നത് വരെ അവള്‍ അക്ഷമയോടെ നിന്ന്. അതും തുറന്നു അവളുടെ സാധനങ്ങള്‍ എല്ലാം എടുത്തു പുറത്തിട്ടു. പിന്നെയും അവള്‍ അതിനുള്ളില്‍ ഓരോന്നായി ഇളക്കി മറിച്ച് ഗഹനമായി എന്തൊക്കെയുണ്ട് എന്ന് പഠിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. ഇടയ്ക്കു മുറിയിലേക്ക് കടന്നു വന്ന ഭാര്യ ഒരല്പം ഈര്‍ഷ്യയോടെ പറഞ്ഞു. അച്ഛനും മോളും കൂടെ ഇതെല്ലാം കൂടെ വാരി വലിച്ചിട്ടോ? പണിയൊക്കെ തീര്‍ത്തു വന്നിട്ട് സാവകാശം ചെയ്‌താല്‍ പോരായിരുന്നോ? ചോദ്യം ന്യായമായിരുന്നു എങ്കിലും പറഞ്ഞു. അവള്‍ക്കു വേണ്ടിയല്ലേ ഇതൊക്കെ കൊണ്ട് വന്നത്. അതും അവള്‍ ആദ്യമായിട്ട് കാണുന്നതല്ലേ ഇങ്ങിനെയൊക്കെ അവളുടെ ആഗ്രഹം നടക്കട്ടെ.
എന്നെ കണ്ടതിന്റെ സന്തോഷത്തില്‍ ഓടി കളിച്ചത് കൊണ്ടാവണം, ഉച്ച കഴിഞ്ഞതും അവള്‍ വളരെ ക്ഷീണത്തില്‍ കാണപ്പെട്ടു. നിലത്തിറങ്ങാന്‍ തന്നെ അവള്‍ മടിച്ചു. ആദ്യം നേരിയ തോതില്‍ ആയിരുന്ന ചൂട് ഇപ്പോള്‍ കൂടിയത് പോലെ തോന്നി, രാത്രിയില്‍ ഇനിയും  കൂടിയാലോ. അങ്ങിനെ ഒരു ചിന്ത മനസ്സില്‍ വന്നതും പിന്നെ കൂടുതല്‍ ആലോചിക്കാന്‍ നിന്നില്ല. എന്തായാലും നാളെ കഴിഞ്ഞു പെരുന്നാള്‍ വരികയാണ് മോള്‍ക്കും, ഭാര്യക്കുമൊക്കെ തുണികള്‍ എടുക്കണം, ആ വഴിക്ക് ഡോക്ടറെ ഒന്ന് കാണാം എന്ന് തീരുമാനിച്ചു. ഡോക്ടര്‍ വരുമ്പോള്‍ ഏഴു മണി ആവും. ആറു മണിക്ക് ഓട്ടോ വിളിച്ചു പറഞ്ഞിട്ട് അവളെയും എടുത്തു അമ്മ വീട്ടിലേക്കു നടന്നു.
അമ്മ വീട് അന്യ വീടായി മാറിയിട്ട് കുറെ കാലമായി. വന്നിട്ട് ഈ ഭാഗത്തേക്ക് വന്നില്ല എന്ന് ഒരു പരാതി പറയാന്‍ ഇട കൊടുക്കരുതല്ലോ. അല്ലെങ്കില്‍ തന്നെ പരാതികള്‍ക്ക് കുറവുകള്‍ ഒന്നുമില്ല. അല്ലെങ്കിലും വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം ഇത്രയും ദൂരം കടന്നു വരുന്ന മകന്റെ കടമയല്ലേ അമ്മയെയും അച്ഛനെയും പോയി കാണുക എന്നത്. കുറ്റവാളി കൂട്ടില്‍ നില്‍ക്കുന്നവരോട് പോലും വിധി കര്‍ത്താവ്‌ ചോദിക്കാറുണ്ട് എന്തെങ്കിലും പറയാന്‍ ഉണ്ടോ എന്ന്. ഇവിടെ അങ്ങിനെ ഒരു ചോദ്യം പോലും പ്രതീക്ഷിക്കെണ്ടതില്ല. പറയുന്നത്, പരാതി ആയാലും, പരിഭവം ആയാലും കേട്ട് മിണ്ടാതെ ഇരിക്കും. അതാണ്‌ ശീലം. എന്തിനാ മറുപടി  പറയുന്നത്. ചിലപ്പോള്‍ അവരുടെ ഭാഗത്ത്‌ നിന്ന് നോക്കുമ്പോള്‍ അവര്‍ ആയിരിക്കും ശെരി. ആ ശെരികള്‍ തെറ്റാണെന്ന് വാദിച്ചിട്ടു എന്ത് കാര്യം. അകല്‍ച്ചയുടെ അളവ് കുറെ കൂടെ കൂട്ടാം എന്നല്ലാതെ  പ്രത്യേകിച്ചു പ്രയോജനം ഒന്നും ഉണ്ടാവില്ല.
വീടിന്റെ ഉമ്മറത്ത്‌ അച്ഛന്‍ ഇരിപ്പുണ്ട്. സുഖമാണോ? ആ ചോദ്യത്തിനു അതെ എന്നൊരു മറുപടി മാത്രം വന്നു. പ്രായം ഒരുപാട് മാറ്റങ്ങള്‍ വരുത്തിയിരിക്കുന്നു. കണ്ണിനു താഴെ അര്‍ത്ഥ ചന്ദ്ര ആകൃതിയില്‍ കറുപ്പ് വീണിരിക്കുന്നു. മുഖവും കുറെ മാറിയിട്ടുണ്ട്. പ്രത്യക്ഷത്തില്‍ ക്ഷീണം ഒന്നും കാണുന്നില്ല എങ്കിലും കണ്ണുകളില്‍ പ്രായം കടന്നു പോകുന്നതിന്റെ സൂചനകള്‍ തെളിഞ്ഞു കാണാം. അകത്തേക്ക് നടന്നു അമ്മ ഇറങ്ങി വന്നു. മുഖത്ത് ഒരു ചിരി പടര്‍ത്തി. അപരിചിതനെപ്പോലെ സ്വന്തം മാതാപിതാക്കളുടെ മുന്നില്‍ നില്‍ക്കുക എന്നതും വിധിയുടെ മറ്റൊരു ക്രൂരമായ ശിക്ഷയാണ്. കുറെ നേരത്തെ മൌനം അമ്മ വന്നു മകളെ എടുത്തു അവള്‍ പോയില്ല തിരിച്ചു എന്റെ നേര്‍ക്ക് കൈ നീട്ടി. ഇടയ്ക്കു അച്ഛനും വന്നു അവളെ എടുത്തു വീണ്ടിന്റെ പിന്നിലേക്ക്‌ കൊണ്ട് പോയി കോഴിയും, കാക്കയും എല്ലാം കാണിക്കാന്‍ തുടങ്ങി അവള്‍ക്കു അതില്‍ ഒന്നും താല്പര്യമില്ല കരച്ചില്‍ ആയപ്പോള്‍ എന്റെ കൈകളില്‍ കൊണ്ട് തന്നു. അവളെ പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യമില്ല. അവരെ അവള്‍ക്കു പരിചയം പോലും ഇല്ലല്ലോ. അവള്‍ ജനിച്ചതിനു ശേഷം ഇന്നാണ് ഇത്രയും അടുത്ത് അവര്‍ അവളെ കാണുന്നത്.  പലരും പറഞ്ഞതാണ് ഇതുവരെ വന്നു കാണാത്തവരെ കൊണ്ട് പോയി കാണിക്കണ്ട എന്ന്, മോളെ എടുത്തു അമ്മ വീട്ടിലേക്കു പോകുന്നു എന്ന് പറഞ്ഞിറങ്ങിയപ്പോള്‍ ഭാര്യയുടെ മുഖം മങ്ങിയതും അവളെ ഒന്ന് കാണാന്‍ ഇതുവരെ വരാത്തതിന്റെ പരിഭവത്തില്‍ ആയിരുന്നു.
എവിടെയൊക്കെയോ തുടങ്ങിയ കൊച്ചു കൊച്ചു പരിഭവങ്ങളുടെ ഭൂമി കുലുക്കങ്ങള്‍ പിന്നെ അത് വലിയൊരു കുലുക്കമായി മാറി. അനുരഞ്ഞനതിന്റെ പാതകള്‍ പലതും നടന്നു നോക്കി. ഒന്നും ആയില്ല പിന്നെ അതിനെ അതിന്റെ വഴിക്ക് വിട്ടു. എപ്പോഴെങ്കിലും  ശേരിയവുന്നു എങ്കില്‍ ശേരിയാവട്ടെ എന്ന് കരുതി.  മോള് ജനിച്ചപ്പോള്‍ ഒരുപാട് പ്രതീക്ഷിച്ചു എല്ലാം പര്യവസാനിക്കുമെന്നു. പക്ഷേ ആ പ്രതീക്ഷയും മങ്ങി പോയി. വിധി എന്ന് കരുതി സമാധനിക്കണോ. അതോ എന്റെ മകള്‍ക്ക് എന്റെ മാതാ പിതാക്കളുടെ ലാളന എല്ക്കാനുള്ള ഭാഗ്യമില്ല എന്ന് കരുതണോ. അറിയില്ലായിരുന്നു. മോളെ കൊണ്ട് പോയി കാണിക്കണ്ട എന്ന് അറിയാവുന്നവര്‍ പറഞ്ഞതും അത് കൊണ്ടാണ്. അതൊരു തുരുപ്പു ചീട്ടാണ് എല്ലാം ഭംഗിയായി തീരാനുള്ള ഒരു അവസാന പിടിയാണ് എന്നൊക്കെ. കാത്തിരുന്നു അവള്‍ക്കു രെണ്ട്‌ വയസു കടന്നു പോയി. അതൊന്നും തന്നെ ഉണ്ടായില്ല. പിന്നെ ഒരു ഭയം മനസ്സില്‍ പൊട്ടി വിടര്‍ന്നു. അവര്‍ക്കെന്തെങ്കിലും സംഭവിച്ചാല്‍ എന്റെ കുഞ്ഞിന്റെ മുഖം ഒരു നോക്ക് കാണാതെ ചിലപ്പോള്‍ ആ ആത്മാക്കള്‍ക്ക് ശാന്തി കിട്ടാതെ വന്നാലോ.
അല്ലെങ്കില്‍ തന്നെ എന്തിനാണ് വെറുതെ ഒരു ഈഗോ. ഒരു കുഞ്ഞു ജനിച്ചാല്‍ വെള്ള തുണിയില്‍ കഴുത്തോളം മൂടി അമ്മയുടെ കയ്യില്‍ കൊടുക്കും. പിന്നെ അവന്‍ വളര്‍ന്നു വലുതായി മറിച്ച് കഴിയുമ്പോള്‍ വെള്ള തുണിയില്‍ മുഖം പോലും മറച്ചു പുറത്തേക്കു കൊണ്ട് പോകും. രെണ്ട്‌ വെള്ള തുണികളുടെ ഇടയിലെ ചെറിയ ഒരു സഞ്ചാരം. ഇതില്‍ ആരാണ് വലുത് എന്നും, ആരാണ് ചെറുത്‌ എന്നും മത്സരങ്ങള്‍, കുറെ പിണക്കങ്ങള്‍, പരിഭവങ്ങള്‍ എന്നിട്ട് എന്ത് നേടാനാണ്. പിണക്കങ്ങളും, പരിഭവങ്ങളും കൂട്ടി വച്ച് ലോകത്തെ കീഴടക്കാന്‍ പുറപ്പെട്ടു പോയവരൊക്കെ മണ്ണില്‍ അലിഞ്ഞു ഇല്ലാതെ ആയിരിക്കുന്നു എന്നിട്ടും മനുഷ്യന്‍ പഠിക്കില്ല ഒന്നും. സ്വത്തിനു വേണ്ടി, പണത്തിനു വേണ്ടി ഇപ്പോഴും നെട്ടോട്ടമാണ് അവനു.  എല്ലാം വാരി കൂട്ടി അജയ്യനായി നില്‍ക്കുന്നു എന്ന് അവന്‍ ഒന്ന് തല ഉയര്‍ത്തി പറയുന്നതിനെ മുന്നേ അവന്‍ നേടിയതൊക്കെ വിട്ടു ഈ ലോകത്ത് നിന്ന് തന്നെ പോകേണ്ടി വരും. എന്തിനായിരുന്നു ഈ നെട്ടോട്ടം. പോകുമ്പോള്‍ അവന്‍ ബാക്കി വച്ച കുറെ സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ ചീട്ടു കൊട്ടാരം പോലെ തകര്‍ന്നടിയും കുറെയൊക്കെ അവനെ ചുറ്റി ഇരിക്കുന്നവരുടെ സ്വപ്നങ്ങളെയും തകര്‍ത്തു കൊണ്ടാവും വീഴുക. ഇതില്‍ ആരാണ് വലിയവന്‍, ആരാണ് ചെറിയവന്‍ എന്ന തര്‍ക്കങ്ങള്‍ എന്തിനാണ്.
അമ്മ ചായ ഇട്ടിരുന്നു അപ്പോഴേക്കും. ചായ ഊതി കുടിക്കുമ്പോള്‍ പെങ്ങള്‍ അവളുടെ കുഞ്ഞിനേയും എടുത്തു വന്നു. രെണ്ട്‌ പേരും  ഒരേ പ്രായക്കാരാണ് ഏറിയാല്‍ ഒരു മാസത്തെ വ്യത്യാസം. തൊട്ടും തലോടിയുമൊക്കെ അവര്‍ പരിചയപ്പെടുന്നത് നോക്കി ഇരുന്നു. ഇടയ്ക്കു ആ തൊട്ടു തലോടല്‍ ഒരു ചെറിയ അക്രമ ഭാവത്തിലേക്കു പോകാന്‍ തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ രെണ്ട്‌ പേരെയും രെണ്ട്‌ മടിയിലായിട്ടു ഇരുത്തി. അല്‍പ്പ നേരത്തിനു ശേഷം മോളെ ഡോക്ടറെ കാണിക്കാന്‍ പോകണം പിന്നെ വരാം എന്ന് പറഞ്ഞു ഇറങ്ങി.
ഓട്ടോയില്‍ കയറിയതും അവള്‍ എന്റെ മടിയില്‍ സ്ഥാനം പിടിച്ചു. ഓട്ടോ ഞങ്ങളെയും ചുമന്നു നഗരത്തിലേക്ക് നീങ്ങി കൊണ്ടിരുന്നു. കാര്‍മേഘങ്ങളെ തുരത്തി കുറച്ചു വെള്ള മേഘങ്ങള്‍ ആകാശത്ത് സ്ഥാനം പിടിച്ചിരുന്നു. എന്നാലും എവിടെയൊക്കെയോ മഴ പെയ്യുന്നുണ്ടെന്നു തണുത്ത കാറ്റ് വിളിച്ചു പറഞ്ഞു കടന്നു പോയി....
Posted by Sajeed Noohkhan at 20:35 No comments:
Monday, 28 November 2011
makale ninakkaay - 2
ഒരു പിടി സ്വപ്നങ്ങളുടെയും സന്തോഷങ്ങളുടെയും ഭാണ്ട കെട്ടുകളുമായി വിമാനം തിരുവനന്തപുരം വിമാന താവളത്തില്‍ പറന്നിറങ്ങി. കിതപ്പോന്നു മാറ്റുവാന്‍ റണ്‍ വേയിലൂടെ ഒരു പ്രതക്ഷിണം പിന്നെ എല്ലാം നിശ്ചലമായി. അന്ത്യ ശ്വാസം നിലച്ച ഒരു ജീവനെ പോലെ എല്ലാം ശാന്തം. പെട്ടികള്‍ വലിച്ചു എടുക്കുന്നതിന്റെയും, ഉറക്കച്ചടവ് മാറ്റുന്ന ഒച്ചകള്‍ അങ്ങിങ്ങായി കേള്‍ക്കാം. വര്‍ഷങ്ങളുടെ കാത്തിരിപ്പ്‌ നിമിഷങ്ങളായി കുറഞ്ഞപ്പോള്‍ യാത്രക്കാരുടെ ആകാംഷ  വര്‍ധിച്ചതായി തോന്നി. സാധനങ്ങള്‍ വാരി എടുത്തു പലരും തിരക്കിട്ട് ഓടുകയാണ്. എമിഗ്രേഷന്‍ എന്നാ കടമ്പ കടക്കാനുള്ള വ്യഗ്രത.അവിടെയും അവരെ കാത്തിരിക്കുന്നത് ഉറുമ്പുകളെ പോലെ നീണ്ടു പോകുന്ന ഒരു നിരയാവും. വളരെ സാവധാനത്തില്‍ ഏമാന്മാര്‍ സീല്‍ അടിച്ചു ആളുകളെ പുറത്തേക്കു വിടുന്നു. സകുടുമ്പം, നല്ല ഭക്ഷണം കഴിച്ചു, നാട്ടിലെ നല്ലതും ചീതയുമൊക്കെ നേരിട്ട് കാണാനും മനസിലാക്കാനും ഭാഗ്യം സിദ്ധിച്ച എമാന്മാര്‍ക്ക് അറിയാമോ വരിയില്‍ നിക്കുന്നവന്റെ ഉള്ളിലെ വെമ്പല്‍. ഒച്ചിഴയുന്നത് പോലെ നീങ്ങിയ വരി അവസാനം ആ കടമ്പ കടന്നപ്പോള്‍ കൊണ്ട് വന്ന സാധനങ്ങള്‍ എടുക്കാനുള്ള കാത്തിരിപ്പ്‌. എല്ലാം കഴിഞ്ഞു പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോള്‍ ഒരുപാട് മുഖങ്ങള്‍. എല്ലാ മുഖങ്ങളിലും സന്തോഷത്തിന്റെ തിളക്കം. വര്‍ഷങ്ങളുടെ കാത്തിരിപ്പ്‌ എന്നാ വിധിയുടെ നാടകത്തിനു താല്‍കാലികമായി ഇടവേളയുടെ തിരശീല വീഴുന്നു. ആ സന്തോഷം അവരുടെ മുഖങ്ങളില്‍ തെളിഞ്ഞു കാണാം. മനുഷ്യന്റെ വൈരുധ്യങ്ങള്‍ കാണണം എങ്കില്‍ എയര്‍പോര്‍ട്ടില്‍ പോയാല്‍ മതിയാവും. വരുന്നവരെ സ്വീകരിക്കാന്‍ നില്‍കുന്നവരുടെ സന്തോഷവും, പോകുന്നവരെ യാത്ര അയക്കാന്‍ വരുന്നവരുടെ ദുഖവും രേണ്ടും നേരിട്ട് കാണാന്‍ കഴിയും. പാവം നിസ്സഹായന്‍ ആയ മനുഷ്യന്‍. കുറെ സ്വപ്നങ്ങളുടെയും ബന്ധങ്ങളുടെയും ഇടയില്‍ ഓടി കളിക്കാന്‍ മാത്രം വിധിക്കെപ്പെട്ടവാന്‍. വിധിയുടെ ക്രൂരമായ കളിയിലെ മറ്റൊരു രംഗം.
എനിക്ക് പരിചിതമായ മുഖങ്ങള്‍ ഏതെങ്കിലും ഉണ്ടോ അക്കൂട്ടത്തില്‍. ആരെയും കാണുന്നില്ല. ട്രോളി തള്ളി പുറത്തേക്കു നടക്കുമ്പോള്‍ അച്ഛനെ കാണാന്‍ ഓടിയതാവും ഒരു പെണ്‍കുട്ടി മുന്നിലേക്ക്‌ വന്നു ചാടി. ശ്രദ്ധിച്ചില്ലായിരുന്നു എങ്കില്‍ ട്രോളി മുട്ടിയേനെ. കുട്ടിയുടെ അമ്മ ആവും കൂടെ ഉള്ളത് അവര്‍ അവളെ പെട്ടെന്ന് പിന്നിലേക്ക്‌ പിടിച്ചു വലിച്ചു. അവളുടെ കവിളത് ചെറുതായി ഒന്ന് തലോടി. അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു കുസൃതി ചിരി വിടര്‍ന്നു. ഏതോ ഭാഗ്യവാനായ അച്ഛന് സമ്മാനിക്കാന്‍ വച്ചിരുന്ന ചിരിയില്‍ ഒരു പങ്കു എനിക്കും കിട്ടി. അവളുടെ അമ്മയും എന്നെ നോക്കി ഒന്ന് ചിരിച്ചു. മറുപടിയായി ഞാനും ഒന്ന് ചിരിച്ചു എങ്കിലും കണ്ണുകള്‍ എനിക്ക് വേണ്ടി വന്നവര്‍ ആരെങ്കിലും ഉണ്ടോ എന്ന് ചുറ്റും പരതുകയായിരുന്നു. മുഖങ്ങള്‍ ഒരുപാട് എന്റെ കണ്ണുകള്‍ തേടി അലഞ്ഞു എങ്കിലും എനിക്ക് വേണ്ടി വന്നവര്‍ ആരെയും കണ്ടെത്താന്‍ ആയില്ല.
എന്നെ വിളിക്കാന്‍ ആരും വന്നില്ലേ? പൊട്ടി വന്ന ചോദ്യം എന്റെ മനസിന്റെ ഏതോ ചിന്തകളില്‍ കൂട്ടി മുട്ടി. പൊതുവേ ഇത്തരം കാര്യങ്ങളില്‍ വല്ലാതെ വ്യാകുലമാകാറുണ്ട് എന്റെ മനസ്. ഇഷ്ടപെടുന്നവര്‍ ഒന്ന് പുറത്തേക്കു പോയാല്‍ തിരികെ വരാന്‍ വൈകിയാല്‍, അല്ലെങ്കില്‍ കുറച്ചു ദിവസം അവരെ കാണാതെ ഇരുന്നാല്‍ എന്ത് പറ്റിയിട്ടുണ്ടാവും എന്ന് മനസ്സില്‍ ആശങ്കകളുടെ ഒരു ഘോഷയാത്ര തന്നെ നടക്കാറുണ്ട്. ഒന്നും സംഭവിക്കില്ല വെറുതെ ചിന്തിച്ചു കൂട്ടുന്നതാണ് എന്നറിയാം എങ്കിലും എനിക്ക് പലപ്പോഴും വ്യാകുലമായ എന്റെ ചിന്തകളെ നിയന്ത്രിക്കാന്‍ ആവാറില്ല. അതൊരു ശീലം ആയി പോയി. ഉള്ളില്‍ ഒരു പേടി അവരെ പിന്നെ ഒന്ന് കാണുന്നത് വരെ നിലനില്‍ക്കും. ഇഷ്ടപെടുന്നത് എന്തും സ്നേഹത്തോടെ കൊടുത്തു ശീലമുണ്ട് പക്ഷെ ഞാന്‍ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നവര്‍ക്ക് എന്തെങ്കിലും സംഭവിച്ചാലോ, അവരെ നഷ്ടപെടുന്നതിന്റെ കാര്യമോ ഓര്‍ക്കാന്‍ കൂടി വയ്യ. ഇവിടെയും സ്ഥിതി മറിച്ചായിരുന്നില്ല. മനസ്സില്‍ കാര്‍മേഘങ്ങളെ പോലെ ചിന്തകള്‍ ഇരുണ്ടു കൂടി. ഇവര്‍ വന്നില്ലേ? പാതി രാത്രിയിലെ ഡ്രൈവിംഗ് ആണ്. എന്തെങ്കിലും? അവിടെ എത്തിയപ്പോള്‍ അതില്‍ കൂടുതല്‍ ചിന്തിക്കാന്‍ ഉള്ള ശക്തി ഇല്ലായിരുന്നു. ഉള്ളില്‍ നൊമ്പരത്തിന്റെ ഒരു മിന്നല്‍ കടന്നു പോയി. ഒന്ന് വിളിച്ചു നോക്കിയാലോ. പക്ഷേ സാധനങ്ങള്‍ എല്ലാം കൂടി വലിച്ചു വാരി നടക്കുന്നത് എങ്ങിനെ. അവിടെ വച്ച് പോകാമെന്ന് കരുതിയാല്‍ തിരികെ വരുമ്പോള്‍ ചിലപ്പോള്‍ അതവിടെ ഉണ്ടായെന്നു വരില്ല. റോമിംഗ് ഫോണ്‍ ആണ് കയ്യില്‍ ഉള്ളത്. ഒരു മിനിറ്റ് വിളിച്ചാല്‍ കുറെ കാശ് പോകും. അല്ലെങ്കിലും ഇത്തരം അവസരങ്ങളില്‍ കാഷിനാണോ പ്രാധാന്യം. ഭാര്യയുടെ നമ്പറിലേക്ക് വിളിച്ചു. കിട്ടുന്നില്ല, ഉള്ളില്‍ ഒരു തരി പോലെ ഉണ്ടായിരുന്ന പരിഭ്രമം ഫോണ്‍ കിട്ടാതെ ആയപ്പോള്‍ ആളി കത്തുന്ന തീ പോലെ മനസിലേക്ക് പടര്‍ന്നു കയറി. കൂടെ അളിയന്‍ ഉണ്ടാവുമല്ലോ. അവനെ ഒന്ന് വിളിച്ചു നോക്കിയാലോ? ഫോണ്‍ റിംഗ് ചെയ്യുന്നുണ്ട്.
ഹലോ, നിങ്ങള്‍ ഇത് എവിടെയാ?
ഞങ്ങള്‍ അളിയനെ വിളിക്കാന്‍ എയര്‍പോര്‍ട്ടില്‍ ആണ് ഉള്ളത്.
ഞാന്‍ അളിയന്‍ തന്നെയാ സംസാരിക്കുന്നത്. നിങ്ങള്‍ ആരെയും ഇവിടെ കാണുന്നില്ലല്ലോ.
അയ്യോ, അളിയന്‍ എത്തിയോ? എവിടെയാ നില്‍ക്കുന്നെ? ഇപ്പൊ വരാം.
ഒന്ന് തിരിഞ്ഞപ്പോള്‍ എന്റെ അടുത്തേക്ക് അവര്‍ നടന്നു വരുന്നു. കുറച്ചു സമയം എങ്കിലും വന്നതിന്റെ സന്തോഷത്തെ ഇല്ലാതാക്കി കുറെ പരിഭ്രമവും, പരിഭ്രാന്തിയുമൊക്കെ, സമ്മാനിച്ചതില്‍ ഒരല്‍പം ദേഷ്യം തോന്നാതെ ഇരുന്നില്ല. എന്നാലും പുറത്തു കാട്ടിയില്ല. ഭാര്യയും അളിയനും അടുത്തേക്ക് വന്നതും എന്നെ ശ്രദ്ധിക്കാതെ പോയതിന്റെ കാരണങ്ങള്‍ നിരത്തുകയാണ്. ഒരു പാട് മെലിഞ്ഞു പോയി അത് കൊണ്ട് മനസിലായില്ല, ഇടയ്ക്കു മോള് ബഹളം വച്ചപോള്‍ അവളെ എടുക്കാന്‍ കുനിഞ്ഞതാണ് ആ സമയതാവും കടന്നു പോയത്. അങ്ങിനെ കാരണങ്ങളുടെ ഒരു നിര തന്നെ പറയാന്‍ തുടങ്ങി. അത് പിന്നെ അങ്ങിനെ അല്ലെ. ഒരു തെറ്റ് പറ്റി എന്ന് ബോധ്യമായാല്‍ അതിനെ ന്യായീകരിക്കാന്‍ കാരണങ്ങള്‍ നിരത്തുക എന്നത് മനുഷ്യ സഹജമല്ലേ. തെറ്റ് പറ്റി എന്ന് സമ്മതിക്കുന്നവര്‍ എത്ര പേരുണ്ട് ഈ ലോകത്ത്.
പറഞ്ഞതൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാതെ ചോദിച്ചു. മോള്‍ എവിടെ?
അമ്മായിയപ്പന്റെ തോളത്തു കിടന്നു എന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്ന മോളുടെ രൂപം കണ്ടു ഞാന്‍ ഒന്ന് ഞെട്ടി. വല്ലാതെ ക്ഷീണിച്ചിരിക്കുന്നു അവള്‍. ഫോട്ടോയില്‍ കണ്ടതിനേക്കാള്‍ ചെറിയ കുട്ടി ആയി തോന്നി. ഞാന്‍ ഒന്ന് കൈ നീട്ടിയതും അവള്‍ വന്നു. പിന്നെ തോളത്തേക്ക് ചാഞ്ഞു വാടിയ താമര തണ്ട് പോലെ. ശരീരത്തിന് നേരിയ ചൂട്.
മോള്‍ക്ക്‌ എന്ത് പറ്റി സുഖമില്ലേ?
അവള്‍ക്കു രെണ്ട്‌ ദിവസമായി നല്ല ചുമയും പനിയും.
എന്നിട്ട് ഞാന്‍ വിളിച്ചപ്പോള്‍ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ലല്ലോ?
ചോദ്യം കേള്‍ക്കാത്തത് കൊണ്ടാണോ അതോ അതൊരു വിഷയം അല്ലാത്തത് കൊണ്ടാണോ എന്നറിയില്ല മറുപടി വന്നില്ല. വെറുതെ ഞാന്‍ ഒന്ന് മൂളി. മോള്‍ ഉറക്കത്തില്‍ ആയിരുന്നില്ല. പക്ഷേ തോളത്തു വെറുതെ കിടക്കുന്നു. കാറിനുള്ളിലേക്ക് കടന്നതും അവളെ ഞാന്‍ തോളത്തു നിന്ന് മടിയിലേക്ക്‌ മാറ്റി ഇരുന്നു. നേരം പുലരുന്നതെ ഉള്ളൂ. സമയം അഞ്ചു മണിയോളം ആയി. ചെറിയ മഴക്കാറുണ്ട്. ആകാശത്ത് കരി മേഘ കൂട്ടങ്ങള്‍ പല രൂപത്തില്‍ നിറഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്നു. തന്നെ നനയിക്കാന്‍ ഉടനെ ഒരു മഴ വരും എന്ന പ്രതീക്ഷയോടെ ഭൂമി കാത്തിരിക്കുന്നു. ഞാന്‍ ഏറ്റവും ഇഷ്ടപെടുന്നതാണ് മഴക്കാലം. അത് കൊണ്ട് തന്നെയാണ് മഴ കണ്ടാല്‍ അത് നോക്കി നിന്ന് രസിക്കുന്ന ഒരു ശീലമുണ്ടായിരുന്നു. മഴയും, മേഘങ്ങളെയും നോക്കി നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ ഒരു വല്ലാത്ത സുഖമാണ് മനസിന്‌. ജീവിതത്തിലെ സുഖത്തിലും, ദുഖത്തിലും, ഏകാന്തതയിലും  എല്ലാം ഒരു മഴക്കാലം ഉണ്ടായിരുന്നു എന്റെ കൂടെ. മോളുടെ അവസ്ഥ കണ്ടിട്ട് ആവണം അന്ന് അതിനെ രസിക്കാന്‍ എനിക്ക് തോന്നിയില്ല. ആ ഇരുട്ടിലും മടിയില്‍ കിടന്നിരുന്ന അവളുടെ കണ്ണുകള്‍ തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്റെ മുഖം നോക്കി കിടക്കുകയാണ് അവള്‍. എന്താവും അവള്‍ ചിന്തിക്കുന്നത്. ഇത്രയും നാള്‍ എവിടെ ആയിരുന്നു എന്നാണോ? അതോ ഇനിയും എന്നെ വിട്ടു പോകുമോ എന്ന ചോദ്യമാണോ? കുനിഞ്ഞു അവളുടെ നെറ്റിയിലേക്ക് ചുണ്ടുകള്‍ അടുപ്പിക്കുംപോള്‍ കണ്ണില്‍ ഒരു നനവ്‌ പടര്‍ന്നു. ശ്വാസം അകത്തേക്കും പുറത്തേക്കും അവള്‍ വലിച്ചു വിടുന്നതിന്റെ ശബ്ദം ഒരു വെള്ളരി പ്രാവിന്റെ കുറുകല്‍ പോലെ എന്റെ ചെവികളിലൂടെ കടന്നു പോയി. അടുത്തിരുന്ന ചോക്ലേറ്റ് പെട്ടി തുറന്നു ഒരു ചോക്ലേറ്റ് അവളുടെ കൈകളിലേക്ക് വച്ച് കൊടുത്തു. അത് കയ്യില്‍ വച്ച് അവള്‍ കുറച്ചു നേരം എന്തോ ഓര്‍ത്തു കിടന്നു. പിന്നെ പതിയെ ഉറക്കമായി.
കാര്‍ പതിയെ മുന്നോട്ടു പോവുകയാണ്. അളിയനും ഭാര്യയുമൊക്കെ ഇടയ്ക്കു എന്തൊക്കെയോ ചോദിച്ചു. എല്ലാറ്റിനും യാന്ത്രികമായി മറുപടി നല്‍കി. മനസ് മൊത്തം മോളുടെ കിടപ്പായിരുന്നു. എനിക്ക് അങ്ങോട്ട്‌ ചോദിക്കാന്‍ ഡോക്ടറെ കണ്ടോ?, മരുന്ന് കൊടുത്തോ? തുടങ്ങിയപോള്‍ ഉള്ളത് പോലെ ആണോ ഇപ്പോഴും അതോ കുറഞ്ഞോ ഇങ്ങിനെ കുറെ ചോദ്യങ്ങള്‍ മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. എല്ലാം ഒന്ന് ശാന്തമായപ്പോള്‍ പുറത്തേക്കു നോക്കി ഇരുന്നു. ഈ സമയം ആയതു കൊണ്ടാവും റോഡില്‍ തിരക്ക് കുറവ്. ഒറ്റപ്പെട്ട കുറച്ചു വാഹനങ്ങള്‍ പോകുന്നുണ്ട്. പിന്നെ നിത്യ ജീവിതത്തിനു വേണ്ടി ഓരോ തൊഴില്‍ ചെയ്യുന്നവര്‍, അതില്‍ എല്ലാവരും ഉണ്ടും കൈക്കൂട്ടും ചുമന്നു പോകുന്നവര്‍, മീന്‍ കച്ചവടക്കാര്‍ അങ്ങിനെ കുറെ പേര്‍ മാത്രം. പ്രഭാതത്തിന്റെ ഈ സൌന്ദര്യം അവര്‍ക്ക് മാത്രം അവകാശപ്പെട്ടതാണ്. കറങ്ങുന്ന ഫാനിന്റെ കീഴിയില്‍ പണിയെടുക്കുന്നവര്‍ക്ക് കിട്ടാത്ത ഭാഗ്യം. ഞാന്‍ ഒന്നും മിണ്ടാതെ വന്നത് കൊണ്ടാവണം മഴ മേഘങ്ങള്‍ എനിക്കവരോട് പരിഭാവമാണെന്ന് തോന്നിയിട്ടുണ്ടാവും അവരും പിന്നാലെ വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്നിട്ടും ഞാന്‍ ശ്രദ്ധിക്കുന്നില്ല എന്ന് കണ്ടത് കൊണ്ടാവും ചെറുതായി അവര്‍ പെയ്തു തുടങ്ങി. സുഖമില്ലാതെ മോള് മടിയില്‍ കിടക്കുന്നത് കൊണ്ട് ഗ്ലാസ്‌ താഴ്ത്തി മഴത്തുള്ളികളെ തൊട്ടു എനിക്ക് പരിഭവം ഒന്നുമില്ല എന്ന് അവരോടു പറയുമായിരുന്നു. ഓടുന്ന വാഹനത്തില്‍ ഇരുന്നു മഴത്തുള്ളികളെ പിടിക്കുന്നതും കുട്ടിക്കാലത്തെ ഒരു ശീലമല്ലേ. കൈകളിലേക്ക് അവര്‍ പകര്‍ന്നു തരുന്ന തണുപ്പ് മനസിലേക്ക് പടര്‍ത്തി വിടുമ്പോള്‍ എന്തൊരു സുഖമാണ്. മനസിനുള്ളിലെ വിഷമത്തിലെ ഓരോ അണുവിലേക്കും അവര്‍ പടര്‍ന്നു കയറി വിഷമങ്ങളെ അകറ്റുന്നത് ഒരു മാജിക്‌ തന്നെയാണ്. ഇപ്പോഴും മഴ കാണുമ്പോള്‍ പ്രായം മറക്കാറുണ്ട്. അല്ലെങ്കിലും പ്രകൃതിയുടെ സൌന്ദര്യം നുകരാന്‍ പ്രായം ഒരു തടസമാണോ. കാണുന്നവര്‍ക്ക് വട്ടായി തോന്നും എന്ന് കരുതി മനസിന്റെ സന്തോഷങ്ങള്‍ മാറ്റി വെക്കെണ്ടാതില്ല എന്നതല്ലേ ജീവിതത്തില്‍ കൊണ്ട് നടക്കുന്ന ആശയം. ശരിയല്ലേ അത്. ചുറ്റും കൂടുന്നവര്‍ അഭിപ്രായങ്ങള്‍ പലതും പറയും. അത് സമൂഹത്തിന്റെ പൊതു സ്വഭാവമാണ്. അതിനുള്ളിലേക്ക്‌ നമ്മുടെ സന്തോഷങ്ങളെ എറിഞ്ഞു കൊടുക്കേണ്ടതുണ്ടോ? കുട്ടിക്കാലം മുതലേ ഉള്ള പ്രണയമാണ് മഴയും ഞാനും. മറ്റുള്ളവര്‍ പറയുന്നത് കേട്ട് അതെനിക്ക് തരുന്ന സന്തോഷതിനെ വേണ്ട എന്ന് മാറ്റി വെക്കാന്‍ എനിക്കാവില്ല.
ഒരു ചായ കുടിച്ചാലോ എന്ന ചിന്ത മനസിലേക്ക് കടന്നു വന്നു. അടുത്ത് വരുന്ന ഏതെങ്കിലും ഒരു ചായക്കടയുടെ മുന്നില്‍ വണ്ടി നിറുത്താന്‍ പറഞ്ഞു. കുറച്ചു ദൂരം കഴിഞ്ഞു ഒരു കടയുടെ മുന്നില്‍ കാറ് നിറുത്തി. വേറെ ആര്‍ക്കും ചായ വേണ്ട. പിന്നെ നിര്‍ബന്ധിക്കാന്‍ നിന്നില്ല. മോളെ ഭാര്യയുടെ മടിയിലേക്ക്‌ കിടത്തിയിട്ട്  ഇറങ്ങി ചായക്കടയുടെ അടുത്ത് ചെന്ന് ഒരു കുപ്പി വെള്ളം വാങ്ങി മുഖം ഒന്ന് കഴുകി, ചായക്ക്‌ പറഞ്ഞു. പതിവ് ചായക്കടയിലെ ദ്രിശ്യങ്ങള്‍ തന്നെ ആണ് ഇവിടെയും. പുറത്തെ ബെഞ്ചില്‍  തണുപ്പിനോട് മല്ലിടാനായി ബീഡി പുകച്ചു ആകാശത്തേക്ക് പുക ഊതി വിട്ടു കൊണ്ട് നാട്ടു വിശേഷങ്ങള്‍ പറയുന്ന ചിലര്‍. എല്ലാവരും പ്രായം ചെന്നവര്‍ ആണ്. ലോകത്തെ സകല കാര്യങ്ങളും, നാട്ടു വിശേഷങ്ങളും വരെ ചായക്കടകളില്‍ ചര്‍ച്ച ചെയ്യപ്പെടാറുണ്ട്. ബെഞ്ചിനു സംസാരിക്കാന്‍ കഴിയുമായിരുന്നു എങ്കില്‍ ഒരു പാട് കഥകള്‍ പറഞ്ഞു തരുമായിരുന്നു. ചായ വാങ്ങി ഒരു കാവില്‍ കുടിച്ചപ്പോഴേക്കും ഡ്രൈവര്‍ മോളെയും എടുത്തു വന്നു.
എന്തെ അവളെ എടുത്തു വന്നത്. പുറത്തു നല്ല തണുത്ത കാറ്റുണ്ട്.
അവള്‍ അവിടെ അച്ഛനെ കാണണം എന്ന് കരച്ചിലായിരുന്നു അതാ എടുത്തു വന്നത്.
അതിശയം തോന്നി. വന്നിട്ട് ഒരു മണിക്കൂര്‍ തികച്ചു ആയിട്ടില്ല ഇപ്പോഴേ ഇങ്ങിനെ ആണെങ്കില്‍ ഇനി അങ്ങോട്ട്‌ എങ്ങിനെ ആവും എന്ന് തോന്നി. പെട്ടെന്ന് ആ ചിന്ത ഒരല്പം കൂടെ മുന്നോട്ടു പോയി മടങ്ങി പോകാന്‍ നേരം എങ്ങിനെ ആവും. അത് മനസിലേക്ക് വന്നതും പെട്ടെന്ന് തന്നെ മനസിനെ വേറെ പാതയിലേക്ക് തിരിച്ചു വിട്ടു. എന്നിട്ട് അവളെ വാങ്ങി തോളില്‍ കിടത്തി . മഴ തുള്ളി അവളുടെ തലയിലേക്ക് വീഴാതെ ഇരിക്കാന്‍ വേണ്ടി കടയുടെ ഉള്ളിലേക്ക് കയറി നിന്നു.
വേണമെന്നോ, വേണ്ടെന്നോ മറുപടി വന്നില്ല
എന്നെ ഒന്ന് നോക്കിയതിനു ശേഷം അവള്‍ തല സുരക്ഷിതമായി എന്റെ തോളിനു പിന്നിലെക്കിട്ടു.ചായയുടെ കാശും കൊടുത്തു പിന്നെയും വണ്ടിയില്‍ കയറി. ഇനി കുറച്ചു ദൂരം കൂടി ബാക്കിയുണ്ട്. തലേ ദിവസത്തെ ഉറക്കത്തിന്റെ ആലസ്യം. വിമാനത്തിലോ ട്രെയിനിലോ ഒന്നും കയറിയാല്‍ ഉറങ്ങുന്ന ശീലം പണ്ട് മുതലേ ഇല്ല. എന്തെങ്കിലും ചിന്തകളില്‍ മനസ് കറങ്ങി കൊണ്ടേയിരിക്കും. തൊട്ടടുത്ത്‌  ആരെങ്കിലും ഉറക്കത്തില്‍ ആണെങ്കില്‍ മനസ്സില്‍ കരുതാറുണ്ട്‌ ഭാഗ്യവാന്‍. ഈ പരിമിതമായ സ്ഥലത്തും ഇങ്ങിനെ ഉറങ്ങാന്‍ കഴിയുന്നുണ്ടല്ലോ. കാലും കയ്യും നീട്ടി നിവര്‍ത്തി കിടന്നാല്‍ തന്നെ പലപ്പോഴും എനിക്ക് ഉറങ്ങാന്‍ കഴിയാറില്ല. അതൊരു അനുഗ്രഹം ആണ്. എത്ര വില കൂടിയ കിടക്ക ഉണ്ടായാലും സുഖകരമായ നിദ്ര ഇല്ലെങ്കില്‍ പിന്നെന്തു പ്രയോജനം. നാട്ടിലേക്ക് തിരിക്കുമ്പോള്‍ തന്നെ പലരുടെയും ഉറക്കം പൂര്‍ണമായും ഇല്ലാതെ ആവാറുണ്ട്. കുറെ കണക്കു കൂട്ടലുകള്‍. സാധനങ്ങള്‍ വാങ്ങി, ടിക്കറ്റ്‌ ഒക്കെ എടുത്ത ശേഷം എത്ര രൂപ കയ്യില്‍ ഉണ്ടാകും, അതില്‍ എത്ര രൂപ നാട്ടിലെ ചിലവിനു മാറ്റി വൈക്കേണ്ടി വരും, തികയുമോ?, തികയാതെ വന്നാല്‍ എന്ത് ചെയ്യും, കടം വാങ്ങേണ്ടി വരുമോ, വാങ്ങിയാല്‍ കുറഞ്ഞ പലിശക്ക് കിട്ടുമോ, തിരിച്ചു വന്നാല്‍ അത് തിരികെ കൊടുക്കാന്‍ കഴിയുമോ. പാവം ഇതില്‍ ഏതെങ്കിലും ഒരു കണക്കു അവന്‍ ഉറങ്ങുന്ന സമയത്ത് മനസ്സില്‍ എത്തിയാല്‍ മതി. അതോടെ തീര്‍ന്നു അവന്റെ അന്നത്തെ ഉറക്കം. തിരിഞ്ഞും, മറിഞ്ഞും കിടന്നു കണക്കുകള്‍ കൂട്ടി അവസാനം ഒരു ഉത്തരം കിട്ടാതെ അവന്‍ പോലും അറിയാതെ ഉറങ്ങി പോകും.
മഴയൊന്നു തോര്‍ന്നിട്ടുണ്ട്‌.  മേഘങ്ങള്‍ക്ക് ഇടയില്‍ എവിടെയോ ഒളിച്ചിരുന്ന സൂര്യ രശ്മികള്‍ ഇളം ചൂട് ചുമന്നു വരികയായി. സ്വര്‍ണ നിറത്തില്‍ അവര്‍ മനോഹരമായി തോന്നി. കാറിന്റെ മുന്‍ ഭാഗത്തെ ഗ്ലാസ്സിലൂടെ കുറെ പേര്‍ അകത്തേക്ക് വന്നു എന്നോട് എന്തൊക്കെയോ കുശലം ചോദിക്കാന്‍ ഉണ്ടെന്നു തോന്നി. വീട് എത്താന്‍ ഇനി കുറച്ചു സമയം മാത്രം. രെണ്ട്‌ വളവുകള്‍ കടന്നു ചെന്നാല്‍ വീടായി. എല്ലാം കടന്നു ഒരു ചെറിയ കുലുക്കത്തോടെ കാറ് നിന്നു.....................
Posted by Sajeed Noohkhan at 22:23 3 comments:
Tuesday, 22 November 2011
makale ninakkaay - 1
ആറ്റ് നോറ്റിരുന്ന അവധിയുടെ കാര്യം ശെരിയായതും മനസ്സില്‍ വല്ലാത്ത അങ്കലാപ്പ്. മകളെ കാണാന്‍ ഇനിയും കുറച്ചു ദിവസങ്ങള്‍ മാത്രം. അവള്‍ ഒത്തിരി വളര്‍ന്നിട്ടുണ്ടാവും. സന്തോഷത്തില്‍ മനസ് വല്ലാതെ പെരുമ്പറ മുഴക്കിയിരുന്നു. എയര്‍ ടിക്കറ്റ്‌ വാങ്ങിയതിനു ശേഷം പിന്നെ ഉറക്കമില്ലാത്ത രാത്രികള്‍ ആയിരുന്നു. ഓരോ രാത്രിയും വളരെ സാവധാനത്തില്‍ തന്നെ കടന്നു പോയത് പോലെ തോന്നി. സാധനങ്ങള്‍ വാങ്ങാനുള്ള നെട്ടോട്ടത്തില്‍ ഏറ്റവും വിഷമം പിടിച്ച പണി അവള്‍ക് വേണ്ടി വാങ്ങുന്നതായിരുന്നു. ഇത് അവള്‍ക് പാകമാകുമോ? അവള്‍ക്കു ഇത് ഇഷ്ടമാകുമോ? ഇങ്ങിനെ ചോദ്യ ശരങ്ങള്‍ മനസ് തൊടുത്തു കൊണ്ടേയിരുന്നു. കിട്ടിയതോകെ വാരി കൂട്ടി കെട്ടി കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഒരു ദീര്‍ഖ നിശ്വാസം എന്നെ കടന്നു പോയി. അങ്ങിനെ കാത്തിരുന്ന ആ ദിവസം വന്നെത്തി. എന്റെ നാട്ടിലേക്കുള്ള യാത്രാ ദിനം. എയര്‍ പോര്‍ട്ടില്‍ എത്തിയപ്പോഴേക്കും എന്റെ ക്ഷമയുടെ അവസാന കണികയും ഇല്ലാതായിരിക്കുന്നു. ഇനിയും ഒരു മണിക്കൂര്‍ ബാക്കിയുണ്ട് വിമാനം പുറപ്പെടാന്‍. എമിഗ്രറേന്‍ കഴിഞ്ഞു യാത്രക്കാര്‍ക്ക് ഇരിക്കാന്‍ ഉള്ള കസേരയില്‍ ഇരുന്നു ചുറ്റും നോക്കി. ഒരു പാട് പേരുണ്ട് എന്നെ പോലെ മക്കളെ കാണാന്‍, ഭാര്യയെ കാണാന്‍, മാതാ പിതാക്കളെ കാണാന്‍ വെമ്പല്‍ പൂണ്ടു നില്‍ക്കുന്ന ഒരു കൂട്ടം ആളുകള്‍. പലരുടെയും മുഖത്ത് സന്തോഷത്തിന്റെ ലാഞ്ചന. ചിലര്‍ക്കാകട്ടെ ഇനിയും കാത്തിരിപ്പോ എന്ന നിസ്സംഗത. ഉറ്റവരെയും ഉടയവരെയും വിട്ടു നിന്നിരുന്ന ഒറ്റപ്പെടലിന്റെ ലോകത്ത് നിന്നും ഒരു മടക്ക യാത്ര.  കൊടും ചൂടും തണുപ്പും സഹിച്ചു താന്‍ നെയ്തു കൂട്ടിയ സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ മക്കളായും, വീടായുമൊക്കെ  മാറിയത് കാണാനുള്ള ആകാംഷ.  ഡ്യൂട്ടി ഫ്രീ ഷോപ്പില്‍ നിന്നും വാങ്ങി കൂട്ടിയ സാധനങ്ങളും, കയ്യിലെ പെട്ടിയും, ബാഗും ഒക്കെ ആയിട്ട് കാണുമ്പോള്‍ ചുമടെടുക്കുന്ന കഴുതയെ ഓര്‍മപ്പെടുത്തി. ബുദ്ധിമുട്ടി, വേദന സഹിച്ചു ചുമന്നു നടക്കുമ്പോഴും അവരുടെയൊക്കെ മനസ്സില്‍ സന്തോഷത്തിന്റെ കുളിര്‍ കാറ്റ് വീശുന്നുണ്ടാവും. ഞാനും അങ്ങിനെയൊക്കെ തന്നെ അല്ലെ.
എന്റെ മോള്‍. എന്റെ ചോരയുടെ ഒരു ഭാഗം. അവളെ കാണാന്‍ അല്ലെ എന്റെ ഈ യാത്ര. എപ്പോഴാണ് അവളെ ഞാന്‍ ആദ്യമായി കണ്ടത്.  ഇരുപതു മാസങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. കഴിഞ്ഞ അവധിക്കാലത്തും ഇത് പോലെ ആകാംഷയോടെ അവളെ കാണാന്‍ ചെന്നതാണ. അന്നവള്‍ക്ക് മൂന്നു മാസം മാത്രം പ്രായം. ആദ്യമായി അവളെ കണ്ട ആ ദിവസം. മനസ് മൊത്തം സന്തോഷത്തിന്റെ പൂത്തിരികള്‍ ആയിരുന്നു. എങ്ങിനെ ആയിരിക്കും അവളുടെ രൂപം. എന്നെ പോലെ ആകുമോ?, കറുപ്പോ, വെളുപ്പോ? അവളുടെ കണ്ണുകള്‍ എങ്ങിനെ ആവും? മൂക്ക് എങ്ങിനെ ആവും? മുടി എങ്ങിനെ ആവും? എല്ലാറ്റിനും ഫോണിലൂടെ മാത്രം മറുപടി കേട്ട് മടുത്തു. അതൊന്നു നേരിട്ട് കാണുവാന്‍ വല്ലാത്ത കൊതിയായിരുന്നു. കൈകളില്‍ എടുത്തു വച്ച് ഉമ്മകള്‍ കൊണ്ട് പൊതിഞ്ഞു കൊഞ്ചി കുഴയുവാന്‍ വെമ്പുന്ന ഒരു അച്ഛന്റെ മനസ് എങ്ങിനെ ആയിരിക്കും എന്ന് അനുഭവിച്ചു അറിഞ്ഞത് അന്നായിരുന്നു. വീട്ടില്‍ എത്തിയതും ഉമ്മറത്തെ കസേരയില്‍ ഇരുന്നു ആദ്യം ചോദിച്ചത് മോള്‍ എവിടെ എന്നായിരുന്നു. ഉറക്കമാണ് എന്ന മറുപടി വന്നപ്പോള്‍ എഴുന്നേറ്റു ഓടി ചെന്ന് നോക്കാന്‍ തോന്നിയതാണ്. എന്നാലും മനസിനെ അടക്കി പിടിച്ചു. കുറച്ചു നേരം കൂടി ആ ആകാംഷയുടെ ചുവടില്‍ തല ചായ്ച്ചു നില്‍ക്കാന്‍ ആഗ്രഹം തോന്നി. മാത്രവുമല്ല എത്ര വലിയ സന്തോഷവും ഉടനെ പുറത്തു കാട്ടി തീര്‍ത്താല്‍ അതിന്റെ മാറ്റ് കുറയും. അത് എന്റെ ഒരു ശീലമാണ്. ഒരു പാട് സന്തോഷങ്ങളെ ആര്‍ത്തട്ടഹസിച്ചു വരവേറ്റ സമയങ്ങളിലൊക്കെ ദുഖിക്കെണ്ടിയും വന്നിട്ടുണ്ട്. അത് ജീവിതത്തിന്റെ ഒരു പാഠമാണ്.
അല്‍പ സമയത്തിന് ശേഷം ഭാര്യ കോരി എടുത്തു വന്നു എന്റെ മടിയിലേക്ക്‌ വച്ച് തന്നു അവളെ. ഒരു നിമിഷം സന്തോഷത്തിന്റെ തിരയിളക്കം എന്റെ കണ്ണുകളില്‍ നിറഞ്ഞു വന്നു. കുറച്ചു നേരം അത്  അവളുടെ മുഖം എന്നില്‍ നിന്നും മറച്ചു പിടിച്ചു. എങ്കിലും എന്റെ കണ്ണുകളുടെ വെമ്പല്‍ കാരണമാവും അവയെ ഭേദിച്ചു അവ്യക്തമായ അവളുടെ രൂപം തെളിയിച്ചു തന്നു. വര്‍ഷങ്ങളുടെ കാത്തിരിപ്പിനും, പ്രാര്തനകള്‍ക്കും ഒടുവില്‍ കിട്ടിയ എന്റെ കണ്മണി. എന്റെ ജീവന്‍. എന്നെ വാര്‍ത്ത് വച്ചത് പോലെ ഒരു രൂപം. ഉറക്കത്തില്‍ ആയിരുന്നു അവള്‍. തന്റെ ഉറക്കം കെടുത്തുന്നത് ആരാണ് എന്നറിയാന്‍ വെറുതെ കണ്ണൊന്നു തുറന്നു നോക്കിയവള്‍. ഒരു പുഞ്ചിരി സമാനിച്ചു കോട്ടുവായിട്ടു പിന്നെയും കണ്ണുകള്‍ അടച്ചു ഉറക്കമായി. വാത്സല്യത്തിന്റെ ആദ്യ ചുമ്പനം നല്‍കുവാനായി അവളെ ഞാന്‍ എന്റെ ചുണ്ടുകളിലേക്ക്‌ അടുപ്പിച്ചു. എന്തൊരു സുഗന്ധം. ലോകത്തെ ഒരു പൂവിനും, ഒരു സുഗന്ധ ദ്രവ്യത്ത്തിനും ഇതിനു തുല്യമാകാന്‍ കഴിയില്ല എന്ന് തോന്നി. വെറുതെ കവിളില്‍ കാവില്‍ ചേര്‍ത്ത് ഇരുന്ന നിമിഷങ്ങള്‍. എന്തൊരു മൃദുലം. എന്റെ മീശയുടെ കുസൃതി അവളുടെ ഉറക്കം കെടുത്തിയോ? അതോ അതവള്‍ക്ക്‌ ഇഷ്ടമാകഞ്ഞിട്ടാണോ? കൈകള്‍ കൊണ്ട് എന്റെ തലമുടിയില്‍ പിടിച്ചു വലിച്ചു അവള്‍. എത്ര നേരം അങ്ങിനെ ഇരുന്നു എന്നറിയില്ല. അച്ഛന്‍ എന്ന പദത്തിന്റെ അര്‍ഥം ശെരിക്കും മനസിലായ നിമിഷങ്ങള്‍. ഇതല്ലേ ജീവിതം. ഇത് തന്നെ അല്ലെ ഒരു മനുഷ്യ ആയുസ്സിനു കിട്ടാവുന്ന ഏറ്റവും വലിയ സന്തോഷം. ഈ നിമിഷങ്ങള്‍ക്ക് വേണ്ടിയല്ലേ ഞാന്‍ കാത്തിരുന്നത് നീണ്ട അഞ്ചു വര്‍ഷങ്ങള്‍.
കിട്ടിയ അറുപതു ദിനരാത്രങ്ങള്‍ ഞങ്ങള്‍ക്കിടയിലൂടെ ആരുടേയും അനുവാദത്തിനു കാത്തു നിക്കാതെ കടന്നു പോയത് അറിഞ്ഞില്ല. ഞാന്‍ അവളുടെ നിത്യ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമായി മാറിയോ അതോ അവള്‍ എന്റെ നിത്യ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗം ആയോ. എന്റെ തോലും, നെഞ്ചുമെല്ലാം അവള്‍ക്കു തീറെഴുതി കൊടുത്തത് പോലെ ആയിരുന്നു. അവള്‍ അങ്ങിനെ കരുതി എങ്കില്‍ അതില്‍ തെറ്റുണ്ടോ. അത് അവള്‍ക്കു അവകാശപെട്ടത്‌ തന്നെയല്ലേ.  നെഞ്ചിലെ ഓരോ മുടിയിഴകളും അവള്‍ വലിച്ചു കളിക്കുമായിരുന്നു. അതായിരുന്നു അവളുടെ ഇഷ്ട വിനോദം. എനിക്ക് വേദനിച്ചിരുന്നോ? ഇല്ല. അതിനൊരു സുഖമുണ്ടായിരുന്നു. അച്ഛന്റെ മേലുള്ള അവകാശത്തിന്റെ, സ്നേഹത്തിന്റെയൊക്കെ ഒരിക്കലും മായാത്ത അടയാളമായി എന്നില്‍ അവള്‍ അവശേഷിപിച്ചതായിരുന്നു ആ സുഖം. എന്റെ കുറുമ്പി കുഞ്ഞു. തോളത്തു കിടത്തി പാട്ട് പാടുമ്പോള്‍ ഉറക്കം നടിച്ചു കിടക്കും. തൊട്ടിലില്‍ കിടത്താന്‍ നോക്കുമ്പോള്‍ അവള്‍ ഉണര്‍ന്നു ചിരിക്കും. എന്നെ ഇവിടെ കിടത്തിയിട്ട് പോകാന്‍ നോക്കുവണോ എന്ന ചോദ്യം ആ മുഖത്ത്.
രാത്രികള്‍ ഉറക്കമില്ലാതെ കടന്നു പോയി. അവള്‍ ഒന്ന് തുമ്മിയാല്‍, തൊട്ടിലില്‍ ഒരു അനക്കം കണ്ടാല്‍, ഒന്ന് കരഞ്ഞാല്‍ ചാടി എഴുന്നേറ്റു ലൈറ്റ് ഇട്ടു നിക്കുമ്പോള്‍ ഉറക്കം നഷ്ടപെടുത്തിയ ആലസ്യത്തില്‍ ഭാര്യയുടെ പരിഭവം കേള്‍ക്കാം. കുട്ടികള്‍ ഉറക്കത്തില്‍ അങ്ങിനെയാ സ്വപ്നം കണ്ടു കരയുകയും ചിരിക്കുകയുമൊക്കെ ചെയ്യും. ലൈറ്റ് കെടുത്തി കിടക്കു. ലൈറ്റ് കെടുത്തി കിടക്കുമ്പോള്‍ മനസ്സില്‍ ഒരായിരം സംശയങ്ങള്‍. അവളെ കൊതുക് കടിച്ചതാവുമോ, പാറ്റയോ മറ്റോ അവളുടെ ശരീരത്തില്‍ ഊര്ന്നതാവുമോ? ഒന്ന് കൂടി ലൈറ്റ് നോക്കാം. പിന്നെയും ലൈറ്റ് ഇട്ടു അവള്‍ ഉറങ്ങുന്ന ഭംഗി നോക്കി നില്‍ക്കും. നേര്‍ത്ത സ്വരത്തില്‍ അവളുടെ ശ്വാസം മുകളിലേക്കും, താഴേക്കും പോകുന്നത് കാണാന്‍ എന്ത് ഭംഗിയാണ്. ഇടയ്ക്കു അവള്‍ ചിരിക്കാറുണ്ട്. ചിലപ്പോള്‍ ചുണ്ടുകള്‍ കരയാന്‍ എന്ന പോലെ വിതുമ്പുന്നത് കാണാം. കൈകള്‍ മേലേക്ക് തൂക്കി തലയുടെ മുകളില്‍ വച്ച് കിടക്കും. എത്ര കണ്ടാലും മതി വരാത്ത ഒരു കാഴ്ച. രസിച്ചു നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ പിന്നെയും ഭാര്യയുടെ പരാതി കേള്‍ക്കാം മോളെ നോക്കി നിന്ന് നേരം വെളുപ്പിക്കാന്‍ പോകുവാണോ ലൈറ്റ് അണച്ച് കിടക്കാന്‍ നോക്ക്. അവള്‍ക്കു എന്തറിയാം. വര്‍ഷങ്ങളുടെ കാത്തിരിപ്പ്‌ കൊണ്ട് കിട്ടിയ എന്റെ നിധിയെ കാണാന്‍ എനിക്ക് അനുവദിച്ചു കിട്ടിയത് വെറും അറുപതു ദിനങ്ങള്‍ മാത്രമാണ്. ആ ചുരുങ്ങിയ സമയത്തിനുള്ളില്‍ കണ്ണുകള്‍ കൊണ്ട് മനസിലേക്ക് കിട്ടാവുന്നിടത്തോളം അവളുടെ രൂപം പതിപ്പിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്ന ഒരച്ഛന്റെ വേവലാതി അവള്‍ക്കു മനസിലാകുമോ. ഇടയ്ക്കു അവളൊന്നു ഉണര്‍ന്നാല്‍ എന്റെ അടുത്ത് എടുത്തു കിടത്തും. പിന്നെ അത് ഞങ്ങളുടെ മാത്രം ലോകമാണ്. കൈകള്‍ കൊണ്ട് നെഞ്ചില്‍ ഇടിച്ചും, കാലുകള്‍ കൊണ്ട് ചവിട്ടിയുമൊക്കെ അവള്‍ അടുത്ത് കിടക്കുമ്പോള്‍ നെറുകയില്‍ ഇടയ്ക്കു ചുമ്പിച്ചു അവളെ ഞാന്‍ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കും. ഇടയ്ക്കു അവളെ എടുത്തു പൂമുഖത്തെ ചെയറില്‍ വന്നു അവളെയും മടിയിലിരുത്തി ഞങ്ങള്‍ സംസാരിക്കും. എന്ത് ഭാഷയാണ്‌ അത് ആര്‍ക്കറിയാം ഞാന്‍ എന്തെങ്ങിലും ചോദിച്ചാല്‍ അവള്‍ മൂളിയും ചിരിച്ചുമോകെ മറുപടി പറയും. അങ്ങിനെ ഞങ്ങള്‍ നേരം വെളുപ്പിക്കും. പകലുകളില്‍ പുറത്തു എവിടെ എങ്കിലും പോയി വന്നാല്‍ മോളെ എന്ന് വിളിക്കുമ്പോള്‍ എന്റെ ശബ്ദം എവിടെ നിന്നാണ് വരുന്നതെന്ന് അറിയാന്‍ നിലത്തു പായയില്‍ കിടക്കുന്നവല്‍ നാല് പാടും കണ്ണുകള്‍ പായിക്കും. ഓടി അടുത്ത് ചെന്നാല്‍ സന്തോഷത്തില്‍ അവള്‍ മതി മറന്നു ചിരിക്കും. അവളുടെ ചിരി കാണാന്‍ വേണ്ടി എത്രയോ തവണ ഒളിച്ചു കളികള്‍ നടത്തിയിട്ടുണ്ട്.
ദിവസങ്ങള്‍ എത്ര പെട്ടെന്നാണ് കടന്നു പോയത്. അവസാനം മടങ്ങി വരേണ്ട ദിവസമെത്തി. പരോളില്‍ ഇറങ്ങിയ ജയില്‍ പുള്ളി പോലെ അല്ലെ ഓരോ പ്രവാസിയും. അങ്ങിനെ ഒരു ദിവസം എന്നെങ്കിലും എന്നെയും തേടി എത്തുമെന്ന് ഞാന്‍ എത്രയോ ദിവസങ്ങള്‍ക്കു മുന്നേ തന്നെ ചിന്തിച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു. മടങ്ങി പോകലിന്റെ ഒരു ദിവസം എന്നെ തേടി എത്തുമെന്ന് എനിക്കറിയാമായിരുന്നു. ഒരു ജന്മം മുഴുവന്‍ നല്‍കേണ്ട വാത്സല്യത്തിന്റെ ഒരു കണിക കണക്കുകള്‍ നോക്കി അറുപതു ദിവസങ്ങള്‍ കൊണ്ട് കൊടുത്തു തീര്‍ക്കേണ്ടി വരിക.  എന്നെ പോലെ ഈ വേദന സഹിക്കുന്ന എത്രയോ പേരുണ്ട്. മടങ്ങി വരേണ്ട ദിനം മക്കളെയും തൊട്ടരികില്‍ പാസ്പോര്‍ട്ടും വച്ചിട്ട് ഇതില്‍ ഇഷ്ടമുള്ളത് ആദ്യം എടുക്കു എന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ എന്താവും അവന്റെ മനസ്സില്‍. ആദ്യം കൈകള്‍ നീങ്ങുന്നത്‌ മക്കളുടെ അടുത്തേക്ക് ആയിരിക്കും. പക്ഷേ മക്കള്‍ക്ക്‌ നല്ല ഭാവി വേണ്ടേ? സ്വന്തമായി ഒരു കിടപ്പാടം വേണ്ടേ? ഇങ്ങിനെ കുറെ ചോദ്യങ്ങള്‍ മനസിലേക്ക് വരുമ്പോള്‍ അവന്റെ കൈകള്‍ പിന്‍വാങ്ങും. അത് നേരെ പാസ്പോര്‍ട്ടിന്റെ നേരെ ആവും ചെല്ലുക. അവന്‍ ആഗ്രഹിച്ചു എടുക്കുന്നതല്ല ആ തീരുമാനം അവന്റെ നിസ്സഹായ അവസ്ഥ കൊണ്ട് നീണ്ടു പോകുന്നതാണ് ആ കൈകള്‍. അപ്പോള്‍ മക്കള്‍ക്ക്‌ കൊടുക്കേണ്ട സ്നേഹവും വാല്സല്യവുമോ എന്നൊരു ചോദ്യം ഉണ്ടാവുക സ്വാഭാവികമാണ്. പക്ഷെ അതിനും അവനൊരു മറുപടി ഉണ്ടാവും. കണ്ണീര്‍ ഉണ്ടല്ലോ. കുറെ സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ ഉണ്ടല്ലോ. അതൊക്കെ പോരെ. അതിന്റെ ബലത്തില്‍ അല്ലെ പലരും ജീവിതത്തിന്റെ നല്ല ഭാഗങ്ങള്‍ ഈ മരുഭൂമിയില്‍ അലിയിച്ചു തീര്‍ക്കുന്നത്. അല്ലാതെ മണി മന്ദിരങ്ങള്‍ പണിയാന്‍ അല്ലല്ലോ. സ്വന്തമായി ഒരു വീട് പണിയാന്‍ പോലും പലര്‍ക്കും ആവാറില്ല എന്നാലും കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ പട്ടിണിയില്‍ അല്ലല്ലോ എന്ന ചിന്തയല്ലേ അവനെ ഇവിടെ നില്‍ക്കാന്‍ പ്രേരിപ്പികുന്നത്. അത് തന്നെ അല്ലെ പ്രവാസി മക്കള്‍ക്കും കുടുമ്പത്തിനും നല്‍കുന്ന ഏറ്റവും വലിയ സ്നേഹവും വാല്സല്യവുമൊക്കെ. കത്തിയമരുന്നു മെഴുകു തിരി എന്ന് പോലും പറയാന്‍ ആവില്ല. കാരണം ഉരുകി തീര്‍ന്ന മെഴുകു തിരി കക്ഷണങ്ങള്‍ കുറച്ചെങ്കിലും പിന്നെ ചുരണ്ടി എടുക്കാന്‍ കഴിയും. പക്ഷെ സ്വയം എരിഞ്ഞു തീരുന്ന പ്രവാസിയുടെ സ്വപ്‌നങ്ങള്‍, യവ്വനങ്ങള്‍, നഷ്ടപെടലുകള്‍ ഒന്നും തന്നെ പിന്നെ തിരിച്ചു കിട്ടില്ല. അത് കൊണ്ടല്ലേ കടലോളം തന്നിട്ടുള്ള കണ്ണീര്‍ വറ്റാതെ അവന്‍ സൂക്ഷിക്കുന്നത്. ആ കണ്ണീരില്‍ കടലാസിന്റെ തോണികള്‍ ഉണ്ടാക്കി വിട്ടു കളിയും ചിരിയുമായി അവന്‍ നടക്കുമ്പോള്‍ ചില കളിയോടങ്ങള്‍ ആരും അറിയാതെ തകര്‍ന്നു പോകാറില്ലേ.
വിമാനത്തിലേക്ക് കടക്കാന്‍ ഉള്ള അറിയിപ്പ് കേട്ടപ്പോള്‍ ആണ് ചിന്തകളില്‍ നിന്നും ഉണര്‍ന്നത്. വിമാനത്തില്‍ കയറിയതും ഇനി ഇതാണ് മണിക്കൂറുകള്‍ മാത്രം നാട്ടില്‍ എത്തും. ആ ചിന്തകള്‍ പോലും മനസിന്‌ വല്ലാത്ത ഉന്മേഷം നല്‍കുന്നുണ്ട്. ഒരായിരം പരാതികളുടെയും, പരിഭവങ്ങളുടെയും, മുഖം തിരിക്കലുകളുടെയും ഇടയിലേക്ക് പറന്നിറങ്ങാന്‍ ചെല്ലുന്നത് എങ്കിലും അതിനെയൊക്കെ കടന്നു മകളെ കാണാന്‍ വെമ്പുന്ന മനസിന്റെ സന്തോഷം മുന്നില്‍ എത്തിയിരുന്നു....
Posted by Sajeed Noohkhan at 23:00 2 comments:
Newer Posts Older Posts Home
Subscribe to: Posts (Atom)
View my complete profile
makale ninakkaay - 3
makale ninakkaay - 2
makale ninakkaay - 1
Feedjit Live Blog Stats
Feedjit Live Blog Stats
Ethereal template. Powered by Blogger.