ml ml en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en ml en en en en en en en ml en da en ml ml en en
അന്നൊരു വെള്ളിയാഴ്ച ആയിരുന്നു. ജവഹര്‍ ഹോസ്റെളിലെ നൂറ്റിനാലാം നമ്പര്‍ മുറിയാണ് വേദി. സമയം പുലര്‍ച്ചെ ഒരു രണ്ട് മണി ആയിട്ടുണ്ടാകും . തകര്‍ത്തു പെയ്യുന്ന മഴയില്‍, മുറിക്കുള്ളില്‍ അരിച്ചിറങ്ങുന്ന തണുപ്പില്‍ സുഖമായി മൂടിപ്പുതച്ച് ഉറങ്ങുകയാണ്‌, "പാപ്പി" എന്ന് ഞങ്ങള്‍ സ്നേഹത്തോട് കുടി വിളിക്കുന്ന ജിനോയും കണ്ണനും പിന്നെ ഈയുള്ളവനും.  ഭുമി പിളര്‍ക്കും പോലെ ഒരു മിന്നലും കൂടെ ഇടിമുഴക്കവും കേട്ടു ഞാന്‍ ഉറക്കത്തില്‍ നിന്നും ഞെട്ടി ഉണര്‍ന്നു. എങ്ങും കുറ്റാകൂരിരുട്ട്. പാപ്പിടെ കൂര്‍ക്കംവലിയുടെ ശബ്ദം മാത്രം കേള്‍ക്കാം. ഞാന്‍ പാപ്പിയെ കുലുക്കി വിളിച്ചു .' ഡാ പാപ്പി എഴുനേല്‍ക്കു സമയം ഒരുമണി കഴിഞ്ഞു.' എവിടെ അളിയന്‍ എണിക്കുന്ന ലക്ഷണമില്ല.  ഞാന്‍ അവന്റെ നടുവ് നോക്കി ഒരു ചവിട്ടു കൊടുത്തു. "ധും "  ഏകദേശം തൊണ്ണൂറ്റിഅഞ്ച് കിലോ തൂക്കം വരുന്ന അവന്റെ മെലിഞ്ഞ ശരീരം കട്ടിലില്‍ നിന്ന് മറിഞ്ഞു നിലത്തേക്ക് വീണു. "ഏതവനാടാ എന്നെ തല്ലേണ്ടത്,  എസ്.എഫ് .ഐയില്‍ നട്ടെല്ലുള്ള ആരെങ്ങിലും ഉണ്ടെങ്കില്‍ തല്ലടാ എന്നെ"  എന്നലറിക്കൊണ്ട് പാപ്പി ചാടി എണീറ്റു. പോന്നെടാ  ഉവ്വേ നീ കട്ടിലെന്നു വീണതിനു എസ്.എഫ്.ഐക്കാര്  എന്ത് പിഴച്ചു. വിളറിയ മുഖത്തോടെ പാപ്പി എന്‍റെ കട്ടിലില്‍ വന്നിരുന്നു. അപ്പോഴേക്കും കണ്ണനും കട്ടിലില്‍ നിന്നും  പൊങ്ങി.
എടാ നോക്കണ്ടേ? ഞാന്‍ പാപ്പിയോട്  ചോദിച്ചു. ഇന്ന് വേണോടാ? ,ഞാന്‍ വരണോടാ? സത്യത്തില്‍ എനിക്ക് പേടിയുണ്ട്. ഞാന്‍ ഒരു ആവേശത്തിന് കേറി അടിച്ചതാ!   "എടാ  ഇതൊക്കെ വെറും അന്ധവിസ്വസങ്ങളാണ് .നമുക്ക് അത് തെളിയിക്കണം" ,കണ്ണന്‍ പറഞ്ഞു. ഞങ്ങടെ കൂട്ടത്തില്‍  ധൈര്യം കൂടുതല്‍ അവനാണ്.
നമ്മള്‍ തീരുമാനിച്ചതല്ലേ  ഇനി മാറ്റിയാല്‍ പേടിച്ചിട്ടാണ് എന്ന്   എല്ലാവരും പറയും. ഓക്കേ,  എങ്കില്‍ നമ്മള്‍ ഇന്ന് തന്നെ നോക്കുന്നു. ഇപ്പറഞ്ഞ സാധനം കുറച്ചു കുറവായിരുന്നെങ്ങിലും "പേടിത്തൊണ്ടന്‍" എന്ന വിളി കേള്‍ക്കാന്‍ തല്പര്യമില്ലതിരുന്നത് കൊണ്ട് ഞാനും ഒപ്പം കൂടുകയായിരുന്നു.
അങ്ങനെ മരിച്ചുപോയ ആത്മാക്കളുമായി സം‌വദിക്കാന്‍ വേണ്ടി  ഓജോ ബോര്‍ഡ്‌മെടുത്ത് ഞങ്ങള്‍ തയ്യാറായി. ഗേള്‍സ് ഹോസ്റ്റലില്‍ നിന്നാണ്  ഞങ്ങള്‍ ഓജോ ബോര്‍ഡ്‌നെകുറിച്ച് അറിഞ്ഞത്.
വരച്ചുണ്ടാക്കിയ വലിയൊരു  ബോര്‍ഡ്‌ ആണ് സാധനം.അതില്‍ A മുതല്‍ Z വരെയുള്ള ഇംഗ്ലീഷ് അക്ഷരങ്ങളും  ഒന്ന് മുതല്‍ ഒന്‍പതു  വരെയുള്ള നമ്പരുകളും പിന്നെ 'yes' എന്നും 'No' എന്നും 'Good Bye'  എന്നും  എഴുതിയിരിക്കും.  ഒരു കഷ്‌ണം മെഴുകുതിരി, ഒരു സ്റ്റീല്‍  ഗ്ലാസ്  പിന്നെ ഒരു  നാണയം എന്നിവയാണ് സാധനസാമഗ്രികള്‍. ബോര്‍ഡിനു നടുവില്‍  നാണയം വെയ്ക്കുക. അതിലൊരു മെഴുകുതിരി കത്തിച്ചു വെയ്ക്കുക. ഗ്ലാസ് കൊണ്ടതിനെ മൂടുക. ചുറ്റുമിരിക്കുന്നവര്‍ തങ്ങളുടെ ചൂണ്ടുവിരല്‍ 'തൊട്ടു ,തൊട്ടില്ല' എന്ന മട്ടില്‍   മൂടിയ ഗ്ലാസിനു മുകളില്‍ വെയ്ക്കുക. പിന്നെ പതിയെ   ഗുഡ് സ്പിരിറ്റ് പ്ലീസ് കം (good spirit please come)  ഗുഡ് സ്പിരിറ്റ് പ്ലീസ് കം” എന്നു പതിയെ പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരിക്കുക. ആത്മാവ് സ്കൂളിന്റെ പടികാണാത്ത  ആളാണെങ്കില്‍ കൂടി, ആത്മാവായാല്‍ മൂപ്പര്‍ക്കും ഇംഗ്ലീഷ് തന്നെ പഥ്യം! കുറച്ചു കഴിയുമ്പോള്‍ ആത്മാവിന്റെ സാന്നിദ്ധ്യം അനുഭവപ്പെടും. ഗ്ലാസ് ചലിച്ചു തുടങ്ങും, ചോദിക്കുന്ന ചോദ്യങ്ങള്‍ക്ക് കൃത്യമായ ഉത്തരങ്ങള്‍ ലഭിക്കും… എന്നൊക്കയാണ് വിശ്വാസം
എന്തായാലും കൌതുകമുള്ളൊരു കാര്യം തന്നെയല്ലേ...എന്തായിരിക്കും ഇതിന്റെ രഹസ്യം..??...ശരിക്കും ആത്മാക്കളാണോ ഇതിനു പുറകില്‍??
പാപ്പിയുടെ കൈയിലുള്ള മെഴുകുതിരിയുടെ അരണ്ട വെളിച്ചത്തില്‍  ഞങ്ങള്‍ മൂന്നാം നിലയിലെത്തി.
മൂന്നാം നിലയിലേക്ക് പകല്‍ പോലും ആരും പോകാറില്ല. പണ്ട് ഒരു നിരാശാകാമുകന്‍  ആത്മഹത്യ ചെയ്ത സ്ഥലമാണത്രേ.
പഴയ തടികളും പത്രങ്ങളും എന്ന് വേണ്ട സകലമാന അവശിഷ്ട്ടങ്ങളും അവിടെയാണ്
കൂട്ടി ഇട്ടിരിക്കുനനത്.  മാറാല പിടിച്ച മുറികള്‍  കടവാവലുകളുടെ സങ്കേതമാണ് .
അങ്ങനെ നേരത്തെ കണ്ടുവച്ചിരുന്ന ഒരു മുറിയിലേക്ക് ഞങ്ങള്‍ പ്രവേശിച്ചു.
സാധന സാമഗ്രികള്‍ നിരത്തി  വെച്ച് ഗ്ലാസ്സില്  വിരല്‍ മുട്ടിച്ച്  ആത്മാവിനെ വിളിക്കാന്‍ തുടങ്ങി.
"good spirit please come… good  spirit please come… good  spirit please come… " വിറയാര്‍ന്ന ശബ്ദത്തോടെ ഞങ്ങള്‍ ഉരുവിട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു. തെക്കേ വശത്തെ പാളിയില്ലാത്ത  ജനലില്‍ കൂടി തണുത്ത കാറ്റ് മുറിക്കുള്ളിലേക്ക് അരിച്ചിരങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഇടയ്ക്ക് കാറ്റ്  ശക്തമായി വീശി അടിക്കുന്നുണ്ട് . മുറ്റത്തു കെട്ടികിടക്കുന്ന മഴവെള്ളത്തിലേക്ക് ഇടയ്ക്ക് ഇട്ടിട്ടു വീഴുന്ന മഴത്തുള്ളികളുടെ ശബ്ദം മാത്രം കേള്‍ക്കാം . മഴ തോര്ന്നതിനാലാവാം   ചീവിടുകള്‍ തങ്ങളുടെ കോറസ് ഗാനം ഈണത്തില്‍  വീണ്ടും പാടിത്തുടങ്ങി.
പെട്ടന്ന് ഞങ്ങളെ ഭീതിയിലാഴ്ത്തിക്കൊണ്ട് വലിയൊരു ശബ്ദത്തോടെ ഇടിയും മിന്നലും. എല്ലാവര്‍ക്കും പരിഭ്രമമായി. പാപ്പിയുടെ  പല്ലുകള്‍ കിടുകിടാന്നു ഇടിക്കുന്നുണ്ട്  .
ഇടയ്ക്കൊക്കെ, ശബ്ദം കുറച്ച് “ഇതൊന്നു നിര്‍ത്തൂ” എന്ന് പാപ്പി  കരഞ്ഞു പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു  അര മണിക്കൂറോളം ഞങ്ങള്‍  സ്പിരിറ്റിനെ വിളിച്ചു. പെട്ടന്ന് ഒരു ശബ്ദം കേട്ടതുപോലെ!
ഒരു ചെറിയ  കാറ്റു  വീശി. ഗ്ലാസില്‍ തൊട്ടിരിക്കുന്ന വിരലിലുടെ ഒരു തരിപ്പ് ഞങ്ങടെ ശരീരത്തിലേക്ക് കേറുന്നതായി തോന്നി. ഗ്ലാസ് ഒന്നനങ്ങിയോ..? അതേ! ഗ്ലാസ് മെല്ലെ ചലിക്കുന്നു!! എല്ലാവരുടെയും മുഖത്ത് അത്ഭുതം! ഗ്ലാസ് മെല്ലെ നീങ്ങി ബോര്‍ഡിനു പുറത്തു വന്നു നിന്നു. ഞങ്ങളുടെ മുട്ടും പല്ലും എന്ന് വേണ്ട സകലമാന സാധനങ്ങളും കൂട്ടി  ഇടിക്കാന്‍ തുടങ്ങി.
“who are you?” കണ്ണന്‍ ഒരു തരത്തില്‍ ചോദിച്ചു.  ഗ്ലാസ്‌ അതാ വീണ്ടും അനങ്ങുന്നു!  B ,E , E ,N ,A  ഗ്ലാസ്‌ ഓരോ  അക്ഷരത്തിലൂടെയും പതിയെ നീങ്ങി  BEENA ! വന്നതൊരു പെണ്ണാണ്‌. പേടിച്ച് വിളറി വെളുത്ത് ഞങ്ങള്‍ മൂന്നുപേരും ഇനിയെന്തു ചോദിക്കണം എന്ന ആലോചനയുമായി ഇരുന്നു. എങ്ങനാ മരിച്ചത്? വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തോടെ ഞാന്‍ ചോദിച്ചു. ആത്മഹത്യ ആയിരുന്നു.  പെട്ടന്ന് ഒരു  കാറ്റു വീശി.
പാപ്പി  ഇരുന്ന് വിറക്കുന്നുണ്ട്. അവന്‍  ഇരുന്ന സ്ഥലത്ത് നിന്ന് ഒരു നിര്ചാലോഴുകി വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "അവന്‍ സാധിച്ചുന്ന തോന്നുന്നേ", കണ്ണന്‍ പറഞ്ഞു. പിന്നീട് ഞങ്ങളുടെ പേരും വയസുമെല്ലാം കൃത്യമായി ചോദിച്ചറിഞ്ഞു.  'മരണം' എപ്പോഴാണ് എന്ന് ചോദിക്കാന്‍ ആഗ്രഹിച്ചെങ്കിലും പാപ്പിയുടെ മുഖം കണ്ടപ്പോള്‍ അത് വേണ്ടെന്നുവെച്ചു.
കുറച്ചു ദിവസങ്ങളിലെ എന്റെ ഉറക്കം പിന്നെ ഓജോബോര്‍ഡ് കവര്‍‌ന്നെടുത്തു. എന്ത് ഉത്തരം നല്‍കി എനിക്കെന്റെ മനസിനെ തൃപ്തിപ്പെടുത്താന്‍ കഴിയും?  തൃപ്തികരമായ ഒരു ഉത്തരം എനിക്കിതുവരെ കിട്ടിയില്ല.  നിഗൂഡമായ എന്തോ ഒരു സത്യം ഇതിനു പിന്നിലുണ്ടാവുമോ?
Posted by രാത്രിമുല്ല at 12:03 AM 3 comments:
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
Newer Posts Older Posts Home
Subscribe to: Posts (Atom)
ഒരു പാവം നാട്ടിന്പുറത്തുകാരന്‍. ഓര്‍മകളെ താലോലിച്ചു കൊണ്ട് ജീവിതം നയിക്കാന്‍ ആഹ്രഹിക്കുന്നു. ഓര്‍മകളില്‍ സ്വപ്നസുന്ദരമായ ബാല്യമുണ്ട്. കുന്നുകളും.. മേടുകളും.... ഒരു വിരല്‍ തുമ്പിന്റെ കുളിര്‍മ്മയില്‍‍ തെന്നി നീങ്ങിയ വയലോരങ്ങളും ഇതൊരു ശ്രമമാണ്. ഓര്‍മകളെ തിരിച്ചുകൊണ്ടുവരുവാനുള്ള ഒരു ശ്രമം. പൊയ്പോയതും.... തിരിച്ചു കിട്ടാത്തതും...ഒരു കളിപ്പന്തിനായ്..... ഒരു വളപ്പൊട്ടിനായ്... ഒരു മയില്‍പ്പീലി തുണ്ടിനായ്.... വീണ്ടും.... കൊതിക്കുന്ന മനസുമായി............................
View my complete profile
Travel template. Powered by Blogger.