en en en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en en ml ml ml ml ml ml en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en en ml ml ml ml ml ml ml ml ml en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en en ml ml ml ml ml ml ml ml en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml fr en en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en en en en es ml en en de da en da cs en en cs da en en en fr cs da da en en en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml cs en en en de da da en da cs cs en en cs cs da da cs en en cs en cs da en en en cs cs da en cs da en da en en en en en en en
അമ്മേ കൂടെ പഠിക്കുന്ന മധുമതി അവളുടെ യുണിഫോം എന്നും അയണ്‍ ചെയ്തെ ഇടാറുള്ളൂ എന്റെതു ചുക്കി ചുളിഞ്ഞിരിക്കും....
സാരമില്ല മോളെ, നിന്റെ മുഖത്തും  മനസ്സിലും  ചുളിവുകൾ ഇല്ലല്ലോ, അത്  നീ എന്നും സൂക്ഷിക്കുക  എങ്കിൽ അണിയുന്ന വസ്ത്രത്തിന്റെ ചുളിവുകൾ ആരും ശ്രദ്ധിക്കില്ല...
ശെരിയമ്മേ, അമ്മെ പിന്നെ ഞങ്ങളുടെ ടീച്ചർ എപ്പോഴും വിഷമത്തിലാ, വീടിന്റെ പണി ഒന്നുമായില്ല, കുറച്ചു കൂടി ലോണ്‍ എടുക്കണം, മനസിന്‌ ഇഷ്ടപെട്ട പെയിന്റ് കിട്ടുന്നില്ല, മാർബിൾ കല്ലുകൾക്ക് വില കൂടി പോയി, രെണ്ടാമത്തെ നിലയിൽ ഇനിയും പണികൾ ബാക്കി ഉണ്ട് എന്നൊക്കെ അങ്ങിനെ എന്നും മറ്റു ടീച്ചർമാരോട് വിഷമം പറയുന്നത് കേൾക്കാം...
നമ്മൾ ഭാഗ്യമുള്ളവരാണ്  മോളെ, മഴയത്തും വെയിലത്തും   നമുക്ക് ഇതിനു ഉള്ളിലിരിക്കാൻ  പറ്റാറുണ്ട്, ആവശ്യമില്ലാത്ത കടം വാങ്ങലിന്റെ  വ്യാകുലതകൾ എനിക്കോ നിനക്കോ ഇല്ല,  ചുമരിനു പെയിന്റ് ഇല്ലെങ്കിലും നമ്മുടെ സ്നേഹത്തിനു മനം മയക്കുന്ന വർണമുണ്ട്, അത് കൊണ്ട് തന്നെ മാർബിൾ ഇല്ലെങ്കിലും നമ്മൾ കാലു വയ്ക്കുന്ന സ്ഥലത്തെല്ലാം വഴുതി വീഴാതെ നമ്മുടെ  സ്വപ്‌നങ്ങൾ നമ്മളെ കാക്കുന്നതും...
എല്ലാം ശെരി തന്നെ അമ്മെ, പക്ഷെ ഈ തെരുവോരത്ത് അന്തിയുറങ്ങുമ്പോൾ ഏതെങ്കിലും ഒരു തെരുവ് പട്ടി എന്നെ കടിച്ചാൽ?
അവിടെയും നീ ഭാഗ്യവതി തന്നെ മോളെ...ഇവിടെ വരുന്ന തെരുവ് പട്ടികളെ അവയുടെ മുഖം നോക്കി കടിക്കുമോ ഇല്ലയോ, എപ്പോൾ കടിക്കും എന്നൊക്കെ  തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയും, ഒരു ധാരണയും മനസ്സിൽ ഉണ്ടാവും, ഒരുപക്ഷേ ,  കടിക്കാൻ വന്നാലും തുറന്നു കിടക്കുന്ന ഈ വഴികളിലൂടെ നമുക്ക് ഓടി രക്ഷപെടാൻ കഴിയും...പക്ഷേ അവരുടെ ഇടയിൽ പലപ്പോഴും ചിരിയുടെ മുഖം മൂടി അണിഞ്ഞു നില്ക്കുന്ന തെരുവ് പട്ടികളെ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞെന്നു വരില്ല , തരം കിട്ടിയാൽ അടച്ചിട്ട മുറികൾക്ക് ഉള്ളിൽ അവ പെണ്‍കുട്ടികളെ കടിച്ചു കുതറും.....
എല്ലാം, ശെരി തന്നെ എന്നാലും പണം വേണ്ടെയമ്മേ ജീവിക്കാൻ?
ആവശ്യത്തിനു വേണം മോളെ..പക്ഷേ നമ്മുടെ ആഗ്രഹങ്ങളും ചിലവുകളും ഈ മേൽക്കൂരയുടെ അപ്പുറത്തേക്ക് പോകുന്നില്ല, നമ്മുടെ വിശപ്പിന്റെ വേലിക്ക് അപ്പുറത്തേക്ക് നമ്മൾ എത്തി നോക്കാറുമില്ല അത്  കൊണ്ട് നമ്മുടെ കണ്ണും മനസും സുഖമായി ഉറങ്ങുന്നു.., അവർക്ക് അത് വീടും വയറും കടന്നു പിന്നെയും പോകുന്നത് കൊണ്ട് എല്ലാമുണ്ടായിട്ടും കണ്ണുകൾ പോലും ഉറക്കം അഭിനയിക്കുന്നു...
ഉം...നമുക്ക് ഇത് മതി അമ്മെ...ഇങ്ങിനെ മതി...
നഗരത്തിലെ ആശുപത്രിയിൽ  അച്ഛനെ കാണിക്കാൻ എത്തുന്ന ഹീറോയിന്റെ മൊബൈലിൽ ചാർജ് തീർന്നു പോയി..അവൾക്ക് ഒരുപാട് പേരെ വിളിച്ചു കാര്യങ്ങൾ പറയേണ്ടതാണ്..അവൾ അങ്ങിനെ വിഷമിച്ചു നിൽക്കുമ്പോഴാണ് ഹീറോയുടെ എൻട്രി..പിന്നെ ഹീറോ അവളെ സഹായിക്കുന്നതാണ് കഥ...
എടൊ പടം ആവുമ്പോൾ ഒരു സെന്റിമെന്റ് സീൻ വേണം പ്രേക്ഷകരെ കരയിക്കാൻ, കുറച്ചു കോമഡി വേണം, പിന്നെ നല്ല വില്ലൻ, ഫൈറ്റ് ഒക്കെ വേണം. ഒരു ത്രില്ലിംഗ് വേണം...
അതൊക്കെ ഉണ്ട് സാർ.. സെന്റിമെന്റ് സീൻ ഇതാണ്, അതായതു ഹീറോയിന്റെ അച്ഛൻ ഹോസ്പിറ്റലിൽ കിടക്കുവല്ലേ അയാൾക്ക് വയറ്റിന് സുഖമില്ല..പക്ഷേ ഹീറോയിന് ഒറ്റയ്ക്ക് അയാളെ ടോയിലറ്റിൽ കൊണ്ട് പോകാൻ കഴിയില്ല, ഹീറോ കൂടെ വേണം... ഹീറോ ആണെങ്കിലോ ആ സമയത്ത് പുറത്തു എന്തോ ആവശ്യത്തിനു പോയതാണ്..വിളിക്കണം ഫോണിൽ ചാർജ് ഇല്ല... ഓരോരുത്തരോടും ഫോണ്‍ ഒന്ന് തരുമോ ഒരു കാൾ ചെയ്തോട്ടെ എന്ന് കരഞ്ഞു വിളിച്ചു ഇവൾ  നടക്കുന്നു ഭയങ്കര സെന്റി ആയിട്ട്, ഒരുത്തനും ഫോണ്‍ കൊടുക്കുന്നില്ല ഇടയ്ക്ക് അടുത്തുള്ള കോയിൻ ബോക്സ്‌ ഫോണ്‍  നോക്കി ഓടുന്നു പക്ഷേ ആ കടയും അന്ന് ഹർത്താൽ കാരണം പൂട്ടി..,  ഒരുത്തൻ ഫോണ്‍ കൊടുത്തു പക്ഷെ അതിൽ ബാലൻസ് ഇല്ല... ഈ സീൻ വരുമ്പോൾ അവളുടെ കരയുന്ന മുഖം അവളുടെ അച്ചനായിട്ടു അഭിനയിക്കുന്ന ആള് ടോയിലട്ടിൽ പോകാൻ പറ്റാതെ മുഖത്ത് വരുന്ന ആ ഭാവമാറ്റങ്ങൾ അതൊക്കെ സെന്റിമെന്റ്സ് തകർക്കും ....
പിന്നെ കോമഡിക്ക് ഇഷ്ടം പോലെ സ്കോപ് ഉണ്ട്..നമ്മുടെ ഹീറോ ഒരു ഭയങ്കര തമാശക്കാരനാണ്, അവിടത്തെ സകല നേഴ്സ്മാരോടും ഡബിൾ മീനിങ്ങ് പറയുമ്പോൾ എല്ലാർക്കും ചിരി വരും, ഇടയ്ക്ക് ഫോണ്‍ ചാർജ് ചെയ്യിക്കാൻ ഒരു നേഴ്സിന്റെ മുറിയിൽ കേറിയിട്ടു ഇരുട്ടത്ത്‌ അറിയാതെ അവളുടെ മൂക്കിൽ ചാർജർ കുത്തുന്ന സീൻ ഒക്കെ ഉണ്ട്......
പിന്നെ വില്ലനും  കാണികളെ ത്രിൽ അടിപ്പിക്കുന്ന ക്ലൈമാക്സ്‌, അതായതു നായിക ഫോണ്‍ ചാർജ് ഇല്ലാത്തതു കൊണ്ട് ഇടയ്ക്കൊക്കെ പുറത്തുള്ള കടയിൽ പോയി കോയിൻ ഇട്ടു ഫോണ്‍ വിളിക്കും..ആ കടക്കാരനാണ് വില്ലൻ. ഇവള് ചാർജ് കേറ്റിയാൽ പിന്നെ അവന്റെ കോയിൻ ഫോണിൽ വിളിക്കാൻ പോവില്ലല്ലോ..അതുകൊണ്ട്  ഇവള് ഫോണ്‍ ചാർജ് ഇടാൻ നോക്കുമ്പോൾ എല്ലാം ആശുപത്രിയിലെ ഒരു അറ്റണ്ടർക്ക് കുറച്ചു പൈസ കൊടുത്തു മെയിൻ അങ്ങ് ഓഫ്‌ ചെയ്യിക്കും..കറന്റ്‌ പോകും..
ക്ലൈമാക്സ്‌ വരുമ്പോൾ നായകനു മനസിലാവും ഇവൻ കാരണമാണ് കറന്റ് പോകുന്നതെന്ന്.. പിന്നെ കുറെ നേരം മെയിൻ സ്വിച്ച് ഇരിക്കുന്ന റൂമിൽ ഫൈറ്റ് ആണ്..ഇവിടെ റൂമിൽ  നായിക ഫോണ്‍ ചാർജിൽ കുത്തി വച്ചിരിക്കും ഇവൻ മെയിൻ ഓഫ്‌ ചെയ്യും  ഹീറോ കണ്ടു പിടിക്കും ഇവിടെ ചാർജിംഗ് 1 % എന്ന് കാണിക്കുമ്പോൾ അവൻ ഓഫ്‌ ചെയ്യും ഹീറോ ഫൈറ്റ് ചെയ്തു ഓണ്‍ ചെയ്യും അവൻ പിന്നേം ഓഫ്‌ ചെയ്യും..കാണികൾ ത്രിൽ അടിച്ചിരിക്കും ഫോണ്‍ ചാർജ് ആവുമോ ഇല്ലയോ എന്ന് ആകെ സസ്പെൻസ് .. അവസാനം നായകൻ വില്ലനെ തോല്പ്പിക്കും അപ്പോഴേക്കും അത്യാവശ്യം വിളിക്കാനുള്ള ചാർജ് ഫോണിൽ ആവും അവര് ഡിസ്ചാർജ് ആയി പോകുമ്പോൾ എൻഡ് എന്ന് എഴുതിക്കാണിക്കും...
കൂടെ മൊബൈൽ വന്നതിനു ശേഷം നിലച്ചു പോയ എസ്.ടി.ഡി.ബൂത്ത്‌ തൊഴിലാളികൾക്കും, കോയിൻ ഫോണ്‍ തൊഴിലാളികൾക്കും സമർപ്പണം..
ചേട്ടാ, ദേ നോക്ക് ഇന്നും പീഡന വാർത്ത. എന്റെ ദൈവമേ പണ്ടൊക്കെ സിനിമയിൽ മാത്രമേ കെ.പി.ഉമ്മറും, ബാലൻ.കെ.നായരുമൊക്കെ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ ഇപ്പോൾ എവിടെ തിരിഞ്ഞാലും ഇവരാ....
പത്രം വായിച്ചു അവളിങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ സമയം പോക്കിന് ഒരു തിരി കൊളുത്താമെന്നു കരുതി...
അത് പിന്നെ അങ്ങിനെ അല്ലെ വരൂ, പണ്ടൊക്കെ സിനിമയിൽ മാത്രം ആയിരുന്നു പെണ്ണുങ്ങൾ ഇറുകിയ പാന്റും, തുടയ്ക്കു മേലെ ഉള്ള പാവടയുമൊക്കെ ഇട്ടു കാണിക്കുമായിരുന്നുള്ളൂ ഇന്ന് റോഡ്‌ മൊത്തം അതല്ലേ, അതാ ഈ മുക്കിനു മുക്കിനു കെ.പി.ഉമ്മറും, ബാലൻ.കെ.നായരുമൊക്കെ ജനിക്കുന്നത്...
തീ ശെരിക്കും അങ്ങ് പിടിച്ചു..അവളിലെ ഫെമിനിസ്റ്റ് എലി അങ്ങ് പുറത്ത് ചാടി...
ങേ, അപ്പോൾ സ്ത്രീയെ ആ കോലത്തിൽ കണ്ടാൽ പൊട്ടിപുറപ്പെടുന്നതാണോ പുരുഷ വികാരം, സ്ത്രീകൾക്ക് അവർക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള വസ്ത്രം ധരിക്കാൻ സ്വാതന്ത്ര്യം ഇല്ലേ..അങ്ങിനെ വസ്ത്രം ധരിച്ച ഒരു പെണ്ണിനെ കണ്ടാൽ നിങ്ങൾക്ക് വികാരം ഉണ്ടാവുമോ പറഞ്ഞേ...
ദൈവമേ ഒരു ഓലപ്പടക്കം ഒരു രസത്തിനു കൊളുത്തി ഇട്ടതാ അവൾ അവസാന ചോദ്യത്തിൽ ഒരു മാലപ്പടക്കം ഇങ്ങോട്ട് കൊളുത്തി ഇട്ടു നിക്കുവാ ഇനി എന്ത് ചെയ്യും...
അത് പിന്നെ കാലഘട്ടത്തിന്റെ ഒരു മാറ്റം അല്ലേടി..പണ്ടൊക്കെ ഈ ബലാത്സംഗം എന്ന് വളരെ വിരളമായെ കേൾക്കാറുള്ളൂ, ഏതെങ്കിലും ഒരു ദുർബല നിമിഷത്തിലെ വികാര വിക്ഷോഭത്തിൽ പറ്റി പോകുന്ന ഒരു അബദ്ധം, ഇന്നിപ്പോൾ അങ്ങിനെ ആണോ രാവിലെ തിരക്കുള്ള ബസ്‌ ഏതാണ്, ഏതിൽ കേറിയാൽ നല്ല പോലെ മുട്ടാൻ പറ്റും, ചാറ്റിനു ഏതു പെണ്ണിനെ കിട്ടും അങ്ങിനെ നൂറു കൂട്ടം ചിന്തകളും, ആസൂത്രണം ചെയ്ത പദ്ധതികളുമൊക്കെ ആയിട്ടാണ് പലരും ഉണരുന്നത്...
ഒരുമാതിരി തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ തോറ്റ പാർട്ടിയുടെ, പരാജയ അവലോകനം പോലെ വലിച്ചു നീട്ടാതെ ഞാൻ ചോദിച്ചതിനു മറുപടി പറ, ഒരു പുരുഷൻ എന്ന നിലയിൽ ഇത്തരം വസ്ത്രധാരണങ്ങൾ കണ്ടാൽ നിങ്ങൾക്ക് വല്ലതും തോന്നുമോ...
ശെടാ, അല്ലേലും പണ്ടേ ഭർത്താക്കന്മാരൊക്കെ ഇങ്ങിനെയാ, ഇപ്പൊ വെടിവച്ചു ഇടമെന്നു പറഞ്ഞു തോക്കുമെടുത്ത് ഭാര്യയുടെ നേരെ അങ്ങ് ചെല്ലും എന്നിട്ട് അവിടെ നിന്ന് വരുന്ന മിസ്സൈലിനു മുന്നിൽ നിന്നും രക്ഷപ്പെടാൻ വഴി ഉണ്ടോന്നു ആലോചിക്കും..ഇനി ഇപ്പോൾ എന്ത് ചെയ്യും...
ഞാൻ ഇപ്പോഴാ ഒരു കാര്യം ഓർത്തെ എടീ ആ ചന്ദന മഴ സീരിയലിലെ  കഥ എന്തായി നീ ഇപ്പോഴും കാണാറുണ്ടോ....
മുഖം മാറുന്നുണ്ട് സംഗതി ഏറ്റു എന്ന് തോന്നുന്നു..അവള് കഥ പറയാൻ തുടങ്ങി..
ഹോ, കുറച്ചു നേരം സഹിച്ചാലും വേണ്ടില്ല..രക്ഷപെട്ടല്ലോ...
പ്രവാസികൾക്ക് ഏറ്റവും വലിയ കുരിശാവുന്ന ഒരു ബന്ധം ഏതാണ് എന്ന് ചോദിച്ചാൽ ഭൂരിപക്ഷം പേരും പറയുന്ന ഒരു ബന്ധം "അളിയൻ" എന്നാവും..എല്ലാ അളിയന്മാരും കുരിശല്ല, എന്നാൽ പല അളിയന്മാരും കുരിശാണ് എന്നത് വാസ്തവം. നമ്മുടെയൊക്കെ കർമഫലം അനുസരിച്ചാണ് ദൈവം നമുക്ക് അളിയന്മാരെ തരുന്നത്..സത്കർമം ആണെങ്കിൽ നല്ല അളിയൻ ആയിരിക്കും..അല്ലെങ്കിൽ ജീവിതം പോക്കാ..അളിയന്മാർ രെണ്ട്‌ വിധത്തിൽ ഉണ്ട് ഒന്ന് പെങ്ങളെ കെട്ടിച്ചു കൊടുത്തു നമ്മൾ സ്വയം കേറി നില്ക്കുന്ന കുരിശു..മറ്റൊന്ന് പെണ്ണ് കെട്ടുമ്പോൾ തലയിൽ ആവുന്ന കുരിശു..
ഇവരിൽ ആരെങ്കിലും ഒരാൾ ഗൾഫിൽ കൂടെ ഉണ്ടെങ്കിൽ നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ലെവൽ വേറെ ആയിരിക്കും..എലിയെ പേടിച്ചു ഇല്ലം ചുടുന്നവർ ഉണ്ടോ ഇല്ലയോ അറിയില്ല, പക്ഷെ അളിയനെ പേടിച്ചു ഗൾഫ്‌ വിട്ടവർ ഉണ്ട് എന്നത് കണ്ടിട്ടുണ്ട്...വേറെ ഏതേലും മരുഭൂമിയിൽ ഒട്ടകം മേച്ചാലും ഇങ്ങേർ ഉള്ളിടത്ത് എനിക്ക് പണി വേണ്ട എന്ന് ജോലി ത്യാഗം ചെയ്ത അളിയന്മാർ ധാരാളമുണ്ട്...
അളിയന്മാരുടെ വിശേഷങ്ങൾ എഴുതിയാൽ തീരില്ല..നല്ലളിയന്മാരെ നമിച്ചു കൊണ്ട് തന്നെ എന്നാൽ ഭാര്യയുടെ ആങ്ങള എന്ന ഒറ്റ ബന്ധം കൊണ്ട് അവരുടെ ജീവിതത്തിൽ കേറി മേഞ്ഞു നടക്കുന്ന അളിയന്മാരോട് ഒരു ഒർമിപ്പിക്കൽ  വീട്ടിലെ പെണ്ണ് ഒരുത്തി കൂടെ ഉള്ളത് കൊണ്ടാ ലവന്മാരു ക്ഷമിക്കുന്നതു അതെങ്ങാനും തകർന്നു ഒരു ദിവസം അവന്മാര് പൊട്ടി തെറിക്കും..അത് കൊണ്ട് കൂടുതൽ ഇട്ടു മുറുക്കരുത് ഉള്ള മര്യാദ പോകും..ഒരു മയത്തിൽ പോകൂ.
Posted by Sajeed Noohkhan at 22:07 No comments:
മുലഞെട്ട് തേടി നടക്കുകയാണ് അവൾ
ആളൊഴിഞ്ഞ പൊതു സ്ഥലത്ത് പുറത്തെടുത്തതാണ്
അതിനു ശേഷമാണ് അത് കാണാതായത്
ചിലരത്  ഫേസ് ബുക്കിൽ കണ്ടെന്നു
ചിലരത് വാട്സ്  അപ്പിൽ കണ്ടെന്നു
മുലഞ്ഞെട്ടു കളഞ്ഞതിന് കെട്ടിയോനും നാട്ടുകാരും
ഞെട്ടില്ലാത്ത മുലകൊണ്ട് ജീവിക്കുന്നത് എങ്ങിനെ
മുല താങ്ങും ഉടലിനു അവൾ ഉയിർ മോചനം നല്കി .....
അപ്പോഴും കൊതി കാമ വെള്ളത്തിൽ
അവളുടെ മുല ഞെട്ട് ഒഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു
ഫേസ് ബുക്കിൽ, വാട്സ് അപ്പിൽ യൂടൂബിൽ!!!!!
Posted by Sajeed Noohkhan at 07:56 4 comments:
Saturday, 16 May 2015
മൂന്നു പേർക്ക് തട്ടലും മുട്ടലും ഇല്ലാതെ താമസിക്കാൻ പറ്റുന്ന ഒരു റൂം കിട്ടിയപ്പോൾ സന്തോഷമായി..വാടക കുറച്ചു കൂടുതൽ ആണെങ്കിലും രെണ്ട്‌ പേരെക്കൂടി കിട്ടിയാൽ സംഗതി ഓക്കെ ആവും...അങ്ങിനെ ഒരുത്തൻ റൂം അന്വേഷിച്ചു വന്നു..ആളൊരു പാവം, വളരെ ശാന്തമായി സംസാരിക്കുന്നു. അവസാനം മനസ്സിൽ ഉറപ്പിച്ചു ഇവൻ മതി. മിണ്ടിയും പറഞ്ഞും ഇരിക്കാനും ഒരു കൂട്ടായല്ലോ...അങ്ങിനെ അന്ന് ഉച്ചക്ക്  തന്നെ പെട്ടിയും കിടക്കയുമായി അവൻ എത്തി..ഇനി മുതൽ ഇവനാണ് എന്റെ സഹ മുറിയൻ..
രാത്രി ലോറി കയറ്റം കയറുകയാണ്, ഒരു മൂളലോടെ, അതിനു പിന്നിൽ വല്ലാത്ത ഭാരം ഉണ്ടെന്നു തോന്നി, ഏതോ വയലിന്റെ കരയിലൂടെയാണ് ഇടയ്ക്ക് തവളകൾ കരയുന്ന ശബ്ദം... ഒരു കുഴിയിൽ വീണതും ശബ്ദത്തിന് അല്പ്പം മാറ്റം വന്നു പിന്നെ നിരപ്പുള്ള റോഡിൽ ആയി, ഇടയ്ക്ക് ഒരു ബൈക്ക് ചീറി പാഞ്ഞു പോകുന്ന ഒച്ചയും, ഒരു കാറിന്റെ ഹോണ്‍ അടി ശബ്ദവും, ബ്രേക്ക്‌ ഇടലും, ബ്രേക്ക്‌ ഇടൽ ശബ്ദം അസഹ്യമായിരുന്നു ഞാൻ ഞെട്ടി ഉണർന്നു. സഹ മുറിയന്റെ കൂർക്കം വലിയുടെ വ്യതിയാനങ്ങൾ ആണ് ഇത്രയും നേരം സൌണ്ട് സർവീസ് നടത്തിയത്...ഉറക്കവും പോയി..രാവിലെ ആവട്ടെ അവനോടു പറയണം...
രാവിലെ ഡ്യൂട്ടിക്ക് പോകുന്നേനു മുന്നേ ഒരു കുബ്ബൂസ് ചുരുട്ടി വായിലാക്കാമെന്നു കരുതി ജാം ഒക്കെ പുരട്ടി ചുരുട്ടി ചുണ്ടോടു അടുപ്പിച്ചപ്പോഴാണ്, ആ വെടി ശബ്ദം..ങേ ഏതെങ്കിലും മന്ത്രി മരിച്ചോ ആചാര വെടിയൊക്കെ കേൾക്കുന്നു, അതിനു ടി.വി ഓണ്‍ അല്ലല്ലോ അപ്പോഴാണ് ശ്രദ്ധിച്ചത് സഹമുറിയൻ ബാത്‌റൂമിൽ ആണ്, ശെടാ, ഇവന്റെ എല്ലാ എയർ ഹോളിലും സ്പീക്കർ വച്ചിട്ടുണ്ടോ...ഒരു അങ്കം ജയിച്ച പ്രതീതിയോടെ പുറത്തു വന്നവനോട്‌ ആകെ കലി തുള്ളി മേമ്പൊടിക്ക് ഒരല്പം പി.സി. ജോർജ് വചനങ്ങൾ  ചേർത്ത് കാര്യം അങ്ങ് അവതരിപ്പിച്ചു..അവൻ ആകെ പറഞ്ഞത് ഒരു കാര്യം എന്റെ ഭായ് ഇതിന്റെ ഒന്നും വോളിയം കണ്ട്രോൾ എന്റെ കയ്യിൽ ഇല്ല..  അതൊക്കെ അതാതിന്റെ സമയത്തിനു വരുന്നതാണ്...
ഒന്നും പറയാൻ ഇല്ല. പിന്നെ അവന്റെ രാജ്യം തന്നെ..ഇടയ്ക്ക് വാള് വയ്ക്കലിനും വെള്ളമടിക്കും ഇടയ്ക്കുള്ള ശബ്ദം കേൾക്കാറുണ്ട് അത് മൂക്ക് ചീറ്റുന്നതോ തുപ്പുന്നതോ ആയിരിക്കും...അവനു അവന്റെ ഷർട്ട്‌ തേക്കാൻ വെള്ളം തളിക്കേണ്ട കാര്യം ഇല്ല ഷർട്ട്‌ വിരിച്ചിട്ടു ഒന്ന് തുമ്മിയാൽ മതി സംഭവം ക്ലിയർ..അയണ്‍ ബോക്സ്‌ പോലും അതിൽ കഴുകി എടുക്കാം...
ഞാൻ താടിക്ക് കയ്യും കൊടുത്തു ഇരിപ്പ് തുടങ്ങി..പകുതി മുക്കാൽ സമയവും റൂമിന് പുറത്ത് ചിലവഴിച്ചു..എന്നാലും ഒരു മൂന്നാമനെ കൂടെ കണ്ടെത്തുന്ന പണി തുടർന്നു.അവനും കൂടെ വന്നാൽ അല്ലെ ബഡ്ജറ്റ് ഓട്ട വീഴാതെ പോകൂ... അങ്ങിനെ ഒരു ദിവസം ഒരു മൂന്നാമനെ കിട്ടി.. വന്നു റൂം ഒക്കെ കണ്ടു അവനു ഇഷ്ടപ്പെട്ടു.കറങ്ങി തിരിഞ്ഞു വന്നവൻ സൌണ്ട് എഞ്ചിനീയറുടെ ബെഡ് എത്തിയപ്പോൾ ഒന്ന് നിന്നു. പോലീസ് നായയെപ്പോലെ മണം പിടിച്ചു. കുറച്ചു നേരം താടിക്ക് കൈ കൊടുത്തു ആലോചിച്ചു. പിന്നെ കുറച്ചു കാര്യങ്ങൾ ചോദിച്ചു..എന്നിട്ട് ആളിന്റെ ഫോട്ടോ വല്ലതും ഉണ്ടോയെന്നു ചോദിച്ചു..അപ്പോഴേക്കും മേശപ്പുറത്തു ഉണ്ടായിരുന്ന അവന്റെ ഐ.ഡി.കോപ്പി അവന്റെ കണ്ണിൽ പെട്ടു.അതെടുത്തു നോക്കിയതും അവൻ പ്രേതത്തെ കണ്ടത് പോലെ പറഞ്ഞു പോന്നു ഭായ് എനിക്ക് ഈ റൂം വേണ്ട എന്നെ വിട്ടേക്ക്... ഇവൻ കാരണം ഞാൻ ഒരു അഞ്ചു റൂമെങ്കിലും മാറിയിട്ടുണ്ട്..ഇനിയും വയ്യ എന്നെ വിട്ടേക്ക്..പറഞ്ഞതും അവൻ അങ്ങ് പോയി...
കാര്യത്തിന്റെ ഗൌരവം എനിക്ക് ഏതാണ്ട് മനസിലായി..അന്ന് തന്നെ ഞാൻ കുറച്ചു സാധനങ്ങൾ വാങ്ങി..പഞ്ഞി, ഹെൽമെറ്റ്‌ ഉൾപ്പെടെ എല്ലാം...ഞാൻ ഇതൊക്കെ വച്ച് നടക്കുമ്പോൾ സഹമുറിയൻ മലർന്നു കിടന്നു ഉറങ്ങുന്നുണ്ടാവും....
പ്രവാസ ജീവിതം സുഖകരമാവാൻ, നല്ല ഭാര്യയും, നല്ല സ്പോണ്‍സർ കൂട്ടത്തിൽ നല്ല സഹമുരിയന്മാരും വേണം..ഇതെല്ലാം കൂടെ ഒന്നിച്ചു കിട്ടിയാൽ അവൻ ഭാഗ്യവാൻ..അല്ലാത്തവൻ ഇവരിൽ ആരെ എങ്കിലും ഓർത്തു പലപ്പോഴും ഉറക്കം നഷ്ടപ്പെടുത്തും..
Posted by Sajeed Noohkhan at 23:11 No comments:
തൂവൽ കൊഴിഞ്ഞ പക്ഷി കുഞ്ഞുങ്ങൾ ..
തൂവൽ കൊഴിഞ്ഞ പക്ഷി കുഞ്ഞുങ്ങൾ ..
ചിണുങ്ങി ചിണുങ്ങിയുള്ള മഴയാണ് കാറിന്റെ വൈബർ മഴ തുള്ളികളെ ഓടിച്ചു കളിക്കുന്നു. സമയം എത്രയായിക്കാണും. ഓ, സമയം, കാത്തിരിക്കാൻ ആരുമില്ലാത്തവന് ജീവിതത്തിൽ സമയത്തിനു എന്ത് പ്രസക്തി. മഴയെ ശുണ്ടി പിടിപ്പിച്ചു ചിണുങ്ങാൻ വിട്ടു കാർമേഘങ്ങൾ നോക്കി ഇരിക്കുന്നത് കൊണ്ടാവും ഇരുട്ടിനു കട്ടിയുണ്ട്. എന്നാലും പത്തു മണി കടന്നിട്ടുണ്ടാവില്ല...കാറിന്റെ ഹെഡ് ലൈറ്റുകൾ ഇരുളിന്റെ തുണി മാറ്റി  റോഡിനെ  നഗ്നമാക്കുന്നു...മഴ കാരണമാവണം  വിജനമാണ് എല്ലായിടവും....മികച്ച സാമൂഹിക പ്രതിബദ്ധനായ   എഴുത്തുകാരന് കിട്ടിയ  അവാർഡ്‌ ശിലകം തൊട്ടടുത്ത്‌ കുലുങ്ങി കുലുങ്ങി കിടപ്പുണ്ട്... പെട്ടെന്ന് മുന്നിലേക്ക്‌ എന്തോ ഓടി കയറിയത് പോലെ, വെപ്രാളത്തിൽ ബ്രേക്ക്‌ ചവിട്ടി..ടയറിന്റെ തേഞ്ഞു പോയ ഒരു തേങ്ങലോടെ വാശി പിടിച്ചു വണ്ടി നിന്നു എന്താണ് സംഭവിച്ചത് എന്നറിയില്ല..പക്ഷെ മുന്നിൽ എന്തോ വീണിട്ടുണ്ട്..ഇറങ്ങണോ..വേണം..ഇറങ്ങി നോക്കണം...
ഒരു പെണ്‍കുട്ടി, വസ്ത്രവും, വരണ്ട മുടിയിഴകളും അവളുടെ ഇല്ലായ്മയുടെ ചിത്രം വരച്ചിട്ടു മനസ്സിൽ..മുറിവുകൾ ഒന്നുമില്ല, പക്ഷേ ബോധമില്ല..മൂക്കിനു താഴേ കൈ വച്ച് നോക്കി ശ്വാസമുണ്ട്,  എന്ത് ചെയ്യണം..ആശുപത്രിയിൽ എത്തിക്കണം..അവളെ പിൻ സീറ്റിൽ കിടത്തി  അവളുടെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ബാഗ്‌ അവൾക്കരികിൽ  അരികിൽ തന്നെ വച്ചു...
അത്യാഹിത വിഭാഗത്തിലെ സ്റ്റ്രെച്ചർ    അവളെ ചുമന്നു ഓടി..അവളുടെ ബാഗും പിടിച്ചു അക്ഷമയുടെ നിമിഷങ്ങൾ തിന്നു തീർക്കുമ്പോൾ ഇടയ്ക്ക് അവളുടെ ബാഗ്‌ പരിശോധിച്ചു അവളുടെ  വിലാസം കിട്ടിയാലോ..കുറച്ചു പഴകിയ വളകൾ, കണ്മഷി, പിന്നെ എന്തോ ഒന്ന് കയ്യിൽ തടഞ്ഞു എന്താണെന്നു നോക്കിയപ്പോൾ ഉള്ളിലൂടെ ഒരു ഞെട്ടൽ കടന്നു വന്നു..ഏറിയാൽ പതിമൂന്നോ പതിനാലോ വയസു വരുന്ന ഇവൾക്ക് ഇത് എന്തിനാണ്...
പേടിക്കാൻ ഒന്നുമില്ല പെട്ടെന്നുണ്ടായ ഷോക്കിൽ വന്ന ബോധക്ഷയമാണ് മരുന്ന് കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്, ഒന്നും കഴിച്ചിട്ടില്ലാന്നു തോന്നുന്നു...എന്തെങ്കിലും വാങ്ങി കൊടുക്ക്‌... കുറച്ചു കഴിഞ്ഞാൽ പോകാം...
തട്ടുകടയിൽ നിന്നും വാങ്ങിയ ദോശ അവൾ  ആർത്തിയോടെ ഭക്ഷിച്ചു, പിന്നെ അവളുടെ ബാഗ്‌ അവളുടെ നേർക്ക്‌ നീട്ടി, അത് കണ്ടപ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നോ. ...
കുറച്ചു നേരം റസ്റ്റ്‌ എടുക്കൂ, ഒരു അര മണിക്കൂർ കൂടെ കഴിഞ്ഞു പോകാം...
ഞാൻ വൈകി എനിക്ക് പോകണം...
വന്ന വഴിയെ അവളേയുമോത്ത് മടക്കയാത്ര, എല്ലാം പഴയത് പോലെ മഴ, റോഡ്‌, എല്ലാം, പക്ഷേ ഒരു സഹയാത്രിക കൂടി, ജീവിതം ചിലപ്പോൾ അങ്ങിനെയാണ് അപ്രതീക്ഷിതമായി വന്നു ചേരുന്ന സഹയാത്രികരുടെ മൊത്തം കണക്കാണ് ഒരു ജീവിതം..മൌനം ഒരു കടുത്ത മത്സരം നടത്തുകയാണ്, ആരാദ്യം അതിനെ മുറിക്കുമെന്നു, ചിന്തകൾ അവളുടെ ബാഗിന് ഉള്ളിലെ ആ സാധനത്തിൽ നിന്നും പുറത്ത് വരാൻ മടിച്ചു നില്ക്കുന്നു...ചോദിക്കണോ അവളോട്‌, എങ്ങിനെ ചോദിക്കും..
ഒരു ഇരുനില കെട്ടിടത്തിനു മുന്നിൽ കാർ നിന്നു, അതിന്റെ മുകൾ നിലയിലെ ബാൽക്കണിയിൽ അക്ഷമനായി ഒരു വൃദ്ധൻ...കാറിൽ നിന്നും ഇറങ്ങിയ അവൾ അതിന്റെ ഗേറ്റിനു മുന്നിലേക്ക്‌ നടന്നടുക്കുന്നു...
എല്ലാം മനസിലായി, ആ നരച്ച പുരുഷത്വത്തിനും അവളുടെ ശരീരത്തിന്റെ ഉള്ളറയ്ക്കും  ഇടയിൽ തീർക്കേണ്ട ഭിത്തിയാണ് അവളുടെ ബാഗിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന കോണ്ടം..
ചതഞരയാൻ പോകുന്ന ഒരു കുട്ടിത്തത്തിന്റെ നിസ്സാഹയനായ സാക്ഷിയാവുന്ന   ഷണ്ഡൻ. മികച്ച  സാമൂഹിക പ്രതിബദ്ധനായ   എഴുത്തുകാരന് കിട്ടിയ  അവാർഡ്‌ ശിലകം തൊട്ടടുത്ത്‌ കുലുങ്ങി കുലുങ്ങി കിടപ്പുണ്ട്.....
Posted by Sajeed Noohkhan at 23:10 No comments:
Tuesday, 12 May 2015
രാവിലെ കഴിക്കാൻ ഇരുന്നതാണ്, ഭാര്യയുടെ ചോദ്യം കേട്ടതും ലവന്റെ   വായിലിരുന്ന ഇഡ്ഡലി റിവേർസ് ഗിയറും ടോപ്‌ ഗിയറും ഇടാൻ ആവാതെ വായിൽ കുടുങ്ങി..
ഏയ്‌, ഇല്ല, എന്തെ പെട്ടെന്ന് ഇങ്ങിനെ ചോദിക്കാൻ കാരണം...
ലവൻ  പിന്നെയും ഞെട്ടി , ഇവൾക്ക് ഇത് എന്തിന്റെ കേടാ, എന്നാലും അവസാനത്തെ ഭർത്താവ് അടവ് ഇറക്കി...
അത് പോരാ, ശെരിക്കു പാട്ട് പാടി, പ്രണയ ലേഖനങ്ങൾ എഴുതി, പരസ്പരം വായിച്ചു, അങ്ങിനെ പ്രണയിക്കണം...
ലവന് കിളി പോയി..ഏതു സീരിയൽ തെണ്ടിയാണ് ഈ  പണി തന്നത്..ഇനി ഇപ്പോൾ ഇത് സീരിയൽ ആണോ  സ്പെല്ലിംഗ് മിസ്റ്റെക് വല്ലതും ആണോ..പറ്റില്ല എന്ന് പറയാൻ പറ്റില്ല ..എന്നാലും ഏതുവരെ പോകും എന്ന് നോക്കാം.....
എന്നാൽ ആദ്യം ഒരു നല്ല പ്രണയ ലേഖനം എഴുതി താ...
ഈ  മുഖത്ത് നോക്കി എന്ത് എഴുതാനാണ്..ആദ്യമൊക്കെ ആയിരുന്നെങ്കിൽ കരളേ, കരളിന്റെ കരളേ എന്നൊക്കെ എഴുതാമായിരുന്നു..ഇപ്പോൾ  എങ്ങിനെ ഒക്കെ പിഴിഞ്ഞ് എടുത്താലും  മാക്സിമം രാജ മാണിക്യം സ്റ്റൈലിൽ എടി ചെല്ലക്കിളി എന്തരു പറയണ് സുഖങ്ങളൊക്കെ തന്നെ ഇത്രയേ വരൂ , ഇത് അവളോട്‌ പറയാൻ പറ്റുമോ, അപ്പോൾ അവള് പറയും രാത്രിൽ പിന്നെ ചങ്കെ, പാലേ, തേനെ എന്നൊക്കെ വിളിക്കുന്നതോയെന്നു, അത് പിന്നെ ഇരുട്ടല്ലേ മുഖം കാണുന്നില്ലല്ലോ എന്ന് മറുപടി പറയേണ്ടി വരും, അതോടെ ആ ഇരുട്ട് ചുമരിൽ നോക്കി തീർക്കേണ്ടി വരും....
ശെടാ ഇവള് വിടുന്നില്ലല്ലോ..പേനയും പേപ്പറും എടുത്തു..എഴുത്ത് തുടങ്ങി...എഴുതി കൊടുത്തതും അവളുടെ കമന്റ്‌ വന്നു...
ഇതൊരുമാതിരി മുഖ്യമന്ത്രിയുടെ  ജന സമ്പർക്ക പരിപാടിക്ക് അപേക്ഷ കൊടുത്ത പോലുണ്ട്, പേരിനു ഇടയ്ക്ക് കുറച്ചു മോളെ എന്നൊക്കെ ചേർത്തിട്ടുണ്ട്, സത്യം പറ ആ മോളെ എഴുതുമ്പോൾ മുന്നിൽ വേറെ എന്തെങ്കിലും വാക്കുകൾ ആലോചിച്ചോ...
ങേ, വെറുതെ ഓരോന്ന് പറയല്ലെടി...മഹാ പാപം കിട്ടും....
ആ പോട്ടെ സാരമില്ല.. ഇനി ചേട്ടൻ ഇവിടെ ഇരിക്ക് ഞാൻ ഇപ്പോൾ വരാം..
എടീ ഒരുപാട് പുകഴ്ത്തി ഒന്നും എഴുതല്ലേ എനിക്ക് നാണം വരും... അകത്തേക്ക് നോക്കി വിളിച്ചു പറഞ്ഞിട്ട് അവൻ കാത്തിരുന്നു...
ങേ, ഇത്ര പെട്ടെന്നൊ, മുന്നിലേക്ക്‌ അവൾ നീട്ടിയ കത്ത് കണ്ടു അവൻ ഒന്ന് ഞെട്ടിയിരിക്കുമ്പോൾ അവൾ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി....
രെണ്ട്‌ ദിവസം മുൻപ് നിങ്ങളുടെ പഴയ ബുക്കുകൾ അടുക്കി വയ്ക്കുമ്പോൾ കിട്ടിയതാ..ഊരും പേരും ഒന്നും വയ്ക്കാതെ ഒരു പ്രണയ ലേഖനം..ഇപ്പോൾ എല്ലാം മെയിലും വാട്സ്അപ്പും ആയതു കൊണ്ട് നിങ്ങളുടെ കയ്യക്ഷരം എനിക്ക് വലിയ പിടി ഇല്ല..അതിന്റെ ടെസ്റ്റ്‌ നടത്തിയതാ...രെണ്ടും മാച്ച് അല്ലെ..ഇനി പറ നിങ്ങള് പ്രണയിച്ചിട്ടുണ്ടോ.......
എന്തോ, ആരോ വിളിക്കുന്നു എടീ ഞാൻ ഇപ്പൊ വരാമേ....
Posted by Sajeed Noohkhan at 23:49 No comments:
Sunday, 10 May 2015
ആ വൃദ്ധ വീട്ടു തിണ്ണയിൽ  ഇരിക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ട് കുറെ നേരമായി..മോൻ ഇത് വരെ വന്നില്ല..വല്ലാത്ത മുട്ട് വേദന, ആശുപത്രിയിൽ ഒന്ന് പോകണം..പ്രായം ഏറെ ആയി നടക്കാൻ വയ്യ..മകൻ വന്നാലേ ആശുപത്രിയിൽ പോകാൻ കഴിയൂ, പിന്നെ കാശും വേണമല്ലോ.അതും അവൻ വന്നാലേ ശേരിയാകൂ...
കുടുംബ സമേതം അവൻ ഇപ്പോൾ പട്ടണത്തിലാണ് താമസം..കൂടെ വിളിച്ചതാണ്, പക്ഷെ ഈ വീട് വിട്ടു എങ്ങിനെ പോകാനാണ്..അവന്റെ അച്ഛൻ ഉറങ്ങുന്ന മണ്ണാണ്..മരിക്കുന്നത് വരെ ഒരുമിച്ചു പിണങ്ങിയും ഇണങ്ങിയും ജീവിച്ച വീട്..ഓരോ കോണിലും അവന്റെ അച്ഛന്റെ സാമീപ്യം അറിയാറുണ്ട്..
മങ്ങിയ കണ്ണുകളെ ഒന്ന് തെളിച്ചപ്പെടുത്തി ചോദ്യം ആരുടേത് എന്ന് നോക്കി വൃദ്ധ.. വടക്കേതിലെ സുമതിയാണ്‌, ചന്തയിൽ പോകുന്ന വഴിക്കുള്ള കുശലാന്വേഷണം...
ഇല്ല, വരും, തിരക്കല്ലേ പിന്നെ കുറെ ദൂരം വണ്ടി ഓടിച്ചു വരണ്ടേ...
കുറവൊന്നും ഇല്ല, പ്രായം ആയില്ലേ മരുന്ന് കഴിച്ചാൽ മാറുമോ എന്നറിയില്ല വെറുതെ കഴിക്കമെന്നെ ഉള്ളൂ...
സുമതി നടന്നകന്നതും പിന്നെയും  വെയിലിനെ നെറ്റിയിൽ കൈ വച്ച് കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് വകഞ്ഞു മാറ്റി വഴിയിലേക്ക് നോക്കി ഇരിപ്പ് തുടങ്ങി വൃദ്ധ, ആ കാത്തിരിപ്പിന് കൂട്ട് നില്ക്കാൻ ആവില്ലെന്ന് പറഞ്ഞു സമയം കടന്നു പോകുമ്പോൾ വൃദ്ധയുടെ ചിന്തയിൽ സമയം ഒരു ഓർമ്മപ്പെടുത്തൽ ഇട്ടിരുന്നു..നേരം ഒരുപാട് വൈകി ഇനി അവൻ വന്നാലും പോകാൻ ആവുമെന്നു തോന്നുന്നില്ല..
സുമതിയാണ്‌ ചന്തയിൽ നിന്നും തിരിച്ചു വരുന്ന വഴിക്ക് ഒരു കുശലം കൂടി സൗജന്യമായി നല്കിയതാണ് ...
വന്നില്ല, ഇനി ഇപ്പോൾ പോക്ക് നടക്കില്ല അവൻ എന്തെങ്കിലും തിരക്കിൽ ആവും, നാളെ വരുമായിരിക്കും...
ഹഹ, അവൻ എന്നെ മറക്കുകയോ, വേണ്ടാത്തത് പറയണ്ട സുമതിയെ അവൻ എന്റെ മോനാ..
സുമതി നടന്നു അകന്നപ്പോൾ വൃദ്ധ കണ്ണ് തുടച്ചു, മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു ഇല്ല അവനു എന്നെ മറക്കാൻ ആവില്ല...
അപ്പോഴും മതേഴ്സ് ഡേ പ്രമാണിച്ച് മികച്ച അമ്മയെ തിരഞ്ഞെടുക്കാനുള്ള സംഘടനാ  പ്രവർത്തനത്തിൽ വളരെ തിരക്കിൽ ആയിരുന്നു ആ മകൻ ഇടയ്ക്ക് തന്റെ ഫേസ് ബുക്കിലെ  സ്റ്റാറ്റസിന്റെ ലൈക്സ് എണ്ണം കൂടിയപ്പോൾ അഭിമാനത്തോടെ ആ സ്റ്റാറ്റസ് ഒന്ന് കൂടി അയാൾ വായിച്ചു  അടുത്ത ജന്മത്തിൽ എങ്കിലും അമ്മയുടെ ചെരുപ്പായി ജനിക്കണം എന്നെ ചുമന്ന അമ്മയെ ഞാൻ തേയുന്ന വരെയെങ്കിലും ചുമക്കാൻ ഒരവസരം, അമ്മയെ മറന്നൊരു ജീവിതമുണ്ടോ.,മതേഴ്സ് ഡേ ആശംസകൾ........
Posted by Sajeed Noohkhan at 12:45 No comments:
കുറച്ചു നേരത്തെ ചാറ്റിനു ശേഷം അവൻ പതിയെ അവന്റെ പണി തുടങ്ങി...
അവൾക്കു മെസ്സേജ് അയച്ചു അവൻ കാത്തിരുന്നു അവൾ എന്ത് മറുപടി പറയണം എന്നറിയാനായി..കാരണം അവനു കല്യാണം ആലോചിച്ചു വച്ചിരിക്കുന്ന പെണ്ണാണ്..ഫെയിക് ഐ.ഡി. ഉണ്ടാക്കി അവളുടെ ചാരിത്ര്യ ശുദ്ധി പരീക്ഷിക്കുന്നതാണ്...
താനൊരു ഞരമ്പ്‌ രോഗിയാണോ, ഈ സെക്സ് ചാറ്റിൽ ഒന്നും എനിക്ക് താല്പര്യമില്ല..
അവനു സന്തോഷം അടക്കാൻ വയ്യ, ഹോ, ഭയപ്പെട്ടതു പോലെയല്ല...
അപ്പോഴാണ് അടുത്ത മെസ്സേജ് വന്നത്....
നേരിട്ട് വല്ലതും നടക്കുമോ, എങ്കിൽ റെഡിയാണ്, സ്ഥലം ഏർപ്പാട് ചെയ്യ്...
ഒരഞ്ചാറു ആറ്റം ബോംബ്‌ നെഞ്ചിൽ പൊട്ടിയത് പോലെ തോന്നി അവനു, അവളെ വഞ്ചകി എന്നൊക്കെ വിളിച്ചു കുറച്ചു തെറി പറയണം എന്നുണ്ടായിരുന്നു പക്ഷെ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല...
ഞാൻ പിന്നെ വരാം.. ലോഗ് ഔട്ട്‌ ചെയ്തു അവൻ മുറിക്കു പുറത്തേക്കു  ഓടി...
അമ്മേ, അച്ഛാ, എനിക്ക് ഈ കല്യാണം വേണ്ട...
ങേ, നിനക്കും വേണ്ടേ, ഇപ്പോൾ അവർ ഫോണ്‍ വിളിച്ചു വച്ചതെ ഉള്ളൂ അവർക്ക് ഈ കല്യാണം വേണ്ടെന്നു..എന്താ കാരണം, നിങ്ങൾ തമ്മിൽ എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നം ഉണ്ടായോ.....
അവനു ആകെ കണ്‍ഫ്യൂഷൻ ആയി..ഇതെങ്ങിനെ ഇനി ഇപ്പോൾ അവൾ അറിഞ്ഞോ ഇത് തന്റെ പരീക്ഷണമാണെന്ന്....വീണ്ടും അവൻ ഫേസ് ബുക്ക്‌ ഓപ്പണ്‍ ചെയ്തു...ഇൻബോക്സിൽ അവളുടെ മെസ്സേജ്...
ഐ.ഡി. ഫെയിക് ആയിരുന്നെങ്കിലും നീ അടിച്ച ചളി വിറ്റുകൾ എല്ലാം പഴയത് തന്നെ . പെണ്ണ് കാണാൻ വന്നപ്പോൾ അടിച്ച അതെ ചളി വിറ്റുകൾ...ആളെ മനസിലായിട്ടു തന്നെയാണ്  അറിയാത്ത മട്ടിൽ സംസാരിച്ചത്..ഇപ്പോഴേ ഇങ്ങിനെ പരീക്ഷിക്കാൻ നടക്കുന്നവനെ വിശ്വസിക്കാൻ പ്രയാസമാണ് അത്കൊണ്ട് തന്നെ ഇവിടെ നിർത്താം....
Posted by Sajeed Noohkhan at 12:43 No comments:
Friday, 8 May 2015
ചുമ്മാ തലേലെഴുത്ത് കുറിച്ചതാ..നാട്ടിലേക്ക് ഒന്ന് പോകണം..
നാട്ടിലേക്ക് പോകാൻ ടിക്കറ്റ്‌ എടുത്താൽ പ്രവാസി ആദ്യം ചിന്തിക്കുന്നത് കുടുംബം ആണോ ലെഗ്ഗേജിന്റെ ഭാരമാണോയെന്ന് ചോദിച്ചാൽ. ആദ്യം ഓടി എത്തുന്നത് ലെഗ്ഗേജ് ആയിരിക്കും..എത്ര കിലോ വരെ കൊണ്ട് പോകാം എന്ന ചോദ്യത്തിൽ തുടങ്ങും, അത് ചോദിക്കുന്ന നേരത്ത് കയ്യിൽ ഒരു റിയാലു പോലും കാണില്ല എന്നാലും ചോദിക്കും കാരണം അവനറിയാം കൊണ്ട് പോകാൻ ഒന്നുമില്ല എന്ന് പറഞ്ഞാലും അവസാനം തൂക്കി നോക്കുമ്പോൾ അനുവധിച്ചതിനേക്കാൾ കൂടുതൽ ഒരു കിലോയെങ്കിലും ഉണ്ടാവും...ഇനിയിപ്പോൾ അവന്റെ കയ്യിൽ അതില്ലെങ്കിൽ അത് തികയ്ക്കാനായി ആരെങ്കിലും കൊണ്ട് കൊടുത്ത് അത് തികച്ചോളും.
കുരുവികൾ കൂട് കൂട്ടുന്നത്‌ പോലെ കുറേശ്ശെ വാങ്ങി കൂട്ടും, ചിലരൊക്കെ ഓരോ കവർ കൊണ്ട് കൂട്ടി വച്ചിട്ട് ഒന്ന് തൂക്കി നോക്കും, എന്നിട്ട് ആശ്വസിക്കും  കുഴപ്പമില്ല ആയിട്ടില്ല, ചിലര് രാത്രിയിൽ കിടന്ന കിടപ്പിൽ മനസ്സിൽ കണക്കു കൂട്ടുന്നത്‌ കാണാം. ചിലർ വീട്ടുകാരോടും, നാട്ടുകാരോടും ഒന്നും അറിയിക്കില്ല കാരണം അവിടെ നിന്ന് വരുന്ന ആവശ്യങ്ങൾക്ക് അനുസരിച്ച് ഇവിടെ തൂക്കി നോക്കുന്ന ഏമാന്മാരുടെ മനസ് മാറില്ല..എമാന്മാരിൽ പല വിധമുണ്ട്, സ്വർണ തൂക്കു ഏമാന്മാർ, റേഷൻ തൂക്കു ഏമാന്മാർ, പിന്നെ സാധാ പല ചരക്കു കട തൂക്കു ഏമാന്മാർ..ഇവരുടെ പ്രത്യേകത ഇതൊക്കെയാണ്...
സ്വർണ തൂക്കു ഏമാൻ ആണെങ്കിൽ നിങ്ങൾ പെട്ടു ഒരു കിലോ പോലും അതികം വന്നാൽ ഏമാൻ സമ്മതിക്കില്ല, ഒന്നുകിൽ പൊളിച്ചു തിരിച്ചെടുക്കണം അല്ലെങ്കിൽ പൈസ അടയ്ക്കണം, റേഷൻ തൂക്കാണ് എങ്കിൽ നിങ്ങൾ രക്ഷപെട്ടു..നമ്മുടെ റേഷൻ കടകളിൽ 900 ഗ്രാം ആണ് ഒരു കിലോ, ഇവരും കിലോയ്ക്ക് നൂറു ഗ്രാം വച്ച് കുറച്ചു ഒന്നോ രെണ്ടോ കിലോ കൂടിയാലും ഒന്നും പറയാതെ വിടും..ഇനി സാധാ പല ചരക്കു കട തൂക്കു നമ്മുടെ നാട്ടിലെ പോലെ തന്നെ തൂക്കി കഴിഞ്ഞു കയ്യിൽ ഇച്ചിരി കൂടെ ഇടുന്നതായിട്ടു കാണിക്കും എന്നാൽ നമുക്കറിയാം പത്തു ഗ്രാം പോലും വീഴില്ല ആ കയ്യിൽ നിന്നും ഒരു മാജിക്‌ പോലെ കാണിച്ചു കയ്യെടുക്കും.. ഇവിടേം അത് തന്നെ സ്ഥിതി തൂക്കി കഴിഞ്ഞു നിങ്ങളെ ഒന്ന് നോക്കും പെട്ടിയിലോന്നു നോക്കും പിന്നെ ആ പോട്ടെ എന്ന രീതിയിൽ അങ്ങ് വിടും..
എന്തൊക്കെ ആയാലും രാപ്പകൽ ഇല്ലാതെ വാങ്ങിച്ചു കൂട്ടി ഒരു ആഴ്ചക്കുള്ളിൽ കാലി ആകേണ്ട ആ പെട്ടി തൂക്കം കഴിഞ്ഞു അപ്പുറത്തേക്ക് കടക്കുന്നത്‌ വരെ സാധാ പ്രവാസിയുടെ മനസിൽ ഒരു ടെൻഷൻ ഉണ്ട് അത് മനസിലാവണേൽ പ്രവാസി തന്നെ ആവണം..എന്നാൽ പിന്നെ ഇച്ചിരി കുറച്ചു കൊണ്ട് വന്നു കൂടെ എന്ന് ആരെങ്കിലും ചോദിച്ചാൽ ആ പെട്ടിയിലാണ് അവന്റെ അവധി ദിവസങ്ങളിലെ  നാട്ടുകാരുടെയും വീട്ടുകാരുടെയും മര്യാദ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നത് എന്നതാണ് സത്യം....അത് ഫുൾ കൊണ്ട് പോയാൽ തന്നെ മിക്കപ്പോഴും ചില സ്ഥലങ്ങളിൽ അവൻ ഊതി വീർപ്പിച്ച മോന്ത കാണേണ്ടി വരും അപ്പോൾ കുറച്ചാൽ എന്താവും സ്ഥിതി...
വരൂ, പ്രവാസിയാകൂ, നിങ്ങൾ കൊണ്ട് പോകുന്ന ഓരോ ഇലക്ട്രോണിക് സാധനത്തിനും പൊള്ളുന്ന ടാക്സ് തലയിൽ വച്ച് തരുമ്പോൾ നമ്മുടെ നാട് സാമ്പത്തിക പ്രതി സന്ധികളെ മറികടക്കും, നമ്മുടെ ഭരണകൂടം സ്വിസ് ബാങ്കിൽ നിറച്ചു കൊണ്ടും ഇരിക്കും... ഈ സുഖം നിങ്ങൾക്കും അറിയണ്ടേ എന്നാൽ കേറി വാ..
ഹോ, പൊന്നു മക്കളെ കളി ആയിട്ട് പറഞ്ഞതാ, നാട്ടിൽ  വല്ല പണിയും ഉണ്ടോന്നു നോക്ക്, കല്യാണം കഴിഞ്ഞവർ ബാക്കി ഉള്ളവനെ കെട്ടിക്കാൻ നോക്കുന്ന പോലെയാണ് നിങ്ങൾക്ക് വിസ ഏർപ്പാട് ചെയ്യുന്നവൻ നിങ്ങളോട് കാണിക്കുന്നതും. പറഞ്ഞില്ലാന്നു വേണ്ട.. ബാക്കിയൊക്കെ നിങ്ങളുടെ വിധി...
Posted by Sajeed Noohkhan at 21:27 No comments:
മരിച്ചു അങ്ങ് പരലോകത്ത് എത്തിയപ്പോൾ ദെ നിക്കണ് മൂപ്പര്, നമ്മുടെ ദൈവമേ...ഇങ്ങേരെ കണ്ടാൽ ഒരു കാര്യം ചോദിക്കണം കരുതിയതാ...
അല്ല ദൈവമേ നിങ്ങള് ഏതാ മതം, ഹിന്ദുവോ, മുസ്ലിമോ, ക്രിസ്തിയാനിയൊ...
ങേ, മതമോ, അതെന്തു സാധനം..എനിക്കൊന്നും മനസിലായില്ല...
നിങ്ങള് ആളെ പൊട്ടൻ കളിപ്പിക്കുന്നോ, നിങ്ങൾക്ക് ഒരു മതമുണ്ടെന്നും അത് എന്റെതാണെന്നും പറഞ്ഞു അവന്മാര് അവിടെ കിടന്നു പരസ്പരം  തല തല്ലി കീറുന്ന നിങ്ങള് കാണുന്നില്ലേ...
ഓ, പിന്നേ, അവന്മാര് തല തല്ലി കീറട്ടെ, ഇവിടെ നൂറു കൂട്ടം പണി ഉള്ളതാ, അവന്മാരുടെ കാര്യം മാത്രം നോക്കിയാൽ പോരാ..
ശോ, നിങ്ങള് എന്ത് ദൈവമാണ്, ഇറങ്ങി വന്നു ഒന്ന് പറഞ്ഞു കൂടെ നിങ്ങൾക്ക് ജാതിയും മതവും ഒന്നും ഇല്ലാന്ന്...
ഡേയ്, നീ എന്റെ ക്ഷമ പരീക്ഷിക്കരുത്, എല്ലാരും ഒരേ ഫോർമാറ്റിൽ അല്ലെ ജനിക്കുന്നത് അതോ ഒരു മതക്കാരൻ അമ്മയുടെ വയറ്റിന്നും, ഒരുത്തൻ ചന്തിന്നും, ഒരുത്തൻ വായിൽ കൂടെയും ആണൊ അല്ലല്ലോ,  ഒരേ ഫോർമാറ്റിൽ അല്ലെ മരിക്കുന്നത്, ചത്താൽ എല്ലാവനും ശവം , ചീഞ്ഞാൽ എല്ലാവനും നാറും, അതിൽ വ്യത്യാസം ഒന്നും ഇല്ലല്ലോ അല്ലെ....
അത് ശെരിയാ. ഒരു കാര്യം ചെയ്യ് ദൈവം എന്റെ കൂടെ ഒന്ന് നിക്ക് നമുക്ക് ഒരു സെൽഫി എടുക്കാം എന്നിട്ട് എന്റെ ഫേസ് ബുക്കിൽ ഒരു സ്റ്റാറ്റസ് ഇടാം, ദൈവം ഒന്നേ ഉള്ളൂ, നിങ്ങള് തല്ലു കൂടണ്ട...എന്താ ഒക്കെ അല്ലെ...
ഒന്ന് പോടെയ്, നീയൊക്കെ ഇതൊക്കെ കണ്ടു പിടിക്കുന്നതിനു മുന്നേ ഞാൻ സകല മനുഷ്യന്റെം മനസ്സിൽ എന്റെ സെൽഫിയും ഇട്ട് , തലച്ചോറിൽ അറിവും, വിവേകവും ശരിയായി ചിന്തിക്കാൻ ഉപയോഗിക്കു എന്ന് സ്റ്റാറ്റസും ഇട്ടാണ് വിടുന്നത്... പക്ഷേ അവന്മാര് വളരുന്നതിന് അനുസരിച്ച് സ്വന്തം സെൽഫികളും, ആക്രാന്തത്തിന്റെ  സ്റ്റാറ്റസുകളും ഇട്ട് നിറയ്ക്കും ഫലം ഞാൻ  ഇട്ട എന്റെ സെൽഫിയും സ്റ്റാറ്റസും അങ്ങ് അടിയിൽ ആയി പോകും...അവസാനം അവന്മാർക്ക് അക്കൗണ്ട്‌ ഉപയോഗിച്ച് മടുത്തു വയ്യാതെ കിടപ്പിൽ ആവുമ്പോളായിരിക്കും   പഴയ പോസ്റ്റ്സ് ഒക്കെ ഓരോന്നായി തപ്പി നോക്കുന്നത്...അപ്പോൾ ഞാൻ ഇട്ടതു കാണും, തിരിച്ചറിവ് വന്നിട്ട് , അയ്യോ, ഇത് ഞാൻ മറന്നു പോയിരുന്നല്ലോ എന്ന് അവന്മാര് ആലോചിച്ച് പശ്ചാത്തപിക്കാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ, ഞാൻ ആരാ മോൻ അപ്പോൾ അക്കൗണ്ട്‌ അങ്ങ് ബ്ലോക്ക്‌ ചെയ്യും അല്ല പിന്നെ നമ്മളോടാ കളി... നീ അങ്ങോട്ട്‌ ചെല്ല് നിന്റെ പറ്റു ബുക്ക്‌ നോക്കാൻ സമയമായി....
Posted by Sajeed Noohkhan at 21:24 No comments:
Sunday, 3 May 2015
എടാ നീ അറിഞ്ഞോ ബാത്രൂമിന്റെ കുറ്റി പറിഞ്ഞു പോയി...
അയ്യോ ഇനി ഇപ്പൊ എന്ത് ചെയ്യും പ്രവാസ ജീവിതത്തിലെ ആകെ ഒരു ആശ്വാസം അതിനകത്ത് ഇത്തിരി നേരം ഇരിക്കുമ്പോഴാ ഇനി എങ്ങിനെ സമാധാനമായിട്ട് ഇരിക്കും..ആരാ കുറ്റി പറിച്ചു കളഞ്ഞത്...
ആരാന്നു അറിയില്ല അപ്പുറത്തെ റൂമിലെ ആരെങ്കിലും ആയിരിക്കും..പക്ഷേ ആ കുറ്റി കിടക്കുന്ന കിടപ്പ് കണ്ടിട്ട് തെറിപ്പിച്ചവന്റെ അടിവയറ്റിൽ അത്രയും വലിയ സംഘർഷം ഉണ്ടായിരുന്നു എന്ന് വേണം കരുതാൻ..
ശെടാ, എന്തായാലും കുറ്റി പോയില്ലേ..ഇനി ഇപ്പോൾ ശെരിയക്കുന്നത് വരെ തിരിഞ്ഞു ഇരുന്നു അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്യാം..
എടേ അങ്ങനെ ഇരിക്കാൻ പാടില്ല..വാസ്തു പ്രകാരം അങ്ങിനെ തിരിഞ്ഞു ഇരുന്നു കൂടാ...
ങേ, ഇതിലും വാസ്തുവോ, മുട്ടി നിക്കുമ്പോൾ വാസ്തു നോക്കിയൊക്കെ നിന്നാൽ പോകാനുള്ളത് വാസ്തു നോക്കാതെ പോവുകയും ചെയ്യും ശനിയുടെ അപഹരാവുമാകും..
എടാ അതൊക്കെ നോക്കിയാ നാട്ടിലൊക്കെ ഇപ്പോൾ ക്ലോസറ്റ് വയ്ക്കുന്നത്...
ആഹ് എന്തെങ്കിലും ആവട്ടെ, എനിക്കറിയാവുന്ന ഒരേ ഒരു വാസ്തു മൂലധനം  നിക്ഷേപിക്കുമ്പോൾ കൃത്യം അക്കവുണ്ടിൽ തന്നെ വീഴണം വേറെ എന്തെങ്കിലും നടക്കുന്ന പരിപാടി പറ...
എനിക്കൊരു ഐഡിയ ഉണ്ട് ഇപ്പോൾ വരാം..ദാ ഞാൻ ഈ ചിത്രങ്ങൾ ഇവിടെ തൂക്കി ഇടും ഓരോരുത്തരുടെ അവസ്ഥ അനുസരിച്ച് ചിത്രങ്ങൾ കതകിനു മുന്നിൽ തൂക്കി ഇട്ടാൽ  മതിയെന്ന് ഇത് ഉപയോഗിക്കുന്നവരോട് പറഞ്ഞാൽ മതി...
ങേ, അതിനു ഇതാരുടെയൊക്കെ ചിത്രമാ, മാണി, പി.സി.ജോർജ്, മുഖ്യമന്ത്രി ഇതെന്തിനാ ഇവരുടെ ചിത്രങ്ങൾ...
പറയാം, മാണി സാറിന്റെ ചിത്രം മുന്നിൽ കണ്ടാൽ കരുതണം അകത്തു ആളുണ്ട് അവൻ വളരെ കർക്കശ മനോഭാവത്തോടെ പോരാടുകയാണ്  അത്ര പെട്ടെന്നൊന്നും പുറത്ത് വരില്ല, ഇനി പി.സിയുടെ ചിത്രമാണെങ്കിൽ പൊട്ടലും ചീറ്റലും ഒക്കെ ആയിട്ട് ചുമ്മാ ചറ പറാന്നു കാര്യങ്ങൾ നടക്കും പെട്ടെന്ന് പുറത്ത് വരും...ഇനി മുഖ്യന്റെ ഫോട്ടോ ആണെങ്കിൽ അകത്തു ആളില്ല ജന സമ്പർക്ക അല്ലെങ്കിൽ ജോലി സമ്പർക്ക പരിപാടിക്കായി പുറത്താണ്, ആർക്കു വേണമെങ്കിലും കേറാം....
ഒടുക്കത്തെ ബുദ്ധിയാടാ നിന്റേതു എന്തായാലും ഒരു ഫോട്ടോ കൂടെ വയ്ക്കണം..സരിതയുടെത്...
ങേ അത് എന്തിനാ ?
അകത്തു ഉള്ളവൻ പൈൽസ് അസുഖം ഉള്ളവനാണ്.. ഇടയ്ക്ക് ഇടയ്ക്കുള്ള പത്ര സമ്മേളനങ്ങൾ പോലെ നീറ്റലും മുക്കലും ഉണ്ടാവും പക്ഷേ അവനു  ഒരു അവസാനം ഉണ്ടാവില്ല, ചിലപ്പോൾ ഉടനെ ഇറങ്ങും ചിലപ്പോൾ വൈകും  മൊത്തത്തിൽ ഒരു അനിശ്ചിതത്വം ഉണ്ടാവും അവനിൽ....
Posted by Sajeed Noohkhan at 21:26 No comments:
പ്രവാസി കല്യാണം കഴിഞ്ഞതിനു ശേഷം ഗൾഫിലേക്ക് മടങ്ങി വന്ന ശേഷം...
പ്രവാ: എന്താ നീ എന്നെ ഓർത്തില്ലേ ഒരു മിസ്ഡ് കാൾ പോലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ലല്ലോ...
ഭാര്യ:എപ്പോഴാ ഓർക്കാത്തെ പൊന്നേ , ഇവിടെ ഓരോരുത്തർ വന്നും പോയും ഇരുന്നത് കൊണ്ട് എനിക്കൊന്നു ഫ്രീ ആവാൻ പറ്റിയില്ല.. എന്നെ ഒന്ന് വിളിക്കാമായിരുന്നില്ലേ ഞാൻ എത്ര കൊതിച്ചു...
പ്രവ: സോറി ഇവിടെ ഞാൻ ഡ്യൂട്ടിയിൽ ആയിരുന്നു അതാ...പിന്നെ ഒരാള് നാട്ടിലേക്ക് വരുന്നുണ്ട് എന്റെ പൊന്നിനു എന്താ വേണ്ടത് ഞാൻ കൊടുത്തയക്കാം...
ഭാര്യ: ഒന്നും വേണ്ട, ഈ സ്നേഹം എന്നും ഉണ്ടായാൽ മതി..ആ ശബ്ദമെങ്കിലും കേൾക്കാൻ കഴിഞ്ഞാൽ മതി...എന്തിനാണ് ഇങ്ങിനെ ജീവിക്കുന്നത്..ഇവിടെ വന്നു എന്തെങ്കിലും ബിസിനസ്‌ ചെയ്തു കൂടെ, വലിയ മെച്ചം ഒന്നും ഉണ്ടായില്ലെങ്കിലും നമുക്ക് അത്യാവശ്യം ജീവിക്കാൻ അത് പോരെ...
ഒരു പത്തു വർഷത്തിനു ശേഷം:
പ്രവ: ദെ വരുന്നു മിസ്ഡ് കാൾ ഇവൾക്കവിടെ വേറെ പണി ഒന്നുമില്ലേ...ഒന്ന് വിളിച്ചേക്കാം..
ഭാര്യ: നൂറു കൂട്ടം പണിക്കു ഇടയിലാ നിങ്ങളുടെ ഈ വിളി..എന്തെങ്കിലും ആവശ്യത്തിനു അങ്ങോട്ട്‌ മിസ്ഡ് കാൾ അടിച്ചാൽ തിരിച്ചു വിളിക്കില്ല..
പ്രവ: ഓ, പിന്നേ, അടിച്ചാൽ ഉടനെ അങ്ങോട്ട്‌ വിളിക്കാൻ ഞാൻ വെറുതെ ഇരിക്കുവാണോ ഞാൻ ഡ്യൂട്ടി ചെയ്യുമോ നിന്നെ വിളിച്ചു സംസാരിക്കുമോ..ആ പോട്ടെ എന്തിനാ വിളിച്ചത്..
ഭാര്യ: അടുത്ത ആഴ്ചയല്ലേ സുമതിയുടെ കെട്ടിയോൻ വരുന്നത് എനിക്ക് കുറച്ചു സാധനങ്ങൾ വേണം അയാളുടെ കയ്യിൽ കൊടുത്തയക്കണം...
പ്രവ: ഓരോരുത്തര് വരുമ്പോൾ നീ പറയുന്നതൊക്കെ വാങ്ങിച്ചു കൊടുത്തയച്ചാൽ ഞാൻ കുത്ത് പാള എടുക്കും..അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ എനിക്ക് മതിയായി ഈ പ്രവാസ ജീവിതം നാട്ടിൽ വന്നു വല്ല ബിസിനസ്‌ ചെയ്യണം എന്നാ ആലോചിക്കുന്നെ..
ഭാര്യ: വെറുതെ വേണ്ടാത്തത് ഒന്നും ചിന്തിക്കണ്ട..കുട്ടികളുടെ സ്കൂൾ ഫീസ്‌, വീട്ടു ചെലവ്, കറന്റ്‌ ബില്ല്, ഫോണ്‍ ബില്ല് അങ്ങിനെ എല്ലാം കേറി കേറി പോകുന്നു ഇവിടെ സാധനങ്ങൾക്ക് ആണെങ്കിൽ തീ പിടിച്ച വിലയും. നിങ്ങൾ അയക്കുന്നത് വച്ച് ഞാൻ ഒരു വിധത്തിൽ ഒപ്പിക്കുന്നതാ എല്ലാം..നാട്ടിൽ എങ്ങാനും വന്നു ബിസിനസ്‌ തുടങ്ങിയാൽ അവസാനം പട്ടിണി കിടക്കേണ്ടി വരും..
ആദ്യമായി ഗൾഫിൽ എത്തുന്നവന്റെ ചിന്തകൾ:
പുഴയിലെ കുളി, കൂട്ടുകാരുമൊത്തുള്ള കറക്കം, നാട്ടിലെ മഴ, സിനിമ കാണൽ, വീട്ടിലെ ഭക്ഷണം, അങ്ങിനെ നീണ്ടു പോകും, അവസാനം ഒരു കണ്ണ് നനവ്‌ ....
ഒന്നോ രെണ്ടോ പോക്കിന് ശേഷം മടങ്ങി വന്നാലുള്ള ചിന്തകൾ:
ഈ മാസത്തെ ശമ്പളം, കുബ്ബൂസിനു കറി, നാട്ടിലേക്കുള്ള വിളി, തീർക്കേണ്ട കടം, കടമകൾ, ബാധ്യതകൾ, പ്രശ്നങ്ങൾ  അവസാനം ഒരു നെടുവീർപ്പ്...
എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞാലും, എന്തൊക്കെ നഷ്ടപ്പെട്ടാലും, പ്രവാസിക്ക് ഒരു കാര്യത്തിൽ ആശ്വസിക്കാം..ഭൂകമ്പത്തിന്റെയും, സുനാമിയുടെയുമൊക്കെ  ജാതി തിരിച്ചു സഹായിക്കുകയും, സന്തോഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവർ ഉള്ള  ഇക്കാലത്ത് ജാതിയോ മതമോ ഭാഷയോ നിറമോ ഇല്ലാതെ കഴിച്ചോ എന്നോ, വയ്യായ്ക ഉണ്ടോ എന്നൊക്കെ ചോദിക്കുന്ന ഒരു സഹമുറിയൻ  അവനു കൂട്ടിനു ഉണ്ടാവും. കാരണം അവർക്ക് ഒരു ജാതിയെ ഉള്ളൂ പ്രവാസി ജാതി..ഒരു ദൈവമേ ഉള്ളൂ വാങ്ങുന്ന ശമ്പളം..ഒരു ആരാധനയെ ഉള്ളൂ അവരുടെ കുടുംബം, ഒരു രാഷ്ട്രീയമേ ഉള്ളൂ പ്രശ്നങ്ങൾ .
Posted by Sajeed Noohkhan at 21:23 No comments:
രാത്രി ആയതും പതിവ് പോലെ മനസ്സിൽ ഓരോ ചിന്തയുമായിട്ടാണ് അവൻ അവളുടെ വീട്ടിലേക്കു നടന്നു തുടങ്ങിയത്..കുറെ നേരം മുട്ടി ഉരുമ്മി സംസാരിച്ചിരിക്കണം പറ്റിയാൽ......പറ്റിയാൽ ഓർത്തപ്പോഴേ അവനു കുളിരു കോരി..അവളുടെ വീടെത്തിയതും അവൻ മതില്  ചാടി കയറി അകത്തെത്തി..
പുറത്തൊരു അനക്കവും കാണുന്നില്ല.ഇവൾ എവിടെ പോയി.മതില് ചാടുന്ന ശബ്ദം കേട്ടാൽ ഓടി വരുന്നതാണല്ലോ..നോക്കാം..അവൻ വീടിന്റെ കോമ്പൌണ്ട് ചുറ്റി കറങ്ങി..ങേ, ദേ അവൾ. ഇവളെന്താ ഇന്ന് പുറത്തേക്കു വരാതെ കൂട്ടിനകത്ത്‌..അവൻ ഓടി അടുത്തെത്തിയതും അവൾ കൂടിന്റെ അഴികൾക്കു ഇടയിൽ മൂക്ക് വച്ച് പാദങ്ങളിൽ മുഖം അമർത്തി വിഷണ്ണയായി കിടന്നു..
എന്ത് പറ്റി, നിന്നെ എന്താ കൂട്ടിൽ അടച്ചു ഇട്ടിരിക്കുന്നത്..
ഇന്ന് കൊച്ചമ്മയുടെ കാമുകൻ വന്നിട്ടുണ്ട്..എന്നെ പുറത്തു വിട്ടാൽ കടിക്കുകയോ, കുരച്ചു ബഹളം വയ്ക്കുകയോ ചെയ്യുമെന്നു പേടിച്ചിട്ടാ പൂട്ടി ഇട്ടിരിക്കുന്നത്...
ഓഹോ, അവർക്ക് ഒളിച്ചും പാത്തും ആവാം അതിന്റെ പേരിൽ നമ്മളെ ഇങ്ങിനെ അകറ്റി നിർത്തുന്നത് എന്ത് ന്യായം നീ കുരയ്ക്കെടി നമുക്ക് ഒരുമിച്ചു കുരച്ചു ബഹളം വയ്ക്കാം നാട്ടുകാര് ഉണരട്ടെ...
അയ്യോ, ചതിക്കല്ലേ, അതിന്റെ പേരിൽ അവർ ഇനി എന്നെ പട്ടിണിക്കിടും. പൊക്കോ നാളെ എങ്ങാനും നമുക്കാവാം...
ഉം, പോകാം പക്ഷേ ഒരു പണി ഇവർക്ക് കൊടുത്തിട്ടേ പോകൂ..നീ ബഹളം വച്ചാൽ അല്ലെ പ്രശ്നമുള്ളൂ ഞാൻ പുറത്തിറങ്ങി ഗേറ്റിനു മുന്നിൽ ബഹളം വച്ചാൽ നിനക്ക് പ്രശ്നം വരില്ലല്ലോ, എന്നാൽ നാളെ കാണാം...
അവൻ പുറത്തിറങ്ങി ഗേറ്റിനു മുന്നിൽ നിന്നും തകർത്തു കുരയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി..അവന്റെ ബഹളം കേട്ട് ഓരോ വീടുകളിലും ലൈറ്റ് തെളിഞ്ഞു പലരും പുറത്തിറങ്ങി നോക്കി പരസ്പരം സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി...
എന്ത് പറ്റി ആ വീടിനു മുന്നിൽ മാത്രമാണല്ലോ ആ പട്ടി കുരയ്ക്കുന്നത് ഇനി വല്ല കള്ളന്മാരും കേറിയോ അകത്തു...എന്തായാലും അവരെ വിളിച്ചുണർത്തി ചോദിക്കാം...
അവർ കുറെ മുട്ടിയിട്ടും കതകു തുറന്നില്ല..കുറെ നേരത്തെ മുട്ടിനു ശേഷം കതകു തുറന്നു അവർ അകത്തു കയറി..അതാ ഒരുത്തൻ വിയർത്തുകുളിച്ചു കതകിനു പിന്നിൽ ഒളിച്ചു നില്ക്കുന്നു..പിന്നത്തെ കാര്യം പറയണ്ടല്ലോ..ഒരു ഇരയെ കിട്ടിയത് പോലെ ആയിരുന്നു അവർക്ക്...അതിനു സഹായിച്ച പട്ടിയെ അവർ പുകഴ്ത്തി  പ്രശംസിച്ചു...
പക്ഷേ പട്ടിക്ക് മാത്രം ഒരു സന്തോഷവും ഇല്ലായിരുന്നു..കാരണം നാട്ടുകാര് പൊക്കി പുറത്തേക്കു കൊണ്ട് വന്ന അവന്റെ യജമാനൻ തല്ലു വാങ്ങി കൂട്ടുന്നതിനു ഇടയിലും  അവനെ രൂക്ഷമായി നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു....
Posted by Sajeed Noohkhan at 21:22 No comments:
Newer Posts Older Posts Home
Subscribe to: Posts (Atom)
View my complete profile
മുലഞെട്ട് തേടി നടക്കുകയാണ് അവൾ ഒരിക്കൽ കുഞ്ഞിനു മു...
തൂവൽ കൊഴിഞ്ഞ പക്ഷി കുഞ്ഞുങ്ങൾ .. തൂവൽ കൊഴിഞ്ഞ പക്...
Feedjit Live Blog Stats
Feedjit Live Blog Stats
Ethereal template. Powered by Blogger.