ml en ml ml en ml ml en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en en ml en ml ml ml ml ml ml ml ml en en ml en ml ml en en ml ml ml ml ml ml en ml en en en en en en en en en en en en en en ml en en en en ml en en en en en en en en ml ml ml ml fr en en ml en en en fi en ml ml ml en en en en ml cs cs cs en da cs en en cs cs en en en cs cs da en cs en en cs da en en en cs cs da en da cs en en cs da en en en de da en da cs en en cs cs en en en cs cs da cs en en en cs cs da en da en en cs cs en en en cs cs da en da cs en en cs da en en en cs cs da en da cs en en en
skip to main | skip to sidebar
കേരളത്തിലും ഇന്‍ഡ്യയിലും ലോകമെമ്പാടുമുള്ള സമകാലിക പ്രശ്നങ്ങളേക്കുറിച്ച് സമയം കിട്ടുമ്പോള്‍ എഴുതുന്നതാണിവിടെ കാണുന്നത്. ഇതു വായിക്കാന്‍ എല്ലാവര്‍ക്കും സ്വാഗതം. അഭിപ്രായങ്ങളും നിര്‍ദ്ദേശങ്ങളും സഹിഷ്ണുതയോടെ സ്വീകരിക്കുന്നതാണ്.
മാത്യു ഹോ മുന്‍ അമേരിക്കന്‍ സൈനികനും അഫ്ഘാനിസ്ഥാനിലെ സബൂള്‍ പ്രവിശ്യയിലെ ഉയര്‍ന്ന അമേരിക്കന്‍ ഉദ്യോഗസ്ഥനും ആയിരുന്നു. കഴിഞ്ഞ മാസം അദ്ദേഹം നാലുപേജുള്ള ഒരു രാജിക്കത്ത്  അമേരിക്കന്‍ വിദേശകാര്യ വകുപ്പിനു നല്‍കി. അത് അക്ഷരാര്‍ത്ഥത്തില്‍ അമേരിക്കന്‍ ഭരണകൂടത്തെ പിടിച്ചുലച്ചു. അഫ്ഘാനിസ്ഥാനില്‍ സേവനമനുഷ്ടിച്ചവരില്‍ ആദ്യമായി രാജിവക്കുന്ന ഉദ്യോഗസ്ഥനാണദ്ദേഹം. അദ്ദേഹത്തിന്റെ രാജിക്കത്തിലെ പ്രസക്തമായ ഭാഗം ഇതാണ്.
"I have lost understanding of and confidence in the strategic purposes of the United States' presence in Afghanistan. I have doubts and reservations about our current strategy and planned future strategy, but my resignation is based not upon how we are pursuing this war, but why and to what end."
ലക്ഷ്യത്തേക്കുറിച്ച് ധാരണയില്ലാതെ യുദ്ധം ചെയ്താല്‍ വിജയിക്കാന്‍ പ്രയാസമാണ്. മുസ്ലിം തീവ്രവാദമെന്നത് ഒരു മൂര്‍ത്തമായ സംഗതിയല്ല. അതുകൊണ്ട് അതിനെതിരെ ഒരു തുറന്ന യുദ്ധം എന്നത് ഒരിക്കലും വിജയം വരിക്കാന്‍ സാധ്യതിയില്ലാത്ത യുദ്ധവും.
ലോകത്തിന്റെ നിര്‍ഭാഗ്യം കൊണ്ട് അമേരിക്കന്‍ പ്രസിഡണ്ടായ ബുഷ് കുട്ടിച്ചോറാക്കിയ ചെയ്ത ഒരു ലോക ക്രമമാണ്, പ്രസിഡണ്ട് ഒബാമക്കു കിട്ടിയത്. ഭീമമായ കടക്കെണിയും മാന്ദ്യവും കൊണ്ട് തകര്‍ച്ചയില്‍ നിന്നു തകര്‍ച്ചയിലേക്ക് നീങ്ങുന്ന ഒരു സമ്പദ് വ്യവവസ്ഥയാണദ്ദേഹത്തിനു ബുഷില്‍ നിന്നും കൈമാറി കിട്ടി. കൂടെ ഒരിക്കലും ജയിക്കാന്‍ സാധ്യതയില്ലാത്ത രണ്ടു യുദ്ധങ്ങളും ബോണസായി കിട്ടി. ലോകസമാധാനത്തിനു വേണ്ടി പ്രത്യേകിച്ചൊന്നും ചെയ്തില്ല എങ്കിലും ഒരു പ്രോത്സാഹന സമ്മാനമെന്ന നിലയില്‍ നോബല്‍ പുരസ്കാരം ഒബാമക്ക് നല്‍കപ്പെട്ടു. ഒരു പക്ഷെ ലോകത്തെ കൂടുതല്‍ പ്രശ്നങ്ങളിലേക്ക് തള്ളിവാടാതിരിക്കാനായിരിക്കാം അത് നല്‍കപ്പെട്ടത്.
അഫ്ഘാനിസ്ഥാനെ ആക്രമിക്കാന്‍ ബുഷിനുണ്ടായിരുന്ന ന്യായീകരണം , അമേരിക്കയെ ആക്രമിച്ച അല്‍ ഖയിദ അഭയം തേടിയ രാജ്യത്തെ ആക്രമിച്ചു, എന്നതായിരുന്നു. ചരിത്രത്തില്‍ നിന്നും ഒരു പാഠവും പഠിക്കാതെ നടത്തിയ എടുത്തു ചാട്ടമായിരുന്നു അത്. പക്ഷെ ഇറാക്കിനെ ആക്രമിക്കാന്‍ ഒരു ന്യായീകരണവുമില്ലായിരുന്നു. അമേരിക്കയിലെ ഇസ്രായേല്‍ ലോബിയുടെ താല്‍പ്പര്യം മാത്രമായിരുന്നു പ്രധാനമായും അതിനു പിന്നില്‍. കൂടെ എണ്ണയുടെ ആകര്‍ഷണവും. മുസ്ലിം ലോകത്തെ ഏറ്റവും മതനിരപേക്ഷമായ രാജ്യമായിരുന്നു ഇറാക്ക്. മതതീവ്രവാദികള്‍ക്ക് കാലുകുത്താന്‍ സദ്ദാം ഹുസ്സയിന്‍ ഒരവസരവും കൊടുത്തിരുന്നില്ല അവിടെ. ഇന്ന് മതതീവ്രവാദത്തിന്റെയും ഭീകരവാദത്തിന്റെയും ലോക കേന്ദ്രമായി അത് മാറി.
അഫ്ഘാനിസ്ഥാന്റെ അറിയപ്പെടുന്ന ചരിത്രത്തിലിന്നു വരെ അത് ഒരു ഏകീകൃത ഭരണത്തിനു കീഴില്‍ ആയിരുന്നില്ല. ഗ്രീക്ക്‌  ചക്രവര്‍ത്തി അലക്സാണ്ടറുടെ കാലം മുതല്‍ പലരും ആ രാജ്യം കീഴടക്കിയിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, സ്ഥിരതയുള്ളതും, രാജ്യം മുഴുവനും അധികാരം പ്രയോഗിച്ചതുമായ ഒരു ഭരണം നല്‍കാന്‍ ആര്‍ക്കും കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. 1747 ല്‍ ഒരു രാജ്യം എന്ന പേരില്‍ പുനരേകീകരിക്കപ്പെട്ട അഫ്ഘാനിസ്ഥാനെ നിയന്ത്രണത്തില്‍ കൊണ്ടുവരാന്‍ പലരും ശ്രമിച്ചിട്ടും പരാജയപ്പെട്ടു. രാജ്യത്തെ സിംഹ ഭഗവും എന്നും യുദ്ധ പ്രഭുക്കളുടെ കീഴിലായിരുന്നു. സോവിയറ്റ് പിന്തുണയോടെയുള്ള ഭരണം ഏറെക്കുറെ പൂര്‍ണ്ണമായിരുന്നു. ആ ഭരണത്തിനെതിരെ ഒളിപ്പോര്‍ നടത്തിയവരാണ്, പിന്നീട് അധികാരത്തിലെത്തിയ മുസ്ലിം തീവ്രവാദികള്‍. ഇവര്‍ക്ക് സര്‍വ്വ വിധ പിന്തുണയും നല്‍കിയത് അമേരിക്കയായിരുന്നു. അവരുടെ അംഗീകാരത്തോടെ ആദ്യം മുജാഹിദിനുകളും പിന്നീട് താലിബനും അവിടെ അധികാരം പിടിച്ചെടുത്തു. മുജാഹിദിനെ പുറത്താക്കി അധികാരം പിടിച്ചടക്കിയ തലിബന്‍ ഭരണം ആരംഭിച്ചതു തന്നെ ജയിലിലായിരുന്ന നജീബുള്ളയെ പരസ്യമായി തൂക്കിലേറ്റിക്കൊണ്ടായിരുന്നു.
സോവിയറ്റ് യൂണിയന്റെ പിന്തുണയോടെ ഭരിച്ച കമ്യൂണിസ്റ്റു സര്‍ക്കാരിനെ പുറത്താക്കാന്‍ എല്ലാ പിശാചുക്കളെയും സഹായിച്ച അമേരിക്ക പിന്നിടവിടേക്കു തിരിഞ്ഞു നോക്കിയില്ല. അന്ധകാരത്തില്‍ നിന്നും ഘോരാന്ധകാരത്തിലേക്കു പിന്‍തിരിഞ്ഞു നടന്ന ആ രാജ്യം ഒരു ശരാശരി അമേരിക്കാരന്റെ ചിന്താമണ്ഠലത്തില്‍ ഒരിക്കലും ഇടം കണ്ടെത്തിയിരുന്നില്ല. 2001 സെപ്റ്റംബര്‍ 11 നു ശേഷം ഇന്നു വരെ ആ രാജ്യം എല്ലാ അമേരിക്കക്കാരന്റെയും ചിന്താമണ്ഠലത്തില്‍ കാലത്തിനു പോലും മായ്ക്കാനാവാത്ത മുറിവായി, വേദനയായി, നീറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഇനിയുമേറെ വര്‍ഷങ്ങളോളം അത് തുടരും.
ആദ്യകാലങ്ങളില്‍ അമേരിക്കയുടെ സഹയത്രികനായിരുന്ന ബിന്‍ ലാദന്‍, തന്റെ താവളം അഫ്ഘാനിസ്ഥാനിലേക്കു മാറ്റിയതും അമേരിക്കയെ പ്രധാനശത്രുവായി കണ്ടു തുടങ്ങിയതും പില്‍ക്കാല ചരിത്രം. അമേരിക്കയെ അവരുടെ മണ്ണില്‍ ആദ്യമായി ആക്രമിക്കാന്‍ ധൈര്യം കാണിച്ച അല്‍ ഖയിദയെ അമര്‍ച്ച ചെയ്യാനായി അമേരിക്ക ആരംഭിച്ച യുദ്ധം 8 വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കപ്പുറവും ലക്ഷ്യം കാണാതെ തുടരുന്നു.
അഫ്ഘാനിസ്ഥാനിലെ യുദ്ധപ്രഭുക്കളുടെ താലിബനെ സഹായത്തോടെ  പാകിസ്ഥാന്‍     അതിര്‍ത്തിയിലേക്ക് അമേരിക്കക്കു തുരത്താനായെങ്കിലും, അവര്‍ പുര്‍വ്വാധികം ശക്തിയോടെ തിരിച്ചു വരുന്നതായാണു കാണുന്നത്.
സമയം ​നിശ്ചലമായ ഒരിടം ലോകത്തെവിടെയെങ്കിലും ഉണ്ടെങ്കില്‍ അത് അഫ്ഘാനിസ്ഥാനാണ്. അവിടത്തെ ഭൂരിഭാഗം സ്ഥലങ്ങളിലും ഇന്നും ഏഴാം നൂറ്റാണ്ടിലെ അവസ്ഥ കാണാം. അമേരിക്ക ആഘോഷപൂര്‍വ്വം കുടിയിരുത്തിയ ഹമീദ് കര്‍സായ് കാബൂളിനു ചുറ്റം ​മാത്രം അധികാരമുള്ള ഒരു നാട്ടുരാജാവാണിന്നും. കര്‍സായിയെ മാറ്റി ആരു വന്നാലും ഈ അവസ്ഥക്കു മാറ്റം വരില്ല.
അഫ്ഘാനിസ്ഥാനിലെ സമ്പദ് ഘടനയുടെ വിശ്വസിക്കാവുന്ന ഏക ഘടകം മയക്കു മരുന്നു നിര്‍മ്മിക്കാന്‍ ഉപയോഗിക്കുന്ന കറുപ്പു കൃഷിമാത്രമാണ്. 4 ബില്ല്യണ്‍ ഡോളറിന്റെ വിറ്റുവരവുള്ള ഒരു വ്യാജ വ്യവസായത്തിന്റെ ആണിക്കല്ലാണീ കൃഷി. അധോലോക രാജാക്കന്‍മാര്‍ അമേരിക്കന്‍ തെരുവുകളില്‍ വിറ്റഴിക്കുന്ന മയക്കു മരുന്നിന്റെ നല്ല ഒരു ശതമാനം അഫ്ഘാനിസ്ഥാനില്‍ നിന്നും വരുന്നതാണ്. ഈ വിപത്തിനെ ഒരു പരിധി വരെ തടയന്‍ ശ്രമിച്ചത് താലിബനായിരുന്നു. പക്ഷെ ഇനിപ്പോള്‍ താലിബന്റെ ഏറ്റവും വലിയ വരുമാനം ഈ കറുപ്പു കൃഷിയായി മാറി.
സാധാരണ അഫ്ഘാനികള്‍ക്ക് രണ്ടു തൊഴിലേ ചെയ്യാനുള്ളു. ഒന്നുകില്‍ കറുപ്പു കൃഷി ചെയ്യുക. അല്ലെങ്കില്‍ ഏതെങ്കിലും സേനയില്‍ ചേരുക, സര്‍ക്കാരിന്റെയോ, യുദ്ധപ്രഭുക്കളുടെയോ താലിബന്റെയോ.
ഇന്നത്തെ അഫ്ഘാനിസ്ഥാന്‍ ശരിക്കും ഒരു നരകമാണ്. താലിബന്‍ ഭരിച്ചിരുന്ന കാലത്ത് ഏഴാം നൂറ്റണ്ടിലെ പ്രാകൃത ഇസ്ലാമിക് നിയമെങ്കിലുമുണ്ടായിരുന്നു. ഇന്ന് ഒരു നിയമവും അവിടെയില്ല. ഇന്ന് അവിടെ യുദ്ധം ചെയ്യുന്ന നാറ്റോ സഖ്യരാഷ്ട്രങ്ങള്‍ക്ക്, എന്തിനു വേണ്ടിയാണവിടെ യുദ്ധം ചെയ്യുന്നതെന്ന് ഒരു നിശ്ചയവുമില്ല. ഹമീദ് കഴ്സായ് തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടപ്പോള്‍ ബുഷ് പറഞ്ഞത് അവിടെ ജനാധിപത്യം വിജയം വരിച്ചു എന്നായിരുന്നു. ഇന്ന്  ബുഷ് പോലും ആ വിഡ്ഡിത്തം പറയുമെന്നു തോന്നുന്നില്ല. ഇത്ര പ്രാകൃതവും ഭയാനകവുമായ ഒരു സ്ഥലത്ത് ജനാധിപത്യം നടപ്പാക്കാനാകും എന്നു പറയുന്നവരെ ആരും അത്ഭുതത്തോടെയേ നോക്കൂ.
ഫ്രാന്‍സും ജര്‍മ്മനിയും ഇംഗ്ളണ്ടും അവിടെ ചെലവാക്കിയ ബില്ല്യണുകള്‍ വെറുതെയായി എന്നു കരുതുന്നവരാണ്. പക്ഷെ അമേരിക്ക അങ്ങനെ കരുതുന്നില്ല. ഇറാക്കിലെ അമേരിക്കന്‍ ഇടപെടല്‍ വേണ്ടിയിരുന്നില്ല എന്നു പറഞ്ഞ ഒബാമ, പക്ഷെ അഫ്ഘാനിസ്ഥാനില്‍ ചിന്തിക്കുന്നത് മറ്റൊന്നാണ്. അവിടേക്കു കൂടുതല്‍ സഹായങ്ങളും കൂടുതല്‍ സേനകളെയും അയക്കാനാണദ്ദേഹം ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്.
ഒബാമ രക്ഷപ്പെടുത്താന്‍ ശ്രമിക്കുന്ന രാഷ്ട്രം യാതൊരര്‍ത്ഥത്തിലുമൊരു രാഷ്ട്രമേ അല്ല, ഗിരിവര്‍ഗക്കാരുടെ ഒരു കൂട്ടമാണ്. അത് കഷണങ്ങളയി വിഭജിക്കപ്പെട്ട പരാജയപ്പെട്ട ഒന്നാണ്. അവിടെ ഭരിക്കുന്നത് കഴിവു കെട്ട, അഴിമതിയില്‍ മുങ്ങിയ, അഫ്ഘാന്‍ ജനതയുടെ വളരെ ചെറിയ ഒരംശത്തിന്റെ പിന്തുണയുള്ള ഒരു സര്‍ക്കാരാണ്. ശത്രു എളുപ്പത്തില്‍ വഴുതിപ്പോകുന്നതും പാകിസ്ഥാനില്‍ നിഷ്പ്രയാസം ​സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്നവരും ആണ്. ഇതില്‍ നിന്നും  അമേരിക്കക്കു രക്ഷപ്പെടുക എളുപ്പമല്ല. വിയറ്റ്നാമില്‍ അമേരിക്ക യുദ്ധം ചെയ്ത വിയറ്റ് കോംഗുകള്‍ വിയറ്റ്നാമിനപ്പുറം അമേരിക്കയെ അക്രമിക്കില്ലായിരുന്നു. അഫ്ഘാനിസ്ഥാനിലെ സ്ഥിതി വിഭിന്നമാണ്. അമേരിക്കക്കുള്ളില്‍ ചെന്ന് അമേരിക്കയെ ആക്രമിക്കാന്‍ തന്റേടം കണിച്ചവരാണ്, അഫ്ഘാനിസ്ഥാനില്‍ പയറ്റുന്നവര്‍.
അമേരിക്ക വിയറ്റ്നാമില്‍ പരാജയപ്പെടുന്നതിനു മുമ്പുള്ള അവസ്ഥയാണിപ്പോള്‍ അഫ്ഘാനിസ്ഥാനില്‍. നേറ്റോ സഖ്യരാഷ്ട്രങ്ങളുടെ സമ്പത്തിക സൈനിക സഹായം കൊണ്ടു മാത്രം അധികാരത്തിലിരിക്കുന്ന, അഴിമതിയില്‍ ആകെ മുങ്ങിയ ഒരു സര്‍ക്കാര്‍. സാധാരന  ജനങ്ങള്‍ ഭയക്കുന്ന ഒരു സര്‍ക്കാരാണവിടെ. എപ്പോഴാണവരെ സര്‍ക്കാരിന്റെ ഏജന്റുമര്‍ അമേരിക്കന്‍ സേനക്കേല്‍പ്പിച്ചു കൊടുക്കുന്നതെന്ന ഭീതിയിലാണവര്‍ ജീവിക്കുന്നത്. താലിബന്‍ ഭരണം ഇഷ്ടമില്ലാതിരുന്ന അഫ്ഘാനികള്‍, 2002 ല്‍ അമേരിക്കന്‍ സേനയെ വരവേറ്റവര്‍, എല്ലാം ഇന്നമേരിക്കന്‍ സേനയെ വെറുക്കുന്നു. വിയറ്റനാമില്‍ സംഭവിച്ചതും അതായിരുന്നു. ലോകത്തെ 93% കറുപ്പ് ഉത്പാദിപ്പിക്കുന്ന അഫ്ഘാനിസ്ഥാനില്‍ താലിബാന്, വിയറ്റ് കോംഗുകള്‍ക്കില്ലാതിരുന്ന ഒരു മെച്ചമുണ്ട്. ഈ കൃഷിയില്‍ നിന്നും കൃത്യമായി കിട്ടുന്ന വരുമാനം.
രാജ്യത്തിന്റെ 72% താലിബന്‍ നിയന്ത്രണത്തിലാണ്. ജനങ്ങളെ  കയ്യിലെടുക്കാന്‍ ചില വിദ്യകളും അവര്‍ ചെയ്യുന്നുണ്ട്. ഭരണത്തിലായിരുന്നപ്പോള്‍ പെണ്‍കുട്ടികളെ സ്കൂളിലയക്കാന്‍ അനുവദിക്കാതിരുന്ന അവര്‍ ഇപ്പോള്‍ പെണ്‍കുട്ടികളെ സ്കൂളിലയക്കാന്‍ അനുവദിക്കുന്നു.
അമേരിക്കയില്‍ ‍ യുദ്ധ ലോബിപോലെ തന്നെ ശക്തമാണവിടത്തെ മയക്കു മരുനു മാഫിയയും.  ഈ രണ്ടും തമ്മിലുള്ള അവിശുദ്ധകൂട്ടുകെട്ട് ഈ യുദ്ധത്തിലൂടെ പണം വാരുന്നു. പ്രതിബാദ്ധതയുള്ള ഒരു സര്‍ക്കാര്‍ അഫ്ഘാനിസ്ഥാനില്‍ അധികാരത്തില്‍ വന്നാല്‍ കറുപ്പു കൃഷി അവസാനിക്കാനോ കുറഞ്ഞ പക്ഷ ഗണ്യമായി കുറയാനോ ഇടയാകും. അത് ഈ മാഫിയകള്‍ അനുവദിക്കില്ല. അതുകൊണ്ട് ഈ യുദ്ധം നീളാനും അമേരിക്കയുടെ സമ്പൂര്‍ണ്ണ പരാജയത്തില്‍ കലാശിക്കാനുമാണു സാധ്യത.
ഇവരെ ശക്തമായി പിന്തുണച്ച് യഹൂദ ലോബിയും ഉണ്ട്. മുസ്ലിം തീവ്രവാദികള്‍ക്കെതിരെ ആരു യുദ്ധം ചെയ്താലും യുദ്ധം ചെയ്യുന്നവരെയും അതിനു സമ്മര്‍ദ്ദം ചെലുത്തുന്നവരെയും പിന്തുണക്കുക എന്നതാണല്ലോ അവരുടെ നയം, സംഘപരിവാരിനേപ്പോലെ.
പ്രസിഡണ്ട് ഒബാമ, കൂടുതല്‍ സേനയെ അഫ്ഘാനിസ്ഥാനിലേക്കയക്കാനുള്ള സമ്മര്‍ദ്ദത്തിലാണിപ്പോള്‍. അഫ്ഘാനിസ്ഥാനിലെ ഭൂരിഭാഗം വരുന്ന പാഷ്തൂണ്‍ വിഭാഗക്കാരാണ്, താലിബനെയും കൂട്ടാളികളെയും സംരക്ഷിക്കുന്നത്. വിയറ്റ്നാമിലെ സാധാരണക്കാര്‍ വിയറ്റ് കോംഗുകളെ സംരക്ഷിച്ചപോലെ. പാഷ്തൂണ്‍ വിഭാഗം പാക്കിസ്താനും അഫ്ഘാനിസ്ഥാനുമിടയിലെ കൃത്യമായി തിരിക്കാത്ത അതിര്‍ത്തിക്കിരുപുറം ജീവിക്കുന്നവരാണ്. കൂടുതല്‍ സേന, വ്യാപകമായ യുദ്ധം എന്നു പറഞ്ഞാല്‍, പാകിസ്താനിലെ പഷ്തൂണികളെയും സജീവമായി ഇതിലേക്ക് വലിച്ചിഴച്ചു കൊണ്ടു വരിക എന്നാണ്. എന്നു വച്ചാല്‍ അഫ്ഘാനിസ്താനോടൊപ്പം പാകിസ്ഥാനും ശിഥിലമാകുക എന്നാണത്. ഇന്‍ഡ്യ താലിബനെ സഹായിക്കുന്നു എന്നു പാകിസ്ഥാന്‍ ആരോപിക്കുന്നതിന്റെ മനശാസ്ത്രം ഇതു മുന്നില്‍ കണ്ടാണ്.
യുദ്ധത്തിനെതിരെ നിലകൊണ്ട ചെറുപ്പക്കാരുടെയും വിദ്യാര്‍ത്ഥികളുടെയും സാംസ്കാരിക നായകരുടെയും പൂര്‍ണ്ണ പിന്തുണ പ്രസിഡണ്ടു തെരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ ഒബാമക്കുണ്ടായിരുന്നു. കൂടുതല്‍ സേനയെ അഫ്ഘാനിസ്ഥാനിലേക്കയച്ചാല്‍ ഇവരുടെ എതിര്‍പ്പ് അദ്ദേഹം നേരിടേണ്ടി വരും. ഇസ്രായേലിനു വേണ്ടി, ഇറാക്കില്‍ ഇടപെട്ടതിനെ ഒബാമ എതിര്‍ത്തിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് സ്വാഭാവികമായും അദ്ദേഹം കൂടുതല്‍ ശ്രദ്ധിക്കുന്നത് അഫ്ഘാനിസ്ഥാനിലാണ്.
ലോകസമാധാനത്തിനു വേണ്ടി പ്രത്യേകിച്ചൊന്നും ചെയ്യാതിരുന്നിട്ടും, നോബല്‍ പുരസ്കാരം ഒരു പ്രോത്സാഹനമെന്ന നിലയില്‍ നേടിയ ഒബാമ മറ്റൊരു ലിന്‍ഡണ്‍ ബി ജോണ്‍സണായി അവസാനിക്കുമോ അതോ ശക്തമായ നിലപാടെടുത്ത് മറ്റൊരു ജോണ്‍ എഫ് കെന്നഡി ആകുമോ?
Posted by kaalidaasan at 15:06 27 comments: Links to this post
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
Tuesday, 27 October 2009
1935 ഇന്‍ഡ്യന്‍ ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും പുരോഗമാത്മകമായ വര്‍ഷമാണ്. ആ വര്‍ഷമാണ്, ഇന്‍ഡ്യയുടെ ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും ഇരുണ്ട ഒരു താള്, കീറിമാറ്റപ്പെട്ടത്. സഹസ്രാബ്ദങ്ങളോളം ദൈവത്തിന്റെ മുഖം മറച്ചിരുന്ന അധാര്‍മ്മികതയുടെ തിരശീല അന്ന് വലിച്ചു മാറ്റിയതിന്റെ മുഴുവന്‍ ബഹുമതിയും തിരുവിതാംകൂര്‍ മഹാരാജവിനായിരുന്നു. അതിന്റെ അലകള്‍ ഭാരതം മുഴുവന്‍ അലയടിച്ചു. പക്ഷെ ആ അലമാലകളില്‍ നിന്നും മാറിനിന്ന ചില തുരുത്തുകളുണ്ടായിരുന്നു, മനുഷ്യരെയും ദൈവങ്ങളെയും കൊഞ്ഞനം കാണിച്ചു കൊണ്ട്.
ദൈവത്തിന്റെ ഏതെങ്കിലും അവയവത്തില്‍ നിന്നും ജനിക്കാന്‍ ഭാഗ്യം ലഭിക്കാതിരുന്ന കോടിക്കണക്കിനു മനുഷ്യര്‍ ക്ക് ദേവാലയത്തില്‍ പ്രവേശിക്കുന്നതൊനോ, ദൈവത്തിന്റെ പ്രതിമയെ ആരാധിക്കുന്നതിനോ അനുവദമുണ്ടായിരുന്നില്ല സഹസ്രാബ്ദങ്ങളോളം.
1935 ലെ ക്ഷേത്രപ്രവേശന വിളംബരത്തോടെ ഇന്‍ഡ്യയിലെ ഭൂരിഭാഗം ക്ഷേത്രങ്ങളും ദളിതരെ ക്ഷേത്രത്തില്‍ പ്രവേശിക്കാന്‍ അനുവദിച്ചു. പക്ഷെ ചില ക്ഷേത്രങ്ങള്‍ ദളിതര്‍ക്ക് പിന്നെയും അപ്രാപ്യമായിരുന്നു. അതു പോലെയുള്ള ഒരു ക്ഷേത്രമാണ്, 100 വര്‍ഷത്തിനു മേല്‍ പഴക്കമുള്ള, തമിഴ് നാട്ടിലെ നാഗപട്ടണത്തിനടുത്തുള്ള ചെട്ടിപുലത്തെ കാമാച്ചി അമ്മന്‍ ക്ഷേത്രം. അവിടത്തെ ദളിതരെ ഈ ക്ഷേത്രത്തില്‍ പ്രവേശിപ്പിക്കാന്‍ ഇത്ര നാളും ഉയര്‍ന്ന ജാതിക്കാര്‍ തയ്യാറായിരുന്നില്ല.
അടുത്തകാലത്ത് ക്ഷേത്രത്തില്‍ പ്രവേശിക്കാന്‍ ദളിതര്‍ നടത്തിയ ശ്രമങ്ങള്‍ ക്ഷേത്രാധികാരികള്‍ പരജയപ്പെടുത്തി..  സെപ്റ്റംബര്‍ 30ന്, ദളിതര്‍ ക്ഷേത്രത്തില്‍ പ്രവേശിക്കാതിരിക്കാനായി ഉയര്‍ന്ന ജാതിക്കാര്‍ ക്ഷേത്രം പൂട്ടിയിട്ടു. പൂട്ടു പൊളിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചവരെ പോലീസ് അറസ്റ്റ് ചെയ്തു.
ഒക്ടോബര്‍ 14ന്, വീണ്ടും ദളിതര്‍ മറ്റൊരു ശ്രമം നടത്തി. അത് ഉയര്‍ന്ന ജാതിക്കാര്‍ നടത്തിയ കല്ലേറിലും പിന്നീട് പോലീസ് ലാത്തി ചര്‍ജ്ജിലും കലാശിച്ചു. ദളിതരുടെ അവകാശങ്ങള്‍ക്കു വേണ്ടി നിലകൊള്ളുകയും അവര്‍ക്ക് പൂര്‍ണ്ണ പിന്തുണ പ്രഖ്യാപിക്കുകയും ചെയ്ത സി പി എം, ഒക്ടോബര്‍ 30നകം ഒരു തീരുമാനമുണ്ടായില്ലെങ്കില്‍ വലിയ പ്രക്ഷോഭം നടത്തുമെന്നും ബലമായി നവംബര്‍ 2 ന്, ക്ഷേത്രത്തില്‍ പ്രവേശിക്കുമെന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. അതിന്റെ വെളിച്ചത്തില്‍ ഒക്ടോബര്‍ 26ന്, ബന്ധപ്പെട്ടവരെല്ലാം കൂടി ആലോചിച്ച് ഒരു തിരുമാനത്തിലെത്തുകയും 27ന്, ക്ഷേത്രത്തില്‍ ദളിതരെ പ്രവേശിപ്പിക്കാന്‍ തീരുമാനിക്കുകയും ചെയ്തു.  ക്ഷേത്രത്തിലെത്തിയ ദളിതരെ മറ്റു വിശ്വാസികള്‍ സ്വീകരിച്ചു.
പോലീസും മറ്റധികാരികളും ദളിതര്‍ക്ക്  വേണ്ട എല്ലാ സഹായങ്ങളും നല്‍കി. കുറെ ദിവസത്തേക്ക് അവിടെ പോലീസുകാരുടെ സാന്നിദ്ധ്യമുണ്ടായിരിക്കുകയും ചെയ്യും.
100 വര്‍ഷങ്ങളോളം നിഷേധിക്കപ്പെട്ട ഒരവകാശം ദളിതര്‍ നേടിയെടുത്തു. ഇനിയും ഇന്‍ഡ്യയില്‍ ചിലയിടങ്ങളില്‍ ദളിതര്‍ക്ക് ക്ഷേത്രപ്രവേശനം അനുവദിക്കുന്നില്ല. അവിടെയും അവര്‍ അവകാശങ്ങള്‍ നേടിയെടുക്കും. സാമൂഹ്യ നീതിയില്‍ വിശ്വസിക്കുന്നവര്‍ അവര്‍ക്ക് പിന്തുണ കൊടുക്കുകയും വേണം.
Posted by kaalidaasan at 21:19 15 comments: Links to this post
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
Labels: ക്ഷേത്രപ്രവേശനം., ദളിതര്‍, പ്രതികരണം, സാമൂഹികം
Thursday, 22 October 2009
അമേരിക്കന്‍ ചിന്തകന്‍ ഫ്രാന്‍സീസ് ഫുക്കുയാമ പടിഞ്ഞാറന്‍ രാഷ്ട്രീയ വ്യവസ്ഥയെ വിശേഷിപ്പിക്കാനുപയോഗിച്ച വാക്കുകള്‍ the final form of government എന്നാണ്. പടിഞ്ഞാറന്‍ നാടുകളില്‍ നിലനില്‍ക്കുന്ന സാമ്പത്തിക അവസ്ഥയെ Western economic liberalism എന്നാണു വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെടാറുള്ളത്. പലരും ഇപ്പോള്‍ പറയുന്നു, ഈ വ്യവസ്ഥിതി final financial order ആണെന്ന്.
Niall Ferguson എന്ന ചരിത്രകാരന്റെ വാക്കുകള്‍ ഇതാണ്. "The financial crisis... has to raise a profound question about the viability of that Washington model, or perhaps more accurately that Wall Street model,"
"The question really is whether an alternative model will take the place of the Western financial model. And of course the prime contender is the model of the People's Republic of China."
പാശ്ചാത്യ മുതലാളിത്ത വ്യവസ്ഥിതിയില്‍ സാമ്പത്തിക മാന്ദ്യം ചില ഇടവേളകളില്‍ ഉണ്ടാകാറുണ്ട്. തീവ്ര മുതലാളിത്ത പിന്തുണക്കാര്‍ ഈ പ്രതിഭാസത്തെ സ്വയം തിരുത്തല്‍ ആയി വ്യാഖ്യാനിക്കാറുമുണ്ട്. പക്ഷെ ആ തിരുത്തലുകളില്‍ വഴിയാധാരമാകുന്നത് അസംഘ്യം ആളുകളുടെ ജീവിതവും.
ഇത്തവണത്തെ സാമ്പത്തിക മാന്ദ്യത്തിന്റെ കാരണങ്ങള്‍ പല വേദികളിലും പലരും ചര്‍ച്ച ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. ലോകമുതലാളിത്ത വ്യവസ്ഥിതിയുടെ കേന്ദ്രമായ അമേരിക്കയിലെ പൊതു കടം 12 ട്രില്യണ്‍ ഡോളറിനടുത്താണെന്ന് പുതിയ കണക്കുകള്‍ പറയുന്നു.
കഴിഞ്ഞ വര്‍ഷം ഈ സമയത്ത് Lehman Brothers എന്ന അമേരിക്കന്‍ ബാങ്ക് തകര്‍ന്ന വാര്‍ത്തയാണു ലോകം കേട്ടത്. കൂടെ Merrill Lynch എന്ന ബാങ്കിനെയും AIG എന്ന ഇന്‍ഷുറന്‍സ് സ്ഥാപനത്തെയും അമേരിക്കന്‍ സര്‍ക്കാര്‍ ബില്ല്യണ്‍ കണക്കിനു ഡോളര്‍ കൊടുത്ത് താങ്ങി നിറുത്തി എന്ന വാര്‍ത്തയും.
ഇന്നത്തെ സാമ്പത്തിക മന്ദ്യം ആരംഭിക്കുന്നതിനു വളരെ മുമ്പ്,2005 ല്‍ Goldman Sachs അവരുടെ പ്രസിദ്ധമായ Bric റിപ്പോര്‍ട്ടില്‍ ലോക സാമ്പത്തിക ശക്തികളില്‍ ചൈനക്കുള്ള വലിയ സ്ഥാനം പ്രവചിച്ചിരുന്നു. 2041 ഓടു കൂടി ചൈന ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സാമ്പത്തിക ശക്തിയാകുമെന്ന് ഇപ്പോള്‍ ഏതാണ്ട് തീര്‍ച്ചയായി കഴിഞ്ഞു. SEZ കള്‍ 80 % അടച്ചുപൂട്ടുകയും വിദേശ നിക്ഷേപത്തിന്റെ ഒഴുക്ക് നിലച്ചു കഴിഞ്ഞിട്ടും 9% വളര്‍ച്ച ഈ വര്‍ഷമുണ്ടാകുമെന്നാണു ചൈന അവകാശപ്പെടുന്നത്. അത് തെറ്റാകാന്‍ സാധ്യത കാണുന്നില്ല
ഇന്ന് ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ നാലു ബാങ്കുകള്‍ ചൈനയുടേതാണ്. അമേരിക്കന്‍ ട്രഷറിയില്‍ ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ നിക്ഷേപമുള്ളത് ചൈനക്കാണ്.
അമേരിക്കയിലെ തകര്‍ന്നു പോയ ധനകാര്യ സ്ഥാപനങ്ങളെ രക്ഷിക്കാന്‍ അവിടത്തെ സര്‍ക്കാര്‍ 700 ബില്ല്യണ്‍ ഡോളറാണു ചെലവഴിച്ചത്. ഇംഗ്ളണ്ടില്‍ 370 ബില്ല്യണ്‍ പൌണ്ടും. ഇന്‍ഡ്യയും പിന്നിലല്ല. ഐ സി ഐ സി ബാങ്കിനെ തകര്‍ച്ചയില്‍ നിന്നും രക്ഷിക്കാന്‍ സര്‍ക്കാര്‍ കൊടുത്തത് 1000 കോടി രൂപയാണ്.
ഇങ്ങനെ കിട്ടിയ പണം ഈ ധനകാര്യ സ്ഥാനപങ്ങള്‍ എങ്ങനെ ചെലവഴിച്ചു എന്നറിയുന്നത് രസകരമായിരിക്കും. The Guardian  എന്ന പത്രം റിപ്പോര്‍ ട്ട് ചെയ്തതിപ്രകാരം.
Financial workers at Wall Street's top banks are to receive pay deals worth more than $70bn (£40bn), a substantial proportion of which is expected to be paid in discretionary bonuses.
Staff at six banks including Goldman Sachs and Citigroup are in line to pick up the payouts despite being the beneficiaries of a $700bn bail-out from the US government that has already prompted criticism.
The sums that continue to be spent by Wall Street firms on payroll, payoffs and, most controversially, bonuses appear to bear no relation to the losses incurred by investors in the banks.
In the first nine months of the year Citigroup, which employs thousands of staff in the UK, accrued $25.9bn for salaries and bonuses, an increase on the previous year of 4%. Earlier this week the bank accepted a $25bn investment by the US government as part of its bail-out plan.
At Goldman Sachs the figure was $11.4bn, Morgan Stanley $10.73bn, JP Morgan $6.53bn and Merrill Lynch $11.7bn. At Merrill, which was on the point of going bust last month before being taken over by Bank of America, the total accrued in the last quarter grew 76% to $3.49bn. At Morgan Stanley, the amount put aside for staff compensation also grew in the last quarter to the end of August by 3% to $3.7bn.
Days before it collapsed into bankruptcy protection a month ago Lehman Brothers revealed $6.12bn of staff pay plans in its corporate filings. These payouts, the bank insisted, were justified despite net revenue collapsing from $14.9bn to a net outgoing of $64m.
Much of the anger about investment banking bonuses has focused on boardroom executives such as former Lehman boss Dick Fuld, who was paid $485m in salary, bonuses and options between 2000 and 2007.
Last year Merrill Lynch's chairman Stan O'Neal retired after announcing losses of $8bn, taking a final pay deal worth $161m. Citigroup boss Chuck Prince left last year with a $38m in bonuses, shares and options after multibillion-dollar write-downs. In Britain, Bob Diamond, Barclays president, is one of the few investment bankers whose pay is public. Last year he received a salary of £250,000, but his total pay, including bonuses, reached £36m.
അതമേരിക്കയിലെ കാര്യം. ഇനി ഇംഗ്ളണ്ടിലോ?
BAIL-OUT ANGER AS FAT-CAT BANK CHIEFS POCKET £730M
FAT cat bosses of Britain’s beleaguered banks have pocketed almost £730million in pay and bonuses over the last four years, it was revealed last night.
The massive rewards were enjoyed by a handful of top executives, including the heads of the three banks which have had to be bailed out by the Government with £40billion of taxpayers’ money
Goldman Sachs ബാങ്കിന്റെ Vice Chairman , Lord Griffiths അടുത്തിടെ പറഞ്ഞത്  കേട്ടാല്‍ സുബോധമുള്ള ആരും ലജ്ജിച്ചു പോകും.   അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാക്കുകള്‍ ഇവയാണ്.
Public must learn to 'tolerate the inequality' of bonuses, says Goldman Sachs vice-chairman
Speaking to an audience at St Paul's Cathedral in London about morality in the marketplace last night, Griffiths said the British public should "tolerate the inequality as a way to achieve greater prosperity for all".
With public anger mounting at the forecast of bumper bonuses for bankers only a year after the industry was rescued by the taxpayer, he said bankers' bonuses should be seen as part of a longer-term investment in Britain's economy. "I believe that we should be thinking about the medium-term common good, not the short-term common good ... We should not, therefore, be ashamed of offering compensation in an internationally competitive market which ensures the bank businesses here and employs British people," he said.
Figures compiled from the annual reports of the UK’s leading banks and finance companies, found that the basic pay and cash bonuses of senior executives totalled an astonishing £729.3million between 2003 and 2007.
That figure does not include the generous share options, pension arrangements and other benefits handed out to the select few.
Executives at the banks bailed out by the taxpayer – RBS, Lloyds TSB and HBOS – received a combined £122million during that period, including more than £64million in cash bonuses alone.
Chief executive Sir Fred Goodwin, 50, of the Royal Bank of Scotland, received £15.5million, Eric Daniels, 57, of LloydsTSB took home £10.2million, while Andy Hornby, 41, of HBOS pocketed £6.9million.
മലയാളത്തിലെ പ്രസിദ്ധമായ ഒരു പഴം ചൊല്ലാണ്, പുരകത്തുമ്പോള്‍ വാഴവെട്ടുക എന്നത്. പക്ഷെ ഇതുപോലുള്ള വാഴവെട്ടാല്‍ സ്വപ്നത്തില്‍ പോലും ആരും കണ്ടിട്ടുണ്ടാവില്ല.
അമേരിക്കന്‍ നികുതിദായകരുടെ പണം ബില്ല്യണ്‍ കണക്കിനു ചെലവഴിച്ചിട്ടും സമ്പദ് വ്യവസഥ കരകയറുന്ന ലക്ഷണം കാണുന്നില്ല.
ലോകം മുഴുവനും സാമ്പത്തിക വിദഗ്ദ്ധര്‍ ചര്‍ച്ച ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത് ഈ കുഴിയില്‍ നിന്നും കരകയറുന്നതെങ്ങിനെ എന്നതിനേക്കുറിച്ചാണ്. പലരും പല പരിഹാരങ്ങളും മുന്നോട്ടു വയ്ക്കുന്നു.  അമേരിക്കന്‍ പ്രസിഡണ്ട് ഒബാമ സാമ്പത്തിക നിയന്ത്രണങ്ങള്‍ അനിവാര്യമെന്നു പറയുന്നു. എന്നു വച്ചാല്‍ വിപണി എല്ലാം നിയന്ത്രിക്കുന്ന പഴയ അവസ്ഥ ഇനി ഉണ്ടാവില്ല എന്നാണതു സൂചിപ്പിക്കുന്നത്.
Niall Ferguson പറഞ്ഞ  Wall Street Model ലിന്റെ അവസാനമാണോ നമ്മള്‍ കാണാന്‍ പോകുന്നത്?
Posted by kaalidaasan at 21:27 16 comments: Links to this post
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
Labels: പ്രതികരണം, രാഷ്ട്രീയം, സാമ്പത്തികം
Newer Posts Older Posts Home
Subscribe to: Posts (Atom)
View my complete profile
പരിസ്ഥിതി തീവ്രവാദവും ശാസ്ത്ര തീവ്രവാദവും