ml ml fr en en en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en en ml en en en en en ml en ml en en cs en da en en cs en fr en da en en en cs en en en cs cs en en cs cs en en en de cs da en da cs en en cs cs en en en cs cs da en da cs en en cs cs en en en
വല്ലാത്ത ചൂട്. കറന്റ് പോയിട്ട് ഇന്നിപ്പോള്‍ രണ്ട് ദിവസം. മോളുടെ നെറ്റിയില്‍ നനച്ചിട്ട തുണിയുടെ ഈറന്‍ മാറിയിട്ടുണ്ട്. ലീവ് എക്സ്റ്റണ്ട് ചെയ്യാന്‍ മെയില്‍ അയച്ചതിനു റിപ്ലെയും വന്നിട്ടില്ല. വല്ലാത്തൊരു ആവലാതി. മാനേജര്‍ മലയാളി ആണ്. പറഞ്ഞിട്ടെന്താ! കഴിഞ്ഞ വെള്ളിയാഴ്ച അയാളൊരു ലിഫ്റ്റ്‌ ഓഫര്‍ ചെയ്തു...ഓഫര്‍, ലിഫ്റ്റ്‌ മാത്രം ആയിരുന്നില്ല; വൈഫ്‌ ഡെലിവറിക്ക് പോയിരിക്കുവാണെന്നും വീക്കെണ്ട് അവിടെ സ്പെന്റ് ചെയ്യാന്നും ഒരു ടാഗ് ലൈനും കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നു ആ ഓഫറില്‍. ഒരു നിമിഷം ഞാനൊന്നു പകച്ചു എന്നത് സത്യം. അയാളുടെ വൈഫ്‌ “മീര” യെ രണ്ട് ദിവസം മുന്പ് ഞാന്‍ വിളിച്ചിരുന്നൂന്നും നെക്സ്റ്റ് ചെക്ക്‌ അപ്പ്‌ എന്നാണെന്ന് ചോദിച്ചു എന്നും വച്ചങ്ങ് കാച്ചി. കാറ്റ് പോയ ബലൂണ്‍ കണക്കെ എന്നെ ഒന്ന് നോക്കി അയാള്‍ ഗിയര്‍ മാറ്റി വണ്ടി വിട്ടു. ഇത്തവണത്തെ അപ്രൈസലില്‍ ‘ഇന്റെര്‍പേര്‍സണല്‍ സ്കില്‍സ്’-“പുവര്‍” എന്നൊരു കമന്റ് വീഴുമായിരിക്കും. അത്ര തന്നെ. ഇതിപ്പോ ആദ്യായിട്ടല്ല, ഫ്ലാറ്റിനു പുറത്തിറങ്ങിയാല്‍ കൊത്തിക്കീറുന്ന നോട്ടങ്ങള്‍ പതിവായിരുന്നു. ആദ്യമൊന്നും പ്രതികരിക്കാന്‍ അറിയാതെ കരഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. പൊടിപിടിച്ച കുങ്കുമ ചെപ്പ് തുറന്ന് നെറ്റിയില്‍ തൂകിയിട്ടുമുണ്ട്, അങ്ങനെയെങ്കിലും ചില നോട്ടങ്ങള്‍ കുറഞ്ഞോട്ടെയെന്ന് കരുതി. ഒരിക്കല്‍ ലിഫ്റ്റില്‍ വച്ച് ഒരുത്തന്‍, കന്നടിഗയാ... ഏതോ ഒരു മെക്കാനിക്ക്...എവിടുന്ന് കിട്ടി ധൈര്യം എന്നറിയില്ലാ. ചെരുപ്പിന്‍റെ വള്ളി പൊട്ടും വരെ അവനെ ഞാന്‍ തല്ലി... അന്ന് മോളെ സ്കൂളില്‍ വിട്ടില്ല.... ഉടനെ തന്നെ തിരികെ വന്ന് വാതിലടച്ച്‌, അവളെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് കരഞ്ഞു. അതിന് ശേഷം കൃത്യമായി ഫ്ലാറ്റിലെ സെക്യൂരിറ്റിക്കാര്‍ എന്നെക്കാണുമ്പോള്‍ സലാം തന്ന് തുടങ്ങി.
“പഞ്ചമി സതീഷ്‌” എന്ന പേര് മാറ്റി, “പഞ്ചമി” എന്ന് മാത്രമാക്കി ഫേസ്ബുക്ക് അപ്ഡേറ്റ് ഇട്ട നാള്‍. “അതെന്താ അമ്മേ?” എന്ന് ചോദിച്ച അവളോട്‌ “ഇനിമുതല്‍ അങ്ങനയാ മോളേ” എന്ന് പറയാനേ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞുള്ളൂ. എന്തോ സതീഷിനെ നിയമപരമായി അണ്‍ഫ്രണ്ട് ചെയ്യാന്‍ തോന്നിയില്ല, ഇതുവരെ. കോടതിവിധി പ്രകാരം, കൊല്ലത്തില്‍ ഏഴ് നാള്‍ അച്ഛന് മകളെ കാണാന്‍ അവകാശമുണ്ട്. എല്ലാക്കൊല്ലവും വേനലവധിയുടെ അവസാനത്തെ ആഴ്ച്ച, അച്ഛനില്ലാതെ ജീവിച്ചു തീര്‍ത്ത 51 ആഴ്ച്ചകള്‍ക്ക് പകരമായി അച്ഛനുള്ള ഏഴ് ദിനരാത്രങ്ങള്‍ ഞാനവള്‍ക്ക് സമ്മാനിച്ച്‌ പോന്നു. അയാളൊരു നല്ല അച്ഛനായിരുന്നു... അച്ഛന്‍ മാത്രം.. സീരിയലും അഭിനയവും അയാള്‍ക്ക് ഒരു ഭ്രമമാണെന്ന് അറിഞ്ഞു കൊണ്ട് തന്നെയാണ് പ്രേമിച്ചതും, വീട്ടുകാരെ അറിയിക്കാതെ വിവാഹം ചെയ്തതും. ചാന്‍സ് ചോദിച്ചുള്ള പോക്കും, ഇടക്കിടെ വന്നു കിട്ടുന്ന ആല്‍ബങ്ങളും സതീഷിന്‍റെ ജോലി കളഞ്ഞു. അതേത്തുടര്‍ന്നുള്ള ചെറിയ പൊരുത്തക്കേടുകള്‍, അലോസരങ്ങള്‍... കഥകള്‍... പിന്നെ തല്ലുകൂടുമ്പോള്‍ മനസിലടക്കി വച്ചതെല്ലാം, കേള്‍ക്കുന്നവര്‍ക്ക് വേദന ഉണ്ടാകുമോ എന്ന ചിന്തയില്ലാതെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു പോയി, പലപ്പോഴും.... തൊട്ടിലില്‍ കിടന്നിരുന്ന ‘ധ്വനി’ യുടെ കരച്ചിലുകള്‍ മാത്രമാണ് മിക്കപ്പോഴും, താല്‍കാലികമാണെങ്കിലും ഞങ്ങളുടെ  വഴക്ക് നിറുത്തിച്ചിരുന്നത്. അങ്ങനെ ഒരിക്കല്‍ ഇറങ്ങിപ്പോയ സതീഷിനെ പിന്നെ കാണുന്നത് ഒരു ഒപ്പ് ആയിട്ടാണ്. ഒരു വക്കീല്‍ നോട്ടീസ്.
ധ്വനിക്കിഷ്ടമുള്ള പുളിയിഞ്ചി ചമ്മന്തിക്കായി കറിവേപ്പില നുള്ളുമ്പോഴാണ് ഞാനത് കണ്ടത്. ഇടത് കൈമുട്ടിന് താഴെ മഞ്ചാടിക്കുരു പോലെ തല പൊക്കിയ നാലഞ്ച് ചുമന്ന പൊട്ടുകള്‍. കണ്ണാടിക്ക് മുന്നില്‍ ചെന്ന് മുഴുവനായി ഒന്ന് നോക്കി. നെറ്റിയിലും കണ്ണിന് താഴെയും ഒക്കെയുണ്ട്. ഒന്ന് രണ്ട് നിമിഷങ്ങള്‍. ഒരു ഞെട്ടല്‍. മോളെ ചികിത്സിക്കുമ്പോഴും ഇങ്ങനെ ഒരു സാധ്യതയെപ്പറ്റി ഞാന്‍ ഓര്‍ത്തില്ല. കോളിംഗ് ബെല്ല് മുഴങ്ങുന്നുണ്ട്. Maid ആണ്. ഡോര്‍ തുറന്ന് ഞാനവരെ നോക്കി. മുന്നോട്ട് വച്ച കാല്‍ അവര്‍ ഒന്ന് ശങ്കിച്ച് പിന്‍വലിച്ചു.
“എന്ന ആച്ച് മാഡം.. അയ്യയോ...ഇതും മാരിയമ്മന്‍ പരീച്ചണം താന്‍....പതിനാല് നാള്‍ മരുന്ത്‌ സാപ്പിടുങ്കോ... പോയിടും...വിതക്ക് പോറ മാരിയമ്മന്‍ തങ്ക പൊട്ട് തൂകി പോയിറുക്കാര്‍..... അപ്രം..”.
ഒരു ചെറിയ മടിയോടെ അവര്‍ എന്തോ പറയാന്‍ തുടങ്ങി..
“ഇല്ല..പക്കത്തിലെ ഫ്ലാറ്റ് ലെ അമ്മ സൊല്ലിയിരുക്കാറ്.... ഇപ്പോ... ഉങ്കളുക്കും വ്യാതി പിടിച്ചിതേ... പകരുറ വ്യാതിയിത്....അവരുക്കും പുള്ള കുട്ടി ഇരിക്കിറതിനാലെ.... ഇങ്കെ വറക്കൂടാത് ണ്ട്രാ... വ്യാതി പോഹറ വരേയ്ക്കും... ”.
കൈയ്യില്‍ കരുതിരിരുന്ന ആര്യവേപ്പിലയുടെ വലിയ ചില്ല, എനിക്ക് നേരെ നീട്ടി അവര്‍ എന്തോ ചിന്തിച്ച് ഒന്ന് രണ്ടു നിമിഷം അങ്ങനെ നിന്നു.
“എന്നുടെ പൊണ്ണുക്ക്‌ ഇപ്പോ മാസം ഏള്....അവളുക്കും ഭയം...ഇന്ത വ്യാതി... അതും ഇപ്പോ.... അതിനാലെ....”. പ്രകടമായ മടി. സ്വന്തം മകളുടെ പൂര്‍ണ ഗര്‍ഭാവസ്ഥ. അവള്‍ക്കു പകര്‍ന്നാലോ എന്ന പേടി ആ കണ്ണുകളില്‍  ഞാന്‍ കണ്ടു. അകത്തു മുറിയില്‍ ചെന്ന് ഒരു നൂറ് രൂപ നോട്ട് അവര്‍ക്ക്‌ മുന്നിലെ തറയിലേക്ക് ഇട്ട്, ചിരിച്ച് കൊണ്ട് ഞാന്‍ വാതില്‍ ചാരി. അവര്‍ പോയി എന്നുറപ്പ് വരുത്തിയശേഷം വേപ്പില കതകിന് മുന്നില്‍ തൂക്കിയിട്ടു.
മണല്‍ വാരിയിട്ടത് പോലെ ദേഹമാസകലം കുരുക്കള്‍ തല പൊക്കിയിട്ടുണ്ട്. സന്ധികള്‍ നുറുക്കിയിട്ടത്‌ പോലെ അനുഭവപ്പെട്ടു. നട്ടെല്ലില്‍ പറക്കഷ്ണം വച്ചത് പോലെ. ഫ്രിട്ജിലിരുന്ന നാല് കഷ്ണം റൊട്ടി, ഒന്ന് ചൂടാക്കി മോള്‍ക്ക്‌ കൊടുത്തു. എന്നെക്കണ്ടിട്ടാവണം, ഒന്നും മിണ്ടാതെ അവളത് കഴിച്ചു. അവളുടെ കിടക്കയില്‍ വിരിച്ചിരുന്ന വേപ്പില തൂത്ത് വാരി നിലത്തേക്ക് കൂട്ടിയിട്ടു. അവളെന്‍റെ മുഖത്തേക്ക് ഒന്ന് നോക്കി, പെട്ടെന്ന് കണ്ണ് മാറ്റി കളഞ്ഞു. ഞാന്‍ ഒന്ന് രണ്ടു ചുവടു നീങ്ങി, അലമാരക്ക് മുന്നിലെ കണ്ണാടിയിലേക്ക് ഒന്ന് പാളി നോക്കി.
“അമ്മേ...ദെ... മോളുടെ മൂക്കിന്‍റെ സൈഡില്‍...”. അവളത് പറഞ്ഞ് ചെറുതായി ചിണുങ്ങി. ചിണുങ്ങള്‍ അല്ല, സങ്കോചം കലര്‍ന്ന ഒരു തേങ്ങല്‍. ഞാന്‍ അവളുടെ അടുത്ത് ചെന്നിരുന്നു. അവള്‍ക്ക് പനി കുറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.
“അമ്മാ... മോളുടെ മുഖത്തെ ഇത്... ഇനി പോകുലേ?”.
ചുവന്നുതുടുത്തിരുന്ന നാലഞ്ചു കുരുക്കള്‍ പൊട്ടി, ചെറിയ കുഴികളായി മോളുടെ മുഖത്ത് കാണപ്പെട്ടു. ഉറക്കത്തില്‍ തിരിഞ്ഞു കിടന്നപ്പോള്‍ പറ്റിയതാവണം.
ഞാനവളെ ചേര്‍ത്ത് പിടിച്ചു; കരയാനാണ് ആദ്യം തോന്നിയത്.
“ഇല്ല.. മോള്‍ടെ മുഖത്തെ മാര്‍ക്സ്‌ മറ്റെന്നാള്‍ കുളിക്കുമ്പോ മാറിക്കോളും ട്ടോ... ചില സ്കാര്‍സ് അങ്ങനെയാണ്... നമ്മള്‍ നോക്കുമ്പോഴെ കാണുള്ളൂ...പുറത്തു നിന്നു നോക്കുന്നവര്‍ക്ക്‌ ഒരിക്കലുമത് കാണില്ല.”
ഞാന്‍ അവസാനമായി പറഞ്ഞ വാചകം മകളോടല്ലായിരുന്നു.
അവള്‍ ഉറങ്ങിയ ശേഷം, ഒന്ന് നടന്ന് ജനലരികില്‍ എത്തി. പുറത്തേക്ക് നോക്കി നല്ലത് പോലെ കരഞ്ഞു. പിന്നീട് മോളുടെ അടുത്ത് ചേര്‍ന്ന് കിടന്ന് അറിയാതെ മയങ്ങിപ്പോയി.
നാളെയവളുടെ പിറന്നാള്‍ ആണ്. മസാലയുടെ മണം വല്ലാതെ ഉള്ളുതികട്ടല്‍ ഉണ്ടാക്കി. രണ്ട് നാളത്തെ, എച്ചില് ഒട്ടിയ പത്രങ്ങള്‍ സിങ്കില്‍ കിടന്ന്, കുറ്റീച്ചകളെ ആകര്‍ഷിച്ച് കിടപ്പുണ്ട്. പണിപ്പെട്ട് മൂക്ക്, അടച്ചും തുറന്നും, ബേക്കിംഗ് പൌഡര്‍ എടുത്തെങ്കിലും എനിക്കൊന്നും ചെയ്യാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല. “Ready Cake” ല്‍ നിന്ന് ഒരു സ്പെഷ്യല്‍ അല്‍മണ്ട് പള്‍പി കേക്ക് ഓണ്‍ലൈന്‍ ഓര്‍ഡര്‍ ചെയ്തു. കൂടെ ആറു മെഴുകുതിരികളും. വാതില്‍ കട്ടിളയിലെ വേപ്പില കണ്ടിട്ടാകണം, ഡെലിവറി ബോയ്‌ ഒരു കോളിംഗ് ബെല്ലില്‍ ഒതുക്കി, പാക്കറ്റ് വാതില്‍പ്പടിയില്‍ വച്ച് പോയി. തലയൊന്നു നിവര്‍ത്താനായപ്പോള്‍ തോന്നിയ ഒരു കുസൃതി. എന്തിനങ്ങനെ ചെയ്തു എന്നെനിക്കറിയില്ല. മോളുടേം എന്റെം നാലഞ്ച് സെല്‍ഫി...
“എന്ജോയിംഗ് വെക്കേഷന്‍ വിത്ത് ധ്വനി” എന്ന് സ്റ്റാറ്റസ് അപ്ഡേറ്റ് ചെയ്തു.
“ohh….  :( ”, “so sad….:( :( :(”,”praying for ur speedy recovery”, “Get well soon”.
നിമിഷങ്ങള്‍ക്കുള്ളില്‍, അങ്ങനെ പത്തിരുപത് കമന്റ്സ് മിന്നി. കുറേപ്പേര്‍ ഷെയറും ചെയ്തു. എന്തിനാണാവോ!!!
രണ്ട് നാള്‍ മുമ്പ് വന്ന ഒരു ഫ്രണ്ട് റിക്വസ്റ്റ്. “ശ്യാമ അളകേശന്‍”. ഒന്ന് നോക്കി, എന്തോ ചിന്തിച്ചു. പിന്നെ പതിയെ അക്സപ്റ്റിലേക്ക് മൗസ് നീങ്ങി. പുതിയ കുറെ ഫോട്ടോകള്‍ നോട്ടിഫിക്കേഷനില്‍ ചുമന്ന വട്ടത്തില്‍ നിന്ന് എണ്ണം കാണിച്ചു. മ്യൂച്വല്‍ ഫ്രണ്ട്സില്‍ കുറെ പരിചയ മുഖങ്ങളും. ഒന്ന് രണ്ട് നിമിഷങ്ങള്‍. ഞാന്‍ പോസ്റ്റ്‌ ചെയ്ത ഫോട്ടോക്ക് ചുവട്ടിലായി കുറെ സാഡ് സ്മൈലികള്‍ നിറഞ്ഞു. അതിനിടത് വശത്തായി “ശ്യാമ അളകേശന്‍” എന്ന പേരും.
ലാപ്പ് അടച്ചു. ഒരു പരസെറ്റമോള്‍ തൊണ്ടയറിയാതെ വിഴുങ്ങി, ഇച്ചിരി വെള്ളം കുടിച്ചു. കട്ട് ചെയ്ത്, കഴിക്കാതെ വച്ചിരുന്ന കേക്ക് അതേപടി ഫ്രിഡ്ജിലേക്ക് കയറ്റി. ധ്വനിയുടെ മുഖത്ത് നിന്ന് കുരുക്കള്‍ ചെറുതായി കറുത്തു തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. തൊലിപ്പുറത്ത് സൂചിക്കുത്ത് പോലെ ചെറിയ കറുത്ത പൊട്ടുകള്‍. വേലക്കാരിയുടെ ഭാഷയില്‍ പറഞ്ഞാല്‍, മാരിയമ്മ അനുഗ്രഹിച്ചു തിരികെ പോകുന്നതിന്‍റെ ലക്ഷണങ്ങളാണ്. നല്ലപോലെ ഒന്നുറങ്ങി. എന്‍റെ പനി കുറഞ്ഞു... പക്ഷെ!..എന്തോ...കണ്പോളകള്‍ക്കുള്ളില്‍ മണല്‍ വാരിയിട്ടത് പോലെ...ഇമകള്‍ ചലിപ്പിക്കാനാകുന്നില്ല. വല്ലാത്ത വേദന. ചെവിക്കുള്ളില്‍ എന്തോ പതിയെ ഇഴയുന്നതായി തോന്നി .. ആകെയൊരു പുകച്ചില്‍... തലച്ചോറ് അറിയാതെ മനസ്സൊന്ന് കരയാന്‍ ശ്രമിച്ചു.. കണ്ണ് നീറി.. പഴുപ്പ്, വെളുത്ത കവിളില്‍ ചെറുചാല് കീറി. അരമണിക്കൂര്‍ മോളോട് ചേര്‍ന്ന് കിടന്നു. ഒന്ന് കരയാന്‍ പോലും സാധിക്കാത്ത അവസ്ഥ... ശക്തിയില്‍ കണ്പോളകള്‍ തുറന്ന് മൊബൈല്‍ എടുത്തു... അമ്മയെ വിളിച്ചൊന്നു സംസാരിച്ചാല്‍ കൊള്ളാമെന്നുണ്ട്... പക്ഷെ! കഴിഞ്ഞ തവണ വന്ന പ്രൊപോസല്‍... അതേപ്പറ്റി എന്തോ കയര്‍ത്തു പറഞ്ഞു കട്ട് ചെയ്തതാണ് ഞാന്‍... അതേപ്പിന്നെ ഇതേ വരെ... “Dialing….”. എന്ന് തെളിയുന്നതിനു മുന്നേ കട്ട് ചെയ്തു...
ഇച്ചിരി പൊടിയരി കഞ്ഞി ഉണ്ടാക്കി രണ്ടാളും കുടിച്ചു. മരുന്നൊന്നും കഴിക്കാന്‍ തോന്നിയില്ല. ഒരുപാട് നാളേക്ക് ശേഷം ‘ചോട്ടാ ഭീം’ കണ്ട് മോള്‍ ഉറങ്ങി. ഞാന്‍ ലാപ്‌ തുറന്നു. എഫ് ബിയില്‍ പതിനേഴ്‌ മെസ്സേജുകള്‍... അതില്‍ പതിമൂന്നെണ്ണവും ഒരാളുടെ... പതിമൂന്നാമത്തെ ചോദ്യത്തിന് ഞാന്‍ “അതേ” എന്ന് റിപ്ലെ കൊടുത്തു.... പിന്നെ ഞങ്ങള്‍ ഒരുപാട് സംസാരിച്ചു.
ഈ വര്‍ഷത്തെ 52 മത്തെ ആഴ്ച. എന്‍റെ മുഖത്ത് ഒരുപാട് കറുത്ത പൊട്ടുകള്‍ അവശേഷിപ്പിച്ച് മാരിയമ്മന്‍ പോയി. ഞാന്‍ മരുന്നൊന്നും കഴിച്ചില്ല.. ചില അസുഖങ്ങള്‍ അങ്ങനെയാണ്, തോല്‍പ്പിക്കാന്‍ നോക്കും...തളര്‍ത്തും... നോവിക്കും... തിരിഞ്ഞു നിന്ന്, “ഇനിയെന്തു ചെയ്യനൊക്കുമെടാ?” എന്ന് മനസ്സും ശരീരവും ഒറ്റെക്കെട്ടായി അസുഖത്തോട് ചോദിച്ചാല്‍ വാല് മുറിഞ്ഞു പോകുന്നതാണ് ഏതൊരു രോഗവും... ചിലപ്പോള്‍ അത് പഠിപ്പിക്കാന്‍ വന്നതാവും മാരിയമ്മന്‍. വാതില്‍ തുറന്നു. കരിഞ്ഞുണങ്ങിയ വേപ്പിലകള്‍ പാറിനടക്കുന്നുണ്ട്. അതെല്ലാം തൂത്ത് വാരിക്കളഞ്ഞു... നന്നായൊന്നു കുളിച്ചു.. നെറ്റിയിലെ ഒന്ന് രണ്ട് കുരുക്കള്‍ പൊട്ടി. നല്ലപോലൊന്ന് ചന്ദനം തൊട്ടാല്‍ മായുന്നതെയുള്ളൂ ആ പാടുകള്‍... മനസ്സൊന്ന് ചിരിച്ചു...
നല്ലെണ്ണ പച്ചകുത്തിച്ച ചെറു വിളക്ക്, പുളിയിട്ട്‌ മിനുക്കി കൊളുത്തി. ഒന്ന് തിരിഞ്ഞതും കോളിംഗ് ബെല്ലില്‍ ആരുടെയോ വിരല്‍ അമര്‍ന്നു...
നിറഞ്ഞ പുഞ്ചിരിയോടെ വെളുത്തു മെലിഞ്ഞ സ്ത്രീ... ഇളം മെറൂണ്‍ നിറത്തിലെ നെയില്‍ പോളിഷ്. വലത്തേ കൈയ്യുടെ കുഞ്ഞുവിരലിനറ്റത്ത്  ഒരു ചെറിയ ടാറ്റൂ...ആ കൈ എനിക്ക് നേരെ നീട്ടി – “ഹായ്..ശ്യാമ...”.
അവര്‍ അകത്തേക്ക് കടന്നിരുന്നു. “എവിടേ.. മോള്‍ എവിടേ?... I am sorry… എന്‍റെ മലയാളം ഈസ്‌ നോട്ട് ഗുഡ്... How do you feel now?  Normally ഈ ഡിസീസ് ന്‍റെ ലാസ്റ്റ് സ്റ്റേജ് ലാണ് പകരാന്‍ ചാന്‍സ് എന്ന് കേള്‍വിപ്പെട്ടിറുക്ക്... especially from the day, when you took bath…. എനിക്കൊരിക്കല്‍ വന്നതാ....ഇന്ത പാട് അതിന്‍റെയാ...” മുഖം വക്രിച്ച്, താടിയെല്ലിലെ ഒരു ചെറിയ പൊട്ട് എനിക്ക് നേരെ കാണിച്ച് ശ്യാമ ചിരിച്ചു.
“പാപ്പാ... ഇന്ത ചിന്ന സ്കാര്സ് എല്ലാം ശീഖ്രമാ പോയിടും...”. കവിളത്ത് ഒന്ന് തലോടി, അവര്‍ ധ്വനിയോടായി പറഞ്ഞു. നടുവിരലിലെ വിവാഹ മോതിരം, ഞാന്‍ ശ്രദ്ധിച്ചു എന്ന് കണ്ട്, അവര്‍ പെട്ടെന്ന്, -“മറന്തിടിച്ചേ... He is waiting inside the car… അവറുക്ക് ഇന്ത വ്യാധി ഇനിയും വന്നിട്ടില്ല... So….”. ശ്യാമ ഒന്ന് ചിരിച്ചു...
എന്നോടിങ്ങനെ ഇത്ര ഫ്രീ ആയി ആ സ്ത്രീക്കെങ്ങനെ ഇടപഴകാന്‍ സാധിക്കുന്നു!!! ചാറ്റ് ചെയ്തു തുടങ്ങിയ നാള്‍ മുതലേ എന്നെ കുഴക്കിയ ചോദ്യമായിരുന്നു അത്... “ചിലര്‍ അങ്ങനെയാണ്”.... അതൊന്നു മാത്രമായിരുന്നു അതിനുത്തരം..
“From now on, ഇയര്‍ ഏന്‍ഡിലെ One Week ല്‍ സതീഷിന്‍റെ കൂടെ ഞാനും ഉണ്ടാകും... ധ്വനിയോടൊപ്പം..”. അപ്പോള്‍ അവര്‍ അറിയാതെ അവരുടെ മോതിരം എനിക്ക് നേരെ തിരിഞ്ഞിരുന്നു...
ആ സ്ത്രീയുടെ ക്യാരക്ടറിനോടുണ്ടായിരുന്ന ഒരുതരം ചോദ്യം ചെയ്യല്‍ ചെറുതായി അവസാനിച്ചു തുടങ്ങിയ നിമിഷങ്ങള്‍... അടുത്ത ഒരാഴ്ച ഷൂട്ടിംഗ് ഈ പരിസരത്താണെന്നും സതീഷിന്‍റെ പോര്‍ഷന്‍സ് ഈ വീക്ക് ഇല്ലാന്നും അവര്‍ പറഞ്ഞു... സതീഷിനോടൊത്ത് അഭിനയിച്ച കുറെ ഫോട്ടോകള്‍ എന്നെ കാണിച്ചു... ചാറ്റിലൂടെ അവര്‍ പറഞ്ഞ സംഭവങ്ങളുടെ പുന:രാവിഷ്ക്കരണം പോലെ തോന്നിച്ച കുറെയേറെ ചിത്രങ്ങള്‍...
അവര്‍ പടികളിറങ്ങി, താഴെ പാര്‍ക്കിങ്ങില്‍ സതീഷിനടുത്തെത്തി... ഞാന്‍ ജനലിലൂടെ മൂവരെയും നോക്കിനിന്നു...
ചെറുതായി കണ്ണ് നനഞ്ഞതായി തോന്നി... സതീഷിനോടുള്ള, പുറത്തു കാണിക്കാത്ത നീരസമാണോ? അതോ ഭാഷയറിയാത്ത ശ്യാമാ സതീഷിനോടുള്ള നിര്‍വചനമില്ലാത്ത സുഹൃത്ത് ബന്ധമാണോ?  അതിന് കാരണം എന്നറിയില്ല. സതീഷ്‌ എന്നെ നോക്കിയില്ല...മോളെ ചേര്‍ത്ത് നിറുത്തി അയാള്‍ നെറുകയില്‍ ചുംബിച്ചു... ശ്യാമ എന്നെ നോക്കി കൈ വീശി... മുഖത്തെ നനവ്‌ തുടച്ച്, ഞാന്‍ ചിരിച്ചു..
ചിലരോടുള്ള പൊരുത്തക്കേടുകള്‍ മറ്റുചിലര്‍ക്ക് പൊരുത്തപ്പെടലുകലായി മാറുക സ്വഭാവീകം മാത്രമാണ്.
മൊബൈല്‍ റിംഗ് ചെയ്യുന്നുണ്ട്... അമ്മയാണ്...
“മോളെ...നിനക്ക് ദേഷ്യം വരില്ലെങ്കില്‍....”. അര്‍ദ്ധവിരാമത്തില്‍ നിറുത്തി...
“അല്ല...ആ ചെക്കന്‍റെ വീട്ടുകാര്‍ വിളിച്ചിരുന്നു....എന്താ പറയേണ്ടത് എന്ന് നിന്‍റെ അച്ഛന്‍ ചോദിക്കുന്നുണ്ട്...”.
“ചെക്കന് ചിക്കന്‍ പോക്സ് വന്നതാണോ എന്ന് ചോദിക്കാമോ?”.
Posted by കണ്ണന്‍ നായര്‍ at 23:12 4 comments:
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
Newer Posts Older Posts Home
Subscribe to: Posts (Atom)
നിങ്ങളൊന്നു സൂക്ഷിച്ചു നോക്കിയേ..ചിലപ്പോളെന്നെ കണ്ടേക്കാം ... നിങ്ങള്‍ ഇന്നലെ കണ്ട അഞ്ചുപേരില്‍ ഒരാള്‍ ഞാനായിരുന്നു.
View my complete profile
Watermark template. Powered by Blogger.