en en en en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en en en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml kn ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en en en en es ml en en de da en da cs en en cs da en en en cs cs da da en en cs cs en en en de da da en da cs cs en en cs cs da da cs en en cs en cs da en en en fr cs da en en en en cs da en da en en en en en en en
പുറത്തു നല്ല മഴ. എന്തിനോ വേണ്ടി ഓടിയെത്തുന്ന കുളിര്‍ കാറ്റും. ചിലപ്പോള്‍ അവര്‍ക്കെന്നോട് എന്തെങ്കിലും സ്വകാര്യം പറയാനുണ്ടാകും. പറയാന്‍ മാത്രമാണോ എന്നോട് അവര്‍ക്കൊന്നും ചോദിക്കാന്‍ ഇല്ലേ. ഉണ്ടാവില്ല. പറയാന്‍ ഒരുപാട് പേരുണ്ട് പക്ഷെ ഇതുവരെ ഈ നൂറിനെ കുറിച്ച് ചോദിയ്ക്കാന്‍ ആരും ഉണ്ടായില്ല. നൂര്‍ജഹാന്‍ എന്ന നൂര്‍. ഞാന്‍ ആരോടാണ് പറയുക. അല്ലെങ്കില്‍ തന്നെ പറയാന്‍ മാത്രം എന്താണ് ഉള്ളത്. ഈ മഴ മനസ്സില്‍ പൊടി  തട്ടി കിടന്നിരുന്ന പഴയ ഓര്‍മകളെ കഴുകുന്നുണ്ടോ, അതോ ഈ കുളിര്‍ കാറ്റു എന്‍റെ ഓര്‍മകളുടെ പൊടി  പടലങ്ങളെ വീശി അകറ്റിയോ.
എത്ര ആഗ്രഹിച്ചതാണ്‌  പടര്‍ന്നു പന്തലിക്കുന്നൊരു മരമാകുവാന്‍. എന്‍റെ ഇഷ്ടത്തിന് വേരുകളെ ചലിപ്പിച്ചു ഒരു പാട് കിളികള്‍ക്ക് അഭയം നല്‍കി, ഒത്തിരി പൂത്തുലഞ്ഞു, കായ്കനികള്‍ കൊഴിച്ചു സന്തോഷത്തോടെ നില്‍കുന്ന ഒരു വൻമരം. പക്ഷേ അവസാനം വിധിക്കപ്പെട്ടത് ഈ ചെടിത്തൊട്ടി. ഇവിടെ എനിക്കെന്തിന്റെ കുറവാണ്. ശെരിയാണ് എന്തിന്റെ കുറവാണ്. വെള്ളവും, വെളിച്ചവും, വളവുമെല്ലാം സമയത്തിന് കിട്ടുന്നുണ്ട്‌ പുറത്തു നിന്നു ആരു നോക്കിയാലും നല്ല പോലെ വളരുന്ന ഒരു ചെടി. ഞാന്‍ പൂക്കുന്നുണ്ട്, കായ്ക്കുന്നുമുണ്ട് പക്ഷേ ആരും കാണാതെ പോകുന്ന  എന്‍റെ വേരുകളുണ്ട്. ഈ ചെടി തൊട്ടിക്കുള്ളില്‍ സഞ്ചരിക്കാന്‍ ആവാതെ വീര്‍പ്പു മുട്ടുന്ന എന്‍റെ വേരുകള്‍. ഓരോ വേരും  വളര്‍ന്നു ചെടിതോട്ടി കടന്നു പോകാനാവാതെ വിങ്ങുമ്പോൾ  ആരും അറിയാതെ വേദനയില്‍ അവ കരയുന്നുണ്ട്. എന്‍റെ മനസ്സ്. ആരും അറിയാത്ത എന്‍റെ മനസ്സ്.
സ്നേഹം ഒരു ലഹരിയാണ്. സ്ഥിരമായി കിട്ടുന്നവര്‍ക്ക് അതറിയുവാന്‍ കഴിയില്ല. പക്ഷേ അറവുശാലക്ക്‌ മുന്നിലെ നായ്ക്കളെ പോലെ വല്ലപ്പോഴും വീണു കിട്ടുന്ന ഒരു തുണ്ട് ഇറച്ചി കക്ഷണത്തിന് കാത്തു നിൽക്കുന്നത്  പോലെ നില്‍ക്കുന്നവര്‍ക്ക് മാത്രമേ അതിന്‍റെ ലഹരി അറിയുവാന്‍ കഴിയൂ. ഒരു പാട് വാരി കോരി കൊടുത്താലും തിരികെ ഒരു തരി എങ്കിലും പ്രതീക്ഷിക്കും പക്ഷെ ആ ഒരു തരിക്കു വേണ്ടി ഒരു ജന്മം കാത്തിരിക്കുന്ന അവസ്ഥ പറഞ്ഞറിയിക്കാന്‍ വയ്യ. ഒരിക്കല്‍ പോലും ആ ഒരു തരി തനിക്കു വിധിച്ചില്ലല്ലോ.
കുടുമ്പത്തിന്റെ സല്‍പ്പേര് നിലനിര്‍ത്തുന്ന യന്ത്രങ്ങള്‍ ആണ് മൂത്ത കുട്ടികള്‍. ഒരു പാട് അവഗണകള്‍ അതി ജീവിച്ചു ആ യന്ത്രത്തിന്റെ കടമ ഞാന്‍ ഭംഗിയായി നിര്‍വഹിച്ചു. അതിനു വേണ്ടി കുറെ സഹിച്ചിട്ടുണ്ട്, വിഷമിച്ചിട്ടുണ്ട്, കരഞ്ഞിട്ടുണ്ട് അതിനു വേണ്ടിയല്ലേ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു ഇങ്ങോട്ട് വന്നവരെ കളിയാക്കി വിട്ടത്, ഇഷ്ടം തോന്നിയവരോട് അങ്ങോട്ട്‌ പറഞ്ഞതുമില്ല. എന്നിട്ടും പലപ്പോഴും പരിഹാസ പാത്രമായി നില്‍ക്കേണ്ടി വന്നിട്ടുണ്ട്. അപ്പോഴും എനിക്ക് ഒരു പ്രണയം ഉണ്ടായിരുന്നില്ലേ. ഊം. ആരുമറിയാതെ കരഞ്ഞു തീര്‍ത്തൊരു പ്രണയം. അയാള്‍ക്കെന്നെ ഇഷ്ടമായിരുന്നില്ലേ.എനിക്ക് അയാളെയും. പിന്നെ എന്ത് പറ്റി. ഒരു മരുഭൂമി പോലെ കാത്തു സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന മനസിലേക്ക് പ്രണയത്തിന്റെ വിത്ത് പാകി നനച്ചു കുറെ പച്ചപ്പുകള്‍ വരുത്തിയത് എല്ലാവരും കൂടെയല്ലേ. എന്നിട്ട് എല്ലാം മറന്നൊന്നു ചിരിച്ചു തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ ആരുടെയൊക്കെയോ സ്വാര്‍ത്ഥ താല്പര്യങ്ങള്‍ക്ക് വേണ്ടി അതെല്ലാം മുറിച്ചു കളഞ്ഞില്ലേ ഞാന്‍. അതിലെ ഓരോ പുല്കൊടിയും പിഴുതു കളയുമ്പോള്‍ എന്‍റെ പ്രാണന്‍ പിടയുന്നത് ആരും കണ്ടില്ലല്ലോ. അയാള്‍ക്ക് എന്നെ വിളിക്കാമായിരുന്നില്ലേ. ഞാന്‍ ഇറങ്ങി പോകില്ലയിരുന്നോ. പോകുമോ? ചിലപ്പോള്‍ പോകില്ലയിരിക്കും. ഞാന്‍ അങ്ങിനെ വളര്‍ന്നവള്‍ അല്ലല്ലോ. എന്നാലും അയാള്‍ക്ക് ഒരിക്കലെങ്കിലും വിളിച്ചിരുന്നെങ്കില്‍ ഈ മനസ്സൊന്നു കുളിര്ന്നെനെ. പിന്നെ അയാള്‍ ആരെയോ പ്രേമിച്ചു എന്നും, അവളെ വിളിച്ചിറക്കി കല്യാണം കഴിച്ചു എന്നും കേട്ടിരുന്നു. ഈ ധൈര്യം എന്നോടെന്തേ കാട്ടാതെ പോയത്. ഭീരു. ജീവിക്കട്ടെ സന്തോഷമായിട്ട്. ശപിക്കാന്‍ എനിക്കറിയില്ല.
പിന്നെ എത്ര വിവാഹ ആലോചനകള്‍. ഒന്നും ഇഷ്ടപെട്ടില്ല. ഇഷ്ട കുറവ് മാത്രമല്ല. മനസിലെ മുറിവ് ഒന്ന് ഉണക്കുവാന്‍ കുറച്ചു സാവകാശം മാത്രം ആഗ്രഹിച്ചു. കണ്ണീരില്‍ കഴുകി കളഞ്ഞ ഒരു പ്രണയത്തിന്റെ മുറിവ് വീട്ടുകാര് കാണാതെ പോയി. ആരും ഒന്നും ചോദിച്ചില്ല, ചോദിക്കാന്‍ അവര്ക് സമയം ഇല്ലായിരുന്നു. വാശി. ആരോടാണ് മനുഷ്യന് വാശി. അവനോടു തന്നെയോ. അതോ മറ്റുള്ളവരോടോ. ഒന്ന് ചിന്ദിക്കാനും മറ്റുള്ളവരുടെ മനസ് മനസിലാക്കുവാനും ആര്‍ക്കും സമയമില്ല. എല്ലാവര്ക്കും തിരക്കല്ലേ. ആ തിരക്കിനിടയില്‍ ചതഞ്ഞരഞ്ഞു, ചിറകൊടിഞ്ഞു പോയ എന്‍റെ സ്വപനങ്ങള്‍ കാണാന്‍ ആരും ശ്രമിച്ചില്ല അത് കൊണ്ട് തന്നെ ഓരോ ആലോചനകള്‍ വേണ്ടാ എന്നോഴിഞ്ഞപ്പോഴും പരിഹാസങ്ങളുടെ കൂരമ്പുകള്‍ തറച്ചു മനസ് മൊത്തം മുറിവേറ്റിരുന്നു. വീഴ്ത്തിയ ഓരോ തുള്ളി കണ്ണീരും രക്തം പുരണ്ടാതായിരുന്നു. അത് കൊണ്ട് തന്നെ അടുത്ത് വന്ന ആലോചനക്കു സമ്മതിച്ചു. ഒരു പാവയെ പോലെ അവര്‍ തിരിച്ചതുപോലെയൊക്കെ നിന്നു.
എല്ലാം മറക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു. പുതു ജീവിതം എന്ന തൂവാല കൊണ്ട് മനസിലെ വ്രണങ്ങളെ തുടച്ചു വൃത്തിയാക്കി. വല്ലപ്പോഴും ഉണ്ടായ നേരിയ വേദനകളെ പുഞ്ചിരിയുടെ തിരകളിട്ടു മറച്ചു. അറ്റ് പോയ സ്വപ്ന ചിറകുകളെ കൂട്ടി യോജിപ്പിച്ച് പുതു വര്‍ണങ്ങള്‍ നല്‍കി മണവാളന്റെ വീട്ടിലേക്കു കാലെടുത്തു വച്ചു. എനിക്ക് ചുറ്റും എന്‍റെ കിനാവുകള്‍ തൂക്കണാം കുരുവികളെ പോലെ കൂട് കെട്ടിയിരുന്നു. അവയുടെ ഒച്ചയും ബഹളവും ഞാന്‍ ആകെ സന്തോഷത്തില്‍ ആയിരുന്നു.
പക്ഷേ ഞാന്‍ അറിഞ്ഞില്ല അതോകെ പറന്നു പോകുമെന്ന്. എന്നെക്കാളും പ്രായ കൂടുതല്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു ഏങ്കിലും, അതൊരു വിഷയമായിരുന്നില്ല തനിക്കു. സാധാരണ ഭാര്യാ ഭാര്താക്കന്മാര്‍ക്കിടയില്‍ ഉള്ളതിനേക്കാള്‍ ഒരല്പം കൂടുതല്‍. എന്നാലും തനികതൊരു വിഷയം ആയിരുന്നില്ല. പ്രായം നിച്ചയിക്കുന്നതല്ലല്ലോ ജീവിതം. സ്നേഹമല്ലേ ജീവിതത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം. മാത്രവുമല്ല വളരെ നന്മകള്‍ ജീവിതത്തില്‍ ഉള്ള ഒരു വ്യക്തിയും. ആരോട് ചോദിച്ചാലും തന്റെ ഭര്‍ത്താവിനെക്കുറിച്ച് നല്ലത് മാത്രമേ പറയാന് ഉള്ളൂ. ഞാന്‍ ചോദിച്ചില്ലെങ്കിലും അവര്‍ പറയും നീ ഭാഗ്യവതിയാണ്. ഒരു പാട് പുണ്യം ചെയ്തിരിക്കണം ഇങ്ങിനെ ഒരു ഭര്‍ത്താവിനെ കിട്ടാന്‍. ശെരിയാണ് അത് താന്‍ പലപ്പോഴും മനസിലാകിയിട്ടുള്ളതും ആണ്. പക്ഷേ വിവാഹത്തിന്റെ പിറ്റേന്ന് തന്നെ ഒരു കാര്യം മനസിലായി. തന്റെ ഇഷ്ടങ്ങള്‍ ഓക്കേ തന്നെ അദ്ദേഹത്തിന് ഒരു വിഷയം ആയിരുന്നില്ല. അദ്ധേഹത്തിന്റെ വീട്ടില്‍ മാതാ പിതാക്കളുടെ മുന്നില്‍ ചിലപ്പോള്‍ അങ്ങിനെ ആയിരിക്കും എന്നാണ് കരുതിയത്‌. അത് കൊണ്ട് തന്നെ വിദേശത്ത് അദ്ധേഹത്തിന്റെ ജോലി സ്ഥലത്തേക്ക് കൂടെ വരുമ്പോള്‍ ചിലപ്പോള്‍ ഇവിടെ ഞാനും അദ്ദേഹവും മാത്രമുള്ള ഈ ലോകത്ത് എന്നെ അദ്ദേഹം മനസിലാക്കും എന്ന പ്രതീക്ഷയോടെ വന്നു.
അവിടെയും എനിക്ക് തെറ്റി. ഭാര്യയുടെ ഇഷ്ടങ്ങള്‍ ഒകെ മനസിലാക്കി പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നവര്‍ പെണ്‍ കോന്തന്മാര്‍ ആണെന്നാണ് അദ്ധേഹത്തിന്റെ വാദം. വര്‍ഷങ്ങള്‍ പിന്നിട്ടു ഞാനിന്നു മൂന്നു കുട്ടികളുടെ അമ്മയാണ്. എല്ലാ സൌഭാഗ്യങ്ങളും ഉണ്ട്. പക്ഷേ ഒരു വിഷമം വരുമ്പോള്‍ ചേര്‍ത്ത് നിറുത്തി ആശ്വസിപ്പിക്കാന്‍ ഒരു കരം അത് കിട്ടില്ല എന്ന് മനസിലായി. നാല് ചക്രങ്ങളില്‍ തിരിയേണ്ട ദാമ്പത്യ ജീവിതത്തില്‍ ഒരു ചക്രം കുറവ് എന്നാലും മുന്നോട്ടു പോകുന്നുണ്ട്. ഞാന്‍ കൊടുക്കെണ്ടാതോകെ കൊടുക്കുന്നുണ്ട് തിരികെ ഒന്നും കിട്ടിയില്ലെങ്ങിലും എന്നെങ്കിലും അദ്ദേഹം എന്നെ മനസിലാകുമായിരിക്കും. ചിലപ്പോള്‍ ഇത്തരത്തില്‍ വിഷമിക്കുന്ന ഒരു ഭാര്യ ഞാന്‍ മാത്രമാവില്ല ഒരു പാട് പേര്‍ ഉണ്ടാവും. ഞാനെല്ലാം ശീലിച്ചു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. അദ്ദേഹവും, കുട്ടികളും പോയി കഴിഞ്ഞാല്‍ നാല് ചുമരുകള്‍ക്കിടയില്‍ എന്‍റെ നിശ്വാസങ്ങളെ നിറച്ചു ജീവിക്കാന്‍ ഞാന്‍ പഠിച്ചിരിക്കുന്നു. പുറത്തെ വലിയ കോണ്‍ക്രീറ്റ് കെട്ടിടങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ ഉറുമ്പുകളെ പോലെ പണി എടുക്കുന്ന പച്ചയായ മനുഷ്യ ജീവനുകളെ നോക്കുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ ഒന്നുമല്ല. പലരും വിയര്‍പ്പിന് പകരം, ചോരയാണ് ഒഴുക്കുന്നത്. ഇവിടത്തെ കടലിനു ഇത്രയും ഉപ്പു രസം ഒരു പക്ഷെ അവരുടെ വിയരിപ്പില്‍ നിന്നാവും ഉണ്ടായത്. ഭാര്യയെ പിരിഞ്ഞു, മക്കളെ പിരിഞ്ഞു, ഭര്‍ത്താവിനെ പിരിഞ്ഞു അങ്ങിനെ ഉറ്റവരുടെയും ഉടയവരുടെയും സന്തോഷത്തിനു വേണ്ടി മാത്രം ജീവിക്കുന്നവരുടെ ഈ നാട്ടില്‍. വലിയ കെട്ടിടങ്ങള്‍ക്കിടയിലെ വിശാലമായ വഴിയിലൂടെ ഒഴുകി ചെല്ലുന്ന ഒരുപാട് വാഹനങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ ഞാനും ഒരു കൊച്ചു വാഹനം, അല്ലെങ്കില്‍ ഞാനും ഒരു ആള്‍. അതെനിക്ക് പരിചിതം ആയിരിക്കുന്നു. എന്‍റെ ജീവിതത്തിന്റെ അര്‍ഥം ഇതായിരിക്കും.
പുറത്തു മഴ പിന്നെയും പെയ്യുന്നുണ്ട്. ഇവിടെ പെയ്യുന്ന മഴയ്ക്ക് പോലും മൌനമാണ്, ചിരിയുമില്ല, ഒരുതരം വിഷാദ മഴ. അവര്‍ക്ക് അറിയാം ഈ മരുഭൂമിയില്‍ ആര്‍ക്കു വേണ്ടിയാണ് പെയ്യുന്നത്. അതിന്‍റെ തുള്ളികള്‍ വീഴ്ത്തി നനയിക്കാനും, മഴ തുള്ളി കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ക്ക്‌ ഓടി കളിക്കാനും ഇലയോ, മരമോ ഒന്നും ഇല്ലല്ലോ. എന്നാലും ദൈവം കല്പിക്കുന്നു നീ അവിടെ ഒന്ന് പെയ്യുക അതനുസരിക്കുന്നു മഴ. എന്നെ പോലെ. സ്നേഹത്തിന്റെ തുള്ളികള്‍ എന്തിനു പൊഴിക്കുന്നു നീ എന്ന് ചോദിച്ചാല്‍ ഒരു ഉത്തരമില്ല. എന്നാലും ദൈവം കല്പിക്കുന്നു ഞാന്‍ പെയ്തു തീര്‍ക്കുന്നു.
ഇപോ മനസിലായോ നൂര്‍ജഹാനെ. ഇനി എന്‍റെ പണികള്‍ ചെയ്യട്ടെ. ഇടക്കെപോഴോ എന്‍റെ അനുവാദം ചോദിക്കാതെ ഇവിടെ കുറച്ചു വിരുന്നുകാര്‍ വന്നിട്ടുണ്ട്. അവര്‍ എന്‍റെ മുഖത്ത് നിന്നും ഇറങ്ങി മുന്നിലെ എന്‍റെ കൈത്തലങ്ങളില്‍ കാത്തിരിക്കുകയാണ്. അവയെ ഞാന്‍ ഒന്ന് തുടച്ചിട്ടു ഉറങ്ങട്ടെ, അല്ല ഉറങ്ങാന്‍ ശ്രമിക്കട്ടെ.
രാവിലെ ഉറക്കമുണര്‍ന്നതും സബിതക്ക് ആകെ ഒരു വല്ലായ്മ. ഒന്നിനും ഒരു ഉന്മേഷം തോന്നുന്നില്ല. ഇന്നല്ലേ അവിടെ പോകേണ്ടത്. പോകാതിരിക്കാനും പറ്റില്ല. പോയാല്‍ അന്നത്തെ ദിവസം മൊത്തം കുളമാകും. ഓരോ പണികള്‍ ചെയ്യുമ്പോഴും ചിന്ത ഇന്ന് സഹിക്കാന്‍ പോകുന്ന വേദന ഒര്തിട്ടയിരുന്നു. ചായ ഉണ്ടാക്കി കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും പിന്നില്‍ നിന്നും ഭര്‍ത്താവിന്റെ ശബ്ദം
ഇതാ ചായ. ചായ മുന്നിലേക്ക്‌ നീട്ടിയതും ഭര്‍ത്താവിന്റെ അടുത്ത ചോദ്യം.
എന്താ നിന്റെ മുഖം ആകെ വല്ലാതെ ഇരിക്കുന്നത്. ശബ്ദവും മാറിയിട്ടുണ്ടല്ലോ. സുഖമില്ലേ?
അസുഖമൊന്നുമില്ല. ഇന്നവിടെ പോകേണ്ട ദിവസമല്ലേ അതോര്തിട്ടു ഒരു സമാധാനവും ഇല്ല.
ഓ അതാണ് കാര്യം അല്ലെ. എന്ത് ചെയ്യാം ദൈവം ഓരോന്ന് വിധിച്ചത് അനുഭവിച്ചല്ലേ പറ്റൂ. കേട്ടിട്ടില്ലേ വരാനുള്ളത് ലോഡ്ജില്‍ മുറി എടുത്തു അവിടെ തങ്ങില്ല ഓട്ടോ പിടിച്ചു വീട്ടിലെതുമെന്നു.
രാവിലെ തമാശ പറയണ്ട. ചേട്ടനും കൂടെ എന്നോടൊപ്പം വാ. ഞാന്‍ ഒറ്റയ്ക്ക് എങ്ങിനെയ അത് സഹിക്കുന്നത്.
കൊള്ളാം നല്ല കാര്യം. ഇതിലും ഭേദം എന്നെ അങ്ങ് അതിര്‍ത്തിയില്‍ യുദ്ധത്തിനു അയക്കുകയായിരുന്നു നല്ലത്. പീരങ്കികള്‍ക്ക് മുന്നില്‍ അടി പതറാതെ ഞാന്‍ നിക്കും പക്ഷെ ഇത് എനിക്ക് സഹിക്കണേ പറ്റില്ല. എന്‍റെ മോള് ഒറ്റയ്ക്ക് അതങ്ങ് സഹിച്ചാല്‍ മതി കേട്ടോ.
ഈ തര്‍ക്കം കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ വായിക്കുന്നവര്‍ക്ക് തോന്നും ഇവര്‍ എന്തിനു വേണ്ടിയാണ് ഇത്രയും വിഷമിക്കുന്നതെന്ന്. ഒരു വിരുന്നിനു പോകാന്‍ വേണ്ടിയാണു ഈ വിഷമം. വിരുന്നിനു പോകാന്‍ വിഷമമോ എന്ന ഒരു ചോദ്യം നിങ്ങളുടെ മനസ്സില്‍ ഉണ്ടായി കാണും. കാരണമുണ്ട്. വിരുന്നിനു പോകുന്നത് സാധാരണ വീട്ടിലേക്കല്ല. അന്നമ്മയുടെ വീട്ടിലേക്കാണ്. അന്നമ്മ എന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ പെട്ടെന്ന് ആര്‍ക്കും അറിയില്ല. ലോകത്ത് കോടാനുകോടി അന്നമ്മമാര്‍ ഉള്ളപ്പോള്‍ ഈ അന്നമ്മയെ കുറിച്ച് പറയുമ്പോള്‍ കുറച്ചു കാര്യമായിട്ട് തന്നെ പറയണം. അന്നമ്മ ജനിച്ചത്‌ അങ്ങ് അമേരിക്കയിലോ, ലണ്ടനിലോ അല്ല. (പക്ഷേ അന്നമ്മയോട്‌ ചോദിച്ചാല്‍ ചിലപ്പോള്‍ അന്നമ്മ പറയും വൈറ്റ് ഹൌസില്‍ ആണ് ജനിച്ചതെന്ന് ) കേരളത്തിലെ എറണാകുളം ജില്ലയിലെ ഒരു കൊച്ചു ഗ്രാമത്തില്‍ തരക്കേടില്ലാത്ത സാമ്പത്തിക ചുറ്റുപാടുള്ള ഒരു കുടുമ്പത്തില്‍ ആണ് അന്നമ്മയുടെ ജനനം. ജനിച്ചപ്പോഴേ വീട്ടുകാര്‍ക്ക് മനസിലായി അന്നമ്മ ഒരു സാധാരണ കുഞ്ഞല്ല എന്ന്. കാരണം പൊങ്ങച്ചം പറയുന്നതില്‍ കേരള സംസ്ഥാനത്ത് ഇത്രേം വലിയ ഒരാളെ കണ്ടു മുട്ടുക അത്ര എളുപ്പമല്ല.
പൊങ്ങച്ചം എന്നത് ഒരു വലിയ കാര്യമാണോ എന്ന് നിങ്ങള്‍ ആലോചിക്കും. പണ്ടൊക്കെ പട്ടാളത്തില്‍ നിന്നും വരുന്ന ചിലരുടെ പൊങ്ങച്ചങ്ങള്‍ കേട്ടു വളര്‍ന്നവരാണ് നമ്മളൊക്കെ. അങ്ങ് കാശ്മീരില്‍ ശത്രു സൈന്യത്തിന്റെ വെടിയുണ്ട ചീറി പാഞ്ഞു വന്നപ്പോള്‍ കൈകൊണ്ടു പിടിച്ചതും (ഇവരില്‍ പലരും ശെരിക്കുള്ള വെടിയുണ്ട കണ്ടിട്ടില്ല എന്നത് ഒരു സത്യം പലരും ചപ്പാത്തി ഉണ്ടാക്കുന്നതിനു തൊട്ടു മുന്നേ മാവ് കുഴച്ചു ഉണ്ട ആകിയവരനെന്നും നമുക്കറിയില്ലല്ലോ) പണ്ടൊരു ആള്‍ കാശ്മീരിലെ കൊടും തണുപ്പില്‍ ഒന്ന് മുള്ളിയപോള്‍, മുള്ളല് പോലും ഐസ് ആയി പോയി എന്നും പിന്നെ അത് പൊട്ടിച്ചു കളഞ്ഞു എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞു കേട്ടിട്ടുണ്ട്. പഴയ കാലത്ത് ഗള്‍ഫിലേക്ക് വരുന്ന ആരുടെ വീട്ടില്‍ പോയാലും ഒരു ഫോട്ടോ കാണും. ഒരു വില കൂടിയ കാറിനു മുന്നില്‍ പോസ് ചെയ്തു നില്‍ക്കുന്ന നമ്മുടെ പ്രവാസി. ആളിനെ നമ്മള്‍ നോക്കിയാലും ഇല്ലെങ്കിലും ആ വാഹനം ഒന്ന് നോക്കി നില്‍ക്കും നമ്മള്‍. അവര്ക് വേണ്ടതും അതാണല്ലോ. ഇങ്ങിനെ ഒകെ ഉള്ള പൊങ്ങച്ചങ്ങള്‍ കണ്ടു ശീലിച്ച മലയാളിക്ക് അന്നമ്മയുടെ പൊങ്ങച്ചം ഒരു വലിയ കാര്യമാണോ എന്ന് ചോദിക്കും. പക്ഷേ അതല്ല കാര്യം പൊങ്ങച്ചത്തിന് ഒരു ഗിന്നസ് റെക്കോര്‍ഡ്‌ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കില്‍ അന്നമ്മ ഒരിക്കലും അത് വേറെ ആര്‍ക്കും വിട്ടു കൊടുക്കില്ലയിരുന്നു. അന്നമ്മയുടെ സമയ ദോഷം അല്ലെങ്കില്‍ ഗിന്നസുകരുടെ നല്ല സമയം അങ്ങിനെ ഒന്ന് ഉണ്ടായില്ല. അന്നാമ്മയുടെ പൊങ്ങച്ചം കേട്ടതിനു രേണ്ട് പേര്‍ക് രാഷ്ട്രപതിയുടെ ധീരതക്കുള്ള അവാര്‍ഡ്‌ കിട്ടി എന്നറിയുമ്പോള്‍ തന്നെ നിങ്ങള്ക്ക് മനസിലാകും അതിന്‍റെ ഗുണം എത്രത്തോളം ഉണ്ടാവുമെന്ന്.
അന്നാമ്മ വളര്‍ന്നു. അന്നാമ്മയുടെ ശാരീരിക, മാനസിക വളര്‍ച്ചയേക്കാള്‍ കൂടുതലായി വളര്‍ന്നത്‌ പൊങ്ങച്ചമായിരുന്നു. സ്വര്‍ണത്തിന്റെയും, സവാളയുടെയും വില ഉയരുന്നത് പോലെ അതങ്ങ് തഴച്ചു വളര്‍ന്നു. പഠിക്കാന്‍ അന്നാമ്മ മോശമായിരുന്നില്ല. അത് കൊണ്ട് തന്നെ അന്നാമ്മ നഴ്സിംഗ് പഠിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. അന്നാമ്മയോടു ചോദിച്ചാല്‍ പറയും ഡോക്ടര്‍ ആണെന്ന്. അവര് കഴുത്തില്‍ കുഴല്‍ ഇടുന്നു ഞങ്ങള്‍ ഇടുന്നില്ല അതല്ലേ വ്യത്യാസം എന്നാണ് അന്നമ്മ പറയുന്നത്. ആരെങ്കിലും അന്നമ്മയോട്‌ പഠിത്തമൊക്കെ എങ്ങിനെ പോകുന്നു എന്ന് ചോദിച്ചാല്‍ മതി, അന്നാമ്മ തുടങ്ങും ഡോക്ടര്‍മാര്‍ക്ക് പലതും അറിയില്ല ഞാന്‍ പറഞ്ഞു കൊടുക്കാറുണ്ട്. കഴിഞ്ഞ ദിവസം ഒരു ഡോക്ടര്‍ ഗ്യാസ് സിലിണ്ടറിന് പകരം  ഒക്സിജെന്‍ സിലിണ്ടര്‍ രോഗിക്ക് കൊടുത്ത് എന്നും അന്നാമ്മ സമയത്തിന് കണ്ടത് കൊണ്ട് ആ രോഗി രക്ഷപെട്ടു എന്നും പറയും, ഇത്രയും പറഞ്ഞു കഴിയുമ്പോള്‍ തന്നെ പഠിത്തമൊക്കെ എങ്ങിനെ എന്ന് ചോദിച്ച ആള് നാട് വിട്ടിട്ടുണ്ടാവും അല്ലെങ്കില്‍ ഓടി രക്ഷപെട്ടു കാണും.
അങ്ങിനെ അന്നാമ്മ വളര്‍ന്നു പടര്‍ന്നു പന്തലിച്ചു, പഠിത്തവും കഴിഞ്ഞു, കൂട്ടത്തില്‍ പൊങ്ങച്ചത്തിന്റെ മാസ്റ്റര്‍ ഡിഗ്രിയും എടുത്തു. ഇനി അന്നമ്മയെ കെട്ടിച്ചു വിടണം. വിടണ്ടേ? വിടണം നമ്മള്‍ മലയാളികള്‍ക് പെണ്ണായാലും ആണായാലും പഠിത്തം എന്നൊരു കാര്യം കഴിഞ്ഞാല്‍ പിന്നെ വേണ്ടത് കല്യാണമാണ്. എത്രയൊക്കെ നമ്മള്‍ മാറി എന്ന് പറഞ്ഞാലും ആ ഒരു രീതിക്ക് മാറ്റം ഒന്നുമില്ല. അതിനു മാത്രമല്ല നമ്മുടെ വിവാഹ കമ്പോളത്തിന്റെ നിലവാരത്തിനും ഒരു മാറ്റവും ഇല്ല. ലോകത്തിലെ വലിയ ഷെയര്‍ കമ്പോളങ്ങളായ ന്യൂ യോര്‍ക്ക്‌, നിക്കി, പോലുള്ളവയില്‍ പോലും ഒരു ഷെയറിന്റെ വില മനസിലാക്കാനും, അല്ലെങ്കില്‍ നാളെ ഷെയര്‍ വില എന്തായിരിക്കും എന്ന് ഊഹിച്ചു എടുക്കുവാനും അത്യാവശ്യം വിവരമുള്ളവന് കഴിയും പക്ഷേ നമ്മുടെ കൊച്ചു കേരളത്തിലെ വിവാഹ കമ്പോള നിലവാരം തിട്ടപെടുത്തുക അത്ര എളുപ്പമുള്ള കാര്യമല്ല. ഒരോന്നിനു ഓരോ റേറ്റ് ആണ്. തൊലി കരുതത്തിനു ഒരു റേറ്റ്, വെളുപ്പിന് റേറ്റ് വേറെ, ഒരല്പം വൈകല്യം ഉണ്ടെങ്കില്‍ അതിനു വേറെ റേറ്റ്. കറുപ്പ് ആണോ, വൈകല്യമുണ്ടോ നോ പ്രോബ്ലം പെണ്ണിന് ജോബ്‌ ഉണ്ടെങ്കില്‍ മാര്‍ക്കറ്റില്‍ വില തരക്കേടില്ലാതെ പോവും. വെളുപ്പനെങ്ങിലും കയ്യില്‍ കാഷില്ലെങ്ങിലും ചിലപ്പോള്‍ വില ഇടിവാണ്. കറുപ്പിന് ഏഴഴക് എന്ന് പറയും ഏങ്കിലും വിവാഹം എന്ന് വരുമ്പോള്‍ പല മഹാന്മാര്‍ക്കും തൊലി വെളുപ്പ്‌ തന്നെ വേണം. എന്നാല്‍ അവനെ കണ്ടാല്‍ കമിഴ്ത്തി ഇട്ട ചട്ടിടെ കളര്‍ ആയിരിക്കും. പക്ഷെ പെണ്ണ് കാണാന്‍ വരുമ്പോള്‍ അവന്‍ മമ്മൂട്ടി അല്ലെങ്കില്‍ മോഹന്‍ലാലിന്‍റെ ഗമയില്‍ ആയിരിക്കും. വന്നാല്‍ ആദ്യം നോക്കുന്നത് മേശപ്പുറത്തു തിന്നാന്‍ വല്ലതും ഉണ്ടോ എന്നായിരിക്കും. തിന്നു നിറഞ്ഞു കഴിയുമ്പോള്‍ പിന്നെ വില പേശല്‍ ആണ്. അത്രയും കാലം ഒരു കുഞ്ഞിനെ വളര്‍ത്തി പഠിപ്പിച്ചു ആളാക്കിയ മാതാ പിതാക്കള്‍ ഇവനും വീട്ടുകാരും പറയുന്നത് തല കുമ്പിട്ടു കേട്ടു നിക്കും. ഇതിലും ചില മിടുക്കന്മാരുണ്ട് ഒരുപാട് ആസ്തിയുള്ള ഒറ്റ മോലുള്ള വീട്ടിലെ ആലോജനയുമായി ചെല്ലൂ. വേറെ ചിലര്‍ ഉള്ളത് ഞങ്ങള്‍ ഒന്നും ചോദിക്കില്ല നിങ്ങളുടെ കുട്ടിക്ക് നിങ്ങള്‍ ചെയ്യും എന്നറിയാം. കൂട്ടത്തില്‍ സൂക്ഷിക്കേണ്ടത് ഇങ്ങിനെ പറയുന്നവരെ ആണ്. കാരണം അതൊരു അടവാണ്. ചോദിച്ചാല്‍ ചിലപ്പോള്‍ അവര്‍ തരാന്‍ കരുതിയതിനേക്കാള്‍ കുറഞ്ഞു പോയാലോ. മാത്രവുമല്ല പെണ്ണിന്റെ വീട്ടുകാര്‍ക്ക് ഒരു ചെക്ക്‌ വൈക്കല്‍ ആണ് ഈ പരിപാടി. ഇങ്ങിനെ പറയുമ്പോള്‍ അവര്‍ എങ്ങിനെ ഏങ്കിലും നടത്താന്‍ നോക്കും. ഇനി വേറെ ചിലര്‍ ഉണ്ട് നിങ്ങളുടെ കുട്ടിയെ ഇറക്കി വിടുമ്പോള്‍ ആരും മോശം പറയരുതല്ലോ. അല്ലെങ്കില്‍ എന്‍റെ മോള്‍ക് ഞാന്‍ ഇത്രയാണ് കൊടുത്തത് അത് പോലെ അങ്ങ് ചെയ്താല്‍ മതി. എല്ലാം കഴിഞ്ഞു ചിലപ്പോള്‍ തെറ്റി പിരിഞ്ഞു പോയാല്‍ ഇവന്മാര് തിന്നു മുടിച്ചു പോയ ആഹാരത്തിന്റെ കണക്കു ആ കുടുമ്പത്തിനു നഷ്ടം. വീട്ടില്‍ കെട്ടിക്കാന്‍ ഒരു പെണ്‍കുട്ടി ഉണ്ടെങ്കില്‍ ആഭരണം ഉണ്ടാകി വച്ചാലും ഇല്ലെങ്കിലും കുറെ പലഹാരങ്ങള്‍ സൂക്ഷിച്ചു വൈക്കണം കാരണം ഏതു സമയത്താണ് ഉറുമ്പുകള്‍ കല്യാണം ആലോചിക്കാന്‍ വരുന്നതെന്നരിയില്ലല്ലോ.
അന്നമമയില്‍ നിന്നും ഒരുപാടു ദൂരെ ആയി പോയി. അന്നംമയിലേക്ക് തന്നെ മടങ്ങി വരാം. അത്യാവശ്യം പഠിപ്പും, ജോലിയും, തരക്കേടില്ലാത്ത സൌന്ദര്യവും (അന്നാമ്മ കേള്‍ക്കണ്ട, പിന്നെ ഐശ്വര്യാ റായ് വീട്ടിലിരിക്കേണ്ടി വരും) ഉള്ളത് കൊണ്ട് അന്നമ്മക്കു ഒരു വരന്‍ റെഡി ആയി. ആള് എഞ്ചിനീയര്‍ ആണ്. കാണാനും തരക്കേടില്ല. കഴിവുള്ളവന്‍ ലൈസെന്‍സ് എടുക്കുന്നത് പോലെ ആദ്യ പെണ്ണ് കാണല്‍ തന്നെ അന്നമ്മക്കു ഓക്കേ ആയി.
കൂട്ടുകാരികള്‍ ചോദിച്ചു പയ്യന്‍ എങ്ങിനെ ഉണ്ട്. അന്നാമ്മ പറഞ്ഞു ഹോ എന്നാ പറയാനാ. എഞ്ചിനീയര്‍ ആണ്. ഈഫല്‍ ടവര്‍, പിസ്സാ ഗോപുരം ഒകെ പണിതത് കക്ഷിയല്ലേ. അറിയാതെ ഏങ്കിലും ഒരു കൂട്ടുകാരി ചോദിച്ചു അതോകെ ഒരുപാട് വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുന്‍പ് പണിതതല്ലേ അങ്ങിനെ എങ്കില്‍ നിന്റെ ചെക്കന് ഒരു നൂറു വയസിനു മുകളില്‍ ഏങ്കിലും പ്രായം കാണുമല്ലോ.
അന്നമ്മ ആ ചോദ്യം കേട്ടു ഒന്ന് ഞെട്ടാതിരുന്നില്ല എന്നാലും പറഞ്ഞു അത് പോലെ പുതിയത് പണിയാന്‍ വേണ്ടി വിളിച്ചിട്ടുണ്ട്. സമയമില്ല അത് കൊണ്ട് കക്ഷി പോയില്ല എന്ന് പറഞ്ഞു നിറുത്തി. ഉടനെ കൂട്ടത്തില്‍ കുറച്ചു ബുദ്ധി ഉള്ളവള്‍ക്ക് ഒരു സംശയം. ചെക്കന്‍ കാണാന്‍ എങ്ങിനെയാ അന്നമ്മേ.
അന്നമ്മ തകര്‍ക്കാന്‍ തുടങ്ങി ഒരു വശത്ത് കൂടെ നോക്കിയാല്‍ മോഹന്‍ലാല്‍, വേറെ ഒരു വശത്ത് കൂടെ നോക്കിയാല്‍ മമ്മൂട്ടി, നടക്കുന്നതണേല്‍ സുരേഷ് ഗോപി, ചിരിച്ചാല്‍ ജയറാം, ബോഡി ആണെങ്കില്‍ പ്രിത്വിരാജ്. ഇത്രേം കേട്ടപ്പോള്‍ തന്നെ കൂട്ടത്തില്‍ അതി ബുദ്ധി ഉള്ള ഒരു കൂട്ടുകാരി.
അപ്പോള്‍ നിങ്ങള്ക്ക് ഒരു കുഞ്ഞു ജനിച്ചാല്‍ നിന്റെയും, നിന്റെ കേട്ടിയോന്റെയും ചായ കാണില്ല അല്ലെ. മലയാളം സിനിമ അസോസിയേഷന്‍ ആയ അമ്മയുടെ രൂപം ആയിരിക്കുമല്ലോ.
കേട്ടതും അന്നമ്മക്കു ഒന്ന് പെരുത്ത്‌ കയറിയതാണ്. ഞാന്‍ കൊടുത്ത ബോള്‍ കൊണ്ട് ഇവള്‍ എന്‍റെ പോസ്റ്റില്‍ തന്നെ ഗോള്‍ അടിച്ചു കളഞ്ഞല്ലോ എന്നാലും എല്ലാം ക്ഷമിച്ചു അന്നമ്മ പോയി.
അന്നമ്മയുടെ കല്യാണം ശേഷമുള്ള വിശേഷങ്ങള്‍ അടുത്ത ലക്കം.
Posted by Sajeed Noohkhan at 07:25 No comments:
Sunday, 2 January 2011
Veendumoru thanal maram - 4
പ്രതീക്ഷിക്കുന്നത് പലതും അല്ല ജീവിതത്തില്‍ സംഭവിക്കുന്നത്‌. ഓരോ മനുഷ്യനും ഓരോ കണക്കു കൂട്ടലുകളിലാണ്‌ ജീവിക്കുന്നത്. അതിന്‍റെ അവസാനം ചിലര്‍ക്ക് ലാഭവും ചിലര്‍ക്ക് നഷ്ടവുമായി തീരുന്നു എന്നാലും പുതിയ കണക്കുകളുമായി അവന്‍ ജീവിത അവസാനം വരെ സഞ്ചരിക്കുന്നു. ശെരിക്കും അത് തന്നെ ആണ് വേണ്ടത്. നഷ്ടങ്ങളുടെ വലിയൊരു ചവറ്റു കുട്ട തന്നെ മനസ്സില്‍ ഉണ്ടായാലും അതോര്‍ത്തു ദുഖിക്കാതെ പുതിയ കണക്കുകള്‍ കൂട്ടി എടുക്കണം ഇല്ലെങ്കില്‍ ജീവിതത്തിനു എന്ത് അര്‍ത്ഥമാണ് ഉണ്ടാവുക.
രാജേട്ടന്റെ ജീവിതത്തിലും മകളുടെ ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ള കണക്കുകള്‍ പിഴച്ചു പോകും എന്ന് ഒരിക്കലും പ്രതീക്ഷിച്ചു കാണില്ല. ഒരു ശുഭ രാത്രി നേര്‍ന്നു കടന്നു പോയ രാജേട്ടനെ പിന്നെ കുറെ ദിവസങ്ങള്‍ കണ്ടില്ല. ഫോണ്‍ ചെയ്താലും കിട്ടിയിരുന്നില്ല. എന്ത് പറ്റി എന്ന് ആലോചിച്ചു നടന്നു. ചിന്തകള്‍ പല രൂപത്തിലും ഭാവത്തിലും വളരും. അതിനു പ്രത്യേകിച്ചു ചിലവുകള്‍ ഒന്നും വേണ്ടാത്തത് കൊണ്ടാവും ചെറുതും വലുതുമായ ചിന്തകളുടെ വേലിയേറ്റങ്ങള്‍ തന്നെ മനുഷ്യ മനസുകളില്‍ ഉണ്ടാവാറുണ്ട്. ഒരു ആഴ്ച ഇടക്കൊക്കെ രാജേട്ടനെ ആലോചിച്ചു കടന്നു പോയി എവിടെ പോയി, എന്ത് പറ്റി എന്നൊക്കെ ആവശ്യത്തിനും അനാവശ്യത്തിനും ചിന്തിച്ചു കൂട്ടി. ഒരു വൈകുന്നേരം മൊബൈല്‍ റിംഗ് ചെയ്തു രാജേട്ടന്റെ നമ്പറാണ്. പെട്ടെന്ന് ഫോണ്‍ എടുത്തു.
ഹലോ രാജേട്ടാ, ഇതെവിടെയാ, കുറെ ദിവസം ആയല്ലോ കണ്ടിട്ട്, വിളിച്ചിട്ടും കിട്ടിയിരുന്നില്ല, ഇതെന്തു പറ്റി.
ചോദ്യ ശരങ്ങള്‍ തൊടുത്തു കഴിഞ്ഞു ഒരു മറുപടിക്ക് കാത്തിരുന്നു ഏങ്കിലും മറു ഭാഗത്ത്‌ മൌനം മാത്രം.
രാജേട്ടാ, അവിടെ ഇല്ലേ, എന്ത് പറ്റി?
നീ എപ്പോഴാ ഒന്ന് ഫ്രീ ആവുന്നത്? എനിക്ക് നിന്നെ ഒന്ന് കാണണം.
രാജേട്ടന്റെ ശബ്ദം എനിക്ക് അപരിചിതമായി തോന്നി, അതിലെ എല്ലാ ഉന്മേഷവും കെട്ടടങ്ങിയത് പോലെ.
ഇപ്പൊ ഞാന്‍ ഫ്രീ ആണ്, രാജേട്ടന് പറ്റുമെങ്കില്‍ വരൂ
ഓക്കേ, ഞാന്‍ ഇപ്പൊ തന്നെ വരാം.
ഏറിയാല്‍ പത്തു മിനിറ്റ് മതിയാവും രാജേട്ടന് ഇവിടെ എത്താന്‍. ആ പത്തു മിനിട്ടിനും പത്തു മണികൂര്‍ ദൈര്‍ഖ്യം തോന്നി. പുറത്തു രാജേട്ടന്റെ വണ്ടിയുടെ ശബ്ദം കേട്ടപ്പോഴാണ് ആ കാത്തിരിപ്പ്‌ അവസാനിച്ചത്‌. അകത്തേക്ക് വരുമെന്നറിയാം ഏങ്കിലും ഡോര്‍ തുറന്നു പുറത്തു ചെന്നു. ഞാന്‍ വല്ലാതെ അക്ഷമന്‍ ആയിരുന്നു.  വണ്ടി പാര്‍ക്ക്‌ ചെയ്യുന്ന തിരക്കിനിടക്ക് എന്നെ നോക്കി കയ്യുയര്‍ത്തി കാണിച്ചു. വണ്ടി പാര്‍ക്ക്‌ ചെയ്തു കഴിഞ്ഞു നടന്നു വന്ന രാജേട്ടനെ കണ്ടപ്പോള്‍ ഒരു ആഴ്ച കൊണ്ട് വളരെ പ്രായം കൂടിയത് പോലെ തോന്നി. ജീവനറ്റ കണ്ണുകള്‍, അലങ്കോലമായ തലമുടി, മുഖത്ത് തിങ്ങി വളരുന്ന രോമങ്ങള്‍ആ മുഖം എനിക്ക് തീര്‍ത്തും അപരിചിതമായിരുന്നു. ഞങ്ങള്‍ അകത്തു കടന്നു.
ഇരിക്ക് രാജേട്ടാ. ചായ എടുക്കട്ടെ?
അടുത്തുള്ള സോഫയില്‍ ഇരുന്നു രാജേട്ടന്‍ പറഞ്ഞു ഒന്നും വേണ്ടാ. നീ തിരക്കില്‍ ആണോ?
ആ മൂളല്‍ ആ സമയത്ത് ഒരു അലങ്കാരമായി തോന്നിയില്ല. പിന്നെ കുറെ നേരം മൌനമായിരുന്നു രാജേട്ടന്‍. പുറത്തു ആരൊക്കെയോ നടക്കുന്നുണ്ട് കാര്‍പെറ്റില്‍ പതിയുന്ന അവരുടെ ബൂട്ടിന്റെ ശബ്ദം മാത്രം ഞങ്ങളുടെ ഇടയിലെ മൌനത്തിനു ഒരു ആശ്വാസമേകി. എന്തോ കുഴപ്പം ഉണ്ടെന്നു മനസിലായി പക്ഷെ എങ്ങിനെ ചോദിക്കും എന്ന ആശങ്കയില്‍ ആയിരുന്നു ഞാനും. പിന്നെ രേണ്ടും കല്പിച്ചു ചോദിച്ചു. എവിടെ ആയിരുന്നു രാജേട്ടാ കുറെ ദിവസം ആയല്ലോ കണ്ടിട്ട്.
ഞാന്‍ ഒന്ന് നാട്ടിലേക്ക് പോയതാ.
അവിശ്വസനീയതയോടെ ഞാന്‍ രാജേട്ടന്റെ മുഖത്ത് നോക്കി, നാട്ടിലേക്കോ?
സാധാരണ നാട്ടിലേക്ക് പോകുമ്പോള്‍ എന്നോട് പറയാതെ പോകാറില്ല. പരിചയപ്പെട്ട കാലം മുതല്‍ അതങ്ങിനെ ആണ്. അത് കൊണ്ടാവണം എനിക്കത് വിശ്വസിക്കാന്‍ കഴിയാതെ പോയത്.
അതേ, അവിടെ ഒരു പ്രശ്നം
പെട്ടെന്ന് ഒരു ഷോക്ക്‌ ഏറ്റത് പോലെ. ആരുടെ കൂടെ, എങ്ങിനെ ഒരുപാട് ചോദ്യങ്ങള്‍ എന്‍റെ മനസ്സില്‍ ഉണ്ടായി ഏങ്കിലും മുന്നില്‍ തല കുമ്പിട്ടു ഇരിക്കുന്ന ആളോട് അത് ചോദിക്കാന്‍ മനസ്സ് വന്നില്ല. ചോര്‍ന്നു പോയ ധൈര്യം സംഭരിക്കുന്നതാണോ അതോ വേദന കടിച്ചമാര്തുന്നതോ എന്തായാലും അങ്ങോട്ട്‌ ഒന്നും ചോദിക്കാന്‍ മനസ്സ് വന്നില്ല. ആദ്യം സ്വയം ഒന്ന് ആശ്വസിക്കട്ടെ എന്നിട്ട് രാജേട്ടന്‍ തന്നെ പറയട്ടെ.
കുറെ നേരത്തെ മൌനത്തിനു ശേഷം രാജേട്ടന്‍ സംസാരിക്കാന്‍ തുടങ്ങി.
നിനക്കറിയോ അവള്‍ ആരുടെ കൂടെ ആണ് പോയതെന്ന്. ആരെ ഞാന്‍ വേണ്ടാ എന്ന് തീരുമാനിച്ചോ അവന്‍റെ കൂടെ തന്നെ. എന്‍റെ സഹോദരിയുടെ മകന്റെ കൂടെ. അവര്‍ തമ്മില്‍ പ്രണയത്തില്‍ ആയിരുന്നു ഞാന്‍ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. മാസങ്ങള്‍ക്ക് മുന്‍പ് അവര്‍ രജിസ്റ്റര്‍ മാര്യേജ് ചെയ്തിരുന്നു അതും ഞാന്‍ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. ഞാന്‍ എതിര്‍ക്കുന്നു എന്നറിഞ്ഞപ്പോള്‍ സഹോദരിയും അവനും കൂടെ വന്നു അവളെ വിളിച്ചു കൊണ്ട് പോയി.
ഒരു സിനിമാ കഥ കേള്‍ക്കുന്നത് പോലെ എല്ലാം കേട്ടു സ്തബ്ധനായി ഞാനിരുന്നു. രാജേട്ടന്‍ പിന്നെയും പറഞ്ഞു കൊണ്ടേയിരുന്നു.
അച്ചനായിട്ടല്ല ഒരു നല്ല കൂട്ടുകാരന്‍ അങ്ങിനെ അല്ലെ ഞാന്‍ അവളോട്‌ ഇടപഴകിയത്‌, ഞങ്ങളുടെ ഒരു ഇഷ്ടവും അവളില്‍ അടിചെല്പിച്ചിട്ടില്ല മുറ്റത്തൊരു ചെടി വൈക്കുന്നത് പോലും അവളുടെ ഇഷ്ടത്തിന് അനുസരിച്ചയിരുന്നല്ലോ. എന്നിട്ടും കഴിഞ്ഞ തവണ ഞാന്‍ ലീവിന് പോയിരുന്നപോഴും അവള്‍ ഒരു ഭാര്യ ആയ കാര്യം ഞാന്‍ അറിഞ്ഞില്ലല്ലോ. എന്തായിരുന്നു ഞങ്ങള്‍ അവളോട്‌ ചെയ്ത തെറ്റ്, സ്നേഹിച്ചതോ, അതോ ഇത്രയും കാലം പഠിപ്പിച്ചതും, വളര്തിയതുമോ, അവള്‍ വളര്‍ന്നത്‌ ഞങ്ങള്‍ അറിയാതെ പോയതാവുമോ.
ഹൃദയം തകര്‍ന്നു പോയ ഒരച്ചനെ ആശ്വസിപ്പിക്കാന്‍ ഒരു വാക്ക് പോലും ലോകത്തില്‍ ശ്രിഷ്ടിക്കപെട്ടിട്ടില്ല എന്ന് എനിക്ക് തോന്നി. എന്ത് പറഞ്ഞാവും അയാളെ ഒന്ന് ആശ്വസിപ്പിക്കാന്‍ കഴിയുക. ഒറ്റ വാക്കില്‍ പോട്ടെ എന്നൊരു വാക്ക് പറഞ്ഞാല്‍ തീരുന്നതാണോ ഒരു ജന്മം മുഴുവന്‍ ഒരേ ഒരു മകള്‍ക്ക് വേണ്ടി മാറ്റി വച്ച ഒരു അച്ഛന്റെ വേദന. രാജേട്ടന്‍ പിന്നെയും മൌനം തുടര്ന്നു. സോഫയിലേക്ക് തല ചായ്ച്ചു വെറുതെ കണ്ണടച്ച് കിടക്കുന്നു. അടഞ്ഞ കണ്ണുകളില്‍ നിന്നും പുറത്തേക്കു പടര്‍ന്നു വന്ന കണ്ണീര്‍ തുള്ളികള്‍ എന്നോട് എന്തോ പറയുന്നത് പോലെ തോന്നി. എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞു ഒന്ന് സമാധാനിപ്പിക്കു. ഞാന്‍ നിസ്സഹായന്‍ ആയിരുന്നു. കണ്ണിലെ കണ്ണ് നീര്‍ കാണുന്നവര്‍ക് ഒരുപക്ഷെ തുടച്ചു മാറ്റുവാന്‍ കഴിഞ്ഞേക്കും പക്ഷേ മനസിലെ മുറിവില്‍ നിന്നും ഇറ്റു വീഴുന്ന രക്തം തുടക്കാന്‍ ആര്‍ക്കാണ് കഴിയുക.
വെറുതെ രാജേട്ടന്റെ കയ്യിലേക്ക് എന്‍റെ കരം വച്ചു പറഞ്ഞു. രാജേട്ട ഒരു അച്ഛന്റെ കടമകള്‍ എല്ലാം ചെയ്തല്ലോ എന്ന് കരുതി സമാധാനിക്കു. അവള്‍ക് ശെരി എന്ന് തോന്നിയത് ചെയ്തു എന്ന് കരുതാം. ഒരു പക്ഷെ അവള്‍ക് അവനില്‍ മാറ്റങ്ങള്‍ വരുത്താന്‍ കഴിഞ്ഞേക്കും. ചിലപ്പോള്‍ രാജേട്ടന്‍ ആഗ്രഹിച്ചതിനെക്കാള്‍ നല്ലൊരു കുടുംബ ജീവിതം അവള്ക്ക് കിട്ടാന്‍ വേണ്ടി പ്രാര്‍ത്ഥിക്കു . എന്തായാലും സ്വന്തം സഹോദരിയും മോനും അല്ലെ. രാജേട്ടന്റെ മകളെ അവര്‍ വെധനിപ്പിക്കില്ല.
ശക്തമായ ഒരു മൂളല്‍ ആയിരുന്നു അതിനു മറുപടി. അത് കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ തന്നെ അറിയാം എന്തോ തീരുമാനം മനസ്സില്‍ എടുത്തു കാണും എന്ന്.
ഞാന്‍ ഇറങ്ങട്ടെ. വീട്ടിലേക്കു ഒന്ന് വിളിക്കണം. ഭാര്യ ആകെ തകര്‍ന്നു പോയി. ഒരു വലിയ വീട്ടില്‍ അവള്‍ ഒറ്റയ്ക്ക് ഓരോന്ന് ചിന്തിച്ചു കൂട്ടും. ഇടയ്ക്കു ഞാന്‍ വിളിച്ചു സംസാരിക്കുമ്പോള്‍ അവള്കൊരു ആശ്വാസം ആകും. എല്ലാവരും ഞങ്ങളെ ചതിച്ചു. നിനക്കറിയോ ഇപ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ പിണക്കങ്ങള്‍ ഇല്ല. അവള്ക്ക് ഞാനും, എനിക്ക് അവളും മാത്രം. ഞങ്ങള്‍ അനാഥരായി എന്ന സത്യം ഇപോഴാണ് മനസിലായത്.
രാജേട്ടന്‍ എഴുന്നേറ്റു നടക്കാന്‍ തുടങ്ങിയിരുന്നു. കൂടെ വണ്ടിയുടെ അടുത്തുവരെ ഞാനും അനുഗമിച്ചു. ഇടയ്ക്കു വെറുതെ ഏങ്കിലും പറഞ്ഞു.
രാജേട്ടാ, എന്നെക്കാളും ജീവിത അനുഭവം ഉള്ള ആളാണ്. രാജേട്ടന്‍. ഞാന്‍ പറഞ്ഞു തരേണ്ട കാര്യമില്ല എന്നറിയാം. ഇന്നത്തെ കാലത്ത് കുട്ടികള്‍ എന്നത് അങ്ങിനെ ആണ്. അവര്‍ക്ക് അറിവ് വരുന്നത് വരെ കൊഞ്ചിക്കാം, പഠിപ്പിക്കാം പക്ഷേ കൂടുതല്‍ ഒന്നും അവരില്‍ നിന്നും പ്രതീക്ഷിക്കരുത്. ഇന്നത്തെ അച്ഛനമ്മമാര്‍ പക്ഷികളെയൊക്കെ കണ്ടു പഠിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. ചിറകു മുളക്കുന്നതുവരെ മാത്രമേ നമുക്ക് അവരില്‍ അവകാശമുള്ളൂ. അത് കഴിഞ്ഞാല്‍ അവരുടെ ഇഷ്ടങ്ങള്‍ തേടി അവര്‍ പറക്കും. പുതിയ കൂടും, കൂട്ടുകാരുമൊക്കെ ആവും അവര്‍ക്ക് ചിലപ്പോള്‍ വല്ലപ്പോഴും നമ്മളെ കാണാന്‍ വന്നെന്നിരിക്കും ചിലപ്പോള്‍ അതും ഉണ്ടായില്ല എന്ന് വരും. കുറച്ചു ദിവസം കഴിഞ്ഞു അവരെ ഒന്ന് വിളിക്ക്. എന്തായാലും സഹോദരിയും മോനുമല്ലേ, എല്ലാം നന്നായിട്ട് അവസാനിപ്പിക്കു.
ഞാനൊന്നു ആലോചിക്കട്ടെടാ, ഒരു വലിയ ചതി ആയി പോയി, ഈ വഞ്ചന പെട്ടെന്ന് എന്‍റെ മനസ് അന്ഗീകരിക്കുന്നില്ല.
അന്ഗീകരിക്കണം, ചില കാര്യങ്ങള്‍ അംഗീകരിക്കാം മനസ് ഒരുങ്ങണം, രാജേട്ടന്റെ ചോരയാനവള്‍, നാളെ അവള്‍ക്കൊരു കുഞ്ഞു ജനിച്ചാല്‍ അതിനെ കാണാന്‍ ആഗ്രഹം കാണില്ലേ. വാശിയും, വിരോധവും മനസ്സില്‍ കൊണ്ട് നടന്നിട്ട് എന്ത് നേടാനാണ്.
നോക്കാം, അപ്പൊ ശെരി പിന്നെ കാണാം.
ഗേറ്റ് കടന്നു രാജേട്ടന്റെ വണ്ടി പുറത്തു പോകുന്നതുവരെ നോക്കി നിന്നു. പിന്നെ കുറെ ദിവസം രാജേട്ടനെ കണ്ടിരുന്നില്ല. പക്ഷെ ഇടയ്ക്കു വിളിക്കും. ഭാര്യയെ ഈ മാനസിക അവസ്ഥയില്‍ ഒറ്റയ്ക്ക് വിടാന്‍ കഴിയുന്നില്ല എന്നും അത് കൊണ്ട് ഇവിടേയ്ക്ക് കൊണ്ട് വരന്‍ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട് എന്നും അതിന്‍റെ വിസ ശെരിയാക്കാന്‍ ഓടി നടക്കുന്നു എന്നും പറഞ്ഞു. തിരക്കിനിടക്ക് പിന്നെ കുറച്ചു ദിവസം ഞാന്‍ രാജേട്ടന്റെ കാര്യം മറന്നിരുന്നു. വല്ലപ്പോഴും ഓര്‍ത്തപ്പോള്‍ ഓക്കേ വിസയുടെ കാര്യത്തിന് ഓടി നടക്കുന്നുണ്ടാവും എന്ന് കരുതി മിണ്ടാതെ ഇരുന്നു. പൊതുവേ രാജേട്ടനെ അങ്ങോട്ട്‌ വിളിക്കാറില്ല. പലപ്പോഴും വണ്ടി ഓടിക്കുന്നുണ്ടാവും അതിനിടക്ക് വിളിച്ചാല്‍ പ്രശ്നമാവും എന്നറിയാം. ഫ്രീ ആവുമ്പോള്‍ എന്നെ വിളിക്കാറുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഞാന്‍ വിളിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചതുമില്ല.
അങ്ങിനെ ഒരുദിവസം രാജേട്ടന്‍ വിളിച്ചു.
ഡാ ഞാന്‍ ഒന്ന് നാട്ടില്‍ പോവുകയാണ്.
ആഹാ, വിസ ശേരിയായോ, വിഫിനെ കൊണ്ട് വരാന്‍ ആണോ പോകുന്നത്.
വിസ ശെരിയായില്ല. പകരം അവളുടെ ആ ഏകാന്തത മാറ്റാന്‍ ഞാന്‍ വേറെ ഒരു കാര്യം ചെയ്യാന്‍ പോവുകയാ.
ഞാന്‍ ഒരു കുട്ടിയെ എടുത്തു വളര്‍ത്താന്‍ തീരുമാനിച്ചു.
രാജേട്ടാ ഞാന്‍ അറിയാതെ വിളിച്ചു പോയി.
അതേടാ, എന്‍റെ അയല്‍വാസിയുടെ കുട്ടി ആണ്. ആണ്‍കുട്ടി. അവന്‍ എപ്പോഴും ഞങ്ങളുടെ വീട്ടില്‍ തന്നെയാണ്. അവന്‍റെ പരെന്റ്സിനു വലിയ സാമ്പത്തികം ഒന്നുമില്ല അവര്‍ കുറച്ചു ബുദ്ധിമുട്ടില്‍ ആണ്, പിന്നെ അവര്ക് വേറെയും രേണ്ട് കുട്ടികള്‍ ഉണ്ട്. ഇവന് ൪ വയസ്സുണ്ട്. എപ്പോഴും എന്‍റെ വീട്ടില്‍ തന്നെയാണ്. ഒരു കണക്കിന് പറഞ്ഞാല്‍ ഇപ്പോള്‍ ഭാര്യക്ക് ഏക ആശ്വാസം അവനാണ്. അവന്‍റെ വീട്ടുകാര്‍ പറഞ്ഞ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും ഞാന്‍ അംഗീകരിച്ചു. അവന്‍റെ പേരില്‍ കുറച്ചു പണം ടെപോസിറ്റ്‌ ചെയ്യണം, പിന്നെ എന്‍റെ ഒരു സഫെടിക്ക് കോടതിയില്‍ പോയി കുറച്ചു ലീഗല്‍ കാര്യങ്ങള്‍ ശേരിയാക്കണം അവരുടെ സമ്മത പത്രം പിന്നെ മറ്റു നിയമ വശങ്ങള്‍ ഓക്കേ ശേരിയാക്കണം. അതിനു വേണ്ടി നാട്ടില്‍ പോവുകയാണ്.
വളരെ ആലോചിച്ചു തന്നെ ആണോ ഈ തീരുമാനം എടുത്തത്‌.
അതേ, ഞാന്‍ ഒരു പാട് ആലോചിച്ചു. എനിക്കും ആ കുട്ടിയെ നല്ല ഇഷ്ടമാണ് അവനു തിരിച്ചു ഞങ്ങളോടും. പിന്നെ എന്‍റെ സ്വത്തു മോഹിച്ചു മോളെ തട്ടി എടുത്തവര്‍ അതിനു ഒരു അവകാശി കൂടെ വന്നാല്‍ അവളെ എങ്ങിനെ നോക്കും എന്നൊന്ന് എനിക്ക് കാണണം. അപ്പോള്‍ ഞാന്‍ പോയി വന്നിട്ട് വിളിക്കാം.
ഓക്കേ രാജേട്ട, ഫോണ്‍ വച്ചതിനു ശേഷം കുറെ നേരം ആലോചിച്ചിരുന്നു.
ഒരു കാര്യത്തിനു ഇറങ്ങിയാല്‍ പിന്നെ ആരു പറഞ്ഞാലും ചെവിക്കൊള്ളില്ല എന്നറിയാം. ഒരു കുട്ടിയെ എടുത്തു വളര്‍ത്തുന്നതിനു എതിരൊന്നും അല്ല ഞാന്‍ പക്ഷെ അതൊരു വാശിയുടെ പുറത്തു ആവുമ്പോള്‍ ആ കുട്ടിയുടെ ജീവിതം ഒരു പ്രതിസന്ധിയില്‍ ആവാന്‍ സാധ്യത ഉണ്ടെന്നു തോന്നി. പണ്ടൊരു പ്രായം ചെന്ന ആള്‍ മക്കളോടുള്ള ദേഷ്യത്തിന് ഒരു കുഞ്ഞിനെ എടുത്തു വളര്‍ത്തിയതും പിന്നെ മക്കളോട് പിണക്കം തീര്‍ന്നതും ആ കുഞ്ഞു ആരോരും നോക്കാനില്ലാതെ ആ വീട്ടില്‍ വളര്‍ന്ന കഥയുമോകെ ആരോ പറഞ്ഞു ഞാന്‍ കേട്ടിട്ടുണ്ട്. ഇതും അതുപോലെ ആവുമോ എന്നൊരു തോന്നല്‍.
പിന്നെ നാട്ടില്‍ നിന്നും വന്നതിനു ശേഷം രാജേട്ടന്‍ വിളിച്ചു. എല്ലാം ഭംഗിയായി കഴിഞ്ഞു എന്നും പറഞ്ഞു. ആ സന്തോഷവും പ്രസരിപ്പും തിരികെ വന്നതായിട്ടു തോന്നി. പിന്നെ മകള്‍ക്ക് ഒരു ശിക്ഷ നല്‍കിയ ആത്മ സംതൃപ്തിയും ആ വാക്കുകളില്‍ കണ്ടു. അതൊക്കെ കഴിഞ്ഞു ഒരു മൂന്നു വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം രാജേട്ടന്‍ വിദേശ വാസം മതിയാക്കി നാട്ടിലേക്കു പോയി. അപോഴും മകളോടുള്ള പിണക്കമൊന്നും മാറിയിരുന്നില്ല. പക്ഷെ ദത്ത്  പുത്രനോട് വളരെ സ്നേഹമായിരുന്നു. മണിക്കൂറുകള്‍ ചിലവഴിച്ചാണ് ഓരോ കളികൊപ്പുകളും വാങ്ങിയിരുന്നത്. അവസാനമായി പിരിയാന്‍ നേരത്തും ഞാന്‍ പറഞ്ഞിരുന്നു രാജേട്ടാ പിണക്കങ്ങള്‍ സൂക്ഷിക്കാന്‍ ഉള്ളതല്ല. ഒരു സമയ പരിധി കഴിഞ്ഞാല്‍ ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടതാണ്.
കുറച്ചു കൂടെ പോട്ടെടാ. ഞാന്‍ ഇറങ്ങട്ടെ.
എന്നെ ഒന്ന് ആലിംഗനം ചെയ്തു നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ രാജേട്ടന്‍ പോയി. ഇടയ്ക്കു എപോഴോ എന്റെയും കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞിരുന്നു. നാട്ടിലെത്തിയിട്ടും കുറച്ചു ദിവസങ്ങള്‍ ഫോണ്‍ വരുമായിരുന്നു. പിന്നെ അത് കുറേശ്ശെ കുറഞ്ഞു. ഇടയ്ക്കു ഞാന്‍ അങ്ങോട്ട്‌ വിളിക്കുമായിരുന്നു. ചിലപ്പോള്‍ തിരക്കില്‍ എന്ന് മറുപടി വരും, ചിലപ്പോള്‍ ആളില്ല എന്ന് ആരെങ്കിലും മറുപടി തരും. പിന്നെ വിളിക്കാതായി. പ്രവാസ ജീവിതം ഒരു യാത്രയാണ്. വേദനയും, സന്തോഷവും എല്ലാം അടക്കി പിടിച്ചു നടത്തുന്ന ഒരു യാത്ര അതില്‍ ചിലരെ കാണും അവരോടു നമ്മള്‍ അടുക്കും കുറച്ചു വിഷമങ്ങളും സന്തോഷങ്ങളും അവരുടെ ചുമലില്‍ ഇറക്കി വച്ചു ആശ്വസിക്കും. യാത്ര കഴിഞ്ഞു നാട്ടില്‍ എത്തിയാല്‍ പഴയ സഹ യാത്രികനെ ഓര്‍ക്കണം എന്നില്ല. പുതിയ സന്തോഷങ്ങള്‍, പുതു ജീവിതം അതിനോട് പോരുതപെട്ടിട്ടുണ്ടാവും രാജേട്ടന്‍. ശാന്തമായ ഒരു പുഴ പോലെ അവര്‍ ഒഴുകുന്നു എങ്കില്‍ എന്തിനു വെറുതെ പഴയ ഓര്‍മകളുടെ കല്ലുകള്‍ എറിഞ്ഞു അതില്‍ ഓളങ്ങള്‍ ഉണ്ടാക്കണം.
സ്വന്തം മകള്‍ ഉപേക്ഷിച്ചു പോയപ്പോള്‍ ഒരു തണല്‍ മരം വേണമെന്ന് രാജേട്ടന് തോന്നിയിട്ടുണ്ടാവും ചിലപ്പോള്‍ ആ കര്‍ത്തവ്യം വച്ചു പിടിപ്പിച്ച ദത്തു പുത്രന്‍ നന്നായി നിര്‍വഹിക്കുന്നുണ്ടാവും.  അതില്‍ സന്തോഷത്തിന്റെ പൂക്കള്‍ വിരിയുന്നുണ്ടാവും, വേദനകളുടെ ഇലകള്‍ കൊഴിയുന്നുണ്ടാവും, ജീവിക്കട്ടെ സന്തോഷമായിട്ട്. എന്നും പൂത്തുലഞ്ഞു, കാണികള്‍ നിറഞ്ഞു ആ മാതാപിതാക്കളുടെ വിഷമങ്ങളുടെ ഇലകള്‍ പൊഴിച്ച് ഒരു തണല്‍ മരമായി മാറാന്‍ അവനു കഴിയട്ടെ.
അടുത്ത സ്റ്റേഷനില്‍ ഇറങ്ങാനുള്ള തിരക്കില്‍ ആണ് പലരും. അവരുടെ സാധനങ്ങള്‍ എടുക്കുന്നതിന്റെയും, വലിക്കുന്നതിന്റെയുമൊക്കെ ശബ്ദം കേട്ടാണ് ചിന്തയില്‍ നിന്നും ഉണര്‍ന്നത്. മുന്നിലെ സീറ്റില്‍ അമ്മയുടെ മടിയില്‍ തലവച്ചു ഉറങ്ങുന്നു കൊച്ചു മിടുക്കന്‍. എത്ര മനോഹരം അത് കാണാന്‍. സുര്യ ഉദയം പ്രതീക്ഷിച്ചു കാത്തിരിക്കുന്ന മലര്മോട്ടു പോലെ മനോഹരം. അവരുടെ തണല്‍ മരം. അവര്‍ അതിന്‍റെ വിത്ത് തന്റെ മടിത്തട്ടില്‍ പാകിയിരിക്കുന്നു. എറണാകുളത് എത്തിയപ്പോള്‍  ഇറങ്ങി തിരക്ക് പിടിച്ച മനുഷ്യര്‍ക്കിടയിലേക്ക് നടന്നകന്നു. എല്ലാവര്ക്കും ഉണ്ടാവും ഓരോ തണല്‍ മരങ്ങള്‍, എനിക്കും ഇല്ലേ ഒന്ന്? നാളെ ഒരു തണല്‍ അതില്‍ നിന്നും എനിക്ക് കിട്ടുമോ?
വേണ്ടാ ചിന്തകള്‍ ഇവിടെ മുറിയട്ടെ
Posted by Sajeed Noohkhan at 23:51 No comments:
Newer Posts Older Posts Home
Subscribe to: Posts (Atom)
View my complete profile
Veendumoru thanal maram - 4
Feedjit Live Blog Stats
Feedjit Live Blog Stats
Ethereal template. Powered by Blogger.