es en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en en en en en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en en en en ml en en en en en en en en ml ml ml hu ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en en en en ml en en en es en en en fr en ml cs cs cs da en da cs en cs en cs cs en cs da cs en en en en lb fr en en en en en en en en en en es en en en
മഴ കണ്ടു, വെയില്‍ കണ്ടു, മുളകള്‍ കണ്ടു, ചിതല്‍ കണ്ടു, അങ്ങിനെ ഉണ്ണിരി ഈ കാലയളവില്‍ കാണേണ്ടതും കാണേണ്ടാത്തതുമായ പലതും കണ്ടു. പക്ഷെ ഇപ്പോള്‍ വെള്ളെഴുത്ത് വീണു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.
എന്നും ആറു വെളുപ്പിന് എഴുന്നേറ്റ്, കട്ടന്‍ കാപ്പിയും കുടിച്ച് തന്റെ വീടിന്റെ വരാന്ത മതിലില്‍ തൂണും ചാരി ഇരുന്നു പുലരുന്നത് കാണണം... നിർ‌ബന്ധം.... സൂര്യോദയം പോലെ ഇത്ര മാത്രം ഭംഗിയുള്ള ഒരു സന്ദര്‍ഭം ജീവിതത്തില്‍ നഷ്ടപ്പെടുത്താന്‍ വയ്യ. ഉണ്നിരിയെ സംഭന്ധിച്ചു ഓരോ പുലര്‍ച്ചയും വ്യത്യസ്തമാണ്. അതിന്റെ നിറം,ഗന്ധം,എല്ലാം... ഒരു പക്ഷെ തന്റെ ഈ ഏകാന്തമായ ജീവിതം അവസാനിപ്പികുന്നത്തില്‍ നിന്ന് അയാളെ പിന്‍തിരിപ്പിക്കുന്നത് നാളെയുടെ പ്രഭാതങ്ങളെ കുറിച്ചുള്ള ജിഞാസ ആയിരിക്കാം.
ഒരു തണുത്ത കാറ്റിന്റെ അകംബടിയോടെ പതിയെ  വെയില്‍ വന്നു തുടങ്ങി. ആ വെയിലില്‍ അയാളുടെ വെളുത്ത മുടിയും ഇമയും പുരികവും ഒരു അപ്പുപ്പന്‍ താടി പോലെ തിളങ്ങി. അയാളുടെ ഇളം ചുവപ്പ് ശരീരത്തില്‍ പ്രതിഫലിച്ച പ്രകാശം അയാള്‍ക്ക്‌ ചുറ്റും ഒരു വലയം തീര്‍ത്ത പോലെ തോന്നി. അയാള്‍ പുഞ്ചിരിച്ചു.
"ജാംബക്ക പറിച്ചോട്ടെ?  പെട്ടെന്ന് മതിലിനരികെ നിന്ന് സംശയം കലര്‍ന്ന ഒരു ചോദ്യം.
ഉണ്നിരി ശബ്ദം കേട്ട ഭാഗത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞു. കണ്ണ് പിടിക്കുന്നില്ല. പുരികം ചുളിച്ചു ശ്രദ്ധിച്ചു. രണ്ടു കുട്ടികള്‍ പുറകില്‍ കൈകെട്ടി മര്യാദക്കാരായി നില്‌ക്കുന്നു.
"ഉറക്ക പായില്‍ നിന്നെഴുന്നേറ്റു നേരെ ഇങ്ങു പോന്നോ?'' തന്റെ പ്രഭാതാസ്വാദനം തടസപ്പെടുത്തിയതിന്റെ  നീരസത്തോടെ അയാള്‍ ചോദിച്ചു.
അല്‍പ്പ സമയത്തെ നിശബ്ദതക്കു ശേഷം കുട്ടികള്‍ പറഞ്ഞു,
"ഇന്നലെ പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞു...... ഇനി അവധിയാ.. "
ഉണ്ണിരി ഗൌരവത്തോടെ മുഖം തിരിച്ചു കാപ്പി കുടിക്കാന്‍ തുടങ്ങി.കുട്ടികള്‍ പുരികം ഉയര്‍ത്തി മുഖത്തോടു മുഖം നോക്കിനിന്നു.
ഇടക്കെപ്പോഴോ സമ്മതം എന്നാ അര്‍ത്ഥത്തില്‍ അയാള്‍ മൂളി.
"ങാ.. പൊട്ടിച്ചോ...പിന്നെ  മരത്തിന്റെ മുകളില്‍  കയറണ്ട ... താഴെ നിന്ന് പൊട്ടിച്ചാ മതി... "
"ങാ...ശരി,  സന്തോഷ ചിരികള്‍. ജാംബക്ക മരത്തിനടിയിലേക്കുള്ള ഓട്ടം. പരസ്പരം വാദിച്ചു പെറുക്കിയെടുക്കുന്ന ബാല്യം.. ഉണ്നിരി ഓട്ടകണ്ണിട്ടു ഇതെല്ലാം നോക്കി നിന്നു, ഒരു ചെറു പുഞ്ചിരിയോടെ..
ജാംബക്കകള്‍ പെറുക്കുന്നതിനിടയില്‍ അവര്‍ എപ്പോഴോ അടക്കം പറയുന്നത് കേട്ടു,
"ഇന്ന് പാണ്ടന് എന്തുപറ്റിപ്പോയി... ഒന്നു സമ്മതിക്കാന്‍ ...! "
"മതി... ഉണ്നിരി അലറി. കണ്ണട പെരുപ്പിച്ച അയാളുടെ നരച്ച കണ്ണുകളില്‍ ദേഷ്യം.
കുട്ടികള്‍ എഴുന്നേറ്റു പുറത്തേക്കോടി. ഓടുന്ന വഴി മതിലിനപ്പുറത്ത് നിന്ന് കേട്ടു വീണ്ടും  ആ വിളി,
"ഉണ്നിരി പാണ്ടാ.... അവരുടെ ചിരികളും കൂക്കു വിളികളും ദൂരെ മങ്ങും വരെ അയാള്‍ ശ്രദ്ധിച്ചു നിന്നു.
"ഉണ്നിരി പാണ്ടന്‍"... കഴിഞ്ഞ 65 വര്‍ഷങ്ങല്ലായി കേള്‍ക്കുന്ന വിളി. ഒരു വശം ചേര്‍ന്ന ചെറു ചിരിയോടെ അയാള്‍ ഓര്‍ത്തു.
ശീലമായി മാറിക്കഴിഞ്ഞ ഒരു വിഷമം, അയാള്‍ക്ക് അതിനെ  അങ്ങിനെയേ കാണാന്‍ കഴിയുമായിരുന്നുള്ളൂ. എല്ലാവര്ക്കും തമാശ, ചിലര്‍ക്ക് സഹതാപം, ചിലര്‍ക്ക് അറപ്പ് , സ്വന്തം അച്ഛന് പോലും വെറുപ്പ്‌....
"ഇല്ലാ... ചിന്തിച്ചിരുന്നാല്‍ നീളും... വൈകും. ഇന്നത്തെ യാത്ര വൈകിക്കാന്‍ തരമില്ല..'  ഉണ്നിരി ഓര്‍ത്തു. വളരെക്കാലം കൂടിയാണ് ഒരു ദീര്‍ഘയാത്ര.
ഒരിക്കല്‍ ടൌണില്‍ സഹോദരിയുടെ മകളെ കണ്ടുമടങ്ങുമ്പോള്‍ ആണ് ഇങ്ങനെ ഒരു ദീര്‍ഘയാത്രയെപറ്റി ആദ്യം മനസ്സില്‍ തോന്നിയത്. ടൌണിലെ ഈ ബന്ധുക്കളെ കാണാന്‍ മാത്രമായിരുന്നു ഇയാള്‍ വല്ലപ്പോഴും വീടിനു പുറത്ത്  ഇറങ്ങിയിരുന്നത്. ആ വീട്ടുകാര്‍ക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ടാലും ഇല്ലെങ്കിലും ഇടക്ക് ഒരു സന്ദര്‍ശനം ഉണ്ണിരിക്ക്  അനിവാര്യമായിരുന്നു, കാരണം താന്‍ മരിച്ചിട്ടില്ലെന്ന് സ്വയം വിശ്വസിപ്പിക്കേണ്ടതും മറ്റുള്ളവരെ ബോധ്യപ്പെടുത്തേണ്ടതും അയാളുടെ മാത്രം ആവശ്യമായിരുന്നു.
എന്നും ഒറ്റക്കായിരുന്നു, എങ്കിലും ഒറ്റപ്പെടല്‍ ഒരു വേദനയായി മാറിയ മുതല്‍ ആലോചിച്ചു തീരുമാനിച്ചതാണ് ഈ ദീര്‍ഘയാത്ര. അയാള്‍ അരമതിലില്‍ പിടിച്ചു പതിയെ എഴുന്നേറ്റു.അകത്തു പോയി യാത്രക്കുള്ള തയ്യാറെടുപ്പുകള്‍ തുടങ്ങി.
വെയില്‍ ഉറക്കുന്നതിനു മുന്‍പ് തയ്യാറായി പുറത്തിറങ്ങി.വെള്ള മുഴുക്കൈ ഷര്‍ട്ടും മുണ്ടും അതാണ്‌ ഉണ്നിരിയുടെ വേഷം. ദൂരയാത്രയുടെതെന്നു തോന്നിക്കുന്ന ഒന്നും തന്നെ കയ്യില്‍ ഇല്ല. ഒരു കുട മാത്രം. ശക്തിയായ വെയില്‍ അയാളുടെ ശരീരത്തില്‍ പോള്ളല്‍ ഏല്‍പ്പിക്കുന്നതിനാല്‍ എവിടെ പോയാലും ഒരു കുട കൂടെ ഉണ്ടാകും.വളരെക്കാലം എത്തിയുള്ള ഒരു യാത്രയുടെ ആവേശം അയാളുടെ മുഖത്ത് സ്പഷ്ടം. ഒരു കുട്ടിയെ പോലെ അയാള്‍ ഊര്‍ജ്വസ്വലനായി തോന്നി. മനോഹരമായ തന്റെ ബാല്യം തിരിച്ചു പിടിക്കാനെന്ന പോലെ തണല്‍ വീണ വീഥികളിലൂടെ അയാള്‍ വേഗത്തില്‍ നടന്നു നീങ്ങി.
തന്റെ മനോഹരമായ ബാല്യം.... അമ്മയും അച്ഛനും ചേച്ചിയും എല്ലാം ഉള്ള മനോഹരമായ ബാല്യം.
എല്ലാവരും ഒന്നിച്ച് ഒരിക്കല്‍ മധുര മീനാക്ഷി ക്ഷേത്രം കാണാന്‍ പോയത് അയാള്‍ ഓര്‍ത്തു.തീവണ്ടിയില്‍ ആദ്യമായി കയറിയത് അന്നാണ്. ഉണ്നിരിയും ചേച്ചിയും തീവണ്ടിയില്‍ അങ്ങോളം ഇങ്ങോളം ഓടി ക്കളിച്ചു. കമ്പികളില്‍ തൂങ്ങിക്കിടന്നു.കാണാന്‍ പോകുന്ന ക്ഷേത്രതെപ്പറ്റി അമ്മയോട് ചോദിച്ചു കൊണ്ടേ ഇരുന്നു. ജനാലക്കപ്പുറം തീവണ്ടിക്കൊപ്പം പായുന്ന തന്റെ നിഴല്‍ കൈകള്‍ നോക്കി രസിച്ചു. യാത്രാമദ്ധ്യേ തീവണ്ടി എവിടെയോ നിറുത്തി. മുകള്‍ഭാഗം പന്തലിച്ച മെലിഞ്ഞ മരങ്ങള്‍ മാത്രമുള്ള തരിശായ ഒരു സ്ഥലം. മരങ്ങളില്‍ നിന്ന് കുരങ്ങന്മാര്‍ തീവണ്ടിക്കടുത്തേക്ക് വരുന്നത് കണ്ടു. ഉണ്നിരി തന്റെ കയ്യിലെ പഴങ്ങൾ ഓരോന്നായി അവയ്ക്ക് എറിഞ്ഞു കൊടുത്തുകൊണ്ടിരുന്നു. കളിക്കിടയില്‍ പെട്ടെന്ന് ഉണ്നിരിക്ക് ഓക്കാനം വന്നു.യാത്രക്കിടയിൽ ഇടവിട്ട്‌ ശര്‍ധിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. ശര്‍ധിലില്‍ നിന്ന് ശ്രദ്ധതിരിക്കാനായി അമ്മ അടുത്ത് പിടിച്ചിരുത്തി പുറത്തെ കാഴ്ചകള്‍ കാണിച്ചു തന്നു. പുറത്തു തരിശുഭൂമിയിലെ പാറമലകള്‍ കാണിച്ചുതന്നു. അതില്‍ ഏറ്റവും അടുത്തുനില്‍ക്കുന്ന പാറമലയ്ക്ക്ക് മുകളിലായി ഏകദേശം ത്രികൊണാകൃതിയിലുള്ള ഒരു വലിയ പാറ ഇരിക്കുന്നത് ചൂണ്ടി കാണിച്ചിട്ട് പറഞ്ഞു,
"മോന്‍ ആ ഇരിക്കുന്ന പാറ കണ്ടോ?"
ആത് നാറാണത്തു ഭ്രാന്തന്‍ കയറ്റി വച്ച പാറയാണ് "
"എന്തിനു,...  ആരാ അത്?" ഉണ്നിരിക്ക് സംശയം.
"ങാ... അതൊരു ഭ്രാന്തന്‍, അയാള്‍ ഓരോരോ പാറകള്‍ ഉരുട്ടി മലയുടെ മുകളില്‍ കയറ്റും പിന്നെ അത് അവിടന്ന് തള്ളി താഴെയിടും, എന്നിട്ട് പൊട്ടിച്ചിരിക്കും."
ഉണ്നിരിയുടെ മുഖത്ത് സംശയം കലര്‍ന്ന ആഹ്ലാദം. അവന്റെ അടുത്ത സംശയം തടസ്സപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് അടുത്തിരുന്ന ആരോ ഉണ്നിരിയുടെ ദേഹത്ത് ഒരു പോളന്‍ വന്നതായി ശ്രദ്ധയില്‍പ്പെടുത്തി.
"ഇത് ചിക്കന്‍ പൊക്സ് ആണ് എന്ന് തോന്നുന്നു. അതാ കുട്ടി ഇങ്ങനെ ശര്‍ദിക്കുന്നത്. "
അവരുടെ സംശയം ശരിവച്ചുകൊണ്ട് താമസിയാതെ അവനു പനിച്ചുതുടങ്ങി.
അവിടെ അടുത്ത്  ഇരുന്നിരുന്ന പലരും ദൂരെ മാറിയിരിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. "ഈ വക അസുഖമാണെങ്കിൽ വീട്ടിലെങ്ങാനും ഇരുന്നു കൂടെ" കുറ്റം പറച്ചിലുകള്‍ അടക്കം പറയുന്നത് അപ്പുറത്തുനിന്നും കേട്ട് തുടങ്ങി. ചിലര്‍ ഉപദേശം എന്നപോലെ  അടുത്ത തീവണ്ടി പിടിച്ചു വീട് പറ്റാന്‍ പറയുന്നു.മറ്റു കംപാർട്ടുമെന്റുകളിൽ നിന്നും പലരും വന്നു എത്തി നോക്കുന്നു. അവഗണനയുടെയും അവജ്ഞയുടെയും കണ്ണുകള്‍ ആ കുഞ്ഞിനുചുറ്റും കൂടി കൊണ്ടിരുന്നു.ഒന്നും മനസിലാകാതെ അവന്‍ അമ്മയെ നോക്കി.
അമ്മ അവനെ ചേര്‍ത്ത് പിടിച്ചു. അത്രയും സ്നേഹവും സംരക്ഷണവും മറ്റാരില്‍ നിന്നും അയാള്‍ക്ക്‌ ഒരിക്കലും ലഭിചിട്ടില്ല.
വഴിക്ക് ഇറങ്ങേണ്ടി വന്നു, ആള്‍ക്കാര്‍ ഉപദേശിച്ചു ഇറക്കി എന്ന് പറയുന്നതാവും ശരി. അച്ഛന്റെ മുഖത്ത് അപ്പോഴും ദേഷ്യമായിരുന്നു.
" മധുരക്കാവും, ല്ലേ?" ഓർമ്മകളെ മുറിച്ചുകൊണ്ട് തീവണ്ടിയില്‍ ഉണ്നിരിയുടെ അടുത്തിരുന്ന ആളുടെ ചോദ്യം.
ഉണ്നിരി കണ്ണട ഊരി കണ്ണ് തുടച്ച് അയാളെ ശ്രദ്ധിച്ചു. നെറ്റിയില്‍ മൂന്നു കുറി ചന്ദനം പൂശിയ മധ്യവയസ്ക്കനായ ഒരു തടിയന്‍.
അയാള്‍ വീണ്ടും ആവര്‍ത്തിച്ചു, "മധുരക്കാവും ല്ലേ ?"
ഉണ്നിരി പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അതെ എന്നര്‍ത്ഥത്തില്‍ തലയാട്ടി.തിരിച്ചു വീണ്ടും പുറത്തെ കാഴ്ചകള്‍ കണ്ടു കൊണ്ടിരുന്നു.പുറത്തെ കാഴ്ചകള്‍ക്ക് 65 വര്‍ഷങ്ങളുടെ വളര്‍ച്ച.ചൂട് വമിക്കുന്ന തരിശു ഭൂമി അയാളെ പിന്നിട്ടു പൊയ്ക്കൊണ്ടിരുന്നു. അയാള്‍ ചുണ്ട് നനച്ചു.
അല്‍പ്പ സമയത്തിന് ശേഷം തടിയന്‍ വീണ്ടും ചോദിച്ചു "ക്ഷേത്രതിലെക്കാ.. ?"
"ഉം..." പുറത്തെ കാഴ്ചകളെ നോക്കി കൊണ്ട് ഉണ്നിരി മൂളി.
ഒറ്റയ്ക്ക് ജീവിച്ചു ജീവിച്ചു തന്റേതായ ലോകത്ത് ആലോചനകളും, ഓര്‍മകളുമായി ഒതുങ്ങിക്കൂടാന്‍ അയാള്‍ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു തുടങ്ങിയ പോലെ തോന്നി.
അടുത്തിരുന്ന തടിയന് ഉണ്നിരിയെ വിടാന്‍ ഉദ്ദേശമില്ല.
"നിങ്ങളെ കണ്ടിട്ട് മധുരക്ക് ആദ്യമായിട്ടാണെന്ന് തോന്നുന്നു.മധുര എത്താറായി. ഇനി കഷ്ടി 4 മണിക്കൂര്‍.  മധുര മീനാക്ഷിയെ കാണുക എന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ അതൊരു പുണ്യം തന്നെയാണേ... അമ്മക്ക് നമ്മെ കാണണം എന്ന് തോന്നുംബോഴേ നമുക്ക്  ആ സന്നിധിയില്‍ എത്തിച്ചേരാന്‍ സാധിക്കൂ.." കേള്‍വിക്കാര്‍ ഒരു പ്രശ്നമല്ലാതെ തടിയന്‍ തുടര്‍ന്നു.
ഉണ്നിരി സംസാരത്തിനു താൽപ്പര്യമില്ലാതെ പുറത്തേക്കു തന്നെ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു. വറ്റിയ കനാലുകളില്‍ ഓടിക്കളിക്കുന്ന കറുത്ത പന്നിക്കൂട്ടങ്ങള്‍. ചൂട് കാറ്റേറ്റു ചുറ്റി ക്ഷീണിച്ചു വിശ്രമിക്കുന്ന  കാറ്റാടി യന്ത്രപാടങ്ങൾ. പലതരം സിമെന്റ് കമ്പനികളുടെ പരസ്യങ്ങൾ പതിച്ചിരിക്കുന്ന വീടുകൾ……അങ്ങിനെ പഴയതും പുതിയതുമായ പല പല കാഴ്ചകൾ.
അല്പ്പം കഴിഞ്ഞ് ഒരു ഭക്തിഗാനത്തോട് കൂടി അടുത്തിരുന്ന തടിയന്റെ ഫോണ്‍ ചിലച്ചു.
"ഹലോ....ങൂം....ങൂം..." അയാൾ സംസാരം മൂളലിൽ ഒതുക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. പെട്ടന്നയാൾ എന്തോകേട്ടു ഞെട്ടി.
"എന്ത്....? എപ്പോ....?" അയാളുടെ ശബ്ദത്തിൽ പിരിമുറുക്കം അനുഭവപ്പെട്ടു. ഉണ്നിരി അയാളുടെ സംസാരം ശ്രദ്ധിച്ചു.
"ഹാ.... അതെങ്ങനാ ശരിയാവുന്നത്. ചേട്ടൻ കൊണ്ടുപോയിട്ടു ഒരുമാസം പോലുമായിട്ടില്ല, അതിനു മുന്നേ തിരിച്ച് കൊണ്ടുവന്നു എന്ന് പറഞ്ഞാൽ....
അയാൾ ചുറ്റും ഒന്ന് ശ്രദ്ധിച്ചു കൊണ്ട് സീറ്റിൽ നിന്നെഴുന്നേറ്റ് അപ്പുറത്തേക്ക് നടന്നു. പോകുന്നതിനിടയിൽ താഴ്ന്ന സ്വരത്തിൽ ഒരു വാചകം കൂടി കേട്ടു.
"അമ്മ എന്റെ മാത്രമല്ലല്ലോ.....എല്ലാവരുടെയും കൂടിയല്ലേ? എനിക്ക് ഒറ്റയ്ക്ക്ക് വയ്യ....."
ഉണ്നിരി അൽപ്പസമയം എന്തോ ആലോചിച്ചിരുന്നു. ഒരു നെടുവീർപ്പോടെ അയാൾ വീണ്ടും പുറത്തെ കാഴ്ചകളിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.
പത്തു മിനിറ്റിനു ശേഷം തടിയൻ തിരിച്ചു വന്നു. നെറ്റ്‌വർക്ക് പരിധിക്കുപുറത്തു പോയതിനാൽ ഇടമുറിഞ്ഞ സംസാരമായിരുന്നു എന്ന് തോന്നുന്നു. അക്ഷമനായി അയാൾ ഫോണ്‍ പലതവണ പരിശോധിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.
തീവണ്ടികകത്തെ ചൂട് കൂടി വന്നു. മുകളിലെ ബർത്തിൽ കിടന്നിരുന്ന ആൾക്കാർ പലരും താഴെയിറങ്ങി ഇരുന്നു തുടങ്ങി.
അൽപ്പം കഴിഞ്ഞ് ഉച്ചഭക്ഷണത്തിന്റെ കണക്കെടുക്കാന്‍ തീവണ്ടിയിലെ ജീവനക്കാരനെത്തി.
"സാർ,  ലഞ്ച് എന്നവേണം സാർ? മീൽസാ........?പലതവണ വിളിച്ചിട്ടും ഉണ്നിരി‍ പുറത്തു നിന്നും കണ്ണെടുത്തില്ല.
എന്തോരാളാണിത് എന്നർത്ഥത്തിൽ കൈ കൊണ്ടോരാങ്ങ്യം കാണിച്ചയാൾ അടുത്ത കമ്പാർട്ടുമെന്റിലെക്കു പോയി. ഉണ്നിരി പുറത്തെ കാഴ്ചകളിൽ കുരുങ്ങി നിന്നു.അടുത്തിരുന്ന തടിയന്‍ ഉണ്നിരിയെ അടിമുടി നോക്കികൊണ്ടിരുന്നു.
പുരികം ചുളിച്ചു പിടിച്ചു പുറത്തെ ആ വെയിലില്‍ അയാള്‍ എന്തോ വ്യക്തമായി കാണാന്‍ ശ്രമിക്കുന്ന പോലെ തോന്നി.  പെട്ടെന്ന് ഉണ്നിരി തീവണ്ടിയുടെ ജനലഴികളില്‍ കടന്നു പിടിച്ചു.അയാള്‍ വിറക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ജനലഴികളില്‍ തല ചേര്‍ത്തുവച്ചു ഉണ്നിരി ഏതോ ഒരു ബിന്ദുവില്‍ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നതായി കണ്ടു. അയാളുടെ ശ്വാസോച്ച്വാസത്തിന്റെ ശബ്ദം അവിടമാകെ നിറഞ്ഞ പോലെ തോന്നി. അയാളുടെ മുന്നില്‍ അവ്യക്തമായിരുന്ന ഒരു പാറമല തെളിഞ്ഞു വരുന്നു. മുകളില്‍ ത്രികൊണാകൃതിയിലുള്ള പാറ ഇരിക്കുന്ന മല.
ഉണ്നിരിയുടെ മുഖം സന്തോഷം കൊണ്ട് ചുവന്നിരുന്നു. അയാള്‍ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ടേ ഇരുന്നു. കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞിരുന്നു കാരണം യാത്ര പുറപ്പെടുമ്പോള്‍ അമ്മയുടെ ഓര്മ പേറുന്ന ഈ മല  കണ്ടു പിടിക്കാന്‍ കഴിയും എന്ന് വിചാരിച്ചിരുന്നില്ല. അവിടം ആകെ മാറിയിരിക്കുന്നു. മലയാടിവാരത്തെ തരിശു ഭൂമിയില്‍ മുഴുവന്‍ ഇപ്പോള്‍ സൂര്യകാന്തികൃഷി ആയിരിക്കുന്നു.
ഉറക്കെ ചിരിച്ചുകൊണ്ടയാൾ‍ എഴുന്നേറ്റ്, ചങ്ങല വലിച്ചു.
തടിയന്‍ ഉണ്നിരിയെ അന്ധാളിപ്പോടെ നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തീവണ്ടിയുടെ വേഗത കുറഞ്ഞു തുടങ്ങി. ഉണ്നിരി പുറത്തേക്കുള്ള വാതില്‍ ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു. കാര്യം അറിയാതെ തടിയന്‍ പുറകേയെത്തി വെപ്രാളത്തോടെ ഉണ്നിരിയോടു ചോദിച്ചു
"അ.. അല്ലാ...എന്തുപറ്റി... നിങ്ങള്‍ മധുരക്കാണെന്ന് പറഞ്ഞിട്ട്....?  മധുര മീനാക്ഷിയെ കാണാന്‍ .... "
ഒരു ചെറു ചിരിയോടെ ഉണ്നിരി പറഞ്ഞു," ആ പാറയെക്കാള്‍ എനിക്കിഷ്ടം ഈ പാറയാണെടോ...തനിക്കു ഒരു പക്ഷെ അത് മനസിലാവില്ല."
തടിയന്‍ അമ്പരപ്പോടെ ചുറ്റും നോക്കി. ഉണ്നിരി പതിയെ തീവണ്ടിയില്‍ നിന്ന് പാളത്തിലേക്കിറങ്ങി. അയാള്‍ ആ വെയിലില്‍ പാറമല ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നുകൊണ്ടിരുന്നു,ഉത്സാഹത്തിന്റെ ഒരു ചിരിയോടെ.
തീവണ്ടിയില്‍ നിന്നാരോ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു, " അയാളുടെ കുട... കുട എടുത്തിട്ടില്ല .... "
അയാള്‍ അത് കേള്‍ക്കാത്തതു പോലെ സൂര്യകാന്തി പാടങ്ങള്‍ക്കു ഇടയിലൂടെ നടന്നു നീങ്ങി കൊണ്ടിരുന്നു .
Posted by bony pinto at 11:08 PM
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
Thursday, May 3, 2012
ഓഫീസ് കഴിഞ്ഞ് വീടെത്താറായപ്പോഴാണ് കാളിദാസന്‍ അത് കണ്ടത്. വീടിനു മുന്‍പിലുള്ള കുളത്തിന് ചുറ്റും നിറയെ ആള്‍ക്കാര്‍. വഴിയിലും കുളപടവിലും ഒക്കെയായി കുളത്തിലേക്ക്‌ ആകാംഷയോടെ എത്തി നോക്കി നില്‍ക്കുന്ന ആള്‍ക്കാര്‍.ആള്‍ ക്കൂട്ടത്തിനിടയിലൂടെ സ്കൂട്ടര്‍ ഒരുവിധത്തില്‍ അയാള്‍ വീട്ടിലെത്തിച്ചു.സ്കൂട്ടര്‍ സ്റ്റാന്‍ഡില്‍ ഇട്ടു, ഗേറ്റിനു അടുത്തേക്ക് ചെന്ന് അവിടെ കൂടി നിന്നിരുന്നവരില്‍ ഒരാളോട് കാര്യം തിരക്കി.
" കുളിക്കാനിറങ്ങിയ ഒരു പയ്യന്‍ മരിച്ചു. ഇതില്‍ കുളിക്കരുതെന്നു നൂറു തവണ പറഞ്ഞതാണ്, മനസിലാവണ്ടേ? മുങ്ങിചാവുന്നത് നോക്കി നില്‍ക്കേണ്ടി വന്നു എല്ലാര്‍ക്കും. ഈ കുളത്തില്‍ ഇറങ്ങാന്‍ ധൈര്യം വരണ്ടേ ആര്‍ക്കെങ്ങിലും, ഫയര്‍ ഫോഴ്സ് വരാന്‍ കാത്തിരിക്കുകയാണ്."
ചെറിയ അമ്പരപ്പോടെ കാളിദാസന്‍ ആള്‍ക്കൂട്ടത്തിനിടയിലൂടെ കുളത്തിനടുതെത്തി ആ കാഴ്ച എത്തി നോക്കി.
ആ ഭീമന്‍ കുളത്തിന് നടുവിലായി, ചുവന്ന താമരപ്പൂക്കള്‍ക്കടുത്ത് ഒരാള്‍ കമഴ്‌ന്നു പൊങ്ങി കിടക്കുന്നു.തല മുടിയും വെളുത്ത മുതുകും മാത്രമേ പുറത്തു കാണാവൂ.കാല്‍ അടിയിലാണ്. ചുറ്റും പന്തലിച്ചു നില്‍ക്കുന്ന മഴവാടി മരങ്ങള്‍ കാരണം ആ പ്രദേശം മൊത്തം പകല്‍ പോലും ഇരുട്ടിലാണ്.വെയില്‍ പതിക്കുന്നത് കുളത്തിന് നടുവില്‍ ആള്‍ കിടക്കുന്ന ഭാഗത്ത്‌ മാത്രം.കാട് പിടിച്ചു കിടക്കുന്ന കല്‍ പടവുകളും  സദാ ഉള്ള  ചീവീടുകളുടെ കരച്ചിലും ആ ദ്രിശ്യതിന്റെ ഭീകരത വര്‍ധിപ്പിച്ചു.
"ജീവിതത്തില്‍ ആദ്യമായാണ്‌ ഇങ്ങനെ ഒരു കാഴ്ച. അതും സ്വന്തം വീടിനു മുന്‍പില്‍.ചെറിയൊരു ഭയത്തോടെ കാളിദാസന്‍ ഓര്‍ത്തു.
"പത്തു പതിനെട്ടു വയസ്സല്ലേ ഒള്ളു..."അവിടെ കൂടി നില്‍ക്കുന്നവര്‍ പരസ്പരം സംസാരിക്കുന്നത് കേള്‍ക്കാം." അല്ലേലും ഈ ചാരാചിറ കുളം ഒരു എരണം കേട്ട കുളമാ...രാത്രി കാലത്ത് ഞാനിതിലെ പോകാറില്ല. ഈ കുളത്തിന് ചുറ്റുവട്ടത്തുള്ള ഏതേലും വീട്ടില്‍ മനസമാധാനമുണ്ടോ? ഒരു വീട്ടില്‍ കെട്ടിയോന്‍ ഉപേക്ഷിച്ച   പെണ്ണ്, വേറൊരു വീട്ടില്‍ മന്ദബുദ്ധി, വേറൊരിടത് ദുര്‍മരണം..എന്നുവേണ്ടാ ......"
ചാരാച്ചിര കുളത്തെ പറ്റി കേട്ടു മടുത്തു തുടങ്ങിയിരുന്ന കഥകള്‍ ഓരോന്നായി ആള്‍ക്കാര്‍ തുടങ്ങിയപ്പോള്‍,കാളിദാസന്‍ പതിയെ തിരിച്ചു വീട്ടിലേക്കു നടന്നു.
"ഇനി ഈ കെട്ടുകഥകളില്‍ വല്ല കഴമ്പും ഉണ്ടാവുമോ? എല്ലാവരും ഒരേ സ്വരത്തില്‍ പറയുന്നു ഇതൊരു ശകുനം കേട്ട കുളമാണെന്ന് ". കളിദാസനില്‍ ഭീതി ഒളിച്ചുകളി തുടങ്ങി.
പായല്‍ പിടിച്ച കുമ്മായ സിംഹങ്ങള്‍ കാവലിരിക്കുന്ന വീട്ടു പടിക്കല്‍ എത്തി. പടിക്കല്‍ വച്ച് തന്നെ ഇറയത് ഇരിക്കുന്ന അച്ഛനെ കണ്ടു.
എന്നെകാത്തിരിക്കുകയാണ്, എനിക്കറിയാം..ഈ വീട് വാങ്ങിച്ചതിനെ ചൊല്ലി ഇപ്പൊ വഴക്ക് തുടങ്ങും... അയാള്‍ ഓര്‍ത്തു.
അടുത്ത്‌ എത്തിയപ്പോള്‍  മുഖം തിരിച്ചിരുന്നു അച്ഛന്‍ ചോദിച്ചു.."ഇപ്പൊ തൃപ്തി ആയില്ലേ? "
"അതിനിപ്പോ ഇവിടെ എന്തുണ്ടായി?" കാളിദാസന്റെ ശബ്ദം ഉയര്‍ന്നു.
"എടാ മോനേ.. വലിയ ലാഭത്തിനു ഒരു സാധനം നമുക്ക് കിട്ടിയാല്‍ അതിനു എന്തെങ്കിലും കുഴപ്പം ഉണ്ടാവും. കയ്യിലുള്ള കാശെല്ലാം കൊടുത്ത് വല്ല നാട്ടിലും വന്നു ഈ നസ്രാണികളുടെ ഇടയില്‍ കിടക്കേണ്ട വല്ല ആവശ്യവും ഉണ്ടോ നിനക്ക്. പോരാത്തതിന് ഒരു പഷ്ട് കൊളോം, വീടിനു മുന്നേ തന്നെ. "
"നീയെന്താടാ ഒരുമാതിരി പൊട്ടന്മാരെ പോലെ സംസാരിക്കുന്നത്.. നീ ഇതൊന്നും കാണുന്നില്ലേ?" അച്ഛന്‍ റോഡിനു അപ്പുറത്തുള്ള  കുളത്തിലേക്ക്‌ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചു.
"ഏതോ പറഞ്ഞാല്‍ കേള്‍ക്കാത്ത ചെക്കന്‍ കുളത്തില്‍ ചാടി ചത്തതിനു ഞാന്‍ എന്തു ചെയ്യാനാ?'' കാളിദാസന്റെ മുഖത്ത് സങ്കടം കലര്‍ന്ന ദേഷ്യം.
"എടാ.. നീ ഞാന്‍ പറയുന്നത് കേള്‍ക്കു..കിട്ടുന്ന കാശിനു ഇത് വിറ്റിട്ടു വേറെ എവിടെയെങ്കിലും നോക്കാം."
"ഇവിടെ ഇപ്പൊ ഒരു കുഴപ്പോം ഇല്ല " കാളിദാസന്‍ സംസാരം തുടരാന്‍ അനുവദിക്കാതെ അകത്തേക്ക് പോയി. അച്ഛന്‍ പുറത്തെ ആള്‍ക്കൂട്ടത്തിലേക്കു തന്നെ നോക്കി ഇരുന്നു.
കാളിദാസന്‍ വസ്ത്രങ്ങള്‍ മാറ്റികൊണ്ടിരിക്കുമ്പോള്‍  ലക്ഷ്മി, ചായയുമായി  മുറിയിലേക്ക് വന്നു.
അവള്‍ ഒന്നും മിണ്ടാതെ അവിടെ ചാരി നിന്നു. ആ മൌനത്തിന്റെ അര്‍ത്ഥം അവനു മനസിലായി.
" എടി, നമ്മള്‍ ഈ വീട് വാങ്ങിച്ചിട്ട് ഇപ്പൊ ഏഴു എട്ടു മാസമായി.നമുക്ക് വേറെ കുഴപ്പങ്ങള്‍ ഒന്നും ഇതുവരെ സംഭവിച്ചില്ലല്ലോ? അച്ഛന്‍ വെറുതെ...
ഇപ്പൊ ഇവിടെ തിരുവനന്തപുരത്തെ സ്ഥലത്തിന്റെ വിലയൊക്കെ നിനക്കറിയാല്ലോ? ഞാന്‍ എവിടന്നു ഉണ്ടാക്കാന ഇത്രയും കാശ്? വീട് അല്‍പ്പം പഴയതാണെങ്കിലും കാശ് കുറവിന് ഇവിടെ പട്ടത്ത് ഒരു വീട് മേടിക്കാനാവുമോ? ഇവിടന്നു ഓഫീസില്‍ വരാനും പോകാനും എല്ലാം സൗകര്യം." മുണ്ട് ഉടുത്തു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോള്‍ കാളിദാസന്‍ അവളെ നോക്കി. അവള്‍ തല കുനിച്ചു തന്നെ നില്‍ക്കുകയായിരുന്നു. കാളിദാസന്‍ തന്റെ കൈകള്‍ പതിയെ ഗര്‍ഭിണിയായ ഭാര്യയുടെ വയറ്റില്‍ വച്ചിട്ട് പറഞ്ഞു.
"എത്ര നാള്‍ എന്നു വച്ച് വാടക വീട്ടില്‍ താമസിക്കും? നമ്മുടെ കുഞ്ഞു ജനിക്കുന്നത് നമ്മുടെ സ്വന്തം വീട്ടിലായിരിക്കണം എന്നൊരാഗ്രഹം മാത്രമേ എനിക്കുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ."
ലക്ഷ്മിയുടെ പേടിച്ചരണ്ട മിഴികളില്‍ എവിടെയോ ഒരാശ്വാസം.തല ഉയര്‍ത്താതെ അവള്‍ ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു.
വൈകുന്നേരം എപ്പോഴോ ഫയര്‍ ഫോഴ്സ് വന്നു മൃതദേഹം എടുത്തു മാറ്റി. പുറത്തെ വഴിയിലെ തിരക്കൊഴിഞ്ഞു. വീണ്ടും നിശബ്ദത.
ദിവസങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞു. ആ പയ്യന്റെ ആത്മഹത്യയെ പറ്റി എല്ലാവരും മറന്നു തുടങ്ങി. ജീവിതം വീണ്ടും ശാന്തമായി.
നല്ല നിലാവുള്ള ഒരു രാത്രി  മുറ്റത്ത്‌ ഉലാത്തുകയായിരുന്നു കാളിദാസന്‍. ഒരു ദിനചര്യ പോലെ ആയി മാറി കഴിഞ്ഞിരുന്നു  ഈ ഉലാത്തല്‍. അകലെയുള്ള  പെന്തകൊസ്തുകാരുടെ കൊട്ടിപാട്ട് കേള്‍ക്കാം. അവര്‍ അത് ഭക്തിയോടെ പാടുന്നതാണെങ്കിലും, ഈ കുളത്തിനടുത്ത് നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ ആ പാട്ടിനു ഒരു ഭീകരത ഉണ്ട്.
ഈ പെന്തകൊസ്തുകാര്‍  വര്‍ഷങ്ങളായി നിര്‍ഭയം ഇവിടെ താമസിക്കുന്നുണ്ടല്ലോ !കാളിദാസന്‍ ഓര്‍ത്തു.
അയാള്‍ കുളത്തിലേക്ക്‌ നോക്കി.പന്തലിച്ചു നില്‍ക്കുന്ന കറുത്ത മരങ്ങള്‍ വെളുത്ത ആകാശത്തെ  ചെറു കഷണങ്ങളായി മുറിച്ച് ഇട്ടിരിക്കുന്നു. താഴെ താമരകളെ ശ്രദ്ധിച്ചു. കുളം നിറയെ തിളങ്ങുന്ന ചുവന്ന താമര പൂക്കള്‍  കാറ്റില്‍ മെല്ലെ ആടി കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഉറങ്ങുള്ള താമര പൂക്കളുടെ മണവും മോഷ്ട്ടിച്ചു കടന്നു കളയാന്‍ ശ്രമിക്കുന്ന കാറ്റ്.
"എനിക്ക് വലിയ പേടിയൊന്നും തോന്നുന്നില്ല  , പകരം ഒരു തരം പ്രത്യേക ഇഷ്ടമാണ് അല്ലെങ്കില്‍ അടുപ്പമാണ് തോന്നി തുടങ്ങുന്നത് ഈ താമരകളോട്. വല്ലാത്ത ഒരു തരം ആകര്‍ഷണം...ഈ മനോഹര പുഷ്പങ്ങള്‍ പറിച്ചു കൊണ്ടുപോവാതിരിക്കാന്‍ വേണ്ടി ആരോ ഉണ്ടാക്കിയ കെട്ടുകഥകള്‍ ആയിട്ടാണ് എനിക്ക് തോന്നുന്നത്. പണ്ട് കുളിക്കാനും മറ്റുമായി ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന കുളമല്ലേ ഇത്? " അയാള്‍ ഓര്‍ത്തു.
"ദേ, പത്തു മണിയായി..ചോറെടുത്ത് വച്ചു.. വാ.."ലക്ഷ്മി അകത്തു നിന്നും വിളിചു.
ഭക്ഷണം കഴിക്കാനിരുന്നു. കഴിക്കുന്നതിനിടെ ,ഏഴാം മാസത്തില്‍ ലക്ഷ്മിയെ കൂട്ടി കൊണ്ടു പോകുന്നതിനെ കുറിച്ച് അച്ഛനുമായി സംസാരിക്കുന്നതിനിടെ ആരോ വാതിലില്‍ മുട്ടി.
കാളിദാസന്‍ എഴുന്നേറ്റു. കൈ കഴുകി. വാതില്‍ തുറന്നു.
മൂന്നു നാല് വീടുകള്‍ക്ക് അപ്പുറം താമസിക്കുന്ന 'ഡോക്ടര്‍ ജോസഫ് മത്തായി.' !!
" അത്..അത്..." ഡോക്ടര്‍ പരുങ്ങി.
"എന്തു പറ്റി? കാളിദാസന്‍ പരിഭ്രമത്തില്‍ ചോദിച്ചു.
"എന്നെ ഒന്ന് വീട് വരെ കൊണ്ടാക്കി തരണം..............എന്റെ വീട്ടിലേക്കുള്ള വഴി കണ്ടു പിടിക്കാനാവുന്നില്ല."ഡോക്ടര്‍ കിതയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആകെ വിയര്‍ത്തു കുളിച്ചു പരിഭ്രാന്തനായിരുന്നു അയാള്‍.
കാളിദാസന് ഒന്നും മനസിലായില്ല എങ്കിലും അയാള്‍ പറഞ്ഞു.
"ശരി ..വാ"....വീട്ടുകാരോട് പറയാതെ കാളിദാസന്‍ അയാളെയും കൂട്ടി പുറത്തേക്കിറങ്ങി.
"ഒന്ന് കട വരെ പോയതാ. ബൈക്ക് സ്റ്റാര്‍ട്ട്‌ ആയില്ല അതാ നടക്കാമെന്ന് വച്ചത്.കഴിഞ്ഞ ഒരു അര മണിക്കൂറായി ഈ പരിസരത്ത് കിടന്ന് കറങ്ങുകയാണ് ഞാന്‍." വീട്ടിലേക്കു നടക്കുന്നതിനിടെ ഡോക്ടര്‍ പറഞ്ഞു.
ഡോക്ടര്‍ മദ്യിച്ചിട്ടുണ്ടോ എന്നറിയാനായി കാളിദാസന്‍ സൂത്രത്തില്‍ അയാളോട് ചേര്‍ന്ന് നടന്ന് സംസാരത്തിനായി കൂടുതല്‍ വിഷയങ്ങള്‍ എടുത്തിട്ടു.
" ഡോക്ടര്‍  അപ്പൊ ഇവിടെ  താമസമാക്കിയിട്ട് അധികം കാലം ആയിട്ടില്ലേ ?"
"ഞാനിപ്പോ ഒരു വര്‍ഷം കഴിഞ്ഞു." ഉത്തരം പറയുന്നതിനിടയിലും അയാള്‍ ചുറ്റും നോക്കുന്ന പോലെ തോന്നി. വെപ്രാളത്തോടെ അയാള്‍ തുടര്‍ന്നു.
"  ദാ,   നോക്ക്, ഇവിടെ നിന്നു എനിക്ക് എന്റെ വീട് കാണാം  പക്ഷെ ഏത് വഴി പോയാലും കറങ്ങി തിരിഞ്ഞു അവസാനം ഈ കുളത്തിന് അടുത്തെത്തും. ഒരു ....ഒരു തരം കണ്‍കെട്ടു പോലെ....
പിന്നെ നിങ്ങള്‍ വിചാരിക്കുന്ന പോലെ ഞാന്‍ മദ്യപിച്ചിട്ടില്ല.........സത്യം..
ശരിയാണ്..ഇയാളെ കണ്ടിട്ട് മദ്യപിച്ചതായി തോന്നുന്നില്ല... മദ്യത്തിന്റെ മണവും ഇല്ല.. കാളിദാസന്‍ ഓര്‍ത്തു.
ഒടുവില്‍ അയാളുടെ വീടെത്തി. ഡോക്ടറുടെ മുഖത്ത് ആശ്വാസം. ഒരായിരം നന്ദികള്‍ക്ക് പകരമായി അയാള്‍ കാളിദാസനെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു.
ഡോക്ടര്‍ വളരെ ശാന്തനായി കാണപ്പെട്ടു. അയാള്‍ പറഞ്ഞു" ഇതുപോലെ ഇത് ആദ്യം....ശരിക്കും ആദ്യം... ഈ നശിച്ച സ്ഥലത്തു നിന്നു വീട് വിറ്റിട്ടു പോകാം എന്നു വച്ചാ ആരെങ്കിലും വരണ്ടേ.!? ഇവിടം വരെ വന്നതിനു വളരെ നന്ദി."
ഡോക്ടര്‍ സംസാരിക്കുന്നത് കേള്‍ക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, ഡോക്ടറുടെ വീട്ടു മുറ്റത്ത്‌ ,അല്‍പ്പം ദൂരെ ബള്‍ബിന്റെ വെളിച്ചത്തില്‍ നില്‍ക്കുന്ന ഒരാളെ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കുകയായിരുന്നു കാളിദാസന്‍.
"അത് .... നല്ല കണ്ടു പരിചയം..... ആരാ അത് ?  കാളിദാസന്‍ ചോദിച്ചു.
"പപ്പയാ...ഡോക്ടര്‍ മത്തായി വര്‍ഗീസ്‌.. സൈകാട്രിസ്ടാ..."ഡോക്ടര്‍ പറഞ്ഞു.
കാളിദാസന്‍ ഞെട്ടി.പക്ഷെ ഞെട്ടല്‍ പുറത്തു കാണിച്ചില്ല. അയാള്‍ തല കുനിച്ചു നിന്ന് ഉമിനീരിറക്കി.
"പപ്പയെ അറിയാമോ?" ഡോക്ടര്‍ ചോദിച്ചു.
അവന്‍ ഡോക്ടറുടെ മുഖത്ത് നോക്കാതെ യാത്ര പറഞ്ഞ്‌ വേഗത്തില്‍ തിരിഞ്ഞു നടന്നു. ഡോക്ടര്‍ കാളിദാസിനെ നോക്കി നിന്നു.
കാളിദാസന്റെ നടത്തത്തിന്റെ വേഗത കൂടി കൊണ്ടിരുന്നു.
അയാള്‍  ഓടി കുളത്തിനടുത്ത് എത്തി. അയാള്‍ ആകെ വിയര്‍ത്തിരിക്കുന്നു. വീശുന്ന കാറ്റിനു താമര പൂക്കളുടെ ചെറിയ ഗന്ധമുണ്ട്. അയാള്‍ ഓര്‍ത്തു,പതിവിനു വിപരീതമായി ഇവിടെ ഈ കുളത്തിന് അടുത്ത് നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ ഒരു ആശ്വാസം തോന്നുന്നു.അയാള്‍ കാറ്റ് കൊണ്ടു ഒന്ന് തണുത്തു. തന്നെപ്പോലെ തന്നെ  നിഗൂഡതകള്‍ നിറഞ്ഞ ആ ജലാശയത്തെ നോക്കി അല്‍പ്പനേരം നിന്നു. ദുഷ്പ്രചരണം കൊണ്ടു ആരും ശ്രദ്ധിക്കാതെ  അല്‍പ്പം കാട് പിടിച്ചിട്ടുണ്ട് എങ്കിലും, കല്‍ പടവുകള്‍ ഉള്ള അവള്‍ ഒരു സുന്ദരി തന്നെ. അയാള്‍ ഓര്‍ത്തു.
ഈ താമര കുളത്തിനോട്‌ ഇപ്പോള്‍ എനിക്കുള്ള വികാരം ഒരുപക്ഷെ ......ഒരു തരം ഭീതി.... അല്ലെങ്കില്‍..... സംശയം.... അതും അല്ലെങ്കില്‍......... പ്രേമം....അതെ,തിരിച്ചൊന്നും ആഗ്രഹിക്കാത്ത പ്രേമം.
ഞാന്‍ അറിയുന്നു,ഡോക്ടറുടെ വഴിതെറ്റിക്കുന്ന ,ആള്‍ക്കാരെ മുക്കി കൊല്ലുന്ന,എനിക്ക് ഇതുവരെ പിടി കിട്ടാത്ത  ഈ കുളവുമായി ഞാന്‍ പ്രേമത്തിലായിരിക്കുന്നു.അല്ലെ
ങ്കിലും യഥാര്‍ത്ഥ പ്രേമത്തിന്റെ ചേരുവകളാണ് ഭയവും, സംശയവും.
ഗര്‍ഭിണിയായ എന്റെ ഭാര്യയെക്കാള്‍ പ്രിയപ്പെട്ടവളായി ഈ കുളം മാറുന്നത് ഞാന്‍ നോക്കി നില്‍ക്കേണ്ടി വരുന്നു. പെരുദോഷമുള്ള ഈ കുളവുമായുള്ള വിവാഹേതര ബന്ധം മറ്റാരും അറിയരുത്,കാളിദാസന്‍ മനസ്സില്‍ ഉറപ്പിച്ചു. വീട്ടിലേക്കു നടന്നു.
വാതില്‍ തുറന്ന അച്ഛന്‍ ചോദിച്ചു ,"ആരായിരുന്നു വന്നത്?''
"എന്റൊപ്പം ജിമ്മിലുള്ള ആ ഡോക്ടര്‍,.........വെറുതെ വന്നതാ..." കാളിദാസന്‍ ഒന്നും സംഭവിക്കാത്തത് പോലെ അകത്തേക്ക് പോയി.അച്ഛന്‍ വാതില്‍ കുറ്റിയിട്ടു.
ഡോക്ടറുടെ സംഭവം വിവരിച്ച്,അവരുടെ സമാധാനവും കളഞ്ഞ്‌, പിന്നെ ഈ വീട് വില്‍ക്കുന്നത് വരെയെത്താവുന്ന സംഭാഷണത്തിന് വിരാമമിട്ടു. ഇനി ഈ വീട് വില്‍ക്കുന്നതിനേക്കുറിച്ച് എനിക്ക് ചിന്തിക്കാനകില്ല..ഞാനിവിടം വിട്ടിനി എങ്ങോട്ടുമില്ല. കാളിദാസന്‍ ഓര്‍ത്തു.
ഭക്ഷണം കഴിച്ചു എല്ലാവരും ഉറങ്ങി. കാളിദാസന്‍ മാത്രം ഉറക്കം വരാതെ കിടക്കയില്‍ തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും കിടന്നു കൊണ്ടിരുന്നു. പുറത്ത്‌ ആ രാത്രിയുടെ കാറ്റില്‍ താമരകള്‍ ആടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
ക്ലാവ് പിടിച്ചു തുടങ്ങിയ ഒന്ന് രണ്ടു ഓര്‍മ്മകള്‍ അയാളുടെ മുന്നിലൂടെ മിന്നി മാഞ്ഞു. പഠിച്ചിരുന്ന എഞ്ചിനീയറിംഗ് കോളേജ് .......മുഴങ്ങുന്ന പൊട്ടിച്ചിരികള്‍ .....അയാളുടെ ചുണ്ടുകള്‍ വരണ്ടു തുടങ്ങി.
ഭൂതകാലത്തിന്റെ കുതിരകുളമ്പടികള്‍ പൊടിപടലം ഉയര്‍ത്തി വരുന്നത് അയാള്‍ക്ക്  കാണാം. അയാള്‍ നോക്കി നില്‍ക്കെ അതിവേഗത്തില്‍  ആ കുതിരകള്‍ അയാളെ കടന്നു പോയിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
കാളിദാസന്‍ എഞ്ചിനീയറിംഗ് നു പഠിക്കുന്ന കാലം. ഒരു അന്ദര്‍മുഖനായ അവന് അധികം കൂട്ടുകാര്‍ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ആരൊക്കെയോ പറഞ്ഞ്‌ കേട്ട്, വട്ടച്ചിലവിനുള്ള കാശോപ്പിക്കാനായി ഒരു പുതിയ വഴി കണ്ടുപിടിച്ചു...... "ബീജദാനം". പക്ഷെ സ്പേം ബാങ്കില്‍ ഒരു കാര്‍ഡു കിട്ടാന്‍ എളുപ്പമായിരുന്നില്ല.സുന്ദരന്മാ രുടെയും ബുദ്ധിജീവികളുടെയും ബീജങ്ങളെ അവര്‍ക്ക് വേണ്ടിയിരുന്നുള്ളൂ.ഒടുവില്‍ പഠിക്കാന്‍ മിടുക്കനായിരുന്നതുകൊണ്ടും പുകവലിയും മദ്യപാനവും ഒന്നും ഇല്ലാതിരുന്നത് കൊണ്ടും കാളിദാസന്‍  എളുപ്പം തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടു. ഏറ്റവും അടുത്തവര്‍ പോലും അറിയാതെ പലതവണ ബീജദാനം നടത്തി. ഒരു തവണ ബീജദാനത്തിനു ആയിരം രൂപ വരെ കിട്ടുമായിരുന്നു.പക്ഷെ പ്രതീക്ഷകള്‍ക്ക് വിപരീതമായി മാസങ്ങള്‍ കഴിയുന്തോറും കാളിദാസന്റെ ചിന്തകള്‍ മാറിത്തുടങ്ങി,കാണുന്ന കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ എല്ലാം തന്റെതായിരിക്കുമോ എന്ന തോന്നല്‍ കാളിദാസനെ അസ്വസ്ഥനാക്കി തുടങ്ങി.. "ഒരു പക്ഷെ നാളെ തനിക്കുണ്ടാവുന്ന കുഞ്ഞ്‌ വിവാഹം കഴിക്കുന്നത്‌ തന്റെ തന്നെ മറ്റൊരു സന്തതിയെ ആയിരിക്കുമോ?" അവന്റെ ചിന്തകള്‍ വഴി പിരിഞ്ഞു ഓടാന്‍ തുടങ്ങി. തന്റെ വിഷമം ആരോടും പറയാനാവാതെ , ഒരു തരം ഭ്രാന്തിന്റെ വക്കിലെത്തിയ കാളിദാസിനെ ജീവിതത്തിലേക്ക് തിരിയെ കൊണ്ടു വന്ന ഡോക്ടര്‍ ആണ്  "മത്തായി വര്‍ഗീസ്‌".
കാളിദാസന്‍ കിടക്കയില്‍ നിന്നെഴുന്നേറ്റു,വെള്ളം കുടിച്ചു.
വീണ്ടും അതുപോലൊരു സമാധാനക്കേടിന്റെയും, ഭ്രാന്തന്‍ ചിന്തകളുടെയും കാലം തിരിച്ചു വരുമോ? അയാള്‍ ഭയന്നു. ആ രാത്രി എങ്ങിനെയെങ്കിലും തീര്‍ക്കണം എന്ന ഒറ്റ ഉദ്ധെശത്തോടെ,ലക്ഷ്മിയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു വീണ്ടും ഉറങ്ങാന്‍ കിടന്നു.
പുലര്‍ന്നു...വീണ്ടും ഓഫിസ്...തിരികെ വീട്....വീണ്ടും ഓഫിസ്... ആഴ്ചകള്‍ ആവര്‍ത്തന വിരസതയോടെ കടന്നു പോയിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം ഓഫീസിലേക്ക് അച്ഛന്റെ ഫോണ്‍ വന്നു.ലക്ഷ്മിയെ ആശുപത്രിയില്‍ ആക്കിയിരിക്കുന്നു.കാളിദാസന്‍ പെട്ടെന്ന് തന്നെ ആശുപത്രിയില്‍ എത്തി.
"പെട്ടെന്ന് രക്ത സ്രാവം ഉണ്ടായി, അഞ്ചു മാസം പ്രായമായ ഗര്‍ഭസ്ഥ ശിശു മരിച്ചിരിക്കുന്നു" ഡോക്ടര്‍ അറിയിച്ചു.
കാളിദാസന്റെ തല കറങ്ങുന്ന പോലെ തോന്നി. അയാള്‍ അവിടെ ഇരുന്നു. അച്ഛന്‍ സമാധാനിപ്പിച്ചു.
അവള്‍ വേദന തിന്ന ഒരാഴ്ച.
ആ ഒരാഴ്ചക്ക് ശേഷം ആശുപത്രി വിട്ടു. സന്ധ്യയോടെ  തിരികെ വീട്ടിലെത്തി.
അവളെ മുറിയില്‍ കിടത്തി.അവള്‍ വളരെ വിഷാദയായിരുന്നു.ഏപ്പോഴും നനഞ്ഞ കണ്ണുകള്‍.
ആരും ആരോടും ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല. വീടാകെ ഒരു മൂകത..ശ്മശാന മൂകത. എല്ലാവരും മൂകമായി എന്നെ കുറ്റപ്പെടുത്തുന്ന പോലെ തോന്നി.ഞാന്‍ കാരണമാണ്, ഈ വീടുപെക്ഷിക്കാന്‍ കൂട്ടക്കാതെയുള്ള  തന്റെ പിടിവാശിയാണ് , ഈ നശിച്ച കുളമാണ് എല്ലാത്തിനും കാരണം. ഇതൊരു മന്ത്രം പോലെ വീണ്ടു വീണ്ടും മനസുരുവിടാന്‍ തുടങ്ങി.
രാത്രിയുടെ മൂകത ഒരു മരവിപ്പായി തലക്കു പിടിച്ചപ്പോള്‍ കാളിദാസന്‍ കുളപടവില്‍ ചെന്നിരുന്നു. അയാളുടെ കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞിരുന്നു.തലയില്‍ ഒരായിരം കടന്നലുകള്‍ ഇളകി മറിയുന്നതായി തോന്നി.
ആരെങ്കിലും ഒന്ന് ശകാരിച്ചിരുന്നെകില്‍... അയാള്‍ ആഗ്രഹിചു.
പക്ഷെ നിശബ്തം ...  എല്ലാവരും നിശബ്തം... ചൂളയിലെന്ന പോലെ നീറ്റി നീറ്റി കൊല്ലുന്ന നിശബ്ധത. അയാള്‍ക്ക്‌ ഭ്രാന്ത് പിടിക്കുന്ന പോലെ തോന്നി.
"ഈ നശിച്ച കുളം കാരണം....ഈ വീട്ടില്‍ താമസിക്കുന്ന അത്രയും കാലം ഒരുപക്ഷെ ഇനി ഒരിക്കലും അവള്‍ ഗര്‍ഭിണി ആകില്ല ...എനിക്കുറപ്പാണ്..." പല്ലുകള്‍ കടിച്ചു അയാള്‍ തേങ്ങി.
"പത്തു നൂറു മക്കളുള്ള ഒരാള്‍ ,അതില്‍ ഒന്ന് മരിച്ചതിനു എന്തിനാണ്  ഇങ്ങിനെ ദുഖിക്കുന്നത്?" കാളിദാസന്‍ ഞെട്ടി ചുറ്റും നോക്കി....മുഴക്കമുള്ള ഒരു സ്ത്രീ ശബ്ദം..
"ആരാണത്?" ഉറക്കെ ചോദിച്ചെങ്കിലും അയാളുടെ ശബ്ദം പുറത്തുവന്നില്ല.
"ഞാന്‍ നിന്റെ കാമുകി...ഈ കാണുന്ന താമരകള്‍ എല്ലാം നിന്റെ മക്കള്‍ അല്ലെ? പിന്നെന്തിനാണ് ഇങ്ങനെ ദുഖിക്കുന്നത്?" കുളം ചോദിച്ചു.
അയാളുടെ കണ്ണുകള്‍ ചുവന്നിരുന്നു.കുളത്തിലേക്ക്‌ നോക്കി. അപ്പൂപ്പന്‍ താടി പോലെ നരച്ച മേഘങ്ങള്‍ക്ക് താഴെ ആ രാത്രിയുടെ കരിനീല കറുപ്പില്‍  അതിലെ താമരകള്‍ കൂടുതല്‍ പ്രകാശിതമായി തോന്നി.കുളത്തിലെ നീര്‍ചാടികള്‍ തീര്‍ത്ത ജലവളയങ്ങളില്‍ നിലാവ് പുളയുന്നത് കണ്ടു.ചീവീടുകള്‍ ചിലച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. അപ്പുറത്തെ പെന്തക്കോസ്തുകാര്‍ മാലാഖമാരെ വിളിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. അവരുടെ കൊട്ടിപ്പാട്ട് മുറുകി വന്നു. മൂര്‍ധന്യത്തിലെത്തി.
കാളിദാസന്റെ രോമങ്ങള്‍ എഴുന്നു നിന്നു. സര്‍വ്വശക്തിയുമെടുത്ത്‌ അയാള്‍ കുളത്തിലേക്ക്‌ ചാടി.
അയാള്‍ ആ താമരക്കാട് ലക്ഷ്യമാക്കി നീന്തി തുടങ്ങി.അന്തരീക്ഷത്തില്‍ വെള്ളം ചിന്നി ചിതറുന്ന ശബ്ദം മാത്രം. നിലാവില്‍ ജലകണങ്ങള്‍  ബീജകണങ്ങള്‍ പോലെ താമര ഇതളുകളില്‍ പതിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.അസാമാന്യ വേഗത്തില്‍  നീങ്ങുന്ന ഒരു വലിയ മത്സ്യത്തെ പോലെ അയാള്‍  കാണപ്പെട്ടു.അയാള്‍ ഏകദേശം ആ വലിയ കുളത്തിന്റെ നടുവിലെത്തി. ചുറ്റും തിളങ്ങുന്ന താമരക്കുഞ്ഞുങ്ങള്‍. അതില്‍ നിന്നുള്ള പ്രകാശം അയാളുടെ മുഖത്ത്അടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു . അയാളുടെ കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞു.
"ഇതാ ഞാന്‍, നിങ്ങളുടെ അച്ഛന്‍ .. നിങ്ങള്‍ക്കെന്നെ തിരിച്ചരിയാനാവുന്നില്ലേ? ചുറ്റുമുള്ള പൂക്കളെ നോക്കി അയാള്‍ വിതുമ്പി.
പെട്ടെന്ന് കുറച്ചകലെയായി കുറെ താമരകള്‍ക്ക് നടുവിലായി ഒരു അസാധാരണ വലിപ്പമുള്ള താമരയെ കണ്ടു. അയാളോളം  വലിപ്പമുള്ള ഒന്ന്. അതിന്റെ ഇലകള്‍ക്ക് അയാളെക്കാള്‍ പോക്കമുണ്ടായിരുന്നു.
കാളിദാസന്‍ ആ താമരയെ ലക്ഷ്യമാക്കി നീന്തി തുടങ്ങി. പെട്ടെന്ന് അയാള്‍ ചുറ്റും ശ്രദ്ധിച്ചു, അയാള്‍ക്ക്‌ ചുറ്റും ബീജ കണങ്ങള്‍ അയാള്‍ക്കൊപ്പം മത്സരിച്ചു നീന്തുന്നു. ദശലക്ഷം ബീജകണങ്ങളില്‍ ഒന്ന് മാത്രം ലക്ഷ്യത്തിലെത്തി ഗര്‍ഭം ധരിക്കുന്ന പോലെ ,കൂട്ടത്തില്‍ ഏറ്റവും മിടുക്കനായ ആ ബീജ കണത്തെപ്പോലെ വാശിയോടെ അയാള്‍ നീന്തി കൊണ്ടിരുന്നു. വെള്ളത്തിന്‌ വഴുവഴുപ്പ് കൂടുന്ന പോലെ തോന്നി.
പെട്ടെന്ന് കാലില്‍ എന്തോ ചുറ്റി.താളം തെറ്റിയ അയാളുടെ മുഖം ആദ്യം  മുങ്ങി. ചുറ്റും ജലകുമിളകള്‍.കാളിദാസന്‍ കൈകള്‍ ശക്തയായി അടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.
വീണ്ടും പൊങ്ങി. മരണ വെപ്രാളത്തില്‍ ശക്തിയായി ശ്വാസം വലിക്കുന്നതിനിടയിലും അയാള്‍ കണ്ടു.അയാളുതിര്‍ത്തു വിട്ട ഓളങ്ങളില്‍ തട്ടി ,തന്നെ നോക്കി ആടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന അയാളുടെ മക്കള്‍...താമരകുഞ്ഞുങ്ങള്‍....
തല മുങ്ങി. താമര വള്ളികള്‍ കാളിദാസനെയും കൊണ്ടു ആ കുളത്തിന്റെ ഗര്‍ഭത്തിലേക്കു പോയികൊണ്ടിരുന്നു.തന്റെ നിശ്വാസവായു,നിലാവില്‍ തീര്‍ത്ത ജലമാലകളായി ഉയര്‍ന്നുപോകുന്നത് കണ്ടു.. ആ കുമിളകള്‍ താമരവള്ളികളില്‍ തട്ടി പിളര്‍ന്നു പെരുകി ഉയരുന്നത് കണ്ടു. സന്തോഷം.
"എന്റെ ഈ കാമുകിയുമായുള്ള രതിക്രീഡയെ പറ്റി ആരോടെങ്കിലും പറഞ്ഞാല്‍ , ആരെങ്കിലും വിശ്വസിക്കുമോ? അറിയില്ല !  ഇനിയും ഞാന്‍ മൂലം ഈ കുളത്തില്‍ ഒരായിരം താമരകള്‍ വിരിയട്ടെ.."
കൂട്ടത്തില്‍ ഏറ്റവും സമര്‍ത്ഥനായ ബീജത്തെപ്പോലെ അയാള്‍ ലക്ഷ്യത്തില്‍ എത്തിച്ചേരുകയായിരുന്നു.
Posted by bony pinto at 8:46 PM
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
Location:Bangalore Bengaluru, Karnataka, India
Thursday, January 5, 2012
bony pinto's chasing river clouds
Posted by bony pinto at 10:08 PM
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
Thursday, September 17, 2009
അലാറത്തിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടു. ഉണര്‍ന്നെങ്കിലും കണ്ണ് തുറന്നില്ല. അടിച്ചത് താഴത്തെ ബര്‍ത്തില്‍ കിടക്കുന്ന ഹസ്സനിക്കയുടെ അലാറമാണ്. അഞ്ചു മിനിട്ട് കൂടിക്കഴിഞ്ഞേ എന്റെ അലാറമടിക്കൂ. അതുവരെ ഉറങ്ങാം. ഞാന്‍ പുതപ്പ് മെല്ലെ തല വഴി മൂടി. ഇന്നു ശനിയാഴ്ച... അടുത്ത അവധി ദിവസത്തിന് വരുന്ന വെള്ളിയാഴ്ച്ച വരെ കാത്തിരിക്കണം. അന്ന് രാവിലെ അലാറം നിറുത്തി കുറെ സമയം കിടന്നുറങ്ങണം. ഞാന്‍ മനസിലുറപ്പിച്ചു. പാതിമയക്കത്തിലെ ഈ ആലോചനകള്‍ക്കിടയില്‍ എപ്പോഴോ വീണ്ടുമുറങ്ങി.
പരിചിതവും അരോചകവുമായ അലാറത്തിന്റെ ശബ്ദം.
അലാറം നിറുത്തി, മൂന്നാം ബര്‍ത്തില്‍ നിന്നും മെല്ലെ ഞാന്‍ താഴെയിറങ്ങി. മൂന്നുനില കട്ടിലുകള്‍ നിരത്തിയിട്ടിരിക്കുന്ന ആ വലിയ ഹാളില്‍ ഒരുവിധം എല്ലാവരും ഉറക്കമുണര്‍ന്നു തയ്യാറെടുക്കുന്നു. പല്ലു തേയ്ക്കാനായി ബ്രഷെടുത്ത് ഞാനും പുറത്തേക്ക് പോയി. പല്ലു തേയ്ക്കുമ്പോള്‍ ഉണ്ണിയേട്ടനെ കണ്ടു. ഇന്നലെയാണ് ഉണ്ണിയേട്ടന്‍ ലീവു കഴിഞ്ഞ് നാട്ടില്‍ നിന്നും മടങ്ങിയെത്തിയത്. ഇന്നലെ രാത്രി ഉറങ്ങിയിട്ടില്ലെന്നു മുഖം കണ്ടാലറിയാം. എന്റെ തൊട്ടു താഴെയുള്ള ബര്‍ത്തില്‍ ആണ് ഉണ്ണിയേട്ടന്‍ കിടക്കുന്നത്. അയാള്‍ ഈ മരുഭൂമിയില്‍ വന്നിട്ട് നാലുവര്‍ഷമേ ആയിട്ടുള്ളൂ. ഞാനിവിടെ എത്തിയിട്ട് എട്ടു വര്‍ഷം തികയും ഈ വരുന്ന ഫെബ്രുവരിയില്‍. ഇത്രയും കാലത്തിനിടയില്‍ നാട്ടില്‍ പോയിട്ടില്ല, പോകാന്‍ തോന്നിച്ചില്ല എന്നതാണ് സത്യം. നാട്ടുകാരെയും കൂട്ടുകാരെയും സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഞാന്‍ അവരുടെ മനസ്സില്‍ പണ്ടേ മരിച്ചു കഴിഞ്ഞിരിക്കണം. അല്ലെങ്കിലും എല്ലാ ഗള്‍ഫുകാരന്റെയും നാട്ടില്‍ നിന്നുള്ള ഓരോ തിരിച്ചു പോക്കും ഓരോ മരണം പോലെ തന്നെയാണ്. ഇതിനകം പലകുറി മരണം സംഭവിച്ച അല്ലെങ്കില്‍ വിരഹദുഃഖം അനുഭവിച്ച പാവങ്ങള്‍ എനിക്ക് ചുറ്റും. പല്ലു തേച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന എന്റെ സഹപ്രവര്‍ത്തകരെ നോക്കി ഞാനോര്‍ത്തു. ഭാഗ്യമോ, ദൌര്‍ഭാഗ്യമോ, എനിക്കിതുവരെ ഒരിക്കലേ ആ ദുഖമനുഭവിക്കെണ്ടിവന്നിട്ടുള്ളൂ. ആ വിഷമം പിന്നീട് കുറച്ചു ദിവസം കൊണ്ടു ശരിയാവുകയും ചെയ്തു. ഒരു പക്ഷെ എട്ടു വര്ഷം എന്ന നീണ്ട കാലയളവായിരിക്കാം എന്നില്‍ നിന്നും ബന്ധങ്ങളുടെ തീവ്രത ചോര്‍ത്തിക്കളഞത്.
തോര്‍ത്ത്‌ തലയില്‍ കെട്ടി കുളിമുറിക്കു മുന്നില്‍ കാത്തു നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ ഗൈറ്റിലേക്കു നോക്കി. ഇത്ര രാവിലെ തന്നെ സൂര്യന്‍ ശക്തി പ്രാപിച്ചു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഇരുവശവും പനകള്‍ നട്ടിരിക്കുന്ന വീഥിക്കരികിലായി ഞങ്ങളെ ജോലിസ്ഥലത്തേക്ക് കൊണ്ടു പോകാനുള്ള, മുകള്‍ ഭാഗം മൂടിക്കെട്ടിയ മിനി ലോറി വന്നിരിക്കുന്നതായി കണ്ടു.
കുളിമുറിയുടെ വാതില്‍ തുറന്ന് ആരോ ഇറങ്ങി. അടുത്തതായി കുളിക്കാന്‍ ഞാന്‍ കയറി.
കൃത്യം ഏഴുമണിക്ക് ലോറി ഞങ്ങളെയും കൊണ്ടു പുറപ്പെട്ടു. നീല നിറത്തിലുള്ള യൂണിഫോം അണിഞ്ഞ കുറെ മനുഷ്യര്‍ വണ്ടിയുടെ ആട്ടത്തിനനുസരിച്ച് എന്റെയൊപ്പം ആടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. പുറകിലെ ആള്‍ക്കൂട്ടത്തില്‍ നിന്നും ഹസ്സനിക്കയുടെ തമാശകളും , ചിരികളുമൊക്കെ കേട്ടു തുടങ്ങി.ഇക്ക ഗൾഫു ജീവിതം തുടങ്ങിയിട്ട് പതിനഞ്ചു വർഷം കഴിഞ്ഞു പണ്ടൊക്കെ പുള്ളിക്കാരൻ നാട്ടിലേക്ക് കത്ത് അയക്കുമ്പോൾ സ്റ്റാംബിനു മുകളിൽ മെഴുക് തേച്ച് അയക്കുമായിരുന്നത്രേ! നാട്ടിൽ നിന്ന് സ്റ്റാമ്പ് സീൽ ചുരണ്ടിക്കളഞ്ഞ് തന്റെ ബീവി അടുത്ത കത്തിൽ സ്റ്റാമ്പുകൾ എല്ലാം തിരിച്ചയച്ചു കൊടുക്കുമായിരുന്നത്രേ! സത്യമോ നുണയോ? ഇക്ക ഒരു സരസനാണ്. മൈലാഞ്ചിതാടിയുള്ള ഒരു പാവം മലപ്പുറത്തുകാരന്‍. ജോലിസ്ഥലത്തെത്താന്‍ അരമണിക്കൂര്‍ എടുക്കും. ഞാന്‍ പുറത്തേക്ക് നോക്കി ഓരോ ചിന്തകളില്‍ മുഴുകി നിന്നു.
പുറത്തു വെയിലിനു കനം വച്ചു കഴിഞ്ഞു . കത്തുന്ന വെയിലിലും, പനയോലകളില്‍ അടിക്കുന്ന മണല്‍ ക്കാറ്റിനിടയിലൂടെയും കടന്നു പോയ എട്ടു വര്‍ഷങ്ങള്‍. കോണ്‍ക്രീറ്റിനൊപ്പം കുഴഞ്ഞരഞ്ഞു തീരുന്ന എന്റെ യവ്വനം. ഇരുമ്പ് മണക്കുന്ന എന്റെ കൈകള്‍..
ഒരുനിമിഷം ഞാനറിയാതെ, എന്റെ ചിന്തകള്‍ എനിക്കെതിരെ പടയൊരുക്കം നടത്തുന്നതു പോലെ തോന്നി.
എന്തിനാണ് ഇപ്പോള്‍ ഈ നഷ്ടബോധം?
കഴിഞ്ഞ എട്ടു വര്‍ഷം ഇല്ലാതിരുന്ന നഷ്ടബോധം പെട്ടെന്നെങ്ങിനെ എനിക്കുണ്ടായി?
എനിക്കറിയില്ല. കാരണമറിയാത്ത ഒരു വിഷമം ഈ ദിവസം മുഴുവന്‍ എന്നെ വെടയാടാന്‍ തുടങ്ങുന്നു എന്ന് ഞാനറിഞ്ഞു. പിന്നിട്ടു പൊയ്ക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന വഴിയില്‍ നോക്കി എന്റെ അസ്വസ്തതക്കുള്ള കാരണങ്ങള്‍ ഞാന്‍ അന്വേഷിച്ചു കൊണ്ടിരിന്നു.
മുന്നില്‍ പല മുഖങ്ങള്‍ , പല സാഹചര്യങ്ങള്‍...... ഒടുവില്‍ മനസ്സ് ഉണ്ണിയെട്ടനില്‍ ചെന്നു നിന്നു. കാരണം തേടിയുള്ള എന്റെ ചിന്തയില്‍ ആദ്യം ഉണ്ണിയേട്ടന്റെ പേരു വന്നെങ്കിലും ഞാന്‍ വിട്ടുകളഞ്ഞിരുന്നു. ഇപ്പോള്‍ ഞാന്‍ മനസിലാക്കുന്നു, ഉണ്ണിയേട്ടന്റെ വാക്കുകള്‍....
അതെ ,ഉണ്ണിയേട്ടന്‍ ഇന്നലെ പറഞ്ഞ വാക്കുകളാണ് എന്നെക്കൊണ്ട് ഇങ്ങനെ ചിന്തിപ്പിക്കുന്നത്.
ഒരുപാടു പ്രാരാബ്ദങ്ങള്‍ ഉള്ള ആളാണ് ഉണ്ണിയേട്ടന്‍. ഇവിടെ എത്തിപ്പെടുന്നതിനു മുന്‍പ് ജീവിക്കാനായി ഒരുവിധം എല്ലാ ജോലികളും തന്നെ ചെയ്തിട്ടുള്ള ഒരാള്‍. ഇത്തവണ അദ്ദേഹം ലീവിന് നാട്ടില്‍ പോയി, തിരിച്ചു വരുന്നതിനു രണ്ടാഴ്ച മുന്‍പ് അദ്ധേഹത്തിന്റെ അമ്മ മരിച്ചു പോയി. ഇന്നലെ സന്ധ്യക്ക്‌ ഞങ്ങള്‍ രണ്ടുപേരും മാത്രമായി കാറ്റു കൊള്ളാന്‍ ഇറങ്ങിയപ്പോള്‍ ഉണ്ണിയേട്ടന്‍ മനസ് തുറന്ന് ഒരുപാടു സംസാരിച്ചു. എന്നോടുള്ള ഒരു ഉപദേശം പോലെ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.........
"ഞാന്‍ ലീവിന് നാട്ടില്‍ ചെല്ലുമ്പോള്‍ എന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും എന്നും അവിടെ ,ആ ഇറയത്തു ഇരുപ്പുണ്ടാവും എന്ന് ഞാന്‍ വിചാരിച്ചു. മറ്റുള്ളവരുടെ അച്ഛനമ്മമാരുടെ മരണ വാര്‍ത്ത കേള്‍ക്കുംമ്പോളും എന്റെ അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും മരണത്തെപ്പറ്റി ഞാന്‍ ഒരിക്കലും ചിന്തിച്ചിട്ടില്ല.അവര്‍ മരിക്കും എന്ന് അംഗീകരിക്കാന്‍ എനിക്ക് ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടെടോ....
ഇന്നെന്റെ പ്രായം ഞാനറിയുന്നു, അവരുടെ മരണ ശേഷം.
അമ്മയ്ക്ക് മാസാമാസം കാശയച്ചു കൊടുക്കാറുണ്ടെങ്കിലും ഒന്നും ഇന്നുവരെ എന്റെ കൈകൊണ്ടു മേടിച്ചു കൊടുക്കാന്‍ സാധിച്ചില്ല, ഇതാ...ഇതമ്മയ്ക്ക് എന്ന് പറഞ്ഞ്..
എന്റെയമ്മ അതാഗ്രഹിചിട്ടുണ്ടായിരിക്കുമോ? എനിക്കതിനുള്ള വകതിരിവ് ഇല്ലാതെ പോയെടോ..."
പറഞ്ഞ് തീര്‍ക്കും മുന്‍പ് ഉണ്ണിയേട്ടന്‍ വിങ്ങിപ്പോട്ടി. കരയുന്ന ഉണ്ണിയേട്ടനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചാശ്വസിപ്പിക്കുമ്പോള്‍ ഞാനറിഞ്ഞില്ല, ഞാനറിയാതെ ഒരു കുറ്റബോധത്തിന്റെ രൂപത്തില്‍ ഗൃഹാതുരത്വം എന്നില്‍ കയറിക്കൂടുമെന്ന്‌.
മരീചികകള്‍ ഉറങ്ങുന്ന വീഥിയിലൂടെ വാഹനങ്ങള്‍ ഞങ്ങളെക്കടന്ന് പാഞ്ഞു പൊയ്ക്കൊണ്ടിരുന്നു. മേഘങ്ങള്‍ ഇല്ലാത്ത നരച്ചനീലാകാശത്തേക്കു ഞാന്‍ നോക്കി നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ പരസ്പര ബന്ധമില്ലാത്ത ഒരു ചിന്ത എന്നിലേക്ക്‌ കടന്നു വന്നു.
ഈ ആകാശത്തില്‍ ഒരു കാക്ക പോലുമില്ലല്ലോ!!,
അപ്പോഴാണ്‌ ഒരു സത്യം ഞാന്‍ മനസിലാക്കിയത് ഈ നഗരത്തില്‍ കാക്കകളില്ല !!. ഒരിക്കല്‍പ്പോലും അവയെ ഇവിടെ കണ്ടിട്ടുമില്ല. ആശ്ച്ചര്യത്തെക്കാള്‍ ഒരുതരം പരിഭ്രാന്തിയിലേക്കാണ് എന്നെ ഈ ചിന്ത കൊണ്ടെത്തിച്ചത്. കഴിഞ്ഞ എട്ടു വര്‍ഷമായി സ്വന്തം നാടു പോലെ കരുതിയിരുന്ന ഈ നഗരത്തെപ്പറ്റിയുള്ള ഏറ്റവും നിസ്സാരമായ ഈ ഒരു വസ്തുത പോലും എന്റെ ശ്രദ്ധയില്‍പ്പെട്ടില്ലല്ലോ !!
അനാവശ്യം എന്ന് മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക് തോന്നിക്കാവുന്ന ഇത്തരം ചെറിയ ചിന്തകള്‍ പോലും എന്നെ അസ്വസ്ഥനാക്കി മാറ്റിക്കൊണ്ടിരുന്നു..
പനമരക്കാടുകള്‍ക്കപ്പുറത്തുള്ള ചൂടു വമിക്കുന്ന മണലാരണ്യത്തിന്റെ സാന്നിധ്യം ഇവടെ നിന്നാലറിയാം. മഞ്ഞ നിറത്തിലുള്ള ക്രെയിനുകളും, പ്രോക്ലെനുകളും നൈറ്റ്‌ ഷിഫ്റ്റ്‌ കഴിഞ്ഞ് ഞങ്ങളെ കാത്തു കിടക്കുന്നു. യന്ത്രങ്ങള്‍ പ്രവര്‍ത്തിച്ചു തുടങ്ങി. അന്തരീക്ഷത്തെ ഇരുമ്പു മുറിക്കുന്ന ശബ്ദങ്ങള്‍ കീറി മുറിച്ചു.
പക്ഷെ എന്റെ അസ്വസ്തത തുടര്‍ന്നു. നാടിനെക്കുറിച്ചുള്ള അപ്രധാനമായ ഓരോ ചെറിയ ചിന്തയും എന്റെ അസ്വസ്തത വര്‍ധിപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. ഞാന്‍ അത്ര പ്രാധാന്യം കല്‍പ്പിക്കാതിരുന്ന നാട്, എനിക്കെത്ര മാത്രം പ്രിയപ്പെട്ടതാണെന്നു ഞാന്‍ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ഞാന്‍ വിയര്‍ത്തു കുളിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. ജോലി നിര്‍ത്തി അല്‍പ്പം വെള്ളം കുടിച്ചു.
എത്രയും പെട്ടെന്ന് നാട്ടിലെത്തണം എന്ന ചിന്ത ഒരു ഉറച്ച തീരുമാനമായി മാറുന്നത് നിസ്സഹായതയോടെ ഞാന്‍ നോക്കി നിന്നു. കടല്‍ നീന്തിക്കടന്നു പോലും ഞാന്‍ നാട്ടിലേക്കു പോകും എന്നെനിക്കു തോന്നി. ജനിച്ചധികം പ്രായമാവാത്ത എന്റെ ഈ ആഗ്രഹത്തിന്റെ ആഴങ്ങളില്‍ നോക്കി ഞാന്‍ പകച്ചു നിന്നു. എന്റെ കണ്ണുകള്‍ നിറയാന്‍ തുടങ്ങി.
ഉണ്ണിയേട്ടന് പറ്റിയ തെറ്റ് എനിക്ക് പറ്റരുത്‌. അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും എന്റെ കൈ കൊണ്ട് എന്തെങ്കിലും വാങ്ങിച്ചു കൊടുക്കണം.
ലീവിനായി ഞാന്‍ മനസ്സില്‍ പദ്ധതികള്‍ തയ്യാറാക്കാന്‍ തുടങ്ങി. ഉടന്‍ തന്നെ ലീവ് തന്നില്ലെങ്കില്‍ തക്ക കാരണ സഹിതം നാട്ടില്‍ നിന്നും വല്ല കമ്പിയടിപ്പിച്ചിട്ടെങ്കിലും നാട്ടില്‍ പോണം. ഏറ്റവും അടുത്ത ദിവസം തന്നെ ഒരു  പോക്കിനായി ഞാൻ തയ്യാറെടുത്തു. എന്റെ ചിന്തകള്‍ എന്നെ ശ്വാസം മുട്ടിച്ചു കൊല്ലുമോ എന്ന് പോലും എനിക്ക് ഭയം തോന്നി. ക്ഷമ പൂര്‍ണമായി നശിച്ചു കഴിഞ്ഞ ഞാന്‍ പിന്നെ താമസിച്ചില്ല, മാനേജരുടെ മുറി ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു.
പ്രതീക്ഷക്കു വിപരീതമായി, എന്റെ അത്യാവശ്യം അറിയിച്ചപ്പോള്‍ മാനേജര്‍ ലീവനുവദിച്ചു. അതും ഏറ്റവും അടുത്ത ദിവസം. "പച്ച"യോട് പറയാന്‍ പാടില്ലാത്ത ഒരു നുണ പറയേണ്ടി വന്നെങ്കിലും സംഗതി ഫലിച്ചു. എനിക്ക് സന്തോഷം സഹിക്കാനായില്ല. (പാക്കിസ്ഥാനികളെ ഞങ്ങള്‍ "പച്ചകള്‍" എന്നാണു വിളിക്കാറ്. മാനേജര്‍ ഒരു പാക്കിസ്ഥാനിയാണ് .)
ഞാന്‍ ജോലിസ്ഥലത്തേക്ക് ഓടി. ഒരുപക്ഷെ ഇത് എന്റെ ജീവിതത്തില്‍ ഏറ്റവും വേഗത്തില്‍ നടപ്പിലാക്കിയ ഒരു തീരുമാനമായിരിക്കും,...നാട്ടില്‍ പോകാന്‍ ഞാന്‍ എടുത്ത ഈ തീരുമാനം.
കത്തുന്ന വെയിലില്‍ ജോലി തുടര്‍ന്നു. ക്ഷീണമറിയാതെ ആ ദിവസം കടന്നു പോയി.
പിന്നീടുള്ള ദിവസങ്ങളിലെ വൈകുന്നേരങ്ങളില്‍ ജോലികഴിഞ്ഞ് മുറിയില്‍ പോകാതെ, നാട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടു പോകാനുള്ള സാധനങ്ങള്‍ വാങ്ങിക്കാന്‍ ടൌണിലേക്കിറങ്ങി.എല്ലാര്‍ക്കും കൈ നിറയെ സമ്മാനങ്ങള്‍.
നാട്ടുകാരെ ഞെട്ടിക്കാനായി ഒരു വിലകൂടിയ മൊബൈൽ ഫോണ്‍ മേടിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. അപ്പോൾ കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന ഹസ്സനിക്ക പറഞ്ഞു,
"നീയാ കാശ് കളയണ്ട. നാട്ടിൽ തെണ്ടി തിരിഞ്ഞു നടക്കുന്നവരുടെ കയ്യിൽപ്പോലും ഐഫോണാ....നമ്മൾ ഈക്കണ്ട കാലം മൊത്തം കഷ്ടപ്പെട്ട് ഉണ്ടാക്കുന്ന കാശ് നാട്ടിൽ ആൾക്കാർ മാസങ്ങൾ കൊണ്ട് ഉണ്ടാക്കുന്നുണ്ട്. നീയിപ്പോ നാട്ടിൽ പോയിട്ട് കാലം കുറെ ആയില്ലേ? ചെല്ലുമ്പോ മനസിലാവും..."ഹസ്സനിക്ക പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.
നാട്ടില്‍ പോകാനുള്ള ദിവസത്തിലേക്കു സമയം ഇഴഞ്ഞു നീങ്ങുന്ന പോലെ തോന്നി. കീഴ്പ്പെടുത്തി കടന്നു പോകുന്ന ഓരോ ദിവസവും കലണ്ടറില്‍ വെട്ടേറ്റുക്കിടന്നു.
മഹാനഗരത്തിലെ രാത്രികള്‍ക്ക് ദൈര്‍ഖ്യം കുറഞ്ഞ പോലെ തോന്നി. കടകളിലെ ദീപ പ്രഭയില്‍ തിളങ്ങിയിരുന്ന പല വസ്തുക്കളിലും എന്റെ ബന്ധുക്കളുടെ പേരു പതിഞ്ഞു പെട്ടിയിലായി. നാട്ടില്‍ പോകുന്നതിനു തലേന്ന് ഷോപ്പിങ്ങിനിടയില്‍ ഡാന്‍സ് ബാറിലെ പതിവു സുഹൃത്തുക്കളെ കണ്ടു.നാളെ നാട്ടില്‍ പോകുന്ന വിവരം അവരെ അറിയിച്ചു. അപ്പോള്‍ അതാണ്‌ പണം സ്വരൂപിക്കുന്നതിന്റെ ഭാഗമായി ഇയാളെ ബാറിലേക്കൊന്നും കാണാത്തതെന്നവര്‍ കളിയാക്കി പറഞ്ഞു.
ശരിയാണ്. ബാറിലെ ഫിലിപ്പീനോ പെണ്‍കുട്ടികള്‍ക്ക് കൊടുത്തു തീര്‍ത്ത കാശ് ഇപ്പോള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കില്‍ ...ഞാനാശിച്ചുപോയി. പോയതിനെക്കുരിചോര്‍ത്തു നിരാശനാകാതെ കയ്യിലുള്ള പണം കൊണ്ടു ഞാന്‍ യാത്രക്ക് തയ്യാറെടുത്തു.
വിമാനത്തിലെ 4,5 മണിക്കൂറുകള്‍ നാട്ടിലെത്തി ചെയ്യേണ്ട കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ചാലോചിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. നാട്ടിലെ കടങ്ങളെല്ലാം ഇപ്പോള്‍ തീര്‍ന്നു കാണും. മലപ്പുറത്തും മറ്റുമുള്ള സഹപ്രവര്‍ത്തകരുടെ വീടുകളില്‍ കൊടുക്കാനുള്ള സാധനങ്ങള്‍ കൊണ്ടു കൊടുത്തുകഴിഞ്ഞാല്‍ പിന്നെ സ്വസ്ഥം. വീട്ടുകാരോടൊപ്പം തന്നെ ചിലവഴിക്കണം ഈ രണ്ടു മാസം. ആലോച്ചനകള്‍ക്കിടയിലെപ്പോഴോ മയങ്ങി. സ്പീക്കറിലൂടെ പൈലറ്റിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടുണര്‍ന്നു.ഞാന്‍ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. ജനലിലൂടെ താഴെ പച്ചപ്പ്‌ കണ്ടു തുടങ്ങി. എന്നെക്കാള്‍ രണ്ടര മണിക്കൂര്‍ മുന്‍പേ പായുന്ന എന്റെ നാട്. പച്ചപ്പില്‍ ഒളിച്ചിരിക്കുന്ന കുഞ്ഞു വീടുകളെ കണ്ടുപിടിക്കാനെന്ന പോലെ വളഞ്ഞു പുളഞ്ഞൊഴുകുന്ന പുഴകള്‍...എത്ര മനോഹരം..
ഞാന്‍ പോകുമ്പോള്‍ ഈ വിമാനത്താവളത്തിന്റെ പണി പൂര്‍ത്തിയായിട്ടില്ല, വിമാനത്താവളത്തിലൂടെ നടക്കുമ്പോള്‍ ഞാനോര്‍ത്തു. എന്റെ ബാഗ്ഗെജുകള്‍ വിട്ടു കിട്ടാന്‍ മൂന്നു മണിക്കൂറെടുത്തു. ഗള്‍ഫില്‍ നിന്നും ആദ്യ തവണയാണ് നാട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി വരുന്നതെന്ന് പാസ്സ്‌ പോര്‍ട്ടില്‍ നിന്നും മനസിലാക്കിയ കസ്റ്റംസ് ഉദ്യോഗസ്ഥര്‍ ,മുഖത്തൊരു ഗൌരവം പിടിപ്പിച്ച് ആര്‍ത്തിയോടെ എന്റെ ബാഗുകളഴിച്ചു. കൊണ്ടു വന്നതില്‍ പകുതി സാധനങളും അവര്‍ പിടിച്ചു വച്ചു. ബാക്കിയുള്ള സാധനങ്ങള്‍ക്ക് നികുതിയുമടപ്പിച്ചു. ഭാഗ്യത്തിന് അമ്മയ്ക്കായി കരുതിയ പൊതികള്‍ അവര്‍ തൊട്ടില്ല.കസ്റ്റംസ് കാരെ ശപിച്ചുകൊണ്ടു ബാഗുകളുമായി ഞാന്‍ പുറത്തേക്ക് നടന്നു. എത്രയോ കാശ് വെറുതെ നശിപ്പിച്ചു കളഞ്ഞിരിക്കുന്നു എന്നാലോചിച്ച് സ്വയം ആശ്വസിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു.
പുറത്തു അച്ഛനെയും അളിയനെയും കണ്ടു.അവര്‍ ഓടിയടുത്തു വന്നു. അച്ഛന്‍ നരച്ചിരിക്കുന്നു.മുഖത്ത് ചുളിവുകള്‍ വീണു തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. അച്ഛന്റെ കണ്ണില്‍ സന്തോഷം നനവായി മാറി. എല്ലാവരുടെ മുഖത്തും സന്തോഷം. അവര്‍ കൊണ്ടുവന്ന കാറില്‍ വീട്ടിലേക്ക് യാത്രയായി. കാറിന്റെ പുറകില്‍ ഇരിന്നിരുന്ന എന്റെ ദേഹത്ത് വെയിലടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വെയിലിനു താരതമ്യേന കാഠിന്യം കുറവുള്ള പോലെ തോന്നി. ഞാന്‍ ഈ തോന്നല്‍ അവരോട് പറഞ്ഞില്ല, ഒരു ഗള്‍ഫുകാരന്റെ പൊങ്ങച്ചമായി അവര്‍ ഇതിനെ കണ്ടാല്ലോ?
കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ രണ്ടുകൂട്ടരുടെയും വിശേഷങ്ങള്‍ പരസ്പരം പറഞ്ഞു തീര്‍ന്നു. കാറിലപ്പോഴും ഏതോ പുതിയ അയ്യപ്പഭക്തിഗാനങ്ങള്‍ വീണ്ടും വീണ്ടും പാടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്റെ മുഖത്തേക്കടിക്കുന്ന കാറ്റില്‍ നാടിന്റെ മണമുണ്ട്. എനിക്ക് തോന്നുന്ന ഈ മാനത്തെക്കുറിച്ചും എനിക്കവരെ പറഞ്ഞു മനസിലാക്കാന്‍ സാധിക്കില്ലല്ലോ!! എനിക്ക് വിഷമം തോന്നി. വീടെത്തുന്നത് വരെ ഒറ്റയ്ക്ക് ആ സുഗന്ധത്തില്‍ ഞാനൊഴുകി നടന്നു.
വീടിന്റെ ഉമ്മറത്ത്‌ തന്നെ അമ്മയിരിക്കുന്നത് കണ്ടു.ഞങ്ങളുടെ കാറു കണ്ട അമ്മയുടെ മുഖത്ത് സന്തോഷം.അമ്മ എഴുന്നേല്‍ക്കാന്‍ പ്രയാസപ്പെടുന്നത് പോലെ തോന്നി, പാവം.
കാറില്‍ നിന്നിറങ്ങി ഞാനമ്മയുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. സന്തോഷം അടക്കാന്‍ ബുദ്ധിമുട്ടുന്ന ആ മുഖം അടുത്ത് കണ്ടു. എന്റെ കയ്യില്‍ പിടിച്ചുകൊണ്ടമ്മ ചോദിച്ചു,
"വിമാനം വൈകിയാണോ വന്നത്? കുറെ സമയമായി ഞാന്‍ കാത്തിരിക്കുന്നു.....നീ ഒരുപാടു കറുത്തു.."
അമ്മയുടെ സ്വഭാവത്തിന് ഒരു മാറ്റവുമില്ല, സന്തോഷം വന്നാലും സങ്കടം വന്നാലും ആവശ്യത്തില്‍ അധികം പ്രകടിപ്പിക്കില്ല, ഞാനോര്‍ത്തു.
ശബ്ദം കെട്ട് തിരിഞ്ഞു നോക്കി. കാറില്‍ നിന്നു പെട്ടികള്‍ ഇറക്കാന്‍ ബുദ്ധിമുട്ടുന്ന അളിയനെ കണ്ടു.ഓടിച്ചെന്നു പെട്ടികള്‍ ഇറക്കാന്‍ സഹായിച്ചു. ടാക്സിക്കാരനെ പറഞ്ഞയച്ച് പെട്ടികള്‍ എടുത്ത് വീട്ടിലേക്ക് നടന്നു. പ്രധാന വാതിലിന്റെ കട് ലയില്‍ എന്തോ എഴുതി വച്ചിരിക്കുന്നത് ശ്രദ്ധിച്ചു.
"ചക്കുളത്തുകാവിലമ്മ ഈ വീടിന്റെ ഐശ്വര്യം "
ഞാനിതുവരെ കേള്‍ക്കാത്തൊരു ദേവി. എട്ടു വര്‍ഷം കൊണ്ടു പുതിയ ദൈവങ്ങള്‍ പോലും നാട്ടിലുണ്ടായിരിക്കുന്നു. എനിക്കാശ്ചര്യം തോന്നി.
നാടുമായി ഇഴുകിച്ചേരാന്‍ അധികം സമയം വേണ്ടി വന്നില്ല. പെട്ടിയില്‍ നിന്നു ഫ്ലൂറസെന്റ്‌ നിറത്തിലുള്ള ഒരു പോളീസ്റ്റാര്‍ മുണ്ട് എടുത്തുടുത്തു.കാപ്പികുടി കഴിഞ്ഞു പെട്ടികള്‍ തുറന്നു. കസ്റ്റംസ് കാര്‍ ബാക്കി തന്ന സമ്മാനങ്ങള്‍ എല്ലാവര്‍ക്കും വിതരണം ചെയ്തു. എല്ലാര്‍ക്കും സന്തോഷം. എല്ലാ മുറിയിലും അത്തറിന്റെ മണം. എങ്ങും കുട്ടികളുടെ കളിചിരികള്‍. അല്‍പ്പം പഴയ ഇംഗ്ലീഷ് പാട്ടുകള്‍ അകത്തെ മുറിയില്‍ നിന്നും കേള്‍ക്കാം. വീടാകെ ഉണര്‍ന്ന പോലെ. എല്ലാ ഗള്‍ഫ് കാരന്റെയും നാട്ടില്‍ വരവു പോലെ തന്നെയായി എന്റെയും വരവ്. ഞാന്‍ മനസ്സില്‍ ചിരിച്ചു.
രാത്രിയായപ്പോഴേക്കും ബന്ധുക്കളും, സന്ദര്‍ശകരും സമ്മാനപ്പൊതികളുമായി പിരിഞ്ഞു പോയി. അച്ഛന്‍ പുറത്തേക്കും ഇറങ്ങി. വീട്ടില്‍ അമ്മയും ഞാനും മാത്രമായി. ഞാന്‍ അമ്മയുടെ മുറിയിലേക്കു ചെന്നു. അടുക്കളപണികള്‍ കഴിഞ്ഞ് ടീ വീ സീരിയല്‍ കാണുകയായിരുന്നു അമ്മ. എന്റെ കയ്യിലെ സമ്മാന പൊതി അമ്മയ്ക്കു നേരെ നീട്ടി.
"എന്താ ഇത്?" അമ്മ ചോദിച്ചു.
ഒരു മാല. അമ്മയ്ക്കെന്തെങ്കിലും വാങ്ങിച്ചു തരണം എന്ന് തോന്നി. അതുകൊണ്ട് വാങ്ങിച്ചു.
" ഈ പ്രായത്തില്‍ ഇനി എനിക്കെന്തിനാ സ്വര്‍ണ മാല? ഇതും ഇട്ടോണ്ട് ഞാനിനി എവിടെ പോകാനാ?"
അതല്ലമ്മേ , അമ്മ ഇത് വാങ്ങണം എന്റെ ഒരു സമാധാനത്തിന്. എനിക്കിതു വരെ അമ്മയ്ക്കൊന്നും വാങ്ങിച്ചു തരാന്‍ സാധിച്ചിട്ടില്ലല്ലോ? നിങ്ങള്‍ക്കു വേണി ഒന്നും ചെയ്യാന്‍ സാധിച്ചിട്ടില്ല എന്നൊരു തോന്നല്‍.
" ഒന്നും ചെയ്യാതെ പിന്നെ? നീയച്ച കാശ് കൊണ്ടു നിന്റച്ചനായുണ്ടാക്കിയ കടങ്ങള്‍ എലാം വീട്ടി. സ്മിതയെ കെട്ടിച്ചയച്ചു. നിന്റെ അളിയന് ഒരു വരുമാനമാര്‍ഗമുണ്ടാക്കിക്കൊടുത്തു. ഇപ്പൊ എല്ലാവരും സുഖമായി ജീവിക്കുന്നു.ഇത്രയും കാലം കഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടു നീയെന്തുണ്ടാക്കി. നിനക്കും വേണ്ടേ ഒരു ജീവിതം. കുറെ കഴിഞ്ഞ് തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോള്‍ ഇത്രയും കാലം കാണിച്ചു കൂട്ടിയതത്രയും മണ്ടത്തരം എന്നെന്റെ മോന് തോന്നും. അതു കൊണ്ട് ഇനി മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക് വേണ്ടി ജീവിക്കാതെ സ്വന്തം കാര്യം കൂടി നോക്കണം.എല്ലാവര്‍ക്കും നിന്റെ കാശുമതി. നിന്നെ വേണ്ട. നീയത് മനസിലാക്കുന്നില്ല.
അമ്മയ്ക്ക് നിന്റെ ഒരു കാശും വേണ്ട, മാലയും വേണ്ട... മരിക്കുന്നതിനു മുന്‍പ് നിന്നെ ഒന്നു കണ്ടല്ലോ. അതു മതി."
ഒരു ചെറിയ മൌനത്തിനു ശേഷം ഞാന്‍ പറഞ്ഞു,
" അമ്മ അതൊന്നും ഓര്‍ത്തു വിഷമിക്കേണ്ട.അതൊക്കെ ഞാന്‍ ജീവിച്ചോളാം."
അമ്മയെ നിര്‍ബന്ധിച്ചു മാലയെല്‍പ്പിച്ചു ഞാനെന്റെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു.
ഈ ലോകത്ത് എന്നെക്കുറിച്ചു ഓര്‍ത്ത് ആവലാതിപ്പെടുന്ന ഒരേ ഒരാള്‍ എന്റെ അമ്മയായിരിക്കും. നാട്ടില്‍ പോരാന്‍ വേണ്ടി ഈ അമ്മ മരണക്കിടക്കിയിലാണെന്നു മാനേജരോട് കള്ളം പറയേണ്ടി വന്നല്ലോ? കുറ്റബോധം കൊണ്ടു ഞാന്‍ വിങ്ങി. മനശാന്തി നഷ്ടപ്പെട്ടു തുടങ്ങിയ എന്നില്‍ മദ്യപിക്കണം എന്ന ഒരാശയം ഉടലെടുത്തു.
പഴയ കൂട്ടുകാരെത്തേടി ഞാന്‍ കവലയിലേക്ക് നടന്നു. അന്വേഷിച്ചപ്പോള്‍ കൂടുകാരില്‍ പലരും ദൂരദേശങ്ങളില്‍ ആണെന്നറിഞ്ഞു. അവശേഷിക്കുന്ന ചിലരെ തേടിപ്പിടിച്ചു ബാറിലേക്ക് കുതിച്ചു.അവരുടെ വയറു നിറയും വരെ മദ്യമോഴുക്കി.
പിന്നീടുള്ള ദിവസങ്ങളില്‍ ഇതൊരു തുടര്‍ക്കഥയായി മാറി.
എന്റെ പഴയ സുഹൃത്തുക്കളും അവരുടെ സുഹൃത്തുക്കളും എന്നെ തേടി ബാറിലെത്താന്‍ തുടങ്ങി. അങ്ങിനെ എന്റെ സുഹൃത്ത് വലയം വ്യാപിച്ചു. സുഹൃത്തുക്കളില്‍ പലരും എനിക്ക് നാട്ടില്‍ അവര്‍ക്കൊപ്പം ചേര്‍ന്നു നടത്താന്‍ പറ്റിയ കൂട്ടുകച്ചവടത്തിന്റെ ആശയങ്ങള്‍ മുന്നോട്ടു വച്ചു. കിട്ടാന്‍ പോകുന്ന ലാഭവിഹിതകണക്കുകള്‍ കേള്‍പ്പിച്ചു എന്നെ അമ്പരിപ്പിച്ചു. ഇത്രയും വര്‍ഷത്തെ വിദേശ വാസത്തിനു ശേഷവും എന്റെ കയ്യില്‍ ഒരു ചില്ലിക്കാശു പോലും നീക്കിയിരിപ്പില്ലെന്നു മനസിലാക്കിയതോടെ സുഹൃത്തുക്കളുടെ സുഹൃത്തുക്കളെ പിന്നെ കാണാതായി,മദ്യത്തിന്റെ ഒഴുക്കിന്റെ ശക്തി ക്ഷയിച്ചതോടെ പതിയെ പതിയെ സുഹൃത്തുക്കളും ഉള്‍വലിഞ്ഞു. ഗള്‍ഫില്‍ നിന്നും കൊണ്ടു വന്ന പണം മുഴുവനായി തീര്‍ന്നതോടെ വീട്ടുകാരിലും ചില ഭാവ മാറ്റങ്ങള്‍ കണ്ടു തുടങ്ങി. ആര്‍ക്കും ഒരു കുറവും ഇന്നുവരെ വരുത്തിയിട്ടില്ല . എന്നാല്‍ കഴിയും വിധം എല്ലാര്‍ക്കും വാരിക്കോരിക്കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്. പക്ഷെ പിന്നീടുള്ള ദിവസങ്ങളില്‍ എന്റെ പേരില്‍ വിട്ടിലുണ്ടായ നിസ്സാര പ്രശ്നങ്ങള്‍ പോലും വലിയ കലഹങ്ങളില്‍ കലാശിക്കാന്‍ തുടങ്ങുന്നത് ഞാന്‍ ശ്രദ്ധിച്ചു. ഒടുവില്‍ ഒരു ദിവസം അമ്മ പോലും എന്നോട് മടങ്ങി പോകാന്‍ ആവശ്യപ്പെട്ടു. ഞാന്‍ വീട്ടില്‍ നിന്നാല്‍ പ്രശ്നങ്ങള്‍ ആണത്രേ!!!
രക്ത ബന്ധങ്ങളുടെ ഊഷ്മളതയും ആഴവും അളക്കാന്‍ ഇതുപോലെ 5,8 വര്‍ഷങ്ങള്‍ കൂടുമ്പോള്‍ നാട്ടില്‍ ഒന്നു വരുന്നത് നല്ലതാണ്. അല്ലെങ്കില്‍ നാം അവരെ ഒരു പാട് സ്നേഹിച്ചു പോകും. ഞാന്‍ മനസ്സില്‍ ചിരിച്ചു. ഗള്‍ഫിലെ ഒറ്റപ്പെടല്‍ ഇതില്‍ നിന്നും വ്യത്യസ്തമാണ്. ഇവിടെ എനിക്കെല്ലാവരുമുണ്ട്, എന്നിട്ടും ഞാന്‍ ഒറ്റപ്പെടുന്നു. എല്ലാ ബന്ധങ്ങളുടെയും അടിസ്ഥാനം പണമാണ്.എന്തെങ്കിലും തിരിച്ചു പ്രതീക്ഷിക്കാതെ ഈ ലോകത്ത് ഒരു ബന്ധവും ഉടലെടുക്കുന്നില്ല. ഞാനോര്‍ത്തു.
ഉള്ളില്‍ ഒരുപാടു വിഷമം തോന്നുമ്പോള്‍ വീടിനടുത്തുള്ള ഈ ചാന്നാന്‍ പാറയില്‍ ഒറ്റയ്ക്ക് വന്നിരുന്നു കാറ്റ് കൊള്ളും. എന്റെ കുട്ടിക്കാലം മുതലുള്ള ഒരു ശീലം.
നോക്കെത്താ ദൂരത്തേക്കു നീണ്ടു കിടക്കുന്ന വയലിന് നടുവില്‍ ഒറ്റയ്ക്ക് നില്‍ക്കുന്ന കരിമ്പനയെ നോക്കി നിന്നു. കൂടണയുന്ന കാക്കകളുടെ ശബ്ദം കേട്ടു.ഞാന്‍ അവയെ നോക്കിയില്ല. അവയുടെ സൌന്ദര്യം ഇപ്പോള്‍ എനിക്ക് ആസ്വദിക്കാന്‍ പറ്റുമോ എന്നു ഞാന്‍ സംശയിച്ചു. ഓര്‍മകളെ പുനര്‍ജനിപ്പിക്കാന്‍ മൃതസന്ജീവനിയുമായി എത്തിയ ഞാന്‍ ഒരു മണ്ടന്‍. അകലങ്ങളിലാണ് സൌന്ദര്യം. ഞാനിപ്പോള്‍ ആ കരിമ്പനയെ നോക്കി നിന്നാസ്വദിച്ച പോലെ. ഞാനോര്‍ത്തു.
ഇതൊന്നും ഞാന്‍ ജീവിതത്തില്‍ പുതുതായി പഠിച്ച പാഠങ്ങള്‍ അല്ല. കാലത്തിന്റെ സുഖലോലുപതയില്‍ മറന്നുപോയ ചില പാഠങ്ങള്‍, അത്ര മാത്രം.
അസ്തമയം കഴിഞ്ഞ് ഇരുട്ടി തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. എന്നിലെ മദ്യപന്‍ പതിയെ തലയുയര്‍ത്തി. പണ്ട് മുതല്‍ക്കേ ഞാന്‍ ഇങ്ങിനെയാണ്‌, കയ്യിലെ കാശ് മുഴുവന്‍ തീര്‍ന്നു കഴിഞ്ഞാല്‍ പിന്നെ ആഗ്രഹങ്ങള്‍ പൂര്‍വാധികം ശക്തിയോടെ ആഞ്ഞടിക്കാന്‍ തുടങ്ങും. ഇളം ചൂടുള്ള പാറപ്പുറത്ത് മലര്‍ന്നു കിടന്ന് ഉദയചന്ദ്രനെ നോക്കി ചിന്തകളെ തിരിച്ചുവിടാന്‍ ഞാന്‍ കഷ്ടപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു.. തലയില്‍ ചുഴറ്റി നടന്ന ചിന്തകള്‍ക്കൊടുവില്‍ പൂര്‍വാധികം ശക്തിയോടെ ആഗ്രഹങ്ങള്‍ എന്നെ വീണ്ടും ആക്രമിച്ചു.
എനിക്ക് മുന്നില്‍ ഫിലിപ്പീനോ പെണ്‍കൊടികള്‍ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അവര്‍ എന്നെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു.ഞാന്‍ പഠിപ്പിച്ചു കൊടുത്ത മലയാളത്തില്‍ അവര്‍ എന്നോട് ചോദിച്ചു
സ്ത്രീ ഗന്ധമറിയാത്ത എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഒരുമാസം കടന്നു പോയിരിക്കുന്നു.ഞാനോര്‍ത്തു. മുന്നില്‍ വീണ്ടും എന്റെ പ്രീയപ്പെട്ട നഗരത്തിന്റെ വഴിവിളക്കുകളിലെ പ്രകാശം കണ്ണില്‍ മിന്നിമാഞ്ഞു.
ചുവപ്പ് കലര്‍ന്ന അരണ്ട വെളിച്ചത്തില്‍ ഉയരുന്ന സംഗീതം.
വായില്‍ വെള്ളമൂറിക്കുന്ന സ്കോച്ച് വിസ്ക്കിയുടെ മണം.
സോഡയുടെ നുരയുന്ന ശബ്ദത്തിനൊപ്പം അലിയുന്ന അവളുടെ ചിരികള്‍.
ഐസ് പോലെ തണുത്ത അവളുടെ ചുണ്ടുകള്‍.
എന്റെ ചിന്തകളെ തിരിച്ചു പായിക്കാന്‍ ഞാന്‍ മെനക്കെട്ടില്ല. ചിന്തകള്‍ പൊയ്ക്കൊണ്ടിരുന്നു.
ഗള്‍ഫിലെ എന്റെ മുറിയിലേക്കുള്ള ഇരുട്ട് വീണ ഇടനാഴിയിലൂടെ ഞാന്‍ നടന്നു നീങ്ങുന്നു. ഇടനാഴിയുടെ മുകളില്‍ നിന്നും വീണ എയര്‍ കണ്ടീഷ്‌നറില്‍ നിന്നുള്ള വെള്ള തുള്ളികള്‍ എന്മേല്‍ വീണു ചിതറിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
ആ വലിയ ഹാളിലെ എന്റെ മൂന്നു നില കട്ടില്‍ കണ്ടു.
രണ്ടര മണിക്കൂര്‍ വൈകിയോടുന്ന എന്റെ ടൈം പീസ്‌.
ഇവിടെ......ഇവിടെയാനെന്റെ എന്റെ ശിഷ്ട ജീവിതം... ഞാന്‍ മനസിലാക്കി.
"രക്ത ബന്ധങ്ങളുടെ ഈ നാട്ടിലാണ് ഞാന്‍ ഒരു പ്രവാസിയായി മാറിയിരിക്കുന്നത്."
മടക്കയാത്രയില്ലാത്ത തിരിച്ചു പോക്കിനായി മനസാ ഞാന്‍ തയ്യാറെടുത്തു.
എനിക്ക് മുന്‍പേ നിയന്ത്രണം വിട്ടു കുതിക്കുന്ന മനസു തെളിച്ച വഴിയിലൂടെ ഞാന്‍ വീട്ടിലേക്കു നടന്നു.
Posted by bony pinto at 1:29 PM
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
Newer Posts Older Posts Home
Subscribe to: Posts (Atom)
There was an error in this gadget
View my complete profile
My short film links
DE LAUTRE COTE TOONZ
Feedjit Live Blog Stats
There was an error in this gadget
Simple theme. Powered by Blogger.