ml ml ml en ml ml ml ml it en en en ml ml ml ml ml en ml ml ml ml ml ml en en en en ml ml ml ml ml en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en ml ml ml ml ml ml ml en en ml en cs da en cs en cs cs da en da cs en cs cs da cs cs cs en da cs en en cs cs en en cs cs da en cs da de cs da en da cs en en cs cs en en cs cs da en da ml fr en en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en en en ml fi ml
ഒരു യാത്ര –അരുണ്‍ ചുള്ളിക്കല്‍ (A Journey - Arun Chullikkal): നിരൂപണം
അലഞ്ഞുപോകുന്നവന്റെ ത്വരയില്ലാതെ...തീര്‍ത്ഥാടകന്റെ വിശുദ്ധിയില്ലാതെ...കാല്‍പാടുകള്‍ മാഞ്ഞ വഴികളിലൂടെ...
നിരൂപണം എന്ന ലേബല്‍ ഉള്ള പോസ്റ്റുകള്‍ കാണിക്കുന്നു. എല്ലാ പോസ്റ്റുകളും കാണിക്കൂ
റോസിന്റെ പേര് - A Book Review on Name of the Rose
Originale Name: Il Nome Della Rosa (Italian)
English Translation: Name of the Rose
Il Nome Della Rosa (ഇല്‍ നോമേ ദേല്ലാ റോസാ) എന്ന ഇറ്റാലിയന്‍ നോവലിന്റെ ഇംഗ്ലിഷ് പതിപ്പാണ് Name of the Rose. ഒരു സന്യാസആശ്രമത്തില്‍ നടക്കുന്ന തുടര്‍മരണങ്ങളുടെ മേല്‍ നടക്കുന്ന അന്വേഷണമാണ് നോവലിന്റെ ഇതിവൃത്തം. ഇറ്റാലിയന്‍ എഴുത്തുകാരന്‍ ഉമ്പാര്ത്തോ എക്കോ ആണ് നോവലിസ്റ്റ്. ഷേര്‍ലക് ഹോംസ് കഥകള്‍ പോലെ അനുയായിയുടെ ഓര്‍മകളില്‍ പറയുന്ന ഒരു കുറ്റാന്വേഷണ നോവല്‍ എന്നതിനപ്പുറം ഇത് ഒരു പരന്ന വായനക്ക് പ്രേരിപ്പിക്കുന്ന പുസ്തകം എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കാനാണ് ഞാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്. പുസ്തകവായനയില്‍ നിന്നും പുസ്തകകേള്‍വിയിലെക്കുള്ള ചുവടു വെപ്പ് എന്നത് കൂടി ഈ-വായനയിലൂടെ നടന്നു എന്ന് കൂടി പറയാം.
ഒരു ഫ്രാന്‍സിസ്കന്‍ സന്യാസിയായ വില്യം ആണ് പ്രധാനകഥാപത്രം. ഇദ്ദേഹമാണ് ആശ്രമത്തിലെ ലത്തീന്‍ തര്‍ജമ നടത്തിയിരുന്ന ആടെല്‍മോ എന്ന സന്യാസ്യിയുടെ ദുരൂഹമരണത്തെ കുറിച്ച് അന്വേഷിക്കാന്‍ നിയോഗിതനാകുന്നത്. പേര് വില്യം. വില്യം ഓഫ് ബാസ്കര്‍വില്‍സ് എന്ന പേര് കോനന്‍ ഡയലിന്റെ നോവലിനെ ഓര്പ്പിക്കുന്നുവെങ്കിലും അതിനേക്കാള്‍ നിഗൂഡവും ഒരു കാലഘട്ടത്തിന്റെ ചിന്താധാരകളും ചേരുന്നിടത്ത് ഹോണ്ട് ഓഫ് ബാസ്കര്‍വില്‍സ് മറഞ്ഞു പോകുന്നുണ്ട്. സന്യാസആശ്രമത്തിലെ ലൈബ്രറിയെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയാണ് കഥയുടെ പോക്ക്. യൂറോപ്പില്‍ മുഴുവന്‍ പ്രചാരം നേടിയ ലൈബ്രറിയായിരുന്നു അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നത്. (ഒരു കുറ്റാന്വേഷകനോവലിന്റെ സങ്കീര്‍ണ്ണത കുറക്കുവാനായിരിക്കണം ആശ്രമത്തിന്റെയും ലൈബ്രറിയുടെയും ഒക്കെ ബ്ലുപ്രിന്‍റ് നോവലിനോപ്പം നല്‍കിയിരിക്കുന്നത്. )
ഇവിടെ നിഗൂഡമായ ചില ഗ്രന്ഥങ്ങള്‍ ഉണ്ട്. ഈ ഗ്രന്ഥങ്ങളുടെ വായന ക്രൈസ്തവമതം ഒരു കാലത്ത്‌ കടന്നു പോയ പ്യൂരിറ്റനിസം എന്ന ജീവിതരീതിയെ ചോദ്യം ചെയ്യും വിധമുള്ള അവസ്ഥസംജാതമാക്കും എന്ന് ഭയം ചില സന്യാസിമാരില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഉദാഹരണമായി ഹാസ്യം ക്രൈസ്തവജീവിതത്തിന് എതിരാണ് എന്ന വിശ്വാസം. അതെ കുറിച്ച് ഒരു അദ്ധ്യായത്തില്‍ തന്നെ പറയുന്നുണ്ട്. ക്രിസ്തു ഒരിക്കലും ചിരിച്ചിട്ടില്ല എന്നും ക്രൈസ്തവര്‍ ഹാസ്യവിരോധികള്‍ ആയിരിക്കണം എന്നും. അരിസ്ടോട്ടില്‍ എഴുതിയ പോയെട്ടിക്സ്‌ എന്ന പുസ്തകത്തിന്റെ രണ്ടാം ഭാഗം ഈ ലൈബ്രറിയില്‍ ഉണ്ട്. തോമസ്‌ അക്വീനാസിനെ പോലുള്ള ദൈവശാസ്ത്രജ്ഞന്മാര്‍ സോക്രട്ടീസിനെ പ്രതിപാദിക്കുന്നത് ഹാസ്യവിരോധാത്മകത തകര്‍ക്കും എന്ന ഭയം ഈ സന്യാസിമാര്‍ക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നു. മാത്രമല്ല പോയെടിക്സിന്റെ രണ്ടാം ഭാഗം പറയുന്നത് ഹാസ്യത്തെ കുറിച്ചാണ്. അതിനാല്‍ അങ്ങിനെ ഒരു പുസ്തകമില്ലെന്നും അരിസ്റൊട്ടില്‍ ഹാസ്യവിരോധിയാണ് എന്നും വരുത്തിതീര്‍ക്കാന്‍ ആ പുസ്തകത്തിന്റെ രണ്ടാം ഭാഗം ലൈബ്രറിയില്‍ ഇല്ലാ എന്ന് പ്രചരിപ്പിക്കേണ്ടത് ഇവരുടെ ആവശ്യമായിരുന്നു. കൂടാതെ ലൈബ്രറിയിലേക്കുള്ള വഴിയും ഭിത്തികളും ഒക്കെ അതി നിഗൂഡമാക്കി തീര്‍ത്ത് വായിക്കാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നവരെ ലൈബ്രറിയില്‍ നിന്നും അകറ്റി നിര്‍ത്തുകയാണ് ചെയ്തിരുന്നത്.
ആടെല്‍മോയുടെ കൊലപാതകത്തെ കുറിച്ചുള്ള അന്വേഷണം പുരോഗമിക്കെ ആശ്രമാധിപന്‍ അടക്കം അഞ്ചു പേര്‍ കൂടി കൊല്ലപ്പെടുന്നു. ഒടുവില്‍ അന്വേഷണം ലൈബ്രറിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ടാണ് എന്ന് മനസിലാവുകയും സൂത്രധാരന്‍ ആരെന്നു വെളിവാകുകയും ചെയ്യുന്നു. എങ്കിലും ലൈബ്രറിയും അതിലെ വിലയേറിയ അറിവും കത്തി നശിക്കുന്നിടത്താണ് കഥ അവസാനിക്കുന്നത്.
നേരത്തെ പറഞ്ഞത്‌ പോലെ ഇത് ഒരു പുസ്തകങ്ങളെ കുറിച്ചുള്ള പുസ്തകമാണ്. അത് കൊണ്ട് തന്നെ ഈ നോവല്‍ വായിക്കുന്നതിനു പുറമേ അതില്‍ പ്രതിപാദിക്കുന്ന മറ്റു പല കാര്യങ്ങളും ഗ്രന്ഥങ്ങളും ഒക്കെ അറിയാന്‍ ഒരു പരന്ന വായന കൂടി വേണ്ടി വരുന്നു. അത് കൂടുതല്‍ അറിവ് പ്രദാനം ചെയ്യുന്നു. ഏഴ് ദിവസങ്ങളിലായി തീരുന്ന കഥ ഏഴ് ഭാഗങ്ങളില്‍ ആണ് പറയുന്നത്. ക്രൈസ്തവ ആരാധനക്രമം അനുസരിച്ചാണ് ഭാഗങ്ങള്‍ വേര്‍തിരിചിരിക്കുന്നത്. ലത്തീന്‍ പ്രയോഗങ്ങള്‍ ഒരുപാട് ഉള്ളതിനാല്‍ ഗൂഗിളിന്റെ കാലുപിടിക്കേണ്ടത് കൂടി ഉണ്ട്. ഒരു പക്ഷെ ആ ലൈബ്രറിയില്‍ എത്തിപ്പെടാന്‍ ഒരു വായനക്കാരന് വേണ്ടി വരുന്ന ബുദ്ധിമുട്ട് ഈ പുസ്തകം വായിക്കുന്നയാള്‍ക്ക് മേല്പറഞ്ഞ ചില ബുദ്ധിമുട്ടുകള്‍ കൊണ്ട് നേരിട്ട് ബോധ്യമാവുന്നു എന്നാണ് എനിക്ക് തോന്നുന്നത്. രചനാശൈലി കൊണ്ട് ഏറെ മികവ് പുലര്‍ത്തുന്ന ഗ്രന്ഥം ആദ്യം അനുഭവിക്കേണ്ടി വരുന്ന വായനാക്ലേശം കടന്നു കിട്ടിയാല്‍ വളരെ നല്ല വായനാസുഖം നല്‍കുന്നു. ഒപ്പം ചരിത്രം മറിച്ചു നോക്കാന്‍ ഒരു പ്രേരണയും പുത്തന്‍ അറിവുകളും.
- Arun Chullikkal at 1:23 PM
അഭിപ്രായങ്ങളൊന്നുമില്ല: Links to this post
ഇത് ഇമെയിലയയ്‌ക്കുകഇതിനെക്കുറിച്ച് ബ്ലോഗെഴുതൂ!Twitter ല്‍‌ പങ്കിടുകFacebook ല്‍‌ പങ്കിടുകപിന്ററസ്റ്റിൽ പങ്കിടുക
വിഭാഗങ്ങള്‍ നിരൂപണം, പുസ്തക നിരൂപണം
2010, ജൂൺ 14, തിങ്കളാഴ്‌ച
ദൈവത്തിന്റെ മൌനം - The Sea and the Poison
Title: The Sea and the Poison
എന്ത് കൊണ്ട് ദൈവം നിശബ്ദനാകുന്നു? ഡോ. സുഗറോയുടെ ഈ ചോദ്യം എന്നെ അസ്വസ്ഥനാക്കുന്നു. ഷൂസകു എന്ഡോയുടെ The Sea and the Poison (1958) എന്ന പുസ്തകം അനാവരണം ചെയ്യുന്ന ചിത്രങ്ങള് അത്രമാത്രം മനസ്സിനെ അലോസരപെടുത്തി കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
ജാപ്പനീസ് എഴുത്തുകാരനാണു ഷൂസകു (1923-1996). രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധത്തിനുശേഷമുള്ള ജാപ്പനീസ് സാഹിത്യത്തിന്റെ മൂന്നാം തലമുറയിലാണു ഷൂസകു വരുന്നത്. ജീവിത മൂല്യങ്ങളില്‍ ഊന്നി നില്കുന്നവയാണ് അദേഹത്തിന്റെ രചനകള്‍. യഥാര്ത്ഥത്തില്, ഷൂസകുവിന്റെ ഒട്ടുമിക്ക കഥാപാത്രങ്ങളും ധാര്മികപ്രതിസന്ധികളുമായി മല്ലിടുന്നവരാണു. അത്തരമൊരു കഥാപാത്രമായ ഡോ.സുഗുറോയുടെ സ്മൃതിപഥങ്ങളിലുടെയാണു ദ് സീ ആന്റ് ദ് പോയിസന് എന്ന നോവല് ചലിക്കുന്നത്.
രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധകാലത്താണു നോവലിനാസ്പദമായ കഥ നടക്കുന്നത്. ജെര്മനിയുടെ കോണ്സന്ട്രേഷന് ക്യാംപിനോട് തട്ടി നില്ക്കില്ലെങ്കിലും കരുണയുടെ ലാഞ്ചന പോലും നിഴലിക്കാത്ത ഡോക്ടര്മാര് നിറഞ്ഞ പരീക്ഷണശാലയില് അവര് പരിപാലനയ്ക്ക് കാത്തുകിടക്കുന്നു, അമ്മേരിക്കയില് നിന്നുള്ള യുദ്ധത്തടവുകാര്. "ഡോക്ടര്മാര് വിശുദ്ധരല്ല" എന്നു വിശ്വസിക്കുന്ന ദോഡയേപ്പോലൊരു ക്രൂരനായ സഹപ്രവര്ത്തകന്റെ കൂടെ വൈദ്യശാസ്ത്രത്തിന്റെ എതിക്സിനു നിരക്കാത്ത പരീക്ഷണങ്ങള്ക്ക് കൂട്ടാളിയും സാക്ഷിയുമാകേണ്ടി വരുന്ന സുഗോറോയുടെ മനോവ്യഥയും ധാര്‍മീക പ്രതി സന്ധിയുമാണ് നോവലിന്റെ ത്രെഡ്. ജീവന്റെ നീതി നടപ്പക്കേണ്ട കൈകള്, ജീവനെ നിഷേധിക്കുമ്പോള് സുഗോറോയുടെ ചോദ്യങ്ങള് ഉയരുന്നത് ദൈവത്തിന്റെ മൌനത്തിലേക്കാണു.
ഡോ. ദോഡയുടെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള പരീക്ഷണസംഘത്തിന്റേ ക്രൂരമായ പരീക്ഷണങ്ങള്ക്ക് വിധേയരാകുന്ന പരീക്ഷണ മൃഗങ്ങള് മാത്രമാണു അമ്മേരിക്കന് തടവുകാര്. മനുഷ്യശരീരത്തില് എത്രമാത്രം ലവണജലം കടത്തിവിട്ടാല് , ശ്വാസകോശകലകള് എത്രമാത്രം അടര്ത്തിമാറ്റിയാല്, ശരീരത്തിലേക്ക് എത്ര മാത്രം വായു ഇഞ്ചെക്ട് ചെയ്താല് ഒരാള് മരിക്കും തുടങ്ങിയ മനുഷ്യത്വരഹിത പരീക്ഷണങ്ങള് അവിടെ അരങ്ങേറുന്നു. അവിടെ മൂല്യങ്ങളുടെ പ്രതിപുരുഷനാകുന്ന ഡോ. സുഗുറോ ഒറ്റപ്പെടുന്നു. സഹപ്രവര്ത്തകരുടെ പരിഹാസശരങ്ങളേക്കാളുപരി, തന്റെ ധാര്മികത തളര്ന്നു പോകുന്നതാണു സുഗുറോയേ ഏറ്റവും വേദനിപ്പിക്കുന്നത്. അദ്ദേഹത്തോട് ദോഡ പറയുന്നു "സുഗോറോ, അവര് വിജയിക്കേണ്ടവരാണു, അവര് സമ്പൂര്ണ്ണമായ അറിവ് നേടേണ്ടവരാണു. പുതിയ സാങ്കേതിക വിദ്യകള് അഭ്യസിക്കുവാന്, അവരുടെ പരീക്ഷണങ്ങള് പട്ടികളിലും കുരങ്ങുകളിലും മാത്രം ഒതുക്കി നിര്ത്താനാവില്ല. ഇതാണു ലോകം, നിങ്ങളതിനു അനുരൂപനാകേണ്ടിയിരിക്കുന്നു ." ഈ പരീക്ഷണങ്ങള് അവര്ക്ക് നല്ക്കുന്ന അറിവെന്ത് എന്ന ചോദ്യത്തിന് ദോഡ പറയുന്ന മറുപടി രാജ്യത്തേ കാര്ന്നു തിന്നുന്ന ക്ഷയരോഗത്തെ അമര്ച്ച ചെയ്യാന് ഈ പരീക്ഷണങ്ങളില് നിന്നു ലഭിക്കുന്ന അറിവ് ഉപയോഗപ്രദമാകും എന്നതാണ്. “എന്തായാലും ഈ തടവുകാര് മരിക്കാണുള്ളവരാണു. എങ്കില് പിന്നെ അതു വൈദ്യശാസ്ത്രത്തിനുതകുന്ന അറിവ് നല്കിക്കൊണ്ടായിക്കോട്ടെ.” ഡോക്ടറുടെ പരിചരണം എന്ന രോഗിയുടെ അടിസ്ഥാനപരമായ ആഗ്രഹം അസ്തമിക്കുന്നിടത്ത് സുഗുറോയുടെ നിസ്സഹായവസ്ഥ പൂര്ണ്ണമാകുന്നു.
കഥ നടന്നു വര്ഷ്ഷങ്ങള്ക്ക് ശേഷം, ക്ഷയിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന തന്റെ ക്ളിനിക്കില് വരുന്ന രോഗിയോട് പറയുന്നത് പോലേ പോകുന്ന കഥ ഇടയ്ക്ക് പറയുന്ന സങ്കേതത്തില് ആശയക്കുഴപ്പം സൃഷ്ടിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും വായനയുടെ സുഖത്തെ ഒരു വിധത്തിലും ഹനിക്കുന്നില്ല. 167 പേജുകള് അടയ്ക്കുമ്പോള് മരിക്കുന്നതിനു തൊട്ടുമുന്നേ തന്നെ മരണത്തിലെക്കു തള്ളിവിടുന്ന ഡോക്ടറുടെ നേര്ക്കുയരുന്ന തടവുകാരന്റെ ദയനീയ മിഴികള്, ആ മിഴികളില് നിന്നുയരുന്ന ജീവനു വേണ്ടിയുള്ല യാചന, ഡോ. സുഗുറോയുടെ തളര്ന്നു പോകുന്ന കരുണയുടെ കരങ്ങള്, തകര്ന്നു വീഴുന്ന മൂല്യങ്ങള്, അവ എന്റെ ഉറക്കത്തേ അപഹരിച്ചു കൊണ്ടു എങ്ങോ മറയുന്നു.
- Arun Chullikkal at 9:22 PM
അഭിപ്രായങ്ങളൊന്നുമില്ല: Links to this post
ഇത് ഇമെയിലയയ്‌ക്കുകഇതിനെക്കുറിച്ച് ബ്ലോഗെഴുതൂ!Twitter ല്‍‌ പങ്കിടുകFacebook ല്‍‌ പങ്കിടുകപിന്ററസ്റ്റിൽ പങ്കിടുക
2008, ഒക്‌ടോബർ 5, ഞായറാഴ്‌ച
തിരക്കഥ പറയുമ്പോള്‍ : അവലോകനം
രഞ്ജിത്തിന്റെ തിരക്കഥ ഒരു ട്രെന്ട് സെറ്റര്‍ ആകുമോ എന്നറിയില്ല. കാരണം ഈ ട്രെന്ടില്‍ ഈ ഒരു കഥ മാത്രമേ പറയുവാന്‍ കഴിയൂ. നാട്ടുകാര്‍ക്ക് പ്രിയങ്കരനും ഇടയ്ക്ക് വെച്ചു തെറ്റിധരിക്കപ്പെടുകയും വീണ്ടും പ്രിയങ്കരാകപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്ന നായകനും, സ്ഥിരം പ്രണയകഥകളും, കണ്ണിലുണ്ണികളായ ഗജപോക്കിരികളും കള്ളന്മാരും, ബ്രഹ്മാണ്ഡനായകരും ക്യാമറയ്ക്കും കണ്ണിനും സ്ക്രീനിനും ഒരു പോലെ ബോറടിച്ചു തുടങ്ങുമ്പോള്‍, തിരക്കഥ നല്കുന്ന അനുഭവം സുഖകരമാണു. കഥപറയുന്ന സങ്കേതവും, ത്രെഡും പുതുമ എന്ന പദത്തിനര്‍ഹമാണു.
അക്കി എന്നു വിളിക്കപെടുന്ന അക്ബര്‍ അഹമ്മദ്, ആദ്യ സിനിമയില്‍ തന്നെ കഴിവു തെളിയിച്ച സംവിധായകനാണു. പുതിയ ഓഫറുകളുണ്ടെങ്കിലും അയാള്‍ പേരിനു വേണ്ടി പടമെടുക്കുന്ന സംവിധായകനല്ല. അയാള്‍ നടത്തുന്ന കസബ്ളാങ്ക എന്ന റെസ്റ്ററന്റില്‍ ഒപ്പം കഴിവുള്ള നാലു സുഹൃത്തുക്കളുമുണ്ട്. തന്റെ പുതിയ സിനിമയുടെ കഥയുടെ എഴുത്തുപുരയിലൂടെ, അക്കി തിരക്കഥയുടെ ചുരുളഴിക്കുന്നു, അകാലത്തില്‍ പൊലിഞ്ഞു പോയ സംവിധായകന്‍ അബികുരുവിള, സെറ്റുകളില്‍ നിന്നും തന്റെ ഭര്യയ്ക്കയക്കുന്ന കത്തുകളും. 80-കളില്‍ കഴിഞ്ഞ മഞ്ഞുകാലം എന്ന സിനിമയിലൂടെ എത്തി യുവഹരമായി മാറിയ മാളവിക(പ്രിയാമണി)യും അതേ സിനിമയില്‍ വില്ലനായെത്തിയ അജയചന്ദ്ര(അനൂപ് മേനോന്‍)നും തമ്മിലുള്ള പ്രണത്തിന്റെ ചൂരിലും, വേര്പിരിയലിന്റെ വേദനയിലും, നിദാനങ്ങളിലുമാണു തിരക്കഥ ചിറകു വിരിക്കുന്നത്.
അജയചന്ദ്രന്‍ പിന്നീട് സൂപ്പര്‍ സ്റ്റാര്‍ ആയിത്തീരുന്നു. പക്ഷെ, മാളവിക വിസ്മൃതിയുടേയൊ, അജ്ഞാതതയുടെയോ മറവില്‍ മാഞ്ഞു പോകുന്നു. അവളിലേക്കുള്ള വെളിച്ച്മാണു, അബിയുടെ കത്തുകള്‍, പിന്നെ അക്കിയുടെ അന്വേഷണങ്ങളും. അവരുടെ പ്രണയത്തിന്റെ സങ്കീര്‍ണ്ണതകള്‍ അഴിഞ്ഞു തുടങ്ങുന്നിടത് അക്കിയിലെ എഴുത്തുകാരന്‍ മരിക്കുകയും, അന്വേഷിച്ചുപോകുന്നവന്റെ ത്വരതയിലപ്പുറം മാനുഷിക വശങ്ങള്‍ക്ക് അയാളിലെ എഴുത്തുകാരന്‍ വഴിമാറിക്കൊടുക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
അജയ്ന്റെയും മാളവികയുടെയും പുനഃസമാഗമങ്ങള്‍ മനസ്സിലുണര്‍ത്തുന്ന അസ്വസ്ഥത ഇപ്പൊഴും വിട്ടുമാറുന്നില്ല. പ്രണയം മനസ്സിനെ കീറുകയും, ആ മുറിവില്‍ രക്തം പൊടിഞ്ഞു കൊണ്ടിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ക്ളൌഡ്സ് എന്ഡില്‍ കഥ പറഞ്ഞു നിര്‍ത്തുമ്പോള്‍, അവശേഷിപ്പിക്കുന്ന ഈ സുഖമുള്ള വേദനയാണു, തിരക്കഥയുടെ വിജയം. അനൂപ്, പ്രിയാമണി, പൃഥ്വിരാജ് എന്നിവര്‍ അഭിനന്ദനാര്‍ഹരാണു. സംവൃതയുടെ വേഷത്തിനു വെല്ലുവിളികളൊന്നും തന്നെയില്ല. ഗാനവും പശ്ചാത്തല സംഗീതവും കഥയുടെ മൂഡ് ക്രിയേഷനില്‍ വലിയൊരു പങ്കു വഹിച്ചിട്ടുണ്ട്.
അക്കിയുടെ വാപ്പിച്ചി പറയുന്ന പോലെ, ‘ഒരു ചായ ശെരിയായില്ലെങ്കില്‍, സോറി പറഞ്ഞ്, മറ്റൊരു ചായ എടുക്കം. അതു പോലെയല്ല സിനിമ…”. തിരക്കഥ ഇനി രണ്ടാമെതെടുക്കാന്‍ കഴിയില്ലെങ്കിലും, ഇതു കൂടി പറഞ്ഞേക്കട്ടെ. പെര്‍ഫെക്ഷന്‍ എന്നത് അവിടെ ഇവിടെ ഒക്കെ നഷ്ടപ്പെട്ടതു പോലെ തോന്നി. മനസ്സില്‍ ആഗ്രഹിച്ചതു, ക്യാമറയിലേക്ക് പകര്‍ത്താന്‍ കഴിഞില്ല എന്ന സംഘര്‍ഷത്തിന്റെ നിഴലും, ക്ളൈമക്സിലെ ഒരു വലിവും അനുഭവപ്പെട്ടതൊഴിച്ചാല്‍ വൈകുന്നെരം ഒരു നല്ല ചെറുകഥ വായിച്ചിട്ട്, ചാരുകസേരയില്‍ കിടക്കുമ്പോഴുള്ള ഒരു സുഖമായിരുന്നു തിയേറ്ററില്‍ നിന്നിറങ്ങുമ്പോള്‍.
- Arun Chullikkal at 3:06 PM
അഭിപ്രായങ്ങളൊന്നുമില്ല: Links to this post
ഇത് ഇമെയിലയയ്‌ക്കുകഇതിനെക്കുറിച്ച് ബ്ലോഗെഴുതൂ!Twitter ല്‍‌ പങ്കിടുകFacebook ല്‍‌ പങ്കിടുകപിന്ററസ്റ്റിൽ പങ്കിടുക
വളരെ പഴയ പോസ്റ്റുകള്‍ ഹോം
ഇതിനായി സബ്‌സ്ക്രൈബ് ചെയ്ത: പോസ്റ്റുകള്‍ (Atom)
Allan: The Kid of Lilies
Papa! 30 Days’re not Enough - “Papa is coming”. It became a “in”phrase at home. Yes, he was coming for his first vacation last Dec. After my birthday, it was my next chance to celebrate...
അരുണ്‍ ചുള്ളിക്കല്‍, ഡാന്റെ ഡിയോ, കൊച്ചി 683501, കേരളം
ഒരു യാത്ര. ലളിതംടെം‍പ്ലേറ്റ്. Blogger പിന്തുണയോടെ.