ml ml en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en en en en en en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en ml en ml ml ml en en cs cs cs fr cs en ml ml cs cs cs cs de cs cs cs cs et ml en
ODC യിൽ നിന്നും ഇടുക്കിയിലേക്ക് ഒരു വൺ ഡേ ട്രിപ്പ് പോകുകയാണ്‌. പോകണോ എന്നുള്ള തീരുമാനം എടുക്കാൻ ഏറെ താമസിച്ചെങ്കിലും, ട്രിപ്പിനു രണ്ട് ദിവസം മുന്നെ ഭൂരിഭാഗം പേരും പോകും എന്നു ഉറപ്പിച്ചപ്പോൾ അവരുടെ കൂടെ ഞാനും തീരുമാനിച്ചു, പോയേക്കാം.
പുട്ടും ബാലുവും സ്മാർട്ടിയും വരില്ലെന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ അവരെ മിസ്സ് ചെയ്യും എന്നുറപ്പായിരുന്നു. ഏല്ലാവരും എല്ലായ്പ്പോഴും കൂടെ ഉണ്ടാവില്ലെന്ന വസ്തുത കണക്കിലെടുത്ത്, ഊർജ്ജം കൈവരിച്ച് ട്രിപ്പിനുള്ള ഒരുക്കങ്ങൾ തുടങ്ങി.
ഉറക്കം അതിന്റെ പാതിവഴിയിൽ എത്തിനില്ക്കെ, എതോ ദിവാസ്വപ്നത്തിലെന്നപോലെ മൊബൈൽ ഫോൺ ചിലച്ചു. ഇന്നലെ ഉറങ്ങാൻ കിടന്നപ്പോൾ വച്ച അലാറം കിടന്നു കൂവി. വിളിക്കണം, എണീപ്പിക്കണം എന്നൊക്കെയുള്ള ചില അഭ്യർത്ഥനകൾ മാനിച്ച് രണ്ടുമൂന്നു പേരെ വിളിച്ചുണർത്തി. ഒരു കാക്കക്കുളിയും കഴിഞ്ഞ് ഇന്നലെ നട്ടപ്പാതിരയ്ക്ക് തേച്ചുവെച്ച ഷർട്ടും, ജീൻസും എടുത്തിട്ട്, റൂംമേറ്റിന്റെ കയ്യിൽനിന്നും കടം വാങ്ങിയ ക്യാമറയും കയ്യിലേന്തി റൂമിൽ നിന്നിറങ്ങി.
വഴിയിൽ കാത്തുനിന്ന് പോസ്റ്റാക്കുന്നതിനു മുന്നെ അവൻ വന്നു. നേരെ ഇൻഫോപാർക്കിലേക്ക്.
ഉദ്ദേശിച്ച സമയത്തിൽ നിന്നും വലിയ ഭേദഗതികളില്ലാതെ തന്നെ ഇൻഫോപാർക്കിൽ നിന്നും ബസ് കൃത്യം 7 30 ന്‌ പുറപ്പെട്ടു. അൽ കൂത്തിന്‌ (അനുരാജ്) വൈകിയതിന്റെ ശിക്ഷയായി നടയടി കൊടുത്തായിരുന്നു ആരംഭം. വഴിയോരങ്ങളിൽ നിന്നും പെറുക്കികൂട്ടിയവരെ കൂട്ടി എണ്ണം തികച്ചപ്പോൾ മൊത്തം 32 പേർ. പലരും അങ്ങിങ്ങായി സീറ്റ് പിടിച്ചിട്ടും, കിടന്നിട്ടും, നെഞ്ചും വിരിച്ചിരുന്നിട്ടും, സീറ്റുകൾ നിരവധി ബാക്കി. ബസ്സ് ആലുവയും പെരുമ്പാവൂരും കടന്ന് യാത്ര തുടർന്നു.
വിശപ്പിന്റെ വിളി, അത് ഒരേ വികാരത്തോടെ എല്ലാവരുടെ വയറ്റിലും ഏറ്റ് വിളിച്ചു. ഹോട്ടലുകൾക്ക് വേണ്ടിയുള്ള അന്വേഷണം ഒടുവിൽ ചെന്നെത്തുന്നത് തൊടുപുഴയിൽ നിലകൊള്ളുന്ന എതോ ഒരു വെജിറ്റേറിയൻ ഹോട്ടലിൽ.
ദോശ വേണ്ടെന്ന് കാറിയവരും, പൂരിമസാലയുടെ അസ്സാന്നിധ്യത്തിൽ ദോശയ്ക്കുമുന്നിൽ അടിയറവ് പറഞ്ഞു. നിറഞ്ഞ വയറുകളും, ചിരിക്കുന്ന മുഖങ്ങളുമായി യാത്ര തുടർന്നു.
‘ഫുഡ് ഒരു അത്ഭുതമായി തോന്നിയത് ഇപ്പോഴാണ്‌’ - സജീവ് സജീവ് (തട്ടത്തിൻ മറയത്ത്).
പിറകിൽ ODC യിലെ പുതിയ ഭാവഗായകൻ അതുലിന്റെ ‘വേൽമുരുകാ..’ എന്ന ഭക്തിസാന്ദ്രമായ അടിച്ചുപൊളി പാട്ടോടുകൂടി സംഗീതകച്ചേരി തുടങ്ങി. മൈക്ക് എത്തിയതോടെ ഗായകസംഘം ഉണർന്നു. അവിയൽ പരിവത്തിൽ പാട്ടുകൾ ഒഴുകി.
പണ്ടെങ്ങോ കേട്ടുമറന്ന മാപ്പിളപാട്ടിന്റെ ഈണങ്ങൾ വീണ്ടും ഷമീറിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ...
ഇടയ്ക്ക് വെച്ച് ഒരു കാര്യവും ഇല്ലാതെ പറയാതെ അറിയാതെ പാടാൻ ഷമീർ നടത്തിയ പാഴ്ശ്രമം, കൂവലുകൾക്കും, ചീത്ത വിളികൾക്കും ഒട്ടേറെ അവസരങ്ങൾ കൊടുത്ത് കടന്നുപോയി.
പാടാൻ എല്ലാവരേയും ക്ഷണിച്ചു. നയനച്ചേച്ചിയും, രാഹിണിയും പാടിത്തകർത്തു. ഇടയ്ക്ക് ടീമുകളായി മാറി, കുന്ദംകുളം ടീമും മറ്റ് അല്ലറച്ചില്ലറ ലോക്കൽസും ഋഷഭവും ഗാന്ധാരവും കൈമാറി പാട്ടുമൽസങ്ങളിൽ വരെയെത്തി. സംഗീതം അലയും തോറും അകലം കൂടുന്ന മഹാസാഗരം.. ഈ തിരിച്ചറിവിൽ കടലിനേയും മൽസ്യങ്ങളേയും ഓർത്ത് അൽ കൂത്ത്, ദർബാർ രാഗത്തിൽ ഒരു ഫിഷ് റോക്ക് അങ്ങലക്കി. സംഗീതത്തിന്റെ ആദ്യാക്ഷരങ്ങൾ മനസ്സിൽ ചൊല്ലിത്തന്ന അമ്മയെ മനസ്സിൽ ധ്യാനിച്ച് മേഘത്തേരിലും, ഹരിമുരളീരവവും, തുടങ്ങിയ ഗാനങ്ങൾ ഒരൊറ്റ സംഗതിപോലും കളഞ്ഞുപോവാതെ odc യിലെ ഓരോ ആൺതരിയും ഒറ്റക്കെട്ടോടെ ശ്രുതിയും താളവും ചേർത്ത് നശിപ്പിച്ച് കയ്യിൽകൊടുത്തു. പിന്നെ ആകെക്കൂടെ ഒരു ബഹളം ആയിരുന്നു. ഒടുവിൽ, മഹാസാഗരത്തിന്റെ കരയിലിരുന്ന് കക്കപെറുക്കി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, മൈക്ക് തിരിച്ചുകൊടുത്തു.
പാട്ട് മതിയെന്നും ഇൻ അന്താക്ഷരിക്ക് സ്കോപ്പ് ഇല്ലെന്നും മനസ്സിലാക്കി, Dumb C കളിക്കാം എന്ന ആശയത്തിലുടക്കി രണ്ട് ടീമുകളായി പിരിഞ്ഞു. വീറും വാശിയും നീണ്ടുനിന്ന പോരാട്ടത്തിൽ രണ്ട് ടീമും തുല്യമായി പോയന്റുകൾ പങ്കിട്ടു. ഇനി വേറെ മൽസരങ്ങളൊന്നും എന്നായി. ബസ് പതിയെ ഇടുക്കിയിലേക്കുള്ള പാത പിന്തുടർന്നുകൊണ്ടിരുന്നു.
ഇടുക്കി ഗോൾഡ് എന്നു പേരിട്ടിട്ട്, ഇടുക്കിയിലേക്കുള്ള ട്രിപ്പ് എന്നു പറഞ്ഞിട്ട് ഇതിലെവിടെ ഇടുക്കി?? എന്ന തികച്ചും ന്യായമായ ഒരു ചോദ്യം ഉയർന്നുവന്നു കാണും, സ്വാഭാവികം. ഈ ഇടുക്കി ട്രിപ്പ് കുറേയൊക്കെ അങ്ങനെയായിരുന്നു.
ഇടുക്കിയെ പറ്റിപ്പറയുമ്പോൾ പണ്ട് ഞാൻ ഇരുട്ടത്ത് കണ്ട ഇടുക്കിയാണ്‌ എനിക്കോർമ്മ വരുന്നത്. അന്ന്, പ്രണയനൈരാശ്യം കൊണ്ട്, വിവശതയും, വിഷമവും പേറിയ രണ്ട് യുവഹൃദയങ്ങൾ ‘ഒരു കിറുക്കൻ സ്വപ്നത്തിന്‌’ പിറകെ നട്ടപാതിരയ്ക്ക് വെച്ചുപിടിച്ച ഇടുക്കി യാത്രയിൽ പങ്കാളിയായപ്പോൾ കണ്ട ഇരുട്ടും, വിജനതയും നിറഞ്ഞ കാഴ്ച്ചകൾ പകൽവെളിച്ചത്തിൽ കൂടുതൽ വ്യക്തതയോടെ കാണുമ്പോൾ മനസ്സുനിറയേ ആത്മസംതൃപ്തിയും അമ്പരപ്പും നിറഞ്ഞുനില്ക്കുന്നു. അന്ന് എന്തിന്‌ അങ്ങനെയൊരു യാത്ര എന്ന ചോദ്യം തന്നെയാണ്‌ മേല്പറഞ്ഞ അമ്പരപ്പ് ശൃഷ്ടിക്കാൻ ഇടവരുത്തിയത്.
പാതിവഴിയിൽ സ്പോഞ്ച് പോലെയുള്ള ശ്വാസകോശത്തെ വീണ്ടൂം പരീക്ഷിക്കാനായി സഹചാരികൾ നടത്തിയ പരിശ്രമങ്ങൾക്ക് ഇടം പിടിച്ച ഒറ്റപ്പെട്ട പാലം.ഇരുപുറവും ഇരുട്ട്. ആർത്തുവിളിക്കാൻ മനസ്സ് വെമ്പൽകൊണ്ടു. അപ്പോൾ വിദൂരതയിൽ നിന്നും ഒരു വെളിച്ചം വീശി. ക്യാമറയിൽ നിന്നുയർന്ന ഫ്ലാഷ് അതിനെ നിഷ്പ്രഭമാക്കി. ഇടുക്കിയിൽ നിന്നും വരുന്ന ഒരു ജീപ്പ് അയിരുന്നു അത്. ഇരുട്ടിൽ വ്യക്തമാകാത്ത രണ്ടുമുഖങ്ങളിൽ ഒന്ന്, പെട്ടെന്ന് സ്ഥലം വിട്ടുകൊള്ളാനും, വെറുതെ ആനകൾക്കും പോലീസിനും മുന്നിൽ അകപ്പെടെണ്ട, എന്നും വളരെ മാന്യമായി പറഞ്ഞു. ജീപ്പ് മുന്നോട്ട് നീങ്ങി. താമസിയാതെ എതിർദിശയിൽ ഞങ്ങളും.
പിന്നീട് കണ്ട കാഴ്ചകൾ വിരളമായിരുന്നു. സിവിൽസ്റ്റേഷൻ ഇടുക്കി എന്ന് മഞ്ഞപൂശി കറുപ്പുനിറത്തിൽ നാമകരണം ചെയ്ത ബോർഡിൽ തൂങ്ങിനിന്ന് പടം പിടിച്ചതും, അടച്ചുപൂട്ടിയ ഇടുക്കി ഡാമിനെ നോക്കി ആകാശത്തേക്കുയർന്ന് പൊങ്ങിയ പുകച്ചുരുളുകൾക്ക് സാക്ഷിയായതും, ബ്രസൂക്ക എന്ന ഓമനപ്പേരിൽ ബ്രസീൽ ലോകകപ്പിനെ പ്രതിനിധാനം ചെയ്ത പന്ത് തട്ടിക്കളിച്ചതും ഓർമ്മകൾ. തിരിച്ചുള്ള യാത്രയിൽ ഉറങ്ങിപ്പോയിരുന്നു, സ്വപ്നത്തിൽ നിന്നെഴുന്നേറ്റ പോലെ തിരിച്ചെത്തി. ഓഫീസിൽ ചെന്ന് ഈ കഥകൾ ചേച്ചിമാരെ കേൾപ്പിച്ചപ്പോൾ ശകാരങ്ങളൂം ഉപദേശങ്ങളും എന്നെ പൊതിഞ്ഞു. അപ്പോൾ വീണ്ടും ആ ചോദ്യം മനസ്സിൽ കിടന്നുകളിച്ചു. എന്തിനായിരുന്നു?
ഇടുക്കി ഡാം കാഴ്ച്ചക്കാർക്ക് വേണ്ടി താൽക്കാലികമായി തുറന്ന് കൊടുക്കുന്നു എന്നുള്ള പത്രവാർത്ത കണ്ട അന്നുമുതൽ ഡാം കാണണം എന്നുള്ള റാഫിയുടെ കലശലായ മോഹമാണ്‌ ഇന്ന്, ഇപ്പോൾ, ഈ പൊരിവെയിലത്ത് നടക്കാൻ പോകുന്നത്. ട്രിപ്പിനു വന്ന 32 പേരെ നടത്തിക്കാനും!!!
ഡാമിന്റെ പ്രവേശനകവാടത്തിനും അപ്പുറത്ത് മറ്റൊരു കൗണ്ടറിലാണ്‌ ടിക്കറ്റ് കൊടുത്തിരുന്നത്. അവിടെനിന്നും എല്ലാവർക്കുമുള്ള ടിക്കറ്റ് വാങ്ങി പ്രവേശനക്കവാടത്തിൽ എത്തിക്കുമ്പോഴേക്കും, സകലമാന പെൺജനങ്ങളും കുടയൊക്കെ ചൂടി, കയ്യിൽ വെള്ളക്കുപ്പികളുമായി 2km-ഓളം നീളുന്ന, ഇടുക്കി ഡാം ട്രക്കിങ്ങിന്‌ തയ്യാറെടുത്ത് കഴിഞ്ഞിരുന്നു. എല്ലാവരും സെറ്റ് ആയപ്പോഴെക്കും, പ്രവേശനം അനുവദിച്ചുകൊണ്ട് എണ്ണം പറഞ്ഞ 32 ടിക്കറ്റുകൾ രണ്ടായിമുറിഞ്ഞ് നിലം പൂകി. പയ്യെ ഓരോരുത്തരായി അകത്തേക്ക് കയറി.
കയ്യിൽ വാട്ടർബോട്ടിലും, മുഖത്ത് വിടർന്ന ചിരിയും, വർണ്ണക്കുടകളുമായി ചലിക്കുന്ന IT പ്രൊഫഷണൽസ്, ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് ഡാം കാണാൻ സ്റ്റഡി ടൂർ വന്ന ഒരു കൂട്ടം ആറാം ക്ളാസ് പിള്ളേരെ പോലെ തോന്നിപ്പിച്ചു. ആദ്യദർശനസ്ഥലത്തിന്റെ ജാള്യത മറയ്ക്കാൻ പലരും അവരവരുടെ രീതിയിൽ എല്ലാം ഒരാഘോഷമാക്കി.
കിലോമീറ്റേർസ് ഏൻഡ് കിലോമീറ്റേർസ് പണിതിട്ടിരിക്കുന്ന ഇടുക്കി ഡാം, മുഴുവനായും നടന്നുകാണുക എന്ന ദൗത്യം ഓരോരുത്തരും മനസ്സിൽ കുറിച്ചിട്ടു. ഇരുപുറവും തിങ്ങിനില്ക്കുന്ന നീലജലാശയം ഭൂരിഭാഗം പേരേയും ആകർശിച്ചു. ഡാമിന്റെ മതിലിനോട് ചേർന്ന് താഴോട്ടും നോക്കി കുറേ നേരം നിന്നു. ഇതിനിടയിൽ ഇടുക്കി ഡാമിന്റെ ചരിത്രം റാഫി പറഞ്ഞുതുടങ്ങിയിരുന്നു. മൂന്ന് ഡാമുകൾ ചേർന്നതാണത്രെ ഇടൂക്കി ഡാം (ഇതേ ഓർമ്മയുള്ളു. ബാക്കി വിക്കിപീഡിയ നോക്കിയാൽ കിട്ടും ;) ). റാഫി ചരിത്രം വിളമ്പുമ്പോൾ നമ്മുടെ പടച്ചേരി രേഷ്മ, ഡാമിന്റെ ഭൂമിശാസ്ത്രവും, നിർമ്മാണരീതികളേയും കുറിച്ച് വാതോരാതെ സംസാരിച്ചു. പണ്ടുപണ്ട്... ഈ നാട്ടിൽ റോഡ് പോയിട്ട് ഒരു ഇടവഴിപോലും ഇല്ലാതിരുന്ന സമയത്ത്, ആരാണ്ട് ഹെലികോപ്റ്ററിൽ വന്നു ആകാശത്തീന്ന്, ഭൂമിയിലേക്ക് ഇറക്കിവെച്ചതാണത്രെ ഇന്നുനാം കാണുന്ന ഈ ഡാം. ഭയങ്കരം തന്നെ.. ലെ??
രേഷ്മയെ നോക്കീട്ട് ‘ങ്ങളെന്തൊരു വെറുപ്പിക്കലാണ്‌ ബാബ്വേട്ടാ...ഭയങ്കര വിടലാണല്ലോ..’ എന്ന് പറയണം എന്നുണ്ടായിരുന്നു. സാഹചര്യങ്ങളുടെ സമ്മർദ്ദം അതിന്‌ അനുവദിച്ചില്ല.
ആദ്യത്തെ ഡാമിൽ നിന്നും രണ്ടാമത്തിലേക്ക് പോകുന്നവഴിക്ക് ഇടത്തെ ഭാഗത്തായി ഒരു കുന്ന് സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു. അതിലെവിടെയോ നിന്ന് നേർത്ത മഴത്തുള്ളികണക്കെ, തണുത്ത ജലകണികകൾ താഴോട്ട് ഒഴുകികൊണ്ടിരിക്കുന്നു. കയ്യിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന കുട മാറ്റിപ്പിടിച്ച് ചിലർ അതിനടിയിൽ പോയി നിന്നു. ആവരുടെ മുഖഭാവങ്ങളിൽ ആ ജലം നല്കിയ കുളിർമ്മ വ്യക്തമായിരുന്നു. വലതുഭാഗത്തെ ജലഅശയം പതിയെ കാണാതായി. പകരം ചെറിയ കാടുകളായി. വീണ്ടും നടന്നു. ക്യാമറ അനുവധിക്കാത്തതിനാൽ ഫോട്ടോക്ക് പോസ് ചെയ്യൽ മഹാമഹം നടന്നില്ല. എല്ലാവരും വളരെ ശാന്തരായി നേരത്തെ പറഞ്ഞ ആറാം ക്ളാസ് പിള്ളേരെപോലെ മുന്നോട്ട് നടന്നു.
കാഴ്ച്ചകൾക്ക് നിറം മങ്ങിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു.വെയിൽ അസ്സഹനിയതയിലേക്ക് വഴിമാറി. ആദ്യമൊക്കെ കുടയില്ലാതെ നടന്നെങ്കിലും ഇടയ്ക്കുവെച്ച് ചില കുടകളിൽ അഭയം തേടേണ്ടിവന്നു.
ഡാം No. 2, മഞ്ഞപുതപ്പിട്ട മതിലുകൾ, നേരത്തെ കണ്ടതിലും നീലിമയാർന്ന ജലാശയം. അതിന്‌ ഒത്ത നടുവിലായി ജങ്കാർ പോലെ എന്തോ ഒന്ന് കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ആർക്കും വല്യ വ്യക്തതയില്ലാത്തതിനാൽ അതിനെ ജങ്കാർ എന്നു തന്നെ മുദ്രകുത്തി. അടുത്ത ഡാമിനോട് ചേർന്ന് അസാധരണമായ എന്തോ ഒന്ന് കണ്ടതിന്റെ ആഹ്ളാദം എല്ലാ മനസ്സിലും അലയടിച്ചു. ഒരു വലിയ ഗുഹ. വെളിച്ചത്തിൽ നിന്നും ഇരുട്ടിലേക്ക്. ഉള്ളിൽ ഇടയ്ക്ക് നിശബ്ദത. ഇടയ്ക്ക് ചിലർ കൂവി.എല്ലാ ശബ്ദങ്ങളും പാറഭിത്തിയിൽ ഇടിച്ച് പലതവണ ആവർത്തിച്ചു. പുറത്തേക്കെത്താറായപ്പോൾ, പാറകളിൽ, നന്നേ ഉയരത്തിൽ പല പേരുകളും എഴുതിവച്ചിരിക്കുന്നു.
ചൂട് അസഹനീയമായി മാറി. തണലുകൾ തേടിയലഞ്ഞു. ഐസ് ക്രീമുകൾ ചൂടപ്പം പോലെ വിറ്റുപോയി. ചിലർ ഇളനീരിൽ ദാഹമടക്കി. ഇടുക്കി ഡാം കണ്ടും, വെയിലത്ത് നടന്നും, തളർന്ന മുഖങ്ങളിൽ മനസ്സിൽ പതിയുന്ന ഒരു കാഴ്ച്ചയോ സംഭവങ്ങളോ നടക്കാത്തതിനന്റെയും, പ്രതീക്ഷകൾ ഒരുപാട് തന്ന ട്രിപ്പ് ഇങ്ങനെയായി ഒടുങ്ങുമോ എന്നുള്ള ആശങ്ക തളം കെട്ടി. എല്ലാവർക്കും ഒരുതരം മടുപ്പ് അനുഭവപ്പെട്ടു. കൂട്ടം തെറ്റിനടന്ന പടകൾ എല്ലാം പതിയെ എത്തിചേർന്നു. ഞാനും സുമിത്തും വഴിയിലെവിടെയോ ഒരു വേരിൽ തളർന്നിരുന്നു. ഇതിനിടയിൽ മലകേറി പോയ രാഹിണിയെ ഒരു ജനവിഭാഗം കുറേനേരം നോക്കി നിന്നു. അതൊരു ചർച്ചാവിഷയം ആവുകയും, പരസ്പരം ചോദ്യങ്ങളുന്നയിക്കുകയും ചെയ്തു കൊണ്ടിരിക്കെ,മൂലകാരണം അന്വേഷിച്ച് പോയവർ, ഒന്നും മനസ്സിലാകാതെ തിരിച്ചുവന്നു. അങ്ങനെ ഇടക്കാലാശ്വാസം നല്കിയ ഞങ്ങളുടെ ഇരിപ്പവസാനിപ്പിച്ച് പൊടിതട്ടി എഴുന്നേറ്റു.
ഇനിയും താഴോട്ട് നടക്കണമത്രെ. നടന്ന് നടന്ന് ഒരു അന്തോം കുന്തോം ഇല്ലാതായപ്പോൾ, കുറച്ച് ടീംസ് ksrtc ബസ് പിടിച്ച് നമ്മുടെ സ്വന്തം ബസ്സ് പിടിക്കാൻ പോയി. പോസ്റ്റടിച്ച് ഭ്രാന്ത് പിടിച്ച് നില്ക്കുമ്പോൾ, ഒരു കൊച്ചിന്‌ ഏറുമാടത്തിൽ കേറണമെന്ന്. അവളൂടെ ഒരു ഏറുമാടം!!
കാത്തിരിപ്പിന്‌ വിരാമമിട്ടുകൊണ്ട് ബസ്സ് വന്നു. അതിന്റെ പാതിയടഞ്ഞ ജനവാതിലിലൂടെ ദൂരെയായി, ഇടുക്കി ഡാം കാണപ്പെട്ടു. ഓർത്തുവെയ്ക്കാൻ ഒന്നുമില്ലാതെ ഒരു ദിവസത്തിന്റെ പാതികാർന്നുതിന്ന് നശിപ്പിച്ച കാർണോരേ.. അങ്ങേയ്ക്ക് വിട!!
എല്ലാത്തിനും മീതെ ഉച്ചഭക്ഷണം ആണെന്നുള്ള വെളിപാടുണ്ടായി. തരക്കേടില്ലാത്ത ഒരു മീൽസ് അകത്താക്കികൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ ഹോട്ടലിലെ TV യിൽ മണിച്ചിത്രത്താഴ്. ലാലേട്ടന്റെ Dr. സണ്ണി എന്ന അവതാരം വന്നുകേറുന്ന രംഗം.
‘സണ്ണിക്കുട്ടാ...’, കുറച്ച് നേരം ലയിച്ചിരുന്നു. ‘മണിച്ചിത്രപൂട്ടിട്ട് പൂട്ടും’ എന്നു പറഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ അടങ്ങുന്ന ലാലേട്ടൻ ഫാൻസ് മുഖത്തോട് മുഖം നോക്കി മന്ദഹസിച്ചു. ഭക്ഷനം കഴിച്ച് കഴിയുന്നതിനും മുന്നെത്തന്നെ വാട്ട്സാപ്പിൽ സജീവിന്റെ ഹോട്ടൽ പ്രേമം നിറഞ്ഞുനിന്നു. ഹോട്ടലിന്റെ ഒരു കളറുപടം ഗ്രൂപ്പിൽ പതിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അതിനു തൊട്ടമുകളിലായി, രാവിലെ കയറിയ ഹോട്ടലിന്റെ ചിത്രവും. ട്രിപ്പിന്‌ വരാത്തവർക്ക് ആവേശം കേറി. ഹോട്ടലുകളിലേക്കാണോ ട്രിപ്പ് എന്നു വരേ ചോദ്യം വന്നു. എന്തുചെയ്യാൻ, അല്ലാന്ന് പറയാൻ ഡാമിന്റെ ഒരു പടം പോലും ആരുടെയും കയ്യിലില്ലല്ലോ. ‘Photography is prohibited!! ’ , തേങ്ങാക്കൊല. ഒരു ഫോട്ടോ എടുത്താൽ എന്താ, ഡാം ഇടിഞ്ഞുപോകുവോ? (പുച്ചം)
പുതിയമേച്ചിൽപ്പുറങ്ങൾ തേടിയുള്ള യാത്ര തുടർന്നു. ഇനി ക്യാമറ എടുക്കാം എന്നുള്ള ആശ്വാസത്തിൽ, ക്യാമറ എടുത്ത് പൊടിതട്ടിവച്ചു. നല്ല മലയാളം പ്രണയഗാനങ്ങൾ കേട്ട് എല്ലാവരും പാതിമയക്കത്തിലായി. എന്റെ പാട്ട് സെലക്ഷനേക്കുറിച്ച് റാഫി appreciate ചെയ്യുന്നുണ്ടായിന്നു. appreciate ചെയ്യുന്നത് ഒരു കലയാണെന്ന് പലപ്പോഴും തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. അത് റാഫി ചെയ്യുമ്പോൾ മാസ്റ്റർപീസും. ലോകത്തിലെ എല്ലാ മാനേജർമാരും ഇങ്ങനെയായിരുന്നെങ്കിൽ!!
ബസ്സ് എതോ ഒരു കുന്നിന്റെ ഒരു വശത്തായി ചരിഞ്ഞു നിർത്തിയിരിക്കുന്നു. ഞാനും അൽകൂത്തും ആദ്യം ഇറങ്ങി. അല്പസമയം കഴിഞ്ഞ് ബാകി എല്ലാവരും. നേരെ നോക്കിയപ്പോൾ കുറച്ച് അകലെയായി ഒരു വലിയ കുന്ന് പ്രത്യക്ഷമായി.പതിയെ കേറി തുടങ്ങിയപ്പോൾ ആണ്‌ സംഗതി പിടികിട്ടിയത്. ഇപ്പോൾ കഷ്ടപ്പെട്ട് കേറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത് കുരിശുമല. ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക്ആയി അങ്ങു മുകളിൽ വരെ ഏകദേശം ഒരേ വലുപ്പത്തിൽ പണിതിരിക്കുന്ന കുരിശുകൾ സ്ഥാപിച്ചിരിക്കുന്നു. യേശു ക്രൂശിക്കപ്പെട്ടതിന്റെ ഓർമ്മപ്പെടുത്തൽ. വാഗമണിലെ കുരിശുമല മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞു. ഏറ്റവും മുകളിലാണത്രെ പ്രധാന കുരിശ്, അത് കാണുകയും പ്രാർത്ഥിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതാണ്‌ ടാസ്ക്. അവിടെ എന്തോ ബിരിയാണി കൊടുക്കുന്നുണ്ടെന്ന് വിചാ‍ാരിച്ചിട്ടാണെന്ന് തോന്നുന്നു, എല്ലാവരും ഓടിയും ചാടിയും കിതച്ചും ആവേശഭരിതരായി കുന്നുകേറുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഞങ്ങൾ കുറച്ചുപേർ പതിയെ പോസ്റ്റടിച്ചു. ക്യാമറക്കണ്ണൂകൾ ചലിച്ചു. എങ്കിലും, ഇവയെല്ലാം ഒരു ജിഗ്സോ പസ്സിളിന്റെ പൂർത്തീകരിക്കാത്ത രൂപാമായിട്ടെ തോന്നിയുള്ളു. രണ്ട് മൂന്ന് ക്ളിക്ക്സിനു ശേഷം ക്യാമറയ്ക്കും ബോറടിച്ചു. ഞനും സുമിത്തും എൽദോസും പമ്പനും മുഖത്തോട് മുഖം നോക്കിനിന്നു.
കുറച്ച് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ താഴോട്ട് പോയ എൽദോസിനേയും സുമിത്തിനേയും അനുഗമിച്ച് ചായ കുടിക്കാമെന്നുള്ള ചിന്തയിൽ എഴുന്നേറ്റപ്പോൾ, എൽദോസിന്റെ കോൾ.
‘അളിയാ, ഇവിടടുത്തൊരു റിസർവോയറുണ്ട്. അങ്ങോട്ട് പോയാലോ??’ എല്ലാരും സമ്മതം മൂളി.
ഓട്ടോ വന്നതും, അതിൽ കേറി സംഭവസ്ഥലത്ത് എത്തിചേർന്നതും വളരെ പെട്ടെന്നെന്നപോലെ തോന്നി. ഇപ്പോൾ താഴോട്ട് വീഴും എന്ന് തോന്നിച്ചുകൊണ്ടായിരുന്നു ഓട്ടോ നിർത്തിയത്. അതിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി, കണ്ടകാഴ്ച്ചകളിൽ കുറച്ച് നേരം സ്ത്ബ്ധനായി നിന്നു. മായാത്ത പുഞ്ചിരിയാൽ എല്ലാവരേയും നോക്കി. ആ ഒരു പ്രസന്നത പലരിലും കണ്ടൂ. ദൂരെ മനുവും ജിമ്മും ധുണ്ണിയും ഞങ്ങളെ നോക്കി കൈവീശി. അതിനും മീതെയായി പച്ചപുൽത്തകിടൂകൾ തീർത്ത ‘കാൽവരി മൗണ്ട്’
(അതായിരുന്നു പേര്‌. വളരെ വൈകിയാണറിഞ്ഞത്.) ശിരസ്സുയർത്തിനിന്നു. ഇടുക്കി ട്രിപ്പിനെ ഇടുക്കി ഗോൾഡ് ആക്കി മാറ്റുന്ന, ലഹരി പകർന്ന അവിസ്മരണ‍ീയമായ മുഹൂർത്തങ്ങൾ!!! ദൂരെ റിസർവോയർ കാണാം, നീലജലാശയം, നിശ്ചലം, നിശബ്ദം. എല്ലാ മുഖങ്ങളും പ്രകാശിച്ചു. നടന്ന്‌ കുന്നുകയറി കറങ്ങിത്തിരിഞ്ഞ് താഴെയെത്തിയ ഒരു കൂട്ടത്തെ, ഓട്ടോ പിടിച്ച് വന്ന ഞങ്ങൾ പുച്ചിച്ചുതള്ളി. അവർ കാണിച്ച ആവേശത്തിന്റെയും, കഠിനാധ്വാനാത്തിന്റെയും വിയർപ്പുത്തുള്ളികൾ ഞങ്ങളുടെ മുൻപിൽ ലജ്ജിച്ച് തലതാഴ്ത്തി. സൗന്ദര്യപ്പിണക്കങ്ങൾക്ക് വിരാമമിട്ട് ഒരു ഗ്രൂപ്പ് ഫോട്ടോ അങ്ങ് തട്ടി. സംതൃപ്തി നിറഞ്ഞ 31 മുഖങ്ങൾ അതിൽ നിറഞ്ഞു. വന്ന വഴിയിൽ തിരിച്ച് നടന്നു. വഴിയിൽ നാരകങ്ങളിൽ നിറഞ്ഞ ബബ്ലൂസ്സ് നാരങ്ങകളിൽ കണ്ണുടക്കി. പൂക്കൾ പറിച്ചു.
അങ്ങനെ ഒരു വൺ ഡേ ട്രിപ്പിന്റെ ക്ലൈമാക്സിലേക്ക്.
ചായക്കുടിയും, ചില സിംഗിൾസും ഒക്കെയായി സമയം പിന്നെയും കടന്നൂ. നേരം ഇരുട്ടിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു. ഗൃഹനാഥകളായ ചേച്ചിമാർ ബഹളം വെച്ചു, തൽഫലം എല്ലാവരും പെട്ടെന്ന് ബസ്സിൽ കേറി. മടക്കയാത്രയിൽ എല്ലാവർക്കും ട്രിപ്പിനെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കാൻ അവസരം നല്കി. പലരും അൽകൂത്തിന്റെ ഉത്തരം മുട്ടിക്കുന്ന ചോദ്യങ്ങളെ നേരിട്ടു. അതുലിന്റെ പാട്ടുകളും, ഷോ മീർ ചളികളുമായി സമയം ഒരുപാട് കടന്നുപോയി. വഴിയിൽ പലരും കൊഴിഞ്ഞുപോവുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തിരിച്ച് ഇൻഫോപാർക്കിൽ എത്തുമ്പോൾ ഭൂരിഭാഗം പേരും ഇറങ്ങിയിരുന്നു.
രാവിലെ വന്നതുപോലെ തിരിച്ച് മനുവിന്റെ കൂടെ റൂമിലേക്ക്, കയ്യിൽ സമ്മാനമായി ബിജുക്കുട്ടൻ പറിച്ച ബബ്ലൂസ് നാരങ്ങയും!!
കാലയവനികയ്ക്കുള്ളിൽ കഴിഞ്ഞകാലത്തിന്റെ തിരശ്ശീല ഉയരുമ്പോൾ മായാതെ, മങ്ങാതെ മനസ്സിൽ എന്നും സ്വർണ്ണലിപികളാൽ എഴുതിവെച്ച ഈ ഓർമകളും ഉണ്ടാവും..!!
Posted by ദീപക്‌ at 11:57 AM 4 comments:
സമർപ്പണം : അർജ്ജുൻ (മല്ലു), സണ്ണി (കോരത്ത്), നിങ്ങളുടെ ഓർമ്മക്കൾക്ക് ഇപ്പോഴും സൗഹൃദത്തിന്റെ മണമാണ്‌. അവയെന്നും വിടർന്നു നില്ക്കുന്ന നിറമുള്ള പൂക്കളും.
ഇതെന്റെ കുറച്ച് ഓർമ്മക്കുറിപ്പുകളാണ്‌. ചില ഓർമ്മപ്പെടുത്തലുകൾ. ഇതിൽ ആത്മകഥാംശം നിറഞ്ഞിരിക്കാം, ചിലപ്പോൾ നിങ്ങളോരോരുത്തരാവം. എന്തുകൊണ്ട് MEC ഇത്രയും പ്രിയപ്പെട്ടതായി ഓരോ എം.ഈ.സിയനോടും മറ്റ് കോളേജ് വിദ്യാർത്ഥികൾ ചോദിച്ചെന്ന് വരാം. അതിന്‌ ഒരുത്തരമേയുള്ളു, ഞങ്ങൾ ഇവിടെ  ജീവിക്കുകയായിരുന്നു.
കോഴിക്കോട്‌ നിന്നും രാത്രി അമ്മയോടും അനിയനോടും യാത്ര പറഞ്ഞ്‌ ksrtc യിൽ കയറുമ്പോൾ മനസ്സിൽ നിറയെ പുതിയ കോളേജിനെക്കുറിച്ചുള്ള  ആശങ്കകളായിരുന്നു.
റിപ്പീറ്റ്‌ ചെയ്ത്‌ നേടിയ നാലക്ക എൻട്രൻസ്‌ റാങ്കും കൊണ്ട്‌ ഒരു കമ്പ്യൂട്ടർ സയൻസ്‌ സീറ്റും നോക്കി അലോട്ട്‌മന്റ്‌ പ്രകൃയകൾക്ക്‌ തയ്യാറായപ്പോൾ, കിട്ടാൻ സാധ്യത കൽപ്പിച്ചിരുന്നത്‌ തൃശ്ശൂരിനായിരുന്നു. ഒട്ടും ശ്രദ്ധിക്കാതെ കിടന്ന എം.ഈ.സി തൃശ്ശൂരിനെ വ്യക്തമായ ലീഡോഡുകൂടി പിന്നിട്ട്‌ ഒന്നാം സ്ഥാനത്തെത്തിയതും, അവിടെ രണ്ടാം അല്ലോട്ട്‌മെന്റിൽ സീറ്റ്‌ കിട്ടിയതും ചെറിയ ഞെട്ടലോടെയാണ്‌ ഞാൻ നോക്കിനിന്നത്‌. എന്നെ ഞാൻ ആക്കിയ എം.ഈ.സിയിലേക്ക്‌ തികച്ചും അവിചാരിതമായൊരു ചുവടുവെപ്പ്‌.
ksrtc എറണാകുളം സ്റ്റാന്റിൽ എത്തുമ്പോൾ നേരം പുലരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കൊതുകുകളാണ്‌ സംഘമായിവന്ന് കുരവയിട്ടുകൊണ്ട്‌ വരവേറ്റത്‌. സ്റ്റാന്റിലെ അസഹ്യമായ നാറ്റം അവഗണിച്ച്‌ ഞാനും അച്ചനും സ്ഥലം പിടിച്ചിരുന്നു. ഇന്നലെ പെയ്ത മഴയുടെ അവശേശിപ്പുകൾ  അങ്ങിങ്ങായി കാണപ്പെട്ടു. മനസ്സിൽ ഓണത്തിന്‌ നാട്ടിൽ തിമിർത്ത്‌ പെയ്ത മഴയുടെ കുളിർമ്മയും, ഓണസദ്യയും, അവിട്ടനാളിൽ നുണഞ്ഞ പിറന്നാൾ മധുരവും ഗൃഹാതുരതയുടെ മിന്നലാട്ടങ്ങൾ ശൃഷ്ടിച്ചു.
അന്നത്തെ പ്രഭാതം എന്റെ കോളേജ്‌ ജീവിതത്തിൽന്റെ ആദ്യ കിരണങ്ങളെ സ്റ്റാന്റിന്റെ പരിസരങ്ങളിലും വിതറുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പയ്യെ എഴുന്നേറ്റ്‌ കുളിച്ച്‌ റെഡിയായി. അടുത്തുള്ള അമ്പലത്തിൽ നിന്നും ഭക്തിഗാനങ്ങൾ ഉയർന്നുകേട്ടു. പുറമേനിന്ന് ഒന്നു തൊഴുതു, പ്രാർത്ഥിച്ചു. ഓണത്തിനു മുൻപ്‌ അഡ്മിഷനു വന്ന പരിചയം കണക്കിലെടുത്ത്‌ കോളേജിലേക്ക്‌ വെച്ചുപിടിച്ചു. അച്ഛന്റെ കൈ പിടിച്ച്‌ സ്കൂളിലേക്ക്‌ പോകുന്ന ഒരു കൊച്ചുകുട്ടിയുടെ ലാഘവത്തോടെ ഞാൻ അദ്ദേഹത്തെ പിന്തുടർന്നു. കോളേജിലേക്ക് അടുക്കും തോറും പരിഭ്രമമായി.  നേരെ ചെന്ന് ലിസ്റ്റ്‌ നോക്കി, റൂം നമ്പർ 114. രണ്ട്‌ പടി കൂടെ വച്ച്‌ ഹോസ്റ്റലിലെത്തി. എന്റെ റൂമിൽ നേരത്തെ തന്നെ ആരൊക്കെയോ സ്ഥലം പിടിച്ചിരുന്നു. അത്‌ കോഴിക്കോട്ടുകാരനാണെന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ പകുതി ആശ്വാസമായി. റൂമിന്റെ പുറത്ത്‌ ആകെ ബഹളമായിരുന്നു. ക്ലാസിൽ പോവാൻ സമയമായതിനാൽ പരിചയപ്പെടലുകൾ പാതിവഴിയിൽ ഉപേക്ഷിച്ചു. അവിടെയും പുതിയ പല മുഖങ്ങളും തിങ്ങിനിറഞ്ഞു. ക്ലാസ്സ്‌ കഴിഞ്ഞ്‌ തിരിച്ചുവന്നപ്പോൾ ആവശ്യസാധനങ്ങളും വാങ്ങി അച്ഛൻ കാത്തിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. പോകുകയാണെന്നും, വിളിക്കണമെന്നും പറഞ്ഞ്‌  തിരിഞ്ഞുനടന്നു. അച്ഛൻ യാത്രപറഞ്ഞ്‌ നടന്നകന്നപ്പോൾ, ഒറ്റപ്പെട്ടവനെപ്പോലെ ഞാൻ നിന്നു. തിരിച്ചുകയറാൻ മടിച്ചു. നീയിനി ഒറ്റയ്ക്കല്ല എന്നുള്ള പിൻവിളി കേട്ട്‌ തിരിഞ്ഞപ്പോൾ ഇരുകയ്യും നീട്ടി സ്വീകരിക്കാൻ നിൽക്കുന്നു, അന്നു മുതൽ, വിടപറഞ്ഞിറങ്ങിയ നിമിഷം വരെ എന്നെ ഒറ്റപ്പെടുത്തിയിട്ടില്ലാത്ത ഭീമാകാരനായ എം എച്ച്‌.
ഞങ്ങൾ ഫ്രഷേഴ്സിനു പൊതുവെ മങ്ങിയ വരവേൽപ്പാണ്‌ എം.എച്ചിൽ കിട്ടിയത്‌. കണ്ടാൽ ചിരിക്കാൻ മടിക്കുന്ന സീനിയേഴ്സും, ഭക്ഷണത്തിനുള്ള പ്രത്യേക സമയക്രമീകരണങ്ങളും തീർത്തും അപരിചിതമായി തോന്നി. പിന്നീട്‌ ഹോസ്റ്റൽ സെക്രട്ടറി ദീപക്‌ ജോസ്‌ മനോഹരമായ ഒരു ചിരി പാസ്സാക്കികൊണ്ട്‌ ചില ഹോസ്റ്റൽ നിയമങ്ങൾ പുറപ്പെടുവിച്ചു. നിയമാവലിയിലെ ആദ്യത്തേതും സുപ്രധാനവുമായ നിയമം, സീനിയേർസ്സിനെ സർ പദവി ചേർത്ത്‌ വിളിക്കണം എന്നുള്ളതായിരുന്നു. കണ്ടാൽ ചിരിക്കുന്നതും വിലക്കി. മുണ്ടും (കൈലി) ഷർട്ടും മാത്രമായിരിക്കണം വേഷം. നേരത്തെയുള്ള ചിരി മായാതെ തന്നെ വേറെ ചില നിയമങ്ങളും കൂട്ടിചേർത്ത്‌ ആശാൻ സ്ഥലം വിട്ടു. റാഗ്ഗിംഗിനു മുന്നോടിയായിട്ടുള്ള കർട്ടൻ റെയ്സർ ആയിരുന്നു അത്‌. പിന്നീടുള്ള ഓരോ ദിവസങ്ങളും ഭീതിജനകമായിരുന്നു. രാത്രികളിൽ വൈവിദ്ധ്യമാർന്ന റാഗ്ഗിംഗ്‌ രീതികൾ കണ്ടുപിടിച്ച്‌ ഞങ്ങളെ ഇരകളാക്കാൻ അവർ പ്രത്യേകതാൽപര്യം പ്രകടിപ്പിക്കുന്നതായി തോന്നി. ഡ്രാഫ്റ്ററുകൊണ്ടുള്ള വെടിവെപ്പും, ഉണ്ട പെറുക്കലും തുടങ്ങി, സെൻസർ ബോർഡ്‌ കത്രികവെച്ച പല റാഗ്ഗിംഗ്‌ സമ്പ്രദായങ്ങളും അരങ്ങേറി. കോളേജിൽ  പോകുന്നത്‌ ഒരു ഇടക്കാലാശ്വാസമായിരുന്നു. എം.എച്ചുകാർക്ക്‌ കോളേജ്‌ തികച്ചും റാഗ്ഗിംഗ്‌ ഫ്രീ ക്യാമ്പസ്‌ ആയിരുന്നു എന്നത്‌ തന്നെയായിരുന്നു കാരണം. സീനിയേഴ്സിനോട്‌ ചിരിക്കാം, സംസാരിക്കാം. ഡേ സ്കോളെർസ്സിനു മുന്നിൽ ഓരോ എം. എച്ചുകാരനും ഈയൊരു അഹങ്കാരം വെച്ചുപുലർത്തിയിരുന്നു. എം.എച്ചിൽ ഫ്രഷേർസ്സിനിടയിൽ തന്നെ സൗഹൃദം വളർന്നു. മലബാറുകാരും, തെക്കന്മാരും, അങ്ങു ലക്ഷദ്വീപീന്നു വന്ന പയ്യൻസുമെല്ലാം ഒരു കുടക്കീഴിൽ. തമാശകളും കളിയാക്കലുകളുമായി ഇർഷാദും മല്ലു( അർജ്ജുൻ- അന്നു അല്ലു അർജ്ജുൻ കത്തി നിൽക്കുന്ന സമയമാണ്‌. തന്റെ പേരും, ശരീരപ്രകൃതിയും കൂട്ടിവായിച്ച്‌ സീനിയേർസ്സ്‌ ചാർത്തികൊടുത്ത വട്ടപ്പേര്‌) വും, അരങ്ങുവാണു. കോളേജ്‌ ജീവിതത്തിലെ മനോഹരമായ നിമിഷങ്ങളായിരുന്നു അത്‌. പലർക്കും വട്ടപ്പേരുകൾ വീണുകൊണ്ടിരുന്നു. പ്ലായും, മത്തിയുമെല്ലാം അങ്ങനെ പിറന്നവയാണ്‌. ഒടുവിൽ എം.എച്ചിലെ ടെറസ്സിൽ നിന്നും തുടങ്ങി, എല്ലാ നിലകളിലും, റൂമുകളിലും കയറി സീനിയേഴ്സിനെ ഓടിച്ചിട്ട്‌ തല്ലിയ കലാശക്കൊട്ടോടു കൂടി കണ്ണിൽ എണ്ണയൊഴിച്ച്‌ കാത്തിരുന്ന ഫ്രഷേഴ്സ്‌ ഡേ അവസാനിക്കുമ്പോൾ, ഇപ്പോഴത്തെ ഓർമ്മകൾക്ക്‌ ഒരു മന്ദഹാസത്തിന്റെ മേമ്പൊടി ചേർക്കുന്ന റാഗ്ഗിംഗ്‌ പിരീഡും അവസാനിച്ചിരുന്നു. സർ വിളികൾക്കും, പേടിച്ചിരുന്ന രാത്രികൾക്കും വിട. ഭയഭക്തിബഹുമാനങ്ങൾക്കും.
കോളേജിന്റെ കായികപരമായ പല നേട്ടങ്ങൾക്കും ആദ്യവർഷം സാക്ഷിയായി. ഫിട്ബോളിൽ അവസാനവാക്കായി, ദുലീപ് എന്ന ക്യാപ്റ്റൻ. പയ്യനും, സാത്താനും, മൂപ്പനും,ദിൽഷനും എല്ലാം പ്രതിഭയുടെ മിന്നലാട്ടം നടത്തിയവർ. ദീപക് ജോസ് എന്ന അതികായൻ നയിച്ചിരുന്ന വോളീബോൾ ടീം. ആ സ്മാഷുകൾ ഇന്നും വോളിബോൾ കോർട്ടിനെ പുളകം കൊള്ളിക്കുന്നുണ്ടാവാം. കപ്പുകൾ നേടുന്ന ബാസ്കറ്റ്ബോൾ ടീമും, ബാറ്റിംഗ് നിര അടക്കിവാണിരുന്ന ക്രിക്കറ്റ് ടീമും MECയുടെ സ്വകാര്യ അഹങ്കാരങ്ങളായിരുന്നു.
ഏതൊരു കോളേജ്‌ വിദ്യാർത്ഥികളെയും പോലെ, ക്ലാസിൽ സുന്ദരികളായ തരുണീമണികൾ ഉണ്ടാവണമെന്നുള്ള പ്രാർത്ഥന കൊണ്ടാവണം എല്ലാ ആൺതരികളുടെയും കണ്ണുകൾ ആ തട്ടമിട്ട മൊഞ്ചത്തിയിൽ ഉടക്കിയത്‌. പരിചയപ്പെടാനും സംസാരിക്കാനും ഒരു തള്ളിക്കയറ്റം ഉണ്ടായിരുന്നു. ക്ലാസിലെ ഏക മുസ്ലീം പയ്യനും, സർവ്വോപരി ചുള്ളനുമായ ബിലാൽ ആണ്‌ മുസ്ലീമുകൾ ചത്തൊടുങ്ങീട്ട്‌ മതി ബാക്കിയെല്ലാരും എന്നു പറഞ്ഞ്‌ മുന്നിട്ടിറങ്ങിയത്‌. ഒരഞ്ചാറു ദിവസം ആകെ ബഹളം ആയിരുന്നു. അടുത്ത ആഴ്ച തൊട്ട്‌ തട്ടത്തെ കാണാതായി. അന്വേഷണം ചെന്നെത്തിയത്‌ മൂന്നം അലോട്ട്‌മെന്റിൽ, ആ തത്തുമ്മ പറന്നുപോയിരിക്കുന്നു. എം.ഈ.സിയിൽ നിന്നും അങ്ങു തൃശ്ശൂരേക്ക്‌. ക്ലാസിലെ പെൺകുട്ടികളുടെ ബെഞ്ചുകളിൽ ഒരു ശൂന്യത തളം കെട്ടിനിക്കുന്നതായി തോന്നി. ആൺപിള്ളേരാണേൽ പ്ലിങ്ങിയ അവസ്ഥയിലും.
ഒന്നാം സെമസ്റ്ററിന്റെ ആദ്യഭാഗങ്ങൾ, ക്ളാസ്സിൽ ഷേർളീ മിസ്സിന്റെ കെമിസ്ട്രി ക്ളാസ്സ് തകർക്കുന്നു. ഞാനടക്കമുള്ള പിൻബെഞ്ചുകാർ പതിയെ ശ്രദ്ധവിട്ട് മറ്റുകലാപരിപാടികളിലേക്ക് നീങ്ങി. ഇത്തവണ ഏവരുടേയും ശ്രദ്ധ ആകർശിച്ചത് കാൽക്കുലേറ്ററിൽ പേരെഴുതുന്ന വിദ്യ ആയിരുന്നു. അവേശം കേറി ഞാനും ഇടപെട്ടു. ദീപകിന്റെ K അന്വേഷിച്ച് അന്തം വിട്ട് നിക്കുമ്പോൾ, നെറ്റിയിൽ പതിച്ച ചോക്കുകഷ്ണത്തിന്റെ പിറകെ പറന്നു വന്നത് കൂരമ്പുപോലുള്ള മിസ്സിന്റെ ചോദ്യം. നോട്ട്സ് നോക്കി ഉത്തരം പരതി. ഊരുതെണ്ടിയുടെ ഓട്ടകീശയിൽ എന്തുണ്ടാവാൻ? എവിടൊന്നൊക്കെയോ ചില മർമ്മരങ്ങൾ മാത്രം കേട്ടു. കാൽക്കുലേറ്ററിൽ നോക്കിയിരിക്കാനെ കഴിഞ്ഞുള്ളു. മിസ്സ് അടുത്തുവന്ന് കാൽക്കുലേറ്റർ എടുത്തു. “ആരാടാ ദീപ”, ക്ളാസ്സിൽ കൂട്ടച്ചിരി. K എന്ന അക്ഷരത്തെ തേടി ദീപയുടെ യാത്ര അവസാനിച്ചിരുന്നില്ല. മിസ്സ് ക്ളാസ്സീന്നു പുറത്തേക്കുള്ള വഴി കാണിച്ചു. അവിടെ നിന്നും നോട്സ് എഴുതി കാണിക്കണമെന്നുള്ള ശിക്ഷയും. സീറോ ആംഗിളിൽ നിന്നും നോട്സ് എഴുതുമ്പോൾ പിൻബെഞ്ചിൽ എന്നെ വിവാദമായ ദീപ കേസിലേക്ക് തള്ളിവിട്ട വിദ്വാന്മാർ ഒരു ഊളച്ചിരി പാസ്സാക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
യൂണിവേർസിറ്റി എക്സാമിനു മുന്നോടിയായുള്ള സ്റ്റഡി ലീവ്സ്. വീട്ടിൽ പോയി ഉണ്ടും ഉറങ്ങിയും കഴിഞ്ഞ നാളുകൾ. എപ്പോഴൊക്കെയോ തിരിച്ചും മറിച്ചും നോക്കിയ പുസ്തകങ്ങളേക്കാൾ സിലബസ്സ് മനപ്പാഠമാക്കിയിരുന്നു. ചിലനേരങ്ങളിൽ ഓർക്കൂട്ടിൽ അഭയം പ്രാപിച്ചു. ഓർക്കൂട്ട് കുഴിയിലേക്ക് കാലെടുത്ത് വെക്കുന്നതും, ഫേസ്ബുക്ക് എന്ന ന്യൂ ജെൻ ബോയ് ജനിക്കുന്നതും ഈയൊരു കാലഘട്ടത്തിലായിരുന്നു. സോഷ്യൽ നെറ്റ്‌വർക്കുകളുടെ വലിയ മുന്നേറ്റം. ഒരു മോഹവലയം ശൃഷ്ടിച്ചുകൊണ്ട് എഫ്.ബി കോളേജ് ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമായി. ഓർക്കൂട്ടിനെ എല്ലവരും മറന്നുതുടങ്ങി. ആരുമറിയാതെ സ്ക്രാപ്പ് ബുക്കും, കമ്മ്യൂണിറ്റികളും ചിതലരിച്ചു നശിച്ചു . എക്സാം തുടങ്ങുന്നതിന്‌ ഒരാഴ്ചമുൻപ് എം എച്ചിലേക്ക് പോയി.ആദ്യപരീക്ഷണങ്ങൾക്കായുള്ള ഒരുക്കങ്ങൾ തകൃതിയായി നടന്നു.എക്സാം ഹാളിൽ ചോദ്യപേപ്പർ കിട്ടിയാലുടൻ 45 മാർക്ക് ഒപ്പിക്കാനുള്ള ചൊദ്യങ്ങൾക്കായുള്ള കണ്ണുകളുടെ പരക്കം പാച്ചിലായിരിക്കും. എഴുതി ഒന്നു ചൂടുപിടിച്ച് വരുമ്പോഴാവും, മുന്നിൽ നിന്നും ഒരനക്കം കേൾക്കുന്നത്. അനിരാജ് പേപ്പർ മടക്കിനൽകി ഇറങ്ങിപ്പോയിരിക്കുന്നു.രണ്ടു ബഞ്ച് മുന്നിൽ ചവർജി (ഉത്തരക്കടലാസ്സിൽ ചവർ അഥവാ ഗാസ് കുത്തികേറ്റുന്നതിൽ വിദഗ്ധൻ) തന്റെ സ്വതസിദ്ധമായ ശൈലിയിൽ ഉത്തരങ്ങൾ എഴുതികൂട്ടുന്നു. അഡീഷണൽ പേപ്പർ വാങ്ങാൻ എഴുനേറ്റാൽ ഒരായിരം കണ്ണുകൾ തുറിച്ചുനോക്കുന്നത് പോലെ തോന്നും, എക്സാം കഴിഞ്ഞിറങ്ങിയാൽ പിന്നെ അതിനുള്ള ഉത്തരങ്ങൾ നല്കണം. ഇങ്ങനെയുള്ള സ്ഥിരം കാഴ്ചകളുമായി എക്സാം സീസൺ പൊടിപൊടിക്കുമ്പോളായിരുന്നു, ഇർഷാദിന്റെ ശബ്ദത്തിലുള്ള ആ പ്രഖ്യാപനം എം. എച്ചിന്റെ വരാന്തയെ ആകമാനം കിടിലം കൊള്ളിച്ചത്. കെമിസ്ട്രി എക്സാം മാറ്റിവെച്ചിരിക്കുന്നു. ആദ്യ മോഡ്യൂളും വെച്ച് ഇങ്ങനെ അലസമായി ഇരിക്കുമ്പോൾ ആയിരുന്നു സംഭവം. എല്ലാവരുടെയും മനസ്സിൽ ലഡ്ഡു പൊട്ടി. ഇത്തരം സംഭവങ്ങളിലൂടെ കോളേജ് ലൈഫിലെ ഏറ്റവും ദൈർഘ്യം കൂടിയ എക്സാം സീസൺ കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
ഇനി മൂന്നാം സെമസ്റ്ററിലേക്ക്, സീനിയർ ആവാൻ പോകുന്നു. ചില മാറ്റങ്ങൾക്കും സാക്ഷിയായി. ക്ലാസ്സിലെ രണ്ടാമത്തെ ഉഴപ്പൻ (ഒന്നാം സ്ഥാനം വിട്ടുകൊടുത്തിരുന്നില്ല, കോളേജ് കഴിയാറായപ്പോൾ മാത്രമാണ്‌  സ്ഥിതി അല്പം മെച്ചപെട്ടത്. ദേവേന്ദ്രനും, ദീരേന്ദ്രനും ഒന്നും രണ്ടും സ്ഥാനങ്ങൾ കയ്യേറി, മുന്നിൽ രണ്ട് ഇന്ദ്രന്മാർ, ദേവന്മാരുടെ രാജാവ് !!!)
ഋത്വിക് കോഡിംഗ് പുലിയായി പരിണാമപ്പെട്ടു. ഫുൾ ടൈം ഒരു ലാപ്പും പിടിച്ചിരിപ്പാണ്‌ കക്ഷി. എം. എച്ചിൽ റും ഷിഫ്റ്റിങ്ങ് നടന്നു. ഡയസ് ആയിരുന്നു എന്റെ റുംമേറ്റ്. ക്ളാസ്സിലും വന്നു ചെറിയ മാറ്റങ്ങൾ, അങ്ങിങ്ങായി ചില ഗ്യാങ്ങുകൾ പ്രത്യക്ഷപെട്ടു. അവരുടേതായ ലോകം.മൂന്ന് പുതുമുഖങ്ങൾ. ഹാഷിം, ശ്രേയസ്, സലീം. ഞാനും ഡയസ്സും പ്രാഞ്ചിയും എല്ലാം വാണിരുന്ന പിൻബെഞ്ചിലേക്കൊരു വാഗ്ദാനമായിരുന്നു ഇവർ. പിന്നീടങ്ങോട്ടുള്ള എല്ലാ തോന്നിവാസങ്ങളും ഞങ്ങൾ ഒരുമിച്ചായിരുന്നു.
ബോറിംഗ് ക്ലാസ്സുകൾ മടുത്തുതുടങ്ങിയപ്പോൾ കൃത്യസമയത്ത് ഹൗസുകളുടെ കാഹളം മുഴങ്ങി, സെനറ്റ് ഇനാഗുറേഷൻ.കാറ്റലൻസ്, ഗണ്ണേർസ്, റെഡ് ഡെവിൾസ്, അസ്സൂറോസ് എന്നിങ്ങനെ ഹൗസുകൾ അണിനിരന്നു. തീർത്തും ആവേശകരമായ ദിനങ്ങൾ. ഫസ്റ്റ് ഇയറിൽ വെറുതെ നോക്കിനിന്നവർക്ക് കഴിവുതെളിയിക്കാനുള്ള സുവർണ്ണാവസരമായിരുന്നു ഇത്തവണത്തെ ആർട്സ്. സ്റ്റേജിനെ പുളകം കൊള്ളിച്ച് മനോഹരമായ നൃത്തച്ചുവടുകളും, ഇപ്പോഴത്തെ സെലിബ്രിറ്റീസ് ബെൻ സാമും, ഭദ്രയും, നീതുഷയും മാസ്മരികത തീർത്ത സംഗീതവിരുന്നും, അരങ്ങേറി. സ്റ്റേജിനു ഇരുവശത്തുമായി ഹൗസിനു ജയ് വിളിച്ചും ഓളം വെച്ചും പരസ്പരം തേച്ചും സീനിയേഴ്സും ജൂനിയേർസും തിങ്ങിനിറഞ്ഞു. ഡെഡികേഷൻ കൗണ്ടർ ആയിരുന്നു മറ്റൊരു പ്രത്യേകത. അതിലൂടെ എത്ര പ്രണയാഭ്യർത്ഥനകളാണ്‌  ഗാനങ്ങളായി ഒഴുകിയെത്തിയത്. പ്രണയിച്ചിട്ടില്ലെങ്കിലും, എന്റെ മനസ്സിൽ ചേക്കേറിയ ആ പ്രേമഭാജനത്തെ കണ്ടെത്തിയതും ഈ ആർട്സിനിടയിലായിരുന്നു. ഉണ്ടകണ്ണുകളൂം, ആ കണ്ണുകളാൽ വിരിയുന്ന തീക്ഷ്ണമായ നോട്ടവും, നീണ്ട കാർകൂന്തലുകളുമുള്ള സുന്ദരി.
കോളേജ് ജീവിതത്തിന്റെ പകുതി പിന്നിട്ടിരിക്കുന്നു.അഞ്ചാം സെമസ്റ്ററിൽ ഒ‍ാർമിക്കാൻ ഒരു ഓണക്കാലം. പാതിരാത്രി സെറ്റ് ആയ ഓണപൂക്കളം ക്ളാസ്സിന്റെ മധ്യഭാഗത്ത് തന്നെ വരച്ചുവെച്ചു. രാവിലെ ഒരുപിടി തുമ്പപ്പൂവും, കിലോ കണക്കിന്‌ ജമന്തിയും, വാടർമല്ലിയും മറ്റും വിതറി പൂക്കളം തീർത്തു.വി ആർ കെ യുടെ മാവേലിയും, ആംഫീതിയേറ്ററിൽ ഓണപ്പാട്ടുകളും, പുറത്ത് കസേരകളിയും, കമ്പവലിയുമായി ആഘോഷങ്ങൾ നടക്കവെ എതോ ഒരു ക്ളാസ്സിൽ ഷക്കീറയുടെ വക്ക വക്ക ഗാനം ഉയർന്ന് കേട്ടു. പോയി നോക്കിയപ്പോൾ താളത്തിനൊത്ത് തിരുവാതിര തുള്ളുന്ന ന്യൂ ജനറേഷൻ പെൺപിള്ളേർ. പാശ്ചാത്യസംസ്കാരങ്ങൾ വരുത്തിതീർത്ത തോന്നിവാസങ്ങൾ!!! ഇത്തരം വിചാരങ്ങളെ റെഡിമെയ്ഡ് സദ്യയിൽ കൂട്ടിക്കുഴച്ച് വിഴുങ്ങി. s5 ദാന്നു പറഞ്ഞ് തീർന്നു. വീണ്ടും ആർട്സ് കാലം. ഇന്നസെന്റിന്റെ വേഷമണിഞ്ഞ് ചരിത്രത്തിലാദ്യമായി സ്റ്റേജിൽ. സകല ടെൻഷനും അനുഭവിച്ച്, ‘ഇപ്പൊ പൊട്ടും’ എന്ന ആ മൂവീ സ്പൂഫ് ഡയലോഗ് പോലെ തന്നെയായിരുന്നു എന്റെ അവസ്ഥ. അതിനാലാവം, യദുവും, ഇർഷാദും നിറഞ്ഞാടിയപ്പോൾ ചിരിയടക്കിപിടിച്ച് നില്ക്കാൻ സാധിച്ചത്. കോളേജ് ആർട്സ് കഴിഞ്ഞ്, മാസങ്ങൾക്ക് ശേഷം മറ്റൊരു ആർട്സ് ഓരോ MECian ലും കൊടിയേറിയിരുന്നു.  യൂണിവേഴ്സിറ്റി കലോൽസവം. സ്റ്റേജിൽ കയറുന്ന മിക്ക ഐറ്റങ്ങൾക്കും ഒന്നും രണ്ടും സ്ഥാനം നേടി MEC കുതിപ്പ് തുടങ്ങി. എന്നൽ അവസാന ദിവസം വരെ ഫലം പ്രഖ്യാപിക്കാത്ത ഓഫ് സ്റ്റേജ് ഇവന്റുകൾ ഞങ്ങളെ പരിഭ്രാന്തരാക്കി. പോയന്റുകൾ നഷ്ടപ്പെട്ടാൽ SOE ക്ക് ഒന്നാം സ്ഥാനത്തേക്ക് കുതിക്കാം. ക്യാപ്റ്റൻ ഹാഷിം ഓഫ് സ്റ്റേജ് ഇൻ ചാർജ്ജ് ആയിരുന്ന എന്നോട് ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് കാര്യങ്ങൾ തിരക്കി.ഇവന്റ്സ് കുറിച്ച് വെച്ചിരുന്ന നോട്ട്ബുക്കിൽ കാര്യമായ പോയന്റ്സ് ഒന്നും രേഖപ്പെടുത്താനുണ്ടായിരുന്നില്ല. പതിയെ റിസൾട്ട്സ് പുറത്ത് വന്നു. ചില ഒന്നാം സ്ഥാനങ്ങളും, രണ്ടും മൂന്നും സ്ഥാനങ്ങളുമായി ഓഫ് സ്റ്റേജ് വിഭാഗത്തിലും പോയന്റ്സ് വാരികൂട്ടിയപ്പോൾ അവസാനദിവസം MEC അജ്ജയരായി നിലകൊണ്ടു. വീണ്ടും യൂണിവേർസിറ്റി കിരീടം MEC യുടെ കൈകളിലേക്ക്. ഒടുവിൽ, ആ കലാകിരീടത്തിൽ ഉമ്മവെക്കുമ്പോൾ ലോകം കീഴടക്കിയ സംതൃപ്തിയായിരിന്നു. അതേ സമയം, കോളേജ് അനുവദിച്ച ഒരു ദിവസത്തെ ട്രിപ്പിന്‌  പോവാൻ, വയനാട്ടിലേക്കുള്ള വണ്ടി ഞങ്ങളേയും കാത്ത് കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ഇതിനിടയിലെപ്പൊഴോ ആയിരുന്നു കഥയിലെ നായികയെ പരിചയപെട്ടതും, ഫേസ്‌ബുക്കിലൂടെ കൂടുതൽ സംസാരിച്ചതും അടുത്തറിഞ്ഞതും. ഒരു ദിവാസ്വപ്നത്തിലെന്നപോലെ!!!
രണ്ടും മൂന്നും വർഷങ്ങളിൽ വിഹരിച്ച എം.എച്ചിലെ ക്യാരംസ് റൂം, കോളേജിലെ തന്നെ വിനോദകേന്ദ്രങ്ങളിൽ ഒന്നായിരുന്നു. കളിക്കുന്നതിലേക്കാളുപരി സൊറ പറയാനും, തമ്മിൽ തേക്കാനും ഒക്കെയുള്ള ഒരിടം. രാത്രി തുടങ്ങി നേരം വെളുക്കുവോളം ക്യാരംസ് കളിച്ചിരുന്ന ദിനങ്ങൾ. ഫൈനൽ ഇയറിൽ, മറ്റെന്തോ കാരണത്താൽ ആ റൂമിൽ നിന്നും ക്യാരംസ് ബോർഡ് നീക്കം ചെയ്യപ്പെട്ടു. അങ്ങനെ ക്യാരംസ് റൂം കാലഹരണപ്പെട്ടു. അവിടെ ചുറ്റിപറ്റിയുള്ള ഓർമ്മകൾ മാത്രം ബാക്കി.
കോളേജ് ജീവിതം തുടങ്ങിയ അന്നു മുതൽ ആറാം സെമസ്റ്ററിന്റെ അവസാനം വരെ, താങ്ങും തണലും നല്കിയ ഒരു പടുവൃക്ഷം വിടചൊല്ലിപ്പോവുകയാണ്‌. സീനിയേഴ്സ്‌!!! മനസ്സിൽ ചില മുറിവുകൾ വീണു. അവരുടെ കൈകളിൽ നിന്നും ഇനി എന്തെല്ലാം ഭാരിച്ച ചുമതലകളാണ്‌ ഞങ്ങളോരോരുത്തരും ഏറ്റുവാങ്ങേണ്ടത്. എക്സലും, ടെക്നോപ്രണറും, കോളേജ് മാഗസിനും, ആർട്സും, സ്പോർട്സുമെല്ലാം കോളേജ് ഇന്നോളം കണ്ടതിൽ വെച്ച് മനോഹരമായി നടത്തിയ ഒരു ബാച്ച് ആണ്‌ പടിയിറങ്ങുന്നത്.എക്സലിനെ, പ്രോ ഷോ അവതരിപ്പിച്ച് മറ്റൊരു തലത്തിലെത്തിച്ചവർ. കോളേജ് മാഗസ്സിനാൽ നിറങ്ങളുടെ ‘ഗ്രാഫിറ്റി’ തീർത്തവർ. വിമർശനത്തിന്റെ പഴുതുകൾ ഒന്നുമില്ലാതെ ആർട്സിന്റെ മനോഹാരിത വിതറിയവർ. ഫൈനൽ ഇയറിലേക്ക് കാലെടുത്ത് വയ്ക്കുമ്പോൾ ഇവരുടെ നിറസാന്നിദ്ധ്യം ഇനിയുണ്ടാവില്ല.
ഫൈനൽ ഇയർ വന്നതും പോയതും അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. എല്ലാവരും തിരക്കിലായിരുന്നു. ഓരോ മാസവും മുറ തെറ്റാതെ അരങ്ങേറുന്ന വിവിധ പരിപാടികൾ തന്നെയായിരുന്നു കാരണം. എക്സലും, കോളേജ് മാഗസിനും എന്നിൽ ഉത്തരവാദിത്വം നിറച്ചു. മനസ്സിൽ ഒരായിരം വട്ടം ഈ വാക്കുകൾ ഉരുവിട്ടു. അതിനെക്കുറിച്ച് മാത്രമായിരുന്നു ചിന്ത.
ഒരു പ്ലേസ്മെന്റ് ഡേയുടെ തലേദിവസം, തയ്യാറെടുപ്പുകൾക്കിടയിൽ ഫേസ്ബുക്ക് നോട്ടിഫിക്കേഷൻ വന്നു. നാളെ അവളുടെ പിറന്നാളാണ്‌.കൃത്യം 12 മണിക്ക് , ജന്മദിനാശംസകൾ എന്ന് പോസ്റ്റ് ചെയ്തു സ്മൃതിയടഞ്ഞു. അവളുടെ വാളിൽ ആദ്യത്തെ പോസ്റ്റ്. പിറ്റേ ദിവസം ഫോർമൽസും അണിഞ്ഞ്, കയ്യിൽ റെസൂമെയും പിടിച്ച് കോളേജിലേക്ക്. ടെക്നിക്കൽ ഇന്റർവ്യൂ കഴിഞ്ഞ് എച് ആർ റൗണ്ടിൽ എന്നെ ചോദ്യം ചെയ്തത് ഒരു കോഴിക്കോടുകാരി. സംഭാഷണങ്ങൾ പിന്നീട് കോഴിക്കോടിനെക്കുറിച്ചായി. ഇന്റർവ്യൂവിനപ്പുറം ഒരു സൗഹൃദസംഭാഷണം ആയിരുന്നു അവിടെ നടന്നത്. റിസൾട്ട് വന്നു. ടി.സി.എസ്സിൽ ജോലി കിട്ടിയിരിക്കുന്നു. ആ കോഴിക്കോട്ടുകാരിയെ മനസ്സിൽ നമിച്ചു. പാതിരാത്രിയെപ്പോഴോ മയങ്ങിപ്പോയതറിഞ്ഞില്ല. പുലരാറായപ്പോൾ സാബുവും കിരണും, അതേ ഫോർമൽ വേഷത്തിൽ എന്നെ പൊക്കിക്കൊണ്ടുപോകുവായിരുന്നു. എക്സലിനു ഇനി ഒരു ദിവസം കൂടിയെ ബാക്കിയുള്ളു, അതിന്റെ കുറച്ച് മിനുക്കുപ്പണികൾ ബാക്കിയുണ്ട്. പാതിമയക്കത്തിൽ പണികൾ തീർത്തു. പിന്നീടങ്ങോട്ട് മൂന്ന് ദിവസം സത്യം പറഞ്ഞാൽ ഉറങ്ങിയിട്ടില്ല. എക്സൽ ദിനങ്ങൾ!!! ഒടുവിൽ ‘അവിയൽ’ ബാന്റിന്റെ കൊട്ടിക്കലാശത്തോടെ തിരശ്ശീല വീണപ്പോൾ, കോളേജിനു വേണ്ടി എന്തൊക്കെയോ ചെയ്ത ഒരു ഫീൽ. എക്സലിന്റെ ഹാങ്ങോവർ തീരാൻ ഒരുപാട് സമയമെടുത്തു. ഉറക്കമില്ലാത്ത രാത്രികളുടെ ദിവസങ്ങൾ വീണ്ടും വന്നെത്തി. മാഗസിന്റെ രൂപത്തിൽ. പങ്കന്റെയും സാഡുവിന്റെയും കലാവിരുതിനാൽ തീർത്ത ‘മാറ്റൊലി’, സലീമിന്റെയും, നവാസിന്റെയും വിയർപ്പിന്റെ അംശം നിറഞ്ഞതായിരുന്നു. എം.എച്ചിനെക്കുറിച്ച് ആദ്യമായി പരാമർശിച്ച് വന്ന ആർട്ടിക്കിൾ, സ്റ്റുഡൻസ് പോൾ, തുടങ്ങി കോളേജിനെ അടുത്തറിയാനുള്ള ഒരു ശ്രമവും നടത്തി.
കോളേജ് ജീ‍വിതം അതിന്റെ അവസാനവാതിലും മുട്ടിത്തുറക്കുന്ന വേളയിലായിരുന്നു NSS ന്റെ പുനരുദ്ധാരണം എന്ന ആശയം മനസ്സിൽ വന്നത്. മുല്ലയും ബോണ്ടും സതീഷനും ദിലീപും സാന്റിയും കെയും മാത്യുവും ശരത്തും മറ്റും കൂടെ നിന്നപ്പോൾ, ഒരു സ്വപ്നം പൂവണിയുകയായിരുന്നു. രക്തദാനക്യാമ്പ് നടത്തിയ അതേ ആവേശത്തിൽ ഒരു സപ്തദിന NSS ക്യാമ്പ് നടത്താൻ തീരുമാനിച്ചു. പിന്നീടങ്ങോട്ട് നടന്നത് പറഞ്ഞറിയിക്കാൻ കഴിയാത്ത സുവർണ്ണ നിമിഷങ്ങൾ. പുതിയ കുടുംബം. ക്യാമ്പിലെ ഒരോരുത്തരുടെയും മുഖങ്ങൾ മനസ്സിൽ തെളിയുന്നു. തണലിന്റെ ഫൗണ്ടർ അനസിക്ക, ഞങ്ങളുടെ സ്വന്തം അനീബിക്ക, മാപ്പിളപ്പാട്ടിന്റെ രാജാവ് മുനീർക്ക, പിന്നെ എല്ലാരുടെയും കുഞ്ഞുപെങ്ങൾമാർ തബുവും, ശില്പയും, മുനീറയും, ഷെഹർബാനും,അനനും, ലിമ ലിനിയും, പുഷ്കലയും,നസ്രീനയും ...അങ്ങനെയങ്ങനെ ഒരുപാട് മുഖങ്ങൾ. കലാലയജീവിതത്തിന്റെ പുനർജന്മം ആയിരുന്നു കോളേജിൽ വെച്ച് നടന്ന NSS ക്യാമ്പ്. തെങ്ങോടും, ട്രൈബൽ വില്ലേജിലും ചിലവിട്ട പകലുകൾ, mec യുടെ നാടൻപാട്ടുകൾ ഏറ്റുപാടിയ സായഹ്നങ്ങൾ, ഓഡിറ്റോറിയത്തിലും, ക്ളാസ്സ് റൂമുകളിലും കഥകൾ പറഞ്ഞ് കിടന്നുറങ്ങിയ രാത്രികൾ... പഴശ്ശിയുടെ യുദ്ധമുറകൾ, പെൺകുട്ടികളുടെ നേതാവ് റോഷ്ണിചേച്ചി, ചക്ക, ഫൈജു, ഫാദി, പരസ്പരം എന്തെന്നില്ലാതെ കലഹിക്കുന്ന പ്ളാത്തറയും പാത്തുവും, ജാബിറും, അൻവറും ,എല്ലാം ക്യാമ്പിന്റെ തുടിപ്പുകളായിരുന്നു. ഇനിയെന്നാണ്‌ പഴയതുപോലെ ഒന്നു ഒത്തുകൂടുന്നത്? ഒരുമിച്ചിരുന്ന് NSS ഗീതങ്ങൾ പാടുന്നത്? ഒരേ താളത്തിൽ ഒരു NSS ക്ളാപ്പ് പാസ്സക്കുന്നത് ? ചോദ്യങ്ങൾ ഉത്തരങ്ങളില്ലാതെ അലയും. എങ്കിലും ഒരിക്കലും തകരാതെ, തളരാതെ ഈ കൂട്ടായ്മ നിലനില്ക്കും, അതെനിക്കുറപ്പാണ്‌.
കോളേജ് ജീവിതത്തിലെ എല്ലാ കാട്ടികൂട്ടലുകൾക്കും അവസാനം കല്പ്പിക്കുന്ന ദിവസം, ഫേർവൽ! എന്നും ഓർമിക്കപ്പെടുന്ന ഒരുപാട് ഓർമകളും, സന്തോഷവും, കണ്ണീരും ഏറ്റുവാങ്ങിയ ആംഫിതിയേറ്ററിൽ എല്ലാവരും ഒത്തുകൂടി. വരാന്തയിൽ ഞങ്ങളെ നോക്കി ഒരുപറ്റം ജൂനിയേർസും. കരഞ്ഞു തളർന്ന ഒരുപാട് മുഖങ്ങൾക്കിടയിൽ ആ മുഖം ഞാൻ കണ്ടു. ഫേർവൽ കഴിഞ്ഞ് എല്ലാരോടും യാത്ര പറഞ്ഞ് ഇറങ്ങുമ്പോൾ മറുപുറം അവളും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒരു കയ്യിൽ, തോളിലായി തൂക്കിയ ബാഗും താങ്ങി, മറുകൈ വീശി അവൾ യാത്ര പറഞ്ഞു. സായഹ്നസൂര്യന്റെ ചുവന്ന വെളിച്ചം അവളുടെ മേലാകെ പരക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. യാത്ര പറഞ്ഞ് തിരിഞ്ഞുനടന്നപ്പോൾ മനസ്സിലെ വിഷാദം പോലെ കറുത്ത കാർകൂന്തൽ വീണ്ടും കാണപ്പെട്ടു. ഒന്നു തിരിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ എന്നു മനസ്സ് മന്ത്രിച്ചു. ഇതാവട്ടെ അവസാനം, മനസ്സിൽ ഉറപ്പിച്ചു.
പരീക്ഷകളും കഴിഞ്ഞ് ഒരിറ്റ് കണ്ണുനീർ വീഴ്ത്തി എം.എച്ചിനോട് യാത്ര പറയുമ്പോൾ മനസ്സ് വല്ലാതെ തളർന്നു തുടങ്ങിയതായി തോന്നി.
എന്നെ ഞാനാക്കിയ, എന്റെ സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് മിഴിവേകിയ, എം.ഈ.സി. ഇന്നും നീയെന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്‌. നിന്നെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ പതിവിലേറേ വാചാലനാവുന്നതും, നീ തന്ന ഓർമ്മകൾക്ക് അത്രത്തോളം മധുരമുള്ളതിനാലാണ്‌.
എന്നും മരിക്കാത്ത ഓർമ്മകളുമായി ഒരു MECian
Posted by ദീപക്‌ at 11:49 AM No comments:
Labels: college, memories, mh
Newer Posts Older Posts Home
Subscribe to: Posts (Atom)
"വന്നിട്ട്‌ രണ്ടാഴ്ച്ചയായി" നാട്ടുകാരിൽ ഒരാൾ ചോദിച്ച ചോദ്യത്തിനുള്ള കൃത്യമായ ധാരണകളില്ലാത്ത മറുപടി! ഈ കാലയളവിൽ എന്തു ചെയ്തെന്...
അവളുടെ സ്ഥിരമായുള്ള ഓർമ്മപ്പെടുത്തലാവും ഒരു പക്ഷേ, നാളത്തെ അവളുടെ ജന്മദിനത്തിനെ കുറിച്ചുള്ള ചിന്തകൾ ഇപ്പൊഴെ പിടിപെട്ടത്. സത്യം പറഞ്ഞാൽ ...
ക്രിക്കറ്റിനെ മറ്റ്‌ എന്തിനെക്കാളും സ്നേഹിക്കുന്ന ഒരു ജനതയാണ്‌ ഇന്ത്യയിലുള്ളത്‌.ഇത്തരത്തിലൊരു സംസ്കാരം വെസ്റ്റിൻഡീസിൽ മാത്രമെ കാണാൻ സാധ...
ഞാനും മൊബൈലും മാത്രമുള്ള ഒരു ഏകാന്തലോകത്തേക്ക് , ശൂന്യതയിൽ നിന്നും ഉയർന്നതുപോലൊരു നോട്ടിഫിക്കേഷൻ ജനിക്കുന്നു . തല കുനിച്ചിരിക്കുന...
ഒരു രാത്രി കൂടി വിടവങ്ങവേ...
ഇന്ന് (സെപ്തംബർ 4) ഞാനീ കുറിപ്പെഴുതുമ്പോൾ സമയം പന്ത്രണ്ട് മണിയോടടുക്കുകയായിരുന്നു. സെപ്തംബർ നാലിൽ നിന്നും അഞ്ചിലേക്ക് കലണ്ടറിലെ അക്കങ്ങ...
ODC യിൽ നിന്നും ഇടുക്കിയിലേക്ക് ഒരു വൺ ഡേ ട്രിപ്പ് പോകുകയാണ്‌. പോകണോ എന്നുള്ള തീരുമാനം എടുക്കാൻ ഏറെ താമസിച്ചെങ്കിലും, ട്രിപ്പിനു രണ്ട് ദിവസ...
ഒരൊറ്റ ലോകം, ഒരൊറ്റ സ്വപ്നം.
ഇന്നു ചൈനയിലെ ബിജിങ്ങില്‍ ഒള്യ്മ്പിക്സിനു കൊടി ഉയരുകയാണ്.ഈ ഒളിമ്പിക്സ് ചരിത്രത്തില് തന്നെ വിസ്മയമായി മാറിയേക്കാം. ഇന്നു ( 08 - 08 - 08 ) 0...
2010 ജൂലായ്‌ 11 ന്‌ ഫുട്ബോൾ ലോകകപ്പിന്‌ ദക്ഷിണാഫ്രിക്കയിൽ തുടക്കം കുറിക്...
സമർപ്പണം : അർജ്ജുൻ (മല്ലു), സണ്ണി (കോരത്ത്), നിങ്ങളുടെ ഓർമ്മക്കൾക്ക് ഇപ്പോഴും സൗഹൃദത്തിന്റെ മണമാണ്‌. അവയെന്നും വിടർന്നു നില്ക്കുന്ന നിറമുള...
കത്തിജ്വലിച്ച ആറ്റംബോംബ് സ്ഫോടനത്തിന്‍റെ ഓര്‍മയില്‍ ഒരു ദീപനാളം
"ദീപനാളം ജ്വലിച്ചുതുടങ്ങുന്നു.അനുഭവങ്ങളെ സാഹിത്യമാക്കി ബ്ലോഗ്ഗുകള്‍ എഴുതുകയാണ് ഞാന്‍. ബൂലോഗത്തില്‍ വിരാജിക്കുന്ന ബ്ലോഗ്ഗര്‍ എന്റെ പ...
കേരളത്തിലെ കോഴിക്കോട്‌ ജില്ലയിൽ മാവൂർ പഞ്ചായത്തിലെ കണ്ണിപറമ്പ്‌ എന്ന ഗ്രാമത്തിൽ ജനിച്ചു.മാവൂർ ഗവ. ഹയർ സെക്കന്ററി സ്കൂളിൽ നിന്നും +2 പഠനം പൂർത്തീകരിച്ചു.ഇപ്പോൾ മോഡൽ എഞ്ചിനീയറിംഗ്‌ കോളേജിൽ 3-ാ‍ം വർഷ കമ്പ്യൂട്ടർ സയൻസ്‌ വിദ്യാർത്ഥി....
View my complete profile
നിങ്ങള്‍ക്കും ഒരു ബ്ലോഗ് തുടങ്ങേണ്ടേ..
Awesome Inc. template. Powered by Blogger.