en en en ml ml ml ml ml ml ml ml en en ml en en ml ml ml en en en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en ru en en en en ceb en en en en fr en ml cs en da cs en cs cs en en
കൊടുങ്ങല്ലൂര്‍, കൊച്ചി, പറവൂര്‍, മാള എന്നിങ്ങനെ കേരളത്തിലെ യഹൂദ അധിവാസ പ്രദേശങ്ങള്‍ പരിമിതമാണ്. എന്നാല്‍, ആയിരം വര്‍ഷത്തെ യെങ്കിലും പഴമയുണ്ട് ആ പുരാവൃത്തത്തിന്. തോമാശ്ലീഹ കൊടുങ്ങല്ലൂര് വന്ന് സുവിശേഷ ദൌത്യം നിര്‍വഹിക്കുന്നകാലത്ത്, ഒരിക്കല്‍, രാജകൊട്ടാ രത്തില്‍ ഒരു വിവാഹ സല്‍ക്കാരത്തിന് ക്ഷണിക്കപ്പെട്ടു. അവിടെവച്ച് അദ്ദേഹം സ്വന്തം ഭാഷയായ ഹിബ്രുവില്‍ ഒരു ഗാനം ആലപിച്ചു. ഉടനെ തന്നെ കൊട്ടരത്തിലുണ്ടായിരുന്ന ഒരു പെണ്‍കുട്ടി ഒരു വാദ്യോപകരണം മീട്ടി ഗാനത്തിന് അകമ്പടി നല്‍കിയത്രേ. അത് ഒരു യഹൂദപെണ്‍കുട്ടിയായിരുന്നു എന്നാണ് കഥ. ചരിത്രപരമായ വിശ്വാസ്യത പോരെങ്കിലും കേരളത്തിലെ യഹൂദ കുടിയേറ്റത്തിന്‍റെ പഴമ സൂചിപ്പി ക്കുന്നുണ്ട് ഈ കഥ. എല്ലാ കുലങ്ങളും എന്‍റെ നാട്ടിലുണ്ട്, എന്നാല്‍ ജൂതകുലം മാത്രമില്ല. അതുകൊണ്ട്, നിങ്ങളും ഇവിടെ താമസിക്കണം എന്നായിരുന്നുവത്രേ യഹൂദകുടിയേറ്റക്കാരോട് ഇവിടുത്തെ ഭരണാധികാരി പറഞ്ഞത്‌. വൈവിധ്യത്തെ സമ്പത്തായി കരുതുന്ന ഒരു സംസ്കൃതിയെ കണ്ടതിന്‍റെ ആഹ്ലാദം ഈ കുടിയേറ്റചരിത്രം വിവരിക്കുന്ന ജൂതന്മാരുടെ പഴംപാട്ടുകളി ലുണ്ട്. ന്യൂനപക്ഷത്തിലും ന്യൂനപക്ഷമായിരുന്നുവെങ്കിലും കേരളത്തിലെ കച്ചവടസംസ്കാരത്തില്‍ യഹൂദരുടെ സംഭാവന അനല്പമാണ്.
ഈ സാംസ്‌കാരിക പൈതൃകത്തോട് നാം കാട്ടുന്ന അനീതി ചൂണ്ടിക്കാണി ക്കാനാണ് ഇത്രയും പറഞ്ഞത്. കൊടുങ്ങല്ലൂര്‍ നിയോജക മണ്ഡലത്തില്‍ പെട്ട മാളയിലെ യഹൂദസ്മാരകങ്ങള്‍ വികസനത്തിന്‍റെ പേരില്‍ നശിപ്പിക്കുന്നത് ഒരു ഹരിത എം. എല്‍.എ (ടി.എന്‍. പ്രതാപന്‍.) യുടെ നേതൃത്വത്തില്‍ തന്നെയാണ്. കേരളത്തിലെ ഏറ്റവും വിസ്തൃതിയുള്ള (4 ഏക്കര്‍) യഹൂദശ്മശാനവും പട്ടണമധ്യത്തില്‍ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന സിനഗോഗുമാണ് മാളയിലെ യഹൂദശേഷിപ്പുകള്‍. 1955ല്‍ അവസാനത്തെ യഹൂദസംഘവും വാഗ്ദത്ത ഭൂമിയായ ഇസ്രായേലിലേക്ക് കുടിയേറിയപ്പോള്‍, ഈ സ്മാരകങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കാനുള്ള ചുമതല, ഒപ്പുവെച്ച് രജിസ്റ്റര്‍ ചെയ്ത ഒരു ഉടമ്പടിപ്രകാരം മാള പഞ്ചായത്തിനെ ഏല്‍പ്പിച്ചിരുന്നു. കാലം മാറിയപ്പോള്‍, ചോദിയ്ക്കാന്‍ ആളില്ലതായപ്പോള്‍, ഉടമ്പടിയെല്ലാം കാറ്റില്‍ പറത്തി, ഈ സ്മാരകങ്ങളെ വികസനവാദികള്‍ തന്നിഷ്ടംപോലെ മാറ്റിമറിച്ചു. സിനഗോഗ് കമ്മ്യൂണിറ്റി ഹാളായി മാറി, ശ്മശാനത്തിന്‍റെ മുക്കാല്‍ഭാഗവും കളിസ്ഥലമായി. മുപ്പതോളം കല്ലറകളുണ്ടായിരുന്ന ശ്മശാനത്തില്‍ ഇപ്പോള്‍ അവശേഷി ക്കുന്നത് മൂന്നെണ്ണം മാത്രം. ഒറ്റപ്പെട്ട പ്രതിഷേധങ്ങള്‍ ഉണ്ടായില്ല എന്നല്ല. എന്നാല്‍ അവയെല്ലാം തീരെ ദുര്ബ്ബലങ്ങളായിരുന്നു. (അന്തരിച്ച കെ.എ. തോമസ്‌മാസ്റ്ററെ നന്ദിപൂര്‍വ്വം സ്മരിക്കുക.)
ഇപ്പോള്‍ വിവാദമുയര്‍ന്നിരിക്കുന്നത് 4 ഏക്കര്‍ വരുന്ന ശ്മശാനത്തെ ചൊല്ലിയാണ്. കളിസ്ഥലമാക്കിമാറ്റിയ രണ്ടര ഏക്കര്‍ കഴിച്ച് ശേഷിച്ച ഒന്നര ഏക്കര്‍ വരുന്ന സ്ഥലത്ത് ടൂറിസം പാര്‍ക്ക്‌ നിര്‍മ്മിക്കാനുള്ള പദ്ധതിക്ക് 1കോടി 61 ലക്ഷം രൂപ അനുവദിച്ച ടൂറിസം വകുപ്പിന്‍റെ ഉത്തരവ് ഇറങ്ങുന്നു. പീടികമുറികള്‍, ടോയ് ലെറ്റുകള്‍, ബോട്ടിംഗ് സൌകര്യമുള്ള തടാകം എന്നിങ്ങനെ ഒന്നര ഏക്കറില്‍ ഒന്നര കോടിയിലേറെ ചെലവഴിക്കാനുള്ള രൂപരേഖ കണ്ട് ചില സാംസ്‌കാരിക സംഘടനകളാണ് പ്രതിഷേധിച്ചു തുടങ്ങിയത്. എം.ജി.എസ്.നാരായണനും എം.ജി.ശശിഭൂഷനും അടക്കമുള്ള ചരിത്ര പണ്ഡിതരുടെ ഇടപെടലുമുണ്ടായി. തുടര്‍ന്നുണ്ടായ ഒത്തുതീര്‍പ്പുഫോര്‍മുല പഞ്ചായത്തും എം.എല്‍.എ.യും ചേര്‍ന്ന് അട്ടിമറിക്കുകയും പാര്‍ക്കിന്‍റെ പണി ആരംഭിക്കാനുള്ള ശ്രമം തുടങ്ങുകയും ചെയ്തപ്പോഴാണ് പൈതൃകസംരക്ഷണസമിതി രൂപം കൊള്ളുന്നത്‌. പ്രതിഷേധം ശക്തിപ്പെടുന്നതിനിടക്കുതന്നെ മറ്റൊരു പദ്ധതികൂടി വരുന്നു. കളിസ്ഥലമാക്കിമാറ്റിയ രണ്ടര ഏക്കറില്‍ കെ.കരുണാകരന്‍റെ പേരില്‍ സ്റ്റേഡിയം നിര്‍മ്മിക്കാനുള്ള 8 കോടിയുടെ പദ്ധതി. നോക്കണേ തമാശ! കാലിയായ ഖജനാവില്‍ നിന്ന് മാളയിലെ ശ്മശാനഭൂമിയിലേക്ക്‌ കോടികളാണ് ഒഴുകി വരുന്നത്. പരമസാത്വികനായ കരാറുകാരന്‍ സത്യസന്ധമായി പണിയെടുപ്പിച്ചാലും ഇത്തരത്തിലുള്ള നിര്‍മ്മാണത്തില്‍ 10% ലാഭം ഉറപ്പാണ്‌ എന്ന് അനുഭവജ്ഞര്‍ പറയുന്നു. പിന്നെയെങ്ങിനെ വികസന വാദികള്‍ അടങ്ങിയിരിക്കാന്‍. യുദ്ധകാലാടിസ്ഥാനത്തിലാണ് ഇപ്പോള്‍ പണി പുരോഗമിക്കുന്നത്.
സംഭവം കേട്ടറിഞ്ഞ് യഹൂദസമുദായത്തില്‍ പെട്ട ചിലര്‍ 1955 ല്‍ യഹൂദ പ്രതിനിധികളും മാള പഞ്ചായത്തും തമ്മിലുണ്ടാക്കിയ കരാറിന്‍റെ ലംഘനത്തിനെതിരെ കോടതിയെ സമീപിച്ചിരിക്കുകയാണ് ഇപ്പോള്‍. ശ്മശാനത്തിലെ ഭൂമി കുഴിക്കുകയോ മണ്ണെടുക്കുകയോചെയ്യരുത്, പഞ്ചായത്ത് സ്വന്തം ചെലവില്‍ അത് സംരക്ഷിക്കണം, ശവം മറവു ചെയ്യാനുള്ള യഹൂദരുടെ അവകാശം ഒരിക്കലും ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടരുത് തുടങ്ങിയ 12 വ്യവസ്ഥകളാണ് കരാറിലുള്ളത്. പൈതൃകസംരക്ഷണ സമിതിയും കേസില്‍ കഷിചേര്‍ന്നിട്ടുണ്ട്. 2005 ല്‍ ശ്മശാനത്തില്‍ കളിസ്ഥലം നിര്‍മ്മിക്കാന്‍ തീരുമാനിച്ചപ്പോഴും യഹൂദ പ്രതിനിധികള്‍ അതിനെതിരെ ഹൈക്കോടതിയെ സമീപിച്ചിരുന്നു. എന്നാല്‍ കേസ് വേണ്ടവിധം മുന്നോട്ടു കൊണ്ടുപോവാന്‍ അവര്‍ക്ക് സാധിച്ചില്ല. കരാര്‍ലംഘനത്തിന് പരാതി നല്‍കേണ്ടത് കീഴ്കോടതി യിലാണെന്ന് പറഞ്ഞു ഹൈക്കോടതി കേസ് തള്ളുകയാണുണ്ടായത്. എന്നാല്‍ വിധി പഞ്ചായത്തിന് അനുകൂലമാണ്‌ എന്ന് അവകാശപ്പെട്ടുകൊണ്ട്‌ ശ്മശാനത്തിന്‍റെ ഒരുഭാഗം കളിസ്ഥലമാക്കി മാറ്റി. മൂന്നു കല്ലറകള്‍ അവശേഷിക്കുന്ന ഭാഗം ഒഴിച്ചിടുവാന്‍ ഇടയായത് അന്ന് ഉയര്‍ന്ന ജനകീയ പ്രതിഷേധമാണ്. മുന്‍പ് സിനഗോഗിന്‍റെ മുന്‍പില്‍ നിര്‍മ്മിച്ച ഷോപ്പിംഗ്‌ കോംപ്ലക്സ് പൊളിച്ചു മാറ്റേണ്ടി വന്നതും ജനങ്ങളുടെ ഇടപെടലിനെ തുടര്‍ന്നാണ്. 8 വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം വിവരാവകാശ നിയമപ്രകാരം ഹൈക്കോടതിയില്‍ നിന്ന് ലഭിച്ച രേഖയില്‍ നിന്ന് അന്നത്തെ വിധിയുടെ നിജസ്ഥിതി മനസ്സിലാക്കിയതിന്‍റെ ഫലമാണ്‌ ഇപ്പോഴത്തെ കേസ്.
പ്രൊഫ.സി.കര്‍മ്മചന്ദ്രന്‍ പ്രസിഡണ്ടും ശ്രീ.പി.കെ.കിട്ടന്‍ സെക്രട്ടറിയുമായ മാളയിലെ പൈതൃകസംരക്ഷണസമിതി, ഇതിനിടെ സ്മാരകങ്ങല്‍ക്ക് മുന്‍പില്‍ പേര്‍പ്പലകകള്‍ (Name Boards) സ്ഥാപിക്കാനുള്ള ഒരു ശ്രമം നടത്തുകയുണ്ടായി. പ്രമുഖര്‍ പങ്കെടുത്ത ഒരു സാംസ്‌കാരിക സദസ്സിന്‍റെ സാന്നിദ്ധ്യത്തില്‍ നടന്ന ഈ ഉദ്യമത്തെ പോലിസിനെ ഉപയോഗിച്ച് നേരിടാനാണ് പഞ്ചായത്തിന്‍റെ അധികാരഗര്‍വ്വ്‌ തുനിഞ്ഞത്. ആനന്ദ്, പ്രിയനന്ദന്‍, സച്ചിദാനന്ദന്‍ പുഴങ്കര, എം.ജി.ബാബു തുടങ്ങിയവര്‍ ഇതില്‍ പങ്കെടുത്തിരുന്നു.
മാളയിലെ യഹൂദ സ്മാരകങ്ങളുടെ പ്രശ്നം വാസ്തവത്തില്‍ പൈതൃകത്തോടുള്ള കേരളീയസമൂഹത്തിന്‍റെ സമീപനത്തിന്‍റെ പ്രശ്നമാണ്. ഇവിടെയിത്‌ നിയമപരമായിത്തന്നെ ഭരണാധികാരികളുടെ ബാധ്യതയാണ്‌. അങ്ങിനെയല്ലാത്ത ഒട്ടനവധി സ്മാരകങ്ങള്‍ കേരളത്തിലുണ്ട്. അവയുടെ സംരക്ഷണം ഭരണാധികാരികള്‍ മാത്രമല്ല, ഓരോ പൌരനും ധാര്‍മ്മിക ബാധ്യതയായി ഏറ്റെടുക്കേണ്ടതുണ്ട്.
ദരിദ്ര രാജ്യങ്ങളിൽ വില കുറച്ച് ധാന്യങ്ങൾ ഡംപ് ചെയ്യുക വഴി ആ രാജ്യങ്ങളിലെ തനതു കൃഷി രീതികളും വിത്തിനങ്ങളും എന്നന്നേക്കുമായി ഉന്മൂലനം ചെയ്യുന്ന കാർഷികരംഗത്തെ അധിനിവേശ തന്ത്രത്തിന്റെ ആഭ്യന്തര പതിപ്പാണ്‌ ഭക്ഷ്യ സുരക്ഷാനിയമം.
ഭക്ഷണത്തെ ഉത്‌പാദനത്തിൽ നിന്നും പങ്കുവയ്ക്കലിൽ നിന്നും വേർപെടുത്തി , ഉപഭോഗം മാത്രമാക്കി ചുരുക്കുന്ന ഈ സമീപനം , സമൂഹത്തെ ഭക്ഷണകാര്യത്തിൽ പരിപൂർണ്ണ ആശ്രിതത്വത്തിലേക്ക് തള്ളി വിടുകയാണ് ചെയ്യുക.
Posted by Vadakkedathu Padmanabhan at 12:12 AM No comments:
Sunday, October 7, 2012
JEWISH MONUMENTS OF MALA
പുരാതന യഹൂദ കേന്ദ്രങ്ങളിലൊന്ന് എന്ന നിലക്കാണ് കേരളചരിത്രത്തില്‍ മാളയുടെ സ്ഥാനം. ജൂതര്‍ ആദ്യമെത്തിയത് മലബാറിലാണെന്ന് പറയപ്പെടുന്നു.ക്രിസ്തുവിനു മുമ്പ് 650ലാണ് അവര്‍ കൊടുങ്ങല്ലൂരില്‍ എത്തുന്നത്. അതുവഴിയാണ് ഏകദേശം ആയിരം വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് മുമ്പ് തൃശൂര്‍ ജില്ലയിലെ മാളയില്‍ ഒരു ജൂത അധിവാസ കേന്ദ്രം സ്ഥാപിക്കപ്പെടുന്നത്. (സെന്റ് തോമസ് കേരളത്തിലെത്തിയപ്പോള്‍ വരവേല്‍ക്കാന്‍എത്തിയവരുടെ കൂട്ടത്തില്‍ ഒരു ജൂത പെണ്കുട്ടിയുമുണ്ടായിരുന്നു എന്ന് ജൂത ചരിത്രകാരനായ എസ്.കോടര്‍ പറയുന്നുണ്ട്.) 1948 ഇല്‍ ഇസ്രയേല്‍ സ്ഥാപിതമായപ്പോള്‍ മാളയിലെ ജൂതരും ആ വാഗ്ദത്തഭൂമിയിലേക്ക് കുടിയേറി. അതുവരെ മാളയിലെ വ്യാപാരമേഖലയില്‍ ജുതന്മാര്‍ക്കായിരുന്നു മേധാവിത്വം.കേരളത്തിലെ പ്രധാനപ്പെട്ട എട്ടു ജുതപ്പള്ളികളില്‍‍ ഒന്ന് പതിനാറാം നൂറ്റാണ്ടില്‍ പണികഴിപ്പിച്ച മാളയിലെ സിനഗോഗ് ആണ്.ജുതാധിവാസത്തിന്റെ സ്മാരകങ്ങളായി ഇന്ന് മാളയില്‍ അവശേഷിക്കുന്നത് ജൂതശ്മശാനവും സിനഗോഗുമാണ്.
ഈ  രണ്ടു   സ്മാരകങ്ങളും  വടമ  രജിസ്ട്രാര്  6/1955 നമ്പര്‍    ആധാരപ്രകാരം                                                                                          മാള പഞ്ചായത്തിനെ എല്പിചിട്ടാണ് അവര്‍ ഇസ്രായേലിലേക്ക് കുടിയേറിയത്.                                                                                                                                                                          ഈ സ്മാരകങ്ങളുടെ സംരക്ഷണത്തെ സംബന്ധിച്ച് ആറു വ്യവസ്ഥകള്‍ വച്ചുകൊണ്ടാണ് ഈ വസ്തുക്കള്‍ അവര്‍ പഞ്ചായത്തിന് കൈമാറിയത്. അതില്‍ ആറാമത്തെ വ്യവസ്ഥ ഇപ്രകാരമാണ്. "The donee shall maintain at his own expense, the Jewish cemetery described in the B schedule hereto annexed and hereby entrusted to him and shall preserve the same without trespass or molestation of the tombs. Nor shall any portion of the cemetery be dug or unearthed. The compound wall bounding the cemetery on all sides and the gate in it shall also be preserved and the Donee shall meet the expenses .If any necessary for its preservation in good repair the B schedule item shall not be alienated and shall ever be preserved in its present condition without being put to any other use, nor shall the right of any member of the Jewish community to use the B schedule item as a cemetery be ever denied or questioned."
23 സെന്റ്‌ സ്ഥലത്ത് സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന സിനഗോഗും 4 ഏക്കര്‍ വിസ്തീര്‍ണ്ണമുള്ള ശ്മശാനവുമാണ് വ്യവസ്ഥകളോടെ പഞ്ചായത്തിന്   കൈമാറിക്കിട്ടിയത്. ചരിത്രപരമായി ഏറെ പ്രാധാന്യമുള്ള  ഈ പൈതൃക സ്വത്തുക്കള്‍  സംരക്ഷിക്കുന്നതില്‍‍ കുറ്റകരമായ അലംഭാവമാണ് പഞ്ചായത്ത് അധികാരികളില്‍‍ നിന്ന് ഇന്നുവരെ ഉണ്ടായിട്ടുള്ളത്. ശ്മശാനത്തിന്റെ ചുറ്റുമതില്‍  പലയിടത്തും ഇടിഞ്ഞു പൊളിഞ്ഞു പോയി. ഇരുപതിലേറെ ശവക്കല്ലറകള്‍  ഉണ്ടായിരുന്നിടത്ത് മൂന്നെണ്ണം മാത്രമാണ് അവശേഷിക്കുന്നത്. ഹോംഗാര്‍ഡുകളുടെ വെടിവൈപ്പു പരിശീലനത്തിന് ടാര്‍ഗെറ്റുകള്‍  ആയിരുന്നുവത്രേ ഈ കല്ലറകള്‍. മാത്രമല്ല, വ്യവസ്ഥകള്‍ ലംഘിച്ചുകൊണ്ട് സിനഗോഗ് കമ്മ്യൂണിട്ടിഹാള്‍  ആയും ശ്മശാനത്തിന്റെ
നാലില്‍ മൂന്നു ‍ഭാഗവും പഞ്ചായത്ത് വക സ്റ്റെഡിയമായും മാറ്റി. പൈതൃക സംരക്ഷണ തല്പരരുടെയും ചരിത്ര സ്നേഹികളുടെയും യഹൂദ പ്രതിനിധികളുടെയും എതിര്‍പ്പു വകവെക്കാതെ യാണ് പഞ്ചായത്ത് ഭരണസമിതി ഈ കയ്യേറ്റങ്ങള്‍ നടത്തിയത്.
സിനഗോഗിന്റെയും ശ്മശാനത്തിന്റെയും അവശേഷിപ്പുകള്‍ ‍ എങ്കിലും പരിരക്ഷിക്കുന്നത് ചരിത്ര പൈതൃകത്തോട് ചെയ്യുന്ന നീതി മാത്രമായിരിക്കും. എന്നാല്‍ പുതിയ ' ഹരിത' എം.എല്‍ . എ . പുരപ്പുറം തൂക്കുന്നതിന്റെ കൂട്ടത്തില്‍ ‍ ഈ സ്മാരകാവശിഷ്ടത്തിലും കയറിപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്നു. ശ്മശാനത്തിന്റെ അവശേഷിച്ച സ്ഥലത്ത് ഒരു കോണ്‍ക്രീറ്റ് ഉദ്യാനം നിര്‍മ്മിച്ച് പൈതൃകപ്പാര്‍ക്ക്   എന്ന് നാമകരണം ചെയ്യുന്ന ഒരു പദ്ധതിക്ക് ടൂറിസം വകുപ്പ് രൂപം നല്‍കിക്കഴിഞ്ഞു. ബോട്ടിംഗ് സൌകര്യമുള്ള ജലാശയം, ഷോപ്പിംഗ്‌ കോമ്പ്ലെക്സ് , ടോയ്ലെറ്റു കള്‍ ‍ , ടിക്കറ്റ് കൌണ്ടര്‍  ,മ്യൂസിയം എന്നിങ്ങനെയുള്ള വന്‍നിര്‍മിതികള്‍ ‍ അടങ്ങിയ ഈ പദ്ധതിക്ക്   1 കോടി 61 ലക്ഷം രൂപയാണ് വകയിരുത്തിയിട്ടുള്ളത്.
പൈതൃക സ്മാരകത്തിന്റെ തനിമയും വിശുദ്ധിയും നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്ന ഈ പദ്ധതി ആ ചരിത്ര സ്മാരകത്തോട് ചെയ്യാവുന്ന ഏറ്റവും വലിയ പാതകമാണെന്ന് മാത്രമല്ല  ജൂത പ്രതിനിധികളുമായി ഒപ്പ് വെച്ച കരാറിന്റെ നഗ്നമായ ലംഘനവുമാണ്. ഈ നീക്ക ത്തില്‍  പ്രതിഷേധിച്ചുകൊണ്ട്  ' ഗ്രാമിക' എന്ന സാംസ്കാരിക സംഘടന അധികാരികള്‍ക്ക്  പരാതികള്‍ ‍സമര്‍പ്പിച്ചിരുന്നു. പ്രശസ്ത ചരിത്ര പണ്ഡിതരായ എം.ജി.എസ്. നാരായണന്‍ , എം.ജി.ശശിഭൂ ഷന്‍‍ എന്നിവര്‍ സ്ഥലം സന്ദര്‍ശിക്കുകയും നിര്‍ദ്ദിഷ്ട  ടൂറിസം പ്രോജെക്ടിനോട് വിയോജിപ്പ് പ്രകടിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. ഇതേത്തുടര്‍ന്ന് പഞ്ചായത്ത് അധികാരി കള്‍ ഈ ചരിത്ര പണ്ഡിതന്മാരുടെ സാന്നിദ്ധ്യത്തില്‍  പരാതിക്കാരെയും ബന്ധപ്പെട്ട ഉദ്യോഗസ്ഥരെയും വിളിച്ചു യോഗം ചേരുകയും നിര്‍ദിഷ്ട പദ്ധതിയിലെ ഭൂരിഭാഗം നിര്‍മ്മിതികളും ഉപേക്ഷിച്ചു പൈതൃക സമ്പത്തിന്റെ തനിമയും വിശുദ്ധിയും നഷ്ടപ്പെടാത്ത വിധത്തില്‍ ഭേദഗതികള്‍  വരുത്തുകയും ചെയ്തു. നിര്‍മ്മാണം  നിരീക്ഷിക്കാന്‍ ‍ ഒരു മോണിട്ടറിംഗ്  കമ്മിറ്റിയെ ഈ യോഗം തെരെഞ്ഞെടുക്കുകയുണ്ടായി. എന്നാല്‍ എം. എല്‍ . എ യുടെ അദ്ധ്യക്ഷത യില്‍  ഈ  മോണിട്ടറിംഗ്  കമ്മിറ്റി ചേര്‍ന്ന് പഴയ കോണ്‍ക്രീറ്റ് പദ്ധതിയെ പുന രുജ്ജീവിപ്പിക്കാന്‍ തീരുമാനിക്കുകയാണ്  ഉണ്ടായത് . ഈ പദ്ധതി ഈ നിലയില്‍ നടപ്പിലാവുകയാണ് എങ്കില്‍ മാളയിലെ ഈ യഹൂദസ്മാരകം പൂര്‍ണ്ണമായും ഇല്ലാതാവും. പൈതൃക സ്വത്തുക്കളും ചരിത്ര സ്മാരകങ്ങളും സംരക്ഷിക്കുക എന്നത് സംസ്കാരത്തിന്റെ ഭാഗമായി കരുതുന്ന ചിലര്‍ ചേര്‍ന്ന് 'പൈതൃക സംരക്ഷണ സമിതി, മാള' എന്ന പേരില്‍ ഒരു സംഘടന രൂപികരിച്ച് ഈ അപകടകരമായ നീക്കത്തിനെതിരെ പ്രവര്‍ത്തനം തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്.
1 കോടി 61 ലക്ഷം രൂപ ചെലവില്‍ നിര്‍മ്മിക്കുന്ന പാര്‍ക്കിന്റെ പ്ലാന്‍
( പൈതൃക സംരക്ഷണ സമിതിയുമായിബന്ധപ്പെടേണ്ട നമ്പര്‍ : 9447086932)
Posted by Vadakkedathu Padmanabhan at 10:55 PM No comments:
Monday, May 4, 2009
RECAPTURE THE INCLUSIVE ETHOS OF THE 'KERALA MODEL'
The horoscope has been written and hence the child must be born accordingly
The once celebrated 'Kerala Model' is now being subjected to attack from every quarter. Increased life expectancy, low infant mortality rate, a favourable gender ratio and widespread literacy were the quality of life indices that distinguished the model. When the economic indicator of low economic production was linked to the phenomenon, the model became exceptional and unparalleled. The phenomenon can be paraphrased in common parlance as 'higher quality of life at low cost'. Ever since the model began to be taken note of at the the international level, criticisms too had surfaced. Conventional economic logicians had then itself written off the phenomenon as unsustainable. The increased economic production that should normally precede this level of social development was missing- they quoted statistics. True, but the bewilderment of the economists should have been actually written off as the limitations of conventional economic logic to take on board the unusual features of Kerala's development pattern. The usual approach of scientists when confronted with a reality that does not fit into their neatly laid out matrix is to either deny it completely or to trim it to fit to the limitations of their understanding. This could not be more true about the current discussions on the 'Kerala model'. The horoscope has been written and hence the child must be born accordingly and live out the sacred premonitions, they insist. If Kerala's development trajectory does not fit economic logic, then we must reduce it to the logic, goes the current reasoning of courtier economists and rulers. In fact, the fountainhead of the present crisis Kerala is confronted with is the belief that quality of life cannot and should not improve at such low cost; and if it indeed has, then proportionate increase in costs should immediately catch up. To afford that, production must increase, to facilitate which investment must flow, to favour which the social sector must be squeezed and so on and so forth, till the whole chain of events that is the staple diet of neo liberal economic agenda needs to be set in motion.
The uncontested fact though is this – a development model that is without many parallels, that does not lend itself to easy interpretation by conventional economic logic, has at least for a brief while, taken root in Kerala. And despite widespread forewarnings about it being a temporary phenomenon, there is near universal acceptance that its fruits are qualitatively better. If so, should not the direction of development thinking in Kerala be focusing on how the model can be institutionalised on a sustainable basis? Simultaneously, the economic pundits could probably engage themselves in expanding the horizons of economic theory by factoring in the Kerala experience of development. What we are currently engaged in is just the opposite. The dominant pre-occupation of economists and social scientists of every which hue is try and dismantle the Kerala model in the quickest possible time and install in its stead the economic trajectory that conforms to conventional economic and development logic. If the course of action that serves the purpose is dismantling of the public distribution system, affordable health care and public schools so be it.
The distinguishing feature of the Kerala model of development is its universality. In matters of food, health and knowledge there has been a decentralized spread that positively impinged on the lives of the vast majority of the state's population. True, hillocks of accumulated wealth and capital are not common sight. But neither are valleys of abject poverty. Universal literacy prevails, even if IAS toppers are not an annual feature. Life expectancy has increased considerably, even if super speciality hospitals do not dot the countryside. A situation where the entire population begins converging into the ranks of the middle class; where the boundaries between village and town get progressively blurred.
While this model has several inherent limitations, it is grounded on a value foundation that far outweighs all such limitations. The value of inclusiveness. And the evolution and grounding of this value is intertwined with the geography, history and social structure of Kerala.
The land of Kerala- a mere forty thousand square kilometers, stretched thinly north south is crisscrossed by forty-four rivers. Shared between 14 districts, there are 3 rivers to each relatively small sized district of Kerala. On the west, the Arabian Sea offers a full-length coastal stretch. What this means in practical terms is that water – a basic human requirement has been universally decentralized. All the civilizations of the world evolved, centered on the availability of water. If you divide them into coastal and river basin civilizations, Kerala represents the amalgamation of both. It is the decentralized nature of water resources that have determined the habitat patterns of Kerala. Instead of the prevalent demarcations into cities, villages and wastelands, the villages in Kerala merge into cities and the cities melt into the countryside all too easily. And there is hardly anything that can qualify as wastelands. This pattern that is unique even on a global scale is inherently detrimental to the unbridled accumulation of wealth.
The systems of living that emerged on this unique topography would also have imbibed the ethos of inclusive egalitarianism. The myth of Maveli is in fact an eloquent testimony to the collective subconscious of the Malayalee. Maveli, in the Malayalee mind, is no empire expanding monarch or a mighty tellurian that challenged the heavens, but the representative of a social system where human beings lived in equanimity and harmony. This is not to suggest that hierarchical distinctions did not exist in Kerala. The only suggestion is that the prevalent gross generalisations about caste system and feudalism may not be particularly mindful about the specifics of Kerala's Social history. For instance, the caste system, classically understood, survived by excluding the rungs lower in the caste hierarchy from knowledge and wealth. The Kerala encounter with caste though was characteristically different. As part of education in olden times, the codified knowledge streams commonly imparted were medicine and astrology. After language and literature, the practice in formal education was to specialize in either of these. Neither of these knowledge system was the monopoly of higher castes in Kerala. Among the practitioners of indigenous medicine were families that belonged to all the caste formations in Kerala. Similarly, the families that practiced astrology as a handed down tradition did not belong to the upper castes. Castes that were preoccupied in teaching language and literature were also were not recognized as belonging to the higher echelons of the caste hierarchy.
Even with regard to wealth, unbridled accumulation was by and large alien to Kerala. There were not in the state many huge palaces or temples that amassed vast resources, in any case nothing that would compare with what obtained in the neighbouring states. Compared to the ostentatious lifestyles of their counterparts in the neighbouring states, Kerala rulers led rather Spartan lives.
There is little to suggest that the Kerala society evolved following the classic textbook determined stages of slavery to feudalism to capitalism. It is also a moot point whether the inhuman characteristics of feudal relations of production those were prevalent during the eighteenth and nineteenth centuries when foreign domination was widespread, would be applicable to the preceding stages in Kerala history. And it is commonly accepted that the economic exploitation of the feudal system was most acutely felt in the Malabar region, which fell directly under the British rule. Agrarian strife originated there. It is also doubtful whether the Kerala prior to the period of foreign dominance could even be considered as an agrarian economy. It has been observed that during the period when Malabar pepper dominated the world markets, pepper was not a cultivated crop in Kerala. Even after independence, Jackfruit, mango, cashew etc. were not being 'cultivated and cropped' in Kerala, but merely 'gathered'. It is debatable whether this system can be dumped into any economic categorization. While the temptation would be to label it as part tribal-part feudal, it is more to the point to recognize it as a unique system that evolved in Kerala. It is also a lesson of Kerala history that reining in accumulative tendencies would probably also involve setting limits to infinite linear expansion of production.
In the matter of gender equality, Kerala has an astonishing history. But for the exception of some minority communities, the status of Kerala women, in the several matrilineal systems that once existed in the state, are unparalleled even globally. While the modernity project has dealt a body blow to the status of women in Kerala, in a genuine deconstruction of human history on the parameters of gender inclusiveness, Kerala would definitely be more than an adjunct.
This is no attempt to ascribe to Kerala a glorious history sans exploitation and oppression. The mere suggestion is that the Kerala model of development did not merely spring from some administrative or even reformist dictact but does rest on certain historical foundations. Both the proponents and opponents of the Kerala model ascribe the paternity of the Kerala model to the left movements of the state.
What was the role of the left movements to the evolution of the Kerala model?
We have observed that the ideal and limited experience of inclusiveness, equality and economic decentralization had been embedded in the Kerala psyche. The social reform movements in the first half of the 20th century made some giant leaps in this regard. It is during this period that the left movements began taking roots in Kerala. Their attempt, it must be said, was to implant into this soil, totally alien and western concepts of socialism and communism without any attempt at inculturation or acclimatization to the local milieu and context. These ideologies were nothing more than a body of alternatives to the crisis of capitalism during the 19th century. It primarily aimed at resolving the fallouts of gross inequity and the corresponding unrest among the population ingrained in capitalist production and economic organization. These ideologies held the view that while the capitalist production methods could be retained intact, the interventions in the area of distribution would take care of the problem of economic inequalities. They upheld equality and lack of exploitation as two towering ideals. Since the inclusive social fabric of Kerala was already attuned to these ideals, the left movement took root and quickly emerged as crucial players in Kerala society and polity.
The innate contradiction of Kerala's development being influenced in a crucial fashion by ideologies that sought relevance as antidote to the crisis of western capitalism has been lost on many. Thus their strange prescription –first develop western capitalist mode of production, later we would address the crisis it give rise to. (In simple terms, create a crisis that is absent to then resolve it!) No wonder, Kerala's modern development trajectory is characterized by western capitalist production modes on the one hand and efforts at ameliorating the economic inequities such a production mode was bound to give rise to on the other. Starting with the first communist ministry, every government in Kerala diligently pursued the agenda of dams across every rivulet and stream, aimed at luring the industrialists with the promise of cheap electricity and raw materials at throw away prices. The hidden agenda of developing an exploitative production structure and the open agenda of upholding the ideal of equality played out itself to telling effect in Kerala. The much hailed land reforms for instance limited the holdings of small scale native farmers while granting exemption from ceiling limits to large scale commercial cultivators. (These very same estate owners are today deserting the farms, leaving the labourers to their own misery.)
The economic crisis that has engulfed the state today is the result of pursuing two diametrically divergent agendas. Economic disparity and capital accumulation are pre requisites to the capitalist mode of production. On the one hand while attempts are made to foster these, undue interference is exerted on the distribution front on the other hand to engender economic parity. It is this lack of coherence between production and distribution that necessitates welfare schemes, subsidies, pensions and freebies. To structure distribution in this fashion, a huge bureaucracy is also needed. In short, it is not the shortage of production but the capitalist exploitation involved in production that is the fountainhead of the crisis facing Kerala.
We have observed that a capital intensive and exploitative production mode does not vibe well with the Kerala mindset. The initial euphoria of the socialist and communist packages that came in the external idealistic garb of equality and the internal DNA (soul) of exploitative production modes is now on low ebb, unable to solve this basic contradiction. What is coming in its stead is unadulterated capitalism sans all idealist trappings. Though a section of the left is crying hoarse against globalization and for the public sector, it is unlikely that they will be able to push forward an argument about which they themselves are not sufficiently convinced. Convinced as they are that the production increase in the capitalist frame as paramount, they fail to confront the contemporary capitalist thrust, symbolized in globalization and privatisation.
What is the actual nature of crisis in the production sphere in Kerala? In a society where almost ninety per cent of the population actually belongs to the ranks of the middle classes, where capital accumulation beyond a point is well nigh impossible, a Bill Gates, TATA or Ambani cannot emerge. This is not a negative commentary on Kerala. It is in fact one of its most positive aspects. Production increase cannot be an end in itself. In fact production increase that does not impact on the nature of distribution is a myth. To use a Marxist jargon the relationship between production and distribution is dialectic. May be Gandhi had this in mind when he said that what is needed is not mass production but production by the masses. The unilateral emphasis on increased production is premised on the belief that since we cannot distribute poverty there is no option but to first increase production and then structure distribution. This is a fallacy.
Is production increase all that critical?
Starvation deaths, today we know, happen not due to shortage of production but the imbalance in distribution. This is the true import of Gandhi's statement that the earth has enough for every ones need but not for anyone's greed. The process of production itself is human intervention in the distribution of natural resources. A stone as stone belongs to everyone, once someone sharpens it into a tool it becomes that person's personal possession. Thus the production process of turning the stone into a tool is an intervention in its distribution. Thus production justice is a pre requisite to the pursuit of distributive justice. Which is why, the "no matter black or white cat" theory of Chinese communist leadership is dangerous. The hi-tech production mode that enables few people to produce more goods results in a distributive imbalance that makes few people corner most goods. The greater the human participation in production process, the more just the distribution. Thus the choice of technology also becomes a justice concern.
The middle class society of Kerala assimilated the ideological packages of socialism and communism not in its totality. While they accepted Socialism and communism as an ideal they refused to imbibe fully its hidden agenda of capitalist mode of production. However, the left movements managed to instill, to a large extend, the materialistic consumption ethos of western capitalism. An austere simplicity and moderation thus gave way to conspicuous middle class consumption. Kerala turned into consumerist state. Contrary to what the advocates of more production blame, it is not lack of entrepreneurship that is the problem with Kerala but the fact that it got restricted to the service sector. The fact that the hospitals, educational institutions, supermarkets and shopping complexes continue to thrive, points not to the absence of entrepreneurship in Kerala but to the conspicuous consumption of its burgeoning middle classes.
While the modernist ideologies of capitalism, socialism and communism managed to turn Kerala into a consumerist state, they did not succeed in creating the necessary iniquitous economic conditions to facilitate an upsurge in capitalist production. There are two primary reasons for this.
൧.Concerns of inclusive equity embedded in the social mindset of Kerala under the influence of its unique history, settlement patterns and natural topography.
൨.The conscious intervention of the state in the area of distribution.
It is only through the elimination of these two factors that the capitalist production mode would be able to thrive in Kerala. It is precisely this agenda that the global banking institutions are dictating through their economic reform programmes and are being implemented by the swadesi governments. In other words, liberalization does not mean the withdrawal of the state from production but the termination of social interventions in distribution.
The conditions attached to loans by the World Bank bear this out amply. The state that is withdrawing both from the public sector and from the service sector is gradually freeing itself of financial expenditure. Typically, in a situation of this nature, the government should not be in need of emergency loans. The lending agencies insist that the loaned amount be invested in specific projects. These are primarily energy, transportation, information technology and such infrastructural areas. It is these infrastructural areas that determine the production modes that ensue. In effect, this denotes the continuing control of the state in production. While on the one hand, the state is discarding the public sector and the service sector, on the other hand it is intervening directly in production by investment of public funds. It is the same government that is closing down schools and hospitals that is building express highways and initiating computerization. By focusing on the control of the infrastructural sector instead of directly participating in production, the governments of the day are perched on an advantageous position. They do not have to face the people in the production and distribution areas. But in controlling the infrastructural sector they will be in direct control of production and in indirect control of distribution. In short, liberalization actually makes the control from the top more omnipresent and omnipotent. This is the true 'license raj'
Liberation of the infrastructure
The so called crisis in Kerala's economic sphere is linked to a production mode that is disjointed from Kerala's history, geography and settlement pattern, all of which in varying degrees negated centralization and fostered inclusion. The solution therefore must be sought in liberating the production and distributive sectors from the stranglehold of these ideologies. This freedom is critical for a production, distribution and consumption pattern that is a genuine evolution from the nature and history of this state. A pre requisite for this is the freedom of the infrastructure sector that determines the nature of production. Fair enough, the control of international lending agencies and their local middlemen on the infrastructural areas ranging from education to information technology and from transportation to healthcare must surely be withdrawn. However, the liberation of the infrastructure from centralized, state or private hold involves in far greater measure the unhindered flow of rivers, the thriving of the forests, and the organic evolution of human settlements, the freedom of the labour from the servitude of capital and the liberation of knowledge from the tyranny of text and established view points.
This article was originally appeared in Malayalam in ' Patabhedam'(Alter text) and the English translation appeared in the collection 'Participatory Democracy, Reasserting the Empowerment agenda' Published by RCPLA-PRAXIS
Posted by Vadakkedathu Padmanabhan at 11:26 PM 3 comments:
Subscribe to: Posts (Atom)
View my complete profile
ഹരിത എം.എല്‍.എ. പൈതൃകത്തോട് ചെയ്യുന്നത്
Simple template. Powered by Blogger.