ml ml fr en en en ml ml ml en ml ml ml ml ml ml ml en ml ml ml ml ml ml ml ml ml en ml ml ml ml ml ml ml en ml en ml ml ml ml ml ml ml en en en en en en ml en ml en en en en en en en en cs en cs en da en en cs en en en cs cs en en cs cs en en en de cs da en da cs en en cs cs en en en cs cs da en da cs en en cs cs en en en
മെഡിക്കല്‍ ക്യാമ്പിന്‍റെ അവസാന ഘട്ട ഒരുക്കങ്ങള്‍ പൂര്‍ത്തിയാവുന്നതേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. പഴയ മിഥിലാപുരത്തിന് വളരെ അടുത്താണീ പ്രദേശം. ഇത്തരത്തില്‍ ഒരു ജോലി! എന്താണ് ചെയ്യുന്നത് എന്ന് പുറത്താരോടും പറയാന്‍ സാധിക്കാത്ത വിധം രഹസ്യ സ്വഭാവം പുലര്‍ത്തേണ്ട ഒന്ന്. സ്വന്തമായി ഒരു മൊബൈല്‍ ഫോണ്‍ ഇല്ല, സ്ഥിരമായി ഒരു പേരില്ല. ഇവിടെ അവന്‍ രത്തന്‍ ഗിരിലാല്‍ ആണ്. അവന്‍റെ അതേ മുഖമുള്ള, സര്‍ക്കാര്‍ മുദ്ര പതിഞ്ഞ നാലഞ്ചു തിരിച്ചറിയല്‍ കാര്‍ഡുകള്‍ അവനൊന്ന് മറിച്ച് നോക്കി. മുറി ഹിന്ദി മാത്രം അറിയാമായിരുന്ന അവനിപ്പോള്‍ ഇവടുത്തെ തദ്ദേശീയരുടെ ഭാഷയും തെറ്റില്ലാതെ പറയും. കഴിഞ്ഞ എട്ട് മാസമായി, ബെട്ടിഹയ്ക്ക്‌ തെക്കുള്ള, ബീഹാറി മുക്കിയ ഹിന്ദി സംസാരിക്കുന്ന ഒരു ഗ്രാമത്തിലാണവന്‍. തിബറ്റന്‍ ബോര്‍ഡര്‍ കടന്നുള്ള ചില വ്യാപാരികളുടെ whereabouts കളുടെ ഒരു ഔട്ട്‌ലൈന്‍ കൊടുക്കണം. അതാണിപ്പോഴത്തെ ചുമതല. കേന്ദ്ര അന്വേഷണ ഏജന്‍സിക്ക് കിട്ടിയ വിവരം ശരി തന്നെയായിരുന്നു. പക്ഷെ! കൊക്കെയ്നും ഹാഷിഷും ഒന്നും ഇവിടെ എത്തിയിട്ടില്ല എന്ന്‍ റിപ്പോര്‍ട്ട് എഴുതി വിട്ടു. ഇവിടത്തെ ആള്‍ക്കാര്‍ പറയുന്നത് പോലെ ‘രണ്ട് തപാല്‍ ദിനങ്ങള്‍’ ക്കുള്ളില്‍ മറുപടി കിട്ടി. പോസ്റ്റിങ്ങ്‌ രണ്ട് മാസത്തേക്ക്‌ കൂടി നീട്ടിയ ഓര്‍ഡര്‍. സ്ഥിരം തപാല്‍ ശിപായി നരേഷ്‌ കുമാര്‍ അവനത് കൈമാറിയിട്ട് രണ്ടാഴ്ച. ഇനിയും കുറെ നാളുകള്‍, ഇവിടത്തെ മെഡിക്കല്‍ ഓഫിസിലെ അക്കൗണ്ട്‌ സെക്ഷനില്‍ തന്നെ.
മെഡിക്കല്‍ ക്യാമ്പുകള്‍ ഇതിപ്പോള്‍ നാലാമത്തേത് ആണ്. സാധാരണയായി ആരോഗ്യ ശാസ്ത്രത്തെപ്പറ്റി കുറച്ചെങ്കിലും അറിയാവുന്നവരെ കൊണ്ട് മാത്രമേ ഇത്തരം സാഹാസങ്ങള്‍ക്ക് ഏജന്‍സി മുതിരാറുള്ളൂ. അങ്ങനെയുള്ളവരെ സര്‍ക്കാര്‍ ഡിസ്പെന്‍സറി ഡോക്ടര്‍മാരായും, ഹെല്‍ത്ത്‌ ഡിപാര്‍ട്ട്‌മെന്റിലെ സെക്ഷന്‍ ഉദ്യോഗസ്ഥനായും ഗ്രാമങ്ങളിലേക്ക്‌ വിടാറുണ്ട്. ഇതിപ്പോള്‍ പ്രാഥമീക വിദ്യാഭ്യാസം പോലുമില്ലാത്ത സാധാരണക്കാരുടെ ഇടമായത് കൊണ്ട് മാത്രമാവണം ഇയാളെ ഇവിടേക്ക്‌ പോസ്റ്റ്‌ ചെയ്യിച്ചത് എന്ന് അനുമാനിക്കാം. സാധാരണയായി ഏതെങ്കിലും നഗര പ്രമാണി ഉല്‍ഘാടനം ചെയ്യുന്ന ക്യാമ്പ് ഇത്തവണ ഏതോ വല്യ ഇന്‍ഷുറന്‍സ്‌ കമ്പനി മേധാവിയാണ് ഉല്‍ഘാടിച്ചത്. ഒന്ന് രണ്ട് പൗര പ്രമുഖരും സന്നിഹിതരായിരുന്നു. സാധാരണയായി ക്യാമ്പ് തുടങ്ങി, ഏതാനും മണിക്കൂറുകള്‍ക്കുള്ളില്‍ അയാള്‍ സ്ഥലം കാലിയാക്കുമായിരുന്നു. പ്രാന്ത പ്രദേശങ്ങളിലെ ആള്‍ക്കാരോട് മറ്റ് വിവരങ്ങള്‍ ചോദിച്ച് അങ്ങനെയുള്ള ദിവസം തള്ളി നീക്കും. ഓഫീസില്‍ ആണേല്‍ ആകെ അഞ്ചു പേര്‍. അതില്‍ ഇംഗ്ലീഷ് ചേര്‍ത്ത് വായിക്കാന്‍ അറിയാവുന്നവര്‍ രണ്ടു പേരും. തലപ്പത്തിരിക്കുന്നവര്‍ക്ക് ബുദ്ധിയുണ്ട് എന്ന് അവന്‍ പല കുറി തിരിച്ചറിഞ്ഞതാണ്. ഡി എം  കഴിഞ്ഞ വര്‍ഷം ഒരു മഴ ദിവസം വന്നിരുന്നു എന്നറിയാന്‍ കഴിഞ്ഞു.
കൂടെ ട്രെയിനിങ്ങിനുണ്ടായിരുന്നവര്‍ പലരും പല വഴിക്കായി. ആരുമായും കോണ്ടാക്ട്സ് വയ്ക്കണ്ടാ എന്ന് നിര്‍ദേശം ഉണ്ടായിരുന്നു. ആഴ്ചയില്‍ ഒരിക്കല്‍ മെയിന്‍ ഓഫീസിലേക്ക് കോള്‍... അത് വരെയുള്ള Developments ചിലപ്പോള്‍ വാക്കാലെയും, വേണ്ടി വന്നാല്‍ ചിലപ്പോള്‍ കോഡ്‌ രൂപേണയും അറിയിക്കണം. മലയിറങ്ങി, കൊടും തണുപ്പത്ത്‌ ബൂത്ത്‌ വരെ എത്തിപ്പെടുവാന്‍ നന്നേ പാടാണ്. അത് കൊണ്ട് ചിലപ്പോള്‍ പത്തു നാള്‍ കൂടുമ്പോഴേ ഓഫീസിലേക്ക്‌ വിളിക്കലുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.  അനുകൂലമായി എന്തേലും കിട്ടുകയാണെങ്കില്‍ തപാല്‍ വഴി അറിയിക്കുമായിരുന്നു. അതും ഓഫിസ്‌ അഡ്രസിലേക്ക് അല്ലാതെ, മറ്റൊരു വിലാസത്തിലേക്ക്. അതും ഓരോ തവണ മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കും. തിരികെ വരുന്ന ഓരോ മറുപടിക്കത്തിലും അടുത്ത തവണ അയക്കാനുള്ള മേല്‍വിലാസം ഉണ്ടാകാറുണ്ട്. സംഗതി രസമുള്ള പണിയാണെന്ന് ചിലപ്പോഴോക്കെ അയാള്‍ക്ക് തോന്നിയിരുന്നെങ്കിലും പലപ്പോഴും മടുപ്പായിരുന്നു. ആകെയുള്ള ആശ്വാസം വെള്ളിയാഴ്ചകളില്‍ മാറുന്ന ഭോജ്പുരി, ചിലപ്പോള്‍ നേപ്പാളി, സിനിമകള്‍ ആയിരുന്നു.
തണുപ്പിറങ്ങി വരുന്ന സമയമാണിത്. പഴയ വിന്‍റെര്‍ കോട്ടിലുണ്ടായിരുന്ന കുറെ മൂട്ടകള്‍ കട്ടിലിനടിയില്‍ ചത്ത്‌ മലര്‍ന്ന് കിടപ്പുണ്ട്. നേരം ചെറുതായി ഇരുട്ടി തുടങ്ങിയിരുന്നു. ഉച്ചയുറക്കത്തിന്‍റെ അലസ്യമുണ്ട് മുഖത്ത്. അയാള്‍ റൂമില്‍ നിന്ന് താഴേക്കിറങ്ങി. ഒരു കോപ്പ ചായയും മസാല ബോണ്ടയുമാണ് മനസ്സില്‍. തിരികെ വരുമ്പോ ബാര്‍ബര്‍ ഷോപ്പിലും ഒന്ന് കയറണം. നാട്ടിലായിരുന്നെങ്കില്‍ ഈ കോലത്തില്‍ അമ്മ വീട്ടില്‍ കയറ്റില്ലായിരുന്നു. ഏതായാലും ക്യാമ്പ് വരെ ഒന്ന് നടക്കാം എന്ന് കരുതി. സാധാരണയായി മെഡിക്കല്‍ ക്യാമ്പുള്ള ദിവസങ്ങളില്‍ ഉച്ചക്ക് ശേഷം ഓഫീസില്‍ ഇരിക്കാറില്ല. ഇന്നും അങ്ങനെ തന്നെ. കേന്ദ്ര സര്‍ക്കാര്‍ വക, സോളാര്‍ വിളക്കുകള്‍ കത്തിയും കെട്ടും വഴി തെളിച്ചു. ക്യാമ്പില്‍ ഇപ്പോഴും നല്ല തിരക്കുണ്ട്. കൂടുതലും സ്ത്രീകളാണ്. ചിലര്‍ പൂര്‍ണ ഗര്‍ഭിണികളും. കണ്ണുകളെ അമ്പരപ്പിച്ച് കൊണ്ട് ചില ദൃശ്യങ്ങള്‍ കടന്നു പോയി. അയാള്‍ ഇത്തിരി മാറി ഒരു ചെറിയ മരത്തിന്‍റെ പൊത്തില്‍ മറഞ്ഞിരുന്നു. തലയില്‍ കെട്ടിയുറപ്പിച്ച നിലയില്‍ ടോര്‍ച്ച്. അങ്ങനെ ആറേഴു പേര്‍. മെയിന്‍ ക്യാമ്പിലെ പെട്രോമാക്സിനു ചുറ്റും ചില പ്രാണികള്‍ വട്ടമിടുന്നുണ്ട്. ശരീര ഭാഷയില്‍ അവരാരും തന്നെ ഡോക്ടര്‍മാരായി തോന്നിച്ചില്ല.
തൊട്ടടുത്ത സ്കൂളില്‍ നിന്നുമായിരിക്കണം, ഈരണ്ട് ബെഞ്ച് വീതം ചേര്‍ത്തിട്ടിട്ടുണ്ട്. പൂര്‍ണ ഗര്‍ഭിണിയായ ഒരു സ്ത്രീ അതിന് മേലെ വന്ന് കിടന്നു. തലയില്‍ കെട്ടിയ ടോര്‍ച്ച് തെളിയിച്ച് അവരില്‍ ഒരാള്‍ ആ സ്ത്രീയുടെ അടുത്തേക്ക്‌.
ബെഞ്ചിലെ ചോര തുടച്ച് കളഞ്ഞ് ഒരു നേഴ്സ് അടുത്ത സ്ത്രീയെ അവിടേക്ക് വിളിപ്പിച്ചു. പൊക്കിള്‍ കൊടിയോടെ ചോരക്കുഞ്ഞിനെ, ഒരു കീറിയ സാരിയില്‍ പൊതിഞ്ഞ് ആര്‍ക്കോ ഇരുട്ടത്ത് കൈ മാറി. ഒരു മറയില്ലാതെ, ആ ഇരുട്ട് കുഞ്ഞിനെ പൊതിഞ്ഞെടുത്തു. ആ മൈതാനത്തില്‍ പലയിടങ്ങളില്‍ നിന്നും നട്ടെല്ല് മുറിയും വിധം, തൊണ്ട പൊട്ടുമാറ് സ്ത്രീകളുടെ കരച്ചില്‍ പ്രതിധ്വനിച്ചു. കുറച്ച് മണിക്കൂറുകള്‍ക്ക് മുന്‍പ്‌ ജനിച്ച ഒരു കുഞ്ഞിന്, ചൂട് കൂടുതലാണ് എന്ന് പറഞ്ഞ്, കൂട്ടത്തില്‍ പ്രായം തോന്നിച്ച ഒരു നേഴ്സ് എന്തോ ഒരു ഗുളിക പൊടിച്ച് വെള്ളത്തില്‍ കലക്കി ഇറ്റിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.. അയാള്‍ കണ്ണ് വലിച്ചു. മുന്നോട്ട് ചെന്ന് പ്രതികരിക്കാന്‍ ആവാത്ത വിധം ശരീരം തളര്‍ന്നത് പോലെ.
ഏകദേശം നാല്പതോളം സ്ത്രീകള്‍ അങ്ങിങ്ങായി നിലത്തിരിക്കുന്നതും, കിടക്കുന്നതും കാണാനുണ്ട്. ഒന്ന് രണ്ട് മിനുട്ടുകള്‍. ഗ്രാമീണരില്‍ മൂന്ന് നാല് പേര്‍ ചേര്‍ന്ന്‍ ഒരു സ്ത്രീയെ വലിച്ചിഴച്ച് കൊണ്ട് വരുന്നുണ്ട്. നേരത്തെ കണ്ട പ്രായമായ സ്ത്രീയോട് അവരെന്തോ ചോദിച്ചു. ഒന്ന് ചിന്തിച്ച് അവര്‍, തൊട്ട് പിന്നിലെ ചെറിയ ടെന്റ് ചൂണ്ടി എന്തോ പറഞ്ഞു. അവര്‍ ആ പെണ്‍കുട്ടിയെ വലിച്ചിഴച്ച് റെന്റിനുള്ളിലേക്ക് കൊണ്ട് പോയി, കൂടെ രണ്ട് നേഴ്സ് മാരും. പിന്നെയൊരലര്‍ച്ചയായിരുന്നു. ഹെഡ് നേഴ്സ് അവിടേക്ക് ചെന്ന്, ടെന്റിനുള്ളിലേക്ക് നോക്കി, അതിന്‍റെ തുണിവാതില്‍ ചേര്‍ത്ത് കെട്ടി തിരികെപ്പോന്നു.
പടുത കെട്ടിയ ഒരു ജീപ്പ്‌ മൈതാനത്തിന് മുന്നിലേക്ക്‌ വന്ന് നിന്നു. ഹെഡ് ലൈറ്റ് കെടുത്താതെ തന്നെ ഒരാള്‍ അതില്‍ നിന്നിറങ്ങി. ഗ്രാമീണര്‍ മുന്നോട്ട് ചെന്ന് അയാളെ വണങ്ങി. ഇതുവരെ നേരിട്ട് കാണാത്ത ആ ഗ്രാമ മുഖ്യനെ അയാള്‍ മരപ്പൊത്തിലിരുന്ന് ആദ്യമായി കണ്ടു.
“എന്നിട്ടവനെ കിട്ടിയോ?”. അയാള്‍ പ്രാദേശിക ഭാഷയില്‍ അവരോടായി ചോദിച്ചു.
കൂട്ടത്തില്‍ ഒരാള്‍ മുന്നോട്ട് വന്ന്, അയാള്‍ ചോദിച്ചയാളെ അകലയേതോ ഗ്രാമത്തില്‍ നിന്ന്, രാവിലെ തന്നെ കിട്ടിയെന്നും, അയാളെ അപ്പോള്‍ തന്നെ തീര്‍ത്തെന്നും പറഞ്ഞു.
ഗ്രാമ മുഖ്യന്‍ യുവാക്കളെ അഭിനന്ദിച്ച്, നാളെ ഫാമില്‍ കാണാം എന്നും പറഞ്ഞ്  തിരികെ പോയി.
മെഡിക്കല്‍ ക്യാമ്പിന്‍റെ പേരില്‍ നടക്കുന്ന പലതിനും അയാള്‍ സാക്ഷിയാകുകയായിരുന്നു. സംഭവം നടന്ന് ആഴ്ചകള്‍ കഴിഞ്ഞ് മാത്രം, നമ്മുടെ പത്രങ്ങളില്‍ വായിച്ചറിയാറുള്ള ദുരഭിമാനക്കൊല. അയല്‍ ഗ്രാമത്തിലെ യുവാവിനെ മൃഗീയമായി കൊലപ്പെടുത്തി, സ്വന്തം സഹോദരിയെ തിരികെ ഗ്രാമത്തിലെത്തിച്ചതിന്‍റെ സന്തോഷം അതിലൊരു ചെറുപ്പക്കാരന്‍റെ മുഖത്ത് തെളിമ തീര്‍ത്തു.
മണ്ണിന്‍റെ മണം അറിയാന്‍ ഭാഗ്യമില്ലാതെ മറ്റൊരു ജീവന്‍ കൂടി. നേഴ്സ്മാര്‍ റ്റെണ്ടിനുള്ളില്‍ നിന്ന് ഒരു മാംസ പിണ്ഡം കവറില്‍ പൊതിഞ്ഞ് പുറത്തെടുത്ത് അകലെ കാട്ടിലേക്ക്‌ വലിച്ചെറിഞ്ഞു. ഉള്ളില്‍ നിന്ന് വേദന കൊണ്ട് ആ സ്ത്രീ ഉറക്കെ നിലവിളിച്ചു. റ്റെണ്ടിലെ റാന്തല്‍ തിരി താണു.
പ്രതികരിക്കാനാകാതെ അയാള്‍ വീര്‍പ്പ് മുട്ടി. ഒന്നും ചെയ്യാനാവാത്ത അവസ്ഥ. അതിനിടയില്‍ ഇന്‍ഷുറന്‍സ്‌ ഏജന്‍സിയില്‍ ചിലര്‍ നാട്ടുകാരില്‍ നിന്ന് എന്തൊക്കെയോ പേപ്പറില്‍ ഒപ്പിട്ട് വാങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഇവിടെ ജീവന്, കടലാസ്സില്‍ പതിയുന്ന മഷിയുടെ വിലയാണ്. മരണപ്പെടുന്ന സ്ത്രീയുടെ പേരില്‍ പോളിസി ഉണ്ടെന്ന് വരുത്തി, അതില്‍ നല്ലൊരു പങ്ക് ഏജന്‍സിക്കാര്‍ കൊണ്ട് പോയിരുന്നു. അതിലൊരു ഭാഗം ഗ്രാമ മുഖ്യനും. ഒന്നും ചെയ്യാനാകില്ല എന്ന് ഉറപ്പായിരുന്നു. മറഞ്ഞു നിന്നിരുന്ന മരത്തിന്‍റെ മറ പിടിച്ച് വേഗത്തില്‍ മുറിയിലേക്ക്‌ നടന്നു.
നേരിയ തണുപ്പില്‍ കോട അരിച്ചിറങ്ങുന്നുണ്ട്.  ജാക്കറ്റിന്‍റെ ഉള്ളിലൂടെ സൂചി മുന കൊള്ളുന്നത്‌ പോലെ തണുത്ത കാറ്റ് മേലാകെ അരിച്ച് കയറുന്നുണ്ട്. അങ്ങിങ്ങ് ചെറുതായി കീറിയ പ്ലാസ്റ്റിക്‌ വരിഞ്ഞ കട്ടിലില്‍ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റ്, ഫ്ലാസ്കില്‍ നിന്ന് ചൂട് വെള്ളം ഒരിറക്ക് കുടിച്ചു. വൈകുന്നേരത്തെ കാഴ്ച, കണ്ണില്‍ നിന്ന് മായുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഇന്നേവരെ കണ്ടതും, പഠിച്ചതും, കേട്ടതും ഈ ഇന്ത്യയെ പറ്റിയാണോ എന്ന് സംശയം തോന്നിപ്പിച്ച നിമിഷങ്ങള്‍. ഭരണ സമ്പ്രദായവും,നിയമ വ്യവസ്ഥയും, വെറുപ്പിന്‍റെ പ്രത്യയശാസ്ത്രം പഠിപ്പിക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയ പാര്‍ട്ടികളും ഇതൊന്നും കാണില്ല.
അയാള്‍ ജാക്കറ്റിന്‍റെ കൈയ്യിലെ ബട്ടന്‍ ഒന്ന് മുറുക്കി. പണ്ടെങ്ങോ ഒരു ബള്‍ബ്‌ തൂക്കാന്‍ താഴെ മാര്‍ക്കറ്റില്‍ നിന്ന് വാങ്ങിയ വയര്‍ നീളത്തില്‍ മുറിച്ചെടുത്ത് അരയില്‍, ഷര്‍ട്ടിന് ഉള്ളിലായി ചുരുട്ടിക്കെട്ടി. ഷേവിംഗ് റേസര്‍ നെറ്റിയുടെ അരികിലൂടെ പുരികങ്ങളിലേക്ക്. നീണ്ട് വളര്‍ന്നിരുന്ന തലമുടിയിഴകളിലൂടെ റേസര്‍ പതിയെ ചലിച്ചു തുടങ്ങി. അരണ്ട തെരുവ്‌ വിളക്കില്‍ ഒരു നിഴല്‍ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.
വഴിയില്‍ കണ്ട കോയിന്‍ ബൂത്തില്‍ ഒന്ന് നിന്നു. നാല് മാസമായി നാട്ടിലേക്ക് വിളിച്ചിട്ട്. വീട്ടിലെ ലാന്‍ഡ്‌ ലൈനിലേക്ക് ഡയല്‍ ചെയ്തു. അമ്മയായിരിക്കണം ഫോണ്‍ എടുത്തത്‌. സ്ഥിരം ചെയ്യാറുള്ളത് പോലെ, മുന്‍പേ അറിഞ്ഞെന്നവണ്ണം അങ്ങേത്തലയ്ക്കല്‍ നിന്ന് ഹലോ വന്നില്ല.
അതിനയാള്‍ മറുപടി ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. ഫോണ്‍ കട്ട് ചെയ്ത് താഴേക്ക് നടന്നു.
ഫാം ഹൗസിലെ പതിവ് കാഴ്ചകള്‍ക്ക് മാറ്റമില്ല. ജലസേചന സഭയ്ക്കിടയില്‍ ഇടക്കെപ്പോഴോ ഗ്രാമമുഖ്യന്‍ കോട്ടേജിലെ ശുചിമുറിയിലേക്ക് നടന്നു കയറുന്നത് അയാള്‍ കണ്ടു.
വാരകള്‍ അകലെയുള്ള വയ്ക്കോല്‍ കൂനയിലേക്ക് ഒരു നോട്ടം. മഞ്ഞു വീഴ്ച തടയാന്‍ മേല്‍ക്കൂരയില്‍ വിരിച്ചിരുന്ന ഉണക്ക പുല്ലിലേക്ക് ഒരു ഫ്ലാപ് ലൈറ്റര്‍ പാഞ്ഞു.
ഹൌറ എക്സ്പ്രെസ്സ് കൊല്ലം ജങ്ക്ഷനില്‍ നിന്ന് പതിഞ്ഞ താളത്തില്‍ മുന്നോട്ട് പോകുന്നതിനിടയില്‍ ഓടി നടന്ന് പത്രം വില്‍ക്കുന്ന ഒരു ചെക്കന്‍. അവന്‍ ലോക്കല്‍ കോച്ചിലെ ഒരു വയോധികന് നേരെ പത്രം നീട്ടി.
മുഖ്യ വാര്‍ത്തകള്‍ വായിച്ച് തീര്‍ത്ത ശേഷം കുനിയനുറുമ്പ് വരിയിട്ട പോലെ തോന്നിച്ച അക്ഷരക്കൂട്ടങ്ങള്‍ക്കിടയിലൂടെ ആ വൃദ്ധന്‍ അത് വായിച്ചെടുത്തു.
“ചമ്പാരന്‍ ജില്ലയുടെ പടിഞ്ഞാറു ഭാഗത്തുള്ള ഒരു ഫാക്ടറിയില്‍ നിന്നാണ് അവശനിലയില്‍ മുറിവേറ്റ നിലയില്‍ ഇയാളെ കണ്ടെത്തിയത്. ഗ്രാമത്തിന് പുറത്തുള്ള ഒരു മാംസ സംസ്കരണശാലയുടെ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട ഗോഡൗണിന്‍റെ ഉള്ളില്‍ ചെറിയ ഞെരക്കം കേട്ടാണ് ഗ്രാമവാസികള്‍ അവിടേക്ക് ചെന്നത്. ഇലക്ട്രിക്‌ വയറുകൊണ്ട് കഴുത്തില്‍ അതി ശക്തമായി മുറുക്കിയതിന്‍റെ പാടുകള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നതായും ഫോറന്‍സിക് വിദഗ്ദര്‍ അറിയിച്ചു. ഗ്രാമ മുഖ്യന്‍റെ മരണ മൊഴി രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.”
ആ വാര്‍ത്തയ്ക്ക് ചുവട്ടിലായി ഒരു ചെറിയ കോളം ഉണ്ടായിരുന്നു. അതില്‍ ഇങ്ങനെ എഴുതിയിരുന്നു.
Look out-  West Chambaran: CrNo: 104/2015/u/s 301,302 IPC.
പിന്നെ ആര്‍ക്കും തിരിച്ചറിയാന്‍ സാധിക്കാത്ത കുറേ അടയാളസൂചനകളും.
"രേഖാചിത്രങ്ങള്‍ക്ക് വടക്കേയിന്ത്യ, തെക്കേയിന്ത്യ എന്നൊന്നും ഇല്ലല്ലേ!.".
തൊട്ടടുത്തിരുന്ന മറ്റൊരാള്‍ അതേയെന്നയര്‍ത്ഥത്തില്‍ ചെറുതായൊന്ന് ചിരിച്ചു.
എതിര്‍ഭാഗത്ത്, അവര്‍ക്ക് മുകളിലായി കിടന്നിരുന്ന യുവാവ്‌ ഒന്ന് തിരിഞ്ഞു. കോട്ടുവായ നിയന്ത്രിച്ച്, പാതി എഴുന്നേറ്റിരുന്ന് , പോക്കറ്റില്‍ കിടന്നിരുന്ന ഐഡി കാര്‍ഡ് പലതായി കീറി ജനല്‍ വഴി പുറത്തേക്ക് കളഞ്ഞു.
തോളില്‍ കിടന്നിരുന്ന ചെറിയ തുകല്‍ ബാഗിലെ ഒരു കടലാസ് എടുത്ത് അടുത്ത സ്ഥലം ഒന്ന് കൂടെ ഉറപ്പിച്ചു. "അതിയന്നൂര്‍ ബ്ലോക്ക് പഞ്ചായത്ത്. തസ്തിക - സെക്ഷന്‍ ക്ലര്‍ക്ക്"
ചെറുതായി തലയുയര്‍ത്തി നിന്നിരുന്ന പുരികത്തിലെ ചെറുരോമങ്ങള്‍ ഒന്ന് തലോടി,അയാള്‍ വീണ്ടും തിരിഞ്ഞു കിടന്നു.
Posted by കണ്ണന്‍ നായര്‍ at 16:35 1 comment:
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
Newer Posts Older Posts Home
Subscribe to: Posts (Atom)
നിങ്ങളൊന്നു സൂക്ഷിച്ചു നോക്കിയേ..ചിലപ്പോളെന്നെ കണ്ടേക്കാം ... നിങ്ങള്‍ ഇന്നലെ കണ്ട അഞ്ചുപേരില്‍ ഒരാള്‍ ഞാനായിരുന്നു.
View my complete profile
West Chambaran: CrNo: 104/2015/u/s 301,302 IPC
Watermark template. Powered by Blogger.