en en fr en en en en en ml ml ml ml en en en en en ml ml ml ml ml ml ml en en en en en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en en en en ml ml ml ml ml ml ml en en en en en ml ml ml ml ml ml ml ml en en en en en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en en en en en en en en en en en en en en en en ml ml ml ml ml en en en en en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en it en en it sk en it en en it en en it en en it en nl it en en it en en en de en en en la en en en en en en en en en en en en en en ml it en en it it en it en en it en en it en en it en ml it en en it en en it la en it en en it en en it en en it en en it en en it en it lv en it en en it en en it en en it en en it en en it en en it nl en it en en it ml en it en en it de en it en en it en en it en en it en en it en en it en it la en it en en it en en it en pl it en en it en en it fr en it fr en pt en en pt war en pt en en pt en en pt en pt en en pt ml ml pt sv en pt en ast pt en en pt en en pt en en pt en en pt en en pt en en pt en en pt en ta pt en en pt fr nl pt en en pt en en pt en en pt en en pt en en pt en en pt en en pt en en pt hu en pt en en pt en en pt en en pt en en pt en en en it en en ru en en en en en en en en en en en en en en en en en en en cs da da en da cs cs en cs cs en en cs cs da en da cs en en cs da en en cs cs en da cs en en cs cs en cs cs da en da cs en en en de cs da en da cs en en cs da en en en cs cs da en en en cs cs cs cs da en da cs en cs cs en en en cs cs da en da en en en en en en en en en en en en en it en en
The (Never Ending) Blog Roll
Showing posts with label malayalam. Show all posts
ബംഗാളി നോവലുകളായിരിക്കും മലയാളത്തിലേക്ക് ഏറ്റവും കൂടുതലായി വിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെട്ടിട്ടുള്ള ഭാരതീയ ഭാഷാസാഹിത്യം. എത്രയോ മികച്ച ബംഗാളി കൃതികൾ മലയാളത്തിൽ വായിക്കാൻ സാധിച്ചിട്ടുണ്ട്- ആനന്ദമഠം, പ്രഥമപ്രതിശ്രുതി, ആരോഗ്യനികേതനം... ഇപ്പോൾ വായിച്ചു തീര്‍ത്ത നോവലാണ് ബിഭൂതിഭൂഷൺ ബന്ദ്യോപാധ്യായയുടെ ആദർശ ഹിന്ദു ഹോട്ടൽ. 1930കളിൽ പുറത്തു വന്ന ഈ ആഖ്യായിക, ഒരു ശുദ്ധഗതിക്കാരനായ പാചകക്കാരന്റെ കഥയാണ്.
ബിഭൂതിഭൂഷണിന്റെ പഥേർ പാഞ്ചാലി വായിച്ചവർക്കറിയാം അദ്ദേഹത്തിന്റെ കഥകളുടെ ലാളിത്യം. ആദർശ ഹിന്ദു ഹോട്ടലും ഇതേ പാരമ്പര്യം പിന്തുടരുന്നു. ഇതിൽ വായനക്കാരന്റെ ഉള്ളുലച്ച് കളയാനുദ്ദേശിച്ചുള്ള വൈകാരിക പ്രകടനമോ, ആശയ- വർഗ്ഗസംഘട്ടനങ്ങളോ കാണില്ല. എല്ലാ ദൗർബല്ല്യങ്ങളുമുള്ള, എന്നാൽ ചില കഴിവുകളുമുള്ള ഒരു കഥാപാത്രം, ഈ കഴിവുകളും ക്ഷമയും കാരണം ഔന്നത്യങ്ങളിലെത്തിച്ചേരുന്നതാണ് കഥ. തന്നെ സ്നേഹിച്ചവരെയും സഹായിച്ചവരെയും തന്റെ നല്ലകാലത്തിൽ പങ്കാളികളാക്കുന്ന അയാൾ തന്നെ ഉപദ്രവിച്ചവരെപ്പോലും കൈവെടിയുന്നില്ല.
ഒരു നല്ല തര്‍ജമ വായിക്കുമ്പോൾ രണ്ട് ഗുണങ്ങളുണ്ടാകും. അപരിചിതമായ ഒരു നാട്ടിലെ ജീവിതവും ആചാരങ്ങളും വ്യവസ്ഥിതിയും അറിയാനുള്ള സാഹചര്യം ഉണ്ടാക്കിത്തരും. അതേ സമയത്ത് ലോകത്തെ ഏത് നാട്ടിലായാലും ആത്യന്തികമായി മനുഷ്യനെ മനുഷ്യനാക്കുന്ന പൊതുസ്വഭാവങ്ങൾ കാട്ടിത്തരികയും ചെയ്യും. കഴിഞ്ഞ നൂറ്റാണ്ടിലെ ആദ്യപകുതിയിലെ ബംഗാളി ജീവിതത്തിന്റെ മനോഹരമായ ആവിഷ്കാരമാണ് ഈ നോവൽ. അതേ സമയം ഒരാളെ ഉന്നതങ്ങളിലേക്ക് സ്വയം ഉയർത്താനായി വേണ്ട ഗുണങ്ങളെന്താണ് എന്ന അന്വേഷണവുമാണ് ആദർശ ഹിന്ദു ഹോട്ടൽ.
Labels: bengali, book, books, malayalam
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
നാം കാര്യങ്ങൾ ഓർക്കുന്നത് എങ്ങനെയെന്നറിയാമോ? നമ്മുടെ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്ന ഉത്തേജനങ്ങൾ തലച്ചോറിൽ എത്തുമ്പോൾ തലച്ചോറ് മുന്നേയുണ്ടായിട്ടുള്ള അനുഭവങ്ങളുമായി ഘടിപ്പിച്ചു നോക്കുന്നു. അതായത് നമുക്ക് നേരത്തേ അനുഭവമുള്ളതോ അറിയുന്നതോ ആയ കാര്യങ്ങളുമായി ബന്ധമുള്ള ഒരു പുതിയ അനുഭവം ഉണ്ടാകുമ്പോൾ അത് നന്നായി ഓർമ്മയിൽ നിലനിൽക്കുന്നു.
ഞാൻ നാദിര്‍ഷാ സംവിധാനം ചെയ്ത കട്ടപ്പനയിലെ ഹൃതിക് റോഷൻ കണ്ട് മണിക്കൂറുകളേ ആയുള്ളൂ. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ അതിൽ നിന്ന് കാര്യമായൊന്നും ഓർത്തെടുക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല. അതിന് കാരണമായി എനിക്ക് തോന്നുന്നത് മുകളിൽ പറഞ്ഞതാണ്. പടത്തിന്റെ ഘടന വളരെ അയഞ്ഞതാണ്. മൊത്തത്തിൽ നോക്കുമ്പോൾ ഒരു കഥയുണ്ട്. എന്നാൽ പല ചേരുവകളും ആ കഥയുടെ ഭാഗങ്ങളല്ല. പല കഥാപാത്രങ്ങളും വന്നു പോകുന്നു. പല ഹാസ്യരംഗങ്ങളും സമയം തികക്കാനുള്ള വെറും ഫില്ലർ മാത്രമായി പോകുന്നു.
ചുരുക്കത്തിൽ രംഗങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള പൊരുത്തമില്ലാത്തതിനാൽ പടത്തിന് നൈസർഗികമായ ഒരു ഒഴുക്കിന്റെ അഭാവം പ്രകടമാണ്. അത് കൊണ്ട് പല രംഗങ്ങളും തിരശ്ശീലയിൽ കാണുമ്പോൾ രസിക്കുമെങ്കിലും പിന്നീട് ഓർത്തെടുക്കാൻ ശരിക്ക് വിഷമിക്കണം. പ്രത്യേകിച്ച് ഹാസ്യരംഗങ്ങൾ. കോമഡിയും മിമിക്സും പിന്നെ ഞാനും എന്ന ടിവി പരിപാടി ഒരു ചലച്ചിത്രമാക്കി അവതരിപ്പിച്ചത് പോലെ.
മുഖ്യകഥാപാത്രത്തെ അവതരിപ്പിച്ച വിഷ്ണു ഒരു ഭാവി വാഗ്ദാനം ആണെന്ന് തെളിയിച്ചു. ധർമ്മജനും സിദ്ദിഖും നന്നായി പിന്തുണച്ചു. തന്റെ ആദ്യപടത്തിലെ പോലെ നായികമാർക്ക് ഇതിലും കാര്യമായൊന്നും ചെയ്യാൻ നാദിര്‍ഷാ കൊടുത്തില്ല. സലിംകുമാർ തന്റെ പഴയ പ്രതാപത്തിന്റെ നിഴലിലൊതുങ്ങി നിന്നു കളഞ്ഞു.
പല കഥാപാത്രങ്ങളേയും കഥാഗതി മാറ്റാനുള്ള വെറും ഉപകരണങ്ങളായിട്ടാണ് ചലച്ചിത്രകാരന്മാർ കണ്ടത്. നായികയുടെ പരിചയക്കാരനായ ഹിന്ദിക്കാരനും, കഥാന്ത്യത്തിൽ ആത്മഹത്യയ്ക്ക് ശ്രമിക്കുന്ന കോടീശ്വരനുമെല്ലാം ഈ വകുപ്പിൽ വരും. ഇവർ ആവശ്യഘട്ടങ്ങളിൽ അവതരിക്കുകയും അവരുടെ ധർമ്മം കഴിഞ്ഞാൽ ആരാലും ഓർക്കപ്പെടാതെ ഒഴിവാവുകയും ചെയ്യും. ആൻമരിയ എന്ന പ്രധാനകഥാപാത്രം പോലും വെറും പ്ലോട്ട് ഡിവൈസായി അധഃപതിക്കുന്നത് സങ്കടകരമായി.
ഇത്തരം കഥാപാത്രങ്ങൾ അനശ്വരമാക്കപ്പെട്ട ഉദാഹരണങ്ങൾ വേണോ? ആൻമരിയ കലിപ്പിലാണ് എന്ന ചിത്രത്തിൽ സിദ്ദിഖ് അവതരിപ്പിച്ച വേഷം കഥാഗതി തിരിക്കാൻ വേണ്ടി മാത്രം വരുന്നതാണ്. എന്നാൽ അതിനെ പൊലിപ്പിച്ചെടുത്ത് അവിസ്മരണീയമാക്കിത്തീർത്തു. ദേവാസുരത്തിലെ പല മൈനർ കഥാപാത്രങ്ങളും, അപ്പുമാഷടക്കം, നീലകണ്ഠന്റെ പ്രമാണിത്തം വെളിവാക്കുക എന്ന ഒറ്റക്കാരണത്തിന് അവതരിക്കുന്നവരാണ്. എന്നാൽ അവരില്ലാതെ ആ ചിത്രം സങ്കൽപ്പിക്കാൻ പറ്റുമോ?
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
കേരള സർക്കാർ വിദ്യാലയങ്ങളിൽ കുട്ടികളുടെ കുറവും, കൂണു പോലെ മുളച്ചു പൊന്തുന്ന സ്വകാര്യ വിദ്യാലയങ്ങളിൽ പ്രവേശനത്തിനായുള്ള  തള്ളിക്കയറ്റവും എന്തുകൊണ്ട്? ഉത്തരമായി പല അഭിപ്രായങ്ങളും കേട്ടു.
സർക്കാർ സിലബസ് എൻ.സി.ഇ.ആർ.ടി സിലബസിനേക്കാൾ നിലവാരം കുറഞ്ഞതാണെന്ന് ചിലര്‍.
സർക്കാർ വിദ്യാലയങ്ങളിൽ ആവശ്യമായ സൗകര്യം കുറവായത് കൊണ്ടെന്ന് ചിലർ.
സ്വകാര്യവിദ്യാലയങ്ങളിൽ സൗകര്യവും നിലവാരവും കൂടുതലായതു കൊണ്ടെന്ന് കുറച്ചു പേര്‍.
സർക്കാറിന്റെ വിമുഖത മൂലമെന്ന് മറ്റു ചിലർ.
സർക്കാർ സ്വകാര്യ വിദ്യാലയങ്ങളിലെ നടത്തിപ്പുകാരുമായി ഒത്തുകളി നടത്തുകയാണെന്ന് ഒരു പക്ഷം.
മധ്യവർഗക്കാർക്ക് സ്വതേയുള്ള ഉയര്‍ന്നു പൊങ്ങാനുള്ള ആഗ്രഹം കാരണമെന്ന് ഇനി ചിലര്‍.
എനിക്ക് തോന്നുന്നു, നമ്മുടെ മക്കൾ സർക്കാർ സ്കൂളിൽ പഠിക്കാൻ വരുന്ന താഴേക്കിടയിലുള്ളവരുടെ മക്കളുമായി കൂട്ടുകൂടിയാൽ ചീത്തയാകുമെന്ന ഭയമാണ് ഇതിന് പുറകിലെന്ന്.
മറ്റെല്ലാ ന്യായീകരണങ്ങളും ഒരു നിമിഷം മാറ്റി വെച്ച് ഒന്ന് അവനവന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് നോക്കൂ... സത്യമല്ലേ?
Labels: current affairs, education, malayalam, psychology
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
ആയിരിക്കാം... ആവാതെയുമിരിക്കാം... ഇതിൽ രണ്ടു കാര്യങ്ങളാണ് ചിന്തിക്കേണ്ടത്.
ഒന്ന്, സ്വഭാവവും കഴിവും  മനുഷ്യഗുണങ്ങളാണ്. ഇവ തമ്മിലുള്ള ബന്ധമെന്താണ്? സ്വഭാവത്തിൽ ഉള്ള വ്യത്യാസങ്ങൾ കഴിവിനെ സ്വാധീനിക്കുമോ? നിങ്ങൾ ഓർത്തു നോക്കൂ... ഒരു പാവം സ്വഭാവമുള്ള ജീവിതവിജയം നേടിയ ആരെയെങ്കിലും മനസ്സിൽ കാണാമോ? അതേ സമയം, നല്ല ഉത്സാഹവും ഓജസ്സുമുണ്ടായിട്ടും കാര്യങ്ങൾ നടത്തിയെടുക്കാൻ പ്രയാസപ്പെടുന്ന ഒരാളെ അറിയാമോ? അതേ പോലെ തിരിച്ച്, ഉത്സാഹിയായി ജീവിതത്തിൽ ഉയരങ്ങൾ കീഴടക്കിയവരേയും, പാവം സ്വഭാവത്തോടെ എങ്ങുമെത്താതെ പോയവരേയും ചുറ്റിലും കാണാം. അപ്പോൾ സ്വഭാവം ഒരു വ്യക്തിയുടെ കഴിവിനെ കുറിക്കാനായി ഉപയോഗിക്കുന്നത് ഔചിത്യമല്ല. ചില സ്വഭാവങ്ങൾ ചില കഴിവുകളെ കുറച്ചു സ്വാധീനിക്കും എന്നതും ശരിയാണ്. എന്നാൽ ഇത് സാമാന്യവത്ക്കരിക്കുന്നത് അബദ്ധമാണ്.
രണ്ട്, ഒരാളെ കഴിവുള്ളവനെന്നും കഴിവുകെട്ടവനെന്നും തരം തിരിക്കുന്നത് എന്ത് മാനദണ്ഡം വെച്ചാണ്? നിങ്ങൾക്കു പാടാനുള്ള കഴിവില്ലെങ്കിലും കണക്ക് കൂട്ടാനുള്ള കഴിവുണ്ട് എന്ന് വെക്കുക. നിങ്ങൾ കഴിവുള്ളവനാണോ, കെട്ടവനാണോ? നിങ്ങളുടെ സഹോദരി നിങ്ങളെ കഴിവുള്ളവനായാണ് കാണുന്നത്, എന്നാൽ നിങ്ങളുടെ അയൽക്കാരന്റെ അഭിപ്രായത്തിൽ നിങ്ങൾക്ക് കഴിവില്ല. നിങ്ങളെഴുതിയ പാട്ട് കേട്ട ഒരാൾ അതിന്റെ ആശയം കേട്ട് നിങ്ങളുടെ കഴിവ് അപാരമെന്ന് പുകഴ്ത്തുമ്പോൾ, മറ്റൊരാൾ അതിന്റെ ഈണം ഭംഗിയാത്തത് നിങ്ങളുടെ കഴിവ്കേട് എന്ന് പഴിക്കുന്നു.
ഇതിൽ നിന്ന് വ്യക്തമാകുന്നത് ഒരാളുടെ കഴിവിനെ അളക്കുന്ന ഏകകങ്ങൾ മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കും. അത് അയാളുടെ പ്രവർത്തിക്കനുസരിച്ച് മാറാം, അളക്കുന്ന ആൾക്ക് അയാളോടുള്ള നയത്തിനും മതിപ്പിനും അനുസരിച്ച് മാറാം, അളക്കുന്ന ആളിന്റെ വീക്ഷണകോണിന് അനുസരിച്ചും മാറാം. അപ്പോൾ നാം ഒരു സ്വഭാവത്തിനെ അടിസ്ഥാനമാക്കി ഒരാളുടെ പൊതുവായ കഴിവിനെ എങ്ങനെ വിലയിരുത്തും?..
Labels: malayalam, motivational, philosophy, psychology
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവരുമായി സാമ്യം തോന്നാൻ തന്നെയാണ്, അതിന് വേണ്ടി മാത്രമാണ് ഇത് പറയുന്നത്.
ഘണ്ടാകർണ്ണനെക്കുറിച്ച് കേട്ടിട്ടുണ്ടോ? നാം അറിഞ്ഞിരിക്കേണ്ട ആളാണ്. കേട്ടോളൂ..
കഥ തുടങ്ങുമ്പോൾ അങ്ങേർക്ക് ഈ പേര് കിട്ടിയിരുന്നില്ല. മിക്കവാറും പഴയ പേര് ശശി എന്നാവാനാണ് സാധ്യത. ശശി വലിയ വിഷ്ണു ഭക്തനായിരുന്നു. കുഴപ്പമില്ലാത്ത കാര്യമല്ലേ? പ്രശ്നം എന്താണെന്നാൽ അയാൾക്ക് മറ്റ് ദേവതമാരോട് കനത്ത വിരോധമായിരുന്നു. വിശേഷിച്ച് ശിവനോട്. ശിവനെ ആരെങ്കിലും സ്തുതിച്ചാൽ ശശിക്ക് കുരു പൊട്ടും. പിന്നെ തെറിവിളിയായി, ട്രോളിംഗ് ആയി, പൊങ്കാലയായി.
ഒരിക്കൽ വിഷ്ണുദേവൻ തന്നെ ശശിയുടെ രോഗം മാറ്റാൻ നേരിട്ട് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട് നോക്കി. തങ്ങളെല്ലാം ഒന്നാണെന്നും തമ്മിലൊരു പ്രശ്നവുമില്ലെന്നും വെറും പ്രത്യയശാസ്ത്രപരമായ ഭിന്നത മാത്രമേ ഉള്ളൂ എന്നും ശശിയെ ബോധിപ്പിക്കാൻ ഹരിഹരവേഷത്തിലായിരുന്നു വരവ്. ശശി ചന്ദനത്തിരി കത്തിച്ച് വിഷ്ണുവിനെ സ്തുതിച്ചു, ശിവന്റെ മൂക്ക് പൊത്തിപ്പിടിച്ചു. അതോടെ ഭഗവാന്‍ സുല്ലിട്ടു.
നാട്ടിലെ പണിയില്ലാത്ത ചെറുപ്പക്കാർ ശശിയെക്കാണുമ്പോൾ ഉച്ചത്തിൽ ശിവനാമം ചൊല്ലാൻ തുടങ്ങി. പലരും ശിവസ്തോത്രങ്ങൾ വോയ്സ് മെസേജ് ആയി ഫോര്‍വേഡ് ചെയ്തു. ആദ്യമൊക്കെ ശശി കലി കൊണ്ട് തെറി വിളിച്ചു.
അവസാനം സഹിക്കാതായപ്പോൾ അയാൾ രണ്ടു അമ്പലമണികൾ വാങ്ങി ചെവികളിൽ തൂക്കിയിട്ടു. ശിവനാമം കേൾക്കുമ്പോളെല്ലാം തലയാട്ടും. അപ്പോഴുണ്ടാകുന്ന മണിമുഴക്കത്തിൽ ഒന്നും കേൾക്കില്ല. അങ്ങനെ ശശി ഘണ്ടാകർണ്ണനായി (ചെവിയിൽ മണിയുള്ളവൻ)...
Labels: current affairs, humor, humour, malayalam
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
പുലിമുരുകൻ കേരളക്കര ഇളക്കിമറിക്കുകയാണല്ലോ. ഞാനും കഴിഞ്ഞ ദിവസം പോയി കണ്ടു നോക്കി. ചില കാര്യങ്ങൾ പിടിച്ചു, ചിലത് പിടിച്ചില്ല.
1) മോഹൻലാൽ. പടം കണ്ടുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ ഇങ്ങേർക്ക് ഒരു കടുവയെയൊക്കെ തട്ടാനുള്ള  ശേഷിയുണ്ട് എന്ന് വിശ്വസിച്ചു പോയി. തന്റെ പ്രായത്തെ വെല്ലുന്ന പ്രകടനം തന്നെയാണ് അദ്ദേഹം കാഴ്ച വെച്ചത്.
2) പീറ്റർ ഹെയ്ൻ: മുകളിൽ പറഞ്ഞതിന്റെ ഒരു നല്ല പങ്ക് ക്രെഡിറ്റ് പീറ്റർ ഹെയ്നിന് അവകാശപ്പെട്ടതാണ്. ഈ സിനിമയുടെ ജീവൻ ഇതിലെ സംഘട്ടനം മാത്രമാണ്.
3) ഗ്രാഫിക്സ്: മലയാളത്തിൽ മികച്ച ഗ്രാഫിക്സും ഇഫക്റ്റ്സും ഉപയോഗിച്ചു നിർമ്മിച്ച പടം പുലിമുരുകൻ തന്നെയാണ്.  ഇതിൽ എന്തെങ്കിലും ക്ഷീണം സംഭവിച്ചെങ്കിൽ കളി മാറുമായിരുന്നു.  ചുരുക്കത്തിൽ ഈ മൂന്ന് ചേരുവകളും കൃത്യമായി ചേര്‍ന്നത് ചിത്രത്തെ രക്ഷിച്ചു.
4) നിർമാതാവ്: കൈവിട്ട കളിയായിട്ടും ചുളയിറക്കിയ മുളകുപാടം മുതലാളിയാണ് രാജാവ്.
6) ഈ വിജയം മലയാള ചലച്ചിത്ര നിർമ്മാണരംഗത്ത് പുതിയ പ്രതീക്ഷകൾ തീർക്കും. കൂടുതൽ പണം ഇറക്കാനുള്ള ധൈര്യം ഗുണപരമായി നല്ല മാറ്റം ഉണ്ടാക്കിയേക്കാം. കൂടുതൽ ലാഭം കിട്ടുമ്പോൾ നിർമാതാക്കൾ നല്ല ചെറിയ പടങ്ങൾ എടുക്കാനും ധൈര്യപ്പെടും.
1) പൊട്ടക്കഥ. സാധാരണ ആക്ഷൻ ചിത്രങ്ങളിൽ ഒരു സംഘട്ടനരംഗത്തിൽ നിന്ന് അടുത്തതിലേക്ക് എത്താനുള്ള ഒരു ഉപാധി മാത്രമാണ് കഥ. ഇതിൽ അങ്ങനെ ആയിരുന്നെങ്കിൽ എത്ര നന്നായിരുന്നു...!
2) ആക്ഷൻരംഗങ്ങളിലെ പശ്ചാത്തല സംഗീതം എന്നാൽ ചെകിട്ടിനടുത്ത് ചെണ്ടകൊട്ടുന്നതല്ലെന്ന് ഈ മറുതായോട് ആരെങ്കിലും പറയെടേ...
3) അന്യഭാഷാ നടന്മാർ: ചിത്രത്തിന് ഒരു ഗുണവും ഇവർ ചെയ്തതായി തോന്നിയില്ല. വലിയൊരു നടനായ മകരന്ദ് ദേശ്പാണ്ഡെയെയും "വലിയൊരു" നടിയായ നമിതയെയും വിഡ്ഢിവേഷം കെട്ടിച്ചത് സംവിധായകന്റെ പാപ്പരത്തമാണോ മോഹൻലാലിനെ പൊലിപ്പിക്കാനുള്ള സൈക്കിളോടിക്കൽ മൂവോ?
4) എന്നു വച്ച് നമ്മുടെ സ്വന്തം നടന്മാർ അസാമാന്യ പ്രകടനമൊന്നുമായിരുന്നില്ല. താടി ലാൽ മാത്രം നന്നായിരുന്നു. അഭിനേതാക്കളുടെ പ്രശ്നമല്ല. തിരക്കഥ പ്രശ്നം.
Labels: malayalam, movie, movies
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
Posted by harish p i at 10:46 PM 0 Comments
Sunday, September 4, 2016
Portrayal of the marginalised
Every building, apartment, mall or shopping complex in big cities are built trampling on the bodies of native people who belong to the lowest strata of society. Kammatti Padam is a Malayalam movie directed by Rajiv Ravi, based on the true story of a slum on which Ernakulam city was built. It is the story about how Kammatti Padam was transformed into a sprawling city and how the lives of its dwellers were affected by the process.
The movie possess a menacing style and unfurls without any haste, taking its own sweet time. I remembered Gangs of Wasseypur while watching it. It's very detailed and invest quite a lot on its quirky and colorful characters- not only the four or five major ones, but even those who appear in just a single scene.
Kammatti Padam uses a nonlinear narrative. The movie starts in the present era, when a middle aged man, Krishnan, obviously stabbed, get in a bus. He struggles to keep his consciousness thinking about his violent past in Kammatti Padam. The movie skips quite a few times back and forth in time. First half covers the life of main players and reveals the motive behind Krishnan's return from Mumbai. These are the most entertaining parts of the movie were you are shown a lot of style and substance. But it is the latter half that was my delight.
In second half, movie change gears into the neo-noir mode. Here Kammatti Padam can give any of its Western counterparts a run for their money. Krishnan's searches lead him into the seedy underbelly of the cityscape that he himself was partly responsible in creating. Like any PI of a true noir he faces the  odd challenges and confronts the truth.
Using Dulqar Salman for the protagonist may be a commercial decision by the makers. I love to imagine Krishnan as a guy with more unconventional looks and not this sophisticated. But still he did total justice to the role. Kammatti Padam is a movie made on grand scale and totally worth the time that you invest on it.
Labels: malayalam, movie, movies
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
Posted by harish p i at 9:52 PM 0 Comments
Saturday, August 20, 2016
പ്രേതം, ഷറഫുദ്ദീൻ പിന്നെ MST3K
MST3K  (Mystery Science Theatre 3000) ഒരു പഴയ അമേരിക്കൻ റ്റിവി പരിപാടി ആണ്. ഒരു ഭ്രാന്തൻ ശാസ്ത്രജ്ഞൻ ഒരാളെ തന്റെ പരീക്ഷണത്തിനായി ബഹിരാകാശപേടകത്തിൽ തടവിലാക്കുന്നു. ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും തല്ലിപ്പൊളി പടങ്ങൾ തുടർച്ചയായി കാണുക- അതാണ് പരീക്ഷണം. കൂട്ടിന് സംസാരിക്കുന്ന യന്ത്രപ്പാവകളും! മാനസികനില തെറ്റാതിരിക്കാൻ പടം കാണുമ്പോൾ അയാൾ സ്ക്രീനിലെ ദൃശ്യങ്ങളെ പരിഹസിച്ച് കമന്റ് ചെയ്തു കൊണ്ടിരിക്കും, പാവകളും കൂടെ കൂടും. ഓരോ എപ്പിസോഡിലും ഓരോ പഴയ ഹൊറർ- സൈഫൈ ചിത്രങ്ങളും കൂടെ റണ്ണിങ്ങ് കമന്ററിയും.
എനിക്ക് ഈ പരിപാടി ഇഷ്ടമായത് ഞാനും പടം കാണുമ്പോൾ കമന്റ് അടിക്കുന്ന സ്വഭാവമുള്ള ആളായതു കൊണ്ടാണ്. ചിലര്‍ക്ക് ഇത് അലോസരമുണ്ടാക്കാറുണ്ട്. പക്ഷേ നല്ല കമ്പനിയുണ്ടെങ്കിൽ ഇത് നല്ല ഒരു അനുഭവമാണ്. MST3Kയുടെ വിജയം വിസ്മൃതിയിലേക്ക് ആഴേണ്ടിയിരുന്ന, കലാപരമായോ സാങ്കേതികമായോ ഒരു ഗുണവുമില്ലാത്ത പല പടങ്ങൾക്കും ഒരു ആസ്വാദകവൃന്ദത്തെ ഉണ്ടാക്കിക്കൊടുത്തു. Robot monster, Plan 9 from outer space, Manos, Santa Clause conquers Martians തുടങ്ങി പല ചിത്രങ്ങളും കൾട്ട് പദവിയിലേക്ക് ഉയർന്നു. മോശം പടങ്ങളുടെ തമ്പുരാനായ Ed Wood നെ കുറിച്ചു പഠനങ്ങളും ജീവചരിത്രവും   Johnny Depp നായകനായ സിനിമയും വന്നു. ഇവിടെ മിഥുൻ നായകനായ ഗുണ്ട, ടി. രാജേന്ദ്രന്റെ വീരസാമി എന്നിവയ്ക്ക് ലഭിച്ച സ്വീകരണം നോക്കൂ.
MST3Kയെ പറ്റി ഓർത്തത് ഇന്നലെ രഞ്ജിത്ത് ശങ്കറിന്റെ പ്രേതം എന്ന ചിത്രം കണ്ടപ്പോഴാണ്. പ്രേതം മോശമായതു കൊണ്ടൊന്നുമല്ല, ഷറഫുദ്ദീന്റെ- പ്രേമത്തിലെ ഗിരിരാജൻ കോഴി- കഥാപാത്രം കാരണം. അയാൾ ഇതിൽ ഒരു പ്രധാന കഥാപാത്രത്തോടൊപ്പം കമന്റേറ്ററുടെ പണിയും ചെയ്യുന്നുണ്ടു. ഇത് ഒരു പരിധിവരെ പടത്തിന് ഒരു മെറ്റാ ഡൈമെൻഷൻ കൊടുക്കുന്നുണ്ട്. ഒട്ടും അരോചകമാകാതെ വളരെ ഹാസ്യാത്മകമായാണ് ഇത് നടന്നതും.
പടം കാണുമ്പോൾ നമ്മുടെ മനസ്സിൽ തോന്നുന്നത് അപ്പോഴപ്പോൾ സ്ക്രീനിൽ നിന്ന് കേൾക്കുന്നു. ഉദാഹരണത്തിന് ഒരു സീനിൽ ഇത്തിരി ഇഴയുന്നു എന്ന് ഞാൻ മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ച സ്പോട്ടിൽ, 'ഇവൻ ഇത് ലാഗ് ചെയ്തു കൊല്ലും' എന്ന് ഒരു ഡയലോഗ്. നമ്മുടെ മനസ്സിലെ പ്രതികരണങ്ങളെ diffuse ചെയ്യിച്ചു സിനിമയിൽ വീണ്ടും ശ്രദ്ധിപ്പിക്കുന്ന ഒരു സൈക്കിളോടിക്കൽ മൂവ്..!
Labels: malayalam, movie, movies
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
Posted by harish p i at 7:58 AM 0 Comments
Tuesday, April 7, 2015
മാണി- മോനേ ജോസേ, അപ്പന്‍ നിനക്ക് കെട്ടാന്‍ ഒരു പെണ്‍കൊച്ചിനേ കണ്ടു വച്ചിട്ടുണ്ട്.
ജോസ്- ദേ അപ്പച്ചാ, ഒരു മാതിരി...
മാണി- ടാ മോനേ, ഇത് അംബാനീടെ മോളാടാ...
ജോസ്- എന്നാ എനിക്ക് ഓക്കെയാ അപ്പച്ചാ..
മാണി- പി എമ്മേ, എന്‍റെ മോന്‍ ജോസിനെ റിസര്‍വ് ബാങ്ക് ഗവര്‍ണറാക്കണം.
പി എം- ഒന്ന് പോടേ, ഇവിടെ പണി പഠിച്ചവന്മാര് ക്യൂ നില്‍ക്കുമ്പോഴാ...
മാണി- സാറേ, അവന്‍ അംബാനീടെ മരുമോനാ...
പി എം- ഓ.. താനൊരു കാര്യം ചെയ്യ്. കാലത്ത് അവനെ ഇങ്ങ് വിട്. ഓഡര്‍ കൈപ്പറ്റി ഉച്ചക്ക് മുന്നേ ജോലിക്ക് കയറട്ടെ. പിന്നെ രാഹു തുടങ്ങും.
മാണി- ചേട്ടായീടെ മോളെ എന്‍റെ കൊച്ചന്‍ ജോസിന് ആലോചിച്ചാലോ?
അംബാനി- അറിയാന്‍ മേലാഞ്ഞിട്ട് ചോദിക്കുവാ... താനാരുവാ?
മാണി- ഞാനാരെന്നത് നിക്കട്ടെ, ചെക്കന്‍ റിസര്‍വ് ബാങ്ക് ഗവര്‍ണറാ...
അംബാനി- കല്യാണം രണ്ട് മാസത്തില്‍ നടക്കണം, ശേഷം ഒരു വിദേശകമ്പനി ഏറ്റെടുക്കുന്നതുമായി ഞാന്‍ തിരക്കിലാകും. പിന്നെ അറിഞ്ഞില്ലാ പറഞ്ഞില്ലാന്ന് കുറ്റം പറയരുത്.
സ്റ്റേജില്‍ വെളിച്ചം മങ്ങി വരുന്നു. എല്ലാ കഥാപാത്രങ്ങളും കയറിവന്ന് അരണ്ട വെട്ടത്തില്‍ ആനന്ദനടനം ചെയ്യുന്നു. താളം മുറുകിവരുമ്പോള്‍ കര്‍ട്ടന്‍ വീഴുന്നു. ആ കര്‍ട്ടന്‍ തലയില്‍ വീണ് പൊതുജനം എന്ന കാണിയുടെ ബോധം മറയുമ്പോള്‍ നാടകം സമാപിക്കുന്നു.
കടപ്പാട്- Readers digest മാസികയില്‍ പണ്ട് വായിച്ച ഫലിതം.
Labels: humor, humour, joke, malayalam, politics
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
Posted by harish p i at 5:25 PM 0 Comments
Monday, March 23, 2015
100 Days of Love...
100 never-ending, over long, tiring, immensely boring, overstretched days of unimpressive, cliche ridden, overtly melodramatic, nausea inducing, terribly artless, uninspiringly acted, unimaginatively scripted, cluelessly directed, horribly messy, totally creepy, repetitive, inconsistent, snail-paced, sloppy, mushy, cheesy, cringe worthy, love.
Labels: malayalam, movie, movies
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
Posted by harish p i at 5:11 PM 2 Comments
Sunday, December 21, 2014
Deaths in Yellow Lights
Aadujeevitham (Goat Days) by Benyamin was a sensational début. What I loved about it was the rather simple narration devoid of any gimmick. The plot had borderline elements of a fantasy, yet the narration was footed in reality. Manjaveyil maranangal (Deaths in Yellow Sunlight), his another bestseller that I just read, stands totally opposite. It follows a non-linear structure, is pretty fast paced and almost surreal in narration.
A man living in the distant island of Diego Garcia sends an email to Benyamin. Christy Anthrapper always wanted to write a novel in Malayalam. His ancestors used to be the rulers of the island. He happens to witness the murder of his old classmate Senthil in broad daylight and later finds that all evidences of the murder are removed from records. He sets on a journey to find the truth and lands in Kerala only to find out deeper secrets waiting him there. He has written his life story and each chapter is hidden with different major characters of the novel. To find out what happened to Christy Anthrapper, Benyamin has to get hold of each chapters from them and find the clues.
I loved the complexity of the story. Benyamin succeeded in writing a thriller of a plot with several characters who leaves an impression in reader's minds.
Labels: book, books, malayalam
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
Posted by harish p i at 2:10 PM 1 Comments
Tuesday, September 23, 2014
Njaan: A Relevant Movie by Ranjith
Njaan is a period movie directed by Ranjith based on the novel 'KTN Kottur: Ezhuthum Jeevithavum' (KTN Kottur: Writings and Life) by T P Rajeevan. Previously, Ranjith had directed Paleri Manikyam, based on a novel by the same writer. I am yet to read the novel, so whatever I write here is based on the experience of movie alone. Njaan is the story about a person who lived in pre-independant India with several talents, but was unable to achieve the greatness he was supposed to.
Movie has a very loose, nonlinear narrational structure. It starts when Ravi, a young professional and a blogger who writes with the pen name Kottur, decides to write a play based on the life of KTN Kottur, his inspiration. He is backed by a theatre group headed by actor Joy Mathew. The life of Kottur is slowly uncovered to the viewers.
The movie deals with many themes. I felt it predominantly dealt with the role of individualism in a social setup. Kottur is portrayed as a visionary. But he fails when his compatriots try to bracket him as per their needs. They fail to see that he is not an idealist. He himself claims to be a humanist. His works are mostly romantic in nature. His descent to an alcoholic, an introvert and finally a fatalist has to be viewed in this angle.
One negative point of the movie, I feel is the endorsement of this fatalism. Instead of portraying fatalism with contempt, as a logical conclusion of the descent, the movie tries to romanticize it. That bogs down the narrative towards the end of the movie and makes a mess. Another negative point is that the movie never tries to uncover the writer in Kottur. It undermine the characterization significantly.
But the one point that really spoiled the movie for me was the lead actor. Dulqar Salman, though the guy has evidently tried very hard, is unable to do justice to the role of Kottur that require a certain depth, a capability to make the viewer aware of the impending doom. That's a pity, because all the supporting cast were too good.
Kottur is actually a place in Calicut district. Names of several neighboring places- Neduvannur, Koottalida, Perambra etc., that keep on appearing in the narrative confirms that. Then how come the slang that people speak is that of furthur north, mostly that of Payyannur? Also geography of the location and the presence of theyyam performance is curiously indicating a place near Payyannur.
Njaan is definitely a brave attempt by Ranjith and an important one too as the questions raised by the life of Kottur has contemporary relevance. The movie scores on several other elements like great camera work and a narrative that is multilayered. It is a must watch for people loving serious cinema.
Labels: malayalam, movie, movies
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
Posted by harish p i at 6:31 AM 0 Comments
Monday, September 22, 2014
A Chewing Gum of a Movie...
"Why is this movie called Chewing Gum?"
We were on the middle of watching the dvd of a recent Malayalam movie taken on rent when my wife asked me.
She continued. "There seems to be no connection between this title and movie."
I tried to stiffle a yawn and replied.
"After the first few minutes the whole flavor is lost and it becomes a tasteless, sticky mass of infinitely stretchable matter. We have spent some money on it, however unsubstantial it may be, and are reluctant to spit it out. But we don't want to eat it as it is indigestible. Finally we chew it on for some more time hoping may be a surprise flavor is released, though its dead sure that won't happen. Chewing Gum is the most apt title for this movie."
Labels: malayalam, movie, movies
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
Posted by harish p i at 10:08 AM 3 Comments
Sunday, September 21, 2014
Sapthama Sree Thaskaraha: Ocean's Seven in Thrissur
My title doesn't imply that this curiously titled Malayalam movie is copied from any foreign flock. As Mohanlal tells in an old movie, all thieves in the world has similar face and it is horrible (bheekar hai), all heist movies tend to have similar elements. To make it entertaining every part of the heist has to be made convincing- motive, planning, execution and improvisation. Another uphill task is to make audience root for criminals.
Director Anil Menon, whose début, critically acclaimed and commercially successful North 24 Kaatham, was a fine specimen of road movie. This added my expectations when I entered the hall to watch Sapthama Sree Thaskaraha. The movie is a riot. Each scene, even the ones with serious tones, ends in situational humor. The characterisation is top notch. Actors have done a wonderful work, though I feel Venu's role was a bit underwritten. Another noteworthy aspect is the location. Cultural capital of Kerala and the the unique slang of the place is put to good use.
One minor issue that I felt was in the improvisation part of the heist. In every good heist movie there is a point were an unexpected hitch stall the robbery. Thieves either makes a change of plan then and there or sometimes they might have considered this issue already and smartly execute the plan B, involving the audience only at the end as part of a big revelation. This is supposed to be the twist that significantly contribute to the drama and thrill. This movie doesn't employ it and tries to introduce a twist after the robbery happen. This move in my opinion slightly hamper the effect.
Labels: malayalam, movie, movies
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
Posted by harish p i at 11:28 AM 0 Comments
Wednesday, April 23, 2014
മലയാളം മൂവി ചാനൽ തലവന്മാരോട്...
മലയാളം മൂവി ചാനൽ തലവന്മാര്ക്ക് ഒരു മലയാളി പ്രേക്ഷകന്റെ തുറന്ന കത്ത്...
അത് പോലെ.. ചെസ്സും റെഡ് ചില്ലീസും...
നാട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി വന്നു എല്ലാവരെയും പോലെ ആദ്യം ഞാൻ ഒരു കേബിൾ കണക്ഷൻ എടുത്തു. വണ്ടറടിച്ചു പോയത് പുതിയ മൂവി ചാനലുകൾ കണ്ടിട്ടാണ്. ഏതു നേരവും ഒരു മൂന്ന് പടമെങ്കിലും മിനിമം കാണിക്കുന്നുണ്ടാവും. ലോക്കൽ ചാനലിൽ വേറെയും. ആനന്ദലബ്ധിക്കിനിയെന്തു വേണം, പ്രത്യേകിച്ചും സിനിമാ പ്രേമിയായ എനിക്ക്.
സന്തോഷം അധികം നീണ്ടില്ല. വെച്ചയുടൻ ഒരു ചാനലിൽ കണ്ടത് പോക്കിരിരാജ, മറ്റൊന്നിൽ ചെസ്സ്‌ എന്ന പടം. അത് കഴിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോൾ തേജാഭായ്... രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഇതേ പടങ്ങൾ തന്നെ  തിരിച്ചും മറിച്ചും വീണ്ടും. കഴിഞ്ഞ രണ്ടു മാസമായി അവസ്ഥയിൽ  വലിയ മാറ്റമൊന്നുമില്ല. സത്യം പറയാമല്ലോ, നിങ്ങളുടെ ചാനലുകൾ കാരണം എനിക്ക് ഇപ്പോൾ പ്രേം നസീറിന്റെ സിനിമകൾ ആണ് പഥ്യം. തമ്മിൽ ഭേദം അതാണ്‌.
ഇത് കുറ്റം മാത്രം പറയാനുള്ള ഒരു കത്താക്കുന്നില്ല. എത്ര പ്രാവശ്യം വേണമെങ്കിലും കാണാവുന്ന ചിത്രങ്ങൾ നിങ്ങൾ സംപ്രേക്ഷണം ചെയ്യാറുണ്ട്- മണിച്ചിത്രത്താഴും സന്ദേശവും പോലെ. പക്ഷെ പല പടങ്ങളും ഈ കാറ്റഗറിയിൽ പെടുന്നില്ല എന്ന് മനസ്സിലാക്കുക. തീയേറ്ററുകളിൽ ആവശ്യത്തിനു ഓടാത്ത, എന്നാൽ അംഗീകാരം അർഹിക്കുന്ന ചിത്രങ്ങൾ അപൂർവമായി സംപ്രേക്ഷണം ചെയ്യുന്നതും കണ്ടില്ലെന്നു നടിക്കുന്നില്ല. എന്നാലും ആഴ്ചയിൽ മൂന്നു വട്ടം പോക്കിരിരാജയും ഒന്നിൽ കൂടുതൽ പ്രാവശ്യം റെഡ് ചില്ലീസും കാണിക്കുന്നത് ക്രൂരത തന്നെയാണ്.
സത്യത്തിൽ നിങ്ങൾക്ക് ചെയ്യാൻ കഴിയുന്നത്‌ വളരെയധികമാണ്. ഒരു ജനതയുടെ സിനിമാ സംസ്കാരത്തെ സ്വാധീനിക്കാനും അതിന്റെ ദിശ മാറ്റി വിട്ടു ഒരു പുതിയ തുടക്കം കുറിക്കാനും കഴിവുള്ള ശക്തമായ മാധ്യമമാണ് നിങ്ങളുടെ കൈയിലുള്ളത്. ആയിരം ചെറിയ സിനിമാ സൊസൈറ്റികൾക്കോ പുതിയ സംവിധായകർക്കോ ഇന്നത്തെ സ്ഥിതിയിൽ ഇതിനു കഴിയില്ല. ജനങ്ങൽക്ക് ആവശ്യം ഉള്ളതെന്ന പേരിൽ പുറത്തു വരുന്ന പല സിനിമകളും യഥാർത്ഥത്തിൽ വെറും അനാവശ്യചരക്കുകളാണ്. ഒരു ജനതയുടെ ചിന്താശക്തിയെയും കലാപരമായ അവബോധത്തിനെയും അരുംകൊല ചെയ്യുന്ന കലാഭാസങ്ങൾ. ഇതിനെ ഒരു പരിധി വരേ നിയന്ത്രിക്കാൻ നിങ്ങൾക്കു സാധിക്കും. കൂടാതെ പ്രദർശനശാലകളിൽ നിന്ന്  ഇറക്കി വിടുന്ന നല്ല ചിത്രങ്ങൾക്ക് പ്രോത്സാഹനം കൊടുക്കുകയും അവയെ പ്രേക്ഷകരിലേക്ക് എത്തിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് നല്ല കാര്യമായിരിക്കും.
ഇനിയൊന്നു ചെയ്യാൻ കഴിയുന്നത്, ലോക ക്ലാസ്സിക് ചിത്രങ്ങൾ മലയാളത്തിലേയ്ക്ക് മൊഴിമാറ്റം നടത്തി പ്രദർശിപ്പിക്കുക. ഇപ്പോൾ നിങ്ങൾ കാണിക്കുന്ന ഇംഗ്ലിഷ് ചിത്രങ്ങളുടെ ഡബ്ബിംഗ് പരിഹാസ്യമാണ്. പടത്തിന്റെ തനിമ നശിപ്പിക്കാതെ പ്രൊഫഷണലുകളെ ഉപയോഗിച്ച് ഭംഗിയായി ചെയ്‌താൽ കാലക്രമേണ ഒരു നല്ല പ്രേക്ഷക സമൂഹത്തെ സൃഷ്ടിക്കുവാൻ സാധിക്കും. രക്ഷയില്ലാതെ നമ്മുടെ സിനിമാക്കാർ അവരുടെ ഉത്പന്നങ്ങളുടെ നിലവാരവും മെച്ചപ്പെടുത്തും.
ഇനി ഇതൊന്നും ചെയ്തില്ലെങ്കിലും, ദയവു ചെയ്തു ഒരേ സിനിമ ആവര്ത്തിച്ചു കാണിച്ചു ക്ഷമ നശിപ്പിക്കാതിരിക്കുകയെങ്കിലും ചെയ്യണമെന്നു അഭ്യർഥിക്കുന്നു.
Labels: current affairs, malayalam, movie, movies
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
Posted by harish p i at 9:12 PM 1 Comments
Sunday, December 22, 2013
Malayalam Movie Drishyam: Realistic & Entertaining Thriller
Malayalam movies are in the grip of new generation fever these days. Multi layered stories, new visual language, bold plots, liberal usage of sleaze and obscene language mark these cinematic ventures. Some of them, like Amen managed to break barriers, while some of them, I feel are just average. Like Neelaakasham Pachakadal Chuvanna Bhoomi, which though had beautiful visuals and good narrative style, failed to touch me in an emotional way.
On the other side of spectrum there are movies that tread the same old formulae. They rely on a central heroic figure- larger than life,  master of all trades and with skills bordering on super natural abilities. The plot is an excuse to show off these capabilities of hero. Most of them bit the dust as audiences rejected them outright. One exception is the recent movies of Dileep, thanks to mindless comedy. But rarely a movie is made that reminds us the joy of watching a good story unfolding on screen with the help of competent direction and some decent acting. Drishyam, directed by Jithu Joseph is the recent example.
Drishyam is a movie that has a simple, realistic plot but provide wholesome entertainment. It is the story of an uneducated villager who stands against an oppressive system and beats them in their own game. Georgekutty, a cable tv operator has very little formal education, but is world wise. Thanks to his business, he has developed an addiction to movies and he uses it to solve everyday problems of his family and others around him. One fine day someone enters his family with the intention to destroy it and ends up dead. The rest of the movie deal with how Georgekutty prepare his family to face the consequences, fight and win.
Drishyam is directed by Jithu Joseph, who has made Memmories, a very decent thriller starring Prihviraj recently. With this one, he has definitely reached the next level. The movie starts very slowly. It takes its time building the characters and situations. Once its turning point is reached, it never turn back. Whatever we saw till then gets arranged like a jigsaw puzzle by the time movie climaxes. Drishyam does another service to movie goers. It makes us remember how good Mohanlal is, in portraying a character that has some depth and plants the feet on firm ground. Special mention to Shajon for his chilling performance as the antagonist.
Labels: drishyam, malayalam, movie
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
Posted by harish p i at 9:26 PM 0 Comments
Tuesday, July 16, 2013
Malayalam Movie Shutter: Movie With Moral
As I told in my last post about Amen, Malayalam movie industry is in a rediscovery mode, churning out products that are out of the box. Major players who brought these changes are youngsters who are reluctant to abide all tried and trusted formulae and are willing to experiment with themes, plots and treatment. A similar phase occurred in mid 80s when many youngsters made such brave attempts to redefine movie making. Suddenly portraying the grey spots that inhibited the fringes of society like prostitution, extra/ pre marital affairs, slums and poverty became no more taboo. One such movie was Amma Ariyan, directed by legendary John Abraham (not to be confused with the Bollywood hero) which is among the 10 best Indian films selected by British Film Institute. Joy Matthew, the protagonist of that movie, who went on to become a veteran theatre personality of Kerala has made his debut movie as a director with this social thriller named Shutter. It was interesting to watch it and find what is brought on the table of New Generation Cinema by someone who has a first hand experience of the movies of 80s.
Shutter is a movie that is satirical of the present social system existing in Kerala. It narrate the story of a man trapped inside an unused shop with a prostitute for a night and a day. The movie portray his angst and his anxiety about the impending humiliation when his family find out about the embarrassing situation. But his adventure inside the shutter broaden his narrow mind and eventually help come from unexpected quarter changing him for good. The story mentions several social evils existing in present day Malayali society like alcoholism, moral decay, betrayal, underage marriage, corruption, indiscipline and distrust. To the credit of the director, he does not go overboard and present a bird's eye view of everything. The package is neat and slick, suspense is gripping and the absence of sleaze and foul language even with the subject matter movie is trying to deal with, is commendable. The major difference between Shutter and other New Generation Malayalam movies lies in its emphasize on a strong moral base. It delivers a strong message on morality very subtly.
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
Posted by harish p i at 4:35 PM 1 Comments
Sunday, July 14, 2013
Malayalam Movie Amen: A Visual Fable
Movies are basically a visual form of art like a painting or a sculpture. What makes movies different from paintings is the scope to add to it other artistic expressions like a piece of music or literature for enhancing the effect of the viewing experience. But practically what we find is that while making movies, more importance is given to a structured story (it may be even an absurd one were a hero can fight singlehandedly with scores of men simultaneously dodging countless bullets and in the next scene romance the heroine on the top of Alps) and movie making is reduced to a level of simple story telling following the route of a live drama (in fact most of the plays that I watched recently, tries and transcends the limitations of stage gloriously, making them much better than any average movie). We, the viewers are so much conditioned to the story-centrist approach of movies that any variation in it will cause us to reject the movie labelling it as self centered, indulgent or arthouse making it commercially not viable to make movies that fully utilise the potential of movie making.
Recently Malayalam movie industry is on a self discovery stage and several attempts are being made to take movie making out of its comfort zones and deliver results that defy conventions. So it was quite natural that a talented movie maker decided to make a movie that is not mere story telling. Amen is the third movie by Lijo Jose Pellissery. The movie does not have much of a plot or great characterization in the conventional sense. It is told in a very leisurely pace, ensuring that each shot is aesthetically good but never compromising on the overall coherent structure. It explores ways to make the movie watching a visual experience and everything else- acting, plot, dialogue and songs contributing to enhance it. The movie is a fine balance between commercial and artistic cinema. It performed well in theatres. Amen is a director's movie with a basic underdog plot and dominated by beautiful individual shots that unfolds like a dreamy fable.
Labels: Amen, malayalam, movie
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
Posted by harish p i at 5:59 PM 1 Comments
Wednesday, February 8, 2012
Four Books From The Most Receptive Language
I always have great regards for my mother tongue, Malayalam and its tradition of rich literature. Malayalam is not an old language. It is in fact a mixture of Tamil and Sanskrit that emerged hardly a few centuries back in its current form. But one reason for the growth of Malayalam as a language was its receptive nature. Compared to other classical languages, Malayalam always opened its windows to get itself influenced from other languages and cultures from the beginning. On one side a culture of accepting and appreciating the translations of classics from other languages, both Indian and international exposed our writers and readers to the latest trends of world and national literature. On other side the trend of Malayalees going out of state (and out of India) for earning their livelihood opened doors of new experiences for writers to explore. In this post I would like to write about four Malayalam books written at different times that I read recently.
Kakkanadan was one of the fearless sound of modern Kerala. He wrote powerful novels about the political and social reforms of sixties and the uncertainties that preceded. I read his novel Ushnamekhala (Humid region)  a few weeks before his passing away. Ushnamekhala details the life of an idealist young man who believes that Communism is the only cure of oppression and feudalism. He works hard with his comrades for the realization of that goal, but circumstances, the death of his father and extreme poverty suffered by his family, makes him to abandon it midway and abscond to a city. He makes it big there, but his conscience never give him peace. After long time he returns to his village to find that the party which he believed will be the cure for oppression is on the way to become the biggest oppressor.
Avanavante Aanandam Kandethanulla Vazhikal (One's own means to find his pleasures) is a path breaking novel by C V Balakrishnan. The novel explores sin and sexuality. It deals with a man's worries about his impotency and his journey to recover his manhood. With the rural Kerala of sixties as the background, the novel develops like a mythical story. The novel begins with a man reminiscing his first experience with a woman, in his childhood. In between legends and superstitions he is on his sinful way to get back there. An accident with a snake woman makes him impotent. Worried he tries anything possible to get it back. The novel is based on the childhood of the novelist. According to him these are visions that formed when children looked into life of adults and adults went on their adulterous life without knowing they were being observed. Children made stories of what they saw and these are what resulted.
Kodakara puranam (The Epic Of Kodakara) is originally a blog by Sajith Edathadan, who calls himself Visalamanaskan, The Broad minded. When the blog about the humorous experiences of the writer in his village and in Middle East where he works, became a hit among malayalee diaspora, they published the selected posts into an immensely comic and satiric book. The language is pure oral Malayalam, the style is simple and engaging, stories are intriguing and blunders are that happens to us quite often (though we never admit like Sajith).
Aadujeevitham (A goat's life) is a book that created quite a stir recently. This novel, written by Benyamin, is about the life experiences of a man who worked in Middle East as a slave. He reaches there through a visa send by his relative. His sponsor takes him to the middle of a desert and makes him to work among goats and camels. This was in contrary to what was told to him. The novel details his step by step transformation from a normal human into goat like creature and the subsequent escape. The novel contains all the heat that Najeeb experienced in the desert and makes the reader experience it again. Told in simple prose devoid of any plot techniques or other gimmicks, this book is like a rod of red hot forged steel. I expected it to be like The Alchemist, but it is better and a more satisfying read. .
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
Posted by harish p i at 9:06 PM 0 Comments
Thursday, September 1, 2011
Payyan and Chathan: Two Protagonists of VKN.
So why VKN isa step above all of them? The one quality is his prose. It is very imaginative, multilayered and precise with lot of quirky word plays enough to give P G Wodehouse a complex. VKN style is a slang word used among academics. Each and every sentence that he wrote is convoluted to such an extent that it does not have just the face meaning. You need to ponder deep to understand the crux. His writing is rich with references from various sources- ancient and modern literature, art, current affairs, local slang from different parts of the state, politics... He has written several long, short, mini and micro stories. I will take two of his most famous characters to illustrate the point.
Payyan is a character who appears repeatedly in several VKN stories, the important ones being in the collection called Payyan Kathakal. He is also the protagonist in several of his novels. Though in most stories Payyan, whose name can be loosely translated in English as 'the kid', appears as a journalist working in New Delhi, there are stories with different backgrounds too. May be those were stories from his early days. Payyan, who refused to join IAS, even after getting selected, decides to freelance as a journalist and make use of his intelligence and wit to mingle with the people inhabiting the power corridors of Indian capital. This he achieves mostly by being in the good books of society ladies, sleeping around with them and using them as sources for exclusive scoops. Though shown as a resourceful man with good hold on the top of political hierarchy, many humorous occasions arise due to his poverty. The stories may seem outright politically incorrect- sexist, immoral and racist. But behind the veil of subtle humor, it is possible to identify the writer's contempt of a society that is boastful, intellectually shallow and on the verge of a breakdown.
Another of VKN's protagonist, Chathan is German (VKN language for Cheruman, a scheduled caste. This is a sampling of his unique style. Such wordplay intertwining many languages and cultures is seen liberally in his stories. Another example is his claim in one of his stories that famous thinker Nom Chomsky is a Nambuthiri- Malayalee Brahmin, because Nom is a first person pronoun used boastfully by them). Chathan stories follow the land reforms introduced in Kerala to disastrous effects. He is illiterate but street smart and highly influential, albeit poor like Payyan. He uses his wit and intelligence fearlessly to create havoc in the turbulent farming scenario of inland Kerala to hilarious effects.
My only regret is for the readers outside Kerala who can never enjoy the unique VKN humor as no translation can do justice to its very local nature.
Labels: books, humor, malayalam, VKN
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
Posted by harish p i at 12:00 PM 0 Comments
Subscribe to: Posts (Atom)
View my complete profile
books (197) movie (129) life (55) current affairs (51) humour (43) trends (26) Play (17) Blogging (15) thought (15) personalities (14) web (11) music (9) travel (9) list (7) story (7) tv serials (7) sports (3) game (1)
Sharjah Light Festival 2017- Stunning Play Of Light
Mahashivaratri: I'm loving it!
Coming of age with the Lipstick
Manly Women, Womanly Men
2 Kids and Tired Book Reviews
5 Books I Want to Read...Comedy
The Other Side of Life
In My Humble Opinion
Ready for some hard-core pounding and grunting in public?
At the bottom of the Garden
What I have learned from wearing a head cover for seven months...
Don't give me away, Social Media
Chandrika Shubham : A reserved chit-chatter
Breaking Out of the Reading Slump
Interview: Suresh Jayaram in conversation with Art writer and former pupil R Dhanya at 1Shanthi Road.
I Will Speak Up for My Sister!
വ്യാപാര ലോകത്തെ വേഷങ്ങൾ(എഡിറ്റോറിയല്‍ )- എം.കെ. ഖരീം
Author Talk – Radhika Tabrez
Chapters From My Life
BREAST CANCER AWARENESS PROGRAM
Americanah by Chimamanda Ngozi Adichie
A penny for my thoughts
Age is but a number!
Simply Speaking by "A" Simple Blogger
Hot N Cold Thoughts......
Underline the Verb... u gotto be kidding me !!!
THE YEAR IT WAS!
Vanity Moments - Blog by Tomz | Fiction | Entertainment
Water Dowsing – Magnetism in Humans
"A visit to a Bank"
Vote for your BAT 58 Favorites
Change is such a strong word for humans!
The sky and a song!
Thoppikaran- the hat man of Tanjore temple
Chinese, Indian or both?
TVF Permanent Roommates: Season 2
Time,Time..I have all the time --
Travails of an Environmental Engineer: THE WISE MEN OF THE TAC
Links for 2016-05-31 [del.icio.us]
Diminutive Corner of My Mind
An open letter to Vineeth Sreenivasan
The Essence of Life
Eternal lightness of no data
URNER - URvashi's corNER
The Perfect One - 55 Fiction
What the Dog Saw - The Big Picture
*++* Mandıra Filozofu Online Video Megashare
The Artist In Me
The Musings of a Night Owl
Subbu Travels - A trip to Rameshwaram
WIMWI Sentiyapa - Chapter Two
Blog Shifted to 10000hacks.com
Tomorrow, I will be absent.
And so it begins... !!
Open letter to the device who is highly unlikely to respond..
All in my head
Healing and the aftermath..
Veruthe Oru Vattu Case
An Open Letter to all you kind hearted movie goers
insight into an insomniac mind
Mostly divine. At times Bovine.
Be Safe, Don't Exist?
My World – My Perception
Teri Amrita - A Tale of Unrequited Love
Vampires,dumb chicks and everything in between
India’s population to be reduced to half after SMS ban implemented
Tresspassing The Moods & Melodies...
50 Shades of Grey - What's making it sell?
Ye life hai....take it lightly!
Happy New Year ! Here's to a "simple" life :)
In My Bookshelves - Book Reviews
Book Giveaway: Love, Logic and the God's Algorithm
Love, Life and a Little Lyrics
Aperture In My Horizon
Yesterday, Once more - Evergreen Burmans
Necessary Targets by Suchitra CFD
Reminiscence - by Kenya Starflight
A Corner Of My World
World through a woman's eye
Even tiny things do matter..
They are called leaders. Damn!!!
Life is a BoX of ChoColate$...
Life Does Have a Meaning..............
Words are all I have...
Show 5 Show All
Jolly Good LLB 2
Manchester by the Sea : To Be Or Not To Be...
All That Man Is by David Szalay: A Warm Portrayal ...
Hell Or High Water: Resurrection of Westerns
Nocturnal Animals : A Novel Within A Movie...
Eileen : A Dark Comedy About Dreary Existence
A Monster Calls- An Anti-Fairy Tale
Everybody Wants Some!!...- Great Plot-less Fun
Enter your email address:
Ip man: A Martial Arts Biopic (Updated post)
Jim Morrison: Beyond The Doors Of Perception
Aldous Huxley's Brave new world: Classic Dystopia
Peter VS Dilbert: Principles Of Promotion
Hayavadana: A Fable on Identity Crisis
Me & Meri Maggi Moments... spoofed!
Picture Window template. Powered by Blogger.