en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en en en en en en en en en en en en en en ml en en en en en en it en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en fr fr fr fr fr fr fr fr fr fr fr fr fr fr fr fr fr en en en en en en en en en en en en en en en en en en cs en en fr en en en en ml en en en en en en en en en
" Right Person, Right Blog, Right Thinking @ Right Time ": October 2011
Delna was an intelligent girl studying in the fourth standard of a prestigious school. She loved going to the school as she could ride horses, play badminton, etc.
Her father dropped her to school in the morning and her mother picked her up in the evening on her way back from work.
One day it was raining heavily when she reached school in the morning. She was in the midst of a history class when her class teacher came and announced that the school had decided to close for the day because of floods in the city. Many parents came to take their children. She waited for her mother to come but there was no sign of her. Slowly it grew dark and there were very few children left behind.
Suddenly a voice came from her back and she saw a lady who called her with a big smile on her face. But Delna ignored her. Then the lady came near her and introduced herself as her mother's friend. But Delna remembered the words of her mother,"Never talk to strangers". She said 'hello' to the lady and moved aside. Seeing her not interested in talking the lady went away. At that point her mother came and in the conversation her mother said that she has no friend with that name which the strange lady told. Both of them came to the conclusion that she was a kidnapper. Her mother felt sorry and promised her that she will never get late.
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
Women and the Window -------
A young couple moves into a new neighborhood. The next morning, while
they are having their breakfast, the young woman sees her neighbour hang the wash outside.
That laundry is not very clean, she said, she doesn't know how to
wash correctly. Perhaps she needs a better laundry soap.
Her husband looked on, but remained silent. Every time her neighbour
would hang her wash to dry, the young woman would make the same
About one month later, the woman was surprised to see a nice clean
wash on the line and said to her husband: 'Look! She has learned how
to wash correctly. I wonder who taught her this.'
The husband said: 'I got up early this morning and cleaned our
And so it is with life: 'What we see when watching others depends on
the purity of the window through which we look. Before we give any
criticism, it might be a good idea to check our state of mind and ask
ourselves if we are ready to see the good rather than to be looking
for something in the person we are about to judge. '
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
Life in Hostel (Another side of Life)
"The Night train ride from Bhubaneswar to Vijayawada was the most memorable journey of my Life. For one, it gave me way of Life in Hostel. And a Good Friend (his name is Mr.Bipini Pandey).
He walked in five minutes after the train had left station. He opened the curtain of my enclosure and looked puzzled.
“is coach B3,Seat 48 here?’ he said, ‘Actually it is. My seat is right in front of you’, he answered his own question and heaved his heavy suitcase onto the upper berth.
‘Hi’, I’m Sreejith, and "U"? My name is Bipni Pandey,
Studying B-Tech in Chennai. “he replied”
‘What are you doing? ‘He asked,
Iam working as a Branch manager in a Pvt Firm.
where are you going? I’m going to Vijayawada to meet my Friends. I replied
“In 10 minutes we are becoming good friends together”.
That night we are talking about job, college life, girlfriends…etc. I asked to him about Hostel life because I have no idea about hostel life. I complete my school & college level nearby my home.
He tell the common story of First day of Hostel, food, etc. and he continuing his story.
It’s midnight and there is a voice tugging away your blanket, trying to tell you to a million-dollar idea and it turns out to be the most ridiculous concept you have ever heard. But you laugh and make a midnight snack to continue talking about it. This could only happen with your hostel roommate. Two strangers who share a 10 feet by 10 feet room;
“ Who could predict that they would end up becoming best friends for life.”
A lot of students leave their homes to join colleges in far-off cities; they leave their old friends, siblings and parents behind for a new beginning. Usually the stranger on the other side of the room is the first one to offer you a helping hand.
In my case, my roommate and I had the same classes for the entire first semester; we would wake up five minutes before class and fight over who will to use the bathroom first. Then complain about leaving the bathroom and the room in a mess after we finished. But then the incredible dash to the early morning lecture was a cordial discussion about how we both hated early morning class and also the idiosyncrasies of the professor.
My roommate and I became very good friends; we would have dinner together, exchange notes and ensure each one was keeping track of each other.
“A good roommate can make or break your college experience.”
During the early days of hostel life, we had days when our seniors decided to pick on the fresher’s in the college; we were picked out of rooms at 2 am by a group of obnoxious seniors looking to gather their revenge. The task was not difficult but highly entertaining; we were made to do physically challenging tasks such as pushups and elbow walks. Watching the weaklings and the nerds drop like flies is an integral part of the senior induction.
Seniors in hostels saw this process as a way of introducing themselves to the freshmen. At the end of such sessions, everyone would usually gather around and socialize over a real meal and not just hostel food.
Hostel life adds a lots of skills to an individual, these skills cannot be put up on your CV but definitely add value in the real world. Most important rule of hostel life is that food is more valuable than diamonds; saving your stock and hoarding is an important part of living in a dorm room. Care packages from parents should be disguised as smelly socks and stored away or they will be devoured by the pack of hyenas roaming the hallways. Maggi Noodles and candy bars are the all-time favorites as they are cheap and effective; make sure to always be stocked up on them.
A hostel experience may be tough and mentally taxing on the best of people but it is one experience I will not exchange for all the gold in the world!
‘okay, ‘he said and become quiet. He got up spred a bed sheet on his berth, and then arranged his pillow and blanket. I guessed he was planning to go Sleep.
Posted by SJN "Scribbling of my Life" at 10:51 PM No comments: Links to this post
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
സ്നേഹനൊമ്പരങ്ങളുടെ ചില്ലുകൂട്ടില്‍ നിന്നും പുറത്തേയ്ക്കുള്ള വാതായനങ്ങള്‍ പരതുന്നവരുടെ കൂടെക്കഴിയാനായിരുന്നു അയാളെന്നും ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നത്. പ്രവാസത്തിന്റെ ചില്ലറ നീറ്റലുകള്‍ക്കുമപ്പുറത്ത് വേര്‍പാടിന്റെ നൊമ്പരങ്ങള്‍ ഉപ്പുതൂണുകളെ ഓര്‍മ്മിപ്പിക്കവണ്ണം ചിന്തകളില്‍ എന്നും കൂട്ടിനുണ്ടായിരുന്നു. സ്വപ്നങ്ങളുടെ കൂടെ ബാല്യത്തിന്റെ പാതയോരം ചേര്‍ന്നുനടക്കുമ്പോള്‍ ആയതിനു കാരണഭൂതനായവനില്‍ സ്വയം അലിഞ്ഞില്ലാതാവുന്ന ഒരവസ്ഥ, എല്ലാം പൊടിഞ്ഞൊന്നാകുന്നതുപൊലെ. ബാല്യത്തിലെ ആകാശങ്ങള്‍ക്കു വലിപ്പം കുറവായിരുന്നു, ഏറിയാല്‍ ഒരു ചെമ്മണ്‍ പാതയുടെ നീളവും വീതിയും അല്ലെങ്കില്‍ മരമൊഴിഞ്ഞ ഒരു റബ്ബര്‍ക്കാടിന്റെ ചതുരവിന്യാസത്തില്‍.
ശാന്ത സമുദ്രത്തിന്റെ തിരയിളക്കങ്ങളെ കരയില്‍ നിന്നും വേര്‍തിരിക്കുന്ന നീലമലകളുടെ താഴ്വര, ഉരുക്കും ചില്ലുകളും കൊണ്ടു മനോഹരമാക്കിയ സ്തംഭതുല്യ ഹര്‍മ്യങ്ങളില്‍ മനുഷ്യന്‍ എറുംബുകളെപ്പൊലെ പണിയെടുക്കുന്നു, അന്യഗ്ഗ്രഹ ജീവികളെപ്പോലെ അഭിവാദനം ചെയ്യുന്നു, നിറം മങ്ങിയ ചേഷ്ടകള്‍. മരുഭൂമിയും മഹാസമുദ്രവും മാമലകളും ഒരുമിക്കുന്ന മറ്റൊരു ത്രിവേണി . മരുഭൂമിയൊടുചേര്‍ന്ന പര്‍വതശിഖരങ്ങളില്‍ വളരാന്‍ മടിച്ചു കരിഞ്ഞു തുടങ്ങിയ കറുകപ്പുല്ലുകള്‍ കടലോമലനിരകളിലെ പച്ചപ്പുകണ്ടു തേങ്ങിയതുപോലെ, പര്‍വതങ്ങള്‍ തളിര്‍ക്കുന്ന വര്‍ഷമാസങ്ങള്‍ക്കായ് കാത്തിരിക്കുന്നതുപൊലെ. ആകാശങ്ങള്‍ക്കു വലിപ്പം വച്ചു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു, ഇന്നത് നീണ്ടു പരന്ന് ശാന്ത സമുദ്രത്തിന്റെ വടക്കു കിഴക്കെ ഉള്ളുമുതല്‍ അങ്ങു മഹോവി മരുഭൂമിയുടെ തെക്കെ അറ്റം വരെ പരന്നു കിടക്കുന്നു.
അയാള്‍ പുറത്തെയ്ക്കിറങ്ങി, ഇടനാഴികള്‍ പിന്നിട്ടു വലത്തേ അറ്റത്തെ ലിഫ്റ്റിനെ ലക്ഷ്യമാക്കി, എതിരെ പോകുന്നവര്‍ക്കു തടസ്സമുണ്ടാക്കാതെ പതിയെ നടന്നു. പതിമൂന്ന്, …… അഞ്ച്, അഞ്ചാം നിലയുടെ തുറവിയിലെയ്ക്കയാള്‍ ഇറങ്ങി, താഴെ അലമദിന്‍ ബൊളിവാഡും പാര്‍ക്ക് അവന്യുവും ഒന്നിക്കുന്നു. നിരത്തുകളില്‍ ഇടതടവില്ലാതെ ഒഴുകുന്ന പലവര്‍ണ്ണങ്ങളിലുള്ള ചെറുതും വലുതുമായ വാഹനങ്ങള്‍, ഒരിക്കലും അവസാനിക്കാത്ത യാത്രകള്‍. നാട്ടിന്‍പുറത്തെ ഇടുങ്ങിയ പാതയോരത്തെ റബ്ബര്‍ക്കാടുകളിലേയ്ക്കു തുറക്കുന്ന കൂറ്റന്‍ വാതിലുകളുടെ പായല്‍ പിടിച്ച കെട്ടില്‍ വെറുതെകിടന്നു നേരം പോക്കിയ സന്ധ്യകളില്‍, അതിര്‍ഭിത്തികളില്‍നിന്നടര്‍ന്നുവീണ തേക്കിന്‍ പൂവുകള്‍ നിരത്തിലുടയാതെ കിടക്കുമായിരുന്നു, പുലര്‍കാല സഞ്ചാരികള്‍ക്കുവിരിച്ച വെളുത്ത പരവതാനിപോലെ.
ഹെരിട്ടജ് കെട്ടിടസമുച്ചയങ്ങള്‍ക്കിടയിലൂടെ കിഴക്കോട്ടു നോക്കിയാല്‍ വേനലിന്റെ വറുതി കാണാം, കരിഞ്ഞു തീരാറായ സാന്‍ ജോസ് പട്ടണത്തിലെ ദാരിദ്യ്രത്തിന്റെ ബാഹ്യ അടയാളങ്ങള്‍. ഉണ്മയെ ഉള്‍ക്കൊള്ളുവാന്‍ കഴിയാത്തവണ്ണം സാന്ത ക്ലാര തെരുവിലെ അംബരചുംബികള്‍ തലയെടുപ്പോടെ നില്‍ക്കുന്നു. ‘ഇറങ്ങിയേക്കാം’, അയാള്‍ പതിയെ പിറുപിറുത്തു. വെള്ളിയാഴ്ച്ചയല്ലെ, സ്ഥിരം ജോലിക്കാരൊക്കെ നാലുമണിയാകാന്‍ കാത്തിരിക്കും, പിന്നെ ഒരൊട്ടമാണു, എവിടെയൊ എത്തിപ്പെടാനുള്ള നെട്ടോട്ടം. പക്ഷെ അയാളൊരു കൊണ്ട്രാക്റ്റര്‍ ആണ്, കുറച്ചു കാലത്തേയ്ക്കുമാത്രം വിളിക്കപ്പെട്ടവന്‍, കാലവധി പൂര്‍ത്തിയാക്കിയാല്‍ മടങ്ങണം. “ഈ ജീവിതം തന്നെ………”. അയാള്‍ പതിയെ നൂറ്റിമുപ്പത്തിനാലാം മുറിയിലേക്കു കയറി. അടുത്ത മുറിയില്‍നിന്ന് വിയറ്റ്നാം കാരനായ അയാളുടെ മാനേജര്‍ ആരോടൊ ഉറക്കെ സംസാരിക്കുന്നു. പാതിയുയര്‍ത്തിയ ജനാലമറയിലൂടെ നെടുകെയും കുറുകെയും പോകുന്ന വാഹനങ്ങളും നോക്കി അയാളിരുന്നു.
അന്തര്‍ സംസ്ഥാന പാതയോരത്തെ ആപ്പിസുമുറിയും ഇരുവശങ്ങളിലെ പാതിയുയര്‍ത്തിയ ചില്ലുജാലകങ്ങളും അയാള്‍ക്ക് ഒരുതരം പ്രഹേളികപൊലെ തോന്നി. എക്സ്പ്രെസ് പാതയിലെ ചെറുതും വലുതുമായ വാഹനങ്ങള്‍ ജന്മാന്തരങ്ങളിലൂടെ ഓടിമറഞ്ഞ തലമുറകളായി, നേര്‍പാതയില്‍ പിടിച്ചുനിര്‍ത്തുന്ന നിരത്തിലെ വെളുത്ത വരകള്‍ പഴയതിന്റെ പൊടിഞ്ഞുതുടങ്ങിയ ഓര്‍മകളിലേയ്ക്കു അയാളെ വലിച്ചുകൊണ്ടു പോകുന്നതുപോലെ.
പകലിന്റെ പ്രകാശം കുറഞ്ഞു വന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. കിഴക്കെ ടവറിന്റെ നിഴലുകള്‍ അലമദിന്‍ റോഡും കടന്ന് ഹെരിട്ടജ് കെട്ടിടത്തിന്റെ പാതിയിലെത്തിനില്‍ക്കുന്നു. ഒന്നിനെ മറ്റൊന്ന് മറയ്ക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നതുപോലെ. കുഞ്ഞുന്നാളില്‍ അമ്മയുടെ പഴയ സാരിത്തുണികള്‍ പടിഞ്ഞാറെത്തിണ്ണയില്‍ വലിച്ചുകെട്ടി സന്ധ്യയ്ക്കു നിഴല്‍ നാടകം കളിച്ചതും, എണ്ണവിളക്കൂതിയണച്ച് ജാലകവാതിലിലൂടെത്തിനോക്കിയ ചാന്ദ്രിക വെളിച്ചത്തില്‍ എട്ടത്തിയെ പേടിപ്പിച്ചതും അയാള്‍ക്കിന്നും ഓര്‍മ്മയുണ്ട്. റബ്ബര്‍ക്കാടുകളിലൂടെയുള്ള ഇരുട്ടിന്റെ മറപിടിച്ചുള്ള യാത്രകള്‍ എന്നും ഭയമുളവാക്കുന്നവയായിരുന്നു. വായനശാലയില്‍ നിന്നുള്ള രാത്രിമടക്കത്തിനു അങ്ങൊട്ടുള്ളതിലും തിടുക്കവുമുണ്ടായിരുന്നു, കണ്ണുകള്‍ ആരോ മുന്നോട്ടു പിടിച്ചുകെട്ടിയതുപൊലെ, ഇരുപുറവും നോക്കാതെ ഒരൊറ്റയോട്ടം.
വെറുതെ ഈ – പത്രങ്ങളിലൂടെ കണ്ണോടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നപ്പൊഴാണു വാതില്‍പ്പുറത്ത് പരിചയമുള്ള ഒരു സ്വരം കേട്ടത്, ‘മി . രമേശന്‍, പ്ളീസ് കം’. അയാലുടെ മാനേജര്‍. രണ്ടു കുട്ടികളുണ്ടയാള്‍ക്ക്, രണ്ടാമന്‍ സ്റ്റാന്‍ഫൊര്‍ഡ് സര്‍വ്വകലാശാലയില്‍ ഉന്നതപഠനം നടത്തുന്നു. ട്രങ്ങ് ഫം നെ കാണുമ്പൊഴൊക്കെ അയാള്‍ക്ക് ഓര്‍മ്മവരുന്നത് ഒന്നാം വര്‍ഷ ബിരുദത്തിനു നടുവിലത്തെ നിരയിലിരുന്ന സെബാസ്റ്റ്യനെയാണു, പ്രി-ഡിഗ്ഗ്രിയുടെ മുഴുവന്‍ ദിവസ്സങ്ങളിലും ക്ഷൌരം ചെയ്തിട്ടും മീശമുളയ്ക്കാതിരുന്ന പറമ്പില്‍ സെബാനെ. ട്രങ്ങ് ഇടയ്ക്കു വിളിയ്ക്കാറുണ്ടയാളെ. അടുത്തിടെ പോയ ഉഷ്ണകാല യാത്രകളുടെ കടല്‍ത്തീര കഥകള്‍ പറയാനോ, അവസാനിക്കുവാന്‍ പോകുന്ന കോണ്ട്രാക്റ്റിന്റെ പുതുക്കിയ തിയതി വിവരങ്ങളേക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കാനോ മറ്റോ.
ഒരു ചെറിയ മൌനത്തിന്റെ അവസാനം ട്രങ്ങ് പറഞ്ഞു തുടങ്ങി, അദ്ദേഹത്തിന്റെ അസാധാരണമായ തിടുക്കം രമേശനില്‍ എന്തോ ഒരു തരം കൌതുകമുളവാക്കി. എന്തൊക്കെയൊ പറഞ്ഞവസാനിപ്പിക്കാന്‍ ട്രങ്ങ് പ്രയാസപ്പെടുന്നതുപോലെ. ‘ സി മിസ്റ്റര്‍ രമേഷ് പൊതുവാള്‍, കമ്പനി ഡിഡ്നോട്ട് റീച്ച് ദി സെക്കന്റ് ക്വാര്‍ട്ടര്‍ എക്സ്പെക്ടേഷന്‍സ് ആന്‍ഡ് അസ് പേര്‍ ടുഡേസ് സി.ഇ.ഒ ചാറ്റ്, വി ഹാവ് അ ഡിസിഷന്‍ റ്റൊ കട്ട് ഡൌണ്‍ അവര്‍ സ്റ്റ്രെങ്ങ്ത്. അണ്‍ഫൊര്‍ച്നേറ്റിലി, യു ആര്‍ വണ്‍ എമങ്ങ് ദെം’. ‘ താങ്ക്സ് ഫോര്‍ യുവര്‍ സര്‍വീസസ്’. ഒന്നും മനസ്സിലാകാത്തതുപൊലെ രമേശന്‍ ഇനിയും മീശമുളയ്ക്കാത്ത ട്രങ്ങിന്റെ വടുക്കള്‍ നിറഞ്ഞ മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കി, പതിയെ കണ്ണൂകള്‍ ചില്ലുജാലകങ്ങള്‍ തുളച്ച് എണ്‍പത്തിയേഴാം എക്സ്പ്രെസ് നിരത്തിന്റെ രണ്ടാം പകുതിയിലെത്തിനിന്നു, വാഹനങ്ങള്‍ താഴ്വരയെ പടിഞ്ഞാറോട്ടു തട്ടിമാറ്റി കണ്മുന്‍പില്‍നിന്നും ഒാടിമറഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
അധികമൊന്നും തിരികെനല്‍കാനയാള്‍ക്കില്ലായിരുന്നു, ഒരു ഐ.ബി.എം തിങ്ക്പാഡ് ലാപ്ടൊപ്പും പിന്നെ കുറച്ചു റെഫെറന്‍സ് പുസ്തകങ്ങളും, ഒക്കെ വളരെപ്പെട്ടന്നു കഴിഞ്ഞു, മറ്റാരാലൊ തട്ടിമാറ്റപ്പെടുന്നതുപൊലെ. ഇറങ്ങി വന്ന വഴിയില്‍ കണ്ട ചിരപരിചിതങ്ങളായ ഇടനാഴികള്‍ എങ്ങോ ഒരു കൊളുത്തിട്ടു വലിക്കുന്നതുപൊലെ അയാള്‍ക്ക് തോന്നിച്ചു. ഒക്കെ നഷ്ടപ്പെട്ട തോള്‍ സഞ്ചിയും ചുമലിലിട്ട് ലിഫ്റ്റിറങ്ങി താഴെയെത്തി. മനസ്സിന്റെ കനം വാരിയെല്ലുകളും തുളച്ചു ശൂന്യമായ തോള്‍സഞ്ചി നിറച്ചതുപോലെ, താങ്ങാന്‍ കഴിയാത്ത എന്തോ ഒരു ഭാരം. പതിയെ ബേസ്മെന്റിലെത്തി അയാളുടെ കാറിനായി പരതി, കാഴ്ചക്കുറവു തോന്നുന്നു, മറവി ബാധിച്ചതുപോലെ.
പതിയെ വണ്ടിയോടിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണയാള്‍, അറിയാതെ എല്‍.പി സ്കൂളിലെ കണക്കധ്യാപകനെ രമേശനോര്‍മ്മവന്നു, കുറെ പെരുക്കപ്പട്ടികകളും.
നാട്ടിലെ വീടിന്റെ വക ഇ എം ഐ = 35000 രൂപ
വണ്ടി മേടിച്ച വക ഇ എം ഐ = 200 ഡോളര്‍
വീട്ടു വാടക = 1800 ഡോളര്‍
കറന്റ്, വെള്ളം, ഫോണ്‍ = 300 ഡോളര്‍
പെങ്ങടെ മോള്‍ ഷിബി യുടെ കല്യാണത്തിനു കൊടുക്കാമെന്നേറ്റ വക = 5000 ഡോളര്‍
അളിയനു കടമായി മേടിച്ച വക തിരികെക്കൊടുക്കാനുള്ളത് = 8000 ഡോളര്‍
പിന്നെ ഇത്തിരി ഭക്ഷണം കഴിക്കേണ്ടെ………….??
തൊണ്ണുറുകളുടെ അവസാനം മൌണ്ട് റോഡിലൂടെ കാലത്തു രണ്ടിഡ്ഡലിയും കഴിച്ച്, ദിവസം മുഴുവനും ബയോഡാറ്റയുമായി അലഞ്ഞ ദിവസങ്ങള്‍. ഇഡ്ഡലി ഒന്നു കുറച്ചാല്‍ രണ്ടു കോപ്പികള്‍ കൂടുതല്‍ എടുക്കാം, ഒക്കെ അയാളുടെ പ്രഞ്ജയിലേയ്ക്ക് ഒരു പവര്‍ പോയിന്റ് അവതരണം പോലെ കടന്നുവന്നു.
വളരെപ്പെട്ടന്ന് നിരത്തില്‍ അയാളുടെ മുന്‍പേ ഉണ്ടായിരുന്ന വാഹനങ്ങള്‍ പിടിച്ചുവലിച്ചതുപൊലെ നിന്നു. അയാള്‍ ഇരുപത്തിയേഴും പതിനെട്ടും തമ്മിലുള്ള സങ്കലനത്തിനായി ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. ഇടിയുടെ ആക്കത്തില്‍ അഞ്ചു മീറ്റര്‍ നിരങ്ങിയാണു വണ്ടി നിന്നത്. ഒന്നും പറ്റിയിട്ടില്ല, അയാള്‍ പുറത്തിറങ്ങിനോക്കി, തൊട്ടുമുന്നില്‍ കിടക്കുന്ന ബി.എം.ഡബ്ളിയു വിന്റെ വാലറ്റം അത്ര മോശമല്ലാത്തതരത്തില്‍ തകര്‍ന്നിരിക്കുന്നു. വണ്ടിയില്‍ നിന്നും ചാടിയിറങ്ങിയ വെള്ളക്കാരന്‍ എന്തൊക്കെയൊ ഉച്ചത്തില്‍ സംസാരിക്കുന്നു, ഒക്കെ പാഞ്ഞുപോകുന്ന വാഹനങ്ങളുടെ മുരള്‍ച്ചയില്‍ അലിഞ്ഞു പൊയ്കൊണ്ടിരുന്നു. വെള്ളക്കാരന്‍ പോലിസിനെ വിളിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു, രമേശന്‍ കൂട്ടപ്പെടുവാന്‍ പോകുന്ന വാഹന ഇന്‍ഷൂറന്‍സ് തുകയും കൂടി തന്റെ ലിസ്റ്റിലേയ്ക്കു ചേര്‍ക്കുകയാണ്, അതിനു മുന്‍പ്,‘ഇരുപത്തിയേഴും പതിനെട്ടും……..’.
അയാള്‍ കാറിനുള്ളിലേയ്ക്കു കയറിയിരുന്നു, പാതിചാരി അമ്മയുടെ മടിത്തട്ടില്‍ കിടക്കുന്ന കുഞ്ഞുരമേശന്‍. അയാള്‍ പതിയെ നടക്കുകയാണു, കരിഞ്ഞു നിലം പൊത്തിയ റബ്ബര്‍മരങ്ങളുടെ നനുത്ത ഇലകള്‍ വിരിച്ച തവിട്ടു പരവതാനിയിലൂടെ. ചെറുമാമലകളില്‍ ചാലുകീറിയ മെലിഞ്ഞുനീണ്ട വലരികളില്‍ കാല്‍കഴുകി, ചിതറിയ കൊന്നപ്പൂവുകളുടെയും വിടര്‍ന്ന കൈതക്കാടുകളുടെയും അപ്പുറത്തുള്ള അയാളുടെ പ്രൈമറി സ്കൂളിലേയ്ക്ക്…….
Written by Sajan Ayamattom
Posted by SJN "Scribbling of my Life" at 11:53 AM No comments: Links to this post
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
Saturday, October 15, 2011
Dandiya Raas in NAVRATRI
One noteworthy point about Navratri: devotees of Durga fast and pray for health and prosperity. Dandiya Raas is performed in the honour of Goddess Durga. It is the dramatization of a mock fight between the Goddess and Mahishasura - the mighty demon-king. The sticks of the dance represent the sword of Durga. Women normally perform it in a graceful and rhythmic manner in a circle as they rotate around the 'mandvi'.
In Gujarat and neighbouring regions, Garba or Dandiya-Raas continues throughout the night. All the nine days are devoted to Amba, Goddess of Shakti (Power) and people fast to please and pay their respects to her. During the fasting period, people make various dishes which follow the strictures laid down as to what kind of foods can be consumed and what not. Since the past few years, the Government of Gujarat has been organising the "Navratri Festival Celebrations" on a regular basis for the nine days of Navratri Festival, in Gujarat. People from all over Gujarat and even abroad come to participate in the nine days celebrations. It is also popular throughout India and among Indian communities around the world including UK and USA.
Traditionally, Dandiya Raas is performed after aarti (ritual of worshipping the diety). Hence, Dandiya Raas is an important part of the merriment. The special characteristic of the dance is the colorful costume worn by the dancers and the colourful sticks carried by them. Both men and women love to be seen dressed in their best traditional attire. The women wear traditional dresses such as colourful embroidered choli, ghaghra and bandhani dupattas glittering with mirror work and heavy jewellery, while men look very attractive in their traditional colorful kedias. The colourful sticks, used as prop of Dandiya Raas, are usually made of bamboo. This is the reason why it is also known as 'stick dance'. The circular movements of Dandiya Raas to some extent are very complex, which can be done only with skill in the art form. The dancers strike the sticks with their partners and dance in circular motion, to the rhythm of the music played in the background. A large number of people are involved in Dandiya Raas and two circles are formed by the dancers.
Out of the two circles made to perform Dandiya Raas, one of the circles revolves clockwise, while the other revolves anti clockwise. The dance is a very lively, active and fast paced art form. Dandiya Raas in Navratri is a mesmerizing thing to watch as well as to participate in.People who fast during these days might enjoy special foods like sabudana vada, arbi ki kadhi, kele ki subzi, rajgire ki puri.
*special thanks to Mr.Sanjeevkapoor & Family.
Posted by SJN "Scribbling of my Life" at 10:07 PM No comments: Links to this post
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
Friday, October 14, 2011
"Aadujeevitha" (Goatlife) - Must Read..
"നാം അനുഭവിക്കാത്ത ജീവിതങ്ങളെല്ലാം നമുക്ക് വെറും കെട്ടുകഥകള് മാത്രമാണ്.”
"The stories of life we hear which we don't experience are just tell stories for us"
... but the reality is different.
I had plans of coming back to my past reading habits, and I got this book "Aadujeevitham" written by Benyamin. (It’s in Malayalam language - my mother tongue) . What a book to start with! It takes you away and steals your heart. It brings the real 'human being' in you. The theme is life in desert.
In India, especially in my state, Kerala, a lot of people go to the Middle-East for jobs. 'Jobs' here does not mean the high-profile professional jobs, but working as slaves because there is no other way for living. Surviving in an orthodox country for us 'keralites' is very difficult because unlike here, the rules are harsh. Not liberal.
In this story, a person in Kerala living in a typical Kerala family is going to Middle -east. He is picked up by an Arabi person. He is taken to a deserted place, where he is made to work as a shepherd.
The suffering he face are very hard to believe..
I am sure that many people are stuck there even this moment waiting for someone to rescue them. The book gives you a clear picture of the maximum extent to which a human can be exploited. He has to live among the goats, as a goat... and at times, we feel that the goats have a better life than him.. We will get a deeper meaning of water, food, etc. and the book will teach us how important they are and the huge role which they play in our lives. You may not be able to grasp the full extent of having water and food because all we know is that without water and food we will die, but we haven't experienced their utter scarcity. The book tells how much simple or uncertain is human life when exposed to the violence of nature or say, the violence of his own species. He is lost without any help, all alone in the vast desert...
While reading the book, I have even wondered how can people behave like they have no heart. The 'arbabs' who have held this slave treats him so badly even worse than an animal. He is not given the position of a human being. I had deep thoughts of the thousands of people from families around me facing the same fate at this very moment. They go for a job in the middle-east with a hope of earning something by getting daily wages by doing difficult jobs , because this is their last hope of saving their poor family. Their dreams are shattered very soon and they vanish forever...
Another thing I saw in this story is that the person's hope never fades.. He is a strong believer of Allah and prays to God for helping him. There is this constant hope in him that God will help him surely.. I don't know whether its God who have helped him in the final place, but I'm sure that it is the hope (that God is there for him) in him that helped him survive all this horrible conditions...
Posted by SJN "Scribbling of my Life" at 11:10 PM No comments: Links to this post
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
God doesn't exist ..........
"A man went to a barbershop to have his hair cut and his beard trimmed.
As the barber began to work, they began to have a good conversation.
They talked about so many things and various subjects. When they eventually touched on the subject of God, the barber said: "I don't believe that God exists."
"Why do you say that? “Asked the customer.
"Well, you just have to go out in the street to realize that God doesn't exist.
Tell me, if God exists, would there be so many sick people? Would there be abandoned children? If God existed, there would be neither suffering nor pain. I can't imagine loving a God who would allow all of these things."
The customer thought for a moment, but didn't respond because he didn't want to start an argument.
The barber finished his job and the customer left the shop. Just after he left the barbershop, he saw a man in the street with long, stringy, dirty hair and an untrimmed beard. He looked dirty and un-kept.
The customer turned back and entered the barber shop again and he said to the barber: "You know what? Barbers do not exist."
"How can you say that? Asked the surprised barber. "I am here, and I am a barber. And I just worked on you!"
"No!" the customer exclaimed. "Barbers don't exist because if they did, there would be no people with dirty long hair and untrimmed beards, like that man outside."
"Ah, but barbers DO exist! What happens is, people do not come to me."
"Exactly!"- affirmed the customer. "That's the point! God, too, DOES exist! What happens, is, people don't go to Him and do not look for Him. That's why there's so much pain and suffering in the world."
Posted by SJN "Scribbling of my Life" at 10:27 PM No comments: Links to this post
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
KonarK Journey - Poetry in Stone
By the time I reached the temple at Konark, the sun had resumed its game of hide-and-seek and the skies were again colorless and pale. I seem to have a talent for choosing the most dismal days in the year for visiting the most beautiful places in the country – just perfect for that washed-out background in the photographs.
Admittedly, no sun is not the best way to visit the sun temple. But for all the dullness in the sky, the temple stands tall and majestic, inspiring awe without any effort.
I hired a guide to show me around the temple, eager to know more about its history and keen on not missing out the finer details. The guide starts off with the story that all such monuments have – about when and how it was built. Twelve hundred workmen toiled at it for twelve years, using up twelve year’s worth of state revenue to build this magnificent temple. And as a fitting climax, a twelve year old master craftsman fixed the kalash at the top of the temple, a feat none of the other older more skilled workers could achieve – and jumped to his death into the sea, protecting the honor of the clan. To this day, the child’s sacrifice haunts the temple, no puja has ever been carried out there. It stands proudly, much of it in ruin as a reminder of the grandeur that was. Even today, in all that ruin, there is a profusion of carving all around the temple, intricate and astonishing in detail. Animals, people, clothes, jewellery, even emotions and feelings… seeing them, one understands what made Rabindrabath tagore enthuse – here the language of stone surpasses the language of man…
It is believed that the temple was originally constructed right on the shore, till the sea receded a couple of kilometers sometime in the past. European sailors were said to use this black pagoda as a navigational point in the sea. The temple, as is well known, is dedicated to the sun god, Surya who resides there (says my guide) with his two wives Chhaya and Sandhya. The scorching, all-powerful sun with his soft, gentle consort – shade and evening. Heat and cool. Life and stupor.
And that is what Konark is all about. The never ending cycle, the ever moving rhythm of life. The East-West axis of the temple shaped like a chariot on twelve pairs of immense wheels, the rays of the sun following the circumference of the temple as the day progresses. The lower part of the temple walls carved with images of elephants and horses – for the child to enjoy. Right on top, where the gods anyway reside, are carvings of Brahma, Vishnu and Shiva, for the aged to look at.
The middle part, at eye level – for the young – is full of erotic carvings – man and woman, intimacy and togetherness, procreation, recreation. As natural and joyful as life itself. My guide spares no pains to point out the spicier carvings to me – lesbian, woman with animal, group sex - see, he tells me, all this has existed in India centuries ago. Foreigners take these ideas from us and they make films out of these. Chalk up one more for Global India.
Another recurring motif throughout is that of victory-defeat. Just as you are about to climb the steps to the natyamandapa, you are greeted by two statues ofn either side of the steps. There is a lion (signifying power), riding an elephant (connoting wealth), which is in turn trampling a man (standing for justice). What this means, my guide is unable to explain – is it to acknowledge and accept that justice wil be trampled upon by might and wealth? Or is this a metaphor for the eternal food chain… or is it meant to remind all visitors about the ephemeral quality of life?
Right towards the end of our tour, my guide points out this carving of a woman standing by the gate – she is all dressed up and waiting for her husband. He adds for good measure, in those days, women used to wait for their men. Nowadays, often men have to wait for the women to come back home.
Note: Special Thanks to OTDC & Pandanivas
Posted by SJN "Scribbling of my Life" at 11:38 AM No comments: Links to this post
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
A cute Love Story of Two Butterflies......
Two butterflies were in love.........
One day, they decided to play Hide n Seek.......
Boy Butterfly - "A small game within us"
Girl Butterfly - "OK"
Boy Butterfly - "The one who sits in this flower tomorrow early in
the morning.....that one loves the other one more....."
Girl Butterfly - "OK"
Next morning, the boy butterfly waits for the flower to open so that
he can sit before the girl butterfly does......
Finally, the flower opened.....
What did he see.....?????........
The girl butterfly had died inside the flower.....
She stayed there all night......so that early in the morning......as
soon as she sees him.......she can fly to him and tell him how much she
This is true LOVE....
Posted by SJN "Scribbling of my Life" at 10:21 AM No comments: Links to this post
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
In a secular context often means the "full comprehension of a situation" but in spiritual terms the word alludes to a spiritual revelation or deep insight into the meaning and purpose of all things, communication with or understanding of the mind of God, profound spiritual understanding or a fundamentally changed consciousness whereby everything is perceived as a unity.
Some scientists believe that during meditative states leading up to the subjective experience of enlightenment there are actual physical changes in the brain.
Posted by SJN "Scribbling of my Life" at 4:45 AM No comments: Links to this post
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
Subscribe to: Posts (Atom)
Women and the Window -------
Life in Hostel (Another side of Life)
Dandiya Raas in NAVRATRI
"Aadujeevitha" (Goatlife) - Must Read..
God doesn't exist ..........
KonarK Journey - Poetry in Stone
A cute Love Story of Two Butterflies......
123orkut.com - Orkut Mp3
Sreejith N. Watermark template. Powered by Blogger.