ml ml ml en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en ml ml ml ml ml ml ml ml ml en ceb en ceb en ml en ceb en ceb en en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en ml ml ml ml ml ml en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en ml ml ml ml ml ml ml en en ml en cs da en cs en cs cs da en da cs en cs cs da cs cs cs en da cs en en cs cs en en cs cs da en cs da de cs da en da cs en en cs cs en en cs cs da en da ml fr en en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en en en ml fi ml
ഒരു യാത്ര –അരുണ്‍ ചുള്ളിക്കല്‍ (A Journey - Arun Chullikkal): ബൂലോകവിചാരം
അലഞ്ഞുപോകുന്നവന്റെ ത്വരയില്ലാതെ...തീര്‍ത്ഥാടകന്റെ വിശുദ്ധിയില്ലാതെ...കാല്‍പാടുകള്‍ മാഞ്ഞ വഴികളിലൂടെ...
ബൂലോകവിചാരം എന്ന ലേബല്‍ ഉള്ള പോസ്റ്റുകള്‍ കാണിക്കുന്നു. എല്ലാ പോസ്റ്റുകളും കാണിക്കൂ
നെഞ്ചില്‍ തലോടുന്ന ആ ആ ആ
എടോ വാഴെ ഇതു തനിക്കു തന്നെ ഞാന്‍ ഡെഡിക്കേറ്റ് ചെയ്തിരിക്കുന്നു. തന്റെ തിരിച്ചു വരവിനു എല്ലാവിധ ആശംസകളും...
- Arun Chullikkal at 1:20 PM
36 അഭിപ്രായങ്ങൾ: Links to this post
ഇത് ഇമെയിലയയ്‌ക്കുകഇതിനെക്കുറിച്ച് ബ്ലോഗെഴുതൂ!Twitter ല്‍‌ പങ്കിടുകFacebook ല്‍‌ പങ്കിടുകപിന്ററസ്റ്റിൽ പങ്കിടുക
...മേരിലില്ലിയോ? അല്ലെങ്കില്‍ ഹന്‍ലലത്ത്, അനീഷ് (അനു), അലക്സ്, നന്ദകുമാര്‍, പിന്നെ ഈ എളിയവനും മറ്റുചിലരുമൊക്കെ സിയാബിനെ അനുകൂലിച്ച് തന്നെ സംസാരിച്ചവരാണു. ഇവരില്‍ നിന്നാണൊ ആധികാരികമായ ഉത്തരം വരേണ്ടത്. കാപ്പിലാനും ഹന്‍ലലത്തും, മേരിലില്ലിയും അവരവരുടെ ബ്ലോഗുകളില്‍ സ്വന്തം അഭിപ്രായങ്ങള്‍ രേഖപ്പെടുത്തിയവരാണു. പക്ഷെ അതിനര്‍ത്ഥം ഇവരൊക്കെ എല്ലാം ചേര്‍ന്നു കോക്കസോ, ക്ലിപ്തമോ ഉണ്ടാക്കി ബൂലോകത്ത് തട്ടിപ്പുവീരന്മാരായി നടക്കുന്നു എന്നാണോ?
നമ്മുടെ ബൂലോകത്തിലെ വാര്‍ത്തകള്‍ തെളിവുകള്‍ നിരത്തിയുള്ളതാകയാല്‍ അതു മാനിച്ച് കൊണ്ട് തന്നെ പറയട്ടെ. ഇവിടെ സംസാരിക്കേണ്ടവര്‍ രണ്ടുപേരാണു. ഒന്നു സിയാബ്. രണ്ട് ഉമ്മ്ച്ചി എന്നു സിയാബ് വിളിക്കുന്ന പ്രവാസി ബ്ലോഗര്‍. രണ്ടുപേരും അവ്യക്തത നിലനിര്‍ത്തുന്നു. ഇവിടെ സിയാബിനെ അനുകൂലിച്ചവരടക്കം അറിയുന്ന കഥ ക്യാന്‍സര്‍ രോഗത്തിന്റേതാണു. ഇതാദ്യമെ നമ്മുടെ ബൂലോകം പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കില്‍ ഇതുപോലൊരു വൈകാരിക വിപ്ലവം ഉണ്ടാകുമായിരുന്നില്ല. മേരിലില്ലിയേയും ഹന്‍ലലത്തിനേയും ടി. പത്രം ക്ഷണിച്ച് വരുത്തി അഭിപ്രായമറിയിക്കാന്‍ ആവശ്യപ്പെട്ടതാണു എന്നത് ആദ്യപോസ്റ്റിലെ കമന്റുകളില്‍ നിന്നു വ്യക്തമാണു. ഈ പോസ്റ്റ് മേരിലില്ലിയുമായി നടത്തിയ അഭിമുഖത്തില്‍ “വിന” നല്‍കിയ ലിങ്കില്‍ നിന്നാണു എനിക്ക് ലഭിക്കുന്നത്. മേരിലില്ലിക്ക് സിയാബിനെ അറിയാം എന്നതു കൊണ്ട് ഉടനെ അവരെ വിളിച്ചു കാര്യം തിരക്കി. അവര്‍ക്ക് അപ്പോള്‍ തന്നെ പ്രതികരിക്കാമായിരുന്നു. പക്ഷെ എന്നോട് അവര്‍ പറഞ്ഞത് അവനു ചില പ്രശ്നങ്ങള്‍ ഉണ്ട്. അതറിയുമ്പോള്‍ ഈ ഒരു ആരോപണം പിന്‍വലിക്കപ്പെടും എന്നാണു.
പിന്നിട് ക്ഷണിക്കപ്പെട്ടപ്പോള്‍ മാത്രമാണു അവര്‍ പ്രതികരിക്കാന്‍ തയ്യാറായത്. അവര്‍ക്കറിയാമായിരുന്ന പ്രശ്നം ഈ രോഗമാണു എന്നറിഞ്ഞപ്പോള്‍ മുതലാണു സിയാബ് മാനുഷിക പരിഗണന അര്‍ഹിക്കുന്നു എന്ന നിലയില്‍ അടുത്ത വാര്‍ത്ത ഹോള്‍ഡ് ചെയ്യാന്‍ പത്രാധിപരോട് ഞാനും അപേക്ഷിക്കുന്നത്. അത് നമ്മുടെ ബൂലോകം ഒരു പക്ഷെ രോഗത്തെക്കുറിച്ചുള്ള കാര്യം അറിഞ്ഞു കാണില്ല എന്നു കരുതിയാണു. അതു മനസിലിരിക്കുമ്പോള്‍ ആരായാലും സുഹൃത്തിനുവേണ്ടി പ്രത്യേകിച്ച് അനിയനായി കരുതുന്ന ഒരാള്‍ക്ക് വേണ്ടി വൈകാരികമായി പ്രതികരിക്കും. അതിനെ കോക്കസ് എന്നൊക്കെ വിളിക്കും മുന്‍പ് ഒരു കാര്യം മനസിലാക്കണം. സിയാബ് ആ സമയത്ത് കീമൊതെറാപ്പിക്ക് വിധേയനാകുന്ന സമയം ആണു (ഇതിലെ സത്യം സിയാബ് തന്നെ പറയട്ടെ). എന്റെ ഒരു ഡോക്ടര്‍ സുഹൃത്തുമായി സംസാരിച്ചതില്‍ നിന്നു, കീമോ ചെയ്യുന്നത് അഡ്വാന്‍സ്ഡ് സ്റ്റേജില്‍ ആയിരിക്കും എന്നറിയാന്‍ കഴിഞ്ഞു. അങ്ങിനെ ഒരു അവസ്ഥ തരണം ചെയ്യാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നയാളെ ഇത്തരണുത്തില്‍ വേദനിപ്പിക്കരുത് എന്ന ആത്മാര്‍ത്ഥമായ ആഗ്രഹം മാത്രമേ എല്ലാ സുഹൃത്തുക്കള്‍ക്കും ഉണ്ടാകു. അതു ഉയര്‍ന്ന വികാരത്തില്‍ പുറത്ത് വന്നില്ലെങ്കിലേ അതിശയമുള്ളു. ആ വികാരത്തെ ശരിയായ അര്‍ത്ഥത്തില്‍ മാനിക്കേണ്ടതല്ലെ. അതിനു തട്ടിപ്പുവീരന്മാരുടെ ക്ലിപ്തമെന്നോ കോക്കസ് എന്നൊ പങ്കുപറ്റല്‍ എന്നോ ഒക്കെ പറഞ്ഞ് ക്രൂശിക്കേണ്ടതുണ്ടോ?
ഈ വാര്‍ത്ത ആദ്യമെ വരുത്താതെ അതിനൊരു ഇന്‍ട്രോ ഇട്ട്, ചലനം ഉണ്ടാക്കി വികാരത്തള്ളിച്ച ഉണ്ടാക്കി, ആളുകളെ ക്ഷണിച്ചു വരുത്തി കമന്റിടീച്ച് നടത്തിയ വാര്‍ത്തയുടെ മാര്‍ക്കറ്റിംഗ് ആണു ഇതു പോലെയുള്ള പ്രതികരണങ്ങള്‍ ഉണ്ടാക്കിയത്. രോഗവിവരം അറിയാതെയാണെന്നും അതു രോഗിയെത്തളര്‍ത്തരുതെന്നുമുള്ള നല്ല ഉദ്ദേശമേ സിയാബിനെ അനുകൂലിച്ചവര്‍ക്കുണ്ടായിരുന്നുള്ളു. അല്ലാതെ ഇവിടെ ആര്‍ക്കും ഒരു ടൊട്ടല്‍ ഫൊര്‍ യു ഉണ്ടാക്കണ്ട. ഉത്തരമെല്ലാം സിയാബിന്റെ കൈയിലാണു. അയാളുടെ നട്ടെല്ലു നിവര്‍ത്താതെയുള്ള മറുപടി ദുരൂഹമായത് കൊണ്ട് തന്നെ സംശയങ്ങള്‍ നിലനില്‍ക്കുന്നു. പ്രവാസിബ്ലോഗര്‍ ചെയ്തത് നല്ല കാര്യമെങ്കിലും അവരും കാര്യങ്ങള്‍ കുറച്ച് കൂടെ വ്യക്തമാക്കാന്‍ തയ്യറാകേണ്ടതാണു. രണ്ടുപേരും നേരിട്ട് നല്‍കുന്ന വിശദീകരണത്തിലാണു സത്യമിരിക്കുന്നത്, അത് വികാരപരമായ മറുപടിയിലോ, സഹതാപം ജനിപ്പിക്കുന്ന പോസ്റ്റിലോ അല്ല. സിയാബിന്റെ സുഹൃത്തുക്കള്‍ക്ക് കൂടുതലായി എന്തെങ്കിലും അറിയുമോ എന്നറിയില്ല. പണമിടപാടിന്റെ കാര്യം തന്നെ അവരറിയുന്നത് ഒരു പക്ഷെ ഇപ്പോഴാണു. മേരിലില്ലിയും അതു വ്യക്തമാക്കുന്നുണ്ട്.
ഇതില്‍ കൂടുതല്‍ അറിയാനുള്ള വ്യക്തിപരമായ ശ്രമത്തില്‍, സിയാബിനെ ചികിത്സിക്കുന്ന ഡോക്ടര്‍, ഹോസ്പിറ്റല്‍, ബയോപ്സി തുടങ്ങിയ വിവരങ്ങള്‍ തിങ്കളാഴ്ച തരുമെന്നു സിയാബ് തന്നെ എനിക്ക് മെയില്‍ അയച്ചിട്ടുണ്ട്. തരുമെന്ന പ്രതീക്ഷയിലാണു ഞാന്‍. അതു കാര്യങ്ങള്‍ സുതാര്യമാക്കുന്നു എന്നു കരുതുന്നു. അങ്ങിനെയൊന്നു സിയാബ് ചെയ്തില്ലെങ്കില്‍ നാളെ കരയുന്നൊരാള്‍ക്ക് വേണ്ടി കൈ നീട്ടാന്‍ എന്റ് കൈകള്‍ ഉയരില്ല. അവിടെയൊക്കെ സിയാബിന്റെ മുഖം ഉയര്‍ന്നു വരും. അര്‍ഹിക്കുന്നവനു നേരെ പോലും മുഖം തിരിഞ്ഞു പോകും. ചാരിറ്റി എന്ന വാക്കിനെ തന്നെ വെറുത്തു പോകും. സിയാബും പ്രവാസിബ്ലൊഗ്ഗറും ഒരുപോലെ പുറത്ത് വന്നു ബൂലോകത്തോട് സംസാരിക്കണം. എങ്കില്‍ മാത്രമെ ഈ രക്തത്തിലെ ശരിയായ പങ്ക് അളക്കാന്‍ കഴിയൂ.
മനസിലുയരുന്ന ഒരുചോദ്യം കൂടി, സിയാബ് പണം വാങ്ങി എന്നത് അയാള്‍ അംഗീകരിക്കുന്നു. ആ പണം തിരികെ നല്‍കാമെന്നു പറയുന്നു. രോഗമാണെന്ന കാര്യത്തിനു തെളിവ് നല്‍കാമെന്നും സമ്മതിക്കുന്നു. രോഗമുണ്ട് എന്നതിനു ഞാന്‍ നേരിട്ട് കണ്ടില്ലെങ്കിലും വിശ്വസ്തനായ സുഹൃത്ത് വായ തുറന്നു തന്നെ അവസ്ഥ കണ്ടതാണു. ഞാന്‍ നേരില്‍ കാണാത്തത് കൊണ്ട് സുഹൃത്തിന്റെ സാക്ഷ്യം വിശ്വാസയോഗ്യമെങ്കിലും അതു അടിസ്ഥാനമാക്കി സംസാരിക്കാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല. ഞാന്‍ ആവശ്യപ്പെട്ട കാര്യങ്ങള്‍ സിയാബ് നല്‍കിയാല്‍ അതു കൊണ്ടുള്ള പുനരന്വേഷണത്തില്‍ സിയാബ് തെറ്റുകാരനല്ലെന്നു തെളിഞ്ഞാല്‍ നമ്മുടെ ബൂലോകം നാളെ എന്താണു ചെയ്യാന്‍ പോകുന്നത്. മാപ്പ് പറയുമോ? കാശു പിരിച്ച് അയാള്‍ക്ക് ചികിത്സനടത്തുമോ? അത് പോലെ ഒരു അപമാനം ദയവായി ചെയ്യരുത്. അയാളെ സ്വതന്ത്രമായി വിടുക. നല്ലൊരു പടയാളിക്കു നല്‍കുന്ന അംഗീകാരമാകുമത്. നേരെ മറിച്ച്, സിയാബാണു കുറ്റക്കാരനെങ്കില്‍ അയാളെ നിയമത്തിനു തന്നെ വിട്ടു കൊടുക്കണം. നമ്മള്‍ക്ക് തെറ്റ് ചൂണ്ടിക്കാണിക്കാം. പക്ഷെ കല്ലെറിയാതിരിക്കുക. ഒപ്പ്ം അയാളുടെ കൂടെ ഒരു ദുരവസ്ഥ തരണം ചെയ്യാന്‍ കൂടെ നിന്ന സുഹൃത്തുക്കളുടെ വികാരത്തെക്കൂടി മാനിക്കുക. ഒരു മുന്‍വിധി ഒഴിവാക്കുക. സ്നേഹപൂര്‍വ്വം.
- Arun Chullikkal at 5:42 PM
ഇത് ഇമെയിലയയ്‌ക്കുകഇതിനെക്കുറിച്ച് ബ്ലോഗെഴുതൂ!Twitter ല്‍‌ പങ്കിടുകFacebook ല്‍‌ പങ്കിടുകപിന്ററസ്റ്റിൽ പങ്കിടുക
എന്റെ വീടിനടുത്തു നിന്നു ഏകദേശം അരമണിക്കൂറു കൊണ്ടെത്താവുന്ന സ്ഥലമാണ് ചെറായി. എന്നിട്ടും അവിടെ വെച്ച് പ്രിയപ്പെട്ട ബ്ലോഗര്‍മാര്‍ സമ്മേളിക്കുമ്പോള്‍ അവിടെ എത്തിച്ചേരാനാവാതെ വരുന്നതിനെ വിധിയുടെ വിളയാട്ടമെന്നോ, യാദൃശ്ചികമെന്നൊ ഒക്കെ വിളിക്കാം. അതുപോലെ തന്നെ യാദൃശ്ചികമാണു ഈ ഗീതത്തിനു പിന്നില്‍ ആചാര്യനോടും, ജയേട്ടനോടും, കാപ്പുവിനോടും, പണിക്കരു മാഷിനോടുമൊപ്പം നില്‍ക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞതും. വെറുമൊരു ഗീതമെന്നതിനപ്പുറത്തേക്ക് ലോകത്തിന്റെ പലമൂലകളിരുന്നു കൈകോര്‍ത്തു എന്നുള്ളതാണു, എനിക്കേറ്റവും സന്തോഷം പകരുന്നത്. മലയാളമെന്നതാണു അങ്ങിനെ ഒന്നിപ്പിച്ചു നിര്‍ത്തിയ കണ്ണി. ബൂലോകമാണതിനു നിദാനം.
മസ്കറ്റിലിരുന്നു ജയേട്ടന്‍ വരികളെഴുതുന്നു, റായ്പൂരിലിരുന്നു പണിക്കരുമാഷും, ഇവിടെയീ ദുഫായിലിരുന്നു ഞാനും അതിന്റെ സംഗീതത്തെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുന്നു, അമ്മേരിക്കയിലിരുന്നു കാപ്പുവും, പിന്നെയാചാര്യനും ഇതിനുപിന്നില്‍ ഓടി നടക്കുന്നു, ലോകത്തിന്റെ മറ്റൊരു കോണില്‍, ചെറായില്‍ ഇതാലപിക്കുന്നു. ഇതാണു ഈ ബൂലോകത്തിന്റെ സത്ത. ആശയങ്ങളിലും, വീക്ഷണകോണുകളിലും, സംഘട്ടനമോ, സമദൂരമോ ഉണ്‍ടെങ്കിലും ബൂലോകമെന്ന ഒറ്റയാശയം രാജ്യത്തിന്റെയോ മനസിന്റെയോ ആശയങ്ങളുടെയോ അതിരുകളെ മായ്ച്ച് ലോകത്തെ ഒറ്റയൊരു ഭൂചിത്രത്തില്‍ നിര്‍ത്തുന്നു. ജൂലൈ 26നു ചെറായില്‍, ശരീരത്തേക്കാളുപരി, മനസു കൊണ്ടവിടെ ഒത്തുചേരുന്നവരായിരിക്കുമധികവും. എല്ലാവിധ ആശംസകളും പ്രാര്‍ത്ഥനകളും. ഒപ്പം, ജയേട്ടനും, കാപ്പുവിനും, ആചാര്യനും നന്ദിയും, പണിക്കര്‍മാഷ്ക്ക് അഭിനന്ദനങ്ങളും.
1. രചന: ജയകൃഷ്ണന്‍ കാവാലം സംഗീതം, ആലാപനം: ഡോ. എന്‍.എസ്. പണിക്കര്‍
2. രചന: ജയകൃഷ്ണന്‍ കാവാലം സംഗീതം, ആലാപനം: അരുണ്‍ ചുള്ളിക്കല്‍
- Arun Chullikkal at 9:49 AM
7 അഭിപ്രായങ്ങൾ: Links to this post
ഇത് ഇമെയിലയയ്‌ക്കുകഇതിനെക്കുറിച്ച് ബ്ലോഗെഴുതൂ!Twitter ല്‍‌ പങ്കിടുകFacebook ല്‍‌ പങ്കിടുകപിന്ററസ്റ്റിൽ പങ്കിടുക
വിഭാഗങ്ങള്‍ ഓഡിയോ, ജീവിതം, ബൂലോകവിചാരം
2009, ജൂൺ 21, ഞായറാഴ്‌ച
ബ്ലോഗന്‍ ആര്‍ട്സ് & സ്പോര്‍ട്സ് ക്ലബിന്റെ 1-മത് വാര്‍ഷികവും
കൊല്ലല്‍ വര്‍ഷം 2009, മുടിഞ്ഞമാസം 16(അടിയന്തിരത്തി)നു
ബ്ലോഗര്‍ നഗര്‍, ഗൂഗിള്‍ പി.ഓ-8706637
പോസ്റ്റുകളുടെ കൂട്ടപ്പൊരിച്ചിലും, കമന്റിലെ കൂട്ടത്തല്ലും കടന്നു പോയൊരു വര്‍ഷത്തിന്റെ അത്ര മെച്ചമൊന്നുമല്ലാതൊരോര്‍മ്മയുമയവിറക്കി, ബ്ലോഗറിന്റെ കുളിര്‍മയും പേറിയിതാ ആ സുദിനം വന്നണഞ്ഞു. ബ്ലോഗന്‍ ആര്‍ട്സ് ആന്‍ഡ് സ്പോര്‍ട്സ് ക്ലബിന്റെ വാര്‍ഷിക ആഘോഷങ്ങള്‍ക്ക് പോസ്റ്റിടുകയായി. ബ്ലൊഗനുസ്മരണം 2009 -ലേക്ക് കമന്റിടാന്‍ താല്‍പര്യമുള്ള എല്ലാവര്‍ക്കും സ്വാഗതമരുളുന്നു.
രാവിലെ 9 നു : പോസ്റ്റുയര്‍ത്തല്‍ (പൊതുവായിട്ട് ഒരെണ്ണമോ, ഓരോരുത്തര്‍ക്ക് അവരവരുടെ പറമ്പിലോ ഓരോ പോസ്റ്റുവീതം ഉയര്‍ത്താവുന്നതാണു.)
10 മണിക്ക് : കാണാപോസ്റ്റ് (വാര്‍ഷികപോസ്റ്റുയര്‍ത്തിയത് ചിന്തപറമ്പില്‍ നിന്നും അഗ്രഗേറ്റര്‍ ജംഗ്ഷനില്‍ നിന്നും എത്തിനോക്കി കണ്‍ടുപിടിക്കല്‍. പോസ്റ്റിടുന്നയാള്‍ തന്നെ ഇതാദ്യം ഉറപ്പു വരുത്തേണ്ടതാണു)
11 മണിക്ക് : ലിങ്കെറിയല്‍ (ചാറ്റ്, ഈ മെയില്‍ വഴി ഏറിയുന്ന ലിങ്കുകള്‍ പെറുക്കി ബ്രൌസറില്‍ തൂക്കണം. ആദ്യം ലിങ്കുമായെത്തുന്നയാള്‍ സമ്മാനമായി ഒരു തേങ്ങ കിട്ടുന്നതും അത് പോസ്റ്റിനു താഴെ തന്നെ ഉടക്കേണ്ടതുമാണ്.)
12 മണിക്ക് : സ്മരണിക പ്രകാശനം (ഇതു വരെ കാട്ടിക്കൂട്ടിയത് മുഴുവന്‍ ഒറ്റപ്പോസ്റ്റില്‍ ഉള്‍ക്കൊള്ളിക്കുന്ന സാഹസിക പരിപാടി)
ഉച്ചതിരിഞ്ഞു 2 മണിക്ക്: കണ്ണുകെട്ടി കമന്റടി (സ്മരണിക ഫുള്ളായി വായിക്കാന്‍ സമയമില്ലാത്തവര്‍ മാത്രം പങ്കെടുക്കുക)
3 മണിക്ക് : കമന്റ് പെറുക്കല്‍ (പോസ്റ്റിറുന്നവര്‍ക്ക് മാത്രം. ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ കമന്റു കിട്ടുന്നവരെ വിജയിയായി പ്രഖ്യാപിക്കും. എന്തൊന്നിത് വാരിഷിക റിയാലിറ്റി ഷോയാ)
4 മണിക്ക് : ചര്‍ച്ചാക്ളാസുകള്‍
1. ഒരു പണിയുമില്ലാത്തപ്പോള്‍ എങ്ങിനെ വാര്‍ഷികപോസ്റ്റിടാം
2. ഏതു സമയത്ത് വാര്‍ഷികപോസ്റ്റിടാം
തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങളേ ഉള്‍ക്കൊള്ളിച്ച് ബ്ലോഗനര് അനിലര്, ബ്ലോഗനര് പറമ്പിലാനര്, ബ്ലോഗനര് കുന്നങ്കുളര് എന്നിവര്‍ സംസാരിക്കുന്നു.
വൈകീട്ട് നാലിനു : ആശംസപ്രസംഗം (വഴിയേ പോകുന്ന ആര്‍ക്കും ആശംസകള്‍ അര്‍പ്പിക്കാവുന്നതാണു)
വൈകീട്ട് അഞ്ചിനു: മറുപടി പ്രസംഗം (സ. വാര്‍ഷികന്‍ എല്ലാവര്‍ക്കും നന്ദിയര്‍പ്പിച്ചു സംസാരിക്കുന്നു. തന്നെ ഈ വഴിക്കു പിഴപ്പിച്ചവന്മാരെയും ഇത്തരുണത്തില്‍ സ്മരിക്കുന്നതാണു)
തുടര്‍ന്നു, കലാപരിപാടികള്‍ (തന്റെ തന്നെ ചില പോസ്റ്റുകളിലെ ലിങ്കുകള്‍ ആരും വായിക്കരുതെന്ന ഉദ്ദേശ്യത്തോടെ ഉള്‍ക്കൊള്ളിക്കുന്ന കലാപരിപാടി.)
NB: പോസ്റ്റില്‍ മാറ്റം വരുത്താന്‍ സ. വാര്‍ഷികനു അവകാശമുണ്ടായിരിക്കുന്നതാണു
വാര്‍ഷികപോസ്റ്റിട്ടവരെ കളിയാക്കനല്ല കേട്ടൊ. അടുത്തടുത്ത് വാര്‍ഷികപോസ്റ്റ് കണ്ടപ്പോളൊന്നു തോണ്‍ടാമെന്നു കരുതി. തോണ്‍ടണമെന്നെയുള്ളു. ചൊറിയണമെന്നില്ല. എല്ലാവാര്‍ഷികന്മാര്‍ക്കും ഒറ്റവാക്കില്‍ "ആശംസകള്‍"
കടപ്പാട്: മദ്യപാനാഘോഷം എന്നപേരില്‍ വന്ന ഈ മെയില്‍.
- Arun Chullikkal at 4:09 PM
7 അഭിപ്രായങ്ങൾ: Links to this post
ഇത് ഇമെയിലയയ്‌ക്കുകഇതിനെക്കുറിച്ച് ബ്ലോഗെഴുതൂ!Twitter ല്‍‌ പങ്കിടുകFacebook ല്‍‌ പങ്കിടുകപിന്ററസ്റ്റിൽ പങ്കിടുക
2009, ജൂൺ 15, തിങ്കളാഴ്‌ച
പലരും ചിന്തിക്കുന്നതു പോലെ അതൊരു ഓര്‍മ്മപ്പെടുത്തലാണു, മരണത്തേക്കുറിച്ച്. എല്ലാവര്‍ക്കും ഒരിക്കല്‍ അഭിമുഖീകരിക്കേണ്ടി വരുന്ന ഘോരഘോരമായ സത്യം. രംഗബോധമുള്ളപ്പൊഴോ ഇല്ലാത്തപ്പൊഴോ അതു വരുന്നു. വാഴക്കോടനോ, കിച്ചുവോ മറ്റാരെങ്കിലുമോ അതേക്കുറിച്ചെഴുതുമ്പോള്‍, വായിക്കുന്ന എന്നെപ്പോലുള്ളവരും ഈയൊരു ഭീകര സത്യത്തിലേക്ക് ഉറ്റു നോക്കുന്നു, കുറേപേര്‍ ധീരമായി. കുറേപ്പേര്‍ അതുളവാക്കുന്ന ഭയത്തിനതീതരായിത്തന്നെ. എനിക്കാ പോസ്റ്റുകള്‍ വിണ്ടും വായിക്കാനുള്ള ധൈര്യമില്ല. അതു എഴുത്തിന്റെ കുഴപ്പമോ, എഴുതുന്നവരോട് എന്തെങ്കിലും വൈരാഗ്യമുള്ളതു കൊണ്ടൊ അല്ല. അതിനുള്ള ധൈര്യമില്ല, അത്ര തന്നെ. ഇതൊക്കെ മാറ്റിവെച്ചാല്‍, ഒരാള്‍ മരിച്ചതിനുശേഷം വരുന്ന കുറിപ്പില്‍ ആശാവഹമായ എന്തൊ ഒന്നു ഞാന്‍ കാണുന്നു. കൊള്ളാം. നല്ലത്, എന്റെ കണ്ണിനു നല്ലതു കണ്ടാലും തിരിച്ചറിയാം എന്നത് തന്നെ വലിയ കാര്യം. അത് മരണത്തിലൂടെ നമ്മള്‍ ചില മഹാന്മാരോടൊപ്പം ഗണിക്കപ്പെടുന്നു എന്നുള്ളതാണു.
ഇതിലെന്ത് മഹത്വം?. ഒരു ചുക്കുമില്ല. ശരിയാണു ഒരു ചുക്കുമില്ല. വാഴക്കോടന്റെ കത്തോ, കിച്ചുവിന്റെ ഓര്‍മ്മപ്പെടുത്തലോ വായിച്ചിട്ടു ഞാനൊരു കമന്റുമിട്ട് പോകുന്നു. എപ്പൊ വേണമെങ്കിലും എന്നെതിരഞ്ഞു കടന്നു വരാവുന്ന മരണം. അതേക്കുറിച്ചെഴുതുമ്പോള്‍ എന്റെ കൈ വിറക്കുന്നു. അവനവന്റെ മരണത്തെക്കുറിച്ചെഴുതുക അത്ര സുഖമുള്ള ഏര്‍പ്പാടല്ല എന്നാണു എനിക്കു തോന്നുന്നത്. ഇതു വായിക്കുന്ന എന്നൊടടുത്തു നില്‍ക്കുന്നവര്‍ക്കും ഇതത്ര സുഖമുള്ള സങ്കല്പമല്ല. എങ്കിലും വിചാരിക്കുന്നു. ആ അവിചാരിതമായ സംഭവതില്‍ തട്ടി ഞാന്‍ വീണു പോകുന്നു എന്നും എന്റെ മരണമറിയുന്ന ഏതെങ്കിലും ഒരു ബ്ളോഗര്‍ അതേ പറ്റി എഴുതുന്നു എന്നും നിനയ്ക്കു. അങ്ങിനെ വരുമ്പോള്‍ എന്റെ മൃത്യുവിനു ആലങ്കാരികമായി ഒരു പദം കൂടി വന്നേക്കാം. അതിനെ മുന്നില്‍ ചേര്‍ത്ത് ‘യാദൃശ്ചികം’ എന്നു പറഞ്ഞു ബൂലോകത്ത് ജനിക്കുന്ന പോസ്റ്റ്. മരണത്തേക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞിടത്ത് കമ്ന്റിട്ടുപോയിട്ട് ഞാന്‍ മരണത്തിനു കീഴടങ്ങുന്നു എന്നതാണു അതിന്റെ യാദൃശ്ചികത. അങ്ങിനെ വെറുതെ മരിക്കേണ്ടുന്ന ഞാന്‍ ‘യാദൃശ്ചികമായി മരിക്കുന്നു’.
സംഗതി അഥവാ മഹത്വം തുടങ്ങുന്നത് അവിടെ നിന്നാണു. ഞാന്‍ പറഞ്ഞ ആശാവഹമായ കാര്യം. അതാണു എന്റെ മരണത്തെപ്പറ്റിയുള്ള ആരെങ്കിലും എഴുതുന്ന എഴുത്ത്. എത്രപേര്‍ വന്‍കരകളിലും കടലിലുമായി പരന്നു കിടക്കുന്ന ഭൂമിയില്‍ കോടിക്കണക്കിനു കോണുകളിലായി, അനുനിമിഷം നിത്യമായ വിട പറഞ്ഞു പോകുന്നു? അതില്, എത്ര പേരുടെ മരണം എഴുതപ്പെടുന്നു? അതില്‍ എത്ര എഴുത്തുകള്‍ നമ്മെ ചിന്തിപ്പിക്കുന്നു? എന്റെ മരണത്തെ പറ്റി ചിന്തിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു എഴുത്തുണ്ടാകുമ്പോള്‍, ദുഃഖത്തിനപ്പുറം നിന്നു ഞാന്‍ സന്തോഷിക്കുകയാണു.
അങ്ങിനെ ചരിത്രത്തില്‍ സംഭവിക്കുന്നതിതാദ്യമായല്ല. "A glory has departed and the sun that warmed and brightened our lives has set and We shiver in the cold and dark"-ഗന്ധിജിയെ അനുസ്മരിച്ച് നെഹ്രു നടത്തിയ ചരമപ്രഭാഷണം. ഇങ്ങനെ മറഞ്ഞു പോകുന്നവര്‍ ബാക്കി വെക്കുന്ന ചിന്തകള്‍ അനുസ്മരിക്കുന്ന എത്ര കൃതികള്‍, വിലാപകാവ്യങ്ങള്‍. 1637-ല്‍ പുറത്തിറങ്ങിയ, ജോണ്‍ മില്‍ട്ടന്റെ പ്രസിദ്ധമായ കാവ്യം, ലിസിഡാസ്, തന്റെ സഹപാഠിയായിരുന്ന എഡ്വേഡ് കിംഗിന്റെ ചരമത്തില്‍ നിന്നുയിര്‍കൊണ്ട വിലാപകാവ്യമാണു. കേംബ്രിജില്‍ തന്നോടൊപ്പം പഠിച്ചിരുന്ന കിംഗ് ഒരു കപ്പലപകടത്തിലാണു മരിക്കുന്നത്. തന്റെ സുഹൃത്ത് പുതിയ മേച്ചില്‍ പുറങ്ങള്‍ തേടിപ്പോയൊരിടയനാണു എന്നു മില്‍ട്ടണ്‍ എഴുതുന്നു. ജോണ്‍ കീറ്റ്സ് മരണപ്പെട്ട ശേഷം അദ്ദേഹത്തെ അനുസ്മരിച്ച് 1821-ല്‍, ഷെല്ലി എഴുതിയ വിലാപകാവ്യമാണു അഡോണൈസ്. ഒരു പക്ഷേ ഷെല്ലിയുടെ ഏറ്റവും മുകച്ച കൃതിയെന്നു (Ode to West Wind-നെ സ്മരിച്ചു കൊണ്ട് തന്നെ) എനിക്ക് തോന്നിയിട്ടുള്ളതാണു ഈ കവിത. ജീവിതമെന്ന സ്വപ്നത്തില്‍ നിന്നുണര്‍ന്നെഴുന്നേറ്റതാണു കീറ്റ്സ് എന്നു ഷെല്ലി പറയുന്നു. നമ്മള്‍ക്കു മാത്രമേ കീറ്റ്സ് കലുഷമായ കാഴ്ചകളില്‍ മറഞ്ഞു പോകുന്നുള്ളു.
ചങ്ങമ്പുഴയുടെ രമണന്‍. തന്റെ സുഹൃത്തായിരുന്ന ഇടപ്പിള്ളി രാഘവന്‍പിള്ളയുടെ മരണത്തില്‍ ദുഃഖിതനായി എഴുതിയ മലയാളത്തിലെ ഏറ്റം മികച്ച വിലാപകാവ്യം. കേംബ്രിജിലേ, സുഹൃത്തായിരുന്ന ഹെന്‍റി ഹലാമിനെ അനുസ്മരിച്ച് ടെന്നിസന്‍ എഴുതിയ ഇന്‍ മെമോറിയാം, അങ്ങിനെ നീണ്ടു പോകുന്ന കൃതികള്‍. ഇതില്‍ നമ്മുക്കെന്തു കാര്യം? കീറ്റ്സും കിങും, രാഘവന്‍ പിള്ളയും, ഹലാമും എവിടെ നില്‍ക്കുന്നു, ഈ അരണ്ട വെളിച്ചത്തില്‍ ഞാനെവിടെ നില്‍ക്കുന്നു.
അങ്ങിനേ പ്രശസ്തരല്ലാത്തവരെക്കുറിച്ച്, തോമസ് ഗ്രേയ് "കന്‍ട്രി ചര്‍ച്യാര്‍ഡ്" എഴുതിയിട്ടില്ലേ". ഉവ്വ് ഉണ്ട്. ശെരിതന്നെ. അങ്ങിനെ അവര്‍ക്കൊപ്പം തോളോടു തോള്‍ വെക്കാതെ ഞാനും നില്‍ക്കുന്നു. എന്നെക്കുറിച്ചും എഴുതപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു, അതിബൃഹത്തായ ലോകസമചാരത്തിന്റെ ഒരു ചെറിയ മൂലയില്‍ എന്ന ഭാവത്തില്‍. അതു വായിച്ച് ആളുകള്‍ മരണമെന്ന ക്ഷണിക്കപ്പേടാത്ത അതിഥിയേ അല്ലെങ്കില്‍ ക്ഷണിച്ചിട്ടും വരാത്തവനേ ഓര്‍ത്ത് കുണ്ഡിതപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ചിലര്‍ ദുഃഖിക്കുന്നു. ചിലര്‍ അതിഘോരമായ ചിന്തയ്ക്കടിപ്പെടുന്നു. എന്റെ മരണം ചിന്തയ്ക്ക് വിഷയമാകുന്നു.സാധാരണമായ, വെറും വെറും സാധാരണമായ എന്റെ മരണം അങ്ങിനെ സാധാരണത്വത്തിലും ചെറിയൊരു അസാധാരണത്വം ഉണ്ടാക്കിയിരിക്കുന്നു. അതാണു ഞാന്‍ പറഞ്ഞ ഗുട്ടന്‍സ്. മനസിലായോ, ആശാവഹമായ ഈ ഗുട്ടന്‍സ് എന്നെ മഹാനാക്കുന്നില്ലെ? കുറഞ്ഞപക്ഷം ഇതു പോലൊന്നു കീറ്റ്സിനെയും ഗാന്ധിജിയേയും രാഘവന്‍ പിള്ളയേയും പറ്റിയെഴുതിയിരിക്കുന്നു എന്നെനിക്ക് അഹങ്കരിക്കാം. “Death is the most commoner”.
ലോകമായ ലോകമൊന്നും എന്നെ അറിയുന്നില്ല. ഈ കൊച്ചു കോണില്‍ എന്നെ അറിയുന്നവര്‍ പോലും തുച്ഛമായിരിക്കെ, ഈ ഭൂലോകത്ത് എന്തു കാണാന്‍?. അല്ലെങ്കില്‍ തന്നെ അറിഞ്ഞിട്ടും അറിയാത്ത എത്രപേരീ ലോകത്തിരിക്കുന്നു. കഴിഞ്ഞ വെള്ളിയാഴ്ച്ച ബഷീര്‍ അനുസ്മരണത്തിനു വന്ന എത്രപേരുടെ ബ്ളോഗുകളും ചിത്രങ്ങളും ഞാന്‍ കണ്ടിരിക്കുന്നു. എങ്കിലും അവരൊക്കെ തീര്‍ത്തും അപരിചിതരായി എന്റെ മുന്നിലൂടെ തെക്കു വടക്കു നടന്നു. ആര്‍ക്കും ആരെയും അറിയില്ല, എന്നാല്‍ എല്ലാവരും എല്ലാവരെയും അറിയുന്നു. വാഴക്കോടന്റെ സുഹൃത്തിനേയോ, കിച്ചു പറഞ്ഞ നസ്രുദീനെയോ എനിക്കറിയില്ല, എങ്കിലും അവരെക്കുറിച്ചെഴുതിയ വാക്കുകളിലൂടെ ഞാനറിയുന്നു. അങ്ങിനെ അറിയാതെ അറിഞ്ഞവരുടെ ഇടയില്‍ ചുമ്മാ ഒരൊര്‍മ്മപ്പെടുത്തലോ, ഓര്‍മ്മയോ, തത്വ ശാസ്ത്രമോ, സത്യമോ ഒക്കെ പറയുന്ന മരണവുമായി കടന്നു പോകുമ്പോള്‍ എന്തു സുഖം, എന്തു രസം. അതും വായിച്ചു കമന്റിടുന്നവരും നാളെ മരിക്കാം. അതിനേക്കുറിച്ചും എഴുത്തുകള്‍ വരാം. അങ്ങിനെ മരിക്കുന്ന നമ്മളെല്ലാവരും മഹാന്‍മാരായി, ഈ ബൂലോകത്ത് പാറിനടക്കുന്ന അതി സുന്ദരമായ കാഴ്ച്ച..മനോഹരം...അതി മനോഹരം...ഒറ്റക്കണ്ണാ ഈ ചിത്രവും പകര്‍ത്തിക്കോളൂ...മംഗളം.
- Arun Chullikkal at 4:41 PM
8 അഭിപ്രായങ്ങൾ: Links to this post
ഇത് ഇമെയിലയയ്‌ക്കുകഇതിനെക്കുറിച്ച് ബ്ലോഗെഴുതൂ!Twitter ല്‍‌ പങ്കിടുകFacebook ല്‍‌ പങ്കിടുകപിന്ററസ്റ്റിൽ പങ്കിടുക
വിഭാഗങ്ങള്‍ ജീവിതം, ബൂലോകവിചാരം, ലേഖനം
സെക്സ്, കൂട്ടികൊടുപ്പ്, ലൈംഗീകത, തുണ്ട്
ങ്ഹേ! ആരാ? എന്താ ഇവിടെ?
ചോദിച്ചത് കേട്ടില്ലാന്നുണ്ടോ? ന്താ ഇവിടെ കിടന്നു ചുറ്റിത്തിരിയണേന്നു?
ഓഹ്! പരുങ്ങുന്നുണ്ടല്ലോ? ഹും കാര്യം മനസിലായി..
ഇതു നിങ്ങളുദ്ദേശിച്ച ഷേര്‍ളിയുടെ ബ്ളോഗല്ല...ഏതെങ്കിലും വിധത്തിലുള്ള ‘തര’വുമല്ല..
തിരികേ പൊയ്ക്കോളു..ഊം പൊയ്ക്കോളൂ...അല്ലെങ്കില്‍ ചിന്തയുടെ ഈ ജാലകമടച്ചാലും മതി.
ഡിസ്‌ക്ളെയിമര്‍: ഈ പോസ്റ്റിനു നിലവിലുള്ളതോ ഡിലീറ്റ് ചെയ്യപ്പെട്ടതോ ആയ ഒരു ബ്ലോഗുമായും പോസ്റ്റുമായും യാതൊരുവിധ ബന്ധവുമില്ല. അഥവ ഒണ്ടെങ്കില്‍ തന്നെ അതു സ്ഥിരം ആ ബ്ലോഗ് തന്നെ വായിക്കുന്നതു കൊണ്ടു ചുമ്മാ തോന്നുന്നതാണു...ശുഭം
- Arun Chullikkal at 9:19 AM
5 അഭിപ്രായങ്ങൾ: Links to this post
ഇത് ഇമെയിലയയ്‌ക്കുകഇതിനെക്കുറിച്ച് ബ്ലോഗെഴുതൂ!Twitter ല്‍‌ പങ്കിടുകFacebook ല്‍‌ പങ്കിടുകപിന്ററസ്റ്റിൽ പങ്കിടുക
2009, ജൂൺ 6, ശനിയാഴ്‌ച
ഒരു കൃതി ആസ്വദിക്കുവാന്‍ എഴുത്തുകാരനേ അറിയേണ്ടത് നിര്‍ബന്ധ്മാണോ? അല്ലെന്നാണു എന്റെ ഉറച്ച വിസ്വാസം. അതു കൊണ്ടു തന്നെ ഇഞ്ചി പിടുത്ത്തത്തില്‍ ബെര്‍ളിയുടെ വാദം: (അതു കൃത്യമായി ഉദ്ധരിക്കാന്‍ ഈ ലിങ്കില്‍ ആ പോസ്റ്റ് അവശേഷിക്കുന്നില്ല) "എഴുതുന്ന ആള്‍ അനോണീ ആണെങ്കില്‍ അയാളുടെ കൃതികള്‍ വായിക്കാന്‍ തോന്നില്ല, അല്ലെങ്കില്‍ ആസ്വദിക്കാന്‍ കഴിയില്ല" എന്ന ബില്‍ പാസാക്കുന്ന സഭയില്‍ ഞാന്‍ പ്രതിപക്ഷത്തിരിക്കുന്നു. അദ്ദേഹത്തിനു അനോണി എഴുത്തിനോട് താല്‍പര്യമില്ലാത്തതു കൊണ്ടല്ല. അങ്ങിനെ ആയിരുന്നെങ്കില്‍ മരമാക്രിയേ വായിക്കേണ്ട കാര്യം അദ്ദേഹത്തിനില്ലല്ലോ. “എഴുതുന്നതാരു?” എന്ന ചോദ്യത്തിനുത്തരമില്ലാത്തതു മാത്രമാണു നല്ല ബ്ളൊഗ്ഗര്‍ എന്നു അദ്ദേഹം തന്നെ വിശേഷിപ്പിക്കുന്ന അനോണി ആന്റണിയുടെ പോസ്റ്റുകള്‍ പോലും വായിക്കാതെ വിടുവാന്‍ ബെര്‍ളിയേ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നത്. അനോണികളോട് ബഹുമാനം വേണമെന്നു തോന്നുന്നില്ല. പക്ഷേ മറഞ്ഞിരുന്നെഴുതന്നത് കാര്യപ്രസക്തവും വായനായോഗ്യവുമെങ്കില്‍ അവയെ അവഗണിക്കരുത് എന്നാണു എന്റെ പക്ഷം.
ഒരു ശില്പമോ, കവിതയോ, ചിത്രമോ ആസ്വദിക്കാന്‍ അതിന്റെ സൃഷ്ടാവ് ആരെന്നറിയേണ്ടത് തത്വത്തില്‍ ആവശ്യമില്ല. പകല്‍ക്കിനാവന്റെയും, മാരീചന്റെയും, കാപ്പിലാന്റെയും അനോണി ആന്റണിയുടെയും, കൃതികളും, ഫൊട്ടാഗ്രഫിയുമൊക്കെ കാണുകയും വായിച്ചു തുടങ്ങുകയും ചെയ്തിരുന്ന കാലത്ത് അവരാരാണെന്നു എനിക്കറിയില്ലായിരുന്നു. പകല്‍കിനാവനോട് കഴിഞ്ഞ ദിവസമാണു ആദ്യമായി ഫോണില്‍ സംസാരിക്കുന്നത് തന്നെ. അതിനുശേഷവും കിനാവന്റെ കവിതയിലോ ചിത്രത്തിലോ എന്തെങ്കിലും വ്യത്യസ്തത വന്നതായി എനിക്കു തോന്നിയില്ല. ബെര്‍ളി എഴുതുന്നത് കൊണ്ടാണു ചാര്‍ളിയുടെ പ്രേമലേഖനം എനിക്കിഷ്ടപ്പെട്ടത് എന്നതിനു ഒരടിസ്ഥാനവുമില്ല. അതു മെര്‍ളി എഴുതിയാലും പേരില്ലാത്തൊരുതനെഴുതിയാലും, ഒരേ ലെവലില്‍ ആസ്വദിക്കാന്‍ എനിക്കു കഴിയുമെന്നു തന്നെയാണു ഞാന്‍ കരുതുന്നത്. ഇനി സ്വയം പരിചയപ്പെടുത്തി എഴുതിയതു കൊണ്ട് എന്തെങ്കിലും വ്യത്യാസം ഉണ്ടാകും എന്നും എനിക്കു തോന്നുന്നില്ല. ആരു എഴുതുന്നു എന്നതിനേക്കാള്‍ എന്ത് എഴുതുന്നു എന്നതാണു ഒരാസ്വാദകനെ സംബന്ധിച്ച് പ്രധാനം.
മമ്മൂട്ടിയുടെയോ മോഹന്‍ലാലിന്റെയോ കടുത്ത ആരാധകരോ സ്തുതിപാഠകരോ ഒരുപക്ഷേ മാറി ചിന്തിച്ചേക്കാം. മമ്മൂട്ടിയുടെ ബ്ളോഗ്ഗില്‍ കമന്റ് വീഴാനുള്ള കാരണം തന്നെയതാണു. കമ്ന്റിട്ടവരില്‍ എത്ര പേര്‍ക് ബൂലോകവുമായി മുന്‍കാല ബന്ധമുണ്ട്, അല്ലെങ്കില്‍ എത്ര പേര്‍ മുന്പേ ബ്ളോഗ്‌ വായിച്ചിരുന്നു എന്നതും ചിന്തിക്കേണ്ട കാര്യമാണു. ജനാധിപത്യത്തേക്കുറിച്ചോ വോട്ടവകാശത്തേക്കുറിച്ചോ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞിട്ടുള്ളത് മുന്പ് മറ്റാരെങ്കിലും പറഞ്ഞിരുന്നതില്‍ നിന്നു വ്യത്യസ്തമാണെന്നു എനിക്കു തോന്നിയില്ല. ഒരു എഴുത്തുകാരന്റെ പേരു കൊണ്ടു മാത്രമാണു അയാളുടെ കൃതികള്‍ ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടുന്നതെങ്കില്‍ അയാളുടെ എഴുത്തിനു സാരമായ അസ്വാഭാവികതയുണ്ട്. സ്വാഭവീകമായത് എഴുത്തിലൂടെ എഴുത്തുകാരന്‍ ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടുക എന്നതാണു.
ടോം ആന്റ് ജെറി എനിക്ക് വളരെ ഇഷ്ടപ്പെട്ട കാര്‍ട്ടൂണ്‍ സീരീസാണു. ചെറുപ്പം മുതലേ ഞാനതാസ്വദിക്കുന്നു. പിന്നീടെപ്പൊഴോ ഇതിന്റെ പിന്നില്‍ ഫ്രെഡ് ക്വിംബിയാണെന്നറിഞ്ഞു. പക്ഷേ ആ അറിവ് കൊണ്ട് എന്റെ അസ്വാദനത്തില്‍ എന്തെങ്കിലും ഏറ്റക്കുറച്ചിലുണ്ടായി എന്നു തോന്നിയില്ല. ബാലരമയിലേ മന്ത്രിയുടെ തന്ത്രങ്ങള്‍ എഴുതുന്നതാരു എന്നോ ഡിങ്കന്റെയും നമ്പോലന്റെയും കര്‍ത്താക്കാള്‍ ആരെന്നോ ഇതു വരെ എനിക്കറിയില്ല. എന്നിട്ടും എന്നിലേ അസ്വാദകനു അതൊരു തടസമായി തോന്നിയിട്ടില്ല. ബോബനും മോളിയും സ്ഥിരമായി വായിച്ചിരുന്നയളാണു, അതിന്റെ പിന്നില്‍ ടോമ്സ് ആണെന്നുമറിയാം എന്നു കരുതി നിലവാരമില്ല എങ്കിലും റ്റോംസ്-ന്റെ രചനയല്ലേ എന്നു കരുതി മാത്രം എനിക്കിപ്പോളത് വായിക്കാനും വാങ്ങിക്കാനും തോന്നാറില്ല. ജംഗിള്‍ ബുക്കെഴുതിയത് റുഡയാഡ് കിപ്ലിങ് ആണെന്നത് എത്ര പേര്‍ക്കറിയാം?. 95-97 കാലയളവുകളില്‍ അതിന്റെ മലയാളരൂപം ടെലിവിഷനില്‍ വന്നപ്പോള്‍ മുറികളില്‍ ഇരച്ചു കയറിയിരുന്നു കണ്ടവരില്‍ ഭൂരിഭാഗം പേരും മൌഗ്ളിയുടെ സൃഷ്ടാവ് കിപ്ലിങ് ആണു എന്നറിഞ്ഞു കൊണ്ടാസ്വദിച്ചവരല്ല. ജയന്റ്‌ റോബോട്ടും സൂപ്പര്‍ മാനും ഇപ്പോഴത്തെ കാര്‍ട്ടൂണ്‍ തരംഗങ്ങളുമൊക്കെ കുട്ടികളുടെ പ്രിയപ്പെട്ടതായിത്തീരുന്നത് എഴുത്തുകാരന്‍ ആരു എന്ന ചോദ്യം ഇല്ലാതെ തന്നെയാണു.
ഇനി അതാരെന്നറിഞ്ഞു കൊണ്ട് വായിക്കുന്നതില്‍ ചില അപകടങ്ങളും പതിയിരിക്കുന്നു. ചിനുഅവ അച്ചേബെയുടെ തിങ്‌സ് ഫോള്‍ അപാര്‍ട് വായിച്ച്തിനു ശേഷം അദ്ദേഹത്തെക്കുറിച്ച് കൂടുതലറിയാനുള്ള ശ്രമത്തിലാണു തിംഗ്‌സ് ഫോള്‍ അപ്പാര്‍ടിന്റെ രണ്ടാം ഭാഗം നോ ലോങര്‍ അറ്റ് ഈസ്-നെക്കുറിച്ചറിയുന്നത്. ചിന്വയെ അറിഞ്ഞത് കൊണ്ടു മാത്രം വളരേയേറെ പ്രതീക്ഷയോടെ വായിച്ചു തുടങ്ങിയ ആ നോവല്‍ എന്നെ തീര്‍ത്തും നിരാശപ്പെടുത്തി.സര്‍ഗ്ഗം എന്ന ചലച്ചിത്രം അക്കാലത്ത് എനിക്കിഷ്ടപ്പെടാന്‍ കാരണം, കരുത്തുള്ള വില്ലനായ മനോജ് കെ ജയന്‍ ദുര്‍ബല നായകനായ വിനീതിനെ സപ്പോര്‍ട്ട് ചെയ്യുന്നു എന്നതു കൊണ്ട് മാത്രമാണു. കുറെക്കാലത്തേക്ക് ആ ചിത്രം കാണുമ്പോഴൊക്കെ മനോജിന്റെ ആത്മഹത്യയ്ക്ക് ശേഷം ഞാന്‍ ആ ചിത്രം തുടര്‍ന്നു കാണാറേയില്ലായിരുന്നു. കുറച്ചുകൂടി ബോധ്യം വന്ന നാളുകളിലാണു ആ സിനിമയുടെ കലാമൂല്യത്തേക്കുറിച്ചൊക്കെ ചിന്തിച്ചു തുടങ്ങുന്നത്. അതു മറ്റൊരു ലെവലിലേ ആസ്വദനത്തിലേക്കെത്തിക്കുകയും ചെയ്തു. സര്‍ഗ്ഗം സംവിധാനം ചെയ്ത ഹരിഹരന്റെ ചിത്രം എന്നത് മാത്രമാണു മയൂഖം കാണുവാന്‍ എന്നെ പ്രേരിപ്പിച്ചതു. എന്നെ തീര്ത്തും മടുപ്പിച്ചു കൊണ്ട് ആ ചിത്രം അവസാനിച്ചു. ഹരിഹരന്‍ എന്നയാളെ അറിഞ്ഞതു കൊണ്ടോ മനസിലാക്കിയതു കൊണ്ടോ പിന്നീടൊരിക്കല്‍ പോലും എനിക്കാ ചിത്രം ആസ്വദിക്കാന്‍ കഴിയുമെന്നു തോന്നുന്നില്ല.
ബ്ളെസിയേയോ, റോഷന്‍ ആന്‍ഡ്രൂസിനെയോ, അമല്‍ നീരദിനേയോ അറിയാതെയാണു അവരുടെ പ്രഥമ ചിത്രങ്ങള്‍ കണ്ടിറങ്ങിയത്. അവ മികച്ച സുഖം നല്‍കുകയും ചെയ്തു. ഒരാളേ അറിയുന്നത്, അയാളുടെ സൃഷ്ടികളെക്കുറിച്ചൊരു മുന്‍വിധി നല്‍കുന്നു. ചിന്താവിഷ്ടയായ ശ്യാമള എന്ന മികച്ച ചിത്രത്തിനു ശേഷമിറങ്ങിയ ഇംഗ്ളീഷ് മീഡിയം എന്ന ചിത്രം തുടക്കത്തിലേ ക്രൌഡ് പുള്‍ അല്ലാതേ തുടര്‍കാഴ്ച ഉണ്ടാക്കാതിരുന്നത് എന്ത് എന്ന ചോദ്യത്തിനു, ശ്രീനിവാസന്‍ പറഞ്ഞ മറുപടി ഞാനോര്‍ക്കുന്നു. ആളുകള്‍ ചിന്താവിഷ്ടയായ ശ്യാമള എന്ന ചിത്രം വെച്ച് ശ്രീനിവാസന്റെ ചിത്രത്തിനു ഒരു മുന്‍വിധിയുണ്ടാക്കിയിരുന്നു. ഈ മുന്‍വിധിയോട് ഇംഗ്ളീഷ് മീഡിയം കാണാനെത്തിയതാണു പിന്നീടോരു അലയുണ്ടാക്കന്‍ ചിത്രത്തിനു കഴിയാതിരുന്നത്. ഇംഗ്ളീഷ് മീഡിയം എനിക്ക് വളരെയധികം ഇഷ്ടപ്പെട്ട ചിത്രങ്ങളിലൊന്നാണു. പക്ഷേ അതു ശ്യാമളെയേ പോലെയാകണം എന്ന മുന്‍വിധിയുണ്ടാക്കി കണ്ടാല്‍ ഒരു പക്ഷേ അതൊരു പരാജയപ്പെട്ട ആസ്വാദനമായിത്തീരും. എഴുത്തുകാരനാരെന്നു മനസിലാക്കി അയാളുടെ കൃതികള്‍ ഇങ്ങനെ ആയിരിക്കും എന്നൊരു മുന്‍വിചാരണയോട് പോകുന്നത് പലപ്പോഴും നിരാശയിലെത്തിച്ചേക്കം എന്ന അപകടമാണു ഞാന്‍ പറഞ്ഞു വരുന്നത്.
ബെര്‍ളിക്ക് ഒരു ബ്ളോഗ് വായിക്കുന്നതിനു മുന്‍പ്‌ അതെഴുതുന്നതാരു എന്നറിയണമെന്നുള്ള ആഗ്രഹം അദ്ദേഹം ഉപേക്ഷിക്കുമെന്നു തന്നെയാണു എന്റെ വിശ്വാസം. അനോണിയായാലും നോണിയായാലും എഴുതുന്നത് നല്ലതെങ്കില്‍ ആസ്വദിക്കാതെ വിടാതിരിക്കാന്‍ അദ്ദേഹം ശ്രമിക്കുമെന്നു തന്നെ ഞാന്‍ കരുതുന്നു. കോടാനുകോടി നക്ഷത്രങ്ങള്‍ തിളങ്ങുന്ന മനോഹരമായ കാഴ്ച നക്ഷത്രങ്ങളുടെ പേരറിയില്ലയെങ്കിലും നമ്മളാസ്വദിക്കുന്നത് പോലേ.
- Arun Chullikkal at 11:42 AM
3 അഭിപ്രായങ്ങൾ: Links to this post
ഇത് ഇമെയിലയയ്‌ക്കുകഇതിനെക്കുറിച്ച് ബ്ലോഗെഴുതൂ!Twitter ല്‍‌ പങ്കിടുകFacebook ല്‍‌ പങ്കിടുകപിന്ററസ്റ്റിൽ പങ്കിടുക
2009, മേയ് 17, ഞായറാഴ്‌ച
ആദ്യമായി വായിക്കുന്ന സന്ദേശകാവ്യം 'കേരളവര്‍മ്മ വലിയകോയിത്തമ്പുരാന്റെ' മയൂര സന്ദേശമാണു. ആഗ്രഹം കൊണ്ടു വായിച്ചതല്ല. ഒന്പതാം ക്ളാസിലെ മലയാളം ടെക്സ്റ്റില്‍ അതു നിര്‍ബന്ധ പാഠം ആയിരുന്നു. കാളീദാസന്റെ 'മേഘസന്ദേശ'ത്തിന്റെ ചുവടുപിടിച്ചാണു കേരളവര്‍മ്മ മയൂരസന്ദേശം എഴുതിയത്. നരേന്ദ്രദിഷ്ടത്വം അഥവാ രാജകോപം മൂലം, കേരളവര്‍മ്മ ഹരിപ്പാട് താമസിക്കുന്ന കാലത്ത് വിരഹിതനായി തന്റെ പ്രേയസിക്കു മുരുകവാഹനമായ മയില്‍ വശം അയക്കുന്ന സന്ദേശമായിട്ടാണു മണിപ്രവാളശൈലിയിലുള്ള ഈ കാവ്യം പുരോഗമിക്കുന്നത്.
മണിപ്രവാളത്തിലുള്ള ഉണ്ണുനീലിസന്ദേശമാണു മലയാളത്തിലേ പ്രഥമ സന്ദേശകാവ്യം. ഉണ്ണുനീലിയുടെ പ്രിയതമനില്‍ അനുരക്തയായ ഒരു യക്ഷി അദ്ദേഹം ശയിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ അപഹരിച്ചു കൊണ്ടു പോകുന്നു. വഴിമധ്യേ വെച്ചു ഉണരുന്ന നായകന്‍ മന്ത്രം ജപിച്ച് യക്ഷിയില്‍ നിന്നു വിമുക്തനായി ശ്രീപദ്മനാഭസ്വാമി ക്ഷേത്രത്തിനടുത് പതിക്കുന്നു. പിന്നീട് രാജാവായ ആദിത്യവര്‍മ്മ വഴി കടുത്തുരുത്തിയില്‍ താമസിക്കുനു ഉണ്ണൂലിക്ക് സന്ദേശം അയക്കുന്നതാണു ഇതിവൃത്തം. അയക്കുന്ന സ്ഥലത്തു നിന്നും എത്തേണ്ട സ്ത്തലം വരെയുള്ള വഴികൂടി സന്ദേശകാവ്യങ്ങളില്‍ വിവരിക്കുന്നതിനാല്‍ അവ അക്കാലത്തിന്റെ സ്ഥലവിവരങ്ങളും വായനക്കാരനു നല്‍കുന്നുണ്ട്.
പശ്ചാത്യ സാഹിത്യത്തില്‍ എപിസ്തോലറി എന്ന വിഭഗത്തിലാണു സന്ദേശകാവ്യത്തോടു സാമ്യമുള്ള കൃതികള്‍ വരുന്നത്. പക്ഷേ ഇതില്‍ സന്ദേശവാഹകന്‍ ഇല്ലായെന്നു തന്നെ പറയാം. എഴുത്തയക്കുന്ന ആളും വായിക്കുന്നയാളും മാത്രമേ ഉള്ളു. പതിനെട്ടാം നൂറ്റാണ്ടിലാണു എപിസ്തോലറി സാഹിത്യം ജനപ്രിയമാകുന്നത്. ഇംഗ്ളീഷ് സാഹിത്യത്തിലേ ആദ്യ നോവല്‍ എന്നു അവകാശപ്പെടുന്നവയില്‍ ഒന്നായ (ജോണ്‍ ബനിയന്റെ പില്‍ഗ്രിംസ് പ്രോഗ്രസ്സ്, ഫിലിപ്പ് സിഡ്ണിയുടെ ദ് കൌണ്ടസ്സ് ഒഫ് പെമ്പ്രോക്സ്, ഡാനിയെല്‍ ഡെഫോയുടെ റൊബിന്‍സന്‍ ക്രൂസോ തുടങ്ങിയവയൊക്കെ ആദ്യ നോവല്‍ ആണെന്ന തര്‍ക്കം നിലവിലുണ്ട്) സാമുവെല്‍ റിച്ചാഡ്സന്റെ പമീല(Virtue Rewarded)യാണു സന്ദേശസാഹിത്യം ഒരു ട്രെന്റ് ആക്കിയത്. വേലക്കാരിയായ പമീല തന്റെ യജമാനന്റെ പ്രലോഭനങ്ങളെ അതി ജീവിക്കാന്‍ മാതാപിതാക്കളോട് ഉപദേശം അപേക്ഷിച്ച് അയക്കുന്ന ലെറ്ററുകളായാണു നോവലിന്റെ അവതരണം. റഷ്യന്‍ സാഹിത്യകാരന്‍ ഫയദോര്‍ ഡോസ്റ്റോവ്സ്കിയുടെ ആദ്യനോവലായ പാവപ്പെട്ടവര്‍ (Poor Folks) സന്ദേശശൈലിയിലുള്ള നോവല്‍ ആണു. വിപ്ളവത്തിനു മുന്‍പുള്ള റഷ്യയിലേ ദുരിതജീവിതത്തിന്റെ ചിത്രങ്ങല്‍ രണ്ടു സുഹൃത്തുക്കള്‍ തമ്മിലയക്കുന്ന കത്തുകളിലൂടെ ഡോസ്റ്റോവ്സ്കി വരച്ചിടുന്നു.
ജവഹര്‍ലാല്‍ നെഹ്രുവിന്റെ ഒരച്ചന്‍ മകള്‍ക്കയച്ച കത്തുകള്‍ (Letters from a Father to his Daughter) പിന്നീടാണു പുസ്തകം രൂപം കൈവരിച്ചതെങ്കിലും ഈ ഒരു വിഭാഗത്തില്‍ പെടുത്താവുന്നതാണു. ഭൂമിയുടെയും ജീവജാലങ്ങളുടെയും ഉത്ഭവവും സമൂഹത്തിന്റെയും സംസ്കാരത്തിന്റെയും രൂപാന്തരണവും വളര്‍ച്ചയും നെഹ്രു മകള്‍ക്ക് വിശദീകരിക്കുന്നു.വെറുമൊരു ലെറ്റര്‍ എന്നതിലുപരി, പൊതുവായതോ സാമൂഹികമോ ധാര്‍മ്മികമോ സാംസ്കാരികമോ ആദര്‍ശപരമോ രാഷ്ട്രീയപരമോ ആയിട്ടുള്ള വിഷയങ്ങള്‍ കൂടി കൈകാര്യം ചെയ്തിട്ടുള്ളവയാണു ഈ സൃഷ്ടികള്‍. മുഹമ്മദ് ബഷീറിന്റെ നേരും നുണയും, അനുരാഗത്തിന്റെ ദിനങ്ങള്‍ (കുറെക്കൂടി വ്യക്തിപരമാണു) എന്നിവയും ഇവിടെ ചേര്‍ക്കുന്നു. ഒരാള്‍ക്കെഴുതുന്നവയെങ്കിലും സാര്‍വത്രികമായി സംസാരിക്കുന്നവയാണു ബൈബിളിലുള്ള സന്ദേശ സാഹിത്യങ്ങള്‍. ബൈബിള്‍ ഒരു സാഹിത്യ ഗ്രന്‍ഥം എന്ന നിലയിലെടുത്താല്‍ സെയിന്റ് പീറ്റര്‍, സെയിന്റ് പോള്‍, സെയിന്റ് ജോണ്‍, സെയിന്റ് ജേക്കബ് തുടങ്ങിയവര്‍ എഴുതിയ ലേഖനങ്ങള്‍ ഒരാളെയാണു അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്നതെങ്കിലും അതൊരു സമൂഹത്തിനോ സമുദായത്തിനോ പൊതുവായി എഴുതിയിട്ടുള്ള സന്ദേശകൃതികളാണു.
സാഹിത്യലോകത്തിന്റെ വിവിധ വിഭാഗങ്ങള്‍ നിറഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്ന ബൂലോകത്ത് സന്ദേശസാഹിത്യവും കണ്ടു വരുന്നതില്‍ അത്ഭുതമില്ല. ചാര്‍ളിയുടെ പ്രേമലേഖനമാണു ഇത്തരത്തില്‍ ഞാനാദ്യം വായിക്കുന്നത്. പ്രേമലേഖനത്തിന്റെ പുത്തന്‍ രൂപവും ഒരു നിഷ്കാസിതകാമുകന്റെ വികാരങ്ങളും വിചാരങ്ങളും നര്മ്മത്തിന്റെ മേമ്പൊടിയോടെ അപ്രകാശിത പ്രേമലേഖനവും രണ്ടാം ഭാഗവും ചേര്‍ത്ത് ബെര്‍ളി നന്നായി അവതരിപ്പിച്ചു. എനിക്കു തോന്നുന്നത് അതു ഈമെയിലായി ഒരുപാടു ദൂരം സഞ്ചരിച്ചിട്ടുണ്ട് എന്നാണു. ഈ ഴാനറില്‍ കുറെക്കൂടി ഗൌരവമായതും പൊതുസ്വഭാവമുള്ളതുമായ വിഷയം കൈകാര്യം ചെയ്യാന്‍ കുടി ബെര്ളിത്തരങ്ങള്‍ക്ക് കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ഡിപ്രഷന്‍ കാലത്തേ പ്രൊപോസലും, സതാംപ്റ്റണില്‍ നിന്നു സണ്ണിക്കുട്ടിയുടെ എഴുത്തും ,പ്രൊമോഷണല്‍ കം മോട്ടിവേഷണലും ആഗോള സാമ്പത്തീക പ്രതിസന്ധിയുടെ വൈവിധ്യമുള്ള ചിത്രങ്ങള്‍ തുറന്നു കാണിക്കുന്നു. മാഷു പറഞ്ഞത് പോലുള്ള ബ്ളോഗ്ഗിങ്ങിന്റെ നേര്‍ വഴിയിലേ സാമൂഹിക പ്രതിബദ്ധത ഇവയില്‍ കാണാം. രചനാസങ്കേതം ഒന്നുതന്നെയെങ്കിലും മടുപ്പിക്കുന്നില്ല. നല്ല ക്ളൈമാക്സുകളും.
കൊള്ളികളിലും കണ്ടൊരു സന്ദേശം. മലയാളനാടിനു മുകളിളുടെ പറക്കുന്ന മേഘത്തോട് കൊള്ളി വെച്ച പരിഭവങ്ങള്‍. പരിഭവങ്ങള്‍ അല്പം കടന്നു പോയെങ്കിലും നല്ല കവിത. ഇവിടെ മേഘം സന്ദേശവാഹകന്‍ അല്ല, ശ്രോതാവാണു. സവ്യന്‍ പുതുതായി രണ്ടു കത്തു കൂടി ഇട്ടിട്ടുണ്ട്. നീല്‍ തോമായുടെ ഡിലെമ്മ (ഇനി ഡൈലെമ തന്നെയോ?) അല്പം വളച്ചു വിട്ട ശരമാണു. ബെര്‍ളിയുടെ പോര്‍ണോയ്ക്ക് നേരെയെന്നു അഭിപ്രായങ്ങളില്‍ നിന്നു തോന്നിയെങ്കിലും തോമായുടെ പ്രതിസന്ധി പൊതുവായ ചില പ്രതിഭാസങ്ങളിലേക്കുള്ള തൊടുക്കലാണെന്നാണു എനിക്കു മനസിലായത്. മന്ദ്യ കാലത്തേ പത്രധര്മ്മം കുറിക്കു കൊള്ളുന്നു.
കൂടുതല്‍ പോസ്റ്റുകള്‍ ഉദാഹരിക്കാത്തത് എന്റെ വായനാപരിധി കുറഞ്ഞുപോയത് കൊണ്ടാണു. എന്തായാലും എനിക്കു തോന്നുന്നത് ഈ വിഭാഗത്തില്‍ കൂടുതള്‍ പോസ്റ്റുകള്‍ വരുമെന്നാണു. പുതിയൊരു ട്രെന്റ് ആയിമാറിയേക്കാമെന്നു തന്നെ.ബൂലോക സന്ദേശകാവ്യ പ്രസ്ഥാനം വളരുകയും തഴച്ചു വളരുകയും പുഷ്പ്പിക്കുകയും ഫലം പുറപ്പെടുവിക്കുകയും ചെയ്യട്ടേ. ആശംസകള്‍.
- Arun Chullikkal at 2:16 PM
2 അഭിപ്രായങ്ങൾ: Links to this post
ഇത് ഇമെയിലയയ്‌ക്കുകഇതിനെക്കുറിച്ച് ബ്ലോഗെഴുതൂ!Twitter ല്‍‌ പങ്കിടുകFacebook ല്‍‌ പങ്കിടുകപിന്ററസ്റ്റിൽ പങ്കിടുക
2009, മേയ് 9, ശനിയാഴ്‌ച
ആണിന്റെ തുണിയുടുക്കുന പെണ്ണുങ്ങളെ പൊതുവില്‍ കാണാറുണ്ടെങ്കിലും പെണ്ണിന്റെ തുണി ചുറ്റുന്ന ആണുങ്ങളെ വിരളമായെ കാണാറുള്ളു. പ്രതിഭാസം: ക്രോസ്സ് ഡ്രെസിങ്ങ്. ബൂലോകത്തും ക്രോസ്സന്മാര്‍ നിറഞ്ഞാടുന്നു. ക്രോസന്മാര്‍ അഥവാ അവനാകുന്ന അവളുമാര്‍. സുന്ദരിമാരുടെ പേരില്‍ സുന്ദരന്മാര്‍ വിലസി വിരാജിച്ചു നടക്കുന്നു. ഇതിലെന്തു പുതുമ? വിലാസിനിയാകുന്ന എം.കെ. മേനോന്‍ ഉണ്ടായിട്ടില്ലേ? രാജമ്മയാകുന്ന സാഗര്‍ കോട്ടപ്പുറത്തിനു കോടിക്കണക്കിനു പ്രേമലേഖനങ്ങള്‍ കിട്ടിയിട്ടില്ലേ? ബൂലോകത്തു മാത്രം എന്തുകൊണ്ടിത് പാടില്ല.
പെമ്പിള്ളാരെ കാണുമ്പോള്‍ കവാത്തു മറക്കല്‍ പണ്ടെ എന്റെ രക്തത്തിലുണ്ട്. അതു കൊണ്ടാണല്ലോ ഗുരുകുലവും സവ്യനും ചാണക്യനുമൊക്കെയുള്ള നാട്ടില്‍ പെണ്ണെഴുത്ത് ലിങ്കില്‍ ആദ്യം കുത്തുന്നത്. എന്നു മാത്രമോ അവളെഴുതിയ കൃതികള്‍(കൃതിയെന്നൊക്കെ നമ്മളു സുഖിപ്പിക്കുന്നതല്ലെ, ഒരു കടാക്ഷത്തിനായി) ഒന്നാം പുറം മുതല്‍ വായിച്ചു, അതി മനോഹരം, ഫന്റാസ്റ്റിക്, മനസ്സില്‍ തട്ടി, കണ്ണു നിറഞ്ഞു എന്നൊക്കെ കമന്റി പണ്ടാരമടങ്ങി നില്‍ക്കും. ഇവിടെ കമന്റിടാന്‍ സ്ഥലം കിട്ടുന്നത് തന്നെ പുണ്യം.മഹാഭാഗ്യം. ഇവളൊക്കെ നമ്മുടേത് കൂടെ വായിച്ചിട്ടു ഫാന്‍ ആയിക്കോടെ, അല്ലെങ്കില്‍ വളച്ചൊരു വശത്താക്കിയേക്കം എന്നീ ഗൂഢോദ്ദ്യേശ്യങ്ങളൊന്നുമേ മനസ്സിലില്ല. സത്യം. കള്ളമില്ലാത്ത പിള്ളയാകുന്നു ഞാന്‍. സ്വന്തം പേരിലും അല്ലാതെയും എഴുതുന്ന ബൂലോക സുന്ദരികളെ ക്ഷമിക്കുക. ഞാന്‍ പറയുന്നത് പണ്ട് പാര്‍ത്ഥന്റെ മുന്നില്‍ മറയായി നിന്നവളെക്കുറിച്ചാണു. ആയുധമുറ അറിയുന്നവര്‍ അഭ്യാസികള്‍.
എന്നാലും വായിക്കുന്ന നിങ്ങള്‍ക്കൊരു നിലവാരമില്ലേ എന്നു ചോദിച്ചാല്‍, ഒരു രചന അര്‍ഹിക്കുന്ന നിലവാരം വായിക്കുന്നവനുണ്ടായാല്‍ മതി എന്ന മുട്ടായുക്തി എന്റെ തലയില്‍ കത്തി നില്പുണ്ട്. മുത്തുച്ചിപ്പി വായിക്കുന്ന അതേ നിലവാരത്തിലാണൊ നമ്മളു കരുണ വായിക്കുന്നത്. അവളുടെ പെറ്റിക്കോട്ടിട്ട അവന്റെ രചനയില്‍ നിങ്ങള്‍ കാണുന്നത് ചതഞ്ഞ റോസാപ്പൂവും, മഴയും, അലയുന്ന ആത്മാവും, അവളുടെ മിഴികളും, മുറിഞ്ഞ പ്രണയവും, അവിഞ്ഞ ഹൃദയവുമായിരിക്കാം. എങ്കിലും വാക്കുകളുടെ പ്രളയവും, വാചാടോപവും അവരുണ്ടാകുന്നത് നമ്മള്‍ വായിക്കണമെന്ന നിസ്വാര്‍ത്ഥത കൊണ്ടല്ലേ. എന്നു കരുതി, അവള്‍ നമ്മളുടെ ബ്ളോഗ്ഗ് വായിക്കും എന്നു മാത്രം ധരിക്കരുത്. അവളുടെ വരികളില്‍ ദാരിദ്ര്യമുള്ളത് കൊണ്ടു പറയുന്നതല്ല. ഒരിക്കല്‍ ഒരു എടനാകുന്ന എടിയോടു ഞാന്‍ ചോദിച്ചു, "ഏറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ട എഴുത്ത് ആരുടേതാണു" . കുറഞ്ഞ പക്ഷം ബഷീറെന്നോ മാധവിക്കുട്ടിയെന്നോ മറുപടി കിട്ടുമെന്നു ചുമ്മാ വിചാരിച്ചു.അവള്‍ പറഞ്ഞു "എഴുതുവാനാണിഷ്ടം വായിക്കാറില്ല". അതിനെയാണു കഴിവെന്നു പറയുന്നത്. ഘോര ഘോരം വായിച്ചു തള്ളിയിട്ടെന്ത് കാര്യം. അതൊക്കെ നേരാം വണ്ണം കോപ്പിയടിക്കാന്‍ കൂടി അറിയില്ലെങ്കില്‍ തീര്‍ന്നില്ലേ. അവളാണെങ്കിലോ ഒരക്ഷരം പോലും വായിക്കാതെ നിര്‍ലോഭമെഴുതുന്നു, ചതഞ്ഞപൂവും അവിഞ്ഞ ഹൃദയവും.
അസൂയ്യ, കണ്ണുകടി ഇതൊക്കെ ബാധിച്ചവനാണു ഞാന്‍. അവളുമാര്‍ക്ക് വീഴുന്ന കമന്റുകളും, ഫോളോവെഴ്സിന്റെ ലിസ്റ്റും കണ്ടാല്‍ കണ്ണു തള്ളിയിരുന്നു സമാധാനിക്കുന്നവനാണു ഞാന്‍. ഒന്നു രണ്ടു പേരെ ഭീഷണിപ്പെടുത്തി ഞാനും ഫൊളോവേഴ്സ് ആക്കിയിട്ടുണ്ട്. അവരൊക്കെ അടുത്ത ദിവസം ഇറങ്ങിപ്പോയി. എഴുത്തിന്റെ കൊണം. പക്ഷേ അവളുടെ പിറകില്‍ ക്യൂ നീളുന്നു. കണ്ണുകടി. കലശലായ കണ്ണുകടി. അല്ലാതെന്തു പറയാന്‍. എന്തായലും രണ്ടു കവിതയ്ക്കു കമന്റിയപ്പൊ മെയില്‍ വന്നു "താങ്കളേ എന്റെ ഫോളോവര്‍ ആക്കാന്‍ താല്പര്യമുണ്ട്". ഓഹൊ ഇതിനൊക്കെ ഇന്‍വിറ്റേഷന്‍ ലെറ്ററുമുണ്ടൊ. ബ്ളോഗര്‍ സെറ്റിങ്ങില്‍ ചൂഴ്ന്നു പരതി. ഇല്ല ഈ സെറ്റപ്പ് അവള്ക്കു മാത്രമേ ഉള്ളു. ബ്ളോഗരിനു പോലും നമ്മളെ പിടിക്കുന്നില്ല.
അങ്ങിനേ അവന്മാരാകുന്ന അവളുമാരുടെ ബ്ളോഗില്‍ കമന്റുകള്‍ നിറയുകയും ക്യൂ നീളുകയും ചെയ്യുന്നു. അസൂയക്കാരനായ ഞാനിവിടെ പല്ലുമിറുമി പറ്റിയ അമളിയുമോര്‍ത്ത് ബൂലോകത്തിന്റെ മൂലയ്ക്ക് സ്വസ്ഥമായി നാലു തെറിയും വിളിച്ചിരിക്കുന്നു. ചുമ്മാ ഒരു പരദൂഷിയായി.
ഇതിനേ പറ്റി ആരെങ്കിലും നേരത്തേ എഴുതിയിട്ടുണ്ടേല്‍ ലിങ്കുമിട്ട് പൊക്കോണം എന്റെ മുമ്പീന്നു. ഹാ...
- Arun Chullikkal at 1:47 PM
11 അഭിപ്രായങ്ങൾ: Links to this post
ഇത് ഇമെയിലയയ്‌ക്കുകഇതിനെക്കുറിച്ച് ബ്ലോഗെഴുതൂ!Twitter ല്‍‌ പങ്കിടുകFacebook ല്‍‌ പങ്കിടുകപിന്ററസ്റ്റിൽ പങ്കിടുക
2008, ഒക്‌ടോബർ 10, വെള്ളിയാഴ്‌ച
The Problem of Evil (തിന്‍‌മ) : ചില മറുചിന്തകള്‍
തിന്‍‌മ/">The Problem of Evil (തിന്‍‌മ) : Post by Sethulakshmi
പെട്ടെന്ന് ഒരു ഓലമടല്‍ തെങ്ങില്‍ നിന്ന് താഴേക്ക് വീഴുന്നു. ഓലമടല്‍ കണ്ട പോസ്റ്റുമാന്‍ കാര്യമറിയാന്‍ മുകളിലേയ്ക്ക് നോക്കുന്നു, അതാ വരുന്നു ഒരു ഉണക്ക തേങ്ങ.
പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ ഓരോ ചലങ്ങളേയും നിയന്ത്രിക്കുവാന്‍ കഴിവുള്ള സര്‍വശക്തനായ ദൈവത്തിനു എന്തു കൊണ്ട് ഒരു തേങ്ങയുടെ വീഴ്ചയെ നിയന്ത്രിക്കാന്‍ കഴിയുന്നില്ല.
ലോക നാശത്തിന് കാരണമാകാനിടയുള്ള ഒരു കംസന്‍ ജനിക്കുന്നു, ദുര്യോധനന്‍ ജനിക്കുന്നു, കാളിയന്‍ ജനിക്കുന്നു, ഹിറ്റ്ലര്‍ ജനിക്കുന്നു…
ഓരോ മനുഷ്യനും ദൈവസൃഷ്ടിയല്ല എന്ന വാദം ഇതിലുണ്ടോ? ഇവരെ സൃഷ്ടിച്ചതു ദൈവമല്ലെ? ഇവരുടെ സൃഷ്ടിയില്‍ ദൈവത്തിനു ഉത്തരവദിത്വമില്ലേ? മനുഷ്യരെ സൃഷ്ടിക്കുന്നത് ദൈവമല്ല എന്നുണ്ടോ? അങ്ങിനെയെങ്കില്‍ വേദപാഠത്തിലെ ആദ്യ ചോദ്യം ഒഴിവാക്കേണ്ടി വരും (ചോദ്യം: നിന്നെ സൃഷ്ടീച്ചതാര്? ഉത്തരം: സര്‍വേശ്വരന്‍ എന്നെ സൃഷ്ടിച്ചു.)
അന്ധതയ്ക്ക് കാരണം അവന്‍റെ മാതാപിതാക്കളുടെ ജീനിന്‍റെ പ്രശ്നമാണെന്നോ പാരമ്പര്യ പ്രശ്നങ്ങള്‍ മൂലമാണെന്നോ കരുതുക. ഇത്തരം സന്ദര്‍ഭങ്ങളില്‍, ദൈവത്തെ എങ്ങനെ കുറ്റം പറയാനാവും.
സര്‍വ്വവും സൃഷ്ടിച്ച ദൈവത്തിനു ഒരു ജീനിന്റെ വികലത മാറ്റാന്‍ കഴിയില്ലെന്നോ? മാതാപിതാക്കളിലും അവന്റെ പാരമ്പര്യത്തിലും അന്ധതയുടെ കറുപ്പു കടന്നു കൂടിയതില്‍ ദൈവത്തിനു ഉത്തരാവദിത്വമില്ലെ?
കുറേക്കൂടി ചികഞ്ഞു പോയാല്‍ നമ്മള്‍ ഒരു മരത്തിന്റെ അടുത്തെത്തും. ഏദെന്‍തോട്ടത്തിന്റെ ഒത്തനടുവില്‍ നിന്ന അറിവിന്റെ മരം. അതു പിടിപ്പിച്ച ദൈവത്തിനു തിന്മയുടേയോ, തിന്മയുടെ നിയന്ത്രണത്തിന്റേയോ, ഉത്തരവാദിത്വത്തില്‍ നിന്നും പിന്മാറാന്‍ കഴിയില്ല. ഒരു സിസ്റ്റത്തിന്റെ അധിപന്‍ എന്ന നിലയില്‍ അതിനുണ്ടാകുന്ന കേടുപാടുകള്‍ നിയന്ത്രിക്കാന്‍ ദൈവത്തിനു കഴിയണം അതിനു കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കില്‍ അദ്ദേഹം ഇവിടെ ഇല്ലേ എന്ന ചോദ്യം ആവര്‍ത്തിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും.
ദൈവമല്ല തിന്‍‌മ ഉണ്ടാക്കുന്നത്. നമ്മുടെ തെറ്റുമൂലമോ പ്രകൃതിയിലെ ആകസ്മികത മൂലമോ തിന്‍‌മ ഉണ്ടാവാം.
അപ്പോള്‍ നന്മക്കലുടെ ക്രെഡിറ്റ് ദൈവത്തിനും തിന്മയുടേത് ആക്സിഡെന്റിനും. കൊള്ളാം. അടി ചെണ്ടയ്ക്കും പണമ്‌ മാരാര്‍ക്കും എന്നതു ഇവിടേ ചേരുംപടി ചേര്‍ത്താല്‍ മാര്‍ക്ക് ഉറപ്പ്.
ഈ തിന്‍‌മകള്‍ ഉണ്ടാവാതെ തടുക്കാന്‍ ദൈവത്തിന് കഴിവുണ്ടെങ്കിലും, മനുഷ്യന്‍റെ സ്വാതന്ത്രത്തെയും പ്രകൃതിയുടെ ഡയനാമിസത്തെയും ബഹുമാനിക്കുന്ന ദൈവം തിന്‍‌മയെ അനുവദിക്കുന്നു, ഒരു നിയോഗം എന്ന പോലെ!
മക്കള്‍ തെറ്റ് ചെയ്യുന്നതു കണ്ടാല്‍, അതവന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യമാണു എന്നു കരുതി ചോദ്യം ചെയ്യതിരുന്നാല്‍ അവന്‍ ഗുണ്ടയോ തെമ്മാടിയൊ സമൂഹത്തിനു ശല്യമോ ആയിത്തീരും. അതു നിയോഗമല്ല, വളര്‍ത്തുദോഷമാണു.
ഇതൊക്കെ എഴുതിയത് തിന്മയുള്ളതിനാല്‍ ദൈവമില്ല എന്നു പറയാനല്ല. ബുദ്ധിപരമായി തെളിയിക്കാന്‍ ഈ പോസ്റ്റിനു കഴിയുന്നില്ല എന്നും തിന്മ നടക്കുന്നതിന്റെ ഉത്തരവാദത്തില്‍ നിന്നു ദൈവത്തിനു പൂര്‍ണ്ണമായും ഒഴിഞ്ഞുമാറാന്‍ പറ്റില്ല എന്നും പറയാന്‍ മാത്രമാണു.
- Arun Chullikkal at 12:35 PM
1 അഭിപ്രായം: Links to this post
ഇത് ഇമെയിലയയ്‌ക്കുകഇതിനെക്കുറിച്ച് ബ്ലോഗെഴുതൂ!Twitter ല്‍‌ പങ്കിടുകFacebook ല്‍‌ പങ്കിടുകപിന്ററസ്റ്റിൽ പങ്കിടുക
വളരെ പഴയ പോസ്റ്റുകള്‍ ഹോം
ഇതിനായി സബ്‌സ്ക്രൈബ് ചെയ്ത: പോസ്റ്റുകള്‍ (Atom)
Allan: The Kid of Lilies
Papa! 30 Days’re not Enough - “Papa is coming”. It became a “in”phrase at home. Yes, he was coming for his first vacation last Dec. After my birthday, it was my next chance to celebrate...
അരുണ്‍ ചുള്ളിക്കല്‍, ഡാന്റെ ഡിയോ, കൊച്ചി 683501, കേരളം
ഒരു യാത്ര. ലളിതംടെം‍പ്ലേറ്റ്. Blogger പിന്തുണയോടെ.