ml ml fr en en en en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en en en en cs cs fr da en ml en
ജീവിതത്തിന്‍റെ നേര്‍ക്കാഴ്ച്ചയിലേക്ക് കണ്‍തുറന്ന ഒരുപിടി ചെറു കഥകള്‍...
നനഞ്ഞ മഴയില്‍ കുതിര്‍ന്ന പ്രകൃതി. ചുറ്റും ഇലകള്‍ ചീഞ്ഞു തുടങ്ങിയ ഗന്ധം. അല്‍പ്പം മുന്‍പിലായി കൂമന്‍ ചോല, മഴയില്‍ ചെറിയ വെള്ളചാട്ടങ്ങളായി തീര്‍ന്നിരിക്കുന്നു. എങ്ങു നിന്നോ കുട്ടികളുടെ പൊട്ടിച്ചിരികളും ചുള്ളികളെ ഒടിച്ചുകൊണ്ട് നീങ്ങുന്ന കാലോച്ചകളും. അവ അടുത്തടുത്ത്‌ വരുന്നു.. തൊട്ടടുത്തെത്തി, പക്ഷെ ചുറ്റും നോക്കിയ ഞാന്‍ ആരെയും കണ്ടില്ല അവരുടെ കലപിലകള്‍ കാതില്‍ വീണ്ടും വീണ്ടും മുഴങ്ങി. ഒടുവില്‍ കൂമന്‍ ചോലയിലെ വെള്ളച്ചാട്ടത്തില്‍ അലിഞ്ഞില്ലാതെയായി.
ഞാന്‍ ഞെട്ടിയുണര്‍ന്നു. ഇതേ സ്വപ്നം കഴിഞ്ഞ ഒരാഴ്ചയ്ക്കുള്ളില്‍ നാലാമത്തെ തവണയാണ് കാണുന്നത്. പണ്ട് ഓടിക്കളിച്ച തറവാട്ടു മണ്ണ് എന്നെ  മാടി വിളിക്കുന്നോ ? ഞാന്‍ ഫോണ്‍ എടുത്ത് അമ്മയെ വിളിച്ചു. മറുതലക്കല്‍ ഉറക്ക ചടവോടെ അമ്മ ചോദിച്ചു,
"ഉം.. ന്താ.. ഈ വെളുപ്പാന്‍കാലത്ത്? ".
"അമ്മേ നമ്മുടെ ആറുമനയില്‍ ഇപ്പൊ ആരാ ഉള്ളത് ?"
"ആ ആര്‍ക്കറിയാം. എന്താ ഇപ്പൊ ചോദിക്കാന്‍ ?"
അമ്മയുടെ താല്‍പ്പര്യമില്ലാത്ത ഉത്തരം കേട്ട് കൂടുതല്‍ ഒന്നും ചോദിക്കാന്‍ തോന്നിയില്ല. ഒന്നുമില്ലെന്ന് പറഞ്ഞ് ഞാന്‍ ഫോണ്‍ കട്ട്‌ ചെയ്തു. ഞാന്‍ എന്ത് ഓടിക്കളിച്ചിട്ടുള്ള ഇടമാ. ഈശ്വരാ ഇപ്പോള്‍ അവിടം എങ്ങിനെ ഇരിക്കുന്നോ ആവോ! കുട്ടിക്കാലത്തെ കുറിച്ചുള്ള ഓര്‍മ്മ അത് മാത്രമാണ്. ശോ .. ആലോചിച്ചു നിന്ന് നേരം പോയതറിഞ്ഞില്ല. ഇന്ന് ഏഴരക്ക് ഓഫിസില്‍ എത്തണം. മീറ്റിംഗ് ഉണ്ട്. ധൃതിയില്‍ പ്രഭാതകൃത്യങ്ങള്‍ ചെയ്ത ശേഷം ചെന്നെ നഗരത്തിലെ തിരക്കിലേക്ക് ഞാന്‍ ഊളിയിട്ടു.
മീറ്റിങ്ങിനു ശേഷം GM  എന്നെ വിളിച്ചു. "You  have to go with our team members. നമ്മ ന്യൂ പ്രൊജക്റ്റ്‌ അന്ത കമ്പനി മാനേജര്‍കിട്ടേ നീ താന്‍ പേശണം." തമിഴും ഇംഗ്ലീഷും   മലയാളവും എല്ലാം ചേര്‍ത്ത് GM  പറഞ്ഞു. ഈശ്വരാ നീണ്ട ഇരുപത്തൊന്നു വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം ഞാന്‍ കേരളം കാണാന്‍ പോകുന്നു! മനസ്സ് ശരിക്കും ഉത്സവ മേളത്തിലായി. അപ്പോള്‍ തന്നെ അത് അമ്മയെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. രാവിലേ കേട്ട അതേ നിസ്സംഗതയോടെ അമ്മ അത് മൂളിക്കേട്ടു. ഇതെന്തായിത്? സ്വന്തം നാടിനോട് ഇത്രയ്ക്ക് സ്നേഹമില്ലേ? അവിടെ പത്തു വയസ്സ് വരയെ താമസിച്ചിട്ടുള്ളൂ. എങ്കിലും അതിലേറേ സ്നേഹം എനിക്കുണ്ടല്ലോ. അന്ന് വരെ തറവാട്ടിലെ നിത്യ സന്ദര്‍ശകരായിരുന്ന ഞങ്ങള്‍. ഒരു ദിവസം പെട്ടന്ന് ചെന്നൈക്ക് പോന്നതിന്‍റെ കാരണവും എനിക്കറിയില്ല. അവിടെ നിന്ന് പോന്നതിനു ശേഷം ഞാന്‍ കുറേ നാള്‍ പപ്പി ചെച്ചിയെക്കുറിച്ചും വല്യമ്മായിയെക്കുറിച്ചും, മാചേച്ചിയെക്കുറിച്ചുമൊക്കെ അന്വേഷിക്കുമായിരുന്നു. അന്നും അമ്മ കൃത്യമായി മറുപടി തരാറില്ലായിരുന്നു. പിന്നീട് ഞാനും പുതിയ ജീവിതത്തിന്‍റെ ഭാഗമായി അതില്‍ മുഴുകി. എപ്പോഴെങ്കിലും ആ ഓര്‍മ വരുമ്പോള്‍ അന്ന് എന്തെങ്കിലും അനിഷ്ടം നടന്നിരിക്കാം എന്ന് ഞാന്‍ സ്വയം സമാധനിച്ചിരുന്നു.
ഈ പോക്കിന് എങ്ങിനെയും അവിടെ പോയി കാണണം. അമ്മയോട് തറവാട് പോയി കാണുന്ന കാര്യം പറഞ്ഞില്ല. GM നോട് രണ്ടു ദിവസത്തെ അവധി കൂടി പറഞ്ഞു. "രമ്യാ നമ്മ പ്രൊജക്റ്റ്‌ " എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞെങ്കിലും അവധി കിട്ടി. നാട്ടിലേക്കുള്ള യാത്രയില്‍ മനസ് മുഴുവന്‍ ആറുമനയിലെ ഓര്‍മകളായിരുന്നു. പപ്പിചേച്ചിയും മാചേച്ചിയുമൊത്ത്. ആ വലിയ പറമ്പിലെല്ലാം ഓടിക്കളിച്ചതും പച്ചതീനി മാവില്‍ കയറി താഴെ വീണതും, ഓടിക്കളിച്ചപ്പോള്‍ മുള്ള്കമ്പിയില്‍ വീണ് ദേഹം മുഴുവന്‍ മുറിഞ്ഞതും ആ വീടിന്‍റെ മുറ്റത്തെ വലിയ നാട്ടുമാവില്‍ അമ്മാവന്‍ ഊഞ്ഞാല്‍ കെട്ടിതതന്നതും, അതില്‍ ആകാശത്തെ എത്തിപ്പിടിക്കാന്‍ ആഞ്ഞാടിയതും അങ്ങനെ പലതും...
ട്രെയിന്‍ കൊച്ചിയില്‍ എത്തി ഞങ്ങള്‍ ഒരു ടാക്സിയില്‍ ഇന്ഫോപാര്‍ക്കിലേക്ക് പോയി. അവിടെ കണ്ട ഒരു ആധുനിക പൂന്തോട്ടം എന്റെ മനസിലേക്ക് പഴയ ഒരു ഓര്‍മ  വീണ്ടും ഉണര്‍ത്തി. തറവാട്ടില്‍ വീടിനോട് ചേര്‍ന്ന് ഒരു പൂന്തോട്ടമുണ്ടായിരുന്നു. മാച്ചേച്ചിയാണ് അതിന്റെ സൂപ്പര്‍വ്യ്സര്‍. ഇന്നത്തെ ആധുനിക പൂന്തോട്ടത്തിലെ ആന്തൂറിയവും ഓര്‍ക്കിടും ഒന്നുമല്ല കോഴിവാലന്‍ പൂവും കട്ടചെമ്പരത്തിയുടെ വിവിധ വര്‍ണങ്ങളും, ചെത്തിയും അങ്ങിനെ പലതും. അത് ഞങ്ങള്‍ മാസത്തിലൊന്നു വൃത്തിയാക്കും ഇന്നത്തെ പോലെ പുല്ലു പിടിപ്പിക്കുകയല്ല അത് പറിച്ചു കളയുകയാണ് ഞങ്ങള്‍ ചെയ്തിരുന്നത്.
ചര്‍ച്ചകളും കൂടിക്കാഴ്ചകളും അതിന്‍റെ റിപ്പോര്‍ട്ട്‌കളുമൊക്കെ എങ്ങിനെയോ കഴിഞ്ഞു. അവസാനം അവരെ കൊണ്ട് പ്രൊജക്റ്റ്‌ സൈന്‍ ചെയ്യിച്ച്  ഞാന്‍ സുഹൃത്തുക്കളോട് യാത്ര പറഞ്ഞു പിരിഞ്ഞു. മധ്യ കേരളത്തിലുള്ള ആ ഗ്രാമം കണ്ടു പിടിക്കാന്‍ പാട് പെടുമോ. ഇന്നവിടെ ആരൊക്കെ കാണും. അവര്‍ക്ക് എന്നെ കണ്ടാല്‍ മനസ്സിലാകുമോ? ഇങ്ങനെ പല ചോദ്യങ്ങള്‍ എന്‍റെ മനസ്സില്‍ മിന്നി മാഞ്ഞു. എങ്കിലും ഒരു ടാക്സിയില്‍ യാത്ര തുടങ്ങി രണ്ടു മൂന്നു മണിക്കൂര്‍ കൊണ്ട് അവിടെയെത്തി. ഗ്രമാന്തരീക്ഷത്തിനു വലിയ മാറ്റം വന്നിട്ടില്ലെങ്കിലും പ്രകൃതി അപ്പാടെ മാറിയിരിക്കുന്നു. അവിടുത്തെ ചെറുപ്പക്കാര്‍ക്കാര്‍ക്കും  ആറുമനയെന്ന  പേര് മനസിലായില്ല. പക്ഷെ ഒരു പ്രായമായ ആള്‍, ഇപ്പോള്‍ അത് ആറുമനയല്ലെന്നും 'ആയില്യം ഹൌസ്' ആണെന്നും പറഞ്ഞു. ടാക്സിക്കാരനോട്  വെയിറ്റ് ചെയ്യാന്‍ പറഞ്ഞ് ഞാന്‍ നടന്നു. അവിടെക്കുള്ള വഴിയൊക്കെ പഴയത് തന്നെ. പക്ഷെ തീപ്പെട്ടിക്കൂട് പോലെ ഒരുപാടു വീടുകള്‍. ഈ വീടുകളൊക്കെ ആരുടെതായിരിക്കും? പരിചയമുള്ള മുഖങ്ങള്‍ വല്ലതും കാണുന്നുണ്ടോ? ഇല്ല  ആ വഴിയെ കടന്നു പോയ ആരെയും ഞാന്‍ അറിയില്ല കുറേ നടന്ന് അവിടെയെത്തി. ഹാവൂ ഭാഗ്യം! വീട് അതുപോലെ തന്നെ. "വല്യമ്മായി ...." ഞാനുറക്കെ വിളിച്ചു.  പണ്ടത്തെ പോലെ തന്നെ. ഒരു കുറുകി വെളുത്ത ശരീരമുള്ള ഒരാള്‍ക്ക്‌ വേണ്ടി ഞാന്‍ കാത്തു. പക്ഷെ  കറുത്ത് തടിച്ച ഒരു മധ്യവയസ്ക ഇറങ്ങി വന്നു. എന്റെ കണ്ണുകള്‍ അവരെ ആസകലം നോക്കി. ഇല്ല ഇതെനിക്ക് പരിചയമുള്ള ആളല്ല.
"ആരാ ... എന്താ ..." അവര്‍ ചോദിച്ചു.
"ഭാഗീരഥി , ഈ വീട്ടില്‍ താമസിച്ചിരുന്ന  പത്മജ... മായ..."
ഞാന്‍  പറഞ്ഞ പേരുകള്‍ ഒന്നും അവര്‍ക്ക് പരിചയമില്ലെന്ന് അവരുടെ മുഖഭാവത്തില്‍ നിന്ന് മനസ്സിലായി. ഈ സമയം ചട്ടയും മുണ്ടുമിട്ട ഒരു വൃധ ഇറങ്ങി വന്നു.
"അവരൊക്കെ ഇവിടം വിറ്റ്‌ പോയി. ഇപ്പൊ എവിടെയാന്നരിയാമ്മേല. ഭാഗം വച്ച് പിരിഞ്ഞപ്പം ഞങ്ങളാ ഇത് മേടിച്ചേ. കൊച്ചേതാ ?  എവിടുന്നു വരുവാ ?"
അവരുടെ ഉത്തരം എന്റെ മനസ്സിനെ മുറിപ്പെടുത്തി. സ്നേഹമുള്ളവരയിരുന്നു അവരൊക്കെ. അവരെല്ലാം എവിടെ പോയിരിക്കും? ഞാന്‍ എന്നെക്കുറിച്ച് അവരോടു പറഞ്ഞു. അവരോടു, അവിടം നടന്നു കാണാന്‍ അനുവാദവും വാങ്ങി. പഴയ ഹരിതാഭയെ മനസ്സില്‍ പകര്‍ത്തി ഞാന്‍ ആ പറമ്പിലേക്ക് നടന്നു. ആദ്യം മനസ്സിലെത്തിയത് കൂമന്‍ ചോലയാണ്. അതിന്‍റെ ശരിക്കുള്ള പേരെന്താണെന്ന്  അറിയില്ല. മാച്ചേച്ചിയിട്ട പേരാണത്. എന്നും നല്ല തെളിഞ്ഞ വെള്ളം. മുട്ടറ്റം വെള്ളം മാത്രമേ ഉണ്ടാവാറുള്ളൂ. മഴക്കാലം നല്ല രസമാണ്. ഇഷ്ടം പോലെ വള്ളമുണ്ടാക്കി അതിലിടും എന്റെ ഓര്‍മയില്‍ രണ്ടു വലിയ കുന്നുകളുടെ ഇടയിലാണ് ഈ ചോള. കുറേ ദൂരം നടന്നിട്ടും ആ ചെറിയ തോടോ  രണ്ടു കുന്നുകളോ കണ്ടില്ല. കുട്ടിക്കാലത്തെ ഒര്‍മ്മയിലുണ്ടായിരുന്ന വന്‍ മരങ്ങളും പടര്‍ന്നു പന്തലിച്ചു  നില്‍ക്കുന്ന പുളിമരവും കണ്ടില്ല. വന്‍ മരങ്ങളുടെ സ്ഥാനം ഒരു വലിയ റബ്ബര്‍ തോട്ടം കയ്യടക്കി. ചെന്നൈ ക്കാരിയായ എനിക്ക് TV യില്‍ കേരളത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പരിപാടികളിലൂടെ മാത്രമാണ് ഈ മരത്തെ പരിചയം.
അന്നേരം അത് വഴി കടന്നു പോയ ഒരു വൃദ്ധനോട് ഞാന്‍ ചോദിച്ചു.
"ഇവിടെ രണ്ടു ചെറിയ കുന്നും അതിനിടയിലൂടെ ഒരു തോടും ഉണ്ടായിരുന്നല്ലോ ? "
"ഓ അതൊക്കെ മണ്ണുമാന്തി കൊണ്ടുവന്നു ഇടിച്ചു കളഞ്ഞു. എന്നിട്ടാ ഈ റബ്ബര്‍ വച്ചേ "
മറ്റുള്ളവരെ പോലെ എന്‍റെ  നാളും പേരും ചോദിക്കാതെ അയാള്‍ പോയി. എന്‍റെ  കണ്ണുകളിലേക്കു കണ്ണീര്‍ ഇരച്ചു വന്നു. ഹരിതാഭയാര്‍ന്ന ആ പഴയ ആറുമനയും പരിസരവും നല്ല ഓര്‍മകളും എന്റെ മുന്‍പില്‍ നിന്ന് എന്നെ നോക്കി പരിഹസിച്ചു.
"വല്യമ്മായി ... മാചേച്ചി ...പപ്പിചേച്ചി...  " ഞാന്‍ അറിയാതെ ഉറക്കെ വിളിച്ചു. ആരും കേട്ടില്ല, റബ്ബര്‍ മരങ്ങള്‍ പോലും. ഞാന്‍ തിരികെ നടന്നു. നാട്ടിലേക്ക് കിട്ടിയ ഈ ട്രിപ്പ്‌ നെയും അടിക്കടി കണ്ട സ്വപ്നങ്ങളെയും ഞാന്‍ ശപിച്ചു. തിരികെയുള്ള യാത്രയില്‍ ഞാന്‍ മുഴുവന്‍ സമയവും കണ്ണടച്ചിരുന്നു. ആ പഴയ ഓര്‍മ  മതിയായിരുന്നു. എങ്കിലും വല്യമ്മായിയും മാചേച്ചിയും പപ്പിചേച്ചിയും എവിടെ?  ആ ബന്ധങ്ങളുടെ വേരെങ്ങിനെ അറ്റു? ഇങ്ങനെ ആയിരമായിരം ചോദ്യങ്ങള്‍ മനസ്സിലേക്ക് വന്നുകൊണ്ടിരുന്നു.
കുറേ ദിവസം മനസ്സ് ആകെ അസ്വസ്ഥമായിരുന്നു. എല്ലാം കലങ്ങി മറിഞ്ഞ അവസ്ഥ. എല്ലാ മുറിവുകളെയും ബന്ധങ്ങളെയും മായ്ക്കുന്ന കാലം പതിയെ അതും മായ്ച്ചു കളഞ്ഞു. ഞാന്‍ ആ നഗരത്തിരക്കുകളില്‍ അലിഞ്ഞു ചേര്‍ന്നു.
Posted by കഥക്കൂട്ട് at 9:54 PM 2 comments:
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
Subscribe to: Posts (Atom)
Awesome Inc. template. Powered by Blogger.