ml ml fr en en en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en en en en en en ml en ml en en cs en da en en cs en cs en da en en cs en en en fr cs en en en cs cs en en en de cs da en da cs en en cs cs en en en cs cs da en da cs en en cs cs en en en
വല്ലാതെ ഇരുട്ടിയത് പോലെ. ഇത്രയും പ്രതീക്ഷിച്ചില്ല. ഇന്ന്‍ രാത്രി തന്നെ എത്തേണ്ടതായിരുന്നു. പോരാത്തതിന് മഴയും. അയാള്‍ ഹൈവേയില്‍ നിന്ന് പോക്കറ്റ് റോഡിലേക്ക്‌ തിരിയുന്ന ഭാഗത്തേക്ക്‌ മാറിനിന്നു. ഒരു ബുള്ളറ്റ് വരുന്നുണ്ട്. അതടുക്കുന്തോറും മഴയും കുറഞ്ഞു വന്നതായി തോന്നിച്ചു. അയാള്‍, ബുള്ളറ്റിന്‍റെ അരണ്ട മഞ്ഞവെളിച്ചത്തെ പാതി കീറുന്നത് പോലെ കൈ നീട്ടി ലിഫ്റ്റ്‌ ചോദിച്ചു. മുമ്പേ പറഞ്ഞു വച്ചെന്നവണ്ണം വണ്ടി കൃത്യം മുന്നില്‍. ഒന്നും പറയാതെ അയാള്‍ ബുള്ളറ്റിലേക്ക് ചാടിക്കയറി. ഓടിച്ചിരുന്നയാളുടെ പിന്നിലായി ഒരു വലിയ ലതര്‍ ബാഗ്‌. റയിന്‍ കോട്ടിലെ തൊപ്പിക്ക് ഉള്ളിലായി തൂവാലയും അതിന് മുകളിലായി ഹെല്‍മെറ്റുമാണ് ധരിച്ചിരിക്കുന്നത്‌. ഏതാണ്ട് തന്‍റെയത്ര ഉയരം. പുതുനിറമാണെന്നു തോന്നുന്നു. സാധാരണ അങ്ങോട്ട്‌ പറയാറുള്ളതാ... പതിവുകളൊക്കെ തെറ്റിച്ച് അയാള്‍ ഇങ്ങോട്ട്‌ ചോദിച്ചു-
ആ ഉച്ചാരണത്തില്‍ എന്തോ ഒരു കല്ലുകടിയുള്ളത് പോലെ...
“എന്നെ ഇവിടെ....ആ മെയിന്‍ റോഡ്‌ തിരിയുന്നിടത്ത് വിട്ടാല്‍ മതി..”-പിന്നില്‍ കയറിയ ആള്‍ നെറ്റിവഴി ഊര്‍ന്നിറങ്ങിയ ഇടവപ്പാതി മഴയെ വിരല്‍ കൊണ്ട് തട്ടിത്തെറിപ്പിച്ച്, കൈ വിരല്‍ ഇടത്തേക്ക് തിരിച്ച് പറഞ്ഞു തീര്‍ത്തു.
“അല്ല...നിങ്ങള്‍ പറയൂ...അവിടെ കൊണ്ട് ചെന്നാക്കാം....ഞാനും ആ വഴിക്കാകാനാ ചാന്‍സ്....”- അതും പറഞ്ഞയാള്‍ ഗിയര്‍ ഒന്ന് മാറ്റി, ലൈറ്റ് ലോങ്ങ്‌ ആക്കി.
വണ്ടിയോടിച്ചിരുന്നയാള്‍ ഒന്ന് മൂളി.. അത്ര മാത്രം..
മൂളലിന്‍റെ ഘനത്വം തീരുന്നതിനു മുന്നേ അയാള്‍ വീണ്ടും പറഞ്ഞു തുടങ്ങി...
“നല്ല പോലെ നനയുന്നുണ്ടല്ലേ!!....സാധാരണ എന്‍റെ പുരകിലിരിക്കുന്നവര്‍ നനയാരില്ല....എന്താ പേര്?”.
“ഞാന്‍ നന്നായി നനയുന്നുണ്ട്.... ഇല്ല...കുഴപ്പമില്ല... സാധാരണ ഞാന്‍ ആരുടേം പുറകെ കയറാറില്ല...പിന്നെ, എന്‍റെ പിന്നിലിരിക്കുന്നവരും നനയാറില്ല... ഇതിപ്പോ വണ്ടിയൊന്നും കിട്ടീല....സ്ഥിരം ലോങ്ങ്‌ റൂട്ട് ലോറിയാ പതിവ്‌... എന്‍റെ പേര് നവീന്‍...നവീന്‍ ലോപ്പസ്...”.
എതിര്‍ ദിശയില്‍ ലൈന്‍ തെറ്റിച്ച് വന്ന ഒരു ലോറി; അയാളൊന്നു വെട്ടിച്ചു. ബുള്ളറ്റൊന്നു പാളി....രണ്ടാളുടെയും ദേഹത്ത് നന്നായി ചെളി തെറിച്ചു. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഓടിച്ചിരുന്നയാള്‍ പറഞ്ഞ പേര് ശ്രദ്ധിച്ച മട്ടില്ല... നവീനൊട്ട് രണ്ടാമത് പറയാനും നിന്നില്ല.
കുറച്ചു നേരത്തെ മൌനത്തിനു ശേഷം നവീന്‍ തുടര്‍ന്നു...”ചേട്ടന്‍ എങ്ങോട്ടാ??? അല്ല എവിടുന്നാ??”.
ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ വണ്ടിയോടിക്കുന്നയാള്‍ പറഞ്ഞു-“ ഇപ്പോ ട്രിവാണ്ട്രത്തേക്കാ....വരുന്നത് പോന്നാനീന്ന്....”
“ഹാ...എനിക്കും ലോങ്ങ്‌ റൂട്ട് ഇഷ്ടാ...അതും രാത്രീല്...നല്ല റസാ ല്ലേ?”
ഒന്ന് ചിരിച്ച് നവീന്‍ അയാളോട് ചേര്‍ന്നിരുന്ന് ചോദിച്ചു-“ ചേട്ടാ,..... അല്ല ഇപ്പോള്‍ എന്നെക്കാള്‍ മൂത്തയാളല്ലേ?..അതോണ്ടാ അങ്ങനെ വിളിച്ചേ....ഇപ്പോ എന്താ ട്രിവാണ്ട്രത്തേക്ക്?”.
മുന്നില്‍ നാട്ടുകാര്‍ വാഴ നട്ടിരുന്ന ഒരു കുഴി വെട്ടിച്ച്, വേഗം കുറച്ച് പോകുന്നതിനിടയില്‍ അയാള്‍ ഒന്ന് ചിരിച്ചു....
“അനിയാ...ഒന്ന് രണ്ടു പേപ്പര്‍ എഴുതിയെടുക്കാനുണ്ട്...ഒരെണ്ണം നാളെ... I mean... ഇന്നു രാവിലെ....”. സമയം അപ്പോള്‍ രാത്രി ഒന്നര കഴിഞ്ഞിരുന്നു...
“അത് കലക്കി ചേട്ടാ...ഞാനും കമ്പയിന്‍ സ്റ്റഡിക്കായി ഇറങ്ങിയതാ...ബുള്ളറ്റ് കേടാ...ട്രെയിനും കിട്ടീലാ... ഇവിടെ ആലപ്പീലാ.. ഒരു ഫ്രണ്ട് ഉണ്ട്..ഞങ്ങള്‍ രണ്ടാളുമാ സാധാരണ...”. അതും പറഞ്ഞവന്‍ പിന്നിലേക്ക് നോക്കി...
വണ്ടി കുറച്ചകലെ മാറി, റോഡില്‍ നിന്നിറക്കി നിറുത്തി... നവീന്‍ വേഗത്തിലിറങ്ങി പിന്നിലേക്ക് ഓടിപ്പോയി...
പുറകില്‍ കുറച്ചകലെയായി മാതാവിന്‍റെ തിരുരൂപം....പാതിയണഞ്ഞ മെഴുക് തിരികള്‍.... അവന്‍ മാതാവിന്‍റെ രൂപത്തിനടുത്ത്, ഒളിപ്പിച്ച നിലയില്‍ കണ്ട തീപ്പെട്ടിയെടുത്തു കൊളുത്തി. തോള്‍ ബാഗിലെ കവറില്‍ സൂക്ഷിച്ച മൂന്ന്‍ മെഴുകുതിരികള്‍ കത്തിച്ച്, കൂട്ടിനുള്ളിലേക്കായി വച്ച് വേഗത്തില്‍ ബുള്ളറ്റ് ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു.. നടക്കുന്നതിനിടയില്‍ ഉച്ചത്തില്‍ വിളിപറഞ്ഞു- “ചേട്ടായി, സ്റ്റാര്‍ട്ട്‌ ആക്കിക്കോ...ഞാന്‍ ദേ എത്തി...ഇപ്പോളേ സ്റ്റാര്‍ട്ട്‌ ചെയതാലല്ലേ!!!....”
വണ്ടിയോടിച്ചിരുന്നയാളെ തിരിയാന്‍ വിടാതെ നവീന്‍ വളരെ വേഗം അയാളുടെ ബാഗിനോട് ചേര്‍ന്നിരുന്നു...
“എന്തായാലും കൊള്ളാം.... ഞാനും ഇങ്ങനെയൊക്കെ തന്നെയായിരുന്നു.... പരീക്ഷയൊക്കെയല്ലേ!!!...മാതാവിനും ഇരിക്കട്ടെ ഒരു മെഴുകുതിരി....അല്ലേ?”. അതും പറഞ്ഞ് ചിരിച്ച് അയാള്‍ വണ്ടിയെടുത്തു.
“അതിപ്പോഴും അങ്ങനല്ലേ ചേട്ടാ...സാധ്യതകള്‍ക്കും സാധ്യത ഇല്ലായ്മക്കും ഇടയിലെ Negotiator role തന്നെയല്ലേ പലപ്പോഴും ദൈവങ്ങള്‍ക്ക്?...”
“ഹഹ...അത് കറക്റ്റാ.....പിന്നെ എനിക്കും ഉണ്ടായിരുന്നു ഒരു ഫ്രണ്ട്... കമ്പയിന്‍ സ്റ്റഡിക്കാന്‍ വരുമായിരുന്നു പണ്ട്.....ഈ ബുള്ളറ്റില്‍ തന്നെ...”.
കുറച്ചു നേരത്തെ ചോദിയ്ക്കാന്‍ തയ്യാറാക്കി വച്ചിരുന്നത് പോലെ നവീന്‍-“അല്ലാ....ഏത് ബാച്ച് ആയിരുന്നു? ഏതൊക്കെയാ പേപ്പര്‍?...”.
“ബാച്ച് ഇത്തിരി പഴയതാ....ഹഹ..പിന്നെ പേപ്പര്‍....ഒരെണ്ണം തേര്‍ഡ് സെമ്മിന്‍റെയാ....പിന്നെ എയിറ്റ്ത്തിലെ ഒന്ന്.....അങ്ങനെ എഴുതിയെഴുതി അവസാനം രണ്ടിലെത്തിച്ചു.. തനിക്കേതാ?”.
“നാളെ...അതായത് ഇന്ന്... ഒരെണ്ണം ഉണ്ട്..തേര്‍ഡ് ന്‍റെ തന്നെ....ഓ...അതിപ്പോ ന്തായാലും നടക്കുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല....മറ്റെന്നാള്‍... അല്ല! ശേ..നാളെ...ഉള്ളത് നോക്കാം. എന്തേലും ഒക്കെ നോക്കി ഈവനിംഗ് വിടണം. ഹോസ്റ്റലിലേക്ക്...ഇന്നത്തേത് ഇനി ഏതു കാലത്ത് എഴുതിയെടുക്കാന്‍ പറ്റുമോ എന്തോ...”. അതും പറഞ്ഞ് നവീന്‍ ലോപ്പസ് പാന്റ്സിലെ പിന്‍ പോക്കറ്റില്‍ നിന്ന് ഒരു തൂവാലയെടുത്ത് തലയില്‍ കെട്ടി...
മഴ കനക്കുന്നുണ്ട്... പോരാത്തതിന് നല്ല മിന്നലും...
നവീന്‍ ബുള്ളറ്റ്‌ അവിടെ നിറുത്താന്‍ ആവശ്യപ്പെട്ടു....
വണ്ടിയോടിച്ചിരുന്നയാള്‍ ആ സ്ഥലം ഒന്ന് നോക്കി....
“ഇവിടെയാ......ഇതിനടുത്താ...ക്രിസ്റ്റോയുടെ വീടും...കമ്പയിന്‍ സ്റ്റഡിക്ക് ഞാന്‍ .... ”. അയാള്‍ അറിയാതെ ആ വാക്കുകള്‍ പാതി മുറിഞ്ഞ് നിന്നു.
പിന്നെയും ഇടിവെട്ടി മാറി, മഴക്ക് വഴിമാറി കൊടുത്തു...
നവീന്‍ ലോപസ് ബാഗ്‌ നേരെയാക്കി, ബുള്ളറ്റിന് മുന്നില്‍ വന്നു നിന്നു. അവന്‍ അയാളെ നോക്കി മുഖമുയര്‍ത്തി ഒന്ന് ചിരിച്ചു... “അപ്പോള്‍ റാത്രി യാത്രയില്ല...”. അതും പറഞ്ഞവന്‍ മഴത്തുള്ളികള്‍ക്കിടയിലൂടെ പിന്നിലേക്ക് നടന്നകന്നു....
അയാള്‍ തലയില്‍ കെട്ടിയിരുന്ന തൂവാല ചേര്‍ത്ത് ഹെല്‍മറ്റ്‌ ഊരി, വണ്ടിയില്‍ നിന്നിറങ്ങി പിന്നിലേക്ക് നോക്കി... അവിടെങ്ങും നവീന്‍ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല...
ഏതാനും നിമിഷങ്ങള്‍.... അവനെപ്പറ്റി എന്തോ ചിന്തിച്ചത് പോലെ...
‘സമാനമായി പറയേണ്ടി വരുന്ന വാക്കുകളില്‍ അകാരണമായി കയറി വരുന്ന ഉച്ചാരണ പിശകുകള്‍... താന്‍ സ്ഥിരം പറയാറുള്ള വാചകങ്ങള്‍..... ‘തന്‍റെ പിന്നില്‍ ഇരുന്നാല്‍ ആരും നനയാറില്ല’...എന്നൊക്കെ...ഇത്ര കൃത്യമായി!!!...വരുന്ന വഴിയില്‍ കണ്ട കപ്പേള...പരീക്ഷക്ക്‌ തലേന്നുള്ള മെഴുകുതിരി വയ്ക്കല്‍....മൂന്നാം സെമസ്റ്ററിലെ, ഇതുവരെ എഴുതാന്‍ സാധിക്കാത്ത ആ പേപ്പര്‍....അതായത് ഇന്നെഴുതാന്‍ പോകുന്ന അതേ പേപ്പര്‍....അതിനെപ്പറ്റിയല്ലേ അവന്‍ പറഞ്ഞത്...ആറേഴു കൊല്ലം മുന്‍പുള്ള തന്‍റെ അതേ രൂപമല്ലേ അവനുണ്ടായിരുന്നത്!!!!!!!..’.
“ശെടാ..എന്തായിരുന്നു അവന്‍റെ പേര്!!!...പിന്നേം ചോദിക്കണം ന്നു വിചാരിച്ചതാ...”.
സംഭവിച്ചതൊന്നും മനസ്സിലാകാതെ അയാള്‍ വണ്ടി സ്റ്റാര്‍ട്ട്‌ ചെയ്തു...പതിവ് പോലെ നാലാമത്തെ ചവുട്ടില്‍ സ്റ്റാര്‍ട്ട്‌ ആയി...പിന്നെയും ഒന്ന് കൂടെ ഓര്‍ക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു... കൊല്ലങ്ങള്‍ക്ക് മുന്‍പേയുള്ള.... തന്‍റെ തന്നെ മുഖഛായയുള്ള ഒരാള്‍... ഹെല്‍മെറ്റിനുള്ളില്‍ കൈയ്യിട്ടെടുത്ത് വീണ്ടും തൂവാല തലയില്‍ കെട്ടി.... പോക്കറ്റില്‍ കൈയ്യിട്ട്, കൈയ്യില്‍ തടഞ്ഞ, പലതായി മടക്കിയ പിറ്റേന്നത്തെ പരീക്ഷയുടെ ഹാള്‍ ടിക്കറ്റ്‌ ഒന്ന് നിവര്‍ത്തി...
"അന്ന് ഞാന്‍ എഴുതാതെ പോയ പരീക്ഷയെപ്പറ്റിയാണോ അവന്‍???...അല്ല....അവന്‍ നാളെ എഴുതാതിരിക്കാന്‍ പോകുന്ന പരീക്ഷയെപ്പറ്റിയാണ് അവന്‍ ഇതുവരെ സംസാരിച്ചത്...അപ്പോള്‍ അവന്‍...!!!"
അതോര്‍ത്ത് വേഗത്തില്‍ അയാള്‍ സ്വന്തം ഹോള്‍ടിക്കറ്റിലെ പേരിലേക്ക് ഒന്ന് വിരലോടിച്ചു....രജിസ്റ്റര്‍ നമ്പറിനടുത്തായി ഒരു പേര് എഴുതിയിരുന്നു....
Posted by കണ്ണന്‍ നായര്‍ at 23:36 6 comments:
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
Newer Posts Older Posts Home
Subscribe to: Posts (Atom)
നിങ്ങളൊന്നു സൂക്ഷിച്ചു നോക്കിയേ..ചിലപ്പോളെന്നെ കണ്ടേക്കാം ... നിങ്ങള്‍ ഇന്നലെ കണ്ട അഞ്ചുപേരില്‍ ഒരാള്‍ ഞാനായിരുന്നു.
View my complete profile
To me, Naveen Lopez
Watermark template. Powered by Blogger.