es en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en en en en ml en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en en en en ml en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en en en en ml en en en es en en en fr en ml cs cs cs da en da cs en cs en cs cs en cs da cs en en en en lb fr en en en en en en en en en en es en en en
നല്ല മഴയാണ് ,അവള്‍ പാലത്തിനു മുകളില്‍ കാത്തു നിന്നു കൊണ്ടേ ഇരുന്നു.നിയോണ്‍ ലൈറ്റുകളുടെ വെളിച്ചത്തില്‍ അതൊരു തീ മഴ പോലെ തോന്നി.ഒരു വണ്ടിയും നിര്‍ത്തുന്നില്ല.ആരും ശ്രദ്ധിക്കുന്നില്ല.എത്ര നല്ല ആള്‍ക്കാര്‍.ഒരാള്‍ നശിക്കാന്‍ തയാറായാല്‍ പിന്നെ ആര്‍ക്കും വേണ്ട.
ഇങ്ങിനെ ഒരു മഴക്കാലത്താണ് രേഷ്മ ,ബോംബയില്‍ എത്തിയത്.അന്ന് എപ്പോഴും റേഡിയോയില്‍ "കഹൊന പ്യാര്‍ ഹെ" ഇലെ പാട്ടുകളാണ്.മുറി മുഴുവന്‍ ഹൃതിക്‌ റോഷനും. അന്നൊക്കെ അവള്‍ക്കു ഒരു മുറിയെങ്കിലും സ്വന്തമായുണ്ടായിരുന്നു.ഇന്നിപ്പോള്‍ രാത്രി ആരുടെ എങ്കിലും കൂടെ വണ്ടിയില്‍ കയറി പോയാലെ ജീവിക്കാന്‍ പറ്റൂ. പറയുമ്പോള്‍ പത്തു പതിനേഴു വര്‍ഷത്തെ സേവന പരിചയം ഉണ്ട്. പോരാഞ്ഞു, ഇവള്‍ ഈ തൊഴിലിനു ഉത്തമയാനെന്നും,ഈ തൊഴിലിനല്ലാതെ വേറൊന്നിനും കൊള്ളില്ലെന്നും പറഞ്ഞു ഭാരത സര്‍ക്കാര്‍ തന്നെ രണ്ടു വര്‍ഷം മുന്‍പ് 'ലൈസന്‍സ്‌ 'കൊടുത്ത് ആദരിച്ചു. കൂടാതെ ആറു മാസത്തിലൊരിക്കല്‍ എടുക്കുന്ന മെഡിക്കല്‍ സര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റും ഉണ്ട്. പക്ഷെ ഈ രംഗത്ത് സേവന പരിചയം കൂടുന്നത് അനുസരിച്ച് ആവശ്യക്കാര്‍ കുറയും. സമൂഹത്തിന്‌ അവളുടെ മേലുള്ള അവജ്ഞ പോലെ വാഹനങ്ങള്‍ അവളുടെ ദേഹത്ത് ചെളി തെറിപ്പിച്ചു പൊയ്ക്കൊണ്ടിരുന്നു. തീമഴയിലും ഉരുകാതെ അവളുടെ ചുണ്ടിലെ ചായം തിളങ്ങി നിന്നു.
ഒരു വെളുത്ത കാര്‍ പാലത്തിനു ഓരം ചേര്‍ന്ന് ചവിട്ടി. നല്ല തടിയുള്ള ഒരു മധ്യ വയസ്കന്‍. പത്തു വിരലിലും മോതിരം, മാല കാണിക്കാനായി ഷര്‍ട്ട് ന്റെ മുകള്‍ ഭാഗം തുറന്നിട്ടിരിക്കുന്നു. പാന്‍ ചവക്കുന്നുണ്ട്. അവള്‍ക്ക് അയാളെ അറിയാം. ഒന്നു രണ്ടു തവണ കൂടെ പോയിട്ടുണ്ട്. ഒരു ഭ്രാന്തന്‍ . അയാള്‍ക്ക്‌ രക്തം കാണണം. അതാണ് തൃപ്തി. ചിലപ്പോള്‍ കടിക്കും, അല്ലെങ്കില്‍ മാന്തും....... ഒരു മൃഗം. പക്ഷെ തമാശ അവിടെ ഒന്നുമല്ല, രതി ക്രീടക്കിടയില്‍ അയാളെ അച്ഛാ,അച്ഛാ, എന്ന് വിളിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കണം. അതുമാത്രമാണ് ഒരു നിബന്ധന. സ്വന്തം അച്ഛന്‍ ആയിട്ട് ഒരു പുതിയ തൊഴിലിനു തുടക്കം കുറിച്ചുതന്നതുകൊണ്ട് ആ നിബന്ധന പാലിക്കാന്‍ അവള്‍ക്ക് വലിയ ബുദ്ധി മുട്ടുണ്ടായില്ല.
അയാളുടെ കാറിനു ചുറ്റും അവളുടെ തൊഴില്‍ രംഗത്തെ എതിരാളികള്‍ വന്നു കൂടി നിന്നു. എല്ലാ കണ്ണുകളിലും കപട കാമത്തിന്റെ തിരകള്‍ കത്തുന്നു. അതാസ്വതിക്കുന്ന ഭ്രാന്തന്‍. ഇപ്പോള്‍ തന്നെ സമയം രണ്ടു മണിയായി. വല്ലാതെ വിശക്കുന്നു. അല്‍പ്പം രക്തം കണ്ടാലും കുഴപ്പമില്ല, നെടുവീര്‍പ്പിട്ടുകൊണ്ട് അവള്‍ കാറിനടുത്ത് ചെന്നു, അകത്തേക്ക് നോക്കി. കണ്ണുകളില്‍ തിരികള്‍ കത്തിച്ചു. പക്ഷെ കൂട്ടത്തില്‍ മെലിഞ്ഞ രണ്ടു പേരെ തിരഞ്ഞെടുത്ത് ഭ്രാന്തന്റെ കാര്‍ ചലിച്ചുതുടങ്ങി. ആ രാത്രിയിലെ ഭക്ഷണം രണ്ടു ചുവന്ന പ്രകാശമായി ദൂരെ പോയി മറയുന്നതവള്‍ നോക്കി നിന്നു.ഒരു സാത്താന്റെ അടുത്തുനിന്നും രക്ഷപെട്ടല്ലോ, അവള്‍ ആശ്വസിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു.
പാലത്തിനോട്‌ ചേര്‍ന്നാണ്‌ അവള്‍ താമസിക്കുന്ന കെട്ടിടം. മൂന്നാം നില. ഇവളെ പോലെ കത്തിതീര്‍ന്ന നക്ഷത്രങ്ങള്‍ക്ക് അവിടെ ഒരു ഇടനാഴിയുണ്ട്. ഇപ്പോള്‍ കെട്ടിടത്തിലേക്ക് പോയാലും കിടക്കാന്‍ സ്ഥലം ഉണ്ടാവില്ല. എല്ലാ മുറിയിലും ആരെങ്കിലും കാണും, തിരക്കും ആയിരിക്കും. അവിടെ ബാക്കിയെല്ലാം ചെറുപ്പക്കാരികളാണ്. മൂന്നു മണി ആവുമ്പോള്‍ എല്ലാവര്‍ക്കും ഭക്ഷണം കൊടുക്കും. ആ പിച്ച ചോറുണ്ണാന്‍ അവള്‍ക്ക് താല്‍പ്പര്യമില്ല. ഈ ഭക്ഷണത്തിനും താമസത്തിനുമായി കിട്ടുന്നതില്‍ പാതി അതായത് നൂറു ,നൂറ്റി ഇരുപത്തി അഞ്ചു രൂപ നടത്തിപ്പുകാരന്‍ മങ്കേഷ് നെ ഏല്‍പ്പിക്കണം.
മഴ മുറുകി. പാലത്തിനു താഴെകൂടി ട്രെയിനുകള്‍ പോയിക്കൊണ്ടിരുന്നു. കൈവരിയില്‍ പിടിച്ചുകൊണ്ട് ലക്ഷ്യബോധമുള്ള ട്രെയിനുകളെ കുറിച്ചു ചിന്തിച്ചു. ദൂരെ കെട്ടിടങ്ങള്‍ക്ക് അപ്പുറം ആകാശം നിയോണ്‍ വെളിച്ചത്തില്‍ ചുട്ടു പഴുത്തിരുന്നു.ആ വെളിച്ചത്തില്‍ നഗരം ഒരു വശത്ത് നിന്നും കത്തി തുടങ്ങിയതായി തോന്നി. തീമഴയില്‍ കത്തുന്ന ബോംബെ. ജീവിതം മടുത്തു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു....
രേഷ്മ തല കുനിച്ചു നില്‍ക്കുകയാണ്‌.അവള്‍ കരയുകയാണോ എന്നെനിക്കു കാണാന്‍ വയ്യ. അവള്‍ എന്നോട് ചോദിച്ചു.
"എന്തിനാ ബോണി ഇങ്ങനെ ഒരു കഥാപാത്ര രചന നടത്തിയത്? ഇനി എന്നെ ഒന്നു കൊന്നുകൂടെ? സ്വന്തമായി മരിക്കാന്‍ പോലും തീരുമാനം എടുക്കാനാവാതെ..."അവളുടെ വാക്കുകള്‍ പാതിയില്‍ മരിച്ചു വീണു.
ഞാന്‍ രേഷ്മയെ കൊണ്ടു ചെയ്യിക്കുകയല്ലല്ലോ, രേഷ്മ ജീവിക്കുകയല്ലേ? നിങ്ങള്‍ക്ക് ജീവിക്കാനാവശ്യമായ സാഹചര്യം ഞാന്‍ ഒരുക്കിതരുന്നു, അത്ര മാത്രം
"ഇതാണോ സാഹചര്യം? എന്നെ ഇവിടെ നിന്നൊന്നു രക്ഷിക്കൂ".
"പക്ഷെ , നീയാണ് എന്നെ സൃഷ്ടിച്ചത്."
ദൈവത്തിനുപോലും നമുക്കുമേല്‍ നിയന്ത്രണമില്ല , പിന്നെങ്ങിനെ എനിക്ക്….?
"നീ എനിക്ക് അച്ഛനെ തന്നു പക്ഷെ പേരില്ല, കൂട്ടുകാരെ തന്നു ആര്‍ക്കും പേരിട്ടിട്ടില്ല. നീ എവിടത്തെ എഴുതുകാരനാ?"
ഇതു ചെറുകഥ അല്ലെ, രേഷ്മാ ?
"നിനക്കെന്നെ ഇവിടന്നു രക്ഷിക്കാന്‍ പറ്റുമോ? ഇല്ലെങ്കില്‍ ഞാന്‍ ആത്മഹത്യ ചെയ്യും."
നിനക്കതിനു സാധിക്കില്ല.സാധിച്ചാല്‍ അതാണ്‌ രേഷ്മ എന്ന കഥാപാത്രത്തിന്റെ വിധി.
ഒരിക്കലും അല്ല, നീ മനസിലാക്കുക, നീ എനിക്ക് പ്രീയപ്പെട്ടവളാണ്. ഇത്രയും കാലം നിനക്കു ബുദ്ധിമുട്ടുകള്‍ ഉണ്ടായില്ല അതുകൊണ്ട് നീ എന്നെപറ്റി ചിന്തിച്ചില്ല. ജീവിതത്തിന്റെ നല്ല കാലം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ എല്ലാ കുറ്റവും എനിക്ക്..
കരയരുത്‌, എന്റെ ചിന്തകളുടെ പാതിയായ നിന്നെ ഞാന്‍ ഉപേക്ഷിക്കില്ല.
"എനിക്കൊരു ജീവിതം തരുമോ? എന്നെ വിവാഹം കഴിക്കുമോ?"
നിങ്ങള്‍ എന്നേക്കാള്‍ ഒരുപാടു വയസ്സ് മൂത്തതല്ലേ? പിന്നെ നിങ്ങളുടെ തൊഴില്‍.......
പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത എന്തോ കേട്ടപോലെ അവള്‍ കടലാസ്സില്‍ നിന്നും എന്നെ നോക്കി നിന്നു.
"അതെ, ജീവിതം മുഴുവന്‍ കണ്ട ലോറിക്കാരും, പിച്ചകാരും കയറിയിറങ്ങിയ എന്നെപ്പോലെ ഒരു നികൃഷ്ട ജീവി ഇതൊരിക്കലും ആഗ്രഹിക്കരുതായിരുന്നു. "നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ പുഞ്ചിരിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു കൊണ്ടവള്‍ പറഞ്ഞു,"അല്‍പ്പം സന്തോഷമെങ്കിലും ജീവിതത്തില്‍ കിട്ടാത്താരെങ്കിലും ഉണ്ടാവുമോ? നല്ല പ്രായത്തില്‍ ദേഹം വിറ്റു കിട്ടിയ കാശുകൊണ്ട് സന്തോഷകരമായ ഒരു ജീവിതം നയിച്ചു എന്ന് പറയാനാവുമോ? ഒരാളെ ആത്മാര്‍ഥമായി സ്നേഹിക്കുകയും സ്നേഹിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുമ്പോള്‍ മാത്രമല്ലേ ജീവിതത്തിന് അര്‍ത്ഥമുള്ളൂ. അതൊരു ഭാഗ്യമാണ്. എന്നെ ആരും സ്നേഹിച്ചിട്ടില്ല, പക്ഷെ ഞാന്‍ ആത്മാര്‍ഥമായി സ്നേഹിച്ചിരുന്നത് എന്നും നിന്നെയാണ്, ഒരു ദൈവത്തെപോലെ. നീ എന്നെ മനസിലാക്കുന്ന ഒരു ദിവസം വരുമെന്ന് ഞാന്‍ വെറുതെ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നു. പ്രതീക്ഷകള്‍ മാത്രമാണ് എന്റെ ജീവിതം. പക്ഷെ നീയും എന്റെ അച്ഛനെ പോലെ എന്നെ വിറ്റു കാശാക്കാന്‍ എന്നെപ്പറ്റി എഴുതികൊണ്ടിരിക്കുന്നു.......
രേഷ്മാ , ഞാന്‍...ഞാന്‍.....നിങ്ങള്‍ തിരിച്ചു മുറിയില്‍ പോയി ഭക്ഷണം കഴിച്ച് ഉറങ്ങൂ. ഞാന്‍ വാക്കു തരുന്നു, എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാന്‍ പറ്റുമോ എന്ന് നോക്കട്ടെ..
"എനിക്ക് വിശപ്പില്ല, വിശപ്പിന്റെ പുതുമ നഷ്ടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു." അവള്‍ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു.
ഞാന്‍ എഴുത്ത് നിര്‍ത്തി. ലൈറ്റ് അണച്ച് ഉറങ്ങാന്‍ കിടന്നു. അവളുടെ വാക്കുകള്‍ മുറിയില്‍ മുഴങ്ങുന്ന പോലെ തോന്നി. എല്ലാത്തിനും കാരണക്കാരന്‍ ഞാനാണെന്ന് ആലോചിച്ചപ്പോള്‍ എനിക്കുറക്കം വന്നില്ല. അവളുടെ കുട്ടിക്കാലത്തെപറ്റി ചിന്തിച്ചു. അവളുടെ ജീവിതം വേറെ എങ്ങിനെ ആവാമായിരുന്നു എന്നാലോചിച്ചു. ഞാനായിട്ട് അവളെ അവളുടെ വിധിക്ക് വിട്ടുകൊടുക്കരുത്. ദൈവത്തെ പോലെ ദുഷ്ടനാവരുത്‌. അലഞ്ഞു നടന്ന എന്റെ മനസ്സ് , ഒരു വടക്കുനോക്കിയന്ത്രം പോലെ വീണ്ടും അവളില്‍ പോയി ഉടക്കി നിന്നു. പിന്നീടൊന്നും ആലോചിച്ചില്ല. ലൈറ്റ് തെളിച്ചു. വീണ്ടും എഴുതാനിരുന്നു, ഒരുയാത്രക്കൊരുങ്ങി.....
എന്റെ മുന്നില്‍ ഒരു പാലം. 'കെന്നഡി ബ്രിഡ്ജ് '. പെയ്തിരുന്ന മഴയില്‍ എന്റെ രാത്രി വസ്ത്രങ്ങള്‍ നനയാന്‍ തുടങ്ങി. അവളുടെ കെട്ടിടം ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു. വശത്തുള്ള അഴുക്കുചാലില്‍ വെള്ളം വിളറി പിടിച്ച് ഓടുന്നുണ്ടായിരുന്നു.എനിക്കെതിരെ രണ്ടു പേര്‍ ഒരുകുടക്കീഴില്‍ വരുന്നുണ്ട്. ഒരാള്‍ സായിപ്പാണ്‌. അവര്‍ അടുത്തെത്തി. എ .ആര്‍.റഹ്മാനും, ഡാനി ബോയിലും....എനിക്ക് വിശ്വസിക്കാനായില്ല. ഞാന്‍ ആരാധനയോടെ സ്ടംബിച്ചു നോക്കി നിന്നു. അവരും എന്നെപ്പോലെ കഥാപാത്രമായി അവതരിച്ചിരിക്കുകയാണോ? അതോ സര്‍ഗസൃഷ്ടിയില്‍ ഏര്‍പ്പെട്ടിരിക്കുന്ന അവരുടെ മനസ്സാണോ ഇവിടെ അലയുന്നത് ? അവര്‍ എന്നെ കടന്നു പോയി.
കെട്ടിടത്തിനു മുന്‍പിലെ കൂട്ടിക്കൊടുപ്പുകാര്‍ അപ്പോഴേക്കും എന്നെ വളഞ്ഞു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. പലരും എന്റെ കൈ പിടിച്ചു വലിച്ചെങ്കിലും, ഞാന്‍ മങ്കേഷ് നെ തിരയുകയായിരുന്നു. ആരോടോ സംസാരിച്ചു കൊണ്ടുനിന്ന അവന്‍ അപ്പോഴാണ്‌ എന്നെ കണ്ടത്. അടുത്ത്‌ ഓടിയെത്തി. അവന് എന്നെ മനസിലായിട്ടില്ല.
"നല്ല ഐറ്റംസ് മൂന്നാം നിലയിലാണ് സര്‍."
എന്നെ മനസിലാവാത്ത അവന് ഒരു ശിക്ഷ പോലെ ഒരല്‍പം സ്ത്രൈണത കൊടുത്താലോ, ഞാന്‍ ആലോചിച്ചു. പൊടുന്നനെ അവന്റെ അംഗ വിക്ഷേപങ്ങള്‍ മാറി. അവന്‍ എന്നെ അകത്തേക്ക് നയിച്ചു. അകത്തേക്ക് കയറുന്നതിനു മുന്‍പ് ഒരിക്കല്‍ കൂടി റഹ്മാന് വേണ്ടി കണ്ണുകള്‍ ഓടിച്ചു .അവര്‍ പാലം കടന്നിരുന്നു.
മുന്നില്‍ ഇരുട്ട് മൂടിയ പൊളിഞ്ഞ ഇടനാഴി. ബ്രിട്ടീഷുകാരുടെ കാലത്തുള്ള കെട്ടിടമാണ്. ചെറിയ ബള്‍ബിന്റെ വെളിച്ചത്തില്‍ തേഞ്ഞു തീര്‍ന്ന മരത്തിന്റെ ചവിട്ടു പടികള്‍ കയറി. ഓരോ നിലയിലെയും മുറികളുടെ മുഷിഞ്ഞ കര്‍ട്ടനുകള്‍ക്കിടയിലൂടെ മാംസങ്ങളെ കാണാം. ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വില കുറഞ്ഞ മാംസം,അമ്പതു രൂപ മുതല്‍. എനിക്കിപ്പോള്‍ അവയോടുള്ള വികാരം എന്താണെന്നറിയില്ല.
ഞങ്ങള്‍ മൂന്നാം നിലയിലെത്തി. വെളിച്ചം കുറഞ്ഞ, ഇളം ചുവപ്പ് നിറത്തിലുള്ള സ്വീകരണ മുറി. ഭിത്തിയോട് ചേര്‍ത്തടിചിരിക്കുന്ന ചെറിയ സോഫകള്‍. മദ്യമിരിക്കുന്ന ടീപോയ്കള്‍. മങ്കേഷ് മുറിയില്‍ വെളിച്ചമുള്ള ലൈറ്റ് ഇട്ടു. പെണ്‍കുട്ടികളെ അകത്തുനിന്നും വിളിച്ചു വരുത്തി. എന്റെ കണ്ണുകള്‍ രേഷ്മക്കു വേണ്ടി തിരഞ്ഞു. അപ്പോഴാണ്‌ ഞാനോര്‍ത്തത്, ഞാനവളെ പിന്നാമ്പുറത്തേക്ക് മാറ്റിയല്ലോ. മങ്കേഷ് നോട് രേഷ്മയെ ചോദിച്ചു. അവന്‍ സ്ത്രൈണതയോടെ അര്‍ത്ഥം വച്ചു ഒരു നോട്ടവും ചിരിയും. എന്നെ അകത്തേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടു പോയി. നടക്കുന്ന ഇടനാഴിയില്‍ അസ്തമിച്ചു തുടങ്ങിയ അറുപതു വയസ്സുള്ള താരങ്ങള്‍ ഉറങ്ങാനാവാതെ ഇരിക്കുന്നു.
അവന്‍ എന്നെ,കര്‍ട്ടന്‍ കൊണ്ടുവേര്‍തിരിച്ച, പൊക്കം കുറഞ്ഞ ഒരു മുറിയിലെ കട്ടിലില്‍ ഇരുത്തിയിട്ട് പോയി. മുറിയുടെ മൂലകള്‍ മുറുക്കിത്തുപ്പി ചുവപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. ഈയലുകള്‍ വട്ടമിടുന്ന ട്യൂബ് ലൈറ്റ് . ഗര്‍ഭ നിരോധന ഉറകളുടെ മണം. ചവറ്റുകുട്ട മറിഞ്ഞു കിടക്കുന്നു. അതില്‍ നിന്നും  പടം പൊഴിഞ്ഞ പാമ്പുകൾ പോലെ ഗര്‍ഭ നിരോധന ഉറകളും ടിഷ്യു പേപ്പറും മുറിയില്‍ നിലത്തു കിടക്കുന്നുണ്ട്. ജനാലയിലൂടെ താഴേക്ക് നോക്കി......ബോംബെ.....ബോംബെ യുടെ പ്രതീകമായ പ്രീമിയര്‍ പദ്മിനി കാറുകള്‍,ബോംബെ യുടെ തന്നെ പ്രതീകമായ സ്ത്രീകളെയും കൊണ്ടു ഹോട്ടല്‍ മുറികളിലേക്ക് കുതിക്കുന്നു.
രേഷ്മയേയും കൂട്ടി മങ്കേഷ് വന്നു.അവള്‍ എന്നെ കണ്ടു സ്തംഭിച്ചു നിന്നു. മങ്കേഷ് മുന്‍‌കൂര്‍ പണം ആവശ്യപ്പെട്ടു. പെണ്ണിന്റെ ഇരുന്നൂറും, മുറിയുടെ നൂറും, പിന്നെ ഗര്‍ഭനിരോധനം വേണമെങ്കില്‍ അതിന്റെ ഇരുപതു രൂപ വേറെ. പണം കൊടുത്തു, കര്‍ട്ടന്‍ ഇട്ടു .
അവള്‍ വാ പൊത്തി നില്‍ക്കുകയാണ്‌. കണ്ണുകള്‍ ചിമ്മുന്നില്ല. പതിയെ കണ്ണുകള്‍ നിറയാന്‍ തുടങ്ങി."ഞാന്‍ വിചാരിച്ചത്......." അവള്‍ വാക്കുകള്‍ മുഴുമിച്ചില്ല. അതിന് മുന്‍പ് ഞാന്‍ അവളെ ചേര്‍ത്തു പിടിച്ചു.
കഥയെഴുതി കൊണ്ടിരുന്ന ബോണിയുടെ പേനയിലെ മഷി തീര്‍ന്നു. കുടഞ്ഞു നോക്കി... രക്ഷയില്ല. ഇനി നാളെ എഴുതാം. നാലര മണിയായി. ഉറക്കം വന്നു തുടങ്ങി. ലൈറ്റ് അണച്ച് കിടന്നു.
പക്ഷെ കഥയില്‍ പെട്ടെന്ന് കര്‍ട്ടന്‍ മാറ്റി പോലീസ് കയറിവന്നു. മങ്കേഷിനെ കോളറിനു പിടിച്ചിട്ടുണ്ട്. കഥയിലകപ്പെട്ടു പോയ ഞാന്‍ ഉറങ്ങാന്‍ കിടന്ന എന്നോട് തന്നെയപേക്ഷിച്ചു,
"പെനയെടുക്കൂ, കഥയില്‍ നിന്നും എന്നെ പുറത്തെടുക്കാന്‍ ഒരു വരി കൂടിയെഴുതിയിട്ടുറങ്ങൂ."
പോലീസ് എന്നോടു പുറത്തേക്ക് വരാനാവശ്യപ്പെട്ടു. തടയാന്‍ ശ്രമിച്ച രേഷ്മയെ തള്ളിമാറ്റി അവര്‍ എന്നെ പുറത്തേക്ക് പിടിച്ചു വലിച്ചു കൊണ്ടുപോയി. എനിക്കെന്തു ചെയ്യണമെന്നറിയില്ല. ഒരു പേന കിട്ടിയിരുന്നെങ്കില്‍...... ഞാനാശിച്ചു.
"നിന്റെ വീടെവിടാ?" ഇന്‍സ്പെക്ടര്‍ ഗൌരവത്തില്‍ ചോദിച്ചു.
"അല്ലാ, ബോംബെയില്‍ എവിടാന്ന് ?"
ഇന്‍സ്പെക്ടറുടെ കണ്ണില്‍ മുന്‍പരിചയത്തിന്റെ വെളിച്ചം തെളിയുന്നത്‌ ഞാന്‍ ശ്രദ്ധിച്ചു."ദിജാ വൂ……" എന്നെ മുന്‍പ്‌ കണ്ടിട്ടുണ്ട് എന്ന് വിരല്‍കൊണ്ടയാൾ ആംഗ്യം കാണിച്ച് ചിന്തിച്ചു നിന്നു.
"ദൈവമേ, അയാള്‍ക്കെന്നെ മനസിലായാല്‍ മതിയായിരുന്നു.ഞാൻ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു,
"പൂർന്നമദം പൂർന്നമിദം പൂർണ്ണത പൂർണ്ണമുധച്യദെ,പൂർണ്ണസ്യ പൂർണ്ണമാദായ പൂർണ്ണമെവാവിഷിഷ്യതെ".
എന്ന് വച്ചാൽ പൂർണ്ണമായ എഴുകാരനിൽ നിന്നും വേര്തിരിഞ്ഞു വന്ന അയാളുടെ അംശമുള്ള ഞാനും പൂർണ്ണമാണ്,കഥാകാരനെപ്പോലെതന്നെ. ഞാൻ വേര്പിരിഞ്ഞെന്നു കരുതി കഥാകൃത്തിൽ കുറവുകൾ ഒന്നും സംഭവിക്കില്ല, അയാൾ പൂർണ്ണമായിതന്നെ തന്നെ അവശേഷിക്കും.സ്രഷ്ടാവാണയാൾ...ഞാനും....ഞാൻ തന്നെയാണ് കഥാകൃത്ത്‌, സൃഷ്ടിയും സ്രഷ്ടാവായതും എന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യമില്ല. അവര്‍ വിശ്വസിക്കില്ല.അവർക്കു  മനസിലാവില്ല. ഞാന്‍ നിശബ്ദനായി നിന്നു. ചിന്തയിലാണ്ട ഇന്‍സ്പെക്ടര്‍  കോണ്‍സ്റ്റബിള്‍ നോട് ഞങ്ങളെ വണ്ടിയില്‍ കൊണ്ടു പോകാന്‍ ആജ്ഞാപിച്ചു. ഇന്‍സ്പെക്ട്ടര്‍ എന്നെ നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഞാന്‍ ആലോചിച്ചു,
"പാവം കഥാപാത്രം ,അയാള്‍ക്ക്‌ അയാളുടെ ധര്‍മം ചെയ്തല്ലേ പറ്റൂ."
എന്നെയും ലൈസന്‍സ് ഇല്ലാത്ത ഏഴ് ലൈംഗീക തൊഴിലാളികളെയും അവര്‍ സ്റ്റേഷന്‍ലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി.
അഗ്രിപാട പോലീസ് സ്റ്റേഷന്‍. ട്യൂബ്‌ലൈറ്റ് ന്റെ വെളിച്ചത്തില്‍ നിഴലുകളില്ലാതെ നില്ക്കുന്ന കാവല്‍ക്കാരന്‍. സ്റ്റേഷന് മുന്‍പിലായി ഒരു ആല്‍മരം നില്‍പ്പുണ്ട്‌. അതിന് വശത്തായി ഒരു ബാങ്കിന്റെ എ.ടി.എമ്മും. കേസുകളില്‍ നിന്നും രക്ഷപെടെണ്ടവര്‍ക്കു കാശെടുത്ത് കൊടുത്ത് അപ്പോള്‍ത്തന്നെ പോകാം. വളരെ പുരോഗമനം ഉള്ള ഒരു രീതി. എന്റെ കയ്യില്‍ ഇട്ടിരിക്കുന്ന ഷര്‍ട്ട്‌ ഉം മുണ്ടും അല്ലാതെ വേറൊന്നും ഇല്ല.
പകുതി കോണ്‍സ്റ്റബിള്‍മാര്‍ ഉറക്കമാണ്. ഞങ്ങലല്ലാതെ കാര്‍ മോഷണ കേസില്‍ പിടിച്ച രണ്ടു പേര്‍ കൂടി അവിടുണ്ട്. രണ്ടു കോണ്‍സ്റ്റബിള്‍മാര്‍ എന്നെ സ്നേഹത്തോടെ അകത്തേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി.
"രണ്ടായിരം രൂപ കൊടുത്താല്‍ ഒരു പ്രശ്നവുമില്ലാതെ നിനക്കിപ്പോള്‍ പോവാം, പ്രശ്നം കൂടുതല്‍ വഷളായാല്‍ ഇവിടെ എല്ലാര്‍ക്കും ആയിരം രൂപ വച്ചു കൊടുക്കേണ്ടിവരും. എസ് ഐക്ക് രണ്ടായിരവും."
വീട്ടിലെ ഫോണ്‍ നമ്പര്‍ പറ.
"നിങ്ങള്‍ വിളിച്ചാല്‍ അവിടെ കിട്ടില്ല, മാത്രവുമല്ല പണം തരാന്‍ ഞാന്‍ തെറ്റൊന്നും ചെയ്തില്ലല്ലോ? നേരെ മറിച്ച് ഞാന്‍ കാമാത്തിപുരയില്‍ നിന്നും ഒരുവളെ രക്ഷിക്കാന്‍ പോയതാണ്."
അവര്‍ മുഖാമുഖം നോക്കി. ഇവന്‍ ഒരു നടക്കു പോകില്ല എന്നൊരു ആന്ഗ്യവും.
"നീയാരാടാ രക്ഷകനോ?" അവര്‍ അലറി.
ആദ്യ ഇടി നെഞ്ചിനായിരുന്നു. ഞാന്‍ വേദന കൊണ്ടു കുനിഞ്ഞു. അതിന്റെ തരിപ്പ് മാറും മുന്‍പ്‌ , മുട്ടുകൈ നടുവിന് വീണു . ഞാന്‍ നിലത്തു വീണു. ഇടി തുടര്‍ന്നു. ദേഹമാസകലം മരവിപ്പ് പടരുന്നു. ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്ന കഥാകൃത്തായ ബോണിയെ ഞാന്‍ ശപിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. ഇപ്പോള്‍ എനിക്ക് രേഷ്മയെ മനസിലാവുന്നു. ഇനിയൊരിക്കലും ഇത്തരത്തിലൊരു പശ്ചാത്തലത്തില്‍ ഞാന്‍ കഥ പറയില്ലെന്ന് മനസിലുറച്ചു. എസ് ഐ വന്ന് ഇടി നിര്‍ത്താന്‍ ആജ്ഞാപിച്ചു. മൂക്കില്‍ നിന്നും രക്തമൊലിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ശ്വാസം മുട്ടുന്ന പോലെ തോന്നി. ശ്വാസം ശക്തിയായി വലിച്ചപ്പോള്‍ മൂക്കിലെ രക്തം ശിരസില്‍ കയറി. തൊണ്ട പൊട്ടുമാറു ശക്തിയായ ചുമ തുടങ്ങി. ചുമയുടെ പ്രതിധ്വനികള്‍ ആ ചുവരുകള്‍ക്കുള്ളില്‍ തന്നെ തകര്‍ന്നുവീണു .
രണ്ടു മണിക്കൂര്‍ കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ എഫ്‌ .ഐ .ആര്‍. തയ്യാറാക്കി. രാവിലെ ആറര മണി. എഫ്‌ .ഐ. ആര്‍ ഇല്‍ ഒപ്പിടാനായി എസ്. ഐ. വിളിപ്പിച്ചു. ഞാന്‍ അവശതയോടെ നടന്ന് മേശക്കരികിലെത്തി. അവരുടെ കണ്ണുകളില്‍ പുച്ഛം. പുറകില്‍ നിന്നിരുന്ന പോലീസുകാര്‍ അടക്കം പറഞ്ഞു ചിരിക്കുന്നത് കേള്‍ക്കാമായിരുന്നു.
ഒപ്പിടാനായി എന്റെ മുന്നിലേക്ക് അയാള്‍ പേന ഇട്ടു തന്നു. മേശപ്പുറത്തെ പേനയിലേക്ക്‌ നോക്കി. എന്റെ പുറത്തേയ്ക്കുള്ള വഴി. ഈ മുറിയില്‍ നില്ക്കുന്ന പോലീസ് കാരുടെ അന്ത്യം എങ്ങിനെ വേണമെന്നു ഞാന്‍ മനസ്സില്‍ തീരുമാനിക്കുകയായിരുന്നു."ഇവര്‍ ചെയ്യുന്നത് എന്തെന്ന് ഇവര്‍ അറിയുന്നില്ല. ഇവരോട് പൊറുക്കേണമേ" എന്ന് ഞാന്‍ ബോണിയോടു പറഞ്ഞു നോക്കി. പക്ഷെ അവന്‍ അപ്പോഴും ഉറക്കമായിരുന്നു. എല്ലാം ക്ഷമിച്ച് ഇവരുടെ പാപങ്ങള്‍ ഏറ്റെടുക്കാന്‍ ഞാന്‍ ക്രിസ്തുവോന്നും അല്ലല്ലോ?
എന്റെ പല്ലുകളില്‍ പുരണ്ട രക്തം അവര്‍ക്ക് കാണാനെന്ന പോലെ, പ്രതികാരച്ചുവയുള്ള ഒരു ചെറു പുഞ്ചിരിയോടെ ഞാന്‍ പേന എടുത്തു.
Posted by bony pinto at 1:20 PM
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
Saturday, August 22, 2009
കണ്ണ് തുറന്നപ്പോള്‍, ബസ്സ്‌ എറണാകുളം വെണ്ടുരുത്തിപ്പാലം കയറുന്നു. ഞാന്‍ ചാടിയെഴുന്നേറ്റു. എനിക്കിറങ്ങേണ്ട സ്ഥലം കഴിഞ്ഞിട്ട് കുറച്ചു സമയമായിരിക്കുന്നു. ഉറക്കത്തില്‍ മടിയില്‍ നിന്നുംതാഴെ വീണ, ഉടുപ്പുകളടങ്ങിയ പ്ലാസ്റ്റിക് കവറെടുത്ത് ധൃതിയില്‍ ഞാന്‍ വാതില്‍ പടികളില്‍ പോയി നിന്നു. കണ്ടക്ടര്‍ എന്നെ നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
കായലിലെ തണുത്ത കാറ്റു മുഖത്തടിച്ചു. രാത്രി ഒരു മണിക്കും ദൂരെ കൊച്ചി നഗരം പയ്യെ കണ്ണുകള്‍ ചിമ്മി കായലിലേക്ക് നോക്കി നില്ക്കുന്നു. സ്വന്തം നാടെത്തിയപ്പോള്‍ എനിക്ക് വല്ലാത്ത സന്തോഷം തോന്നി.
ആശാനും, കൂടെ ജോലിചെയ്യുന്ന വാര്‍ക്കപ്പണിക്കാരും ഇപ്പോഴും ചിലപ്പോള്‍ എന്നെപ്പറ്റി പറഞ്ഞു ചിരിക്കുന്നുണ്ടാവും. ഞാനോര്‍ത്തു.
മൂന്നു ദിവസമായി വീട് വിട്ടിട്ട്. ഇന്നു എല്ലാവരും കൂടി ഒന്നിച്ചു തിരിച്ചു പോരാമെന്നു ആശാന്‍ പറഞ്ഞിരുന്നതാണ്. പക്ഷെ വാര്‍ക്ക തീര്‍ന്നതിന്റെ വെള്ളമടി പാര്‍ട്ടി കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ നാളെ പോകാം എന്നായി എല്ലാവര്‍ക്കും. ഇന്നിനി ഈ രാത്രി, ഇത്രയും ദൂരം..... എന്നൊക്കെ !! എനിക്ക് ദേഷ്യം വന്നു.
"എടാ സബിച്ചാ, നിക്കടാ...നാളെ പോവാടപ്പാ..... നിന്റെ പെണ്ണിനെ ആരും കട്ടോണ്ടൊന്നും പോകൂല്ലടാ. കട്ടിങ്ങ്സ് ഇടാണ്ട്‌ നീ ഇവിടെ വന്നിരുന്നൊരു സ്മോള്‍ പിടിപ്പിച്ചേ."
"ഞാന്‍ പോണേണ്. " എന്റെ തിരിച്ചുള്ള യാത്ര ഇത്രയും വൈകിച്ചതിനെ നീരസത്തോടെ ഞാനിറങ്ങി.
"ദാണ്ടേ കിടക്കണ്, ഇവന്‍ കുടിയും നിര്‍ത്തിയാ. പുതുമോടി എത്ര ദിവസോം കൂടി ഉണ്ടാവുമോ എന്തോ?"
അവരുടെ കളിയാക്കിയുള്ള പൊട്ടിച്ചിരികള്‍ പടി എത്തുന്നത് എനിക്ക് വരെ കേള്‍ക്കാമായിരുന്നു. അവളെപ്പിരിഞ്ഞിരിക്കുന്നതിന്റെ വേദന ഈ മദ്യ സഭയില്‍ വിളംബിയിട്ടു കാര്യമില്ലല്ലോ? ഞാന്‍ ഇരുട്ടിലൂടെ നടന്നു നീങ്ങി.
ബസ്സ് തെവരയില്‍ നിര്‍ത്തി തന്നു. ഞാനിറങ്ങി.
എല്ലാ നഗരങ്ങളുടെയും അവസാന യാമങ്ങള്‍ പോലെ, തെരുവു വിളക്കില്‍ അലയുന്ന പട്ടികളും, കട ഇറയത്തു ഉറങ്ങുന്ന ഭിക്ഷക്കാരും മാത്രം. ക്രിസ്മസിന്റെ ബാക്കി പത്രം പോലെ ജനുവരിയിലും വീഥികളില്‍ കടലാസുനക്ഷത്രങ്ങള്‍ തെളിഞ്ഞു കിടന്നു. എന്തു ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ ഞാന്‍ അവിടെ തന്നെ നിന്നു.
"ഛെ, ഒരു വണ്ടി പോലുമില്ലല്ലോ പണ്ടാരമടങ്ങാന്‍ !! "
കാത്തിരിപ്പിനൊടുവില്‍ നടക്കാം എന്നു തീരുമാനിച്ചു. നാലഞ്ചു കിലോമീറ്ററുണ്ട് വീട്ടിലേക്ക്. അതുവഴി വന്ന പല വണ്ടികള്‍ക്കും കൈ കാണിച്ചു നോക്കി. ആരും നിര്‍ത്തിയില്ല.
നടന്നു വീണ്ടും പാലത്തിലെത്തി. കൈവരിയില്‍ പിടിച്ചു നടക്കുമ്പോള്‍ കയ്യിലെ കവര്‍ ഒരു കൊച്ചു കുട്ടിയെപ്പോലെ ആട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഇവിടെ ഇപ്പൊ ആരും എന്നെ ശ്രധിക്കാനില്ലല്ലോ? ആ നടത്തം ഞാനാസ്വദിക്കാന്‍ തീരുമാനിച്ചു.
മേഘങ്ങളില്ലാത്ത ആകാശം. കൊള്ളിമീനുകള്‍ പായുന്നത് നോക്കി ഞാന്‍ നടന്നു.ഏകദേശം പാലത്തിന്റെ നടുവിലെതിയപ്പോള്‍, താഴെ അടിയൊഴുക്കില്‍ ഇളകി മറിയുന്ന വെള്ളം നഗരത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തില്‍ കണ്ടു. ഭീകരം .
പക്ഷെ എന്റെ നഗരം സുന്ദരിയാണ്. അവളെക്കാണാന്‍ വന്ന കപ്പലുകള്‍ ദൂരെ നങ്കൂരമിട്ടിരിക്കുന്നു. ഞാന്‍ പണിതുയര്‍ത്തിയ കെട്ടിടങ്ങളും ദൂരെക്കാണാം. ചെറുതും ,വലുതുമായ പ്രകാശ കുഞ്ഞുങ്ങളെ വളര്‍ത്തുന്ന കൊച്ചി, എന്റെ ഭാര്യയെപ്പോലെ തന്നെ എത്ര സുന്ദരി.
"ഇപ്പോള്‍ കയ്യില്‍ കാശുണ്ട്, നാളെ അവളെക്കൂട്ടി ഒരു സിനിമയ്ക്ക് പോണം. എന്തെങ്കിലും അവളുടെ ഇഷ്ടത്തിന് മേടിച്ചും കൊടുക്കണം". ഞാനോര്‍ത്തു.
ഒരു വണ്ടിയുടെ ശബ്ദം കേട്ടു ഞാന്‍ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. ദൂരെനിന്നും മോട്ടോര്‍ സൈക്കിളിന്റെതെന്നു തോന്നിക്കുന്ന ഒരു വെളിച്ചം അടുത്ത് വരുന്നു. ഞാന്‍ കൈകാണിച്ചു നിന്നു. അയാള്‍ നിര്‍ത്താതെ കടന്നു പോയി. പക്ഷെ കുറച്ചകലെയായി അയാള്‍ നിര്‍ത്തിയതായി കണ്ടു . ഇനി നടക്കണ്ടല്ലോ എന്ന സന്തോഷത്തോടെ ഞാന്‍ ഓടിച്ചെന്നു. കുടവയറുള്ള, കട്ടി പുരികവും, മീശയുമുള്ള, കറുത്ത് ,കംസനെ പോലെ ഇരിക്കുന്നോരാള്‍. എനിക്ക് പോവേണ്ട വഴി തന്നെയാണ് അയാളും പോകുന്നതെന്ന് ചോദിച്ചു മനസിലാക്കി. അയാള്‍ക്കിരിക്കാന്‍ മാത്രം തികഞ്ഞിരുന്ന ആ മോട്ടോര്‍ സൈക്കിളിന്റെ പുറകില്‍ ഞാന്‍ ഞെരുങ്ങിയിരുന്നു. ഉറക്കമാരംഭിച്ച നഗരത്തോട് നാളെക്കാണമെന്നു പറഞ്ഞു യാത്രയാരംഭിച്ചു.
വഴിയോരത്തെ വിളക്കുകള്‍ ഞങ്ങളെ കടന്നു അതിവേഗം പുറകോട്ടു പോയിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
"അവളുറങ്ങിക്കാണുമോ? " ഭാര്യയെക്കുറിച്ച് ഓര്‍ത്തു. യുഗങ്ങള്‍ പോലെ തോന്നിച്ച മൂന്നു ദിവസം കഴിഞ്ഞു ഞാന്‍ തിരിച്ചെത്തിയിരിക്കുന്നു. എനിക്ക് സന്തോഷമടക്കാനായില്ല.
പെട്ടെന്ന് വണ്ടി ഒരു കുഴിയില്‍ വീണുലഞ്ഞു. പോകെ പോകെ ആ നിരത്തിലെ ചെറുതും, വലുതുമായ എല്ലാ കുഴികളിലും ഞങ്ങള്‍ വീണുകൊണ്ടിരുന്നു. കുഴികള്‍ മാറ്റിയോടിക്കാന്‍ കംസനു താല്‍പ്പര്യം കണ്ടില്ല. ഔദാര്യത്തിന് കിട്ടിയ സവാരിയില്‍ കുറ്റം പറയുന്നതും ശരിയല്ലല്ലോ? എന്നാല്‍ ചില നാട്ടു വര്‍ത്തമാനങ്ങള്‍ ചോദിച്ച് അയാളെ സുഖിപ്പിക്കാന്‍ തീരുമാനിച്ചു.
"അല്ല. കുറച്ചു പടിഞ്ഞാറാ...." വണ്ടിയോടിക്കുമ്പോള്‍ മുഖം ഒരു വശത്തേക്ക്‌ തിരിച്ച് അയാള്‍ ഉത്തരം പറഞ്ഞു.
അയാളെ കടന്നു വന്ന കാറ്റ് എന്റെ മുഖത്തേക്ക് മദ്യത്തിന്റെ മണം കൊണ്ടുവന്നു. ഒരു തരിപ്പോടെ എന്റെയുള്ളില്‍ എന്നെക്കീഴ്പെടുത്തുന്ന ഭയത്തിന്റെ നാമ്പ് മുളച്ചത് ഞാനറിഞ്ഞു.
വണ്ടിയുടെ വേഗത കൂടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. മുഖത്ത് ശക്തിയായ്‌ അടിക്കുന്ന തണുത്ത കാറ്റ്, എന്റെ കണ്ണില്‍ നിന്നും കണ്ണീര്‍ ഒലിപ്പിച്ചു.
വളവുകളില്‍പ്പോലും വേഗത കുറയാതെ അയാള്‍ പൊയ്ക്കൊണ്ടിരുന്നു. ചക്രങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ ഞെരിഞ്ഞമരുന്ന മണ്‍തരികളുടെ ശബ്ദം, എന്റെ പല്ലു പുളിപ്പിച്ചു. ഭാഗ്യത്തിന് വളവില്‍ എതിരെ നിന്നു വണ്ടികളൊന്നും വന്നില്ല. ഞാന്‍ എന്റെ കയ്യിലെ പ്ലാസ്റ്റിക് കവര്‍ മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു, ഞാനൊരു വീഴ്ചയ്ക്ക് തയ്യാറെടുക്കുകയായിരുന്നു. അയാള്‍ റോഡിന്റെ ഒത്ത നടുവിലൂടെ പാഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു.
" വീണാല്‍ എനിക്കൊന്നും പറ്റാതെ,നേരെ അയാളുടെ ദേഹത്ത് വീഴാന്‍ ശ്രമിക്കണം" ഞാനോര്‍ത്തു.
പെട്ടെന്ന് പണ്ട് വല്യമ്മിച്ചി പറഞ്ഞ ഒരു കഥയോര്‍ത്തു. " നാം മരിക്കുന്നതിനു മുന്‍പ് ഇത്ര പറ്റ് അരി കഴിക്കും, ഇത്ര തവണ ഓരോരോ സ്ഥലങ്ങള്‍ സന്ദര്‍ശിക്കും, ഇത്ര ഇത്ര യാത്രകള്‍ നടത്തും, ഇത്ര ഇത്ര ആള്‍ ക്കാരെ പരിചയപ്പെടും. അങ്ങിനെ നാം ചെയ്യുന്ന എല്ലാ പ്രവൃത്തികള്‍ക്കും ഒരു കണക്കുണ്ട്. കണക്കനുസരിച്ച് എല്ലാം അനുഭവിച്ചു തീരുമ്പോള്‍ നമ്മള്‍ മരിക്കും." എന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ കണക്കനുസരിച്ച് ഇതെന്റെ അവസാനത്തെ യാത്രയാണോ? ഇയാളാണോ എന്റെ അവസാനത്തെ പരിചയക്കാരന്‍?
ഞങ്ങള്‍ക്കെതിരെ ദൂരെനിന്നും ഒരു കണ്ടൈനര്‍ ലോറി വരുന്നതു കണ്ടു. അയാള്‍ ആ ലോറിയുടെ കണ്ണുകളെ ലക്ഷ്യമാകി നീങ്ങുന്നത്‌ പോലെ തോന്നി. ഞാന്‍ പുറകിലിരുന്നു ഇടത്തേക്ക് ചരിഞ്ഞ് ,വണ്ടിയുടെ ഗതി നേരെയാക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. ആ ലോറിയില്‍ ഇടിച്ചു , പുറകിലെ ഭീമാകാരമായ എട്ടു ടയറുകള്‍ എന്റെ തലയിലൂടെ കയറിയിറങ്ങി, എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളെ ചതച്ചരക്കുന്നത് ഞൊടിയിടയില്‍ എന്റെ ചിന്തയിലൂടെ കടന്നു പോയി.
അയാള്‍ എന്നെ കൊലക്ക് കൊടുക്കാനെന്ന പോലെ ലോറിയെ ലക്ഷ്യമാക്കി നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. റോഡില്‍ വീണ് തോലിയുരഞ്ഞു പൊട്ടി നീറുന്നതു മുന്‍കൂട്ടി കണ്ടിട്ടെന്ന പോലെ, എന്റെ ദേഹം മുഴുവന്‍ മരവിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. വീണ് കാലോടിഞ്ഞാല്‍ എന്റെ കുടുംബം പട്ടിണിയായി പോകുമല്ലോ? അപ്പോള്‍ മരിച്ചാലോ?
പിറ്റേ ദിവസത്തെ പത്രത്തിലെ വാര്‍ത്ത അയാളുടെ മനസ്സില്‍ വന്നു. "മദ്യപിച്ചു ഇരുചക്ര വാഹനത്തില്‍ യാത്ര ചെയ്തിരുന്ന രണ്ടു യുവാക്കളില്‍ , പുറകിലിരിന്നു സഞ്ചരിച്ചിരുന്ന, തോട്ടത്തില്‍ സാബൂ ഫ്രാന്‍സിസ്‌ (29) നിര്യാതനായി. മൂന്നാഴ്ച്ചക്ക് മുന്‍പായിരുന്നു ഇയാളുടെ വിവാഹം."
ലോറി അടുത്തെത്തിയപ്പോള്‍ ,സര്‍വ ശക്തിയുമെടുത്ത് മോട്ടോര്‍ സൈക്കിളിന്റെ ഇടതു വശത്തേക്ക്‌ ഞാന്‍ ചരിഞ്ഞു കിടന്നു. ലോറിയുടെ ഹോണ്‍ എന്റെ കാതടച്ചു. ചെവിയില്‍ ഒരു മൂളല്‍ മാത്രം. ലോറി ഞങ്ങളെ തൊട്ടു തോട്ടില്ലെന്ന മട്ടില്‍ കടന്നു പോയി. എന്റെ ശ്വാസം നേരെ വീണു.
ഇനി ഇയാളോടു പറയാതെ വയ്യ. ഞാനുറച്ചു.
" എനിക്കിവിടെ ഇറങ്ങണം" അയാളെ തട്ടി വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.
"കസബിലേക്ക് ഇനി കുറച്ചേ ഒള്ളു." അയാളുടെ വാക്കുകള്‍ കുഴയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
" എനിക്കിവിടെ ഇറങ്ങണം, വേറെ ഒരാവശ്യം ഉണ്ട്".എന്റെ ശബ്ദത്തില്‍ നിര്‍ബന്ധം ഉണ്ടായിരുന്നു.
അടുത്ത വെളിച്ചം കണ്ട ജങ്ക്ഷനില്‍ ,സെന്റ്‌ മേരീസ്‌ പള്ളിക്ക് മുന്നിലായി അയാള്‍ നിര്‍ത്തി.
"വളരെ ഉപകാരം" വണ്ടിയില്‍ നിന്നിറങ്ങുമ്പോള്‍ ചിരിച്ചു കൊണ്ടു ഞാന്‍ പറഞ്ഞു.
ഉത്തരമായി, അഗ്നി കുടിച്ചു മയക്കം വീണ ചുവന്ന കണ്ണുകളില്‍ ഒരു പുഞ്ചിരി മാത്രം. അയാള്‍ യാത്ര തുടര്‍ന്നു.
എനിക്കിനി വീട്ടിലേക്ക് പത്തു പതിനഞ്ചു മിനിട്ടേ നടക്കാന്‍ ഉള്ളു. വീട്ടിലേക്ക് പോകുന്നതിനു മുന്‍പ് പള്ളിക്ക് മുന്നില്‍ വച്ചിരിക്കുന്ന കന്യാമറിയത്തിന്റെ പ്രതിമയില്‍ നോക്കി കുരിശു വരച്ചു. നടക്കുമ്പോള്‍ എന്റെ ഭാര്യയോടും,വീട്ടുകാരോടും ഒരു വല്ലാത്ത സ്നേഹം തോന്നി.
പെട്ടെന്ന് ദൂരെ നിന്നും വാഹനാപകടം നടക്കുമ്പോള്‍ മാത്രം ഉണ്ടാവാറുള്ള ശബ്ദങ്ങള്‍ കേട്ടു. നിര്‍ത്താതെ അടിച്ച് കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഹോണ്‍. എന്നോട് യാത്ര പറഞ്ഞകന്ന അയാള്‍ ഒരു കാറുമായി കൂട്ടിയിടിച്ചിരിക്കുന്നു. എന്റെ കയ്യിലെ കവര്‍ താഴെ വീണു. ഉമിനീരിറക്കി സ്തഭ്ദനായി അത് നോക്കി നില്‍ക്കാനെ എനിക്ക് സാധിച്ചുള്ളൂ. എന്റെ കാലുകളില്‍ നിന്നും വേരിറങ്ങുന്ന പോലെ തോന്നി. ചലനമറ്റു ഞാന്‍ നിന്നു. എന്നെ തഴുകി ആ രാത്രിയുടെ കാറ്റു കടന്നു പോയി. മേഘങ്ങള്‍ ഇല്ലാത്ത, ആ ആകാശത്തെ ചന്ദ്രപ്രഭയില്‍ എങ്ങു നിന്നോ ഒരു അശരീരി ഞാന്‍ കേട്ടു.
"ഞാനാണ് വെളിച്ചത്തെ സൃഷ്ടിക്കുന്നത്‌ ‌, ഞാന്‍ തന്നെയാണ് ഇരുട്ടിനെ സൃഷ്ട്ടിക്കുന്നതും.
ഞാന്‍തന്നെയാണ് നന്മയെയും ,തിന്മയെയും സൃഷ്ടിക്കുന്നത്‌.
ആകാശമേ, മുകളില്‍ നിന്നു ചൊരിയൂ. മേഘങ്ങള്‍ നീതി വര്‍ഷിക്കട്ടെ. ഭൂമി തുറക്കട്ടെ, അങ്ങിനെ രക്ഷ പൊട്ടി മുളക്കട്ടെ. അപ്പോള്‍ നീ മനസിലാക്കും നിന്റെ ദൈവമായ ഞാനാണ് ഇതെല്ലാം ചെയ്യുന്നത്."
Posted by bony pinto at 4:48 PM
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
Saturday, August 15, 2009
അവര്‍ അച്ഛനെ കൊണ്ടുവന്നു.നിലത്തു കിടത്തി.മുറി മുഴുവന്‍ ചന്ദനത്തിരിയുടെ മണം.രാമായണ പാരായണം. എന്റെ ചിന്തകള്‍ തണുത്തു ഉറയുന്നതു പോലെ തോന്നി.പക്ഷെ ഞാന്‍ കരഞ്ഞില്ല.ഒരു ഏഴാം ക്ലാസ്സ് വിദ്യാര്‍ഥിയെക്കാള്‍ കൂടുതല്‍ പക്വത ഞാന്‍ കാണിച്ചു.അതോ ഒരുതരം മരവിപ്പായിരുന്നോ എന്നറിയില്ല.
ഞാന്‍ അമ്മയുടെ മുറിയില്‍ പോകാതെ, തെക്കേ മുറിയിലേക്ക് പോയി.അവിടെ അച്ഛന്റെ കാര്‍ഗോ പാഴ്സലുകള്‍ നിരത്തി വച്ചിട്ടുണ്ട്. അതിനെല്ലാം അച്ഛന്റെ മണം ആണ്.ദുബായ് യുടെ മണം. ചെറുപ്പത്തില്‍ ഞാന്‍ വിചാരിച്ചിരുന്നത് "ദുബായ് " മേഘങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ എവിടെയോ ആണെന്നാണ്. കാരണം അച്ഛന്‍ കയറിയ വിമാനം മേഘങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ എവിടെയോ ആണ് പോയ് മറഞ്ഞത്.തിരിച്ചു വരുന്നതും അവിടന്നു തന്നെ.
ഞാന്‍ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. ഇളയച്ചന്‍ എന്നെ കുളക്കടവിലേക്ക് കൂട്ടി കൊണ്ടുപോയി.
തിരിച്ചുവരുമ്പോള്‍ മുറ്റം നിറയെ ആള്‍ക്കാര്‍.അച്ഛനെ പന്തലില്‍ കിടത്തിയിരിക്കുന്നു.മുത്തച്ഛന്‍ ഇറയത്തു ഇരുപ്പുണ്ട്‌, നടക്കാന്‍ വയ്യ. കര്‍മങ്ങള്‍ എല്ലാം വളരെ വേഗത്തിലായിരുന്നു. പോസ്റ്റ് മാര്‍ട്ടം കഴിഞ്ഞ ബോഡി പെട്ടെന്ന് ദഹിപ്പിക്കണം, ആരോ പറഞ്ഞു.ഞാന്‍ എവിടെയോ വായിച്ചിട്ടുണ്ട്,നമ്മള്‍ എല്ലാവരും മരിക്കുമ്പോള്‍ മസ്ഥിഷ്കാമോ ,ഹൃദയമോ ഏതെങ്കിലും ഒന്നേ മരിക്കൂ. എന്റെ അച്ഛന്റെ ഹൃദയം മാത്രമെ മരിച്ചിട്ടുള്ളൂ എങ്കിലോ? തലച്ചോറില്‍ ഇപ്പോഴും എന്നെപ്പറ്റി ചിന്തിക്കുന്നുണ്ട് എങ്കിലോ?
ദഹനം കഴിഞ്ഞു. ഇരുട്ടി . അടുത്ത ആള്‍ക്കാര്‍ ഓരോരുത്തരായി പോയിത്തുടങ്ങി. മുകളിലെ എന്റെ മുറിയിൽ നിന്നാല്‍ മുറ്റത്തെ പന്തലിലെ വെളിച്ചം കാണാം, അച്ഛന്റെ ചിതയും....
അത് ഭാവിയിലെ ഏകാന്തതയുടെയും ഉത്തരവാദിത്വതിന്റെയും ചൂടു വമിക്കുന്ന ഒരു നീണ്ട കനല്‍ ചതുരം പോലെ തോന്നി. ഞാന്‍ കരഞ്ഞില്ല.
ദിവസങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞു . സ്കൂളില്‍ പോയിത്തുടങ്ങി. അധികം ആരോടും സംസാരിച്ചില്ല.മിക്കപ്പോഴും ഒറ്റക്കുതന്നെ.ഒറ്റ മകനായതു കൊണ്ട് ഏകാന്തത ഒരു പുതിയ അനുഭവം ആയിരുന്നില്ല.പക്ഷെ പോകെ പോകെ  ഞാനത് ആസ്വദിക്കാന്‍ തുടങ്ങി.
ഓഗസ്റ്റ് ഏഴ് , രാവിലെ , ഓണ പരീക്ഷക്ക്‌ കുറച്ചു ദിവസം മുന്പ് . അന്നാണ് അച്ഛന്റെ മരണ ശേഷം ഞാന്‍ ആദ്യമായി ഇ-മൈല്‍ പരിശോധിച്ചത്. അച്ഛനയച്ച ഒരു ഈ-മേഇല്‍ കണ്ടു.അപകടം പറ്റുന്നതിനു മുന്‍പ്‌ എപ്പോഴോ അയച്ചതാണ്.ഓണത്തിന് നാട്ടില്‍ വരുന്നതിനെ പറ്റിയും, വരുമ്പോള്‍ എനിക്ക് കൊണ്ടു വരേണ്ട സാധനങ്ങളുടെ ലിസ്റ്റ് അയച്ചു കൊടുക്കാന്‍ പറഞ്ഞുകൊണ്ടുള്ളതായിരുന്നു എഴുത്ത്‌.
ഞാന്‍ മറുപടി എഴുതി. കൊണ്ടുവരേണ്ട സാധനങ്ങളുടെ ലിസ്റ്റ്,പിന്നെ കുറെ വിശേഷങളും, അമ്മയെ പറ്റി,പരീക്ഷയെപറ്റി,ഞാന്‍ പിന്നോക്കം നില്ക്കുന്ന വിഷയമായ കെമിസ്ട്രിയെ പറ്റി....അങ്ങിനെ ഒരുപാട്.....എനിക്ക് വല്ലാത്ത ആശ്വാസം തോന്നി. അച്ഛനോട് നേരിട്ടു സംസാരിച്ച പോലെ.കമ്പ്യൂട്ടർ നിറുത്തി പഠിക്കാനിരുന്നു.പക്ഷെ മനസു നിറയെ അച്ഛന്റെ ആ കത്തായിരുന്നു.അന്ന് വൈകുന്നേരം അച്ഛന്റെ എഴുത്ത് ഒന്നുകൂടി വായിക്കണം എന്ന് തോന്നി ഞാന്‍ കംപ്യുട്ടര്‍ തുറന്നു.സ്ക്രീനില്‍ ഒരു അസാധാരണ വെളിച്ചം ."എനിക്ക് അച്ഛന്റെ മറുപടി."എനിക്ക് വിശ്വസിക്കാനായില്ല.അതെ ശൈലി .ഞാന്‍ കെമിസ്ട്രി പരീക്ഷയില്‍ ജയിക്കും എന്നൊരു പ്രവചനവും!!
പക്ഷെ ഇതു അച്ഛന്റെ പേരില്‍ തന്നെയാണ് വന്നിരിക്കുന്നത്.
ഇതു വേറെ ആരെങ്കിലും ആണെങ്കില്‍ തന്നെ പാസ്‌ വേഡ് എങ്ങിനെ കിട്ടും? ഞാന്‍ കംപ്യുട്ടര്‍ ഓഫ്‌ ചെയ്തു.
എന്നുള്ളിൽ സംശയത്തിന്റെയും സന്തോഷത്തിന്റെയും മണല്‍ കാറ്റ് അടിക്കുന്നത് പ്പോലെ തോന്നി.എന്തായാലും അച്ഛനുമായുള്ള ഈ പുതിയ സംവേദനം ഞാന്‍ ഒറ്റയ്ക്ക് ആസ്വദിക്കാന്‍ തീരുമാനിച്ചു.
പക്ഷെ അച്ഛന്റെ പാസ്‌ വേഡ്? അത് വേറെ ആര്‍ക്കെങ്ങിലും അറിയാമായിരിക്കുമോ?
ഇല്ല... ഇതു അച്ഛന്‍ തന്നെ...
പിന്നിട് സന്തോഷത്തിന്റെ നാളുകളായിരുന്നു.സന്തോഷം ,ദുഃഖം,ടെന്‍ഷന്‍,എന്തുവന്നാലും അച്ചന് ഒരു മെയില്‍ .അന്ന് വൈകുന്നേരം തന്നെ മറുപടിയും വരും.അച്ഛന്റെ പ്രവചനം പോലെ ഓണപരീക്ഷയില്‍ മാത്രമല്ല,വര്‍ഷ പരീക്ഷയിലും ഞാന്‍ കെമിസ്ട്രിക്കു ജയിച്ചു.അച്ഛന്റെ പ്രവചനം എപ്പോഴും ഫലിക്കാറുണ്ട്.
ദിവസങ്ങളും മാസങ്ങളും കടന്നു പോയി.ഞങ്ങള്‍ പരസ്പരം എഴുതിക്കൊണ്ടേ ഇരുന്നു.ആരോടും പറയാനാവാത്ത ഈ സൌഭാഗ്യം ഉള്ളിലൊതുക്കി വര്‍ഷങ്ങല്‍ കടന്നു പോയി.എനിക്ക് മുഖക്കുരുക്കള്‍ വന്നു, ശബ്ദം പതറി, പൊടി മീശ വന്നു, പക്ഷെ ഷാരൂഖാന്‍ മീശ വെക്കാത്തത് കൊണ്ടു ഞാനും വച്ചില്ല. എല്ലാം എഴുതിക്കൊണ്ടിരുന്നു.എനിക്ക് അച്ഛനില്‍ നിന്നു ഒന്നും ഒളിച്ചു വെക്കാനാവില്ലായിരുന്നു. പറഞ്ഞില്ലെങ്കിലും അച്ഛന്‍ അതറിയും. അതിനെപറ്റി ചോദിക്കുകയും ചെയ്യും.
കൗമാരത്തിന്റെ തുടക്കത്തിലെ ഇളയച്ഛന്റെ മകളുമായുള്ള വഴിവിട്ട ബന്ധം, സിഗരട്ട് വലി ...അങ്ങിനെ പലതും ഉപദേശിച്ചു നേരെയാക്കി.
അച്ചന് കത്ത് എഴുതുമെങ്കിലും ഇന്നും എനിക്കുറപ്പില്ല, അത് അച്ഛന്‍ തന്നെയാണെന്ന്. ആരാണതെന്നു കണ്ടുപിടിക്കാന്‍ എനിക്ക് വല്ലാത്തോരാഗ്രഹം തോന്നി. ഒരു പക്ഷെ കൌമാരക്കാരന്റെ അപക്വതയും എടുതുചാട്ടവും ആയിരിക്കാം.പാസ്‌ വേഡ് കിട്ടി അത് തുറന്നാല്‍ , പൊന്മുട്ടയിടുന്ന താറാവിനെ കൊന്ന കഥ പോലെയാവുമോ? അച്ഛനെ ചോദ്യം ചെയ്യലാവുമോ?
അച്ഛനുമായി ബന്ധപെട്ട ഓരോരോ വാക്കുകള്‍,പാസ്വേഡ് ആയി അടിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. പേരുകള്‍, സ്ഥല പേരുകള്‍ ,നമ്പരുകള്‍......അത് തുറന്നില്ല! രാവും പകലും ഞാന്‍ പാസ്‌ വേഡ് നെ പറ്റി ചിന്തിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.കഴിക്കുമ്പോള്‍, കുളിക്കുമ്പോള്‍, ബസ്സില്‍ , ക്ലാസ്സില്‍......ഞാനാകെ നിരാശനായി തുടങ്ങിയിരുന്നു. പക്ഷെ ഇതൊന്നും ഞാന്‍ അച്ഛനെ അറിയിച്ചില്ല.
ഒരു ദിവസം വൈകിട്ട് കോളേജില്‍ നിന്നു ഞാന്‍ വീട്ടിലെത്തിയപ്പോള്‍ ഇളയച്ചന്‍ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.എന്തോ പ്രശ്നം ഉള്ള പോലെ തോന്നി. വീടാകെ കലുഷിതമായിരുന്നു. ഇളയച്ചന്‍ മുത്തച്ചനോട് കയര്‍ത്തു സംസാരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. സ്വത്ത് തര്‍ക്കമാണ് വിഷയം. ഞാന്‍ മുകളിലെ മുറിയിലേക്ക് പോയി. തര്‍ക്കം മൂര്‍ഛിക്കുന്നത് കേള്‍ക്കാമായിരുന്നു. കുറെ കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഇളയച്ചന്‍ ,അച്ഛന്റെ പേരും ഒരു പെണ്ണിന്റെ പേരും ചേര്‍ത്ത് എന്തോ പറയുന്നതു കേട്ടു .കല്യാണത്തിന് മുന്‍പുള്ള അച്ഛന്റെ പ്രേമ ബന്ധം. പെണ്‍കുട്ടിയുടെ പേരു ശരിക്കും കേട്ടില്ല.
ഞാന്‍ പതിയെ താഴേക്കിറങ്ങി പാതി പടിയിലിരുന്നു. തെക്കേ പറമ്പില്‍ താമസിച്ചിരുന്ന വറീത്‌ മാപ്പിളയുടെ മകള്‍. അതാണ് കക്ഷി. ക്രിസ്തിയാനി ആയതുകൊണ്ടും അഷ്ടിക്കു വകയില്ലതവരായതുകൊണ്ടും ആ ബന്ധം പാതി വഴിയില്‍ പിരിഞ്ഞു. ഇത്രയുമാണ് ഇളയച്ചന്‍ പറഞ്ഞതിന്റെ സാരം. അങ്ങേരു ഭ്രാന്ത് പിടിച്ചവനെപ്പോലെ വേറെയും എന്തൊക്കെയോ വിളിച്ചു പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ഞാന്‍ തിരിച്ചു മുറിയിലേക്ക്, പോവാനൊരുങ്ങുമ്പോള്‍, ഒരു വെള്ളിടി പോലെ എന്റെ മനസ്സു പറഞ്ഞു "ആ പെണ്‍കുട്ടിയുടെ പേരാണ് അച്ഛന്റെ പാസ്‌ വേഡ് "എനിക്കെന്തോ അത് അത്ര ഉറപ്പായി തോന്നി.മനസ് വേറെ എങ്ങും പോവാതെ ആ ക്രിസ്തിയാനി പെണ്‍കുട്ടിയുടെ പേരിനായി നെട്ടോട്ടം തുടങ്ങി .
മേരി, മറിയം, തേസ്യ, ലിസി .............ഛേ ,ഇതൊന്നും ആയിരിക്കില്ല.
താഴെ ഇളയച്ചന്‍ വാതില്‍ കൊട്ടിയടച്ചു ഇറങ്ങിപ്പോയ ശബ്ദം കേട്ടൂ. എനിക്ക് ഓടിപ്പോയി ആ പെണ്ണിന്റെ പേരു ചോദിക്കണം എന്നുണ്ട്. പക്ഷെ അയാള്‍ പറയില്ല. ചോദിയ്ക്കാന്‍ പറ്റിയ സന്ദര്‍ഭവും അല്ല. ഇതു വേറെ ആരോടും ചോദിക്കാന്‍ പറ്റുകയുമില്ല.
അന്നുരാത്രി ഉറക്കം വന്നില്ല. ഓരോരോ വഴികള്‍ ആലോചിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു."പറമ്പില്‍ കിളക്കാന്‍ വരുന്ന കാര്‍ത്തികേയന്‍" പുള്ളിക്കാരന് അറിയാന്‍ പറ്റും.ഇവിടെ പണ്ടേ ഉള്ള ആളല്ലേ? പോരാഞ്ഞ് ഈ ആഴ്ച വീട്ടില്‍ പണിക്കു നില്കുന്നുമുണ്ട്.
നേരം വെളുപ്പിച്ചു.എട്ടു മണിയാക്കി .കാര്‍ത്തികേയന്‍ എത്തി. കാപ്പികുടി കഴിഞ്ഞു പറമ്പിലേക്കിറങ്ങി. ഞാന്‍ പുറകെ കൂടി.
"എന്താ കുഞ്ഞേ ഇന്നു കാളേജ് ഇല്ലേ?"
വിഷയം ഉണ്ടാക്കി ഞാന്‍ ചോദിച്ചു, ''തെങ്ങ് മൊത്തം മണ്ടരി ആയല്ലേ? ''
"അതെ കുഞ്ഞേ, എന്തുപറ്റി പറമ്പിലോട്ടൊക്കെ? പിന്നെ മോന് ഇതിന്റെ ആദായം കൊണ്ടൊന്നും ജീവിക്കേണ്ട ഗതികെടില്ലല്ലോ? പഠിച്ചു അച്ഛനെ പ്പോലെ വലിയ എഞ്ചിനീയര്‍ ആയാമതി."
"ങാ..." സംസാരത്തിലെ താല്‍പ്പര്യക്കുറവു ഞാന്‍ മുഖത്ത് കാട്ടിയില്ല.
"കാര്‍ത്തിയേട്ടാ, തെക്കേ പറമ്പിലെ തടം എടുത്തു കഴിഞ്ഞോ?" സംസാരം പതിയെ തെക്കേ പറമ്പിലേക്കും ,മരിച്ചുപോയ വറീത്‌ മാപ്പിളയിലേക്കും ഞാന്‍ എത്തിച്ചു. പുള്ളിക്കാരന്‍ എന്തെങ്കിലും കിട്ടിയാല്‍ പിന്നെ തൂമ്പ താഴെ വച്ചു പ്രഭാഷണം തുടങ്ങും. ഒടുവില്‍ വറീത്‌ മാപ്പിളയുടെ മകളുടെ പേരു സംസാരത്തിനിടക്ക്‌ പറഞ്ഞു. ഞാന്‍ പേരു എടുത്തു ചോദിച്ചു.
"എന്താ കാർത്തികേയേട്ടാ ഇപ്പൊ പറഞ്ഞ ആ പേര്?" എന്റെ ശബ്ദം ചെറുതായി വിറക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
"മെർലിൻ എന്നാ കുഞ്ഞേ ..."
മെർലിൻ...... എന്റെ തല ചുറ്റുന്ന പോലെ തോന്നി. എന്റെ മുന്നില്‍ കംപ്യുട്ടര്‍ സ്ക്രീന്‍ തെളിഞ്ഞു. എനിക്ക് ചുറ്റും ഇരുട്ട് മാത്രം. എന്റെ കണ്ണുകളില്‍ വെളിച്ചത്തിന്റെ ചതുരങ്ങള്‍.
പാസ് വേഡ് അടിച്ചു , അടിച്ചത് തുറക്കുമെന്ന് എനിക്കറിയാമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഞെട്ടിയില്ല.
അച്ഛന്റെ തലച്ചോറില്‍ കയറി ബന്ധങ്ങളുടെയും സുഹൃത്ത് വലയങ്ങളുടെയും ഫയലുകള്‍പരിശോധിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി. എന്റെ എഴുത്തുകള്‍ മാത്രമെ അച്ചന് കിട്ടിയിട്ടുള്ളൂ.
പക്ഷെ അതൊന്നും തുറന്നു നോക്കിയിട്ടില്ല !!!
ഞാന്‍ വര്‍ഷങ്ങള്‍ പഴയ മെഇലുകള്‍ പരിശോധിച്ചു . അച്ഛന്‍ മരിച്ചത് അറിയാത്ത കൂട്ടുകാര്‍ അയച്ച എഴുത്തുകള്‍.ആ എഴുത്തുകള്‍ക്കിടയില്‍ ഞാന്‍ ഒരു പേരു കണ്ടു."മെർലിൻ". ഞാന്‍ ആര്‍ത്തിയോടെ അന്വേഷിച്ചു നടന്ന ആ പേര് എന്നെ ഭയപ്പെടുത്താന്‍ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ആ മെയില്‍ തുറക്കാനുള്ള ശേഷി ഞാന്‍ സംഭരിച്ചു ......... തുറന്നു.
"നാട്ടില്‍ ഓണത്തിന് വരുമ്പോള്‍ രണ്ടു ദിവസം ഇവിടെയും നില്‍ക്കണം. മോള്‍ അച്ഛനെ കാണാന്‍ തുള്ളി നില്‍ക്കുകയാണ്‌. അവള്‍ക്കു നിങ്ങള്‍ വരുമ്പോള്‍ ഒരു സാധനം......."
"ഞാന്‍...., എനിക്കിനി....." ചിന്തകള്‍ കുരുങ്ങി നിന്നു.
മനസ്സിനെ പറഞ്ഞു മനസിലാക്കാന്‍ രണ്ടു ദിവസം വേണ്ടിവന്നു. ആര്‍ക്കും അറിയാത്ത സത്യം കണ്ടു പിടിച്ചതില്‍ സന്തോഷമാണോ, ദുഖമാണോ........ അറിയില്ല, അതോ ഒരുതരം കുറ്റബോധമോ? അറിയില്ല...
ഈ സത്യം എന്നില്‍ തന്നെ ഒതുങ്ങട്ടെ...അമ്മ ഇതറിയരുത്....ആരും ഇതറിയരുത്..
ഇതൊന്നും അറിയാത്തവനെ പോലെ അച്ചന് വീണ്ടും ഞാന്‍ മെയിലുകള്‍ അയച്ചു. പക്ഷെ മറുപടികള്‍ വന്നില്ല .അച്ഛന്റെ  ഇ-മെയില്‍ അക്കൌണ്ടിന്റെ കാലാവധി തീർന്നിരിക്കുന്നു. അങ്ങിനെ അച്ഛന്റെ ഹൃദയത്തിനോപ്പം മസ്തിഷ്ക്കവും മരിച്ചു.
Posted by bony pinto at 1:02 PM
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
Newer Posts Older Posts Home
Subscribe to: Posts (Atom)
There was an error in this gadget
View my complete profile
My short film links
DE LAUTRE COTE TOONZ
Feedjit Live Blog Stats
There was an error in this gadget
Simple theme. Powered by Blogger.