en en en en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en en en en en en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en en en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en en en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en en hbs_lat ml ml ml en en en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en en en ml ml ml ml ml ml ml ml ml en en ml ml en en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en en ml ml en en ml ml en en en en es ml en en de da en da cs en en cs da en en en cs cs da da en en cs cs en en en de da da en da cs cs en en cs cs da da cs en en cs en cs da en en en cs cs da en en da en da en en en en en en en en hbs_lat en en ml en en ml en en en en en
ടോരിലേക്ക്  കണ്ണും നട്ടു  അക്ഷമനായി കാത്തു നിന്നപ്പോള്‍ കാണാന്‍ കഴിഞ്ഞു ഇത്ത വരുന്നുണ്ട്. ഒക്കത്ത് മുജീബും. അവന്‍റെ കൈകളില്‍ പ്ലാസ്ടര്‍ ഒട്ടിച്ചിട്ടുണ്ട് ട്രിപ്പ്‌ കൊടുത്തതിന്റെ ആവും. അടുത്ത് വന്നപ്പോള്‍ അവന്‍ പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തില്‍ പറഞ്ഞു മാമന്‍. എന്നിട്ട് എനിക്കൊരു ചിരിയും സമ്മാനിച്ചു. അതിനു ഒരുപാടു അര്‍ഥങ്ങള്‍ ഉണ്ടെന്നു തോന്നി. ഇത്തയും എന്നെ നോക്കി ചിരിച്ചു. പതിവ് പോലെ ഒരു വേദനയില്‍ കുതിര്‍ന്ന ചിരി. അന്നതിന് കുറെ കൂടെ നൊമ്പരമുന്ടെന്നു തോന്നി. അവരുടെ ചിരികള്‍ എന്‍റെ മനസ്സില്‍ ഒരായിരം മുറിവുകള്‍ സൃഷ്ടിച്ചെന്നു എനിക്ക് തോന്നി. മുജീബിനെ അടുത്തുള്ള ചെയറില്‍ ഇരുത്തി ഇത്ത. ഞങ്ങള്‍ കുറച്ചു ദൂരെ മാറി നിന്നു.
ഓ അത് സാരമില്ല. എന്‍റെ കണ്ണുകള്‍ മുജീബിലയിരുന്നു. വെറുതെ അവനെ നോക്കി ഞങ്ങളെ ശ്രദ്ധിക്കാതെ അവന്‍ വേറെ ഏതോ ലോകത്താണ്.
നീ വീട്ടില്‍ പോയിരുന്നു അല്ലെ, ഇക്ക എല്ലാം പറഞ്ഞോ?
ഊം, പറഞ്ഞു, എന്നാലും ഞാന്‍ ഇത്രയും നാള്‍ അവിടെ വന്നു പോയിട്ടും ഇതൊന്നും അറിഞ്ഞില്ലല്ലോ ഇത്ത.
അങ്ങിനെ പറയാന്‍ പറ്റുന്ന ഒരു കാര്യമല്ലല്ലോ. പിന്നെ ആരോടെങ്കിലും  പറഞ്ഞാല്‍ അവനോടുള്ള സ്നേഹം മാറി പിന്നെ അതൊരു സഹതാപം ആയിത്തീരും.
ഇത്ത പൊതുവേ ഉച്ചത്തില്‍ സംസാരിക്കാറില്ല. അന്ന് കുറെ കൂടെ ആ ശബ്ദം താഴ്ന്നിരുന്നു എന്ന് തോന്നി. ഒരു പക്ഷേ അത്രയും നിശബ്ദമായ ഒരു അന്തരീക്ഷം അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ലെങ്കില്‍ എനിക്കത് കേള്‍ക്കാന്‍ പറ്റുമായിരുന്നില്ല എന്ന് തോന്നി.
ഊം, ശരിയാണ്. എന്ന് ഡിസ്ചാര്‍ജ് ചെയ്യും?
അറിയില്ല. ഇന്ന് ഞായറാഴ്ച അല്ലെ, ഇനി നാളെ ഡോക്ടര്‍ വന്നിട്ട് ബ്ലഡ്‌ ടെസ്റ്റ്‌ ഒക്കെ നോക്കും നോര്‍മല്‍ ആയാല്‍ നാളെ തന്നെ ഡിസ്ചാര്‍ജ് ചെയ്യും.
വിധി എന്ന ശക്തമായ കാറ്റില്‍ ഏതു നിമിഷവും പൊലിയുവാന്‍ തയ്യാറായി നില്‍ക്കുന്ന തീ നാളമായ ജീവിതം അത് അണയാതെ മരുന്നുകള്‍ എന്ന കൈകള്‍ കൊണ്ട് മറച്ചു വിഭല ശ്രമം നടത്തുകയാണ്. വെറുതെ എങ്കിലും ആ കാറ്റൊന്നു അടങ്ങും എന്നൊരു പ്രതീക്ഷ. ജീവന്റെ വില അറിയാതെ ഒരു പിടി കയറിലോ, വിഷത്തിലോ ഒക്കെ ജീവിതം ഒടുക്കുന്നവര്‍, ജീവനെ പിടിച്ചു നിറുത്തുവാന്‍ വേണ്ടി കാശും, പ്രാര്‍ത്ഥനകളുമായി കഴിയുന്നവര്‍ വേറെ ഒരു വശത്ത് മനുഷ്യനില്‍ എന്തൊക്കെ വൈരുധ്യങ്ങള്‍.
വീട്ടില്‍ എന്താ വിശേഷം, ഇക്ക എന്ത് ചെയ്യുന്നു?
ചോദ്യം കേട്ടാണ് ഞാന്‍ ഞെട്ടി ഉണര്‍ന്നത്.
പിന്നെ എനിക്ക് എപ്പോഴാ വീട്ടിലേക്കു വരാന്‍ കഴിയുക എന്നറിയില്ല. നീ ഇടക്കൊക്കെ വീട്ടില്‍ പോയി ഇക്കയെ നോക്കണം. സുഖമില്ലാത്ത ആളാ.
ഇക്കാക്ക്‌ നേരത്തെ മുതലേ അസ്തമ ഉണ്ട്. സംസാരിക്കും എന്നല്ലാതെ ആരെയും ബുദ്ധിമുട്ടിക്കുന്നത് ഇഷ്ടമല്ല അത് കൊണ്ട് എന്തെങ്കിലും ആവശ്യം ഉണ്ടെങ്കിലും ചോദിയ്ക്കാന്‍ മടിക്കും. ഞാന്‍ വരുമ്പോള്‍ മരുന്നൊക്കെ ഉണ്ടായിരുന്നു അതൊക്കെ ശെരിക്കും കഴിക്കുന്നുണ്ടോ എന്നറിയില്ല.
സാരമില്ല അത് ഞാന്‍ നോക്കി കൊള്ളാം, പിന്നെ അവിടെ മഹേശ്വരി ഉണ്ടല്ലോ.
അവള്‍ ഉള്ളതും ഇല്ലാത്തതും കണക്കാ. ചെറിയ പെണ്ണല്ലേ അവള്ക്ക് ഒന്നും അറിയില്ല. പിന്നെ മുനീറിനെ വല്ലപ്പോഴും എടുത്തു നടക്കാനും, എന്നെ ചെറുതായിട്ട് ഒന്ന് സഹായിക്കനുമോക്കെയെ അവള്ക്കറിയൂ.
അതൊക്കെ ഞാന്‍ നോക്കികൊള്ളം, ഇത്ത സമാധാനമായിട്ട് ഇരിക്ക്. എന്നാല്‍ ഞാന്‍ ഇറങ്ങട്ടെ ഇത്താ.
ജീവിതത്തിന്റെ വഴിത്തിരിവുകള്‍ എന്ന് പറയുന്നത് ഇതൊക്കെ ആണ്. ഒരു കളിയയിട്ടു മാത്രം ജീവിതത്തെ കണ്ടിരുന്ന ഞാന്‍ പിന്നെ ജീവിതത്തെ കുറിച്ചും, അതിന്‍റെ ആഴത്തെ കുറിച്ചുമൊക്കെ വളരെ കാര്യമായി ചിന്ദിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയത് മുജീബിന്റെ കുടുംബവുമായി അടുത്തതിനു ശേഷമാണു.  ശാന്തമായി കാണുന്ന, കാണാറുള്ള നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് ഇത്തരം കാര്യങ്ങള്‍ വലിയ ഓളങ്ങള്‍ തന്നെ സൃഷ്ടിക്കും.
പിന്നെ എന്‍റെ ജീവിതത്തിന്റെ കുറെ സമയം അവര്‍ക്ക് വേണ്ടി മാറ്റി വയ്ച്ചു. അതില്‍ എനിക്ക് ഒരു പാട് സന്തോഷം തോന്നിയിരുന്നു. പലപ്പോഴും ഇത്തയുടെ കൂടെ ഹോസ്പിറ്റലില്‍ പോകാറുണ്ടായിരുന്നു. വേദനയുടെ പല മുഖങ്ങള്‍ എനിക്കവിടെ കാണാന്‍ കഴിഞ്ഞു. ഹീമോഗ്ലോബിന്‍, ബ്ലഡ്‌ കൌണ്ട് ഇതൊക്കെ വളരെ പരിചിതമായ വാക്കുകള്‍ ആയി. ബ്ലഡ്‌ കൌണ്ട് രിപ്പോര്ടിനു വേണ്ടി കാത്തു നില്‍ക്കുന്ന മാതാ പിതാക്കളുടെ ജീവനറ്റ മുഖങ്ങള്‍ എനിക്ക് പരിചിതമായി തോന്നി. പരീക്ഷ എഴുതി ഫലത്തിന് വേണ്ടി കാത്തിരിക്കുന്ന കുട്ടികളുടെ മുഖം. ചിലപ്പോള്‍ അതിനെക്കാള്‍ കൂടുതല്‍ സങ്കര്‍ഷം ആ മുഖങ്ങളില്‍ കാണാന്‍ കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ബ്ലഡ്‌ ഇന് വേണ്ടി പരക്കം പായുന്നവര്‍, കാശ് വാങ്ങി അവരെയും പറ്റിച്ചു കടന്നു കളയുന്ന മനുഷ്യതം തൊട്ടു തീണ്ടിയിട്ടില്ലത്തവര്‍, അപകടങ്ങളില്‍ പെട്ട് റോഡില്‍ ആര്‍ക്കും ഉപകരിക്കാതെ പോകുന്ന മനുഷ്യ രക്തത്തിനും എന്ത് വിലയുണ്ടെന്ന് അവിടെ വച്ചാണ് ഞാന്‍ മനസിലാക്കിയത്. ആദ്യമായി രക്ത ദാനം നടത്തിയതും അവിടെ തന്നെയാണ്. വ്യാസന്‍ ഒരു പതിനാല് വയസ്സുകാരന്‍. അവനു ബോണ്‍ കാന്‍സര്‍ ആയിരുന്നു. അവനായിരുന്നു ഞാന്‍ ആദ്യമായി രക്തം കൊടുത്തത്. അവന്‍റെ അച്ഛന്‍ മലയാളം സിനി ഫീല്‍ഡില്‍ ആയിരുന്നു പണി. ലാബില്‍ നിന്നും പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോള്‍ എന്‍റെ നേരെ കുറെ നോട്ടുകള്‍ നീട്ടി. എന്‍റെ രക്തത്തിന്റെ വില. സ്നേഹപൂര്‍വ്വം അത് നിരസിക്കുമ്പോള്‍ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു, എന്‍റെ ഒരു സന്തോഷത്തിനാ, പിന്നെ എപ്പോഴെങ്കിലും  ആവശ്യം വന്നാല്‍ എനിക്ക് വിളിക്കാമല്ലോ. കാശ് വേണ്ട, ആവശ്യമെങ്കില്‍ വിളിച്ചോളൂ, ഞാന്‍ വരാം. മൊബൈല്‍ ഫോണ്‍ ഒന്നും അത്ര പ്രാബല്യത്തില്‍ ഇല്ല. ഇത്തയുടെ വീടിന്റെ അടുത്തുള്ള നമ്പര്‍ ആയിരുന്നു ഞാന്‍ കൊടുത്തത്. പക്ഷേ പിന്നെ ഒരിക്കലും അദ്ദേഹം എന്നെ വിളിച്ചില്ല. പിന്നെ ഒരിക്കലും വ്യാസനെ ഞാന്‍ കണ്ടതുമില്ല. എന്തായിരിക്കും സംഭവിച്ചിരിക്കുക എന്നെനിക്കറിയാം. പലപ്പോഴും ഹോസ്പിറ്റലില്‍ വെറുതെ അവന്‍റെ മുഖം ഞാന്‍ തിരഞ്ഞു. ഒരിക്കലും ഇത്തയോട് ഞാന്‍ ചോദിച്ചുമില്ല. അതിനുള്ള ധൈര്യം ഇല്ലായിരുന്നു എന്നതാണ് വാസ്തവം. കാരണം ഒരു പ്രാവശ്യം മുജീബിനെയും കൊണ്ട് പോകുമ്പോള്‍ കാണുന്ന മുഖങ്ങള്‍ പലതും പിന്നെ ഒരിക്കലും കാണാന്‍ കഴിയാറില്ല. എന്തായിരിക്കും സംഭവിച്ചിരിക്കുക എന്ന് എല്ലാവര്ക്കും അറിയാം പക്ഷെ ആരും അത് പരസ്പരം ചോദിക്കാറുമില്ല, പറയാറുമില്ല. ആ ചോദ്യവും, ഉത്തരവും എല്ലാം ഒരു നെടുവീര്‍പ്പിലോ, ദീര്‍ഖ നിശ്വാസതിലോ ഒതുങ്ങി തീരും.
പിന്നെ വന്നത് മഞ്ചു ലെക്ഷ്മി ആയിരുന്നു. ഒരു എട്ട്‌ വയസ്സുകാരി മിടുക്കി. ഒരുപാട് കവിതകള്‍ എഴുതുമായിരുന്നു അവള്‍. ആ വരികള്‍ക്ക് വളരെ മൂര്‍ച്ച ഉണ്ടായിരുന്നു. മനസ്സിനെ, ഹൃദയത്തെ ഒക്കെ കീറി മുറിക്കുന്ന വരികള്‍. ഒരിക്കല്‍ മുജീബിനെയും കൊണ്ട് ഞാനും ഇത്തയും ഡോക്ടറെ കാണാന്‍ ഇരുന്നപ്പോള്‍ ഇത്തയാണ് അവളുടെ അമ്മാവനെ എനിക്ക് പരിചയപ്പെടുത്തി  തന്നത്. അമ്മയും അമ്മാവനും ആണ് ഏപ്പോഴും മഞ്ചു ലെക്ഷ്മിയുടെ കൂടെ വരാറുള്ളത്. പിന്നെ പലപ്പോഴും കാണേണ്ടി വന്നിട്ടുണ്ട്. ഒരിക്കല്‍ സംസാരിക്കുന്ന കൂട്ടത്തില്‍ ബ്ലഡ്‌ വേണ്ടി വരുമെന്ന് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. അടുത്ത് ഇത്തയും ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്‍റെ അതേ ഗ്രൂപ്പ്‌. ഞാന്‍ തരാമെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോള്‍. അദ്ദേഹം കാണാതെ ഇത്ത എന്‍റെ കൈകളില്‍ പിടിച്ചു. എനിക്ക് മനസ്സിലായി എന്താണെന്നു. വ്യാസന് ബ്ലഡ്‌ കൊടുത്തിട്ട് രേണ്ട് മാസം കഴിഞ്ഞിട്ടേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. അത് കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ തന്നെ ഇത്ത എന്നോട് പറഞ്ഞിരുന്നു ഒരു മൂന്നു മാസം എങ്കിലും കഴിയാതെ കൊടുക്കരുതെന്ന്. എന്നാലും ഇത്തയുടെ ആ പിടിത്തത്തിന് ശക്തി തീരെ ഇല്ലായിരുന്നു. ആ മനസ്സ് ഞാന്‍ വായിച്ചറിഞ്ഞു. എന്‍റെ കുഞ്ഞിനെ പോലെ ഒന്നല്ലേ അതും അങ്ങിനെ ആയിരിക്കും ഇത്ത കരുതിയിരിക്കുക.
ഇതിനിടക്ക്‌ ഞാന്‍ അവിടെ പരിചിതന്‍  ആയതു കൊണ്ടും, ടോനെര്സ് ലിസ്റ്റില്‍ പേര് രജിസ്റ്റര്‍ ചെയ്തത് കൊണ്ടും ആവും,  ബെഡ് ഇല്‍ കിടക്കുമ്പോള്‍ ലാബിലെ സിസ്റ്റര്‍ ചോദിച്ചു
അവരൊന്നു ചിരിച്ചു, എന്തെങ്കിലും ക്ഷീണമോ, തലകറക്കമോ ഉണ്ടെങ്കില്‍ പറയണം കേട്ടോ.
ഒരു കുഴപ്പവും ഉണ്ടാകില്ല സിസ്റ്റര്‍ എടുത്തോളൂ.
കുറെ ദിവസങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം പത്രത്തില്‍ മഞ്ചു ലെക്ഷ്മിയുടെ ചിത്രം വന്നു, താഴെ ഞങ്ങളോട് സഹകരിച്ച, ആര്‍.സീ.സീ. ഡോക്ടര്സ്, സ്ടാഫ്സ്, പിന്നെ മറ്റെല്ലാവര്‍ക്കും ഞങ്ങളുടെ അകമഴിഞ്ഞ നന്ദി രേഖപെടുത്തുന്നു..............
വ്യാസനും, മഞ്ചു ലെക്ഷ്മി, ഇതൊക്കെ ഒന്നോ രേണ്ടോ കാര്യങ്ങള്‍, പിന്നെയും ഞാന്‍ അറിഞ്ഞും, അറിയാതെയും, കൊഴിഞ്ഞു പോയ എത്രയോ മൊട്ടുകള്‍. എന്നും വേദനിച്ചു ഉണരാനും, ഉറങ്ങാനും വിധിക്കപ്പെട്ട മാതാ പിതാക്കള്‍. എപ്പോള്‍ ഈ ചിരി മറയും എന്ന് മക്കളുടെ മുഖത്ത് നിസ്സഹായതയോടെ നോക്കി ഇരിക്കാന്‍ വിധിക്കപെട്ടവര്‍. ഇത്തയുടെയും, ഇക്കയുടെയും കാര്യവും അത് തന്നെ ആയിരുന്നു. രോഗം ഒരു ഭാഗത്ത്‌, അതിലുപരി വാശിക്കാരനും. ദേഷ്യം വന്നാല്‍ കയ്യില്‍ ഇരിക്കുന്ന സാധനം എടുത്തെറിയും. ചിലപ്പോള്‍ ഇത്തയുടെ കൈകളില്‍ കടിച്ചു അവന്‍റെ കോപം തീര്‍ക്കും, പാവം ഇത്ത കണ്ണുകള്‍ അടച്ചു ആ വേദന സഹിച്ചിരിക്കും. ഒന്ന് ശാസിക്കണോ, തല്ലാനോ മനസ് വരില്ല. എത്രയോ പ്രാവശ്യം ഇത്ത റസ്റ്റ്‌ എടുക്കു ഞാന്‍ അവനെ ഹോസ്പിറ്റലില്‍  കൊണ്ട് പോകാം എന്ന് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്, ഇത്ത സമ്മതിക്കില്ല. ഒരിക്കല്‍ ഞാന്‍ ചോദിച്ചു എന്താ ഇത്ത എനിക്കിപ്പോള്‍ അവിടത്തെ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും അറിയാം ഞാന്‍ പോയിട്ട് ഉടനെ വരാമല്ലോ.
എന്നെ നോക്കി ഇത്ത വെറുതെ ഒന്ന് ചിരിച്ചു
അതല്ലെടാ,  എത്ര ദിവസം എന്ന് എനിക്കറിയില്ല അത് വരെ ഒരു നിമിഷം പോലും അവന്‍ എന്നെ പിരിയാതെ ഇരുന്നോട്ടെ.
ആ മറുപടിക്ക് പിന്നെ ഒരു ചോദ്യം എനിക്കില്ലായിരുന്നു. അമ്മ എന്ന വാക്കിന്റെയും, സ്ത്രീ എന്ന വാക്കിന്റെയുമൊക്കെ ശരിക്കുള്ള അര്‍ഥം ഇത്തയില്‍ നിന്നാണ് ഞാന്‍ മനസിലാക്കിയത്. ഒരിക്കലും സന്തോഷിക്കാന്‍ അവസരം ലഭിക്കാത്ത ഒരു ജന്മം ആയിരുന്നു അത്. ഒരു വശത്ത് മകനും അവന്‍റെ രോഗവും, മറുവശത്ത് ഭര്‍ത്താവും അദ്ദേഹത്തിന്റെ രോഗവും, ഒരിക്കല്‍ ഞാന്‍ പറഞ്ഞു, ഇത്താ ഇങ്ങിനെ മുജീബിനെ മാത്രം എല്ലാം ചെയ്തു കൊടുത്തു വരുമ്പോള്‍ മുനീറിന് വിഷമം ആവില്ലേ അവന്‍ കുഞ്ഞല്ലേ അവന്‍റെ മനസ്സില്‍ അതൊക്കെ വിഷമം ഉണ്ടാക്കില്ലേ. ഇത്ത മാത്രമല്ല, ഇക്കയും എല്ലാവരും മുജീബിനെ ആണ് കൂടുതല്‍ ശ്രദ്ധ പതിച്ചത്, എന്തിനു ഈ ഞാന്‍ പോലും അവന്‍ എന്ത് ചോദിക്കുന്നതൊക്കെ തേടി പിടിച്ചു കൊടുക്കും ആയിരുന്നല്ലോ, ജീവനുള്ള മീന്‍ വേണം, കിളികള്‍ വേണം, മുയല് വേണം എന്നൊക്കെ പറയുമ്പോള്‍ അങ്ങിനെ എങ്കിലും കുറച്ചു ആഹാരം അവന്‍റെ വയറ്റില്‍ എത്തട്ടെ എന്ന് കരുതി എവിടെ നിന്നെങ്കിലും അതൊക്കെ കൊണ്ടെത്തിക്കും. അപ്പോള്‍ അവന്‍റെ കണ്ണുകളിലെ സന്തോഷത്തിന്റെ ഒരു തിളക്കം ഉണ്ടാകും അതിനു എന്തൊരു രസമായിരുന്നു.
പക്ഷേ ഇപ്പോള്‍ ഒന്നും ചെയ്യാന്‍ കഴിയില്ലല്ലോ. എന്നാലും എന്‍റെ കഴിവിന്റെ പരമാവധി ഞാന്‍ ശ്രമിക്കാറുണ്ട്. മുജീബ് ജനിച്ചു കഴിഞ്ഞു ഉടനെ ഒരു കുഞ്ഞു വേണ്ട എന്നായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ തീരുമാനം. പക്ഷേ അവിടെയും ദൈവം ഞങ്ങളെ വീണ്ടും തോല്‍പ്പിച്ച്. എല്ലാ മുന്‍കരുതലുകളും എടുത്തിട്ടും മുജീബിനു ഒന്നര വയസ്സ് തികയുന്നതിനു മുന്‍പേ തന്നെ മുനീബ് വയറ്റിലായി. അന്ന് ഞങ്ങള്‍ക്കത് ഒരു അതിശയം ആയിരുന്നു. ഇതെങ്ങിനെ സംഭവിച്ചു എന്ന്. പക്ഷെ മുജീബിന്റെ അസുഖം അറിഞ്ഞപ്പോള്‍ മനസിലായി ചിലപ്പോള്‍ ഒന്നെടുക്കുന്നത് കൊണ്ട് വേറെ ഒന്ന് ദൈവം തന്നതാവും എന്ന്. ഇനിയും എന്തൊക്കെ ആണ് ഞാന്‍ അനുഭവിക്കേണ്ടി വരിക എനിക്കറിയില്ല.
ദൈവത്തിന്റെ പരീക്ഷണങ്ങള്‍ ഇത്തയുടെ ജീവിതത്തില്‍ പിന്നെയും തുടര്ന്നു. കുറെ കൂടെ ബലമായി തന്നെ.
ഇക്കയുടെ വീട്ടില്‍ നിന്നും ഇറങ്ങി നേരെ ചെന്നത് വായനശാലയില്‍. കൂട്ടുകാരുടെ പതിവ് കലാപരിപാടികള്‍ നടക്കുമ്പോളും  ഒന്നിലും ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നില്ല. മനസ്സിന് വല്ലാത്ത ഭാരം. അവരെക്കുറിച്ച് ഓര്‍ക്കുമ്പോള്‍ എന്തോ വല്ലായ്ക.  ചിന്തകള്‍ വീണ്ടും എന്നെ കീഴടക്കാന്‍ തുടങ്ങി. കളിയും ചിരിയും ഒക്കെയായിട്ട്‌ നടക്കുമ്പോള്‍ ഇത്രയും വലിയ ഒരു ദുഖം അവര്‍ മനസ്സില്‍ സൂക്ഷിച്ചിരുന്നല്ലോ. എത്രയോ പേര്‍ ഇങ്ങിനെ ആയിരിക്കും. പുറത്തെ ചിരിയും കളിയും കണ്ടു നമ്മള്‍ അവര്‍ സന്തോഷത്തില്‍ ആണെന്ന് കരുതുമ്പോള്‍ പലരുടെയും മനസ്സില്‍ വേദനകളും വിഷമങ്ങളും നിറഞ്ഞു നില്‍പ്പുണ്ടാവും. ഒന്ന് പെയ്യുവാന്‍ വെമ്പുന്ന മഴ പോലെ. രാത്രിയില്‍ തിരിഞ്ഞു മറിഞ്ഞു കിടന്നിട്ടും ഉറക്കം വന്നില്ല. തലേന്ന് വായിച്ചു വച്ച ഒരു പുസ്തകത്തിന്റെ താളുകള്‍ വെറുതെ മരിച്ചു നോക്കി എങ്കിലും അതിലൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാന്‍ പറ്റുന്നില്ല. മനസ്സ് വല്ലാതെ അസ്വസ്ഥമാണ്. നാളെ മുജീബിനെ ഒന്ന് കാണാന്‍ പോയാലോ. അത് വേണോ എങ്ങിനെ അവന്‍റെ മുഖത്ത് നോക്കും. ചിലപ്പോള്‍ ഞാന്‍ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു പോയാലോ. എന്നാലും എത്ര ദിവസം അങ്ങിനെ ഇരിക്കാന്‍ പറ്റും. വീട്ടില്‍ വന്നാല്‍ എന്നായാലും അവനെ കാണേണ്ടതല്ലേ. കയ്യില്‍ വണ്ടി ഉണ്ടല്ലോ വെറുതെ ഒന്ന് കണ്ടു വരാം. ഓരോന്ന് ചിന്തിച്ചു എപ്പോഴാണ് ഉറങ്ങിയതെന്നറിയില്ല. രാവിലെ മനു വന്നു വിളിച്ചപ്പോലും ഞാന്‍ സ്വബോധത്തില്‍ ഒന്നും ആയിരുന്നില്ല. പതിവ് പത്ര സവാരിക്കിടയില്‍ അവന്‍ എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു. ഞാന്‍ പോലും അറിയാതെ യാന്ത്രികമായ മറുപടികള്‍ അവനു കിട്ടിയിട്ടുണ്ടാവും, അത് മനസിലാക്കിയിട്ടവും പിന്നെ അവനും ഒന്നും  സംസാരിച്ചില്ല.
പത്ത്രമിടല്‍ കഴിഞ്ഞു വന്നതും ഒന്ന് കുളിച്ചു. രാവിലത്തെ കുളി ഒരു സുഖം തന്നെ. നല്ല തണുത്തവെള്ളം ശരീരത്തില്‍ ഓടി നടന്നപ്പോള്‍ കുറെ വിഷമങ്ങള്‍ അതില്‍ ഒഴുകിപോയത്‌ പോലെ. റെഡി ആയി വണ്ടിയില്‍ കയറിയപ്പോള്‍ മണി ഒന്‍പതു ആയി. ഒരു തിരി കൊളുത്തി വച്ച്. അത് ചന്ദ്രേട്ടന് നിര്‍ബന്ധമാണ്‌. കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ്‌ കാരനായ ഞാന്‍ അതിനു എതിരും. ഞാന്‍ ഏപ്പോഴും ചന്ദ്രേട്ടനോട് പറയും ചന്ദ്രേട്ടാ ഇത് കൊളുത്തിയാലും ഇല്ലെങ്കിലും നമുക്ക് കിട്ടേണ്ടത് കിട്ടും. എടാ വണ്ടി ഒരു സത്യമാ. അതിനെ ഒരു തൊഴിലായിട്ടു മാത്രം കാണരുതെന്ന് മറുപടിയും വരും. ഞാന്‍ ഇങ്ങിനെ ഒക്കെ പറയും എന്നാലും അത് ഞാന്‍ ചെയ്യും. കാരണം എനിക്ക് വിശ്വാസം ഉണ്ടായാലും ഇല്ലെങ്കിലും  മറ്റുള്ളവരുടെ വിശ്വാസങ്ങളില്‍ ഒരിക്കലും ഞാന്‍ കൈ കടത്താറില്ല. വണ്ടി എടുത്തു നേരെ വാപ്പയുടെ കടയിലെത്തി എന്തോ പേരിനു കഴിച്ചു എന്ന് വരുത്തി. ഞായറാഴ്ചകളില്‍ പൊതുവേ ഓട്ടം കുറവായിരിക്കും. മൂന്നു മണി വരെ അതികം ദൂരമൊന്നും പോകേണ്ടി വന്നില്ല. എല്ലാം അടുത്തുള്ള ഇട റോഡുകളിലെക്കായിരുന്നു. പലതും കുണ്ടും കുഴിയും നിറഞ്ഞ റോഡുകള്‍. ചന്ദ്രേട്ടന്‍ അറിഞ്ഞാല്‍ വഴക്ക് പറയും. ചന്ദ്രേട്ടന്‍ പൊതുവേ അവിടേക്ക് ആര് വിളിച്ചാലും പോകില്ല. പറയാറുണ്ട് എടാ പത്തു രൂപ അവര് തരും പക്ഷേ നാല് തവണ പോയി വരുമ്പോള്‍ വണ്ടിക്കു നൂറു രൂപയുടെ പണി വരും. പക്ഷേ വന്നു വിളിക്കുന്നവരോടൊക്കെ പറ്റില്ല എന്ന് പറയാന്‍ എനിക്ക് തോന്നില്ല. എന്തെങ്കിലും അത്യാവശ്യം ആയിരിക്കും അതല്ലേ വന്നു വിളിക്കുന്നത്‌ എന്ന് തോന്നും. എല്ലാവര്ക്കും ഏപ്പോഴും തിരക്കാണ്. നടന്നു പോകേണ്ട ദൂരം പോലും നടക്കാന്‍ വയ്യ വെറുതെ ആണോ പണ്ടൊക്കെ വല്ലപ്പോഴും കേട്ടിരുന്ന പ്രഷര്‍, ഷുഗര്‍ ഒക്കെ നമ്മളെ തേടി വരുന്നത്. പിന്നെ ഡോക്ടര്‍ വ്യായാമം ചെയ്യാന്‍ പറഞ്ഞു എന്ന് പറഞ്ഞു കിലോമീറ്ററുകള്‍ വെറുതെ ഒരു ആവശ്യവും ഇല്ലാതെ നടക്കും.
മൂന്നു മണി കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ റോഡ്‌ ആകെ ശാന്തം. ആള്‍ക്കാരൊക്കെ ഉച്ച ഉറക്കത്തിലാവും. ഇനി എന്തെങ്കിലും സവാരി വൈകുന്നേരമേ ഉണ്ടാകൂ. വല്ലപ്പോഴും വന്നു പോകുന്ന ബസും, കാറുമൊക്കെ റോഡ്‌ അടക്കി വാഴുകയാണ്. വല്ലാത്ത ബോറടി. ഒന്ന് ഹോസ്പിറ്റലില്‍ പോയാലോ?. കൂടുതല്‍ ആലോചിക്കാന്‍ നിന്നില്ല. വണ്ടി എടുത്തു പിന്നെ നിന്നത് മെഡിക്കല്‍ കോളേജ് ഹോസ്പിടലില്ന്റെ, ആര്‍. സീ. സീ ബ്ലോക്കിന് മുന്നിലെ പാര്‍ക്കിംഗ് ഏരിയയില്‍ ആണ്. മരണത്തിനു മുന്‍പ് ശാന്തമായ അന്തരീക്ഷം വേണമെന്ന് തോന്നിയിട്ടവും ആര്‍.സീ.സീ ബ്ലോക്ക്‌ വളരെ പിന്നിലാണ്. മെയിന്‍ ബ്ലോക്ക്‌, എസ്‌.എ. ടീ ബ്ലോക്ക്‌, ഒക്കെ കഴിഞ്ഞു വളരെ പിന്നില്‍ ആണ് അത് ഉള്ളത്. മെയിന്‍ ബ്ലോക്ക്‌ ഇല്‍ നിന്നും നടന്നാല്‍ തന്നെ പത്തു മിനിറ്റ് ആവും അവിടെ എത്താന്‍. അതിനു നേരെ എതിരെ വലിയൊരു ഗ്രൌണ്ട് ഉണ്ട്. പണ്ട് മെഡിക്കല്‍ കോളേജ് ഹൈ സ്കൂളില്‍ പഠിക്കുന്ന കാലത്ത് ഏതെങ്കിലും ടീമുമായി ക്രിക്കറ്റ്‌ മാച്ച് ഉണ്ടാവും അപ്പോള്‍ മിക്കവാറും ഈ ഗ്രൗണ്ടില്‍ വച്ചാവും കളിക്കുക. അന്നൊക്കെ ഈ കെട്ടിടം കണ്ണില്‍ പെടുമ്പോള്‍ ഒരിക്കലും കരുതിയിരുന്നില്ല പിന്നെ എന്നെങ്കിലും ഒരിക്കല്‍ ഇതുപോലെ ഒരു ആവശ്യത്തിനു വരേണ്ടി വരുമെന്ന്. അതാണല്ലോ ജീവിതവും. ഒന്നും നമ്മള്‍ പ്രതീക്ഷിക്കാതെ നടക്കുന്നു. ആലോചിക്കുവാനും, കണക്കു കൂട്ടാനും മാത്രമേ മനുഷ്യന് അവകാശമുള്ളൂ. നടത്തുന്നതും, ഇല്ലാതാക്കുന്നതും, ചിലപ്പോള്‍ പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത തലങ്ങളില്‍ ജീവിതത്തെ കൊണ്ട് ചെന്നെത്തിക്കുന്നതുമൊക്കെ ദൈവത്തിന്റെ കയ്യില്‍ അല്ലെ. അവിടെയും നമ്മള്‍ മനുഷ്യര്‍ രേണ്ട് ചേരിയില്‍ ആണ്. ദൈവം ഉണ്ടെന്നും ഇല്ലെന്നും രേണ്ട് ചേരി.
ആര്‍.സീ.സീ. മെയിന്‍ എന്ട്രന്‍സ് കടന്നു അകത്തു എത്തിയപ്പോള്‍ വല്ലാത്ത നിശബ്ധത. തറ തുടച്ചു നിന്നിരുന്ന സ്ത്രീയുടെ അടുത്ത് ചെന്നു കുട്ടികളെ  അഡ്മിറ്റ്‌ ചെയ്യാറുള്ളത് ഏതു ഭാഗത്താണ് എന്ന് ചോദിച്ചപ്പോള്‍ മുഖം ഉയര്‍ത്തി നോക്കാതെ മറുപടി വന്നു
നേരെ ചെന്നിട്ടു വലതു വശത്തേക്ക് തിരിയുമ്പോള്‍ അവിടെ കാണാം. ഡോര്‍ ഇല്‍ ആരെങ്കിലും ഉണ്ടാവും അവരോടു കുട്ടിയുടെ പേര് പറഞ്ഞാല്‍ അവര്‍ വിളിച്ചു വരും. നിങ്ങള്ക്ക് അകത്തു പോകാന്‍ പറ്റില്ല. പിന്നെയും അവര്‍ ജോലി തുടര്ന്നു. അവര്‍ തറ മാത്രമല്ല തുടച്ചിരുന്നത്. ഇടയ്ക്കു ബക്കറ്റിലേക്ക് മുക്കുമ്പോള്‍ ഉണ്ടാകുന്ന ശബ്ദം ആ നിശബ്ധതയെയും തുടച്ചു നീക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവര്‍ പറഞ്ഞു തന്ന വഴിയെ നടക്കുമ്പോള്‍ ടെറ്റൊളിന്റെയും, മരുന്നുകളുടെയും, ഒക്കെ രൂക്ഷ ഗന്ധം എന്‍റെ അനുവാദമില്ലാതെ മൂക്കിലേക്ക് അടിച്ചു കയറുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വലതു വശത്തേക്ക് തിരിയുമ്പോള്‍ എന്‍റെ ഹൃധയമിടിപ്പ് വല്ലാതെ കൂടിയിരുന്നു. പീടിആട്രീക് വാര്‍ഡ്‌ ബോര്‍ഡ്‌ കണ്ടു അകത്തു കയറിയപ്പോള്‍ സന്ദര്‍ശകര്‍ക്ക് ഇരിക്കാന്‍ കുറെ ചെയരുകള്‍ നിരത്തി ഇട്ടിരിക്കുന്നു. വളരെ കുറച്ചു പേര്‍ മാത്രമേ അവിടെ ഉള്ളൂ. ചിലര്‍ താടിക്ക് കയ്യും കൊടുത്തു ഏതോ ലോകത്താണ്. ക്ഷീണം കാരണം ആയിരിക്കും ചിലര്‍ ചാരി ഇരുന്നു ഉറങ്ങുന്നുണ്ട്. ഉറക്കമാണോ അതോ അതോ തന്റെ മകനോ, മകള്‍ക്കോ, അല്ലെങ്കില്‍ പെരക്കുട്ടികള്‍ക്കോ വന്ന ദുര്‍വിധി ഓര്‍ത്തു കണ്ണടച്ച് കിടന്നാല്‍ എങ്കിലും ഒരു ആശ്വാസം കിട്ടുമെന്ന് കരുതി കിടക്കുന്നതാണോ. കണ്ണടച്ചാല്‍ പുറം ലോകത്തിന്റെ കാഴ്ചകളില്‍ നിന്നു മാത്രമേ രക്ഷപെടാന്‍ കഴിയൂ. മനസ്സിന്റെ തേരോട്ടങ്ങളില്‍ നിന്നും ഒരിക്കലും ഒളിക്കുവാന്‍ കഴിയില്ല. അങ്ങിനെ മനുഷ്യന്‍ ഓടി ഒളിക്കണ്ട എന്ന് കരുതിയിട്ടാവും ദൈവം മനസ്സിന് കണ്ണുകള്‍ തരാത്തത്.
നേരെ കണ്ട ഗ്ലാസ്‌ ഡോറിനു മുന്നില്‍ ചെന്നു നിന്നപ്പോള്‍ അകത്തു നിന്നും ഒരു സിസ്റ്റര്‍ വന്നു.
മുജീബ് എന്നൊരു കുട്ടിയെ അഡ്മിറ്റ്‌ ചെയ്തിട്ടുണ്ട് ഇവിടെ, കൂടെ ഇരിക്കുന്ന അവന്‍റെ അമ്മയെ ഒന്ന് വിളിക്കാമോ.
അവിടെ ഇരുന്നോളൂ. ഞാന്‍ പറഞ്ഞു വിടാം.
ഇവിടെ വരുന്നവരുടെ വേദനകള്‍ മനസ്സിലക്കിയിട്ടാവും. മെഡിക്കല്‍ കോളേജ് ഇലെ മറ്റു ബ്ലോക്കുകളില്‍ ഒന്നും കാണാത്ത വിനയം എല്ലാവരിലും. പറയുന്നത് ക്ഷമയോടെ കേള്‍ക്കാനും, മറുപടി പറയാനും എല്ലാവരും തയ്യാര്‍.
ഇരിക്കാന്‍ തോന്നിയിരുന്നില്ല അക്ഷമയോടെ ജന്നലിലൂടെ പുറത്തേക്കു നോക്കി നിന്നു. കാത്തിരിക്കുന്ന ഓരോ നിമിഷത്തിനും മണിക്കൂറുകളുടെ ദൈര്‍ഖ്യം ഉണ്ടെന്നു തോന്നി. വന്നു കഴിഞ്ഞാല്‍ എന്ത് സംസാരിക്കും? മനസ്സിനെ അതിനു വേണ്ട തയ്യാറെടുപ്പുകള്‍ നല്‍കുകയായിരുന്നു ഞാന്‍.
Posted by Sajeed Noohkhan at 01:07 2 comments:
Monday, 28 June 2010
marakkanavatha ormakal - 3
ഏതു തരത്തില്‍ ഉള്ള ബന്ധങ്ങള്‍ ആയാലും അതിനു വളരാന്‍ വളക്കൂര്‍ ഉള്ളൊരു മനസ്സ് എനിക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒരു ദിവസത്തെ പരിചയം  എന്നൊരു വിത്ത് എന്‍റെ മനസ്സില്‍ വിതച്ചു കഴിഞ്ഞാല്‍ പിന്നെ അത് പെട്ടെന്ന് മുളച്ചു പടര്‍ന്നു പന്തലിക്കാന്‍ തുടങ്ങും. അത് തന്നെയാണ് എന്നില്‍ പലരും കണ്ടിരുന്ന വലിയ തെറ്റും.പെട്ടെന്നുള്ള ബന്ധങ്ങളുടെ വളര്‍ച്ച കാരണം ആവാം ആരെങ്കിലും ഒന്ന് മുറിച്ചു പോവുമ്പോള്‍ ഒരുപാടു വിഷമിക്കെണ്ടിയും വന്നിട്ടുണ്ട് എനിക്ക്. അതിലെ തെറ്റും ശരിയും ഒന്നും ഞാന്‍ നോക്കാറില്ല. കാരണം മുറിച്ചു പോകുന്നവര്‍ക്ക് എങ്കിലും ഒരു സന്തോഷം കൊടുക്കാന്‍ എനിക്ക് കഴിയുന്നല്ലോ എന്ന് കരുതി ആശ്വസിക്കാറുണ്ട്.
ഇവിടെയും അത് തന്നെ സംഭവിച്ചു. റോഡ്‌ അരികിലെ വീടും അതിലെ ആള്‍ക്കാരും എന്‍റെ ജീവിതത്തിന്റെ തന്നെ ഒരു ഭാഗമായി തീര്‍ന്നു. വല്ലപ്പോഴും ഉള്ള സന്ദര്‍ശനം മാറി അത് നിത്യ സന്ദര്‍ശനം ആയി മാറി.എനിക്ക് അവര്‍ ഇക്കയും, ഇത്തയും ആയി മാറി. മാത്രവുമല്ല കുട്ടികള്‍ അവര്‍ എനിക്ക് എന്നും പ്രിയപെട്ടതയിരുന്നു. കുട്ടികളുടെ ചിരിയും, അവരുടെ നിഷ്കളങ്ക മുഖവും എന്നും എനിക്ക് ലഹരി ആയിരുന്നല്ലോ. വിടരാന്‍ തുടങ്ങുന്ന പൂ മോട്ടുക്കള്‍. മാതാ പിതാക്കള്‍ക്ക് അവര്‍ സ്വന്തം ആയിരിക്കാം. പക്ഷേ അവരുടെ ചിരിയും, കളിയും, മുഖവുമൊക്കെ, എല്ലാവര്ക്കും അവകാശപ്പെട്ടതാണ്, ആര്‍ക്കും അത് നിഷേധിക്കാന്‍ പാടില്ല. പലപ്പോഴും ചെകുത്താനായി മാറുന്ന മനുഷ്യനില്‍ നന്മ വിതയ്ക്കുവാന്‍, മനുഷ്യന്റെ ദുഃഖങ്ങള്‍ മറക്കുവാന്‍  ദൈവം സൃഷ്ടിച്ചതാണ് കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ ചിരിയും കളിയുമെല്ലാം. വെട്ടുവാന്‍ വാളോങ്ങി വരുന്നവന്‍ പോലും ഒരു കുഞ്ഞു മുഖം കാണുമ്പോള്‍ ഒന്ന് മടിക്കുന്നതും അത് കൊണ്ട് തന്നെയാണ്. അത്തരം ഒന്ന് തടഞ്ഞു വൈക്കുവാന്‍ ആര്‍ക്കാണ് അവകാശം. അത് തടയുന്നത് ക്രൂരമല്ലേ.
എന്‍റെ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമായ ഇത്തയും, ഇക്കയും, അവരുടെ കുട്ടികളുമൊക്കെ. എത്രയോ തവണ ആ വീട്ടില്‍ ഒരു അങ്ങത്തെ പോലെ കടന്നു ചെന്നിട്ടും എനിക്ക് മനസിലാകാതെ പോയ ഒരു കാര്യം പലപ്പോഴും ഇത്തയുടെയും, ഇക്കയുടെയും കണ്ണുകളില്‍ കണ്ടിരുന്ന ആ നൊമ്പരമായിരുന്നു. പലപ്പോഴും ആലോചിച്ചിട്ടും എനിക്ക് പിടികിട്ടിയിരുന്നില്ല എനിക്കത്. പിന്നീട് എപ്പോഴോ അത് അറിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഒരിക്കലും അത് അറിയേണ്ടിയിരുന്നില്ല എന്ന് തോന്നിപ്പോയി. എപ്പോഴാണ് ഞാന്‍ ആ സത്യം അറിഞ്ഞത്. ഇന്നും ഒരു ഞെട്ടലോടെ ഓര്‍ക്കുന്ന ഒരു വൈകുന്നേരം. പതിവുപോലെ അവരുടെ വീട്ടിലെ ഗേറ്റ് ഇല്‍  മുട്ടി വിളിച്ചപോള്‍ ഗേറ്റ് തുറക്കാന്‍ ഇക്കയാണ്‌ വന്നത്.ഗേറ്റ് തുറന്നതും
അവനു നല്ല സുഖമില്ല ഹോസ്പിറ്റലില്‍ കൊണ്ട് പോയി
ഇന്നലെ ഞാന്‍ വരുമ്പോള്‍ കുഴപ്പമില്ലയിരുന്നല്ലോ? ചോദിച്ചു ആ മനുഷ്യന്റെ  മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോള്‍ താഴേക്ക്‌ വീഴുവാന്‍ തിടുക്കം കാട്ടുന്ന കണ്ണുനീര്‍ തുള്ളികള്‍. ആ കണ്ണുകള്‍ നിറയുകയായിരുന്നു.
എന്താ ഇക്കാ ഇത് കൊച്ചു കുട്ടികളെ പോലെ കരയുകയാണോ? മഞ്ഞപിത്തമോക്കെ ഇന്നത്തെ കാലത്ത് ഒരു അസുഖമാണോ, ഇത്ത ഇപ്പോള്‍ അവനെയും കൊണ്ട് വരില്ലേ. അവന്‍ മിടുക്കനായി കളിച്ചു നടക്കും എന്തിനാ  വെറുതെ വിഷമിക്കുന്നേ
തോളിലിട്ടിരുന്ന ടവല്‍ കൊണ്ട് മുഖം തുടച്ചു കുറച്ചു നേരം എന്നെ നോക്കിയിരുന്നു ഇക്ക എന്നിട്ട് സാവധാനത്തില്‍ പറഞ്ഞു
അവനു ......... ഇക്കയുടെ വാക്കുകള്‍ അവിടെ മുറിഞ്ഞു
അവനു കാന്‍സര്‍ ആണ്. ബ്ലഡ്‌ കാന്‍സര്‍.  പറഞ്ഞു തീര്‍ന്നതും ആ കണ്ണുകളില്‍ നിന്നു കണ്ണീര്‍ തുള്ളികളുടെ ഒരു പ്രവാഹമായിരുന്നു.
തലയില്‍ ആരോ ചുറ്റിക കൊണ്ട് ശക്തമായി അടിച്ചതുപോലെ തോന്നി എനിക്ക്. കാന്‍സര്‍, വിശ്വസിക്കാനെ കഴിയുന്നില്ല. ആ മാരഗ രോഗത്തെയും അതിന്‍റെ പര്യവസാനം എന്തായിരിക്കുമെന്നും കേട്ടിട്ടുണ്ട് എങ്കിലും ഇത്രയും അടുത്ത ഒരാള്‍ക്ക് വരുന്നത് ആദ്യമായിട്ടാണ്. അവന്‍റെ മുഖവും ആ ചിരിയുമൊക്കെ പെട്ടെന്ന് മനസ്സില്‍ മിന്നി മറഞ്ഞു വന്നു. ഒരിക്കലും അവന്‍ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു കണ്ടിട്ടില്ല. പക്ഷെ വശ്യതയാര്‍ന്ന ഒരു പുഞ്ചിരി അതായിരുന്നു അവന്‍റെ ഏറ്റവും വലിയ പ്ലസ്‌. അത് ഏതു നിമിഷവും അണയുവാന്‍ പോകുന്ന ഒരു വിളക്കാണ് എന്ന് കേട്ടപ്പോള്‍ അറിയാതെ കണ്ണുകള്‍ ഈറനായി. ഇക്ക പിന്നെയും എന്തൊക്കെയോ പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു
അവനു മൂന്നു വയസ്സ് ആയപ്പോള്‍ ഒരു പനി വന്നു. കുറെ ചികിത്സിച്ചിട്ടും ഭേദം ആയില്ല. അങ്ങിനെ ബ്ലഡ്‌ ടെസ്റ്റ്‌ നടത്തിയപ്പോളാണ് ഇത് കണ്ടു പിടിച്ചത്. പിന്നെ തിരുവനന്തപുരം മെഡിക്കല്‍ കോളേജില്‍ ആയിരുന്നു ചികിത്സ, അതിന്‍റെ സൌകര്യത്തിനായി തിരുവനന്തപുരത്തേക്ക് ട്രാന്‍സ്ഫര്‍ ചോദിച്ചു വാങ്ങിയതാണ്. മാസത്തില്‍ ഒരിക്കല്‍ പോകണം ഹോസ്പിറ്റലില്‍, ബ്ലഡ്‌ കൌണ്ട് ഒക്കെ നോക്കണം, പിന്നെ ഇടയ്ക്കു എന്തെങ്കിലും അസുഖം വന്നാല്‍ ഉടനെ കൊണ്ട് പോകണം, അവന്‍ കഴിക്കുന്ന മരുന്നിന്റെ എഫ്ഫക്റ്റ്‌ കാരണം കൂടെ കൂടെ അവനു പനിയും, ചുമയുമൊക്കെ വരും, അവന്‍റെ ശരീരത്തിലെ പാടുകള്‍ കണ്ടില്ലേ ഇനി സൂചി കയറാന്‍ ആ ശരീരത്തില്‍ സ്ഥലമില്ല. വല്ലാത്ത വാശി ആണ് അവനു, ഭക്ഷണം ശരിക്കും കഴിക്കില്ല, ഇത്രേം ഹൈ ഡോസ് മരുന്നുകള്‍ കഴിക്കുന്ന അവന്‍ വയറ്റിലേക്ക് ഒന്നും ചെന്നില്ലെങ്കില്‍ പിന്നെ വേറെ അസുഖങ്ങള്‍ വരും കഴിഞ്ഞ ഒന്നര വര്‍ഷമായി ഞങ്ങളുടെ ഉള്ളില്‍ എന്നും തീയാണ്.
ഇക്ക പിന്നെയും എന്തൊക്കെയോ പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എല്ലാം വെറുതെ മൂളി കേട്ടിരുന്നു മുന്നിലിരുന്നു കണ്ണീര്‍ ഒഴുക്കുന്ന ആ മനുഷ്യനെ എന്ത് പറഞ്ഞു സമാധാനിപ്പിക്കും എന്നെനിക്കു അറിയില്ലായിരുന്നു. വെറുതെ ചോദിച്ചു
ഇപ്പോള്‍ എവിടെ ഉണ്ട് മെഡിക്കല്‍ കോളേജ് ഹോസ്പിറ്റലില്‍ ആണോ?
അതേ ആര്‍ . സീ. സീയില്‍ അഡ്മിറ്റ്‌ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.
ഊം സ്കൂള്‍ ഇല്‍ നിന്നും വരുന്ന വഴിക്ക് പോയിരുന്നു. അവിടെ ഭയങ്കര കര്‍ശനം ആണ്. ഒരാളെയേ കൂടെ ഇരിക്കാന്‍ അനുവദിക്കൂ.  അവനു ഭക്ഷണം കൊടുക്കാനുമൊക്കെ അവളെ കൊണ്ടേ പറ്റൂ.  ഇവിടെ ഇളയവനും ഉണ്ടല്ലോ അവന്‍റെ കാര്യവും നോക്കണമല്ലോ. പിന്നെ ഇപ്പോള്‍ അതൊക്കെ ഒരു ശീലമായിരിക്കുന്നു ഞങ്ങള്‍ക്ക്. ചിലപ്പോള്‍ നാളെ ഡിസ്ചാര്‍ജ് ചെയ്യ്യും, ചിലപ്പോള്‍ ഒരു ആഴ്ച ആവും, ഇടക്കൊക്കെ ഇത് ഉള്ളതാ.
പിന്നെ കുറെ നേരം ഞങ്ങളുടെ സംഭാഷണം മുറിഞ്ഞു പോയിരുന്നു. ഒന്നും സംസാരിക്കാന്‍ ഇല്ലാത്തതു പോലെ. പുറത്തെ വാഹനങ്ങളുടെ ഇരമ്പലും, ചുമരിലെ ക്ലോക്കിന്റെ ശബ്ദവും, അടുക്കളയില്‍ മഹേശ്വരി പാത്രങ്ങള്‍ അടുക്കുന്നത്തിന്റെ ശബ്ദവും ഒക്കെ ഇടയ്ക്കു കയറി വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വാപ്പയുടെ കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞത്‌ കണ്ടിട്ടാവണം ഇളയവന്‍ മുനീബ് ഓടി വന്നു ഇക്കയുടെ മടിയില്‍ കൈകളൂന്നി ഇക്കയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി ഇരുന്നു. പാവം അവനു ഒന്നും മനസിലായിട്ടുണ്ടാവില്ല.
എത്ര നേരം അങ്ങിനെ ഇരുന്നു എന്നറിയില്ല. ഒരു നാളുമില്ലാതെ ചിന്തകള്‍ മനസ്സിനെ തലങ്ങും വിലങ്ങും അടക്കി ഭരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പുറത്തെ ഗേറ്റ് ഇല്‍ ആരോ തട്ടുന്നത് കേട്ടാണ് ഞങ്ങള്‍ ഉണര്‍ന്നത്. ഇക്ക എഴുന്നേറ്റു ചെന്നു നോക്കി മടങ്ങി വന്നു പറഞ്ഞു നിന്നെ അന്വേഷിച്ചു ആരോ വന്നിരിക്കുന്നു.
പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോള്‍ കണ്ടത് ചന്ദ്രന്‍ ചേട്ടനെയാണ്.
എടാ നിന്നെ എവിടെയൊക്കെ ഞാന്‍ തിരഞ്ഞു. നിന്റെ കൂട്ടുകാരാ പറഞ്ഞത് ഇവിടെ കാണുമെന്നു.
എടാ നാളെ ഞാനും കുടുംബവും ഒരു കല്യാണത്തിന് പോകും, ചിലപ്പോള്‍ നാളെ കഴിഞ്ഞേ വരൂ, അതുവരെ വണ്ടി നീ എടുക്കണേ.
ശെരി, ചന്ദ്രന്‍ ചേട്ടന്‍ രാത്രില്‍ വാപ്പയുടെ കടയുടെ അടുത്ത് വണ്ടി ഇട്ട്‌ കീ അവിടെ കൊടുത്തേക്കു ഞാന്‍ എടുത്തോളാം.
പെട്രോള്‍ കുറച്ചേ കാണൂ, ലോങ്ങ്‌ ട്രിപ്പ്‌ വല്ലതും പോവുന്നെങ്കില്‍ പെട്രോള്‍ അടിക്കണേ അല്ലെങ്കില്‍ വഴിയില്‍ ആവും.
ചന്ദ്രന്‍ ചേട്ടന്‍ ഓട്ടോ ഡ്രൈവര്‍ ആണ്. പോരാത്തതിന് എന്‍റെ ഓട്ടോ ഡ്രൈവിംഗ് ഗുരുവും. പലപ്പോഴും വണ്ടി എന്‍റെ കയ്യില്‍ തന്നിട്ട് ആള് മുങ്ങും. പിന്നെ ഞാന്‍ ഓടിക്കും. ശമ്പളം ഒന്നും എടുക്കില്ല. എത്ര രൂപയ്ക്കു ഓടിയാലും വരുമ്പോള്‍ കൃത്യമായി കണക്കു കൊടുക്കും. അതൊരു ഗുരു ദക്ഷിണ ആയിട്ടെ ഞാന്‍ കണക്കാക്കിയിട്ടുള്ളൂ. ഞങ്ങള്‍ വാടകയ്ക്ക് താമസിച്ചിരുന്ന വീടിന്റെ തൊട്ടടുത്തായിരുന്നു ചന്ദ്രന്‍ ചേട്ടന്റെ വീട് ആദ്യം. അങ്ങിനെ നല്ല അടുപ്പമായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ കുടുംബങ്ങള്‍. ഒഴിവു സമയങ്ങളില്‍ ചന്ദ്രന്‍ ചേട്ടന്‍ സവാരി പോകുമ്പോള്‍ മുന്‍ വശത്ത് ഞാനും കേറി കൂടും. ഒരു ദിവസം എന്നോട് ചോദിച്ചു
എടാ നിനക്ക് വണ്ടി പഠിക്കണോ.
അത് കേള്‍ക്കാന്‍ വേണ്ടി കാത്തിരുന്ന പോലെ ഞാനും പറഞ്ഞു അതേ എന്ന്. കാരണം പഴയ വണ്ടി വിറ്റ് പുതിയത് വാങ്ങിയിട്ട് കുറച്ചു ദിവസമേ ആയിട്ടുള്ളൂ. അതിലൊക്കെ പഠിപ്പിക്കാന്‍ ആരെങ്കിലും ശ്രമിക്കുമോ. അത് കൊണ്ട് തന്നെ ചോദിച്ചപ്പോള്‍ മറുത്തൊന്നും ആലോചിച്ചില്ല. കുറെ ചെവിക്കു പിടിത്തവും, തലയില്‍ കൊട്ടും ഒക്കെ കിട്ടിയത് കൊണ്ടാവും പെട്ടെന്ന് തന്നെ പഠിച്ചു. പിന്നെ അത് ആ പ്രായത്തില്‍ ഒരു രസമായിരുന്നല്ലോ. അതിനുള്ളിലെ ടേപ്പ് ഓണ്‍ ചെയ്തു ഉച്ചത്തില്‍ പാട്ടും വച്ച് റോഡ്‌ അടക്കി വാഴുന്നത് ഒരു രസം തന്നെയാണ്. എനിക്ക് ഏറ്റവും ഇഷ്ടപെട്ട കാര്യം പല തരത്തിലുള്ള ആള്‍ക്കാര്‍ അതില്‍ കയറും പലരുടെയും മുഖത്ത് പല ഭാവങ്ങള്‍ ആയിരിക്കും.
ഒരിക്കല്‍ വണ്ടിയില്‍ പുതിയ പാട്ടുകള്‍ തപ്പി ഇടുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു ഞാന്‍. പിന്നില്‍ ഒരു ശബ്ദം മോനെ കോസ്മോ പോളിടന്‍ ഹോസ്പിടല്‍ വരെ പോകണം. തിരിഞു നോക്കാതെ തന്നെ പറഞ്ഞു, കയറിക്കോളൂ. ആരാ കയറിയതെന്നോന്നും ഞാന്‍ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നില്ല, പോകാമോ എന്ന് ചോദിച്ചപോള്‍ ശെരി എന്ന് മറുപടി വന്നു വണ്ടി സ്പീഡില്‍ മുന്നോട്ടു ഇടയ്ക്കു ഒരു ഗട്ടറില്‍ വീണു. പിന്നില്‍ നിന്നും ഒരു ശബ്ദം മോനെ ഒന്ന് പതുക്കെ. അപ്പോഴാണ് ഞാന്‍ ഒന്ന് വെറുതെ തിരിഞ്ഞു നോക്കിയത് അവരുടെ കൂട്ടത്തില്‍ ഒരു ഗര്‍ഭിണിയും ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നറിഞ്ഞത്. അയ്യൂ ഞാന്‍ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല കയറുമ്പോള്‍ ഒന്നും പറയാമായിരുന്നില്ലേ പതുക്കെ പോകാന്‍. സാരമില്ല ഇനി സൂക്ഷിച്ചു പോയാല്‍ മതി.
ഇത് ഓര്‍ക്കുവാന്‍  ഒരു കാരണമുണ്ട്. പിന്നെ എത്രയോ വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം വിവാഹം കഴിഞ്ഞു ഒരു കുഞ്ഞിനു വേണ്ടി വിളിക്കാത്ത ദൈവങ്ങള്‍ ഇല്ല, കാണാത്ത ഡോക്ടര്‍മാരില്ല, പലപ്പോഴും ആശകളുടെയും, പ്രതീക്ഷകളുടെയും ഒരു തിരി കത്തുന്ന വെളയിലാവും ഒരു യാത്ര വേണ്ടി വരുന്നത്. ടാക്സി വിളിക്കുമ്പോള്‍ തന്നെ അവരോടു പറയും പതുക്കെ പോകണേ, ചിലപ്പോള്‍ എവിടെ എങ്കിലും ഒരു ഗട്ടറില്‍ വീഴുമ്പോള്‍ മനസ്സില്‍ ഒരു മിന്നല്‍ ഉണ്ടാവും, ഭാര്യയുടെ കൈ പിടിച്ചു അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി ചോദിക്കും കുഴപ്പം ഒന്നുമില്ലല്ലോ അല്ലെ. ഒന്നുമില്ല എന്നവള്‍ ഒന്ന് തല ആട്ടുംപോഴേ ഒരു സമാധാനം വരൂ. ഇങ്ങിനെ ഉള്ള അവസരങ്ങളില്‍ പലപ്പോഴും ആ ഓട്ടോ സംഭവം മനസ്സില്‍ ഓടി എത്തും.
Posted by Sajeed Noohkhan at 00:32 No comments:
Sunday, 27 June 2010
marakkanavatha ormakal - 2
സ്നേഹിക്കാനും, സാന്ത്വനിപ്പിക്കാനും വേണ്ടി മാത്രം ദൈവം അനുവദിച്ചു തന്ന ജീവിതത്തിന്റെ അദ്ധ്യായത്തിലെ ഒരു താള് കൂടെ മറിഞ്ഞു പോയി. ഇടയ്ക്കു പലപ്പോഴും ആ വീട് കണ്‍ മുന്നില്‍ വന്നു പോയി എങ്കിലും അതിന്‍റെ കാര്യം ഞാന്‍ മറന്നു പോയിരുന്നു കാരണം അവിടെ പുറത്തു ആരെയും ഒരിക്കലും കാണാറില്ല. പലപ്പോഴും പാല് വാങ്ങാനായി മാത്രം വെളുത്തു കൊലുന്നനെയുള്ള ഒരു പെണ്‍ കുട്ടി മാത്രം വന്നു പോകുന്നത് കാണാറുണ്ടായിരുന്നു. വായനശാലയിലെ എന്‍റെ സ്വൈര വിഹാരത്തിന് അത് ഒരു തടസ്സം ആകുന്നില്ല എന്നത് കൊണ്ട് ഞാന്‍ അത് കാര്യമായിട്ട് എടുത്തില്ല. അങ്ങിനെ ഇരിക്കുമ്പോളാണ് ഒരു ദിവസം വാപ്പയുടെ വിളി.
നമ്മുടെ പാട്ട് ടീച്ചറിന്റെ വീട്ടിലെ താമസക്കരില്ലേ
അതെ അവര്‍ക്ക് എന്ത് പറ്റി?
ഇന്നലെ അവരുടെ വീട്ടു സാധനങ്ങള്‍ വന്നു ടെമ്പോയില്‍. വലുതായിട്ട് ഒന്നുമില്ല, ഒരു കട്ടില്‍, അലമാര, പിന്നെ കുറച്ചു പാത്രങ്ങളും, തുണികളും.
അതിനെന്താ കുഴപ്പം വേറെ എന്തെങ്കിലും ആവശ്യമുണ്ടോ  നമ്മുടെ കയ്യില്‍ വല്ലതും ഉണ്ടെങ്കില്‍ കൊടുക്കാമല്ലോ.
അതല്ലെടാ പാതി രാത്രി ഒരു മണി കഴിഞ്ഞപ്പോഴാ സാധനങ്ങള്‍ വന്നത് അവര്‍ എല്ലാരും കൂടെ അത് ഇറക്കി വൈക്കുകയും ചെയ്തു. പക്ഷേ യുണിയന്‍ ആള്‍ക്കാര് ഇപ്പോള്‍ അവരോടു വഴക്കിനു പോകുമോ എന്നാ അവരുടെ പേടി.
അതുശെരി അപ്പോള്‍ അതാണ് കാര്യം.അത് അവര്‍ ചെയ്തത് തെറ്റല്ലേ. എന്‍റെ മനസിലെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ്‌ കാരന്‍ ഉണര്‍ന്നു. വിപ്ലവം മനസ്സില്‍ കുടിയേറി തീവ്രമായി നടക്കുന്ന കാലം. മരിച്ചാല്‍ ചെങ്കൊടി പുതപ്പിച്ചു കിടത്തണം എന്നൊക്കെ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്ന കാലം, പോരാത്തതിനു പാര്‍ട്ടിയുടെ എക്സിക്യൂട്ടീവ് കമ്മിറ്റി അംഗം, പാര്‍ട്ടി യുവജന സംഘടനയുടെ യുണിറ്റ് സെക്രട്ടേറി, എന്നിലെ വിപ്ലവകാരി ഉണര്ന്നതില്‍ തെറ്റില്ല. സാധനങ്ങള്‍ കയറ്റാനും, ഇറക്കാനുമുള്ള അവകാശം തൊഴിലാളിക്ക് മാത്രമുള്ളതാണ്. പിന്നെ ഇവര്‍ എന്തിനു അത് ചെയ്തു. മനസ്സില്‍ ഇങ്ങിനെ ചിന്തിച്ചു എങ്കിലും വാപ്പയോടു ചോദിച്ചു ഞാന്‍ ഇപ്പോള്‍ എന്താ ചെയ്യേണ്ടത്?
നീ അവരോടു ഒന്ന് സംസാരിക്കു. അറിയാത്ത ആളുകള്‍ ആവുമ്പോള്‍ അവര്‍ അറുത്തു മുറിച്ചു എന്തെങ്കിലും പറയും. പിന്നെ ചെറിയ എന്തെങ്കിലും തുക നമുക്ക്  വാങ്ങിച്ചു കൊടുക്കാം. ബഹളത്തിനു ഒന്നും പോകരുത് എന്ന് അവരോടു ഒന്ന് പറയു.
ശെരി ഞാന്‍ സംസാരിക്കാം അവരോടു. എനിക്കത് ഒരിക്കലും ഒരു വിഷയം ആയിരുന്നില്ല. ഞാന്‍ പറഞ്ഞാല്‍ എല്ലാം അനുസരിക്കുന്നവര്‍ അല്ല അവര്‍. എന്നാലും യുവജന സംഘടനയുടെയും, യുണിയന്‍ കാരുടെയും പരസ്പര സഹകരണം അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും പല കാര്യങ്ങള്‍ക്കും ഉള്ളത് കൊണ്ട് പറഞ്ഞാല്‍ ഒരു വിട്ടുവീഴ്ചക്ക് അവര്‍ തയ്യാറാകും എന്ന് അറിയാമായിരുന്നു. മാത്രവുമല്ല പഠിത്തം ഉഴപ്പി രാഷ്ട്രിയം തലയ്ക്കു പിടിച്ചു നടക്കുന്നതിനു പലപ്പോഴും വാപ്പയുടെ വക ഡോസ് കിട്ടാറുണ്ട്. അപ്പോള്‍ എന്‍റെ രാഷ്ട്രിയം കൊണ്ട് ഇങ്ങിനെയും ഒരു പ്രയോജനം ഉണ്ടെന്നു മനസിലാക്കി കൊടുക്കാനുള്ള ഒരു അവസരം വെറുതെ നഷ്ടപ്പെടരുതല്ലോ.
പിറ്റേന്ന് നേരെ പോയത് യുണിയന്‍ നേതാവിന്റെ അടുത്താണ്.
ചേട്ടാ എന്‍റെ ബന്ധുക്കള്‍ കുറച്ചു പേര് ഇവിടെ അടുത്ത് താമസ്സത്തിനു വന്നിട്ടുണ്ട്. പാതി രാത്രിയില്‍ ആണ് അവരുടെ വീട്ടു സാധനങ്ങള്‍ വന്നത്. ആരെയും കാണാത്ത കൊണ്ട് അവരത് ഇറക്കി. ഞാന്‍ എന്താ ചെയ്യേണ്ടേ.
ഞാന്‍ അറിഞ്ഞു അത്, ഒരുപാടു സാധനങ്ങള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നോ?
ഏയ്, ഒരു കട്ടില്‍, അലമാര, പിന്നെ കുറച്ചു തുണികള്‍ അത്രേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.
ആണോ എന്നാല്‍ പോട്ടെ സാരമില്ല.
ഇനിയിപ്പോള്‍ എന്തെങ്കിലും വാങ്ങണം എങ്കില്‍ ഞാന്‍ കുറച്ചു കാശ് വാങ്ങി തരാം.
അതൊന്നും വേണ്ടാ. എടാ  പിന്നെ നമ്മുടെ ബ്രാഞ്ച് മീറ്റിംഗ് നിനക്ക് ഓര്‍മ്മയുണ്ടല്ലോ അല്ലെ.
എന്ത് ചോദ്യമാ ഇത്. ഞാന്‍ ഉണ്ടാവും അവിടെ. ശെരി എന്നാല്‍ പിന്നെ കാണാം ചേട്ടായി.
നേരെ പോയത് വാപ്പയുടെ കടയിലേക്ക്, വിജയശ്രീലളിലതനായി ചെന്ന് നിന്നു പറഞ്ഞു.
അത് ഞാന്‍ പറഞ്ഞു ശെരിയാക്കി വാപ്പാ.
ആണോ. എന്നാല്‍ നീ തന്നെ അത് അവരോടു ഒന്ന് ചെന്ന് പറഞ്ഞേക്ക്.
എനിക്ക് വയ്യാ, രാത്രില്‍ കട അടച്ചു പോകുമ്പോള്‍ നിങ്ങള് തന്നെ പറഞ്ഞാല്‍ മതി. എനിക്കവരെ ആരെയും പരിചയമില്ല.
നിന്നെ കുറിച്ച് ഞങ്ങള് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. പിന്നെ വായനശാലയുടെ മുന്നില്‍ നീ നിക്കുന്നത് അവര് പലപ്പോഴും കണ്ടിട്ടുണ്ട്.
അത് കേട്ടപ്പോള്‍ മനസ്സില്‍ പെട്ടെന്ന് ഒരു അമിട്ട് പൊട്ടിയ പ്രതീതി. നേരത്തെ പറഞ്ഞപോലെ ചെറുപ്പത്തിന്റെ എല്ലാ ഒളിച്ചു കളികളും അരങ്ങേറുന്നത് അവിടെ ആണ്. പക്ഷെ എനിക്ക് മറ്റുള്ളവരെ പോലെ അത്ര പരസ്യമായിട്ടു ഒന്നും ചെയ്യാന്‍ പറ്റില്ല. കാരണം റോഡ്‌ സൈഡ് ആണ് അതിലൂടെ കടന്നു പോകുന്നവരില്‍ പലരും വാപ്പയുടെ കടയിലെ സ്ഥിരം കസ്റ്റമേഴ്സ് അപ്പോള്‍ മറ്റു കൂട്ടുകാരെപ്പോലെ പബ്ലിക്‌ ആയിട്ട് പുകവലിയും, വായിനോട്ടവും, ആള്‍ക്കാരെ ഇരട്ടപ്പേര് വിളിയും ഇല്ല എങ്കിലും എവിടെ നിന്നെങ്ങിലും ഒന്ന് ശെരിക്കും ശ്രദ്ധിച്ചു നോക്കിയാല്‍ കാണാവുന്നതാണ് ഞാന്‍ കാണിക്കുന്ന  കലാപരിപാടികള്‍. പിന്നെ ഇവരുടെ വീടും വായനശാലയും വലിയ അകലമില്ല, ഏതെങ്കിലും ഒരു ജന്നല്‍ വഴിയോ, അവരുടെ വീടിന്റെ ടെരസിലോ നിന്നു ഒന്ന് ശ്രദ്ധിച്ചാല്‍ ഇതൊക്കെ കണ്ടു കാണുമല്ലോ.
ഒന്നുമില്ല വാപ്പാ, എനിക്ക് വയ്യ അവിടെ പോകാന്‍ നിങ്ങള് തന്നെ പറഞ്ഞാല്‍ മതി.
പറഞ്ഞു നേരെ നടക്കാന്‍ തുടങ്ങിയതാണ്‌ അതിന്‍റെ അവസാനം എവിടെ എന്നറിയാം. വായനശാലയിലെ കുഞ്ഞു മതിലിന്റെ മുകളില്‍ ആയിരിക്കും അത് അവസാനിക്കുക. രാവിലെ പെയ്ത മഴ കാരണം ചെളി വെള്ളം കെട്ടി കിടക്കുന്നുണ്ട് അടുത്തുള്ള സ്കൂള്‍ ഗ്രൗണ്ടില്‍ കളിയ്ക്കാന്‍ പറ്റാത്തത് കൊണ്ടാവും കൂട്ടുകാര്‍ ആരും എത്തിയിട്ടില്ല. മറ്റു കലാപരിപാടികള്‍ തുടങ്ങാന്‍ ഇനിയും കുറച്ചു നേരം ബാക്കി ഉണ്ട്. വെറുതെ കുഞ്ഞു മീശ തടവി മതിലില്‍ ഇരുന്നു. ഇടക്കെപ്പോഴോ ആ വീടിന്റെ ഭാഗത്തേക്ക്‌ നോക്കിയപ്പോള്‍ അവിടെ ഒരാള്‍ കൈകാട്ടി വിളിക്കുന്നു. എനിക്കൊരു സംശയം എന്നെ ആണോ, ഏയ് ആയിരിക്കില്ല, പക്ഷേ വേറെ ആരും അടുത്തില്ല അപ്പോള്‍ പിന്നെ എന്നെ തന്നെ ആയിരിക്കും വിളിക്കുന്നത്‌. പോകണോ, ഒരു ചമ്മല്‍ മനസ്സിലുണ്ട്, പോകാം, പതിയെ എണീറ്റ്‌ അടുത്ത് റോഡ്‌ മുറിച്ചു കടന്നു അടുത്ത് ചെന്നൂ.
പലപ്പോഴും ഒരു മിന്നായം പോലെ കണ്ടിട്ടുണ്ട് ആളിനെ. എങ്കിലും ആദ്യമായിട്ടാണ് അടുത്ത് കാണുന്നത്. ആ വീട്ടിലെ ഗ്രിഹനാഥന്‍. ഒരു മുപ്പത്തഞ്ചു വയസ്സ് പ്രായം വരും. നല്ല വെളുത്ത നിറം. ആവശ്യത്തിനു വണ്ണവും അതിനു തക്ക പൊക്കവും. ഉറക്ക കുറവ് കൊണ്ടാകണം കണ്ണിനു ചുറ്റും കറുത്ത അടയാളം, നല്ല വെളുപ്പായത് കൊണ്ടാവും, മുഖത്തേക്ക് നോക്കുമ്പോള്‍ തന്നെ അത് എടുത്തു കാണിക്കുന്നത്. അച്ചടക്കമില്ലാതെ മുള്ള് പോലെ എണീറ്റ്‌ നില്‍ക്കുന്ന തലമുടി. ട്രിം ചെയ്തു വിട്ട താടി. വലിയ സുന്ദരന്‍ ഒന്നുമല്ല എന്നാലും വളരെ സോഫ്റ്റ്‌ ആയിട്ടുള്ള ഒരു ലുക്ക്‌. കാണുമ്പോള്‍ തന്നെ അറിയാം ആളൊരു പാവമാണെന്ന്.
പെട്ടെന്ന് ചിന്തയില്‍ നിന്നും ഞെട്ടി ഉണര്‍ന്നു.എന്നെ നോക്കി ചിരിക്കുന്നു. പകരം കൊടുക്കാന്‍ എന്‍റെ കയ്യിലും അതല്ലേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ ഞാനും ഒന്നും ചിരിച്ചു.
പിന്നാലെ നടക്കുമ്പോള്‍ ആ വീടൊന്നു നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു ഞാന്‍. എപ്പോഴും കാണാറുള്ള വീടാണ് എന്നാലും ഒരിക്കലും അതിന്‍റെ ഗേറ്റ് കടന്നു അകത്തേക്ക് വന്നിട്ടേ ഇല്ല. അതിനുള്ള ആവശ്യവും ഇല്ലായിരുന്നു. ഇവര്‍ക്ക് മുന്‍പേ ടീച്ചറും അവരുടെ മൂന്നു മക്കളും ആയിരുന്നു അവിടെ താമസം. ടീച്ചറിന്റെ സ്വന്തം വീടാണത്. മക്കളെയൊക്കെ കെട്ടിച്ചു അയച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ടീച്ചറും, ഭര്‍ത്താവും അവരുടെ മൂത്ത മകളുടെ അടുത്തേക്ക് പോയി. പിന്നെ വെറുതെ പൂട്ടി ഇട്ടിരുന്നതാണ്. വിശാലം എന്നാണ് വീട്ടു പേരെങ്കിലും അത്ര വിശാലമല്ലാത്ത ഒരു വീട്. ഒരാളിന് നടക്കാന്‍ സ്ഥലമുണ്ടാവും അതിന്‍റെ മുറ്റത്തിന്. ഗ്രില്ലിട്ട വാതില്‍ കടന്നു അകത്തു ചെന്നാല്‍ ഒരു ചെറിയ സിറ്റ് ഔട്ട്‌ അതില്‍ തന്നെ ഒരു കുഞ്ഞു റൂം. അടുത്ത വാതില്‍ കടന്നു ചെന്നാല്‍ അവിടെ ഒരു ചെറിയ ഹാള്‍ അവിടെയും ഒരു ബെഡ് റൂം ആണെന്ന് തോന്നുന്നു.
ഹാളില്‍ എത്തിയതും ഇരിക്ക് എന്ന് പറഞ്ഞു കേട്ടപ്പോള്‍ പിന്നെയും എന്‍റെ ചിന്തകള്‍ വഴിക്ക് വച്ച് മുറിഞ്ഞു.
ചൂണ്ടിക്കാട്ടിയ കസേരയില്‍ ഇരുന്നപ്പോള്‍ മുന്നിലേക്ക്‌ കടന്നു വന്നു ആ വീട്ടിലെ വീട്ടമ്മ. അവരെ കണ്ടപ്പോള്‍ പെട്ടെന്ന് ഓര്‍മ വന്നത് പഴയ നടി സരിതയെയാണ്. വെളുപ്പല്ല, എന്നാല്‍ കറുപ്പും അല്ല. ഐശ്വര്യമുള്ള ഒരു വീട്ടമ്മ. പക്ഷേ കണ്ണുകളില്‍ തങ്ങി നില്‍കുന്ന വേദനയില്‍ നനഞ്ഞ ഒരു പുഞ്ചിരി സമ്മാനിച്ചു. ഞാനും ഒന്ന് ചിരിച്ചു എന്ന് വരുത്തി. ആ ഹാളില്‍ വെറുതെ ഒന്ന് കണ്ണോടിച്ചു. അങ്ങിങ്ങായി ചിതറി കിടക്കുന്ന കളിപ്പാട്ടങ്ങള്‍ അത് കുട്ടികളുടെ അവകാശമല്ലേ  അതൊഴികെ ബാക്കി എല്ലാം വൃത്തിയായി തന്നെ അടുക്കി വച്ചിരിക്കുന്നു.
അവനാണ് മൂത്തവന്‍ മുജീബ്. ഇങ്ങിനെ ഒരാള് വന്നിരിക്കുന്നു എന്ന് പോലും ശ്രദ്ധിക്കാതെ പൊട്ടി പോയ ഒരു കളിപ്പാട്ട വണ്ടിയുടെ ടയറുകള്‍ വീണ്ടും ഒട്ടിക്കാനുള്ള ശ്രമത്തിലായിരുന്നു അവന്‍. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാര്യയുടെ അതേ മുഖം. ഒരു കൊച്ചു സുന്ദരന്‍ എന്നാലും ശരീരത്തില്‍ അവിടെ അവിടെ ആയി കറുത്ത പാടുകള്‍. എന്നെ എന്തെ പരിചയപ്പെടുത്തിയില്ല എന്ന് തോന്നിയത് കൊണ്ടാവണം ഇളയവന്‍ ഓടി വന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ മടിയില്‍ ഇരുന്നു. ഇത് ഇളയവന്‍ മുനീര്‍. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഡ്യൂപ്ലിക്കേറ്റ്‌ ആണെന്ന് തോന്നി അവനെ കണ്ടപ്പോള്‍. ഓമനത്തമുള്ള മുഖം. തുടുത്ത കവിളുകള്‍.
എവിടെയാ ഇക്ക വര്‍ക്ക്‌ ചെയ്യുന്നേ.
സെന്‍ട്രല്‍ സ്കൂള്‍ അധ്യാപകനാണ് ഞാന്‍. കേന്ദ്രിയ വിദ്യാലയം, കേന്ദ്ര ഗവണ്മെന്റ് കീഴില്‍ ഉള്ളതാണ്. ട്രാന്‍സ്ഫര്‍ ആയാല്‍ ഇന്ത്യയില്‍ എവിടെ എങ്കിലും അവര് പോസ്റ്റ്‌ ചെയ്യും. തമിള്‍ നാട്ടിലെ തിരുനെല്‍വേലിയില്‍ ആയിരുന്നു ഞാന്‍ പിന്നെ നേരെ ഇങ്ങോട്ട് ട്രാന്‍സ്ഫര്‍ ആയി.
വാപ്പാ പറഞ്ഞിരുന്നു പഠിക്കുന്നു എന്ന്, ഇപ്പോള്‍ ബി കോം അല്ലെ. എത്രാമത്തെ ഇയര്‍ ആണ്?  എങ്ങിനെ പോകുന്നു പഠിത്തമൊക്കെ?
പഠിത്തം എന്ന് ചോദിക്കുമ്പോഴേ എനിക്കൊരു ടെന്‍ഷന്‍ ആണ്. അതിനോട് ഇഷ്ടക്കേട് ഒന്നുമില്ല എന്നാലും അതിനെ കുറിച്ച് കൂടുതല്‍ സംസാരിക്കാന്‍ തല്പര്യപ്പെടാരില്ല എന്നതാണ് വാസ്തവം.
സെക്കന്റ്‌ ഇയര്‍ ആണ്. കുഴപ്പമില്ല. ഞാന്‍ ഇറങ്ങട്ടെ പിന്നെ വരാം.
ഇരിക്ക് ചായ കുടിച്ചിട്ട് പോകാം.
അയ്യോ വേണ്ട, പിന്നെ ഒരിക്കല്‍ ആവാം
അത് പറ്റില്ല ആദ്യമായിട്ട് വന്നതല്ലേ ഒരു ചായ കുടിക്കാം.
ചായക്കട ഉള്ളത് കൊണ്ട് തോന്നുമ്പോള്‍ പോയി ചായ കുടിക്കുന്ന ഒരു പരിപാടി ഉള്ളത് കൊണ്ട് എനിക്ക് ചായയുടെ ആവശ്യം ശരിക്കും ഇല്ലായിരുന്നു. പിന്നെ എന്നെക്കാളും പ്രായത്തില്‍ മൂത്ത ഒരാള്‍ ഇങ്ങിനെ നിര്‍ബന്ധിച്ചാല്‍ മറുത്തൊന്നും പറയാനും പറ്റിയില്ല. ഇങ്ങിനെ മനസ്സില്‍ വിചാരിക്കുന്നതിനു മുന്നേ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞും കഴിഞ്ഞു
പറഞ്ഞു തീരുന്നതിനു മുന്നേ ചായയും കൊണ്ട് അവര്‍ എത്തി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. പിന്നാലെ ഒരു പ്ലേറ്റില്‍ കുറെ പലഹാരങ്ങളുമായി ആ വെളുത്ത പെണ്‍കുട്ടിയും.
ഇത് എന്ന് ഞാന്‍ ചോദിച്ചപ്പോള്‍ തന്നെ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു
ഇത് മഹേശ്വരി. ഞങ്ങള്‍ തിരുനെല്‍വേലിയില്‍ ആയിരുന്നപ്പോള്‍ ഞങ്ങളുടെ വീടിന്റെ അടുത്തായിരുന്നു ഇവളും കുടുമ്പവും. അമ്മയും ഒരു അനിയനും ഉണ്ട്. കുട്ടികള്‍ക്കും, ഞങ്ങള്‍ക്കും ഇവളെ വലിയ ഇഷ്ടമാണ്. കൂടെ അയക്കുന്നോ എന്ന് ചോദിച്ചപ്പോള്‍ അവളുടെ അമ്മ സമ്മതിച്ചു. ഞാന്‍ ജോലിക്ക് പോയാല്‍ ഇവള്‍ക്കും ഒരു കൂട്ടാകുമല്ലോ അങ്ങിനെ കൂടെ വന്നതാ.
ചായ കുടിച്ചു കഴിഞ്ഞു പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോള്‍ ആ കുടുംബം മൊത്തം ഗേറ്റ് വരെ വന്നു എന്നെ യാത്രയാക്കാന്‍, എനിക്ക് ഉള്ളില്‍ ചിരിയാണ് വന്നത്. നേരെ എതിരെ ഇരിക്കുന്ന വായനശാലയിലെക്കാവും ഞാന്‍ പോവുക, എന്തോ വിദേശ പര്യടനത്തിനു പോകുന്ന എന്നെ യാത്ര അയക്കാന്‍ വന്നത് പോലെ ഉണ്ട്.
പിന്നെ വാപ്പയോടു ഞാന്‍ ഒരു കാര്യം പറഞ്ഞിരുന്നു
ശോ അത് ഞാന്‍ പറയാന്‍ മറന്നു സാധനം ഇറക്കിയ വിഷയമല്ലേ? അത് കുഴപ്പമില്ല ഞാന്‍ പറഞ്ഞു ശരിയാക്കിയിട്ടുണ്ട് .
ആണോ, സന്തോഷം, എനിക്ക് ആകെ ടെന്‍ഷന്‍ ആയിരുന്നു, സ്കൂളിലെ രാമചന്ദ്രന്‍ സാറ് പറഞ്ഞിരുന്നു കേരളത്തിലെ തൊഴിലാളി പ്രോബ്ലെംസ് ഒക്കെ. എനിക്ക് ഇവിടത്തെ രീതികള്‍ ഒന്നും അറിയില്ലല്ലോ.
പേടിക്കണ്ട കുഴപ്പം ഒന്നുമില്ല. പിന്നെ കാണമേ.
പാവം മനുഷ്യന്‍ സംസാരിക്കുമ്പോള്‍ തന്നെ അറിയാം ഒരു പച്ച പാവമാണെന്ന്.
പിന്നെയും എന്‍റെ ഇഷ്ട താവളത്തിലേക്ക് നടന്നടുക്കുകയായിരുന്നു ഞാന്‍
Posted by Sajeed Noohkhan at 09:42 No comments:
ജീവിതം ഒരു യാത്ര ആണെന്ന് പലരും പറയാറുണ്ട്. ശരിയാണ് ലോകമെന്ന ഈ വാഹനത്തില്‍ ജനനത്തിനും മരണത്തിനും ഇടക്കുള്ള ഒരു ചെറിയ യാത്ര. ഒരുപാടു മുഖങ്ങള്‍, രൂപങ്ങള്‍, ഭാവങ്ങള്‍ ഒക്കെ കണ്ണില്‍ പെട്ട് മറയുമ്പോള്‍ ചിലര്‍ മാത്രം ജീവിതത്തിന്റെ, മനസിന്റെ ഒക്കെ കോണില്‍ ചേക്കേറും അവരുടെ ദുഖങ്ങളും, സന്തോഷങ്ങളും, ഇണക്കങ്ങളും,  പിണക്കങ്ങളും ഒക്കെ ജീവിത അനുഭവങ്ങളായി വീണു കിട്ടാറുണ്ട് ഈ യാത്രയില്‍. എന്‍റെ ജീവിതത്തിലെ അത്തരം കുറെ ആള്‍ക്കാരെ കുറിച്ച് എഴുതണം എന്ന് തോന്നാറുണ്ട് എത്ര നന്നാവും എന്നെനിക്കറിയില്ല. കഥാപാത്രങ്ങള്‍ പലരും ഇന്നും കൂടെ ഉള്ളത് കൊണ്ട് പേരുകള്‍ മാറ്റി എഴുതട്ടെ.
മുജീബ്  മരിച്ചു. ജലാല്‍ വിളിച്ചു പറഞ്ഞതാണ്‌. മരണം, ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സത്യം, ആര്‍ക്കും നിഷേധിക്കാന്‍ കഴിയാത്ത സത്യം, എത്ര തന്നെ വാശിയും വൈരാഗ്യവും മനസ്സില്‍ സൂക്ഷിച്ചാലും, ലോകത്തെ എത്ര വലിയ പദവിയില്‍ എത്തിയാലും, നേട്ടങ്ങള്‍ കൊയ്യുംപോളും മനുഷ്യന്‍ നിസ്സഹായനായി നില്‍ക്കുന്നത് അതിനു മുന്നില്‍ മാത്രം.  അങ്ങിനെ അവസാനം ആ സത്യം മുനീബിനെ തേടി എത്തി.  പത്തു പന്ത്രണ്ടു വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് മുന്‍പേ എന്നെങ്കിലും ഒരു ദിവസം ഈ വാര്‍ത്ത കേള്‍ക്കേണ്ടി വരുമെന്ന് പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നു, അവനു വേണ്ടി  എത്രയോ പ്രാര്‍ഥനകള്‍, പക്ഷെ എന്നെങ്കിലും ഒരു ദിവസം ആ വാര്‍ത്ത എന്നെ തേടി   വരുമെന്ന് തന്നെ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നു. അഞ്ചു വയസ്സില്‍ പ്രതീക്ഷിച്ചത് ഇപ്പോള്‍ അവന്‍റെ പതിനാറാം വയസ്സില്‍ എന്നെ തേടി എത്തി. അതായിരുന്നല്ലോ ആവന്റെ രോഗവും. ഒരു പുതുമ അതില്‍ ഇല്ലായിരുന്നു എങ്കിലും   കണ്ണുകള്‍ ഈറനായി.
സ്വബോധത്തോടെ ആണെങ്കില്‍ ഏതൊരു മനുഷ്യനും പെട്ടെന്ന് ഓടിച്ചെന്നു എടുക്കാവുന്നതാണല്ലോ ഓര്‍മകള്‍. എന്‍റെ മനസും അവന്‍റെ അരികിലേക്ക് ഓടി എത്തി. മാറാല പിടിച്ചു കിടന്ന നാളുകള്‍ തുടച്ചു നീക്കി ഞാന്‍ ചെന്ന് നിന്നത് പത്തു പന്ത്രണ്ടു വര്‍ഷങ്ങള്‍ മുന്‍പുള്ള ഒരു രാത്രിയില്‍. കാറല്‍ മാര്‍ക്സും, ലെനിനും, പുനത്തില്‍ കുഞ്ഞബ്ദുള്ളയും, മാധവിക്കുട്ടിയും, തകഴിയും ഒക്കെ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമായ അവരുടെ വരികള്‍ എന്‍റെ മനസിനെ കീഴടക്കിയ എത്രയോ രാത്രികള്‍ പോലെ ഒരു രാത്രി. അവരില്‍ ആരുടെയോ പുസ്തകങ്ങള്‍ വായിച്ചു രാത്രി എന്നെ കടന്നു പോകുന്നത് അറിയാതെ ഇരുന്ന വേളയിലാണ് പുറത്തു കാല്‍പെരുമാറ്റം. കതകു തുറന്നു നോക്കിയപ്പോള്‍ ഉമ്മയും വാപ്പയും. കടയടച്ചു വന്നതാണ്‌ രേണ്ട് പേരും. രാവിലെ ഞങ്ങള്‍ ഉണരുന്നതിനു മുന്നേ പോയാല്‍ പിന്നെ ഉറങ്ങിയ ശേഷമാവും വരിക രേണ്ട് പേരും.
നീ ഇതുവരെ ഉറങ്ങിയില്ലേ ചോദ്യം വാപ്പയുടെതാണ്.
ഇല്ല വായിച്ചു കിടന്നതാണ്. നിങ്ങളെന്താ ഇത്ര വൈകിയത്. ഇതിനു മുന്‍പേ വരുന്നതാണല്ലോ?
അതോ നമ്മുടെ പാട്ട് ടീച്ചറിന്റെ വീട്ടില്‍ ഒരു പുതിയ താമസക്കാര് വന്നു. നിന്റെ ഉമ്മയുടെ നാട്ടുകാരാ. അവരുടെ സാധനങ്ങള്‍ ഒന്നും എത്തിയില്ല,  വീട് കഴുകാന്‍ കുറച്ചു പാത്രങ്ങള്‍ ഒക്കെ വേണമെന്ന് പറഞ്ഞു ഞാന്‍ കടയില്‍ നിന്നും എടുത്തു കൊടുത്തു പിന്നെ കുറച്ചു നേരം അവരോടു സംസാരിച്ചു നിന്ന് സമയം പോയതറിഞ്ഞില്ല. നീ പോയി കിടക്കു.
കിടക്കുമ്പോള്‍ ഓര്‍ത്തത്‌ വേറെ ഒരു കാര്യമാണ്. പാട്ട് ടീച്ചറിന്റെ വീട് റോഡ്‌ അരികിലാണ് അതിന്‍റെ നേരെ എതിരെ മൂന്നു കെട്ടിടങ്ങള്‍ക്ക് അപ്പുറത്താണ് വായനശാല. വെറും വായനശാല എന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ ശരിയാകില്ല. കൂട്ടുകാരുടെ ഒത്തു കൂടലും, രഹസ്യമായി പുക വലിക്കുന്നതും, ഗ്യാരംസ് കളിക്കുന്നതും, വായിനോട്ടവും, ആള്‍ക്കാരെ ഇരട്ടപേര് വിളിച്ചു കളിയാക്കുന്നതും അങ്ങിനെ ചെറുപ്പത്തിന്റെ എല്ലാ ചോര തിളപ്പുകള്‍ക്കും സാക്ഷി ആകുന്ന ഓടു മേഞ്ഞ ഒരു കെട്ടിടം. വായന എന്ന ശീലം മനസ്സില്‍ വന്നതും അവിടെ നിന്ന് തന്നെ അത് കൊണ്ടാണല്ലോ ആറായിരം പുസ്തകങ്ങള്‍ ഉണ്ടായിരുന്ന ആ വായനശാലയിലെ എന്‍റെ കണ്ണ് പതിയാത്ത ഒരു പുസ്തകവും ഇല്ലാതെ ആയതു. അറിയാവുന്നവര്‍ അതിനു നേരെ താമസം ആയാല്‍ എന്‍റെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തില്‍ ഒരു പാലം വീഴുമല്ലോ. ഓരോന്ന് ഓര്‍ത്തു കിടന്നു എപ്പോഴാ നിദ്ര എന്‍റെ കണ്പോളകളെ വലിച്ചടച്ചത് എന്നറിയില്ല. പുറത്തെ സൈക്കിള്‍ ബെല്‍ നിറുത്താതെ മുഴങ്ങുന്നത് കേട്ടാണ് കണ്‍ തുറന്നത്. സമയം കുറെ ആയല്ലോ, മനു ആണ് ബെല്‍ അടിക്കുന്നത്.
എടാ എന്തൊരു ഉറക്കമാടാ സമയം എത്ര ആയി എന്ന് നോക്കിയേ. പത്രം ഇടാന്‍ പോകണ്ടേ.
ശോ ഞാന്‍ ഉറങ്ങിപ്പോയി എടാ നിക്കേ ഞാന്‍ ഇപ്പോള്‍ റെഡി ആയി വരാം.
റെഡി ആയി പുറത്തിറങ്ങി വന്നപ്പോള്‍ അക്ഷമയോടെ എന്നെ കാത്തു നിക്കുന്നു അവന്‍.
എന്താടാ കടന്നല്‍ കുത്തിയ പോലെ മോന്ത വച്ചിരിക്കുന്നെ ഞാന്‍ എത്തിയല്ലോ.
നിനക്ക് പറയാം എനിക്ക് ഇന്ന് പണി ഉള്ളതാ ഇനി എപ്പോഴാ ഇതൊക്കെ കൊടുത്തു തീര്‍ത്തു പണിക്കു പോകാന്‍ പറ്റുന്നെ.
ചൂടാവല്ലെട എനിക്കും കോളേജില്‍ പോകണ്ടേ. നീ സംസാരിച്ചു നിക്കാതെ വാ .
പത്രം ഇടല്‍ ഒരു സുഖമുള്ള പണിയാണ്. ആള്‍ക്കാര് ഉണരുന്നതിനു മുന്നേ ചൂടുള്ളതും ഇല്ലാത്തതുമായ വാര്‍ത്തകള്‍ അവരുടെ വീട്ടു മുറ്റത്ത്‌ വിതറുന്ന പണി. എന്ത് പണിയും ആസ്വദിച്ച് ചെയ്യുന്ന  എനിക്ക് വളരെ ഇഷ്ടമായിരുന്നു അതും.  പുലര്‍കാലത്തെ ചെറിയ ഇരുട്ടില്‍, മഞ്ഞും, മഴയും ഒക്കെ ആസ്വദിച്ച് സൈക്കിള്‍ ചവിട്ടി വയലോരങ്ങളിലും, തെങ്ങിന്‍ തോപ്പുകളും, റോഡുകളുമൊക്കെ, വാശിയോടെ കടന്നു പോകുന്ന സുഖം. തീറ്റ തേടിയുള്ള കാക്കകളുടെയും, കിളികളുടെയുമൊക്കെ കല പില അല്ലാതെ വേറെ ഒന്നും ഉണ്ടാകാറില്ല. അവിടന്ന് നേരെ സൈക്കിള്‍ എടുത്തു ചെന്നാല്‍ അത് നില്‍ക്കുന്നത് വാപ്പയുടെ കടയുടെ മുന്നിലാവും. ഞങ്ങള്‍ രേണ്ടാള്‍ക്കും ഓരോ ചായ റെഡി ആയി ഇരിപ്പുണ്ടാവും. ചൂടോടെ അത് അകത്താക്കി സൈക്കിള്‍ കേറിയാല്‍ പിന്നെ ഇറങ്ങുന്നത് എട്ട്‌ മണി ആവും. പോകുന്ന വഴിക്ക് തന്നെ ആണ് പാട്ട് ടീച്ചറിന്റെ വീടും. ഇനി മുതല്‍ എന്‍റെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തില്‍ തടസ്സം കാണിക്കാന്‍ എത്തിയവരുടെ വീട്ടിലേക്കു വെറുതെ ഒന്ന് നോക്കി. ആരെയും പുറത്തു കാണുന്നില്ല. പുറത്തെ ജന്നാലക്കിടയിലൂടെ ഒരു റൂമില്‍ നിന്നും ആരോ തള്ളി വിട്ടത് പോലെ ട്യൂബ് ലൈറ്റ് പ്രകാശം മാത്രം പുറത്തു വരുന്നുണ്ട്. ആരൊക്കെ ആവും അവിടെ ഉണ്ടാവുക. രാത്രി ആയതു കൊണ്ട് വാപ്പയോടു ചോദിക്കാനും പറ്റിയിരുന്നില്ല. എന്തായാലും പതുക്കെ അറിയാം ആദ്യം പണി തീര്‍ത്തു കോളേജ് പോകണം.
Posted by Sajeed Noohkhan at 01:45 2 comments:
Tuesday, 22 June 2010
എന്തായിരുന്നു സംഭവിച്ചത്‌ എല്ലാം ഒരു സ്വപ്നം പോലെ തോന്നുന്നു. ജീവിത യാത്രയില്‍ ഒരു ഏകാന്തത അനുഭവപെട്ടപ്പോള്‍ എല്ലാവരാലും കൈവിടപെട്ടു അനാഥനായി നില്‍ക്കുന്നു എന്ന് തോന്നിയപ്പോള്‍ എന്‍റെ കരം പിടിച്ചു ഇരുളില്‍ നിന്നും വെളിച്ചത്തിലേയ്ക്കു എന്നെ നീ കൊണ്ടുവന്നു. കമ്പ്യൂട്ടര്‍ സ്ക്രീനില്‍ വിടര്‍ന്നു വന്ന നിന്റെ വാക്കുകള്‍ വെളിച്ചം പകര്‍ന്നു തന്നു. നഷ്ടങ്ങളുടെ മാത്രം കണക്കുകള്‍ ഉണ്ടായിരുന്ന എന്‍റെ കണക്കു പുസ്തകത്തില്‍ ഞാന്‍ ആദ്യമായി ലാഭങ്ങള്‍ കാണാന്‍ തുടങ്ങി ഒരു പക്ഷെ ഞാന്‍ അതില്‍ അഹങ്കാരം പൂണ്ടു കാണണം. എന്തും കൈക്കുള്ളില്‍ വച്ച് തന്നു ഒന്ന് ഉള്ളു തുറന്നു ചിരിക്കുന്നതിനു മുന്‍പേ എടുത്തു ചെല്ലാറുണ്ടായിരുന്നു ദൈവം പക്ഷെ നിന്നെ വച്ച് തന്നപ്പോള്‍ ഒരിക്കലും അങ്ങിനെ സംഭവിക്കില്ല എന്ന് കരുതി. പക്ഷെ അവിടെയും ദൈവം എന്നെ കൈവിട്ടു.
നല്ലൊരു സൌഹൃദം വേണമെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോള്‍ അത് തരാന്‍ വേണ്ടി പലതും മാറ്റി വച്ച് ശ്രമിച്ചു. സൌഹൃധത്തില്‍ ഇങ്ങോട്ട് പറയുക മാത്രമല്ല ചിലപ്പോഴെങ്കിലും എനിക്കങ്ങോട്ടും പറയാന്‍ അവസരം ഉണ്ടാവുമെന്ന് കരുതി, കൊച്ചു പിണക്കങ്ങള്‍ സൌഹൃധതിന്റെ ആഴം കൂട്ടുമെന്ന് കേട്ടിരുന്നു, നല്ല സ്നേഹം നിറഞ്ഞ ബന്ധങ്ങളിലെ കൊച്ചു പിണക്കങ്ങള്‍ സ്നേഹത്തിന്റെ ആഴം കൂട്ടുമെന്ന് പഠിച്ചിരുന്നു അത് തെറ്റായിരുന്നോ? ഞാന്‍ അല്ലെങ്കിലും അങ്ങിനെ ആയിരുന്നല്ലോ എന്‍റെ കണക്കു കൂട്ടലുകള്‍ എന്നും തെറ്റായിരുന്നല്ലോ. ആ ദിനം ഞാന്‍ ഇന്നും ഓര്‍ക്കുന്നു എന്‍റെ ഒരു വിഷമം നിന്നോട് പങ്കിടാന്‍ ഓടി വന്നതായിരുന്നു അന്ന് നീ വല്ലാതെ വാചാല ആയിരുന്നു ഒരു പാട് കാര്യങ്ങള്‍ അന്ന് നീ സംസാരിച്ചു അത് കേട്ടിരുന്ന ഞാന്‍ എന്‍റെ  വിഷമം പിന്നെ പറയാം എന്ന് മാറ്റിവച്ചു. പക്ഷെ എന്നും വരുന്ന സമയത്ത് നിന്നെ കണ്ടില്ല കുറെ കാത്തിരുന്നപ്പോള്‍ നീ വന്നു വളരെ തിരക്കാണെന്ന് പറഞ്ഞു പോയി നിന്റെ തിരക്കുകള്‍ മനസിലാക്കി വന്നിരുന്ന ഞാന്‍ ഒന്നും മിണ്ടാതെ പോയി നാളയും വരുമല്ലോ അപ്പോള്‍ പറയാം എന്ന് കരുതി. പക്ഷെ പിറ്റേന്നും ഒരുപാടു കാത്തിരുന്നിട്ടും നിന്നെ കണ്ടില്ല. ഒരു കുഞ്ഞു പിണക്കം പറഞ്ഞു പോയി ഒരിക്കലും നിരന്തരമായി നിന്നെ പിരിയാന്‍ എനിക്കാവില്ല എന്ന് എനിക്കറിയാമായിരുന്നു പക്ഷെ  അത് അവസാനത്തെ പോക്കാണെന്ന് ഞാന്‍ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. പക്ഷെ ഒരിക്കലും നിന്നെ കുറ്റപ്പെടുതിയതുമില്ല വേദനിപ്പിക്കുന്ന ഒരു വാക്ക് പോലും പറഞ്ഞതുമില്ല അതോ ഞാന്‍ എന്തെങ്കിലും വിഷമിപ്പിച്ചോ അറിയില്ല.
ഇപ്പോള്‍ മനസിലായി ഒരിക്കലും ഒരു നല്ല ബന്ധം ഉണ്ടാക്കുവാനോ സൂക്ഷിക്കുവാനോ അറിയുന്നവന്‍ അല്ല ഞാന്‍ എന്ന്. അത് നീ തന്നെ പറഞ്ഞപ്പോള്‍ ചിരിക്കണോ കരയണോ എന്നെനിക്കറിയില്ല. ഒന്ന് മാത്രം മനസിലായി ഇത് വാഴ്തപെട്ടവരുടെ ലോകമാണ് ഇവിടെ നല്ലവര്‍ക്കു മാത്രമേ സ്ഥാനമുള്ളൂ. എന്നെ പോലെ ഉള്ളവര്‍ക് പറ്റിയ ഒരു ലോകമല്ല. വിശ്വാസം, സ്നേഹം, ആത്മാര്‍ഥത  ഇതൊന്നുമല്ല ഇന്ന് ലോകത്തിനു വേണ്ടത് . നിങ്ങളില്‍ പാപം ചെയ്യാത്തവര്‍ എന്നെ കല്ലെറിയുക എന്ന് ഇന്നത്തെ ലോകത്തോട്‌ പറഞ്ഞാല്‍ എല്ലാവരും ഏറിയും കാരണം ഞാന്‍ മാത്രമാണല്ലോ പാപി നല്ലവര്‍ക്കിടയില്‍ ആര്‍ക്കും വേണ്ടാത്ത ജന്മമായി പോയ ഒരു പാപി. വീണ്ടും ഈ ഇരുളിന്റെ മറവില്‍ ഞാന്‍ ഒളിഞ്ഞു കൊള്ളട്ടെ നിങ്ങളുടെ സന്തോഷങ്ങളില്‍ ഒരു ദുഷകുനമായി വരാതെ ഇരിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കാം.
Posted by Sajeed Noohkhan at 01:42 No comments:
Sunday, 20 June 2010
ചില വരികള്‍ പല അര്‍ഥങ്ങള്‍
ചില്ല് ജാലകങ്ങള്‍ നിറഞ്ഞൊരു മണി മാളിക
തകരാതിരുന്നാല്‍ അതൊരു സ്വര്‍ഗ്ഗ ഭവനം
തകര്‍ന്നാലോ അതൊരു പ്രേത ഭവനം
ജീവിത വെളിച്ചം പകര്‍ന്ന വിളക്കുകള്‍
എണ്ണ വറ്റി കഴിഞ്ഞ വിളക്കുകള്‍
എന്‍ സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ തന്‍ ചിറകുകള്‍
എന്‍ ഭാരങ്ങള്‍ തന്‍ ചുമട് താങ്ങി
Posted by Sajeed Noohkhan at 22:04 No comments:
Friday, 11 June 2010
ഇന്നത്തെ മനുഷ്യന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗമായിരിക്കുന്നു പരസ്യങ്ങള്‍. എന്തൊകെ ഉണ്ടെങ്ങിലും ഒരു ദിവസം കുറച്ചു പരസ്യങ്ങള്‍ എങ്കിലും കണ്ടില്ലെങ്ങില്‍ ഉറക്കം വരില്ല എന്നതാണ് ഇന്ന് നമ്മുടെ സ്ഥിതി. ഉപ്പു മുതല്‍ കര്‍പ്പൂരം വരെ ഇന്ന് വിപണിയില്‍ വില്കുന്നത് പരസ്യങ്ങള്‍ കൊണ്ട് മാത്രമാണ്. ശരിക്കും പറഞ്ഞാല്‍ പരസ്യത്തില്‍ വന്ന സാധനം മാത്രമേ നമ്മള്‍ വാങ്ങൂ. ആര്‍ക്കും വേണ്ടാത്ത സാധനങ്ങള്‍ ഉപഭോക്താവിന്റെ തലയില്‍ വച്ച് കെട്ടുന്ന ഒരു കച്ചവട തന്ത്രമാണ് പരസ്യങ്ങള്‍. നമ്മുടെ കണ്ണിനു കുളിര്‍മയും സന്തോഷവും തരുന്ന ഒത്തിരി പരസ്യങ്ങള്‍ ഉണ്ടെങ്കിലും ചിലത് അനവസരത്തില്‍ വന്നു നമ്മളെ ധര്‍മ സങ്കടത്തില്‍ പെടുതാറുണ്ട്. അതില്‍ കുറച്ചു കാര്യങ്ങള്‍ ഞാന്‍ ഇവിടെ പറയട്ടെ.
നല്ല വിശപ് ആമാശയവും ചെറു കുടലും വന്‍ കുടലും ഒകെ കത്തി പോകും എന്ന് തോന്നി എന്തെങ്കിലും കഴിച്ചു ഇതൊന്നു മാറ്റുവാന്‍ ഓടി വന്നു തീന്‍ മേശയില്‍ ഇരുന്നതാണ്. കണ്ണീര്‍ നാടകങ്ങള്‍ അല്ലെങ്കില്‍ കരയിക്കുന്ന തമാശകള്‍ ഇതൊന്നും അല്ലെങ്കില്‍ പെണ്‍ വാണിബതിന്റെ ന്യൂസ്‌ എങ്കിലും കാണും എന്ന് കരുതി ടെലിവിഷന്‍ ഓണ്‍ ചെയ്തു. അതാ നില്കുന്നു അവതാരിക അവളുടെ സംസാരം കേട്ടപോള്‍ മലയാളത്തില്‍ ഇങ്ങിനെയും ചില വാക്കുകള്‍ ഉണ്ടോ എന്ന് ആലോചിച്ചു പോയി ഇടയ്ക്കു നമ്മുടെ സുരാജ് വെഞ്ഞരമൂടിന്റെ ഒരു തമാശ ഓര്മ വന്നു. അതായതു ഇവളുമാരോകെ മാര്‍ക്കറ്റില്‍ കീരയും മീനുമോകെ വിറ്റ് നടക്കും പക്ഷെ അവതാരിക ആയാല്‍ പിന്നെ ഭാഷ മാറും. എനിക്കും അത് ശരിയാണെന്ന് തോന്നി.  ഇഷ്ടപെട്ട പാട്ട് കേള്‍ക്കാന്‍ ഇന്ന് എന്തൊകെ വഴികള്‍ ഉണ്ടായിട്ടും കാശു മുടക്കി ഫോണ്‍ ചെയ്തു ഒരു പാട്ടിന്റെ കാല്‍ ഭാഗം കേള്‍ക്കാന്‍ വേണ്ടി അവതാരികയോട് സംസാരിച്ചിരുന്ന ഒരുത്തന്‍ എന്തോ പറഞ്ഞപ്പോള്‍ അവതാരിക ഓഒ എന്ന് മൂളിയത് കേട്ട് ആദ്യം ഞാന്‍ കരുതിയത്‌ അടുത്ത വീട്ടിലെ പശു അമറിയത് ആവുമെന്ന് പിന്നെയാ മനസിലായത് അവതാരികയുടെ ഓഒ ആയിരുന്നെന്നു. ചുമ്മാതല്ല സുരാജ് പറഞ്ഞത് ഓര്‍മ വന്നത് ഇവള്‍ക് പണ്ട് മീന്‍ കച്ചവടം ആയിരുന്നിരിക്കാം. എന്തായാലും വിഷയത്തില്‍ നിന്നും ഞാന്‍ മാറി പോകുന്നില്ല പറഞ്ഞു വന്നത് പരസ്യങ്ങള്‍ അല്ലെ.
ലോകത്തെ മൊത്ത ജനസന്ഖ്യയെക്കാള്‍ കൂടുതല്‍ ചാനല്‍സ് നമുക്കുള്ളത് കൊണ്ട് ഞാന്‍ വേറെ ഒരു ചാന്നനിലെക് മാറി. നാശം ഒരു പിടി ചോറ് തൊണ്ടയില്‍ നില്‍കുന്ന സമയത്ത് അതാ വരുന്നു കക്കൂസ് ക്ലീനിങ്ങിന്റെ പരസ്യം. ആദ്യം ഒരു വൃത്തികെട്ട ടൊഇലെട് അതില്‍ ഒരു വലിയ നടന്‍ ക്ലീനെര്‍ ഒഴിക്കുന്നു ബ്രഷ് ഉപയോഗിച്ച് തേക്കുന്നു ടൊഇലെട് ക്ലീന്‍ ആകുന്നു. ജീവിതത്തില്‍ ഒരിക്കല്‍ പോലും സൊന്തം വീട്ടിലെ കക്കൂസ് വൃതിയാക്കിയിട്ടുണ്ടാവില്ല കക്ഷി പക്ഷെ കാശ് കിട്ടിയാല്‍ ആരുടെ ടൊഇലെടുമ് ക്ലീന്‍ ചെയ്യുമെന്ന് മനസിലായി. എന്തായാലും അത് കണ്ടതോടെ തൊണ്ടയില്‍ ഇരുന്ന ചോറ് അകത്തേക് പോയതിലും വേഗത്തില്‍ പുറത്തേക് വന്നതും അതോടെ എന്‍റെ വിശപ്പ്‌ മാറുകയും ചെയ്തു.
ഇനി വേറെ ഒരു പരസ്യത്തെകുറിച്ച് പറയാം. ഒരു ഒഴിവു ദിനത്തില്‍ നല്ലൊരു കോമഡി സിനിമ ഇട്ട ചാനലിനു ശ്രുതി പറഞ്ഞു കുടുമ്പസമേതം സിനിമ കാണുവാന്‍ ഇരുന്നതാണ്. ഇടക്കുള്ള പരസ്യങ്ങള്‍ കാരണം പലപ്പോഴും പരസ്യത്തിനു മുന്നില്‍ വന്ന കഥ കുറെ മറന്നു പോയി എങ്കിലും കിട്ടിയ കോമഡി കാഴ്ചകള്‍ ആലോചിച്ചു കളിച്ചും ചിരിച്ചും ഇരുന്ന നേരത്താണ് അതാ വരുന്നു ഒരു പരസ്യം. ആളൊഴിഞ്ഞ കാടിനുള്ളില്‍ രേണ്ട് യുവ മിധുനങ്ങള്‍ അവര്‍ ഒരു കാറിനുള്ളില്‍ കയറുന്നു പിന്നെ കുറെ നേരം കാറ് കുലുങ്ങുന്നതായി കാണിക്കുന്നു അല്‍പ സമയം കഴിഞ്ഞു അവര്‍ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പുറത്തേക് വരുന്നു. മനസിലായില്ലേ എന്താണെന്നു ജനസംഖ്യ നിയന്ത്രിക്കുന്ന സാധനത്തിന്റെ പരസ്യമായിരുന്നു അത്. എന്തായാലും പരസ്യം കഴിയുന്നതിനുള്ളില്‍ ഒരു കാര്യം സംഭവിച്ചു ഇല്ലാത്ത തിരക്ക് പറഞ്ഞു അമ്മയും പെങ്ങളും അടുക്കളയിലെക്കും ഇല്ലാത്ത ചൂടിന്റെ പേര് പറഞ്ഞു ഫാനിന്റെ സ്പീഡ് കൂട്ടാനായി ഞാനും സ്ഥലംവിട്ടത്‌ ഇന്നും ഒര്കുമ്പോള്‍ ചിലപ്പോള്‍ ചിരിയും ചിലപ്പോള്‍ കരച്ചിലും വരും.
ജനസംഖ്യ നിയന്ത്രണത്തിന്റെ കാര്യം പറഞ്ഞപോലാണ് പണ്ട് കേട്ട ഒരു തമാശ മനസ്സില്‍ വന്നത്. അതിനെ ഞാന്‍ എന്‍റെ രീതിയില്‍ പറയാം. ഇത്തരം കാര്യങ്ങളെ കുറിച്ച് വലിയ അറിവോ പരിചയമോ ഇല്ലാത്ത ഒരു കാട്ട് വാസികളുടെ നാട്ടില്‍ ജനസംഖ്യ വല്ലാതെ കൂടി വരുന്നത് കണ്ട ഗവണ്മെന്റ് ഉടനെ നടപടി എടുകാനും അവര്ക് ഇതിനെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞു മനസിലാകി കൊടുകുന്നതിനുമായി കുറച്ചു ഏമാന്മാരെ ഏര്‍പ്പാടാക്കി. ഏമാന്മാര്‍ ഈ സാധനം (അത് തന്നെ റബ്ബര്‍ പ്രോഡക്റ്റ്) ഒരു ചാക്കില്‍ കെട്ടി എടുത്തു അവരുടെ അടുത്തെത്തി. ജനസംഖ്യ വര്‍ധിച്ചാല്‍ ഉണ്ടാകുന്ന ദോഷതെകുറിച്ച് പറഞ്ഞു. അവര് കാട്ട് വാസികള്‍ അല്ലെ അവര് പറഞ്ഞു ഏമാന്മാരെ കാര്യം ശരിയാണ് പക്ഷെ നിങ്ങളെ പോലെ അല്ല ഞങ്ങള്‍ നിങ്ങള്ക് സൊന്തം ഭാര്യയെ ചുംപികാന്‍ അല്ലെങ്കില്‍ മക്കളെ താലോലികാന്‍ ഒന്നിനും സമയമില്ല ഫാസ്റ്റ് ഫുഡ്‌ അടിച്ചു നടക്കും. പക്ഷെ ഞങ്ങള്ക് കാട് ചുറ്റി നടകലും രാത്രിയില്‍ സൊന്തം ഭാര്യയെ കെട്ടി പിടിച്ചു കിടകലും അല്ലാതെ വേറെ പണിയൊന്നുമില്ല അങ്ങിനെ ആയതു കൊണ്ട് ഇവിടെ പിള്ളേര് ഉണ്ടയികൊണ്ടേ ഇരിക്കും. ഏമാന്മാര്‍ പറഞ്ഞു നിങ്ങള് ഭാര്യമാരുടെ അടുത്ത് കിടകുകയോ എന്ത് വേണമെങ്കിലും ചെയ്തോ പക്ഷെ ആ സമയത്ത് ഈ സാധനം ഉപയോഗിച്ചാല്‍ കുട്ടികള്‍ ഉണ്ടാവുകയില്ല ഉള്ള കുട്ടികളെ നന്നായി വളര്‍ത്താനും പറ്റും. കാടന്മാര്ക് സന്തോഷമായി ചായയും കുടിക്കാം എന്നാല്‍ ചായ കറ പല്ലില്‍ ആവുകയും ഇല്ല. പക്ഷെ ഇതെങ്ങിനെ ഉപയോഗിക്കും അതറിയില്ല എമാന്മാരോട് തന്നെ ചോദിച്ചു. അല്ല സാറേ ഈ സാധനം എങ്ങിനെ ഉപയോഗിക്കും. ചോദ്യം കേട്ട് ഏമാന്മാര്‍ ഒന്ന് ഞെട്ടി. പക്ഷെ കൂട്ടത്തില്‍ അതിബുദ്ധി (വക്ര ബുദ്ധി) ഉള്ള ഒരു എമാനുണ്ടായിരുന്നു അദ്ദേഹം കൊണ്ട് വന്നതില്‍ ഒന്നെടുത്തു തന്റെ രേണ്ട് വിരലുകളില്‍ ഇട്ട് കാണിച്ചു ഇതാ ഇങ്ങിനെ ആണ് അത് ഉപയോഗികേണ്ടത് നിങ്ങള് കാര്യം സാധിക്കാന്‍ ചെല്ലുമ്പോള്‍ ഈ സാധനം ഇങ്ങിനെ ഇട്ടാല്‍ മതി പിന്നെ പ്രശ്നമാവില്ല. കാര്യങ്ങള്‍ വിശദീകരിച്ചു ഏമാന്മാര്‍ യാത്രയായി.
ഒരു  വറ്ഷം കടന്നു പോയി പക്ഷെ എമാന്മാര്ക് വീണ്ടും മുകളില്‍ നിന്നും പ്രഷര്‍ അവിടെ ഇപ്പോഴും ജനസംഖ്യ കൂടതല്‍ ആണല്ലോ നിങ്ങള്‍ ഒന്നും ചെയ്തില്ലേ എന്ന പരാതി. കേട്ട പാതി കേള്‍കാത്ത പാതി ഏമാന്മാര്‍ വീണ്ടും കാട്ടിലെത്തി. അവിടെ നേരത്തെ കണ്ടതിനെകളും ജനസംഖ്യ കൂടുതല്‍. ഏമാന്മാര്‍ കാടന്മാരെ വിളിച്ചു എന്താ പറ്റിയത് ഞങ്ങള്‍ തന്ന സാധനം നിങ്ങള്‍ ഉപയോഗിക്കാറില്ലേ. കാടന്മാരുടെ മറുപടി ഉപയോഗികാറുണ്ട് സാറന്മാരെ പക്ഷെ എന്താന്നറിയില്ല ഭാര്യമാര് വീണ്ടും വീണ്ടും പ്രസവിക്കുന്നു എന്ത് ചെയ്യാനാ. ഏമാന്മാര് കുഴപ്പത്തിലായി ഇതെങ്ങിനെ സംഭവിച്ചു വലിയ അണക്കെട്ടുകള്‍ പോലും ചോരുന്ന കാലമാണിത് ഇനി ഇതിലും വല്ല ചോര്‍ച്ചയും ഉണ്ടോ. അങ്ങിനെ വരന്‍ വഴിയില്ലല്ലോ കാശ് മുടകാതെ കിട്ടുന്നത് കൊണ്ട് കഴിഞ്ഞ കുറെ കാലമായി നമ്മളും ഇതല്ലേ ഉപയോഗികുന്നത് ഇതുവരെ ഒരു ചോര്‍ച്ച രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടില്ലലോ. എന്തോ കുഴപ്പമുണ്ട് . നിങ്ങള്‍ ഇതെങ്ങിനെയാ ഉപയോഗിച്ചേ എന്നൊന്ന് പറഞ്ഞെ. സാറന്മാരെ നിങ്ങള് കാട്ടി തന്ന പോലെ ആണ് ഞങ്ങള്‍ ഉപയോഗിച്ചത് കാര്യം സാധിക്കാന്‍ നേരത്ത് ഈ സാധനം അന്ന് സാറ് ചെയ്തത് പോലെ രേണ്ട് വിരലില്‍ ഇടും എന്നിട്ട് കാര്യം സാധിക്കും. ഏമാന്മാര് ഓടിയ വഴിക്ക് പുല്ലു മുളച്ചില്ല എന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ മതിയല്ലോ. നിങ്ങള്‍കും മനസിലായില്ലേ എന്താ പറ്റിയതെന്നു.
ഞാന്‍ ഇതൊക്കെ പറയുമ്പോള്‍ ഒരു ബ്ലോഗില്‍ ഇതൊക്കെ ആണോ എഴുതുന്നത്‌ എന്ന് ചില മാന്യന്മാര് ചോദിക്കും. എന്‍റെ പോന്നു സുഹൃത്തേ എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം പകല്‍ മാന്യനായി നടന്നിട്ട് രാത്രിയില്‍ തലയില്‍ തുണി ഇട്ട് മൂടി നടന്നു പണി പറ്റിക്കുന്ന സദാചാരം എനിക്ക് വലിയ പിടിയില്ല അത് കൊണ്ട് പറയാന്‍ ഉള്ളത് അങ്ങ് പറഞ്ഞു എന്നെ ഉള്ളൂ. പക്ഷെ ഞാന്‍ പറഞ്ഞു വന്ന കാര്യം പരസ്യമാണ് അതില്‍ നിന്നും ഒരുപാടു മാറി പോയി വിഷയം.
ഇനി വേറെ ഒരു പരസ്യത്തെ കുറിച്ച് പറയാം ഒരു സ്ത്രീ അമ്മയാവാന്‍ തയ്യാറായി എന്ന് പ്രകൃതിയും ദൈവവും അവളെ അറിയികുന്നതാണ് അവള്‍ക് ഓരോ മാസവും ഉണ്ടാകുന്ന ആര്‍ത്തവം. പക്ഷെ ഇന്നത്തെ കച്ചവട കണ്ണുകള്‍ അതിനെയും വിട്ടില്ല. ഈ സമയത്ത് ഉപയോഗിക്കുന്ന ഒരു സാധനത്തിന്റെ പരസ്യം ടി.വി യില്‍ വന്ന സമയത്ത് പെങ്ങളുടെ അഞ്ചു വയസുകാരന്‍ മകന്‍ അടുത്തുണ്ടായിരുന്നു. ലോകത്തെ എന്തിനെകുറിച്ചും അറിയാന്‍ താല്പര്യമുള്ള പ്രായം. ആ സാധനത്തിന്റെ പായ്ക്ക് പൊട്ടിച്ചു അതില്‍ മഷി ഒഴിക്കുന്നു മഷി താഴേക് വരുന്നില്ല എന്നവര്‍ കാണിക്കുന്നു. ഇതെന്താ അമ്മാവാ ഈ സാധനം എന്നവന്‍ ഒരുവട്ടം ചോദിച്ചു ഞാന്‍ കേള്‍ക്കാത്ത മട്ടില്‍ ഇരുന്നു. പിന്നെയും അവന്‍ ചോദിച്ചു, ചോദിച്ചത് മാത്രമല്ല മഷി ഒഴിച്ച് കളിയ്ക്കാന്‍ അതുപോലെ ഒന്ന് വാങ്ങി തരണം എന്ന് പറഞ്ഞു പിണങ്ങി പിന്നെ അവന്ടെ പിണക്കം മാറ്റാന്‍ കുറെ പ്രയാസപെട്ടു എന്ന് മാത്രമല്ല ഇതേ കാര്യത്തില്‍ ഒരിക്കല്‍ ഒരിടത്തു വച്ച് എന്നെ ചമ്മിക്കുകയും ചെയ്തു. ഇവനെയും കൂട്ടി ഒരിക്കല്‍ പുറത്തു പോയി ചോക്ലേറ്റ് വാങ്ങിക്കാന്‍ ഒരു ഷോപ്പില്‍ കയറി മുതലാളിയും സാധനം എടുത്തു കൊടുക്കാന്‍ ഒരു പെണ്‍ കുട്ടിയും ആണ് അവിടത്തെ താരങ്ങള്‍. ഷോ കേസ് ഇന്റെ ഒരു ഭാഗത്ത്‌ ഈ സാധനം അടുക്കി വച്ചിരികുന്നുണ്ട്. ഇത് കണ്ടതും ഇവന്‍ നോക്കിയേ മാമാ മഷി ഒഴിച്ച് കളിക്കുന്ന സാധനം. പെട്ടെന്ന് ചോക്ലേറ്റ് വാങ്ങി അവിടന്ന് മുങ്ങിയ എന്നെ നോക്കി കടയുടമ ഒന്ന് ചിരിച്ചത് ഞാന്‍ കണ്ടില്ല എന്ന് നടിച്ചു. എന്തായിരിക്കും ആ ചിരിയുടെ അര്‍ഥം മനസിലായില്ല എന്നാലും മനസ്സില്‍ പറഞ്ഞു എന്ത് ചെയ്യാനാ ചേട്ടാ ഞാന്‍ പഠിപ്പിച്ചതല്ല ടി.വി ക്കാര് പടിപ്പിച്ചതാനെ.
പരസ്യങ്ങളെ കുറിച്ച് എഴുതിയാല്‍ ഒരുപാടു എഴുതാം. പക്ഷെ ഇനിയും നീണ്ടു പോയാല്‍ വായിക്കാന്‍ തോന്നില്ല. കാരണം ഇതൊക്കെ ഈ രീതിയില്‍ അല്ലെങ്കില്‍ വേറെ ഒരു രീതിയില്‍ നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലും സംഭവിച്ചതാകാം. പരസ്യ ചിത്രങ്ങള്‍ നിര്‍മിക്കുന്ന ഒരാളുടെ ഇന്റര്‍വ്യൂ ഒരികല്‍ കാണാന്‍ ഇടയായി അദ്ദേഹം പറഞ്ഞത് ചിത്രം നിര്മികുന്നത് എന്‍റെ തൊഴിലാണ് പക്ഷെ പരസ്യങ്ങളില്‍ വരുന്ന ഒരു സാധനവും ഞാന്‍ എന്‍റെ വീട്ടില്‍ വാങ്ങാറില്ല എന്ന്. ബുദ്ധിമാന്‍ തന്നെ അല്ലെ. ഇനിയും എന്തൊക്കെ പരസ്യങ്ങള്‍ വരാനിരിക്കുന്നു നമ്മള്‍ കാണാനിരിക്കുന്നു. ഗര്‍ഭ പാത്രം വാടകയ്ക്ക്, പുരുഷ ബീജങ്ങള്‍ വില്പനക്, വൃദ്ധ സദനങ്ങള്‍, ഇതൊക്കെ നാളത്തെ നമ്മുടെ തലമുറക് വേണ്ടി കാത്തിരിക്കുന്ന പരസ്യങ്ങള്‍ ആയികൂടാ എന്നില്ല. ചിലപ്പോള്‍ നമ്മളും കാണേണ്ടി വരും ഇതൊക്കെ. ഈശ്വരോ രക്ഷതു.
Posted by Sajeed Noohkhan at 04:20 No comments:
Thursday, 10 June 2010
നീ മേഘം ആകുമ്പോള്‍ എനിക്ക് ഭൂമി ആകാനാണ് ഇഷ്ടം
കാരണം എന്നെങ്കിലും മഴയായി നീ എന്നില്‍ പെയ്തിറങ്ങും
Posted by Sajeed Noohkhan at 08:33 No comments:
മുലപ്പാല് തന്നൊരു പെറ്റമ്മയെ മറന്നു നീ
രാഷ്ട്രിയം എന്നൊരു പോറ്റമ്മയെ തേടി നീ
പെറ്റമ്മ തന്നൊരു അന്നം നീ മറന്നു
പോറ്റമ്മ തന്നൊരു ആയുധം അണിഞ്ഞു നീ
വടിവാളും അരിവാളും നിന്‍ തോഴരായി
ചോര തന്‍ മണമോ നിനക്ക് ഹരമായി
അമ്മേ എന്ന വിളി നീ മറന്നു
ഇന്ഖിലാബ് മാത്രം നിറഞ്ഞു നിന്‍ ചൊടികളില്
നീ മാത്രമേപോഴും അണിയായി തീര്‍ന്നു
നേതാവിന്‍ മക്കളോ ലണ്ടനില്‍ വളര്‍ന്നു
നീ മാത്രമേപോഴും തെരുവ് നായായി അലഞ്ഞു
നേതാവിന്‍ മക്കളെ ഏമാന്മാര്‍ കാത്തു
നിന്നെ എന്നുമവര്‍ തല്ലി ചതച്ചു
ആരുടെയോ വാളില്‍ പൊലിഞ്ഞു നിന്‍ ജീവന്‍
നാല് നാള്‍ റോഡരികില്‍ നിന്‍ ചിത്രം
നേതാക്കള്‍ തന്‍ കാറുകള്‍ പറന്നകന്നു
ഒന്നും പഠിക്കാതെ കിട്ടിയൊരു ബിരുദം നിനക്ക്
എല്ലാം കഴിഞ്ഞു എല്ലാരും മറന്നു
നിന്‍ പെറ്റമ്മ തന്‍ കണീര് മാത്രം
ഇന്നും വറ്റാതെ ഇറ്റു വീഴുന്നു നിനകായി
Posted by Sajeed Noohkhan at 07:23 No comments:
മഴ ആകാശത്തിന്‍റെ കണ്ണീര്‍.. മണ്ണിന്‍റെ സന്തോഷം.. മണ്ണിന്‍റെ മാത്രമല്ല മനുഷ്യന്‍റെയും. ഓല മേഞ്ഞ വീട് അതൊരു സന്തോഷമായിരുന്നു. ആ കൂരയില്‍ എന്നെ തേടി പതിച്ചിരുന്ന മഴത്തുള്ളികള്‍ എന്നോട് കഥ പറയുമായിരുന്നു. മഴത്തുള്ളികളുടെ ആ കഥ ശരിക്കും എനിക്കൊരു സംഗീതമായിരുന്നു. അതിന്‍റെ ഈണത്തില്‍ ലയിച്ചു മൂടി പുതച്ചു കിടക്കുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ ഒരു രാജാവായിരുന്നു, ലോകത്തെ ഏറ്റവും സമ്പത്തുള്ള ഒരു രാജാവ്‌.  അത്രയും സന്തോഷം ഒരു മനുഷ്യനും കിട്ടില്ല. എന്നെ പുറത്തു കാണാത്തത് കൊണ്ടാവും മഴ അതിന്‍റെ തുള്ളികളെ ഓല കൂരയിലെ കുഞ്ഞു ദ്വാരങ്ങളിലൂടെ എന്‍റെ അടുത്തേക്ക്  പറഞ്ഞയക്കാറുണ്ട്. വല്ലാത്ത കുസൃതികളാണ് അവര്‍ പലപോഴും എന്‍റെ പുസ്തകങ്ങളെ നനച്ചു കളയാറുണ്ട് പലപ്പോഴും എന്‍റെ അഗാതമായ നിദ്രക്ക് അവര്‍ ഭംഗം വരുത്താര്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു   എന്നാലും എനിക്കവരോട് ദേഷ്യം തോന്നാറില്ല എന്നെ തേടി വന്നതല്ലേ ചിലപ്പോള്‍ ഞാന്‍ വന്നു എന്ന്  എന്നെ അറിയിക്കാന്‍ മഴ പറഞ്ഞയച്ചതവും അവരെ. പിന്നെ അടച്ചിട്ട ജനാല തുറന്നു ഇരുളിലേക് മഴയെ നോക്കി എത്രയോ രാത്രികള്‍ ചിലപ്പോള്‍ എനിക്ക് കാണാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കിലോ എന്ന് തോന്നിയവും മിന്നലുകള്‍ കൊണ്ട് എനിക്ക് വെളിച്ചം തരാറുണ്ടായിരുന്നു കണ്ണുനീരില്‍ കുതിര്‍ന്ന വേദനകളുടെ അപമാനങ്ങളുടെ എത്രയോ രാത്രികളില്‍ എനിക്ക് കൂട്ടായിരുന്നു മഴ ഞാന്‍ ഒന്ന് കരയുമ്പോള്‍ ആ ശബ്ദം പുറത്തു കേള്‍ക്കാതെ ഇരിക്കാന്‍ ആര്‍ത്തലച്ചു പെയ്യുമായിരുന്നു ചിലപ്പോള്‍ എന്നെ ആശ്വസിപ്പിക്കാന്‍ ശക്തമായ kaattiloode  മഴത്തുള്ളികളെ എന്‍റെ മുഖത്തേക്ക് തെറിപ്പിച്ചു  കളിക്കാരുണ്ടായിരുന്നു മഴ.
പകലുകളില്‍ മഴ സുന്ദരി അല്ലായിരുന്നു എന്നാലും ഞാന്‍ അതിനെ ഇഷ്ടപെട്ടിരുന്നു. പാതയോരങ്ങളിലെ ചെറു കുഴികളില്‍ നിറഞ്ഞു നില്‍കുന്ന ചെളിവെള്ളം തെന്നി തെറിപിച്ചു നടക്കുന്ന സന്തോഷം വിട വാങ്ങിയ മഴയുടെ മധുര സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ അയവിറക്കി  മഴ തുള്ളികളെ ഇറ്റു വീഴ്ത്തുന്ന ചെടികളും, നിറഞ്ഞൊഴുകുന്ന കുളങ്ങളും ഒകെ കണ്ടു ഓരോ തുള്ളിയും ശരീരത്തില്‍ ഏറ്റു വാങ്ങി നനഞ്ഞു നടക്കുമ്പോള്‍ ശരീരം മാത്രമല്ല മനസിനും ഒരു വല്ലാത്ത കുളിര്‍മ തന്നെ. ഇപ്പോള്‍ ഈ ഭാഗ്യമോന്നും എനിക്കധികം കിട്ടാറില്ല എന്നാലും മനസ്സില്‍ ഒരു വലിയ മഴ തന്നെ എപോഴുമുണ്ട് ഒരിക്കലും പെയ്തു തീരാത്ത മഴ..
Posted by Sajeed Noohkhan at 06:59 No comments:
Wednesday, 9 June 2010
ഞാന്‍ ഇവിടെ എത്തി ...
തീരങ്ങള്‍  ഒരുപാടു  കണ്ടു എങ്കിലും ഒന്നിനും വേണ്ടാത്ത ഒരു പായ്ക്കപ്പല്‍ ആയിരുന്നു ഞാന്‍, അടുക്കുമ്പോഴേക്കും പെട്ടെന്ന് ഒരു കാറ്റില്‍ വീണ്ടും സാഗരത്തിന്റെ അനന്തതയിലേക്ക് തള്ളി വിടപെട്ടിരുന്ന ഒരു ജന്മം. ഒരിക്കലും എനിക്ക് ഒരു തീരം കിട്ടില്ലേ എന്ന് മനസ് ഉരുകി പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചിട്ടുണ്ട്, കണ്ണീര്‍ ഒഴുക്കിയിട്ടുണ്ട്. അവസാനം എന്‍റെ തീരം ഞാന്‍ കണ്ടെത്തി. ഒരു പാട് കാര്യങ്ങളും അനുഭവങ്ങളും ഒക്കെ പഠിക്കാനും പഠിപ്പിക്കാനും കഴിവുള്ള, ആരും കണ്ടു അസൂയ പൂണ്ടു നില്‍ക്കുന്ന ഒരു തീരം. എന്നിലെ നല്ല ചിന്തകളെ ഉണര്‍ത്തുകയും ദുഷ്ചിന്തകളെ ഒക്കെ തല്ലി കെടുത്തുകയും ചെയ്തു ഇന്ന് എന്നെ ഞാന്‍ ആക്കി മാറ്റി കൊണ്ടിരിക്കുന്ന തീരം. ആ തീരത്തിന് പോലും അറിയില്ല അതിനു എന്‍റെ മനസ്സില്‍ ഞാന്‍  കൊടുത്തിരിക്കുന്ന  ഉയര്‍ന്ന സ്ഥാനം. അതിന്‍റെ vaakukalk  എന്‍റെ മനസ്സില്‍ ഉണ്ടാക്കുന്ന പ്രകമ്പനങ്ങള്‍ ഒക്കെ തന്നെ പറഞ്ഞറിയിക്കാന്‍ വയ്യാത്ത  ഒന്നാണ്. ഇവിടെ ഈ തീരത്ത് എനിക്ക് വേണ്ടത് ഒരു വിശ്രമം അല്ല വിശ്രമിക്കാന്‍ എനിക്ക് സമയമില്ല.ജീവിതത്തെ അതിന്‍റെ കയ്പിനെ അതിന്‍റെ മധുരത്തെ ഒക്കെ അനുഭവിച്ചു ഞാന്‍ ഇതില്‍ എഴുതട്ടെ. കാണാം .
Posted by Sajeed Noohkhan at 13:34 2 comments:
Subscribe to: Posts (Atom)
View my complete profile
marakkanavatha ormakal - 5
marakkanavatha ormakal - 4
marakkanavatha ormakal - 3
marakkanavatha ormakal - 2
നീ മേഘം ആകുമ്പോള്‍ എനിക്ക് ഭൂമി ആകാനാണ് ഇഷ്ടം കാര...
ഞാന്‍ ഇവിടെ എത്തി ... തീരങ്ങള്‍  ഒരുപാടു  കണ്ടു എ...
Feedjit Live Blog Stats
Feedjit Live Blog Stats
Ethereal template. Powered by Blogger.