es en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml is ml ml en en en en ml en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en en en en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en en en en ml en en en es en en en fr en ml cs cs cs da en da cs en cs en cs cs en cs da cs en en en en lb fr en en en en en en en en en en es en en en
പേരുള്ളവരെയും, ഇല്ലാത്തവരെയും "ബാബു " എന്നാണീ നാട്ടുകാര്‍ വിളിക്കുക. അങ്ങിനെ സ്വന്തമായി ഒരു പേരു പോലുമില്ലാതിരുന്ന എനിക്ക് ഇവിടെയെത്തിയപ്പോള്‍ ഒരു പേരു കിട്ടി. ചോളപ്പൊരി പോലിരിക്കുന്ന അക്ഷരങ്ങളുടെ നാട്. ആന്ധ്രയിലെ നല്ലഗോണ്ട ജില്ലയിലെ ഒരു ഉള്‍നാടന്‍ ഗ്രാമം. യാദഗിരിഗുട്ട.
സായിപ്പുംമാരെയും കൊണ്ടു സ്റ്റുഡിയോയില്‍ ഫിലിം വാങ്ങിക്കാനെത്തിയ രമ്മുഡു അണ്ണയ്യ ,ഈ സ്ഥലത്തിന്റെ ചരിത്രം അവര്‍ക്ക് വിവരിച്ചു കൊടുക്കുന്നത് ഞാന്‍ കേട്ടു കൊണ്ടു നിന്നു. തെലുങ്കില്‍ 'നല്ല ' എന്നാല്‍ കറുപ്പ് എന്നും, 'ഗോണ്ട' എന്നാല്‍ മല എന്നും ആണ് അര്‍ത്ഥം. പിന്നീട് അയാള്‍ ഗ്രാമപ്പെരിനു പുറകിലുള്ള ഐതിഹ്യം പറഞ്ഞു. പുരാണത്തില്‍ മാനിന്റെ തലയുള്ള ഒരു ഋഷിവര്യന്‍ ഉണ്ട്, ഋഷൃശൃംഗന്‍. അദ്ധേഹത്തിന്റെ മകനായ യാദഋഷിയുടെ പേരില്‍ നിന്നാണ് ഈ ഗ്രാമപ്പെരുണ്ടായത്. യാദഗിരിഗുട്ട. രമ്മുഡു അണ്ണയ്യ ഋഷൃശൃംഗന്റെ കഥ പറയുന്നതു കേട്ടു കൊണ്ടു നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ അകത്തു ഡാര്‍ക്ക് റൂമില്‍ നിന്നും വെങ്കിഅണ്ണന്റെ വിളി വന്നു.
"എടാ ബാബൂ...ഒരു കുടം വെള്ളം കൊണ്ടു വാ.."
ഒരു കുടമെടുത്ത്‌ എരിയുന്ന വെയിലില്‍, അരികു കെട്ടാത്ത കിണറ്റിന്‍ കരയിലേക്ക് ഞാന്‍ നടന്നു. വെള്ളം കോരുമ്പോള്‍ ദൂരെ ഞാന്‍ കണ്ടു, നല്ലഗോണ്ടയിലെ കരിമലകള്‍. ഋഷൃശൃംഗന്റെ ഗുഹാ ചിത്രങ്ങള്‍ പതിഞ്ഞ കരിമലകള്‍. ആ വെയിലില്‍ പാറമലകളില്‍ നിന്നും ആവി ഉയര്‍ന്നുകൊണ്ടിരുന്നു.
ധൃതിയില്‍ വെള്ളം നിറച്ച്, കഥ കേള്‍ക്കാനായി തിരിച്ചു സ്റ്റുഡിയോയിലേക്ക് ഓടുമ്പോള്‍ , പ്ലാസ്റ്റിക് കുടത്തിലെ വെള്ളം തെറിച്ച് എന്റെ കാക്കി നിക്കറും ബനിയനും നനഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. പെട്ടെന്ന് സന്തോഷത്തോടെ ഞാനോര്‍ത്തു, ഇന്നിപ്പോള്‍ മാറിയുടുക്കാന്‍ വേറെ ഉടുപ്പുകള്‍ എങ്കിലും ഉണ്ട്. തമിഴ്‌നാട്ടിലെ തന്റെ പഴയ മുതലാളിയെ തട്ടിച്ച് നോക്കിയാല്‍ വെങ്കിയണ്ണയ്യ വളരെ നല്ലവനാണ്. പഴയ തമിഴന്‍ മുതലാളിക്ക് നായ്പ്പൊരു നടത്തലായിരുന്നു പണി. മത്സരത്തില്‍ തോറ്റ്, കടിയേറ്റു ചോരയില്‍ കുളിച്ചു കിടക്കുന്ന നായ്ക്കളെ കുഴിച്ചിട്ട്, അവിടം വൃത്തിയാക്കണം. അതായിരുന്നു അവിടത്തെ എന്റെ പണി. പന്തയക്കാരില്‍ നിന്നുള്ള ഒരു വീതം അറുപിശുക്കന്‍ മുതലാളിക്ക്. ചോര കണ്ടു മടുത്തപ്പോള്‍ അവിടം വിട്ടു.
സ്റ്റുഡിയോയില്‍ തിരിച്ചെത്തിയപ്പോഴേക്കും രമ്മുഡു അണ്ണയ്യ സായിപ്പുംമാരെയും കൊണ്ടു പോയിരുന്നു. വെങ്കിയണ്ണയ്യ പുറത്തു വന്നു കൌണ്ടറില്‍ ഇരിപ്പുണ്ട്. താഴെക്കൊലിച്ചിറങ്ങിയ  മീശയും, കടും നിറത്തിലുള്ള പൂക്കളുടെ ഷര്‍ട്ടും, സുറുമയെഴുതിയ കണ്ണുകളും ആണ് അണ്ണയ്യയ്ക്. കണ്ടാല്‍ ഒരു സിനിമാ നടന്റെ പോലിരിക്കും.
"നീയിതു കൊണ്ടുപോയി അകത്തെ ബക്കറ്റില്‍ ഒഴിച്ച് വയ്ക്ക്". അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.
ഞാന്‍ അകത്തെ ഡാര്‍ക്ക് റൂമിലേക്ക്‌ പോയി. ഈ നാട്ടില്‍ വെങ്കിയണ്ണയ്യക്ക് മാത്രമാണ് കമ്പ്യൂട്ടര്‍ അറിയാവുന്നത്. അതിന്റെ ചെറിയ ഒരഹങ്കാരം പുള്ളിക്കാരനുണ്ട്. അതുസാരമില്ല. കഴിവുണ്ടായിട്ടല്ലേ?
35 ആം വയസ്സില്‍ തന്നെ സ്വന്തമായി ഒരു സ്റ്റുഡിയോ ചെറിയ കാര്യമല്ലല്ലോ?
"യൂണിവേഴ്സല്‍ സ്റ്റുഡിയോ ആന്‍ഡ്‌ ഫോട്ടോ വര്‍ക്സ് ".
പിന്നെ പോരാത്തതിന് പെണ്ണും പിടക്കോഴിയും ഒന്നുമില്ല. ഒറ്റത്തടി. അദ്ധേഹത്തിന് എന്തെങ്കിലും മിണ്ടിയും പറഞ്ഞും ഒക്കെ ഇരിക്കാനാണ് എന്നെ കൂടെക്കൂട്ടിയത്. പിന്നെ ഒരു കൈ സഹായവും.. ഇപ്പൊ കാലം ഒരുപാടായി ഇവിടെ, ഇങ്ങിനെ....
വെള്ളം നിറച്ച് കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോള്‍ അപ്പുറത്ത് നിന്നും ഒരു സ്ത്രീ ശബ്ദം കേട്ടു.
"ചിരംജീവിയുടെ കൂടെ നിര്‍ത്തി എന്റെ ഫോട്ടോ എടുത്തു തരാമെന്നു പറഞ്ഞിട്ട് ?" പരിഭവം പറച്ചിലും ആസ്മാ വലിവ് പോലുള്ള ചിരിയും കേട്ടപ്പോള്‍ മനസിലായി, സീത അക്കനാണ് വന്നിരിക്കുന്നത്. അറിയാതെ ഒരു വിളി ഞാന്‍ പ്രതീക്ഷിച്ചു നിന്നു.
"ബാബൂ... പോയി ഒരു സിഗരട്ട് മേടിച്ചു കൊണ്ടു വാ.." അണ്ണയ്യ അപ്പുറത്ത് നിന്നും വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. ആ പറഞ്ഞതിനര്‍ത്ഥം അടുത്തെങ്ങും ഈ പ്രദേശത്തേക്ക് വരരുതെന്നാണ്. വെങ്കിയണ്ണന്‍ സിഗരട്ട് വലിക്കാറില്ല.
അകത്തുനിന്നും കൌണ്ടറിലേക്ക് പോകുന്ന വഴി ഫോട്ടോ എടുക്കുന്ന മുറിയിലേക്കു നോക്കി. അവിടെ പൂക്കളുടെയും, മലകളുടെയും മുന്നില്‍ വായുവില്‍ ആരുടെയോ ചുമലില്‍ കയ്യിട്ടു നില്ക്കുന്ന ചിരഞ്ജീവി ഫോട്ടോയ്ക്ക് തയ്യാറായി ചിരിച്ചു നില്ക്കുന്നു.
അണ്ണയ്യയുടെ അടുത്ത് നിന്നും സിഗരട്ടിനുള്ള കാശ് മേടിക്കുമ്പോള്‍ എന്നോട് സീത അക്കന്‍ ചോദിച്ചു,
" നിന്നെ അങ്ങോട്ടൊന്നും കാണാറേ ഇല്ലല്ലോടാ ?"
ഉത്തരം ഞാന്‍ നാണം കലര്‍ന്ന ഒരു ചിരിയിലൊതുക്കി. അണ്ണന്‍ പറയാറുള്ള സീത അക്കന്റെ ദേഹത്തെ മഞ്ഞള്‍ മണം എന്റെ മുഖത്തെക്കടിച്ചു. ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പൊട്ടി മീശ തടവി ഞാന്‍ വെയിലത്തേക്കിറങ്ങി. അകത്തെ ഇരുട്ടിലെക്കോടിയോളിക്കുന്ന ചില അടക്കം ചിരികള്‍ നടന്നു നീങ്ങുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ പുറകില്‍ കേട്ടു.
നടന്ന്, കവലയ്ക്കടുത്തുള്ള ആല്‍ത്തറയില്‍ ചെന്നിരുന്നു. വെയില്‍ സ്ഫുരിക്കുന്ന മണല്‍ വീഥികളിലൂടെ പോകുന്ന ആളുകളെ നോക്കിയിരുന്നു. ഉച്ചമയക്കത്തിലിരിക്കുന്ന കവലയിലെ കടക്കാര്‍. തണല്‍ തേടിക്കിടക്കുന്ന ചില തെരുവുനായ്ക്കളെയും കണ്ടു. അവയില്‍ ചിലത് നല്ല ലക്ഷണമൊത്തവയും ഉണ്ട് .ശൌര്യം കൂടിയവ. ചെവി ഉയര്‍ന്നു നില്‍ക്കുന്നവയാണെങ്കില്‍ ആദ്യം കഴുത്തിലെ കടിക്കൂ.അതാണ്‌ നായ്ക്കളുടെ മുഖലക്ഷണം. ചിലങ്ക പോലുള്ള ശബ്ദം കേട്ടു ഞാന്‍ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. ആള്‍ക്കാരെ കുത്തി നിറച്ചു പോകുന്ന ഓട്ടോ റിക്ഷയില്‍ തട്ടുപൊളിപ്പന്‍ തെലുങ്ക് പാട്ടു വച്ചിരുന്ന ശബ്ദമായിരുന്നത്. റിക്ഷയുടെ ഇരു വശങ്ങളിലും ആള്‍ക്കാര്‍ ചാര്‍മിനാര്‍ സ്തൂപങ്ങള്‍ പോലെ തൂങ്ങി നില്‍ക്കുന്നുണ്ട്‌. രമ്മുഡു അണ്ണയ്യയുടെ കയ്യിലെ ഒരു പുസ്തകത്തില്‍ കണ്ടിട്ടുണ്ട് ചാര്‍മിനാറിന്റെ പടം. ഒരിക്കല്‍ ഹൈദ്രബാദില്‍ പോണം, ഞാനോര്‍ത്തു.
എന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ആഗ്രഹം വെങ്കിയണ്ണന്റെ പോലെയാകണമെന്നാണ്. ആദ്യം കമ്പ്യൂട്ടര്‍ പഠിക്കണം. പിന്നെ ഹൈദരാബാദില്‍ പോണം. ജീവിതത്തില്‍ രക്ഷപെടണം.
പോകുന്നതിനു മുന്‍പ് ഒരിക്കലെങ്കിലും മാനിന്റെ തലയുള്ള ഋഷി വരച്ച ഗുഹാചിത്രങ്ങള്‍ പോയിക്കാണണം. അതോരാഗ്രതമായി മാറുന്നത് ഞാന്‍ ശ്രദ്ധിച്ചു. മാനിന്റെ മുഖമുള്ള മനുഷ്യന്‍. എനിക്കാ ഋഷിയോട് വല്ലാത്ത ഒരടുപ്പം തോന്നി തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.
എന്നെക്കാണാന്‍ വലിയ ചന്തമോന്നുമില്ല, വെങ്കിയണ്ണയ്യ സുന്ദരനാണ്. ഞാനോര്‍ത്തു, മുഖങ്ങളാണ് ഒരാളെ സുന്ദരനും, വിരൂപനും ഒക്കെ ആക്കുന്നത്. നമുക്കു പല അവയവങ്ങള്‍ ഉണ്ടെങ്കിലും മുഖമാണ് പ്രധാന അടയാളം. സീത അക്കന്റെയും, യേല്ലമ്മയുടെയും പിന്‍ഭാഗം കണ്ടാലും എനിക്ക് തിരിച്ചറിയാം. പക്ഷെ എല്ലാവര്‍ക്കും മുഖം തന്നെ പ്രധാനം. അതുകൊണ്ടാണീഗ്രാമത്തിലെ എല്ലാവരും മുഖത്തിന്റെ ഫോട്ടോ എടുക്കാന്‍ അവിടെ വരുന്നത്.
പത്രത്തില്‍ കൊടുക്കാനായി, മരിച്ചവരുടെ പഴയ ദ്രവിച്ചു തുടങ്ങിയ ഫോട്ടോകള്‍ റിപ്പയര്‍ ചെയ്തു കൊടുക്കാറുണ്ട് അണ്ണയ്യ. അദ്ദേഹം നന്നായി വരക്കും. പക്ഷെ അണ്ണയ്യക്കു കിട്ടുന്നതില്‍ ഭൂരിഭാഗവും മൃതദേഹങ്ങളുടെ ഫോട്ടോകളാണ്. എന്നിട്ട് കമ്പ്യൂട്ടറില്‍ കയറ്റി മൃതദേഹത്തിന്റെ കണ്ണ് തുറപ്പിക്കണം, മുഖത്തൊരു ചിരി വിടര്‍ത്തണം, മൂക്കിലെ പഞ്ഞിയും മായ്ച്ചു കളയണം. ഇവരെല്ലാം ജീവിച്ചിരുന്നപ്പോള്‍ സ്റ്റുഡിയോയില്‍ വരാന്‍ സമയം കിട്ടാതിരുന്നവര്‍.
ഞാന്‍ കയ്യിലെ ചില്ലറയില്‍ നോക്കി. ആദ്യം മടിച്ചു, പിന്നെ ഒരു സിഗരട്ട് വാങ്ങി വലിച്ചു. ഇതിപ്പോ ഒരു ശീലമായി മാറിയിരിക്കുന്നു. നിക്കര്‍ ഇട്ടിരിക്കുന്നത് കൊണ്ട് , പ്രായമായിട്ടില്ലെന്നു കരുതി ആദ്യമൊക്കെ കടക്കാരന്‍ എനിക്ക് സിഗരട്ട് തരില്ലായിരുന്നു. ഞാന്‍ സിഗരട്ട് കത്തിച്ചു. ദൂരെ ഗുഹാചിത്രങ്ങളുള്ള കരിമലയെ നോക്കി നിന്നു.
അസ്തമയമായപ്പോഴാണ് കണ്ണ് തുറന്നത്. ആല്‍ത്തറയില്‍ കിടന്നുറങ്ങിപ്പോയി. ഞാന്‍ വായ തുടച്ച് സ്റ്റുഡിയോയിലേക്ക് നടന്നു. അതാണ്‌ ഞങ്ങളുടെ വീട്, അമോണിയയുടെ മണമുള്ള വീട്.
രാത്രി ഭക്ഷണത്തിന് ശേഷം അണ്ണന് ഒരു കുളിയുണ്ട്‌. കിണറ്റിലെ വെള്ളത്തിന്‌ ചൂട് ആറിയിട്ടുണ്ടാവില്ല. അതിനുശേഷമാണ് അദ്ദേഹം കമ്പ്യൂട്ടറിലെ പണികള്‍ക്കിരിക്കുന്നത്. കമ്പ്യൂട്ടര്‍ പഠിക്കാനായി എന്നും ഞാന്‍ പുറകില്‍ ചെന്നു നില്ക്കും. വരയില്‍ താല്‍പ്പര്യമുള്ളത് കൊണ്ട് കുറെയൊക്കെ പെട്ടെന്ന് പഠിച്ചു. രാത്രിയില്‍ ഫോട്ടോ ശരിയാക്കി കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോള്‍ അണ്ണയ്യ പറഞ്ഞു,
'ഇന്നലെ നമ്മള്‍ ശരിയാക്കി കൊടുത്ത ഫോട്ടോയിലെ ശവത്തിന്റെ മോന്ത മെലിഞ്ഞു പോയെന്നും പറഞ്ഞ് അയാളുടെ മോന്‍ എന്നെ വഴിക്ക് വച്ചു കണ്ടപ്പോള്‍ തല്ലാന്‍ വന്നു. "
കുറേ സമയത്തെ മൌനത്തിനു ശേഷം അണ്ണന്‍ പറഞ്ഞു,
"ശരിക്കും ഒരാള്‍ക്ക്‌ രണ്ടുതരം ബന്ധങ്ങളെ ഒള്ളു. ഒന്നു മുന്‍ഗാമി, രണ്ടു പിന്‍ഗാമി, അല്ലെ?" ആ വാക്കുകളില്‍ നിന്ന് ആരുമില്ല എന്ന ബോധം അദ്ധേഹത്തെ അലട്ടുന്നതായി തോന്നി.
"വേണം." എന്നെ ഒഴിവാക്കാന്‍ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞപോലെ തോന്നി.
"നാളെ ഹൈദ്രബാദില്‍ പോയി ചില സാധനങ്ങള്‍ മേടിക്കണം.ഞാന്‍ രാവിലെ പോകും. നീ ഇവിടെ തന്നെ വേണം, എങ്ങും കറങ്ങി നടക്കരുത്‌. എന്നാ പോയി കിടന്നോ... ഞാനുറങ്ങാൻ വൈകും..."
കിടക്കാനായി പോകുമ്പോള്‍ ഇരുട്ടത്തിരുന്നു ജോലി ചെയ്യുന്ന അണ്ണനെ ഞാനൊന്നു നോക്കി. മൃതദേഹങ്ങള്‍ക്ക് ജീവന്‍ കൊടുക്കുന്ന ഒരാള്‍ ശ്മശാനത്തില്‍ ഒറ്റയ്ക്ക് ഇരിക്കുന്ന പോലെ തോന്നി. ചൂടുറങ്ങുന്ന തറയില്‍ ഞാന്‍ പായ വിരിച്ചു. ഭാവിയിലെ ഹൈദരാബാദ്‌ യാത്രയെക്കുറിച്ചാലോചിച്ചു  കിടന്ന് എപ്പോഴോ ഉറങ്ങി.
രാവിലെ അദ്ദേഹം പുറപ്പെടുമ്പോള്‍ എന്നെ വിളിചെഴുന്നെല്‍പ്പിച്ചു, അന്ന് ചെയ്യേണ്ട ചില പണികളും ഏല്പിച്ചു.അണ്ണയ്യ പോയ ശേഷം വാതിലടച്ചു ഞാന്‍ തിരിച്ചു വന്നു കിടന്നുറങ്ങി. രണ്ടാമതുറക്കം പിടിച്ചു തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ ആരോ വാതിലില്‍ മുട്ടി. മുട്ടിക്കൊണ്ടേ ഇരിക്കുന്നു. ഞാന്‍ ഉറക്ക ചടവില്‍ എഴുന്നേറ്റ് വാതില്‍ തുറന്നു.
വാതില്‍ക്കല്‍ ഓടിയണച്ചു വന്നു നില്ക്കുന്ന സൈക്കിള്‍ കടക്കാരന്‍ റഷീദ്.
'' വെങ്കി കയറിയ ഓട്ടോ ബസ്സിലിടിച്ച് മറിഞ്ഞു. അയാള്‍ വശം ചേര്‍ന്ന് നില്‍ക്കുകയായിരുന്നു. വെങ്കി ഓട്ടോയ്ക്ക് അടിയില്‍ പെട്ടുപോയി. ഒട്ടോയിലുണ്ടായിരുന്ന എല്ലാവരെയും ആശുപത്രിയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയിട്ടുണ്ട്."
റഷീദ് പറഞ്ഞതു വളരെ വേഗത്തിലായിരുന്നു, അതും ഹിന്ദിയില്‍. എനിക്ക് മുഴുവന്‍ മനസ്സിലായില്ല. എന്റെ കാലുകള്‍ കുഴയുന്ന പോലെ തോന്നി. എങ്കിലും ഞാന്‍ ഓട്ടം നിര്‍ത്തിയില്ല.
ഗുരുതരമായി പരുക്കേറ്റ നാലുപേര്‍. മൊത്തം പന്ത്രണ്ടു പേരുണ്ടായിരുന്നു റിക്ഷയില്‍. ആശുപത്രിക്ക് പുറത്തെ ആള്‍ക്കാരുടെ സംസാരത്തില്‍ നിന്നറിഞ്ഞു. വെങ്കി അണ്ണയ്യക്കു എന്തെങ്കിലും പറ്റിയോ എന്നറിയാന്‍ ആശുപത്രിയിലൂടെ ഞാന്‍ ഓടി നടന്നു. എന്നെ സ്നേഹത്തോടെ നോക്കിയിട്ടുള്ള, അല്ലെങ്കില്‍ ഈ ലോകത്ത് എന്റെ ഒരേ ഒരു ബന്ധു... അങ്ങിനെയുള്ള ഒരാളാണ് ഇവിടെ മരണവുമായി മല്ലിടുന്നത്. എന്റെ കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞൊഴുകി.
പെട്ടെന്ന് എവിടെന്നോ റഷീദ് ഓടിവന്നു. അണ്ണന്റെ ഓപ്പറേഷനായി പണം കെട്ടി വയ്ക്കാനുള്ള ഡോക്റ്ററുടെ ആവശ്യം അറിയിച്ചു. അണ്ണന്റെ ഒരു കൂട്ടുകാരന്‍ വഴി വേണ്ട പണം ഏര്‍പ്പാടാക്കി.
ജീവന്‍ കയ്യില്‍ പിടിച്ചു ഞാന്‍ ഓടി നടന്ന നിമിഷങ്ങള്‍,
വീണ്ടുമൊരു അനാഥത്വം എനിക്ക് മുന്നില്‍ തലയുയര്‍ത്തി വന്ന നിമിഷങ്ങള്‍,
എന്റെ ചിന്തകള്‍ ഭ്രമണപഥം വിട്ടോടിയ നിമിഷങ്ങള്‍.....
ഒടുവില്‍ ഓപ്പറേഷന്‍ സുഖമായി തന്നെ നടന്നു. അദ്ധേഹത്തിന്റെ ജീവന്‍ തിരിച്ചു കിട്ടി.
നാലു മാസമെടുത്തു അണ്ണന്റെ മുഖത്തെ കെട്ടഴിച്ച് എല്ലാം നേരെയാവാന്‍. ആശുപത്രിയില്‍ ഞാനായിരുന്നു കൂടെ. വെങ്കിയണ്ണന്റെ തലയാണ് വണ്ടിക്കടിയില്‍പ്പെട്ടത്. താടിയെല്ലിനായിരുന്നു ഒടിവ്. ആറ് ഒടിവുകള്‍. ഇപ്പോള്‍ ചുണ്ടുകള്‍ രണ്ടായി മുറിഞ്ഞു കോടിയിരിക്കുന്നു. മുറിവ് പറ്റിയ സ്ഥലത്തു മീശ മുളക്കില്ല, അതിനാല്‍ മുറിച്ചുണ്ടുകള്‍ വ്യക്തമായി കാണാം. അദ്ധേഹത്തിന് ഇപ്പോള്‍ മണങ്ങള്‍ ഒന്നും കിട്ടില്ല. അപകടത്തില്‍ ഞരമ്പുകള്‍ക്ക് എന്തോ തകരാറു പറ്റി എന്നാണ്,ഡോക്ടര്‍മാര്‍ പറഞ്ഞത്.
ഇപ്പോള്‍ കയ്യിലെ ഒടിവും മറ്റും നേരെയായിരിക്കുന്നു. അണ്ണന്‍ ചെറുതായി ജോലികള്‍ ചെയ്തു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ഇതുവരെ ഞാനാണ് സ്റ്റുഡിയോയിലെ ജോലികള്‍ നോക്കിയിരുന്നത്. ഒരുമാതിരി സ്റ്റുഡിയോ ജോലികള്‍ എല്ലാം ഞാന്‍ പഠിച്ചു കഴിഞ്ഞു. അദ്ദേഹം ഈ കഴിഞ്ഞ ആറുമാസവും എന്നെ അല്ലാതെ വേറെ ആരെയും കാണാന്‍ കൂട്ടാക്കിയിട്ടില്ല. ഒരിക്കല്‍ കാണാന്‍ വന്ന സീത അക്കനെപ്പോലും കാണാന്‍ കൂട്ടാക്കാതെ തിരിച്ചയച്ചു. അണ്ണയ്യക്കു എപ്പോഴും വിഷാദഭാവമാണ് മുഖത്ത്. വല്ലപ്പോഴും ഭക്ഷണം കൊടുക്കുമ്പോള്‍ എന്നെ നോക്കി പുഞ്ചിരിക്കും. മുറിചുണ്ടോടെ പുഞ്ചിരിക്കുന്ന അദ്ധേഹത്തിന്റെ ആ മുഖത്തേക്ക് ഞാന്‍ നോക്കാറില്ല. എന്റെ അണ്ണയ്യ... എന്റെ നായകനാണീ ഇരിക്കുന്നതെന്ന് ഞാന്‍ വിശ്വസിച്ചിട്ടില്ല. വിശ്വസിക്കുകയുമില്ല.
ഒരു ദിവസം രാത്രി അണ്ണയ്യ, അദ്ധേഹത്തിന്റെ ഒരു പഴയ ഫോട്ടോ എടുത്ത് കമ്പ്യൂട്ടറില്‍ മിനുക്കു പണികള്‍ നടത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത് കണ്ടു. ആ കാഴ്ച കണ്ടു നില്കാനുള്ള മനക്കട്ടിയില്ലാതിരുന്നത് കൊണ്ട് ഞാന്‍ പോയിക്കിടന്നു. തറയില്‍ നിന്നുള്ള ചൂട് എന്റെ മനസ്സിലേക്കിറങ്ങുന്ന പോലെ തോന്നി. എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളില്‍ നിന്നും ഒരു ഹൈദ്രാബാദ്‌ യാത്ര മാഞ്ഞു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.
ഇനിയിവിടെ....ഇവിടെ മതി. ഈ യാദഗിരിഗുട്ടയില്‍....അണ്ണനോപ്പം.
പക്ഷെ പിറ്റേന്ന് രാവിലെ മുതല്‍ വെങ്കിഅണ്ണയ്യയെ ആരും കണ്ടിട്ടില്ല. എവിടെ പോയെന്ന് ആര്‍ക്കും അറിയില്ല. മൂന്നു പകല്‍ മുഴുവന്‍ പലയിടത്തും ഞാന്‍ അന്വേഷിച്ചു നടന്നു. കണ്ടവരായി ആരുമില്ല.
ഒടുവില്‍ തളര്‍ന്നു വീട്ടിലെത്തിയ ഞാന്‍ ആ കാഴ്ച കണ്ടു. തലേന്ന് രാത്രി അദ്ദേഹം കമ്പ്യൂട്ടറില്‍ ശരിയാക്കിയ ഫോട്ടോ. മാനിന്റെ മുഖമുള്ള, വര്‍ണ്ണ പൂക്കള്‍ വിരിയുന്ന ഷര്‍ട്ട്‌ ഇട്ടിരിക്കുന്ന അദ്ധേഹത്തിന്റെ ചിത്രം. എന്റെ ചെവികള്‍ കൊട്ടിയടഞ്ഞു മൂളാന്‍ തുടങ്ങി.
നിറകണ്ണോടെ ഞാന്‍ പുറത്തേക്കോടി. പൊള്ളുന്ന വെയിലില്‍ ദൂരെയുള്ള കരിമലകളിലേക്ക് നോക്കി. എന്നെ ചുറ്റി പറന്നുകൊണ്ടിരുന്ന ചുടുമണല്‍കാറ്റില്‍ എന്റെ നീളന്‍ മുടികള്‍ പറന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. ഒന്നും മനസ്സിലാവാത്തവനെപ്പോലെ ചൂടുവമിക്കുന്ന പാറക്കെട്ടുകള്‍ നോക്കി സ്തബ്ദനായി ഞാന്‍ നിന്നു. ഒരു നിമിഷം ഞാനാ ചിത്രപ്പണികളുള്ള ഗുഹാകവാടത്തിനു മുന്നില്‍ എത്തിയ പോലെ തോന്നി. അതിനുള്ളില്‍ നിന്നും വന്ന അദ്ധേഹത്തിന്റെ വാക്കുകള്‍ എന്റെ കാതില്‍ മുഴങ്ങിക്കേട്ടു.
ഒരാള്‍ക്ക്‌ രണ്ടു തരം ബന്ധങ്ങളെ ഒള്ളു. ഒന്നു മുന്‍ഗാമി, രണ്ടു പിന്‍ഗാമി....
Posted by bony pinto at 7:18 PM
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
Thursday, August 27, 2009
തവിട്ടു നിറമാണ് ഈ നഗരത്തിന്. സരയൂ നദീ തീരത്തെ പച്ചപ്പില്‍ കൂടണയുന്ന തത്തകളുടെ കളകൂജനങ്ങള്‍ ഇളം കാറ്റില്‍ പറന്നു നടന്നിരുന്നു. അസ്തമയ സൂര്യന്റെ അവസാന കിരണവും അയോദ്ധ്യാപുരിയെ പതിഞ്ഞു മയങ്ങി. കൊട്ടാര കല്‍പ്പടവുകളില്‍ അസ്തമയം കണ്ടു നിന്നിരുന്ന ഊര്‍മിള പറഞ്ഞു.
"ദേവി കേട്ടുവോ? ആയിരം സൂര്യന്മാരുടെ തേജസ്സുള്ള ശ്രീരാമ ചന്ദ്രന്റെ പട്ടാഭിഷേകത്തോടെ,അയോദ്ധ്യാപുരിയ്കിനി സൂര്യാസ്തമയങ്ങളില്ല എന്ന് പോലും പാടി നടക്കുന്നുണ്ട് സൂതര്‍."
ചക്രവാള മേഘങ്ങളെ നോക്കി ചിന്തയിലാണ്ടിരുന്ന ഞാന്‍ മൂളി. പതിന്നാലു വര്‍ഷത്തെ വനവാസം എന്നെ ഒരു മിതഭാഷിയാക്കി മാറ്റിയിരിക്കുന്നു എന്നവള്‍ കളിയാക്കി ചിരിച്ചു. അവളുടെ കളിചിരികള്‍ക്ക് ഒപ്പം കൂടുന്ന പഴയ മൈഥിലിയെപ്പോല്‍ പുഞ്ചിരിക്കാന്‍ ഞാന്‍ വ്യഥാ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ആടഭൂഷാദികളും, പരിചാരകരും ഒന്നുമില്ലാത്ത കഴിഞ്ഞ ഏകാന്ത സംവല്‍സരങ്ങള്‍ എനിക്ക് ചുറ്റും ഒറ്റക്കാലില്‍ ഓടി തളര്‍ന്നു വീണുകൊണ്ടിരുന്നു. കൊട്ടാരന്തരീക്ഷവുമായി ഇഴുകിച്ചേരാന്‍ സാവകാശം വേണ്ടി വരും, ഞാനോര്‍ത്തു.
കുട്ടികളുടെ ശബ്ദം കേട്ടു ഞാന്‍ നോക്കി. ഭരതശത്രുഘ്നാദികളുടെ പുത്രന്മാര്‍ ഞങ്ങള്‍ക്കരികില്‍ ഓടിക്കളിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഞാനവരുടെ കളികള്‍ വാല്‍സല്യത്തോടെ നോക്കി നിന്നു. അവര്‍ വളര്‍ന്നിരിക്കുന്നു, ഞാനോര്‍ത്തു. കളിച്ചു ക്ഷീണിച്ചപ്പോള്‍ ഭരതപുത്രന്മാരായ തക്ഷനും, പുഷ്കലനും കഥകള്‍ കേള്‍ക്കാനായി ഞങ്ങളുടെ അടുത്ത് ഓടിയെത്തി. കഥകള്‍ പറയാനായി നിര്‍ബന്ധം തുടങ്ങി.
"കഥകള്‍..... എന്ത് കഥകളാണ് ഞാനവര്‍ക്ക് പറഞ്ഞു കൊടുക്കേണ്ടത് ?
പ്രഭു ശ്രീരാമന്റെ വിജയഗാഥയോ ? അതോ
അധികാരം മോഹിച്ച്‌ സ്വന്തം സഹോദരന്മാരെ ഒറ്റിക്കൊടുത്തവരായ വിഭീഷണന്റെയും, സുഗ്രീവന്റെയും സഹായമില്ലായിരുന്നെങ്കില്‍ രാവണവധം അസാധ്യമെന്ന സത്യമോ? അതോ ഒളിയമ്പുകളുടെ നാണക്കേട് പേറുന്ന രാമന്റെ ബാലീവധമോ? അതോ
മദ്ധ്യവയസു കഴിഞ്ഞ രാവണനോടു പൊരുതി വിയര്‍ത്തെന്നു പറയപ്പെടുന്ന വില്ലാളിവീരന്‍ ശ്രീരാമനെക്കുറിച്ചോ ? അതോ,
ഭാര്യയോടുള്ള സ്നേഹമല്ല, പകരം രഘുവംശത്തിനേറ്റ മാനഹാനിയായിരുന്നു യുദ്ധകാരണം, എന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ച ശ്രീരാമനെക്കുറിച്ചോ? അതോ,
സ്വന്തം ഭാര്യയുടെ ഗര്‍ഭത്തില്‍ സംശയിക്കുന്ന മര്യാദാപുരുഷോത്തമനെക്കുറിച്ചോ? എന്താണു ഞാനിവര്‍ക്ക് പറഞ്ഞു കൊടുക്കേണ്ടത് ?
സൂതര്‍ പാടി പ്രചരിപ്പിച്ച വീരകഥകള്‍ തന്നെ കേള്‍ക്കാനുചിതം, രഘുവംശത്തിന്റെ അടുത്ത തലമുറയ്ക്കും. ഞാനോര്‍ത്തു.
പടവുകളില്‍ ഇരുട്ടുവീണു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ഉദ്യാനത്തിലും,കൊട്ടാര കല്‍വിളക്കുകളിലും ദാസിമാര്‍ ദീപങ്ങള്‍ തെളിച്ചു തുടങ്ങി. ഞങ്ങള്‍ അന്തപുരത്തിലേക്ക് നടന്നു.
ഏകാന്തത തളം കെട്ടി നില്ക്കുന്ന അന്തപ്പുരം ഇപ്പോള്‍ പരിചിതമായിരിക്കുന്നു. ചിന്താനിമഗ്നമായ സന്ധ്യാ യാമങ്ങള്‍. എന്നില്‍ നിന്നുയരുന്ന ചോദ്യങ്ങളുമായുള്ള മല്‍പ്പിടുത്തത്തില്‍ ശ്വാസം കിട്ടാതെ ഞാന്‍ പിടഞ്ഞു. അശോകവനിയിലെ വിരഹ ദുഃഖത്തിനോ, അതോ അന്തപ്പുരത്തിലെ ഈ അവഗണനക്കോ ഏതിനാണ് കാഠിന്യം കൂടുതല്‍? സന്ധ്യയില്‍ നിന്നും രാത്രിയുടെ പ്രയാണത്തില്‍ രാത്രിയുടെ യാമങ്ങള്‍ കൊഴിഞ്ഞു വീണു കൊണ്ടിരുന്നു. അദ്ദേഹം ഇനിയും പള്ളിയറയില്‍ എത്തിയിട്ടില്ല.
മുറിയിലെ ദീപങ്ങള്‍ പോലും മരവിച്ചു ജ്വലിക്കുന്ന പോലെ തോന്നി.
"ശ്രീരാമദേവന്റെ ഈ അവഗണനക്ക് ഞാനെന്തു തെറ്റാണ് ചെയ്തത്? ലങ്കാ പുരിയില്‍ നിന്നു തിരിച്ചെത്തിയ നാള്‍ മുതല്‍ പ്രസന്നനായി ഒരിക്കല്‍പ്പോലും അദ്ധേഹത്തെ കണ്ടിട്ടില്ല. സംശയതിന്റെയോ, അനിഷ്ടതിന്റെയോ നിഴലുകളില്ലാത്ത ഒരു നോക്കു പോലും എന്മേല്‍ പതിഞ്ഞിട്ടില്ല. പ്രാണനാഥന്റെ മനമിളക്കാന്‍ അഗ്നിപരീക്ഷകള്‍ പോരെന്നുണ്ടോ?"
രാത്രിയുടെ നിശബ്ദതയില്‍ ദൂരെയുള്ള ആന കൊട്ടിലില്‍ നിന്നുള്ള ,ആനകളുടെ ചിഹ്നം വിളികള്‍ കേള്‍ക്കാം. നഗരം പൂര്‍ണ്ണമായുറങ്ങിയാല്‍ പിന്നെ ദൂരെ മലകളില്‍ നിന്നുള്ള നിഷാദന്‍മാരുടെ പാട്ടുകള്‍ പോലും കേള്‍ക്കാറുണ്ട് ചിലപ്പോള്‍.
രാത്രിയിലെപ്പോഴോ ഇടനാഴിയില്‍ അടുത്ത് വരുന്ന കാലൊച്ച കേട്ടു. ഞാനെഴുന്നേറ്റു നിന്നു. വാതില്‍ തുറന്ന് അദ്ദേഹം അറയിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. പതിവുപോലെ മുഖത്ത് അസ്വസ്തത പ്രകടം. പറയാന്‍ വന്ന വാക്കുകള്‍ ചുമയായി പുറത്തുവന്ന പോലെ തോന്നി. അദ്ധേഹത്തിനു എന്തോ പറയാനുണ്ടെന്ന് ലക്ഷ്യമില്ലാതെയുള്ള ഉലാത്തലില്‍ നിന്നു ബോധ്യം. ഞാന്‍ മൂകയായി തന്നെ നിന്നു. മുറിയിലെ അരോചകമായി മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന നിശബ്ദത ഞങ്ങള്‍ക്കുമേല്‍ ആധിപത്യം സ്ഥാപിച്ചെന്നു തോന്നി. അദ്ധേഹത്തിന്റെ കാലൊച്ചയുടെ മുഴക്കം എന്റെ ഹൃദയ താളമായി മാറുന്നത് ഞാന്‍ കണ്ടു.
നിശബ്ദത ഭഞ്ജിച്ചു കൊണ്ടു പുറത്തേക്ക് നോക്കി ആജ്ഞാസ്വരത്തില്‍ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു,
" അയോദ്ധ്യാപുരിക്ക് വേണ്ടി എനിക്കിതു ചെയ്തേ പറ്റൂ. എന്റെ ഇഷ്ടങ്ങള്‍ക്കും അനിഷ്ടങ്ങള്‍ക്കും ഇവിടെ സ്ഥാനമില്ല.
ശിഷ്ടകാലം വനവാസം. അതാണ്‌ പുരോഹിതനിര്‍ദേശം. വിധിയായി കരുതൂ.
പുലര്‍ച്ചെ ലക്ഷ്മണനൊപ്പം ദേവി യാത്രയാകുക. "
തിരിഞ്ഞെന്നെ നോക്കിയ ശേഷം കൂടിചെര്‍ത്തു,
മരവിപ്പ് ബാധിച്ചു കഴിഞ്ഞ എനിക്ക് വികാരവ്യതിയാനങ്ങളൊന്നും തന്നെ സംഭവിച്ചില്ല. എങ്കിലും ഞാന്‍ സംസാരിച്ചപ്പോള്‍ ശബ്ദമിടറിയോ എന്ന് സംശയം.
"ഞാന്‍.... ഈ ശിക്ഷ ഏറ്റുവാങ്ങാന്‍ മാത്രം ചെയ്ത തെറ്റ് എന്തെന്ന് അങ്ങ് പറഞ്ഞില്ല."
"ദേവീ, ഭര്‍ത്താവ് എന്നതിലുപരി ഒരു മഹത് വംശത്തിന്റെ പൈതൃകം പേറുന്നൊരു രാജാവാണ് ഞാന്‍. ജനങ്ങളുടെ വികാര വിചാരങ്ങള്‍ കൂടി ഞാന്‍ കണക്കാക്കേണ്ടതുണ്ട്‌ . രാവണനെപ്പോല്‍ കൊടും നീചന്‍ അപഹരിച്ചു കൊണ്ടുപോയി താമസിപ്പിച്ച ഒരു സ്ത്രീ ,ഭാര്യാ പദത്തില്‍ തുടരാന്‍ അര്‍ഹയല്ലെന്നാണ് പുരോഹിതര്‍ പോലും പറയുന്നത്."
"മറ്റുള്ളവര്‍ പറഞ്ഞു കൊള്ളട്ടെ. എനിക്കറിയേണ്ടത് അങ്ങ് എന്നെ അവിശ്വസിക്കുന്നുണ്ടോ എന്നാണ്."
"എന്റെ വയറ്റില്‍ വളരുന്ന കുഞ്ഞിന്റെ പിത്രുത്വത്തില്‍പ്പോലും അങ്ങേയ്ക്ക് സംശയം? !!" അവിശ്വാസം കലര്‍ന്ന പുഞ്ചിരിയോടെ ഞാന്‍ പറഞ്ഞു,
"തന്‍ താതനെപ്പോല്‍, രഘു വംശത്തിലെ പുരുഷന്മാര്‍ക്ക് യാഗങ്ങളില്‍ തന്നെ ശരണം അനന്തരാവകാശിയുണ്ടാവാന്‍ എന്നും പറഞ്ഞോ പുരോഹിതര്‍."
അദ്ധേഹത്തിന് എന്റെ വാക്കുകളുടെ പൊരുള്‍ മനസിലാക്കാന്‍ അല്‍പ്പസമയം വേണ്ടി വന്നു എന്ന് തോന്നി. കോപത്തോടെ മുറി വിട്ടകലുന്ന കാലടികളുടെ മുഴക്കം, ഇടനാഴികളില്‍ വീണുടയുന്നത് കേട്ടു .
കണ്ണീര്‍ വറ്റിയിരുന്നു. ഞാന്‍ കരഞ്ഞില്ല. ഇരുളടഞ്ഞ ഭാവിയും എന്റെ കുഞ്ഞും ഒരു മരവിപ്പായി മാറിയിരുന്നു എന്റെ മുന്നില്‍.
"ഈ രാമന് വേണ്ടിയാണോ ഞാന്‍ ലങ്കാ പുരിയില്‍ കാത്തിരുന്നത്?
ഈ രാമനെ ക്കുറിച്ചാണോ രാവണനോടു ഞാന്‍ പുകഴ്ത്തി പാടിയത്?
ഇതിന് വേണ്ടിയാണോ ലങ്കയില്‍ നിന്നെന്നെ രക്ഷിച്ചു കൊണ്ടുവന്നത്?"
ചോദ്യ ശരങ്ങളില്‍ മുറിവേറ്റ മനസിന്‍ വൃണങ്ങളില്‍ വീണ്ടും ചോദ്യങ്ങള്‍ വന്നു തറച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. എന്റെ നിദ്രാവിഹീനങ്ങളായ രാത്രികളുടെ തുടക്കം ഇന്നീ കൊട്ടാരത്തില്‍ തുടങ്ങുന്നത് ഞാനറിയുന്നു. മുറിയിലെ വിളക്കിന്‍ ദീപനാളങ്ങള്‍ ഒടുവില്‍ പിടഞ്ഞു മരിച്ചുവീണു. തിരിയില്‍ നിന്നുയര്‍ന്നു വായുവില്‍ തങ്ങിയ ധൂപം , മുറിയിലേക്ക് അരിച്ചിറങ്ങിയ നിലാവില്‍ ഉഗ്രരൂപങ്ങള്‍ പൂണ്ട പോലെ തോന്നി. ഞാന്‍ ഭയന്നില്ല. ഞാനതു നോക്കിക്കിടന്നു.
പ്രഭാതത്തില്‍ യാത്രയാരംഭിച്ചു. കാറ്റിലാടിയുലഞ്ഞ കാവി വസ്ത്രം ഞാന്‍ ശിരസിലൂടെ പൊതിഞ്ഞു. യാത്രയയക്കുമ്പോള്‍ തള്ളിപ്പറയുന്നതും, കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നതുമായ കണ്ണുകള്‍ക്കിടയിലും ചില കണ്ണീര്‍ കണങ്ങള്‍ കണ്ടു.
സൂര്യ വംശത്തിന്റെ രശ്മി ഏറ്റു ജ്വലിക്കുന്ന അയോദ്ധ്യാപുരിക്ക് വിട. നാണക്കേടിന്റെ വിത്ത് ചുമക്കുന്ന സീതയില്ലാത്ത രഘുവംശത്തെപ്പറ്റി സൂതര്‍ പാടട്ടെ. ശ്രീരാമചന്ദ്രന്റെ കീര്‍ത്തി വാനോളം ഉയരട്ടെ.
ഇടത്താവളങ്ങളില്‍ നിറുത്തിയും, വേഗത്തിലും, പതിയേയും സമയതിനോപ്പം രഥം നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. വഴി നീളെ ലക്ഷ്മണന്‍ നിശബ്ദനായിക്കണ്ടു. എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കാന്‍ പോലും അശക്തനായ പോലെ തോന്നി ഈ യുവരാജന്‍. സൂര്യാസ്തമയത്തിനു മുന്‍പ് ദൂരെ പര്‍വതങ്ങള്‍ കണ്ടു തുടങ്ങി. സമയത്തിനോപ്പം അടുത്തേക്കു വരുന്ന പര്‍വതങ്ങളെ നോക്കി ഞാന്‍ നിന്നു. വനത്തിലെത്തി ചേര്‍ന്നപ്പോള്‍ സന്ധ്യ കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
"ഇവിടെ വരെ വന്നാല്‍ മതി. ഇനിയുള്ള യാത്ര ഒറ്റയ്ക്ക് ആയിക്കൊള്ളാം."
ഞാന്‍ രഥത്തില്‍ നിന്നിറങ്ങി. എന്റെ വാക്കുകള്‍ ലക്ഷ്മണന്റെ മുഖത്തെ വിഷാദം ഇരട്ടിപ്പിച്ച പോലെ തോന്നി. നിറ കണ്ണോടെ അവന്‍ എന്റെ കാല്‍ക്കല്‍ വീണു. വനമധ്യത്തില്‍ ഉപേക്ഷിക്കാന്‍ വിസമ്മതിച്ച അവനെ അനുഗ്രഹിച്ചു എഴുന്നേല്‍പ്പിച്ചു.
"ഊര്‍മിള സന്തോഷവതിയായിരിക്കട്ടെ. ജനക പുത്രിമാരില്‍ അവള്‍ക്കെങ്കിലും ഭര്‍ത്രു വിയോഗദുഃഖം ഇനിയുണ്ടാവാതിരിക്കട്ടെ. എല്ലാര്‍ക്കും നല്ലത് വരട്ടെ. വിട."
യാത്ര ചൊല്ലി സമയത്തിന് മുന്‍പേ ഇരുട്ടു വീണു തുടങ്ങിയ വനവീചികള്‍ ലക്ഷ്യമാക്കി ഞാന്‍ നടന്നു. അയോദ്ധ്യയുമായുള്ള അവസാന ബന്ധം മുറിച്ചിട്ട് രഥം യാത്രയാവുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു.
എന്റെ കണ്ണുകള്‍ നിറയുന്നുണ്ടോ? എനിക്കറിയില്ല.
എന്നോട് സംസാരിക്കാന്‍ കൂട്ടാക്കാതെ എന്റെ മനസ് പോലും എന്നെ ഒറ്റ പെടുത്തുന്ന പോലെ തോന്നി. അതോ മുന്‍പേ മരിച്ച മനസിനോട് ഞാന്‍ വെറുതെ സംസാരിക്കുകയാണോ? കാടിന്റെ തണുത്ത ഇരുട്ട് എന്നെ പൊതിഞ്ഞു തുടങ്ങിയത് ഞാനറിഞ്ഞു. മുന്നില്‍ അപകടം പതിയിരിക്കുന്ന കാനനഭീകരത എന്നെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നില്ല.
നിശാപ്രാണികളുടെ ശബ്ദം കേട്ടു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ഒരു പഴയ വനവാസകാലത്തിന്റെ ഓര്‍മ്മകള്‍ വെട്ടയാടിക്കൊണ്ട് എനിക്ക് ചുറ്റും മിന്നാമിനുങ്ങുകള്‍ വട്ടമിട്ടു പറന്നു. ഓര്‍മ്മകളെ ആട്ടിത്തെളിച്ചു കൊണ്ട് ഞാന്‍ മുന്നോട്ടു നടന്നു. കണ്ണുനീര്‍ മറച്ച കാനനാന്ധകാരത്തിലൂടെയുള്ള എന്റെ കാലൊച്ചകള്‍ എങ്ങുമെത്താതെ മരിച്ചു വീണു.
ലക്ഷ്യബോധമില്ലാതലഞ്ഞ എനിക്ക് മുന്നില്‍ അകലെയായി ഒരു ദീപം തെളിഞ്ഞു. ഏതോ മുനിയുടെ പര്‍ണകുടീരത്തില്‍ നിന്നുള്ളതാണത്.
പ്രതീക്ഷയുടെ ആ വെളിച്ചം ലക്ഷ്യമാക്കി ഞാന്‍ നടന്നു. മരിച്ചു കിടന്ന എന്റെ മനസുണര്‍ന്നു പറഞ്ഞു,
"ഹേ... ജനകപുത്രി, ഇവിടെയാണ്‌....ഇവിടെയാണ്‌ നിന്റെ യാത്രയുടെ അന്ത്യം."
Posted by bony pinto at 9:36 PM
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
നല്ല മഴയാണ് ,അവള്‍ പാലത്തിനു മുകളില്‍ കാത്തു നിന്നു കൊണ്ടേ ഇരുന്നു.നിയോണ്‍ ലൈറ്റുകളുടെ വെളിച്ചത്തില്‍ അതൊരു തീ മഴ പോലെ തോന്നി.ഒരു വണ്ടിയും നിര്‍ത്തുന്നില്ല.ആരും ശ്രദ്ധിക്കുന്നില്ല.എത്ര നല്ല ആള്‍ക്കാര്‍.ഒരാള്‍ നശിക്കാന്‍ തയാറായാല്‍ പിന്നെ ആര്‍ക്കും വേണ്ട.
ഇങ്ങിനെ ഒരു മഴക്കാലത്താണ് രേഷ്മ ,ബോംബയില്‍ എത്തിയത്.അന്ന് എപ്പോഴും റേഡിയോയില്‍ "കഹൊന പ്യാര്‍ ഹെ" ഇലെ പാട്ടുകളാണ്.മുറി മുഴുവന്‍ ഹൃതിക്‌ റോഷനും. അന്നൊക്കെ അവള്‍ക്കു ഒരു മുറിയെങ്കിലും സ്വന്തമായുണ്ടായിരുന്നു.ഇന്നിപ്പോള്‍ രാത്രി ആരുടെ എങ്കിലും കൂടെ വണ്ടിയില്‍ കയറി പോയാലെ ജീവിക്കാന്‍ പറ്റൂ. പറയുമ്പോള്‍ പത്തു പതിനേഴു വര്‍ഷത്തെ സേവന പരിചയം ഉണ്ട്. പോരാഞ്ഞു, ഇവള്‍ ഈ തൊഴിലിനു ഉത്തമയാനെന്നും,ഈ തൊഴിലിനല്ലാതെ വേറൊന്നിനും കൊള്ളില്ലെന്നും പറഞ്ഞു ഭാരത സര്‍ക്കാര്‍ തന്നെ രണ്ടു വര്‍ഷം മുന്‍പ് 'ലൈസന്‍സ്‌ 'കൊടുത്ത് ആദരിച്ചു. കൂടാതെ ആറു മാസത്തിലൊരിക്കല്‍ എടുക്കുന്ന മെഡിക്കല്‍ സര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റും ഉണ്ട്. പക്ഷെ ഈ രംഗത്ത് സേവന പരിചയം കൂടുന്നത് അനുസരിച്ച് ആവശ്യക്കാര്‍ കുറയും. സമൂഹത്തിന്‌ അവളുടെ മേലുള്ള അവജ്ഞ പോലെ വാഹനങ്ങള്‍ അവളുടെ ദേഹത്ത് ചെളി തെറിപ്പിച്ചു പൊയ്ക്കൊണ്ടിരുന്നു. തീമഴയിലും ഉരുകാതെ അവളുടെ ചുണ്ടിലെ ചായം തിളങ്ങി നിന്നു.
ഒരു വെളുത്ത കാര്‍ പാലത്തിനു ഓരം ചേര്‍ന്ന് ചവിട്ടി. നല്ല തടിയുള്ള ഒരു മധ്യ വയസ്കന്‍. പത്തു വിരലിലും മോതിരം, മാല കാണിക്കാനായി ഷര്‍ട്ട് ന്റെ മുകള്‍ ഭാഗം തുറന്നിട്ടിരിക്കുന്നു. പാന്‍ ചവക്കുന്നുണ്ട്. അവള്‍ക്ക് അയാളെ അറിയാം. ഒന്നു രണ്ടു തവണ കൂടെ പോയിട്ടുണ്ട്. ഒരു ഭ്രാന്തന്‍ . അയാള്‍ക്ക്‌ രക്തം കാണണം. അതാണ് തൃപ്തി. ചിലപ്പോള്‍ കടിക്കും, അല്ലെങ്കില്‍ മാന്തും....... ഒരു മൃഗം. പക്ഷെ തമാശ അവിടെ ഒന്നുമല്ല, രതി ക്രീടക്കിടയില്‍ അയാളെ അച്ഛാ,അച്ഛാ, എന്ന് വിളിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കണം. അതുമാത്രമാണ് ഒരു നിബന്ധന. സ്വന്തം അച്ഛന്‍ ആയിട്ട് ഒരു പുതിയ തൊഴിലിനു തുടക്കം കുറിച്ചുതന്നതുകൊണ്ട് ആ നിബന്ധന പാലിക്കാന്‍ അവള്‍ക്ക് വലിയ ബുദ്ധി മുട്ടുണ്ടായില്ല.
അയാളുടെ കാറിനു ചുറ്റും അവളുടെ തൊഴില്‍ രംഗത്തെ എതിരാളികള്‍ വന്നു കൂടി നിന്നു. എല്ലാ കണ്ണുകളിലും കപട കാമത്തിന്റെ തിരകള്‍ കത്തുന്നു. അതാസ്വതിക്കുന്ന ഭ്രാന്തന്‍. ഇപ്പോള്‍ തന്നെ സമയം രണ്ടു മണിയായി. വല്ലാതെ വിശക്കുന്നു. അല്‍പ്പം രക്തം കണ്ടാലും കുഴപ്പമില്ല, നെടുവീര്‍പ്പിട്ടുകൊണ്ട് അവള്‍ കാറിനടുത്ത് ചെന്നു, അകത്തേക്ക് നോക്കി. കണ്ണുകളില്‍ തിരികള്‍ കത്തിച്ചു. പക്ഷെ കൂട്ടത്തില്‍ മെലിഞ്ഞ രണ്ടു പേരെ തിരഞ്ഞെടുത്ത് ഭ്രാന്തന്റെ കാര്‍ ചലിച്ചുതുടങ്ങി. ആ രാത്രിയിലെ ഭക്ഷണം രണ്ടു ചുവന്ന പ്രകാശമായി ദൂരെ പോയി മറയുന്നതവള്‍ നോക്കി നിന്നു.ഒരു സാത്താന്റെ അടുത്തുനിന്നും രക്ഷപെട്ടല്ലോ, അവള്‍ ആശ്വസിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു.
പാലത്തിനോട്‌ ചേര്‍ന്നാണ്‌ അവള്‍ താമസിക്കുന്ന കെട്ടിടം. മൂന്നാം നില. ഇവളെ പോലെ കത്തിതീര്‍ന്ന നക്ഷത്രങ്ങള്‍ക്ക് അവിടെ ഒരു ഇടനാഴിയുണ്ട്. ഇപ്പോള്‍ കെട്ടിടത്തിലേക്ക് പോയാലും കിടക്കാന്‍ സ്ഥലം ഉണ്ടാവില്ല. എല്ലാ മുറിയിലും ആരെങ്കിലും കാണും, തിരക്കും ആയിരിക്കും. അവിടെ ബാക്കിയെല്ലാം ചെറുപ്പക്കാരികളാണ്. മൂന്നു മണി ആവുമ്പോള്‍ എല്ലാവര്‍ക്കും ഭക്ഷണം കൊടുക്കും. ആ പിച്ച ചോറുണ്ണാന്‍ അവള്‍ക്ക് താല്‍പ്പര്യമില്ല. ഈ ഭക്ഷണത്തിനും താമസത്തിനുമായി കിട്ടുന്നതില്‍ പാതി അതായത് നൂറു ,നൂറ്റി ഇരുപത്തി അഞ്ചു രൂപ നടത്തിപ്പുകാരന്‍ മങ്കേഷ് നെ ഏല്‍പ്പിക്കണം.
മഴ മുറുകി. പാലത്തിനു താഴെകൂടി ട്രെയിനുകള്‍ പോയിക്കൊണ്ടിരുന്നു. കൈവരിയില്‍ പിടിച്ചുകൊണ്ട് ലക്ഷ്യബോധമുള്ള ട്രെയിനുകളെ കുറിച്ചു ചിന്തിച്ചു. ദൂരെ കെട്ടിടങ്ങള്‍ക്ക് അപ്പുറം ആകാശം നിയോണ്‍ വെളിച്ചത്തില്‍ ചുട്ടു പഴുത്തിരുന്നു.ആ വെളിച്ചത്തില്‍ നഗരം ഒരു വശത്ത് നിന്നും കത്തി തുടങ്ങിയതായി തോന്നി. തീമഴയില്‍ കത്തുന്ന ബോംബെ. ജീവിതം മടുത്തു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു....
രേഷ്മ തല കുനിച്ചു നില്‍ക്കുകയാണ്‌.അവള്‍ കരയുകയാണോ എന്നെനിക്കു കാണാന്‍ വയ്യ. അവള്‍ എന്നോട് ചോദിച്ചു.
"എന്തിനാ ബോണി ഇങ്ങനെ ഒരു കഥാപാത്ര രചന നടത്തിയത്? ഇനി എന്നെ ഒന്നു കൊന്നുകൂടെ? സ്വന്തമായി മരിക്കാന്‍ പോലും തീരുമാനം എടുക്കാനാവാതെ..."അവളുടെ വാക്കുകള്‍ പാതിയില്‍ മരിച്ചു വീണു.
ഞാന്‍ രേഷ്മയെ കൊണ്ടു ചെയ്യിക്കുകയല്ലല്ലോ, രേഷ്മ ജീവിക്കുകയല്ലേ? നിങ്ങള്‍ക്ക് ജീവിക്കാനാവശ്യമായ സാഹചര്യം ഞാന്‍ ഒരുക്കിതരുന്നു, അത്ര മാത്രം
"ഇതാണോ സാഹചര്യം? എന്നെ ഇവിടെ നിന്നൊന്നു രക്ഷിക്കൂ".
"പക്ഷെ , നീയാണ് എന്നെ സൃഷ്ടിച്ചത്."
ദൈവത്തിനുപോലും നമുക്കുമേല്‍ നിയന്ത്രണമില്ല , പിന്നെങ്ങിനെ എനിക്ക്….?
"നീ എനിക്ക് അച്ഛനെ തന്നു പക്ഷെ പേരില്ല, കൂട്ടുകാരെ തന്നു ആര്‍ക്കും പേരിട്ടിട്ടില്ല. നീ എവിടത്തെ എഴുതുകാരനാ?"
ഇതു ചെറുകഥ അല്ലെ, രേഷ്മാ ?
"നിനക്കെന്നെ ഇവിടന്നു രക്ഷിക്കാന്‍ പറ്റുമോ? ഇല്ലെങ്കില്‍ ഞാന്‍ ആത്മഹത്യ ചെയ്യും."
നിനക്കതിനു സാധിക്കില്ല.സാധിച്ചാല്‍ അതാണ്‌ രേഷ്മ എന്ന കഥാപാത്രത്തിന്റെ വിധി.
ഒരിക്കലും അല്ല, നീ മനസിലാക്കുക, നീ എനിക്ക് പ്രീയപ്പെട്ടവളാണ്. ഇത്രയും കാലം നിനക്കു ബുദ്ധിമുട്ടുകള്‍ ഉണ്ടായില്ല അതുകൊണ്ട് നീ എന്നെപറ്റി ചിന്തിച്ചില്ല. ജീവിതത്തിന്റെ നല്ല കാലം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ എല്ലാ കുറ്റവും എനിക്ക്..
കരയരുത്‌, എന്റെ ചിന്തകളുടെ പാതിയായ നിന്നെ ഞാന്‍ ഉപേക്ഷിക്കില്ല.
"എനിക്കൊരു ജീവിതം തരുമോ? എന്നെ വിവാഹം കഴിക്കുമോ?"
നിങ്ങള്‍ എന്നേക്കാള്‍ ഒരുപാടു വയസ്സ് മൂത്തതല്ലേ? പിന്നെ നിങ്ങളുടെ തൊഴില്‍.......
പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത എന്തോ കേട്ടപോലെ അവള്‍ കടലാസ്സില്‍ നിന്നും എന്നെ നോക്കി നിന്നു.
"അതെ, ജീവിതം മുഴുവന്‍ കണ്ട ലോറിക്കാരും, പിച്ചകാരും കയറിയിറങ്ങിയ എന്നെപ്പോലെ ഒരു നികൃഷ്ട ജീവി ഇതൊരിക്കലും ആഗ്രഹിക്കരുതായിരുന്നു. "നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ പുഞ്ചിരിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു കൊണ്ടവള്‍ പറഞ്ഞു,"അല്‍പ്പം സന്തോഷമെങ്കിലും ജീവിതത്തില്‍ കിട്ടാത്താരെങ്കിലും ഉണ്ടാവുമോ? നല്ല പ്രായത്തില്‍ ദേഹം വിറ്റു കിട്ടിയ കാശുകൊണ്ട് സന്തോഷകരമായ ഒരു ജീവിതം നയിച്ചു എന്ന് പറയാനാവുമോ? ഒരാളെ ആത്മാര്‍ഥമായി സ്നേഹിക്കുകയും സ്നേഹിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുമ്പോള്‍ മാത്രമല്ലേ ജീവിതത്തിന് അര്‍ത്ഥമുള്ളൂ. അതൊരു ഭാഗ്യമാണ്. എന്നെ ആരും സ്നേഹിച്ചിട്ടില്ല, പക്ഷെ ഞാന്‍ ആത്മാര്‍ഥമായി സ്നേഹിച്ചിരുന്നത് എന്നും നിന്നെയാണ്, ഒരു ദൈവത്തെപോലെ. നീ എന്നെ മനസിലാക്കുന്ന ഒരു ദിവസം വരുമെന്ന് ഞാന്‍ വെറുതെ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നു. പ്രതീക്ഷകള്‍ മാത്രമാണ് എന്റെ ജീവിതം. പക്ഷെ നീയും എന്റെ അച്ഛനെ പോലെ എന്നെ വിറ്റു കാശാക്കാന്‍ എന്നെപ്പറ്റി എഴുതികൊണ്ടിരിക്കുന്നു.......
രേഷ്മാ , ഞാന്‍...ഞാന്‍.....നിങ്ങള്‍ തിരിച്ചു മുറിയില്‍ പോയി ഭക്ഷണം കഴിച്ച് ഉറങ്ങൂ. ഞാന്‍ വാക്കു തരുന്നു, എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാന്‍ പറ്റുമോ എന്ന് നോക്കട്ടെ..
"എനിക്ക് വിശപ്പില്ല, വിശപ്പിന്റെ പുതുമ നഷ്ടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു." അവള്‍ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു.
ഞാന്‍ എഴുത്ത് നിര്‍ത്തി. ലൈറ്റ് അണച്ച് ഉറങ്ങാന്‍ കിടന്നു. അവളുടെ വാക്കുകള്‍ മുറിയില്‍ മുഴങ്ങുന്ന പോലെ തോന്നി. എല്ലാത്തിനും കാരണക്കാരന്‍ ഞാനാണെന്ന് ആലോചിച്ചപ്പോള്‍ എനിക്കുറക്കം വന്നില്ല. അവളുടെ കുട്ടിക്കാലത്തെപറ്റി ചിന്തിച്ചു. അവളുടെ ജീവിതം വേറെ എങ്ങിനെ ആവാമായിരുന്നു എന്നാലോചിച്ചു. ഞാനായിട്ട് അവളെ അവളുടെ വിധിക്ക് വിട്ടുകൊടുക്കരുത്. ദൈവത്തെ പോലെ ദുഷ്ടനാവരുത്‌. അലഞ്ഞു നടന്ന എന്റെ മനസ്സ് , ഒരു വടക്കുനോക്കിയന്ത്രം പോലെ വീണ്ടും അവളില്‍ പോയി ഉടക്കി നിന്നു. പിന്നീടൊന്നും ആലോചിച്ചില്ല. ലൈറ്റ് തെളിച്ചു. വീണ്ടും എഴുതാനിരുന്നു, ഒരുയാത്രക്കൊരുങ്ങി.....
എന്റെ മുന്നില്‍ ഒരു പാലം. 'കെന്നഡി ബ്രിഡ്ജ് '. പെയ്തിരുന്ന മഴയില്‍ എന്റെ രാത്രി വസ്ത്രങ്ങള്‍ നനയാന്‍ തുടങ്ങി. അവളുടെ കെട്ടിടം ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു. വശത്തുള്ള അഴുക്കുചാലില്‍ വെള്ളം വിളറി പിടിച്ച് ഓടുന്നുണ്ടായിരുന്നു.എനിക്കെതിരെ രണ്ടു പേര്‍ ഒരുകുടക്കീഴില്‍ വരുന്നുണ്ട്. ഒരാള്‍ സായിപ്പാണ്‌. അവര്‍ അടുത്തെത്തി. എ .ആര്‍.റഹ്മാനും, ഡാനി ബോയിലും....എനിക്ക് വിശ്വസിക്കാനായില്ല. ഞാന്‍ ആരാധനയോടെ സ്ടംബിച്ചു നോക്കി നിന്നു. അവരും എന്നെപ്പോലെ കഥാപാത്രമായി അവതരിച്ചിരിക്കുകയാണോ? അതോ സര്‍ഗസൃഷ്ടിയില്‍ ഏര്‍പ്പെട്ടിരിക്കുന്ന അവരുടെ മനസ്സാണോ ഇവിടെ അലയുന്നത് ? അവര്‍ എന്നെ കടന്നു പോയി.
കെട്ടിടത്തിനു മുന്‍പിലെ കൂട്ടിക്കൊടുപ്പുകാര്‍ അപ്പോഴേക്കും എന്നെ വളഞ്ഞു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. പലരും എന്റെ കൈ പിടിച്ചു വലിച്ചെങ്കിലും, ഞാന്‍ മങ്കേഷ് നെ തിരയുകയായിരുന്നു. ആരോടോ സംസാരിച്ചു കൊണ്ടുനിന്ന അവന്‍ അപ്പോഴാണ്‌ എന്നെ കണ്ടത്. അടുത്ത്‌ ഓടിയെത്തി. അവന് എന്നെ മനസിലായിട്ടില്ല.
"നല്ല ഐറ്റംസ് മൂന്നാം നിലയിലാണ് സര്‍."
എന്നെ മനസിലാവാത്ത അവന് ഒരു ശിക്ഷ പോലെ ഒരല്‍പം സ്ത്രൈണത കൊടുത്താലോ, ഞാന്‍ ആലോചിച്ചു. പൊടുന്നനെ അവന്റെ അംഗ വിക്ഷേപങ്ങള്‍ മാറി. അവന്‍ എന്നെ അകത്തേക്ക് നയിച്ചു. അകത്തേക്ക് കയറുന്നതിനു മുന്‍പ് ഒരിക്കല്‍ കൂടി റഹ്മാന് വേണ്ടി കണ്ണുകള്‍ ഓടിച്ചു .അവര്‍ പാലം കടന്നിരുന്നു.
മുന്നില്‍ ഇരുട്ട് മൂടിയ പൊളിഞ്ഞ ഇടനാഴി. ബ്രിട്ടീഷുകാരുടെ കാലത്തുള്ള കെട്ടിടമാണ്. ചെറിയ ബള്‍ബിന്റെ വെളിച്ചത്തില്‍ തേഞ്ഞു തീര്‍ന്ന മരത്തിന്റെ ചവിട്ടു പടികള്‍ കയറി. ഓരോ നിലയിലെയും മുറികളുടെ മുഷിഞ്ഞ കര്‍ട്ടനുകള്‍ക്കിടയിലൂടെ മാംസങ്ങളെ കാണാം. ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വില കുറഞ്ഞ മാംസം,അമ്പതു രൂപ മുതല്‍. എനിക്കിപ്പോള്‍ അവയോടുള്ള വികാരം എന്താണെന്നറിയില്ല.
ഞങ്ങള്‍ മൂന്നാം നിലയിലെത്തി. വെളിച്ചം കുറഞ്ഞ, ഇളം ചുവപ്പ് നിറത്തിലുള്ള സ്വീകരണ മുറി. ഭിത്തിയോട് ചേര്‍ത്തടിചിരിക്കുന്ന ചെറിയ സോഫകള്‍. മദ്യമിരിക്കുന്ന ടീപോയ്കള്‍. മങ്കേഷ് മുറിയില്‍ വെളിച്ചമുള്ള ലൈറ്റ് ഇട്ടു. പെണ്‍കുട്ടികളെ അകത്തുനിന്നും വിളിച്ചു വരുത്തി. എന്റെ കണ്ണുകള്‍ രേഷ്മക്കു വേണ്ടി തിരഞ്ഞു. അപ്പോഴാണ്‌ ഞാനോര്‍ത്തത്, ഞാനവളെ പിന്നാമ്പുറത്തേക്ക് മാറ്റിയല്ലോ. മങ്കേഷ് നോട് രേഷ്മയെ ചോദിച്ചു. അവന്‍ സ്ത്രൈണതയോടെ അര്‍ത്ഥം വച്ചു ഒരു നോട്ടവും ചിരിയും. എന്നെ അകത്തേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടു പോയി. നടക്കുന്ന ഇടനാഴിയില്‍ അസ്തമിച്ചു തുടങ്ങിയ അറുപതു വയസ്സുള്ള താരങ്ങള്‍ ഉറങ്ങാനാവാതെ ഇരിക്കുന്നു.
അവന്‍ എന്നെ,കര്‍ട്ടന്‍ കൊണ്ടുവേര്‍തിരിച്ച, പൊക്കം കുറഞ്ഞ ഒരു മുറിയിലെ കട്ടിലില്‍ ഇരുത്തിയിട്ട് പോയി. മുറിയുടെ മൂലകള്‍ മുറുക്കിത്തുപ്പി ചുവപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. ഈയലുകള്‍ വട്ടമിടുന്ന ട്യൂബ് ലൈറ്റ് . ഗര്‍ഭ നിരോധന ഉറകളുടെ മണം. ചവറ്റുകുട്ട മറിഞ്ഞു കിടക്കുന്നു. അതില്‍ നിന്നും  പടം പൊഴിഞ്ഞ പാമ്പുകൾ പോലെ ഗര്‍ഭ നിരോധന ഉറകളും ടിഷ്യു പേപ്പറും മുറിയില്‍ നിലത്തു കിടക്കുന്നുണ്ട്. ജനാലയിലൂടെ താഴേക്ക് നോക്കി......ബോംബെ.....ബോംബെ യുടെ പ്രതീകമായ പ്രീമിയര്‍ പദ്മിനി കാറുകള്‍,ബോംബെ യുടെ തന്നെ പ്രതീകമായ സ്ത്രീകളെയും കൊണ്ടു ഹോട്ടല്‍ മുറികളിലേക്ക് കുതിക്കുന്നു.
രേഷ്മയേയും കൂട്ടി മങ്കേഷ് വന്നു.അവള്‍ എന്നെ കണ്ടു സ്തംഭിച്ചു നിന്നു. മങ്കേഷ് മുന്‍‌കൂര്‍ പണം ആവശ്യപ്പെട്ടു. പെണ്ണിന്റെ ഇരുന്നൂറും, മുറിയുടെ നൂറും, പിന്നെ ഗര്‍ഭനിരോധനം വേണമെങ്കില്‍ അതിന്റെ ഇരുപതു രൂപ വേറെ. പണം കൊടുത്തു, കര്‍ട്ടന്‍ ഇട്ടു .
അവള്‍ വാ പൊത്തി നില്‍ക്കുകയാണ്‌. കണ്ണുകള്‍ ചിമ്മുന്നില്ല. പതിയെ കണ്ണുകള്‍ നിറയാന്‍ തുടങ്ങി."ഞാന്‍ വിചാരിച്ചത്......." അവള്‍ വാക്കുകള്‍ മുഴുമിച്ചില്ല. അതിന് മുന്‍പ് ഞാന്‍ അവളെ ചേര്‍ത്തു പിടിച്ചു.
കഥയെഴുതി കൊണ്ടിരുന്ന ബോണിയുടെ പേനയിലെ മഷി തീര്‍ന്നു. കുടഞ്ഞു നോക്കി... രക്ഷയില്ല. ഇനി നാളെ എഴുതാം. നാലര മണിയായി. ഉറക്കം വന്നു തുടങ്ങി. ലൈറ്റ് അണച്ച് കിടന്നു.
പക്ഷെ കഥയില്‍ പെട്ടെന്ന് കര്‍ട്ടന്‍ മാറ്റി പോലീസ് കയറിവന്നു. മങ്കേഷിനെ കോളറിനു പിടിച്ചിട്ടുണ്ട്. കഥയിലകപ്പെട്ടു പോയ ഞാന്‍ ഉറങ്ങാന്‍ കിടന്ന എന്നോട് തന്നെയപേക്ഷിച്ചു,
"പെനയെടുക്കൂ, കഥയില്‍ നിന്നും എന്നെ പുറത്തെടുക്കാന്‍ ഒരു വരി കൂടിയെഴുതിയിട്ടുറങ്ങൂ."
പോലീസ് എന്നോടു പുറത്തേക്ക് വരാനാവശ്യപ്പെട്ടു. തടയാന്‍ ശ്രമിച്ച രേഷ്മയെ തള്ളിമാറ്റി അവര്‍ എന്നെ പുറത്തേക്ക് പിടിച്ചു വലിച്ചു കൊണ്ടുപോയി. എനിക്കെന്തു ചെയ്യണമെന്നറിയില്ല. ഒരു പേന കിട്ടിയിരുന്നെങ്കില്‍...... ഞാനാശിച്ചു.
"നിന്റെ വീടെവിടാ?" ഇന്‍സ്പെക്ടര്‍ ഗൌരവത്തില്‍ ചോദിച്ചു.
"അല്ലാ, ബോംബെയില്‍ എവിടാന്ന് ?"
ഇന്‍സ്പെക്ടറുടെ കണ്ണില്‍ മുന്‍പരിചയത്തിന്റെ വെളിച്ചം തെളിയുന്നത്‌ ഞാന്‍ ശ്രദ്ധിച്ചു."ദിജാ വൂ……" എന്നെ മുന്‍പ്‌ കണ്ടിട്ടുണ്ട് എന്ന് വിരല്‍കൊണ്ടയാൾ ആംഗ്യം കാണിച്ച് ചിന്തിച്ചു നിന്നു.
"ദൈവമേ, അയാള്‍ക്കെന്നെ മനസിലായാല്‍ മതിയായിരുന്നു.ഞാൻ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു,
"പൂർന്നമദം പൂർന്നമിദം പൂർണ്ണത പൂർണ്ണമുധച്യദെ,പൂർണ്ണസ്യ പൂർണ്ണമാദായ പൂർണ്ണമെവാവിഷിഷ്യതെ".
എന്ന് വച്ചാൽ പൂർണ്ണമായ എഴുകാരനിൽ നിന്നും വേര്തിരിഞ്ഞു വന്ന അയാളുടെ അംശമുള്ള ഞാനും പൂർണ്ണമാണ്,കഥാകാരനെപ്പോലെതന്നെ. ഞാൻ വേര്പിരിഞ്ഞെന്നു കരുതി കഥാകൃത്തിൽ കുറവുകൾ ഒന്നും സംഭവിക്കില്ല, അയാൾ പൂർണ്ണമായിതന്നെ തന്നെ അവശേഷിക്കും.സ്രഷ്ടാവാണയാൾ...ഞാനും....ഞാൻ തന്നെയാണ് കഥാകൃത്ത്‌, സൃഷ്ടിയും സ്രഷ്ടാവായതും എന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യമില്ല. അവര്‍ വിശ്വസിക്കില്ല.അവർക്കു  മനസിലാവില്ല. ഞാന്‍ നിശബ്ദനായി നിന്നു. ചിന്തയിലാണ്ട ഇന്‍സ്പെക്ടര്‍  കോണ്‍സ്റ്റബിള്‍ നോട് ഞങ്ങളെ വണ്ടിയില്‍ കൊണ്ടു പോകാന്‍ ആജ്ഞാപിച്ചു. ഇന്‍സ്പെക്ട്ടര്‍ എന്നെ നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഞാന്‍ ആലോചിച്ചു,
"പാവം കഥാപാത്രം ,അയാള്‍ക്ക്‌ അയാളുടെ ധര്‍മം ചെയ്തല്ലേ പറ്റൂ."
എന്നെയും ലൈസന്‍സ് ഇല്ലാത്ത ഏഴ് ലൈംഗീക തൊഴിലാളികളെയും അവര്‍ സ്റ്റേഷന്‍ലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി.
അഗ്രിപാട പോലീസ് സ്റ്റേഷന്‍. ട്യൂബ്‌ലൈറ്റ് ന്റെ വെളിച്ചത്തില്‍ നിഴലുകളില്ലാതെ നില്ക്കുന്ന കാവല്‍ക്കാരന്‍. സ്റ്റേഷന് മുന്‍പിലായി ഒരു ആല്‍മരം നില്‍പ്പുണ്ട്‌. അതിന് വശത്തായി ഒരു ബാങ്കിന്റെ എ.ടി.എമ്മും. കേസുകളില്‍ നിന്നും രക്ഷപെടെണ്ടവര്‍ക്കു കാശെടുത്ത് കൊടുത്ത് അപ്പോള്‍ത്തന്നെ പോകാം. വളരെ പുരോഗമനം ഉള്ള ഒരു രീതി. എന്റെ കയ്യില്‍ ഇട്ടിരിക്കുന്ന ഷര്‍ട്ട്‌ ഉം മുണ്ടും അല്ലാതെ വേറൊന്നും ഇല്ല.
പകുതി കോണ്‍സ്റ്റബിള്‍മാര്‍ ഉറക്കമാണ്. ഞങ്ങലല്ലാതെ കാര്‍ മോഷണ കേസില്‍ പിടിച്ച രണ്ടു പേര്‍ കൂടി അവിടുണ്ട്. രണ്ടു കോണ്‍സ്റ്റബിള്‍മാര്‍ എന്നെ സ്നേഹത്തോടെ അകത്തേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി.
"രണ്ടായിരം രൂപ കൊടുത്താല്‍ ഒരു പ്രശ്നവുമില്ലാതെ നിനക്കിപ്പോള്‍ പോവാം, പ്രശ്നം കൂടുതല്‍ വഷളായാല്‍ ഇവിടെ എല്ലാര്‍ക്കും ആയിരം രൂപ വച്ചു കൊടുക്കേണ്ടിവരും. എസ് ഐക്ക് രണ്ടായിരവും."
വീട്ടിലെ ഫോണ്‍ നമ്പര്‍ പറ.
"നിങ്ങള്‍ വിളിച്ചാല്‍ അവിടെ കിട്ടില്ല, മാത്രവുമല്ല പണം തരാന്‍ ഞാന്‍ തെറ്റൊന്നും ചെയ്തില്ലല്ലോ? നേരെ മറിച്ച് ഞാന്‍ കാമാത്തിപുരയില്‍ നിന്നും ഒരുവളെ രക്ഷിക്കാന്‍ പോയതാണ്."
അവര്‍ മുഖാമുഖം നോക്കി. ഇവന്‍ ഒരു നടക്കു പോകില്ല എന്നൊരു ആന്ഗ്യവും.
"നീയാരാടാ രക്ഷകനോ?" അവര്‍ അലറി.
ആദ്യ ഇടി നെഞ്ചിനായിരുന്നു. ഞാന്‍ വേദന കൊണ്ടു കുനിഞ്ഞു. അതിന്റെ തരിപ്പ് മാറും മുന്‍പ്‌ , മുട്ടുകൈ നടുവിന് വീണു . ഞാന്‍ നിലത്തു വീണു. ഇടി തുടര്‍ന്നു. ദേഹമാസകലം മരവിപ്പ് പടരുന്നു. ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്ന കഥാകൃത്തായ ബോണിയെ ഞാന്‍ ശപിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. ഇപ്പോള്‍ എനിക്ക് രേഷ്മയെ മനസിലാവുന്നു. ഇനിയൊരിക്കലും ഇത്തരത്തിലൊരു പശ്ചാത്തലത്തില്‍ ഞാന്‍ കഥ പറയില്ലെന്ന് മനസിലുറച്ചു. എസ് ഐ വന്ന് ഇടി നിര്‍ത്താന്‍ ആജ്ഞാപിച്ചു. മൂക്കില്‍ നിന്നും രക്തമൊലിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ശ്വാസം മുട്ടുന്ന പോലെ തോന്നി. ശ്വാസം ശക്തിയായി വലിച്ചപ്പോള്‍ മൂക്കിലെ രക്തം ശിരസില്‍ കയറി. തൊണ്ട പൊട്ടുമാറു ശക്തിയായ ചുമ തുടങ്ങി. ചുമയുടെ പ്രതിധ്വനികള്‍ ആ ചുവരുകള്‍ക്കുള്ളില്‍ തന്നെ തകര്‍ന്നുവീണു .
രണ്ടു മണിക്കൂര്‍ കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ എഫ്‌ .ഐ .ആര്‍. തയ്യാറാക്കി. രാവിലെ ആറര മണി. എഫ്‌ .ഐ. ആര്‍ ഇല്‍ ഒപ്പിടാനായി എസ്. ഐ. വിളിപ്പിച്ചു. ഞാന്‍ അവശതയോടെ നടന്ന് മേശക്കരികിലെത്തി. അവരുടെ കണ്ണുകളില്‍ പുച്ഛം. പുറകില്‍ നിന്നിരുന്ന പോലീസുകാര്‍ അടക്കം പറഞ്ഞു ചിരിക്കുന്നത് കേള്‍ക്കാമായിരുന്നു.
ഒപ്പിടാനായി എന്റെ മുന്നിലേക്ക് അയാള്‍ പേന ഇട്ടു തന്നു. മേശപ്പുറത്തെ പേനയിലേക്ക്‌ നോക്കി. എന്റെ പുറത്തേയ്ക്കുള്ള വഴി. ഈ മുറിയില്‍ നില്ക്കുന്ന പോലീസ് കാരുടെ അന്ത്യം എങ്ങിനെ വേണമെന്നു ഞാന്‍ മനസ്സില്‍ തീരുമാനിക്കുകയായിരുന്നു."ഇവര്‍ ചെയ്യുന്നത് എന്തെന്ന് ഇവര്‍ അറിയുന്നില്ല. ഇവരോട് പൊറുക്കേണമേ" എന്ന് ഞാന്‍ ബോണിയോടു പറഞ്ഞു നോക്കി. പക്ഷെ അവന്‍ അപ്പോഴും ഉറക്കമായിരുന്നു. എല്ലാം ക്ഷമിച്ച് ഇവരുടെ പാപങ്ങള്‍ ഏറ്റെടുക്കാന്‍ ഞാന്‍ ക്രിസ്തുവോന്നും അല്ലല്ലോ?
എന്റെ പല്ലുകളില്‍ പുരണ്ട രക്തം അവര്‍ക്ക് കാണാനെന്ന പോലെ, പ്രതികാരച്ചുവയുള്ള ഒരു ചെറു പുഞ്ചിരിയോടെ ഞാന്‍ പേന എടുത്തു.
Posted by bony pinto at 1:20 PM
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
Newer Posts Older Posts Home
Subscribe to: Posts (Atom)
There was an error in this gadget
View my complete profile
My short film links
DE LAUTRE COTE TOONZ
Feedjit Live Blog Stats
There was an error in this gadget
Simple theme. Powered by Blogger.