en en en en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en en en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en en fi ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en en en en es ml en en de da en da cs en en cs da en en en cs cs da da en en cs cs en en en de da da en da cs cs en en cs cs da da cs en en cs en cs da en en en fr en en en fi da en cs da en da en en en en en en en
തേടല്‍ - മനുഷ്യ ജീവിതം എന്നും ഓരോ തിരച്ചിലിലാണ്. ചിലര്‍ പണവും, സ്വത്തും തിരയുമ്പോള്‍ ചിലര്‍ ബന്ധങ്ങളെ മാത്രം തിരയുന്നു. സ്വാര്‍ഥത മാത്രം നിറഞ്ഞ വിശാലമായ ഈ ലോകത്ത് നല്ല ബന്ധങ്ങള്‍ കിട്ടുക എന്നത് ആഴക്കടലില്‍ കുറെ നേരം മുങ്ങി പൊങ്ങിയാല്‍ കിട്ടുന്ന ഒരു മുത്ത്‌ പോലെയാണ്. കിട്ടിയ നല്ല ബന്ധങ്ങളെ സൂക്ഷിച്ചു വയ്ക്കുക എന്നത് അതിലേറെ ശ്രമകരവും. ചെറിയ പിണക്കങ്ങളുടെ പേരില്‍, പരിഭവങ്ങളുടെ പേരില്‍, വിട്ടു വീഴ്ചകള്‍ക്ക് തയ്യാര്‍ ആകാത്തത്തിന്റെ പേരില്‍ എത്രയോ നല്ല ബന്ധങ്ങള്‍ പലരും നഷ്ടപെടുത്തി കളഞ്ഞിട്ടുണ്ട് ഈ ലോകത്ത്. ഒരു വാക്കില്‍ തീരാവുന്ന, ഒരു ചിരിയില്‍ തീരാവുന്ന കൊച്ചു കൊച്ചു പിണക്കങ്ങള്‍. പക്ഷേ അതിനു ആരും ശ്രമിക്കാറില്ല.ഒന്നുകില്‍ പുതിയത് കിട്ടും എന്ന പ്രതീക്ഷ അല്ലെങ്കില്‍ തിരക്കുകള്‍ക്ക് ഇടയില്‍ അതൊരു നഷ്ടമായി പലര്‍ക്കും തോന്നാറില്ല. ഒരു കാര്യം പലരും മറന്നു പോകാറുണ്ട്. ജനിപ്പിച്ച മാതാപിതാക്കളോ, മക്കളോ പോലും തങ്ങളെ മനസിലാക്കുന്നതില്‍ പലപ്പോഴും പരാജയപെടുമ്പോള്‍ നല്ല സൌഹൃധങ്ങളിലും, നല്ല പ്രണയത്തിലും  ചിലപ്പോള്‍ ചില ചെറിയ മനസിലാക്കാതെ ഇരിക്കലുകള്‍ ഉണ്ടാവുന്നത് സ്വാഭാവികമല്ലേ. മാതാപിതാക്കളോ, മക്കളോ പലപ്പോഴും മനസിലാക്കാതെ വരുമ്പോള്‍ അവരെ നമ്മള്‍ ഒരിക്കലും വിട്ടു പോകാറില്ല കാരണം ആ ബന്ധങ്ങള്‍ക്ക് പിന്നില്‍ രക്ത ബന്ധം എന്നൊരു പിന്നാമ്പുറം ഉണ്ട്. പക്ഷെ അങ്ങിനെ ഒന്നില്ലാത്ത സൌഹൃധതിലും, പ്രണയത്തിലും ചെറിയ തെറ്റിധാരണകള്‍ വന്നാല്‍ നിസ്സാരമായി നമ്മള്‍ ഉപേക്ഷിച്ചു കളയുന്നു.  നഷ്ട്ട  ബന്ധങ്ങളില്‍ പലതും പിന്നെ തിരിച്ചു കിട്ടുക അല്ലെങ്കില്‍ കണ്ടെത്തുക കടല്‍ കരയിലെ മണലില്‍ വീണു പോയ ചെറിയ സൂചിയെ കണ്ടെത്തുന്നത് പോലെ എത്ര ശ്രമകരമാണ്. ചിലര്‍ക്ക് തിരിച്ചു കിട്ടും, ചിലര്‍ക്ക് തിരികെ ഒരിക്കലും കിട്ടിയില്ല എന്നും വരും.
എല്ലാം പിണക്കങ്ങള്‍ അല്ലെങ്കില്‍ പരിഭവങ്ങള്‍ കാരണം നഷ്ടപ്പെട്ട് പോകുന്നു എന്ന് കരുതുന്നില്ല. ചിലതെങ്കിലും വിധിയുടെ ശക്തമായ കൊടുംകാറ്റില്‍ രെണ്ട്‌ ഭാഗത്തേക്ക് പറന്നകന്നു പോകുന്നതാണ്. അതിനെ വിശ്വാസികള്‍ ഈശ്വര നിശ്ചയം എന്ന് വിളിക്കും. അവിശ്വാസികള്‍ അങ്ങിനെ സംഭവിച്ചു അത് സ്വാഭാവികം എന്ന് കരുതി ആശ്വസിക്കും. ഈ ആശ്വാസങ്ങള്‍ എത്ര കാലം ഉണ്ടാവും എന്നത് ആര്‍ക്കും അറിയില്ല. ചോര തിളപ്പിന്റെ യവ്വനം വിട ചൊല്ലുമ്പോള്‍, ചോരയും നീരും വറ്റിയ വാര്‍ധക്യം   മനുഷ്യ ജീവിതത്തിലേക്ക് ക്ഷണിക്കപ്പെടാതെ വിരുന്നുകാരനായി എത്തുമ്പോള്‍, രക്ത ബന്ധങ്ങള്‍ എത്രയേറെ ഉണ്ടായിരുന്നാലും കാലം അവന്റെ മുന്നില്‍ ഏകാന്തതയുടെ ഒരു നില കണ്ണാടി സൃഷ്ടിക്കും. ആ കണ്ണാടിയില്‍ പ്രതിഭാലിക്കുന്നത്‌ അവന്റെ ശരീരം ആവില്ല മറിച്ച് മനസ് ആവും.  അതില്‍ നിസ്സാര കാര്യങ്ങളുടെ പേരില്‍ നഷ്ടപെടുത്തിയ അല്ലെങ്കില്‍ വിധിയുടെ കൈകളില്‍ പെട്ട് പിരിഞ്ഞു പോയ  മുഖങ്ങള്‍ പലതും തെളിഞ്ഞു വരും. വേദനയുടെ ചെറുതും വലുതുമായ തിരമാലകള്‍ ഉള്ളില്‍ എവിടെയൊക്കെയോ പൊന്തി വരുമ്പോള്‍, കുറ്റബോധത്തിന്റെ ശക്തമായ കൊടുംകാറ്റില്‍ ശരീരവും, മനസും ഉലഞ്ഞു പോകാറുണ്ട്. ഒന്ന് കണ്ടിരുന്നെങ്കില്‍, ഒന്ന് മിണ്ടിയിരുന്നെങ്കില്‍ എന്ന് മനസ് കേഴുമ്പോള്‍ പലപ്പോഴും സമയം വൈകി പോയിട്ടുണ്ടാവും, ചിലപ്പോള്‍ മനസോ, കാലമോ അനുവദിച്ചു തന്നാലും ശരീരം അനുവധിക്കുന്നുണ്ടാവില്ല.
തേടല്‍ എന്ന ഈ കഥയില്‍ നഷ്ടപ്പെട്ട് പോയ തന്റെ പ്രണയിനിയെ തേടിയുള്ള ഒരു വൃദ്ധന്റെ കഥയാണ്‌. കഥാപാത്രങ്ങള്‍ ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ടോ, ഇല്ലയോ എന്ന ചോദ്യത്തിനു പ്രസക്തിയില്ല. കഥയില്‍ ആണ് പ്രാധാന്യം കഥയിലേക്ക്‌ പോകാം...........
ഒരു ചൂളം വിളിയുടെ അന്ത്യത്തില്‍ കിതപ്പോടെ തീവണ്ടി ആ വലിയ നകരത്തിന്റെ നെറുകയില്‍ ചുമ്പിച്ചു നിന്നു. ഇറങ്ങിയ ആളുകളുടെ കൂട്ടത്തില്‍ അയാളും ഉണ്ടായിരുന്നു. പുതിയ യാത്ര തുടങ്ങാനായി ചിലര്‍ ഓടുമ്പോള്‍, യാത്ര അവസാനിപ്പിച്ചതിന്റെ സന്തോഷത്തില്‍ ചിലര്‍. എന്തൊരു തിരക്കാണ് ഇവര്‍ക്ക്. ആരൊക്കെയോ പുറത്തു കാത്തു നില്‍പ്പുണ്ടാവും അതിനു വേണ്ടിയാവും ഇവരൊക്കെ ഇങ്ങിനെ തിരക്ക് കൂട്ടുന്നത്‌. തന്നെ കാത്തു ആരെങ്കിലും ഉണ്ടാവുമോ. ഓര്‍ത്തപ്പോള്‍  ചുണ്ടില്‍ ഒരു ചെറിയ ചിരി പടര്‍ന്നു. തന്നെ  കാത്തിരിക്കാന്‍ ആരാ ഉള്ളത്. പക്ഷേ താന്‍ കാത്തിരുന്നിട്ടുണ്ട് ഒരുപാട് ദിവസങ്ങള്‍, ഒരു സന്ദേശം അല്ലെങ്കില്‍ ഒരു ഫോണ്‍ വിളിക്ക് വേണ്ടി എത്രയോ രാത്രികള്‍, എത്രയോ പകലുകള്‍ പലതിന്റെയും അവസാനം ഒരു നിരാശയുടെ നിഴല്‍ സമ്മാനിച്ചു പോയിട്ടുണ്ട് എങ്കിലും, ചിലത് സന്തോഷത്തിന്റെ പൂത്തിരികളും സമ്മാനിച്ചിട്ടുണ്ട്.
റെയില്‍വേ സ്റ്റേഷനില്‍ നിന്നും പുറത്തേക്കു ഇറങ്ങിയതും നകരത്തിന്റെ മുഖച്ഛായ കണ്ടു ഭ്രാമിപ്പു തോന്നി. എന്തൊരു മാറ്റമാണ് ഇവിടെ സംഭവിച്ചിരിക്കുന്നത്. ക്ഷൌരം ചെയ്തു വൃത്തിയാക്കിയ ഒരു യുവാവിന്റെ മുഖം പോലെ സുന്ദരമായിരിക്കുന്നു നകരം. മനുഷ്യന്‍ വരുത്തിയ മാറ്റങ്ങള്‍. അവന്‍ അങ്ങിനെ ആണ്. ജീവിതം ക്ഷണികമെങ്കിലും അത് തീരുന്നതിനുള്ളില്‍ പല മാറ്റങ്ങള്‍ അവന്റെ സൌകര്യത്തിനു അനുസരിച്ച് ചുറ്റുപാടുകളില്‍  അവന്‍  വരുത്താറുണ്ട്. പ്രകൃതിയുടെ കരവിരുതിനേക്കാള്‍ മികവുറ്റതായിരിക്കും അവന്‍ വരുത്തുന്ന മാറ്റങ്ങള്‍. നില നില്‍പ്പിനു വേണ്ടി അവന്‍ വരുത്തുന്ന മാറ്റങ്ങള്‍ പലപ്പോഴും ഭൂമിയുടെ മാറില്‍ ഒരിക്കലും മായ്ക്കാനാവാത്ത വ്രണങ്ങളും, പാടുകളും സൃഷ്ടിക്കാറുണ്ട് എങ്കിലും അവന്‍ അത് കാര്യമാക്കാറില്ല.
പാടങ്ങളും, പറമ്പുകളും, കിളികളുമൊക്കെ ഒത്തിരി ഇഷ്ടപെട്ടിരുന്നു തനിക്കു എങ്ങിനെയാണ് സിമെന്റില്‍ തീര്‍ത്ത  കെട്ടിട സമുച്ചയങ്ങള്‍ നിറഞ്ഞ ഈ നഗരം ഇഷ്ടമായത്. എന്ന് മുതലാണ്‌ ഞാന്‍ ഈ നഗരത്തെ എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളില്‍ ചുമന്നു നടക്കാന്‍ തുടങ്ങിയത്. എങ്ങിനെയാണ് ജീവിതത്തിന്റെ അന്ത്യം ഈ നഗരത്തിന്റെ ഏതെങ്കിലും മൂലയില്‍ ആയിരുന്നെങ്കില്‍ എന്ന് പ്രാര്‍ഥിച്ചു തുടങ്ങിയത്. എല്ലാ ചോദ്യങ്ങള്‍ക്കും മറുപടി ഒന്നേ വരുന്നുള്ളൂ. അവള്‍. തന്റെ മറ്റേതൊരു സന്തോഷത്തേയും കടത്തി വെട്ടുന്നതായിരുന്നു അവള്‍. ഈ നഗരത്തെ എന്റെ സ്വപ്ന ഭൂമിയാക്കിയത് അവളാണ്. ജീവിതത്തില്‍ എന്തൊക്കെ നഷ്ടപെട്ടപ്പോഴും ആ വിഷമങ്ങള്‍ കരഞ്ഞു തീര്‍ത്തിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ അവളെ നഷ്ടപെട്ടപ്പോള്‍ എത്ര കരഞ്ഞിട്ടും ആ വേദന തീര്‍ന്നിട്ടില്ല ആ കണ്ണീരു വറ്റാറില്ല. അവളെ കുറിച്ച് ഒന്ന് ഓര്‍ത്താല്‍ തന്നെ മനസ്സില്‍ മേഘങ്ങളും, പിന്നെ കണ്ണുകളില്‍ ശക്തമായ മഴയും കുറവില്ലാതെ വരാറുണ്ട്. ഇപ്പോഴും അവളെ ഓര്‍ക്കാത്ത, കരയാത്ത ദിവസം ഏതാണ്‌ എന്ന് ചോദിച്ചാല്‍ ഒരു ഉത്തരം കിട്ടുക പ്രയാസമാണ്.
അടുത്ത് കണ്ട ലോഡ്ജില്‍ മുറിയെടുത്തു. അവിടത്തെ പണിക്കാരന്‍ നയിച്ച വഴിയില്‍ അവന്റെ പിന്നാലെ നടന്നു. ജീവിതത്തില്‍ ഓരോ സമയത്തും നമ്മളെ നയിക്കാന്‍ ആരെങ്കിലുമൊക്കെ വേണം. വഴികള്‍ ചെറുതോ, വലുതോ ആകട്ടെ ഒരാള് വേണം. എല്ലാ വഴികളും അറിയാമെന്നു പറയുന്നവര്‍ മണ്ടന്മാര്‍ ആണ്, അഹങ്കാരികളും. അങ്ങിനെ ഒരാള്‍ ഈ ഭൂലോകത്ത് ഉണ്ടാവില്ല. നയിക്കാന്‍ ആളില്ല എങ്കിലും, വഴി പറഞ്ഞു തരാന്‍ എങ്കിലും ഒരാള്‍ ഉണ്ടാവണം. ഇല്ലെങ്കില്‍ പലപ്പോഴും നിസ്സഹായാനായി നില്‍ക്കേണ്ടി വരും. എത്രയോ തവണ അങ്ങിനെ നിന്നിട്ടുണ്ട് താന്‍. പലപ്പോഴും ആ നിസ്സഹായത കാര്യമാക്കാതെ പരിശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ട്. ചിലത് വിജയിച്ചു, ചിലത് പരാജയപ്പെട്ടു. പരാജയത്തിന്റെ കയ്പ്പ് അറിഞ്ഞപ്പോഴൊക്കെ ആഗ്രഹിച്ചിട്ടുണ്ട് അവള്‍ കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കില്‍, എന്നെ അവള്‍ നയിച്ചിരുന്നു എങ്കില്‍, ശെരിയായ  ഒരു വഴി അവള്‍ക്കു അറിയില്ലായിരുന്നു എങ്കിലും അവള്‍ കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നാല്‍ പരാജയത്തിന്റെ വിഷമം തനിക്കു ഒരിക്കലും വരില്ലായിരുന്നു. മറിച്ച് കൂടുതല്‍ ഉന്മേഷത്തോടെ പരിശ്രമിക്കുമായിരുന്നു.
ഉപദേശിക്കാനും, ശാസിക്കാനും, തന്റെ ജീവിതത്തിലെ പ്രധാനപ്പെട്ട തീരുമാനങ്ങള്‍ എല്ലാം എടുക്കാനുള്ള അവകാശങ്ങള്‍ അവളുടെ കൈകളില്‍ വച്ച് കൊടുക്കുമ്പോള്‍ ഒരു അഭിമാനമായിരുന്നു. ധര്‍മ യുദ്ധം ജയിച്ചു വന്ന ഒരു ജേതാവിന്റെ അഭിമാനം. പക്ഷേ എന്ത് കൊണ്ടോ  ഒന്നും അവള്‍ എടുത്തിരുന്നില്ല. അത്തരം വലിയ കാര്യങ്ങള്‍ ഏറ്റെടുക്കാനുള്ള പേടി ആയിരുന്നോ അതോ വേറെ എന്തെങ്കിലും കാരണമോ അറിയില്ലായിരുന്നു തനിക്കൊന്നും. എന്നാലും പലപ്പോഴും തീരുമാനങ്ങള്‍ അവളെ കൊണ്ട് നിര്‍ബന്ധിച്ചു എടുപ്പിക്കുമായിരുന്നു. അവളുടെ തീരുമാനങ്ങള്‍ അന്ഗീകരിക്കുക എന്നത് തനിക്കു വിലപ്പെട്ട  നിധി കിട്ടുന്നത് പോലെ സന്തോഷകരമായിരുന്നു. അതോടൊപ്പം തന്നെ അറിയുന്ന, തന്റെ മനസറിയുന്ന ആരോ ഒരാള്‍ കൂടെ ഉണ്ടെന്നൊരു ബോധം,സുരക്ഷിതത്വം, തന്നോട് ഉള്ള സ്നേഹം കൊണ്ടല്ലേ ഇങ്ങിനെ ഒരു തീരുമാനം അവള്‍ എടുക്കുന്നത് എന്നത് ഓര്‍ക്കുമ്പോള്‍ ഉള്ളില്‍ പൊട്ടി വിടരുന്ന ഒരായിരം സന്തോഷത്തിന്റെ മലരുകള്‍. ഒന്നും അവള്‍ കണ്ടില്ലേ അതോ അവളുടെ സാഹചര്യങ്ങള്‍ കൊണ്ട് കണ്ടില്ല എന്ന് നടിച്ചതാണോ. അവളെ ഒരുപാട് മനസിലാക്കി എന്ന് സ്വയം അഭിമാനം കൊള്ളുമ്പോഴും പലപ്പോഴും തനിക്കവളെ മനസിലാക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല എന്നതല്ലേ വാസ്തവം അത് തന്നെ അല്ലെ തന്റെ പരാജയങ്ങള്‍ക്കും കാരണം. പക്ഷേ ആര്‍ക്കും ആരെയും പൂര്‍ണമായിട്ടു മനസിലാക്കാന്‍ കഴിയില്ല എന്നതല്ലേ ലോകത്തെ എഴുതപെടാത്ത തത്വം. ഒരു അമ്മ പെറ്റ മക്കള്‍ ആണെങ്കിലും, സ്വഭാവത്തില്‍, ചിന്തയില്‍, ഇഷ്ടങ്ങളില്‍ എല്ലാം വ്യത്യസ്തത ഉണ്ടാവില്ലേ?  പൂര്‍ണമായും മനസിലാക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല  എങ്കിലും, മനസിലാക്കാന്‍ ശ്രമിചിട്ടില്ലേ? ഉണ്ടായിരുന്നു എങ്കിലും  ആ മനസിനെ തൊട്ടറിയാനുള്ള ഭാഗ്യം ഒരിക്കലും തനിക്കു  ഉണ്ടായിട്ടില്ല. പലപ്പോഴും താന്‍ കണക്കു കൂട്ടിയതിനേക്കാള്‍ അപ്പുറത്തായിരുന്നു അതിന്റെ ആഴവും പരപ്പും. ആദ്യമായി കടല്‍ കാണുന്ന കുട്ടി മിഴിച്ചു നില്‍ക്കുന്നത് പോലെ നിന്നിട്ടുണ്ട് ആ മനസിന്‌ മുന്നില്‍. ചിലപ്പോള്‍ ഒത്തിരി മൌനമായും, ചിലപ്പോള്‍ ഒരുപാട് വാചാലമായുമൊക്കെ ആ മനസ് തനിക്കു മുന്നില്‍ തുറക്കുമ്പോള്‍ പലപ്പോഴും ആശയ കുഴപ്പമാണ്. എന്തിനു പറയുന്നു ഇത്രയും കാലമായിട്ടും ആ മനസ്സില്‍ തന്റെ സ്ഥാനം എവിടെ ആണ് എന്ന് പോലും അറിയാന്‍ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല,പറഞ്ഞിട്ടുമില്ല. എവിടെയൊക്കെയോ താന്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു എന്ന് മാത്രം അറിയാം അല്ലെങ്കില്‍ വിശ്വസിച്ചിരുന്നു. ആ വിശ്വാസം അല്ലെ എന്നും ജീവിതത്തെ നയിച്ചിരുന്നത്. ജീവിതത്തില്‍ ഇരുളില്‍ പലപ്പോഴും തട്ടി വീഴുമെന്നു തോന്നിയപ്പോഴൊക്കെ ഒരു വഴി വിളക്കു പോലെ ആ വിശ്വാസം തന്നെ സഹായിച്ചിട്ടില്ലേ.
ഒരു  മുറിയുടെ കതകു തുറന്നു തന്നു പണിക്കാരന്‍ പോയി. ചെറുതെങ്കിലും, വൃത്തിയും വെടിപ്പുമുള്ള മുറി. ചെരുതിലും വലുതിലും എന്ത് കാര്യം. നീട്ടി നിവര്‍ന്നു കിടക്കാന്‍ ഒരിടം. എത്രയോ വലിയ മാളിക തീര്തവര്‍ക്ക് പോലും ആ മാളികയുടെ ഏതെങ്കിലും ഒരു ഭാഗത്ത്‌ അവന്റെ നീളത്തിനു അനുസരിച്ച് കുറച്ചു സ്ഥലം മതിയാവും. പിന്നെ ഇടയ്ക്കു ഒന്ന് തിരിയാനും, മറിയാനും കുറച്ചു സ്ഥലം അതും ശ്വാസം നിലക്കുന്നതു വരെ അത് കഴിഞ്ഞാല്‍ പിന്നെ നീണ്ടു നിവര്‍ന്നു കിടക്കാന്‍ മാത്രം ഒരു കുഴി മതിയാവും, വില കൂടിയ പുതപ്പിനുള്ളില്‍ മൂടി കിടന്നവന്‍ ആയാലും, ഒന്നും മൂടി പുതക്കാന്‍ കിട്ടാത്തവന്‍ ആയാലും ഒരു വെള്ള തുണി മാത്രം മതിയാവും അവിടെ.
ഒരു ചെറിയ കിടക്കയും, മേശയും, ചുമരില്‍ പതിപ്പിച്ച ഒരു കണ്ണാടിയും. കണ്ണാടിയില്‍ വെറുതെ ഒന്ന് നോക്കി. കാലത്തിന്റെ കടന്നു കയറ്റം മുഖത്ത് പ്രകടമായി കാണാം. വാര്‍ധക്യത്തിന്റെ സുന്ദരമായ ചിത്രത്തിന്റെ പണിപ്പുര തന്റെ മുഖത്തേക്ക് മാറ്റിയിരിക്കുന്നു കാലം. തലയിലും, മുഖത്തെ രോമങ്ങളിലും അങ്ങിങ്ങായി അനുവാദമില്ലാതെ ആക്രമിച്ചു കടന്നിരിക്കുന്ന വെള്ള മുടികള്‍ വിളിച്ചു പറയുന്നതായി തോന്നി നിന്റെ യവ്വനത്തെ ഞങ്ങള്‍ യുദ്ധം ചെയ്തു കീഴടക്കി എന്ന്. കീഴടക്കാന്‍ എന്തിനാണ് ഒരു യുദ്ധം. താന്‍ പണ്ട് മുതല്‍ക്കേ  ജീവിതത്തില്‍ സ്വയം കീഴടങ്ങിയതല്ലേ. പലപ്പോഴായി, പലരുടെ മുന്നിലും. പിന്നെ ശെരിക്കും താന്‍ പരാജിതന്‍ ആയതു വിധിയുടെ ക്രൂരമായ പ്രഹരം ഏറ്റു അവള്‍ എന്നില്‍ നിന്നും അകന്നപ്പോള്‍ ആയിരുന്നു. ഒരിക്കല്‍ പോയവള്‍ തിരികെ വന്നപ്പോള്‍ ഒരു പാട് സന്തോഷത്തോടെ ഇരു കൈകളും നീട്ടി സ്വീകരിച്ചു എന്റെ നെഞ്ചിലേറ്റി നടന്നു. പിന്നെയും അവള്‍ വിട്ടകന്നപ്പോള്‍ വീണു പോയതല്ലേ താന്‍. ഒരിക്കലും എഴുന്നെല്‍ക്കാനാവാത്ത ജീവിതത്തിന്റെ അഗാധമായ ഗര്‍ത്തത്തില്‍ എവിടെയോ ഒന്ന് നിലവിളിക്കാനോ, ഒന്നുറക്കെ കരയാനോ, ആരോടും പറയാനോ കഴിയാതെ താഴെ വീണ ചില്ല് പാത്രം പോലെ നുറുങ്ങി പോയിരുന്നില്ലേ. അതിലും വലിയൊരു തോല്‍വി എന്റെ ജീവിതത്തില്‍ വരാന്‍ ഇനി ബാക്കി ഉണ്ടോ? എല്ലാം ഈശ്വര നിശ്ചയം എന്ന് മാത്രം കരുതി ഈ ജീവന്റെ അവസാന തുടിപ്പും പിടിച്ചു നിറുത്തിയിരിക്കുന്നത്‌ തന്നെ എന്നെങ്കിലും അവള്‍ തിരിച്ചു വരുമെന്നും, ഒന്ന് കാണാന്‍ കഴിയുമെന്നും ഉള്ള പ്രതീക്ഷ കൊണ്ട് മാത്രമല്ലേ.
ചിന്തകള്‍ യഥേഷ്ടം സഞ്ചരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. നിയന്ത്രിക്കാന്‍ മനസ് വന്നില്ല. അതെപ്പോഴും അങ്ങിനെ ആണല്ലോ അവളെ കുറിച്ച് ഓര്‍മിക്കുംപോഴും, ചിന്തിക്കുമ്പോഴും, ആ ചിന്തകളുടെ സഞ്ചാരത്തില്‍ സ്വയം മറന്നിരിക്കാരുണ്ട്. മറ്റൊന്നും ആ സഞ്ചാര പാതയുടെ കുറുകെ കടന്നു വരാന്‍ താന്‍ ഇഷ്ടപെട്ടിരുന്നില്ല. വേദനയോ സന്തോഷമോ എന്ത് തന്നെ ആയാലും ആ ലോകത്ത് താനും അവളും മാത്രമാകുന്നതായിരുന്നു തനിക്കു ഇഷ്ടം. മുറിയുടെ ജാലകം തുറന്നു. എങ്ങു നിന്നോ ഉഷ്ണം പേറി വന്ന ഒരു മന്ദ മാരുതന്‍ ശരീരമാസകലം തഴുകി കടന്നു പോയി. അതിന്റെ ഉഷ്ണം അറിഞ്ഞില്ല. ഈ വലിയ നകരത്തില്‍ എവിടെയോ അവള്‍ ഉണ്ട്. ഒരുപക്ഷേ അവളെ തഴുകിയ ശേഷമാവും ഈ മന്ദ മാരുതന്‍ തന്നെ തേടി എത്തിയത് എന്നൊരു ചിന്ത ആ ഉഷ്ണത്തെ മറികടന്നു ഉള്ളില്‍ ഒരു കുളിര് കോരിയിട്ടു.
തുറന്നിട്ട ജാലകത്തിലൂടെ പുറത്തേക്കു നോക്കി. വാഹനങ്ങളും, മനുഷ്യരും അച്ചടിച്ച പുസ്തകത്തിലെ വരികലെന്ന പോലെ നിരന്നു പോകുന്നു. ആ തിരക്കില്‍ എവിടെയോ അതോ അതില്‍ നിന്നും മാറി എവിടെയോ അവള്‍ ഉണ്ടാകും. അവള്‍ അറിയുന്നുണ്ടോ അവളെ കാണാന്‍ എത്രയോ ദൂരങ്ങള്‍ താണ്ടി ഇങ്ങിനെ ഒരുവന്‍ വന്നിട്ടുണ്ട് എന്ന്. മുന്‍പൊരിക്കല്‍ ഇത് പോലെ വന്നിട്ടുണ്ട്. അവള്‍ക്കു വേണ്ടി മാത്രം. ആ മുഖം ജീവിതത്തില്‍ ഒരിക്കല്‍ എങ്കിലും കാണണം എന്നാ മോഹവുമായി ഈ വലിയ പട്ടണത്തില്‍ താന്‍ വന്നിരുന്നു. ഒന്ന് കാണാന്‍ അനുമതി ചോദിച്ചിരുന്നു എങ്കിലും എന്തോ അവളുടെ സാഹചര്യങ്ങള്‍ കാരണം അനുവാദം കിട്ടിയില്ല. പിന്നെ അവള്‍ വരുമെന്ന് തോന്നിയ സ്ഥലത്ത് ഒരു കാത്തിരിപ്പായിരുന്നു. ഇന്നും ആ രാത്രി ഓര്‍ക്കുന്നു. ചെറിയ ചാറ്റല്‍ മഴയുടെ അകമ്പടിയോടെ ഒരു മഴവില്ല് പോലെ മുന്നില്‍ വന്നു അവള്‍. കണ്ണുകള്‍ തമ്മിലുടക്കി. സന്തോഷത്തില്‍ ഹൃദയത്തിന്റെ സ്പന്ദനം നിലച്ചു പോകുമെന്ന് തോന്നി. അവള്‍ മടങ്ങുന്നതുവരെ അവിടെ തന്നെ അവളെ കൊതി തീരെ കണ്ടു നിന്ന ആ രാത്രി.  നാവുകള്‍ ബന്ധനത്തില്‍ ആയിരുന്നു ഇരുവരുടെയും. അതാരാണ് അങ്ങിനെ ബന്ധനത്തില്‍ ആക്കിയത്. അതും ഒരു ഈശ്വര നിശ്ചയമായിരിക്കും. ഒരു വാക്ക് പോലും പരസ്പരം പറയാതെ ഇരു വഴികളിലേക്ക് പിരിഞ്ഞു പോയ ആ രാത്രി. താന്‍ അന്ന് എത്ര സന്തോഷവാനായിരുന്നു. ലോകം മുഴവന്‍ തന്റെ കാല്‍ച്ചുവട്ടില്‍ ആണെന്നൊരു തോന്നല്‍ ആയിരുന്നു അന്ന്. എന്തൊക്കെയോ കീഴടക്കിയ ഒരു രാജാവിന്റെ ഭാവം. ജീവിതത്തിലെ വലിയൊരു ഭാരം ഇറക്കി വച്ചത് പോലെ ആശ്വാസം. പിന്നൊരിക്കലും അതിനു അവസരം ഉണ്ടായിട്ടില്ല. ഈ വരവിനു എങ്കിലും ഒന്ന് കാണാന്‍ കഴിയുമോ? മനസ് മന്ത്രിച്ചു  എന്റെ ജീവനെ നീ എവിടെയാണ്, ഇതാ ഞാന്‍ പിന്നെയും നിന്നെ ഒരു നോക്ക് കാണാന്‍ എത്തിയിരിക്കുന്നു, നീ കാണുന്ന പ്രഭാതവും, സായാഹ്നവും ഞാനും കാണുന്നു, നീ ശ്വസിക്കുന്ന അതെ വായു ഞാനും ശ്വസിക്കുന്നു, നീ കാണുന്ന ഭൂമിയും, നിലാവും, സുര്യനുമൊക്കെ ഞാനും നിന്നെ പോലെ കാണുന്നു പക്ഷെ എന്തെ നിന്നെ മാത്രം എനിക്ക് കാണാന്‍ കഴിയുന്നില്ല. മഴയും വെയിലും ചിലപ്പോഴെങ്കിലും  ഒരുമിച്ചു വരാറില്ലേ പക്ഷെ നമ്മള്‍ മാത്രമെന്തേ ഒരുമിച്ചു വരാന്‍ കഴിയുന്നില്ല. സുര്യനെ കാര്‍മേഘങ്ങള്‍ മറക്കുന്നത് പോലെ നമുക്കിടയില്‍ ഇപ്പോഴും എന്തിനാണ് പിരിവിന്റെ കാര്‍മേഘങ്ങള്‍ നില കൊള്ളുന്നത്‌? നീ എനിക്ക് വിലപ്പെട്ടതാണ്‌ എന്ന് ഈ ഭൂമിയും, വാനവും, ഈശ്വരന്മാര്‍ക്കുമെല്ലാം അറിയാവുന്നതല്ലേ എന്നിട്ടും എനിക്കെന്തേ ഈ ദുര്‍വിധി?
അയാള്‍ക്ക്‌ വിലപ്പെട്ട അവള്‍ ആരാണ്, എങ്ങിനെയാണ് അവളെ അയാള്‍ അറിയുന്നത്, എവിടെയാണ് അയാള്‍ അവളെ കണ്ടു മുട്ടിയത്‌. ഈ വരവില്‍ എങ്കിലും അയാള്‍ക്ക്‌ അവളെ കാണാന്‍ കഴിയുമോ? തേടല്‍ വീണ്ടും കാത്തിരിക്കുക........
Posted by Sajeed Noohkhan at 23:56 No comments:
Tuesday, 20 December 2011
മകളേ നിനക്കായ് അവസാന ഭാഗം.
അനുവാദം കിട്ടിയതും വെടി വൈക്കാന്‍ ഉത്തരവ് കിട്ടിയ പോലീസുകാരന്റെ അവസ്ഥ ആയിരുന്നു. വീട്ടിലേക്കു പുതുതായി വരുന്ന താമസക്കാര്‍ക്ക് വേണ്ടി കൂടുകള്‍ എല്ലാം വൃത്തിയാക്കി. വല്ലാത്ത ഉത്സാഹത്തോടെ എല്ലാം ചെയ്തു തീര്‍ത്തു അന്ന് തന്നെ പോയി കണ്ണില്‍ കണ്ടതെല്ലാം വാങ്ങി. കടയില്‍ കണ്ട മൂന്നു താറാവുകളില്‍ രെണ്ട്‌  വാങ്ങി (സാധാരണ താറാവുകള്‍ അല്ല അരയന്നത്തിന്റെ വേറെ ഒരു ഇനമായിരുന്നു അവ ) ഒന്ന് മാത്രം ബാക്കി ആയപ്പോള്‍ കട ഉടമയുടെ അഭ്യര്‍ത്ഥന അടുത്ത ലോഡ് വരുന്നതുവരെ ഇത് മാത്രം ഇവിടെ ഒറ്റയ്ക്ക് ആവും. വില കുറച്ചു തരാം ഇതിനെയും കൂടെ കൊണ്ട് പോകുമോ? ഒറ്റപെടലിന്റെ നൊമ്പരം ഒരുപാട് അറിഞ്ഞത് കൊണ്ടാവണം അതിനെയും കൂടെ വാങ്ങി. പിന്നെ രെണ്ട്‌ മുയലുകളെ വാങ്ങി, രെണ്ട്‌ ജോഡി ലവ് ബെര്‍ഡ്സും. എല്ലാം വാങ്ങിയപോള്‍ എങ്ങിനെ എങ്കിലും വീട്ടിലെത്തി മോളുടെ മുന്നില്‍ അതിനെയൊക്കെ കാണിക്കാന്‍ തിരക്കായിരുന്നു.
വീട്ടില്‍ എത്തിയതും അവള്‍ എന്റെ കയ്യിലെ ബാഗുകളില്‍ നോക്കി എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. എന്ത് വാങ്ങി വന്നാലും അത് വാങ്ങി തുറന്നു നോക്കിയിട്ടേ വേറെ ആര്‍ക്കും അത് കൈ മാറുകയുള്ളൂ. എല്ലാം വാങ്ങി വച്ച് അവളുടെ വിശധമായ പരിശോധനക്കായി അവള്‍ നിലത്തിരുന്നു. കുഞ്ഞു താറാവുകളെ   അടച്ചിരുന്ന ചെറിയ ബോക്സ്‌ അവള്‍ തുറന്നു. തുറന്നതും സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ സന്തോഷം പ്രകടിപ്പിച്ചു അവ നിലത്തേക്ക് ഇറങ്ങി. അവള്‍ തീരെ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല അങ്ങിനെ ഒന്ന്. പെട്ടെന്നുള്ള അവരുടെ പുറത്തു വരവും ഓട്ടവും കണ്ടു അവള്‍ ഒന്ന് ഞെട്ടി, പിന്നെ കരഞ്ഞു കൊണ്ട് എന്റെ അടുത്തേക്ക് ഓടി വന്നു. കുറെ നേരം നിറുത്താതെ ഉള്ള കരച്ചില്‍. അവളോടൊപ്പം ഞാനും നിലത്തിരുന്നു അവ പാവമാണ് എന്നും മോളുടെ കൂട്ടുകാര്‍ ആണെന്നും, എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞു സമാധാനിപ്പിച്ചു. കുറെ നേരത്തെ ആശ്വസിപ്പിക്കലിനു ശേഷം അവളുടെ പേടി മാറി അവള്‍ ചിരിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. പിന്നെ സഞ്ചിയില്‍ വച്ചിരുന്ന മുയലുകളെയും, ലവ് ബെര്‍ഡ്സിനെയും കണ്ടതോടെ അവള്‍ക് ഉത്സാഹം ഇരട്ടിച്ചു. വീടിനു പുറത്തിറങ്ങി ഓരോ കൂടുകള്‍ തുറന്നു അവയെ അതിനുള്ളില്‍ ആക്കുന്നതും എല്ലാം അവള്‍ കൌതുകത്തോടെ നോക്കി നിന്ന്. ഇടയ്ക്കു അവളുടെ ഭാഷകളില്‍ ചോദ്യങ്ങളും. എനിക്ക് മനസിലായതിനൊക്കെ ഉത്തരം പറഞ്ഞു മറ്റുള്ളവയ്ക്ക് വെറുതെ മൂളുകയും ചെയ്തു. കൂടുകള്‍ അടച്ച ശേഷം അവള്‍ കുത്തിയിരുന്ന് അഴികളിലൂടെ അവയെ നോക്കി. അവ ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നതും, അവയുടെ ശബ്ദവും എല്ലാം അവള്‍ അനുകരിച്ചു തുടങ്ങി.
ഇടയ്ക്കു എപ്പോഴോ പുറത്തു പോയപോള്‍ വേറെ ഒരു കടയില്‍ ഒരു മുയല്‍ കുഞ്ഞിനെ കണ്ടു. കറുത്ത കണ്ണുകളും, വെളുത്ത രൂപവുമുള്ള ഒരു കുഞ്ഞു സുന്ദരന്‍ അതോ സുന്ദരിയോ അറിയില്ല ആ പ്രായത്തില്‍ അത് കണ്ടെത്തുക പ്രയാസമാണ് എന്ന് തോന്നി . കണ്ടാല്‍ ഒരു ഓമനത്തം ആര് കണ്ടാലും അവനെ ഒന്ന് കയ്യില്‍ എടുക്കാന്‍ കൊതിക്കും. നേരത്തെ വാങ്ങിയത് രേണ്ടും വലിയത് ആയിരുന്നു. കൂട് തുറന്നു വിട്ടു കഴിഞ്ഞാല്‍ പിന്നെ അവ ആര്‍ക്കും പിടി കൊടുക്കില്ല. അത് കൊണ്ട് തന്നെ അവള്‍ ഒന്ന് തൊടാന്‍ ചെല്ലുമ്പോള്‍ അവ ഓടി കൂടിനുള്ളില്‍ ഒളിച്ചിരിക്കും. പിന്നെ കൂടുതല്‍ ആലോചിക്കാന്‍ നിന്നില്ല ആ കുഞ്ഞു മുയലിനെ വാങ്ങി. വീട്ടില്‍ എത്തിയതും അവന്റെ സുന്ദര രൂപം കണ്ടു അവളുടെ മുഖത്ത് സന്തോഷം അലയടിച്ചു ഉയര്‍ന്നു. തൊടുവാന്‍ സങ്കോചത്തോടെ നിന്ന അവളുടെ കുഞ്ഞു വിരലുകള്‍ പിടിച്ചു അതിന്റെ മൃദുവായ രോമങ്ങളില്‍ തലോടിച്ചു. അവളുടെ തലോടലിന്റെ സുഖം മനസിലായിട്ടാവും അത് പ്രതികരിക്കാതെ നിന്നു.  പിന്നീട് പലപ്പോഴും തോന്നിയിട്ടുണ്ട് അവളെകൊണ്ട്‌ തൊടിയിക്കേണ്ടി ഇരുന്നില്ല എന്ന്. ദിവസങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞതും അവര്‍ ചങ്ങാതിമാരായി. അതിനെ ഓടിച്ചിട്ട്‌ ചെവികളില്‍ തൂക്കി എടുക്കും. എന്നിട്ട് നെഞ്ചോടു ചേര്‍ത്ത് വച്ച് നിക്കാറുണ്ട്. പലപ്പോഴും പേടി തോന്നാറുണ്ട് അവള്‍ അതിനെ നിലത്തിട്ടാല്‍ അതിനു വേദനിച്ചാലോ.
പിന്നെയുള്ള പ്രഭാതങ്ങള്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക് തിരക്കുള്ളതായി തീര്‍ന്നു. രാവിലെ അവള്‍ ഉണര്‍ന്നതും എന്റെ കഴുത്തുകളില്‍ കൈ ചുറ്റി കുറെ നേരം കിടക്കും എന്നിട്ടും ഞാന്‍ എഴുന്നേറ്റില്ല എങ്കില്‍ പതുകെ എന്റെ ചെവികളില്‍ മൊഴിയും നമുക്ക് താറാവിനും, മുയലിനും തീറ്റ കൊടുക്കാന്‍ പോകാം. അവളെയും എടുത്തു പുറത്തു എത്തിയാല്‍ ആദ്യം കൂടുകള്‍ തുറക്കുന്നത് അവളുടെ പണിയാണ്. അതില്‍ വേറെ ആര്‍ക്കും കൈ കടത്താന്‍ അവകാശമില്ല. എന്ത് കണ്ടാലും കൊത്തി നോക്കാറുള്ള   താറാവിന്‍ കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ അവളുടെ കാലുകളില്‍ കൊത്തുമ്പോള്‍ അവള്‍ ചിലപ്പോഴൊക്കെ അവയെ വഴക്ക് പറയും. ഭക്ഷണം കഴിക്കാന്‍ വരുന്ന മുയലുകളെ കൊത്തി ഓടിക്കുന്ന താറാവുകളെ അവള്‍ ശകാരിക്കും. കൂടുകള്‍ വൃത്തിയാക്കി കൊണ്ടിരിക്കുന്ന എന്നോട് വന്നു പരാതികളും, പരിഭവങ്ങളും പറയും. എല്ലാം കേട്ട് ഞാന്‍ സമാധാനത്തില്‍ മറുപടി പറയും. ഇടയ്ക്കു അവളുടെ കൂട്ടുകാരന്‍ വെള്ള മുയലിനെ ചെവിയില്‍ പിടിച്ചു തൂക്കി വരും. സ്നേഹം കൊണ്ട് നെഞ്ചോടു ചേര്‍ത്ത് അമര്‍ത്താന്‍ തുടങ്ങുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ പറയും വേണ്ട മോളെ അതിനു വേദനിക്കും. വേദനിക്കുമോ എന്ന് മറു ചോദ്യം അവള്‍ ചോദിക്കും.
ജീവിതത്തിലെ അസുലഭ നിമിഷങ്ങള്‍, ദിനങ്ങള്‍, അത് കൊഴിഞ്ഞു കൊണ്ടേ ഇരുന്നു. ശിശിര മാസത്തിലെ ഇല കൊഴിച്ചില്‍ പോലെ ഓരോ ദിവസവും ഉണരുമ്പോള്‍ മനസ് വല്ലാതെ പിടക്കും. ഇനി എത്ര ദിനം? അതിന്റെ കണക്കുകള്‍ അറിയുന്ന എന്റെ നൊമ്പരവും, തന്നെ പിരിഞ്ഞു പോകാന്‍ അച്ഛന് സമയമായി വരുന്നു എന്നറിയാതെ ചിരിച്ചു ഉല്ലസിക്കുന്ന അവളും. സന്തോഷം കയ്യില്‍ ഉണ്ടെങ്കിലും അത് പൂര്‍ണമായി ആസ്വദിക്കാന്‍ കഴിയാത്ത ഒരു പിതാവും, ഈ സന്തോഷങ്ങള്‍ അസ്തമിക്കും എന്നറിയാതെ ഒരുപാട് സന്തോഷിക്കുന്ന ഒരു മകളും. ജീവിതത്തിന്റെ വ്യത്യസ്തമായ രെണ്ട്‌ മുഖങ്ങള്‍. മഴയും, വെയിലും, ചൂടും, തണുപ്പും എല്ലാം ഞങ്ങളെ കടന്നു പോകാറുണ്ട് എങ്കിലും ഒന്നും ഞങ്ങള്‍ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. അറിഞ്ഞിരുന്നത് ഞങ്ങളെ മാത്രം. ഞങ്ങളുടെ ലോകം മാത്രം, താറാവുകളും, മുയലുകളും, സ്നേഹവുമൊക്കെ നിറഞ്ഞ ഞങ്ങളുടെ ലോകം. അതിന്റെ കെട്ടുറപ്പ് അപാരമായിരുന്നു. ആര്‍ക്കും ഭേദിക്കാന്‍ ആവാതെ, ആര്‍ക്കും ഉള്ളില്‍ കടക്കാന്‍ ആവാതെ നിന്നിരുന്നു. ഇതു നിമിഷവും അതിന്റെ ഒരു ചുമര്‍ ഇടിഞ്ഞു വീഴുമെന്നു എനിക്ക് മാത്രം അറിയാമായിരുന്നു. അവള്‍ ഒട്ടു അറിഞ്ഞതുമില്ല.
ഒരു സായാഹ്നത്തില്‍ വലിയൊരു മഴക്കുള്ള സാധ്യത കണ്ടു. മണ്ണിനെ ആവേശത്തോടെ പുണരാന്‍ വെമ്പുന്ന മഴത്തുള്ളികളെ ചുമന്നു കറുത്ത കുതിരകളെ പൂട്ടിയ തേര് പോലെ  മേഘങ്ങള്‍ ആകാശത്ത് നിറഞ്ഞു നിന്നു. ഇരുളിന്റെ അകമ്പടിയോടെ എവിടെ നിന്നോ ഇരച്ചു വരുന്ന മഴയുടെ സുന്ദര ശബ്ദം. ആദ്യത്തെ തുള്ളി മണ്ണിലേക്ക് പതിച്ചതും മണ്ണിന്റെ മാസ്മര ഗന്ധം അനുഭവിച്ചറിയാന്‍ കഴിഞ്ഞു. മഴയെന്ന തന്റെ കാമുകനെ വരവേല്‍ക്കാന്‍ മണിയറയില്‍ ഭൂമി തീര്‍ക്കുന്ന സുഗന്ധ ദ്രവ്യം. അവരുടെ മധുവിധുവില്‍ ഒരു കട്ടുറുമ്പ് ആകുക എന്നത് എന്റെ സ്ഥിരം വിനോദമായിരുന്നു. മഴക്കും ഭൂമിക്കും ഇടയിലേക്ക് ഇറങ്ങി നിന്നു ഓരോ തുള്ളികളെയും എന്റെ ശരീരത്തില്‍ ഉള്‍ക്കൊണ്ട്‌ അതിനെ മണ്ണിലേക്ക് പറഞ്ഞു വിടുന്ന ആനന്ദകരമായ നിമിഷങ്ങള്‍. ഒരു പാട് നാളായി മഴ നനഞ്ഞു കുളിച്ചിട്ടു. വന്നപ്പോള്‍ മുതല്‍ നല്ലൊരു മഴയ്ക്ക് വേണ്ടി കാത്തിരുന്നതാണ്. ചെറിയ ചില ശ്രിങ്ങാരങ്ങള്‍ മണ്ണിനോട് നടത്തി പോകാറുള്ള കുഞ്ഞു മഴകള്‍ പലതും വന്നു പോയെങ്കിലും എന്റെ ഉള്ളിലെ മഴ കുളിയുടെ ചൂട് ശമിപ്പിക്കാന്‍ കഴിയുമായിരുന്നില്ല അവയ്ക്ക്. അത് കൊണ്ട് തന്നെ ക്ഷമയോടെ കാത്തിരുന്നതാണ് നല്ലൊരു മഴയ്ക്ക് വേണ്ടി. മഴയുടെ ശക്തി കൂടുന്നത് കണ്ടു. ഭ്രാന്തമായ ഒരു ആവേശത്തോടെ അവ മണ്ണിലേക്ക് പതിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. പിന്നെ എനിക്ക് കാത്തു നില്‍ക്കാന്‍ കഴിയുമായിരുന്നില്ല. പുറത്തേക്കു ഇറങ്ങി ഓടി. ജന്നലിലൂടെ മഴ കണ്ടിരുന്ന മോള്‍ക്ക്‌ ഞാന്‍ എന്താ ചെയ്യുന്നത് എന്ന് മനസിലായിരുന്നില്ല. ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് ഞാന്‍ മുറ്റത്തേക്ക് എത്തി. ആകാശത്തേക്ക് നോക്കിയപോള്‍ എന്റെ മുഖത്തേക്ക് പതിയുന്ന മഴത്തുള്ളികളെ കണ്ണടച്ച് വരവേറ്റു ചിലതൊക്കെ ഞാന്‍ കുടിച്ചു. ഇരു കൈകളും നിവര്‍ത്തി എന്റെ നെഞ്ഞിലേക്ക് ഓരോ മഴ തുള്ളികളെയും  ഞാന്‍  ആലിംഗനം ചെയ്തു. എല്ലാം കണ്ടു ജന്നലില്‍ നിന്നിരുന്ന അവള്‍ എന്നെ വിളിച്ചു. അപ്പോഴാണ് എനിക്ക് സ്ഥലകാല ബോധം ഉണ്ടായത്. മഴ തുള്ളികളെ പിടിച്ചു ജനല്‍ കമ്പികള്‍ക്ക്‌ ഇടയിലൂടെ അവളുടെ കൈകളില്‍ വച്ച് കൊടുത്തു. അതിന്റെ കുളിര്‍ അറിഞ്ഞ അവള്‍ കൈകൊട്ടി ചിരിച്ചു. ഇനിയും വേണം എന്നവള്‍ ചോദിക്കാന്‍ തുടങ്ങി, പിന്നെയും പിന്നെയും കുറെ നേരം. മഴയോടുള്ള എന്റെ ഭ്രാന്തമായ പ്രണയം എന്റെ വരും തലമുറയ്ക്ക് പകര്‍ന്നു കൊടുക്കുന്നത് പോലുള്ള പ്രതീതി. എത്രയോ മഴ കണ്ടിരിക്കുന്നു, അനുഭവിച്ചിരിക്കുന്നു പക്ഷെ ഇത്രയും മനോഹരമായ ഒരു മഴ ജീവിതത്തില്‍ ഒരിക്കലും ഉണ്ടായിട്ടില്ല എന്ന് തോന്നി. മനസിന്റെ ഏടുകളില്‍ സുവര്‍ണ ലിപികളില്‍ എഴുതി വൈക്കാന്‍ കുറെ സന്തോഷങ്ങള്‍ തന്നു മഴ മടങ്ങി. ആ മഴ ഞാന്‍ അനുഭവിക്കുക ആയിരുന്നില്ല അതില്‍ ജീവിക്കുക ആയിരുന്നു എന്ന് തോന്നി.
ദിവസങ്ങള്‍ കുറയും തോറും മോളുടെ സന്തോഷത്തിനു വേണ്ടി ഇനി എന്തൊക്കെ ചെയ്തു തീര്‍ക്കാന്‍ ബാക്കി ഉണ്ട് എന്നാ ചിന്ത ആയിരുന്നു മനസ്സില്‍. ഓരോന്നും പുതുതായി ചെയ്തു അവളെ കൂടുതല്‍ സന്തോഷിപ്പിക്കണം. താറാവിന്‍ കുഞ്ഞുങ്ങളെ വലിയ ഒരു പ്ലാസ്റ്റിക്‌ പാത്രത്തിലേക്ക് എടുത്തു വിട്ടാല്‍ അവ നീന്തി കളിക്കുന്നത് കാണാന്‍ അവള്‍ക്കു ഇഷ്ടമായിരുന്നു. കുഞ്ഞു ചിറകുകള്‍ വിടര്‍ത്തി അവ വെള്ളത്തിന്‌ അടിയിലേക്ക് പോയി പിന്നെയും പുറത്തേക്കു വന്നു ശരീരമാസകലം കൊത്തി വൃത്തിയാക്കുന്ന മനോഹരമായ കാഴ്ച അവയുടെ ഒരു പ്രവര്‍ത്തിയും അവള്‍ സന്തോഷത്തോടെ നോക്കി നില്‍ക്കുമായിരുന്നു. ഓരോ ദിവസം ചെല്ലുംതോറും അവ വളര്‍ന്നു വരുന്നത് കൊണ്ട് ആ പാത്രം അവയുടെ നീരാട്ടിനു തികയാതെ വരുമെന്ന് തോന്നി. അങ്ങിനെ ആണ് മണ്ണില്‍ കുഴി എടുത്തു ഒരു ടാങ്ക് ഉണ്ടെങ്കില്‍ അവര്‍ക്ക് സൌകര്യമാകും എന്ന് തോന്നിയത്. പോരാത്തതിന് മോള്‍ക്കും ഇഷ്ടമുള്ള കാര്യമാണല്ലോ അത്. അവളുടെ ഇഷ്ടം എന്നൊരു തോന്നല്‍ ഉണ്ടായാല്‍ പിന്നെ അത് നടപ്പിലാക്കാന്‍ അമാന്തം വരുത്താറില്ല. അന്ന് തന്നെ പണിക്കാരെ വിളിച്ചു എങ്ങിനെ ടാങ്ക് കെട്ടണം, എത്ര നീളം വേണം, വീതി വേണം, എന്തൊക്കെ സാധനങ്ങള്‍ വേണം എല്ലാം ചോദിച്ചറിഞ്ഞു എല്ലാം ഏര്‍പ്പാട് ചെയ്തു. പിറ്റേ ദിവസം അവര്‍ പണി തുടങ്ങി. പണി തീര്‍ന്ന ശേഷം ഒന്ന് ഉണങ്ങി കിട്ടാന്‍ രെണ്ട്‌ ദിവസം കാതിര്‍ക്കാന്‍ പറഞ്ഞു അവര്‍ പോയി. ഒരു ദിവസം കാത്തിരുന്നപ്പോള്‍ തന്നെ എന്റെ ക്ഷമ പോയി. അടുത്ത ദിവസം തന്നെ അതില്‍ വെള്ളം നിറച്ചു. ആദ്യ ദിവസങ്ങളില്‍ ഒന്നും താറാവുകള്‍ അതില്‍ കുളിക്കാന്‍ ഇറങ്ങിയില്ല. ഞാനും മോളും ഇടക്കൊക്കെ അവയെ പിടിച്ചു അതിനുള്ളിലേക്ക്‌ ഇടും അവ ഉടനെ തന്നെ പുറത്തേക്കു ചാടി വരും. പിന്നെ അവര്‍ക്ക് മനസിലായിട്ടുണ്ടാവണം ഇത് അവര്‍ക്ക് വേണ്ടി ഉള്ളതാണെന്ന്. പ്ലാസ്റ്റിക്‌ പാത്രത്തിലും വെള്ളം വൈക്കാതെ ആയപ്പോള്‍ അവര്‍ക്ക് കുളിക്കാന്‍ വേറെ മാര്‍ഗം ഇല്ലാതെ ആയി. അവ ടാങ്കിനുള്ളില്‍ കുളിച്ചും നീന്തിയും രസിച്ചു അവയെക്കാള്‍ സന്തോഷം ഞങ്ങള്‍ക്കായിരുന്നു. ജന്നലിലൂടെ മോള്‍ നോക്കി നില്‍ക്കും താറാവ് വെള്ളത്തില്‍ ഇറങ്ങിയാല്‍ ഉടനെ അവള്‍ വിളിച്ചു പറയും പിന്നെ അവളെയും എടുത്തു പുറത്തേക്കു ഒരു ഓട്ടമാണ്. അവിടെ കസേരയിട്ട് അവളെയും മടിയില്‍ ഇരുത്തി നോക്കി ഇരിക്കും. ഇടയ്ക്കു അവളുടെ സംശയങ്ങള്‍ക്ക് മറുപടിയും നല്‍കും.
ടീ വീ ചാനലുകള്‍ ഒരുപാട് ഉണ്ടെങ്കിലും അവള്‍ക്കു അനിമല്‍ പ്ലാനെറ്റും, ഡിസ്കവറി ചാന്നെലുമാണ് കൂടുതല്‍ ഇഷ്ടം. അതിലും പ്രത്യേകിച്ചും മീനുകളെയും, പക്ഷികളെയും കാണുന്നതില്‍ ആണ് കൂടുതല്‍ കമ്പം. ഒരു ദിവസം മീനുകളെ കുറിച്ചുള്ള ഒരു പ്രോഗ്രാം അവള്‍ വളരെ താല്പര്യത്തോടെ കണ്ടു നിന്നു, ഇടയ്ക്കു ഫിഷ്‌ എന്ന് അവള്‍ക്കു ആരോ പറഞ്ഞു കൊടുത്ത ഇംഗ്ലീഷ് പറയുന്നുമുണ്ട്. ഞാന്‍ ചോദിച്ചു മോള്‍ക്ക്‌ മീനുകളെ ഒരുപാട് ഇഷ്ടമാണോ. അവള്‍ അതെ എന്ന് തലയാട്ടി. അടുത്ത് ഉണ്ടായിരുന്ന ഭാര്യ എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. അല്ലെങ്കില്‍ തന്നെ ഞങ്ങള്‍ അച്ഛന്റെയും, മോളുടെയും ഓരോ പരാക്രമങ്ങള്‍ കണ്ടു ഇടക്കൊക്കെ രേണ്ടിനും വട്ടായോ എന്ന് അവള്‍ ചിന്തിച്ചു കാണും. മോളോടുള്ള ഈ ചോദ്യം കൊണ്ട് ഞാന്‍ എന്താണ് ഉദേശിക്കുന്നത് എന്ന് അവള്‍ക്കു ഊഹിക്കാവുന്നതേ ഉള്ളൂ. ഭാര്യയുടെ ഊഹം തെറ്റിയില്ല. ഒരു മണിക്കൂര്‍ കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഒരു ഫിഷ്‌ ടാങ്കും, കണ്ണാടി കവറില്‍ പകുതിയോളം നിറച്ച വെള്ളത്തില്‍ മൂന്നു ജോഡി മീനുകളും, അതിനു കൊടുക്കാനുള്ള ആഹാരം ഇത്രയുമായി ഞാന്‍ എത്തി. എല്ലാം കണ്ടതും മോള്‍ക്ക്‌ സന്തോഷം അടക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല. അവള്‍ ഉച്ചത്തില്‍ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു ഫിഷ്‌. മീനുകളെ നിറച്ചിരുന്ന പ്ലാസ്റ്റിക്‌ കവര്‍ അവള്‍ വാങ്ങി കയ്യില്‍ വച്ച് ഉയര്‍ത്തി പിടിച്ചു അതിനുള്ളിലെ മീനുകളെ നോക്കി നിന്നു. പിന്നെ ഞാന്‍ ഫിഷ്‌ ടാങ്ക് കഴുകി വൃത്തിയാക്കി അതില്‍ വെള്ളം നിറക്കുന്നതും എല്ലാം നോക്കി നിന്നു അപ്പോഴും മീനുകളെ അവള്‍ നിലത്തു വച്ചിരുന്നില്ല. എല്ലാം കഴിഞ്ഞു നമുക്ക് ഇതിനെ ടാങ്കിലേക്ക് വിടാമോ മോളെ എന്ന് ചോദിച്ചപോള്‍ പകുതി മനസോടെ അവള്‍ തന്നു.
ഇടുങ്ങിയ കവറില്‍ നിന്നും  ഫിഷ്‌ ടാങ്കിലേക്ക് മാറിയതും അവ തലങ്ങും വിലങ്ങും ഓടി തങ്ങളുടെ സ്വാതന്ത്ര്യം കുറെ കൂടെ വിശാലമായിരിക്കുന്നു എന്ന് ഉറപ്പു വരുത്തി. അതിനുള്ള ഭക്ഷണം വെള്ളത്തിന്‌ മുകളിലേക്ക് വിതറിയതും തന്റെ കുഞ്ഞു ചുണ്ടുകള്‍ കൊണ്ട് അവ ഓരോന്നായി വിഴുങ്ങി. എല്ലാം കണ്ടു നിന്നിരുന്ന മോള്‍ ആനന്ദത്തില്‍ കൈകൊട്ടി ചിരിച്ചു. പിന്നെ അതൊക്കെ അവളുടെ ദിവസങ്ങള്‍ ആയിരുന്നു. ഇടയ്ക്കു വന്നു നോക്കും, അവയ്ക്ക് ഭക്ഷണം നല്‍കും. ചിലപ്പോള്‍ രാത്രിയില്‍ ലൈറ്റ് അണച്ച് കഴിഞ്ഞാലും നമുക്ക് മീനിനെ കാണാന്‍ പോകമോന്നു അവള്‍ ചോദിക്കും അരണ്ട വെളിച്ചത്തില്‍ അവയെ കണ്ടാല്‍ അവള്‍ക് തൃപ്തി ആവില്ല. ലൈറ്റ് ഇടാന്‍ പറയും. ലൈറ്റ് ഇട്ടു കഴിഞ്ഞാല്‍ കുറെ നേരം നോക്കി നില്‍ക്കും. നമുക്ക് ഉറങ്ങണ്ടേ മോളെ എന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ പകുതി മനസോടെ ശെരി എന്ന് പറയും.
ഓരോ ജീവനും മണ്ണില്‍ ശ്രിഷ്ടിക്കപെടുമ്പോള്‍ അതിനൊക്കെ ഓരോ കടമയുണ്ട്. എന്റെ വീട്ടില്‍ എത്തിയ എല്ലാ ജീവനുകള്‍ക്കും ഒരു മോളെ സന്തോഷിപ്പിക്കുക എന്ന കടമ മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ എന്ന് തോന്നി. കുട്ടികളില്‍ സഹ ജീവികളോടു കരുണയും, ദയയും വളരുന്നതൊക്കെ ഇത്തരം ചെറിയ ചെറിയ കാര്യങ്ങളില്‍ നിന്നാണ് എന്ന് തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. അവയോടു സംസാരിക്കുക, അവര്‍ക്ക് ഭക്ഷണം കൊടുക്കുക, അങ്ങിനെ നമ്മളില്‍ പലരും മറന്നു പോകുന്ന അല്ലെങ്കില്‍ ബുദ്ധിമുട്ടുകള്‍ കരുതി അവരെ മാറ്റി നിറുത്തുന്ന കൊച്ചു കൊച്ചു കാര്യങ്ങള്‍.
അവസാനം ഞാന്‍ വേദനയോടെ കാത്തിരുന്ന ആ ദിവസം എത്തിയിരിക്കുന്നു. നാളെ വെളുപ്പിന് മോളെയും, അവളുടെ പുതിയ കൂട്ടുകാരെയും വിട്ടു ഞാന്‍ യാത്രയാവും.അത് അവള്‍ക്കു മനസിലായിട്ടാണോ എന്തോ ഞാന്‍ വരുന്ന ദിവസം ഉണ്ടായിരുന്നത് പോലെ  ഒരു പനി. ഡോക്ടറെ കണ്ടു വന്നതും അന്നത്തെ പകല്‍ തീര്‍ന്നിരിക്കുന്നു. ഒരു പക്ഷേ എന്റെ ഉള്ളിലെ വിഷമം അറിയാവുന്നത് കൊണ്ട് പകല്‍ ഓടി ഒളിച്ചതാണോ. അതോ നാളെ ഇവിടത്തെ പകല്‍ വിട്ടു നീ പോവുകയല്ലേ എന്ന പരിഭവത്തില്‍ പോയതാണോ. ഓരോരുത്തര്‍ വന്നു അവരുടെ പ്രിയപ്പെട്ടവര്‍ക്ക് നല്‍കാനായി സാധനങ്ങള്‍ തന്നു കൊണ്ടിരുന്നു. ഒന്നും മനസിലാവാതെ മോള്‍ എന്നെ ചുറ്റി പറ്റി നിന്നു. വരുന്നവരോട് ഇടയ്ക്കു സംസാരിച്ചും, പനി ആയതു കൊണ്ട് ഇടയ്ക്കു എന്റെ നെഞ്ചില്‍ മുഖം അമര്‍ത്തിയും അവള്‍ കൂടെ തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു. മരുന്നിന്റെ ഗുണം കൊണ്ടാവണം പനി അല്പം കുറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. രാത്രിയില്‍ അവള്‍ പതിവില്ലാതെ വാശി പിടിച്ചു. അവളെ പുറത്തു കൊണ്ട് പോകാനായി. ഏഴു മണി ആയിട്ടെ ഉള്ളൂ എങ്കിലും പുറത്തു ഇരുള്‍ മൂടിയ അന്തരീക്ഷം പോരാത്തതിന് തണുത്ത കാറ്റും. ഈ അവസ്ഥയില്‍ അവളെ പുറത്തു കൊണ്ട് പോകുന്നത് എങ്ങിനെ. അങ്ങിനെ ഒരു തോന്നല്‍ മനസ്സില്‍ ഉണ്ടായി എങ്കിലും, ഇനി എത്ര ദിവസം കഴിഞ്ഞിട്ടാവും അവള്‍ക്കു എന്റെ കൂടെ ഒന്ന് പുറത്തു പോകാന്‍ കഴിയുക. പിന്നെ കൂടുതല്‍ ഒന്നും ചിന്തിക്കാന്‍ നിന്നില്ല. അവളെ സൈക്കിളിനു പിന്നില്‍ ഇരുത്തി ഉരുട്ടി നടന്നു. കുറച്ചു കുഞ്ഞു കാറുകളും, ചോക്ക്ലേറ്റ്സും വാങ്ങി തിരികെ എത്തി. ഇടയ്ക്കു എപ്പോഴോ അവള്‍ ഉറങ്ങി. എന്റെ ഉറക്കം നഷ്ടപെട്ടിട്ടു കുറെ ദിവസമായി. അല്ലെങ്കില്‍ തന്നെ അഞ്ചു മണിക്ക് ആണ് ഫ്ലൈറ്റ്, മൂന്നു മണിക്ക് എങ്കിലും എയര്‍പോര്‍ട്ടില്‍ എത്തണം. ഇപ്പോള്‍ തന്നെ മണി പത്തു കഴിഞ്ഞു എങ്ങിനെ ഉറങ്ങാന്‍ ആണ്. ലൈറ്റ് അണക്കാതെ അവളുടെ ഉറക്കം നോക്കി കിടന്നു. നഷ്ടപെട്ട എന്തോ ഒന്ന് അവളുടെ തലയില്‍ തിരയുന്നത് പോലെ എന്റെ വിരലുകള്‍ അവളുടെ മുടിയിഴകളെ തഴുകി കൊണ്ടിരുന്നു. ഈ രാത്രി അവസാനിക്കാതെ ഇരുന്നെങ്കില്‍. നനവൂറുന്ന കണ്ണുകള്‍ ആരും കാണാതെ തുടച്ചു. ഇടയ്ക്കു അവള്‍ ശക്തമായി ചുമച്ചു ഒരു നിമിഷം നീണ്ടു നിന്ന ആ ചുമ അവളുടെ ഉറക്കം കെടുത്തി എഴുന്നേറ്റു കരയാന്‍ തുടങ്ങിയതും അവളെ എടുത്തു തോളത്തിട്ടു. പിന്നെയും അവള്‍ ഒന്ന് ചുമച്ചു എന്റെ ചുമലിലൂടെ അവള്‍ ശര്ധിച്ചു. എല്ലാം വൃത്തിയാക്കി അവളെ കിടത്തി. പിന്നെയും അവള്‍ ഉറങ്ങാന്‍ തുടങ്ങി.
സമയം അടുത്ത് കഴിഞ്ഞു. യാന്ത്രികമായി ഓരോ കാര്യങ്ങള്‍ ചെയ്യാന്‍ തുടങ്ങി. കുളിയും പല്ല് തേപ്പും, ചായ കുടിയുമൊക്കെ ഞാന്‍ ഇതിനിടക്ക്‌ ചെയ്തു എന്ന് പിന്നീടാണ് ഓര്മ വന്നത്. പുറത്തു കാര്‍ വന്നു നിന്നതിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടതും പിടിച്ചു നില്‍ക്കാന്‍ എനിക്ക് കഴിയില്ല എന്ന് തോന്നി. ബത്ത്രൂമിലേക്ക് ഓടി കയറി പൈപ്പ് തുറന്നു തണുത്ത വെള്ളം കുറെ നേരം മുഖത്തേക്ക് കോരി ഒഴിച്ച്. പുറത്തു വന്നു റെഡി ആയി. ഉറങ്ങുന്ന മോളുടെ മുന്നിലേക്ക്‌ വെറുതെ കുനിഞ്ഞു അല്ലാ വീഴുകയായിരുന്നു. നെറ്റിയിലും, കവിളിലുമൊക്കെ കുറെ കാലത്തേക്ക് നല്‍കാനാവാത്ത വാത്സല്യത്തിന്റെ ചുമ്പനങ്ങള്‍ വിതറി. മനസ് മൌനമായി കേഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആരും അറിയാത്ത, ആര്‍ക്കും മനസിലാകാത്ത ഒരു വിട വാങ്ങല്‍ ഉള്ളില്‍ നടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പിന്നെ മുറിയില്‍ നിന്നും പുറത്തിറങ്ങി കണ്ണുകള്‍ കൊണ്ട് ഓരോരുത്തരോടായി യാത്ര ചോദിച്ചു തിരിഞ്ഞു നോക്കാതെ വണ്ടിയിലേക്ക് കയറി. തിരിഞ്ഞു നോക്കാനുള്ള ശക്തി എനിക്കില്ലായിരുന്നു. ചിലപ്പോള്‍ ഒരു ചില്ല് പാത്രം തറയില്‍ വീണു പൊട്ടുന്നത് പോലെ ഞാന്‍ പൊട്ടി ചിതറിയാലോ, എനിക്ക് ഭ്രാന്തു പിടിച്ചാലോ, തിരിഞ്ഞു നോക്കാന്‍ എനിക്ക് പേടി ആയിരുന്നു.
കൃത്യ സമയത്തിന് തന്നെ വിമാനം പറന്നു പൊങ്ങി. കെട്ടിടങ്ങളും, വാഹനങ്ങളുമൊക്കെ ഒരു കണിക പോലെ പിന്നെ അതും ഇല്ലാതെ ആയി. താഴെ എവിടെയോ ഞാന്‍ അടുത്ത് ഉണ്ടെന്നുള്ള ഓര്‍മകളുമായി എന്റെ മകള്‍ സുഖമായി ഉറങ്ങുന്നു എന്ന ചിന്ത എന്റെ മനസ്സില്‍ കത്തി കൊണ്ട് കുത്തുന്നത് പോലെ തോന്നിച്ചു. ഉണരുമ്പോള്‍ അവള്‍ എന്നെ തിരയില്ലേ. എന്റെ തോളത് കയ്യിടാനായി പകുതി ഉറക്കത്തില്‍ ഉരുട്നു വരില്ലേ. താറാവിനും, മുയലുകള്‍ക്കും, ഭക്ഷണം കൊടുക്കാന്‍ അവള്‍ എന്നെ വിളിക്കില്ലേ. ഞാന്‍ ഇല്ലെങ്കില്‍ അവള്‍ എങ്ങിനെ സഹിക്കും. ഈശ്വരാ ഇതെന്തു പരീക്ഷണം. അടുത്തുള്ളവര്‍ പരസ്പരം സ്നേഹിക്കുന്നില്ല ഇന്ന് ലോകത്ത്. പക്ഷെ അകലുന്നവര്‍ സ്നേഹിക്കാന്‍ അവസരം ഇല്ലാതെ കരയുന്നു. ഇതും നിന്റെ പുസ്തകത്തിലെ ഒരു അധ്യായമല്ലേ.
തിരികെ വന്നിട്ട് മാസം ഒന്ന് കഴിഞ്ഞു. നാട്ടിലേക്ക് വിളിക്കുമ്പോള്‍ ആദ്യ ദിവസങ്ങളില്‍ അവള്‍ പിണക്കത്തില്‍ ആയിരുന്നു  എന്നോട്. ഇപ്പോള്‍ അവള്‍ ശീലിച്ചു കാണും അല്ലെങ്കില്‍ ഇതാണ് ജീവിതം എന്ന് പഠിച്ചു കാണും. ഇടയ്ക്കു സംസാരിക്കും. ചിലപ്പോള്‍ മോളെ എന്നുള്ള വിളി കേട്ട് മിണ്ടാതെ നില്‍ക്കും. ഉറക്കത്തില്‍ അച്ഛാ എന്നെ എടുക്കു എന്ന് സ്വപ്നം കണ്ടു വിളിക്കുമെന്നും, എന്റെ ഉടുപ്പുകള്‍ കണ്ടാല്‍ ഇത് അച്ചന്റെതല്ലേ എന്ന് ചോദിക്കുമെന്നും, എവിടെ പോയി, എപ്പോ വരും എന്നൊക്കെ ചോദ്യങ്ങള്‍ കൊണ്ട് മൂടുമെന്നുമൊക്കെ ഭാര്യ പറയുമ്പോള്‍ എന്നെ അറിയാതെ പോകുന്ന എന്റെ കണ്ണീര്‍ തുള്ളികള്‍ പുറത്തു വന്നു എന്നോട് പറയാറുണ്ട്‌ വിഡ്ഢി നീ എന്തിനാ ഇങ്ങിനെ ജീവിക്കുന്നെ എന്ന്. അവള്‍ക്കു വേണ്ടിയല്ലേ എന്ന മറുപടി പറയുമ്പോഴേക്കും അവ ഉണങ്ങി എന്റെ കവിളില്‍ ഒട്ടിയിട്ടുണ്ടാവും. മാപ്പ് തരൂ മകളെ, ഈ അച്ഛനോട് ക്ഷമിക്കു. ഞാന്‍ സ്വാര്‍ഥന്‍ അല്ല, നിന്നോട് സ്നേഹം ഇല്ലാഞ്ഞിട്ടല്ല. നിന്റെ ഇന്നത്തെ വേദനകളെ, ഭാവിയിലെ നിന്റെ ജീവിതത്തില്‍ എന്നെ കൊണ്ട് കഴിയുന്ന സന്തോഷത്തിന്റെ ചെറിയ കുടിലെങ്കിലും പണിഞ്ഞു തരണമെന്ന് ആഗ്രഹം കൊണ്ട് വന്നു പോയതാണ്. ഞാന്‍ നിസ്സഹായന്‍ ആണ് മകളെ. നിനക്ക് വേണ്ടിയാണ് ജീവനില്ലാത്ത ഒരു ശരീരവും, മനസും ചുമന്നു ഞാന്‍ ഇവിടെ കഴിയുന്നത്‌. എന്നെങ്കിലും നീ അത് മനസിലാക്കിയാല്‍ മതി. എന്നോട് പൊറുക്കൂ............................
Posted by Sajeed Noohkhan at 00:15 No comments:
Saturday, 3 December 2011
Makale Ninakkaay - 4
മകളെ നിനക്കായ് - നാല്
നഗരത്തിനു മാറ്റങ്ങള്‍ ഒന്നും സംഭവിച്ചിട്ടില്ല  പുതിയതായി കുറച്ചു കടകള്‍ കൂടെ വന്നിട്ടുണ്ട് എന്നല്ലാതെ മറ്റുള്ളത് പഴയത് പോലെ തന്നെ. കുണ്ടും കുഴിയും നിറഞ്ഞ റോഡുകളും അശ്രദ്ധമായി വണ്ടിയുടെ മുന്നിലേക്ക്‌ എടുത്തു ചാടുന്നവരും, തിക്കും തിരക്കുമൊക്കെ ഇപ്പോഴും അങ്ങിനെ തന്നെ.
ആശുപത്രിയുടെ മുന്നില്‍ ഓട്ടോറിക്ഷ നിന്നു. ഇടക്കൊക്കെ ഇവിടെ സ്ഥിരം സന്ദര്‍ശക ആയതു കൊണ്ടാവും ഭാര്യയെ സ്വീകരണ തളത്തില്‍ നിന്നിരുന്ന സിസ്റ്റര്‍ ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ വരവേറ്റു. സന്ദര്‍ശകരുടെ കസേരയിലേക്ക് ഞാന്‍ നടക്കുമ്പോള്‍ അവര്‍ തമ്മില്‍ എന്തൊക്കെയോ കുശലം പറഞ്ഞു പിന്നെ ടോക്കന്‍ എടുക്കലും കാത്തിരിക്കലും. ആതുര സേവനം എന്നത് ആതുര വ്യാപാരം ആയി മാറി കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ലക്ഷങ്ങള്‍ മുടക്കി പഠിച്ചു പുറത്തിറങ്ങിയാല്‍ മുടക്ക് മുതല്‍ തിരികെ കിട്ടണം, പിന്നെ ഇന്നത്തെ കാലത്ത് ചികിത്സിക്കുന്ന  ഡോക്ടറുടെ കഴിവുകള്‍ അല്ല പ്രധാനം, ആശുപത്രി കെട്ടിടത്തില്‍ കാണിക്കുന്ന ആഡംബരവും, പരസ്യങ്ങളും ആണ് കൂടുതല്‍ രോഗികളെ ആകര്‍ഷിക്കുന്നത്.  മാതാപിതാക്കളെ എന്തെങ്കിലും അസുഖം വന്നു ആശുപത്രിയില്‍ ആക്കുമ്പോള്‍ മക്കള്‍ അക്കാര്യം പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിക്കാറുണ്ട്. ആരെങ്കിലും എവിടെയാണ് അച്ഛനെ അല്ലെങ്കില്‍ അമ്മയെ അഡ്മിറ്റ്‌ ചെയ്തത് എന്ന് ചോദിച്ചാല്‍ പറയുമ്പോള്‍ ഒരു ഗമ വേണ്ടേ. അച്ഛനോ, അമ്മക്കോ, മൂലക്കുരുവോ, വയര്‍ ഇളക്കമോ വന്നാല്‍ പോലും പുറത്തു പറഞ്ഞാല്‍ തന്റെ അഭിമാനത്തെ ബാധിക്കും എന്ന് കരുതി കാന്‍സര്‍ എന്നോ, ഹൃദ്രോഗം എന്നോ പറയുന്ന മക്കളുടെ കാലമല്ലേ ഇതു.   ഇന്നത്തെ കാലത്ത് ജീവിക്കണം എങ്കില്‍ ഉട് തുണിയിലും,   വീട്ടിലും മാത്രം പോര ആഡംബരം. അസുഖം വന്നാല്‍ കിടക്കുന്ന ആശുപത്രികളും, മരിച്ചു കഴിഞ്ഞാല്‍ അടക്കം ചെയ്യുന്ന സ്ഥലത്തിന് പോലും അതൊക്കെ വേണം എന്നാലെ മറ്റുള്ളവരുടെ മുന്നില്‍ ഞെളിഞ്ഞു നില്‍ക്കാന്‍ കഴിയു എന്ന അവസ്ഥയിലാണ് നമ്മളില്‍ പലരും.
മോളുടെ പേര് വിളിച്ചപ്പോള്‍ അകത്തേക്ക് ചെന്ന്. ചെറുപ്പക്കാരനും സുമുഖനുമായ ഡോക്ടര്‍, മോളെ മടിയിലിരുത്തി അയാളുടെ മുന്നില്‍ ഇരുന്നു. പരിശോധിക്കാന്‍ അവളൊട്ടും സഹകരിച്ചിരുന്നില്ല. എന്നാലും ക്ഷമയോടെ അയാള്‍ അയാളുടെ പണി തുടര്‍ന്ന്. കുട്ടികളുടെ ഡോക്ടര്‍മാര്‍ക്ക് വേണ്ടത് നല്ല ക്ഷമയാണ്. ഇടയ്ക്കു അടുത്തിരുന്ന ചോക്ലേറ്റ് ബോക്സ്‌ തുറന്നു ഒരു ചോക്ലേറ്റ് അവള്‍ക്കു കൊടുത്തു. അവള്‍ ഒന്ന് ശാന്തമായതും വീണ്ടും പരിശോധനകള്‍ തുടര്‍ന്ന്.
പേടിക്കാന്‍ ഒന്നുമില്ല. പനിക്ക് വേറെ ഒരു മരുന്ന് എഴുതി തരാം. ഒരു ഇഞ്ചക്ഷന്‍ എഴുതിയിട്ടുണ്ട് അതും കൊടുക്കാം ശെരിയാവും. പിന്നെ അയാള്‍ കുറിപ്പെഴുതുന്നതില്‍ വ്യാപ്രിതനായി.
കുത്തി വൈക്കാന്‍ നര്സിന്റെ കൂടെ ചെന്നതും അവള്‍ക്കു കാര്യം മനസിലായി. പിന്നെ ഒരു പോരാട്ടമായിരുന്നു അവിടെ നടന്നത്. കാര്യം കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും അവളുടെ കരച്ചില്‍ നിന്നു. പക്ഷേ ഇടക്കിടക്കുള്ള എങ്ങലുകള്‍ മാത്രം അവശേഷിച്ചു. അത് കേട്ടപ്പോള്‍ വല്ലാതെ വേദന തോന്നി‌. അവളുടെ മനസ് വേദനിച്ചു കാണും. പൊതുവേ അവളെ ആരെങ്കിലും വഴക്ക് പറഞ്ഞാല്‍ തന്നെ കരഞ്ഞു കാണിക്കും പിന്നെ അത് നില്‍ക്കും. പക്ഷേ മനസിന്‌ വേദന തോന്നിയാല്‍ അവള്‍ ഇങ്ങിനെയാണ്‌. കുറെ നേരം അതോര്‍ത്തു എങ്ങി എങ്ങി കരയും. തോളത്തു കിടത്തി കുത്തി വച്ച ഭാഗത്തും, മുതുകിലുമായി കുറെ നേരം തടവി അവള്‍ ഒന്ന് ശാന്തമായത് പോലെ. പിന്നെ നേരെ തുണി കടയിലേക്ക്.
നല്ല തിരക്കുണ്ട്‌. മുന്നിലേക്ക്‌ നിരത്തിയിട്ട പുത്തന്‍ തുണികളില്‍ നിന്നും മനസിലേക്ക് ഉന്മേഷം എത്തിക്കുന്ന ഒരു ഗന്ധം മൂക്കിലെത്തി. തിരഞ്ഞെടുക്കലുകള്‍ എനിക്ക് താല്പര്യമില്ല. അതൊട്ട്‌ അറിയുകയുമില്ല. അത് കൊണ്ട് തന്നെയാണ് വരുമ്പോള്‍ ആര്‍ക്കും തുണികള്‍ വാങ്ങാതെ വന്നതും. എല്ലാവരുടെയും രൂപങ്ങളും മനസ്സില്‍ മാത്രമാണ് ഉള്ളത്. അതിന്റെ വര്‍ഷങ്ങളുടെ വളര്‍ച്ചയോ, തളര്ച്ചയോ മനസ്സില്‍  കണക്കു കൂട്ടി, അവര്‍ക്ക് പാകമായ തുണി എടുക്കാന്‍ എനിക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു. പിന്നെ അതിന്റെ പേരില്‍ ഒരു പരാതിയോ, പരിഭവമോ കേള്‍ക്കേണ്ടി വരിക, അതിലും നല്ലതല്ലേ ഇത്. അവര്‍ക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളതും, പാകമായതും അവര്‍ തന്നെ സന്തോഷത്തോടെ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നത്. അല്ലെങ്കിലും ജീവിതത്തില്‍ നേരിട്ട് കണ്ടു തിരഞ്ഞെടുത്ത പലതും പരാജയമായിരുന്നു. അപ്പോള്‍ പിന്നെ കാണാതെ തിരഞ്ഞെടുത്താല്‍ എന്താവും സ്ഥിതി. കുറെ തുണികള്‍ അവരോടു വാരി വലിച്ചിടാന്‍ പറഞ്ഞിട്ട് അവസാനം ഒന്ന് മാത്രം എടുത്തോ അല്ലെങ്കില്‍ ഒന്നും എടുക്കാതെയോ പുറത്തു പോകുമ്പോള്‍ പിന്നെ എല്ലാം അടുക്കി വൈക്കാന്‍ അവര്‍ എന്ത് ബുധിമുട്ടുന്നുണ്ടാവും. അവരുടെ ജോലിയുടെ ഭാഗമാണ് അതെങ്കിലും എന്തോ പലപ്പോഴും അതെനിക്ക് അസഹ്യമായി തോന്നാറുണ്ട്. എനിക്കൊരു തുണി എടുക്കാന്‍ ചെല്ലുമ്പോള്‍ ഒന്നിന്റെയും ബോക്സ്‌ തുറക്കാന്‍ അനുവദിക്കാറില്ല അവരെ. അളവ് ശെരിയാണോ എന്ന് നോക്കി ഒന്ന് എടുത്തു മടങ്ങാറുണ്ട്‌. ചിലപ്പോള്‍ എനിക്കത് ഇണങ്ങാറുണ്ട്, ചിലപ്പോള്‍ തീരെ ചേര്‍ച്ച ഇല്ലാത്ത ഒരു വസ്ത്രമായിരിക്കും അത്. ചിലര്‍ നന്നായി എന്നും, ചിലര്‍ ശെരിയായില്ല എന്നും പറയും. അതൊരു കാര്യമാക്കാറില്ല. ഞാന്‍ എന്ന വ്യക്തിയെ, എന്റെ സ്വഭാവത്തെ, എന്റെ ചിന്തകളെ ഒന്നും നിയന്ത്രിക്കുന്നത്‌ എന്റെ വസ്ത്രമല്ല ഞാന്‍ മാത്രമാണ് എന്നൊരു തോന്നല്‍ ആണ്.
എല്ലാം കഴിഞ്ഞു പുറത്തേക്കു വന്നാപ്പോള്‍ മഴ. മോളെ നനയിക്കാതെ എങ്ങിനെയൊക്കെയോ വണ്ടിക്കുള്ളില്‍ കയറി പറ്റി. മഴ തകര്‍ത്തു പെയ്യുന്നുണ്ട്. വെള്ളം നിറഞ്ഞു കിടന്ന പല കുഴികളിലും അറിയാതെ വീഴുമ്പോള്‍, ഓട്ടോയുടെ കുലുക്കം പലപ്പോഴും അസഹ്യമായി തോന്നി. മഴ വെള്ളം ഉള്ളിലേക്ക് വീഴാതിരിക്കാന്‍ ഇരു വശങ്ങളിലും വലിച്ചിട്ടിരുന്ന ഷീറ്റ് ഒരു വവാലിന്റെ ചിറകുകള്‍ പോലെ തോന്നി. നെഞ്ചിലെ ചൂട് പറ്റി ഒതുങ്ങി കൂടി ഇരിക്കുകയാണ് മോള്‍. ഇടയ്ക്കു ഭാര്യ ഞാന്‍ എടുത്തോളാം എന്ന് കൈ നീട്ടിയപ്പോള്‍ അവള്‍ കൈ തട്ടി വിട്ടു. ഭാര്യ പറയുന്നത് കേട്ടു എന്നാല്‍ വരണ്ട ഇരുന്നോ. എത്ര ദിവസത്തേക്ക് ആണെന്ന് കാണാമല്ലോ. പോയാല്‍ പിന്നെ ഇങ്ങോട്ട് തന്നെ ആവുമല്ലോ വരുന്നത്. എന്റെയുള്ളില്‍  ഒരു ചിരി പൊട്ടി, അതിന്റെ പ്രകമ്പനം എന്റെ ചുണ്ടുകളില്‍ വന്നിരുന്നു എങ്കിലും അവള്‍ അത് കണ്ടു കാണാന്‍ വഴിയില്ല കാരണം നല്ല ഇരുട്ടാണ്‌. മോള്‍ ഉറക്കമായിരുന്നു അപ്പോഴേക്കും. ഒരു പക്ഷേ അവള്‍ക്കു തോന്നിയിട്ടുണ്ടാകണം താന്‍ ഏതോ സുരക്ഷിതമായ ഒരു കരവലയത്തിനു ഉള്ളില്‍ ആണെന്ന്. തികച്ചും ദുസ്സഹമായിരുന്ന ആ യാത്ര അവസാനിച്ചു. ജീവിതം എന്ന വലിയ യാത്രകള്‍ക്ക് ഇടയിലെ കൊച്ചു കൊച്ചു യാത്രകള്‍.
മരുന്നിന്റെ ഗുണം കൊണ്ടാവണം അവള്‍ നന്നായി ഉറങ്ങി. എനിക്ക് തീരെ ഉറങ്ങാന്‍ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. രാത്രി മുഴുവന്‍ അവളുടെ തലയില്‍ തലോടി കിടന്നു എപ്പോഴോ ഉറങ്ങിപോയി. ഞാന്‍ ഉണര്‍ന്നപ്പോഴും അവള്‍ നല്ല ഉറക്കത്തില്‍ ആയിരുന്നു. നെറ്റിയിലും, കഴുത്തിലും കൈ വച്ച് നോക്കി. ആശ്വാസമായി പനി വിട്ടു മാറിയിരിക്കുന്നു. കുറച്ചു നേരം കൂടെ അങ്ങിനെ കിടക്കണം എന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ ഇന്ന് പെരുന്നാള്‍ ദിനമാണ്. കുളിക്കണം, പള്ളിയില്‍ പോകണം, ഒന്‍പതു മണിക്ക് പ്രാര്‍ത്ഥന തുടങ്ങും. കുളി കഴിഞ്ഞു വന്നപ്പോള്‍ അവള്‍ എഴുന്നേറ്റിരുന്നു. പള്ളിയിലേക്ക് പോകാനുള്ള എന്റെ തിരക്ക് പിടിച്ച ഒരുക്കങ്ങള്‍ അവള്‍ നോക്കി നിന്നു. പോകാന്‍ ഇറങ്ങിയപ്പോള്‍ അവള്‍ ഇരു കൈകളും നീട്ടി എന്റെ അടുക്കല്‍ എത്തി. പള്ളിയില്‍ പോയി വരാം മോളെ എന്ന് പറഞ്ഞിട്ടും അവള്‍ വിടുന്ന ലക്ഷണമില്ല. ഇടയ്ക്കു ഭാര്യയും വന്നു പറഞ്ഞു നോക്കി. പതുകെ തീന്‍ മേശയുടെ മുകളില്‍ അവളെ നിറുത്തിയിട്ടു പറഞ്ഞു. മോള് പല്ലൊക്കെ തേച്ചു, മേല്‍ കഴുകി, പുതിയ ഉടുപ്പൊക്കെ ഇട്ടു നിക്ക് ഞാന്‍ പോയി വന്നു മോളെ പുറത്തു കൊണ്ട് പോകാം. ഒരു പകുതി മനസോടെ അവള്‍ ആ വ്യവസ്ഥ അംഗീകരിച്ചു.
പള്ളി കഴിഞ്ഞു എത്തിയപ്പോള്‍ അവള്‍ കാത്തിരിപ്പുണ്ട്‌. മേലു കഴുകലും, പുതു വസ്ത്രങ്ങളുമൊക്കെ അണിഞ്ഞപ്പോള്‍ അവള്‍ക്കു നല്ല ഉന്മേഷം കൈവന്നത് പോലെ. പള്ളി മുറ്റത്തേക്ക് കുറച്ചു ദൂരമേ ഉള്ളൂ എങ്കിലും അവളുടെ ആരോഗ്യ സ്ഥിതി അനുസരിച്ച് നടത്തി കൊണ്ട് പോകുന്നതിനേക്കാള്‍ ഒരു ഓട്ടോ വിളിക്കാം എന്ന് കരുതിയതാണ്. പിന്നെ ഓര്‍ത്തു അത് വേണ്ട അവളെ എടുത്തു നടക്കാം. പുറം ലോകമൊക്കെ ഒരുമിച്ചു കണ്ടു നടക്കാമല്ലോ. പള്ളി മുറ്റത്തു വിശേഷമായിട്ടു ഒന്നുമില്ല. കുറെ കുട്ടികളും, പിന്നെ കുറച്ചു കളിപ്പാട്ടങ്ങളും, ബലൂണും വില്‍ക്കുന്ന കച്ചവടക്കാരും, ഐസ് ക്രീം വണ്ടികളും അങ്ങിനെ മുതിര്‍ന്നവര്‍ക്ക് രസിക്കാന്‍ മാത്രം അവിടെ ഒന്നും ഇല്ലെങ്കിലും, കുട്ടികള്‍ക്ക് അതൊരു സന്തോഷമല്ലേ. കുട്ടിക്കാലത്ത് അമ്മാവന്മാരുടെയോ, അപ്പൂപ്പന്റെയോ കൈ പിടിച്ചു എത്ര തവണ വാശി പിടിച്ചു വന്നിട്ടുണ്ട്. പലപ്പോഴും വാങ്ങി കൂട്ടിയ കളിക്കോപ്പുകള്‍ എത്രയാണ്. ചിലപ്പോള്‍ തോന്നിയിട്ടുണ്ട് ഇത് വേണ്ടായിരുന്നു ഇതിനു പകരം അത് വാങ്ങിയാല്‍ മതിയായിരുന്നു. അക്കാര്യങ്ങളൊക്കെ ഓര്‍ക്കുമ്പോള്‍ ഒരു സുഖമാണ്. ഇന്ന് ഞാനും വളര്‍ന്നിരിക്കുന്നു. എന്റെ സ്ഥാനത്ത് ഇപ്പോള്‍ മോള്‍. വര്‍ഷങ്ങള്‍ എത്ര പെട്ടെന്ന് ചലിക്കുന്നു. പുതിയ തലമുറകള്‍ എത്ര പെട്ടെന്ന് സൃഷ്ടിക്കപെടുന്നു.
ദൂരെ നിന്നു തന്നെ ബലൂണ്‍ കടകളില്‍ പറന്നു കളിക്കുന്ന ബലൂണ്‍ കണ്ടു അവള്‍ കൈകൊട്ടി ചിരിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. കുട്ടികളുടെ ബഹളവും, കടകളും കണ്ടപ്പോള്‍ അവള്‍ക്കു നിലത്തു ഇറങ്ങണം. നിലത്തിറക്കി വിട്ടു അവളുടെ ഒരു കൈ പിടിച്ചിരുന്നു. എപ്പോഴും ഒരു വ്യാകുലതയാണ് എനിക്ക്. ഓടിയാല്‍ വീണാലോ, വലിയ റോഡ്‌ അല്ലെങ്കിലും ഇടക്കൊക്കെ സൈക്കിളും, ബൈക്കും ഒക്കെ വരുന്നതാണ്. എന്തെങ്കിലും പറ്റിയാലോ എന്നൊക്കെ ഓരോ പേടി. പരിചയക്കാര്‍ ഒത്തിരി ഉണ്ട്. ഒത്തിരി  പ്രായം ചെന്നവരും, കൂട്ടുകാരും,  പലരും വന്നതും, പോകുന്നതിന്റെയുമൊക്കെ വിശേഷങ്ങള്‍ തിരക്കി.  പഠിച്ചതും വളര്‍ന്നതുമൊക്കെ തി രുവനന്തപുരത്ത് ആയതു കൊണ്ട് ഇവിടെ കൂടെ പഠിച്ച കൂട്ടുകാര്‍ ഇല്ല. വല്ലപ്പോഴും കിട്ടുന്ന സ്കൂള്‍ ഒഴിവു ദിനങ്ങളില്‍ ഇവിടെ വരുമ്പോള്‍ കൂട്ടിയ കളിക്കൂട്ടുകാര്‍ ഒരുപാട് പേരുണ്ട്. പലരും ഇന്ന് പല സ്ഥലങ്ങളില്‍ ആണ്. വിവാഹം കഴിഞ്ഞു അവര്‍ക്കും കുട്ടികളൊക്കെ ആയിട്ടുണ്ട്. ഇങ്ങിനെ എപ്പോഴെങ്കിലും നാട്ടില്‍ വരുമ്പോള്‍ കിട്ടുന്ന വിശേഷ ദിവസങ്ങളില്‍ ആവും അവരെ ഒന്ന് കാണാന്‍ കഴിയുന്നത്‌. കുറെ നേരം അവരോടു സംസാരിച്ചു. മക്കളുടെ വിക്രിതികള്‍ പരസ്പരം പറഞ്ഞു ചിരിച്ചു. പരസ്പരം മക്കളെ കൈമാറി നിന്നു.  അടുത്ത് തന്നെ ആണ് ഭാര്യയുടെ അനുജത്തിയുടെ വീട്, അവള്‍ക്കൊരു മോനുണ്ട്‌, ഇവളെക്കാലും ഒരു വയസിനു മൂത്തവന്‍. അവിടെ ചെന്ന് അവനെയും എടുത്തു രെണ്ട്‌ പേരെയും കൂട്ടി പുറത്തു വന്നു. രേണ്ടാള്‍ക്കും വേണ്ടുന്ന സാധനങ്ങള്‍ വാങ്ങി. രെണ്ട്‌ പേര്‍ക്കും ഒന്ന് പോലെ വാങ്ങിയില്ലെങ്കില്‍ പിന്നെ അതൊരു വലിയ അന്താരാഷ്‌ട്ര പ്രശ്നമാകും. പരസ്പര സ്നേഹത്തിനു രേണ്ടാലും മോശമല്ല പക്ഷേ പലപ്പോഴും അതൊരു വലിയ യുദ്ധത്തില്‍ ആയിരിക്കും അവസാനിക്കുന്നത്. അവനെ തിരികെ വീട്ടില്‍ കൊണ്ടാക്കി. ഇനി മോളെയും, ഈ സാധനങ്ങളെയും ചുമന്നു നടക്കുക ബുദ്ധിമുട്ടായി തോന്നിയതും ഓട്ടോ പിടിച്ചു വീട്ടില്‍ എത്തി. അതോടെ പെരുന്നാള്‍ തീര്‍ന്നു.
ദിവസങ്ങള്‍ കൊഴിഞ്ഞു കൊണ്ടേയിരുന്നു. എന്റെ ജീവിതത്തിലെ വസന്ത കാലമാണ് മോളുടെ കൂടെയുള്ള ദിനങ്ങള്‍ അത് കുറഞ്ഞു വരുന്നു. വധ ശിക്ഷക്ക് വിധിക്കപ്പെട്ട കുറ്റവാളി തന്നെ തൂക്കിലിടാന്‍ ദിവസങ്ങള്‍ അടുത്ത് കൊണ്ടിരിക്കുന്നത് അറിയുമ്പോള്‍ ഉണ്ടാകുന്ന വേദന പോലെ ഒന്ന് എന്റെ ഉള്ളിലും  ഇടക്കെങ്കിലും  അസ്വസ്ഥതകള്‍ സൃഷ്ടിക്കാതെ ഇരുന്നില്ല. എന്നാലും അവളെ സന്തോഷിപ്പിക്കാനും, അവളുടെ ചിരികള്‍ കാണാനും എന്തൊക്കെ ചെയ്യാന്‍ കഴിയുമോ അതൊക്കെ കിട്ടിയ സമയങ്ങള്‍ക്കുള്ളില്‍ ചെയ്തു കൊടുക്കാന്‍ മനസ് വെമ്പി. പുതുതായി എന്തെങ്കിലും ചെയ്തു അവളെ സന്തോഷിപ്പിചാലോ എന്ന് ആലോചിച്ചു നടക്കുമ്പോള്‍ ആണ് വീടിന്റെ പടിക്കെട്ടുകള്‍ക്കു കീഴിലായി പണിത മൂന്നു കൂടുകള്‍ കാലിയായി കിടക്കുന്നത് ശ്രദ്ധിച്ചത്. ഒരു കൂട്ടില്‍ മുന്‍പ് കുറെ ലവ് ബേര്‍ഡ്സ് ഉണ്ടായിരുന്നു. പ്രണയ കിളികള്‍. പേര് പോലെ തന്നെ ആയിരുന്നു അവരുടെ സ്വഭാവവും. ഇണ പിരിയാതെ നടക്കും. മൂന്നു ജോഡി വാങ്ങിയതാണ് പിന്നെ അവ മുട്ട ഇട്ടു പെരുകി. ഉള്ളില്‍ അടുക്കി വച്ചിരിക്കുന്ന ചെറിയ കാലങ്ങളിലെ ദ്വാരങ്ങള്‍ക്കുള്ളില്‍ അവ മുട്ട ഇടുകയും, അട ഇരിക്കുകയും, പുറത്തെ ഊഞ്ഞാലുകളില്‍ പാറി പറന്നു കളിച്ചു നടക്കുന്നതുമൊക്കെ കാണാന്‍ കഴിയുക എന്നത് മനസിന്‌ വല്ലാതെ സന്തോഷം പകരുന്ന ഒന്നാണ്. കുട്ടിക്കാലത്ത് കുയില്‍ നാദവും, കിളികളുടെ ശബ്ധവുമൊക്കെ കേട്ടു വരവേറ്റിരുന്ന പ്രഭാതങ്ങള്‍ ഇന്ന് പലര്‍ക്കും കിട്ടാറില്ല. അത് പോലെ ഒന്ന് തിരിച്ചു കിട്ടാന്‍ ഏറ്റവും നല്ല വഴിയാണ് ലവ് ബേര്‍ഡ്സ്. കഴിഞ്ഞ അവധിക്കാലത്ത്‌ വന്നപ്പോള്‍ അതിരാവിലെ തന്നെ അവരുടെ ശബ്ദം കേട്ടാണ് പലപ്പോഴും ഞാന്‍ നേരം വെളുത്തത് അറിയാറുള്ളത്‌. ഇണങ്ങിയും, പിണങ്ങിയും, പരസ്പരം കൊത്തിയും, വഴക്കടിച്ചുമൊക്കെ, അവര്‍ അവിടെ കഴിഞ്ഞു. പലപ്പോഴും ഇതിനിടയില്‍  മുട്ട ഇടാന്‍ കലത്തില്‍ കയറാന്‍ സമയം കിട്ടാഞ്ഞിട്ടാണോ എന്തോ മുട്ടകള്‍ നിലത്തിട്ടു പൊട്ടിക്കാറുണ്ട്. കൂടിന്റെ നിലത്തില്‍ പൊട്ടി പടര്‍ന്നു കിടക്കുന്ന ഒരു ജീവന്‍. പൊട്ടിച്ചതിനു ഞാന്‍ അവയെ വഴക്ക് പറയും. ഒന്നും മനസിലാവാതെ അവര്‍ പരസ്പരം നോക്കി ഇരുന്നു പിന്നെ ചിലക്കാനും, പറക്കാനും തുടങ്ങും.
ചേച്ചിയുടെ മക്കള്‍ വളര്‍ത്താന്‍ രെണ്ട്‌ കിളികള്‍ വേണമെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോള്‍ ഇഷ്ടമുള്ളത് കയറി പിടിച്ചോ എന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നു. അവര്‍ക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള കുറച്ചു കിളികളെ അവര്‍ പിടിച്ചു പോയി. പക്ഷേ പലതിനും ഇണ നഷ്ടപെട്ടത് അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. ഇണയെ നഷ്ടപെട്ടതൊക്കെ കുറെ ദിവസങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ചത്ത്‌ പോയി. ബാക്കി ഉള്ളത് എങ്കിലും രക്ഷപെടട്ടെ എന്ന് കരുതി എല്ലാം അവരുടെ കയ്യില്‍ കൊടുത്തു.                ആ കൂട്    കാലി ആയിരുന്നു. പിന്നെ തൊട്ടടുത്ത ഇരു കൂടുകളും. കുട്ടിക്കാലും മുതലേ എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ വളര്‍ത്തുക എന്നത് ഇഷ്ടമായിരുന്നു. ഒരു ജീവന്‍ നമ്മുടെ സംരക്ഷണയില്‍ വളരുക, അവ പുതിയ കുഞ്ഞുങ്ങളെ സൃഷ്ടിക്കുക, നമ്മളോടൊപ്പം വളരുക എന്നത് ആനന്ദകരമായ ഒന്നായിരുന്നു. മുയലും, പ്രാവും, കുരുവികളും, അങ്ങിനെ എത്രയോ പേരെ വളര്‍ത്തിയിട്ടുണ്ട്. മനുഷ്യരേക്കാള്‍ നല്ലവരാണ് അവര്‍. കൊടുക്കുന്ന സ്നേഹത്തിനു ഇരട്ടി ആയി മടക്കി തരുന്നവര്‍. എന്നും നന്ദിയും, കടപ്പാടും മറക്കാത്തവര്‍, സ്വാര്‍ത്ഥ ലാഭത്തിനു വേണ്ടി പിന്നില്‍ നിന്നും കുത്താത്തവര്‍, വിശ്വാസ യോഗ്യര്‍.   കുടുമ്പവും, പ്രവാസ ജീവിതവുമൊക്കെ ആയപ്പോള്‍ അതിനുള്ള സാഹചര്യം ഇല്ലാതെ ആയി. എന്നെങ്കിലും പ്രവാസ ജീവിതം അവസാനിപ്പികേണ്ടി വന്നാല്‍ ഉപയോഗം ആവുമല്ലോ എന്ന് കരുതിയാണ് വീടിന്റെ പടിക്കെട്ടുകള്‍ പണിയുമ്പോള്‍ അടിയില്‍ വരുന്ന സ്ഥലത്ത് കൂടുകള്‍ നിര്‍മിക്കാന്‍ പറഞ്ഞത്. ഇപ്പോള്‍  മോള്‍ക്ക്‌ വേണ്ടി അതൊക്കെ ചെയ്താലോ എന്നൊരു മോഹം.
ഭാര്യയോട്‌ ആദ്യം കാര്യം അവതരിപ്പിച്ചപ്പോള്‍ അത്ര നല്ല മറുപടി അല്ല വന്നത്. പറയുന്നതില്‍ കാര്യമുണ്ട് എവിടെ എങ്കിലും പോകാനോ, ഒന്നോ രേണ്ടോ ദിവസം തങ്ങേണ്ട സ്ഥിതി വന്നാല്‍ ഇതിനൊക്കെ ആര് ഭക്ഷണം കൊടുക്കും. അതൊരു ചോദ്യം തന്നെ ആയിരുന്നു. എന്നാലും അങ്ങിനെ ഒരുപാട് ദിവസങ്ങള്‍ ഒരു സ്ഥലത്തും നില്‍ക്കുന്ന ആളല്ല എന്നറിയാം. പിന്നെ മോള്‍ ഭക്ഷണം കഴിക്കാന്‍ വാശി പിടിക്കുമ്പോള്‍ ഇതൊക്കെ കാണിച്ചു അവളെ ഉത്സാഹിപ്പിച്ചു ഭക്ഷണം കൊടുക്കാം എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞപ്പോള്‍ ഒരു വിധത്തില്‍ സമ്മതിപ്പിച്ചു.....
Posted by Sajeed Noohkhan at 20:56 No comments:
Newer Posts Older Posts Home
Subscribe to: Posts (Atom)
View my complete profile
Makale Ninakkaay - 4
Feedjit Live Blog Stats
Feedjit Live Blog Stats
Ethereal template. Powered by Blogger.