ml ml fr en en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en en en ml ml ml ml ml ml ml en en en en en ml en ml en en cs en da en en cs en cs en da en en cs en en en cs cs en en cs cs en en en en cs da en da cs en en cs cs en en en ml en cs cs da en da cs en en cs cs en en en
“ആ കാലു വച്ച് അത് ചെയ്യണോ എറണാസേയ്...അതെങ്ങനാ ഒരു മിനുറ്റ് ദേഹനങ്ങാണ്ടിരിക്ക്വോ.....ഹാ.. ഇനി നിയ്യ്‌ തോന്നണ പോലെ അങ്ങ് ചെയ്യ്‌...അല്ലാണ്ടെന്താ പറയ്കാ...”.
ഷീറ്റടിക്കാന്‍ വന്നോരു, വച്ച് പോയ എട്ടു രൂപയുണ്ട്...ഒരു ഷീറ്റടിക്കാന്‍ രണ്ടാ കണക്ക്‌. ഞാനാ കാശെടുത്ത് പിന്‍വശത്തെ വാതില്‍ പടിയില്‍ വച്ചു. എനിക്കായി മാറ്റി വച്ചിരുന്ന പഴയ മണ്‍പിഞ്ഞാണവും ചെറു നാഴി കണക്കെ ഒരു ഗ്ലാസും.
“ഡാ, നീ ഒരു ഒരു കീറ്റില കീറി വന്നേ...”.
കൊച്ചമ്മയ്ക്ക് എന്നെ വല്യ സ്നേഹമാ.  ഇന്നലത്തെ ചക്ക കൂട്ടാനും അവിയലും ചേര്‍ത്ത് ഒരു പഴംകൂട്ടാന്‍.  ഞാന്‍ കീറ്റില നക്കി വടിച്ചു.  അങ്ങിങ്ങായി തല പൊക്കിയ താടി രോമങ്ങളില്‍ ഒരു ചക്കക്കീറ് ഒട്ടിയിരുന്നു.  അതും വടിച്ച് നക്കി. മാനത്ത് കാറ് കൂടുന്നുണ്ട്.  മഴയെ ഇന്നും എനിക്ക് പേടിയാ. പണ്ടൊരു ഉരുള്‍ പൊട്ടലില്‍.....അതോര്‍ക്കുമ്പോള്‍ എനിക്കിപ്പോഴും ഒരു വിങ്ങലാ...അവര് മൂന്ന് പേരും നല്ല ഉറക്കാരുന്നു. ഞാന്‍ ഒന്ന് മുള്ളാന്‍ ഇറങ്ങിയതാ...പിന്നെ കണ്ടത് മൂന്നു കെട്ടു പഴന്തുണിയാണ്...ചോര കനുത്ത തുണിക്കെട്ടുകള്‍. അപ്പയും അമ്മച്ചിയും ചേട്ടനും പോയ വഴിയെ ഞാനും പോകാന്‍ തയ്യാറായിരുന്നു. ഇവിടുത്തെ അദ്ദ്യമാണ് അന്ന് എന്നെ പിടിച്ച പിടിയാലെ കൊണ്ട് വന്നത്...പത്ത് നാല്‍പതു കൊല്ലം പോയി. പെണ്ണ് കെട്ടി. ഒരു കൊച്ചുമായി..
വല്യ സാറിനു, വീടും പറമ്പും എന്നെ ഏല്‍പ്പിച്ചു പോകുമ്പോള്‍ വല്യ സമാധാനമാണെന്ന് കൊച്ചമ്മ പലരോടും പറയുന്നത് ഞാന്‍ ഒരു ചെറു ചിരിയോടെ കേട്ട് നിന്നിട്ടുണ്ട്.
”ഡാ എറണാസേയ്...”. ആരോ വിളിക്കണുണ്ട്. ഒന്ന് നോക്കിയേച്ചും വരാം.
ഇപ്പഴത്തെ പണിക്കാരൊന്നും ശരിയല്ലന്നേ...രാവിലെ പത്തിന് വരും. പത്തര വരെ എന്തേലും ചെയ്തൂന്നു വരുത്തും. പിന്നെ ഒരു ചായ കുടി.  ഒരു തെറുപ്പ്. എങ്ങനെയെങ്കിലും ഉച്ചയാകണം. പിന്നെ ഊണ്. അത് കഴിഞ്ഞൊരു മയക്കം. നല്ല പച്ചയോല കീറിയിട്ടിട്ടുണ്ട്. ഒന്ന് ചാഞ്ഞാല്‍ മതി, പിന്നെ കൂര്‍ക്കം വലി മാത്രമേ കേള്‍ക്കാന്‍ പറ്റൂ. ഞാന്‍ വിട്ടില്ല ;എല്ലാത്തിനേം കുത്തിയിളക്കി. മലയടി പ്രാഞ്ചിയും പിള്ളേരുമാ. പണിയൊക്കെ നല്ലതാ..എന്നാലും കണ്ണ് തെറ്റിയാല്‍ കള്ളപ്പണിയാ..ഹും.. ഇടത്തെ കാലിലെ വേദന മാറിയിട്ടില്ല...കഴിഞ്ഞ മാസം, വല്യ സാറിന്‍റെ പറമ്പിലെ  ഒരു വരിക്ക പ്ലാവ് മുറിക്കാന്‍ പോയതാണ്.  രണ്ടു വിരലും വണ്ണയും ചതഞ്ഞു. പക്ഷെ! വെറുതെ ഇരിക്കുന്നതെങ്ങനെ? നാലിന്‍റെയന്നു ത്രിവേണി ആശുപത്രിയിലെ ചീട്ടു കീറി ഞാനിങ്ങു പോന്നു. വീട്ടിലാണേല്‍ കിടക്കാന്‍ മേല. അവളും മോളും വല്യ വിശ്വാസികളാ. അസ്പത്രീക്കേറില്ല..വള മാല പൊട്ട്...ങ്ങേഹെ..ഒന്നും വേണ്ടാ. തല വഴി മൂടിയ വെള്ള തുണി. കെട്ടിന്‍റെയന്ന് രാത്രി മാത്രമാ തലേല്‍ തുണിയില്ലാതെ അവളെ ഞാന്‍ കണ്ടത്..ഹഹ... പ്രാര്‍ത്ഥനമാത്രം മതിയെന്നാ അവളുടെ പക്കം........രാത്രിയില്‍ എവിടേലും പ്രാര്‍ത്ഥിക്കാന്‍ പോകും...ഞാന്‍ ഇപ്പോള്‍ തടയാറില്ല. എനിക്കീ ഒറ്റ ദൈവ വിശ്വാസം ഇല്ല. അത് കൊണ്ട് തന്നെ ഞാന്‍ ഇവിടത്തെ കാവടിക്കും, അയ്യപ്പന്‍ കാവിലെ വിളക്കിനും, തിറയ്ക്കും,  പാട്ടിനും ഒക്കെ കൂടാറുണ്ട്. ഇടക്ക്, അവള് കേള്‍ക്കണ്ടാട്ടോ... ചിലപ്പോഴൊക്കെ തറയില്‍ മൂട് ഇടിച്ചു പ്രാര്‍ത്ഥിക്കാനും മടിയില്ല. എല്ലാര്ക്കും പ്രാര്‍ത്ഥിക്കാന്‍ ഓരോ കാരണം ഉണ്ട്..എനിക്കതില്ല...ഹഹ .
സാര്‍ കോട്ടയത്തിന് പോയിട്ട് നാള് നാലായി. പഴയ ഏതോ കേസിന്‍റെ പുനരന്വേഷണം ആണെന്ന്. എന്‍റെ ഒരാവശ്യത്തിനും സാര്‍ മുടക്കം വരുത്തിയിട്ടില്ല. അത് കൊണ്ട് തന്നെ ആരോടും കൈ നീട്ടി ശീലവുമില്ല. പക്ഷെ! ഇപ്പോള്‍......ഹ്മം...എന്തേലും വഴി കാണും. ഹാ പറയാന്‍ വിട്ടു. ഇവിടിപ്പം സാറിന്‍റെ ഇളയ മോള്‍ടെ കടിഞ്ഞൂലാ...ഏഴ് കൂട്ടം വേണം. കുഞ്ഞുമോളുടെ മോറ് കണ്ടാല്‍ അറിയാം, ചെക്കനായിരിക്കും.. കണ്ണിനു താഴെ കറുപ്പും കൂടി വരുന്നുണ്ട്. ഇവിടത്തെ വല്യ സാറിനെപ്പോലെ നല്ല ചൊങ്കന്‍ ആയിരിക്കും.. കട്ടായം. ഇവിടെ എല്ലാര്‍ക്കും എന്നെ വലിയ കാര്യമാ. ഇവിടത്തെ ഒരാളെപ്പോലെ തന്നെയാ. ആരൊക്കെയോ വരും എന്നും സാര്‍ ഇന്നലെ പറഞ്ഞാരുന്നു. ഇവിടം വിട്ടു മാറാന്‍ പറ്റണ്ടേ. പിന്നെ എല്ലാം പറയണമല്ലോ. വൈകീട്ട് നമ്മുടെ പളുകല്‍ ചന്ത മുക്കില്‍ ഒന്ന് പോണം. അല്ലേല്‍ ഒരു സുഖമില്ലാന്നെ. അതില്ലേല്‍ കൈയും കാലും വിറച്ച് തുടങ്ങും. അതൊരു ശീലമായി. കിഴക്കന്‍ മലയില്‍, അവളുടെ അപ്പന്‍ ഉള്ളപ്പോള്‍ മുതലുള്ള ഒരു രീതിയാ. നല്ല മൂല-വെട്ടി, അതും നല്ല വാളന്‍ കശുമാങ്ങ ഇട്ട് വാറ്റിയത്.ഹും. ഇവിടത്തെ പിള്ളേര്‍ വരുമ്പോള്‍, അങ്ങോട്ട്‌ ചോദിക്കാതെ തന്നെ നൂറ് രൂപ വച്ച് തരും. എല്ലാര്‍ക്കും നല്ല സ്നേഹവാ. എലിസബത്തിനേയും മോളെയും അങ്ങനെ തന്നെ. ഞായറാഴ്ച രാവിലെ കുറുബാന കഴിഞ്ഞ് ഇവിടെ വന്ന് പഴം കഞ്ഞിയും സാമ്പാറും കൂട്ടി ഒരു ഒരു സ്നേഹ സദ്യ. പിന്നെ ഒരു പ്രാര്‍ത്ഥന. അതും കഴിഞ്ഞേ എലിസബത്ത്‌  വീട്ടിലേക്ക്‌ പോലും വരത്തൊള്ളൂ...
പക്ഷെ! ഇതിപ്പോ നാള് ഏഴായി. നല്ല തീ പോലത്തെ പനിയാ.. ഒന്ന് രണ്ടു പ്രാര്‍ത്ഥന കൂടിച്ചു. മതം മാറിയ ഏതോ ‘വാര്യര്‍ ബ്രദര്‍’ കഴിഞ്ഞയഴ്ചയും വന്ന് പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചു. മാറ്റമൊന്നുമില്ല. മിനഞ്ഞാന്നു മുതല്‍ കൈകാലുകളില്‍ ചെറുതായി കുമളച്ചു പൊങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. ആകെ പേടിയായിട്ടു പാടില്ല. എലിസബത്ത് മുറിയടച്ചിരുന്നു പ്രാര്‍ത്ഥന തുടങ്ങിയിട്ട് മണിക്കൂര്‍ നാലായി. മരുന്ന് കൊടുക്കാനും ഡോക്റ്ററെ കാണിക്കാനും അവള് സമ്മതിക്കണ്ടേ. മോള് സ്കൂളില്‍ പോയിട്ടും നാള് പത്തായി. എന്‍റെ കാലിലെ വേദനയും കൂടി വരുന്നുണ്ട്. മോള്‍ എന്‍റെ മുന്നില്‍ കിടന്ന് പുളഞ്ഞു. കൈയ്യിലാണേല്‍ ആണാപ്പൈസയില്ല. ജീവിതത്തില്‍ ആദ്യമായി അവള്‍ക്കിട്ടു ഞാനൊന്നു പൊട്ടിച്ചു. വേറെ എന്നാ ചെയ്യാനാന്നാ? മകളെയും തൂക്കിയെടുത്തു എങ്ങനോക്കെയോ ത്രിവേണി ആശുപത്രി പറ്റി. “ഇന്നു കൂടെ വൈകിയിരുന്നെങ്കില്‍ കുഴി വെട്ടേണ്ടി വന്നേനെ”- എന്ന് ഡോക്ടര്‍ പറഞ്ഞപ്പോള്‍ ഞാനങ്ങ് ഇല്ലാതായി പോണ പോലെ തോന്നി. എന്‍റെ ...എന്‍റെ മോള്....വീട്ടില്‍ വന്ന് എലിസബത്തിനെയും കൂട്ടി പിന്നേം പോയി. അവളെ അവിടെ ഇരുത്തിയേച്ചു ഞാനിങ്ങു പോന്നു. ചാണകം മെഴുകിയ തറയില്‍ തോര്‍ത്തു വിരിച്ചു കിടന്ന് നോക്കി. പറ്റണില്ല. വല്യ സാര്‍ നാളെ വരും. മകളുടെ ചടങ്ങിനു വേറെ ആരൊക്കെയോ വരുന്നുണ്ട് എന്നും പറഞ്ഞതായി ഞാനോര്‍ക്കുന്നു. എനിക്ക് സാറിനെ.....തലയ്ക്കു മുകളില്‍ കാരുണ്യവാനായ തമ്പുരാന്‍ നനുത്ത ചിരിയോടെ എന്നെ നോക്കി. അല്ലേലും എല്ലാ ദൈവങ്ങളും ചിരിക്കാന്‍ മിടുക്കരാണല്ലോ!!..ഉറക്കം വന്നില്ല. കാലിനു നീര് കൂടി വരുന്നുണ്ട്. ഞാന്‍ തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും കിടന്ന് നോക്കി. എനിക്കെന്തു സംഭവിച്ചു എന്നറിയില്ല. നാളിതു വരെ എനിക്ക് വേണ്ടി ഞാന്‍ പ്രാര്‍ഥിച്ചിട്ടില്ല. പക്ഷെ എന്‍റെ മകള്‍ക്ക് വേണ്ടി.....അവള്‍ക്ക് വേണ്ടി ഞാന്‍ പ്രാര്‍ത്ഥിക്കണ്ടേ? പക്ഷെ! ഏതു ദൈവം?? ഹിന്ദുവോ? ക്രിസ്ത്യനോ? ആരോട് ...ആരോട് പറയണം എന്‍റെ മകളെ കാക്കാന്‍? എന്തോ ഒന്ന് മുറയിടാതെ എന്നെ പിന്തുടരുന്നത് പോലെ. എന്നിലെ ഞാന്‍, എന്നെ തന്നെ കളങ്കപ്പെടുത്തിയത് ഞാനറിയുന്നു. തിരിച്ചറിവും വകതിരിവും ഒരു ചേരിയിലും, കുറ്റബോധം മറ്റൊരു ചേരിയിലും. പോരാട്ടം മുറുകുന്നു; അതിനിടയില്‍ ഞാനെന്ന സത്വം നശിക്കുന്നു. ചിന്താ ധാരകള്‍ മുറിയുന്നു. കളം മാറിയാടിയ കുമ്മാട്ടിയമ്മ ശൂലമേന്തി എന്‍റെ പിന്നാലെ വരുന്നത് ഞാന്‍ അറിയുന്നു. അരുതാത്തത് എന്തോ സംഭവിക്കാന്‍ പോകുന്ന പോലെ. വലത് കാലിലെ ഞരമ്പ് ഒന്ന് പിടച്ചു കയറി. ഞാന്‍ പതിയെ ഇറങ്ങി പൊട്ടക്കുളത്തിലേക്ക് നടന്നു. നിലാവെളിച്ചം മുറിഞ്ഞ് മുറിഞ്ഞ് ഭൂമിയെ പുണരുന്നതു പോലെ. കുള നടയില്‍, കുറുകെ തോര്‍ത്ത്‌ വിരിച്ച് ഞാനൊന്നു മറിഞ്ഞു. ചന്ദ്രന്‍ എന്നെ ഒന്ന് നോക്കി, തെക്കേക്കടവിലെ പുന്ന മരത്തിന് പുറകിലൊളിച്ചു.
നേരം വെളുത്തതറിയാന്‍ ഞാന്‍ ശരിക്കും മറന്നു. ആരോ വന്ന് ചുമലില്‍ കൈ വച്ചപോലെ.
“ഡാ...എറണാസേയ്....നീ ഇവിടെ കാണുമെന്ന് മനസ്സ്‌ പറഞ്ഞു. രാവിലെ എത്തിയതെ ഉള്ളൂ. പറഞ്ഞില്ലേ ഞാന്‍, പഴയ ഉരുട്ടു കേസ്, മൊഴി കൊടുക്കാന്‍ പോയതാ. എന്താ പറ്റിയത് നിനക്ക്? അവിടെ സുകുവും മീനയും നിന്നെ അന്വേഷിക്കുന്നുണ്ട്.”
നടത്തത്തിന്‍റെ വേഗം കൂടി. സാറിന്‍റെ രണ്ടര ഏക്കര്‍ റബ്ബര്‍ തോട്ടം കഴിഞ്ഞ് വീട്ടിലേക്ക്‌ തിരിയുന്ന വഴി.
“ഞാന്‍ ആശുപത്രിയില്‍ പോയിരുന്നു. ശനിയാഴ്ച ഡിസ്ചാര്‍ജ് ചെയ്യാമെന്ന് ഡോക്ടര്‍ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. പേടിക്കണ്ടാ...എലിസബത്തിനെയും കണ്ടു. നീ പോയി അവളെ ഒന്ന് സമാധാനിപ്പിക്ക്. കാശ്.... അത്. ആവശ്യത്തിന് ഉപകരിച്ചില്ലേല്‍ വെറും കടലാസ്സ്‌ തുണ്ടല്ലേടാ! അതെ, അത് നിന്‍റെ ആയാലും എന്‍റെ ആയാലും.”
അത് പറഞ്ഞ് സാര്‍ എന്നെ ഒന്ന് ചേര്‍ത്ത് പിടിച്ചു.
“നീ പട്ടാളത്തിന്‍റെ കടയില്‍ ആറ് ഷീറ്റ് വിറ്റിരുന്നു എന്ന് ഞാനറിഞ്ഞു. ഞാന്‍ പറഞ്ഞിട്ട് തന്നെയാ നീ അത് ചെയ്തതെന്ന് ആ സംശയ രോഗിയോട് ഞാന്‍ പറഞ്ഞു. ഭയക്കണ്ടാ...ആരും അറിഞ്ഞിട്ടില്ല..അങ്ങനൊരു സംഭവം നടന്നതായി ചിന്തിക്കയേ വേണ്ട നീ....നമ്മളെല്ലാം മനുഷ്യരല്ലേ, എന്‍റെ എറണാസേയ്....എല്ലാം ഒരു ദു:സ്വപ്നം പോലെ അങ്ങ് മറന്നേക്ക്...പിന്നെ...ഡാ, ആസ്പത്രീലെ ബാക്കി കാശ് ഞാന്‍ കെട്ടിയിട്ടുണ്ട്.” അതും പറഞ്ഞ് അദ്ദേഹം എന്നെ വീട്ടിനുള്ളിലേക്ക്‌ കൈ പിടിച്ച് കയറ്റിച്ചു.
“ഹാ..മേനോനെ...ഇത് എറണാസ് ...ഇവിടത്തെ സ്വന്തം ആളാ...തെക്കേ തിറയില്‍ വച്ച് കണ്ടിട്ടുണ്ടാകണം ഇവനെ. ആള് തനി ലിബറലാ..ഒരു ദൈവത്തിനു വേണ്ടിയും സിന്ദാബാദ്‌ വിളിക്കാന്‍ ഇവനെ കിട്ടില്ല....എന്നാലൊട്ട് എല്ലാ ദൈവത്തിനും ഇവനെയൊട്ട് വെണേനും.....ഹഹ.”
വീട്ടിലെ ഒരംഗത്തെയെന്നവണ്ണം എന്ന പോലെ പലരേയും പരിചയപ്പെടുത്തി.
“ഡാ, ഊണ് കഴിച്ചിട്ടേ പോകാവൂ”.
ഒരു നിമിഷം, എങ്ങനെ പ്രതികരിക്കണം എന്നറിയാതെ ഞാന്‍ നിന്ന് പോയി.
“ഹും..പിന്നെ നിന്‍റെ കൊച്ചമ്മയോട് തൂക്ക് പാത്രത്തില്‍ ചോറും കറിയും എടുക്കാന്‍ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ത്രിവേണിക്ക് പോകുമ്പോള്‍ അതും എടുത്തേര് ട്ടോ....”
ഒന്ന് തിരിഞ്ഞ്, ആരും കാണാത്ത എന്‍റെ കണ്ണുനീര്‍ തുടയ്ക്കുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു ഞാന്‍. ..
Posted by കണ്ണന്‍ നായര്‍ at 15:16 9 comments:
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
Sunday, 13 January 2013
“ഇതും പ്രതീക്ഷിച്ചതാ. ഒരു പൊതി വെജിറ്റേറിയന്‍ ഊണിന് 100 രൂപയേ!.. ആരോട് പറയാന്‍.!!!!TT യോട് ചോദിച്ചാല്‍ സ്പെഷ്യല്‍ ട്രെയിനാണത്രേ. അപ്പോള്‍ പിന്നെ പാന്‍ട്രിയും, എന്തിന് കുടിവെള്ളം പോലും കിട്ടില്ല. കണ്ട പാട്ട ഷട്ടില്‍ വണ്ടി പോലും കൂകി വിളിച്ച് പാഞ്ഞ് പോകുന്നത് കാണുമ്പോള്‍ കണ്ണ് നിറയും. ഇതിപ്പോ പതിനൊന്നാമത്തെ തവണയാ പിടിച്ചിടുന്നേ. കാറ്റ് പോലും വീശാന്‍ മടിക്കുന്ന തനി ബര്‍മൂഡാ ചുരം. ഇവന്മാരിപ്പോള്‍ A/C യും ഓഫ്‌ ചെയ്തൂന്നെ. വിയര്‍ത്തിട്ടും പാടില്ല. ഇവിടെ പട്ടാള ഭരണം തന്നെ വരണം. പണ്ട് ഞാന്‍ ലഡാക്കിലായിരുന്നപ്പോള്‍..........” . ആദ്യം പറഞ്ഞ എന്തോ ഒന്നില്‍ ഒരിത്തിരി കാര്യം ഉണ്ടെന്ന് തോന്നിയപ്പോള്‍ അറിയാതെ തലയാട്ടിപ്പോയതാ ഞാന്‍..  എല്ലാ പട്ടാളക്കാരും ഇങ്ങനെയാണോ? ചിരിച്ച് കൊണ്ട് തന്നെ ഞാന്‍ ഡോര്‍ ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു. അറുപത് കഴിഞ്ഞ ആ പട്ടാളക്കാരന്‍ വേറെയൊരു ഇരയെ തേടുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു അപ്പോള്‍.. ആള് പറഞ്ഞ പോലെ, ഇത് പതിനൊന്നാമത്തെ തവണയാ സിഗ്നല്‍ കാത്തു കിടക്കുന്നത്. ആള്‍ക്കാര്‍ ശബ്ദമുയര്‍ത്തി തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ മുങ്ങിയതാ TTR. പതിവിന് വിപരീതമായി, സ്ഥിരം തൂക്കിയിടാറുള്ള കോട്ട് മടക്കി ആശാന്‍ ബാഗില്‍ വച്ച ശേഷം, സീറ്റ്‌ നമ്പര്‍ ഒന്നില്‍ കിടന്ന് സുഖമായി ഉറങ്ങി. ചാര്‍ട്ട് നാലായി മടക്കി, ഉടുമ്പ് നാറുന്ന കോട്ടിലാക്കുന്നത് ഒരു ചെറുചിരിയോടെ നോക്കി നിന്ന് പോയി. പുറത്തു തിരക്കിയപ്പോള്‍, എഞ്ചിന്‍ തകരാറാണെന്നറിഞ്ഞു. ബാഗ് തുറന്ന് നാലഞ്ചു പാറ്റകളെ തുരത്തിയോടിക്കുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു ഞാന്‍.. പട്ടാളക്കാരന്‍ പിന്നെയും പൊക്കി. “അല്ലേലും Southern Railway യെ, പ്രത്യേകിച്ച് കേരളത്തിലേക്കുള്ളത്, മുകളിലുള്ളവന്മാര്‍ പണ്ടേ തഴഞ്ഞിട്ടിരിക്കുവാണല്ലോ? തനി പാട്ട വണ്ടി. ചാളത്തടി തോല്‍ക്കുന്ന മരപ്പലക. കഷ്ടം. മറ്റേ പുള്ളി ഉണ്ടായിരുന്നപ്പോള്‍ കിട്ടിയ ഒരു ട്രെയിന്‍ ഉണ്ട്, നമ്മുടെ ട്രെയിന്‍ എന്ന് പറയാന്‍. വേറെ എന്താ നമുക്ക്‌ കിട്ടിയെക്കണേ?” എന്നോടെന്നവണ്ണം അയാള്‍ പിന്നെയും മുഖമുയര്‍ത്തി ചോദിച്ചു. ചിരിച്ചു കൊണ്ട് തന്നെ ഞാന്‍ തടിയൂരി.
ഇന്നിപ്പോള്‍, മഴ തെല്ലൊന്നു മാറിയിട്ടുണ്ട്. അതോടെന്നവണ്ണം ചൂടും ഏറി വരുന്നുണ്ട്. ഗോവയ്ക്കും മഹാരാഷ്ട്രയ്ക്കും ഇടയിലുള്ള ഏതോ സ്ഥലമാണ്. കൊങ്കണില്‍ മണ്ണിടിച്ചില്‍ ഉണ്ടാകാന്‍ സാധ്യത ഉള്ളതായി അറിയാമായിരുന്നു. എന്നാലും കിട്ടിയ വണ്ടിയില്‍ കയറി പോരുകയായിരുന്നു. പുതിയ എഞ്ചിന്‍ മംഗലാപുരത്ത് നിന്ന് വരണം. അപ്പോള്‍ ഇനിയും വൈകും എന്ന് ചുരുക്കും. പഴയ സ്പോര്‍ട്സ്‌ ക്വാട്ട എന്ന് പറഞ്ഞ TTR, കൂര്‍ക്കം വലി തുടങ്ങിയിരുന്നു. പുറത്തിറങ്ങി ഇച്ചിരി കുടി-വെള്ളം നിറക്കാന്‍ ഇറങ്ങിയതാണ്. കുറെ മുന്നോട്ട് നടന്നു. ഒരു ലോക്കല്‍ സ്റ്റേഷന്‍.. മുന്നില്‍ കണ്ട പൈപ്പിനു മുകളിലെ ബോര്‍ഡില്‍, ഇംഗ്ലീഷിനു പുറമേ മറ്റു രണ്ടു ഭാഷകളില്‍,  “കുടി വെള്ളം പാഴാക്കരുത്. അത് അമൂല്യമാണ്.” എന്നര്‍ഥം വരുന്ന വാക്യങ്ങള്‍ എഴുതിയിരുന്നു. ആ ബോര്‍ഡും ആരോ ചുരണ്ടിയിളക്കിയത് പോലെ കാണപ്പെട്ടു. അതെ, മറ്റൊരു ന്യൂ ജനറേഷന്‍ സമീപനം. എന്‍റെ സീറ്റിന് പിന്നിലായിരുന്നിരുന്ന കുറെ പെണ്‍കുട്ടികള്‍; അവര്‍ വണ്ടി സ്റ്റാര്‍ട്ട്‌ ചെയ്തത് മുതല്‍ സംസാരിച്ചു കൊണ്ടേ ഇരിക്കുകയാണ്. ക്രിസ്മസ് വെക്കേഷന്‍ കഴിഞ്ഞ്‌ കോളെജിലേക്ക് പോകുന്ന പിള്ളേരാകാനാണ് സാധ്യത. അവരില്‍ ചിലര്‍ കണ്ണിന്‍റെയും ദഹന വ്യവസ്ഥയുടെയും ചിത്രങ്ങള്‍ വരയ്ക്കുന്ന തിരക്കിലാണ്. പണ്ടാരടങ്ങാന്‍.!!!ഈ പിള്ലാരോന്നു സംസാരിക്കാതെ ഇരുന്നെങ്കില്‍ എന്ന് പലപ്പോഴും തോന്നി. എന്തൊരു ശല്യമാണ്. എന്‍റെ മുഖ വ്യത്യാസം കണ്ടാവണം അതിലൊരാള്‍ എന്നെ നോക്കി. അതു തന്നെ....ഒരു കലിപ്പ് ലുക്ക്. “നിനക്ക് അത്ര ബുദ്ധിമുട്ടാണേല്‍, കാറ് പിടിച്ച് പൊക്കോടാ!!!!”. എന്ന അര്‍ത്ഥ കല്പന ഞാന്‍ തള്ളിക്കളയുന്നില്ല. പിന്നെ ആ ഭാഗത്തേയ്ക്ക് നോക്കാന്‍ ഞാന്‍ ശ്രമിച്ചില്ല എന്നത് സത്യം.
മണിക്കൂറുകള്‍ കടന്നു പോയി. കരുതിയ വെള്ളവും തീര്‍ന്നു. ശരിക്കും വശായി. പിള്ളാര്‍ അകത്തിരുന്ന് തകര്‍ത്ത് വരയ്ക്കുന്നുണ്ട്. A/c  Operator, ഒഫാക്കിയ നോബുകള്‍ ചെക്ക് ചെയത് പുറത്തേയ്ക്ക്. വായ്ക്കുള്ളില്‍ കഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്ന ഗുട്ക്ക തോണ്ടിയെടുത്ത് പുറത്തേയ്ക്ക് കളഞ്ഞുകൊണ്ട് അയാളൊന്നു ചിരിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു. കൂടുതലൊന്നും ചോദിയ്ക്കാന്‍ അവസരം തരാത്ത വിധത്തില്‍ മുന്നോട്ട് നടന്ന് അടുത്തുള്ള പൊന്തക്കാട്ടില്‍ ചെന്നിരുന്ന് ഏതോ ഹിന്ദി പാട്ട് മൂളി. ഇഴഞ്ഞു നീങ്ങിയ ഒരാള്‍, സീറ്റിനടിയിലെ പൊടി തൂത്ത് കളഞ്ഞ് മുന്നോട്ട് നീങ്ങി. കാലുകള്‍ക്ക് സ്വാധീനം ഇല്ല എന്ന വിധത്തില്‍ അയാള്‍ ആരോടൊക്കെയോ കൈ നീട്ടുന്നുമുണ്ടായിരുന്നു. യാത്രക്കാര്‍ പുറത്തിറങ്ങിയ ഒരു സീറ്റിനടിയില്‍ കൈയ്യിട്ട അയാള്‍, എന്തോ ചിന്തിച്ച പോലെ ചുറ്റും നോക്കി. അകത്തേയ്ക്ക് കയറിയ എന്‍റെ തല കണ്ടിട്ടെന്ന വണ്ണം അയാള്‍ ഒന്നും സംഭവിക്കാത്തത് പോലെ അടുത്ത സീറ്റ് ലക്ഷ്യമാക്കി ഇഴച്ചില്‍ തുടര്‍ന്നു. ഏതാനും നിമിഷങ്ങള്‍... A/C ബോഗികളില്‍ ഒടുവിലത്തേതില്‍ നിന്ന്, ഒരു കൂസലും കൂടാതെ അയാള്‍ രണ്ടു കാലില്‍ നടന്ന് പോകുന്നത് മറ്റൊരു ചിരിയോടെ നോക്കി നില്‍ക്കാനേ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞുള്ളൂ. സമയം ഉച്ചയോടടുക്കുന്നു. പല ബോഗികളിലും കയറിയിറങ്ങി പാടുന്ന ഒരു സ്ത്രീ. മുഷിഞ്ഞ വേഷവും തോളിലെ ഭാണ്ഡവും അവരുടെ നടത്തത്തില്‍ പ്രതിഫലിക്കുന്നുണ്ട്. അവര്‍ വേയ്ച്ചു വേയ്ച്ച് ഞാനിരുന്ന ബോഗി ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു.
“രാഹോ മെ ഉന്‍സെ .......ജിസേ ഡര്‍ത്തേ തെ വഹി ബാത്ത് ഹോ ഗയി...ല ല ല ല....”. അവര്‍ പതിയെ A/C  കംമ്പാര്‍ട്ടുമെണ്ടിലേക്ക് വലിഞ്ഞു കയറി. പാട്ടിലെ ഇടര്‍ച്ച കൂടി വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഏതാനും നിമിഷങ്ങള്‍. ഒരലര്‍ച്ച. സീറ്റിനരുകിലെ തുരുമ്പ് പിടിച്ച കമ്പിയിലൂടെ അവരുടെ വിറയാര്‍ന്ന കൈകള്‍ താഴേക്ക്‌ പതിക്കുന്നത്, ആ പുഷ്-പുള്‍ വാതിലിലൂടെ ഞാന്‍ കണ്ടു. പുറത്ത് നിന്നിരുന്ന പലരും ഇരച്ച് കൊണ്ട് അകത്തേയ്ക്ക് കയറി. ഒന്ന് പകച്ചെങ്കിലും, റെക്കോര്‍ഡ് ബുക്കുകള്‍ വലിച്ചടച്ച്‌ ആ പെണ്‍കുട്ടികളില്‍ മൂന്നു പേര്‍, ആ സ്ത്രീയെ വാരിയെടുത്ത് ലോവര്‍ ബര്‍ത്തില്‍ കിടത്തി കര്‍ട്ടന്‍ വലിച്ചിട്ടു. ഉള്ളില്‍ കയറിയ പലരും പല ഭാവത്തോടെ തിരികെ ഇറങ്ങി. ചെറുതും വലുതുമായ ഞെരക്കങ്ങള്‍. അത്, ഉച്ചസ്ഥായിയിലെ അരണ്ട നിലവിളിയില്‍ അവസാനിച്ചു. അരമണിക്കൂര്‍ കഴിഞ്ഞു കാണണം, നനുത്ത പുഞ്ചിരിയോടെ ആ പെണ്‍കുട്ടികള്‍ പുറത്തേയ്ക്കിറങ്ങി, പൈപ്പ്‌ ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു. ഉള്ളില്‍ നിന്ന്, ഇതു വരെ ലോകം കേള്‍ക്കാത്ത ലോലമായ ഒരു കരച്ചില്‍ പ്രതിധ്വനിച്ചു. ചൂട് കൂടി വരുന്നു. പണ്ടും മഴ കഴിഞ്ഞു വരുന്ന വെയിലിന് പരുക്കന്‍ സ്വഭാവമാണെന്ന് കേട്ടിട്ടുണ്ട്. നേരത്തെ മടിച്ചിരുന്ന പലരും ബോഗിയില്‍ നിന്ന് പുറത്തേയ്ക്കിറങ്ങി.
വണ്ടി ഒന്നുലഞ്ഞതു പോലെ; ഒന്ന് പിന്നോട്ട് ആഞ്ഞത് പോലെ. മംഗലാപുരത്ത് നിന്ന് എന്‍ജിന്‍ എത്തിയ ലക്ഷണമുണ്ട്. ചുണ്ടത്തെ തീക്കൊള്ളി തുപ്പി A/C  operator ഓടി വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വണ്ടിയിലെ കെട്ടുപോയ ലൈറ്റുകള്‍ മിന്നി. പാറക്കല്ല് വീണ ശബ്ദത്തോടെ A/C ഓണാക്കി അയാള്‍ ശരിക്കൊന്നു ചിരിച്ചു. ഡോറില്‍ തന്നെ ചാരി നിന്നിരുന്ന ഞാന്‍ അകത്തേയ്ക്ക് വലിഞ്ഞു. കുടവയര്‍ തടവി എഴുന്നേറ്റ TTR കോട്ടുവായിട്ടു കൊണ്ട് ചാര്‍ട്ട് നോക്കി. ബാഗിലെ കോട്ടില്‍, വില കൂടിയ ഏതോ പെര്‍ഫ്യൂം അടിച്ച് അയാള്‍ മുന്നോട്ട്. പുക തുപ്പി ഇരച്ചു കൊണ്ട്, സര്‍ക്കാറിന്‍റെ ഔദാര്യ വണ്ടി ഇഴഞ്ഞു തുടങ്ങി. ഏതാനും നിമിഷങ്ങള്‍....തൊട്ടു മുന്നിലെ ലോക്കല്‍ സ്റ്റേഷനില്‍ വണ്ടി പിന്നെയും നിറുത്തി. അടുത്ത  സീറ്റിലെ ശബ്ദം കേട്ടാണ് ഞാന്‍ അങ്ങോട്ട്‌ ചെന്നത്. ചോരയില്‍ കുളിച്ച ആ കുഞ്ഞ്. കര്‍ട്ടന്‍ തുണിയില്‍ പൊതിഞ്ഞ ജീവന്‍. പക്ഷെ! പക്ഷെ!......അവിടെയെങ്ങും ഞാന്‍ അവരെ കണ്ടില്ല. അതെ, അവരെ തന്നെ. ആ സ്ത്രീ.... ഒരുപാട് പാട്ടുകള്‍ കേട്ട് ജീവനുണര്‍ത്തിയ ആ സ്ത്രീ. ആളുകള്‍ക്കിടയിലെ സംസാരത്തിന്‍റെ കാരണം ഒരു മിന്നല്‍ പിണര്‍ പോലെ തോന്നിച്ചു. പച്ച കണ്ട സന്തോഷത്തില്‍, വണ്ടി പിന്നെയും സാവധാനത്തില്‍ മുന്നോട്ട്. “Welcome to Maharashtra….” മൊബൈല്‍ എന്തോ പറഞ്ഞത് പോലെ. ആരോ പാളം മുറിച്ച് കടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.. എന്തോ കണ്ണില്‍ തടഞ്ഞു എന്ന വണ്ണം എതിര്‍ ദിശയില്‍ ഞാനൊന്നു പാളി നോക്കി. എതിര്‍ ഭാഗത്തെ പ്ലാറ്റ്ഫോമില്‍ നേരത്തെ കണ്ട പാട്ടുകാരി സ്ത്രീ...പരിഭവങ്ങളും പരാതികളും തീരെ ഇല്ലാതെ, സാരിത്തുമ്പ് നേരെയാക്കി, അവര്‍ അടുത്ത ട്രെയിനില്‍ കയറാന്‍ പണിപ്പെടുന്നുണ്ടായിരുന്നു...........
Posted by കണ്ണന്‍ നായര്‍ at 19:52 8 comments:
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
Newer Posts Older Posts Home
Subscribe to: Posts (Atom)
നിങ്ങളൊന്നു സൂക്ഷിച്ചു നോക്കിയേ..ചിലപ്പോളെന്നെ കണ്ടേക്കാം ... നിങ്ങള്‍ ഇന്നലെ കണ്ട അഞ്ചുപേരില്‍ ഒരാള്‍ ഞാനായിരുന്നു.
View my complete profile
Watermark template. Powered by Blogger.