es en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en en en en ml en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en en en en ml en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en en en en ml en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en en en en ml en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en en en en ml en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml hu ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en en en en ml en en en es en en en fr en ml cs cs cs da en da cs en cs en cs cs en cs da cs en en en en lb fr en en en en en en en en en en es en en en
കണ്ണ് തുറന്നപ്പോള്‍, ബസ്സ്‌ എറണാകുളം വെണ്ടുരുത്തിപ്പാലം കയറുന്നു. ഞാന്‍ ചാടിയെഴുന്നേറ്റു. എനിക്കിറങ്ങേണ്ട സ്ഥലം കഴിഞ്ഞിട്ട് കുറച്ചു സമയമായിരിക്കുന്നു. ഉറക്കത്തില്‍ മടിയില്‍ നിന്നുംതാഴെ വീണ, ഉടുപ്പുകളടങ്ങിയ പ്ലാസ്റ്റിക് കവറെടുത്ത് ധൃതിയില്‍ ഞാന്‍ വാതില്‍ പടികളില്‍ പോയി നിന്നു. കണ്ടക്ടര്‍ എന്നെ നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
കായലിലെ തണുത്ത കാറ്റു മുഖത്തടിച്ചു. രാത്രി ഒരു മണിക്കും ദൂരെ കൊച്ചി നഗരം പയ്യെ കണ്ണുകള്‍ ചിമ്മി കായലിലേക്ക് നോക്കി നില്ക്കുന്നു. സ്വന്തം നാടെത്തിയപ്പോള്‍ എനിക്ക് വല്ലാത്ത സന്തോഷം തോന്നി.
ആശാനും, കൂടെ ജോലിചെയ്യുന്ന വാര്‍ക്കപ്പണിക്കാരും ഇപ്പോഴും ചിലപ്പോള്‍ എന്നെപ്പറ്റി പറഞ്ഞു ചിരിക്കുന്നുണ്ടാവും. ഞാനോര്‍ത്തു.
മൂന്നു ദിവസമായി വീട് വിട്ടിട്ട്. ഇന്നു എല്ലാവരും കൂടി ഒന്നിച്ചു തിരിച്ചു പോരാമെന്നു ആശാന്‍ പറഞ്ഞിരുന്നതാണ്. പക്ഷെ വാര്‍ക്ക തീര്‍ന്നതിന്റെ വെള്ളമടി പാര്‍ട്ടി കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ നാളെ പോകാം എന്നായി എല്ലാവര്‍ക്കും. ഇന്നിനി ഈ രാത്രി, ഇത്രയും ദൂരം..... എന്നൊക്കെ !! എനിക്ക് ദേഷ്യം വന്നു.
"എടാ സബിച്ചാ, നിക്കടാ...നാളെ പോവാടപ്പാ..... നിന്റെ പെണ്ണിനെ ആരും കട്ടോണ്ടൊന്നും പോകൂല്ലടാ. കട്ടിങ്ങ്സ് ഇടാണ്ട്‌ നീ ഇവിടെ വന്നിരുന്നൊരു സ്മോള്‍ പിടിപ്പിച്ചേ."
"ഞാന്‍ പോണേണ്. " എന്റെ തിരിച്ചുള്ള യാത്ര ഇത്രയും വൈകിച്ചതിനെ നീരസത്തോടെ ഞാനിറങ്ങി.
"ദാണ്ടേ കിടക്കണ്, ഇവന്‍ കുടിയും നിര്‍ത്തിയാ. പുതുമോടി എത്ര ദിവസോം കൂടി ഉണ്ടാവുമോ എന്തോ?"
അവരുടെ കളിയാക്കിയുള്ള പൊട്ടിച്ചിരികള്‍ പടി എത്തുന്നത് എനിക്ക് വരെ കേള്‍ക്കാമായിരുന്നു. അവളെപ്പിരിഞ്ഞിരിക്കുന്നതിന്റെ വേദന ഈ മദ്യ സഭയില്‍ വിളംബിയിട്ടു കാര്യമില്ലല്ലോ? ഞാന്‍ ഇരുട്ടിലൂടെ നടന്നു നീങ്ങി.
ബസ്സ് തെവരയില്‍ നിര്‍ത്തി തന്നു. ഞാനിറങ്ങി.
എല്ലാ നഗരങ്ങളുടെയും അവസാന യാമങ്ങള്‍ പോലെ, തെരുവു വിളക്കില്‍ അലയുന്ന പട്ടികളും, കട ഇറയത്തു ഉറങ്ങുന്ന ഭിക്ഷക്കാരും മാത്രം. ക്രിസ്മസിന്റെ ബാക്കി പത്രം പോലെ ജനുവരിയിലും വീഥികളില്‍ കടലാസുനക്ഷത്രങ്ങള്‍ തെളിഞ്ഞു കിടന്നു. എന്തു ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ ഞാന്‍ അവിടെ തന്നെ നിന്നു.
"ഛെ, ഒരു വണ്ടി പോലുമില്ലല്ലോ പണ്ടാരമടങ്ങാന്‍ !! "
കാത്തിരിപ്പിനൊടുവില്‍ നടക്കാം എന്നു തീരുമാനിച്ചു. നാലഞ്ചു കിലോമീറ്ററുണ്ട് വീട്ടിലേക്ക്. അതുവഴി വന്ന പല വണ്ടികള്‍ക്കും കൈ കാണിച്ചു നോക്കി. ആരും നിര്‍ത്തിയില്ല.
നടന്നു വീണ്ടും പാലത്തിലെത്തി. കൈവരിയില്‍ പിടിച്ചു നടക്കുമ്പോള്‍ കയ്യിലെ കവര്‍ ഒരു കൊച്ചു കുട്ടിയെപ്പോലെ ആട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഇവിടെ ഇപ്പൊ ആരും എന്നെ ശ്രധിക്കാനില്ലല്ലോ? ആ നടത്തം ഞാനാസ്വദിക്കാന്‍ തീരുമാനിച്ചു.
മേഘങ്ങളില്ലാത്ത ആകാശം. കൊള്ളിമീനുകള്‍ പായുന്നത് നോക്കി ഞാന്‍ നടന്നു.ഏകദേശം പാലത്തിന്റെ നടുവിലെതിയപ്പോള്‍, താഴെ അടിയൊഴുക്കില്‍ ഇളകി മറിയുന്ന വെള്ളം നഗരത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തില്‍ കണ്ടു. ഭീകരം .
പക്ഷെ എന്റെ നഗരം സുന്ദരിയാണ്. അവളെക്കാണാന്‍ വന്ന കപ്പലുകള്‍ ദൂരെ നങ്കൂരമിട്ടിരിക്കുന്നു. ഞാന്‍ പണിതുയര്‍ത്തിയ കെട്ടിടങ്ങളും ദൂരെക്കാണാം. ചെറുതും ,വലുതുമായ പ്രകാശ കുഞ്ഞുങ്ങളെ വളര്‍ത്തുന്ന കൊച്ചി, എന്റെ ഭാര്യയെപ്പോലെ തന്നെ എത്ര സുന്ദരി.
"ഇപ്പോള്‍ കയ്യില്‍ കാശുണ്ട്, നാളെ അവളെക്കൂട്ടി ഒരു സിനിമയ്ക്ക് പോണം. എന്തെങ്കിലും അവളുടെ ഇഷ്ടത്തിന് മേടിച്ചും കൊടുക്കണം". ഞാനോര്‍ത്തു.
ഒരു വണ്ടിയുടെ ശബ്ദം കേട്ടു ഞാന്‍ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. ദൂരെനിന്നും മോട്ടോര്‍ സൈക്കിളിന്റെതെന്നു തോന്നിക്കുന്ന ഒരു വെളിച്ചം അടുത്ത് വരുന്നു. ഞാന്‍ കൈകാണിച്ചു നിന്നു. അയാള്‍ നിര്‍ത്താതെ കടന്നു പോയി. പക്ഷെ കുറച്ചകലെയായി അയാള്‍ നിര്‍ത്തിയതായി കണ്ടു . ഇനി നടക്കണ്ടല്ലോ എന്ന സന്തോഷത്തോടെ ഞാന്‍ ഓടിച്ചെന്നു. കുടവയറുള്ള, കട്ടി പുരികവും, മീശയുമുള്ള, കറുത്ത് ,കംസനെ പോലെ ഇരിക്കുന്നോരാള്‍. എനിക്ക് പോവേണ്ട വഴി തന്നെയാണ് അയാളും പോകുന്നതെന്ന് ചോദിച്ചു മനസിലാക്കി. അയാള്‍ക്കിരിക്കാന്‍ മാത്രം തികഞ്ഞിരുന്ന ആ മോട്ടോര്‍ സൈക്കിളിന്റെ പുറകില്‍ ഞാന്‍ ഞെരുങ്ങിയിരുന്നു. ഉറക്കമാരംഭിച്ച നഗരത്തോട് നാളെക്കാണമെന്നു പറഞ്ഞു യാത്രയാരംഭിച്ചു.
വഴിയോരത്തെ വിളക്കുകള്‍ ഞങ്ങളെ കടന്നു അതിവേഗം പുറകോട്ടു പോയിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
"അവളുറങ്ങിക്കാണുമോ? " ഭാര്യയെക്കുറിച്ച് ഓര്‍ത്തു. യുഗങ്ങള്‍ പോലെ തോന്നിച്ച മൂന്നു ദിവസം കഴിഞ്ഞു ഞാന്‍ തിരിച്ചെത്തിയിരിക്കുന്നു. എനിക്ക് സന്തോഷമടക്കാനായില്ല.
പെട്ടെന്ന് വണ്ടി ഒരു കുഴിയില്‍ വീണുലഞ്ഞു. പോകെ പോകെ ആ നിരത്തിലെ ചെറുതും, വലുതുമായ എല്ലാ കുഴികളിലും ഞങ്ങള്‍ വീണുകൊണ്ടിരുന്നു. കുഴികള്‍ മാറ്റിയോടിക്കാന്‍ കംസനു താല്‍പ്പര്യം കണ്ടില്ല. ഔദാര്യത്തിന് കിട്ടിയ സവാരിയില്‍ കുറ്റം പറയുന്നതും ശരിയല്ലല്ലോ? എന്നാല്‍ ചില നാട്ടു വര്‍ത്തമാനങ്ങള്‍ ചോദിച്ച് അയാളെ സുഖിപ്പിക്കാന്‍ തീരുമാനിച്ചു.
"അല്ല. കുറച്ചു പടിഞ്ഞാറാ...." വണ്ടിയോടിക്കുമ്പോള്‍ മുഖം ഒരു വശത്തേക്ക്‌ തിരിച്ച് അയാള്‍ ഉത്തരം പറഞ്ഞു.
അയാളെ കടന്നു വന്ന കാറ്റ് എന്റെ മുഖത്തേക്ക് മദ്യത്തിന്റെ മണം കൊണ്ടുവന്നു. ഒരു തരിപ്പോടെ എന്റെയുള്ളില്‍ എന്നെക്കീഴ്പെടുത്തുന്ന ഭയത്തിന്റെ നാമ്പ് മുളച്ചത് ഞാനറിഞ്ഞു.
വണ്ടിയുടെ വേഗത കൂടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. മുഖത്ത് ശക്തിയായ്‌ അടിക്കുന്ന തണുത്ത കാറ്റ്, എന്റെ കണ്ണില്‍ നിന്നും കണ്ണീര്‍ ഒലിപ്പിച്ചു.
വളവുകളില്‍പ്പോലും വേഗത കുറയാതെ അയാള്‍ പൊയ്ക്കൊണ്ടിരുന്നു. ചക്രങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ ഞെരിഞ്ഞമരുന്ന മണ്‍തരികളുടെ ശബ്ദം, എന്റെ പല്ലു പുളിപ്പിച്ചു. ഭാഗ്യത്തിന് വളവില്‍ എതിരെ നിന്നു വണ്ടികളൊന്നും വന്നില്ല. ഞാന്‍ എന്റെ കയ്യിലെ പ്ലാസ്റ്റിക് കവര്‍ മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു, ഞാനൊരു വീഴ്ചയ്ക്ക് തയ്യാറെടുക്കുകയായിരുന്നു. അയാള്‍ റോഡിന്റെ ഒത്ത നടുവിലൂടെ പാഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു.
" വീണാല്‍ എനിക്കൊന്നും പറ്റാതെ,നേരെ അയാളുടെ ദേഹത്ത് വീഴാന്‍ ശ്രമിക്കണം" ഞാനോര്‍ത്തു.
പെട്ടെന്ന് പണ്ട് വല്യമ്മിച്ചി പറഞ്ഞ ഒരു കഥയോര്‍ത്തു. " നാം മരിക്കുന്നതിനു മുന്‍പ് ഇത്ര പറ്റ് അരി കഴിക്കും, ഇത്ര തവണ ഓരോരോ സ്ഥലങ്ങള്‍ സന്ദര്‍ശിക്കും, ഇത്ര ഇത്ര യാത്രകള്‍ നടത്തും, ഇത്ര ഇത്ര ആള്‍ ക്കാരെ പരിചയപ്പെടും. അങ്ങിനെ നാം ചെയ്യുന്ന എല്ലാ പ്രവൃത്തികള്‍ക്കും ഒരു കണക്കുണ്ട്. കണക്കനുസരിച്ച് എല്ലാം അനുഭവിച്ചു തീരുമ്പോള്‍ നമ്മള്‍ മരിക്കും." എന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ കണക്കനുസരിച്ച് ഇതെന്റെ അവസാനത്തെ യാത്രയാണോ? ഇയാളാണോ എന്റെ അവസാനത്തെ പരിചയക്കാരന്‍?
ഞങ്ങള്‍ക്കെതിരെ ദൂരെനിന്നും ഒരു കണ്ടൈനര്‍ ലോറി വരുന്നതു കണ്ടു. അയാള്‍ ആ ലോറിയുടെ കണ്ണുകളെ ലക്ഷ്യമാകി നീങ്ങുന്നത്‌ പോലെ തോന്നി. ഞാന്‍ പുറകിലിരുന്നു ഇടത്തേക്ക് ചരിഞ്ഞ് ,വണ്ടിയുടെ ഗതി നേരെയാക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. ആ ലോറിയില്‍ ഇടിച്ചു , പുറകിലെ ഭീമാകാരമായ എട്ടു ടയറുകള്‍ എന്റെ തലയിലൂടെ കയറിയിറങ്ങി, എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളെ ചതച്ചരക്കുന്നത് ഞൊടിയിടയില്‍ എന്റെ ചിന്തയിലൂടെ കടന്നു പോയി.
അയാള്‍ എന്നെ കൊലക്ക് കൊടുക്കാനെന്ന പോലെ ലോറിയെ ലക്ഷ്യമാക്കി നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. റോഡില്‍ വീണ് തോലിയുരഞ്ഞു പൊട്ടി നീറുന്നതു മുന്‍കൂട്ടി കണ്ടിട്ടെന്ന പോലെ, എന്റെ ദേഹം മുഴുവന്‍ മരവിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. വീണ് കാലോടിഞ്ഞാല്‍ എന്റെ കുടുംബം പട്ടിണിയായി പോകുമല്ലോ? അപ്പോള്‍ മരിച്ചാലോ?
പിറ്റേ ദിവസത്തെ പത്രത്തിലെ വാര്‍ത്ത അയാളുടെ മനസ്സില്‍ വന്നു. "മദ്യപിച്ചു ഇരുചക്ര വാഹനത്തില്‍ യാത്ര ചെയ്തിരുന്ന രണ്ടു യുവാക്കളില്‍ , പുറകിലിരിന്നു സഞ്ചരിച്ചിരുന്ന, തോട്ടത്തില്‍ സാബൂ ഫ്രാന്‍സിസ്‌ (29) നിര്യാതനായി. മൂന്നാഴ്ച്ചക്ക് മുന്‍പായിരുന്നു ഇയാളുടെ വിവാഹം."
ലോറി അടുത്തെത്തിയപ്പോള്‍ ,സര്‍വ ശക്തിയുമെടുത്ത് മോട്ടോര്‍ സൈക്കിളിന്റെ ഇടതു വശത്തേക്ക്‌ ഞാന്‍ ചരിഞ്ഞു കിടന്നു. ലോറിയുടെ ഹോണ്‍ എന്റെ കാതടച്ചു. ചെവിയില്‍ ഒരു മൂളല്‍ മാത്രം. ലോറി ഞങ്ങളെ തൊട്ടു തോട്ടില്ലെന്ന മട്ടില്‍ കടന്നു പോയി. എന്റെ ശ്വാസം നേരെ വീണു.
ഇനി ഇയാളോടു പറയാതെ വയ്യ. ഞാനുറച്ചു.
" എനിക്കിവിടെ ഇറങ്ങണം" അയാളെ തട്ടി വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.
"കസബിലേക്ക് ഇനി കുറച്ചേ ഒള്ളു." അയാളുടെ വാക്കുകള്‍ കുഴയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
" എനിക്കിവിടെ ഇറങ്ങണം, വേറെ ഒരാവശ്യം ഉണ്ട്".എന്റെ ശബ്ദത്തില്‍ നിര്‍ബന്ധം ഉണ്ടായിരുന്നു.
അടുത്ത വെളിച്ചം കണ്ട ജങ്ക്ഷനില്‍ ,സെന്റ്‌ മേരീസ്‌ പള്ളിക്ക് മുന്നിലായി അയാള്‍ നിര്‍ത്തി.
"വളരെ ഉപകാരം" വണ്ടിയില്‍ നിന്നിറങ്ങുമ്പോള്‍ ചിരിച്ചു കൊണ്ടു ഞാന്‍ പറഞ്ഞു.
ഉത്തരമായി, അഗ്നി കുടിച്ചു മയക്കം വീണ ചുവന്ന കണ്ണുകളില്‍ ഒരു പുഞ്ചിരി മാത്രം. അയാള്‍ യാത്ര തുടര്‍ന്നു.
എനിക്കിനി വീട്ടിലേക്ക് പത്തു പതിനഞ്ചു മിനിട്ടേ നടക്കാന്‍ ഉള്ളു. വീട്ടിലേക്ക് പോകുന്നതിനു മുന്‍പ് പള്ളിക്ക് മുന്നില്‍ വച്ചിരിക്കുന്ന കന്യാമറിയത്തിന്റെ പ്രതിമയില്‍ നോക്കി കുരിശു വരച്ചു. നടക്കുമ്പോള്‍ എന്റെ ഭാര്യയോടും,വീട്ടുകാരോടും ഒരു വല്ലാത്ത സ്നേഹം തോന്നി.
പെട്ടെന്ന് ദൂരെ നിന്നും വാഹനാപകടം നടക്കുമ്പോള്‍ മാത്രം ഉണ്ടാവാറുള്ള ശബ്ദങ്ങള്‍ കേട്ടു. നിര്‍ത്താതെ അടിച്ച് കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഹോണ്‍. എന്നോട് യാത്ര പറഞ്ഞകന്ന അയാള്‍ ഒരു കാറുമായി കൂട്ടിയിടിച്ചിരിക്കുന്നു. എന്റെ കയ്യിലെ കവര്‍ താഴെ വീണു. ഉമിനീരിറക്കി സ്തഭ്ദനായി അത് നോക്കി നില്‍ക്കാനെ എനിക്ക് സാധിച്ചുള്ളൂ. എന്റെ കാലുകളില്‍ നിന്നും വേരിറങ്ങുന്ന പോലെ തോന്നി. ചലനമറ്റു ഞാന്‍ നിന്നു. എന്നെ തഴുകി ആ രാത്രിയുടെ കാറ്റു കടന്നു പോയി. മേഘങ്ങള്‍ ഇല്ലാത്ത, ആ ആകാശത്തെ ചന്ദ്രപ്രഭയില്‍ എങ്ങു നിന്നോ ഒരു അശരീരി ഞാന്‍ കേട്ടു.
"ഞാനാണ് വെളിച്ചത്തെ സൃഷ്ടിക്കുന്നത്‌ ‌, ഞാന്‍ തന്നെയാണ് ഇരുട്ടിനെ സൃഷ്ട്ടിക്കുന്നതും.
ആകാശമേ, മുകളില്‍ നിന്നു ചൊരിയൂ. മേഘങ്ങള്‍ നീതി വര്‍ഷിക്കട്ടെ. ഭൂമി തുറക്കട്ടെ, അങ്ങിനെ രക്ഷ പൊട്ടി മുളക്കട്ടെ. അപ്പോള്‍ നീ മനസിലാക്കും നിന്റെ ദൈവമായ ഞാനാണ് ഇതെല്ലാം ചെയ്യുന്നത്."
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
അവര്‍ അച്ഛനെ കൊണ്ടുവന്നു.നിലത്തു കിടത്തി.മുറി മുഴുവന്‍ ചന്ദനത്തിരിയുടെ മണം.രാമായണ പാരായണം. എന്റെ ചിന്തകള്‍ തണുത്തു ഉറയുന്നതു പോലെ തോന്നി.പക്ഷെ ഞാന്‍ കരഞ്ഞില്ല.ഒരു ഏഴാം ക്ലാസ്സ് വിദ്യാര്‍ഥിയെക്കാള്‍ കൂടുതല്‍ പക്വത ഞാന്‍ കാണിച്ചു.അതോ ഒരുതരം മരവിപ്പായിരുന്നോ എന്നറിയില്ല.
ഞാന്‍ അമ്മയുടെ മുറിയില്‍ പോകാതെ, തെക്കേ മുറിയിലേക്ക് പോയി.അവിടെ അച്ഛന്റെ കാര്‍ഗോ പാഴ്സലുകള്‍ നിരത്തി വച്ചിട്ടുണ്ട്. അതിനെല്ലാം അച്ഛന്റെ മണം ആണ്.ദുബായ് യുടെ മണം. ചെറുപ്പത്തില്‍ ഞാന്‍ വിചാരിച്ചിരുന്നത് "ദുബായ് " മേഘങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ എവിടെയോ ആണെന്നാണ്. കാരണം അച്ഛന്‍ കയറിയ വിമാനം മേഘങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ എവിടെയോ ആണ് പോയ് മറഞ്ഞത്.തിരിച്ചു വരുന്നതും അവിടന്നു തന്നെ.
ഞാന്‍ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. ഇളയച്ചന്‍ എന്നെ കുളക്കടവിലേക്ക് കൂട്ടി കൊണ്ടുപോയി.
തിരിച്ചുവരുമ്പോള്‍ മുറ്റം നിറയെ ആള്‍ക്കാര്‍.അച്ഛനെ പന്തലില്‍ കിടത്തിയിരിക്കുന്നു.മുത്തച്ഛന്‍ ഇറയത്തു ഇരുപ്പുണ്ട്‌, നടക്കാന്‍ വയ്യ. കര്‍മങ്ങള്‍ എല്ലാം വളരെ വേഗത്തിലായിരുന്നു. പോസ്റ്റ് മാര്‍ട്ടം കഴിഞ്ഞ ബോഡി പെട്ടെന്ന് ദഹിപ്പിക്കണം, ആരോ പറഞ്ഞു.ഞാന്‍ എവിടെയോ വായിച്ചിട്ടുണ്ട്,നമ്മള്‍ എല്ലാവരും മരിക്കുമ്പോള്‍ മസ്ഥിഷ്കാമോ ,ഹൃദയമോ ഏതെങ്കിലും ഒന്നേ മരിക്കൂ. എന്റെ അച്ഛന്റെ ഹൃദയം മാത്രമെ മരിച്ചിട്ടുള്ളൂ എങ്കിലോ? തലച്ചോറില്‍ ഇപ്പോഴും എന്നെപ്പറ്റി ചിന്തിക്കുന്നുണ്ട് എങ്കിലോ?
ദഹനം കഴിഞ്ഞു. ഇരുട്ടി . അടുത്ത ആള്‍ക്കാര്‍ ഓരോരുത്തരായി പോയിത്തുടങ്ങി. മുകളിലെ എന്റെ മുറിയിൽ നിന്നാല്‍ മുറ്റത്തെ പന്തലിലെ വെളിച്ചം കാണാം, അച്ഛന്റെ ചിതയും....
അത് ഭാവിയിലെ ഏകാന്തതയുടെയും ഉത്തരവാദിത്വതിന്റെയും ചൂടു വമിക്കുന്ന ഒരു നീണ്ട കനല്‍ ചതുരം പോലെ തോന്നി. ഞാന്‍ കരഞ്ഞില്ല.
ദിവസങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞു . സ്കൂളില്‍ പോയിത്തുടങ്ങി. അധികം ആരോടും സംസാരിച്ചില്ല.മിക്കപ്പോഴും ഒറ്റക്കുതന്നെ.ഒറ്റ മകനായതു കൊണ്ട് ഏകാന്തത ഒരു പുതിയ അനുഭവം ആയിരുന്നില്ല.പക്ഷെ പോകെ പോകെ  ഞാനത് ആസ്വദിക്കാന്‍ തുടങ്ങി.
ഓഗസ്റ്റ് ഏഴ് , രാവിലെ , ഓണ പരീക്ഷക്ക്‌ കുറച്ചു ദിവസം മുന്പ് . അന്നാണ് അച്ഛന്റെ മരണ ശേഷം ഞാന്‍ ആദ്യമായി ഇ-മൈല്‍ പരിശോധിച്ചത്. അച്ഛനയച്ച ഒരു ഈ-മേഇല്‍ കണ്ടു.അപകടം പറ്റുന്നതിനു മുന്‍പ്‌ എപ്പോഴോ അയച്ചതാണ്.ഓണത്തിന് നാട്ടില്‍ വരുന്നതിനെ പറ്റിയും, വരുമ്പോള്‍ എനിക്ക് കൊണ്ടു വരേണ്ട സാധനങ്ങളുടെ ലിസ്റ്റ് അയച്ചു കൊടുക്കാന്‍ പറഞ്ഞുകൊണ്ടുള്ളതായിരുന്നു എഴുത്ത്‌.
ഞാന്‍ മറുപടി എഴുതി. കൊണ്ടുവരേണ്ട സാധനങ്ങളുടെ ലിസ്റ്റ്,പിന്നെ കുറെ വിശേഷങളും, അമ്മയെ പറ്റി,പരീക്ഷയെപറ്റി,ഞാന്‍ പിന്നോക്കം നില്ക്കുന്ന വിഷയമായ കെമിസ്ട്രിയെ പറ്റി....അങ്ങിനെ ഒരുപാട്.....എനിക്ക് വല്ലാത്ത ആശ്വാസം തോന്നി. അച്ഛനോട് നേരിട്ടു സംസാരിച്ച പോലെ.കമ്പ്യൂട്ടർ നിറുത്തി പഠിക്കാനിരുന്നു.പക്ഷെ മനസു നിറയെ അച്ഛന്റെ ആ കത്തായിരുന്നു.അന്ന് വൈകുന്നേരം അച്ഛന്റെ എഴുത്ത് ഒന്നുകൂടി വായിക്കണം എന്ന് തോന്നി ഞാന്‍ കംപ്യുട്ടര്‍ തുറന്നു.സ്ക്രീനില്‍ ഒരു അസാധാരണ വെളിച്ചം ."എനിക്ക് അച്ഛന്റെ മറുപടി."എനിക്ക് വിശ്വസിക്കാനായില്ല.അതെ ശൈലി .ഞാന്‍ കെമിസ്ട്രി പരീക്ഷയില്‍ ജയിക്കും എന്നൊരു പ്രവചനവും!!
പക്ഷെ ഇതു അച്ഛന്റെ പേരില്‍ തന്നെയാണ് വന്നിരിക്കുന്നത്.
ഇതു വേറെ ആരെങ്കിലും ആണെങ്കില്‍ തന്നെ പാസ്‌ വേഡ് എങ്ങിനെ കിട്ടും? ഞാന്‍ കംപ്യുട്ടര്‍ ഓഫ്‌ ചെയ്തു.
എന്നുള്ളിൽ സംശയത്തിന്റെയും സന്തോഷത്തിന്റെയും മണല്‍ കാറ്റ് അടിക്കുന്നത് പ്പോലെ തോന്നി.എന്തായാലും അച്ഛനുമായുള്ള ഈ പുതിയ സംവേദനം ഞാന്‍ ഒറ്റയ്ക്ക് ആസ്വദിക്കാന്‍ തീരുമാനിച്ചു.
പക്ഷെ അച്ഛന്റെ പാസ്‌ വേഡ്? അത് വേറെ ആര്‍ക്കെങ്ങിലും അറിയാമായിരിക്കുമോ?
ഇല്ല... ഇതു അച്ഛന്‍ തന്നെ...
പിന്നിട് സന്തോഷത്തിന്റെ നാളുകളായിരുന്നു.സന്തോഷം ,ദുഃഖം,ടെന്‍ഷന്‍,എന്തുവന്നാലും അച്ചന് ഒരു മെയില്‍ .അന്ന് വൈകുന്നേരം തന്നെ മറുപടിയും വരും.അച്ഛന്റെ പ്രവചനം പോലെ ഓണപരീക്ഷയില്‍ മാത്രമല്ല,വര്‍ഷ പരീക്ഷയിലും ഞാന്‍ കെമിസ്ട്രിക്കു ജയിച്ചു.അച്ഛന്റെ പ്രവചനം എപ്പോഴും ഫലിക്കാറുണ്ട്.
ദിവസങ്ങളും മാസങ്ങളും കടന്നു പോയി.ഞങ്ങള്‍ പരസ്പരം എഴുതിക്കൊണ്ടേ ഇരുന്നു.ആരോടും പറയാനാവാത്ത ഈ സൌഭാഗ്യം ഉള്ളിലൊതുക്കി വര്‍ഷങ്ങല്‍ കടന്നു പോയി.എനിക്ക് മുഖക്കുരുക്കള്‍ വന്നു, ശബ്ദം പതറി, പൊടി മീശ വന്നു, പക്ഷെ ഷാരൂഖാന്‍ മീശ വെക്കാത്തത് കൊണ്ടു ഞാനും വച്ചില്ല. എല്ലാം എഴുതിക്കൊണ്ടിരുന്നു.എനിക്ക് അച്ഛനില്‍ നിന്നു ഒന്നും ഒളിച്ചു വെക്കാനാവില്ലായിരുന്നു. പറഞ്ഞില്ലെങ്കിലും അച്ഛന്‍ അതറിയും. അതിനെപറ്റി ചോദിക്കുകയും ചെയ്യും.
കൗമാരത്തിന്റെ തുടക്കത്തിലെ ഇളയച്ഛന്റെ മകളുമായുള്ള വഴിവിട്ട ബന്ധം, സിഗരട്ട് വലി ...അങ്ങിനെ പലതും ഉപദേശിച്ചു നേരെയാക്കി.
അച്ചന് കത്ത് എഴുതുമെങ്കിലും ഇന്നും എനിക്കുറപ്പില്ല, അത് അച്ഛന്‍ തന്നെയാണെന്ന്. ആരാണതെന്നു കണ്ടുപിടിക്കാന്‍ എനിക്ക് വല്ലാത്തോരാഗ്രഹം തോന്നി. ഒരു പക്ഷെ കൌമാരക്കാരന്റെ അപക്വതയും എടുതുചാട്ടവും ആയിരിക്കാം.പാസ്‌ വേഡ് കിട്ടി അത് തുറന്നാല്‍ , പൊന്മുട്ടയിടുന്ന താറാവിനെ കൊന്ന കഥ പോലെയാവുമോ? അച്ഛനെ ചോദ്യം ചെയ്യലാവുമോ?
അച്ഛനുമായി ബന്ധപെട്ട ഓരോരോ വാക്കുകള്‍,പാസ്വേഡ് ആയി അടിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. പേരുകള്‍, സ്ഥല പേരുകള്‍ ,നമ്പരുകള്‍......അത് തുറന്നില്ല! രാവും പകലും ഞാന്‍ പാസ്‌ വേഡ് നെ പറ്റി ചിന്തിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.കഴിക്കുമ്പോള്‍, കുളിക്കുമ്പോള്‍, ബസ്സില്‍ , ക്ലാസ്സില്‍......ഞാനാകെ നിരാശനായി തുടങ്ങിയിരുന്നു. പക്ഷെ ഇതൊന്നും ഞാന്‍ അച്ഛനെ അറിയിച്ചില്ല.
ഒരു ദിവസം വൈകിട്ട് കോളേജില്‍ നിന്നു ഞാന്‍ വീട്ടിലെത്തിയപ്പോള്‍ ഇളയച്ചന്‍ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.എന്തോ പ്രശ്നം ഉള്ള പോലെ തോന്നി. വീടാകെ കലുഷിതമായിരുന്നു. ഇളയച്ചന്‍ മുത്തച്ചനോട് കയര്‍ത്തു സംസാരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. സ്വത്ത് തര്‍ക്കമാണ് വിഷയം. ഞാന്‍ മുകളിലെ മുറിയിലേക്ക് പോയി. തര്‍ക്കം മൂര്‍ഛിക്കുന്നത് കേള്‍ക്കാമായിരുന്നു. കുറെ കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഇളയച്ചന്‍ ,അച്ഛന്റെ പേരും ഒരു പെണ്ണിന്റെ പേരും ചേര്‍ത്ത് എന്തോ പറയുന്നതു കേട്ടു .കല്യാണത്തിന് മുന്‍പുള്ള അച്ഛന്റെ പ്രേമ ബന്ധം. പെണ്‍കുട്ടിയുടെ പേരു ശരിക്കും കേട്ടില്ല.
ഞാന്‍ പതിയെ താഴേക്കിറങ്ങി പാതി പടിയിലിരുന്നു. തെക്കേ പറമ്പില്‍ താമസിച്ചിരുന്ന വറീത്‌ മാപ്പിളയുടെ മകള്‍. അതാണ് കക്ഷി. ക്രിസ്തിയാനി ആയതുകൊണ്ടും അഷ്ടിക്കു വകയില്ലതവരായതുകൊണ്ടും ആ ബന്ധം പാതി വഴിയില്‍ പിരിഞ്ഞു. ഇത്രയുമാണ് ഇളയച്ചന്‍ പറഞ്ഞതിന്റെ സാരം. അങ്ങേരു ഭ്രാന്ത് പിടിച്ചവനെപ്പോലെ വേറെയും എന്തൊക്കെയോ വിളിച്ചു പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ഞാന്‍ തിരിച്ചു മുറിയിലേക്ക്, പോവാനൊരുങ്ങുമ്പോള്‍, ഒരു വെള്ളിടി പോലെ എന്റെ മനസ്സു പറഞ്ഞു "ആ പെണ്‍കുട്ടിയുടെ പേരാണ് അച്ഛന്റെ പാസ്‌ വേഡ് "എനിക്കെന്തോ അത് അത്ര ഉറപ്പായി തോന്നി.മനസ് വേറെ എങ്ങും പോവാതെ ആ ക്രിസ്തിയാനി പെണ്‍കുട്ടിയുടെ പേരിനായി നെട്ടോട്ടം തുടങ്ങി .
മേരി, മറിയം, തേസ്യ, ലിസി .............ഛേ ,ഇതൊന്നും ആയിരിക്കില്ല.
താഴെ ഇളയച്ചന്‍ വാതില്‍ കൊട്ടിയടച്ചു ഇറങ്ങിപ്പോയ ശബ്ദം കേട്ടൂ. എനിക്ക് ഓടിപ്പോയി ആ പെണ്ണിന്റെ പേരു ചോദിക്കണം എന്നുണ്ട്. പക്ഷെ അയാള്‍ പറയില്ല. ചോദിയ്ക്കാന്‍ പറ്റിയ സന്ദര്‍ഭവും അല്ല. ഇതു വേറെ ആരോടും ചോദിക്കാന്‍ പറ്റുകയുമില്ല.
അന്നുരാത്രി ഉറക്കം വന്നില്ല. ഓരോരോ വഴികള്‍ ആലോചിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു."പറമ്പില്‍ കിളക്കാന്‍ വരുന്ന കാര്‍ത്തികേയന്‍" പുള്ളിക്കാരന് അറിയാന്‍ പറ്റും.ഇവിടെ പണ്ടേ ഉള്ള ആളല്ലേ? പോരാഞ്ഞ് ഈ ആഴ്ച വീട്ടില്‍ പണിക്കു നില്കുന്നുമുണ്ട്.
നേരം വെളുപ്പിച്ചു.എട്ടു മണിയാക്കി .കാര്‍ത്തികേയന്‍ എത്തി. കാപ്പികുടി കഴിഞ്ഞു പറമ്പിലേക്കിറങ്ങി. ഞാന്‍ പുറകെ കൂടി.
"എന്താ കുഞ്ഞേ ഇന്നു കാളേജ് ഇല്ലേ?"
വിഷയം ഉണ്ടാക്കി ഞാന്‍ ചോദിച്ചു, ''തെങ്ങ് മൊത്തം മണ്ടരി ആയല്ലേ? ''
"അതെ കുഞ്ഞേ, എന്തുപറ്റി പറമ്പിലോട്ടൊക്കെ? പിന്നെ മോന് ഇതിന്റെ ആദായം കൊണ്ടൊന്നും ജീവിക്കേണ്ട ഗതികെടില്ലല്ലോ? പഠിച്ചു അച്ഛനെ പ്പോലെ വലിയ എഞ്ചിനീയര്‍ ആയാമതി."
"ങാ..." സംസാരത്തിലെ താല്‍പ്പര്യക്കുറവു ഞാന്‍ മുഖത്ത് കാട്ടിയില്ല.
"കാര്‍ത്തിയേട്ടാ, തെക്കേ പറമ്പിലെ തടം എടുത്തു കഴിഞ്ഞോ?" സംസാരം പതിയെ തെക്കേ പറമ്പിലേക്കും ,മരിച്ചുപോയ വറീത്‌ മാപ്പിളയിലേക്കും ഞാന്‍ എത്തിച്ചു. പുള്ളിക്കാരന്‍ എന്തെങ്കിലും കിട്ടിയാല്‍ പിന്നെ തൂമ്പ താഴെ വച്ചു പ്രഭാഷണം തുടങ്ങും. ഒടുവില്‍ വറീത്‌ മാപ്പിളയുടെ മകളുടെ പേരു സംസാരത്തിനിടക്ക്‌ പറഞ്ഞു. ഞാന്‍ പേരു എടുത്തു ചോദിച്ചു.
"എന്താ കാർത്തികേയേട്ടാ ഇപ്പൊ പറഞ്ഞ ആ പേര്?" എന്റെ ശബ്ദം ചെറുതായി വിറക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
"മെർലിൻ എന്നാ കുഞ്ഞേ ..."
മെർലിൻ...... എന്റെ തല ചുറ്റുന്ന പോലെ തോന്നി. എന്റെ മുന്നില്‍ കംപ്യുട്ടര്‍ സ്ക്രീന്‍ തെളിഞ്ഞു. എനിക്ക് ചുറ്റും ഇരുട്ട് മാത്രം. എന്റെ കണ്ണുകളില്‍ വെളിച്ചത്തിന്റെ ചതുരങ്ങള്‍.
പാസ് വേഡ് അടിച്ചു , അടിച്ചത് തുറക്കുമെന്ന് എനിക്കറിയാമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഞെട്ടിയില്ല.
അച്ഛന്റെ തലച്ചോറില്‍ കയറി ബന്ധങ്ങളുടെയും സുഹൃത്ത് വലയങ്ങളുടെയും ഫയലുകള്‍പരിശോധിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി. എന്റെ എഴുത്തുകള്‍ മാത്രമെ അച്ചന് കിട്ടിയിട്ടുള്ളൂ.
പക്ഷെ അതൊന്നും തുറന്നു നോക്കിയിട്ടില്ല !!!
ഞാന്‍ വര്‍ഷങ്ങള്‍ പഴയ മെഇലുകള്‍ പരിശോധിച്ചു . അച്ഛന്‍ മരിച്ചത് അറിയാത്ത കൂട്ടുകാര്‍ അയച്ച എഴുത്തുകള്‍.ആ എഴുത്തുകള്‍ക്കിടയില്‍ ഞാന്‍ ഒരു പേരു കണ്ടു."മെർലിൻ". ഞാന്‍ ആര്‍ത്തിയോടെ അന്വേഷിച്ചു നടന്ന ആ പേര് എന്നെ ഭയപ്പെടുത്താന്‍ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ആ മെയില്‍ തുറക്കാനുള്ള ശേഷി ഞാന്‍ സംഭരിച്ചു ......... തുറന്നു.
"നാട്ടില്‍ ഓണത്തിന് വരുമ്പോള്‍ രണ്ടു ദിവസം ഇവിടെയും നില്‍ക്കണം. മോള്‍ അച്ഛനെ കാണാന്‍ തുള്ളി നില്‍ക്കുകയാണ്‌. അവള്‍ക്കു നിങ്ങള്‍ വരുമ്പോള്‍ ഒരു സാധനം......."
"ഞാന്‍...., എനിക്കിനി....." ചിന്തകള്‍ കുരുങ്ങി നിന്നു.
മനസ്സിനെ പറഞ്ഞു മനസിലാക്കാന്‍ രണ്ടു ദിവസം വേണ്ടിവന്നു. ആര്‍ക്കും അറിയാത്ത സത്യം കണ്ടു പിടിച്ചതില്‍ സന്തോഷമാണോ, ദുഖമാണോ........ അറിയില്ല, അതോ ഒരുതരം കുറ്റബോധമോ? അറിയില്ല...
ഈ സത്യം എന്നില്‍ തന്നെ ഒതുങ്ങട്ടെ...അമ്മ ഇതറിയരുത്....ആരും ഇതറിയരുത്..
ഇതൊന്നും അറിയാത്തവനെ പോലെ അച്ചന് വീണ്ടും ഞാന്‍ മെയിലുകള്‍ അയച്ചു. പക്ഷെ മറുപടികള്‍ വന്നില്ല .അച്ഛന്റെ  ഇ-മെയില്‍ അക്കൌണ്ടിന്റെ കാലാവധി തീർന്നിരിക്കുന്നു. അങ്ങിനെ അച്ഛന്റെ ഹൃദയത്തിനോപ്പം മസ്തിഷ്ക്കവും മരിച്ചു.
Posted by bony pinto at 1:02 PM
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
Friday, July 31, 2009
ഇന്നു മുതല്‍ നൈറ്റ്‌ ഷിഫ്റ്റ്‌ ആണ് സ്വാമിക്ക്. രാത്രി കൂട്ടുകാരൊത്ത് കാന്റീനില്‍ കാപ്പി കുടിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോള്‍ ആരോ പറഞ്ഞു,
"നമ്മുടെ മുത്തിന്റെ കഴുത്തില്‍ ഇന്നും ബാന്‍ഡ് ഐഡ് ഉണ്ട്." കേട്ടവര്‍ ചാടി എഴുന്നേറ്റിരുന്നു.
"ആര്, നമ്മുടെ രാജിയുടെയോ? , ഇന്നലെ ആരായിരുന്നാവോ കൂടെ ?"
ആരോടെന്നല്ലാതെ അവര്‍ പറഞ്ഞു ചിരിച്ചു. കാര്യം മനസിലാവാതെ കാപ്പി താഴെ വച്ചു സ്വാമി ചോദിച്ചു,
"അതിനിപ്പോ എന്താ? അവളുടെ കഴുത്തില്‍ വല്ലതും പറ്റിയതായിരിക്കും."
"പട്ടരില്‍ പോട്ടനില്ലെന്നാ വെപ്പ്, പക്ഷെ താന്‍ പാഴായിപ്പോയല്ലോടോ.." അവര്‍ പൊട്ടി ചിരിച്ചു.
" എടൊ സ്വാമി , അവളുടെ കഴുത്തില്‍ ലവ് ബൈറ്റ് ആണ് . അത് മറക്കാനാണീ മേക്കപ്പ് , മനസിലായോ?"
"ലവ് ബൈറ്റോ ? എന്നുവച്ചാ...?"
" താനവിടന്നും പോയല്ലോടോ, ഇതാ പറയുന്നതു സമയത്തിനും കാലത്തിനും കല്യാണം കഴിക്കണം എന്ന്." അവര്‍ ഒരു കൊച്ചുകുട്ടിയോടെന്ന പോലെ വിവരിച്ചു കൊടുത്തു.
"നല്ല ശക്തിയായി ദേഹത്ത് ചുംബിക്കുമ്പോള്‍ ഉണ്ടാവുന്ന പാടുകളാണ് ലവ് ബൈറ്റ് . ഇനി ആര്‍ത്തവം എന്താണെന്നൊക്കെ അറിയാമല്ലോ അല്ലെ?" അവര്‍ കളിയാക്കി ചിരിച്ചൂ.
"അവര്‍ ഒരു പാവം സ്ത്രീയാ.., ഭര്‍ത്താവ് ഉപേക്ഷിച്ച് നില്ക്കുന്ന അവരെപ്പറ്റി അപവാദം പറഞ്ഞുണ്ടാക്കരുത്."
സ്വാമിയുടെ വാക്കുകള്‍ കളിയാക്കുന്ന സ്വരത്തില്‍ അവിടെ ആവര്‍ത്തിക്കപ്പെട്ടു. പൊട്ടിച്ചിരി.
"ഒന്നെഴുന്നേറ്റു പോടോ." ചിരിച്ചുകൊണ്ടവര്‍ എഴുന്നേറ്റു.
അവരവരുടെ ജോലി സ്ഥാനങ്ങളിലേക്ക് നടക്കുമ്പോള്‍ സ്വാമി ലവ് ബൈറ്റിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുകയായിരുന്നു. ഇത്രയും കാലത്തെ ജീവിതം കൊണ്ടു താനുണ്ടാക്കിയ ജ്ഞാനത്തിന് അതീതമായ ഒന്ന്. ഇതൊന്നു നേരിട്ടു കാണാന്‍ ആശ തോന്നി. മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക് സംശയം തോന്നിക്കാതെ , എന്തോ എടുക്കാന്‍ മറന്ന വ്യാജേന അയാള്‍ തിരിഞ്ഞു നടന്നു, രാജിയെ തേടി...
"ഹലോ .....രാ .. രാജി."
"ഹലോ ". അവള്‍ ജോലി തുടങ്ങാന്‍ പോകുകയായിരുന്നു.
കുശലാന്വേഷണങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ ബാന്‍ഡ്-ഐഡ് ന് ഉള്ളില്ലൂടെ പൌഡര്‍ഇട്ട് മറയ്ക്കാന്‍ ശ്രമിച്ച ഒരു പാട് കണ്ടു. ആ പാടിന്റെ കടും ചുവപ്പ് വേരുകള്‍ പുറത്തു കാണാം. അയാളുടെ നോട്ടം അവളെ അസ്വസ്ഥയാക്കിയത് മനസിലാക്കി അയാള്‍ ചോദിച്ചു,
"എന്ത് പറ്റി,...അല്ലാ കഴുത്തില് ...?"
"ആ...അറിയില്ലാ.., എന്തോ പ്രാണി കടിച്ചതാ.."അവളുടെ മുഖത്ത് ചെറിയൊരു പരിഭ്രമം.അതോ പരിഭ്രമം ഉള്ളതായി തനിക്ക് തോന്നിയതാണോ?
തിരിച്ചു സീറ്റിലേക്ക് നടക്കുമ്പോള്‍ രാജിയെക്കുറിച്ച് ആലോചിച്ചു. കാണാന്‍ അതിസുന്ദരി അല്ലെങ്കിലും എന്തോ ഒരു പ്രത്യേകത ഉണ്ട്. അതോ അവളെപ്പറ്റിയുള്ള കിംവദന്തികളാണോ അവളിലേക്കുള്ള ആകര്‍ഷണം.
സീറ്റില്‍ വന്നു ജോലിയാരംഭിച്ചു. ഓഫീസ് ബോയ്‌ മധുരം വിളമ്പി. നിത്യ സംഭവം ആയതിനാല്‍ എല്ലാവരും മധുരം മേടിച്ചു കഴിക്കാറണ്ടെങ്കിലും , മധുരം വിളമ്പാന്‍ കാരണം ആരും ചോദിക്കാറില്ല. പക്ഷെ സ്വാമി ചോദിച്ചു.
"നമ്മുടെ മേനോന്‍സാറിന് ഒരു ആണ്‍കുട്ടി ഉണ്ടായി "
സ്വാമി ഓര്‍ത്തു , നല്ല കാര്യങ്ങള്‍ ആര്‍ക്കും അറിയണ്ട. താല്‍പ്പര്യവുമില്ല. പക്ഷെ മറ്റുള്ളവരുടെ കുറ്റങ്ങളും ,കുറവുകളും എന്ത് പെട്ടെന്നാണ്‌ എല്ലാവരുടെയും ശ്രദ്ധ ആകര്‍ഷിക്കുന്നത്. ഈ ലോകത്ത് ഏറ്റവും വിരസത നിറഞ്ഞ ജോലി ചിലപ്പോള്‍ കോള്‍ സെന്റരിലെതായിരിക്കും, അതുകൊണ്ടായിരിക്കും എല്ലാവരും സമയം പോക്കിനായി പരദൂഷണത്തില്‍ അഭയം പ്രാപിക്കുന്നത്.
സ്വാമി പലപ്പോഴും പരദൂഷണങ്ങളെ വിശകലനം ചെയ്തിരുന്നു. ഒരാളുടെ മകന്‍ പരീക്ഷയില്‍ തോറ്റെന്ന ദുഖവാര്‍ത്ത, ഒരു പൊട്ടിച്ചിരിയോടെ ആളുകള്‍ പറയും എന്നാല്‍ കൂട്ടത്തിലോരാള്‍ക്ക് ലോട്ടറിയടിച്ചാല്‍ , "ആ പണ്ടാരക്കാലന് ലോട്ടറിയടിചെടാ..." എന്ന് വ്യസനത്തോടെയെ പറയൂ . ആളുകളെ തിരുത്താന്‍ പറ്റുമോ? സ്വാമി നെടുവീര്‍പ്പിട്ടു.
ഒരിക്കല്‍ സ്വാമിയുടെ ഷോപ്പിങ്ങിന് ഇടയ്ക്ക് ,രാജിയെ ഒരു ചെറുപ്പക്കാരനോപ്പം ദൂരെ കണ്ടു. അയാള്‍ക്ക്‌ വിശ്വാസമായില്ല. ഇവളെ പറ്റിയുള്ള പരദൂഷണങ്ങള്‍ എല്ലാം സത്യമായിരുന്നോ? അകാരണമായ ഒരു വിഷമം വെറുതെ മനസിലേക്കു വന്നു. അത് ചിലപ്പോള്‍ അവളുടെ കാമുകന്‍ ആയിരിക്കാം ,
ഭര്‍ത്താവില്ലാത്ത അവള്‍ക്കും വേണ്ടേ ഒരു ജീവിതം? സ്വാമി ആശ്വസിച്ചു.
പിന്നീട് അവളെ ഓഫീസില്‍ വച്ചു കാണുമ്പോള്‍ എല്ലാം മറ്റാര്‍ക്കും അറിയാത്ത ഒരു രഹസ്യം കണ്ടു പിടിച്ചപോലെ അയാള്‍ നോക്കി ചിരിക്കുമായിരുന്നു. അവള്‍ക്കത് മനസിലായോ എന്നറിയില്ല.
പിന്നീട് പലപ്പോഴായി രാജിയെ പലരുടെ കൂടെയും കണ്ടു. ഒരിക്കല്‍ അവരുടെ കമ്പനി മാനേജരുമായി കടപ്പുറത്ത്, പിന്നെ സിനിമാ ഹാളില്‍...അങ്ങിനെ പലയിടത്തും വച്ചു കണ്ടു.
സ്വാമിയുടെ മനസ്സില്‍ രാജിയുടെ ചിത്രം മാറുകയായിരുന്നു. ആ ചിത്രത്തിലെ രാജിയുടെ ചുണ്ടുകളുടെ നിറം കടുത്തു, മുഖത്ത് പൌഡര്‍, തലയില്‍ മുല്ലപ്പൂ.... അയാളോര്‍ത്തു, അവള്‍ രാജിയല്ല, രാജമല്ലി, രാജമല്ലികാബാണന്‍.
ഒരു പക്ഷെ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും ആദ്യത്തെ ജോലിയായിരിക്കാം വ്യഭിചാരം. പണത്തിന്, കാര്യസാധ്യത്തിന്‌, ജോലികയറ്റത്തിന്... എന്നിങ്ങനെയുള്ള ആവശ്യങ്ങള്‍ക്ക് അതിന്നും തുടരുന്നൂ, രാജികളിലൂടെ.
അവളോടുള്ള സഹതാപം വേറൊരു വികാരമായി മാറുന്നത് സ്വാമിയറിഞ്ഞു. പ്രാപ്യമായ ഒന്നായിട്ടു കൂടി സ്വാമിയെ , അവളിലെക്കുള്ള വഴിയില്‍ നിന്നും എന്തോ പിന്തിരിപ്പിക്കുന്നു. അവളുടെ കഴുത്തില്‍ ജീവികള്‍ കടിച്ചു മുറിവേല്‍പ്പിച്ചു കൊണ്ടേ ഇരുന്നു.
കാല ചക്രം തിരിഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. സ്വാമിക്ക് ശനിയുടെ അപഹാര കാലം. സാമ്പത്തിക മാന്ദ്യത്തില്‍ പെട്ട് നട്ടെല്ല് ഒടിഞ്ഞ കമ്പനി , വെള്ളിയാഴ്ചതോറും നൂറുകണക്കിന് സഹ പ്രവര്‍ത്തകരെ പറഞ്ഞു വിട്ടു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.ജോലി പോയ്ക്കഴിഞാലുള്ള അവസ്ഥയെക്കുരിചാലോചിച്ച് ഭാവിയിലേക്കൊരു പരിശീലനം പോലെ നഖം തിന്നു തുടങ്ങിയ ആള്‍ക്കാര്‍.
പക്ഷെ അപ്പോഴും രാജി സന്തോഷവതിയായിരുന്നു.ഒരു തരിമ്പു പോലും ഭയമില്ലാതെ. അവള്‍ മാത്രമല്ല , മാനേജരുടെ റാന്‍മൂളികളുടെയും , അവരുടെ വലം കൈകളുടെയും ചിരികള്‍ പൊള്ളുന്ന ഈ അന്തരീക്ഷത്തില്‍ മാറ്റൊലിക്കൊണ്ടു. സ്വാമിയുടെ ആ കമ്പനിയിലെ സേവനം ഏറിപ്പോയാല്‍ അടുത്ത വെള്ളിയാഴ്ച്ചയായ നാളെ വരെ മാത്രമെന്ന് ഏകദേശം അയാള്‍ക്ക്‌ ഉറപ്പായി. മറ്റുള്ളവരില്‍ നിന്നും ഒട്ടും വ്യത്യസ്തതയില്ലാത്ത ദുരിതങ്ങള്‍ തന്നെ സ്വാമിക്കും, ബാങ്കിലെ ലോണ്‍, വാഹന ലോണ്‍,ചിട്ടി, വട്ടി.... അയാള്‍ക്ക്‌ ഭ്രാന്തുപിടിക്കുന്ന പോലെ തോന്നി.
കഴിവുള്ളവര്‍ക്ക് ജോലി നിഷേധിക്കപ്പെടുന്നു,പകരം സ്വവര്‍ഗഭോഗികളായ ആണ്‍കോലങ്ങളും, അഭിസാരിണികളും ആ സ്ഥാനത്ത് വാഴ്ത്തപ്പെടുന്നു.സ്വാമിയെ ഒരുതരം നിസംഗത പിടികൂടിയിരിക്കുന്നു,അല്ലെങ്കില്‍ എല്ലാത്തിനോടും ഒരുതരം പക. സദാ ചിന്തയിലാണ്ടു. ഒഴിക്കാന്‍ വന്ന മൂത്രം പോലും ചിന്തയില്‍ കുരുങ്ങി നിന്നപോലെ. ഒടുവില്‍ മൂത്രമോഴിച്ചുകൊണ്ട് നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ അയാളുടെ പുരുഷത്വത്തെ നോക്കി അയാള്‍ ആലോചിച്ചു. " അടുത്ത ജന്മമെങ്കിലും ഒരു പെണ്ണായി ജനിപ്പിക്കണേ... ഒരു പായും തലയിണയും കൂടി കിട്ടിയാല്‍ ഈ ലോകം ഞാന്‍ കീഴടക്കും".
ടോയിലെറ്റില്‍ നിന്നും പുറത്തുവരുമ്പോള്‍ , എതിര്‍വശത്തുള്ള സ്ത്രീകളുടെ ടോയിലെറ്റിലേക്ക് രാജി കയറുന്നത് കണ്ടു. അയാളുടെ ചിന്തകള്‍ വഴിപിരിഞ്ഞ് ഓടാന്‍ തുടങ്ങി. ഏതാനും മണിക്കൂറിനകം താനീ സ്ഥാപനത്തോട്‌ വിട പറയും. മുലകളില്‍ വിഷം തേയ്ച്ചു ആളെ മയക്കി കൊല്ലുന്ന പൂതനയാനവള്‍, അയാള്‍ ആലോചിച്ചു.എങ്കില്‍ കൃഷ്ണന്‍ ഞാന്‍ തന്നെ , ഈ രാത്രി തന്നെയാവട്ടെ അവളുടെ ശാപമോക്ഷം.
ഒരു യന്ത്രപ്പാവയെപ്പോലെ അയാള്‍ സ്ത്രീകളുടെ ടോയിലെറ്റിന്റെ വാതില്‍ തുറന്നു. അവിടെ കണ്ണാടിയില്‍ മുഖം നോക്കുന്ന രാജി മാത്രം. സ്വാമിയെക്കണ്ട് അമ്പരന്ന് , ചെറുതായി പൊന്തിയ വശ്യമായ ചിരിയടക്കി അവള്‍ പറഞ്ഞു,
"പുരുഷന്മാരുടെ ടോയിലെറ്റു എതിര്‍ വശത്താണ് , ഇതെന്തുപറ്റി... ?''
അഗ്നിമയമായ കണ്ണുകളോടെ, ശരീരത്തില്‍ പാടുകളുണ്ടാക്കുന്ന ഒരു ജീവിയായി അയാള്‍ മാറുകയായിരുന്നു.
Posted by bony pinto at 7:45 PM
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
Friday, July 24, 2009
ഉത്തരം, പിന്നെ ഒരു ചോദ്യം
മരണ കാരണം- ഹൃദയ സ്തംഭനം.
പക്ഷെ മരണകാരണം കല്ലറയില്‍ കൊത്തിവെക്കാറില്ലല്ലോ? ശരിക്കും അതും കൂടി വേണ്ടതാണ് . ഇന്ന ആള്‍ ഇത്രകാലം ഇവിടെ ജീവിച്ചിരുന്നു, ഇങ്ങിനെ പര്യവസാനിച്ചു. അപ്പോള്‍ വായിക്കുന്ന ആര്‍ക്കും ഒരു സംശയവും ബാക്കി ഉണ്ടാവില്ല. വക്കച്ചന്റെ ആത്മാവിന് നിത്യ ശാന്തി നേരുമ്പോള്‍ ഫിലിപ്പോസ്സച്ചന്‍ ആലോചിച്ചു.
സ്ടംഭിച്ചുപോയെങ്കിലും നല്ല ഹൃദയമുള്ളവനായിരുന്നു വക്കച്ചന്‍. പള്ളിയില്‍ അധികം പോകാരുണ്ടായിരുന്നില്ലെങ്കിലും നല്ല ഒരു പരസഹായിയായിരുന്നു, പ്രത്യേകിച്ച് സ്ത്രീകള്‍ക്ക്.
നാട്ടുകാരുടെ മനസാക്ഷിസൂക്ഷിപ്പുകാരനായ ഫിലിപ്പോസ്സച്ചന്‍ ഈ മലമൂട്ടില്‍ വന്നിട്ട് കാലമൊരുപാടായി. വൈന്‍ ഒരുപാടു കുടിക്കുന്ന നരച്ച ബുള്‍ഗാന്‍ താടിക്കാരന്‍. തികഞ്ഞ ദൈവ വിശ്വാസി. ഒരു വികാരിയായത്തില്‍ അച്ചന് സന്തോഷം തോന്നാറുള്ളത് കുമ്പസാരക്കൂട്ടിലിരിക്കുമ്പോള്‍ മാത്രമാണ്. എല്ലാവരുടെയും ചെറുതും വലുതുമായ തെറ്റുകള്‍ , വിലകൂടിയതും ,കുറഞ്ഞതുമായ രഹസ്യങ്ങള്‍....അങ്ങിനെ ഒരു രഹസ്യഖനിയായിരുന്നു ഫിലിപ്പോസച്ചന്‍. വര്‍ഷങ്ങള്‍ പഴക്കമുള്ള രഹസ്യങ്ങള്‍ പുറത്തേയ്ക്കുള്ള വഴിതേടി മടുത്ത് വെള്ളലോഹക്കുള്ളില്‍ അന്ത്യവിശ്രമം കൊണ്ടു. ഈ ഇടവകയില്‍ അദ്ദേഹം അറിയാതെ ഒരു കിളിപോലും പറക്കുന്നില്ല...., ഇണചെരുന്നില്ല...., മുട്ടയിടുന്നില്ല...
ഒരു ശനിയാഴ്ച വൈകീട്ട് എക്സ്‌ മിലിട്ടറി ചാക്കോച്ചന്‍ , അച്ഛനെ കാണാനെത്തി. അയാളുടെ മകന്‍ ബെന്നിയും ,മരിച്ചുപോയ വക്കച്ചന്റെ മകള്‍ സെലീനയും തമ്മില്‍ പ്രണയത്തിലാണെന്നും, വിവാഹം കഴിച്ചു കൊടുക്കാന്‍ തീരുമാനിച്ചതായും അറിയിച്ചു.
" അത്..., അതിപ്പോ...." മുഖഭാവത്തില്‍ നിന്നു അച്ചനത്ര ത്രിപ്തിയല്ലെന്നു ചാക്കോച്ചന് മനസിലായി.
" അല്ല അച്ചോ..അവര്‍തമ്മില്‍ ഇഷ്ടതിലായ സ്ഥിതിക്ക്, ഇനിയിപ്പോ.... പോരാത്തതിന് അവനിപ്പോ ഒരു ജോലിയും കിട്ടി". ചാക്കോച്ചന്‍ പറഞ്ഞു.
" അതല്ല ചാക്കോ പ്രശ്നം..." അല്‍പ്പ സമയത്തെ മൌനത്തിനു ശേഷം അച്ഛന്‍ പറഞ്ഞു.
"വക്കച്ചന്‍ മരിച്ചിട്ട് അധികം കാലമായിട്ടില്ലല്ലോ.....അപ്പോ.......?
"കല്യാണം ഇപ്പൊ വേണ്ടച്ചോ, പിന്നെ മതി. മനസമ്മതം നടത്തി വെക്കാമല്ലോ ?"
മനസമ്മതത്തിന്റെ തിയതിയും മറ്റുമായി നാളെവരാമെന്നു പറഞ്ഞു ചാക്കോ യാത്രയായി. അച്ഛന്‍ അസ്വസ്ഥനായി ചാരുകസേരയില്‍ തന്നെ കിടന്നു. ക്ഷണിക്കാത്ത ചിന്തകള്‍ കയറി വന്നു. അവ ദേഹത്ത് പടര്‍ന്നു കയറുന്നതായി തോന്നി.
അത്താഴം കഴിച്ചില്ല. പാതിരാത്രി അച്ഛന്റെ മുറിയില്‍ നിന്നും വെളിച്ചം കണ്ട് കപ്യാര്‍ ലോനപ്പന്‍ ,താന്‍ മുറിക്കു പുറത്തു ഉണ്ടെന്നറിയിക്കാനായി ചുമച്ചു.
മുറിയിലെ കര്‍ട്ടന്‍ മാറ്റി ലോനപ്പന്‍ വാതില്‍ക്കല്‍ വന്നു.
" അല്ലാ..അച്ഛന്‍ അത്താഴോം കഴിച്ചില്ല , ഇതിപ്പോ ഇത്ര രാത്രിയായിട്ടും.....,എന്തെങ്കിലും വയ്യായ്ക....?"
നെടുവീര്‍പ്പോടെ അച്ഛന്‍ പറഞ്ഞു ,
"ഒന്നുമില്ലെടോ, നമ്മുടെ ഭാരങ്ങള്‍ ഇറക്കി വെക്കാന്‍ ഒരത്താണി വേണം, ദൈവം ഒരത്താണിയാണെടോ..., താന്‍ പോയി ഉറങ്ങിക്കോ, ഞാന്‍ ഇത്തിരി കഴിഞ്ഞേ ഉറങ്ങുന്നുള്ളൂ.. , ശരി..."
അച്ഛന്‍ പറഞ്ഞതു മനസിലായില്ലെങ്കിലും , ഇപ്പോള്‍ അദ്ധേഹത്തിനു ഏകാന്തത വേണം എന്ന് ലോനപ്പന് മനസിലായി. അയാള്‍ അപ്പുറത്തേക്ക് പോയി.
അച്ഛന്‍ മുറിയിലെ വെളിച്ചത്തില്‍ നോക്കി കിടന്നു. കണ്ണില്‍ ഇരുട്ട് വരുന്നതു പോലെ തോന്നി. ലോഹക്കുള്ളില്‍ മരണം നടിച്ചുകിടന്ന ഓര്‍മ്മകള്‍ ഉയര്‍ത്ത് എഴുന്നേല്‍ക്കുകയായിരുന്നു.
ഒരു ചെറുപ്പക്കാരന്‍ ബസ്സില്‍ തിക്കി കയറുന്നു. ആ കാണുന്ന ഫിലിപ്പോസിനു ബസ്സ് യാത്ര വളരെ ഇഷ്ടമാണ്. അതും നിന്നുള്ള യാത്ര. അറിയാത്തമട്ടില്‍ സ്ത്രീകളെ മുട്ടിയുരുമ്മി നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ ഒരാനന്ദം. ചില സ്ത്രീകള്‍ പ്രതികരിച്ചിരുന്നു, ചിലര്‍ ദേഷ്യത്തോടെ തറപ്പിച്ചു നോക്കി, അപൂര്‍വമായി ചിലര്‍ മാത്രം ചിരിക്കുകയും ,സഹകരിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. അതോ , പ്രതികരണശേഷിയില്ലാതവരാണോ അവര്‍ എന്നറിയില്ല. എന്തായാലും ഫിപിപ്പോസിനു സന്തോഷം.
നല്ല മഴയുള്ള ഒരുദിവസം, തിരക്കുള്ള ട്രാന്‍സ്പോര്‍ട്ട് ബസ്സില്‍ അയാള്‍ കയറി. എല്ലാവരും നനഞ്ഞു കുതിര്‍ന്നിരിക്കുന്നു. മങ്ങിയ ബള്‍ബിന്റെ വെളിച്ചം, ബസ്സിലെ ഷട്ടറുകള്‍ തീര്‍ത്ത ഇരുട്ടില്‍ അയ്യാളുടെ ഹൃദയമിടിപ്പ്‌ കേള്‍ക്കാമായിരുന്നു. കണ്ണുകള്‍ മാംസത്തെ പരതി നടന്നു. ഒടുവില്‍ ഇരിക്കുന്ന ഒരു സ്ത്രീയുടെ കക്ഷത്തില്‍ മുട്ടിയുരുമ്മി നിന്നു. അവജ്ഞ കലര്‍ന്ന നോട്ടത്തോടെ അവര്‍ മുന്നോട്ടാഞ്ഞിരുന്നു.
ഇര നഷ്ടപ്പെട്ടപ്പോള്‍ വീണ്ടും അലയുന്ന കണ്ണുകള്‍. അതാ, കുറച്ചു മുന്‍പില്‍ ഒരു പെണ്‍കുട്ടി.
ഇറങ്ങുന്നവര്‍ക്ക് വഴി മാറുന്നതിന് ഇടയിലെപ്പോഴോ അയാള്‍ അവളുടെ പുറകില്‍ എത്തിയിരുന്നു. ചേര്‍ന്നു നിന്നു. അവളില്‍ ഭാവവ്യത്യാസം ഒന്നും ഇല്ല. ചുറ്റും നോക്കി, മുകളില്‍ പിടിച്ചിരുന്ന കൈകള്‍ താഴേക്കിട്ടു. പരതി....കയ്യിലോതുക്കി ....
എതിര്‍പ്പൊന്നും തന്നെ ഉണ്ടായില്ല. സാധാരണ ഈ പ്രായത്തിലുള്ള പെണ്‍കുട്ടികള്‍ തിരിഞ്ഞു നോക്കി ദഹിപ്പിക്കാരുള്ളതാണ്. കാമം അയാളുടെ കണ്ണില്‍ ചുവന്നു ചിതറി. ബസ്സിന്റെ താളത്തിനനുസരിച്ച് അയാളുടെ കൈകള്‍ ചലിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ഈ യാത്ര അവസാനിക്കാതിരുന്നെങ്കില്‍.. അയാളാശിച്ചു... ഇടയ്ക്ക് അയാള്‍ മറ്റുള്ളവരെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എല്ലാം ഇരുട്ടിലലിഞ്ഞു കിടക്കുന്നു.
സമയതിനോപ്പം വന്ന ആവര്‍ത്തന വിരസത അയാളെ അടുത്തപടിക്കായി പ്രേരിപ്പിച്ചു.
അവളുടെ വസ്ത്രത്തിന് മുകളിലൂടെ അടിവസ്ത്രത്തില്‍ പിടിച്ചു പതിയെ താഴേക്ക് വലിക്കാന്‍ തുടങ്ങി... ഒരു രസം...
ഒളിപ്പിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്ന ചിരിയോടെ അവള്‍ തിരിഞ്ഞു. ചിരി പതിയെ മങ്ങി. അവളുടെ കണ്ണുകള്‍ നിറയാന്‍ തുടങ്ങി.
ഫിലിപ്പോസ് തന്റെ സഹോദരിയുടെ മുഖത്ത് നോക്കി മരിച്ചു നിന്നു.
കണ്ണുകളില്‍ ഇരുട്ട്, ചിന്തകളില്‍ മരവിപ്പ്.. അയാള്‍ക്ക്‌ മുന്നില്‍ ബന്ധങ്ങളുടെ പല മുഖങ്ങള്‍ തെളിഞ്ഞു. ഈ ബസ്സ് മറിഞ്ഞ് ,താന്‍ ഉള്‍പ്പടെ എല്ലാവരും മരിച്ചിരുന്നെങ്കില്‍... അയാള്‍ ആശിച്ചു.
ചിന്തകള്‍ അയാളെ പരിഹസിച്ചു ചിരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. കാത് പൊട്ടുമാറുള്ള മുഴങ്ങുന്ന ചിരികള്‍....അസ്സഹനീയം..
ചെയ്ത തെറ്റിനേക്കാള്‍ , താന്‍ ചെയ്ത പ്രവൃത്തി അവള്‍ ആസ്വദിച്ചതാണ്‌ അയാളെ തകര്‍ത്തെറിഞ്ഞത്. നിറ കണ്ണോടെ അവള്‍ തന്നെ തിരിഞ്ഞു നോക്കിയിരുന്നതെങ്കില്‍, ഒരുപക്ഷെ അയാള്‍ ആത്മഹത്യക്ക് ശ്രമിക്കില്ലായിരുന്നു. വികാരങ്ങള്‍ നഷ്ടപ്പെട്ട്‌ ഫിലിപ്പോസ് എന്ന വികാരിയിലെക്കുള്ള യാത്ര ആരംഭിക്കില്ലായിരുന്നു.
ആറു മണിക്കുള്ള അലാറം അടിച്ചു. വികാരിയച്ചന്‍ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. നേരം വെളുത്തിരിക്കുന്നു.
രാവിലത്തെ കുര്‍ബാനക്ക് ശേഷം ,വിവാഹിതരാവാന്‍ പോകുന്ന ബെന്നിയും, സെലീനയും അച്ഛനെ ചെന്നു കണ്ടു. കൂടെ സെലീനയുടെ അമ്മയും , ചാക്കോച്ചനും.
"എല്ലാര്‍ക്കും സൗകര്യം അടുത്ത ഞായറാഴ്ച ആണച്ചോ, മനസമ്മതം അന്നത്തേക്ക്‌ തീരുമാനിച്ചു." ചാക്കോച്ചന്‍ അറിയിച്ചു.
താല്‍പ്പര്യ ഭാവത്തില്‍ മൂളിക്കൊണ്ട് അച്ഛന്‍ ഭാവി വധൂവരന്മാരെ നോക്കി. നല്ല ചേര്‍ച്ച. രണ്ടു പേര്‍ക്കും പരസ്പരം നല്ല മുഖഛായ ഉണ്ട്. പ്രേമിച്ചു വിവാഹം കഴിക്കുന്നവര്‍ക്ക് പൊതുവെ പരസ്പരം ഒരു ഛായ ഉണ്ടാകാറുണ്ട്.നമ്മൾ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്ന എല്ലാ സാധനങ്ങൾക്കും നമ്മുടെ ഛായയോ ആകൃതിയോ ഉണ്ടാവും. അച്ഛന്റെ ഒരു സ്വകാര്യ പഠനം ആണത്.
അവര്‍ യാത്ര പറഞ്ഞു അകലുന്നത് അച്ഛന്‍ വേദനയോടെ നോക്കിനിന്നു. രഹസ്യങ്ങളുടെ കനലുകള്‍ ഇനിയും കൊണ്ടുനടക്കാന്‍ വയ്യ.അച്ഛന്‍ എവിടെക്കെന്നില്ലാതെ നടന്നു. നടത്തം അവസാനിച്ചത്‌ കുരിശുങ്കല്‍ വക്കച്ചന്റെ കുഴിമാടത്തില്‍. അച്ഛന്റെ അവസാന അത്താണി.
" എടൊ വക്കച്ചാ, ഒരു വാര്‍ത്തയുണ്ട്. നിന്റെ മക്കള്‍ പരസ്പരം വിവാഹിതരാവാന്‍ പോകുന്നു.നിന്റെ മകള്‍ സെലീനയും, നിനക്കു പട്ടാളക്കാരന്‍ ചാക്കോച്ചന്റെ ഭാര്യയിലുണ്ടായ മകന്‍ ബെന്നിയും".
നിന്റെ അവിഹിത ബന്ധത്തെ പറ്റി ഞാനെങ്ങിനെയറിഞ്ഞു എന്നാലോചിക്കുന്നുണ്ടാവും. മറ്റാരുമല്ല, മരിക്കുന്നതിനു മുന്‍പ് ചാക്കോച്ചന്റെ ഭാര്യ റീത്ത തന്നെയാണ് , ബെന്നിയുടെ പിതൃത്വത്തെ പറ്റി എന്റെയടുത്തു കുമ്പസാരിച്ചത്".
വക്കച്ചന്‍ കല്ലറയില്‍ കിടന്നു തേങ്ങുന്നതു പോലെ അച്ചന് തോന്നി. ഈ വിവാഹം നടക്കരുതെന്നു കേഴുന്നു..കരയുന്നു...അലറുന്നു.....
"വക്കച്ചാ, നമ്മള്‍ ചെയ്യുന്ന പ്രവൃത്തിയുടെ കൂലി നമുക്കു കിട്ടിയില്ലെങ്കില്‍, നമ്മുടെ മക്കള്‍ക്ക്‌ കിട്ടും,അതിപ്പോ നല്ലതായാലും , ചീത്തയായാലും. അവര്‍ തമ്മില്‍ അടുപ്പതിലായിട്ടു വളരെക്കാലം ആയി എന്നാണ് കേട്ടത്. അവര്‍ തമ്മില്‍ ചിലപ്പോള്‍ സംഭവിക്കാന്‍ പാടില്ലാത്തത് ചിലപ്പോള്‍ സംഭവിച്ചും കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവാം. ഇനിയൊരു വിവാഹം എന്ന ചടങ്ങില്‍ എന്തിരിക്കുന്നു. അറിഞ്ഞാലല്ലേ ബന്ധങ്ങള്‍ക്ക് വിലയുള്ളൂ. അവരതറിയണ്ട. അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് ഒരു തെറ്റും അവര്‍ ചെയ്തിട്ടില്ല. രണ്ടു ജീവനുകളെ ഞാനായിട്ട് ആത്മഹത്യക്ക് മുന്നിലേക്ക് തള്ളിവിടില്ല.
ആദിമനുഷ്യന്‍ ആദത്തിന്റെ ഭാര്യയായിരുന്നോ, സഹോദരിയായിരുന്നോ ഹൌവ്വ എന്നെനിക്കറിയില്ല. പക്ഷെ അവര്‍ക്കുണ്ടായ സന്തതികള്‍ക്കായി ദൈവം ഇണയെ സൃഷ്ടിച്ചിട്ടില്ല. സ്വന്തം രക്തത്തെ പരിണയിക്കുന്നതാണ് മനുഷ്യന്റെ പാരമ്പര്യം. അതില്‍ നിന്നാണ് തലമുറകളുടെ തുടക്കം.
കുട്ടികള്‍ വിവാഹിതരായി ജീവിക്കട്ടെ.... സുഖമായി...
എന്റെ രഹസ്യങ്ങള്‍ എന്നോടൊപ്പം മരിക്കട്ടെ, വക്കച്ചന്‍ ഉറങ്ങിക്കൊള്ളൂ...."
കളങ്കമില്ലാത്ത , ഭാരമില്ലാത്ത മനസ്സുമായി ഫിലിപ്പോസച്ചന്‍ അരമനയിലേക്കു തിരിച്ചു നടന്നു.
Posted by bony pinto at 7:57 PM
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
Tuesday, July 7, 2009
" എന്തിനാ കുട്ടി ആണാണോ ,പെണ്ണാണോ എന്ന് അറിയേണ്ടെന്ന് ഡോക്ടറോട് പറഞ്ഞതു,എന്തായാലും സ്കാന്‍ ചെയ്തില്ലേ?"പോളിന്റെ മടിയില്‍ കിടന്നുകൊണ്ട് ലീന ചോദിച്ചു.
"അറിഞ്ഞാല്‍ ഈ കാത്തിരിപ്പിന്റെ രസം പോയില്ലേടി...."
"എന്തായാലും രണ്ടു മാസം കഴിയുമ്പോള്‍ അറിയും, അത് ഇന്നു തന്നെ അറിയാമായിരുന്നു. ഛെ...,കഷ്ടമായിപ്പോയി." അല്‍പ്പ സമയത്തെ മൌനത്തിനു ശേഷം ലീന പറഞ്ഞു "പെണ്‍കുട്ടി മതി,അതാവുമ്പോള്‍ എനിക്ക് അണിയിച്ചൊരുക്കി നടത്തുകയോക്കെ ചെയ്യാമല്ലോ."
"അതെയതെ, വയസ്സുകാലത്ത് വേലിക്ക് ചുറ്റും ചൂളമടി കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍,അവന്മാരെ തല്ലിയോടിക്കാനെ എനിക്ക് സമയമുണ്ടാവൂ.ആണ്‍ കുട്ടിയാണേല്‍ ആ ബുദ്ധിമുട്ടില്ല."പോള്‍ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
"ഏയ് ..ഇവള്‍ അങ്ങിനെ ചീത്തപേരൊന്നും ഉണ്ടാക്കത്തില്ല.എന്നെപ്പോലെ അച്ഛനമ്മമാരെ അനുസരിച്ച് ഒരു നല്ല പെണ്ണായി വളരും..."
"വേറെയാരെപ്പോലെയായാലും നിന്നെപ്പോലാകരുത്." ഇതെല്ലാം കേട്ടുകൊണ്ട് അവളുടെ വയറ്റിനുള്ളില്‍ കിടന്നു ഞാന്‍ ഓര്‍ത്തു. കൊള്ളാവുന്ന വേറെ ഒരുത്തനെ കിട്ടിയപ്പോള്‍ ,ജീവനുതുല്യം സ്നേഹിച്ചിരുന്നു എന്നവകാശപെട്ട് , പിന്നീട് കാമുകനെ തള്ളിപ്പറയുന്ന നിന്റെ വേശ്യാതുല്യ സ്വഭാവം എന്തായാലും എനിക്കുണ്ടാവില്ല, തീര്‍ച്ച.."
കഴിഞ്ഞ ഏഴെട്ടു മാസമായി ഞാന്‍ കാത്തിരിക്കുന്ന ഒരു ദിവസമുണ്ട്.നീ രക്തം വാര്‍ന്നു മരിക്കുന്ന ദിവസം. അതിനായിയാണ് ഈ ഇരുട്ടറയില്‍ നിരായുധനായ പോരാളിയെപ്പോലെ ഞാന്‍ ഒളിച്ചിരിക്കുന്നത്.
എന്റെ ദേഹവിയോഗം നിന്നെ തെല്ലും അലട്ടുന്നില്ലെന്നറിയുന്നു സഖീ...ഒരോര്‍മ്മപ്പെടുതലിനാണീ രണ്ടാം വരവ്.ഞാന്‍ മൂലം ഭര്‍ത്താവിനൊപ്പം വേഴ്ച്ചയിലെര്‍പ്പെടാന്‍ കഴിയാതെ ഉഴറുന്ന നിന്റെ വേദന ഞാന്‍ അറിയുന്നു.എനിക്കായി താരാട്ട് പാട്ടുകള്‍ ഒരുക്കേണ്ട പ്രിയേ ...നിന്റെ ചരമഗീതം ഒരുങ്ങിക്കഴിഞ്ഞു.
കപടതയില്ലാതെ ഇപ്പോള്‍ നീ എന്നെ ജീവനുതുല്യം സ്നേഹിക്കുന്നു, നീ വേദന തിന്നു പിടഞ്ഞു ,പിടഞ്ഞു മരിക്കുന്നതിനു മുന്‍പ്, എനിക്കപരിചിതമല്ലാത്ത എന്റെ പുറത്തേയ്ക്കുള്ള വഴിമധ്യത്തില്‍ വച്ചു ഞാന്‍ അലറും,"ഇതു ഞാന്‍, നീ പങ്കില പോലെ തള്ളിയ നിന്റെ കാമുകന്‍".ഇതെന്‍ രോദനമായി നീ കാണരുത്. നമ്മുടെ ഈ യുദ്ധത്തില്‍ ഞാന്‍ മരിച്ചാലും വിജയം എനിക്ക് തന്നെ. ശിഷ്ടകാലം എന്നെയോര്‍ത്ത് വേദനിക്കെന്‍ സഖീ........."
Posted by bony pinto at 9:08 PM
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
Saturday, July 4, 2009
സന്ധ്യാ ദീപം തെളിച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ദത്തന്‍ പറഞ്ഞു,"പണ്ടൊക്കെ നമ്മള്‍ രാവിലെ പോയ ക്ഷേത്രത്തില്‍ നിന്നും ദേവിയുടെ തിടമ്പ് ഏറ്റിയ ആന ,അവിടത്തെ ഉത്സവ ദിവസം രാത്രി നമ്മുടെ ഈ കാവില്‍ വരുമായിരുന്നു. ഈ സര്‍പ്പവും ക്ഷേത്രത്തിലെ ദേവിയും തമ്മില്‍ എന്തോ ബന്ധമുണ്ടെന്നാ അച്ചിച്ചന്‍ പറഞ്ഞു കേട്ടിട്ടുള്ളത്.അത്രയ്ക്ക് ശക്തിയുള്ളതാണ് അത്രേ നമ്മുടെ ഈ പ്രതിഷ്ഠ."
കഥ കേട്ടുകൊണ്ടിരുന്ന പ്രിയ ഒന്നുകൂടി നാഗരാജാവിനെ വണങ്ങി. അവര്‍ തിരിച്ചു വീട്ടിലേക്ക് നടന്നു.കേരളത്തിന് പുറത്തു ജനിച്ചു വളര്‍ന്നവള്‍ ആയിട്ടും അവള്‍ ഈ കഥകള്‍ക്ക് കൊടുക്കുന്ന പ്രാധാന്യം ദത്തന് മനസിലായില്ല.ദൂരെ വീടിനു പുറകില്‍ രണ്ടുപേര്‍ നില്ക്കുന്നത് അവര്‍ ശ്രദ്ധിച്ചു.
"പുതു പെണ്ണിനെ കാണാന്‍ വന്നതാ" പണ്ടു വീട്ടില്‍ പുറം പണിക്കായി നിന്നിരുന്ന സ്ത്രീകള്‍.
"ഇപ്പോഴാണോ വരുന്നതു, ഞങ്ങള്‍ ഇന്നലെ എത്തിയല്ലോ" ദത്തന്‍ ചിരിച്ചു കൊണ്ടു ചോദിച്ചു. ഞാന്‍ അവരെ പരിചയപ്പെടുത്തി.ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവര്‍ പ്രിയയുടെ കയ്യില്‍ പിടിച്ചു. കയ്യിലെ മയിലാഞ്ചിയും സ്വര്‍ണാഭരണങ്ങളും ഒരു വിഗഹ പരിശോധന നടത്തി.
" നിങ്ങള്‍ കാവില്‍ തൊഴാന്‍ പോയതാണോ? നന്നായി മക്കളെ.കുറച്ചു കാലം മുന്പ് വരെ ഞങ്ങള്‍ കാവ് ഒരു നേര്‍ച്ച പോലെ അവിടം വൃത്തിയാക്കാരുണ്ടായിരുന്നു .ഇപ്പൊ ഇപ്പൊ തീരെ വയ്യാതായി.'കോയ്‌മാടത്തഎല്ലാ ഐശ്വര്യത്തിനും' ,ഈ മോന്‍ ഡാക്കിട്ടര്‍ആയതും എല്ലാം ഇവിടത്തെ കടാക്ഷം". പ്രിയയോടായി കല്യാണി പറഞ്ഞു.
ദത്തന്‍ നൂറു രൂപ വച്ചു എല്ലാവര്ക്കും കൊടുത്തു പറഞ്ഞയച്ചു.
വീടിനു പുറകു വശത്തുകൂടി അകത്തു കയറുമ്പോള്‍ അവള്‍ ചോദിച്ചു"നമ്മുടെ വീട്ടുപേര് ഞാറ്റുകണ്ടത്തില്‍ എന്നല്ലേ ? പക്ഷെ അവര്‍ പറഞ്ഞതു കോയ്‌ മാടം എന്നോ മറ്റോ ആണല്ലോ"?
"കോയ്മ മഠം പറഞ്ഞു പറഞ്ഞു കോയ്‌ മാടം ആയതാ".അടുക്കളയില്‍ നിന്നും അമ്മ പറഞ്ഞു .
"പണ്ടു ഇവന്റെ മുത്തച്ഛന്‍ നമ്പൂരി മാരുടെ അടുത്ത് നിന്നാ ഈ സ്ഥലം വാങ്ങിയത്.കോയ്മ മഠം എന്നത് അവരുടെ വീട്ടുപേരായിരുന്നു."അമ്മ പഴമ്പുരാണം തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ ദത്തന്‍ അകത്തേക്ക് പോയി.അമ്മ തുടര്‍ന്നു. "അന്ന് നമ്പൂരിമാര്‍ക്ക് ഈ പറമ്പില്‍ സര്‍പ്പാരധന ഒക്കെ ഉണ്ടായിരുന്നു. മുത്തച്ഛന്‍ ഒരവിശ്വാസിയായിരുന്നു.അദ്ദേഹം പൂജയും കാര്യങ്ങളും എല്ലാം നിര്‍ത്തി. പിന്നെ ദേഹം മുഴുവന്‍ ചൊറി വരാന്‍ തുടങ്ങി. സര്‍പ്പദോഷം.... അമ്മ താടിക്ക് കൈവച്ചു നിന്നു. അങ്ങിനെ പാമ്പ് മേക്കാട്ട്‌ മനക്കല്‍ നിന്നും നാല് നമ്പൂതിരിമാര്‍ വന്നു പുനപ്രതിഷ്ഠ നടത്തി മൂന്നു ദിവസത്തെ പൂജ നടത്തിയ ശേഷമാണ് രോഗം മാറിയത്.എന്തിനാ അധികം പറയുന്നതു... ഇവന്റെ അച്ഛന്‍ വലിയ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് ആയിരുന്നു. ഒന്നിലും വിശ്വാസവുമില്ല, അമ്പലത്തിലും പോവില്ല.ഞങ്ങളുടെ വിവാഹ ശേഷം സര്‍പ്പ ദോഷം മൂലം കുട്ടികള്‍ ഉണ്ടാവാതായപ്പോ, അദ്ധേഹവും വിശ്വാസിയായി. ഇപ്പൊ ആണ്ടിലൊരിക്കല്‍ നടത്തുന്ന നൂറും പാലും പിന്നെ ഇടക്കുള്ള ചാത്തന് ഊണും ഞങ്ങള്‍ മുടക്കാറില്ല.എന്തിനാ വെറുതെ അവരോടൊരു വാശി."പ്രിയ ഒരു നേരിയ ഭയത്തോടെ സര്‍പ്പക്കാവിലേക്ക് നോക്കി. സന്ധ്യാ ദീപങ്ങള്‍ മാണിക്യങ്ങള്‍ പോലെ അവിടെ തെളിഞ്ഞു നിന്നിരുന്നു.
ദത്തന്‍ പൂട്ടിയിട്ടിരിക്കുന്ന തന്റെ പഴയ കിടപ്പ് മുറിയിലേക്ക് പോയി. മുകളിലെ നിലയിലാണ്.മുറി മുഴുവന്‍ വാവല്‍ കാഷ്ടത്തിന്റെയും,നനഞ്ഞുണങ്ങിയ മരത്തട്ടിന്റെയും മണം. ജനാലയില്‍ ചില ഭാഗത്ത്‌ ചിതലും ഉണ്ട്.ചെറുപ്പത്തില്‍ കളിക്കിടക്ക് എറിഞ്ഞു പൊട്ടിച്ച ചുവന്ന ജനാലചില്ല്.അതിലൂടെയായിരിക്കും മുറ്റത്തെ സപ്പോട്ട മരത്തില്‍ വരുന്ന വാവലുകള്‍ അകത്തു കടക്കുന്നതു.അവിടെ കിടന്നിരുന്ന ഒരു പുസ്തകം വച്ചു ദത്തന്‍ ആ പഴുതടച്ചു. മുറിയിലെ കട്ടിലും,മേശയും കസേരയും എല്ലാം പൊടി പിടിക്കാതിരിക്കാന്‍ തുണി വച്ചു മൂടിയിട്ടിരിക്കുന്നു. ദത്തന്‍ പതിയെ മേത്ത പൊക്കി നോക്കി.ചെറുപ്പത്തില്‍ വരച്ച ചിത്രങ്ങളും , ചെറുപ്പത്തില്‍ തനിക്ക് പാശ്ചാത്യ ജീവിതത്തിന്റെയും,അമേരിക്കക്ക് പോവാനുള്ള ആഗ്രഹവും തന്ന കൌമാരകാലത്തിലെ നായകനായ മൈക്കില്‍ ജാക്സന്റെ ചിത്രങ്ങളും... ഒരു കോണില്‍ ഒരു വീഡിയോ കാസറ്റ് കിടക്കുന്നു.ദത്തന്‍ പുഞ്ചിരിച്ചു.ലൈബ്രറി യില്‍ നിന്നു ബ്ലു ഫിലിം എടുത്ത് വീട്ടുകാര്‍ വരുന്നതിനു മുന്‍പ്‌ വീട്ടിലേക്ക് നെഞ്ച് നീറുന്ന വേഗത്തില്‍ സൈക്കിള്‍ ചവിട്ടുന്ന ഒരു പയ്യനെ കുറിച്ച ഓര്‍ത്തു. ഇപ്പോഴും ആ പൂപ്പല്‍ പിടിച്ച ടേപ്പ്, സ്പിരിറ്റും പഞ്ഞിയും വച്ചു വൃത്തിയാക്കി സിനിമ കാണാന്‍ അയാള്‍ക്ക്‌ മടിതോന്നുന്നില്ല.പക്ഷെ വി.സി.ആര്‍. ഇല്ലല്ലോ?
പ്രിയ മുറിയിലേക്ക് കടന്നു വന്നു."എന്തെടുക്കുവാ?"
"ഒന്നുമില്ല, ഇതായിരുന്നു എന്റെ പഴയ മുറി ."
"കൊള്ളാല്ലോ..ഒരു നൂറ്റാണ്ട് പുറകോട്ടു പോയ പോലെ ഉണ്ട്...ങേ, ഇതെന്താ വീഡിയോകാസെറ്റോ?.....
ഇതേതാ ഫിലിം ?"പ്രിയ കാസറ്റ് കയ്യില്‍ എടുത്തു.
"അയ്യേ... ,നാണമില്ലല്ലോ പറയാന്‍...അപ്പൊ പണ്ടേ ഇതു തന്നെ പരിപാടി അല്ലെ?" ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവള്‍ ചോദിച്ചു.
"പിന്നേ,ഇതൊക്കെ അറിഞ്ഞിരിക്കേണ്ട കാര്യങ്ങളല്ലേ?എനിക്ക് ശേഷം എന്റെ തലമുറ അന്യം നിന്നു പോകരുതല്ലോ?"
ഉത്തരം പോലെ പ്രിയ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അര്‍ത്ഥം വച്ചു മൂളി. അവളുടെ കയ്യില്‍ നിന്നും കാസറ്റ് വാങ്ങിക്കൊണ്ടു ദത്തന്‍ പറഞ്ഞു, "ഇപ്പോഴുള്ള ഡി.വി.ഡി. യുടെ അത്ര ക്ലാരിടി ഇല്ലെങ്കിലും,കാസെറ്റില്‍ കാണാന്‍ ഒരു സുഖമുണ്ട്.പണ്ടു ഇടയ്ക്ക് വീണുകിട്ടുന്ന ഒഴിഞ്ഞ അവസരങ്ങളില്‍ ,ആരെങ്കിലും വരുന്നതിനു മുന്‍പ്‌ ബ്ലു ഫിലിം കണ്ടു തീര്‍ക്കാന്‍ ഇരിക്കുമ്പോള്‍ ഒന്നുകില്‍ ടേപ്പ് ചുറ്റിപ്പിടിക്കും അല്ലെങ്കില്‍ പൂപ്പല്‍ പിടിക്കും. പിന്നെ അത് ക്ലീന്‍ ചെയ്യണം. അതൊക്കെ ഒരു രസം.ഇന്നു എല്ലാം വളരെ ലളിതമായി. ആ പഴയ ത്രില്ലും പോയി."
"അതെ കത്തുകളുടെ മണവും ,ഇഷ്ടപെട്ടവരുടെ കൈപ്പടയും പിന്നെ പോസ്റ്മാനുവേണ്ടിയുള്ള കാത്തിരിപ്പിന്റെയും സുഖം ഇ-മെയില് വന്നപ്പോള്‍ നഷ്ടപ്പെട്ട പോലെ." പ്രിയ കൂടി ചേര്ത്തു.
"ങേ ! ആള് വിചാരിച്ച പോലെ അല്ലല്ലോ ?"ദത്തന്‍ ചിരിച്ചു.
"പിന്നെ എന്താ വിചാരിച്ചത്?" മുറിയുടെ വലത്തേ പകുതി ഭാഗം വൃത്തിയായും ബാക്കി പകുതിയില്‍ സാധനങ്ങള്‍ മൂടിയിട്ടിരിക്കുന്നതും കണ്ടു ആശ്ചര്യപൂര്‍വ്വം പ്രിയ അതിനെകുറിച്ചു ചോദിച്ചു.
"ഓ അതോ.....,അത് ചാത്തന്‍ മുത്തപ്പന് ഊണ് കൊടുക്കുന്നത് ഇവിടെയാ."
"ചാത്തന്‍ മുതപ്പനോ? ഇതെന്തു സാധനം ?"
ദത്തന്‍ വിവരിച്ചു. "അങ്ങിനെയൊന്നും പറയരുത്, അതൊരു വിശ്വാസമാ. മുത്തച്ഛന്റെ കാലത്തെ ഉള്ളതാ. നമ്മുടെ ബിസ്സിനെസ്സ് ചെമ്മീന്‍ കൃഷിയല്ലേ? നല്ല റിസ്ക്‌ ഉള്ള പരിപാടിയാ. ചെമ്മീന്‍ കുഞ്ഞുങ്ങളെ പാടത്ത്‌ ഇറക്കി, അവ കേടൊന്നും കൂടാതെ വളര്‍ന്നു വലുതായാലെ നമുക്കു അത് വില്‍ക്കാന്‍ പറ്റൂ. ഒന്നും നമ്മുടെ കയ്യിലല്ലല്ലോ. അപ്പൊ നമ്മള്‍ ദൈവത്തിനെ കൂട്ടുപിടിക്കും.
"അപ്പൊ ചാത്തന് ചോറ് കൊടുത്താ മതിയോ ?" അവള്‍ക്കു സംശയം.
"ചോറ് മാത്രമല്ല ,മീന്‍ കറി, കോഴി, കള്ള്, ചാരായം... എന്ന് വേണ്ടാ..സകലതും വേണം. ഒരു ചെറിയ വിളക്കും കത്തിച്ചു വക്കും.സന്ധ്യക്കാണ്‌ പൊതുവെ കൊടുക്കാറ്. എല്ലാം ഒരുക്കി വച്ച് , വേറാരും കയറാതെ മുറി അടച്ചിടും, പിന്നെ കുറെ കഴിഞ്ഞേ വാതില്‍ തുറക്കൂ.
"അപ്പൊ ചാത്തന്‍ ഭക്ഷണം കഴിച്ചിട്ടുണ്ടാവുമോ?"പ്രിയക്ക് ആകാംഷയായി.
"ങാ , ചിലപ്പോ ചോറൊക്കെ ചെറുതായി ഇളക്കിയിട്ടുണ്ടാവും .. ങാ.. പിന്നെ അതുകഴിഞ്ഞ് ചാത്തന്‍ സേവിച്ചതിന്റെ ബാക്കി വീട്ടിലുള്ളവര്‍ എല്ലാം കഴിക്കണം ,കള്ളും കുടിച്ചു തീര്‍ക്കണം.
"അപ്പൊ വീട്ടിലിരുന്നു വെള്ളമടിക്കാനുള്ള ലൈസന്‍സ് ആണ് ഈ പരിപാടി." പ്രിയ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
"അയ്യോ, അങ്ങിനെയൊന്നും പറയരുത്. അത് പ്രസാദം പോലെയാണ്. ചാത്തനെ സേവിക്കുന്നോര്‍ക്ക് എന്നും നല്ലതേ വരൂന്നാ. പക്ഷെ ആള് ഭയങ്കര ദേഷ്യക്കാരനാ. കൊടുത്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്‌ നിര്‍ത്തിയാല്‍ എല്ലാം നശിപ്പിക്കും. തന്നതെല്ലാം തിരിച്ചെടുക്കുകയും ചെയ്യും. അതാണ്‌ ചാത്തന്‍."
പ്രിയയുടെ ചിരി മങ്ങി. ദത്തന്‍ തുടര്‍ന്നു."പക്ഷെ ചാത്തന്‍ സേവയുള്ള വീട്ടുകാര്‍ അത് പുറത്തു പറയില്ല. ഐശ്വര്യക്കെടാണ്. നമ്മുടെ വീടിന്റെ തെക്കു ഭാഗത്ത് ഒരു കല്ലുണ്ട്‌ ,ആ കല്ലില്‍ നമ്മള്‍ ചാത്തന് കൊടുക്കുന്ന കോഴിയുടെ കഴുത്തറുത്ത് ചോരയോഴിക്കണം, എന്നിട്ട്.....
സംസാരത്തിനിടക്ക്‌ ആരോ കോളിംഗ് ബെല്ലടിച്ചു. പ്രിയ ഞെട്ടി. അതുകണ്ട് ചിരിയടക്കി ദത്തന്‍ പറഞ്ഞു ,"വാ ,താഴേക്ക് പോകാം.."അവള്‍ ദത്തന് മുന്‍പില്‍ വേഗത്തില്‍ താഴേക്ക് നടന്നു."
ദത്തന്റെ സഹോദരി സുമയും ,ഭര്‍ത്താവും, മോനും വന്നിരിക്കുന്നു. കണ്ണന്റെ കൈയ്യില് ഹൈഡ്രജന്‍ ബലൂണും ,പീപ്പിയും ഒക്കെയുണ്ട്.
"ഇന്നു തെവുരുത്തി അമ്പലത്തില്‍ ഉത്സവമാണ് , ഉത്സവം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ സുമക്കിവിടെവരെ വരാനോരാഗ്രഹം. പിന്നെ വെച്ചു താമസിപ്പിച്ചില്ല."അളിയന്‍ പറഞ്ഞു.
"നന്നായി , അത്താഴം ഒന്നിച്ചു കഴിക്കാമല്ലോ?" ദത്തനും,അളിയനും ഇറയത്തു ഇരുന്നു. സ്ത്രീകള്‍അകത്തേക്ക് പോയി.
"എന്നാ ഇവിടെ ജോലിക്ക് കയറുന്നത്?"അളിയന്‍ ചോദിച്ചു.
"അമേരിക്കയില്‍ നിന്നും ജോലി കളഞ്ഞിട്ടു പോന്നത് മണ്ടത്തരമായിപ്പോയി എന്ന് തോന്നുന്നുണ്ടോ?"
ദത്തന്‍ അതിലെ പീപ്പിയൂതിക്കൊണ്ടുനടക്കുന്ന കണ്ണനെ നോക്കിക്കൊണ്ടു പറഞ്ഞു ,
"ഇല്ല,ഒരുപാടു ആലോച്ച ശേഷം എടുത്ത തീരുമാനമായിരുന്നു അത്. ഒരുപാടു ആഗ്രഹിച്ചുപോയ സ്ഥലമാണത് ,പക്ഷെ എനിക്ക് അവിടം പറ്റില്ല,കൂടാതെ അച്ഛനും അമ്മും വയസ്സായിവരികയുമല്ലേ?"
"അതെ, അതെ ,നന്നായി. പാവം അച്ചന് നല്ല വിഷമമുണ്ടായിരുന്നു, ദത്തന്‍ഇവിടില്ലാതിരുന്നപ്പോള്‍, പക്ഷെ പുള്ളിക്കാരനത് പുറത്തു കാണിക്കില്ല."
സംഭാഷണത്തിന് ഇടയ്ക്ക് കണ്ണന്റെ ബലൂണ്‍ പൊട്ടി. അവന്‍ തളരാതെ അടുത്ത കളിപ്പാട്ടമായ പീപ്പി എടുത്ത് ഊതാന്‍ തുടങ്ങി.
ഒരു ശല്യമായി മാറിയപ്പോള്‍ ദത്തന്‍ അവനെ അടുത്ത് വിളിച്ചു സ്വകാര്യത്തില്‍ പറഞ്ഞു, "രാത്രി പീപ്പി ഊതിയാ പാമ്പ് വരും, കണ്ടിട്ടില്ലേ നമ്മുടെ വീടിന്റെ പുറകിലെ കാവ്, ങാ...അവിടന്ന് വരും..."
ആ കുഞ്ഞു കണ്ണുകളില്‍ ഭീതി പടര്‍ന്നുകയറുന്നത് ദത്തന്‍ വേദനയോടെ നോക്കി നിന്നു. ഇപ്പോള്‍ അവന്റെ മനസ്സില്‍ മിന്നി മായുന്നചിത്രങ്ങള്‍ ദത്തന് വ്യക്തമായി കാണാം.സര്‍പ്പങ്ങള്‍, ദീപങ്ങള്‍,കുരുത്തോലകള്‍...മുന്‍ഗാമികളുടെപാത പിന്തുടരുന്ന ഉറുമ്പുകളെ പോലെ അടുത്ത തലമുറയിലേക്കും ദത്തന്‍ ചിന്തകള്‍കൈമാറി."ഇവനും എന്നെപ്പോലെ വേറെ എവിടെപ്പോയാലും ഇഷ്ടപ്പെടാതെ തിരിച്ചു സ്വന്തംനാട്ടിലേക്ക് വരും , ഒരു പട്ടത്തിനെ വള്ളി പോലെ ഞാനിന്നിവന് സമ്മാനിച്ച ചിന്തകള്‍ അവനെസ്വന്തം വീടുമായി ബന്ധിച്ചു നിര്‍ത്തും".ദത്തന്‍ ഓര്‍ത്തു.
നിങ്ങള്‍ എപ്പോ വന്നു?". ഇരുട്ടില്‍ നിന്നിം അച്ഛന്റെ ശബ്ദം. അച്ഛന്‍ ചവച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ഏലക്ക മുറ്റത്തേക്ക്‌ നീട്ടി തുപ്പി. അച്ഛന്റെ ശബ്ദം കെട്ട് അകത്തു നിന്നും സ്ത്രീകള്‍ എത്തി.
"അച്ചിച്ചാ ..." കണ്ണന്‍ അച്ഛന്റെ ദേഹത്തേക്ക് ചാടി വീണു.
"പുതിയ പീപ്പിയൊക്കെ കിട്ടിയിട്ടുണ്ടല്ലോ മോന്". അച്ഛന്‍സംസാരിച്ചപ്പോള്‍ കണ്ണന്‍ മൂക്ക് പൊത്തി. ഒരു പരുങ്ങിയ ചിരിയുമായി കുട്ടിയെ താഴെ നിര്‍ത്തിഎല്ലാവരോടുമായി അച്ഛന്‍ പറഞ്ഞു,
അമ്മ അച്ഛനെ തടഞ്ഞു നിര്‍ത്തി. ,
"നിനക്കു വല്ല ഭ്രാന്തുമുണ്ടോടി, ഈ ഷുഗറും.... ഒക്കെയുള്ള ഞാനിനി കുടിക്ക് ".
"എന്നാ ഒന്നൂതിയെ" അമ്മ വിട്ടില്ല.
"ഇതാ ഇപ്പൊ നന്നായെ, ഇവളുടെ ഒരു കാര്യം "ഒരു പൊട്ടിചിരിയുമായി അച്ഛന്‍ ഒഴിഞ്ഞു അകത്തേക്ക്പോയി.
"ആര് പറഞ്ഞാലും കേള്‍ക്കില്ല,ഈ മനുഷ്യന്‍ നന്നാവില്ല. കല്യാണം കഴിഞ്ഞ കാലം മുതല്‍........."
അമ്മ സ്ഥിരം പാരായണം തുടങ്ങി.അമ്മ പറയുന്നതു കേട്ടാല്‍ തോന്നും അച്ഛന്‍ എന്നും കുടിക്കുമെന്ന്‌.
ഇനി ശേഷിച്ച കാലം സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കാന്‍ അച്ഛന്‍ തീരുമാനിച്ച പോലെ ദത്തന് തോന്നി. നല്ലത്..
അത്താഴത്തിനു ശേഷം സുമയും കുടുംബവും പോയി.ഊണിനു ശേഷം അച്ചന് മുറ്റത്തൊരു ഉലാത്തല്‍ഉണ്ട്. പ്രിയയും അമ്മയും അരമതിലില്‍ വന്നിരുന്നു.ദത്തന്‍ അച്ഛനൊപ്പം മുറ്റത്ത്‌ .അച്ഛന്‍ പറഞ്ഞു,
"ഈ മാസം ചെമ്മീക്കെട്ടു തുറക്കുകയാ...... അതിന് മുന്‍പ്‌ ചാത്തന് വല്ലതും കൊടുക്കണം ."
" എന്ന് കൊടുക്കാനാ.." പിണക്കം മാറി ഭക്തിയോടെ അമ്മ ചോദിച്ചു.
"ഇന്നു ഞായര്‍ , അപ്പോ.......... അടുത്ത വെള്ളിയാഴ്ച്ച... അതുമതി, അന്നുകൊടുക്കാം ".
"എന്റെ ചാത്തന്‍ മുത്തപ്പന്‍ മാരെ കാത്തോണേ...." അമ്മ പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചു.
ഉലാതുന്നതിനിടക്ക് സ്വകാര്യത്തില്‍ അച്ഛന്‍ ദത്തനോട് പറഞ്ഞു,
"ഇത്തവണ ചാരായം വേണ്ട,റംമതി...ചാത്തന്‍ സ്വാമിക്ക് അതാ ഇഷ്ടം".
അച്ഛന്‍ ഉലാത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ദത്തന്‍ ആ കാലടികള്‍ ശ്രദ്ധിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
Posted by bony pinto at 2:42 PM
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
Subscribe to: Posts (Atom)
There was an error in this gadget
View my complete profile
My short film links
DE LAUTRE COTE TOONZ
Feedjit Live Blog Stats
There was an error in this gadget
Simple theme. Powered by Blogger.