ml ml fr en en en ml ml ml en ml ml ml ml ml ml ml en ml ml ml ml ml ml ml ml ml en ml ml ml ml ml ml ml en ml en ml ml ml ml ml ml ml ml en en en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en en ml en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml zh ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en ml ru ml ml ml en en en en en ml en ml en en en en en en en cs en cs en da en en cs en en en cs cs en en cs cs en en en de cs da en da cs en en cs cs en en en cs cs da en da cs en en cs cs en en en
മെഡിക്കല്‍ ക്യാമ്പിന്‍റെ അവസാന ഘട്ട ഒരുക്കങ്ങള്‍ പൂര്‍ത്തിയാവുന്നതേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. പഴയ മിഥിലാപുരത്തിന് വളരെ അടുത്താണീ പ്രദേശം. ഇത്തരത്തില്‍ ഒരു ജോലി! എന്താണ് ചെയ്യുന്നത് എന്ന് പുറത്താരോടും പറയാന്‍ സാധിക്കാത്ത വിധം രഹസ്യ സ്വഭാവം പുലര്‍ത്തേണ്ട ഒന്ന്. സ്വന്തമായി ഒരു മൊബൈല്‍ ഫോണ്‍ ഇല്ല, സ്ഥിരമായി ഒരു പേരില്ല. ഇവിടെ അവന്‍ രത്തന്‍ ഗിരിലാല്‍ ആണ്. അവന്‍റെ അതേ മുഖമുള്ള, സര്‍ക്കാര്‍ മുദ്ര പതിഞ്ഞ നാലഞ്ചു തിരിച്ചറിയല്‍ കാര്‍ഡുകള്‍ അവനൊന്ന് മറിച്ച് നോക്കി. മുറി ഹിന്ദി മാത്രം അറിയാമായിരുന്ന അവനിപ്പോള്‍ ഇവടുത്തെ തദ്ദേശീയരുടെ ഭാഷയും തെറ്റില്ലാതെ പറയും. കഴിഞ്ഞ എട്ട് മാസമായി, ബെട്ടിഹയ്ക്ക്‌ തെക്കുള്ള, ബീഹാറി മുക്കിയ ഹിന്ദി സംസാരിക്കുന്ന ഒരു ഗ്രാമത്തിലാണവന്‍. തിബറ്റന്‍ ബോര്‍ഡര്‍ കടന്നുള്ള ചില വ്യാപാരികളുടെ whereabouts കളുടെ ഒരു ഔട്ട്‌ലൈന്‍ കൊടുക്കണം. അതാണിപ്പോഴത്തെ ചുമതല. കേന്ദ്ര അന്വേഷണ ഏജന്‍സിക്ക് കിട്ടിയ വിവരം ശരി തന്നെയായിരുന്നു. പക്ഷെ! കൊക്കെയ്നും ഹാഷിഷും ഒന്നും ഇവിടെ എത്തിയിട്ടില്ല എന്ന്‍ റിപ്പോര്‍ട്ട് എഴുതി വിട്ടു. ഇവിടത്തെ ആള്‍ക്കാര്‍ പറയുന്നത് പോലെ ‘രണ്ട് തപാല്‍ ദിനങ്ങള്‍’ ക്കുള്ളില്‍ മറുപടി കിട്ടി. പോസ്റ്റിങ്ങ്‌ രണ്ട് മാസത്തേക്ക്‌ കൂടി നീട്ടിയ ഓര്‍ഡര്‍. സ്ഥിരം തപാല്‍ ശിപായി നരേഷ്‌ കുമാര്‍ അവനത് കൈമാറിയിട്ട് രണ്ടാഴ്ച. ഇനിയും കുറെ നാളുകള്‍, ഇവിടത്തെ മെഡിക്കല്‍ ഓഫിസിലെ അക്കൗണ്ട്‌ സെക്ഷനില്‍ തന്നെ.
മെഡിക്കല്‍ ക്യാമ്പുകള്‍ ഇതിപ്പോള്‍ നാലാമത്തേത് ആണ്. സാധാരണയായി ആരോഗ്യ ശാസ്ത്രത്തെപ്പറ്റി കുറച്ചെങ്കിലും അറിയാവുന്നവരെ കൊണ്ട് മാത്രമേ ഇത്തരം സാഹാസങ്ങള്‍ക്ക് ഏജന്‍സി മുതിരാറുള്ളൂ. അങ്ങനെയുള്ളവരെ സര്‍ക്കാര്‍ ഡിസ്പെന്‍സറി ഡോക്ടര്‍മാരായും, ഹെല്‍ത്ത്‌ ഡിപാര്‍ട്ട്‌മെന്റിലെ സെക്ഷന്‍ ഉദ്യോഗസ്ഥനായും ഗ്രാമങ്ങളിലേക്ക്‌ വിടാറുണ്ട്. ഇതിപ്പോള്‍ പ്രാഥമീക വിദ്യാഭ്യാസം പോലുമില്ലാത്ത സാധാരണക്കാരുടെ ഇടമായത് കൊണ്ട് മാത്രമാവണം ഇയാളെ ഇവിടേക്ക്‌ പോസ്റ്റ്‌ ചെയ്യിച്ചത് എന്ന് അനുമാനിക്കാം. സാധാരണയായി ഏതെങ്കിലും നഗര പ്രമാണി ഉല്‍ഘാടനം ചെയ്യുന്ന ക്യാമ്പ് ഇത്തവണ ഏതോ വല്യ ഇന്‍ഷുറന്‍സ്‌ കമ്പനി മേധാവിയാണ് ഉല്‍ഘാടിച്ചത്. ഒന്ന് രണ്ട് പൗര പ്രമുഖരും സന്നിഹിതരായിരുന്നു. സാധാരണയായി ക്യാമ്പ് തുടങ്ങി, ഏതാനും മണിക്കൂറുകള്‍ക്കുള്ളില്‍ അയാള്‍ സ്ഥലം കാലിയാക്കുമായിരുന്നു. പ്രാന്ത പ്രദേശങ്ങളിലെ ആള്‍ക്കാരോട് മറ്റ് വിവരങ്ങള്‍ ചോദിച്ച് അങ്ങനെയുള്ള ദിവസം തള്ളി നീക്കും. ഓഫീസില്‍ ആണേല്‍ ആകെ അഞ്ചു പേര്‍. അതില്‍ ഇംഗ്ലീഷ് ചേര്‍ത്ത് വായിക്കാന്‍ അറിയാവുന്നവര്‍ രണ്ടു പേരും. തലപ്പത്തിരിക്കുന്നവര്‍ക്ക് ബുദ്ധിയുണ്ട് എന്ന് അവന്‍ പല കുറി തിരിച്ചറിഞ്ഞതാണ്. ഡി എം  കഴിഞ്ഞ വര്‍ഷം ഒരു മഴ ദിവസം വന്നിരുന്നു എന്നറിയാന്‍ കഴിഞ്ഞു.
കൂടെ ട്രെയിനിങ്ങിനുണ്ടായിരുന്നവര്‍ പലരും പല വഴിക്കായി. ആരുമായും കോണ്ടാക്ട്സ് വയ്ക്കണ്ടാ എന്ന് നിര്‍ദേശം ഉണ്ടായിരുന്നു. ആഴ്ചയില്‍ ഒരിക്കല്‍ മെയിന്‍ ഓഫീസിലേക്ക് കോള്‍... അത് വരെയുള്ള Developments ചിലപ്പോള്‍ വാക്കാലെയും, വേണ്ടി വന്നാല്‍ ചിലപ്പോള്‍ കോഡ്‌ രൂപേണയും അറിയിക്കണം. മലയിറങ്ങി, കൊടും തണുപ്പത്ത്‌ ബൂത്ത്‌ വരെ എത്തിപ്പെടുവാന്‍ നന്നേ പാടാണ്. അത് കൊണ്ട് ചിലപ്പോള്‍ പത്തു നാള്‍ കൂടുമ്പോഴേ ഓഫീസിലേക്ക്‌ വിളിക്കലുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.  അനുകൂലമായി എന്തേലും കിട്ടുകയാണെങ്കില്‍ തപാല്‍ വഴി അറിയിക്കുമായിരുന്നു. അതും ഓഫിസ്‌ അഡ്രസിലേക്ക് അല്ലാതെ, മറ്റൊരു വിലാസത്തിലേക്ക്. അതും ഓരോ തവണ മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കും. തിരികെ വരുന്ന ഓരോ മറുപടിക്കത്തിലും അടുത്ത തവണ അയക്കാനുള്ള മേല്‍വിലാസം ഉണ്ടാകാറുണ്ട്. സംഗതി രസമുള്ള പണിയാണെന്ന് ചിലപ്പോഴോക്കെ അയാള്‍ക്ക് തോന്നിയിരുന്നെങ്കിലും പലപ്പോഴും മടുപ്പായിരുന്നു. ആകെയുള്ള ആശ്വാസം വെള്ളിയാഴ്ചകളില്‍ മാറുന്ന ഭോജ്പുരി, ചിലപ്പോള്‍ നേപ്പാളി, സിനിമകള്‍ ആയിരുന്നു.
തണുപ്പിറങ്ങി വരുന്ന സമയമാണിത്. പഴയ വിന്‍റെര്‍ കോട്ടിലുണ്ടായിരുന്ന കുറെ മൂട്ടകള്‍ കട്ടിലിനടിയില്‍ ചത്ത്‌ മലര്‍ന്ന് കിടപ്പുണ്ട്. നേരം ചെറുതായി ഇരുട്ടി തുടങ്ങിയിരുന്നു. ഉച്ചയുറക്കത്തിന്‍റെ അലസ്യമുണ്ട് മുഖത്ത്. അയാള്‍ റൂമില്‍ നിന്ന് താഴേക്കിറങ്ങി. ഒരു കോപ്പ ചായയും മസാല ബോണ്ടയുമാണ് മനസ്സില്‍. തിരികെ വരുമ്പോ ബാര്‍ബര്‍ ഷോപ്പിലും ഒന്ന് കയറണം. നാട്ടിലായിരുന്നെങ്കില്‍ ഈ കോലത്തില്‍ അമ്മ വീട്ടില്‍ കയറ്റില്ലായിരുന്നു. ഏതായാലും ക്യാമ്പ് വരെ ഒന്ന് നടക്കാം എന്ന് കരുതി. സാധാരണയായി മെഡിക്കല്‍ ക്യാമ്പുള്ള ദിവസങ്ങളില്‍ ഉച്ചക്ക് ശേഷം ഓഫീസില്‍ ഇരിക്കാറില്ല. ഇന്നും അങ്ങനെ തന്നെ. കേന്ദ്ര സര്‍ക്കാര്‍ വക, സോളാര്‍ വിളക്കുകള്‍ കത്തിയും കെട്ടും വഴി തെളിച്ചു. ക്യാമ്പില്‍ ഇപ്പോഴും നല്ല തിരക്കുണ്ട്. കൂടുതലും സ്ത്രീകളാണ്. ചിലര്‍ പൂര്‍ണ ഗര്‍ഭിണികളും. കണ്ണുകളെ അമ്പരപ്പിച്ച് കൊണ്ട് ചില ദൃശ്യങ്ങള്‍ കടന്നു പോയി. അയാള്‍ ഇത്തിരി മാറി ഒരു ചെറിയ മരത്തിന്‍റെ പൊത്തില്‍ മറഞ്ഞിരുന്നു. തലയില്‍ കെട്ടിയുറപ്പിച്ച നിലയില്‍ ടോര്‍ച്ച്. അങ്ങനെ ആറേഴു പേര്‍. മെയിന്‍ ക്യാമ്പിലെ പെട്രോമാക്സിനു ചുറ്റും ചില പ്രാണികള്‍ വട്ടമിടുന്നുണ്ട്. ശരീര ഭാഷയില്‍ അവരാരും തന്നെ ഡോക്ടര്‍മാരായി തോന്നിച്ചില്ല.
തൊട്ടടുത്ത സ്കൂളില്‍ നിന്നുമായിരിക്കണം, ഈരണ്ട് ബെഞ്ച് വീതം ചേര്‍ത്തിട്ടിട്ടുണ്ട്. പൂര്‍ണ ഗര്‍ഭിണിയായ ഒരു സ്ത്രീ അതിന് മേലെ വന്ന് കിടന്നു. തലയില്‍ കെട്ടിയ ടോര്‍ച്ച് തെളിയിച്ച് അവരില്‍ ഒരാള്‍ ആ സ്ത്രീയുടെ അടുത്തേക്ക്‌.
ബെഞ്ചിലെ ചോര തുടച്ച് കളഞ്ഞ് ഒരു നേഴ്സ് അടുത്ത സ്ത്രീയെ അവിടേക്ക് വിളിപ്പിച്ചു. പൊക്കിള്‍ കൊടിയോടെ ചോരക്കുഞ്ഞിനെ, ഒരു കീറിയ സാരിയില്‍ പൊതിഞ്ഞ് ആര്‍ക്കോ ഇരുട്ടത്ത് കൈ മാറി. ഒരു മറയില്ലാതെ, ആ ഇരുട്ട് കുഞ്ഞിനെ പൊതിഞ്ഞെടുത്തു. ആ മൈതാനത്തില്‍ പലയിടങ്ങളില്‍ നിന്നും നട്ടെല്ല് മുറിയും വിധം, തൊണ്ട പൊട്ടുമാറ് സ്ത്രീകളുടെ കരച്ചില്‍ പ്രതിധ്വനിച്ചു. കുറച്ച് മണിക്കൂറുകള്‍ക്ക് മുന്‍പ്‌ ജനിച്ച ഒരു കുഞ്ഞിന്, ചൂട് കൂടുതലാണ് എന്ന് പറഞ്ഞ്, കൂട്ടത്തില്‍ പ്രായം തോന്നിച്ച ഒരു നേഴ്സ് എന്തോ ഒരു ഗുളിക പൊടിച്ച് വെള്ളത്തില്‍ കലക്കി ഇറ്റിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.. അയാള്‍ കണ്ണ് വലിച്ചു. മുന്നോട്ട് ചെന്ന് പ്രതികരിക്കാന്‍ ആവാത്ത വിധം ശരീരം തളര്‍ന്നത് പോലെ.
ഏകദേശം നാല്പതോളം സ്ത്രീകള്‍ അങ്ങിങ്ങായി നിലത്തിരിക്കുന്നതും, കിടക്കുന്നതും കാണാനുണ്ട്. ഒന്ന് രണ്ട് മിനുട്ടുകള്‍. ഗ്രാമീണരില്‍ മൂന്ന് നാല് പേര്‍ ചേര്‍ന്ന്‍ ഒരു സ്ത്രീയെ വലിച്ചിഴച്ച് കൊണ്ട് വരുന്നുണ്ട്. നേരത്തെ കണ്ട പ്രായമായ സ്ത്രീയോട് അവരെന്തോ ചോദിച്ചു. ഒന്ന് ചിന്തിച്ച് അവര്‍, തൊട്ട് പിന്നിലെ ചെറിയ ടെന്റ് ചൂണ്ടി എന്തോ പറഞ്ഞു. അവര്‍ ആ പെണ്‍കുട്ടിയെ വലിച്ചിഴച്ച് റെന്റിനുള്ളിലേക്ക് കൊണ്ട് പോയി, കൂടെ രണ്ട് നേഴ്സ് മാരും. പിന്നെയൊരലര്‍ച്ചയായിരുന്നു. ഹെഡ് നേഴ്സ് അവിടേക്ക് ചെന്ന്, ടെന്റിനുള്ളിലേക്ക് നോക്കി, അതിന്‍റെ തുണിവാതില്‍ ചേര്‍ത്ത് കെട്ടി തിരികെപ്പോന്നു.
പടുത കെട്ടിയ ഒരു ജീപ്പ്‌ മൈതാനത്തിന് മുന്നിലേക്ക്‌ വന്ന് നിന്നു. ഹെഡ് ലൈറ്റ് കെടുത്താതെ തന്നെ ഒരാള്‍ അതില്‍ നിന്നിറങ്ങി. ഗ്രാമീണര്‍ മുന്നോട്ട് ചെന്ന് അയാളെ വണങ്ങി. ഇതുവരെ നേരിട്ട് കാണാത്ത ആ ഗ്രാമ മുഖ്യനെ അയാള്‍ മരപ്പൊത്തിലിരുന്ന് ആദ്യമായി കണ്ടു.
“എന്നിട്ടവനെ കിട്ടിയോ?”. അയാള്‍ പ്രാദേശിക ഭാഷയില്‍ അവരോടായി ചോദിച്ചു.
കൂട്ടത്തില്‍ ഒരാള്‍ മുന്നോട്ട് വന്ന്, അയാള്‍ ചോദിച്ചയാളെ അകലയേതോ ഗ്രാമത്തില്‍ നിന്ന്, രാവിലെ തന്നെ കിട്ടിയെന്നും, അയാളെ അപ്പോള്‍ തന്നെ തീര്‍ത്തെന്നും പറഞ്ഞു.
ഗ്രാമ മുഖ്യന്‍ യുവാക്കളെ അഭിനന്ദിച്ച്, നാളെ ഫാമില്‍ കാണാം എന്നും പറഞ്ഞ്  തിരികെ പോയി.
മെഡിക്കല്‍ ക്യാമ്പിന്‍റെ പേരില്‍ നടക്കുന്ന പലതിനും അയാള്‍ സാക്ഷിയാകുകയായിരുന്നു. സംഭവം നടന്ന് ആഴ്ചകള്‍ കഴിഞ്ഞ് മാത്രം, നമ്മുടെ പത്രങ്ങളില്‍ വായിച്ചറിയാറുള്ള ദുരഭിമാനക്കൊല. അയല്‍ ഗ്രാമത്തിലെ യുവാവിനെ മൃഗീയമായി കൊലപ്പെടുത്തി, സ്വന്തം സഹോദരിയെ തിരികെ ഗ്രാമത്തിലെത്തിച്ചതിന്‍റെ സന്തോഷം അതിലൊരു ചെറുപ്പക്കാരന്‍റെ മുഖത്ത് തെളിമ തീര്‍ത്തു.
മണ്ണിന്‍റെ മണം അറിയാന്‍ ഭാഗ്യമില്ലാതെ മറ്റൊരു ജീവന്‍ കൂടി. നേഴ്സ്മാര്‍ റ്റെണ്ടിനുള്ളില്‍ നിന്ന് ഒരു മാംസ പിണ്ഡം കവറില്‍ പൊതിഞ്ഞ് പുറത്തെടുത്ത് അകലെ കാട്ടിലേക്ക്‌ വലിച്ചെറിഞ്ഞു. ഉള്ളില്‍ നിന്ന് വേദന കൊണ്ട് ആ സ്ത്രീ ഉറക്കെ നിലവിളിച്ചു. റ്റെണ്ടിലെ റാന്തല്‍ തിരി താണു.
പ്രതികരിക്കാനാകാതെ അയാള്‍ വീര്‍പ്പ് മുട്ടി. ഒന്നും ചെയ്യാനാവാത്ത അവസ്ഥ. അതിനിടയില്‍ ഇന്‍ഷുറന്‍സ്‌ ഏജന്‍സിയില്‍ ചിലര്‍ നാട്ടുകാരില്‍ നിന്ന് എന്തൊക്കെയോ പേപ്പറില്‍ ഒപ്പിട്ട് വാങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഇവിടെ ജീവന്, കടലാസ്സില്‍ പതിയുന്ന മഷിയുടെ വിലയാണ്. മരണപ്പെടുന്ന സ്ത്രീയുടെ പേരില്‍ പോളിസി ഉണ്ടെന്ന് വരുത്തി, അതില്‍ നല്ലൊരു പങ്ക് ഏജന്‍സിക്കാര്‍ കൊണ്ട് പോയിരുന്നു. അതിലൊരു ഭാഗം ഗ്രാമ മുഖ്യനും. ഒന്നും ചെയ്യാനാകില്ല എന്ന് ഉറപ്പായിരുന്നു. മറഞ്ഞു നിന്നിരുന്ന മരത്തിന്‍റെ മറ പിടിച്ച് വേഗത്തില്‍ മുറിയിലേക്ക്‌ നടന്നു.
നേരിയ തണുപ്പില്‍ കോട അരിച്ചിറങ്ങുന്നുണ്ട്.  ജാക്കറ്റിന്‍റെ ഉള്ളിലൂടെ സൂചി മുന കൊള്ളുന്നത്‌ പോലെ തണുത്ത കാറ്റ് മേലാകെ അരിച്ച് കയറുന്നുണ്ട്. അങ്ങിങ്ങ് ചെറുതായി കീറിയ പ്ലാസ്റ്റിക്‌ വരിഞ്ഞ കട്ടിലില്‍ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റ്, ഫ്ലാസ്കില്‍ നിന്ന് ചൂട് വെള്ളം ഒരിറക്ക് കുടിച്ചു. വൈകുന്നേരത്തെ കാഴ്ച, കണ്ണില്‍ നിന്ന് മായുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഇന്നേവരെ കണ്ടതും, പഠിച്ചതും, കേട്ടതും ഈ ഇന്ത്യയെ പറ്റിയാണോ എന്ന് സംശയം തോന്നിപ്പിച്ച നിമിഷങ്ങള്‍. ഭരണ സമ്പ്രദായവും,നിയമ വ്യവസ്ഥയും, വെറുപ്പിന്‍റെ പ്രത്യയശാസ്ത്രം പഠിപ്പിക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയ പാര്‍ട്ടികളും ഇതൊന്നും കാണില്ല.
അയാള്‍ ജാക്കറ്റിന്‍റെ കൈയ്യിലെ ബട്ടന്‍ ഒന്ന് മുറുക്കി. പണ്ടെങ്ങോ ഒരു ബള്‍ബ്‌ തൂക്കാന്‍ താഴെ മാര്‍ക്കറ്റില്‍ നിന്ന് വാങ്ങിയ വയര്‍ നീളത്തില്‍ മുറിച്ചെടുത്ത് അരയില്‍, ഷര്‍ട്ടിന് ഉള്ളിലായി ചുരുട്ടിക്കെട്ടി. ഷേവിംഗ് റേസര്‍ നെറ്റിയുടെ അരികിലൂടെ പുരികങ്ങളിലേക്ക്. നീണ്ട് വളര്‍ന്നിരുന്ന തലമുടിയിഴകളിലൂടെ റേസര്‍ പതിയെ ചലിച്ചു തുടങ്ങി. അരണ്ട തെരുവ്‌ വിളക്കില്‍ ഒരു നിഴല്‍ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.
വഴിയില്‍ കണ്ട കോയിന്‍ ബൂത്തില്‍ ഒന്ന് നിന്നു. നാല് മാസമായി നാട്ടിലേക്ക് വിളിച്ചിട്ട്. വീട്ടിലെ ലാന്‍ഡ്‌ ലൈനിലേക്ക് ഡയല്‍ ചെയ്തു. അമ്മയായിരിക്കണം ഫോണ്‍ എടുത്തത്‌. സ്ഥിരം ചെയ്യാറുള്ളത് പോലെ, മുന്‍പേ അറിഞ്ഞെന്നവണ്ണം അങ്ങേത്തലയ്ക്കല്‍ നിന്ന് ഹലോ വന്നില്ല.
അതിനയാള്‍ മറുപടി ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. ഫോണ്‍ കട്ട് ചെയ്ത് താഴേക്ക് നടന്നു.
ഫാം ഹൗസിലെ പതിവ് കാഴ്ചകള്‍ക്ക് മാറ്റമില്ല. ജലസേചന സഭയ്ക്കിടയില്‍ ഇടക്കെപ്പോഴോ ഗ്രാമമുഖ്യന്‍ കോട്ടേജിലെ ശുചിമുറിയിലേക്ക് നടന്നു കയറുന്നത് അയാള്‍ കണ്ടു.
വാരകള്‍ അകലെയുള്ള വയ്ക്കോല്‍ കൂനയിലേക്ക് ഒരു നോട്ടം. മഞ്ഞു വീഴ്ച തടയാന്‍ മേല്‍ക്കൂരയില്‍ വിരിച്ചിരുന്ന ഉണക്ക പുല്ലിലേക്ക് ഒരു ഫ്ലാപ് ലൈറ്റര്‍ പാഞ്ഞു.
ഹൌറ എക്സ്പ്രെസ്സ് കൊല്ലം ജങ്ക്ഷനില്‍ നിന്ന് പതിഞ്ഞ താളത്തില്‍ മുന്നോട്ട് പോകുന്നതിനിടയില്‍ ഓടി നടന്ന് പത്രം വില്‍ക്കുന്ന ഒരു ചെക്കന്‍. അവന്‍ ലോക്കല്‍ കോച്ചിലെ ഒരു വയോധികന് നേരെ പത്രം നീട്ടി.
മുഖ്യ വാര്‍ത്തകള്‍ വായിച്ച് തീര്‍ത്ത ശേഷം കുനിയനുറുമ്പ് വരിയിട്ട പോലെ തോന്നിച്ച അക്ഷരക്കൂട്ടങ്ങള്‍ക്കിടയിലൂടെ ആ വൃദ്ധന്‍ അത് വായിച്ചെടുത്തു.
“ചമ്പാരന്‍ ജില്ലയുടെ പടിഞ്ഞാറു ഭാഗത്തുള്ള ഒരു ഫാക്ടറിയില്‍ നിന്നാണ് അവശനിലയില്‍ മുറിവേറ്റ നിലയില്‍ ഇയാളെ കണ്ടെത്തിയത്. ഗ്രാമത്തിന് പുറത്തുള്ള ഒരു മാംസ സംസ്കരണശാലയുടെ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട ഗോഡൗണിന്‍റെ ഉള്ളില്‍ ചെറിയ ഞെരക്കം കേട്ടാണ് ഗ്രാമവാസികള്‍ അവിടേക്ക് ചെന്നത്. ഇലക്ട്രിക്‌ വയറുകൊണ്ട് കഴുത്തില്‍ അതി ശക്തമായി മുറുക്കിയതിന്‍റെ പാടുകള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നതായും ഫോറന്‍സിക് വിദഗ്ദര്‍ അറിയിച്ചു. ഗ്രാമ മുഖ്യന്‍റെ മരണ മൊഴി രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.”
ആ വാര്‍ത്തയ്ക്ക് ചുവട്ടിലായി ഒരു ചെറിയ കോളം ഉണ്ടായിരുന്നു. അതില്‍ ഇങ്ങനെ എഴുതിയിരുന്നു.
പിന്നെ ആര്‍ക്കും തിരിച്ചറിയാന്‍ സാധിക്കാത്ത കുറേ അടയാളസൂചനകളും.
"രേഖാചിത്രങ്ങള്‍ക്ക് വടക്കേയിന്ത്യ, തെക്കേയിന്ത്യ എന്നൊന്നും ഇല്ലല്ലേ!.".
തൊട്ടടുത്തിരുന്ന മറ്റൊരാള്‍ അതേയെന്നയര്‍ത്ഥത്തില്‍ ചെറുതായൊന്ന് ചിരിച്ചു.
എതിര്‍ഭാഗത്ത്, അവര്‍ക്ക് മുകളിലായി കിടന്നിരുന്ന യുവാവ്‌ ഒന്ന് തിരിഞ്ഞു. കോട്ടുവായ നിയന്ത്രിച്ച്, പാതി എഴുന്നേറ്റിരുന്ന് , പോക്കറ്റില്‍ കിടന്നിരുന്ന ഐഡി കാര്‍ഡ് പലതായി കീറി ജനല്‍ വഴി പുറത്തേക്ക് കളഞ്ഞു.
തോളില്‍ കിടന്നിരുന്ന ചെറിയ തുകല്‍ ബാഗിലെ ഒരു കടലാസ് എടുത്ത് അടുത്ത സ്ഥലം ഒന്ന് കൂടെ ഉറപ്പിച്ചു. "അതിയന്നൂര്‍ ബ്ലോക്ക് പഞ്ചായത്ത്. തസ്തിക - സെക്ഷന്‍ ക്ലര്‍ക്ക്"
ചെറുതായി തലയുയര്‍ത്തി നിന്നിരുന്ന പുരികത്തിലെ ചെറുരോമങ്ങള്‍ ഒന്ന് തലോടി,അയാള്‍ വീണ്ടും തിരിഞ്ഞു കിടന്നു.
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
“ശ്ഹെടാ..നല്ല മഴയാണല്ലോ...ഇന്നും ലങ്ങേര് വരുന്ന ലക്ഷണം ഇല്ല...കഴിഞ്ഞയാഴ്ച വരെ ഒടുക്കത്തെ ചൂടാരുന്നു, ദേ ഇപ്പോള്‍ നല്ല മഴയും. മറ്റേ പുള്ളിയോടുള്ള കമ്മ്യൂക്കേഷന്‍ ഗ്യാപ്പ് ഈയിടെയായി കൂടുന്നോ എന്നൊരു സംശയം... അല്ലേല്‍ മിനിമം നാല് ആഴ്ചത്തെ അപ്ഡേറ്റ് കിട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നതാ... പുള്ളിയെ പറഞ്ഞിട്ടും കാര്യമില്ലാന്നു ചിലപ്പോള്‍ തോന്നും, ആ ജാതി ചെയ്ത്തല്ലേ മനുഷ്യന്മാര്‍ ചെയ്തു കൂട്ടുന്നത്. ഉള്ള പ്രോബബിലിറ്റി തിയറംസ് ഒക്കെ പയറ്റി നോക്കി… രക്ഷയില്ല...കാലാവസ്ഥ പ്രവചനം കിംബഹുന.. പഴയ അനലോഗ് സിഗ്നല്‍സ് ഒക്കെ വച്ചാണ് നമ്മുടെ ആശാന്‍റെ അല്‍ഗോരിതം ഓടിക്കൊണ്ടിരുന്നത്, പ്രഡിക്ഷനും ഏതാണ്ടൊക്കെ കൃത്യം. ഇപ്പോള്‍ മുക്കിനു മുക്കിന് ജ്യോത്സ്യന്മാരായി, ഹൈക്കു മാന്ത്രികന്മാരായി. ഒടുക്കത്തെ കോമ്പറ്റിഷനല്ലേ!!! ചിലനേരം, ആലോചിക്കുമ്പോള്‍, ഒരു എത്തും പിടിയും കിട്ടില്ല, ഇവരിതെങ്ങനെ ഒപ്പിച്ചെടുക്കുന്നു??... പത്ത് പന്ത്രണ്ട് ശംഖ് ചറപറാ ഓടിച്ച് ഭാവി, ഭൂതം ഒക്കെ? ങ്ങും..അവിടെ താമരയുടെ സീസണ്‍ അല്ലാത്തത് കൊണ്ട് ഒരു നാലഞ്ചെണ്ണം കരുതിയേക്കാം... നാളെത്തന്നെ ആശാനെ ഒന്ന് കണ്ട്, അടുത്ത മൂന്നാഴ്ചത്തെ കാലാവസ്ഥ ഓലയും എഴുതി വാങ്ങാം.”
“ഇതിപ്പോ നേരം കുറേ ആയല്ലോ....രാമനെയൊട്ട് കാണുന്നുമില്ല... അയാള്‍ വന്ന് വിളക്ക് തെളിയിച്ചേച്ചും വേണം പുറത്തിറങ്ങാന്‍... ഓരോരോ കീഴ്വഴക്കങ്ങള്‍ ആകുമ്പോ ചെയ്യാണ്ടെങ്ങനാ? പോരാത്തതിന് കഴിഞ്ഞ കൊല്ലം ഞാന്‍ മേജര്‍ ആയീന്നും പറഞ്ഞ് ആ പേരില്‍, എന്‍റെ പേരും പറഞ്ഞ് കുറേ പൊടിച്ചു ഇവിടത്തെ ചില വമ്പന്മാര്‍. ഞാന്‍ പോലും അറിയാതെയാ ഇപ്പോഴത്തെ എന്‍റെ പേരും, ഈ കാണുന്ന വസ്തുവും ഒക്കെ ഇവന്മാര്‍ വാങ്ങി കൂട്ടുന്നത്... എന്‍റെ സംശയം അതല്ല, ഇവര്‍ എന്‍റെ പേരില്‍ ഈ മണ്ണൊക്കെ വാങ്ങി കൂട്ടുന്നുണ്ട്, സമ്മതിച്ചു; എന്നാല്‍ കരാര്‍ വാലിഡ്‌ ആകണമെങ്കില്‍ മേജറായ എന്‍റെ ഒപ്പ് വേണ്ടായോ? ഞാന്‍ ഇടക്ക് സമയം കിട്ടുമ്പോള്‍ അതും ആലോചിക്കാറുണ്ട്.. നോ ഹോപ്‌...കിം ഫലം. ഇവിടെയിപ്പോ ഞാന്‍ തനിച്ചാ.. വാമഭാഗം ചിറയ്ക്കലാ... ഒറ്റയ്ക്കല്ല...രണ്ട് മക്കളും ഉണ്ട് കൂട്ടിന്..എത്ര ഒക്കെ ആണേലും കുടുംബത്തോട് ഒരുമിച്ച് ഇരിക്കുന്നതാ ഒരു സുഖം...പറഞ്ഞിട്ടെന്താ!"
"മേട്ടോട് ചെറുതായി പൊട്ടിയിട്ടുണ്ട്... തലയ്ക്ക് മേലെ തന്നെ മഴ വെള്ളം വീണോളും...എല്ലാ കൊല്ലവും പത്ത് ആള്‍ കൂടാനുണ്ടേല്‍ എന്‍റെ കാര്യത്തില്‍ ഒരു ശ്രദ്ധയാ...വരുണന്‍ സഖാവിനോട് ഒരു ലയന ചര്‍ച്ച ആവശ്യമായി വരും. ഈയിടെയായി ഞാനറിയാതെ ചില പിരിവിന്‍റെ ഏര്‍പ്പാടും നടക്കണ്‌ണ്ട് ന്ന് അറിഞ്ഞത് മുതല്‍ ഒരു അസ്വസ്ഥതയാ...എനിക്കിപ്പോ കാശിനെന്താ എന്തേലും കുറവുണ്ടായിട്ടാണോ? ഞാനൊട്ട്‌ ആരോടും ചോദിച്ച ചരിത്രോം ഇല്ല... പണ്ട് ഈ വരം കൊടുത്ത വകയില്‍ അല്ലറ ചില്ലറ അബദ്ധങ്ങള്‍ പറ്റിയിട്ടുണ്ടെന്ന് ഏതോ ബുക്കില്‍ പരാമര്‍ശിച്ചുട്ടുള്ളതായി അറിയാന്‍ കഴിഞ്ഞു. അല്ലാണ്ട് വേറെ സാമ്പത്തിക അട്ടിമറിയോ  മറ്റോ എന്‍റെ പേരില്‍ ഇല്ല. പണ്ടായത് കൊണ്ട്, ഇന്നത്തെ പിള്ളാര്‍ പറയുന്നപോലെ “ഈ എന്നോടോ ബാലാ?” എന്നും പറയാന്‍ തരമില്ല. എന്‍റെ ചിത്രം പതിച്ച് നോട്ടീസ് കൊടുത്ത് മറ്റേ പുള്ളീടെ ചിത്രമുള്ള കടലാസ്സ്‌ വാങ്ങുക..സംഗതി ഉഷാറാണ്... ശെഹ് ഈ രാമന്‍ എവിടെ പോയി കിടക്കണു???”.
ഒരു സൈക്കളിന്‍റെ മണിയൊച്ച കേട്ട് ശിവയണ്ണന്‍, കണ്ണങ്ങടച്ച്‌ ഉറക്കം നടിച്ചിരിപ്പായി..രണ്ട് മണിയടിച്ച് രാമന്‍ നമ്പൂതിരി നടയങ്ങ് തുറന്നു.
“ങേ ഇത് തന്നെയാണോ രാമാ ഇവിടെ ചൊല്ലേണ്ടത്??”.
“അത് വേണ്ടാ...പുള്ളി അത് ആലോചിക്കാന്‍ നിന്നാല് ഈനീം വൈകും....പോരാത്തേന് വല്യ ചന്ദനാദി ചൂര്‍ണം ഞാന്‍ തന്നെ പറഞ്ഞു കൊടുക്കേണ്ടീം വരും...ഫോര്‍മാറ്റ്‌ '#അശരീരി'. എന്നിട്ട് വേണം ആ സംഗതി, 'ഞാനേ കേട്ടുള്ളൂ, ഞാന്‍ മാത്രേ കേട്ടുള്ളൂ' എന്നും പറഞ്ഞ് അടുത്ത ഹോമത്തിനുള്ള ചാര്‍ത്തെഴുതാന്‍...”.
കൈയ്യില്‍ കിട്ടിയ ഇച്ചിരി ഉതിരും കുറച്ച് വെള്ളവും ചേര്‍ത്ത്  രാമന്‍ വേല തുടങ്ങി.
“പണ്ടൊക്കെ ആയിരുന്നെങ്കില്‍... പണ്ടെന്നു പറഞ്ഞാല്‍, ഏതാണ്ടൊരു പത്ത് ആയിരം കൊല്ലങ്ങള്‍ക്ക് മുമ്പ്, എന്നോട് തന്നെ ഒന്ന് രണ്ട് തവണ ചോദിച്ചേ എന്നെ കുളിപ്പിക്കാറുള്ളൂ, ഇപ്പോള്‍ പിന്നെ, കുളിപ്പിക്കുന്നവന്‍ കുളിച്ചോ എന്ന് ചോദിക്കേണ്ടി വരുന്ന അവസ്ഥയാ.. ആരേം പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യമില്ലാന്നെ...ഓരോ വീട്ടിലും ഇപ്പോള്‍ പ്രതിഷ്ഠകളല്ലേ...അപ്പോള്‍ പിന്നെ ഇങ്ങനൊക്കെ പോണത് തന്നെ മഹാ ഭാഗ്യം...പൂണൂലിട്ടവന്‍റെ  യോഗ്യത ചോദിച്ചാലോ എന്ന് വരെ തോന്നിക്കണ സമയം ണ്ടായിട്ടുണ്ടേ...ഇതിപ്പോ ആര്‍ക്കും  ഇടാലോ...ഒരു വെള്ളച്ചരട്..ത്ര ന്ന്യേ..വേണ്ടാ ഞാനായിട്ട് ജാതി പറയണില്ല്യാ...സത്യം പറഞ്ഞാ ജാതീടെ കാര്യമല്ല...സംഗതി കര്‍മ്മത്തിന്‍റെയാ....അതൊക്കെ ബുക്കില്‍ വായിക്കാന്‍ കൊള്ളാം ല്ലേ!!!”.
ശിവയണ്ണന് ഒന്ന് ചിരിക്കാന്‍ തോന്നി, പുള്ളി ചിരിച്ചില്ല...ഓടിളകി, ഒളിച്ചിരുന്ന മഴത്തുള്ളിയെ നെടുകെ കീറി ഒരു കുടം പൊങ്ങി. മൂട് ചെറുതായി പൊട്ടിച്ച് ദര്‍ഭ തിരുകിയ ഒരു കുടം. ഒരു ചെറിയ തവള, കണ്ണിറുക്കി കാണിച്ചിട്ട് നട മുറിച്ച് കടന്ന്, അതുവഴി എങ്ങോട്ടോ ഓടിപ്പോയി.
കഴകം സുഭദ്ര വന്നു. പേരുകേട്ടാല്‍ സിനിമ നടിയാണെന്നേ തോന്നു.. പക്ഷെ അല്ലാട്ടോ...ആള് പാവമാ.. ഈയിടെയായി വാത നീരും ണ്ട് പാവത്തിന്..ന്നാലും വരും... ‘ന്‍റെ  ശിവനേ’ എന്ന് പറഞ്ഞ് തുടങ്ങും... ഇടയ്ക്ക് എന്തേലും അത്ഭുതം കാട്ടിയാലോ എന്ന് വിചാരിക്കാറുണ്ട് താനും...ങ്ങും സമയം വരട്ടെ...
ആകെയുള്ള പ്രശ്നം മനയ്ക്കലെ ശാന്തയാ...ആ സ്ത്രീ വന്നാല്‍ പ്രാര്‍ത്ഥനയുടെ ടോണ്‍ ലൈറ്റായി ഡീ റൂട്ടാകും..
’എന്നാലും ആ IPS കൊച്ച് എന്ത് ഭാവിച്ചാ... ശിവനേ.. ആകെ ഒരു കിഡ്നിയെ ഉള്ളൂ...ആ കൊച്ചിനെ കാത്തോളണേ...’
സംഗതി മാറിയേ...ഇതാ ഇവിടെ മിക്കവാറും നടക്കാറുള്ളത്...
മനയ്ക്കലെ ശാന്തയും ഏതാണ്ടതേ ഭാവത്തില്‍ എന്നെ നോക്കി അങ്ങ് നില്ക്കും .. ഇതിലൊക്കെ ഞാന്‍ എന്ത് ചെയ്യാനാന്നാ..
പിന്നെ ഉള്ളത് ചില മുതലാളിമാരുടെ കടാക്ഷപ്പറ്റ് ആണ്... ചെയ്തു കൂട്ടിയതിലെ ചില ശിഷ്ടകല്പ്നകള്‍ ഉറക്കം കെടുത്തുമ്പോള്‍ ഒരു ആര്‍ച്ച് അങ്ങ് നേരും...അല്ലേല്‍ കൊടിമരമങ്ങ് സ്വര്‍ണം  പൂശും. ഒരു സന്തോഷം..
“എല്ലാം ദൈവത്തിനല്ലേ” – എന്നൊരു സുഖിപ്പീരും.
പണ്ടത്തെ തണ്ടപ്പിരിവിനേക്കാള്‍ സുഖമുള്ളതാ ഇനിയുള്ള  ഏര്‍പ്പാട്... കേട്ടാല്‍ ചിരി വരും.
നടത്തുന്നത് ഈമള്ളൂര്‍ ശങ്കരന്‍- ആനയല്ല...ആളാ...
ആശാന്‍ പറയുന്നത് കേട്ടാല്‍ എനിക്ക് തന്നെ കോള്‍മയിര്‍ ഉണ്ടാകും...
“മ്മടെ ശിവനല്ലേ...ശ്ശ്ശി മേലെ തന്നെ നില്‍ക്കണം...ഇത്തവണത്തെ വെടിക്കെട്ടില്‍ നാടിളകണം....പ്ടാകയ്ക്ക് അപ്പുറമുള്ളോര് കേള്‍ക്കണം... കൂട്ടത്തില്‍ സാംബശിവന്‍റെ കച്ചേരീം ആയാലോ..”.
കൂട്ടത്തില്‍ ഇച്ചിരി വിവരം ഉള്ള ആരോ പറയുന്നത് കേട്ടു...
”ശങ്കരണ്ണാ...കച്ചേരി അല്ല കഥാപ്രസംഗം..പുള്ളി പ്രസംഗം നിറുത്തിയിട്ട്‌ കൊല്ലം ഇരുപതായി...”.
“ന്നാല്‍ പിന്നെ കലാഭവനീന്നു പിള്ളേരെ ഇറക്കാം...സിനിമാറ്റിക് ആക്കാം എന്താ..”
ഒടുവില്‍ കടിച്ചാല്‍ പൊട്ടാത്ത, കണ്ടാല്‍ രണ്ടാം വട്ടം വായിക്കാന്‍ ഇച്ചിരി പണിപ്പാട് തോന്നിക്കുന്ന ഒരു പേജ് കഥ. വീരഗാഥ, ഈ എന്നെപ്പറ്റി തന്നെ ആയിരിക്കും.. ആദ്യമൊക്കെ ഞാന്‍ കരുതി ഈ പത്മ അവാര്‍ഡ് ന് വല്ലോം ഉള്ള അപേക്ഷയാണോ സംഗതിയെന്ന്!!! പിന്നെയല്ലേ മനസിലായത് ലിത് വേറെ... മലയാളി ജനതയല്ലേ പ്രബുദ്ധതയ്ക്ക് പോറല്‍ തട്ടാതിരിക്കാന്‍ വേണ്ടിയാ.. ചുരുക്കത്തില്‍ ഒരു മള്‍ട്ടി കളര്‍ ഫ്രണ്ട് കവര്‍ പോസ്റ്റര്‍ സഹിതം ഒരു പറ്റ് ബുക്ക്   ഇറങ്ങും എന്‍റെ പേരില്‍. ഫ്ലാറ്റ് വാങ്ങാന്‍ ഇറങ്ങുമ്പോള്‍ ആദ്യമാദ്യം കൈയ്യില്‍ വരുന്ന ബ്രോഷര്‍ കാണുന്ന ഒരു പുതുമ. എനിക്ക് വേണ്ടി എന്ന് അവകാശപ്പെടുന്ന കാര്യപരിപാടി പോസ്റ്ററിനു ചുറ്റും വട്ടിപ്പലിശക്കാരന്‍റെ തുടങ്ങി മൊബൈല്‍ മോര്‍ച്ചറി ഏജന്റിന്‍റെ വരെ പരസ്യവും...സംഗതി കാലികമാകണം..  അത്ര തന്നെ... പറഞ്ഞ് വരുമ്പോ ഏതാണ്ട് സ്മാര്‍ട്ട് സിറ്റിക്ക് അസ്ഥിവാരം കുഴിച്ചിട്ട കണക്കാ...
ആരോട് പറയാനാ, ഇത് വഴി വരമ്പ് പിരിവ് കൊടുക്കാതെ, കടന്ന് പോകുന്ന വല്ല പാമ്പിനോടോ, പെരുച്ചാഴിയോടോ പറഞ്ഞ് ആശ്വസിക്കാറുണ്ട്.. അവന്മാരകുമ്പോ വല്യ ശല്യം ഇല്ല..ഈ വഴി പോകുമ്പോ ഒന്ന് നോക്കും അത്ര തന്നെ...
കൂട്ടത്തില്‍ വേറെ ചിലരുണ്ട്.. അതിലൊന്നാണ് ‘ലോട്ടറി ബാലന്‍’. തൊണ്ണൂറിന്‍റെ ആദ്യത്തില്‍, തെക്കന്‍ കേരളത്തില്‍ സാമാന്യം നല്ലൊരു തുക ലോട്ടറി അടിച്ച ഒരു സാധു. ഉരുളി കമഴ്ത്തിയ പോലത്തെ വയറിന് ചുറ്റും കള്ളി മുണ്ട് വലിച്ച് കയറ്റി, കപ്പയ്ക്കോ വാഴയ്ക്കോ തടം എടുക്കുന്നയാളാ കക്ഷി. ലോട്ടറി പണം സര്‍ക്കാരിന്‍റെ വിഹിതം കിഴിച്ച്, ബാക്കി ഉള്ളതെടുത്ത്‌ രണ്ട് പെണ്മക്കളുടെ കല്യാണം നടത്തിച്ചു. മിച്ചം വന്നത് എന്താ ചെയ്യേണ്ടേ എന്ന് എന്നോട് ചോദിച്ചു.. ഞാന്‍ മിണ്ടിയില്ല...ഇതേ ചോദ്യം തൊട്ടപ്പുറത്ത് നിന്ന് മഴ കൊള്ളുന്ന, വ്യാളിയെ ഫേമസ് ആക്കിയ പുള്ളിയോടും ചോദിച്ചത് ഞാന്‍ കണ്ടതാ...അയാളും ഒന്നും പറഞ്ഞു കാണാന്‍ വഴിയില്ല. അന്ന് വൈകീട്ട് പണി കഴിഞ്ഞ് വരുന്നേരം, എന്‍റെ മുന്നിലെ ആ കല്ലില്‍ ആശാന്‍ ഒന്നിരുന്നു... കാലില്‍ തടഞ്ഞ ഒരു കമ്പെടുത്ത് മണ്‍വെട്ടിയുടെ ചെളി കളഞ്ഞോണ്ട് എന്നോടൊരു ചോദ്യം..
“അല്ല..ഞാന്‍ വല്ലോം ചെയ്യണതില്‍ ബുദ്ധിമുട്ടൊന്നും ഇല്ലാലോ അല്ലേ?”.
എന്നോടാ കളി. ഞാന്‍ അന്നും മിണ്ടിയില്ല...
രണ്ടാഴ്ച കഴിഞ്ഞു... എന്‍റെ അടുത്തേക്ക് ആള്‍ക്കാര്‍ക്ക് വന്നടുക്കാന്‍ ഒരു ചെറിയ നടപ്പാത പൊങ്ങി. മഴ നനയാതെ നില്ക്കാം . വേണേല്‍ തൊഴാം...സംഗതി ജോര്‍.
തൊട്ടപ്പുറത്ത് കിടന്നിരുന്ന വ്യാളിയേയും പെയിന്റ് അടിച്ച്, മറ്റേ പുള്ളിക്കാരന്‍ നനയാണ്ടിരിക്കാന്‍ ചെറിയൊരു മേല്‍ക്കൂരേം പണിയിച്ചു.
അന്ന് വെല്‍ഡിംഗ് പണിക്ക് വന്ന ഏതോ ഒരുത്തന്‍ ഒരു പണി ഒപ്പിച്ചു,
ബാലന്‍ പറഞ്ഞത് കേള്‍ക്കാതെ പന്തലിന്‍റെ മൂലയ്ക്ക് ആള്‍ക്കാര്‍ കാണുംവിധം - “ലോട്ടറി ബാലന്‍ വക” എന്നും കൂടെ ചേര്‍ത്തു .
അന്ന് വരെ എന്‍റെ  മുന്നിലൂടെ നടന്ന് പോകും വഴി, ഇടക്ക് ഒന്നിരുന്ന് തൂമ്പയിലെ മണ്ണ് കളഞ്ഞോണ്ടിരുന്ന ബാലന്‍, അതേല്‍പ്പിന്നെ, അവിടെ ഇരിക്കാതെയായി. തൂമ്പക്ക് കനവും കൂടി. അയാളുടെ നടുവിന് പിടുത്തോം.
അന്ന് സംഗതി ജോര്‍ ആക്കിയത് സഖാവ് വരുണന്‍ ആയിരുന്നു.. ഉശിരന്‍ മഴ. മഴ കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഒരു ചെറിയ മാറ്റം. എനിക്കല്ല...ബാലനുമല്ല... ആ വെല്‍ഡ് ചെയ്ത ഇരുമ്പ് കഷ്ണത്തില്‍ ഒന്ന് കാണാന്‍ ഇല്ല.
“ബാലന്‍” വീണു... സംഗതി “ലോട്ടറി വക” എന്ന് മാത്രമായങ്ങ് ചുരുങ്ങി.
അന്നും വൈകുന്നേരം, ബാലന്‍ ആ വഴി കടന്ന് പോയി. അന്നാദ്യമായി അയാള്‍ എന്നെ നോക്കി തൊഴുതു. നിറഞ്ഞ കണ്ണോടെ...അതേല്‍പ്പിന്നെ ഈ വഴി പോകുമ്പോ അയാള്‍ ആ കല്ലില്‍ ഇരിക്കാറുണ്ട്. എന്നെ നോക്കി ഒന്ന് ചിരിക്കാറുണ്ട്. അത്ര തന്നെ.
ഒന്നാലോചിക്കുമ്പോള്‍ ശരിയാ.. കമിറ്റ്മെന്റ് ഒരു വല്ലാത്ത ബാധ്യത ആകുന്നുണ്ട്. “വിളിച്ചാല്‍ വിളിപ്പുറത്താ....ശിവനേ..കണ്ണടച്ചാല്‍ മനസ്സില്‍ തെളിയണ രൂപമാ...ആപല്‍ബാന്ധവനാ...ഉഗ്രമൂര്‍ത്തിയാ...” ഇങ്ങനൊക്കെ പറഞ്ഞാല്‍ പിന്നെ ആരായാലും...എങ്ങനാ...ചില കേസൊക്കെ വളരെ ജെനുവിനാ...
പക്ഷെ! ഈയിടെ സംഗതി പിന്നേം മാറി...
“പുള്ളി ജാങ്കോ അല്ലേ... മാച്ചോ സ്റ്റൈല്‍ ഇന്ട്രോട്യൂസ് ചെയ്തത് പുള്ളിയല്ലേ!!!...നല്ല വലിയായിരുന്നു ആശാന്‍..കണ്ടിട്ടില്ലേ?? നല്ല ജഡായൂ പുകയും...പോരാത്തേന് നല്ല ഗ്യാരണ്ടി കളറും...ആള് താഴേക്കിടയില്‍ നിന്ന് അത്ഭുതം പ്രവൃത്തിച്ച് ഉയര്‍ന്നു  വന്ന ടീം തന്നെയാ...ദൈവം ആകാന്‍ എന്തുകൊണ്ടും യോഗ്യന്‍! മച്ചാന്‍ ആണ്..”.
ഞെട്ടണ്ടാ..സംഗതി എല്ലാം എന്നെപറ്റിയാ... അങ്ങനെ അതും കേട്ടു.
ഇന്നത്തെ കോട്ട കഴിഞ്ഞു. ഇനി ഏകാന്തതയാണ്. നീണ്ട ഏഴെട്ട് മണിക്കൂര്‍ അടച്ചിരിപ്പ്. ചുറ്റം മണം/മനംമടുപ്പിക്കുന്ന പുകയാണ്. പുകമാറിയാല്‍ ചില ജീവികള്‍ വന്ന് അടുത്തിരിക്കും. അവരുടെ ഭാഷയില്‍ എന്തൊക്കെയോ പറയും. പരാതികള്‍ ഇല്ല..വേദനകള്‍ കുറവാണ് അവറ്റകള്‍ക്ക് . എന്‍റെ നിലനില്‍പ്പ് ഇരുകാലികള്‍ക്ക് മാത്രം വേണ്ടിയാണോ എന്ന് തോന്നാറുണ്ട് ചിലപ്പോള്‍. അതോ കേവലം നിയന്ത്രാവ് എന്നതില്‍ നിന്നും ഉണ്ടാകുന്ന വെറും ഭയമാണോ ഞാന്‍? അതോ ആര്‍ക്കൊക്കെയോ ജയിക്കാന്‍ വേണ്ടി ആരൊക്കെയോ ചമയ്ക്കുന്ന ചായക്കൂട്ടിലെ തിരശീലാ ചിത്രമോ?
ഞാന്‍ പുറത്തേക്കിറങ്ങി, വയല്‍ വരമ്പത്തെ പാറക്കെട്ടില്‍ ഇരുന്നു.
ഒരുപാട് പേര്‍ ആ വഴി പോകുന്നുണ്ട്. ചിലര്‍ തല കുമ്പിടുകയും നെഞ്ചില്‍ കൈ വയ്ക്കുകയും ചെയ്ത് അമ്പല വളപ്പ് കടന്ന് നീങ്ങുകയാണ്.
"അതേ, ആരെ നോക്കിയാ സലാം വച്ച് പോകുന്നെ??  അകത്തിരിക്കുന്ന ആളിപ്പോള്‍ കുറേയായി പുറത്താ ഇരിപ്പ്!!". എന്ന് പറയണം എന്ന് തോന്നിയതാ...
ഇനി എങ്ങാനും പ്രത്യക്ഷനാകാം എന്ന് വച്ചാലോ, നാളെ ആരെടെലും ചുമരില്‍ പടമാകും..
ഇച്ചിരി നേരം, അങ്ങനെ പോയി. പിന്നെ നല്ല ഉഷാര്‍ ബോറായി തുടങ്ങി.
അധികം ജനക്കൂട്ടം ഇല്ലാന്ന് തോന്നിച്ച ഒരു പകല്‍. ലേശം മഴയും ഉണ്ട്.
വ്യാളിപ്പുറത്ത് ഒരു ഭാരക്കുറവ്. ഇപ്പോള്‍ അടുത്തുള്ള പാറപ്പുറത്ത് രണ്ട് പേര്‍ ഇരിപ്പുണ്ട്. രണ്ടും രണ്ട് ദിശയിലേക്ക് നോക്കി ഇരിപ്പാണ്.
അതിലൊരാള്‍: ”ബഹുസ്വരതയാണോ നിങ്ങളുടെ പ്രശ്നം?... ഏകതാനത എന്നൊരു സൂത്രവാക്യം ഒന്ന് പരീക്ഷിച്ചൂടെ?”
മറ്റെയാള്‍: ”ആശാനേ, അല്ലേല്‍ തന്നെ ഫുള്‍ ടൈം ശരിക്കങ്ങട് മനസിലാകാത്ത ശ്ലോകങ്ങളുടെ നടുവിലിരുന്ന് പുകയുമ്പോഴാ വായിക്കൊള്ളാത്ത ഉള്‍പ്പാര്‍ട്ടി  ഡയലോഗുമായി വരുന്നത്.”
വ്യാളിയെ ശരിക്കൊന്ന് നോക്കി, തിരിച്ചറിവെന്നവണ്ണം,
രണ്ടാമന്‍: “ശരിയാ..അവിടേം ഇടക്കങ്ങനൊക്കെയാ...ഇതിപ്പോ പ്രശ്നം, പൊതുജന സേവനം നിറുത്തി, തിരികെ അങ്ങട് പോയാല്‍ മതി എന്ന് തോന്നി തുടങ്ങി എന്നാണോ നിങ്ങള്‍ പറഞ്ഞു വരുന്നത്?”
പുലിത്തോല്‍ ഒന്ന് തിരിച്ചിട്ട ശേഷം, രണ്ടാമന്‍ നോക്കുന്ന അതേ ദിശയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞ് ഒന്നാമന്‍ ഇരുന്നു.
ഒന്നാമന്‍: ”ദേ, ഇപ്പോള്‍ പറഞ്ഞത് കറക്റ്റ്.. സങ്കടം അതല്ലാന്നേ...സര്ക്കാ ര്‍ വക പെറ്റിക്കേസില്‍ പെടാന്‍ ചാന്‍സ് ഉണ്ട്..അല്ലേല്‍ വിജിലന്‍സ് പിടിക്കും. ഉറപ്പ്...തിരുവനന്തപുരത്ത് ചരിഞ്ഞു കിടക്കുന്ന പുള്ളിയാ ഇപ്പോള്‍ ബ്ലാക്ക് ലിസ്റ്റില്‍ ടോപ്‌.  നമ്മുടെ കൂട്ടത്തില്‍ ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ ടാക്സ്‌ അടക്കേണ്ട പാര്‍ട്ടി. ഇനി ലിവന്മാര്‍ പിരിച്ച് പിരിച്ച് ഏതാണ്ട് ഞാനും അതേ അവസ്ഥയില്‍ കിടക്കേണ്ടി വരുവോന്നാ ഒരു പേടി. ങ്ങും.. അതൊക്കെ പോട്ടേന്ന് വയ്ക്കാം..ആഴ്ചതോറും ഇപ്പോള്‍ ഒരു സ്റ്റാറ്റസ് അപ്ഡേറ്റ് വരുന്നുണ്ട്. ഒന്നുകില്‍ ബീഫുമായി ബന്ധപ്പെട്ടത് അല്ലേല്‍ ഇച്ചിരി ഉയര്‍ന്ന ജാതിയില്‍ പെട്ട പശുവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടത്...രസം അതല്ല! ഇതെല്ലാം അയച്ച് തരുന്നത് ബീഫിന്‍റെ  മുകളില്‍ ഫുള്‍ ടൈം ഇരിക്കുന്ന ഒരു പുള്ളിയാ..അല്ല ബ്രോ ഇവിടെ രണ്ട് കാലില്‍ നടക്കുന്ന ഒരുത്തനും ബോധമില്ലാത്തതാണോ അതോ ബോധമില്ലാത്തതായി അഭിനയിക്കുന്നതാണോ?”
രണ്ടാമന്‍: ” ആ മേഖലയെ പറ്റി ഞാന്‍ സംസാരിച്ചാല്‍ ഇപ്പോഴത്തെ പരിതസ്ഥിതിയില്‍ ചുരുങ്ങിയ പക്ഷം മാധ്യമ വിചാരണയെങ്കിലും ഉറപ്പാണ്..പക്ഷെ! സഖാവ് ആദ്യം പറഞ്ഞത്.., അത് സംഗതി സാമ്പത്തീക ക്രമക്കേടില്‍ അകത്ത് കിടക്കേണ്ട വകുപ്പാണ്..”
ഒന്ന് ആലോചിച്ചെന്ന വണ്ണം തുടര്‍ന്നു.
രണ്ടാമന്‍: “സ്വയം ഒരു വ്യാവസായിക ലേബല്‍ ആയി പരിണമിക്കുന്നുണ്ടോ എന്നൊരു ശങ്ക അവിടെയും ഉണ്ടല്ലേ??”
ഒന്നാമന്‍: “സഖാവ് ഇപ്പോള്‍ പറഞ്ഞത് നൂറ് ശതമാനം ചങ്കില്‍ തട്ടിയാണോ?”.
രണ്ടാമന്‍:” പിന്നല്ലാണ്ട്...കുറെയായി കാണണൂ...കേള്‍ക്കണൂ...തനി ചട്ടമ്പിത്തരം...കുന്തം വ്യാളിപ്പുറത്തായിപ്പോയി... അല്ലേല്‍ കണ്ടേനെ...”.
ഒന്നാമന്‍: “ഞാനും എന്‍റെ പഴേ ചില കൂട്ടുകാരും, ‘അങ്ങനെ പറഞ്ഞു, ഇങ്ങനെ ചെയ്തു’ എന്നൊക്കെ തോന്നുമ്പോലെ ഒരു വ്യാഖ്യാനങ്ങളെ!!! പിന്നെ കൊല്ലാകൊല്ലം കുറെ പൈസേം പിരിച്ച്, ഉത്സവം എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞ് കുറെ വെട്ടിപ്പും..പാവങ്ങള്‍ക്ക്  ഇച്ചിരി നേരത്തെ ഭക്ഷണം കിട്ടും എന്നുള്ളത് കൊണ്ട് ഞാന്‍ അങ്ങ് കണ്ണടയ്ക്കും..അല്ലെങ്കില്‍, എനിക്കും എല്ലാത്തിനേം വരിവരിയായി നിറുത്തി ചന്തിക്ക് നല്ല പെട കൊടുക്കണം എന്ന് തോന്നീട്ടുള്ളതാ... പക്ഷെ അതൊരു, ജനകീയ നടപടി അല്ലാത്തോണ്ട് തല്‍ക്കാലം വേണ്ടാന്നാണ്‌ അങ്ങൂന്നുള്ള ഒരു തീരുമാനം.”
അത് പറഞ്ഞ് രണ്ടാളും മേല്‍പ്പോട്ട് നോക്കി.
“ആരോട് പറയാന്‍” . രണ്ടാളും ഒരുമിച്ചാണ് അത് പറഞ്ഞത്.
നേരം സന്ധ്യയോട് അടുക്കുന്നു... മഴ ചെറുതായി തുള്ളിയെടുത്തു. കഴകം സുഭദ്രാമ്മ പതിയെ മുടന്തി, നടന്ന് വരുന്നുണ്ട്.
വാതം പാതി തളര്‍ത്തിയ ഇടത് കാല്‍ വേച്ച് വേച്ച് അവര്‍ നടക്കുന്നതിനിടയില്‍ ആരോടെന്നില്ലാതെ മുറുമുറുത്തു.
“എന്‍റെ ശിവനേ...ഇങ്ങനെ ഇട്ടേക്കാതെ അങ്ങോട്ട്‌ വിളിച്ചൂടെ? എന്തിനാ ഇങ്ങനെ വേദനിപ്പിക്കണേ?...”.
പുലിത്തോല്‍ ഒന്നനങ്ങി...രണ്ടാമന്‍ ഒന്നാമനെ കണ്‍തുറക്കെ ഒന്ന് നോക്കി..
“ഞാന്‍ എന്നും കേള്‍ക്കാറുള്ളതാ ഇത്...ഇവിടത്തെ പണിയൊക്കെ കഴിഞ്ഞ് തിരികെ പോകുമ്പോള്‍, ഈ കയറിയ കയറ്റം, താന്‍ തന്നെ ആണോ കയറിയത് എന്ന് പോലും അവരെ കൊണ്ട് ചിന്തിപ്പിക്കാറില്ല...തിരകെ പോകുന്നതും അതേ കാല്‍ കൊണ്ട് തന്നെയാണ് എന്നതാണ് ഏറ്റവും വലിയ സത്യം...ചില പ്രാര്‍ത്ഥനകള്‍ കേട്ടാലും കേട്ടതായി നടിക്കാറില്ല ഞാന്‍....ഞാന്‍ എന്നല്ല ഈ വേഷത്തിലെ പലരും...എന്താ താന്‍ അങ്ങനെ അല്ലാന്നുണ്ടോ?”
ഒന്ന് ചിരിച്ച്, പുലിത്തോല്‍ തിരികെ എടുത്ത് ഒന്നാമന്‍ നടന്നു.
തലയില്‍ വീണ മഴത്തുള്ളികളെ, തട്ടിയകറ്റി,അതേ ചിരിയോടെ  രണ്ടാമനും മുന്നോട്ട് നടന്നു.
Posted by കണ്ണന്‍ നായര്‍ at 22:31 4 comments:
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
Sunday, 12 June 2016
“ഹലോ...ഇത് കരിഞ്ചീരിവട്ടം ഔസേപ്പ് തോമ അല്ലേ?”
അങ്ങേത്തലയ്ക്കല്‍ ഒരു സോഡയുടെ പാതി ഗ്യാസോടെ ഒരു ഹലോ പുറത്ത് വന്നു..
“അതേ മാഡം... ഞാന്‍ ഇപ്പോള്‍ പാലാരിവട്ടം സിഗ്നലിന്‍റെ അടുത്താണ്...എവിടാ വരേണ്ടേ?”
അറിയാതെ പുറത്തേക്ക് ചാടിയ ചിരി അമര്‍ത്തി, പതിഞ്ഞ സ്വരത്തില്‍ ആ പെണ്‍കുട്ടി തുടര്‍ന്നു.
“Is it the right time to talk?. ഇത് മാട്രിമോണിയില്‍ നിന്നാണ് വിളിക്കുന്നത്. താങ്കളുടെ മെമ്പര്‍ഷിപ്‌ പുതുക്കാനുള്ള കാലാവധിയെപ്പറ്റി സംസാരിക്കാനായിരുന്നു. ഇപ്പോള്‍ ഒരു സ്പെഷ്യല്‍ ഒഫര്‍ ഉണ്ട്. ഈ നാല് ദിവസത്തിനുള്ളില്‍ പുതുക്കുകയാണെങ്കില്‍ 5% കാഷ് ബാക്ക് ഉണ്ട്. അതിന്‍റെ ഇന്‍സ്ട്രക്ഷന്സില്‍ താങ്കളെ അസ്സിസ്റ്റ്‌ ചെയ്യാന്‍ എനിക്ക് സാധിക്കും. ഞാന്‍ രൂപ .”
“അല്ല, ഞാന്‍ ഇവിടെ പുതിയതാണേ...രണ്ട് ദിവസം മുന്നേ ജോയിന്‍ ചെയ്തേ ഉള്ളൂ.”
ഓട്ടോ പതിയെ, സൈഡ് ആക്കി, ആശാന്‍ വണ്ടി ഓഫ്‌ ചെയ്തു.
ചമ്മിയ ചിരിയോടെ ആശാന്‍ തുടര്‍ന്നു- “അല്ല ചേച്ചി, ഇത് ഒലയുടെ ഓട്ടം ബുക്ക്‌ ചെയ്ത ആളാന്ന് വിചാരിച്ചാണ്!!!. ”
ചമ്മല്‍ ചെറുതായി മുഖത്ത് പടര്‍ന്നു –“ശെഹ്...നാണക്കേടായി”.
“No problem.. Mr. കരിഞ്ചീരിവട്ടം ഔസേപ്പ് തോമ…സര്‍...ഇപ്പോള്‍ സാറിന്‍റെ പ്രൊഫൈല്‍ 40% മാത്രമാണ് കമ്പ്ലീറ്റ്‌ ആയിട്ടുള്ളത്. അത് 100% ആക്കുവാന്‍ താങ്കളെ എനിക്ക് സഹായിക്കാന്‍ സാധിക്കും...”.
“ഓക്കേ..താങ്ക്സ് ചേച്ചി... നാട്ടിലെ ഒന്ന് രണ്ട് കൂട്ടുകാര് പറഞ്ഞു ഉണ്ടാക്കിയ പ്രൊഫൈല്‍ ആണ്.പിന്നെ ടിവിയിലെ പരസ്യവും കണ്ടിട്ടാണ്. അല്ല… അതിന്‍റെ പരസ്യത്തിലെ പോലത്തെ പെങ്കൊച്ചുങ്ങള്‍ ശരിക്കും നിങ്ങടെ മാട്രിമോണിയില്‍ ഉണ്ടോ??നിങ്ങടെ പുതിയ പരസ്യത്തിലെ കൊച്ചിന്‍റെ കല്യാണം ആയോ??ലോഗിന്‍ ചെയ്യണേന് മുന്നേ കാണുന്ന 3 പെമ്പിള്ളേര്‍ക്കും ഇപ്പഴും 23 തന്നെ ആണോ പ്രായം?. പണ്ട് വറീത് മാപ്ലേടെ മോന് വേണ്ടി നോക്കുമ്പളും അതേ പെങ്കൊച്ച് ആയിരുന്നു ആദ്യ പേജില്‍...ആറേഴ് കൊല്ലമായിട്ട് ഈ പിള്ളാര്‍ക്ക് ചെക്കന്മാരെ കിട്ടീലേ?”.
അങ്ങേത്തലയ്ക്കല്‍ ഒന്ന് രണ്ട് സെക്കന്റ് മ്യൂട്ട് ആയിരുന്നു.
“സാര്‍, താങ്കളുടെ മനസിനിണങ്ങിയ പങ്കാളിയെ, ഞങ്ങള്‍ കണ്ടെത്തി തരാന്‍ സഹായിക്കുന്നതായിരിക്കും.”
തോമ: “അല്ല ചേച്ചി.. അവിടെ ആണല്ലോ മെയിന്‍ പ്രോബ്ലം... ഇപ്പോള്‍ രാവിലെ തന്നെ ലോഗിന്‍ ചെയ്ത് ഇന്‍റെറെസ്റ്റ് അയച്ചൂന്നു വച്ചോ..അപ്പാപ്പനും അമ്മച്ചിക്കും ഒമാനിലെ അളിയനും ഫോട്ടോയും അയച്ചു കൊടുക്കും. ഒന്നാമത്തെ ഫോട്ടോയും രണ്ടാമത്തെ ഫോട്ടോയും നോക്കും, ഒരു ബന്ധവും കാണില്ല...മൂന്നും നാലും വേറെ വേറെ...ഒരേ ആളുടെ തന്നെ ഓരോ ഫോട്ടോയും വേറെ വേറെ ആയാല്‍ എങ്ങനാ ചേച്ചി?? ഒരു സഹായം ചെയ്യാവോ? ഞാന്‍ മൂന്ന്‍ ദിവസം മുന്പ് ഇന്‍റെറസ്റ്റ് അയച്ച കൊച്ചിന്‍റെ ID യില്‍ കയറി നോക്കിയ ശെമ്മാശ്ശന്‍  ക്ലിന്റ് വറീത്, എന്നെ വിളിച്ച് ഗുണദോഷിച്ചു... പോരാത്തേന് ഇമ്മാതിരി കൊച്ചുങ്ങളെ ആണോടാ നീ മിന്നുകെട്ടാന്‍ പോകുന്നത് എന്നൊരു ചാട്ടവും...എന്നാ ചെയ്യാനാന്നേ, ഞാന്‍ നോക്കുന്നേരം നല്ല നാടന്‍ ഉടുപ്പൊക്കെ ഇട്ട കൊച്ചാരുന്നു, വൈകുന്നേരം അയപ്പോളെക്കും ഫോട്ടോ മാറീലേ? എന്നിട്ട് ഞായറാഴ്ച കുറുബാനയ്ക്ക് ശേഷമുള്ള പ്രത്യേക കുമ്പസാരത്തില്‍ ഏറ്റു പറയാനും പറഞ്ഞു ശെമ്മാശന്‍...ആ കൊച്ചിനോട് ചാറ്റ് ചെയ്ത് വേറെ ഫോട്ടോ ഇടൂ എന്ന് പറയണം എന്നുണ്ടായിരുന്നു... അപ്പോളേക്കും നിങ്ങള്‍ ചാറ്റ് ബ്ലോക്കി. ഒരുമാതിരി ചെയ്ത്തായിപ്പോയി ചേച്ചി...ആ ചാറ്റ് ഒന്ന് ശരിയാക്കി തരാന്‍ പറ്റുവായിരുന്നേല്‍... ”
ചിരി പടര്‍ന്ന, ചുണ്ടോടു ചേര്‍ന്നിരുന്ന മൈക്രോഫോണില്‍  നിന്ന് ഇത്തിരി അകലം പാലിച്ച് ഒന്ന് വായ പൊത്തിച്ചിരിച്ചശേഷം രൂപ തുടര്‍ന്നു.
“സര്‍... ഞങ്ങളുടെ ക്വാളിറ്റി പര്‍പസിന് വേണ്ടി ഈ കോള്‍ റെക്കോര്ഡ് ചെയ്യുകയാണ്...”
അതില്‍ വല്യ പുതുമ ഇല്ല എന്നവണ്ണം, തോമാച്ചന്‍ തുടര്‍ന്നു-
“അത് എന്നാന്നു വച്ചാ ചേച്ചി ചെയ്തോ...ഈ ജൂണിനു മുന്നേ കെട്ട് നടത്തിച്ചു തരാന്‍ പറ്റുവോ..അത് പറ...ബെറ്റുള്ളതാ അപ്പനോട്”.
തോമ: “അല്ല, വേഗം കല്യാണം നടക്കുവോന്ന്?”.
“Yes.. Sure…ഞങ്ങള്‍ക്ക് നിങ്ങളുടെ പ്രൊഫൈലില്‍ ആഡ് ചെയ്യാന്‍ കുറച്ചു ഡീറ്റയില്സ് വേണം...ഉദാഹരണത്തിന് നിങ്ങളുടെ Partner interest, നിങ്ങളുടെ ഹോബി, ഭക്ഷണ താല്‍പര്യങ്ങള്‍, Smoking/Drinking habits…സര്‍, നിങ്ങള്‍ ഞങ്ങളുടെ മൊബൈല്‍ ആപ്പ് ആണോ use ചെയ്യുന്നത്? അതോ Website ആണോ?”.
“അതേയ്, ഈ ഓട്ടത്തിന് ഇടയിലായതോണ്ട് കമ്പ്യൂട്ടറൊക്കേ കണക്കാ ചേച്ചി.. ശരിക്കും മൊബൈലാ സൗകര്യം!.. പക്ഷെ! ഈ ഫോട്ടോകളൊക്കെ ഭയങ്കര ചെറുതാന്നേ...പിന്നെ, പീരിമേട്‌ രണ്ടാം ചുരം കയറുമ്പളെയ്ക്കും ടവറും പോകും, കറങ്ങി തെളിഞ്ഞു വന്നോണ്ടിരുന്ന ഫോട്ടോയും പോകും...എന്നാലും മൊബൈലിലാ ആണ് ആ ഒരിത് ഒള്ളത്...”.
രൂപ- “ഓക്കേ സര്‍... ശരിക്കും ആപ്പാണ് സൗകര്യം...ഞങ്ങളുടെ ആപ്പ്.”.
“ഒഹ്..ലങ്ങനെ...കല്യാണ ആപ്പ്...”. അത് കൊള്ളാം...”.
”സര്‍..ഇപ്പോള്‍ 3500ന്‍റെ ഒരു പ്ലാന്‍ ആണ്... സാറിന് ഒരു  സ്പെഷ്യല്‍ ഓഫര്‍ ഉണ്ട്...ഞങ്ങളുടെ ഒരു അഡ്വൈസര്‍ താങ്കളുടെ സഹായത്തിനു ഉണ്ടാകും. Recent Updates, Contact information… അങ്ങനെയുള്ള കാര്യങ്ങളില്‍ താങ്കളെ ഹെല്പ് ചെയ്യാന്‍ അവര്‍ക്ക് സാധിക്കും. കൂടാതെ ഈ മൂന്ന് ദിവസങ്ങള്‍ക്കുള്ളില്‍ താങ്കള്‍ അക്കൗണ്ട്‌ അപ്ഗ്രേഡ് ചെയ്യുകയാണെങ്കില്‍ 5% കാഷ് ബാക്ക് ഉണ്ട്..”
തോമ: “കേള്‍ക്കാനൊക്കെ ഒരിതുണ്ട്... ഈ 5% എന്ന് പറയുമ്പോ?”
രൂപ:” 3325 രൂപ അടച്ചാല്‍ മതിയാകും.”
തോമ:” ഓഹ്...അതിലെന്നാ കുറവാന്നേ...എന്തായാലും 3300 ന് മേലെ അല്ലായോ?...”
ഒന്ന് മുഷിഞ്ഞെന്ന വണ്ണം, തോമ തുടര്‍ന്നു.
“ഒഹ് അതൊന്നും നടക്കുകേല കൊച്ചേ...അപ്പച്ചന്‍റെ പേരിലെ 25 സെന്റ്‌ ലെ ടാപ്പിംഗ് പണി കുറച്ചിലാന്നു വച്ച് നാട്ടിലെ പാക്കേജ് ഓട്ടം നിറുത്തിയേച്ചുമാ ഓട്ടോ മേടിച്ചേ...അതിച്ചിരി കൂടുതലാന്നേ...ഇച്ചിരി കുറയ്ക്കുവാണേല്‍ എന്തേലും ഒന്ന് നോക്കായിരുന്നു..”.
“സോറി സര്‍...അത് ഞങ്ങളുടെ കോമണ്‍ ചാര്‍ജ് ആണ്...സോറി. പക്ഷെ, സാറിന് 100% ഗ്യാരണ്ടി തരാന്‍ ഞങ്ങളെ കൊണ്ട് സാധിക്കും... സാറിനിഷ്ട്പ്പെട്ട പങ്കാളിയെ; മന:പ്പൊരുത്തം ഉള്ള പാര്‍ട്നര്‍ അതാണ്‌ ഞങ്ങളുടെ ടാഗ് ലൈന്‍ സര്‍.”
വല്യ പ്രതീക്ഷയില്ലാതെ ഓട്ടോ സ്റ്റാര്‍ട്ട്‌ ചെയ്യാം എന്ന് വച്ച തോമ, അത് കേട്ടതും കൈ ഓട്ടോയുടെ കീസ്ലോട്ടില്‍ നിന്ന് പതിയെ പിന്നിലേക്ക് വലിച്ചു.
“ഉറപ്പാന്നോ ചേച്ചി??അല്ല, ബ്രോക്കര്‍ ഔത മാപ്ല കൊണ്ട് വരുന്ന പല്ലുന്തിയ പിള്ളേരെ കണ്ട് മടുത്തിട്ടാ ഇതിലോട്ട് തിരിയാം ന്ന് വച്ചേ.. പിള്ളാര്‌ മോശമാന്നല്ല കേട്ടോ… എന്നാലും...ഒരിതില്ല..അതോണ്ടാ...”
പാതി സംശയത്തോടെ തോമ തുടര്‍ന്നു.
“ഇതില്‍ കാശ് അടക്കാതെ നല്ല പിള്ളേര്‍ ഉണ്ടോ എന്ന് അറിയാന്‍ ഒരു വഴീം ഇല്ലേ ചേച്ചി?..”
ഇത്തവണ നല്ലപോലെ ഒന്ന് ചിരിച്ച് കൊണ്ട് തന്നെ, രൂപ മറുപടി കൊടുത്തു.
“അങ്ങനെ അല്ലാന്നല്ല സാര്‍...സാര്‍ ആരാന്നും, കുട്ടിയെ പറ്റിയും ഉള്ള കൂടുതല്‍ വിവരം നമുക്ക് ഇതുവഴി കൈ മാറാന്‍ പറ്റും..പിന്നെ സര്‍ നേരത്തെ ചോദിച്ചത് പോലെ ചാറ്റ് ഓപ്ഷന്‍, സ്പെഷ്യല്‍ സെര്‍ച്ച്‌ അങ്ങനെ പലവിധമായ Value Added Services ഇത് മുഖാന്തിരം താങ്കള്‍ക്ക് avail ചെയ്യാവുന്നതാണ്..”
ഏതാനും നിമിഷങ്ങള്‍... ഹാന്‍ഡിലിന്‍റെ അരികിലായി, തങ്കപ്രഭ ചൊരിഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്ന മാതാവിന്‍റെ രൂപത്തിനാണോ, അതോ തന്‍റെ തലയ്ക്കു മുകളിലായി ദേ ഇപ്പോള്‍ കത്തിയ ബള്‍ബിനാണോ കൂടുതല്‍ തെളിച്ചം എന്ന് തട്ടിച്ച് നോക്കാന്‍ നില്‍ക്കാതെ, തോമ ഒന്ന് മൂളി.
പേഴ്സ് തുറന്ന്, കാശെണ്ണി നോക്കി. തലയ്ക്ക് മുകളിലെ ബള്‍ബിന്‍റെ പ്രകാശം നേര്‍ത്ത്‌ നേര്‍ത്ത്‌ ചെത്തിയിട്ട തേങ്ങപ്പൂള് പോലെ ആയിത്തുടങ്ങി.
“ഹലോ...ഈ പറഞ്ഞ സംഗതി നാല് ദിസവം വരെ കാണുവല്ലോ അല്ലേ...”.
രൂപ:” അതേ സര്‍.. മറ്റെന്നാള്‍ വരെ ഈ ഓഫര്‍ ഉണ്ടാകും..”
രൂപയോട്‌ ഓക്കേ പറഞ്ഞ് ആശാന്‍, മൊബൈലിലെ നെറ്റ് ഓഫ്‌ ആക്കി, വണ്ടി പെന്റാമേനകയിലേക്ക് വച്ച് പിടിച്ചു.
“ഒല വഴി കിട്ടിയ ഫോണാ... മോനിതൊന്നു അഴിച്ച് പണിഞ്ഞ് ആ കല്യാണ അപ്പ് ഒന്ന് റെഡിയാക്കി തന്നേ....”.
മേനക ജങ്ക്ഷനിലെ ചെറിയ കടയ്ക്ക് മുന്നില്‍ സ്റ്റൈല്‍ മന്നന്‍ രജനി കണക്കെ, ചീറിയെത്തി ആവശ്യം അറിയിച്ചു.
തിരികെ കേട്ടത് ഒരു “ക്യാ” ആയിരുന്നു.
“സേട്ടാ...ഇവിടെ മൊബൈല്‍ റിപെയര്‍ നഹി... ഒണ്‍ലി മൊബല്‍ കവര്‍ കിട്ടും സേട്ടാ..”
അതും പറഞ്ഞ് ആ കുടക്കീഴില്‍ നിന്ന ബംഗാളി ചെക്കന്‍ പുറകിലെ ഏതോ കടയിലേക്ക് വിരല്‍ ചൂണ്ടി, കേട്ടുകൊണ്ടിരുന്ന പാട്ടിലേക്ക് തിരികെ പോയി.
-“മോനേറി മജ്ചെ ജേനോ...നര്‍ചേ കോര കേവു...”
“ഒരത്യാവശ്യത്തിന് വഴി ചോദിച്ചാലും, സാമ്പാറില്‍ ഉപ്പില്ലാന്നു പറഞ്ഞാലും മറുപടി ബംഗാളിയില്‍...”, തോമാച്ചന്‍ ആരോടെന്നില്ലാതെ പറഞ്ഞു.
350 രൂപ കൊടുത്ത് ഒലക്കാരുടെ പൂട്ട്‌ തകര്‍ത്ത്, മൊബൈല്‍ ഷോപ്പിലെ പയ്യന്‍സിനെ കൊണ്ട് തന്നെ തോമ കല്യാണ-ആപ്പ് ഇന്‍സ്റ്റാള്‍ ചെയ്യിച്ചു.
ഫോണ്‍ തിരികെ ഓണ്‍ ചെയ്ത ഉടനെ വന്ന ആദ്യത്തെ ട്രിപ്പ്‌, വണ്ടിയുടെ ഗിയര്‍ ബോക്സിന് എന്തോ കുഴപ്പം ഉണ്ടെന്ന് കാച്ചി ഒഴിവാക്കി.
പതിവ് പോലെ, നാരങ്ങാ വെള്ളത്തില്‍ കാല്‍ സ്പൂണ്‍ കസ്കസ് “കയറ്റിയിടാന്‍” പറഞ്ഞ്, കോള്‍ ലിസ്റ്റില്‍ നിന്ന് Last Received പൊക്കി തിരികെ വിളിച്ച്, തോമ വരവറിയിച്ചു.
അവസാന കസ്കസും തൊണ്ട വഴുതി താഴേക്ക് ഊര്‍ന്നിറങ്ങി.
ബാക്കി ഡീറ്റയില്‍സ് തെറ്റാതെ പറഞ്ഞ് പ്രൊഫൈല്‍ റെഡിയാക്കാനുള്ള വെപ്രാളത്തില്‍ സമയം പോയത് തോമ അറിഞ്ഞില്ല...
തൊട്ടടുത്ത ദിവസവും ഏതാണ്ടിത് പോലെ പാതി പകല്‍ പോയിക്കിട്ടിയെന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ മതിയല്ലോ!
പ്രൊഫൈല്‍ 95% വരെ പച്ച തെളിഞ്ഞ് മിന്നി.
കരിഞ്ചീരവട്ടം ഔസേപ്പ് തോമ, ലോപിച്ച് “ഓകെ ടോം” ആയി പരിണാമ ഗുപ്തി നേടി.
“ഇനി ടോം സാറിന്‍റെ നാലഞ്ച് നല്ല ഫോട്ടോസ് കൂടെ ഇതില്‍ അപ്‌ലോഡ്‌ ചെയ്താല്‍ പ്രൊഫൈല്‍ പൂര്‍ത്തിയാകും.. നല്ല വേഷത്തില്‍ ഉള്ള, നല്ല പോസില്‍ ഉള്ള കുറേ ഫോട്ടോകള്‍..കോട്ടിട്ട ഫോട്ടോ ഉണ്ടോ?”.
“ടോം”.. ആ വിളി കൊള്ളാം… എയര്‍പോര്‍ട്ട്‌ ഓട്ടം കഴിഞ്ഞ് കാലിയടിച്ച് വരാന്‍ നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ ഒരു റയില്‍വെ സ്റ്റേഷന്‍ ഓട്ടം വന്ന് വീണത് പോലെ..
“വേണ്ടാ വേണ്ടാ കോട്ട് വേണ്ട...നല്ല ഉഷാറ് ബോര്‍ ആയിരിക്കും...പിന്നെ പോസ് മാറ്റിയാലും ഞാന്‍ ഞാന്‍ തന്നെ അല്ലേ...രൂപ...”
അന്നാദ്യമായി ആശാന്‍, ചേച്ചി,കൊച്ചേ വിളിയില്‍ നിന്ന് രൂപയെ മോചിപ്പിച്ചു.
രൂപ തുടര്‍ന്നു- “സര്‍, 3325 രൂപ ആണ്. ഞാന്‍ അന്ന് പറഞ്ഞു തന്നത് പോലെ ഫോണ്‍ ബാങ്കിംഗ് വഴിയോ, PayTm വഴിയോ സാറിന് ട്രാന്‍സ്ഫര്‍ ചെയ്യാവുന്നതാണ്. ഓഫര്‍ നാളെ കൂടെ മാത്രമേ വാലിഡ്‌ ആയിരിക്കുകയുള്ളൂ...”
“അയ്യോ..അത് ഞാന്‍ മറന്നു... അതിപ്പോ ചെയ്തില്ലേല്‍ പ്രശ്നമാകുമോ? എങ്ങനാ അതിന്‍റെ ഒരിത്...”.
അങ്ങേത്തലയ്ക്കല്‍ ഒരു ചെറിയ മൗനം... ഫോണ്‍ കട്ട്..
പിന്നെ ഒരു Unknown നമ്പറില്‍ നിന്ന് ഒരു കാള്‍...ഒരു പൊട്ടിത്തെറി ആയിരുന്നു പിന്നെ സംഭവിച്ചത്....
ഈ കൊച്ച് തന്നെ ആയിരുന്നോ ആദ്യം സംസാരിച്ചത് എന്ന് ആര്‍ക്കും തോന്നാവുന്നത് പോലയെ തോമാച്ചനും തോന്നിയുള്ളൂ!!!
ആ മാസത്തെ കോട്ട, തികയ്ക്കാന്‍ അവസാന പ്രതീക്ഷ തോമാച്ചനില്‍ ആയിരുന്നൂന്നും, ഇനി ഈ മാസത്തെ ആകെയുണ്ടായിരുന്ന സ്പെഷ്യല്‍ അലവന്‍സും പോകുംമെന്നും പറഞ്ഞ് രൂപ അലറി, തോമാച്ചന്‍ നിന്ന് പതറി.
“അയ്യോ എന്നോട് കയര്‍ത്തിട്ട് എന്നാ കാണിക്കാനാ...ആകെ ഇച്ചിരി ഉണ്ടായിരുന്ന ബാലന്‍സ് ഒക്കെ എടുത്താ റീചാര്‍ജ് ചെയ്യുന്നേ... അപ്പനോട് ബെറ്റ് വച്ചേച്ചുമാ ഇറങ്ങിപ്പോന്നെ...ഇതിപ്പോ മണ്ട പോയ തെങ്ങില്‍ തേങ്ങയിടാന്‍ കയറിയ അവസ്ഥയായി...”.
“ദെ...പ്രാന്ത് പിടിച്ചിരുക്കുമ്പോ ഉപമിക്കാന്‍ വന്നാലുണ്ടല്ലോ!!!”. അതും പറഞ്ഞ് അങ്ങേത്തലയ്ക്കല്‍ രൂപ കരച്ചില്‍ തുടങ്ങി.
ആശാന്‍ ഫോണ്‍ കട്ട് ചെയ്ത് വണ്ടി സ്റ്റാര്‍ട്ട്‌ ചെയ്യാന്‍ തുടങ്ങി. സ്ഥിരം നാരങ്ങ സര്‍ബത്ത് കുടിക്കാന്‍ കയറുന്ന കടയില്‍ വണ്ടി സൈഡാക്കി.
തോമാച്ചന് മുന്നേ വന്ന ഒരാള്‍ നാരങ്ങാസര്‍ബത്ത് ഒരു കവിളിറക്കി, വായില്‍ തടഞ്ഞ കസ്കസ് അപ്പാടെ തുപ്പി എന്തോ പറഞ്ഞ് കടക്കാരനോട് കയര്‍ത്ത് കാശും കൊടുത്ത് പോയി...
“പൂപ്പല്‍ പിടിച്ച ഉഴുന്നും പരിപ്പിട്ടാണോടോ നാരങ്ങാ പിഴിയുന്നേ!!!..”
അതും പറഞ്ഞയാള്‍ മിച്ചം പല്ലില്‍ ഒട്ടിയിരുന്ന കസ്കസും നാവ് കൊണ്ട് വടിച്ചെടുത്ത് തുപ്പി നടന്നു നീങ്ങി.
തോമാച്ചന്‍ പതിവ് കോട്ട അടിക്കാതെ, വണ്ടിയിലേക്ക് നടന്നു.
സിനിമേലെ നായകനെപ്പോലെ, ഒറ്റ ദിവസത്തെ ഓട്ടം കൊണ്ട്, ലക്ഷങ്ങള്‍ ഒന്നും ഉണ്ടാക്കാന്‍ പറ്റൂലാ...അപ്പനെ വിളിച്ച് ബാങ്കിലേക്ക് ക്യാഷ് ഇടാന്‍ പറഞ്ഞാല്‍, തോര്‍ത്ത് അലക്കാന്‍ മാറ്റി വച്ചിരുന്ന വിമ്മിന്‍റെ കവര്‍ ബക്കറ്റുവെള്ളത്തില്‍ മുക്കി, ഓട്ടോ കഴുകിയത് മുതലുള്ള കഥ കേള്‍ക്കേണ്ടി വരും. അഞ്ചു പൈസ തരത്തില്ലേലും വായുവില്‍ എഴുതിക്കൂട്ടി, കടം മേടിച്ച കാശിന്റേം, മൂന്നാം ക്ലാസില്‍ രണ്ട് തവണ വാങ്ങി തന്ന സ്ലേറ്റിന്റേം, കുളിച്ച് തീര്‍ത്ത സോപ്പിന്റെം കഥ പറഞ്ഞു നാറ്റിക്കാന്‍ അപ്പനെ കഴിഞ്ഞിട്ടേ ഉള്ളൂ...ആ വഴി ചിന്തിക്കണ്ടാ...റിസ്ക്‌ മാത്രമല്ല, ഒല ക്യാബ്, ടച്ച് ഫോണ്‍... പണ്ട് ആവേശപ്പുറത്ത് അപ്പനിട്ട് അടിച്ച ഡയലോഗ് വള്ളീം പുള്ളീം തെറ്റാതെ പറഞ്ഞ് തൊലി ഉരിച്ചു കളയും. അക്കാര്യത്തില്‍ അപ്പന്‍ ജടായുവാ.. എന്തായാലും നാല് മണിക്ക് സ്കൂള്‍ വിടും; പിന്നെ 3:50 ന് ക്ലാസ് കട്ട് ചെയ്തിട്ടെന്തിനാ... റിസ്ക്‌ എടുക്കണ്ടാ കംപ്ലീറ്റ് ഇമേജും പോയിക്കിട്ടും....
ആശാന്‍, മൊബൈലിന്‍റെ ഡാറ്റ പായ്ക്ക് ഓണ്‍ ചെയ്ത്, എന്തിനെന്നില്ലാതെ ഓടിത്തുടങ്ങി, ശറപറാ ഓട്ടം...കാര്യമായൊന്നും കിട്ടിയ ലക്ഷണമില്ല... ഈ PayTM കണ്ടുപിടിച്ചവനെ എന്നാ ചെയ്യേണ്ടേ?- പഴ്സ് നോക്കി ആശാന്‍ തന്നെത്താന്‍ പറഞ്ഞു.
”ങ്ങും...ഇനി അവനോട് കൂടെ കടം പറഞ്ഞ്, അവന്‍റെ വായീന്ന് കൂടെ കേള്‍ക്കണം...”.  മനോ:ഗതം, മനസ് പോലുമറിയാതെ തോമാച്ചന്‍ വിഴുങ്ങി, വണ്ടി ന്യൂട്രലില്‍ ഇട്ട് ഇറക്കം ഇറങ്ങി.
സ്ഥിരം കാണാറുള്ള മാട്രിമോണിയുടെ വല്യ ഫ്ലെക്സില്‍ ഒരു ചെറിയ മാറ്റം... അല്ലല്ല ഇച്ചിരി വല്യ മാറ്റം ആണ്.. അതിലെ പെണ്ണും ചെക്കനും മാറിയിരിക്കുന്നു...
തോമാച്ചന്‍, സ്ഥിരം കടയില്‍ ചെന്ന് വെപ്രാളത്തില്‍, ഒരു ഗ്ലാസ്‌ കസ്കസ് ഓര്‍ഡര്‍ ചെയ്തു. കടക്കാരന്‍റെ അളന്നുള്ള നോട്ടം കണ്ടപ്പോള്‍, സംഗതി മാറ്റി, പതിവ് പോലെ, “കസ്കസ് കേറ്റിയിട്ടോ” എന്ന് മാത്രം പറഞ്ഞു.
ഫോണിലെ നെറ്റ് ഓഫ്‌ ചെയ്ത്, പേര് സേവ് ചെയ്യാത്ത ഒരു നമ്പറിലേക്ക് വിരല്‍ അമര്‍ന്നു.
“അല്ല! കൊച്ച് നേരത്തേ പറഞ്ഞ പോലെ, അത്രേം കാശ് ഒപ്പിക്കാന്‍ ഉള്ള വഴി നോക്കുവായിരുന്നു. എനിക്ക് മാജിക് ഒന്നും അറിയത്തില്ലാന്നെ..ഇച്ചിരി സംസാരിക്കാന്‍ തോന്നണവരോട് അങ്ങ് സംസാരിക്കും അത്ര തന്നെ...സത്യം പറഞ്ഞാല്‍ കൊച്ച് വിളിച്ച് അന്ന് ചൂടായപ്പോ ഉള്ളില്‍ ദേഷ്യം അല്ല തോന്നിയത്...ഇച്ചിരി വിഷമമാ...നെഞ്ചില്‍ തട്ടിയപോലത്തെ...തല്‍കാലം ആരേന്നേലും ഇച്ചിരി മറിക്കാന്‍ പറ്റുവോ കാശ്?? ..അക്കൗണ്ട് നമ്പര്‍ തന്നെച്ചാല്‍ മതി ഞാന്‍ ഒരു പത്ത് ദിവസത്തിനുള്ളില്‍ തന്നേക്കാം...പാറേല്‍ മാതാവാണേ സത്യം”.
സണ്‍‌ഡേ ക്ലാസ് നിന്നേല്‍ പിന്നെ, ആന്നാദ്യമായി ആശാന്‍ മനസ്സില്‍ തട്ടി മാതാവിനെ വിളിച്ചു. സാധാരണ ലോങ്ങ്‌ കിട്ടണേ, സ്ഥിരം കൊച്ചിക്കാര്‍ ആവല്ലേ...ടിപ്സ് കൊഴുപ്പിക്കണേ... എന്നൊക്കെ ഒരു ഒഴുക്കില്‍ മാത്രം മനസ്സില്‍ പറഞ്ഞിരുന്ന തോമച്ചനാ ഇതെന്നാ പറ്റിയെന്ന് മാതാവിന് പോലും തോന്നിക്കാണണം...
“അല്ല...കൊച്ചെന്നാ ഒന്നും മിണ്ടാത്തെ...നിങ്ങള്‍ക്കൊക്കെ ഇച്ചിരി കാശൊക്കെ മറിക്കാവുന്നതല്ലേ ഒള്ളൂ...തന്നേക്കാവെന്നേ....ഇടുക്കിക്കാരന്‍റെ വാക്കാ...”.
അതും പറഞ്ഞ് ആശാന്‍ ഫോണ്‍ കട്ട് ചെയ്തു.
ഡേറ്റ ഓണ്‍ ചെയ്ത് ഒന്ന് രണ്ട് ട്രിപ്പ്‌ എടുത്തു.
ഒരു ലാന്‍ഡ്‌ ലൈന്‍ നമ്പറില്‍ നിന്നൊരു കോള്‍.
“ഹലോ, ഇത് കൂനമ്മാവില്‍ നിന്നാ...കൊച്ചി-കൂനമ്മാവ്.. കരിഞ്ചീരിവട്ടം ഔസേപ്പ് തോമയോട് തന്നെയല്ലേ സംസാരിക്കുന്നത്?”
തോമാച്ചന്‍ വണ്ടി ഓഫ്‌ ചെയ്ത് ഒന്ന് മൂളി- “ങ്ങും..അതേ..”
“ഞാന്‍ ലാസര്‍...നിങ്ങളുടെ പ്രൊഫൈലീന്ന് ഇന്റെറെസ്റ്റ് അയച്ചത് കണ്ട് വിളിക്കുന്നതാണ്...ഞങ്ങള്‍ കുറച്ച് നാള്‍ മുന്പ് കയറി നോക്കിയപ്പോള്‍ കൂടുതല്‍ വിവരങ്ങള്‍ ഒന്നും കണ്ടില്ല...മോള് അതില്‍ പറഞ്ഞപോലെ ഈ സര്‍വേ ഒക്കെ നടത്തുന്ന ഒരു കമ്പനിയിലാ...താല്‍ക്കാലിക നിയമനമാ.. കുറെ ആലോചനകള്‍ ഒക്കെ വന്നു... ഈ എഴുതി വച്ചേക്കുന്നതാ ആളെന്ന് എങ്ങനാ അപ്പാ അറിയണെ...എന്നൊക്കെയായിരുന്നു അവളുടെ വാദം..”
“ഞങ്ങള്‍ക്ക് സമ്മതമാ...കുടുംബക്കാരുടെ ആരുടേലും നമ്പര്‍ തരുവാണേല്‍ ബാക്കി കാര്യങ്ങള്‍....”
മറ്റേ കൊച്ചിന് ഇന്റെറെസ്റ്റ് അയച്ചൂന്നുള്ളത് സത്യമാ...അതേല്‍പ്പിന്നെ ആര്‍ക്കും അയാളുടെ അറിവില്‍ ഇന്റെറെസ്റ്റ് അയക്കാത്തതാണല്ലോ.
സ്ഥിരം കടയിലേക്ക്, വണ്ടി ഇച്ചിരി കൂടെ ഒതുക്കി നിറുത്തിയേച്ച്, ഫോണ്‍ ഒന്ന് പൊത്തി –“ഇച്ചിരി കൂട്ടിയിട്ടേര്...” എന്നും പറഞ്ഞ് അപ്പന്‍റെ നമ്പര്‍ ലാസറേട്ടന് കൊടുത്തു.
മൂന്ന് ആഴ്ചകള്‍ക്ക് ശേഷം, ഒരു പ്രഭാതം.
വല്ലാത്തൊരു ഉറക്കച്ചടവോടെ, തോമാച്ചന്‍ കട്ടിലീന്ന് എണീറ്റ് കാലൊന്ന് നീട്ടി, നല്ലൊരു കോട്ടുവായ് ഇടാന്‍ വായ തുറന്നപ്പോഴാണ് അത് സംഭവിച്ചത്...
ഏഴെട്ട് വളകള്‍ കിലുങ്ങി കിടക്കുന്ന ഒരു കൈ. അത് ഇന്നലെ രാത്രിയും കണ്ടതാ, വല്യ പുതുമ തോന്നിയില്ല.
ആ കൈയ്യുടെ അറ്റത്തുള്ള നീണ്ട വിരലില്‍, ഒരു ഗ്ലാസ്‌ നാരങ്ങാ വെള്ളം..അതില്‍ കാല്‍ ഭാഗത്തോളം കസ്കസ് പരന്നു കിടപ്പുണ്ട്.
അത് കണ്ടപ്പോഴാണ് തലേന്ന് രാത്രി പറഞ്ഞ കഥയുടെ ബാക്കി തെളിഞ്ഞു വന്നത്...
അവളെ പിടിച്ച് അടുത്തിരുത്തി, തോമച്ചാന്‍ നാരങ്ങാവെള്ളം ഒരു കവിളിറക്കി, കിറിയൊന്നു തുടച്ച്, ചോദിച്ചു – “എന്നിട്ട്? പിന്നെ എന്താ അത് പറ...”
അവള്‍ ഒന്ന് ചെറുതായി ചിരിച്ചു.
“പിന്നെയുള്ളത് എന്‍റെ പേരില്‍ ഉണ്ടല്ലോ....”.
ആദ്യം ഒന്ന് ആമാന്തിച്ചെങ്കിലും ഒന്ന് രണ്ട് സെക്കണ്ടുകള്‍ക്കുള്ളില്‍ രണ്ട് പേരുടെ പൊട്ടിച്ചിരി ആ മുറിയുടെ ചുമരില്‍ ഇടിച്ചു നിന്നു.
മുന്നിലിരുന്ന മേശമേല്‍ ഒരു കല്യാണക്കുറി അലക്ഷ്യമായി കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അതില്‍, മറ്റ് അക്ഷരങ്ങളെ പിന്നോട്ട് തള്ളി, തെളിഞ്ഞ് നിന്നിരുന്ന രണ്ട് വാക്കുകള്‍ ഇങ്ങനെയായിരുന്നു.
Posted by കണ്ണന്‍ നായര്‍ at 10:45 4 comments:
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
Subscribe to: Posts (Atom)
നിങ്ങളൊന്നു സൂക്ഷിച്ചു നോക്കിയേ..ചിലപ്പോളെന്നെ കണ്ടേക്കാം ... നിങ്ങള്‍ ഇന്നലെ കണ്ട അഞ്ചുപേരില്‍ ഒരാള്‍ ഞാനായിരുന്നു.
View my complete profile
West Chambaran: CrNo: 104/2015/u/s 301,302 IPC
Watermark template. Powered by Blogger.