ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml nl ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml fi ml ml ml ml ml en en en en ml ml cs en en en fr cs da en da en ml en cs cs en en en cs cs da en da cs en en cs cs en cs cs da en da cs en en cs cs en en en cs cs da en da cs en en en ml id gl ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml cs ml
എങ്ങിനെ വിളിക്കും ഞാൻ ‘കുട്ടീ’ യെന്നിക്കാൽ വെപ്പിൽ
സന്ധ്യകൾ മുഖം താഴ്ത്തി നില്ക്കുന്നു, പ്രവഹിക്കും
അന്ധനായ് പോകുന്നൂ ഞാൻ മോദത്താൽ, പരസ്പര-
ബന്ധത്താൽ, നുകരുമീ ഗന്ധത്താലനുവേലം !
തേന്മഴ ചൊരിയുന്നു കാതിലും മനസ്സിലു-
മോമലേ നിൻ സംഗീതം ഗന്ധർവലോകം തീർക്കെ
ഓർമ്മകൾ കെട്ടിത്തന്ന ചിറകും പൊക്കീട്ടേവം
വാർമഴവില്ലിൻ മീതെ പൊന്തി ഞാൻ പറക്കുന്നു.
ദീനയായ് കേഴും സ്ത്രീയെ കണ്ടു ഞാൻ നടുങ്ങിപ്പോയ്
കഷ്ടിച്ചു നാണം മൂടാൻ വസ്ത്രമില്ലെന്നാല്ക്കൂടി
ഉണ്ടൊരു പുതുജീവൻ വെമ്പുന്നു, തുടിക്കുന്നു
മുഷ്ടികൾ ചുരുട്ടുന്നു, പൊങ്ങുന്നു മുദ്രാവാക്യ-
മഷ്ടദിക്കുകൾ തോറും മാറ്റൊലി മുഴങ്ങുന്നു.
ഏകയായ്, കൊടുംചൂടിൽ പച്ചിലത്തണൽ പറ്റി
“ആഗസ്ത്‌ പതിനഞ്ചാ”ണാദിനം, നിൻ കുഞ്ഞിന്റെ
കണ്ടുനിന്നവർ ചൊല്ലീയീവിധം: “ഈ കുഞ്ഞെന്തേ
മിണ്ടാത്തൂ?, കൈകാലിട്ടു തല്ലാത്തൂ, കരയാത്തൂ ?
ജീവനീ കുഞ്ഞിന്നില്ലേ?” സത്യത്തിൽ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിൻ
വളർന്നു വളർന്നു നീ ഞങ്ങൾതൻ കണ്ണിൻ മുത്തായ്
പകർന്നൂ മധുരമീ മാനസ ചഷകത്തിൽ
നീ തീർത്ത വികാസത്തിലറിയാതല്ലോ ചൊല്ലീ?
പത്തൊമ്പതല്ലോ പ്രായം, പേടിയെന്തിനു? തൊട്ടാൽ
പൊട്ടുന്ന പളുങ്കിന്റെ പാത്രമല്ലീ പെൺകുട്ടീ. !
പോസ്റ്റ് ചെയ്തത് Madhusudanan Pv ല്‍ 7:52 PM
ഇത് ഇമെയിലയയ്‌ക്കുകഇതിനെക്കുറിച്ച് ബ്ലോഗെഴുതൂ!Twitter ല്‍‌ പങ്കിടുകFacebook ല്‍‌ പങ്കിടുകപിന്ററസ്റ്റിൽ പങ്കിടുക
Girija Navaneethakrishnan2015, ഓഗസ്റ്റ് 14 8:20 PM
ഇത് ഭാവനയോ യാഥാർത്ഥ്യമോ ? പെണ്‍കുട്ടികൾ പളുങ്കുപാത്രമാകാതെ വജ്രമാകട്ടെ. സദ്‌ഗുണങ്ങളുടെ ശോഭയാൽ കണ്ണഞ്ചിപ്പിക്കുന്നവളും നീതികേടുകളുടെ ചില്ലുകഷ്ണങ്ങളെ ഉടച്ചു പൊടിച്ചു കളയുന്നവളും ആകുന്ന വജ്രം ആവട്ടെ.
Madhusudanan Pv2015, ഓഗസ്റ്റ് 15 5:15 PM
തീർച്ചയായും ആയിരിക്കണം. വായനയ്ക്കും അഭിപ്രായത്തിനും നന്ദി ഗിരിജടീച്ചറേ.
സൗഗന്ധികം2015, ഓഗസ്റ്റ് 15 12:25 PM
ഭാരതത്തിന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യലബ്ധിക്കായി ഒരു തലമുറയനുഭവിച്ച ത്യാഗങ്ങളും യാതനകളും എത്രയെന്നും, സ്വാതന്ത്ര്യമില്ലായ്മയുടെ കയ്പ്പെന്താണെന്നും സ്വതന്ത്രഭാരത്തിൽ ജനിച്ചവർക്ക് പൂർണ്ണമായി ഉൾക്കൊള്ളാൻ കഴിയില്ലെന്നു തോന്നുന്നു. മധുസൂദനൻ സാർ ഭാരതത്തിന്റെ ഈ രണ്ടവസ്ഥകളും കണ്ടറിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവണം. ആ പിറവി കാണാൻ കഴിഞ്ഞതുകൊണ്ടാവണമല്ലോ ഇന്നത്തെ തലമുറ യാന്ത്രികമായിട്ടാണെങ്കിലും ഭാരതാംബയെന്നു വിളിക്കുന്ന സ്വതന്ത്രഭാരതത്തെ സർ നാല്പ്ത്തൊൻപത് വർഷങ്ങൾക്കു മുൻപ് ഒരു മകളായി കണ്ട് ഈ കവിതയിലൂടെ അഭിസംബോധന ചെയ്തത്. നമ്മുടെ ഭാരതം അറുപത്തിയൊൻപതാം സ്വാതന്ത്ര്യദിനമാഘോഷിക്കുന്ന ഈ വേളയിൽ, ഒരു സൈനികോദ്യോഗസ്ഥൻ കൂടിയായിരുന്ന അങ്ങയുടെ (ബ്ളോഗിലൂടെ ഞാൻ മനസ്സിലാക്കിയതു ശരിയെങ്കിൽ) നിഷ്കപടമായ സ്വരാജ്യസ്നേഹത്തിന്റെ ഉത്തമനിദർശനം തന്നെയാകുന്നു മനോഹരമായ ഈ കവിത. വളരെയിഷ്ടമായി.
Madhusudanan Pv2015, ഓഗസ്റ്റ് 15 5:46 PM
സൌഗന്ധികം, താങ്കൾ എഴുതിയത്‌ ശരിയാണ്‌. 18 വർഷത്തോളം ഞാൻ നാവികസേനയിൽ സേവനം അനുഷ്ഠിച്ചിരുന്നു. അതിന്റെ ഗുണവും, ദോഷവും എന്നിലുണ്ടുതാനും. വായനയ്ക്കും അഭിപ്രായത്തിനും ഒരുപാട്‌ നന്ദി.
ajith2015, ഓഗസ്റ്റ് 15 1:40 PM
എത്രയെത്ര ഓര്‍മ്മകളിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുന്നു ദശകങ്ങള്‍ പഴക്കമുള്ള ഈ കവിത.
Madhusudanan Pv2015, ഓഗസ്റ്റ് 15 6:00 PM
അതെ, അജിത്ത്‌. എഴുതിയ കവിതകൾ സൂക്ഷിച്ചുവെക്കുന്ന ഒരു സ്വഭാവം എനിക്കുണ്ട്‌. (പട്ടാളച്ചിട്ടയുടെ മറ്റൊരനുഗ്രഹം). സന്തോഷം.നന്ദി.
Girija Navaneethakrishnan2015, ഓഗസ്റ്റ് 16 2:08 AM
ആദ്യവായനയിൽ ഞാൻ മനസ്സിലാക്കിയ ആശയത്തിന് എന്തോ പിഴവുണ്ടെന്നു എനിക്ക് ശേഷം അഭിപ്രായമെഴുതിയ സൗഗന്ധികത്തിന്റെ വരികളിൽ നിന്ന് മനസ്സിലായി. ശേഷം ഒന്ന് കൂടി വായിച്ചുനോക്കി. അപ്പോഴാണ്‌ ഏറ്റവും കീഴെ (15-08-1966) എന്ന് കവിത എഴുതിയിരിക്കുന്ന തീയതി രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നത് കണ്ണിൽ പെട്ടത്. അപ്പോഴാണ്‌ "പത്തൊമ്പതല്ലോ പ്രായം" എന്ന വരിയുടെ ശരിയായ ആശയം തലയിൽ കത്തിയത്. ശേഷം ഒന്നുകൂടി വായിച്ചുനോക്കിയപ്പോൾ ആണ് വാക്കുകളുടെ നേരർത്ഥത്തിൽ നിന്നുള്ള മറുചാട്ടം സത്യത്തിൽ മനസ്സിലായത്‌.
മിണ്ടാത്തൂ?, കൈകാലിട്ടു തല്ലാത്തൂ, കരയാത്തൂ ?
ജീവനീ കുഞ്ഞിന്നില്ലേ?” സത്യത്തിൽ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിൻ
അന്ന് പുതുസ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ കാറ്റേറ്റ് മയങ്ങിപ്പോയ കുഞ്ഞ് ഇന്ന് ഏറെ വളർന്നിരിക്കുന്നു. അവളുടെ കൊച്ചുമക്കൾ വീണ്ടും ജാതി, മതം അഴിമതി രാഷ്ട്രീയം, തീവ്രവാദം തുടങ്ങിയ വിപത്തിലേക്കും അതുവഴി വീണ്ടും പാരതന്ത്ര്യത്തിലേക്കും നീങ്ങുന്നതിൻറെ ദു:സൂചനകൾ കാണുന്നിടത്ത് അങ്ങയെ പോലുള്ളവർ അതിർത്തിയിൽ ഇന്നും ഉറങ്ങാതിരിക്കുന്നത് ആർക്കു വേണ്ടി എന്ന് വേദന തോന്നിപ്പോകുന്നു. എങ്കിലും നല്ലത് മാത്രം പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു. വന്ദേ മാതരം!
Madhusudanan Pv2015, ഓഗസ്റ്റ് 16 12:57 PM
അതു സാരമില്ല. ടീച്ചറേ. കവിത ഇഷ്ടപ്പെട്ടതിൽ സന്തോഷം. നന്ദി.
Santhakumari Vijayan2015, ഓഗസ്റ്റ് 16 9:11 PM
അര നൂറ്റാണ്ടുകാലമായിട്ടും,അന്നത്തെപ്പോലെ തന്നെ ഊര്‍ജ്ജദായകം,ഈ കവിത .ഇത് വായിക്കുന്നവരില്‍ പലരും ,ഇതെഴുതിയ കാലത്ത് ജനിച്ചിട്ടുപോലുമില്ല...കവിതയ്ക്ക് ഇന്നും 19 തന്നെ ...മധുസാറി നു അഭിനന്ദനങ്ങള്‍.
Madhusudanan Pv2015, ഓഗസ്റ്റ് 19 6:08 PM
ശാന്തകുമാരി വിജയൻ, നന്ദി വായനയ്ക്കും അഭിപ്രായത്തിനും.
Habby Sudhan2015, ഓഗസ്റ്റ് 25 12:28 PM
വള്രെ പുതിയ പോസ്റ്റ് വളരെ പഴയ പോസ്റ്റ് ഹോം
ഇതിനായി സബ്‌സ്ക്രൈബ് ചെയ്ത: പോസ്റ്റിന്റെ അഭിപ്രായങ്ങള്‍ (Atom)
Feedjit Live Blog Stats
എന്റെ പൂര്‍ണ്ണമായ പ്രൊഫൈൽ കാണൂ
ഏതാനും ദിവസം മുമ്പ്‌ "രാമായണ ദളങ്ങൾ" എന്ന ഒരു കാവ്യസമാഹാരം വായിക്കുവാൻ എനിക്ക്‌ ഇടവന്നു. അതിന്റെ അവതാരികയിൽ പ്രതിപാദിച്ച ചില വ...
എന്തിനോ കണ്ണുനീരിറ്റിറ്റുവീഴുന്നു ചിന്ത ചിറകു വിടർത്തിപ്പറക്കുന്നു വെന്തുനീറീടുകയാണു മന്മാനസം ഹന്ത! നിന്നോർമ്മകളെന്നിൽ തുടിക്കുന്നു. ...
വെണ്ണിലാവെന്നപോൽ, എൻ കണ്ണിലുണ്ണിപോൽ, മണ്ണിന്നഭിമാനമായിപ്പിറന്നവൾ ഉണ്ണിയാർച്ചേ ! നിന്നെയോർക്കുന്നനാരതം എണ്ണിയാൽ തീരാത്തപദാനമോടെ ഞാൻ. ...
ദാഹിച്ചുനിൽക്കുന്ന മൺതരിയെക്കണ്ടു മോഹിച്ചു നിൽക്കുന്ന നീരദവ്യൂഹമേ നിന്നനുരാഗ സന്ദേശവുമായിതാ വന്നു ശിരസ്സു കുനിക്കുന്നു മാരിവിൽ ! ആ...
കണ്ണിൽ കരിയും, കരളിൽ കുസൃതിയും ചുണ്ടിൽ ചിരിയുമായ്‌ മേവുമെൻ കുഞ്ഞിനെ നിർദ്ദയം താഡിച്ചു കോപകലുഷാത്മ- മർദ്ദിതനായ ഞാൻ ചോരപൊട്ടുംവരെ ഒന...
ചിത്ര വിന്‍ഡോടെം‍പ്ലേറ്റ്. Blogger പിന്തുണയോടെ.