fa en fa en fa en fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa en en en en
هادی خانیکی، رئیس انجمن مطالعات فرهنگی و ارتباطات: تمام اخبار بعد از پلاسکو به نقد جامعه و رسانه ها و نخبگان گذشت احمد جلالی، رئیس انجمن روانپزشکی ایران: برجسته سازی اخبار ناخوشایند به سلامت روان جامعه صدمه می زند
خبرنگاران حوادث در معرض افسردگی
اخبار منفی، حساسیت‌زدایی می‌کند
علیخواه، به موضوع دیگری اشاره کرد؛ آن هم حساسیت‌زدایی از مردم با انعکاس اخبار مربوط به حوادث: « خبرهایی که در فضای مجازی منتشر می‌شوند، این نگرانی را ایجاد کرده‌اند که منجر به حساسیت‌زدایی از مردم شوند، این نگرانی از سوی ما هم وجود دارد که در معرض این‌همه اخبار منفی قرار گرفتن، منجر می‌شود تا افراد نسبت به محرک‌ها خنثی شوند.» او ادامه داد:  «در هفت، هشت ماه گذشته، اخبار را که بررسی می‌کنیم با خبرهای تلخ، واژگون شدن اتوبوس حامل سربازها، برخورد فیزیکی با دستفروش فومنی، درگذشت عباس کیارستمی، حادثه قطار تبریز، درگذشت ‌هاشمی رفسنجانی، فروریختن پلاسکو و سیل سیستان و بلوچستان و حالا هم فوت کولبران مواجه می‌شویم که ما را نسبت به پیامدهای اجتماعی و روانی انعکاس این اخبار در میان مردم، نگران کرده است. این اخبار روی جامعه تأثیر می‌گذارند.»
القا‌کننده یأس و ناامیدی است
به گفته او، شبکه‌های اجتماعی درحال حاضر، گرفتار تنفر و تمسخر شده‌اند:  «چرا ما نمی‌توانیم درباره حوادث بحث کنیم و حرف بزنیم؟ در پیام‌ها دیدم کسانی مطرح کرده بودند که از سلفی‌گیران حادثه پلاسکو، به‌عنوان ماده زیرین آسفالت خیابان استفاده شود، مطرح کردن این مسائل نشان‌دهنده اوج تنفر است، جامعه ما دیالوگ منطقی را کمتر بلد است، بسیاری از پیام‌ها، یک نوع یأس و ناامیدی درباره ساخته شدن و بهتر شدن اوضاع و پسرفت مملکت را القا می‌کنند، این پیام‌ها ایران‌هراسی را ایجاد می‌کنند و از آن طرف، اینطور وانمود می‌کنند که یک جامعه کمال‌گرا در آن طرف آب، وجود دارد.» به اعتقاد این جامعه‌شناس، باید به این موضوع فکر شود که پس از حوادث، چطور می‌توان روان افراد آسیب‌دیده را درمان کرد، باید اقداماتی شود که نگاه افراد صدمه‌دیده در حوادث، مثبت شود:  «متاسفانه ما بحث مسئولیت‌پذیری اجتماعی را در میان مسئولان ندیدیم، باید این را بدانیم که آنچه می‌نویسیم بر دیگران اثر می‌گذارد، ما بعد از حادثه پلاسکو، یک برنامه‌ای برای دلخوشی مردم نیاز داریم، یک مقدار امید اجتماعی به‌ویژه در میان جوانان باید افزایش پیدا کند.»
به سلامت روان آسیب می‌زند
احمد جلالی، رئیس انجمن روانپزشکی ایران، نفر دیگری بود که به پیامدهای روانی انعکاس اخبار پلاسکو، اشاره کرد. او با طرح این سوال که باید چه اقدامی انجام شود تا مردم کمتر دچار آسیب روانی شوند؟ ادامه داد: « متاسفانه این موضوع رعایت نمی‌شود که رسانه‌ها چه چیزهایی را باید منعکس کنند تا مردم کمتر آسیب ببینند. اهالی خبر می‌گویند خبرِ خوب، خبرِ بد است. حادثه پلاسکو همان خبر بد بود که همه را جلوی تلویزیون میخکوب کرد، واقعا چه ضرورتی داشت که شبکه خبر، مدام تصاویر پلاسکو را نشان دهد، این یعنی انتقال استرس به مردم. ما نمی‌گوییم خبرها سانسور شوند، بلکه می‌گوییم، نفع جامعه را باید در نظر گرفت.» او گفت: «در رسانه ملی، حوادث ناخوشایند خیلی برجسته می‌شود و ما نمی‌دانیم این کار با چه هدفی انجام می‌شود، اقدامی که درنهایت ما را افرادی بی‌تفاوت بار می‌آورد، در رسانه‌هایی که در فضای مجازی فعالیت می‌کنند هم وضع همین بود، این خبرها، آگاهانه یا ناآگاهانه، به سمتی می‌روند که حتما به سلامت روان جامعه صدمه می‌زند.» به گفته او، آثار مخرب حادثه پلاسکو بر سلامت روان مردم، شروع شده است، یکی از آنها هم افسردگی و ناامیدی و ترس از تکرار این رویدادها، در بیداری و خواب است: «در کنار همه اینها، باید به افرادی که در صحنه با حوادث مواجه هستند هم توجه شود، اینها هم نیاز به رسیدگی دارند.»
تمام اخبار بعد از پلاسکو به نقد جامعه و رسانه‌ها و نخبگان گذشت
هادی خانیکی، رئیس انجمن مطالعات فرهنگی و ارتباطات هم درباره روزنامه‌نگاری بحران، توضیحاتی داد: « در حادثه‌ای مانند پلاسکو، فرآیند اطلاع‌رسانی از یک مرحله وارد مرحله دیگر می‌شد، ابتدا خبرهای مربوط به قربانیان بود، بعد درباره ساختمان‌هایی که وضع مشابه پلاسکو را داشتند و این سوال مطرح شد که تهران چقدر ساختمان پلاسکو دارد، بعد مردم به خودشان آمدند و دیدند که خیلی از مجتمع‌هایی که در آن زندگی یا کار می‌کنند، وضع مشابه پلاسکو را دارد، پس از آن ماجرای ضعف مدیریت شهری مطرح شد و در ادامه هم نقدهایی به مردم کردند که چرا تجمع کردند و چرا در خیابان‌ها راه را برای ماشین‌های امدادی باز نمی‌کنند و ... در چند روز گذشته، تمام اخبار به نقد جامعه و رسانه‌ها و نخبگان گذشت، طوری شده بود که همه همدیگر را نقد می‌کردند، جامعه علیه دستگاه رسمی و دستگاه رسمی علیه مردم. به‌هرحال هیچ‌کس از نقد در امان نبود.از کسبه ساختمان پلاسکو تا اداره‌کنندگان شهر و حتی آمریکا.» او با طرح این سوال که از حوزه ارتباطات چه موضوعی را باید برگزینیم؟ ادامه داد:  « ما باید به چه موضوعی می‌پرداختیم که به‌عنوان شهروند - خبرنگار یا سیاست‌گذار یا خبرنگار، کمتر به آن پرداختیم. بزرگترین مسأله‌ای که به آن نپرداختیم، ارتباطات بحران و ریسک بود.» او در ادامه توضیحی درباره جامعه در ریسک داد: « جامعه در ریسک، جامعه بحرانی نیست، چراکه ریسک، می‌تواند باعث شود تا جامعه هوشیار شود و بداند کجا ضعف دارد و آن ضعف‌ها را بپوشاند. ارتباطات مخاطره یا ریسک، یک جاهایی حتی می‌تواند ما را از بحران خارج کند. درحالی‌که در حادثه پلاسکو، همه چیز رفت به آن سمت که چرا شهروند - خبرنگارها، این‌قدر عکس می‌گیرند و از این بحث‌ها.» این جامعه‌شناس به اهمیت ارتباطات در بحران هم اشاره‌ای کرد:    «در ارتباطات در بحران، این موضوع مطرح می‌شود که چه باید کرد؟ یا روزنامه‌نگاران ما چقدر از نظر فیزیکی و متافیزیکی، آمادگی حضور در بحران دارند، این‌که چه نوع خبرهایی در بحران منعکس شود، آیا ارزش‌های خبری همیشه منفی است یا می‌تواند خبرهای مثبت هم باشد، درحالی‌که  پس از حادثه پلاسکو ما درگیر افراط و تفریط بودیم، یا افراد در اوج فداکاری و ایثار بودند یا در اوج زیر پا گذاشتن ارزش‌های اخلاقی. همه بار بر دوش شهروند- خبرنگارها یا خبرنگارها نیست، مردم هم باید مسئول باشند. اینها  باید در آموزش‌های شهروندی آورده شود.» او در پایان پیشنهاد داد تا آموزش ارتباطات ریسک یا مخاطره با ارتباطات بحران از هم تفکیک شود.