fa fa fa fa en fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa en fa fa fa en fa fa fa fa fa fa fa fa fa azb fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa mzn fa fa fa fa ar fa fa azb ar fa mzn fa fa fa fa fa fa azb ar fa fa fa fa fa fa
اسب بخش مهمی از تمام جوامع باستانی بوده است. این حیوان تنها یک ابزار مهم نبرد بود، بلکه بیشتر فعالیت های روزمره آن جوامع حول آن متمرکز بود. آب و هوای عربستان برای پرورش اسب بسیار مناسب بود و اسب های عرب به دلیل مرغوبیت آنها در سراسر جهان مشهور بوده و هستند. این مشهوریت اعراب را تشویق کرد که نه تنها برای مصارف شخصی خود بهترین و باکیفیت ترین اسب ها را پرورش دهند بلکه برای صادرات به سایر نقاط جهان نیز پرورش دهند. در نهایت منجر به عشق طبیعی اعراب به این حیوان شد. آنقدر که اسب را بر فرزندان خود ترجیح دادند. در ادبیات کلاسیک عرب مواردی وجود دارد که اعراب فرزندان خود را از سهم غذا محروم می کردند و در اختیار اسب های خود قرار می دادند.
اسلام برای این عشق اعراب به اسب خود محدودیتی قائل نبود. به جای تشویق به پرورش اسب، جایگاه اسب را در جامعه اسلامی ارتقا داد. به قدری که خداوند متعال در آیات قرآن کریم به وسیله اسب های مسابقه نذر کرده است: به نام خداي بخشاينده مهربان، سوگند بدان اسبان دونده که نفس همي زنند به آواز در تاختن، و آتش جهنده از سمهاي ايشان، (و بر دشمن شبيخون زدند) تا بامدادان آنها را به غارت گرفتند، بر هامون دشمن گرد بر انگيختند، و سپاه دشمن را همه در ميان گرفتند. (سوره العاديات)
احادیثی در مورد اسب دوانی در اسلام
به دلیل اهمیت این حیوان، آموزه های اسلام بر پرورش صحیح اسب تاکید زیادی کرده است. پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) برای حفظ علاقه اعراب به اسب‌ پروری، تمام اقدامات ممکن را انجام داد. از سه ورزش مجاز در اسلام، یکی شامل بازی های مختلف مربوط به اسب از جمله مسابقات اسب دوانی بود. در حديث صحيح آمده است كه پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله براى اين منظور اسب تربيت كرد و مسابقه آنها را شخصاً ترتيب داد. تقریباً تمام مجموعه های معتبر حدیثی مانند صحیح بخاری و صحیح مسلم، احادیث حاوی جزئیات این نژاد را نقل کرده اند. (ناخن الاطر ج: وم ص 81). در گزارش دیگری از ابوهریره که در هر شش کتب معتبر حدیثی آمده است، پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) تنها در سه مورد، یعنی مسابقه شتر، اسب و نیزه بازی یا همان شمشیر زنی، جایزه را جایز دانسته است.
در این احادیث، کلمه عربی «سباقا» به عنوان جایزه مسابقه اسب‌سواری به کار رفته است. به گفته لغت شناسان عرب، مسابقه ای است که در آن به اسب برنده، پول توافق شده شرط بندی به شکل جایزه پرداخت می شود. پس از نقل این تعریف، شوکنایی، مؤلف نائل الاطر، اظهار می کند که همه فقهای اسلام بر جواز چنین حیوانی در اسلام اتفاق نظر دارند. در همان صفحه از کتاب ، حدیث دیگری از عبدالله بن عمر نقل شده است که پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله خود مسابقه اسب دوانی ترتیب داد و شرط بندی را به عنوان جایزه برای اسب برنده مجاز دانست. این حدیث را احمد بن حنبل در مسند و ابو داود در سنن نقل کرده اند. از این جزئیات معلوم می شود که شرط بندی به شکل جوایز در مسابقات اسب دوانی برای تشویق مؤمنان به علاقه مندی به پرورش صحیح اسب های خوب مجاز بوده است.
از نظر قرآن کریم، قمار عادت شیطانی جامعه عرب بود. اعراب از مسابقات اسب دوانی برای قمار نیز استفاده می کردند. یک حزب همیشه بازنده بود در حالی که طرف دیگر برنده می شد. پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) این گونه شرط بندی ها را جایز ندانسته است. اما برای حلال شدن این معامله پیشنهاد کرد که اگر شخص ثالث یا شخص بدون شرط بندی در مسابقه شرکت داده شود، شرط بندی دو طرف اول حلال شده و به عنوان جایزه در نظر گرفته می شود. به این شخص ثالث یا طرف لقب « محلل » داده شد، یعنی کسی که معامله شرط‌بندی و جایزه را حلال می‌کند.
نظر فقیه های شیعه در مورد شرط بندی بر روی اسب دوانی
از آنجا که «محلل» شخص مهمی برای قانونی کردن شرط‌بندی و تبدیل آن به پول جایزه بود، فقهای مسلمان با مثال‌ های عملی آن را با جزئیات بیشتر توضیح داده‌اند. فصل اسب دوانی در تمام کتب فقهی اسلام با اهمیت اسب برای جامعه اسلامی آغاز می شود. در آنجا ذکر شده است که برای دفاع از نظام اسلامی، پرورش اسب خوب بر همه مسلمانان واجب است و بدین منظور اسب دوانی در جامعه اسلامی جایز است. تفصیل تمام مکاتب فقهی درباره این موضوع شبیه به هم است، اما برای مقصود ما  باید بگوییم فقیه های شیعه بر خلاف نظر فقهای سنی بر این باور هستند شرط بندی در اسب دوانی برای افرادی که در مسابقه شرکت کرده اند یعنی اسب دوانان حلال است و نه تماشاگرانی که در بازی را مشاهده می کنند.
استدلال فقیه های سنی دقیقا بر روی حدیث هایی است که در آن حضرت محمد اعلام کرده اند شما می توانید اسب هایی را پرورش دهید و با آن در شرط بندی شرکت کنید ولی مطلقا پیامبر اعلام نکرده فرد سومی نیز می تواند بر روی این رویداد شرط بندی کند. دقیقا به همین دلیل است که پیامبر فرد سومی را به عنوان محلل اعلام کرده است. این فرد وظیفه دارد پول را از دو یا چند اسب دوان گرفته و در انتها به برنده پرداخت کند.