en fa fa fa fa fa fa en fa fa fa fa fa fa fa fa fa en fa
سومین بخش این مجموعه با نام «من فقط شاعرم، جناب سروان!» به زندگی روزمره و سیر تحولات روحی یغما گلرویی، یکی از موفقترین ترانه‌سرایانی که اغلب سروده‌هایش توسط خوانندگان داخل و خارج از کشور خوانده‌شده می‌پردازد؛ ترانه‌هایی که برخی‌شان از جمله دو ترانه جهان وطنی «تصور کن، اگه حتی تصور کردنش سخته» و «رویایی دارم...»، از دردهای مشترک انسان امروز سخن می‌گویند. شاعر در ترانههایش آرزوی بهبودی اوضاع جهان و از میان رفتن فقر، تبعیض نژادی و در کل خوشبختی جهانیان را دارد.
ساختار این فیلم به شیوه اغلب مستندهای شخصیت‌محور یا پرتره، برمبنای اظهارنظر دیگران درباره شخصیت مورد نظر شکل نگرفته بلکه فیلم‌ساز با او همراه شده، در خانه، کوچه و خیابان و مراکز تفریحی دیگر و طی گپ‌وگفت‌های دوستانه، ما را با منویات و دیدگاه‌های شاعر آشنا می‌کند. او که به نظر می‌رسد آگاهانه در مسیری پرخطر گام برمی‌دارد، سروده‌های خود را در رده ترانه‌های معترض قرار می‌دهد، و در جایی از فیلم می‌گوید ریشه این نوع گرایش شعری در آثار رودکی است (مثلا در بوی جوی مولیان که شاعر از این که سلطان مملکت‌داری را رها کرده و برای خوش‌گذرانی رفته است، گله و او را دعوت به بازگشت می‌کند). اما ادامه می‌دهد که اوج سرودن ترانه‌های سیاسی یا معترض در اواخر دوره قاجار به ویژه دوران مشروطه بوده، با ترانه‌سرایانی هم‌چون عارف قزوینی، نسیم شمال، میرزاده عشقی و...
یغما گلرویی، که می‌توان او را بدعت‌گذار ترانه‌های اجتماعی پس از انقلاب دانست، کارش نه از جنس سرودهای دهه اول انقلاب که حال و هوای تبلیغاتی داشتند، که از جنس ترانه‌های «سیاسی» است که در سال‌های پیش از انقلاب به ویژه از آغاز دهه پنجاه، فضای موسیقایی ما را تحت تاثیر قرار داده بودند و اغلب با صدای فرهاد مهراد، فریدون فروغی، داریوش اقبالی و یکی‌دو نفر دیگر، می شنیدیم‌شان.
به هر حال، این سه‌گانه، به رغم کم‌و‌کاستی‌هایش، مخاطب را با سیر تاریخی و تحولات محتوایی ترانه در ایران آشنا می‌کند. هر چند می‌توان پرسید چرا به حد کافی به ترانه‌های روستایی از جمله ترانه‌های فایز دشتستانی که غم‌نامه‌سرای مردمان جنوب در دوران سلطه فئودالیسم بوده و خود پدیدآورنده نوعی موسیقی است که با نام «فایز‌خوانی» می‌شناسیم، یا موسیقی و ترانه‌های زیبا و پر تحرک گیلان زمین و یا حتی ترانه‌های آذری‌زبان پرداخته نشده است؟ البته خود همین مجموعه روی هم رفته، نزدیک به دویست دقیقه زمان را شامل می‌شود، که حجم کمی نیست، اگر بیننده بخواهد هر سه فیلم را یک جا تماشا کند. هر چند به لحاظ تنوع و جذابیت‌های بصری، اصلا ملال‌آور نیست. دست کم برای من که از کودکی با ترانه بزرگ شده‌ام، این مجموعه گنجینه‌ای است که علاوه بر بار پژوهشی و آموزشی، تصویری قابل استناد از تاریخ اجتماعی و گاه سیاسی کشور ما را روایت می‌کند و در عین حال، سرگرم‌کننده نیز هست.