fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa en en fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa
دبیرستان که بودیم یک معلم فیزیک داشتیم که اسمش اصلا خاطرم نیست. فرض کنیم زاهدی مثلا. فیزیک مثل ناموسش بود. شوخی هم نداشت. یک موجود رادیکال که برای نیوتون و گالیله حاضر بود حتی خون شاگردانش را هم بریزد. تئوری‌اش این بود که دنیا روی نظم بنا شده. همه چیز حساب و کتاب دارد. از ازل تا ابد، روزها بیست و چهار ساعت بوده‌اند. شتاب جاذبه‌ی روی زمین ۹.۸۱ متر بر مجذور ثانیه است و ولتاژ همیشه حاصل ضرب جریان است در مقاومت. بعد هم اصرار و ابرام داشت که فیزیک یعنی زندگی. یعنی ما هم باید مثل قوانین فیزیک باید منظم باشم. یک مثال تیپیکال هم داشت. می‌گفت توی خانه‌شان یک قلوه سنگ سیاه دارند که بیست سال پیش با دست خودش از ته رودخانه‌ی “علی‌کله” کشیده بیرون و برده خانه. بعد هم بیست سال است که آن سنگ مثل حجر‌الاسود روی کابینت کنار گاز لم داده و هر وقت زاهدی می‌خواهد یخ بشکاند، با آن سنگ زارپ می‌کوبد وسط فرق سرِ یخ‌ها و بعد هم می‌گذاردش سر جای اولش. بعد هم یک‌هو نتیجه می‌گرفت که نظم خوب است. سنگ سیاه گم نمی‌شود. هیچ کس توی خانه لنگ آب یخ نمی‌ماند و زندگی خوش و خرم ادامه پیدا می‌کند. گمان کنم اساسا سیاست راهبردی زندگی‌اش همین شکلی بود. یک ماکت کوچک از همین جهان گالیله‌ای که همه چیزِ آن مثل یک سناریوی از پیش نوشته شده، تیک‌تیک‌کنان جلو می‌رود و هیچ واریانسی اجازه دخول به آن را ندارد.
اما به جای آقای پریش، گیر زاهدی افتادم. الان هم ساعت یازده و سی و پنج دقیقه‌ی شب شده. چهار ستون بدنم می‌لرزد. سی و پنج دقیقه از روتین خوابیدنم گذشته و پتو من را فریاد می‌زند. آسمان کامفورت زونِ کوچکم در حال بخیه شده به زمینش است. همین حالاست که جر بخورد. حس زاهدی را دارم که حجرالاسودش سی سانتیمتر جابجا شده. حالا چه گِلی به سرم بگیرم؟
عکسم هم هیچ دخلی نداره به حرف‌هام. داشت برای رفیق‌هاش فیگور می‌گرفت تا ازش عکس بگیرن. نتونستن. به جاش من ازش عکس گرفتم. بهش هم نگفتم. عکاسی و خباثتم هم روتین شده.
یک خاطره دارم که زمانش یادم نیست. شاید پانزده سال پیش بود، شاید هم بیست و پنج سال پیش. مادرم برای شام آب‌گوشت درست کرده بود. توی یک زودپزی که درِ آن قرمز بود. قرمز متالیک. ساعت هفت عصر که شد، زودپز مثل یک بمب خوشه‌ای پکید. درش مثل بشقاب پرنده پر کشید و خودش را کوباند به سقف آشپزخانه. مادرم دستش سوخت. رنگِ صورت من هم شد مثل گچ. شاشیده بودم به خودم. پدرم اوضاع را تحت کنترل درآورد. گاز را خاموش کرد. بعد هم دست مادرم را پماد زد. همان‌طور که باند را می‌پیچاند به من گفت: «نترس. سوپاپش خراب بوده لابد. شانس آوردیم. زودپزی که سوپاپش خرابه، خیلی خطرناکه.» بعد هم رفت آب‌گوشت را با خاک انداز از روی زمین جمع کرد. لاشه‌ی زودپز هم که سرش پکیده و جر خورده بود، راهی سطل آشغال شد. بعد هم سفارش کباب داد.
من بعد از پانزده سال یا شاید هم بیست و پنج سال، هنوز از زودپزها می‌ترسم. کلا از هر چیزی که سوپاپ دارد می‌ترسم. از هر چیزی که داخل آن قل می‌زند و بخارش یک میلیون پاسکال به سرش فشار می‌آورد می‌ترسم. از آدم‌های این طوری هم می‌ترسم. از خودم می‌ترسم. از این‌که نوشتن برایم شده سوپاپ می‌ترسم. از اینکه سوپاپم خراب شده خیلی می‌ترسم. از اینکه حیات زودپزها به سوپاپشان وصل است، خوف می‌کنم. از اینکه زودپزها یک روزی محکوم به پکیدن هستند می‌ترسم. این عکس هم هیچ ربطی به نوشته‌ام ندارد. فقط خوش به حال آدم‌هایی که سوپاپ‌شان خوب کار می‌کند.
۱۳۹۴/۱۰/۱۸ by فهیم عطار - ۰ دیدگاه
بدترین جا برای زندگی، سرِ مرز است. یک جای بی‌تعلق و بلاتکلیف. مثل زندگی سرِ مرز باج‌گیران. نه این‌وری و نه آن‌وری. مثل چای ولرم که نه سرد است و آدم آن را دور بریزد و نه گرم است که با خیال راحت آن را بخورد. مثل بایپولارها که سرِ مرز غم و سرخوشی بلاتکلیفند. مثل زندگی سرِ مرز خوشبختی و بدبختی. نه خوشبختی که خوشبخت باشی و نه بدبخت که خلاصش کنی. مثل زندگی لبه‌ی همین پنجره. نه آدم غرق در سیاهی و تاریکی می‌شود و نه قاتی بهشت آنور پنجره. هیچ وقت از لبه‌ی پنجره عکس نگیرید. گرفتار فلسفه و مرز می‌شوید. جدن.