fa fa fa fa ar fa fa fa arz ar fa fa fa fa fa fa ar ar ar ur fa fa fa sd ar fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa sd sd mzn ar fa fa fa fa sd ar fa arz ar fa ar ar fa ar ar fa ar ar sd ar ar fa ar fa ar ar fa fa sd ar fa fa ar fa ar ar ar fa ar ar ar fa ar ar pnb ar fa fa lb fa ar ar fa fa ar fa en en en
ميهمان گرامي، به غول آباد خوش آمديد! | ايميل: گذر واژه: مرا به ياد بسپار براي يك ماه: وارد شدن: | قلعه
كتاب آب نامه يزد - جلد 1
رهگذر آب؛ راه آب؛ معبر روان آب ها اعم از جوي و رود و سيل و مانند آن؛ گذرگاه آب.
مجراي آب؛ كانال؛ شكاف و جوي هاي زير زميني آب.
واژه اي فارسي به معني ناچار و ناگزير؛ در يزد معمولاً براي توصيف اوج ناچاري و ناگزيري به كار مي رود.
سد و بند هايي كه در مسير وزش باد مي بندند. ديوار ها يا درخت ها و بوته ها و موانع ديگر كه براي جلو گيري از حركت شديد ريگ هاي روان ايجاد مي شود. موانع جلو گيري از هجوم ريگ هاي روان به آبادي ها و مزارع.
نقاطي از كوهستان هاي بسيار بلند كه برفگير است و برف هاي انباشته در آن در طول سال مي ماند؛ مانند برف خانه تزرجان در سلسله شير كوه (يخچال هاي شير كوه).
توده هاي بزرگ و انباشته؛ هر چه به شكل تل و توده انباشته شده باشد.
عرضه تل هاي خاك؛ محل ايجاد تل و تپه؛ قطعه زميني در صحرا و يا باغستان كه با جابجايي و انباشتن خاك هاي دستريز، تل هايي بر پا شده باشد.
زمين هايي كه از كف جوي هاي آبياري بلند تر بوده يا به علل ديگري بلند تر شده باشد. كشتزاري كه به علت ارتفاع زمين، آبياري آن دشوار باشد.
تل هاي ريگ و ماسه كه با عمل باد در جاي جاي سطح زمين انباشته شده باشد.
جو يا پاياب اصطلاحاً به مسير شيب دار يا پلكاني اي مي گويند كه از سطح زمين به گودي چاه و يا مجراي قنات راه مي يابد.
گودال؛ گودي هاي انتهاي حوضه هاي آبريز.
چاه هايي كه زهآب دارد.
كوهك ها و ناهمواري ها و بيرون زدگي هايي كه در دامنه ها و دشت ها، از سطح رسوبات دوره هاي بعد بيرون مانده باشد.
صورت الارض؛ صورت و ريخت و شكل ظاهري زمين.
در لغت به معني زمين هايي است كه توسط رودي يا شعب رودي مشروب شوند (دهخدا). در اين بررسي به معني محوطه هايي است كه توسط يك حوضه جغرافيايي مشروب مي شوند.
سرزمين هاي خشك؛ نواحي خشك و بياباني؛ پهنه هاي كم آب و بيابان زا.
آب خوش؛ آب سبك؛ آب كم املاح.
شكل دهنده؛ سازنده ريخت و چهره و شكل خارجي.
ژئومورفولوژي؛ صورت شناسي زمين؛ پيكر شناسي زمين؛ شكل شناسي زمين.
ريگزار؛ زمين هاي پوشيده از ريگ هاي روان.
سرزمين هاي ريگ گرفته؛ زمين هايي كه تماماً يا بخش اعظم آن ريگ باشد. واژه اي كه نويسندگان قديم براي توصيف زمين يزد به كار برده اند.
شعه يا شه، رسوبات يا سارت و ته نشست هاي سخت املاح آب است.
شكاف ها و ترك هاي ناشي از نشست زمين.
آب شور؛ آب سنگين و پراملاح.
كاذه يا كاده، زمين هاي بلند كنار دشت ها است.
يكي از معاني كفه، كرانه و دامنه هر چيز است. در اين گزارش، به اصطلاح يزديان به پهنه هاي هموار دشت ها اطلاق مي شود؛ مانند كفه ابرقو.
پهنه هاي نمكي در كوير؛ نمكزار ها؛ كلوخه هاي نمكي انتهاي كفه هاي كويري.
كنبار يا كنوار مركب از دو واژه كن از فعل كندن و بار به معني گل و خاك است. كنبار به معني بار و خاكي است كه از چاه و قنات بيرون آورده و گرداگرد دهانه چاه ها مي ريزند.
مناطق كويري؛ پهنه هاي كويري عرصه هاي كويري.
گستره هاي بزرگ جغرافيايي؛ مثلاً فلات مركزي؛ عرصه هاي بياباني و حوضه هاي بزرگ جغرافيايي و .... در اين گزارش منظور از منطقه غالباً سرزمين يزد است.
در اين گزارش منظور از ناحيه، قسمتي از كل منطقه مثلاً شهر هايي از استان يا حوضه هاي كوچك جغرافيايي در بزرگ حوضه ها است.