en fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa
این تناقض، یعنی تفاوت تاریخ شعرها با جریان فیلم و زمان‌بندی نادرست آن ها، نشان می‌دهد كه آقای صفاریان از اصول اولیه تدوین مستند بی‌خبر است.
موضوع صحبت هایی كه ارائه می‌شد، اكثراً ارتباط «فروغ» و «ابراهیم گلستان» بود. به‌جرأت می‌توانم بگویم كه بیش از نیمی از فیلم به این مسأله اختصاص داده شده بود. انگار تنها هدف فیلم و یا به عبارتی تنها كنجكاوی صفاریان از تحقیق در مورد «فروغ» این بوده كه بداند ارتباط با «گلستان» چه گونه بوده است یعنی یك شكل فرهنگی و سینمایی از حرف های عامیانه كوچه و بازار!
مورد بعدی، اگر با كل شعرهای كتاب «تولدی دیگر» از یك موضوع نسبی متوجه می‌شویم كه این كتاب تنها 4 الی 7 شعر ضعیف دارد. كه اتفاقاً معدود لحظاتی كه «فیلم» به سراغ شعرهای این كتاب رفت، از میان همین‌ها انتخاب كرد، و این ها همه نشان می‌دهد كه «صفاریان» حتماً لحظه‌ای از شعر «فروغ» را درك نكرده، چه برسد به زندگیش…
فیلم به شكلی عقده‌ای، با جملاتی از یكی از ضعیف‌ترین شعرهای «تولدی دیگر» تمام می‌شود. جملاتی شبیه به «دیوارهای مستراح عمومی بنویسم، خط نوشتم كه خر كند خنده». دقت كنید كه این جملات پایان پرده، پایان چشم های تماشاگر و نقطه شروع ذهنیت او درباره فروغ هستند!
بگذارید كلام آخر را از «فروغ عزیز» بگویم،
حق با شماست/ من هیچ گاه پس از مرگم/ جرأت نكرده‌ام كه در آینه بنگرم/ و آن قدر مرده‌ام/ كه هیچ چیز مرگ مرا دیگر/ ثابت نمی‌كند.