en fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa
اول: مردمانی كه به هنرمندان، صنعت‌گران، فلاسفه و آزادگانش اهمیت ندهند و بدتر، با زبان و دست و قلم، به آنان رنج ها برسانند و نامهربانی‌ها بكنند، نام شان در تاریخ جاودانه‌ها ثبت نمی‌شود و جز میرایی، نصیبی نمی‌برند.
و نیز، مردمانی كه دست از هستی و تكاپو و كار خلاقه كشیده‌اند و شب و روز افتخارات گذشتگان خود را نشخوار می‌كنند، یا در آینه‌ای كدر و جیوه ریخته، در پستوی خانه‌های خویش، بازو به آینه‌ زنگاری می‌نمایند كه: رستم بود پهلوان، از یاد رفتنی‌ترین خلق خدا هستند و با خود، اخلاف و اسلافشان را هم به دره فراموشی، پرتاب می‌كنند.
دوم: «سرد سبز» و« جام جان»، دو فیلم مستند هستند درباره زندگی و شعر فروغ، شاعره‌ای كه در اوج زندگی هنری، وقتی كه سی و دو سال بیش تر از زندگیش سپری نشده بود، از دنیا رفت. وقتی اهل قلم و ادب باشی، به فیلم های مستند هم از پنجره تاریخ ادبیات نگاه می‌كنی، نه سینمای مطلق. با این نگاه است كه می‌گویم صفاریان بسیار زحمت كشیده تا چهره هنرمند را در حرف و حدیث نزدیكانش، بازیابد و به بیننده نشان بدهد و شاید این اولین گام شناخت آدم های هنری باشد، این كه سعی كنیم با بی‌طرفی كامل، حقایق زندگی هنرمند را كشف كنیم. برای كشف نهایی، باید سخن موافق و مخالف را داشته باشیم تا بیننده با قیاس شان به نتیجه‌ای بایسته برسد.
می‌دانم دسترسی به تمام آدم هایی كه با فروغ نشست و برخاست داشته‌اند، مشكل بوده، اما وجود و حرف بعضی از این آدمها، مهم و اساسی بوده است. درست است كه برخی‌ها از دنیا رفته‌اند ولی همین از دنیارفتگان، در نوشته‌ها و مصاحبه‌های شان، درباره فروغ حرف هایی زده‌اند كه فیلمساز باید به طریقی با واسطه‌یابی واسطه از این سخنان سود گیرد.
مهم‌ترین این آدم های رفته، نصرت رحمانی و احمد شاملو هستند. و از آدم های زنده، حرف های لی‌لی گلستان، دختر ابراهیم گلستان، -كه مترجمی است توانا- در این مستندها، لازم به نظر می‌رسد، چرا كه از سخنان كاوه گلستان پسر ابراهیم گلستان، در فیلم استفاده شده .و اما به گمانم مهم‌ترین عنصری كه از قلم افتاده، یا فیلمساز به او دسترسی نداشته، فرزند خوانده فروغ باشد، كه شنیده‌ام هنوز اوست كه هر سال در دیار غربت، سالگرد مرگ فروغ را برگزار می‌نماید. فرزند خوانده‌ای كه می‌گویند امروز جنتلمنی تحصیلكرده است و از فروغ فرخ زاد خاطرات بسیاری دارد. (فروغ او را، هنگام ساختن فیلم «خانه سیاه است»، از جذامخانه، بیرون آورد).
گذشته از این مسائل، مستندهای« سرد سبز» و« جام جان»، فیلم هایی از كار در آمده‌اند كه تماشاگر را با اشتیاق با خود می‌كشند، شاید این شوق و اشتیاق از فیلمساز نشأت گرفته باشد. یعنی فیلم ها را كه می‌بینی متوجه می‌شوی خود فیلمساز، بنا را بر شناختی اصولی گذاشته و بر همین خط، كار را دنبال كرده و چنین است كه دریافتش را در طبق اخلاص به تماشاگر هدیه می‌كند و این مهم در لحظه لحظه‌های تصاویر هر دو فیلم كاملاً آشكارند.