fa fa fa fa fa fa fa ar fa fa fa fa fa fa mzn ar fa fa fa fa fa fa en fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa ar fa ar fa fa fa pnb fa fa fa fa fa fa fa fa fa ar fa fa fa fa fa fa fa azb fa en fa fa en fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa en fa
پیچاپیچ، بسیار راه های نرفته، تو در تو، ناشناس، با خردک های دور ریختنی و دیوارهای خراب و سقف های فرو ریخته، دریاهای خشکیده و دالان های پنهان و راه پله هایی که به هم راه ندارند و به پرتگاه ها می رسند و بالکن ها و اشکوبه ها و تاق ها و رواق ها و کنگره ها. معماری در حجم، پیر حاجات:‌ من درون خودم راه می روم. می گردم…
ساعت ۶ صبح بیدار می شویم و زود وسایلمان را که زیاد هم هست جمع میکنیم و درب اتاق کارگاهی آقای “خ”‌را پشت سرمان آرام می بندیم. در همان میدان جلوی باغ گلشن نشانی میراث فرهنگی را می پرسیم تا جاهای دیدنی را ببینیم و پلیس محترم نشانی “میراث فرهنگی” را می دهد از جمله ارگ طبس. دور و بر امامزاده طبس تنها جایی است که این ساعت صبح مغازه ای پیدا می شود و صبحانه ای می خریم. از دیوارهای ارگ پا داخل می گذاریم و خرابه های ارگی که از دوران ساسانی تا بسیار بعدها مورد استفاده بوده است را می گردیم. حوض ها و تاقی های آجرچین و دیوارها که پر از یادگاری کنده های مردم ایران زمینند. و در میان حوضی، سنگی مرمرین که پیداست فواره ای بوده است. دو سه زیر زمینی هم هست که به داخل می رویم و پویان از همین بالا نزدیکی ها آب انباری می بیند و پی آن می رویم. در کوچه ها می گردیم و پرسان می یابیمش: آب انباری عمیق درست کنار دیوار ارگ. پایین می رویم، سرکی می کشیم و به نظرم می آید آن قدر چیزی برای دیدن نداشت حالا که می دانم این اطراف قلعه ی اسماعیلی هم هست.
اداره میراث فرهنگی را که می یابیم دو جوان دوست داشتنی راهنمایی مان می کنند به هر چه می دانند اطراف طبس. با عکس ها و کتاب ها و نقشه ها و نشانی ها: طاق شاه عباسی نزدیک خرو، سد کریت که صدها سال قدمت دارد و قلعه ی اسماعیلی نزدیک خروان و هر چه می پرسیم و می گویند آخر سر به دیدن قلعه های اسماعیلیه بیشتر راه می برد پرسش هامان. حالا که شاید به خود طبس بازنگردیم امروز، برویم باغ گلشن را ببینیم.
باغ گلشن همانجاست که در کارگاه سردرش شب خوابیده ایم. آقای “خ” را می بینیم خوش و بشی می کنیم و عکسی به یادگار می گیریم و به باغ می رویم. باز همان حسی هست در باغ گلشن هم که در شیراز هست شاید به خاطر سروها شاید به خاطر باغ ارم شاید به خاطر آن چه در شعر حافظ و در هر چه ایران زمین راستین است می ماند. از میان سروهای بیش از ۵۰۰ ساله گویا و عناب و زیتون و اکالیپتوس و توت و نارنج و هزار درخت دیگر و از کنار آب نما ها قدم میزنیم، عقاب های در قفس نگاه داشته را می بینیم و لادن از پرواز بلند عقاب می گوید و از قفس به این کوچکی و سه پلیکان می یابیم. از دور به لادن می گویم آرام تر نزدیکشان شود که عکس که می خواهم بگیرم نپرند. لادن دست هم که روشان می کشد کوچکترین واکنشی نشان نمی دهند. فرو رفته اند در خود کز کرده و آن قدر خلوتشان را بر هم می زنیم تا صدایشان بلند شود و تکانی بخورند. و راه می افتیم.
به راه خرو می رویم آن جا که طاق دیدنی شاه عباسی را در عکسی دیده ایم و شنیده ایم آب گرمی دارد. در ورودی ده سروی قدیم می بینیم و از کسی راه می پرسیم و می گوید نمی توانید بروید که راه گل است و برف، همان ابتدا تکلیفمان روشن می شود که ماشین رو که نیست پیاده هم اگر بخواهیم برویم لادن کفش مناسب ندارد. تعلل زیادی می کنیم و سرانجام بی خیال رفتن می شویم. اما بر کوهی که سرو قدیم پای آن بود دژی دیده بودیم که دیدن آن را از دست نمی نهیم. به نظر می رسد این نیز اسماعیلی باشد، از جنس مصالح و نوع حفره ها و راه ها. و دیدنی آن که بر دیواره ها دو قدم به دو قدم آتش دانی هست که کاربردش را نمی دانم و ندیده ام پیش از این. قلعه را پایین می آییم و با سرو قدیم کنارش و بر شاخه هاش هم عکسی به یادگار می گیریم. به شاخه های سرو دخیل بسته بودند. دیده اید – پویان می گوید – هرجا که درختی (به ویژه سروی) عمرش دراز شده باشد مقدس می شود؟
به جذابترین قسمت سفرم نزدیک می شوم. دیدن قلعه های اسماعیلیه آن چنان شکوهی برایم دارد که همه دیدنی های هر سفری را می تواند در نوردد. دیدن ِ داو بستن ِ مردی که بیهودگی جهان و هر چه در آن هست را می بیند و با این همه داوی بزرگ می بندد و به راستی که کاری بس بزرگ می کند. و این جا سرزمین قهستان است. سرزمین بسیار قلاع اسماعیلی که گرچه تاراج و زلزله را پشت سر گذاشته اند اما امروزه با سرعتی ناباور ویران می شوند… جاده ی خروان بسته است. این را پس از طی مسیری بسیار، خانواده ای که به گردش آمده اند و راه را رفته اند و نتوانسته اند و بازگشته اند می گویند. به سیخ جگری میهمانمان می کنند، نوش جان می کنیم و با دستاورد ِ دانشی افزوده باز می گردیم.
راه ها را که عوض می کنند نقشه ها را عوض نمی کنند. این را مدتی که در شرکت های راه گذراندم نمی دانستم. حالا که دو سه باری ۱۰۰ کیلومتر از طبس به شمال آمده ایم و بازگشته ایم و اثری از دو راهی ۴۰ کیلومتری طبس ندیده ایم فهمیده ام. آخر سر راهی خاکی به جوخواه می یابیم و نکته آن که از هر که نشان می پرسیم کر است و لال. در خرو هم (گفتم؟) نشان آب گرم را که پرسیدیم دیدیم کور است پیرمرد. جاده های این جا خصلت جالبی دارند. آب را زیرگذرانه نمی گذرانند ازشان یا که پلی یا که هیچ،‌ اینجا گاهی حتا به فاصله های هر دوازده متر یک بار کف جاده را پایین می برند تا آب رد شود! خط جاده را از بغل چیزی ببینید شبیه این: —~—~—~— از صبح نام پیرحاجات در گوشم مانده یا از شب پیشش یا پیش تر؟
پیرحاجات بر تپه ای واقع شده در دهی به همین نام و بنا شده ی دوره های مختلف است،‌ من را اما به این فکر انداخته که صدها کیلومتر راه دورشدن را می ارزیده یا نه که نگاهم به چیزی می افتد. قلعه ای. دسته جمعی به توافق می رسیم که سری بزنیم و خوابم تعبیر می شود.
همیشه در دلم بود مثلن با دیدن ارباب حلقه ها و مانند آن که تمدنی به سان ما قدیم اگر قلعه هاش را حفظ کرده بود و رازگونگی پیچاپیچشان چه ها که داشتیم و همیشه حسرت که هیچ نمانده از آن شاید همه! اینجا اما گنجی هست و در آن پیچاپیچ راه ها را می یابیم و یک گیگابایت که فیلم می گیرم هنوز یک بیستم آن همه نیست. هنوز دور و بر آن مردمی زندگی می کنند و قلعه، آغلی شده و جالب آن که هیچ جا، هیچ جا، هیچ جا چنین چیزی ثبت نشده و با سرعتی عجیب رو به ویرانی است. کافی است بر گِلی که نمی دانی پا بگذاری… بار ها دنبال هم می گردیم و داد که می کشیم حتا کوچک صدایی از هم نمی شنویم. این اتاق امروزه شاید آغلی باشد اما زمانی در تاقچه ها شاید گُلی گذاشته بودند. شاید در این دالان های تو در تو تصویر مردی ستبر، انتظار زنی را می ساخته سال ها. و این جا شاید مردی به شهود ِ راز های جسم زنی راه می یافته است. مگر می توان سیر شد از این همه قصه که در این همه هزارتو جا مانده است؟
راه مان را حالا به سوی مصر دنبال می کنیم. با راه از میان کویر می رویم و تل ماسه ها را می گذریم و به دریا می رسیم. به راستی تا کنون چند نفر در طول تاریخ این لحظه ی یگانه را زیسته اند؟ برفاب های زمستانی بی سابقه که بر نمک ها نشسته و آب شده است هر دو سوی جاده دریایی ساخته بی نظیر در آبی پر رنگ و نارنجی غروب که پیش رویمان خورشید را آرام آرام از زیر می جود. در ذهن من بر آبی دریای کویر از میان نارنجی ها تصویر هزار تو تا همیشه سایه انداخته است. دور تا دور … گفتنی نیست و نه ساختنی است آن چه از میان سکوت و آب و نمک می گذرد با افقی که دیگر هرگز پیدا نیست. از خور گذشته، به مصر می رسیم.
(این پیوند حاکی از آن است که گویا این نوشته را روزنامه سرمایه دستکاری و منتشر کرده که من بی خبر بوده ام.)
ارگ اسماعیلیه ایران زمین باغ گلشن پیرحاجات درختان دیرزی سد کریت سرو سفرنامه طبس کویر 1386-11-21
برچسب زده شده با:ارگ اسماعیلیه ایران زمین باغ گلشن پیرحاجات درختان دیرزی سد کریت سرو سفرنامه طبس کویر
درباره «عشق غریبه‌ها» نوشته‌ی نایل گرین
پادکست: چاپ اول با مسعود بُربُر، «مونیخ به افق تهران» نوشته‌ی مهدی حجوانی
کتاب «چگونه سفرنویس شویم» رونمایی می‌ شود
جمعه ۱۸ بهمن ۱۳۸۷ در ۰:۵۸ ق٫ظ
خیلی از این سفر نامتون خوشم اومد…راستش داشتم دنبال همین قلعه پیر حاجات سرچ می کردم که اینجا رو پیدا کردم (تو برنامم هست که برم در آینده) ….راستش دلیل اینکه داشتم سرچ می کردم خوندن مطلبی در یکی از کتاب هایی در باره حسن صباح بود و در اون قلعه ای رو گفته بود که تقریبا ۷۰ کیلومتر با شهر طبس فاصله داره و دارای شیب آنقدر تندیه که به این راحتیا نمی شده فتح کرد…منم رفتم از روی برنامه گوگل ارت پیدا کردم اسم قلعه رو (دقیقا ۷۰ کیلومتر فاصله داره) و علاقه مند شدم بهش که سفر نامه شما رو پیدا کردم…
چهارشنبه ۲۰ شهریور ۱۳۹۲ در ۳:۳۸ ب٫ظ
سپاسگزار از توجه شما و مهرتان
دادن پاسخ به نوید لغو پاسخ
این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.
View this post on Instagram
A post shared by موسسه فرهنگی هنری خوانش (@khaneshinstitute)
بگذار آزادی در نگاه تو باشد نه آنان که به تو خیره شده‌اند
دیوانگی است اما اگر واقعیت باشد چه؟
ریپلی، فراتر از جنایت، فراتر از شخصیت
داستان در اسارت حقیقت و دروغ، نگاهی به «شماره‌ی صفر» اکو
انتخاب دسته صفحه یک اخبار نوشتار    ادبیات پارسی    روایت‌شناسی    کتاب       درباره کتاب‌های من       کتاب‌های من       بررسی کتاب    انديشه    داستان       فراداستان    در جستجوی روایت پنهان    شعر    روزنوشته های کاغذی رسانه‌نگاری    از من در رسانه‌ها ایران زمین    محیط زیست    میراث فرهنگی    گردشگری       راهنمای سفر اقتصاد گردشگری تجربه‌های آزاد چندرسانه‌ای    پادکست نگاره    همراه‌نگاره    سفرنگاره‌ها گردش‌نامه    پرسه همه نوشته‌ها
بایگانی شمسی شهریور ۱۴۰۱  (۱) تیر ۱۴۰۱  (۱) خرداد ۱۴۰۱  (۱) اردیبهشت ۱۴۰۱  (۱) فروردین ۱۴۰۱  (۱) دی ۱۴۰۰  (۱) آذر ۱۴۰۰  (۱) مهر ۱۴۰۰  (۱) مرداد ۱۴۰۰  (۱) تیر ۱۴۰۰  (۲) خرداد ۱۴۰۰  (۲) فروردین ۱۴۰۰  (۱) بهمن ۱۳۹۹  (۳) آبان ۱۳۹۹  (۳) مهر ۱۳۹۹  (۳) مرداد ۱۳۹۹  (۲) تیر ۱۳۹۹  (۳) اسفند ۱۳۹۸  (۳) بهمن ۱۳۹۸  (۲) دی ۱۳۹۸  (۳) آذر ۱۳۹۸  (۲) آبان ۱۳۹۸  (۴) مهر ۱۳۹۸  (۶) شهریور ۱۳۹۸  (۴) مرداد ۱۳۹۸  (۴) تیر ۱۳۹۸  (۷) خرداد ۱۳۹۸  (۴) اردیبهشت ۱۳۹۸  (۳) فروردین ۱۳۹۸  (۲) اسفند ۱۳۹۷  (۲) دی ۱۳۹۷  (۷) آذر ۱۳۹۷  (۱) آبان ۱۳۹۷  (۵) مهر ۱۳۹۷  (۱۰) شهریور ۱۳۹۷  (۷) مرداد ۱۳۹۷  (۱۱) تیر ۱۳۹۷  (۷) خرداد ۱۳۹۷  (۱۰) اردیبهشت ۱۳۹۷  (۱۹) فروردین ۱۳۹۷  (۴) اسفند ۱۳۹۶  (۳) بهمن ۱۳۹۶  (۳) دی ۱۳۹۶  (۸) آذر ۱۳۹۶  (۲) آبان ۱۳۹۶  (۳) مهر ۱۳۹۶  (۵) شهریور ۱۳۹۶  (۵) مرداد ۱۳۹۶  (۴) تیر ۱۳۹۶  (۶) خرداد ۱۳۹۶  (۷) اردیبهشت ۱۳۹۶  (۱۳) فروردین ۱۳۹۶  (۷) اسفند ۱۳۹۵  (۱۶) بهمن ۱۳۹۵  (۲۸) دی ۱۳۹۵  (۱۴) آذر ۱۳۹۵  (۱۸) آبان ۱۳۹۵  (۲۳) مهر ۱۳۹۵  (۲۰) شهریور ۱۳۹۵  (۱۰) مرداد ۱۳۹۵  (۱۲) تیر ۱۳۹۵  (۲۰) خرداد ۱۳۹۵  (۱۲) اردیبهشت ۱۳۹۵  (۱۱) فروردین ۱۳۹۵  (۱۸) اسفند ۱۳۹۴  (۱۰) بهمن ۱۳۹۴  (۱۶) دی ۱۳۹۴  (۸) آذر ۱۳۹۴  (۱۳) آبان ۱۳۹۴  (۱۶) مهر ۱۳۹۴  (۴) شهریور ۱۳۹۴  (۹) مرداد ۱۳۹۴  (۱۸) تیر ۱۳۹۴  (۱۳) خرداد ۱۳۹۴  (۱۳) اردیبهشت ۱۳۹۴  (۱۷) فروردین ۱۳۹۴  (۱۸) اسفند ۱۳۹۳  (۱۴) بهمن ۱۳۹۳  (۲۷) دی ۱۳۹۳  (۲۲) آذر ۱۳۹۳  (۳) مهر ۱۳۹۳  (۵) شهریور ۱۳۹۳  (۱) مرداد ۱۳۹۳  (۳) تیر ۱۳۹۳  (۴) خرداد ۱۳۹۳  (۲) اردیبهشت ۱۳۹۳  (۵) فروردین ۱۳۹۳  (۹) اسفند ۱۳۹۲  (۲) بهمن ۱۳۹۲  (۵) دی ۱۳۹۲  (۱۳) آذر ۱۳۹۲  (۸) آبان ۱۳۹۲  (۱۸) مهر ۱۳۹۲  (۸) شهریور ۱۳۹۲  (۴) مرداد ۱۳۹۲  (۱۰) تیر ۱۳۹۲  (۱۶) خرداد ۱۳۹۲  (۱۲) اردیبهشت ۱۳۹۲  (۳۶) فروردین ۱۳۹۲  (۲۰) اسفند ۱۳۹۱  (۲۱) بهمن ۱۳۹۱  (۴) دی ۱۳۹۱  (۱۳) آذر ۱۳۹۱  (۲۸) آبان ۱۳۹۱  (۶) مهر ۱۳۹۱  (۲) شهریور ۱۳۹۱  (۲) مرداد ۱۳۹۱  (۴) تیر ۱۳۹۱  (۴) خرداد ۱۳۹۱  (۵) اردیبهشت ۱۳۹۱  (۳) فروردین ۱۳۹۱  (۴) اسفند ۱۳۹۰  (۱) بهمن ۱۳۹۰  (۱) دی ۱۳۹۰  (۱) آذر ۱۳۹۰  (۲) آبان ۱۳۹۰  (۱) مهر ۱۳۹۰  (۲) شهریور ۱۳۹۰  (۲) مرداد ۱۳۹۰  (۱) تیر ۱۳۹۰  (۲) اردیبهشت ۱۳۹۰  (۱) فروردین ۱۳۹۰  (۱) اسفند ۱۳۸۹  (۱) بهمن ۱۳۸۹  (۱) دی ۱۳۸۹  (۴) آذر ۱۳۸۹  (۱) آبان ۱۳۸۹  (۱) مهر ۱۳۸۹  (۱) شهریور ۱۳۸۹  (۴) مرداد ۱۳۸۹  (۴) تیر ۱۳۸۹  (۵) اردیبهشت ۱۳۸۹  (۱) اسفند ۱۳۸۸  (۲) بهمن ۱۳۸۸  (۱) آذر ۱۳۸۸  (۱) مهر ۱۳۸۸  (۱) مرداد ۱۳۸۸  (۱) تیر ۱۳۸۸  (۳) خرداد ۱۳۸۸  (۱) اردیبهشت ۱۳۸۸  (۱) فروردین ۱۳۸۸  (۳) اسفند ۱۳۸۷  (۱) بهمن ۱۳۸۷  (۱) دی ۱۳۸۷  (۳) آذر ۱۳۸۷  (۶) آبان ۱۳۸۷  (۹) مهر ۱۳۸۷  (۷) شهریور ۱۳۸۷  (۸) مرداد ۱۳۸۷  (۴) تیر ۱۳۸۷  (۵) خرداد ۱۳۸۷  (۲) اردیبهشت ۱۳۸۷  (۲) فروردین ۱۳۸۷  (۴) اسفند ۱۳۸۶  (۱۷) بهمن ۱۳۸۶  (۵) دی ۱۳۸۶  (۱) آبان ۱۳۸۶  (۳) مهر ۱۳۸۶  (۲) اسفند ۱۳۸۵  (۱) بهمن ۱۳۸۵  (۱) دی ۱۳۸۴  (۱) آذر ۱۳۸۴  (۲) آبان ۱۳۸۴  (۵) مهر ۱۳۸۴  (۴) شهریور ۱۳۸۴  (۶) تیر ۱۳۸۴  (۱) خرداد ۱۳۸۴  (۲) اردیبهشت ۱۳۸۴  (۶) آذر ۱۳۸۳  (۲) آبان ۱۳۸۳  (۴) مهر ۱۳۸۳  (۵) مرداد ۱۳۸۳  (۲) اسفند ۱۳۸۲  (۱) تیر ۱۳۸۲  (۱) خرداد ۱۳۸۲  (۶) اردیبهشت ۱۳۸۲  (۵) فروردین ۱۳۸۲  (۶) اسفند ۱۳۸۱  (۲) بهمن ۱۳۸۱  (۹) دی ۱۳۸۱  (۲) آذر ۱۳۸۱  (۱) آبان ۱۳۸۱  (۷) مهر ۱۳۸۱  (۴) اسفند ۱۳۸۰  (۱)