fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa ar fa ar fa ar fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa eo en
تثلیث ،ماساچیو، این اثر قدیمی‌ترین نقاشی است که در آن از پرسپکتیو ریاضی وار یا خطی استفاده شده است .نقطه گریز پرسپکتیو این نقاشی در نزدیکی پاهای مسیح قرار گرفته است.
تفاوت سرنوشت ساز میان طراحی صحنه عصر رنسانس و قرون وسطی به کمال پرسپکتیو ریاضی گونه این دوران وابسته است . گرچه پرسپکتیو از دوران یونان باستان به قاعده‌ای حاکم کمابیش وجود داشت ،اما به واسطه درک نشدن دقیق از آن، هیچگاه به بنیانی نظام مند دست نیافت. پرسپکتیو ریاضی گونه، هنر و علم به تصویر کشیدن سه بعدی موضوعات بر سطوح دوبعدی است .بر خلاف آثار یونانی و رومی که در پرسپکتیو های خود از سامانه نصف النهار عمودی بهره می بردند شیوه جدید تصویر سازی فضا برای نمایش عمق واقع ‌گرا نیازمند محاسبات هندسی بوده و بر اساس سنجش و اندازه گیری دقیق اشیا و فضاها شکل می گرفت .هنرمندان قرون وسطا برای به تصویر درآوردن رویداد ها از نوعی رویکرد خطی استفاده کرده و آنها را روی یک صفحه مجرد با یکدیگر ترکیب می کردند . هنگامی که این سنت به اجرایی دراماتیک تبدیل شد، روایت به واسطه مجموعه‌ای از ارابه های تعبیه شده در میدان شهر بازنمایی شد مخاطبان از صحنه‌ای به صحنه دیگر حرکت می‌کردند یا به تماشای رژه مار گونه آنها در معابر شهر می‌نشستند. رنسانس ، وحدتی باشکوه میان زمان و مکان به وجود آورد و طراح صحنه- هنرمند، برای آفریدن یک کل واحد، با استفاده از پرسپکتیو ، جزئیات و قطعات یک رویداد را به یکدیگر متصل کرد . بدین ترتیب طراحی صحنه در یک فضای مجرد واقع گرا بر مجموعه‌ای از فضاهای مختلف که تماشاگر آنها را در طول زمان نمایش تجربه می‌کرد ، برتری یافت. این رویکرد انقلابی که باعث می شد جایگاه تماشاگران و صحنه نمایش در یک سازه واحد قرار گیرند، مخاطبان را به بخشی از کنش اجرا تبدیل کرد.
شناخت آگاهانه و استفاده از پرسپکتیو تا سال ۱۴۲۵ مسیر اصلی خود را پیدا نکرد. در این زمان ، برونلسکی با استفاده از دو طراحی فهم تازه‌ای از پرسپکتیو ریاضی وار را به نمایش گذاشت. او برای این منظور از ابزار صفحه تصویر برای ترسیم چند وجهی آنچه تماشاگر در یک صحنه می بیند بهره برد . برونلسکی با استفاده از فواصل ریاضی وار موجود میان ناظر و صحنه ، رابطه هندسی میان بالا و پایین اشیا و بناها ایجاد کرد و خطوط مستقیم و زوایای صحیح را کشف کرد . سیستم برونلسکی که ناظر را دارای یک چشم می‌دانست، نتیجه به وضوح واقعی تر از آنچه توسط نقاشان خلق می شد شکل گرفت . هنگامی که پرسپکتیو ریاضی وار برای نخستین بار معرفی شد، به قدری واقعی و ملموس جلوه کرد که آن را جادویی تمام عیار می دانستند.
برونلسکی خط مشی خود را بر اساس آنچه در نقاشی ماساچیو کشف کرد برگزید. اثری که این نقاش ایتالیایی در فرسک تثلیث در کلیسای سانتا ماریا نوولا فلورانس بر مبنای قوانین پرسپکتیو خطی خلق کرده بود. پرسپکتیو خطی یک نقطه ای، رایج ترین شیوه به تصویر در آوردن عمق فضا در نقاشی‌های اوایل دوران رنسانس بود .در کنار این رویکرد دوم این نوع پرسپکتیو جوی یعنی به کار گیری زمینه رنگی مایل به طوسی یا آبی برای ارتقا احساس بیشتر عمق استفاده می‌شد، شیوه هایی که در نقاشی خراج ماساچیو  نیز دیده می‌شوند.
لئوناردو داوینچی یان ون ایک و آلبرشت دورر نیز از چنین پرسپکتیو جوی استفاده کرده اند. هیچ سند تصویری که کاربرد پرسپکتیو جوی در صحنه پردازی این دوران را تایید کند وجود ندارد. تلاش برونلسکی همچون تاثیری که بر لوکا پاچیولی برجای گذاشت، راهنمایی برای ریاضیدانان امروز هم بوده است و پرسپکتیو خطی را به هنرهای مبتنی بر ریاضیات افزوده است .هنررهایی که پیش از آن معماری ،طالع‌بینی، کیهان شناسی، هندسه و موسیقی را ضمیمه خود کرده بودند. و بدین ترتیب پرسپکتیو در بسیاری از هنرهای بصری سده پانزدهم تجلی یافت، در حالی که تا قرن شانزدهم میلادی، تاثیر عمده ای بر صحنه پردازی تئاتر نگذاشت.