fa en fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa en en en en fa fa de de fr sv en fa fa fa fa fa fa fa
در بین پست های ارسالی، این پست یکی از پست های خیلی مهم است. چرا که زیر بنای بسیار از مباحث بعدی ماست.
تا وقتی که نتوانیم امر واقعی و امر ذهنی را از هم تفکیک کنیم، بدون تعارف، در دنیای کوران هستیم و داریم کورمال کورمال راه می رویم. فرقی نمی کند ثروت ما چه میزان باشد یا تا چه حد مشهور باشیم. کوریم چون قدرت تفکیک امر واقعی از امر ذهنی را نداریم.
امر واقعی، چیزی است که نوع نگاه ما، تصمیم های ما و برداشت های ما دخالتی در آن ندارد. ساخته واقعیت است نه ساخته ذهن آدمیان. مثلا وقتی که خانم خانه میزان نمک غذا را از حد معینی فراتر برده است، غذا شور شده است. شوری غذا، یک امر واقعی است. چون نوع نگاه من به این واقعه، میزان نمک را کمتر یا بیشتر نمی کند. یا وقتی گلدان ها آب می خواهند، آب واقعی نیاز دارند نه اسم آب یا تصور آب اما زمانی که عمه ات تو را به جشن تولد فرزندش دعوت نمی کند و تو خیال می کنی به تو بی احترامی یا بی توجهی شده است، کلمات بی احترامی یا بی توجهی، ساخته ذهن هستند. واقعی نیستند. نه از آن رو که ممکن است عمه خانم فراموش کرده یا دلیل دیگری برای دعوت نکردن تو داشته است. بلکه حتی اگر واقعا می خواسته به تو بی توجهی کند، باز هم احساسی که در تو به وجود می آید، یک امر ذهنی است نه یک امر واقعی.
اگر عمه خانم تو را دعوت نکند و تو متوجه نشوی که اصلا جشن تولدی بوده است، هیچ احساسی نخواهی داشت. در حالی که اگر همسرت به تو نگوید غذا شور شده است، باز هم وقتی بخوری، شوری آن را متوجه می شوی. مستقیما حس می کنی.
اگر عمه جان تو را دعوت نکند و باخبر شوی که جشن تولدی بوده است اما خودت آن را نادیده بگیری و بگوئی اصلا مهم نیست، باز هم این قضیه، برای تو بی اثر می شود.
اما در باره چیزی مثل شوری غذا یا آب ندادن به گلدان گل، اهمیت ندادن تو و نادیده گرفتن آن، تغییری ایجاد نمی کند. غذا همچنان شور است و گلدان ها همچنان نیازمند آب
به خودمان و زندگی هایمان نگاه کنیم. چند درصد مسائل ما ذهنی است و چند درصد واقعی؟
اگر کسی در خرید یک کالا پنجاه تومان تخفیف از شما بگیرد، ناراحت نمی شوید. ولی اگر تخفیف نگیرد و در عوض پول تقلبی به شما بدهد، بسیار ناراحت می شوید. چرا؟ چون احساس می کنید شما را احمق فرض کرده و فریب داده است. گرچه از نظر ریالی، این دو عین هم هستند. پنجاه تومان کمتر، یک امر واقعی است. ولی «غلط کرد که مرا فریب داد» یک امر ذهنی است.
چقدر از گرسنگی، تشنگی، سرما، گرما، عریانی و بی خانه بودن یا درد جسمانی در رنج هستیم؟ و چقدر از بی احترامی، بی توجهی، نادیده گرفته شدن، احساس اهانت، مورد غیبت واقع شدن و امثال اینها؟