fa fa fa fa fa fa fa ar fa fa fa fa fa fa mzn ar fa fa fa fa fa fa en fa fa azb fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa en fa ar fa ar fa fa fa azb fa ps fa fa fa fa azb fa en fa fa en fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa en fa
خانواده‌ی پاسکوآل دوآرته نوشته‌ی کامیلو خوسه سلا مسعود بربر
این نگاه سرزنش‌گر در تمام طول داستان و زندگی راوی همراه او هست. او باور دارد مادرش، و حتی سگی که به او نگاه می‌کند، متهم و سرزنشش می‌کنند در حالی که خود اوست که خویشتن را برای همه‌چیز، حتی مرگِ سیاه‌بختانه‌ی فرزندانش، سرزنش می‌کند. و سرانجام تنها آن‌هنگام که خود را از شر نگاه سرزنش‌گر مادر رها می‌کند (در فرایندی فرویدی) آزاد می‌شود و آزادی خود را احساس می‌کند. وقتی که دیگر هیچ نگاهی به او خیره نیست. و طرفه آن‌که در زندان هم که نقطه‌ی مقابل آزادی است، چون تنهاست و کسی به او خیره نیست همین احساس آزادی را دارد.
تمام داستان، گریز راوی از نگاه‌های سرزنش‌گر است. دیگر کجا؟ آنگاه که از موطن خود گریخته و به شهری غریبه رفته که هیچ کس نمی‌شناسدش و مهمان خانواده‌ای شده است. اما آنجا نیز هنگامی که حس می‌کند مرد خانواده به او (و نگاه او به همسرش) سوءظن دارد، تاب نظارت و خیرگی نگاه او را نمی‌آورد و به همان‌جایی که با بدختی از آن گریخته بود بازمی‌گردد.
پاسکوآل همچون مردی «ناموس‌پرست» عنان خود را به دست خشمش می‌دهد که در واقع همین هم خواست دیگریِ تعمیم‌یافته است. چنین می‌کند چون جامعه از او چنین می‌خواهد. و خیلی بعدها در نزدیکی پایان داستان هنگامی که پنهان شده، در خلال گفتگوی دو نفر که می‌گذرند، می‌شنود: «هر کس دیگر هم جاش بود همین کار را می‌کرد. از شرف زنش دفاع کرد.»
در واقع شخصیت اصلی داستان، در نقطه‌ی مقابل مورسو (شخصیت اصلی رمان بیگانه آلبر کامو) قرار دارد. مورسو در رمان کامو مردی است که به جامعه و انتظارات بی‌دلیلش تن نمی‌دهد تا پای اصول اخلاقی خویش‌بنیادش بماند و تا پای مرگ می‌رود؛ اما اینجا دقیقا برعکس، پاسکوآل مردی است که فقط برای جامعه و تحت تاثیر نگاه خیره‌ی دیگری زندگی می‌کند.
آن‌گونه که سارتر می‌گوید: چون من دارای هستی خودم هستم یکی از چیزها یا موضوعی برای این جهان به شمار می‌روم و می‌توانم حضور ذات مثالی را که او هم برای خودش موضوعی از این جهان است در هستی خود احساس کنم… هر نگاهی که به طرف من متوجه می‌شود، فعالیت آن همراه با اعمالی است که در دایره ادراک ما احساس می‌شود… در تمام اوقات این احساس در ما فعالیت دارد و خیال می‌کنیم کسی به ما می‌نگرد و با نگاه‌های خود ما را دنبال می‌کند… اگر من نگاهی که به سویم خیره شده در خود بگیرم دیگر موضوع چشمان از بین می‌رود و موضوع تبدیل به حالت وجدانی شده و مانند یک حالت خودآگاه در خود فرو می‌روم و آثار آن را در ذهن خود جای می‌دهم.» (هستی و نیستی، ژان پل سارتر، ترجمه‌ی عنایت‌الله شکیباپور، انتشارات شهریار، ص۲۴۲ به بعد)
نویسنده هوشمندانه داستان را در قالب چند سند ارائه کرده تا نگاه خواننده از بیرون به شخصیت متمرکز باشد اما جالب است که خود شخصیت هم در روایتش از بیرون به خویشتن نگاه می‌کند و هر بار هم یک نگاه خیره ناظر اوست: سگ، مادر، و زنش وقتی به سراغ جنایت اصلی می‌رود.
با این همه، جهان‌آفرینی، شخصیت‌پردازی، تصویرسازی، ضرب‌آهنگ و شوک ناشی از ضربه‌های غافلگیری در فضای رخوت‌ناک و خمودگی حاکم بر داستان آن چنان استادانه است و رنج شخصیت در روایت اول‌شخصش چنان به خوبی پرداخته شده که علیرغم این نگاه از بیرون، خواننده حتی هنگام جنایت با او همدری می‌کند. حسی که البته با آگاهی از فرجام شخصیت اصلی به وحشت بدل می‌شود. وحشت از فرجام مردی که رفتارش هیچ توجیهی ندارد چرا که دستانش به خون آغشته شده، آن هم نه یک بار، و کدام قاتل و جنایتکاری است که نخواهد وانمود کند تنها قربانی شرایطی که در آن می‌زیسته بوده است و مسئولیت جنایتش متوجه خود او نیست؟ مسئولیت در نگاه توست نه آنان که به تو خیره شده‌اند.
ادبیات اسپانیا بررسی کتاب خانواده‌ی پاسکوآل دوآرته کامیلو خوسه سلا معرفی کتاب نشر ماهی 1401-06-01
برچسب زده شده با:ادبیات اسپانیا بررسی کتاب خانواده‌ی پاسکوآل دوآرته کامیلو خوسه سلا معرفی کتاب نشر ماهی
ریپلی، فراتر از جنایت، فراتر از شخصیت
مرگ راهنمای رودخانه – ریچارد فلاناگان
پاسخ بدهید لغو پاسخ
این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.
View this post on Instagram
A post shared by موسسه فرهنگی هنری خوانش (@khaneshinstitute)
بگذار آزادی در نگاه تو باشد نه آنان که به تو خیره شده‌اند
دیوانگی است اما اگر واقعیت باشد چه؟
ریپلی، فراتر از جنایت، فراتر از شخصیت
داستان در اسارت حقیقت و دروغ، نگاهی به «شماره‌ی صفر» اکو
انتخاب دسته صفحه یک اخبار نوشتار    ادبیات پارسی    روایت‌شناسی    کتاب       درباره کتاب‌های من       کتاب‌های من       بررسی کتاب    انديشه    داستان       فراداستان    در جستجوی روایت پنهان    شعر    روزنوشته های کاغذی رسانه‌نگاری    از من در رسانه‌ها ایران زمین    محیط زیست    میراث فرهنگی    گردشگری       راهنمای سفر اقتصاد گردشگری تجربه‌های آزاد چندرسانه‌ای    پادکست نگاره    همراه‌نگاره    سفرنگاره‌ها گردش‌نامه    پرسه همه نوشته‌ها
بایگانی شمسی شهریور ۱۴۰۱  (۱) تیر ۱۴۰۱  (۱) خرداد ۱۴۰۱  (۱) اردیبهشت ۱۴۰۱  (۱) فروردین ۱۴۰۱  (۱) دی ۱۴۰۰  (۱) آذر ۱۴۰۰  (۱) مهر ۱۴۰۰  (۱) مرداد ۱۴۰۰  (۱) تیر ۱۴۰۰  (۲) خرداد ۱۴۰۰  (۲) فروردین ۱۴۰۰  (۱) بهمن ۱۳۹۹  (۳) آبان ۱۳۹۹  (۳) مهر ۱۳۹۹  (۳) مرداد ۱۳۹۹  (۲) تیر ۱۳۹۹  (۳) اسفند ۱۳۹۸  (۳) بهمن ۱۳۹۸  (۲) دی ۱۳۹۸  (۳) آذر ۱۳۹۸  (۲) آبان ۱۳۹۸  (۴) مهر ۱۳۹۸  (۶) شهریور ۱۳۹۸  (۴) مرداد ۱۳۹۸  (۴) تیر ۱۳۹۸  (۷) خرداد ۱۳۹۸  (۴) اردیبهشت ۱۳۹۸  (۳) فروردین ۱۳۹۸  (۲) اسفند ۱۳۹۷  (۲) دی ۱۳۹۷  (۷) آذر ۱۳۹۷  (۱) آبان ۱۳۹۷  (۵) مهر ۱۳۹۷  (۱۰) شهریور ۱۳۹۷  (۷) مرداد ۱۳۹۷  (۱۱) تیر ۱۳۹۷  (۷) خرداد ۱۳۹۷  (۱۰) اردیبهشت ۱۳۹۷  (۱۹) فروردین ۱۳۹۷  (۴) اسفند ۱۳۹۶  (۳) بهمن ۱۳۹۶  (۳) دی ۱۳۹۶  (۸) آذر ۱۳۹۶  (۲) آبان ۱۳۹۶  (۳) مهر ۱۳۹۶  (۵) شهریور ۱۳۹۶  (۵) مرداد ۱۳۹۶  (۴) تیر ۱۳۹۶  (۶) خرداد ۱۳۹۶  (۷) اردیبهشت ۱۳۹۶  (۱۳) فروردین ۱۳۹۶  (۷) اسفند ۱۳۹۵  (۱۶) بهمن ۱۳۹۵  (۲۸) دی ۱۳۹۵  (۱۴) آذر ۱۳۹۵  (۱۸) آبان ۱۳۹۵  (۲۳) مهر ۱۳۹۵  (۲۰) شهریور ۱۳۹۵  (۱۰) مرداد ۱۳۹۵  (۱۲) تیر ۱۳۹۵  (۲۰) خرداد ۱۳۹۵  (۱۲) اردیبهشت ۱۳۹۵  (۱۱) فروردین ۱۳۹۵  (۱۸) اسفند ۱۳۹۴  (۱۰) بهمن ۱۳۹۴  (۱۶) دی ۱۳۹۴  (۸) آذر ۱۳۹۴  (۱۳) آبان ۱۳۹۴  (۱۶) مهر ۱۳۹۴  (۴) شهریور ۱۳۹۴  (۹) مرداد ۱۳۹۴  (۱۸) تیر ۱۳۹۴  (۱۳) خرداد ۱۳۹۴  (۱۳) اردیبهشت ۱۳۹۴  (۱۷) فروردین ۱۳۹۴  (۱۸) اسفند ۱۳۹۳  (۱۴) بهمن ۱۳۹۳  (۲۷) دی ۱۳۹۳  (۲۲) آذر ۱۳۹۳  (۳) مهر ۱۳۹۳  (۵) شهریور ۱۳۹۳  (۱) مرداد ۱۳۹۳  (۳) تیر ۱۳۹۳  (۴) خرداد ۱۳۹۳  (۲) اردیبهشت ۱۳۹۳  (۵) فروردین ۱۳۹۳  (۹) اسفند ۱۳۹۲  (۲) بهمن ۱۳۹۲  (۵) دی ۱۳۹۲  (۱۳) آذر ۱۳۹۲  (۸) آبان ۱۳۹۲  (۱۸) مهر ۱۳۹۲  (۸) شهریور ۱۳۹۲  (۴) مرداد ۱۳۹۲  (۱۰) تیر ۱۳۹۲  (۱۶) خرداد ۱۳۹۲  (۱۲) اردیبهشت ۱۳۹۲  (۳۶) فروردین ۱۳۹۲  (۲۰) اسفند ۱۳۹۱  (۲۱) بهمن ۱۳۹۱  (۴) دی ۱۳۹۱  (۱۳) آذر ۱۳۹۱  (۲۸) آبان ۱۳۹۱  (۶) مهر ۱۳۹۱  (۲) شهریور ۱۳۹۱  (۲) مرداد ۱۳۹۱  (۴) تیر ۱۳۹۱  (۴) خرداد ۱۳۹۱  (۵) اردیبهشت ۱۳۹۱  (۳) فروردین ۱۳۹۱  (۴) اسفند ۱۳۹۰  (۱) بهمن ۱۳۹۰  (۱) دی ۱۳۹۰  (۱) آذر ۱۳۹۰  (۲) آبان ۱۳۹۰  (۱) مهر ۱۳۹۰  (۲) شهریور ۱۳۹۰  (۲) مرداد ۱۳۹۰  (۱) تیر ۱۳۹۰  (۲) اردیبهشت ۱۳۹۰  (۱) فروردین ۱۳۹۰  (۱) اسفند ۱۳۸۹  (۱) بهمن ۱۳۸۹  (۱) دی ۱۳۸۹  (۴) آذر ۱۳۸۹  (۱) آبان ۱۳۸۹  (۱) مهر ۱۳۸۹  (۱) شهریور ۱۳۸۹  (۴) مرداد ۱۳۸۹  (۴) تیر ۱۳۸۹  (۵) اردیبهشت ۱۳۸۹  (۱) اسفند ۱۳۸۸  (۲) بهمن ۱۳۸۸  (۱) آذر ۱۳۸۸  (۱) مهر ۱۳۸۸  (۱) مرداد ۱۳۸۸  (۱) تیر ۱۳۸۸  (۳) خرداد ۱۳۸۸  (۱) اردیبهشت ۱۳۸۸  (۱) فروردین ۱۳۸۸  (۳) اسفند ۱۳۸۷  (۱) بهمن ۱۳۸۷  (۱) دی ۱۳۸۷  (۳) آذر ۱۳۸۷  (۶) آبان ۱۳۸۷  (۹) مهر ۱۳۸۷  (۷) شهریور ۱۳۸۷  (۸) مرداد ۱۳۸۷  (۴) تیر ۱۳۸۷  (۵) خرداد ۱۳۸۷  (۲) اردیبهشت ۱۳۸۷  (۲) فروردین ۱۳۸۷  (۴) اسفند ۱۳۸۶  (۱۷) بهمن ۱۳۸۶  (۵) دی ۱۳۸۶  (۱) آبان ۱۳۸۶  (۳) مهر ۱۳۸۶  (۲) اسفند ۱۳۸۵  (۱) بهمن ۱۳۸۵  (۱) دی ۱۳۸۴  (۱) آذر ۱۳۸۴  (۲) آبان ۱۳۸۴  (۵) مهر ۱۳۸۴  (۴) شهریور ۱۳۸۴  (۶) تیر ۱۳۸۴  (۱) خرداد ۱۳۸۴  (۲) اردیبهشت ۱۳۸۴  (۶) آذر ۱۳۸۳  (۲) آبان ۱۳۸۳  (۴) مهر ۱۳۸۳  (۵) مرداد ۱۳۸۳  (۲) اسفند ۱۳۸۲  (۱) تیر ۱۳۸۲  (۱) خرداد ۱۳۸۲  (۶) اردیبهشت ۱۳۸۲  (۵) فروردین ۱۳۸۲  (۶) اسفند ۱۳۸۱  (۲) بهمن ۱۳۸۱  (۹) دی ۱۳۸۱  (۲) آذر ۱۳۸۱  (۱) آبان ۱۳۸۱  (۷) مهر ۱۳۸۱  (۴) اسفند ۱۳۸۰  (۱)