ru kk ru be kk ru kk ru be kk ru ro zh ru ru kk ru be kk ru kk bg kk kk kk kk kk ba kk kk ru kk kk kk kk kk kk uk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk ko kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk ko kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk ko kk kk kk kk kk kk en uk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk war kk kk kk kk kk de kk kk fr kk kk ca kk kk fr kk kk de kk kk oc kk kk fr kk kk ro kk kk kk fr kk kk oc kk kk ca kk kk oc kk kk oc kk kk ca kk kk ca kk kk ca kk ky kk kk kk bg kk kk fr kk kk ca kk kk fr kk kk de kk kk fr kk kk fr kk kk ur kk kk es kk kk kk de kk kk de kk kk oc kk kk it kk kk ca kk kk fa kk kk ca kk kk eu en kk ru kk ru be kk
Әңгімені Ахат ағамен алғаш қалай танысқанымнан бастайын...
– Оу, сені күткенімізге тұп-тура бір сағат болды ғой, – деді даусын әдеттегіден сәл көтеріңкіреп сөйлеп.
– Кешегі... келісілген уақыт... сағат он еді, – деймін мен ағаның алдында аздап ақталғандай болып.
– Ал жүріңіздер, ұжыммен тезірек таныстырайық.
Әлібек аға әуежайға жетуге асығып тұрғанын сездіріп, бізді редакция ұжымы жиналып отырған кабинетке қарай бастады.
Бар-жоғы бес минутқа созылған жиналыстан соң ол кісі астанада бір шұғыл шаруа күтіп тұрғанын айтып, жылдам қоштасты да, ғимараттан шығып кетті.
Өзіме берілген жаңа кабинетке кіріп, енді орындыққа жайғаса бергенімде есікті шалқайта ашып Ахат аға ішке кірді.
– Ал-л, Нұрғалижан, – деді жымиып. – Саған айтатын ең алғашқы ағалық ақылым, осы бір сырбаз, салмақты қалпыңнан айныма.
Қызмет орны, шындығына келгенде, адам өмірінің тең жартысын өткізетін жері емес пе. Таңертең келесің, кешке қайтасың. Сенбі, жексенбіден басқа күндердің бәрінде бірге жүріп, бірге отыратын ұжымың бірте-бірте өзіңнің өмір сүретін ортаңа айналып кетеді.
Ұжымдағы әрбір кісінің мінез-құлқын, әдет-қылығын бір кісідей-ақ білетініңе шүбә келтірмейсің. Оларды баяғыдан, тіпті дүниеге келген күннен бастап білетіндей сенім қалыптасады көңіліңде.
Ахат аға – ісіне ұқыпты, әрдайым жинақы жүретін, жылдам сөйлеп, тез қимылдайтын кісі.
Бірде астанадан телефон шалған бір досыммен жағдай сұрасып жатқанымда әдеттегісінше тез-тез адымдап Ахат аға кабинетке кіріп келді. Төрағаны көргенде, қызмет этикасына сай қолымдағы трубка өз тұғырына қонуға бейімделе бергенін көріп, ол кісі:
– Жо-жоқ, – деді басын шайқап. – Сөйлесе бер. Айтайын дегенім бір-ақ ауыз сөз.
Сөйтті де, журналдың таралымына байланысты бір мекемеге хабарласу керек екенін ескертіп, шығып кетті.
Сонсоң біздің телефондағы әңгімеміз үзілмей, жалғасын тауып кете барды. Досым екеуміз екі қаланың жаңалықтарын бір-бірімізге айтып бітеміз дегенше арада тағы біраз уақыт өтті.
Кенет есік ашылып, Ахаң сол баяғысынша аяғын жылдам басып ішке кіріп келе жатты. Телефон тұтқасын алақаныммен жауып, ол кісі енді не айтар екен деп мойын бұрғаным сол екен:
– Сөйлесе бер, сөйлесе бер, – деді Ахаң қолымен ымдап. – Айтайын дегенім бір-ақ ауыз сөз ғой баяғы. Жаңағы жерге, Нұрғалижан, редакцияның атынан өзім хабарласып қойдым. Сен енді, оған әуре болмай-ақ, шымкентшелеп айтқанда, телефонмен беймарал сөйлесе берсең болады.
Сөйтті де, бөлмеден тез шыға жөнелді. Іштей «Қап, Ахаңнан ыңғайсыз болды-ау» деп, телефонның ар жағындағы досыммен жылдам қоштастым да, «енді ол кісінің кабинетіне барып, кешірім сұрап шықпасам болмас» деген оймен есікке қарай ұмтылдым.
– Иә, кел, – деп Ахаң жымиып, көңілді қарсы алды.
– Аға, айып етпеңіз, – дедім мен де езу тартқан болып. – Жаңа астанадан бір досым хабарласып қалып...
– Білем, білем, – деді басын шұлғып. – Кел, отыр. Саған бір қызық әңгіме айтайын. Мен өзі, жалпы қандай жұмысты болса да тездетіп әрі тыңғылықты етіп орындауға тырысамын. Сондықтан көп күтіп отыруға шыдамым жетпей, өзім араласып кетемін. Баяғыда «Жұлдыз» журналында бірге қызмет істеген бір қаламгер інім: «Ахаң тапсырған жұмысты орындауға асықпаңдар, жігіттер. Аз-маз күтіп отырсаңдар, о кісінің өзі-ақ атқарып тастайды», – деп айтады екен.
Ахаң осыны айтты да, қарқылдап бір күліп алды. Содан соң:
– Әне, Нұрғалижан, бұл ағаңның әдеті осындай, – деп қойды.
Маған Ахат ағаның кейбір бастықтар сияқты кекірейіп, кез келген ұсақ-түйекке шүйліге кетпейтін кеңдігі, алдына барған кісімен ашық-жарқын сөйлесетін мінезі ұнады. Әрі өз әкеммен жасты кісінің жан дүниесінде сонау бір бала кездегі тазалықтың, өмірге деген құштарлықтың сәуле шашып тұратынын іштей аңдап қалғандай болдым...
Содан бастап Ахаңды баяғыдан, бала күнімнен білетін кісідей бауыр басып, жақсы көріп кеттім.
Ет пен сүйектен жаралған пенде болған соң, адам баласы мынау жарық дүниеде өзінің шамасы келетін де, келмейтін де әртүрлі қиындықтарға тап бола кетеді емес пе. Өз басым, сондай қиындықтардың бірі – замандастарымыздың бірі біліп, енді бірі біле бермейтін ұйқысыздық деген дерт пе деп қалдым.
Оны енді, шындығын айтсам, еске алудың өзі қорқынышты. Дегенмен бұл оқиғаның да Ахаңа қатысы болғандықтан, сәл-пәл шегініс жасап, санамдағы «архивті» бір ақтарып шықпақпын.
Күндердің бір күнінде ұйқысыздық деген дертке душар болдым. Оған не себеп болғанын анық білмеймін. Бәлкім, журнал таралымын көбейту үшін жанталасқан күндердің әсері болар, бәлкім, редакцияның шаруаларына алаңдаймын деп, өз шығармашылығыма уақыт таба алмай, уайымға салынған болармын...
Әйтеуір, ұйқы дегеніңіз менен ат-тонын ала қашты. Арада екі апта өтті... Ұйқы жоқ. Иә, айтпақшы, алғашқы кезде мұның ептеп пайдасын да көргендей болып жүрдім. Себебі таң атқанша көз ілмеген күндері ойымдағы біраз дүниелерді қағазға түсіріп үлгердім.
Бірақ... адам баласын ұйқысыздық қатты қалжыратады екен. Көзім шүңірейіп, екі жағыма пышақ жанығандай қушиып, өңім қашып кетті. Таңертеңгілік айнадан өз кейпіме өзім қарауға қорқатын болдым.
Сондай бір қиын күндерде Ахаң:
– Оу, саған не болған? Тыныштық па... Бір нәрсеге қатты мазасызданып жүрген сияқтысың ғой, – деп сұрады.
– Жо, жай әншейін... – деп қалған мен артынша ол кісінің ақ-адал көңілмен шын жанашырлық танытып тұрғанын сездім де, соңғы күндері қандай «азап тартып» жүргенімді жасырмай айтып бердім.
– Түсінем, түсінем, – деді Ахаң ерекше зейін қоя тыңдап. – Өйткені ондай жағдай менің де басымнан өткен.
Сонсоң ол кісі маған Ялтадағы шығармашылық үйіне барғанында өзінің қалай ұйқысыздық дертіне тап болғанын және одан қалай жазылып шыққанын егжей-тегжейлі етіп, жақсылап әңгімелеп берді.
– Мен де өзіме не болғанын білмеймін, – дейді Ахаң. – Ялтаға алдын ала дайындалып, үлкен шығармашылық жоспармен барғанмын. Бірақ алғашқы күннен бастап-ақ ұйқым қашып, көңілім алабұртып, өзімнен өзім мазасыздана бастадым. Жазуым тоқтап қалды. Таң атқанша дөңбекшіп, көз ілмей шығам. Сөйтіп, арада біраз күн өткенде Алматыға қайтып оралдым. Үйдегілер менің түрімді көріп, шошып кетті... Ұйқы шақыратын дәрілердің ешқайсысы әсер етпейді. Ақыры бұл аурудың себебін өз бетімше зерттеуге көштім. Сөйтіп, академиктердің, профессорлардың кітабын оқыдым. Сондағы ашқан жаңалығым; бұ дүниеде бақытты адамдардың ұйқысы тәтті болады екен.
Ахаң осы тұста сылқылдап бір күліп алды. Мына әңгімеден соң менің де көңілім көтеріле бастады. Өйткені «бөтен емес, бөгде емес, өзім күнде көріп жүрген Ахат ағаның басынан да өткен екен ғой мұндай жәйт» деген ой бойымдағы бүкіл құрыс-тырысты жазып жібергендей болды.
– Сен енді, былай ет, – деді Ахаң маған ағалық қамқор көңілмен. – Дәл қазір кезекті еңбек демалысына шығуға өтініш жаз да, бухгалтерияға бар. Оларға ескертіп қоямын. Сөйтіп, өзіңе тиесілі «отпускнойыңды» алған соң, бірден демалыс орнына қарай тарт. Бұл қалада бір күн де бөгелме. Таза ауа, кең даланың құшағынан артық ем жоқ!
Міне, мен сөйтіп, ағаның ақылымен кезекті еңбек демалысын алдым да, Тәңіртаудың бір шатқалындағы Меркі шипажайына қарай тартып кеттім.
Ахаң айтса, айтқандай-ақ, тау бөктеріндегі таза ауа, табиғи родон суы әсер етті ме, қайдам, екі-үш күннен соң тастай қатып, қасымдағы достарым қанша жұлқылап оятса да оянбай, түске дейін тырп етпей ұйықтадым.
Қазір сол күндерді есіме алсам, көзіме жас келеді. Бізге әркез ағалық ақылын айтып, қолынан келген қамқорлығын аямайтын Ахат ағамның ақтық сапарға аттанып кеткеніне алғашқыда көңілім сенбеп еді...
Бірақ арада уақыт өткен сайын өмірдің өзі ащы шындықты үн-түнсіз мойындатады екен. Сондай бір қиын сәттерде: «Ахат ағам бақытты жан еді ғой. Ұйқысы тәтті шығар...» деп жұбатамын өзімді өзім.
ӘУЕЗОВТІҢ СОҢҒЫ ШЫҒАРМАЛАРЫНДАҒЫ МЕМЛЕКЕТШІЛДІК ИДЕЯ
«АЙНАЛАҢЫЗҒА АБАЙ БОЛЫҢЫЗ». ШЕРХАН МҰРТАЗАНЫҢ  ҚАСЫМ-ЖОМАРТ ТОҚАЕВҚА  ЖАЗҒАН ХАТЫ
ЕРМЕКОВТЕЙ ЕР ЕЛ ЕСІНЕН ШЫҚПАСА...
Біздің Telegram каналына жазылыңыз
алдымен сізді қызықтыратын барлық жаңалықтарды біліңіз
Сіздің электронды пошта жарияланбайды. Қатарды міндетті түрде толтырыңыз *
Air Astana 10-шы рет өз аймағындағы үздік әуекомпаниясы ретінде Skytrax сыйлығын жеңіп алды
Ауған соғысы ардагерлері өз ойларын ортаға салды
Ардагерлерге арналған турнир өтті
Ауған соғысы ардагерлері студенттермен кездесті
Үндеу: Бірлігі жоқ ел тозады, бірлігі күшті ел озады
«КӨРКЕМ ҚАЛА – АЛМАТЫ» ЖАС АҚЫНДАР МҮШӘЙРАСЫНЫҢ ЕРЕЖЕСІ
КИНОҢ ҚАНДАЙ БОЛСА, ҚОҒАМЫҢ ДА СОНДАЙ
ТҰЛҒАЛАР: ТӘРБИЕ, ТАҒЫЛЫМ, ТӘЖІРИБЕ
Білімді жастар білікті болар
«АЛАШ» АВТОНОМИЯСЫ» ТАРИХЫНЫҢ ӘЛІППЕСІ
«АҒА, САҒАН БҰЛ – ОШАҚ…»
«Ана тілі» газетінің Бас редакторы
«ТҮГЕЛ ТҮРКІ ЖИНАЛЫП, ТОМСЕНГЕ ЕСКЕРТКІШ ҚОЙСАҚ...»
ТҮРКІ ӘЛЕМІНЕ ОРТАҚ ТАҢЖАРЫҚ
ОЙЛЫ ОҚЫРМАНМЕН ОЙЛАСЫП ЖАСАЛАТЫН БЕТ
ЖАҺАНДЫҚ ДЕҢГЕЙДЕГІ АЛҚАЛЫ ЖИЫН
«ҚАРАГӨЗДІ» ӘУЕЗОВ ЖАЗҒАН ҚАЛПЫНДА КӨРЕРМЕНГЕ ЖЕТКІЗСЕК ДЕЙМІЗ
«АЙМАҚТА МЕМЛЕКЕТТІК ТІЛДІҢ МӘРТЕБЕСІ АРТАДЫ»
ТҰЛҒАЛАР: ТӘРБИЕ, ТАҒЫЛЫМ, ТӘЖІРИБЕ
Мәншүк Мұқашева: ЖУРНАЛИСТ ТӘРБИЕЛЕУ – ЖАНКЕШТІ ІС
Қанат АЙТБАЕВ:МӘДЕНИЕТ – ЕЛ ИДЕОЛОГИЯСЫНЫҢ ЕҢ БАСТЫ ТЕТІГІ
Раиса ҮМБЕТБАЕВА: ӘР ОТБАСЫ ҰЛТТЫҚ ДӘСТҮРДІ ҰСТАНСА ДЕЙМІН
ОҚУШЫ ДЕНСАУЛЫҒЫ – КӨКЕЙКЕСТІ МӘСЕЛЕНІҢ БІРІ
Ғарифолла ӘНЕС: ҚАЗАҚТЫҢ ЖОЛЫ ҚАТПАРЛЫ, ҚАЛЫҢ ТАРИХ
© 2010-2020 Copyright. Kazgazeta.kz.