kk kk ru kk kk kk ru kk ru ro zh ru kk kk ru kk ru kk uk ky kk kk kk kk bg kk bg ru kk kk kv kk ba kk kk kk en kk kk kk kk en kk en kk kk kk kk en kk kk kk kk en kk en kk kk en kk kk kk en kk kk en kk kk kk en kk kk kk kk kk en kk kk en kk kk kk en av en kk kk kk kk en kk uk kk kk en kk kk kk kk en kk kk kk kk en kk kk kk kk en kk kk kk kk en kk kk kk kk en kk en kk kk kk kk en kk kk kk kk en kk ky kk kk en kk ky uk kk en kk en kk kk kk kk en kk kk kk kk en ky kk kk kk en kk kk kk kk kk ru kk kk uk en kk kk kk kk en kk en kk kk kk kk en kk kk kk kk en kk kk kk kk en kk kk uk kk en kk en kk kk kk kk kk en kk kk kk kk kk en kk kk kk kk en ko en kk kk kk kk en kk kk kk kk en ko en kk kk kk kk en kk kk kk kk en en kk en kk kk kk kk kk kk kk uk en kk tt kk kk en kk kk kk kk en kk kk kk kk en kk kk kk kk en kk en kk kk kk kk en kk kk kk kk en kk en kk kk kk kk kk kk kk kk en uk kk kk kk en kk kk kk ru en kk kk kk kk en kk en kk kk kk kk en kk kk uk kk en kk kk kk kk en kk kk en uk kk kk kk kk kk kk kk kk ru kk kk kk kk kk kk en kk kk ky kk ru kk en kk kk kk ru kk
Бақар- шақар өсіп, апа, жатырмыз, Өзің басқан текеметтің үстінде
Мейірім төккен шуағың – нұрың,
Өмір деген бір қызық,
Бір суынып, бір қызып.
Алар ма еді, мұндайда,
Құтты болсын туған күнің,
Мол болсын сенің өмірде
Өсе бер жайнап, жарқырап,
Кереметі болар әрбір істің де,
Өзіңізді еске аламыз біз күнде.
Бақар-шақар өсіп, апа, жатырмыз,
Өзің басқан текеметтің үстінде.
Үш немерем ойнап жатыр алысып,
Омақаса құласа да қыңқ етпей,
Қайта тұрар бір-біріне жабысып.
«Апаң көріп еске алады анасын,
Енді жоқ ол, жасамайды жаңасын.
Алыспаңдар», – деп қоямын әредік,
Зілсіз ғана өзіңе ұқсап, анашым.
«Тәуба!» деймін, былғаса да, шашса да,
Бүлінбейтін, тозбайтұғын тас қана.
«Енеміздің шешесінен қалған» деп,
Келіндерім қарап қояр жасқана.
Апа, өзіңнен қалған бұйым – текемет,
Жетіп еді үш балам да үстінде,
Пана болып жылы, жұмсақ төсеніш,
Апа, әлі жетілеміз, өсеміз.
Ию-қию базар қылып үй ішін,
Шілдехана және өткіздік кеше біз.
Ару келді шаштаразға бас ұрып,
Сұлулыққа, шаш қиюға асығып.
Келді де ұзын шашын кесіп тастады,
Қолаң шашы жатты жерде шашылып.
Неге керек оған елдің қайғысы.
Ару тұрды жүнін жұлған тауықтай.
Бұрынғы өңін жоғалтып ап ай-мүсін.
Әдемі еді қолаң шашы төгілген,
Бұрымымен сұлу болып көрінген.
Иретіліп белге соққан жыландай,
Жерде жатты қара бұрым өрілген.
Сол бұрымнан неге ару жерінген?
Орны толмас өкінішті, ей, ару,
Қоңыр қозым, тым пысық.
Алуа қызым тым пысық.
Боянғандай кешкі дала тым ғажап,
Жүрегімді гүл сезімге балады.
Көкжиектен арғы бетке сырғанап,
Күн даламен қош айтысып барады.
Алтындай боп көк аспанда күнімнің,
Соңғы шашқан сәулелері жүр жүзіп.
Жұлдыздарын енді келер түнімнің
Шағалалар сол сәуледен жүр сүзіп.
Кең даламды қимағандай құмартып,
Көкжиекке қалды иегін күн артып.
Жанарыма жаннат дүние сыйғызған,
Жаздың әсем, жайлы кеші тым артық.
Ақша бұлтпен қанаттасқан сезімім,
Жүрегімді жырға бөлер кезі мың.
Жазғы кеште әуезді ән естілсе,
Шаттық жырын, бақыт нұрын сезіндім.
Жайқалып тұрған гүлдерді көрем,
Бұлақтар – сурет бәрі де.
Шұлғиды басын шыбындап тұрған,
Үстінен қырдың ұшады құстар,
Қара бұлттар жүр дүрлігіп.
Самайға түскен ақ қырау,
Күйіме қарап тап мынау.
Әжені сен де таптың-ау.
Келсем де әже жасына,
Жүн түтпек тұрғай, отырмын,
Уатсап та маза бермейді,
Ертегі айтып берші деп,
Өмірдің өзі - ертегі,
«Тағы да айтшы, апа!» - деп,
«Қуыр да қуыр, қуырмаш»,
Қуырған бидай – ол да ас.
Көз жетпес сонау таулардан құлап,
Сыңғырлап ағар сырғалы бұлақ.
Ақ көйлекті ару назды үнін естіп,
Құшағын жаяр ырғалып құрақ.
Құлпырып тұр ғой гүлденіп аймақ,
Шуағын төге күн нұры жайнап.
Кекілін сипап оятты самал
Қайыңды тұрған әлдене ойлап.
Шығармай қойды-ау сезімдер шырмап,
Кеудемнен тәтті сағыныш ұрлап.
Қайталап тұр ғой бозторғай үнін,
Табиғат өзі күйші боп жырлап.
ЕРЕУІЛ АТҚА ЕР САЛЫП... «ҚИЛЫ ЗАМАН»
АЛЫСТАП КЕТКЕН БІР АСЫЛ
Біздің Telegram каналына жазылыңыз
алдымен сізді қызықтыратын барлық жаңалықтарды біліңіз
Сіздің электронды пошта жарияланбайды. Қатарды міндетті түрде толтырыңыз *
«Үркер» журналының Бас редакторы
© 2010-2020 Copyright. Kazgazeta.kz.