kk kk kk ru kk ru cv ru kk kk kk kk kk ru kk kk kk cs kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk ru kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk el kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk ba kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk hbs_cyr kk kk kk kk uk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk ky kk kk kk kk kk kk krc kk kk tt kk myv uk kk kk kk kk it kk el kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk lo kk kk ru tt kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk be kk kk kk lo lo kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk lo lo kk kk kk ru tt kk kk kk kk kk kk el kk kk uk kk kk kk kk kk ru kk kk kk kk kk kk tt kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk ru kk kk kk kk tt kk kk kk lez lez kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk uz kk kk kk kk uk kk kk kk cs uk lez lez kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk el kk kk mn kk kk kk kk tt kk ky kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk uk kk kk uk kk kk kk kk myv kk ro kk kk kk uk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk uk kk kk kk kk uk kk kk kk kk kk kk kk kk be kk kk kk kk ru kk be kk kk kk kk kk kk kk ky kk kk kk kk uk kk kk uk ru ru kk kk kk kk kk kk kk kk ru kk kk kk kk kk uk ky kk kk kk kk kk kk kk be kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk tt kk kk uk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk krc kk kk kk ky kk uk kk kk kk uk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk krc kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk ky kk cs kk kk tt kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk cs kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk uk kk ky kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk ky et kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk el kk kk kk kk kk mk kk kk mk kk ky kk uk cs uk kk kk kk kk kk kk kk kk ky kk kk kk kk kk kk tt ru kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk ba kk kk kk kk kk kk kk tt kk ce kk ru kk kk tt kk kk kk tt kk kk kk kk kk el kk kk kk kk kk kk ky kk tt kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk ru kk kk ky kk kk kk kk kk mhr uk kk kk kk uk kk kk kk kk kk kk kk kk kk uk kk kk kk cs kk ru kk kk kk kk kk kk kk kk kk ru kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk it kk kk kk kk kk kk kk tt kk kk cs kk kk kk ko kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk ky kk kk kk kk kk kk kk ba kk kk mk uk ru kk kk kk kk kk ru kk
Сәтім аз ба көсілген де есілген?
кезім аз ба лапылдаған көзімде от?
Көңіл шіркін қара шанақ секілді,
шертіп қалсаң, сөйлеп кетер безілдеп?!
Қолын созып қара түнде ой алдан,
кезім аз ба ішім селге боялған?
Жүрек сөзін ақ қағазға көшірдім.
Өкініш – от… Өзегімді өртеді…
Көріп тұр мына боз жалған.
Мінім бар ма еді ісімде?
Мұңым бар ма еді ішімде?
Бірде – ол, бірде мен алып,
бірде – бар, бірде жоғалып;
Көк жалын – көңіл, көмескі ой.
Мінім бар ма еді ісімде?
Мұңым бар ма еді ішімде?
Қашанғы? Қалай? Бас бағып өтем?
Адам мен Ажал айқасып жатыр…
Өмір дегенің қас-қағым екен…
Арқалап тірлік өсегі, мұңын,
барады ұзап кешегі күнің.
Арбасып іште бақи мен жалған,
Ай аунап көкпен, көшеді Күнің…
Төгіліп бір ән еседі мұңды,
салады еске кешегі күнді.
Періште, Пері алысып іште,
самала нұрлар көшеді түнгі.
Сезімсіз жанның төсегі ғаріп,
тамырын ойдың өсегі қарып…
«Бір күндік сәуле» – жалғанның сиы,
Тәңірдің, қарғам, есебі бар, ұқ!
Жалғанар түлеп кешегі Далаң.
Ұрпақ пен ұлттың саулығын тіле!
Ұлғайып жасың – өседі балаң…
Жасырман ойды бастағы бөтен…
Жасырып қалай, бас бағып өтем?!
Келу мен Кету – Мәңгілік шарты.
Өмір дегенің қас-қағым екен…
Сана шіркін – панасыз.
Көктен түскен төрт кітаптың қонысы –
қара жердің төрт түкпірі мазасыз.
Сылаң қағып сайтан атты бір епті,
арбайды кеп, алдайды кеп жүректі.
суық ойдан сана шоршып, дір етті…
Көзсіз өмір берер емес күш тіпті,
ессіздіктен көңіл – алаң, іш күпті.
Жер­жаһанды үрей жаулап алғандай:
сайтан түртіп, сапалақтар күйлеуде;
сарсаңға сап аспан асты, жер үстін,
саналарды саз балшықтай илеуде.
Біреу тынып, біреу артық қарпуда,
Жер тағдырын көкпар етіп тартуда.
Қара жердің төрт түкпірі мазасыз,
төрт қиырды өрт пен жалын шарпуда.
Күн тұтылып, көктен жұлдыз ағуда.
Адам ойы – панасыз
Көктен түскен төрт кітаптың киелі
Адам ойы – панасыз…
төрт кереге – үйімнің.
«Ах» ұрдым да ашындым,
Қалған жандай күй кештім
бір алапат құйылды үн…
Көктен алыс құйылды үн…
Саналарды жатқан сынды тас іреп:
күю, сүю – қасырет…
ада­күде, тамтығы жоқ ырғайды ән.
Айдың астын елес кезіп, сұрапыл
жүріп жатыр жүректерде бір майдан.
суық көздер сұр кездігін тірейді.
Салғыласып көк пен жердің өсегі,
сұр аспанмен сұр бұлттар көшеді.
Түсі суық сұр адамдар келеді
Ойды, бойды күндіз­түні кемірген,
Безіп сарын сыбызғы мен сырнайдан,
жан төрінде – бір майдан…
Жетім өлең жүр қайдан?!
«көзден – бұлбұл», ән ұшып,
Қатыгездік қыл бұрауын салуда,
Сұр адамдар көктің жұлқып сақалын,
Нәті неткен суық, сұрқай кез еді?!
Ақыл қашқан алты құрлық аспанын
Саналарды жатқан сынды тас іреп.
Көңіл айдыны – көк тұман,
адассам егер – жоқ кінәм.
Арбама мені көп, күмән!
Келмеске кетті көп ойым,
Тағдыр шіркінге не дейін?!
Көзіне көктің жас ұйып,
басына қырдың тас үйіп,
алданып бір күн өтерміз
жарық ғаламға бас иіп…
«Құлақ естігенді көз көреді»
Біреулер күй іздеп жүр,
біреулер сый іздеп жүр,
біреулер үй іздеп жүр,
біреулер ми іздеп жүр…
Алты құрлық – тынышсыз,
Біреулер желік боп жүр,
біреулер көлік боп жүр,
біреулер елік боп жүр,
біреулер өлік боп жүр…
Алты құрлық өмірі –
Біреулер еріп кеп жүр,
біреулер серік боп жүр,
біреулер берік боп жүр,
біреулер көрік боп жүр…
Алты құрлық аспаны –
Біреудің сиы – құда,
біреудің миы – құда,
біреудің үйі – құда,
біреудің күйі – құда…
«Кәрі құда қыс сынды
Ескі бір ән есетіндей,
естен шыққан ескі қорым
ескі шарбақ қалған естен,
қалың тырна барады ұшып…
Естен көшкен ескі жұрттың
Ән қуалап көп күзді естен,
(Жүрек тулап, от, сыз кешкен).
Өткен өмір көлеңке боп,
Сапырып түн көмескі ойды.
«Мы живем, под собою не чуя страны…»
Езбе менен не бір езге
Алты құрлық – алақұйын.
Өзгерді адам… Ғалам басқа…
Қайғы оранды жер үсті.
Тұрмас анық заман баста,
сезіп пендең шер ішті.
Жетті сарын боз даладан
қамықты жан Сөз қалаған
қозғап ой мен ел көшін.
бірі – жалын, от – бірі;
Атыс, шабыс мың жылғы.
(Құл пендеңді ая, Құдай!..
Аза бойды қаза қылып,
Ғарыш жақтан саз ағылып,
Түн қараңғы. Аңыраған күздеймін.
Сыртта жаңбыр. Әлдекімді іздеймін.
Көбі кетіп азы қалған өмірден
үнсіз тынып, үмітімді үзбеймін.
Қара жаңбыр сабап жатыр ауланы,
Найзағайдың жетеді үні таудағы.
Күндер қайда омыраулы, саялы?
Басы жалын, өрті қалың жалғанның…
Қара жаңбыр – аяғы…
Жүрек төрін тербейді бір көмескі ой.
Жастық шағым тіліп өткен аспанды
жарқ-жұрқ еткен найзағайлы елестей…
Бір адам жоқ сырды ашар.
(Сәттер қайда көңіл демін бір басар?)…
Ауладағы күрсінердей кәрі емен…
У да-шу боп қырды асар?!
Түн қараңғы… Бір адам жоқ сырласар…
Түссіз өтер біздің жаста кем бе күн?!
Жұмыр жерді доп қып тепкен жұлынып,
түсімде бір кейіпін көрдім пенденің.
Деп жүретін адам еді: «Досыңмын»,
тіл күрмелді, тани алмай тосылдым.
Иығына сайтан қонып алғандай…
Қайғы кешкен Құдыреттің саяғы-ай!
Қоңсыласын жылады үнсіз аяп Ай.
Ібілістің кейіпіне еніп әлгі адам,
қара жерді қуды келіп аямай.
Кең дүние бесігінде тербелмей,
Қара найсап қара жерді тепті кеп,
Көшті бұлт, сора-сора жас тамды,
Көк жүзінде бір алапат басталды.
Ғарыш ұлы стадиондай дүркіреп,
мың сан дауыс қиқулатты аспанды.
үнін естіп періштенің егілген.
Ібілістің күлкісіндей бір күлкі
Болады деп ойлап еді бұлай кім?!
Обыр көрдім… Жебір көрдім түсімде…
Көшті ғалам, көшті мұң.
Көрдім жердің мылжа-мылжа кескінін.
Тамұқ еткен – өздерің!»
Естідім де, ақ жауынға боялдым…
Артым – құз, жар.
Жұмыр жерді жараланған түсімде
Қалды күндер тұлпар мініп,
Жан мен Тәнді салып тез бен қадаға,
шақырды үнсіз қалың жұлдыз,
Ой – атылар барыстай…
Жыр туар ма аламанда жарыспай?!
Қу жүректі қажытты індет жұлмалап,
қара түнде шақырды үнсіз ғарышқа Ай…
Жалған менен жалғап бақи арасын,
қара орман мен күрсінді тау,
Құбыладан жетті талып бір сарын –
Тұтқыны боп құрсаулаған сұрақтың,
күй кештім мен түскен
Ала қашып, армандарды бар ізгі,
Өткен өмір ескен желдей қара үзді.
Қара түнді, күңірентіп даланы,
Әлде – жұмақ… Естен шыққан таныстай…
Әлде – дозақ… Қалың қорыс,
Арасынан мына алапат тажалдың
қолын созып, шақырды үнсіз
Өзгенікі секілді боп өз демім.
Қара індеттен құтқара көр, Жаратқан!
Кең дүние кебін киді өзгенің…
Жырға айналды көргенім мен сезгенім…
Дәруіш емен… Кезбе емен…
Адаммын берген сөзге дем.
Жасырман, кетті көп есем,
күйреуік бірақ деме сен.
Дос болып келсең – құшақпын,
Қас болып келсең – егесем.
Сені ұмытты бұл ғалам.
тау мен көктің арасын.
амал енді жоқ басқа.
Табысу да – ерге сын.
Жауласу да – ерге сын.
Жаның – көкке кеткенше…
Амал, айлаң жоқ басқа!
Мұңым – қара түн.
Айтуды бірақ «мін» деймін.
Сырым көп… Шашпан өзгеге…
Мұнымды бекер сөз деме;
сенісер болсаң – досыңмын,
ақындық – осы қалыбым;
Тәңірім берген бір өмір
жетер ме бәрін шешуге?!
дес бере алсам, жарар еді, жарады?!
Ойран салып сөздің қызыл өртіне,
өлең шіркін көнер емес еркіме.
Сырқат қоғам ой, сананы шаршатты,
ем табылса, жарар еді дертіне ?!
Ырық бермей олайға да бұлайға,
көз тігемін көктегі алыс құмайға.
«Қырым аман, жырым аман болсын,» деп,
Жан садаға! Жалбарынам Құдайға…
«Елім аман! Жерім аман болсын!» деп,
Отанды сату, үйіңді –
Жеріңді сату – Сиыңды.
сатылмай ғұмыр кешіп көр,