kk kk ru kk kk kk ru kk ru ro zh ru kk kk ru kk ru kk uk ky kk kk kk kk bg kk kk kk kk kk kk kk uk en kk en kk kk ky en kk kk kk en kk kk kk kk en kk kk kk kk en kk kk uk kk kk en kk be mk kk kk en kk kk kk kk en kk en kk kk kk kk en kk kk kk kk kk en kk kk kk kk kk kk kk kk kk en kk en kk kk kk kk en kk kk kk kk en kk kk ky kk en kk kk kk kk en kk kk kk kk en kk kk kk kk en kk en kk kk kk kk kk kk kk kk kk en uk kk kk kk en kk kk kk kk en kk kk kk kk uk uk kk kk kk en kk kk kk kk en kk kk en kk en kk kk uk kk kk kk kk kk ky kk kk kk kk kk kk kk kk kk bg kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk en tt en kk kk en kk kk kk kk en kk kk kk kk kk en kk kk kk kk kk en kk kk kk kk kk en kk kk kk kk en kk kk kk kk kk en ru en kk ky kk kk kk kk en kk kk kk kk en kk kk kk kk kk en kk kk kk kk en kk kk kk kk kk kk kk kk kk en uk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk en kk kk ky kk ru kk en kk kk kk ru kk
Қайғы ойлаған әрбір күн – маңызды күн
Мен болсам кеттім ақын боп,
Бал татыған бақытсыздық екен ғой...
Мекерлікте мың сан амал жатса да,
Мен Өлеңді қиғаным жоқ басқаға...
Көкірекке көктен түскен аппақ Нұр –
Шаршағанда миым қатқан мың ойдан,
Мән таба алмай мына өмірден мұңайғам...
Қандай бақты тіле дейсің, сен енді,
Түн мен мұңға теліп қойған Құдайдан?!
Тағдырымның ең ежелгі серті – Өлім!
Амалшыдан аулақ жүріп сол үшін –
Адалдыққа арқа сүйеп келем мен!
Ғасырларға естілсін деп ізгі үнім,
Жылтыр сөзден үмітімді үзді Мұң...
Баянсызда басқа қонған жалғыз бақ –
Жалғыздыққа мені осы Мұң еліткен.
Қала деген сауықшыл келеді ғой,
Қалам неге сонда да түнеріп мен?
Бәлкім, мендей күйде жүр барлық адам?..
(Тән – дін аман болғанмен,
Мұнар Мұңды сыңар ғып сау басыма,
Құдайым-ау, қидың ба мәңгі маған?!
Адалдардың бұйырды бақ қайсына?
Салмағынан ауыр жүк жоқ қой, сірә?!
«Қайғы ойлаған» әрбір күн – маңызды күн,
Тәңір тағы санама тамызды Мұң.
...Мен осы жалғыздықтың кеудесінде
Қаңғырып қайбір маңда тағдыр айдап,
Мәңгіріп малынғанда мен бір ойға  –
Алыстап ата жұрттан  қалғандаймын,
Көшімді бұрады екем енді қайда?!
Әжімі  –  тағдыр тектес маңдайдағы.
Қайран ана, күрсінтіп қай-қайдағы,
Ұлыңды аңсадың ба шалғайдағы?..
Бақытын базыналас мұңнан сұрар,
Қаламға Құдайым ғой  –  қылған сыңар.
...Кенжетайын еске алып әкем де енді,
Темекісін тұтатып тұрған шығар.
Күлімдеп күншығыстан көрінсе күн,
Тым қысқа екеніңді  «ӨМІР» сенің  –
Еске алып, қайта-қайта дұғамды оқып,
Әжем жатқан молаға соғушы едім.
Балалығы жан білмес жырақта қап,
Қонады қайда барып құрақ-қанат?!
Суалған жанарындай қарт адамның,
Қызыл күн көкжиекке құлап барад...
Жалғанда не бар дейсің ойдан ауыр?..
Арман емес  –  жайды ұстап, Айға бару.
Жұмақтай жүректегі жайлы мекен  –
Мен сені сағындым ғой қайран АУЫЛ!!!
Көңілсіз неге көшкен күн?!
Қоңыр күз – біздің кешкен мұң.
Өксігін басқан өткеннің –
Қараша, досым, қош келдің!
Жаныма түсіп араша –
Сенсіз де соны білгем мен!..
Не пайда жалған күлгеннен?!
Талықсып, тұнжыр түндермен –
Қаншама жырым бірге өлген...
Ай тұрса сонда көз ілмей,
Тоқтайды-ау ол да бір күні,
Сол қызға деген сезімдей...
Сағынбағандай ол мені –
Сонда да біздің сөнбейді от!
Күйе аласың ба, досым-ау,
Сүйе аласың ба мендей боп?..
Бақытты болғың келсе егер,
ҰМЫТУ – жалғыз жолы оның!..
P/S: «Сағыныш енді келмейтін
(Осы күзде, білмеймін, не боларын?..)
Түнегінде қалдырған махаббаттың –
жаным-ау, келе ме әлің?!
Сағынышым санамды сергіткен күн –
Тәтті болса деуші едім мен күткен Мұң.
Жаралы жанның мынау жазасы аздай,
Қасіретті қасыңа ертіп келдің.
Дертті жүрек доғармай дүрсілдеуін,
Үркек үнсіздігіңе үздігетін –
Сен сезсең ғой – сәттердің күрсінгенін...
Аңсау деген сезімді шығарған кім?!
(Ұйқымды ұрлай береді ұзарған Түн...)
Періштеден кем көрмей сүйсем,
Тұмса тазалығыңнан шығар, бәлкім?..
Қайта-қайта қайталап мұңды Өлеңді,
Тұнжыраумен қаншама түндер өлді.
қалғанда соңғы қадам –
Құдай-ау, бұл не болды?..
Сонда көңіл жай табар –
(Тілеуімді берсе екен Тәңірім тек...)
Бәлкім, бақыт не екенін білермін мен –
“...Құрып кеткір өлеңді жазам бекер...”
Көп айыбым көшер қандай амалға?..
Санай-санай сарғаяды санам да...
Абайламай ағат кетіп, от басып,
Талай-талай жас үйірдім жанарға.
“Ақынсың!” деп қаққанда жұрт арқамнан,
Кеудемсоқтай шалқып жаттым шалқамнан.
Қадіріңді қайдан ұқсын нәр тамған?!
Мың сұлуды жырға қосып мәз боп ек,
бекзада өнер, бағзы әдеп?!)
Өкпелеген жүрек байғұс жүр қазір:
«Бүйткен Өлең құрып кетсін, жазба!» деп...
Желбіресе уақыт – кеме желкені,
Ермен қайғы езіп барады еңсені.
Ессіз көпті емексітер жалғыз сөз –
Үркек-үміт жанарынан мұң сырғып –
«Азатпыз!» деп қымсындық та күрсіндік...
Сыртқа шықпай, сыбыр еткен кеудемнің,
Сол тұсында өліп кетті бір шындық!
Тәтті үндерге масаттанып қоғамдық,
Жат тілдерге жұтылдық та, жоғалдық.
...Серттен тайып сызат салсам мен саған,
Кешір мені ОБАЛ және
Жазғыра алмас жүрегім кеткен «досты»,
Тек аяймын – жанарың төккен жасты.
Бұл қалада бәрі бар –
Сезім бұлқып, ой қалқып алып-ұшқан,
Сағыныштың сен жайлы – бәрі дұшпан!
Санам іші – сан күдік сабылысқан...
Бүгін де ұзақ бой жазып жүргім келді,
Еске алармыз ертең-ақ бұл күндерді.
Аңсадың не шаршадың қызықтырмас,
«Жоққа» сіңіп, жұтылған хабарымдай,
Үмітіңді үгітіп, үркітетін –
Ойладың ба қатал деп қала мұндай?!
Ой қамад(ы) дерттен жаман:
Оралуға болмас па өткенге адам?
Бұл қалада бәрі бар –
ӨЗЕГІНЕ СЫЙМАЙ ТҰРҒАН ЖЫР-СЕЗІМ, ТЕРЕЗЕМНЕН ТАМШЫ БОЛЫП ТАМАДЫ
Қалада жоқ, бақты ауылдан табасың
МЕНДІК ЖҮРЕК ӘЛІ ДЕ СӘБИ ЕКЕН...
МЕН - ҚЫЗЫМЫН АСПАННЫҢ
Біздің Telegram каналына жазылыңыз
алдымен сізді қызықтыратын барлық жаңалықтарды біліңіз
Сіздің электронды пошта жарияланбайды. Қатарды міндетті түрде толтырыңыз *
«Үркер» журналының Бас редакторы
© 2010-2020 Copyright. Kazgazeta.kz.