ky ky fr cs ky ky ky ky ky ky ky ky ky tt ky sah ky tt ky ky ky ru ru ky ky ky ky ky ru ky ky ky ky ky ky ky ky ky ky ky ky ky ky ky ky ky ky ky ky ky ky ru ru ky ky ky ky ky ky tt ru ky ky ru ru ru ru ky ky ky ky ky ky ru ru ru ru ru ky en ru
"De-факто", 20.05.08 - 8-9-бет: Тагдырдын тайгїлїк ташы..•
Зита менен Гита 16 жашка чыкты
Мындан беш жыл мурун бул кыздарды дүйнө жүзү тааныды. Кыргызстандык сиам эгиздер он бир жашка чыккыча бир денеде жашашты. Зита менен Гита быйыл он алты жашта. 2003-жылы москвалык хирургдар дүйнөгө дүңгүрөгөн уникалдуу операция (250 миң евро турган) менен экиге бөлүшкөн. Москвада реабилитациялык борбордо үч жыл туруп, 2006-жылы Кыргызстанга кайтып келүүгө мажбур болушту. Азыр болсо Военно-Антоновкадагы балдар үйүндө жашап, 5-класста окушууда.
Протездерин алмаштырганга убакыт келип калды
Бирден бөйрөк тийип, жамбаш сөөгү экиге бөлүнгөн
Мурда телевизордун айынан согушуп кетишчү
ГИТА: - Өзүбүздүн бөлмөбүздө китептерибиз бар. Бош убактыбызда азыр китеп окуйбуз. Мурда жалаң эле жомокторду окучубуз, азыр чоңдор үчүн арналган китептерди окуп калдык.
ГИТА: - Апамдан, анан бири-бирибизден сыр катпайбыз. Башкаларга анча-мынча нерселерди айтпай коюшубуз мүмкүн…
ЗИТА: - Мурда бизди бөлө элек кезде Гита телевизор көрөм десе, мен эшикке чыгам дечүмүн. Анан бири-бирибиз менен согушуп кетчүбүз. Азыр экөөбүз чогуу телевизор көргөнү отуруп калсак "Мурда эмнеге тил табыша алчу эмеспиз" деп таң калып калабыз. Бир нерсени экөөбүз бөлүшө албай эле чырдаша берчүбүз. Мурдагы сүрөттөрүбүздү көргөндө "Кантип эле ушул биз?" деп аябай таң калабыз. Түштөй эле сезилип кетет.
ЗИТА: - Гитанын уйкусу канбай калса дагы мага кыйыктана берет. Анан тарбиячыбыз "Ай, Гита, бүгүн сол бутуң менен тургансыңбы?" деп калат.
- Кимдер менен доссуңар?
ГИТА: - Биз мектепте кичинекей балдарды жакшы көрөбүз. Ошолор менен көп сүйлөшөбүз. Алар бизди жакшы түшүнбөйт да "Боюңар качан өсөт, карлик болуп каласыңарбы?" деп сурашат. "Жок, боюбуз өсүп атат, дагы өсөбүз" дейбиз. Бая күнү тиш догдурга барсак, ал "Мурдагы келгенден боюңар өсүп калыптыр" деди. Сүйүнүп калдык.
- Тиш догдурдан корккон жоксуңарбы?
ГИТА: - Мен коркпойм. Зита коркот.
- Ким кайсы тамакты жакшы көрөт?
ЗИТА: - Мен мантыны, Гита лагманды жакшы көрөт.
"Чоңойгондо кыз багып алабыз"
Зита менен Гитанын алдына койгон чоң максатттары бар. Алар мектепти жакшы окуп аяктап, жогорку окуу жайга тапшыргылары келет. Билимдүү болсок гана бул турмушта кор болбойбуз деген девиз коюп алышкан. "Апа, сен азыр кыйналып биз үчүн азап тартып жүрөсүң, буюрса, биз чоңоюп окуп бүткөндөн кийин бул күндөр бүт артта калат. Биз сени алаканыбызга салып багабыз" деп кыздар апасын сүйүнтүшөт. 16 жашка келген кыздар өз ара сүйүү, бала-чака тууралуу кыялданып, сырдашкан мыкты курбулар. Экөө кийинки турмушун мындай элестетишет. Экөө тең орто билим алгандан кийин сөзсүз жогорку окуу жайга өтүшөт. Айрыкча, компьютерге байланыштуу мыкты билим алышы керек. Анан жакшы жумушка орношкондон кийин бир кыз багып алышат. "Жакшы жумушка орношуп алгандан кийин бир кыз багып алабыз. Бирөөбүз жумушка кеткенде, экинчибиз бала карап үйдө калабыз" дейт Зита.
Зита менен Гитадан бөлөк деле буга чейин жабышып төрөлгөн эгиздер болгон. Адистердин айтымында, аларды сиам эгиздери деп саноого болбойт. Медициналык академиянын балдар хирургиясы кафедрасынын башчысы Талант Өмүрбеков мындай дейт: "1980-жылы ушундай жабышкан эгиздер төрөлгөн. Бирок, аларды сиам эгиздери деп айтканга болбойт. Себеби, бирөөсү тирүү эмес болчу. Аны оңой эле ажыратып салганбыз. Дагы бир жолу бир баланын ичи чоңойо бергенден кийин рентген жасадым. Көрсө ичинде экинчи түгөйүнүн баш сөөгү, кабыргалары, ички органдары жабышып өсүп атыптыр, оңой эле операция кылып ажыратып салганбыз"-дейт Талант Өмүрбеков.
Бирок накта сиам эгиздерине операция жасаш оңой эмес болчу. Кыргыстандык ак халатчандар Зита менен Гитанын денесин медициналык жактан канча иликтеп, экөөнүн бирөө сыркоолоп калганда бир канча ирет сакайтышканы менен, операция кылууга даай алышкан жок. Буга Бишкектеги ооруканаларда шарт жок, анын үстүнө кыргыз хирургдары бир да жолу сиам эгиздерин ажыратып көргөн эмес да.
"Сиам эгиздери абдан сейрек жолугат да. Буларды ажыратууга сөзсүз кандайдыр-бир тажрыйба зарыл болчу. "Бири каза таап калышы ыктымал" деген коркунуч бизди токтотуп турду. Ата-энеси бизге "экөө тең тирүү калышы керек" деген шарт коюшкан. Москва хирургдарына болсо "кыздарым операциядан кандай чыгышса да доомат артпайбыз" деп тил кат берүүгө мажбур болушкан" - дейт хирург Өмүрбеков.
Атайын ушул кыздар үчүн жасалган
даараткананы Зита менен Гитадан эмнеге аяшат?
P.S. Военно-Антоновкадагы балдар үйүнүн администрациясы Зита менен Гита үчүн болгон аракетти жумшап атышат. Жадакалса, эси жок балдар эгиз кыздарга ар кандай ат коюп, кемсинтип коюшса, балдар үйүнүн директору аларга жан тартып, дайым таламын талашып, тартип бузгандарды жазалап турат. Мунусуна рахмат. Бирок кичине балдар калп айтпайт. Зита менен Гита сырттагы дааратканага барып, ошол жакта чечинип, толуп калган калоприемниктерин алмаштырып атканы бул эмне деген шумдук. Жарым жан эгиз кыздарга карата зөөкүр мамиле жана шылдыңдагандык деп түшүнөбүз. Бул тууралуу Зумрият Резаханова сүйлөгөндөн баш тартты. "Ооба, менин кыздарым үчүн балдар үйүндө өзүнчө туалет жасалган. Анысына го рахмат" деди Зумрият. Бирок көзү жашылданып андан ары сүйлөгөн жок. Айтпаса деле биз эчак маалыматыбыз бар болчу. Балдар үйүнөн баарын укканбыз. Ошол Зита менен Гитага ылайыкташтырылып жасалган даараткана дайым жабык турат. Аны аяп атышабы же башка себеби барбы, майып жарым жан кыздарды эшиктеги жалпы дааратканага барганга мажбурлашат. Даараткананын ачкычын беришпейт. Же ал жакты жуугандан эринишеби?
"Директор Зита менен Гитага болуша берет"
Демалыш күндөрү ата-энеси үйүнө алып кетип турат экен. Биз анысын билбей Военно-Антоновкага демалыш күнү барып алыптырбыз. Зита менен Гита ордунда жок болуп чыкты. Балдар үйүндө экөө абдан популярдуу окшойт, балдардын баары тааныйт экен. Баса, Зита менен Гитанын кандай окуурун, жүрүш-турушун божурап айтып беришкен балдар-кыздардан экөөнүн көп сырларын билип кайттык. Астыбыздан чуркап чыккан сетирейген бир кыз "Директор Зита менен Гитаны айрыкча жакшы көрөт, экөөнө болуша эле берет. Аларга ким тийишсе дароо линейкага чыгарат" деп айтып берди.
Бир жолу бир тентек бала протези менен араң басып бараткан Гитага бутун тосо коюптур. Гита болсо көмкөрөсүнөн түшүп, катуу ыйлаптыр. Аны уккан директор чыдабай чуркап келип, тигил баланы катуу жазалады дешет. Зита менен Гита сабактан аябай аракет кылып окушат. Акыркы кездери англис тилинен гана бир аз кыйналганы болбосо, калган сабактардан зачет менен экзамендерди катардан калбай тапшырышууда.
"Зита тайгаланып арыкка кулап кетиптир"
Бирок Военно-Антоновкадагы балдар үйүндө бул эгиздер үчүн шарт жетишсиздей сезилди. Айрыкча кышкы катуу суукта кыйналышты. Мурдун шуу тарткан орус баланын Зита менен Гитага чындап боору ооруйт экен. "Кышында Зита тайгаланып учуп түшүп, арыкка кулап кетиптир. Же протезин тага албай, же тура албай жата бериптир. Бир күн кечке эшикте жатып тоңуп өлө сактады. Аны кечкурун таап келишпедиби?!" деди бул бала. Эшикке чыкылдаган суукта эмнеге чыгат деп ойлодук. Бирок анын себебин кокусунан билип кайттык. Жогорку класста окуган бул кыз буларды айтып берди:
"Зита менен Гита эшикке дааратканага барышат. Бирок барганда биз аларды шок болуп карап турабыз. Кээде болсо карагың келбейт. Кышында тоңуп туалеттин бурчунда цементте туруп алышып чечинишчү. Булар эмне кылат деп таң калып жүрдүм. Көрсө, алар колоприемник деп койгон баштыгын алмаштырышат экен. Бир күнү "Эшикте тоңбой, өз бөлмөңөрдөн эле алмаштырбайсыңарбы? Үшүбөйсүңөрбү?" деп сурадым. "Жок, жыттанат деп уялабыз" дешти. Интернаттын ичинде булардын өзүнчө атайын дааратканасы бар деп уккам. Бирок буларды акыркы күндөрү туалетте чечинип атканын көп көрүп атышат. Башында ушуларды эле аңдып, сөз кылып, таң калып атчубуз. Бирок азыр көнүп калдык" деди бул кыз. Анан "мени айтты деп жазбагыла, училкалар жазалайт бизди. Атымды да жаза көрбөгүлө" деп кошумчалады.
Зита-Гита байпак түйүп сатышат
Москвада реабилитациялык борбордо окуп жүрүшкөндө "Автодром" деген сабак кирип, экөө тең машина айдаганды үйрөнүшкөн. Ал гана эмес, ат мингенди да жакшы билишет. Россиядагы майып балдардын арасында өткөн ат спортунан Гита бир жолу үчүнчү орунду, дагы бир жолу биринчи орунду ээлептир. Кыздар атасы менен чогуу отуруп нарда ойношот. "Гита бат-баттан жүрсө, Зита ойлонуп акырын жүрөт" дейт атасы. Кыздар экөөлөп кээде атасын да утуп алышат. Мурдараак экөө эриккенде карта ойношчу. "Карта ойногон баары бир жаман деп, азыр ойнобой койдук" дейт Зита. Кыздар байпак, шарф түйгөндү да үйрөнүп алышкан. Кичинекей байпактарды 20 сомдон, ал эми чоңдорун болсо 50-70 сомдон сатышат. Андан сырткары, мектепте чопочоор, пианино ийримдерине катышышат.
"Менин денсоолугум чың! Мен күчтүүмүн!"
Эгиздерге 12 сааттык наркоз берип, 10 саат болгондо операция ийгиликтүү аяктаган. Операциядан 20 күн эле өткөндөн кийин Зита менен Гитаны ооруканадан чыгарууга уруксат берип коюшкан. Бирок Зумрият акчасы жок болсо да "аягына чейин айыкмайынча кетпейбиз" деп кетпей койгон. Өзү болсо Москвада наар албай жүрүп, акчаны үнөмдөчү. Ачкалыктан метродо эси ооп калган учурлар да болуптур. "Ошондо чыгарып кетип калсам, бул жакка келгенде кыздарымдын өмүрү үчүн кепилдик жок болмок", - дейт кыздардын апасы. Анткени, операциядан кийин Зитанын температурасы 40 градуска чейин көтөрүлүп түшпөй туруп алган. Дене-бою ысыкка күйүп атса да Зита жылмайып туруп "Менин денсоолугум чың! Мен күчтүүмүн!" деп палатаны жаңыртып кыйкырчу. Алгач Гита баскан, бир аздан кийин Зита басып кеткен. Экөөнүн денеси чогуу кезинде да Гита дайым озунуп турчу. Азыр эки кыз сыртка чыкканда бирден таяк кармап алышат, үйдүн ичинде болсо таяксыз эле басышат.
"Кыздарыма Москвада жайлуу болмок"
Военно-Антоновкадан биз түз эле Жаңыжер айылынын 9-хуторуна бет алдык. Кыздарды кайра интернатка алып жөнөй электе үйүнөн кармайлы деп шашып бараттык. Кыздардын энеси Зумрият чынында журналисттер менен сүйлөшкүсү келбей калыптыр. Анын үстүнө жакында эле Москва басылмаларында кыздарын "лягушата", "хороший материал для разделения" деп шылдың менен жазган макала чыгыптыр. Бул сөздөр кыздарга катуу тийип, Гита түнү менен ыйлап чыгыптыр.
- Кайсы эне баласына жамандык кааласын. "Балдарын карабай таштап койгон" деп кээ бир массалык маалымат каражаттар жазышты. "Баласынан акча жасап атат" деген журналисттер болду. Мен башыма жамандык түшкөн бир пендемин. Балдарымдын өмүрү үчүн күрөшүп аткан энемин. Ушундай сөздөрдү окуганда өлүп алгым келет. Беловодскидеги балдар үйүнүн жетекчиси "Эч кандай операция жасаганга мүмкүн эмес" деп туулгандыгы тууралуу күбөлүктөрүн бербей койгон жеринен алып кетип операция жасаттым. Ошол кезде врачтар "түбөлүк уйкуга кетирип коелу" деп сунушташкан. "Бул кыздарды мага кудай берди, эми өзү каалаган учурда гана алат" деп макул болбой койгом. Учурда кыздарым бул жакта кыйналып атышат. Буларга өздөрүнө ылайыкташкан шарт керек. Андай шарт Москвада бар болчу. Военно-Антоновкадагы балдар үйүндө деле абдан аракет кылып, жакшы карап атышат. Бирок шарт жетишсиз. Москва балдар үйү эгиздерди алууга даяр, бирок ал үчүн биздин өкмөттөн кабыл алууну суранган расмий кат барыш керек. Ал жакта булардын жашоосу жеңилдемек, анткени бардык шарттар бар. Мен деле кыздарымды алыска жибергим келбейт, бирок алар үчүн жакшы болсун деп жатам, - дейт Зумрият.
Гитанын бук чыгарчу бурчу бар
Бир жолу Зита менен Гитаны башка балдар "Намаз окубагандарды Аллах майда кылып майдалап туруп, тозокко таштап жиберет" деп коркутуп коюшуптур. Кыздар апасынан "Биз намаз окуйлу десек, жерге эңкейе албайбыз да?" деп сурашат, апасы болсо "Намаз окубаган Аллахка ишенбейт дегендик эмес, эң башкысы жүрөгүңөр менен ишенсеңер болду. Азыр биз каякта экенибизди билесиңерби? Азыр биз тозокто жүрөбүз" деп жооп берет. Кыздар качандыр бир убакта көз жумуп, бейиште эки буттуу болуп жүрүүнү кыялданышат. Канчалык күчтүү болууну каалаган менен алар кээде башка балдардай чуркап жүрө албаганына арман кылып кетишет. Кез-кезде ичтеги бугун чыгарып, эч кимге көрсөтпөй бир бурчка келип көз жашын төгүп алышат. Гита минтти: "Балдар үйүндө менин бир бурчум бар. Жаман болуп буулугуп чыкканда ошол бурчка барып эч кимге көрүнбөй ыйлап алам". Кыздарынын көзүнө карап күлүп турганы менен Зумрияттын көзүндө да муң толтура. "Кыздардын ыйлап алчу бурчу бар болсо, менин ыйлай турган жерим - мончо. Мончого кирип бугумду чыгарып ыйлап алам" дейт Зумрият. Зита менен Гитадан бөлөк балдарынын да турмушуна таасир этип атканын минтип айтып берди:
- Мен деле ушундай балдарды төрөйүн деп кудайдан тилеген эмесмин да, мен күнөөлүүдөй айылда жүрсөң сөөмөй кезеген адамдар болот. Улуу кызым үч ай мурда коңшу айылга турмушка чыкты эле, кайын журту "Силердин үйүңөрдөн майыптар, "уродкалар" чыгыптыр, биз ошого карабай сени алдык. Апаң майыптардын эсебинен жашап жатат, сага эмнеге муздаткыч берген жок?" деп жемелеп жашатпай коюшту, - деп кейийт эгиздердин апасы.
Курсагымда кандай бала жатканын билсем, балким муунуп өлүп алмакмын!
Зита менен Гитанын энеси Зумрият Резаханова ичиндеги күйүтүн кимге айтаарын билбей, көп жылдар бою күндөлүк жазды. Ошол көк дептерди биз сурап алып окудук, бирок аны жүрөгүң чыдап окуш кыйын. Ошол күндөлүктөн үзүндү.
12 жыл мурунку окуяларды эстегенде денем дүркүрөйт. Жашоо абдан оор болду, биз эле эмес, эл кыйналып аткан учур. Мен 1991-жылы менин жашоом болуп көрбөгөндөй өзгөрөт деп ойлогон эмесмин. Өзгөрсө да жакшы жагына өзгөрсө эмне? 25 жаштагы кезим, 6 жашар уулум жана 5 жаштагы кызым бар эле, үчүнчүсүн төрөйүн деп чечтим. Баланы токсикоз болбой жеңил көтөрүп, тескерисинче чарчабай көп иштедим. Курсагым чоңойгон сайын жолдошума "ичимдин баары эле баладай сезилет, тепкилегендери да кызык, такыр башкача" десем ал да таң калат. Балдарым курсагымды аңдышып, бала тепкилеп калса бир сүйүнүшөт десең. Эгер ошондо курсагымдагы баланын чыныгы абалын билсем, балким, муунуп өлүп алмакмын. Бул менин балдарымды сүйбөгөндүгүмөн улам эмес, тескерисинче мен жана менин балдарым бу дүйнөнүн тозогунан кутулмак белек дегеним да. Алты айлык кезимде курсагым өтө чоңойду, эки баш бар экенин шекшип аялдар кеңешине келсем, гинеколог мени карап көрүп, "капкайдагы нерселерди айта бересиң, эч кандай эгиз жок. Болгону түйүлдүк өтө чоң экен" деп урушуп койду. Ишенбей сегиз айымда УЗИге барсам, алар түйүлдүк бирөө, ал кыз экенин айтышты. Бирок, энелик сезим күчтүү да, мен "баары бир эгиз төрөйм" деп кийим-кече, буюмдарды экиден сатып алчумун. Эгиздерге жарашчу аттарды издеп, кыялданып, өзүмчө жыргачумун. Тогуз айымда өтө эле болуп көрбөгөндөй килейдим, басып туруу кыйындап, колу-бутум шишип кетти. Доктурлар "төрөп атканда баш мээси шишип кетпесе экен" деп коркушат. Мен доктурлар ар кайсыны айткан сайын бактылуу болом десең. Себеби, мен эки мыкты баланын энеси болчумун, кудай дагы экөөнү берген жатат деп. Бирок, 1991-жылдын 19-октябрын эч качан унуталбайм, бул күн менин жашоомду астын-үстүн түшүрдү. Толгоом таң эрте башталса да ооруканага шашпадым. Өзүм оорукананы сүйбөйм, төрөөрдө эле барайын деп чечтим. Үйдө жумуш көп болгондуктан жолдошум Рашидди "коркпо, өзүм эле төрөп коем" деп үйгө кетиргем. Толгоо ушундай катуу болду, мындайды экини төрөп да билген эмесмин. Кыйкыргандан коркуп, колумду, эриндеримди кан чыкканча тиштедим. Айлам кеткенде төрөт залында эч ким жокто төрт аяктап жөрмөлөдүм. "Бир аз чыдасам эле, мен эне болом" деп өзүмдү жооткотом. Төрөп атканым элес-булас эсимде, себеби, мен бир эсимди жоготуп, кайра келип кыйла азап чектим. Мени төрөтүп аткан акушерканын өңү өзгөрүп, шок болгонун бир билем. Эсиме келсем төрөт залынын ичи ак халатчандарга толуп кетиптир. "Балдарым өлүп калган го" деп коркуп алымдын келишинче "менин балдарым кана?" деп кыйкыра баштадым. Акушерка келип "кыйкырба, кыздарың тирүү" десе "көргөзгүлө" деп болбойм. Акушерка кыздарды көтөрүп келип шейшепти бир секундга ачып туруп жаап койду, түшүнбөй калдым. Күйөөмдү чакырып, "кыздарды көргөз" деп хирургга шаарга кетиришти. Кыздарымды мага көргөзүшпөдү, акылынан айныйт деп коркушту окшойт. Апам келип бирнерселерди айтып аткансыйт, мен аны бир маалда укпай, тааныбай да кетем. Билбейм, ошо күнү акылыман айнып деле кетмекмин, бирок, кудай мага жардам кылды. 1991-жылы 19-октябрда мен өзүмдү наркы жашоого таштап, бул жашоого зомби болуп кайтып келдим. Рашид колумду кармап алып, мага бир нерселерди сүйлөп атканын көрдүм, жаагынан жашы куюлуп. Экөөбүз жети жыл жашап мен анын ыйлаганын бир да көргөн эмесмин, эмнеге ыйлап атканына түшүнбөй, ийин куушурам. Түндө таптакыр уктай албай койдум. Жаңы төрөлгөн балдар жаткан бөлүмгө барып "чын эле ушундай болдубу" деп кыздарымды көрөйүн десем, медсестра жолотподу. "Деги ыйлап атышабы?" десем, "жок" деди. Эки күндөн кийин күйөөм мени үйгө алып кетти, себеби энелери эмизип аткан ымыркайларды көрүп отурганга жүрөгүм чыдабады. Үйгө келсем балдарым " Мама, бөбөгүбүз кана?" деп жанымды коюшпайт. "Чарчап калды" деп калп айтканга аргасыз болдум. 5-6 жаштагы балдарыма кантип айтмак элем, психикасына доо кетмек да. Себеби мен өзүм да "Мына, мына түшүмөн ойгоном, анан бул кошмар бүтөт" деп минут-секунд сайын күтүп аткам да. Мени төрөт үйүнөн алып чыгып баратканда балдардын ыйлаганын угуп калсам, медсестра "бул сенин кыздарың, эки күндөн бери биринчи жолу ыйлашты" деп атпайбы. Алар менин таштап кетип атканымды сезишсе керек, ошентип денемин жарымы, ой-санаам ооруканада кыздарым менен калып, алардын ошондогу ыйы мени али да болсо ээрчип жүрөт. Кыздарым ошо жакта калганы үчүн өзүмдү өзүм жек көрө баштадым. Доктурлар, туугандарым болбой, кыздарымды бербей коюшкан. Өзүмө келгенден кийин үйдөн качып төрөт үйүн айланам, жок дегенде кыздарымды бир көргүм келет. Доктурлар кууйт, күйөөм келип, үйгө жетелейт. Түнкүсүн кулагыма балдардын ыйы угулуп, атып турам, эмизейин деп жандалбастайм. Анан эсиме келе калып дубалды колдорум менен тытып, өкүрүп-бакырып ыйлайм.
Бир айдан кийин кыздарымды майып балдар үйүнө котормок болушту. Мен күйөөмө өзүмдү өзүм көзөмөлдөйм, чыр салбайм деп убада берип бардым. Палатага кирсем алар ушунчалык кичинекей жана татынакай болуп, мени акылдуу, сулуу көздөрү менен эркелете карашса, жан-дүйнөм эргип кетти. Мага "кыздарың эки баштуу, бир денелүү" деп айтышкан. А мен ошо күнү бир-бирине байланган эки адамга өмүр бергеними түшүндүм. Төрөлгөндүгү тууралуу күбөлүк алаарда айылдык кеңештин кызматкерлери менен салгылаштым. Алар "бирди эле беребиз" дейт, мен эки күбөлүк алдым да, кыздарыма Зита, Гита деген индия киносундагы кыздардын аттарын койдум. Анан кыздарымдын алдына тизелеп туруп экөөнөн тең кечирим сурадым. "Силерди эч качан таштабайм, силер ар дайым үйбүлөңөр бар экенин билесиңер, силерге болгон жылуулукту, сүйүүнү, сагынычты сезесиңер" деп убада кылып, ант бердим…
P.S. Бул күндөлүктүн берки гана чети. Бул күндөлүктүн уландысын бериштин кажети барбы-жокпу, аны силер айткыла. Улантып бергиле десеңер Зумрият Резаханованын өзү менен кеңешип туруп улантабыз. Акыркы сөз сизде, окурман! Биздин телефон: 312 90 2703
► Бул айылда негизинен кыргыз гезиттери
электрондук тиркеме түрүндө жарыяланат.
► Архивге, емейлге жана редакцияга шилтемелер
ошол гезиттин башбарагында берилген.
► Жеке макала жарыялоого буйрутмалар кабыл алынат.
► На сайте публикуются в основном кыргызскоязычные газеты в виде электронных подшивок данных газет.
► Ссылки на архивы, емейл и данные о редакции
указаны на главной странице конкретной газеты.
► Принимаются заказы на публикацию частных статей.
Алган материалга шилтеме бериңиз!
◄ © J.Janyzak, Kyrgyzstan ►
Ссылки на взятые статьи обязательны!