ru cs ru ky ky ky ky ky ky ky ky ky ky ky ky ky ky ky ky ky ky ky ky ky ky ky ky bg tt ru ky ky ru ru ru ru ky ky ky ky ky ky ru ru ru ru ru ky en ru
"Асман пресс", 12.03.09 - 12-бет: •
Лариса Асанбекова, академик, профессор, парапсихолог, эниоинженер
Кийин ойлосом, ошондо алгачкы жолу жогорку күчтөр менен жолугушуум экен. Тагыраак айтканда, "жолугушууга" даяр эмес экенмин. Албетте, ошондогу сырдуу көрүнүш жөнүндө далай парапсихологиянын мектептеринен окугандан кийин гана билдим. Коркоктугум 5-6 класска чейин деле калган жок. Дайыма жанымда бирөө ээрчип жүргөндөй, же тиктеп тургандай сезим оюмдан кетчү эмес. Биздин үйдүн аркасынан чоң суу агып өтчү. Короону айланта жыш тигилген теректер асман мелжип түптүз өсчү, кичине эле шамал болсо теректер бир укмуштуудай шуудурап, суу күркүрөп-шаркырап агып, суунун аркы жээгиндеги тоонун бетинен орун алган мүрзөлөрдөн арбактар келип мени кармап кетчүдөй жалгыз калгандан коркчумун.
Мүрзөнүн бет маңдайында кичирээк үстү жайык дөңсөө боло турган, ошол жерге жайында кеч кирээрге жакын эркектер күндө чогулушуп, айылдын акыркы кабарлары менен таанышып, тамаша күлкү жаңырып тураар эле. Алардын берирээк жагында жайыттан уй, койлор келгенче ызы-чуу болуп кыздар-балдар "качма топ" ойночубуз. Күүгүм талаш мүрзө жактан уй, койлор чууруп келе баштаганда ар ким өз уй, койлорун тосуп, дөңдөгү чалдар да, ойногон балдар да үйлөрүбүзгө жөнөчүбүз. Бир күнү күндө өзү жулунуп үйгө жакындаган сайын чуркап келчү уй жок. Ары чуркап, бери чуркап таппай жүрсөм, бир киши "силердин уй мүрзөнүн ичинде оттоп жүрөт, чурка кызым" деди. Мүрзөнү укканда денем муздай түштү. Аякка кантип жалгыз барам? - деп ойлонуп, кыйылганыма карабай тиги киши мени шаштырганынан, уятыман мүрзөнү карай жөнөдүм. Шыбактарды аралап чуркап мүрзөлөрдүн жанына жеткенде, мүрзөлөрдүн орто ченинде оттоп жаткан уйду көрө коюп, сүйүнүп кеттим. Үй жакты карасам, апам кемегенин жанында оокат кылып ары-бери басып жүрөт. Жаңы эле уясына жашынган күндүн нурлары өчүп, асмандагы булуттар кызгылтым тартып тиги көктө салаңдап тургандай. Денемди майда калтырак басып, бир үйүр жылкынын дүбүртүндөй дүкүлдөгөн жүрөгүмдүн согушу ого бетер катуулап, анда- санда бир аттап уйдун жанына жетип, колумдагы көк чыбык менен уйду чапкылап айдап, чуркап жөнөдүм. Күмбөздөрдү аралап, кээде жалпайып калган эски мүрзөнү басып алсам, денем дүр этип ток ургандай боло түшөм. Мүрзөнүн биздин үй жак бетине жеткиче, муздак тер жонуман куюлуп, уйду караан тутуп, анда-санда шыбактарга чалынып, артымдан толтура арбактар кууп келаткандай тоодон сууга жеткиче чуркап түштүм. Кечке жайыттан оттоп, желиндери чатырап, араң чуркаган уйду кубалап үйгө жеткенде аркамды бир карап, эч ким жок экенин көргөндө гана эсимди жыйдым.
- Өлөт алгыр, жайыттан оозун бирөө бууп койгонсуп, мүрзөөнү аралап оттоп кетиптирби? - деп апам кобуранып, уй сааган чакасын көтөрүп жөнөдү. Корктум деп апама айткандан уялдым. Караңгыда сыртка апамсыз жалгыз чыкчу эмесмин.
- Сени өмүр бою бирөө коштоп жүрмөк беле, деги коркоктугуң качан калат? Сендей 12-13 жаштагы кыздарды илгери тебетей менен бир уруп, жыгылбаса күйөөгө берип койушчу - деп апам кийинки убактары көп урушчу. Күйүгүп чуркагандан көкүрөгүм ачышып, лакылдап соккон жүрөгүм жайлап бир калыпта боло баштады. Кайрадан көз алдыма мүрзөлөр тартылып, жаңы эле ошол жерден аман-эсен келгенимди, эч кандай "арбактарды" көрбөгөнүмдү эстеп чыйрала түштүм.
- Болду, мындан ары мен эч нерседен коркпойм! Мага эч ким тийбейт жана жамандык жасай албайт! - деп ичимден айткан сөзүм сырттагы талаа-тоону жаңыртып, андан ары кайталанып уланып кеткендей болду. Бул менин өзүмдү жеңген алгачкы жеңишим болчу. Ушул кезде жүрөк тушум бир аз мыкчылгансып барып, жеңилдей түшкөндө гана сеанста олтурганымды эстедим. Кайрадан көз алдыма атам, апамдын элеси тартыла түшүп, кинонун кадрлары алмашкандай башка көрүнүштөргө өтүп кетти.
Айылдагы үйдүн алдына боз үй тигилип, эл толтура экен. Үйдүн жанындагы алма-өрүктүн көлөкөсүнө салынган шырдактын үстүнө мени эки аял колтуктап алып барышты, бирөөсү бетиме муздак сууну чачканда эсиме келе түштүм. Ошондо гана кулагыма эркектердин өкүрүгү, аялдардын ызы-чуу ыйы угулуп, азыр гана атамдын баарыбыз менен кош айтышып, бизди таштап түбөлүк жайына кеткенин эстедим. Эки жылдан бери атама келалбай жүрүп, бүгүн 4-5 саат мурун келгенимди, эми минтип атамдан ажыраганымды эстегенде ичим ачышып, ызама чыдабай ыйлай баштадым. Жанымдагы эки аял, бири кайненем, бири кошуна аял экен.
- Болду садагасы, көп эле ыйлай бербе, атаң жакшы жашап, жакшы кетти. Баары өзү каалаганындай болду, карачы, көзүнүн тирүүсүндө алыстагылардан бери келип, атаң барыбыз менен коштошуп кетти. Мындан артык жакшы өлүм болобу! - деп кошуна аял менен кайненем мени сооротуп, ар кайсыны айткан сайын, көзүмдүн жашы токтобой акты.
- Кой дегенде коюп кал эми, минтип ыйлай берсең сүтүң чыкпай калса, уулуң эмне болот дегенде гана бир жаш үч айлык уулум менен эки айлык эмчектеги баламды эстедим…
Турмушка чыкканыма эки жылдан ашса да барган жеримдин шарты, кыргыздын салты деп атып, убакыт учкан куштай өтүп, атама каза болгон күнү келгенимди эстесем ичим ачышат. Беш-алты саат болсо да көзүнүн тирүүсүндө келип коштошуп калганымды эстесем кудайга ыраазы болом.
Эртең менен ойгонуп, эки баламдын түйшүгү менен болуп жатсам жаныма кайненем басып келип:
- Балдарыңдын, өзүңдүн кийимдерин чогултуп даярдан, айылдагы атаң ооруп калып, чакыртып жибериптир. Азыр жөнөйбүз, тезирээк бол, - дегенин укканда эле ыйлап кирдим.
- Жаман жорукту баштабай жөн тур, атаң тирүү эле, ооруп төшөктө экен, - деп кайненемдин айтканына айылга жеткиче ишенген жокмун. Атамдардын үйү айылдын аяк жагында боло турган, автобустун акыркы аялдамасынан түшкөндө эле биздин үй көрүнчү. Короонун ичи топураган адамга толуп, боз үй тигилип, кемеге, самоорлордон түтүн булаганын көргөндө эле атакелеп ыйлай баштадым. Алдыбыздан тосуп чыккан адамдардын жүзүнөн кайгы көрүнбөйт.
- Атаң тирүү эле, ыйыңды атаңа көргөзбөй барып учураш, - дешип туш туштан мени токтотушту. Үйгө кирип барып эле төр жакта калың салынган төшөктө атамдын отурганын көрүп, сүйүнгөнүмөн атамды кучактап алып көпкө ыйладым. Атам жалынып-жалбарып мени баягы кичине кезимдегидей сооротуп жатты.
- Келгениң ырас болбодубу, атаң экөөбүз утур кулак түрүп күтүп отурат элек - деп апам да жашын сүртүп бышактады. Ар кайсыны сурашып, кайненем, жолдошум менен таанышкандан кийин:
- Балдарды бери алып келгилечи, - деди атам. Эки айлык баламдын мурдунан чымчып өөп, чулдурап өзүнчө сүйлөп басып жүргөн баламды жыттап-жыттап жанына олтургузду. Бала да сезгенсип жанынан чыкпай бирдемелерди кужулдап сүйлөгөн сайын, атам балага бир жалынып, кудайга бир жалынып жатты.
- Ыраазымын жараткан, баарына ыраазымын! - деди атам оорудан алсыраган үнү менен. Сырттан атамдын аталаш Сагынбай деген иниси кирип келип:
- Байке, айтканыңызды алып келдим, өзүңүз карап көрөсүзбү? - деди. Атам макул дегендей ишараат кылды. Сагынбай байкеге кошулуп атамды жөлөп-таяп сыртка чыгардык. Сыртта семиз жылкы бир ордунда туралбай ойноктоп, жер чапчып кошкурунуп туруптур (ажалынын аз калганын сезген окшойт). Атам жылкыны көрөөрү менен жүзүндө ыраазычылык пайда болгондой көздөрү күлмүңдөп "жакшы, жарайт" деп Сагынбай байкени мактап, ыраазычылыгын билдирди.
Суусамырдан аталаш агаларынын жана жаш кезде бирге өскөн, азыр молдо болуп жүргөн курбусунун жолдо келатышканын укканда дагы бир ирээт сүйүндү. Ошондон бир саат өтпөй абалы утур начарлап, алы кетип, согуштан жарадар болгон колдору тырыша баштады. Бир колун кармалап, ушалап жанында олтургам. Бир маалда апамды карап, көздөрү менен ишаарат кылды эле, апам "сен биякка турчу, өзүм кармайын" деп мени тургузуп жиберди.
Апам жанына олтураары менен "Сага эки дүйнөдө ыраазымын, мени кечиргиле, кош болгула, кош болгула, ыйлабагыла, ыраазымын" деген сөздү кайра-кайра кайталай берди. Молдо курандын сүрөөлөрүн окуп кирди. Жанында турган туугандардын баары, "биз да ыраазыбыз" деп жатышты. Молдо атамдын башындагы жаздыкты ала койгондо шыбырап сүйлөп жаткан атам "ох" дегенде оозунан бозомук түтүн чыккандай болуп барып, көздөрү жумулуп, башы шалк дей түшүп, тынчып калганда, молдо үстүнө шейшеп жаба койду. "Ата" деп бир кыйкырганымды билем. Ошондогу атамдын оозунан чыккан түтүн сыяктуу нерсе Жан энергиясы экенин анда билмек турсун, ойго келбеген нерсе эле. Токтогулдагы байкебиз гана атам үзүлгөндөн кийин келбесе, калган туугандардын баары атам менен коштошуп калганга үлгүргөнүн айтышып, узун сабак сөз кылып жүрүштү. Атамдын ошондогу алдын ала кетээр күнүн сезип, туугандарын чогултуп, бары менен коштошуп, өзүнүн союла турган малына чейин камдатып коюшу мени эле эмес, бүт элди таң калтырды. Декретный отпускада болгондуктан атамдын кыркы өткөнчө деп мен балдарым менен айылда апамдын жанында калдым. Бир күнү күүгүм талаш суу калбай калганын көрүп, үйдүн жанындагы эле арыктан суу алганы эки чаканы көтөрүп сууга жөнөдүм. Күркүрөп агып жаткан сууга чакаларымды толтуруп эми өйдө болоордо денем ток ургандай абалда боло түшүп, суунун аркы жагында чубалжыган аппак узун кийимчен үч кишинин мени карай келатканын көрүп, коркунучтуу үн менен бир бакырып, чакаларымды таштаган бойдон аттап-буттап чуркап жөнөдүм. Алдымдан чуркап чыккан апама жөндөп түшүндүрө албай "ак кийимчен киши" деп колум менен суу жакты жаңсап көргөзүп, коркконуман ыйлай бердим.
- Кана, эч ким жок, коркконго кош көрүнөт болуп, жатасыңбы? Баягы коркоктугуң дагы эле калалек беле, эки баланын энеси болгуча эле коркоктугуң калбаган кандай немесиң? - деп апам кобуранып кейип жатты. Ошондо уялганымдан чыйрала түшүп, карасам чын эле эч ким көрүнбөйт. Намысыма келе түшүп, кайра чакаларымды сууга толтуруп келдим. Эмнегедир денеми кандайдыр бир жагымдуу нерсе башыман бутума чейин ороп калгандай болду да, көңүлүм көтөрүлүп, денемде күч пайда болгондой, өзүм өйдө көтөрүлүп бараткандай жеңил сезим жан дүйнөмдү аралап өттү... Андан бери канча мезгил өттү. Апамдын да аркы дүйнөгө кеткенине көп жыл болду. Менин да өмүрүмдө ар кандай кырдаалдар болуп өттү. Кыйналган кезде болобу же сүйүнгөн учур болобу, айтор ошондон кийин жан дүйнөмдү жылуулук аралап, өйдө көтөргөн күч дайыма мени менен бирге. Ал кезде жогорку космостук күчтөргө жолукканымды жана мени менен дайыма бирге болуп мага жардам кылып, жамандыктан коргоп, жакшылыкка жолдоп турган улуу күчтөр экенин парапсихология илиминин далай мектебинен өткөндө гана түшүндүм.
Касиеттүү ыйык күчтөр! Мен силерге чексиз ыраазымын! Силерсиз мен киммин? Баардык жетишкен ийгиликтерим силердин гана жардамыңар менен! Силер көргөзгөн жолдон адашпайын, ар дайым адамдардын жанында азгырып жүргөн кара күчтөрдөн сакта. Сөзү жаман, көзү жаман, тили жаман, дили жамандардан сакта! Жамандардан адаштыр, жакшыларга жанаштыр, касиеттүү улуу күчтөр, силердин берген жардамыңарга чексиз ыраазымын!
Ата, апа силерди билип-билбей таарынтып, капа кылган болсом кечиргиле. Силердин мага болгон камкордугуңарды, чексиз сүйүүңөрдү эч качан унутпайм. Мен силерге эки дүйнөдө ыраазымын. Силер да менин туура эмес жасаган иштеримди, кайгы-капага салган учурларымды кечиргиле. Мен үчүн жасаган ак эмгегиңерди баалайм, барктайм, унутпайм. Жараткан өзү жар болуп, жаныңар жаннаттан орун алсын. Бул жашоодогу пендечилик кылып кетирген күнөөлөрүңөрдү жараткан өзү кечирсин жана ыраазы болсун. Мен силерди кечирдим жана кечирим суроо менен чексиз ыраазычылыгымды билдирем. Силердин элесиңер мени ар дайым жамандыкка жолотпой, белги берип турат. Мен силерди чексиз сүйөм жана урматтайм. Өз дүйнөңөрдө жаныңар жагымдуу жайда болуп, бийикке көтөрүлө беришиңерди жана жаныңардын аруулана беришин каалайм.
► Бул айылда негизинен кыргыз гезиттери
электрондук тиркеме түрүндө жарыяланат.
► Архивге, емейлге жана редакцияга шилтемелер
ошол гезиттин башбарагында берилген.
► Жеке макала жарыялоого буйрутмалар кабыл алынат.
► На сайте публикуются в основном кыргызскоязычные газеты в виде электронных подшивок данных газет.
► Ссылки на архивы, емейл и данные о редакции
указаны на главной странице конкретной газеты.
► Принимаются заказы на публикацию частных статей.
Алган материалга шилтеме бериңиз!
◄ © J.Janyzak, Kyrgyzstan ►
Ссылки на взятые статьи обязательны!