ru en ru ru tt krc ru ru be ru cv ru ru ky de ru kk be ru ky cv bg ru ru ru ru ru ky ru ru hbs_cyr ru kk ky mn sah ru ru ru ky ky ru ky mn ky ky tt ba ky ky ky ky ky kk kk tt krc ru ru be ru cv ru ru ky de ru kk be ru ky cv bg ru ru ru ru ru ky ru ru hbs_cyr ru kk ky mn sah ru ru ru ky ky ru ky mn ky ky tt ba ky ky ky ky ky kk kk uk ky de en en ru fr ky ky ky ky ky ky ky ky ky ky ky ky ky ky ky ky ky ky ky ky ky ky ky ky ky ky ky ky ky ky ky ky ky ky ky ky ky ky ky ky ru ky ky ky ky ky ky ky ky ky ky ky ky ky ky ky ky ky ky ru ky ru ru ru ru ru ru ru ru ru ru ru ru ru ky ru ky ru ru ru ru ru it ru ru ru ru ru ky ky ky ky tt ky mn ky ky ky uk ky ky ru tg ru ru ru uk hbs_cyr ru ru ru ru ky en hbs_cyr en en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr de fr es nb fr de en en sv de de fr en fr it fr de en ky ru bg ru ru bg ru bg ru ru ru ru ru ru bg ru ru bg ru ru ru ru ru ru ru ky ky ru ky ba ru ru ru ru
Салижан Жигитовдун байбичеси Кимия Токтосунованын маеги – РухЭш
1964-жылы баш кошушкан. Бир уул, бир кыздын ата-энеси. Үч неберенин чоң ата, чоң апасы.
— Үй-бүлөсү… Китепкана бөлмөсү… Агайыңардын жыйнаган китептери… Бардыгы эле ордунда турат. Бир гана жаркылдаган кожоюнубуз жок… Молдокемдин (агайыңарды ушинтип айтчумун) жандүйнөсү китеп менен болду. Өмүрү китеп менен өттү…
— Жыйналган китептерди эмне кылалы деп жатасыздар?
— Агайдын китептерине көз чаптырсак, сырты айрылып калыптыр. Кайрадан жаңыртып берели деп кол сунган адамдар болуп атабы?
— Чыгармачыл адамдын жары болуш кыйын бекен?
— Дайыма шайыр жүргөн киши эле. Ачууланган учуру болчу беле?
— Агай конокко барганды жакшы көрчү беле же конок тоскондубу?
— «Той-топур болуп турсун, бирок мен бара албайм. Андан көрө бир макала жазганым жакшы эмеспи» деп чакырган жерге оңой менен барчу эмес. Мен конокко барабыз дегенде бир күн мурун ага кошомат кылып, сүйөп-таяп, үгүттөп араң көндүрчүмүн. Ошондо да кыйылып араң барчу. Баргандан кийин да сүйлөп, белек-бечкек тапшырылгандан кийин «эми силер эт жемейинче кетпейсиңер да, мен кете берейин» деп кетип калчу. Конок чакырганды жакшы көрчү. Чакырарын чакырып алып, унутуп койчу. Бир жолу сый кишилерди конокко чакырганы менен жолдон аларга кошулуп калыптыр да «Силер каякка баратасыңар?» деп сураптыр. «Сиздикине, сиз бизди чакырбадыңыз беле» десе, «а кокуй десе, мен унутуп койгон турбаймынбы. Чернышевка китепканасынан келатат элем» деп күлүп калат. Алардын астынан кирип, төргө өтүп кеткенин деле байкабай калчу. «Молдоке, төрдү конокторго бербейсизби…» десем, «мына, эми өз үйүмдөн да төргө олтура албайм. Көргөн күнүм курусун, ушинтип төргө отургузбайт» деп тамашалап олтуруп, ыңгайсыз абалдан чыгып кетчү.
Дагы бир артыкчылыгы — кызматтан түшүп калган адамдарды конокко чакырчу. «Ал эмнеңиз, эл кызматын куттуктап чакырат экен, сиз болсо табалагансып…» десем, «кыргыздын эң жаман жери — кызматта турганда көкөлөтүп, кеткенден кийин карабай калган жаман адаты бар. Мына ошодон арылышыбыз керек. Буларга азыр жакшы сөз айтып, көңүлүн көтөрүшүбүз зарыл» деп калчу. Адамдын көңүлүн калтырбаган, таза, калыс, шайыр адам эле.
Өтө жөнөкөйлүгүнөн студенттери менен деле теңтуш катары сүйлөшө берчү. Анан алар дагы агайына эркелешчүбү, айтор, акча сурай беришчү экен. Эгер жанында акча жок болуп калса, бирөөдөн таап берип, кийин өзү айлыгынан берип кутулуп койчу дешет. Негизи тууган-туушкандарын, жоро-жолдошторун, жердештерин жогору койчу. Жердештери келип калса, отургузаарга жер таппай, берерге ашын таппай калчу. Өтө ак көңүл болчу. Бирөөнүн ишине өзүнүкүндөй чуркаганы менен өз балдарына анткен жок. «Атадан калган дүнүйө балага байлык болбойт» деп илгертен айтылат. Анын сыңарындай, ар ким ак эмгеги менен акча тапса, ошол буюрат. Мен уул-кызымды окуттум, кийинттим, китепти болсо жыйып койдум» деп койчу.
— Уулуңардын үч жолу үйлөнгөнүн агай кандай кабылдады эле?
— Ой ал киши урушмак түгүл, аны кагып-силккен да эмес. Мен «бул эмне кылганың» деп Акбарды катуу урушсам, «баланы өз оюна койчу. Тың балдар кайра-кайра үйлөнө берет турбайбы…» деп каткырып койчу. Бирок неберелерин айтып, кайгырып калчу…
Акбар өңү жагынан мага окшош болгону менен чарбага жок. Ал жагынан атасына окшош. Салима болсо адамды тамашалаган, сөздү таап сүйлөгөн жагынан, шайырдыгы, жада калса өңү да атасына окшош. Ал эми окуу жагынан экөө тең тың. Китеп окуган жагынан атабыздан үлгү алганбыз. Кудайдын кулагы сүйүнсүн, балдарыбыз жаман чыккан жок. Экөө тең жогорку билимдүү. Акбар КУУнун тарых факультетин, Салима юрфакты бүткөн. Кызыбыз жеке менчик адвокаттык контора ачкан. Ошол иши менен алек. Уулубуз болсо турмуштун агымына жараша иш алып барууда. Анын үч кызы чоңоюп калды. Улуусу Кыргыз-Славян университетин бүтүргөн. Ортончусу Англияда. Кичүүсү алты жашта.
— Канча бир тууган эле?
— Төрт (агасы, эки карындашы) бир тууган болгон. Агасы балык кармайм деп барып, айлампага чөгүп кеткен экен. Агасынан бир уул, үч кыз калды. «Ата ордуна ата болуп мен буларды бутунан тургузушум керек» деп алдына милдет коюп, тапкан-ташыганын баарын айылга жөнөтүп, алардын баарын жогорку билимдүү кылып, үйлөнтүп-жайлантты. Бир туугандарын көп ойлоп, көп кейүчү…
— Көп кейигенден чачы түшүп калган турбайбы?
— Жашынан ички органдарынын баары ооруп, ооруканага көп жатыптыр. Ошондо эле чачы бириндеп түшө берип, 2-3-курска келгенде көп түшүп, суюлуп кеткенин айтып калчу. Уул-кызы да төрөлгөндөн эле атасын чачы жок көрүшпөдүбү… Акбар 5-класста окуп жүргөндө, чачы бар сүрөтүн көрүп, «ата, сизде да чач болду беле?» деп сурап жатпайбы. Анда да балага тарбия болуп калсын деп «Болгон уулум. Эгер сен жакшы окубасаң, тентек болсоң, калган чачымды жулуп салам» деп коркутуп жатпайбы. Баео балабыз «Кой, ата, антпеңиз, жакшы бала болом» деп атасынын бирин-серин чачын тарак менен тарап, башын сылап калчу.
Бир кезде кыз-келиндерге парик мода болуп кеткен. Мен дагы эл катары парик кийип калдым. Күн ысыкта чечип койсом, Акбардын кызы куурчак кылам деп тоголоктоп ойноп жүргөн. Жазбы, күзбү эсимде жок. Суук болуп калган кез. Бир күнү жумуштан келсем, ошол парикти Молдокем кийип алыптыр. «Бул эмне кылганыңыз, бирөө көрсө эмне дейт? Чечиңиз» десем, «Ой, мунуң жылуу турбайбы. Башым үшүп, кийип алдым…» деп чечпей бизди бир топко боорубузду эзген.
Анда дагы «досум Ишенбай Японияга көп барат эмеспи. Ага эркектин паригин заказ кылып алдырайын. Анан Жазуучулар союзуна кийип барам. Ал жерде талаш-тартыш көп болот. Ачуум келип баратканда паригимди үстөлгө бир чаап алып кетип калам» деп кыялданып калар эле. Өзү бала кыял болчу.
— Агай бала кезинде кандай болуптур?
— Кичинесинен эле китептин көп окуптур. Өзүнүн айтуусу боюнча 5-класста эле Көлдүк айылынын китепканасындагы китептин баарын окуп койгон. «Көлдүк боюнча вундеркинд болуп чыкпадымбы» деп күлүп калчу. Алгач калемди 6-класста кармап, «Тазабек агайга» деп ыр жазыптыр. Ошондо эле «Кыргызстан пионери», «Ленинчил жаш» гезиттерине макала жазчу экен. 1959-жылы КУУнун филфагын ийгиликтүү аяктап, алгачкы эмгек жолун айылынан баштаптыр. «Агай бизге жакшы сабак берген» деп окуучулары алигүнчө тамшанып, сыймыктануу менен айтышат. Адамгерчилигин да айтып, баа берип келишет.
— А сиз агайды биринчи көргөндө кандай баа бердиңиз эле?
— Анда мен 21 жашта элем. Жаш болуп, чамгарактап турган чагым. Чынын айтсам, мага көп жага берген эмес. «Бою кичинекей турбайбы, чыкыйып турбайт экен» десем, досу Ишенбайдын жубайы (бизди Майрам эже тааныштырган) «Сырткы кийимди кийгизсе болот, ал эми ички дүйнөнү жасай албайсың. Костюм-шым кийгизип, мойнуна галстук тагуу сенден. Мындай идеалдуу кишини табыш кыйын, андыктан ойлон» деп койсо, керемет киши окшойт деп макул болгом.
Студент кезимде турмушка чыктым. 10 рубль алам. Ишенбай досунун үйүндө жашап калдык. «Ашказаны ооруйт, диета кармайт. Режим менен тамак жасап бер» деп досу айтса, тоок алып келип, аны үчкө бөлүп шорпо кылып «Ишенбай, молдокенин тамагына тийбе, экөөбүз куурулган тамак жейбиз» десем, «антпечи, мени ыңгайсыз абалда калтырып жатасың» деп молдоке урушат. Ошондогу жоругумду «меникинде жашап жатып, тамак жебе деген» деп азыркыга чейин Ишенбай тамашалап айтып калат. Батирде беш жыл жүрүп, көчүп-конуп жүдөгөн учурлар болгон…
— Агай чыгарма жаратканда тынчтыкта олтуруп жазчу беле?
— Жок, такыр андай эмес болчу. Илхамы каерден келсе, ошол отурган жеринде башын көтөрбөй, алты саат козголбой жазчу. Аны бир эле жазып ыраазы болчу эмес, он жолу жазып, он жолу оңдочу. Мен ашказаны бузулат деп жанына тамак-аш алып келип берчүмүн. Китептерди укмуш окучу. «Койсоңуз боло. Мээңиз кургап кетпесе болду» десем, кайра: «Силер аял кишилер китеп көп окубайсыңар. Бир нерсени бирөөдөн угуп алып сүйлөйсүңөр. Бирок аял кишинин ошондой эле болгону жакшы» деп койчу.
— «Сага» аттуу ыры сизге арналган жок беле?
— Жок, Студент кезинде Сайракан деген курсташ кызына ашык болуптур. Ал сүйгөнүн Майрам эжеден уккам. «Сайракан эжени сүйүп сөз айткан турбайсызбы, макул болбой коюптур го…» десем, «Сүйдүм деп Сайраканды алып алсам, «мага муну, тигини алып бер» деп жүдөтмөк экен. Себеби ал колунда бар кыз эле. Менин бир туугандарыма караган, түшүнүктүү кыз алсам деп тилегем, Кудай тилегимди берди» деп кутулуп кеткен. Эми ал бала кездеги сүйүүсү экенин жакшы түшүнчүмүн, кантер экен деп тамашалап койчумун.
— Идеалдуу адамда деле кемчилик болот эмеспи…
— Албетте. Даяр турган кийимди кийгенден эринчү. Өзүн карабаган жагынан биринчи орунду алчу. Мен ишке сегизде, ал киши тогузда кетчү. Тамак-ашын подноско салып, кийим-кечесин столго илип, бут кийиминине чейин жөндөп кетчүмүн. Ошентип кетсең да байкабастыгы бар эле. Бир жолу Ак үйгө бир бутуна кара, бир бутуна күрөң ботинкасын кийип кетиптир. Ар кимди тамашалап кетип бараткан жеринен бирөө «Агай, сиздин ботинкаңыздын түсү эки башка го» дептир. Мага телефон чалып: «Тезинен Нуралыны (Капаров – ред.) тапкыла. Машина керек болуп жатат. Машинаны ступеньканын жанына алып келип койгула. Мен эки башка түстөгү ботинка кийип алыпмын. Жарыкка чыксам көрүнүп, уялып атам. Элдин баары көрүптүр, мен байкабай жүрө берипмин» дейт.
«Мен Нуралыны кайдан тапмак элем. Болору болуптур да, баары көрүп койгондон кийин эмнеге уяласыз, жүрө бериңиз да» деп койдум. Ошондон кийин күрөң ботинкасынын жанына кара ботинкасын койбой калдык. Анткенибиз менен деле бир күнү Салима кызыбыздын ботинкасын кийип кетиптир. Анда дагы «Байкабай Салиманын бут кийимин кийип кетипмин. Керек болуп калса, издеп калбасын» деп үйгө телефон чалат. Салима: «Мен ботасы кийип жүрөм, кереги деле жок. Бирок бир аз такасы бийик эле, ошону кантип байкаган жок дейм да…» деп күлөт.
— Эмнеге нааразы болчу?
— «Өзүмө өзүм бир аз нааразымын. «Кызыл күүгүм» деген романымдын аягына чыкпай кала турган болдум» дечү. Ошону улантсам деп тилек кылчу. Түркчөдөн кыргызчага, кыргызчадан түркчө китеп которуш керек эле. Көп пландар аткарылбай кала турган болду» деп кейип калчу.
— Сиздерге керээз кылып, эмнелерди айтып кетти эле?
— «Өлүмгө түз караш керек. Рак деп айтып атышат. Илимге, билимге мурас калтырдым, ошол деле бир топ артыман сөз болор» деп айтып калганда биз уккубуз келчү эмес. Уулубузга: «Акбар, мен өлгөндө, өтө чыгым болбогула. Мен бөөдө чыгымды жаман көрөм, билесиңер» деп айтса, атасын жанындай жакшы көргөн уулу жашып кетчү. Агасынын уул-кыздары ооруп жатканда көргөнү келип калышты. Аларга да: «Көзүм өтүп кетсе, Оштон келип убара болбогула. Жол алыс, кыйналасыңар. Анын үстүнө жолкире да кымбат. Андан көрө ошол жактан мал союп, куран окуп койгула» деп алардын да жүрөгүн ооруткан.
«Антпеңиз аба, бизге бата берип коюңуз» дешсе, «Ынтымактуу, биримдикте жүргүлө. Бакытты (агасынын баласы), Султанды (Бакыттын баласы) карап, колдоп жүргүлө» деп аларды таза ойго салган… Абдыганыны (Эркебаев — ред.)үйгө чакырып: «Сен менин ордумдагы кызматты ээлеп кал. Дегеле жазганды билесиң, билимдүүсүң» деп айтса, «Агай, ойлонуп көрөйүн. Азыр бош жүргөн жокмун, китеп жазып атам,» десе, аябай сүйүндү… Кетип калат деп ким ойлоптур…
Кетерине эки күн калганда күч топтодубу, айтор жакшынакай болуп туруп, университетке кетти. 45 мүнөт дарс окуптур. Бир саат саясатты сүйлөптүр. Ашканага кирип тамак ичиптир. Кечикти деп телефон чалайын деп терезени карасам келатыптыр. «Мен сууга түшөйүн» деди. Ваннага суу толтуруп койдум. Ваннага кирсем, тамашакөй адам эмес беле, анда да жөн турбай, көзүн жумуп алып, ваннанын тешигине тыгып койгон пробканы алып бетин жышып жатыптыр. «Бул катуу эме, бетиңизди кырып кетпейби» десем, «мен самын экен деп ойлопмун» деп күлүп койду.
Суудан кийин бир саат уктады. Эшикке чыгып, бат эле кирди. Эртең менен турганда «белим бир аз ооруп калыптыр» дегенинен ооруканага барып, анализ тапшырып келдик. Суюк тамак ичип, созулуп эле калды. Баарына ыраазы болгондой түз жатып, уктап жаткан кишидей болуп кете бербедиби… Дагы жашай турса жакшы болмок… Анын үстүнө гемоглобини төмөн түшүп кетиптир…
— Спорттун күчү менен жетимиш жашка келди деп уктук эле?
— Спорт боюнча күндөлүк тартиби бар эле. Эртең менен эрте туруп, ишине чейин бир саат спортко көңүл бурчу. «Чыгыш-5тен» «Көк-Жарга» чейин, мектептин тегерегинде чуркачу. Мектептин аянтчасын тегеренип чуркап жүрсө, бирөө «сиз Сатымкул Жуманазаровсузбу?» деп сурады деп күлүп жүргөн.
— Кимдер менен дос эле, кимди катуу тамашалачу эле?
— Эң жакшы көргөн кыйышпас досу Ишенбай. Алымды, Нуралыны, окуучусу Абдыганыны жакшы көрчү. Жумуштан кийин Нуралыга жолукпаса чери жазылчу эмес. Силердин редакцияңарга барбаса башы ооручу… Тамашалаган жагынан Кеңешти катуу тамашалады. Кеңеш бир сырдуу, оор басырыктуу, мүнөзү сонун киши экен, күлүп коюп олтура берчү.
— Агай каяктын күйөө баласы эле жана канча бажасы бар эле?
— Алайдын Күлчө айылынын күйөө баласы болчу. Уруубуз баргылар. Атам: «Алымбек датка бизге жакын тууган болот. Биз үч атадан барып кошулабыз» деп айтып калчу. Курманжан датка чоң энемдин курбусу болуптур. Мен сегиз бир туугандын (үчөөнүн көзү өтүп кеткен) улуусумун. Бизди ата-энебиз жогорку билимдүү кылды. Беш күйөө бала тең мугалим болуп чыкты. Молдокем бажалары менен өтө сый мамиледе болду.
— Эмне үчүн атыңыз Кимия деп аталган?
— Албетте, кызыгып сурагандар да, «каухардан да, алтындан да кымбат баалуу кимиё деген асыл таш» деп жандыргандар да көп болду. Өзүм да сөздүктөн карап көрсөм «кимие — философиянын ташы» деген сөз экен. Ал эми Молдокем тамашага салып, ар түрдүү нерсеге жоруп, күлдүрө берчү. «Химияжан-Физикахан» деп койчу. Мен физфакты бүткөм, ошого байланыштуу айтчу. Айтор, атымдын тарыхы мындай болгон. 1943-жылы күн суукта төрөлүпмүн, киндигимди кошуна өзбек аял кесип жатып: «Келечекте жакшы кыз болот. Ысмын Кимияхан деп атагыла» дептир.
P.S. Бул маек 2006-жылдын 17-мартында «Бишкек таймс» гезитине жарык көргөн. Беш жыл мурун берилген убаданын канчасы аткарылып, канчасы аткарылган жок деген таризде кайрадан Кимия эжеге барып калдык. «Молдокемсиз беш жыл жашап коюптурбуз» деп үшкүрүнүп алып, сөзүн улады: «Үйдөгү китепканасын көчүрүү, тагыраагы, студенттерге жардам иретинде Кыргыз-түрк «Манас» университетинен бир бурч сураган элек. Ал 2007-жылы ишке ашып, «Жал» кичирайонунда ачылды. Садык Шер-Нияз 2006-жылы Молдокемдин «Жаңырык» аттуу китебин 1000 нуска менен чыгарып берди. 75 жылдыгына карата бир топ китеби даярдалып, «Бийиктик» басмаканасына алынып кеткен. Бирок чыга элек.
75 жылдыгына жетишпей калышты го, кийин чыгат окшойт. Молдокем жөнүндө даректүү тасма тартылууда. Биз билгенден ушул. Туулган күнүндө мал союп, куран окутканы жатабыз. Ар аптанын бейшемби күнүндө куран окуп, ай сайын көрүстөнүнө барып турабыз». «Түшүңүзгө киреби?» десек, киргени менен карааны алыстан көрүнөрүн, тээ алыста туруп караарын айтты…
«Менин кийимдериме жакын болчу. Бир күнү үйгө келсем, менин төшүндө гүлү бар жемпиримди кийип алып диванда жатыптыр. «Чечиңиз, бирөө көрсө уят» десем, «Ой, мунуң укмуш жылуу турбайбы» деп чечпейт, эшик чырылдаса чуркап барып эшикти ачып боорубузду эзген. «Кудай мени ичип кетпесин деп ашказанымды оорутуп койгон окшойт. Болбосо ичип кетмек экем» деп тамашалап калчу.
Негизи ичимдикке жок болчу. Дарылык үчүн гана 50 грамм алып койбосо, иччү эмес. Тамекини жакшы эле тартты» деп ал күндөрдү эже жылмаюу менен эскерди. Кээде үшкүрүп, кээде жылмайып күн кечирген Кимия эже баягы беш жыл мурункудай эмес. Атайын токтолуп сөз кылбаса да, Салижан агабызсыз үй-бүлөлүк бак-дөөлөт канчалык кемигени көзүнөн, ар сөзүнөн билинип турду.
Нажмите здесь, чтобы поделиться контентом на Facebook. (Открывается в новом окне)
Нажмите, чтобы поделиться на Twitter (Открывается в новом окне)
Нажмите, чтобы поделиться записями на Pocket (Открывается в новом окне)
Нажмите, чтобы поделиться в Telegram (Открывается в новом окне)
Нажмите, чтобы поделиться в WhatsApp (Открывается в новом окне)
Нажмите, чтобы поделиться записями на Tumblr (Открывается в новом окне)
Нажмите, чтобы поделиться в Skype (Открывается в новом окне)
Нажмите, чтобы поделиться в Google+ (Открывается в новом окне)
Нажмите, чтобы поделиться записями на Pinterest (Открывается в новом окне)
Нажмите, чтобы поделиться на Reddit (Открывается в новом окне)
Нажмите, чтобы поделиться на LinkedIn (Открывается в новом окне)
Послать это другу (Открывается в новом окне)
Нажмите для печати (Открывается в новом окне)
Posted in Инсанат, МаекTagged , маркумдардын маегиСалижан Жигитовдун байбичесиулуу инсандын турмушунан
PREVIOUS POST Previous post: Чоюн ӨМҮРАЛИЕВ: Муундар байланышы
NEXT POST Next post: Мурза ГАПАРОВ: Түш
Добавить комментарий Отменить ответ
Ваш e-mail не будет опубликован. Обязательные поля помечены *
Уведомить меня о новых комментариях по email.
Уведомлять меня о новых записях почтой.
Этот сайт использует Akismet для борьбы со спамом. Узнайте как обрабатываются ваши данные комментариев.
Олжобай ШАКИР: Кара кыргызды караңгы элге айланткан динчилдер
Абибилла ПАЗЫЛОВ: Таксырлардын жосунсуз жоругунан  исламдын кылы кыйшайбайт
Машайык ЭРГЕШОВ: Баладай таза бойдон кетти деп атамды жаш баланын мүрзөсүнүн жанына коюшту...
Нуриз ӨМҮРБАЕВА: Бакыт мага жарашпаган көйнөктөй
Мар БАЙЖИЕВ: Ууру катын
Кызматынан  өсөм дегендер үчүн кыска аңгемелер
Павел Васильевдин ийгиликке жеткен чечендер сабагынан
«РухЭштин» окурмандары үчүн: Кытай маалымат булактарындагы табылгыс табериктер
Сайтка почта аркылуу жазылуу
Жаңы материалдар тууралуу маалымат алып туруш үчүн, почтаңардын дарегин жазгыла.
Присоединиться к еще 6 245 подписчикам
Автордук укук © РухЭш. | Theme: eMag by eVisionThemes
Отправить на электронный адрес Ваше имя Ваш адрес электронной почты Отмена
Сообщение не было отправлено — проверьте адреса электронной почты!
Проверка по электронной почте не удалась, попробуйте еще раз
К сожалению, ваш блог не может делиться ссылками на записи по электронной почте.