el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el en el el el el el el el el el el el el el el el el el el en el en el el el el fr el el fr el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el it ru hu el el el el en en en en en en en en en en ru en en en en ru en nl en en en en en en en en en en en en el el el el el el el el el el el el
Η Ανάληψη του Ιησού είναι η χριστιανική διδασκαλία ότι ο Χριστός αναχώρησε από τη Γη ανεβαίνοντας στον Ουρανό, παρουσία των έντεκα αποστόλων του.[1] Σύμφωνα με την αφήγηση της Καινής Διαθήκης, η Ανάληψη έγινε σαράντα ημέρες μετά την ανάσταση.[1] Στη χριστιανική παράδοση, που αντικατοπτρίζεται στις κύριες χριστιανικές δοξασίες και ομολογιακές δηλώσεις, ο Θεός εξύψωσε τον Ιησού μετά το θάνατό του,[2][3] ανασταίνοντάς τον από τους νεκρούς και τον πήγε στον Παράδεισο, όπου ο Ιησούς πήρε τη θέση του στο δεξί του Θεού.[4]
Η ανάληψη του Ιησού στον Παράδεισο που απεικονίζεται από τον Τζον Σίγκλετον Κόπλι στην Ανάληψη (1775)
Η Ανάληψη, εικόνα της Κρητικής Σχολής, 15ος αιώνας
Στη χριστιανική τέχνη, ο ανερχόμενος Ιησούς εμφανίζεται συχνά να ευλογεί μια γήινη ομάδα από κάτω του, δηλώνοντας ολόκληρη την Εκκλησία.[5] Η Γιορτή της Αναλήψεως γιορτάζεται την 40η ημέρα του Πάσχα, πάντα Πέμπτη.[4] Η ορθόδοξη παράδοση έχει διαφορετικό ημερολόγιο έως και ένα μήνα αργότερα από ό, τι στη δυτική παράδοση, και ενώ η Αγγλικανική Κοινωνία συνεχίζει να τηρεί τη γιορτή, πολλές προτεσταντικές εκκλησίες έχουν εγκαταλείψει την τήρηση.[6][7]
Στο Ισλάμ, ο Ιησούς ούτε σταυρώθηκε ούτε αναστήθηκε από τους νεκρούς, και σύμφωνα με το Κοράνι, μάλλον σώθηκε από τον Θεό και ανέβηκε στον Παράδεισο.[8]
2 Απόψεις για την Ανάληψη
3 Λειτουργία: Εορτή της Αναλήψεως
Αμέσως μόλις αναστήθηκε από τον Θεό, ο Ιησούς άφησε τον τάφο και πήγε στην περιοχή της Γαλιλαίας, για να αποδείξει με οπτικά και απτικά μέσα την αλήθεια του Ευαγγελίου στην οικογένεια και τους γείτονές του, ότι είναι ζωντανός από το χέρι του Θεού. Η ανάληψη του Ιησού αναφέρεται στις Πράξεις του Λουκά, ένα μονό έργο από τον ίδιο ανώνυμο συγγραφέα.[9][1]
Ανάληψη του Χριστού από τον Άντριεν φαν Όφερμπεκε, π. 1510–1520
Οι ιστορίες αναλήψεως ήταν αρκετά συνηθισμένες την εποχή του Ιησού και των συγγραφέων του ευαγγελίου,[18] σήμαιναν τη θέωση ενός αξιόλογου ατόμου (συνήθως Ρωμαίου αυτοκράτορα) και στον Ιουδαϊσμό ως ένδειξη θεϊκής επιδοκιμασίας.[19] Μια άλλη λειτουργία της ουράνιας ανόδου ήταν ως τρόπος θεϊκής αποκάλυψης που αντικατοπτρίζεται στις ελληνορωμαϊκές, πρώιμες εβραϊκές και πρώιμες χριστιανικές γραπτές πηγές, στις οποίες πιστεύεται ότι συγκεκριμένα άτομα με προφητικά ή αποκαλυπτικά χαρίσματα βίωσαν ένα ουράνιο ταξίδι κατά το οποίο έμαθαν κοσμικά και θεϊκά μυστικά.[19]
Τα πρόσωπα γνωστά στους Εβραίους θα περιλάμβαναν τον Ενώχ (από το Βιβλίο της Γένεσης και ένα δημοφιλές μη Βιβλικό έργο που ονομάζεται 1 Ενώχ), ο σοφός Έζρας του 5ου αιώνα, ο Βαρούχ, ο σύντροφος του προφήτη Ιερεμία (από ένα έργο που ονομάζεται 2 Βαρούχ, στο οποίο υπόσχεται στον Βαρούχ ότι θα ανέβει στον ουρανό μετά από σαράντα ημέρες), ο Λέβι ο πρόγονος των ιερέων. ο Δάσκαλος της Δικαιοσύνης από την κοινότητα Κουμράν., ο προφήτης Ηλίας (από 2 Βασιλέων), ο Μωυσής, ο οποίος θεοποιήθηκε κατά την είσοδό του στον ουρανό. και τα παιδιά του Ιώβ, που σύμφωνα με τη Διαθήκη του Ιώβ ανέβηκαν στον ουρανό μετά την ανάστασή τους από τους νεκρούς.[20][21]
Οι μη Εβραίοι αναγνώστες θα ήταν εξοικειωμένοι με την περίπτωση του αυτοκράτορα Αυγούστου, του οποίου την άνοδο παρακολούθησαν οι γερουσιαστές, ο Ρωμύλος ο ιδρυτής της Ρώμης, ο οποίος, όπως και ο Ιησούς, οδηγήθηκε στον ουρανό σε ένα σύννεφο, ο ήρωας Ηρακλής και άλλοι.[13]
Στη σύγχρονη εποχή, η κυριολεκτική ανάγνωση των ιστοριών της Ανάληψης έχει γίνει προβληματική, λόγω των διαφορών μεταξύ της προ-επιστημονικής κοσμολογίας των καιρών του Ιησού και της επιστημονικής κοσμοθεωρίας που δεν αφήνει χώρο για έναν Παράδεισο από πάνω μας.[27][28] Ο θεολόγος Τζέιμς Νταν περιγράφει την Ανάληψη στην καλύτερη περίπτωση ως ένα παζλ και στη χειρότερη μια αμηχανία για μια εποχή που δεν αντιλαμβάνεται πλέον έναν φυσικό Παράδεισο που βρίσκεται πάνω από τη Γη.[27] Ομοίως, σύμφωνα με τα λόγια του Ντάγκλας Φάροου του Πανεπιστημίου ΜακΓκίλ, στη σύγχρονη εποχή η Ανάληψη θεωρείται λιγότερο ως η κορύφωση του μυστηρίου του Χριστού παρά ως «κάτι αμήχανο στην εποχή του τηλεσκοπίου και του διαστημόπλοιου»,[28] μια «ιδέα [που] αναφέρεται σε μια ξεπερασμένη κοσμολογία».[29]
Ωστόσο, σύμφωνα με τον Νταν, η εστίαση μόνο σε αυτήν την ανισότητα είναι εκτός της πραγματικής σημασίας της Αναλήψεως του Ιησού, δηλαδή της Ανάστασης και της αποθέωσης του Ιησού.[15] Ο Φάροου σημειώνει ότι, ήδη τον τρίτο αιώνα, η ιστορία της Αναλήψεως διαβάστηκε από τον Ωριγένη με μυστικιστικό τρόπο, ως «ανάταση του νου και όχι του σώματος», που αντιπροσωπεύει μία από τις δύο βασικές θεολογίες της Αναλήψεως.[30] Το πραγματικό πρόβλημα είναι το γεγονός ότι ο Ιησούς είναι και παρών και απών,[31] μια ασάφεια που υποδηλώνει «κάτι περισσότερο» στο οποίο η ευχαριστία παρέχει πρόσβαση.[32]
Λειτουργία: Εορτή της ΑναλήψεωςΕπεξεργασία
Ορθόδοξη γιορτή της Αναλήψεως
Η Γιορτή της Αναλήψεως είναι μια σημαντική γιορτή του χριστιανικού λειτουργικού έτους, μαζί με τα Πάθη, το Πάσχα, την Πεντηκοστή και τα Χριστούγεννα.[6] Η ημέρα της Ανάληψης γιορτάζεται παραδοσιακά την έκτη Πέμπτη μετά την Κυριακή του Πάσχα, την τεσσαρακοστή ημέρα από την ημέρα του Πάσχα, αν και ορισμένες Ρωμαιοκαθολικές επαρχίες μετέφεραν την τήρηση στην επόμενη Κυριακή για να διευκολύνουν την υποχρέωση παρακολούθησης της Λειτουργίας. Ο Άγιος Ιερώνυμος υποστήριξε ότι ήταν αποστολικής προέλευσης, αλλά στην πραγματικότητα η Ανάληψη ήταν αρχικά μέρος της Πεντηκοστής (η έλευση του Αγίου Πνεύματος ) και αναπτύχθηκε ως ξεχωριστός εορτασμός μόνο αργά από τα τέλη του 4ου αιώνα και μετά. Στην καθολική παράδοση ξεκινά με ένα τριήμερο «παρακλήσεων» για να ζητηθεί το έλεος του Θεού και η ίδια η γιορτή περιλαμβάνει μια πομπή πυρσών και λαβάρων που συμβολίζουν το ταξίδι του Χριστού στο Όρος των Ελαιών και την είσοδο στον Παράδεισο, το σβήσιμο του πασχαλινού κεριού και ολονύχτια αγρυπνία. Το λευκό είναι το λειτουργικό χρώμα. Η ανατολική ορθόδοξη παράδοση έχει ένα ελαφρώς διαφορετικό ημερολόγιο έως και ένα μήνα αργότερα από ό, τι στη δυτική παράδοση. Η γιορτή διατηρήθηκε στην Προτεσταντική Μεταρρύθμιση. Εξακολουθεί να παρατηρείται στις Λουθηρανικές, Αγγλικανικές, Μεθοδιστικές και περισσότερες μεταρρυθμισμένες εκκλησίες. Οι περισσότερες άλλες προτεσταντικές εκκλησίες δεν το γιορτάζουν καθώς δεν τηρούν το παραδοσιακό χριστιανικό ημερολόγιο των εορτών.[6][7]
Η Ανάληψη ήταν συχνό θέμα στη χριστιανική τέχνη.[33] Μέχρι τον 6ο αιώνα, η εικονογραφία της Αναλήψεως είχε καθιερωθεί και μέχρι τον 9ο αιώνα, οι σκηνές της Αναλήψεως απεικονίζονταν σε θόλους εκκλησιών.[34][35] Τα Ευαγγέλια του Ραβούλα (περ. 586) περιλαμβάνουν μερικές από τις πρώτες εικόνες της Αναλήψεως.[35] Πολλές σκηνές Ανάληψης έχουν δύο μέρη, ένα πάνω (Ουράνιο) μέρος και ένα κάτω (γήινο) μέρος. Ο ανερχόμενος Χριστός μπορεί να φέρει ένα λάβαρο της Ανάστασης ή να κάνει ένα σημάδι ευλογίας με το δεξί του χέρι.[36] Η χειρονομία ευλογίας του Χριστού με το δεξί του χέρι κατευθύνεται προς την επίγεια ομάδα από κάτω του και σημαίνει ότι ευλογεί ολόκληρη την Εκκλησία.[5] Στο αριστερό χέρι, μπορεί να κρατά ένα Ευαγγέλιο ή έναν κύλινδρο, που σημαίνει διδασκαλία και κήρυγμα.[5]
Η ανατολική ορθόδοξη απεικόνιση της Αναλήψεως είναι μια σημαντική μεταφορά για τη μυστικιστική φύση της Εκκλησίας.[37] Σε πολλές ανατολικές εικόνες η Παναγία τοποθετείται στο κέντρο της σκηνής στο επίγειο τμήμα της απεικόνισης, με τα χέρια ψηλά προς τον Παράδεισο, συχνά συνοδευόμενα από διάφορους Αποστόλους.[37] Η απεικόνιση της γήινης ομάδας προς τα πάνω ταιριάζει με την ανατολική λειτουργία στη γιορτή της Αναλήψεως: «Έλα, ας σηκωθούμε και γυρίσουμε τα μάτια και τις σκέψεις μας ψηλά ... "[5]
Το παρεκκλήσι της Αναλήψεως
Κοντινό πλάνο του Βράχου της Αναλήψεως μέσα στο περίβλημα της Αναλήψεως
Ο παραδοσιακός χώρος της Ανάληψης είναι το Όρος των Ελαιών, στο οποίο βρίσκεται το χωριό Βηθανία. Πριν από τη μεταστροφή του Κωνσταντίνου το 312 μ.Χ., οι πρώτοι χριστιανοί τιμούσαν την Ανάληψη του Χριστού σε μια σπηλιά στο όρος και μέχρι το 384 η Ανάληψη λατρευόταν στον σημερινό χώρο, πάνω από το σπήλαιο.
Γύρω στο έτος 390 μια πλούσια Ρωμαία γυναίκα με το όνομα Ποιμήνια χρηματοδότησε την κατασκευή της αρχικής εκκλησίας του ονομάζεται Βασιλική του Ελαιώνα (η οποία πέρα από τον ελαιώνα, αναφέρεται ότι έχει ομοιότητα με τη λέξη έλεος). Αυτή η εκκλησία καταστράφηκε από τους Σασσανίδες Πέρσεςτο 614. Στη συνέχεια ανοικοδομήθηκε, καταστράφηκε και ξαναχτίστηκε από τους Σταυροφόρους. Αυτή η τελευταία εκκλησία καταστράφηκε αργότερα από μουσουλμάνους, αφήνοντας μόνο μια οκταγωνική δομή 12 × 12 μέτρων (που ονομάζεται μαρτύριο) που παραμένει μέχρι σήμερα.  [38] Ο χώρος αποκτήθηκε τελικά από δύο απεσταλμένους του Σαλαντίν το έτος 1198 και από τότε παραμένει στην κατοχή του Ισλαμικού Βακουφιού της Ιερουσαλήμ. Η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία διατηρεί επίσης ένα μοναστήρι της Αναλήψεως στην κορυφή του Όρους των Ελαιών.
↑ 1,0 1,1 1,2 1,3 Holwerda 1979, σελ. 310.
↑ 2,0 2,1 Novakovic 2014, σελ. 135.
↑ 3,0 3,1 Hurtado 2005, σελ. 508, 591.
↑ 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 Cross & Livingstone 2005, σελ. 114.
↑ 5,0 5,1 5,2 5,3 Ouspensky & Lossky 1999, σελ. 197.
↑ 6,0 6,1 6,2 Quast 2011, σελ. 45.
↑ 7,0 7,1 Stokl-Ben-Ezra 2007, σελ. 286.
↑ Lawson 2009, σελ. 14.
↑ Thompson 2010, σελ. 319.
↑ Müller 2016, σελ. 113-114.
↑ Köstenberger 2004, σελ. 85.
↑ Quast 1991, σελ. 134.
↑ 13,0 13,1 McDonald 2004, σελ. 21.
↑ Dunn 1985, σελ. 53.
↑ 15,0 15,1 Dunn 2009, σελ. 149.
↑ Novakovic 2014, σελ. 152.
↑ Dunn 2009, σελ. 218.
↑ McDonald 2004, σελ. 22.
↑ 19,0 19,1 Aune 2003a, σελ. 65.
↑ Munoa 2000, σελ. 109.
↑ Zwiep 2016, σελ. 16.
↑ 22,0 22,1 22,2 Dunn 2009, σελ. 148.
↑ Wright 2002, σελ. 53.
↑ Najman 2014, σελ. 93.
↑ Pennington 2007, σελ. 41-42.
↑ Wright 2002, σελ. 54,56.
↑ 27,0 27,1 Seim 2009, σελ. 23.
↑ 28,0 28,1 Farrow 2011, σελ. 16.
↑ Farrow 2004, σελ. 9.
↑ Farrow 2011, σελ. 17.
↑ Farrow 2004, σελ. 3, 8.
↑ Farrow 2004, σελ. 3.
↑ Becchio & Schadé 2006.
↑ Baggley 2000, σελ. 137-138.
↑ 35,0 35,1 Jensen 2008, σελ. 51-53.
↑ Earls 1987, σελ. 26-27.
↑ 37,0 37,1 Nes 2005, σελ. 87.
↑ «The Christ Church Angelus». archive.constantcontact.com. Ανακτήθηκε στις 26 Μαΐου 2020.
Aune, David (2003a). «Ascent, heavenly». The Westminster Dictionary of New Testament and Early Christian Literature and Rhetoric. Westminster John Knox Press. ISBN 9780664219178.
Baggley, John (2000). Festival Icons for the Christian Year. St Vladimir's Seminary Press. ISBN 9780881412017.
Becchio, Bruno· Schadé, Johannes P. (2006). «Ascension». Encyclopedia of World Religions. Foreign Media Group. ISBN 9781601360007.
Cresswell, Peter (2013). The Invention of Jesus: How the Church Rewrote the New Testament. Duncan Baird Publishers. ISBN 9781780286211.
Cross, F.L.· Livingstone, Elizabeth A. (2005). «Ascension». The Oxford Dictionary of the Christian Church. Oxford University Press. ISBN 9780192802903.
Dunn, James D.G. (1985). The Evidence for Jesus. Westminster John Knox Press.
Dunn, James D.G. (2009). Christianity in the Making Volume 2: Beginning From Jerusalem. Eerdmans.
Earls, Irene (1987). Renaissance Art: A Topical Dictionary. ABC-CLIO. ISBN 9780313246586.
Farrow, Douglas (2004). Ascension And Ecclesia. A&C Black. ISBN 9780567083258.
Farrow, Douglas B. (2011), Ascension Theology, Bloomsbury Publishing
Holwerda, D.E. (1979). «Ascension». Στο: Bromiley, Geoffrey. The International Standard Bible Encyclopedia. Eerdmans. ISBN 9780802837813.
Hurtado, Larry (2005), Lord Jesus Christ. Devotion to Jesus in Earliest Christianity, Eerdmans
Jensen, Robin M. (2008). «Art in Early Christianity». Στο: Benedetto, Robert· Duke, James O. The New Westminster Dictionary of Church History. Westminster John Knox Press. ISBN 9780664224165.
Köstenberger, Andreas J. (2004). John. Baker Academic. ISBN 9780801026447.
Lawson, Todd (2009). The Crucifixion and the Quran: A Study in the History of Muslim Thought. Oneworld Publications. ISBN 978-1851686353.
McDonald, Lee Martin (2004). «Acts». Στο: Combes, Isobel A. H.· Gurtner, Daniel M. Bible Knowledge Background Commentary. David C Cook. ISBN 9780781440066.
Müller, Mogens (2016). «Acts as biblical rewriting of the gospels and Paul's letters». Στο: Müller, Mogens· Nielsen, Jesper Tang. Luke's Literary Creativity. Bloomsbury. ISBN 9780567665836.
Munoa, Phillip (2000). «Ascension». Στο: Freedman, David Noel· Myers, Allen C. Eerdmans Dictionary of the Bible. Eerdmans. ISBN 9789053565032.
Najman, Hindy (2014). Losing the Temple and Recovering the Future: An Analysis of 4 Ezra. Cambridge University Press. ISBN 9781139915847.
Nes, Solrunn (2005). The Mystical Language of Icons. Eerdmans. ISBN 9780802829160.
Novakovic, Lidija (2014), Raised from the Dead According to Scripture: The Role of the Old Testament in the Early Christian Interpretations of Jesus' Resurrection, A&C Black
Ouspensky, Léonide· Lossky, Vladimir (1999). The Meaning of Icons. St Vladimir's Seminary Press. ISBN 9780913836774.
Pennington, Jonathan T. (2007). Heaven and earth in the Gospel of Matthew. BRILL. ISBN 978-9004162051.
Quast, Kevin (1991). Reading the Gospel of John. Paulist Press. ISBN 9780809132973.
Quast, Kevin (2011). «Ascension Day». Στο: Melton, J. Gordon. Religious Celebrations: An Encyclopedia of Holidays, Festivals, Solemn Observances, and Spiritual Commemorations. ABC-CLIO. ISBN 9781598842050.
Seim, Turid Karlsen (2009). «The Resurrected Body in Luke-Acts: The Significance of Space». Στο: Seim, Turid Karlsen· Økland, Jorunn. Metamorphoses: Resurrection, Body and Transformative Practices in Early Christianity. Walter de Gruyter. ISBN 9783110202991.
Stokl-Ben-Ezra, Daniel (2007). «Parody and Polemics on Pentecost». Στο: Gerhards, Albert· Leonhard, Clemens. Jewish and Christian Liturgy and Worship. BRILL. ISBN 9789047422419.
Thompson, Richard P. (2010). «Luke-Acts: The Gospel of Luke and the Acts of the Apostles». Στο: Aune, David E. The Blackwell Companion to The New Testament. Wiley–Blackwell. ISBN 9781444318944.
Wright, J. Edward (2002). The Early History of Heaven. Oxford University Press. ISBN 9780198029816.
Zwiep, Arie W. (2016). «Ascension scholarship past present and future». Στο: Pao, David W.· Bryan, David K. Ascent into Heaven in Luke-Acts: New Explorations of Luke's Narrative Hinge. Fortress Press. ISBN 9781506418964.