el en en en en el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el en el en el en el el el el el el el el el el el el el en el en el el el el el el el el el el el el en en el el en el en el el el el el el el el el el en el el el es el el el el el el el el el gu el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el es el el el en en en el el
Η λαογραφία της πατρίδας μας είναι εξαιρετικά πλούσια και διδακτική. Ωστόσο, πολλά απ’ τα παλαιότερα ήθη και έθιμα, είναι εξαιρετικά απίθανο να γινόταν σήμερα αποδεκτά, παρότι θα πρέπει να εξετάζονται πάντοτε υπό το πρίσμα της εποχής στην οποία ανάγονται.*
Σ’ ένα πρόχειρο ικρίωμα ή μάγγανο, σε δύο ζεύγη ξύλινων στύλων, κρεμούσαν σχοινιά, τα οποία έστριβαν επιμελώς. Σε μια θηλιά, στην άκρη των σχοινιών, περνούσαν το σκυλί ζωντανό, αφήνοντάς το να περιστρέφεται αντίστροφα και με ταχύτητα, ζαλίζοντας το άμοιρο σκυλί, το οποίο μόλις συνερχόταν από το σοκ, έτρεχε να κρυφτεί για μέρες. Σε πολλούς τόπους, όπως στο Ρυζόμυλο, ακολουθούσε το Εικονικό δικαστήριο και χορευτικές δραστηριότητες με τη συνοδεία γκάιντας ή τραγούδι. Παράλληλα, η επιτροπή των διοργανωτών, συγκέντρωνε διάφορα φιλοδωρήματα από τους θεατές, προκειμένου να διατεθούν για κάποιο κοινωφελή σκοπό.
Τα λεγόμενα άπιστα σκυλιά, τα «κρυφά σκυλιά, σκληρά, γιομάτα κακία», που δαγκάνουν ακόμη και γυναίκες ή μικρά παιδιά, πρόσωπα τα όποια δεν πειράζουν τα άλλα σκυλιά, τα κρεμούσαν αλύπητα. Αυτά, τα «άπιστα σκυλιά», ορμούσαν κρυφά, χωρίς γαύγισμα, το όποιο είναι προειδοποίηση στον ανύποπτο διαβάτη να λάβει και αυτός τις προφυλάξεις του. Ακόμη και ο κύριός του δεν τον έβλεπε με καλό μάτι ετούτο το σκύλο: «Δεν είνι από σόϊ του σκ’λί», έλεγε.
Όμως, ακόμη και μετά το κρέμασμα, δεν ήταν δυνατόν ν’ αλλάξει πρόγραμμα ο σκύλος, ο πιο πιστός φίλος του χωρικού και αχώριστος σύντροφός του, άλλα και ο πιο ανέξοδος και απαραίτητος φύλακας του σπιτιού και της περιουσίας του. Γι’ αυτό  ο χωρικός ουδέποτε έπαψε ποτέ να τον αγαπά.
Δεν είναι εύκολο να βρούμε την ακριβή προέλευση του εθίμου, ούτε βέβαια να πούμε με ακρίβεια αν είχε σκοπό τον εξαγνισμό του τόπου, την εξωτερίκευση χαράς και ψυχαγωγίας, μίσους ή εκδίκησης.
Ωστόσο, κάποιοι παρουσίαζαν το έθιμο αυτό ως συμβολικό και τα «άπιστα σκυλιά» δεν ήταν άλλα από «τον προαιώνιο εχθρό της φυλής μας, τον Τούρκο», τον όποιο συνήθιζαν να ονομάζουν έτσι. Λέγεται λοιπόν, πως τούτο το έθιμο, είχε σκοπό την διαιώνιση του μίσους κατά τού τουρκικού ζυγού και την μελλοντική ανάσταση του Έθνους.
*Η επιστήμη της κοινωνιολογίας και της λαογραφίας, οφείλει να αναδεικνύει όλες τις πλευρές, ακόμη και τις πιο δυσάρεστες ή βάρβαρες, υπό την σημερινή οπτική γωνία, με σκοπό όχι την επανάληψή τους, αλλά αντίθετα, την αποφυγή  επανεμφάνισης τέτοιων φαινομένων και πράξεων.
Αθανασίου Παπανικολάου, Αστέριου Παπανικολάου, «Το κρέμασμα των σκυλιών», Θεσσαλικά Χρονικά, έκτακτη έκδοση (1965) επ' ευκαιρία της ογδοηκονταετηρίδος (1881-1961) από της απελευθερώσεως της Θεσσαλίας και ενώσεως μετά της μητρός Ελλάδος, Αθήναι, 1965, σελ. 567-568.
Αθανάσιος Παπατριανταφύλλου, εκπαιδευτικός, Η κρεμάλα των σκυλιών και των γάτων, Θρακικά : σύγγραμμα, περιοδικό εκδιδομένον υπό του εν Αθήναις «Θρακικού κέντρου» και της «Εταιρίας Θρακικών Μελετών», Αθήναι, 1993, σελ. 203.
Σαχινίδης Κώστας, «Αποκριάτικα εθιμικά χορευτικά δρώμενα Ριζομύλου Μαγνησίας: σύγχρονες κοινωνικές επιδράσεις και οι λειτευργίες τους», Πρακτικά Α’ Συνεδρίου ‘Λαϊκά δρώμενα/ Παλιές μορφές και σύγχρονες εκφράσεις’, Υπουργείο Πολιτισμού, Αθήνα, 1996.
Κρέμασμα σκυλιών τις απόκριες πραγματοποιούσαν σε πολλές περιοχές της Ελλάδας, https://www.zoosos.gr/
Συγγραφέας -Αρθρογράφος - Πολιτισμολόγος,
Πτυχιούχος του τμήματος Σπουδών στον Ελληνικό Πολιτισμό
της Σχολής Ανθρωπιστικών Επιστημών του ΕΑΠ.
Μεταπτυχιακός φοιτητής στο Πρόγραμμα Μεταπτυχιακών Σπουδών
(Π.Μ.Σ.) «Δημόσια Ιστορία» (ΔΙΣ),
της Σχολής Ανθρωπιστικών Επιστημών (ΣΑΕ) του Ε.Α.Π.
Copyright © 2022 - All Rights Reserved
Αφήστε το μήνυμά σας, το σχόλιο ή τις παρατηρήσεις σας.
Αφήστε το μήνυμά σας, το σχόλιο ή τις παρατηρήσεις σας.
Τα 10 μεγαλύτερα ποτάμια της Ελλάδας
Απολλώνιος ο Τυανεύς,ένα αίνιγμα του αρχαίου κόσμου
«Γερό χαρτί» για τους αγρότες η καλλιέργεια του κενάφ
{getWidget} $results={3} $label={recent} $type={list1}
{getWidget} $results={3} $label={Δρώμενα} $type={list1}
ΤΟ ΑΠΟΦΘΕΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
{getWidget} $results={3} $label={Αποφθέγματα} $type={list1}
Η Επανάσταση του 1821 στην περιοχή του Δομοκού
ΔΟΜΟΚΟΣ: Η ΓΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΑ...
{getWidget} $results={5} $label={Δήμος Δομοκού} $type={list1}
«Το Μοναστήρι της Παναγίας Αντίνιτσας» του Δημήτρη Β. Καρέλη
Μια σπάνια φωτογραφία του Δομοκού, κατά τον πόλεμο του 1897
Η λίμνη Ξυνιάδα: Ένας παράδεισος που χάθηκε…
Στη «Γαία Ελληνική» παρουσιάζουμε πτυχές της ιστορίας και της λαογραφίας, δρώμενα πολιτισμού, υγείας και επιστήμης, πανδαισία γεύσεων, σκέψεις, απόψεις, προορισμούς. Ε-mail : info@gaiaelliniki.gr