el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el en el el el el el el el el uk en en ru uk en fr ro el el el el el el el el el el el el
Η Μαρία των Μεδίκων (ιταλ. Maria de' Medici, 26 Απριλίου 1575 – 3 Ιουλίου 1642) από τον Οίκο των Μεδίκων ήταν βασίλισσα της Γαλλίας, ως δεύτερη σύζυγος του Ερρίκου Δ΄ των Βουρβόνων βασιλιά της Γαλλίας. Επίσης, μετά τη δολοφονία του το 1610, έγινε αντιβασίλισσα για λογαριασμό του ανήλικου γιου τους Λουδοβίκου ΙΓ΄ της Γαλλίας μέχρι το 1614, οπότε και ενηλικιώθηκε ο νεαρός βασιλιάς, αν και ως επικεφαλής του βασιλικού συμβουλίου η ίδια, διατήρησε την εξουσία μέχρι το 1617.[1]
17 Δεκεμβρίου 1600 – 14 Μαΐου 1610
Παλάτσο Πίττι, Φλωρεντία, Μεγάλο Δουκάτο της Τοσκάνης
3 Ιουλίου 1642 (69 ετών)
Ερρίκος Δ΄ της Γαλλίας
Λουδοβίκος ΙΓ΄ της Γαλλίας
Φραγκίσκος Α΄ των Μεδίκων
δεδομένα (π • σ • ε )
Χαρακτηριστικά της πολιτικής της ήταν οι αδιάκοπες πολιτικές της ίντριγκες στη γαλλική βασιλική αυλή, η εκτεταμένη καλλιτεχνική της παιδεία και υποστήριξη των καλλιτεχνών[2] και η κακοδιοίκηση του κράτους, τη διοίκηση του οποίου μοιράζονταν με τους προστατευόμενούς της Κοντσίνο Κοντσίνι και τη σύζυγό του Λεονόρα Ντόρι. Το 1617, ο Λουδοβίκος ΙΓ΄, αποφασίζοντας να αναλάβει την εξουσία, την εξόρισε. Πέθανε εξόριστη στην Κολωνία.
Γεννήθηκε στην Ιταλική πόλη της Φλωρεντίας, κόρη του Φραγκίσκου Α΄ των Μεδίκων, μεγάλου δούκα της Τοσκάνης και της Ιωάννας, αρχιδούκισσας της Αυστρίας. Πανέμορφη στα νιάτα της, έγινε σύζυγος του βασιλιά, αφού πρώτα πήρε το διαζύγιο με την πρώτη σύζυγο του, Μαργαρίτα των Βαλουά. Η τεράστια προίκα της περιελάμβανε 600.000 κορώνες και τον αμέσως επόμενο χρόνο μετά τον γάμο γέννησε στο Φονταινεμπλώ τον διάδοχο Λουδοβίκο.[3]
Ο γάμος δεν ήταν ιδιαίτερα επιτυχής, καθώς αμέσως ήρθε σε διαμάχες με τις ερωμένες του συζύγου της με εκφράσεις που σόκαραν τους Γάλλους αυλικούς. Η μεγαλύτερη διαμάχη της ήταν με την Αικατερίνη Εριέττα του Μπαλζάκ, στην οποία ο βασιλιάς Ερρίκος είχε υποσχεθεί γάμο μετά τον θάνατο της επίσημης ερωμένης του, Γκαμπριέλ ντ'Εστρέ. Αντί γι' αυτήν, ο βασιλιάς νυμφεύτηκε την Μαρία, με αποτέλεσμα να υπάρχουν στο παρασκήνιο σκληροί καυγάδες μεταξύ των δύο γυναικών. Ο βασιλιάς απέφυγε να υποστηρίξει ανοιχτά την σύζυγό του, μέχρι που αυτή του ζήτησε να επαναφέρει από την εξορία την πρώτη σύζυγό του, Μαργαρίτα των Βαλουά.
Όσο ζούσε ο σύζυγός της η Μαρία δεν έδειχνε κανένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τα κρατικά θέματα. Μετά την δολοφονία του το 1610, έγινε αντιβασίλισσα και επίτροπος του ανήλικου διαδόχου, εξορίζοντας την Αικατερίνη-Εριέττα του Μπαλζάκ.[4]
Η Μαρία των Μεδίκων προσπάθησε να ενισχύσει τη μοναρχική δύναμη και στηρίχθηκε σε δύο προστατευόμενους και συμβούλους της, την κυρία των τιμών και ομογάλακτη αδελφή της Λεονόρα Ντόρι Γκαλιγκάι και στον σύζυγό της Κοντσίνο Κοντσίνι, κάτι που δυσαρέστησε βαθιά μέρος της γαλλικής αριστοκρατίας. Απέλυσε τον πιο έμπιστο υπουργό του Ερρίκου Δ΄, δούκα του Συλί. Ενώ οι αντιπρόσωποι της Καθολικής Εκκλησίας ήλπιζαν να πιέσουν την καταδίωξη των Προτεσταντών στην Γαλλία, η Μαρία, ως μισή Αψβούργα, ακολούθησε φιλοαψβουργική πολιτική. Τακτοποίησε τον γάμο των παιδιών της, του μέλλοντα βασιλιά Λουδοβίκου και της Ελισάβετ, με μέλη της Αψβουργικής Ισπανικής βασιλικής οικογένειας.[5]
Το κύριο καλλιτεχνικό της ενδιαφέρον ήταν η κατασκευή, διακόσμηση και επίπλωση του ανακτόρου του Λουξεμβούργου, του αναφερόμενου και ως «παλάτι των Μεδίκων». Η κατασκευή του ξεκίνησε το 1615 με διακοσμήσεις του Σαλομόν ντε Μπρος, ενώ ζωγράφος διορίστηκε ο Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς.[6]
Κάτω από την κακή της διακυβέρνηση, οι πρίγκιπες της βασιλικής οικογένειας εξεγέρθηκαν το 1614 και η Μαρία, αισθανόμενη αδυναμία, προσπάθησε να τους ικανοποιήσει. Ο κυριότερος από αυτούς, ο Ερρίκος Β΄ των Βουρβόνων του Κοντέ, την πίεσε να συγκαλέσει το Γενικό συμβούλιο. Αλλά η δύναμή της ανέβηκε ξανά με την άνοδο του έμπιστου συμβούλου της, Ρισελιέ. Όμως το 1617, ο γιος της Λουδοβίκος, φτάνοντας στην κατάλληλη ηλικία, ανέλαβε τις νόμιμες εξουσίες του και ήρθε σε ρήξη μαζί της. Εγκατέλειψε την φιλοαψβουργική πολιτική της, διέταξε την εκτέλεση του συμβούλου της Κοντσίνο Κοντσίνι, εξόρισε την βασίλισσα στο ανάκτορο του Μπλουά και διόρισε τον Ρισελιέ καρδινάλιο.[7]
Μετά από δύο χρόνια αιχμαλωσίας, η Μαρία δραπέτευσε από τον πύργο το 1619 και ενώθηκε με τον γιο της Γκαστόν, που επαναστάτησε κατά του αδελφού του. Η κίνηση απέτυχε, αλλά ο βασιλιάς Λουδοβίκος συμφιλιώθηκε με τη μητέρα του με την επέμβαση του Ρισελιέ, επιτρέποντάς της να διατηρεί μια μικρή αυλή στην Ανζέρ.[8]
Μετά το θάνατο του ευνοουμένου του δούκα του Λυν το 1621, ο βασιλιάς Λουδοβίκος άφησε τον εαυτό του σε πλήρη υποταγή στον Ρισελιέ. Η Μαρία τότε προσπάθησε να εκτοπίσει τον Ρισελιέ με πραξικόπημα εναντίον του. Μετά τον θρίαμβο του Ρισελιέ εξορίστηκε το 1630 στην Κομπιέν και από εκεί δραπέτευσε το 1638 στο Άμστερνταμ, όπου έγινε ενθουσιωδώς δεκτή με μεγαλοπρεπείς εκδηλώσεις. Για τις εκδηλώσεις δημιουργήθηκε κατασκευή στο νησάκι του ποταμού Άμστελ και ο δήμαρχος της πρόσφερε ένα μεγαλοπρεπές Ινδονησιακό γεύμα.
Το 1642 η Μαρία πέθανε στην Κολωνία.[4]
↑ Lawrence, Cynthia Miller (1997). Women and Art in Early Modern Europe: Patrons, Collectors, and Connoisseurs. Pennsylvania State Univ Pr. p. 136. ISBN 978-0-271-01568-2.