el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el en el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el
Η Αικατερίνη Τρικούπη (Κωνσταντινούπολη, 1800 - Αίγινα, 15 Ιουλίου 1871), υπήρξε σύζυγος του πρωθυπουργού της Ελλάδας και ιστοριογράφου Σπυρίδωνα Τρικούπη. Γιος της ήταν ο επίσης πρωθυπουργός, Χαρίλαος Τρικούπης.
Γεννήθηκε στη Κωνσταντινούπολη το 1800 και ήταν κόρη του λογίου και αξιωματούχου στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες Νικολάου Αλ. Μαυροκορδάτου[1] (1744 - 1818) και της Σμαράγδας Καρατζά. Είχε έναν αδελφό , τον αγωνιστή της επανάστασης του 1821 και πολιτικό του ελληνικού κράτους, Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο και δύο αδελφές, τις Ελένη και Ευφροσύνη ( σύζυγος του Φρειδερίκου Εδουάρδου Ράινεκ )[2]. Θείος της ήταν ο ηγεμόνας της Βλαχίας, Ιωάννης Καρατζάς[3].
Όταν μετά την έναρξη της ελληνικής επανάστασης πραγματοποιήθηκαν από τους Οθωμανούς διωγμοί κατά των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης, η οικία της στο Μέγα Ρεύμα δέχτηκε επίθεση[1], ενώ ο θείος της, Γεώργιος Μαυροκορδάτος απαγχονίστηκε[4]. Αργότερα, υπό το φόβο μην αιχμαλωτιστεί και καταλήξει στα χαρέμια, έφυγε από την οικία της και βρήκε καταφύγιο σε έναν Άγγλο ιερέα, ο οποίος την φυγάδευσε μέσω πλοίου στην επαναστατημένη Ελλάδα και συγκεκριμένα στο Ναύπλιο όπου επανενώθηκε με τον αδελφό της Αλέξανδρο[1][5].
Στις 7 Ιανουαρίου του 1826 παντρεύτηκε στο Ναύπλιο τον πολιτικό Σπυρίδωνα Τρικούπη[6][7]. Από αυτόν τον γάμο, απέκτησε τέσσερα παιδιά: την Αγλαΐα (1830 - 1842), τον Χαρίλαο (1832 - 1896), τον Όθωνα (1833 - 1844) και τη Σοφία (1838 - 1916 )[8]. Έζησε για πολλά χρόνια στο εξωτερικό , κυρίως στο Λονδίνο, όπου ο σύζυγός της διετέλεσε πρεσβευτής και αργότερα εγκαταστάθηκε οικογενειακώς στα Πατήσια[9]. Πέθανε στις 15 Ιουλίου του 1871 στην έπαυλη Τρικούπη της Αίγινας όπου ζούσε, από πνιγμό[10]. Ενταφιάστηκε στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών στον οικογενειακό τάφο της οικογένειας Τρικούπη.
Φημιζόταν για το παράστημά, την ευγένεια και την μόρφωσή της[1] την οποία απέκτησε μετά την ενηλικίωσή της, μαθαίνοντας εκτός των άλλων και γαλλικά[11]. Στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο, μεταξύ των εκθεμάτων υπάρχει πορτοφόλι του Χαρίλαου Τρικούπη το οποίο εμπεριέχει φωτογραφία της Αικατερίνης[10].
↑ 1,0 1,1 1,2 1,3 Κούλα Ξηραδάκη, Φαναριώτισσες, εκδόσεις Φιλιππότη, Αθήνα, 1999, σ. 133.
↑ Σοφία Τρικούπη, Η Μήτηρ μας - Αικατερίνη Τρικούπη το γένος Νικολάου Μαυροκορδάτου (1800-1871), Βιβλιοθήκη της Βουλής των Ελλήνων, Αθήνα 2012, σ. 7, 39.
↑ Σοφία Τρικούπη, 2012, σ. 39.
↑ Σοφία Τρικούπη, 2012, σ. 11.
↑ Σοφία Τρικούπη, 2012, σ. 11 - 15.
↑ Σοφία Τρικούπη, 2012, σ. 16 - 17.
↑ Χαρίλαος Τρικούπης - Έκθεση ιστορικών κειμηλίων της οικογένειας Τρικούπη, Βουλή των Ελλήνων, Αθήνα, Μάρτιος 2012, σελ. 13.
↑ Βουλή των Ελλήνων, 2012, σ. 15 - 18.
↑ Σοφία Τρικούπη, 2012, σ. 33.
↑ 10,0 10,1 Κούλα Ξηραδάκη, 1999, σ. 134.
↑ Σοφία Τρικούπη, 2012, σ. 20.
Κούλα Ξηραδάκη, Φαναριώτισσες, εκδόσεις Φιλιππότη, Αθήνα, 1999.
Σοφία Τρικούπη, Η Μήτηρ μας - Αικατερίνη Τρικούπη το γένος Νικολάου Μαυροκορδάτου (1800-1871), Βιβλιοθήκη της Βουλής των Ελλήνων, Αθήνα 2012.
Χαρίλαος Τρικούπης - Έκθεση ιστορικών κειμηλίων της οικογένειας Τρικούπη, Βουλή των Ελλήνων, Αθήνα, Μάρτιος 2012.