el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el en en en en el en el en el en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en el en el el en en en en en el el en el el en el el en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en el el en el el en el el en el el en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en el en el el en el el el el en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en el el el en el el en el el el el el el el en el el el el el el el el el el el el
Ο Οίκος των Ομπρένοβιτς, σερβικά OбpeHoBић (πληθ. Ομπρενόβιτσι) είναι ένας βασιλικός Οίκος της Σερβίας, που κυβέρνησε το διάστημα 1815-1842 και 1858-1903. Ο αρχηγέτης τους Μίλος συμμετείχε στη Σερβική Εξέγερση (1815-17) εναντίων των Οθωμανών, που οδήγησε στη δημιουργία του πριγκιπάτου της Σερβίας το 1817. Κατά τη διακυβέρνησή τους η Σερβία από πριγκιπάτο αναβαθμίστηκε σε βασίλειο· ωστόσο η αυταρχικότητά τους μείωσε τη δημοτικότητά τους.
O θυρεός των Ομπρένοβιτς. Στον σταυρό υπάρχουν τα έτη 1389 (της μάχης του Κοσσυφοπεδίου) και 1815 (της εξέγερσης της Σερβίας), τα τέσσερα Β (ως έδαφος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας της Κωνσταντινούπολης) και πιο κάτω η ρήση BpeMe и Moje пpaBo ή tempus et meum ius (ο χρόνος και το δίκαιό μου).
Τον Μάιο του 1903 στρατιωτικοί έκαναν πραξικόπημα[1]: εισέβαλαν στο ανάκτορο και διαμέλισαν τον Αλέξανδρο της Σερβίας και τη σύζυγό του[2][3]. Η Εθνοσυνέλευση κάλεσε τον Πέτρο Α΄ από τον Οίκο των Καραγεώργεβιτς[4]. Ο Αλέξανδρος της Σερβίας δεν είχε απογόνους, όμως με το διαμελισμό της Γιουγκοσλαβίας μετά το 1990, απόγονοι του Γιάκοβ, αδελφού του Μίλος, διεκδικούν δικαίωμα στο θρόνο της χώρας.
3 Άλλα μέλη του Οίκου
4 Γενεαλογία των Ομπρένοβιτς
5 Αναφορές σε Πηγές
Ηγεμόνες της Σερβίας/Γιουγκοσλαβίας από τον Οίκο των ΟμπρένοβιτςΕπεξεργασία
Μίλος πρίγκιπας της Σερβίας (1817-39, 1858-60). Παραιτήθηκε.
Μίλαν Β΄ πρίγκιπας της Σερβίας (1839). Κυβέρνησε για 26 ημέρες.
Μιχάηλο πρίγκιπας της Σερβίας (1839-42, 60-68). Την 1η φορά εκτοπίστηκε από Συνταγματικούς, τη 2η δολοφονήθηκε από άτομα που διαμαρτυρόταν για την απολυταρχικότητά του.
Μίλαν Γ΄ πρίγκιπας (1868-82), μετά βασιλιάς της Σερβίας (1882-89). Παραιτήθηκε.
Αλέξανδρος Α΄ βασιλιάς της Σερβίας (1889-1903). Δολοφονήθηκε βάναυσα με τη σύζυγό του.
Άλλος τρόπος αρίθμησης είναι να αριθμούνται οι τέσσερις πρίγκιπες της Σερβίας ως εξής: Ο Μίλος ως Μίλος Ομπρένοβιτς Α΄, ο Μίλαν Β΄ ως Μίλαν Ομπρένοβιτς Β΄, ο Μιχάηλο ως Μιχάηλο Ομπρένοβιτς Γ΄ και ο Μίλαν Γ΄ ως Μίλαν Ομπρένοβιτς Δ΄.
Ο Αλέξανδρος Α΄ Ομπρένοβιτς της Σερβίας είναι διαφορετικός από τον Αλέξανδρο Α΄ Καραγεώργιεβιτς της Γιουγκοσλαβίας.
Άλλα μέλη του ΟίκουΕπεξεργασία
Ελένη-Μαρία Καταργίου, κόρη του Κωνσταντίνου Κατάργη, σύζυγος τού Μίλος Ομπρένοβιτς και ερωμένη τού Αλεξάνδρου-Ιωάννη Κούζα πρίγκιπα της Βλαχίας & Μολδαβίας και ηγεμόνα της Ρουμανίας. Μητέρα τού Μίλαν Γ΄ της Σερβίας και τού (νόθου) Αλεξάνδρου Κούζα.
Ναταλία Κέσκο κόρη του Ιοάν Κέσκου (γιού της Ναταλίας Μπαλς) και της Πουλχερίας Στούρτζα και σύζυγος τού Μίλαν Γ΄ της Σερβίας.
Άνκα Ομπρένοβιτς, κόρη του Γιεβρέμ, εξαδέλφη του Μιχάηλο πρίγκιπα της Σερβίας και μητέρα της Αικατερίνης Κωνσταντίνοβιτς, ερωμένης τού Μιχάηλο.
Γεώργιος Ομπρένοβιτς νόθος γιος τού Μίλαν Γ΄ της Σερβίας.[5].
πρίγκιπας, βασ. της Σερβίας
σύζ. 1. Μίρκο Πετρόβιτς-Νιέγκος
↑ Editors of Encyclopædia Britannica. Dragutin Dimitrijevic. Encyclopædia Britannica Online. Ανακτήθηκε στις 8 Σεπτεμβρίου 2016.
↑ Editors of Encyclopædia Britannica. Alexander. Encyclopædia Britannica Online. Ανακτήθηκε στις 8 Σεπτεμβρίου 2016.
↑ Thomas M. Poulsen· John R. Lampe· John B. Allcock. Serbia. Encyclopædia Britannica Online. Ανακτήθηκε στις 8 Σεπτεμβρίου 2016.
↑ Thomas M. Poulsen· John R. Lampe· John B. Allcock. Serbia. Encyclopædia Britannica Online. Ανακτήθηκε στις 8 Σεπτεμβρίου 2016.