el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el en el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el en el pl en el el el el en en el el el en el el el el el el el el el el el el es en en la el el el el el el el el el el el el el el el el el el
Ο Αριστόβουλος Β΄ κατείχε το βασιλικό αξίωμα από το 67 π.Χ. [2] ως το 63 π.Χ. [3] . Ο Αριστόβουλος, που ήταν ο νεώτερος γιος του Αλέξανδρου Ιανναίου, δεν ήταν ο νόμιμος διάδοχος. Κατάφερε όμως να επιβληθεί και να οδηγήσει τον αδελφό του και νόμιμο βασιλιά Υρκανό σε παραίτηση (66 π.Χ.) [4][5].
Αλέξανδρος Ιανναίος και Σαλώμη Αλεξάνδρα
Αρχιερέας του Ισραήλ (66 π.Χ.–63 π.Χ.)
1 Ρωμαϊκή επέμβαση. Τερματισμός της βασιλείας του Αριστόβουλου
3 Το τέλος του Αριστόβουλου
4 Αριστόβουλος και εσσαϊκή γραμματεία
Η απόφαση της παράταξης του Υρκανού να συνεχίσει την εμφύλια διαμάχη οδήγησε τον Αριστόβουλο στον Ρωμαίο αντιταμία Μάρκο Αιμίλιο Σκαύρο, που βρισκόταν στη γειτονική Συρία[6]. Η ανάμειξη των Ρωμαίων έφερε τελικά τον τερματισμό της εξουσίας του Aριστόβουλου, όταν ο Γναίος Πομπήιος κατέλαβε την Ιερουσαλήμ και κατέλυσε το βασίλειο των Ασμοναίων[7][8].
Ο Αριστόβουλος αιχμαλωτίστηκε και μεταφέρθηκε μαζί με τους δυο γιους του, τις κόρες του και την υπόλοιπη οικογένεά του στη Ρώμη όπου συμμετείχε στην παρέλαση του θριάμβου του Πομπήιου (61 π.Χ.) [3]. Ο μεγαλύτερος γιος του Αριστόβουλου, Αλέξανδρος, κατόρθωσε ν΄ αποδράσει κατά τη μεταφορά της οικογένειας[9] . Ο Αριστόβουλος και ο μικρότερος γιος του, Αντίγονος Ματταθίας, κατάφεραν να κάνουν το ίδιο αρκετά χρόνια αργότερα το 56 π.Χ. και έσπευσαν στην Ιουδαία για να ενισχύσουν την εξέγερση που είχε οργανώσει ο Αλέξανδρος[10]. Ο Αριστόβουλος κατάφερε να οχυρώσει το φρούριο Αλεξάνδρειο, να συγκεντρώσει 8.000 στρατό και να κερδίσει την υποστήριξη του στρατηγού Πειθόλαου που αποστάτησε από την παράταξη του Υρκανού[11]. Ο έπαρχος της Συρίας Γαβίνιος κινήθηκε τότε εναντίον τους. Ο Αριστόβουλος που βρισκόταν στο Αλεξάνδρειο, όταν το έμαθε έφυγε για την πόλη Μαχαιρούντα. Πριν όμως καταφέρει να φτάσει εκεί οι Ρωμαίοι τον πρόλαβαν και τον συνέτριψαν. Οι Ιουδαίοι του Αριστόβουλου είχαν 5.000 νεκρούς, 2.000 κατέφυγαν σ΄ έναν λόφο και μόνο 1.000 μαζί με τον Αριστόβουλο έφτασαν στη Μαχαιρούντα[12]. Το φρούριο όμως βρισκόταν σε πολύ κακή κατάσταση και καταλήφθηκε με έφοδο από τους Ρωμαίους ύστερα από λίγες ημέρες[13][14].
Το τέλος του ΑριστόβουλουΕπεξεργασία
Ο Αριστόβουλος στάλθηκε σιδηροδέσμιος στη Ρώμη[15] . Το 49 π.Χ. απελευθερώθηκε από τον Καίσαρα και στάλθηκε στη Συρία προκειμένου να πάρει με το μέρος του τις λεγεώνες του Πομπήιου που βρίσκονταν εκεί. Όταν όμως έφτασε στην Αντιόχεια δηλητηριάστηκε από τους οπαδούς του Πομπήιου[3][16].
Αριστόβουλος και εσσαϊκή γραμματείαΕπεξεργασία
Το όνομα του Αριστόβουλου αναφέρεται σε ένα κείμενο της εσσαϊκής γραμματείας που ονομάζεται Ιερατικές Εφημερίες ΙΙΙ -Ο Αιμίλιος δολοφονεί ( Χειρόγραφα Α-Ε-4Q323-324A-B). Το κείμενο αυτό είναι το τρίτο, έπειτα από το Υπόμνημα στον Ναούμ (4Q169) και τον Παιάνα για τον βασιλιά Ιωνάθαν (4Q448) στο οποίο αναφέρονται ιστορικά πρόσωπα[17]. Μέσα στο κείμενο διακρίνονται δυο παρατάξεις. Στη μια παράταξη βρίσκονται ο Αιμίλιος Σκαύρος ,ο οποίος διορίστηκε από τον Πομπήιο έπαρχος της Συρίας ύστερα από την κατάλυση του βασιλείου των Ασμοναίων, η Σαλώμη Αλεξάνδρα και ο Υρκανός Β΄. Στην άλλη παράταξη βρίσκεται ο Αριστόβουλος Β΄.[18].
Η μια παράταξη, στην οποία βρίσκεται ο Σκαύρος και οι υπόλοιποι, εμφανίζεται ως συμβιβαστική και φαρισαϊκή, η άλλη του Αριστόβουλου εμφανίζεται ως εθνικιστική και σαδδουκαϊκή [19].Το κείμενο γράφτηκε από υποστηρικτές του Αριστόβουλου[20] που ήθελαν να καταγγείλουν τις δολοφονίες που διέπραξε ο Σκαύρος ως έπαρχος, και ενδεχομένως τις δολοφονίες που διέπραξαν οι οπαδοί του Υρκανού[21].
Η εσσαϊκή κοινότητα εμφανίζεται μέσα από αυτό το κείμενο και τα δυο προηγούμενα ως εθνικιστική και φιλο-ασμοναϊκή που υποστηρίζει τον Ιούδα τον Μακκαβαίο, τον Ιωάννη Υρκανό, τον Αλέξανδρο Ιανναίο, τον Αριστόβουλο Β΄, όχι όμως τη Σαλώμη Αλεξάνδρα, τον Υρκανό Β΄ και τις φιλο-φαρισαϊκές τάσεις τους[22].
↑ 1,0 1,1 2148.
↑ Ιώσηπος Ιστορία του Ιουδαϊκού πολέμου προς Ρωμαίους. Βιβλίο Α.V.4. [117]σελ.73-75
↑ 3,0 3,1 3,2 Jewish Encyclopedia ARISTOBULUS II. Aristobulus and Pompey.
↑ Jewish Encyclopedia ARISTOBULUS II. Supports the Sadducees.
↑ БиблиoTeka PycлaHa Xaзapзapa.Φλαυίου Ἰωσήπου ἱστοριῶν τῆς Ἰουδαικῆς ἀρχαιολογίας.Βιβλίο ΙΔ.Ι.2.[5]-[7]
↑ Ιώσηπος Ιστορία του Ιουδαϊκού πολέμου προς Ρωμαίους. Βιβλίο Α.VΙ.2. [127]σελ.77
↑ БиблиoTeka PycлaHa Xaзapзapa.Φλαυίου Ἰωσήπου ἱστοριῶν τῆς Ἰουδαικῆς ἀρχαιολογίας.Βιβλίο ΙΔ.IV.5.[77]
↑ Ιστορία του Ελληνικού Έθνους. Τόμος Ε΄ Ελληνιστικοί Χρόνοι. Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΓΝΑÏΟΥ ΠΟΜΠΗΙΟΥ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΤΟΛΗ.Η ΙΔΡΥΣΗ ΤΩΝ ΕΠΑΡΧΙΩΝ ΒΙΘΥΝΙΑΣ ΚΑΙ ΣΥΡΙΑΣ.ΟΙ ΣΧΕΣΕΙΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΠΑΡΘΟΥΣ.ΕΠΕΜΒΑΣΗ ΤΟΥ ΠΟΜΠΗΙΟΥ ΣΤΗΝ ΙΟΥΔΑΙΑ .σελ.207
↑ Jewish Encyclopedia .ALEXANDER II., of Judea:
↑ Jewish Encyclopedia ARISTOBULUS II. Aristobulus and Pompey.
↑ Ιώσηπος Ιστορία του Ιουδαϊκού πολέμου προς Ρωμαίους. Βιβλίο Α.VΙIΙ.6. [171]-[172].σελ.97
↑ Ιώσηπος Ιστορία του Ιουδαϊκού πολέμου προς Ρωμαίους. Βιβλίο Α.VΙIΙ.6. [172].σελ.97
↑ Ιώσηπος Ιστορία του Ιουδαϊκού πολέμου προς Ρωμαίους. Βιβλίο Α.VΙIΙ.6. [172]-[173].σελ.97
↑ Smith, William, Sir, ed. 1813-1893 A Dictionary of Greek and Roman biography and mythology. By various writers. Ed. by William Smith. Illustrated by numerous engravings on wood. Ann Arbor, Michigan: University of Michigan Library 2005. Vol 1 . 2. ARISTOBULUS .page(σελ.) 301
↑ Ιώσηπος Ιστορία του Ιουδαϊκού πολέμου προς Ρωμαίους. Βιβλίο Α.VΙIΙ.6. [173]-[174].σελ.97
↑ Ιώσηπος Ιστορία του Ιουδαϊκού πολέμου προς Ρωμαίους. Βιβλίο Α.ΙX.1. [183]-[184].σελ.103-105
↑ Robert Eisenman & Michael Wise Αποκαλύπτοντας τα 50 χειρόγραφα-κλειδιά της Νεκρής θάλασσας.Κεφ.4. Ημερολογιακά Κείμενα και Ιερατικές Εφημερίες .24. Ιερατικές Εφημερίες ΙΙΙ -Ο Αιμίλιος δολοφονεί ( Χειρόγραφα Α-Ε-4Q323-324A-B). σελ. 151
↑ Robert Eisenman & Michael Wise Αποκαλύπτοντας τα 50 χειρόγραφα-κλειδιά της Νεκρής θάλασσας.Κεφ.4. Ημερολογιακά Κείμενα και Ιερατικές Εφημερίες .24. Ιερατικές Εφημερίες ΙΙΙ -Ο Αιμίλιος δολοφονεί ( Χειρόγραφα Α-Ε-4Q323-324A-B). σελ. 151
↑ Robert Eisenman & Michael Wise Αποκαλύπτοντας τα 50 χειρόγραφα-κλειδιά της Νεκρής θάλασσας.Κεφ.4. Ημερολογιακά Κείμενα και Ιερατικές Εφημερίες .24. Ιερατικές Εφημερίες ΙΙΙ -Ο Αιμίλιος δολοφονεί ( Χειρόγραφα Α-Ε-4Q323-324A-B). σελ. 152
↑ Robert Eisenman & Michael Wise Αποκαλύπτοντας τα 50 χειρόγραφα-κλειδιά της Νεκρής θάλασσας.Κεφ.4. Ημερολογιακά Κείμενα και Ιερατικές Εφημερίες .24. Ιερατικές Εφημερίες ΙΙΙ -Ο Αιμίλιος δολοφονεί ( Χειρόγραφα Α-Ε-4Q323-324A-B). σελ. 151-152
↑ Robert Eisenman & Michael Wise Αποκαλύπτοντας τα 50 χειρόγραφα-κλειδιά της Νεκρής θάλασσας.Κεφ.4. Ημερολογιακά Κείμενα και Ιερατικές Εφημερίες .24. Ιερατικές Εφημερίες ΙΙΙ -Ο Αιμίλιος δολοφονεί ( Χειρόγραφα Α-Ε-4Q323-324A-B). σελ. 153-154
↑ Robert Eisenman & Michael Wise Αποκαλύπτοντας τα 50 χειρόγραφα-κλειδιά της Νεκρής θάλασσας.Κεφ.4. Ημερολογιακά Κείμενα και Ιερατικές Εφημερίες .24. Ιερατικές Εφημερίες ΙΙΙ -Ο Αιμίλιος δολοφονεί (Χειρόγραφα Α-Ε-4Q323-324A-B). σελ. 154
Ιστορία του Ελληνικού Έθνους. Τόμος Ε.΄ Ελληνιστικοί Χρόνοι. Εκδοτική Αθηνών. 1979
Ιώσηπος Ιστορία του Ιουδαϊκού πολέμου προς Ρωμαίους. Αρχαία Ελληνική Γραμματεία «Οι ΄Ελληνες». Κάκτος 1997
Robert Eisenman & Michael Wise Αποκαλύπτωντας τα 50 χειρόγραφα-κλειδιά της Νεκρής θάλασσας . Έσοπτρον 1997
Jewish Encyclopedia  :ARISTOBULUS II.
Jewish Encyclopedia : ALEXANDER II., of Judea
Smith, William, Sir, ed. 1813-1893 A Dictionary of Greek and Roman biography and mythology. By various writers. Ed. by William Smith. Illustrated by numerous engravings on wood. Ann Arbor, Michigan: University of Michigan Library 2005 Vol 1, ARISTOBULUS .page Νο 301
БиблиoTeka PycлaHa Xaзapзapa.Φλαυίου Ἰωσήπου ἱστοριῶν τῆς Ἰουδαικῆς ἀρχαιολογίας.Josephus Flavius.Antiquitas Judaeorum. Graece (ed. B. Niese).Flavius Josephus. Flavii Iosephi opera. B. Niese. Berlin. Weidmann. 1892 Liber XIV