el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el de el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el en en en en en en en en en en en en el el en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en el el el en en el el it en el el en el en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en el el en en el el it el el el el el el el el el el el el el fr fr el el el el el el el el el el el el el
Σταυροφορικό κράτος που ιδρύθηκε από τους ηγέτες της Δ' Σταυροφορίας σε κατεκτημένα εδάφη της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας (1204-1261)
Το λήμμα δεν περιέχει πηγές ή αυτές που περιέχει δεν επαρκούν. Μπορείτε να βοηθήσετε προσθέτοντας την κατάλληλη τεκμηρίωση. Υλικό που είναι ατεκμηρίωτο μπορεί να αμφισβητηθεί και να αφαιρεθεί.
Η Λατινική Αυτοκρατορία ή Λατινική Αυτοκρατορία της Κωνσταντινούπολης ή Ρωμανία[1][2] ήταν το κράτος που δημιουργήθηκε από τους σταυροφόρους της Τέταρτης Σταυροφορίας μετά την πτώση της Κωνσταντινούπολης το 1204 και διατηρήθηκε μέχρι το 1261, οπότε η Κωνσταντινούπολη ανακαταλήφθηκε από την Αυτοκρατορία της Νίκαιας.
δεδομένα (π • σ • ε )
Προοριζόταν να γίνει η νόμιμη συνέχεια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας από τους Δυτικούς. Μοίρασαν τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία μεταξύ τους και θα ακολουθούσαν το Βυζαντινό τυπικό των αυτοκρατόρων ώστε να δείξουν στους ντόπιους ότι τίποτα δεν άλλαζε. Οι Βενετοί θα αποκτούσαν τα ⅜ της επικράτειας. Πρώτος Λατίνος αυτοκράτορας εκλέχτηκε ο Βαλδουίνος της Φλάνδρας. Νέα κράτη υποτελή στον Λατίνο αυτοκράτορα δημιουργούνταν, το Βασίλειο της Θεσσαλονίκης, το Δουκάτο των Αθηνών και το Πριγκιπάτο της Αχαΐας. Η Εκκλησία της Κωνσταντινούπολης υποτάχθηκε στην εξουσία του Πάπα της Ρώμης και ένας Λατίνος Πατριάρχης εκλέχτηκε στην Κωνσταντινούπολη. Το νέο κρατικό μόρφωμα θα διευκόλυνε τις επιχειρήσεις των σταυροφόρων και δεν θα ακολουθούσε πολιτική που θα πήγαινε ενάντια στα συμφέροντα των Δυτικών, όπως είχε συμβεί αρκετές φορές στο παρελθόν.
Οι ελπίδες που δημιουργήθηκαν, όμως, αποδείχθηκαν φρούδες πολύ σύντομα. Τα εδάφη της αυτοκρατορίας για να μοιρασθούν έπρεπε να κατακτηθούν πρώτα. Η αντίδραση των ντόπιων ήταν περιορισμένη αλλά όχι ανύπαρκτη. Η σύγκρουση με τη Βουλγαρία και τα κράτη που ίδρυσαν οι ίδιοι οι Βυζαντινοί (Δεσποτάτο της Ηπείρου, Αυτοκρατορία της Νίκαιας), η έλλειψη πόρων και ενισχύσεων, η περιστασιακή και πολλές φορές ανύπαρκτη υποστήριξη από τη Δύση ήταν οι αιτίες που οδήγησαν στην κατάλυση της Λατινικής Αυτοκρατορίας το 1261 με την ανακατάληψη της Κωνσταντινούπολης από την Αυτοκρατορία της Νίκαιας.
1 Λατίνοι αυτοκράτορες της Κωνσταντινούπολης
2 Γενεαλογία Λατίνων αυτοκρατόρων Κωνσταντινουπόλεως
Λατίνοι αυτοκράτορες της ΚωνσταντινούποληςΕπεξεργασία
1204-1205 Βαλδουίνος Α΄ της Φλάνδρας
1206-1216 Ερρίκος της Φλάνδρας
1217 Πέτρος του Κουρτεναί σύζυγος της Γιολάντας της Φλάνδρας
1217-1219 Γιολάντα της Φλάνδρας αντιβασίλισσα κατά της ενηλικίωση του υιού της
1221-1228 Ροβέρτος του Κουρτεναί
1228-1261 Βαλδουίνος Β΄ του Κουρτεναί, υπό την επιτροπεία του Ιωάννη του Μπριέν το διάστημα 1229-1237
Γενεαλογία Λατίνων αυτοκρατόρων ΚωνσταντινουπόλεωςΕπεξεργασία
Βαλδουίνος Η΄ κόμης της Φλάνδρας,
Ε΄ κόμης του Αινώ
Βαλδουίνος Θ΄ κόμης της Φλάνδρας,
ΣΤ΄ κόμης του Αινώ,
Α΄ Λατίνος αυτοκράτορας της Κωνσταντινούπολης
Λατίνος αυτοκράτορας της Κωνσταντινούπολης
Λατίνος αυτοκράτορας της Κωνσταντινούπολης
Βαλδουίνος Β΄ των Κουρτεναί
Λατίνος αυτοκράτορας της Κωνσταντινούπολης
Μετά την κατάλυση της Αυτοκρατορίας το 1261, ο τίτλος συνέχισε να υφίσταται «στην εξορία» και να διεκδικείται από μια σειρά τιτουλάριων αυτοκρατόρων:
1283-1308 Αικατερίνη Α΄, μαζί με τον σύζυγό της Κάρολο Βαλουά από το 1301
1308-1346 Αικατερίνη Β΄, μαζί με τον σύζυγό της Φίλιππο του Τάραντα (Φίλιππος Β΄) το διάστημα 1313-1332
1373-1383 Ιάκωβος των Μπω
Ο Ιάκωβος κληροδότησε τους τίτλους του στον δούκα Λουδοβίκο Α΄ του Ανζού, αλλά ο Λουδοβίκος και οι απόγονοί του δεν τους χρησιμοποίησαν ποτέ.
↑ (Γαλλικά) Balard, Michel (1966). «Les Génois en Romanie entre 1204 et 1261. Recherches dans les minutiers notariaux génois.». Mélanges d'archéologie et d'histoire 78 (2): 467-502. doi:https://doi.org/10.3406/mefr.1966.7525.
↑ (Γαλλικά) Thiriet, Freddy (1954). «Les chroniques vénitiennes de la Marcienne et leur importance pour l'histoire de la Romanie Gréco-vénitienne». Mélanges d'archéologie et d'histoire 66: 241-292. doi:https://doi.org/10.3406/mefr.1954.8534.
Αυτό το λήμμα που σχετίζεται με την Ιστορική Γεωγραφία χρειάζεται επέκταση. Βοηθήστε τη Βικιπαίδεια επεκτείνοντάς το!.