el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el en el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el en en en de en en en en en en ru en en en en en en el el el el el el el el el el el el el el
Δηλητήριο ονομάζεται οποιαδήποτε ουσία, φυσικής προέλευσης ή τεχνητά παρασκευασμένη, που μετά την εισαγωγή της σε ζωντανό οργανισμό μπορεί να ασκήσει βλαπτική ή και θανατηφόρο επίδραση. Πολλές ουσίες, ιδιαίτερα σε συνάρτηση με τη μεγαλύτερη ή μικρότερη δοσολογία που θα εισαχθούν, είναι δυνατόν να έχουν βλαπτική επίδραση σε έναν οργανισμό. Δηλητήρια λέμε συνήθως ουσίες που ακόμα και σε εξαιρετικά μικρές δόσεις είναι πολύ βλαπτικές. Υπάρχουν στη φύση πολλά δηλητήρια που μπορεί να είναι προϊόντα ζώων ή ουσίες που προέρχονται από φυτά ή ακόμη και απλά χημικά στοιχεία ή ενώσεις που βρίσκονται σε ανόργανα υλικά.
Νεκροκεφαλή επί διασταυρούμενων οστών, σύμβολο δηλητηριωδών ουσιών
Για τον άνθρωπο κάθε ουσία δυνητικώς μπορεί να είναι δηλητήριο και τούτο είναι ανάλογο από την ποσότητα της ουσίας που θα μπει στον οργανισμό και από τη δυνατότητα αυτού να την απομονώσει ή να την αποβάλλει μετά από κάποια επεξεργασία. Καθημερινά ερχόμαστε σε επαφή με δεκάδες δηλητήρια, αλλά δεν παθαίνουμε βλάβες επειδή ο οργανισμός μας είναι σε θέση να τα εξουδετερώνει. Η ισχύς ενός δηλητηρίου λέγεται τοξικότητα και αυτή καθορίζει τη βαρύτητα των βλαβών που αυτό προκαλεί, σε συνδυασμό με την προσλαμβανόμενη ποσότητα του δηλητηρίου.
Ιδιαίτερα για χημικά προϊόντα και παρασκευάσματα "τοξικά" είναι αυτά που δια της εισπνοής, καταπόσεως ή δια της διεισδύσεως δια του δέρματος δύνανται να προκαλέσουν σοβαρούς κινδύνους για την υγεία, οξείς ή χρόνιους, ακόμη και τον θάνατο[1] και είναι υποχρεωτική από το νόμο η σήμανση τους ως τέτοια. Άλλες επικίνδυνες αλλά λιγότερο τοξικές ουσίες είναι δυνατόν να χαρακτηρίζονται ως "επιβλαβείς" ή "ερεθιστικές".
Ορισμένα δηλητήρια είναι επίσης τοξίνες, οι οποίες είναι κάθε δηλητήριο που παράγεται από τα ζώα, τα λαχανικά ή τα βακτήρια, όπως οι βακτηριακές πρωτεΐνες που προκαλούν τέτανο και αλλαντίαση. Η διάκριση μεταξύ των δύο όρων δεν τηρείται πάντοτε, ακόμα και μεταξύ των επιστημόνων. Οι παράγωγες μορφές "τοξικά" και "δηλητηριώδη" είναι συνώνυμες.
Δηλητήρια ζώων που παραδίδονται υποδορίως (π.χ. τσίμπημα ή το δάγκωμα) καλούνται επίσης δηλητήρια. Σε κανονική χρήση, δηλητηριώδης οργανισμός είναι αυτός ο οποίος είναι επιβλαβής για κατανάλωση, αλλά ένας οργανισμός μπορεί να χρησιμοποιεί το δηλητήριο για να σκοτώσει το θήραμά του ή αμυνθεί, ενώ είναι ακόμα ζωντανός. Ένας οργανισμός μπορεί να είναι τόσο δηλητηριώδης και να χρησιμοποιεί δηλητήριο, αλλά είναι πολύ σπάνιο.
Στην πυρηνική φυσική, δηλητήριο είναι μια ουσία η οποία εμποδίζει ή αναστέλλει μια πυρηνική αντίδραση. Δείτε πυρηνικό δηλητήριο.
Περιβαλλοντικά επικίνδυνες ουσίες δεν είναι κατ' ανάγκην δηλητήρια και το αντίστροφο. Για παράδειγμα, στη βιομηχανία τροφίμων τα λύματα, τα οποία μπορεί να περιέχουν χυμό πατάτας ή γάλα μπορεί να είναι επικίνδυνα για τα οικοσυστήματα των ρεμάτων και των ποταμών από την κατανάλωση οξυγόνου και τη πρόκληση ευτροφισμού, αλλά είναι ακίνδυνα για τον άνθρωπο και δεν έχουν ταξινομηθεί ως δηλητήριο.
Βιολογικά μιλώντας, οποιαδήποτε ουσία, αν δοθεί σε αρκετά μεγάλες ποσότητες, είναι δηλητηριώδη και μπορεί να προκαλέσει το θάνατο. Για παράδειγμα, πολλά κιλά νερού θα αποτελούσε μια θανατηφόρα δόση. Πολλές ουσίες που χρησιμοποιούνται ως φάρμακα - όπως η φαιντανύλη - έχουν LD50 μόνο μία τάξη μεγέθους μεγαλύτερη από την ED50. Μια εναλλακτική κατάταξη θα γίνεται με διάκριση μεταξύ θανατηφόρων ουσιών, οι οποίες παρέχουν μια θεραπευτική αξία και εκείνων που δεν το κάνουν.
Η χρόνια δηλητηρίαση είναι μακροπρόθεσμη επαναλαμβανόμενη ή συνεχής έκθεση σε δηλητήριο, όπου τα συμπτώματα δεν εμφανίζονται αμέσως ή μετά από κάθε έκθεση. Ο ασθενής γίνεται σταδιακά άρρωστος ή αρρωσταίνει μετά από μια μακρά περίοδο λανθάνουσας κατάστασης. Χρόνια δηλητηρίαση συμβαίνει πιο συχνά μετά από έκθεση σε δηλητήρια που βιοσυσσωρεύονται, η βιοσυγκεντρώνονται στον οργανισμό, όπως ο υδράργυρος, το γαδολίνιο και ο μόλυβδος.
Επαφή ή απορρόφηση δηλητηρίων μπορεί να προκαλέσει ταχύ θάνατο ή βλάβη. Παράγοντες οι οποίοι δρουν στο νευρικό σύστημα μπορεί να παραλύσουν σε δευτερόλεπτα ή συντομότερα, και περιλαμβάνουν τόσο βιολογικώς συμπληρωματικές νευροτοξίνες όσο και τα λεγόμενα αέρια νεύρων, τα οποία μπορούν να συντεθούν για πόλεμο ή για τη βιομηχανία.
Εισπνοή ή κατάποση κυανιούχου, που χρησιμοποιούνταν ως μέθοδος εκτέλεσης σε θαλάμους αερίων στερεί σχεδόν αμέσως το σώμα από ενέργεια μέσω της αναστολής των ενζύμων σε μιτοχόνδρια που εκτελούν την κυτταρική αναπνοή. Ενδοφλέβια έγχυση αφύσικα υψηλής συγκέντρωσης χλωριούχου καλίου, όπως στην εκτέλεση των κρατουμένων σε μέρη των Ηνωμένων Πολιτειών, σταματά γρήγορα την καρδιά εξαλείφοντας το δυναμικό των κυττάρων που απαιτούνται για τη σύσπαση των μυών.
Τα περισσότερα βιοκτόνα, συμπεριλαμβανομένων των φυτοφαρμάκων,δημιουργήθηκαν για να ενεργούν ως δηλητήρια για οργανισμούς στόχους, αν και η οξεία ή λιγότερο παρατηρήσιμη χρόνια δηλητηρίαση μπορεί να συμβεί και σε οργανισμούς-μη στόχους (δευτερογενής δηλητηρίαση), συμπεριλαμβανομένων και των ανθρώπων οι οποίοι χρησιμοποιούν τα βιοκτόνα και σε άλλους ωφέλιμους οργανισμούς. Για παράδειγμα, το ζιζανιοκτόνο 2,4-D μιμείται τη δράση της ορμόνης ενός φυτού, με την επίδραση της οποίας η θανατηφόρος τοξικότητα είναι ειδική για τα φυτά. Πράγματι, το 2,4-D δεν είναι δηλητήριο, αλλά ταξινομείται ως "επιβλαβές" (ΕΕ).
Πολλές ουσίες που θεωρούνται δηλητήρια είναι τοξικά μόνον έμμεσα, από μετατροπή των χημικών ενώσεων σε πιο τοξικές μορφές. Ένα παράδειγμα είναι η μεθανόλη (ξυλόπνευμα), η οποία δεν είναι δηλητηριώδης από μόνη της, αλλά χημικώς μετατρέπεται σε τοξική φορμαλδεΰδη και φορμικό οξύ στο ήπαρ. Πολλά μόρια των φαρμάκων γίνονται τοξικά στο ήπαρ, και η γενετική μεταβλητότητα ορισμένων ηπατικών ενζύμων καθιστά την τοξικότητα πολλών ενώσεων να διαφέρει μεταξύ ατόμων.
Η τοξικολογία είναι η μελέτη των συμπτωμάτων, των μηχανισμών, της θεραπείας και της διάγνωσης της βιολογικής δηλητηρίασης.
Η έκθεση σε ραδιενεργές ουσίες μπορεί να προκαλέσει δηλητηρίαση από ακτινοβολία, ένα άσχετο φαινόμενο.
Η αρχική αντιμετώπιση για όλες τις δηλητηριάσεις περιλαμβάνει την εξασφάλιση επαρκούς καρδιοαναπνευστικής λειτουργίας και παροχή θεραπείας για τυχόν συμπτώματα όπως σπασμοί, Σηπτικό σοκ και τον πόνο.
Δηλητήρια τα οποία έχουν εγχυθεί (π.χ. από το τσίμπημα δηλητηριώδους ζώου) μπορεί να αντιμετωπιστούν με το δέσιμο του προσβεβλημένου μέρους του σώματος με έναν επίδεσμο πίεσης και τοποθετώντας το προσβεβλημένο μέρος του σώματος σε καυτό νερό (με θερμοκρασία 50 ° C). Ο επίδεσμος πίεσης αποτρέπει το δηλητήριο από το να διαχέεται σε όλο το σώμα και το ζεστό νερό εξασθενεί το δηλητήριο. Αυτή η επεξεργασία όμως λειτουργεί μόνο με δηλητήρια τα οποία αποτελούνται από πρωτεϊνικά μόρια.
Στην πλειονότητα των δηλητηριάσεων παρέχεται υποστηρικτική φροντίδα για τον ασθενή, δηλαδή θεραπεία των συμπτωμάτων.
Θεραπεία της πρόσφατα κατάποσης δηλητηρίου μπορεί να περιλαμβάνει γαστρική απολύμανση για να μειωθεί η απορρόφηση. Η γαστρική απολύμανση μπορεί να περιλαμβάνει ενεργό άνθρακα, πλύση στομάχου, όλη την άρδευση του εντέρου, ή ρινογαστρική αναρρόφηση. Η τακτική χρήση εμετικών (σιρόπι Ipecac)και καθαρτικών δεν συνιστάται πλέον.
Ο ενεργός άνθρακας είναι η θεραπεία εκλογής για την πρόληψη της απορρόφησης δηλητηρίου. Συνήθως χορηγείται όταν ο ασθενής είναι στο δωμάτιο έκτακτης ανάγκης ή από ένα εκπαιδευμένο πάροχο υγειονομικής περίθαλψης έκτακτης ανάγκης, όπως ένας νοσηλευτής ή EMT. Ωστόσο, ο άνθρακας είναι αναποτελεσματικός ενάντια στα μέταλλα όπως το νάτριο, το κάλιο, και το λίθιο, και αλκοόλες και γλυκόλες: επίσης δεν συνιστάται σε κατάποση διαβρωτικών χημικών, όπως οξέα και αλκάλια.
Τα καθαρτικά έχει υποτεθεί ότι μειώνουν την απορρόφηση, αυξάνοντας την αποβολή του δηλητηρίου από το γαστρεντερικό σωλήνα. Υπάρχουν δύο τύποι καθαρτικών που χρησιμοποιούνται σε ασθενείς με δηλητηρίαση: αλατούχα καθαρτικά (θειικό νάτριο, κιτρικό μαγνήσιο, θειικό μαγνήσιο) και σακχαριτικά καθαρτικά (σορβιτόλη). Δεν φαίνεται να βελτιώνουν την έκβαση των ασθενών και δεν συνίσταντε πλέον.
Ο εμετός (και αυτός που προκαλείται από ipecac) δεν συνιστάται σε περιπτώσεις δηλητηρίασης, γιατί είναι αναποτελεσματικός στην απομάκρυνση του δηλητηρίου.
Πλύση στομάχου, κοινώς γνωστή ως αντλία στομάχου, είναι η εισαγωγή ενός σωλήνα μέσα στο στομάχι, που ακολουθείται από τη χορήγηση νερού ή φυσιολογικού ορού κάτω στο σωλήνα. Το υγρό στη συνέχεια απομακρύνεται μαζί με τα περιεχόμενα του στομάχου. Πλύση έχει χρησιμοποιηθεί για πολλά χρόνια ως κοινή θεραπεία για ασθενείς με δηλητηρίαση. Ωστόσο, μια πρόσφατη ανασκόπηση της διαδικασίας σε δηλητηριάσεις δείχνει ότι δεν υπάρχει κανένα όφελος. Είναι ακόμα μερικές φορές που χρησιμοποιείται, αν αυτό μπορεί να πραγματοποιηθεί εντός 1 ώρας από την κατάποση και η έκθεση είναι δυνητικά απειλητική για τη ζωή.
Η ρινογαστρική αναρρόφηση περιλαμβάνει την τοποθέτηση ενός σωλήνα μέσω της μύτης κάτω μέσα στο στομάχι,και τα περιεχόμενα του στομάχου στη συνέχεια απομακρύνονται με αναρρόφηση. Η διαδικασία αυτή χρησιμοποιείται κυρίως για υγρά κατάποσης όπου ο ενεργός άνθρακας είναι αναποτελεσματικός, π.χ. δηλητηρίαση από αιθυλένιο γλυκόλης.
Ολόκληρη η άρδευση του εντέρου καθαρίζει το έντερο. Αυτό επιτυγχάνεται δίνοντας στον ασθενή μεγάλες ποσότητες ενός διαλύματος πολυαιθυλενογλυκόλης. Το οσμωτικά ισορροπημένο διάλυμα πολυαιθυλενογλυκόλης δεν απορροφάται στο σώμα, που έχει ως αποτέλεσμα την έξαψη ολόκληρου του γαστρεντερικού σωλήνα. Οι κύριες χρήσεις του είναι μετά την κατάποση των φαρμάκων παρατεταμένης απελευθέρωσης, τοξίνες οι οποίες δεν απορροφώνται από ενεργό άνθρακα (δηλαδή λίθιο, σίδηρο), και για την απομάκρυνση πακέτων ναρκωτικών από το σώμα (συσκευασία σώμα / λαθρεμπορίου).
Σε ορισμένες περιπτώσεις η κατάργηση του δηλητηρίου μπορεί να ενισχυθεί με τη διούρηση, την αιμοκάθαρση, την αιμοπροσρόφηση, υπερβαρικής ιατρικής, περιτοναϊκή κάθαρση, μετάγγισης ή αποσιδήρωσης. Ωστόσο, αυτό μπορεί να επιδεινώσει τη δηλητηρίαση, σε ορισμένες περιπτώσεις, οπότε θα πρέπει πάντα να επαληθεύονται με βάση τι ουσίες εμπλέκονται.
Η αναπηρία στο έτος ζωής προσαρμοσμένη στους δηλητηριασμούς ανά 100.000 άτομα το έτος 2004. Στην εικόνα οι πιο σκούρες(κόκκινες) περιοχές δείχνουν το υψηλότερο ποσοστό ενώ οι πιο ανοιχτόχρωμες(κίτρινες) δείχνουν το χαμηλότερο.
Το 2010, η δηλητηρίαση οδήγησε σε περίπου 180.000 θανάτους από τους 200.000 το 1990. Υπήρξαν περίπου 727,500 επισκέψεις στο τμήμα επειγόντων περιστατικών στις Ηνωμένες Πολιτείες συμπεριλαμβανομένων δηλητηριάσεις-3,3% του συνόλου των συναντήσεων.
Οι δηλητηριώδεις ενώσεις μπορεί να είναι χρήσιμες, είτε για την τοξικότητά τους, ή, πιο συχνά, λόγω μία άλλης χημικής ιδιότητας, όπως η ειδική χημική δραστικότητα. Δηλητήρια χρησιμοποιούνται ευρέως στη βιομηχανία και τη γεωργία, όπως χημικά αντιδραστήρια, διαλύτες ή αντιδραστήρια συμπλοκοποίησης, όπως π.χ. μονοξείδιο του άνθρακα, μεθανόλη και κυανιούχο νάτριο, αντίστοιχα. Είναι λιγότερο συχνές σε οικιακή χρήση, με περιστασιακές εξαιρέσεις όπως η αμμωνία και η μεθανόλη. Για παράδειγμα,το φωσγένιο είναι ιδιαίτερα δραστικός πυρηνόφιλος δέκτης, το οποίο το καθιστά ένα εξαιρετικό αντιδραστήριο για τον πολυμερισμό διολών και διαμινών να παράγουν πλαστικά από πολυανθρακικό και πολυουρεθάνη. Για αυτή τη χρήση, παράγονται εκατομμύρια τόνοι ετησίως. Ωστόσο, η ίδια αντιδραστικότητα καθίσταται εξαιρετικά αντιδραστική προς πρωτεΐνες στον ανθρώπινο ιστό και ως εκ τούτου εξαιρετικά τοξική. Στην πραγματικότητα, το φωσγένιο έχει χρησιμοποιηθεί ως χημικό όπλο. Αυτό μπορεί να αντιπαραβληθεί με αέριο μουστάρδας, το οποίο έχει παραχθεί μόνο για χρήσεις χημικών όπλων, δεδομένου ότι δεν έχει καμία ιδιαίτερη βιομηχανική χρήση.
Τα βιοκτόνα δεν χρειάζεται να είναι δηλητηριώδη για τον άνθρωπο, επειδή μπορούν να στοχεύσουν μεταβολικές οδούς που υπάρχουν στους ανθρώπους, αφήνοντας μόνο παρεμπιπτόντως τοξικότητα. Για παράδειγμα, το ζιζανιοκτόνο 2,4-διχλωροφαινοξυοξεικό οξύ είναι ένα μιμητικό ορμόνης ανάπτυξης των φυτών, το οποίο προκαλεί ανεξέλεγκτη ανάπτυξη που οδηγεί στο θάνατο του φυτού. Άνθρωποι και ζώα, στερούνται αυτής της ορμόνης και του υποδοχέα της, δεν επηρεάζονται από αυτή, και πρέπει να καταπιούν σχετικά μεγάλες δόσεις πριν εμφανιστεί οποιαδήποτε τοξικότητα. Η τοξικότητα για τον άνθρωπο, ωστόσο, δύσκολο να αποφευχθεί με φυτοφάρμακα που στοχεύουν θηλαστικά, όπως τα τρωκτικοκτόνα.
Ο κίνδυνος από την τοξικότητα διαφέρει από την ίδια την τοξικότητα. Για παράδειγμα, το συντηρητικό θειομερσάλη που χρησιμοποιείται σε εμβόλια είναι τοξικό, αλλά η ποσότητα που χορηγείται σε μια μόνο βολή είναι αμελητέα.
Καθ 'όλη την ανθρώπινη ιστορία, σκόπιμη εφαρμογή του δηλητηρίου έχει χρησιμοποιηθεί ως μέθοδος δολοφονίας, ελέγχου των παρασίτων, των αυτοκτονιών και της εκτέλεσης. Σύμφωνα με τη μέθοδο εκτέλεσης, δηλητήριο έχει προκαλέσει το θάνατο είτε με τη κατάποση, όπως οι αρχαίοι Αθηναίοι έκαναν (βλέπε Σωκράτης), την εισπνοή, όπως με μονοξείδιο του άνθρακα ή υδροκυανίου (βλ. θάλαμο αερίων), ή με ένεση (βλ. θανατηφόρα ένεση). Το αποτέλεσμα ενός θανατηφόρου δηλητηρίου μπορεί να συνδυαστεί με δήθεν μαγικές δυνάμεις τους: ένα παράδειγμα είναι το κινέζικο δηλητήριο Gu. Δηλητήριο χρησιμοποιήθηκε επίσης στο μπαρούτι πολέμου.
Υπηρεσία Καταγραφής Τοξικών Ουσιών και Ασθενειών Μητρώου (ATSDR)
Τα μολυσμένα προϊόντα αίματος αιμορροφιλία
Λίστα υπερβολικά επικίνδυνων ουσίων
Λίστα των εικονικών τοξινών
Κατάλογος με δηλητηριώδη φυτά
Μείωση της χρήσης τοξικών ουσιών
1. "poison" at Dorland's Medical Dictionary
2. "Poison" at Merriam-Webster. Retrieved December 26th, 2014.
3.GBD 2013 Mortality and Causes of Death, Collaborators (17 December 2014). "Global, regional, and national age-sex specific all-cause and cause-specific mortality for 240 causes of death, 1990-2013: a systematic analysis for the Global Burden of Disease Study 2013.". Lancet. doi:10.1016/S0140-6736(14)61682-2. PMID 25530442.
4.Latin: Dosis sola venenum facit. Paracelsus: Von der Besucht, Dillingen, 1567
5. Hutchinson DA, Mori A, Savitzky AH, Burghardt GM, Wu X, Meinwald J, Schroeder FC (2007). "Dietary sequestration of defensive steroids in nuchal glands of the Asian snake Rhabdophis tigrinus". Proceedings of the National Academy of Sciences of the United States of America 104 (7): 2265–70. doi:10.1073/pnas.0610785104. PMC 1892995.PMID 17284596.
6. Complete diving manual by Jack Jackson
7. Chyka PA, Seger D, Krenzelok EP, Vale JA (2005). "Position paper: Single-dose activated charcoal". Clin Toxicol (Phila) 43 (2): 61–87. PMID 15822758.
8.Toxicology, American Academy of Clinical (2004). "Position paper: cathartics". J Toxicol Clin Toxicol 42 (3): 243–253. doi:10.1081/CLT-120039801. PMID 15362590.
9.American Academy of Clinical Toxicology; European Association of Poisons Centres Clinical Toxicologists (2004). "Position paper: Ipecac syrup". J Toxicol Clin Toxicol 42 (2): 133–143. doi:10.1081/CLT-120037421. PMID 15214617.
10.Vale JA, Kulig K; American Academy of Clinical Toxicology; European Association of Poisons Centres and Clinical Toxicologist. (2004). "Position paper: gastric lavage". J Toxicol Clin Toxicol 42 (7): 933–943. doi:10.1081/CLT-200045006. PMID 15641639.
11."Position paper: whole bowel irrigation". J Toxicol Clin Toxicol 42 (6): 843–854. 2004.doi:10.1081/CLT-200035932. PMID 15533024.
12. "WHO Disease and injury country estimates". World Health Organization. 2004. Retrieved Nov 11, 2009.
13. Lozano, R (Dec 15, 2012). "Global and regional mortality from 235 causes of death for 20 age groups in 1990 and 2010: a systematic analysis for the Global Burden of Disease Study 2010.". Lancet 380 (9859): 2095–128. doi:10.1016/S0140-6736(12)61728-0.PMID 23245604.
14. Villaveces A, Mutter R, Owens PL, Barrett ML. Causes of Injuries Treated in the Emergency Department, 2010. HCUP Statistical Brief #156. Agency for Healthcare Research and Quality. May 2013.[1]
15. Kautilya suggests employing means such as seduction, secret use of weapons, poison etc. S.D. Chamola, Kautilya Arthshastra and the Science of Management: Relevance for the Contemporary Society, p. 40.ISBN 81-7871-126-5.
16.Kautilya urged detailed precautions against assassination—tasters for food, elaborate ways to detect poison. "Moderate Machiavelli? Contrasting The Prince with the Arthashastra of Kautilya". Critical Horizons, vol. 3, no. 2 (September 2002). Brill Academic Publishers. ISSN 1440-9917 (Print) 1568-5160 (Online).doi:10.1163/156851602760586671.
17. Needham, Joseph (1986). Science and Civilization in China: Volume 5, Part 7. Taipei: Caves Books, Ltd. Page 180.