el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el la el el el el el el el el el be el el el el el ce ru ru zh el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el en el el el en el el el el el el en el el el el el el el el en el el el en el el el el el el el el en el el el el el en el el el en el el el el el el el el el el el el el el en el el el el en el en el en el el el el el el el el el el el el en en nb uk en it en en it en en tr en en tr en en en en en en en nl it en en en en en ceb en en en en fr en en en en en fr tr en en en en el el el el el el el en el en el el el el el el el el es hi el el el el el en el el el el el el en en en en en en en ru en en hbs_lat en fr el da zh en en en zh en en en en eu nb fr el en ms nl en es en en en en en en zh fr el it ru fr fr fr fr fr ja fr fr ru de fr el en en en en te en en ru en en en en ru el en it pt en zh en en en en en zh en fr el el en el el el el en el en el el el el el el el el el el el el el el el en el el el el en el el el el el el el el el en el el en el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el fr en fr fr en en el en en en en fr en el en en en fr en el en en en en en en en el el en en en en en el el el el el el en en el el el el en el el el el el el el el de en en el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el
Θεωρείται η αρχαιότερη πόλη στην Ηπειρωτική Ευρώπη λόγω της ύπαρξης πολλών αρχαιολογικών μνημείων που χρονολογούνται από την Ύστερη Εποχή του Χαλκού, όταν αποτελούσε ένα από τα σπουδαιότερα κέντρα του Μυκηναϊκού Πολιτισμού και μια από τις παλαιότερες στον Ελλαδικό χώρο. Η πόλη κατοικείται συνεχώς τουλάχιστον στην μορφή χωριού κατά τα τελευταία 7.000 χρόνια.[3] Σύμβολο της πόλης από τα αρχαία χρόνια είναι ο λύκος.
Σήμερα, η πόλη στολίζεται με πολλά αρχαία μνημεία. Η γεωργία είναι η κύρια οικονομική δραστηριότητα της πόλης.
13.2 Βυζαντινά και νεώτερα χρόνια
14.2 Συμμετοχή σε ευρωπαϊκά δίκτυα
Το όνομα της πόλης είναι αρχαιότατο και πολλές θεωρίες έχουν προταθεί για την ετυμολογική προσέγγισή του. Η επικρατέστερη άποψη θεωρεί το όνομα ως κατάλοιπο της πελασγικής γλώσσας, αυτής δηλαδή του λαού που ιστορικά εγκαταστάθηκε πρώτα στην περιοχή του Άργους, στην οποία σήμαινε "κάμπος". Κατά εναλλακτική θεωρία, το όνομα συνδέεται ετυμολογικά με τον Άργο, τον τρίτο βασιλιά της πόλης στην αρχαιότητα, ο οποίος τη μετονόμασε βάσει του ονόματός του, αντικαθιστώντας έτσι την προηγούμενή της ονομασία Φορωνικόν Άστυ. Έχει προταθεί επίσης αντιστοιχία με τη λέξη "άργος" (με αναβιβασμό του τόνου), που σήμαινε "λευκός", πιθανώς από την οπτική εντύπωση που δημιουργούταν σε κάποιον όταν έβλεπε την αργολική πεδιάδα κατά την εποχή του θερισμού. Συναφής είναι και η σύνδεση της λέξης με τη λέξη "αγρός", με αντιμετάθεση δηλαδή των συμφώνων (κατά την εκτίμηση του Στράβωνα).[4]
Κύριο λήμμα: Τιμάρια Άργους και Ναυπλίας
Το Ηραίον του Άργους, κατασκευασμένο τον 7ο-5ο π.Χ., αποτελούσε το σημαντικότερο ιερό της Αργολίδας, αφιερωμένο στη θεά Ήρα
Το παλιό δημαρχείο του Άργους
Πρώτος βασιλιάς του Άργους θεωρείται ο Ίναχος, γιος του Ωκεανού και της Τηθύος, που έδωσε το όνομά του και στον ποταμό της περιοχής. Μετά τον κατακλυσμό του Δευκαλίωνα, ίδρυσε το Άργος. Δίδαξε στους υπηκόους του την καλλιέργεια της γης, την κατασκευή ενδυμάτων, την επεξεργασία του υάλου και πολυτίμων λίθων.
Η σπουδαιότητα του πολιτισμού του Άργους φαίνεται και από τα έπη του Ομήρου στα οποία όλοι οι Έλληνες (ακόμα και η Ωραία Ελένη) αποκαλούνται "Αργείοι". Ίσως διότι όλοι οι βασιλικοί οίκοι της Ελλάδος προέρχονται από το Άργος συμπεριλαμβανομένων και των οίκων των Μακεδόνων. Επίσης η σημαντική θέση του Αργειακού πολιτισμού φαίνεται και από τους τραγικούς ποιητές των οποίων πολλές τραγωδίες αναφέρονται στο Άργος· τα εφάμιλλα της Ιλιάδας χαμένα έπη "Θηβαΐς" και "Επίγονοι", ίσως του Ομήρου, κάνουν επιπλέον μνεία για το κλέος του αρχαίου Άργους. Από το Άργος κατάγονται δύο από τους μεγαλύτερους ήρωες της ελληνικής μυθολογίας, ο Περσέας και ο Ηρακλής. Η τραγωδία του Ευριπίδη "Ηρακλής" αρχίζει επίσης με αναφορά στην εξ Άργους καταγωγή του ήρωα.
Το Φορωνικόν Άστυ, όπως ονομαζόταν το Άργος πριν αποκτήσει τη σημερινή ονομασία του, θεωρείται κατά πολλούς ως η πρώτη πόλη του κόσμου.[4][5] Η περιοχή της σημερινής πόλης του Άργους γνώρισε την πρώτη ανθρώπινη εγκατάσταση στο τέλος της 3ης χιλιετίας π.Χ, στη νεολιθική εποχή. Έκτοτε κατοικήθηκε αδιάλειπτα, κτιζόμενη ξανά και ξανά στην ίδια γεωγραφική θέση που κατέχει μέχρι σήμερα με τους πρώτους αποικιστές της να θεωρούνται κατά την προϊστορική εποχή οι Πελασγοί. Οι πρώτες οικιστικές εγγραφές παρατηρούνται στους πρόποδες του λόφου της Ασπίδας και της Λάρισας, ενώ η εγκατάσταση πληθυσμών στο ανατολικό τμήμα της πόλης συνέβη πολύ αργότερα. Μεγάλη σημασία στην ανάπτυξη του Άργους έπαιξε η κομβική του θέση ανάμεσα στη Νεμέα, την Κορινθία και την Αρκαδική ενδοχώρα ενώ ευνοήθηκε επίσης και από τη λίμνη της Λέρνας, η οποία έφτανε την τότε εποχή σε απόσταση ενός χιλιομέτρου νότια της πόλης.
Αργυρή δραχμή του Άργους. 4ος αι. π.Χ.
Οι Πελασγοί κληροδότησαν στην πόλη πολλές ονομασίες, όπως το ίδιο της το όνομα και τη λέξη "Λάρισα", το όνομα του κάστρου που δεσπόζει στον ομώνυμο λόφο της πόλης, που σημαίνει ακρόπολη. Στον ίδιο λόφο υπήρχε και το ιερό της θεάς Ήρας της Ακραίας, σήμερα το μοναστήρι της Παναγιάς της Κατακεκρυμμένης.
Στη Μυκηναϊκή εποχή, το Άργος αποτέλεσε μαζί με τις Μυκήνες και την Τίρυνθα σημαντική εγκατάσταση με στρατηγική θέση στην εύφορη Αργολική πεδιάδα. Κατά την Κάθοδο των Δωριέων, περί το 1098 π.Χ., το Άργος ήταν διαιρεμένο σε τέσσερις συνοικίες, η καθεμία από τις οποίες κατοικείτο από διαφορετική φυλή. Η πόλη διέθετε το δικό της νόμισμα και έφτασε στο απόγειο της ισχύος της κατά τον 7ο αιώνα π.Χ. υπό την τυραννία του Φείδωνα, οπότε και υπερείχε των άλλων Πελοποννησιακών πόλεων, κυρίως δε της Σπάρτης. Κατά την περίοδο αυτή, στην πόλη λειτούργησε σχολή γλυπτικής και χαλκοπλαστικής ενώ αξιόλογα ήταν και τα κεραμοποιεία, τα βυρσοδεψεία αλλά και οι βιοτεχνίες ετοίμων ενδυμάτων που έφτιαχναν ρούχα σε πλούσια ποικιλία σχεδίων και χρωμάτων. Χαρακτηριστικό δε είναι ότι κατά τακτά διαστήματα, διοργανωνόταν έκθεση με τα προϊόντα της αργολικής γης. Στο αρχαίο Άργος υπήρχε επίσης πλήθος εορτασμών, κρίνοντας από τις τουλάχιστον 25 γιορτές που έχουν καταγραφεί.[6]
Η αποδυνάμωση και η απώλεια του γοήτρου του Άργους επήλθε αργότερα, αφενός, με την άρνησή του να παρέχει προμήθειες και να συμμετάσχει στους Ελληνο-περσικούς πολέμους και αφετέρου, με την ουδέτερη στάση που διατήρησε αργότερα, κατά τον Πελοποννησιακό Πόλεμο.
Στη χρονική περίοδο αυτή αρχίζει η παρακμή και του εμπορικού χαρακτήρα της πόλης και η αλλαγή του πολεοδομικού ιστού της, ιδίως λόγω της επιδρομής των Γότθων το 396, με την αρχαία αγορά να παύει να αποτελεί σημείο συνάντησης και την κίνηση της πόλης να μεταφέρεται στην ανατολική συνοικία, στα όρια των σημερινών οδών Δαναού και Αγίου Κωνσταντίνου. Στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία το Άργος ανήκε αρχικά στο Θέμα Ελλάδος και στην συνέχεια στο Θέμα Πελοποννήσου.
Στις αρχές του 13ου αιώνα ο Έλληνας άρχοντας από το Ναύπλιο Λέων Σγουρός επαναστάτησε ενάντια στον αυτοκράτορα Αλέξιο Γ' και αυτονακηρύχθηκε άρχοντας.[7] Ο Λέων Σγουρός με αφετηρία την πατρίδα του κατέλαβε το Άργος και την Κόρινθο, θανάτωσε τον εκεί αρχιεπίσκοπο γκρεμίζοντας τον από την Ακροκόρινθο αφού προηγουμένως τον τύφλωσε.[8] Η κυριαρχία του Σγουρού σύντομα επεκτάθηκε από το Ναύπλιο μέχρι τη Βοιωτία (1203). Τον επόμενο χρόνο οι Φράγκοι εκστράτευσαν και κατέλαβαν την Κωνσταντινούπολη στην Δ' Σταυροφορία (1204), ο Αλέξιος Γ' ζήτησε καταφύγιο στη Λάρισα, και έδωσε στον Σγουρό την κόρη του Ευδοκία Αγγελίνα ως σύζυγο και τον τίτλο του [[Δεσπότης|Δεσπότη]]. Ο Σγουρός δεν βρήκε υποστήριξη από τον τοπικό Ελληνικό πληθυσμό λόγω της τυραννικής του διακυβέρνησης και κατέφυγε στο Κάστρο Ακροκορίνθου όπου και οχυρώθηκε (1205). Οι Φράγκοι μετά τον θρίαμβο τους στη Μάχη του ελαιώνα του Κούντουρα πολιόρκησαν την ηγεμονία του Σγουρού στην οποία ανήκε και το Άργος, ο ίδιος παρέμεινε οχυρωμένος στην Ακροκόρινθο. Ο Σγουρός δεν άντεξε τελικά την ταπείνωση και αυτοκτόνησε πέφτοντας έφιππος στα βράχια από το κάστρο της Ακροκορίνθου (1208).[9] Μετά τον θάνατο του Σγουρού η πτώση της ηγεμονίας του στους Φράγκους ήταν θέμα χρόνου, πρώτα έπεσε η Ακροκόρινθος (1209), ακολούθησαν το Άργος και το Ναύπλιο (1212).
Σφραγίδα του Όθωνος ντε Λα Ρος
Ο Δούκας των Αθηνών Όθων ντε Λα Ρος που ήταν πρωταγωνιστής στην Άλωση των τριών πόλεων ανέλαβε τη διοίκηση στα Τιμάρια Άργους και Ναυπλίας. Τα τιμάρια κληρονόμησε ο γιος του Όθων λόρδος του Ρέι που τα πούλησε στον αδελφό του δούκα τον Αθηνών Γκυ Α΄ ντε Λα Ρος με 15.000 χρυσά υπέρπυρα.[10] Ο Πρίγκιπας της Αχαΐας Γουλιέλμος Β΄ Βιλλεαρδουίνος ήταν μέχρι το 1259 ο ισχυρότερος άρχοντας των Λατίνων στην κεντρική Ελλάδα, ο Οίκος ντε Λα Ρος ήταν υποτελής του.[11][12] Ο Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγος μετά τον θρίαμβο στη μάχη της Μάχη της Πελαγονίας (1259) διέλυσε τη Λατινική Αυτοκρατορία και δημιούργησε ξανά τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Ο Γουλιέλμος Β΄ Βιλλεαρδουίνος συνελήφθη αιχμάλωτος του Μιχαήλ Παλαιολόγου, απελευθερώθηκε αφού του παρέδωσε πολλές πόλεις στη νότια Πελοπόννησο αλλά τα Τιμάρια του Άργους και του Ναυπλίου παρέμειναν στους Λατίνους.[13][14] Τα τιμάρια ανήκαν πάντα στο Δουκάτο.
Ο Γκωτιέ Ε΄ του Μπριέν κληρονόμησε το δουκάτο των Αθηνών (1309) αλλά ο ίδιος και οι μεγαλύτεροι ιππότες των Φράγκων έπεσαν τον Μάρτιο του 1311 στη Μάχη του Αλμυρού εναντίον των Καταλανών. Την επόμενη μέρα οι Καταλανοί κατέλαβαν το δουκάτο των Αθηνών, με τη στρατιωτική τους ικανότητα απείλησαν να κυριεύσουν το Άργος και το Ναύπλιο.[15][16]
Η χήρα του Γκωτιέ Ιωάννα του Σατιγιόν με υποστήριξη από το Ανδεγαυικό Βασίλειο της Νεαπόλεως και τον πάπα απέκτησε προμήθειες και στρατό, διόρισε τους ισχυρούς Φράγκους ευγενείς Γουόλτερ και Φραγκίσκο του Φουτσερόλ να κυβερνήσουν τα τιμάρια στο όνομα της.[17] Η υποστήριξη που είχε από τους ισχυρούς αδελφούς Φουτσερόλ τη βοήθησαν παρά τις καταστροφικές επιδρομές των Καταλανών να κρατήσει τα τιμάρια την επόμενη δεκαετία.[18][19] Ο γιος της Γκωτιέ ΣΤ΄ του Μπριέν έκανε επίμονες προσπάθειες να ανακαταλάβει την Αθήνα αλλά ήταν όλες αποτυχημένες επειδή δεν είχε τα μέσα και η Δημοκρατία της Βενετίας δεν τον υποστήριξε. Διατήρησε στην κατοχή του τα Τιμάρια του Άργους και του Ναυπλίου μέχρι την εποχή που σκοτώθηκε στη μάχη του Πουατιέ (1356) αλλά δεν τα επισκέφτηκε ποτέ. Οι απειλές των Καταλανών ανάγκασαν τον Γκωτιέ ΣΤ΄ να κτίσει άλλα δυο νέα κάστρα στο Κιβέρι Αργολίδας και στο Άκρα Θερμήσι.[20][21] Τα έγγραφα δείχνουν ότι η περιοχή ήταν πολύ πλούσια και τον 14ο αιώνα υπήρχε μεγάλη παραγωγή σε χαρούπια, σταφίδες, ρητίνη, βαμβάκι και γινόταν εξαγωγή λινών υφασμάτων.[22] Ο Γκι έφτασε στα Τιμάρια τον Δεκέμβριο του 1364 για να αναλάβει προσωπική διακυβέρνηση, για να συμφιλιωθεί με τον τοπικό πληθυσμό πήρε σύζυγο από την περιοχή. Ο Γκι αντιμετώπισε μεγάλες απειλές από την Οθωμανική Αυτοκρατορία με ασταμάτητες επιδρομές αλλά στάθηκε θαρραλέος πολεμιστής.[22] Για να εξασφαλίσει καλύτερα τα εδάφη του έγινε Βενετός πολίτης (22 Ιουλίου 1362), η εξέλιξη αυτή έφερε επέμβαση της Βενετίας στην περιοχή.[23][24]
Τον Γκι κληρονόμησε η κόρη του Μαρία του Ανγκιάν (1376) σε ηλικία μόλις 10 ετών, κυβέρνησε τα τιμάρια υπό την κηδεμονία του θείου της Λουδοβίκου του ανγκιάν. Ο θείος της την αρραβώνιασε με τον Πέτρο Κορνάρο που έμενε στο Άργος γιο του πλούσιου ευγενή από τη Βενετία Φεντερίγκο Κορναρο, ήταν το πρώτο μεγάλο βήμα για να μεταβιβαστούν τα Τιμάρια στη Βενετία. Ο συγγραφέας Άνθονι Λούτρελ (γεν. το 1932) γράφει : "Οι Βενετοί εκείνη την εποχή θεωρούσαν τις περιοχές αυτές κτήσεις τους".[25][26] Το ζεύγος ήταν ανήλικοι και είχαν την υποστήριξη του Φεντερίγκο Κορνάρο μέχρι τον θάνατο του (1382). Ο Πέτρο Κορνάρο πέθανε πρόωρα (1388) και η Μαρία που είδε ότι δεν μπορούσε να κυβερνήσει μόνη της πούλησε τα Τιμάρια στη Δημοκρατία της Βενετίας, από τότε ξεκίνησε επίσημα στο Άργος η Βενετοκρατία που θα κρατήσει περίπου έναν αιώνα. Ο Δεσπότης του Μοριά Θεόδωρος Α΄ Παλαιολόγος με σύμμαχο τον πεθερό του Νέριο Α΄ Ατσαγιόλι και με τη βοήθεια ενός Οθωμανικού στρατού υπό την ηγεσία του Εβρενός επιτέθηκαν στους Βενετούς για να εμποδίσουν την άφιξη τους. Οι Βενετοί έδιωξαν εύκολα τον Νέριο Ατζαγιόλι αλλά ο Δεσπότης του Μοριά είχε στην κατοχή του το Άργος, το Ναύπλιο, το Κιβέρι Αργολίδας και το Θερμήσι μέχρι τις 11 Ιουνίου 1394.[27][28][29] Μετά τον θάνατο του Λουδοβίκου (1394) ο Ένγκεμπερτ του Ανγκιάν ο πρώτος από τα αδέλφια που δέχτηκε τα τιμάρια διεκδίκησε την κληρονομιά του αλλά υποχώρησε ύστερα από τις μεγάλες οικονομικές απαιτήσεις των Βενετών για αποζημιώσεις.[30]
Οι Οθωμανοί επιτέθηκαν και λεηλάτησαν το Άργος, ερήμωσαν την πόλη και πούλησαν όλους τους κατοίκους σαν σκλάβους (1397).[31][32] Οι Βενετοί εποίκησαν ξανά την περιοχή με Αρβανίτες και τους πρόσφεραν τεράστιες φοροαπαλλαγές για να δεχτούν να μείνουν μόνιμα στο Άργος, οι Αρβανίτες και οι παλιοί Έλληνες κάτοικοι υπηρέτησαν στον Βενετσιάνικο στρατό σαν μισθοφόροι.[31] Οι περισσότεροι ιστορικοί αναφέρουν ότι ο Γαλλικός όρος "Αργκουλέτ" προέρχεται από τους Γάλλους στρατιώτες με καταγωγή από το Άργος.[33]
Ο Μεγάλος Βεζίρης Μαχμούτ Πασάς Αντζέλοβιτς, κατακτητής του Άργους
Οι Οθωμανοί κήρυξαν τον πόλεμο στους Βενετούς τον Νοέμβριο του 1462 με το πρόσχημα ότι είχαν προσφέρει άσυλο σε κάποιον κλέφτη Αρβανίτη φυγά που είχε δραπετεύσει στην Κορώνη και οι Βενετοί αρνήθηκαν να τον παραδώσουν.[34] Η Οθωμανική Αυτοκρατορία βρισκόταν εκείνη την εποχή στο αποκορύφωμα της δύναμης της, είχε προηγηθεί η Άλωση της Κωνσταντινούπολης από τον Μωάμεθ τον Πορθητή (1453), ακολούθησε η πτώση των τελευταίων Ελληνικών κρατών όπως το Δεσποτάτο του Μυστρά και η Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας (1461). Ο Οθωμανός κυβερνήτης του Μοριά Ισά-Μπέης Ισάκοβιτς κατέλαβε με προδοσία το Άργος (3 Απριλίου 1463).[34] Η Δημοκρατία της Βενετίας, ο Ούγγρος βασιλιάς Ματθαίος Κορβίνος και ο Φίλιππος Γ΄ της Βουργουνδίας δημιούργησαν με τον πάπα Πίο Β΄ συμμαχία εναντίον της Τουρκίας (19 Οκτωβρίου 1463).[35]
Οι Βενετοί με τον Αλβίζε Λορεντάν και τον στρατηγό του Μπερτόλντο Έστε επιτέθηκαν με 20.000 άντρες στην Πελοπόννησο και ανακατέλαβαν προσωρινά το Άργος. Ο Μωάμεθ ο Πορθητής έστειλε νέες ισχυρές δυνάμεις με τον Μεγάλο Βεζύρη Μαχμούτ Πασάς Αντζέλοβιτς, ο στρατός των Βενετών που βρισκόταν στο μεταξύ στην Ακροκόρινθο, ηττήθηκε από τον Τουραχάνογλου Ομέρ Μπέη και ο Έστε σκοτώθηκε στη μάχη.[36] Ο Βεζίρης εκμεταλλεύτηκε τη διάλυση του Βενετσιάνικου στρατού από επιδημία δυσεντέριας, κατέλαβε το Άργος και το ισοπέδωσε. Στη Συνθήκη που ακολούθησε όταν έληξε ο Πρώτος Βενετοτουρκικός πόλεμος (1479) το Άργος πέρασε οριστικά στους Οθωμανούς, το γειτονικό Ναύπλιο αντίθετα παρέμεινε στους Βενετούς μέχρι τη λήξη του Γ΄ Βενετοτουρκικού Πολέμου (1540).
Άποψη του Άργους από το κάστρο
Επί τουρκοκρατίας και πριν την επανάσταση, η πόλη του Άργους ήταν χωρισμένη σε τέσσερις μαχαλάδες. Ο βορειοανατολικός μαχαλάς, ή αλλιώς ο Ρωμαϊκός μαχαλάς, αναφερόταν και ως "συνοικία των απίστων της κωμόπολης Άρχος" σε τουρκικά έγγραφα. Ο βορειοδυτικός, ή αλλιώς Λιεπούρ μαχαλάς (συνοικία των Λαγών), αποτελούσε τόπο κατοικίας πολλών Αλβανών και ευυπόληπτων οικογενειών ενώ ο νοτιοδυτικός ονομαζόταν Μπεκήρ Εφέντη μαχαλάς. Τέλος, ο Καραμουτζά ή αλλιώς Μπεσικλέρ μαχαλάς, αποτελών το νοτιοανατολικό τμήμα της πόλης, ήταν τόπος κατοικίας των επιφανέστερων Τούρκων, περιλαμβάνοντας επίσης τζαμί (τη σημερινή εκκλησία του Αγίου Κωνσταντίνου), νεκροταφείο Τούρκων, το Σεράι του Αλή Νακήν Μπέη, λουτρά και τουρκικό σχολείο. Την περίοδο αυτή αρχίζει να διαμορφώνεται και το παζάρι του Άργους βόρεια από τους στρατώνες του Καποδίστρια, στο σημείο όπου πραγματοποιείται ακόμα και σήμερα. Σύμφωνα, μάλιστα, με την πολεοδομία των οθωμανικών πόλεων, στο χώρο αυτό βρισκόταν και το κεντρικό τζαμί.
Η δόμηση του Άργους είναι την περίοδο αυτή άναρχη, με τα σπίτια να κατασκευάζονται, όπως παρατηρεί και ο περιηγητής Φρανσουά Πουκεβίλ, "χωρίς ευθυγραμμία, χωρίς τάξη, πεταμένα εδώ και εκεί, χωρισμένα από αυλές και ακαλλιέργητες εκτάσεις". Ο Λιεπούρ μαχαλάς παρουσιάζει μεγαλύτερη κανονικότητα, με την ύπαρξη μεγαλύτερων δρόμων και οικοδομικών νησίδων, αντίθετα από τη δαιδαλώδη μορφή των μαχαλάδων Μπεκήρ Εφέντη και Καραμουτζά. Και στις τέσσερις γειτονιές, ωστόσο, παρατηρούνταν τρεις μορφές δρόμων. Αυτές περιελάμβαναν τους κύριους δρόμους, με καθαρά δημόσιο χαρακτήρα, που εξασφάλιζαν επικοινωνία μεταξύ των συνοικιών (όπως κατά προσέγγιση οι σημερινές οδοί Κορίνθου, Ναυπλίου και Τριπόλεως), τους δευτερεύοντες δρόμους που οδηγούσαν στο εσωτερικό των μαχαλάδων, με ημιδημόσιο χαρακτήρα, και την τρίτη κατηγορία δρόμων, τα αδιέξοδα δρομάκια πρόσβασης στο εσωτερικό οικοδομικών νησίδων με ιδιωτικό χαρακτήρα, που εξυπηρετούσαν κατοικίες μιας ευρείας οικογένειας. Κατάλοιπα της διαρρύθμισης αυτής είναι φανερά ακόμα και σήμερα στη δομή του Άργους, αφού χαρακτηρίζεται από λαβυρινθώδεις δρόμους, σοκάκια και πυκνοδομημένα σπίτια.
Η πόλη παρέμεινε υπό οθωμανικό έλεγχο, με εξαίρεση την Ενετοκρατία του 1687–1715, μέχρι την Επανάσταση του 1821. Μετά την κήρυξη της επανάστασης, οι πλούσιες οθωμανικές οικογένειες μετακόμισαν στο Ναύπλιο, θεωρώντας τα τείχη του ασφαλέστερα. Ύστερα από μια βραχεία περίοδο αυτοδιοίκησής του από το Σταματέλλο Αντωνόπουλο, αποτέλεσε την έδρα της Α΄ Εθνοσυνέλευσης της Επιδαύρου και αργότερα εντάχθηκε στο Βασίλειο της Ελλάδας.
Με την άφιξη του Καποδίστρια, γίνονται προσπάθειες ώστε το Άργος, ένα μικρό, αγροτικό χωριό, να εκσυγχρονιστεί και ανατίθεται το 1828 στον μηχανικό και αξιωματικό του γαλλικού στρατού Σταμάτη Βούλγαρη η εκπόνηση ενός πολεοδομικού σχεδίου της πόλης, που περιελάμβανε τη δημιουργία πλατειών και τη χάραξη δρόμων. Εντούτοις, τόσο αυτό το σχέδιο όσο και το επόμενο, από το Γερμανό στρατιωτικό ντε Μποροζίν, δε χαίρουν ιδιαίτερης εκτίμησης από τους κατοίκους και υπόκεινται σε αναθεωρήσεις, μέχρι που η εκδοχή του αρχιτέκτονα Λάμπρου Ζαβού εφαρμόζεται μερικώς, χωρίς ωστόσο ιδιαίτερες παρεκκλίσεις από τον προεπαναστατικό ιστό (παράδειγμα η δίχως σχεδίου επέκταση της πόλης ανατολικά της οδού Ινάχου έως και το ύψος όπου βρίσκονται σήμερα οι σιδηροδρομικές γραμμές).
Λίγο μετά την ανακοίνωση της μεταφοράς της ελληνικής πρωτεύουσας από το Ναύπλιο, μεγάλες πιθανότητες απέκτησε το ενδεχόμενο να οριστεί το Άργος πρωτεύουσα, αντί της επίσης υποψήφιας Αθήνας. Μάλιστα, οι κάτοικοι του Ναυπλίου υποστήριζαν την πρόταση αυτή, θεωρώντας το Άργος πόλη ασφαλέστερη και πιο προνομιούχα, με φυσική φρούρηση και κοντινό λιμάνι που λειτουργούσε ως φυσικό οχύρωμα. Επίσης, επικαλούνταν ως λόγο και το γεγονός ότι στην Αθήνα η πλειοψηφία της κρατικής γης ανήκε στην Εκκλησία, επομένως η ανέγερση οποιουδήποτε κρατικού κτιρίου θα απαιτούσε απαλλοτριώσεις, κάτι που δεν ίσχυε στο Άργος των άφθονων διαθέσιμων εκτάσεων. Ωστόσο, η ιδέα του Άργους ως πρωτεύουσα απορρίφθηκε από τον πατέρα του Όθωνα, Λουδοβίκο, ο οποίος επέμενε στην πρόταση που χάριζε τον τίτλο στην Αθήνα.[37]
Κατά τη διάρκεια της Γερμανικής κατοχής, το αεροδρόμιο του Άργους δεχόταν συχνά επιδρομές από τις συμμαχικές δυνάμεις. Μια εκ των επιδρομών είχε τέτοια έκταση που επέφερε τον βομβαρδισμό της πόλης στις 14 Οκτωβρίου του 1943, με θύματα περί τους 100 νεκρούς Αργείους και αρκετά θύματα, και 75 από τους Γερμανούς. Ο βομβαρδισμός ξεκίνησε από το αεροδρόμιο με κατεύθυνση νοτιοανατολικά, χτυπώντας τη μονή της Κατακεκρυμμένης και αρκετές περιοχές της πόλης, μέχρι τον σιδηροδρομικό σταθμό.[38]
Στη σημερινή εποχή, το Άργος αποτελεί την πολυπληθέστερη πόλη του Νομού Αργολίδας και συγκεντρώνει πολλές από τις υπηρεσίες του. Πρωταρχικές οικονομικές δραστηριότητες αποτελούν η γεωργία και το εμπόριο. Εντούτοις, παρατηρείται μια σταθερή άφιξη τουριστών με ενδιαφέρον για την ιστορία και τα αρχαιολογικά ευρήματά του.
Οι μυθολογικοί βασιλιάδες του Άργους είναι (κατά σειρά) οι παρακάτω: Ίναχος, Φορωνέας, Άπις, Άργος, Κρίασος, Φόρβαντας, Τρίοπας, Ίασος, Αγήνορας, Κρότωπος, Στένελος, Γελάνωρ, Δαναός, Λύγκαιος, Άβας, Προίτος, Ακρίσιος, Περσέας, Μεγαπένθης, Αργέας και Αναξαγόρας.[39] Μια εναλλακτική έκδοση του Τατιανού σχετικά με τους αρχικούς 17 βασιλιάδες του Άργους περιλαμβάνει τον Άπι, τον Άργιο, τον Κρίασο και τον Φόρβαντα μεταξύ του Άργους και του Τρίοπα, εξηγώντας την προφανή συσχέτιση του Τρίοπα με τον Άργο.[40]
Πιστεύεται ότι το Άργος είναι η γενέτειρα του Περσέα, γιου του Δία και της Δανάης, κόρη του βασιλιά του Άργους, Ακρίσιου.
Μετά τους αρχικούς 17 βασιλιάδες του Άργους, υπήρχαν τρεις βασιλιάδες που κυβέρνησαν το Άργος ταυτόχρονα (βλέπε το λήμμα Αναξαγόρας),[41] ένας με καταγωγή από τον Βίαντα, ένας με καταγωγή από τον Μελάμποδα και ένας με καταγωγή από τον Αναξαγόρα. Τον Μελάμποδα διαδέχθηκε ο γιος του Μάντιου, ενώ οι επόμενοι δύο βασιλιάδες μετά τον Μάντιο είναι ο Οικλής και ο Αμφιάραος. Ο οίκος του Μελάμποδα πέρασε στον Αλκμαίωνα και τον Αμφίλοχο.
Τον Αναξαγόρα διαδέχθηκε ο Αλέκτωρας και έπειτα ο Ίφις. Ο Ίφις άφησε το βασίλειό του στον ανιψιό του Στένελο, γιο του αδελφού του Καπανέα.
Τον Βίαντα διαδέχθηκε ο γιος του Ταλαός. Στη συνέχεια τον διαδέχθηκε ο Άδραστος ο οποίος, μαζί με τον Αμφιάραο, διέταξε τον καταστροφικό πόλεμο των Επτά βασιλέων κατά της Θήβας. Ο Άδραστος κληροδότησε το βασίλειο στον γιο του, Αιγιαλέα, ο οποίος στη συνέχεια σκοτώθηκε στον πόλεμο των Επιγόνων. Ο Διομήδης, εγγονός του Αδράστου μέσω του γαμπρού του Τυδέα και της κόρης του Δείπυλης, αντικατέστησε τον Αιγιαλέα και ήταν βασιλιάς του Άργους κατά τη διάρκεια του Τρωικού πολέμου. Αυτός ο οίκος είχε μεγαλύτερη διάρκεια από αυτούς του Αναξαγόρα και του Μελάμποδος. Το βασίλειο επανενώθηκε από τον Κυανίππο, γιο του Αιγιαλέα, λίγο μετά την εξορία του Διομήδη.[42]
Η εκκλησία του Αγίου Νικολάου στο Άργος (Μάρτιος 2022).
Μετά τη διάδοση του Χριστιανισμού στο Άργος, ο πρώτος επίσκοπος ο οποίος αναφέρεται σε γραπτά κείμενα είναι ο Γενέθλιος, ο οποίος το 448 μ.Χ. έλαβε μέρος στη σύνοδο που κάλεσε ο Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως Φλαβιανός για να καθαιρέσει τον Ευτύχη από το ιερατικό του αξίωμα και να τον αφορίσει. Ο επόμενος επίσκοπος Άργους, ο Ονήσιμος, ήταν στη Σύνοδο της Χαλκηδόνας το 451 μ.Χ. Ο διάδοχός του, ο Θαλής, ήταν υπογράφων της επιστολής που έστειλαν οι επίσκοποι στη Ρωμαϊκή επαρχία της Αχαίας στον Βυζαντινό Αυτοκράτορα Λέων Α΄ το 458, διαμαρτυρόμενοι για τη δολοφονία του Προτέριου της Αλεξάνδρειας. Ο Επίσκοπος Ιωάννης ήταν παρών στην ΣΤ΄ Οικουμενική Σύνοδο της της Κωνσταντινούπολης το 680, ενώ ο Θεότιμος ήταν παρόν στη Σύνοδο της Κωνσταντινούπολης του 879 επί αρχιεπισκοπής Φωτιανού.[43] Σήμερα εξυπηρετείται από την Ελληνορθόδοξη Μητρόπολη Αργολίδας.
Κατά τη διάρκεια της Λατινοκρατίας, το Άργος έγινε έδρα λατινικής επισκοπής το 1212, η οποία λειτούργησε με κάτοικο επίσκοπο μέχρι την κατάκτηση της πόλης από την Οθωμανική Αυτοκρατορία το 1463[44]. Η επισκοπή αναβιώθηκε υπό τη δεύτερη Ενετική κυριαρχία το 1686. Σήμερα η μητρόπολη είναι καθολική τιμητική έδρα.
Το Συντριβάνι του Άργους εγκαινιάστηκε στην πλατεία Αγίου Πέτρου το 2022.
Το Συντριβάνι του Άργους την νύχτα.
Η βρύση Νικηταρά εγκαινιάστηκε τον Μάρτιο του 2021.
Το Άργος οριοθετείται βόρεια και ανατολικά από τον ξεροπόταμο Ξεριά (Χάραδρο), επίσης στα ανατολικά από τον Ίναχο ποταμό (ή Πάνιτσα), στα δυτικά από το λόφο της Λάρισας και το λόφο της Ασπίδος (ή λόφο Προφήτη Ηλία ή Δειράδα) και στα νότια από το Νότιο Περιφερειακό δρόμο.
Η πλατεία του Αγίου Πέτρου (πρώην πλατεία Ομονοίας[45]) με τον ομώνυμο καθεδρικό ναό αποτελεί το κέντρο της πόλης, ενώ χαρακτηριστικές πλατείες είναι η πλατεία Δημοκρατίας (ανεπίσημα πλατεία Λαϊκής Αγοράς), η Πλατεία Δερβενακίων (ανεπίσημα πλατεία Σιταραγοράς ή Σταραγοράς ή Σταροπάζαρο) και η πλατεία Δικαστηρίων (όπου βρίσκεται το Ειρηνοδικείο της πόλης). Το Πάρκο του Μπόνη αποτελεί τον μεγαλύτερο χώρο πρασίνου στο κέντρο της πόλης.
Οι σημαντικότερες συνοικίες και γειτονιές είναι τα Γεφύρια, τα Τσαμέικα, τα Λαγκαδιανά, ο Συνοικισμός, ο Άγιος Βασίλειος, οι Παλιές και οι Νέες Εργατικές Κατοικίες, ο Νέος Κόσμος, ο Αϊ-Γιάννης, η Αγία Αικατερίνη και ο Άγιος Νικόλαος (από τις ομώνυμες εκκλησίες που βρίσκονται σε κάθε περιοχή), ενώ στα περίχωρα του Άργους αξιοσημείωτες περιοχές είναι η Δαλαμανάρα, το Αεροδρόμιο, η Χαλέπα και οι Φυστικιές.
Στη σημερινή εποχή, οι πιο εμπορικοί δρόμοι της πόλης είναι αυτοί που βρίσκονται στα πέριξ της πλατείας του Αγίου Πέτρου (οδός Καποδιστρίου, Δαναού, Βασιλέως Κωνσταντίνου) καθώς και η οδός Κορίνθου. Οι πεζόδρομοι (οι πεζοδρομημένες, δηλαδή, οδοί Μιχαήλ Στάμου, Παναγή Τσαλδάρη και Ελ. Βενιζέλου) αποτελούν το πιο δημοφιλές σημείο της πόλης, όπου βρίσκεται συγκεντρωμένος μεγάλος αριθμός εμπορικών καταστημάτων και καφετεριών. Εμπορικό σημείο θεωρείται και η γειτονιά της Γούβας που εκτείνεται γύρω από τη διασταύρωση των οδών Βασιλέως Κωνσταντίνου και Τσώκρη.
Στο κέντρο της πόλης, κοντά στην Εκκλησία του Αγίου Πέτρου, βρίσκεται μια τεχνητή λίμνη την οποία διαπερνά μια γέφυρα στο κέντρο, η οποία δημιουργήθηκε κατά την ανάπλαση του κέντρου του Άργους το 2015-16. Κατά τη διάρκεια των εργασιών ανάπλασης της πλατείας βρέθηκε το δάπεδο του προγενέστερου ναού του Αγ. Νικολάου, που βρισκόταν βορειότερα από τον τωρινό ναό του Αγ. Πέτρου, ο οποίος οικοδομήθηκε μετά το 1865. Σύμφωνα με την απόφαση του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου, το δάπεδο και τμήματα των πλευρικών τοίχων του Αγίου Νικολάου καταχώθηκαν στις αρχές Μαρτίου 2016.[46]
Τον Μάρτιο 2022 ολοκληρώθηκε η κατασκευή του νέου σιντριβανιού της πλατείας του Αγίου Πέτρου.[47] Στη βάση του μαρμάρινου σιντριβανιού υπάρχουν τέσσερις λέοντες. Σε ψηλότερο επίπεδο βρίσκονται τέσσερις από τις Δαναΐδες, που κρατούν τις υδρίες τους.[48]Το σιντριβάνι έχει διάμετρο 7 μέτρα και ύψος 5 μέτρα και δημιουργήθηκε σε συνεργασία με την Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών.[49]
Η πόλη περιλαμβάνει 3 μονές, όλες πάνω στον λόφο Λάρισα. Την Ιερά Μονή Παναγίας Κατακεκρυμμένης-Πορτοκαλούσας, αναφερόμενη επίσης και ως Παναγία του βράχου, την Ιερά Μονή Αγίας Μαρίνας, ακριβώς μπροστά από το κάστρο, και την Ιερά Μονή Αγίων Αναργύρων η οποία ιδρύθηκε ως Μονή Γεννήσεως του Χριστού.
Πηγή: Απογραφές Πληθυσμού ΕΛΣΤΑΤ 1861 - 2011
Το 700 π.Χ. ζούσαν τουλάχιστον 5.000 άτομα στην πόλη.[50] Κατά τον 4ο αιώνα π.Χ., ο πληθυσμός του Άργους έφτανε ακόμη και τις 30.000 κατοίκους.[51] Σήμερα, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, η πόλη έχει πληθυσμό 22.209 κατοίκων και είναι η μεγαλύτερη πόλη της Αργολίδας.
Σε ολόκληρη τη δημοτική ενότητα Άργους, η οποία καλύπτει το Άργος και κάποιες κοντινές περιοχές, έως τον Ιούλιο του 2021 δηλώθηκαν 226 θάνατοι και 102 γεννήσεις στο τοπικό ληξιαρχείο. Το 2020 δηλώθηκαν 202 γεννήσεις και 419 θάνατοι, το 2019 206 γεννήσεις και 393 θάνατοι, το 2018 193 γεννήσεις και 383 θάνατοι, το 2017 245 γεννήσεις και 364 θάνατοι, το 2016 208 γεννήσεις και 319 θάνατοι, το 2015 214 γεννήσεις και 327 θάνατοι και το 2014 260 γεννήσεις και 329 θάνατοι. Όπως και στην υπόλοιπη Ελλάδα, η δημογραφική τάση του Άργους ακολουθεί μια αύξηση στους θανάτους και μια μείωση στις γεννήσεις. Στο Άργος οι δηλωθείσες γεννήσεις κυμαίνονται γύρω στις 190 με 220, αλλά πριν την κρίση δηλώνονταν περίπου 300.
Πάντως, αυτό δεν σημαίνει ότι όλες οι γεννήσεις γίνονται από μητέρες που ζουν στο Άργος, όπως μπορεί να παρατηρηθεί και από το γεγονός ότι στα στατιστικά του Υπουργείου Εσωτερικών, από τις αστικές δημοτικές ενότητες (π.χ. Άργος, Ναύπλιο) δηλώνονται τόσο γεννήσεις και όσο και θάνατοι, ενώ σε αγροτικές δημοτικές ενότητες χωριών (π.χ. Νέας Κίου) αλλά και πόλεων (π.χ. Βύρωνας) δηλώνονται πολύ περισσότεροι θάνατοι από γεννήσεις. Ένα τέτοιο παράδειγμα που το τεκμηριώνει είναι το Μαρούσι, που δηλώνει ετησίως περίπου 18.000 γεννήσεις και 1.000 θανάτους, κάτι αφύσικο σε σχέση με τον πληθυσμό του προαστίου, καθώς πολλές μητέρες πηγαίνουν εκεί για να γεννήσουν.[52]
Ο πληθυσμός του Άργους από το 1991 έως το 2011 έχει εξελιχθεί με σχετικά σταθερό ρυθμό. Το 1991 στο Άργος ζούσαν 21.983 μόνιμοι κάτοικοι, αριθμός ο οποίος αυξήθηκε σε 24.630 το 2001 και μειώθηκε σε 22.209 το 2011.
Διάγραμμα ιστορικής εξέλιξης πληθυσμού απο το 1861
Μερική άποψη της δημοτικής αγοράς.
Άποψη του παλαιού δημαρχείου το 2002. Χτίστηκε το 1830 και ήταν η έδρα της δημοτικής διοίκησης μέχρι το 2012.
Η κύρια οικονομική δραστηριότητα της περιοχής είναι η γεωργία. Οι κίτροι (γένος φυτών) είναι η κύρια καλλιέργεια της περιοχής, ακολουθούμενη από ελαιόδεντρα και βερίκοκα. Η περιοχή είναι φημισμένη για την τοπική ποικιλία πεπονιών αλλά και καρπουζιών. Υπάρχει επίσης μια σημαντική παραγωγή γαλακτοκομικών προϊόντων στη πόλη και εργοστάσια, που ασχολούνται με την κατεργασία των φρούτων.
Σήμερα σώζονται πολλά τμήματα της αρχαίας και μεσαιωνικής πόλης. Το Άργος είναι δημοφιλές τουριστικό αξιοθέατο.
Το κλίμα του Άργους είναι κατεξοχήν Μεσογειακό κλίμα με θερμά, ξηρά καλοκαίρια και υγρούς ήπιους χειμώνες. Το κλίμα του είναι χαρακτηριστικό των πεδινών περιοχών της Νοτίου Ελλάδος ενώ η πόλη κατατάσσεται από τις θερμότερες της Ελλάδας το καλοκαίρι.
Το Άργος είναι πόλη με μεσογειακό κλίμα. Οι χειμώνες είναι ψυχροί, ωστόσο λόγω και του κλίματος της περιοχής κατά περιόδους υπάρχουν χειμερινοί μήνες με ελάχιστες βροχοπτώσεις, ενώ η ηλιοφάνεια είναι συχνή όλο το χρόνο. Στο Άργος, θερμοκρασίες υπό το μηδέν καταγράφονται λίγες φορές τον χρόνο, πάντα τον χειμώνα. Το χιόνι δεν είναι κάτι ανήκουστο στην πόλη, αλλά γενικά σπάνιο και συχνά σε αραιά μορφή. Στο Άργος οι έντονες χιονοπτώσεις είναι σπάνιο φαινόμενο. Η τελευταία σημαντική χιονόπτωση στη πόλη καταγράφηκε κατά τις 7 και 9 Ιανουαρίου 2017, κατά τη διάρκεια ενός μεγάλου κύματος κακοκαιρίας που επηρέασε τη χώρα. Η προηγούμενη σημαντική χιονόπτωση έλαβε χώρα τον Μάρτιο του 1987.[53] Η μέση ετήσια βροχόπτωση στο Άργος κυμαίνεται συνήθως μεταξύ του εύρους των 300 με 800 χιλιοστομέτρων.
Κλιματικά δεδομένα Πυργέλλας (1980 - 2010)
Μέση Μέγιστη °C (°F)
Μέση Μηνιαία °C (°F)
Μέση Ελάχιστη °C (°F)
Πηγή: Εθνική Μετεωρολογική Υπηρεσία[54]
Ο σιδηροδρομικός σταθμός του Άργους
Το Άργος συνδέεται μέσω τακτικών λεωφορειακών δρομολογίων με γειτονικές περιοχές καθώς και με απευθείας δρομολόγια για την Αθήνα. Ο σταθμός του ΚΤΕΛ Άργους βρίσκεται στην περιοχή του Αγίου Βασιλείου, στην έξοδο προς Ναύπλιο. Επίσης τόσο στην πλατεία Αγίου Πέτρου όσο και στην πλατεία Δημοκρατίας (λαϊκή αγορά) υπάρχει πιάτσα ταξί.
Η πόλη διαθέτει και έναν σιδηροδρομικό σταθμό, ο οποίος δεν λειτουργεί λόγω της επ' αόριστον διακοπής όλων των σιδηροδρομικών δρομολογίων στο τμήμα της Πελοποννήσου από τον ΟΣΕ. Στα τέλη του 2014 ανακοινώθηκε πως υπήρχε η πρόβλεψη για επαναλειτουργία των δρομολογίων στο τμήμα Άργους-Ναυπλίου-Κορίνθου, με σύνδεση με τον Προαστιακό.[55][56] Τελικά στα μέσα του 2020 ανακοινώθηκε από την Περιφέρεια Πελοποννήσου η συνεργασία της με τον ΟΣΕ για τις συντηρήσεις της μετρικής γραμμής και των σταθμών με σκοπό την επαναλειτουργία της αυτή γραμμής στα μέσα του 2021.[57][58]
Το 1ο Λύκειο Άργους, τον Ιούνιο του 2022.
Το 2ο γυμνάσιο Άργους, τον Φεβρουάριο του 2022.
Η πόλη διαθέτει πλήθος εκπαιδευτικών ιδρυμάτων τα οποία εξυπηρετούν, πέρα από το Άργος, και τις γειτονικές αραιοκατοικημένες περιοχές και χωριά. Στο Άργος λειτουργούν δέκα δημοτικά, τέσσερα γυμνάσια, τρία Γενικά Λύκεια και ένα Επαγγελματικό Λύκειο. Όσον αφορά την ιδιωτική εκπαίδευση, το Άργος διαθέτει 2 ιδιωτικά σχολεία πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης και 1 ιδιωτικό σχολείο δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.
Στη μεταδευτεροβάθμια εκπαίδευση, λειτουργεί η Τουριστική Σχολή ΙΕΚ Πελοποννήσου[59] στο Κωνσταντοπούλειο Μέγαρο, η οποία αρχικά έδρευε στο Τολό. Από το 2022 λειτουργεί ως Δημόσιο ΙΕΚ Τουρισμού.[60] Οι ειδικότητες που προσφέρει είναι:
1) Τεχνικός Μαγειρικής Τέχνης - Αρχιμάγειρας (chef)
2) Στέλεχος Μονάδων Φιλοξενίας και
3) Στέλεχος Διοίκησης και Οικονομίας στον τομέα του Τουρισμού
Στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση, λειτουργεί παράρτημα της ΑΣΠΑΙΤΕ στον χώρο του 1ου Γυμνασίου Άργους. Είχε δρομολογηθεί και η λειτουργία του Τμήματος Αγροτικής Οικονομίας του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου για το ακαδημαϊκό έτος 2020-2021, αλλά ακυρώθηκε με απόφαση του Υπουργείου Παιδείας.[61]
Οι κάτοικοι έχουν πρόσβαση σε δύο βιβλιοθήκες, την δημοτική Παιδική-Νεανική Βιβλιοθήκη στο Πάρκο του Μπόνη και τη Βιβλιοθήκη του συλλόγου Αργείων "Ο Δαναός" στο κέντρο της πόλης, επί της οδού Αγγελή Μπόμπου.[62]
Το Άργος φιλοξενεί δυο αθλητικά σωματεία με παρουσία σε εθνικούς αγώνες και πολλά επιτεύγματα, την ποδοσφαιρική ομάδα του Παναργειακού που ιδρύθηκε το 1926 και την ομάδα χάντμπολ του Διομήδη που ιδρύθηκε το 1976. Ο Διομήδης Άργους είναι ο μοναδικός αθλητικός σύλλογος από την επαρχία που έχει κατακτήσει ένα ευρωπαϊκό κύπελλο. Και οι δύο ομάδες έχουν ως παρατσούκλι το "Λύκοι" και περιέχουν στο λογότυπο τους τον αρχαίο λύκο.
Λοιπά σωματεία που δραστηριοποιούνται στην περιοχή του Άργους είναι[63]: Α.Ε.Κ. Άργους, Απόλλων Άργους, Αριστέας Άργους, Ολυμπιακός Άργους, Φείδων Άργους, Δαναοί και Πανιώνιος Δαλαμανάρας.
Από αθλητικές εγκαταστάσεις, η πόλη διαθέτει Δημοτικό Αθλητικό Κέντρο, κλειστό γυμναστήριο και δημοτικό κολυμβητήριο, με έναρξη κατασκευής το 2018 και έναρξη λειτουργίας τον Ιούνιο του 2021[64].
Στο σημερινό Άργος τα περισσότερα μνημεία είναι αναξιοποίητα, εγκαταλελειμμένα ή ελλιπώς αναστηλωμένα. Μερικά από αυτά είναι:
Το κάστρο της Λάρισας, οικοδομημένο κατά τους προϊστορικούς χρόνους, το οποίο επισκευάστηκε και επεκτάθηκε αρκετές φορές από την αρχαιότητα και έπαιξε σημαντικό ιστορικό ρόλο κατά την Ενετοκρατία και την Ελληνική Επανάσταση του 1821.[65] Βρίσκεται στην κορυφή του φερώνυμου λόφου, που αποτελεί και το ψηλότερο σημείο της πόλης (289 μ.). Πρώτη φορά το κάστρο αναφέρεται με αφορμή την κατάληψή του το 1203 από το Λέοντα Σγουρό. Στην αρχαιότητα υπήρχε κάστρο και στο γειτονικό λόφο της Ασπίδος, το οποίο ωστόσο δε διασώζεται. Συνδεόμενα με τείχη, τα δύο αυτά κάστρα οχύρωναν την πόλη και την προστάτευαν από εχθρικές επιδρομές.
Άποψη του αρχαίου θεάτρου
Το Αρχαίο Θέατρο, χωρητικότητας 20.000 θεατών, που κατασκευάστηκε τον 3ο αιώνα π.Χ. αντικαθιστώντας το παλαιότερο γειτονικό θέατρο του 5ου π.Χ., και συνδεόταν με την Αρχαία Αγορά, ήταν ορατό σε ολόκληρη την αρχαία πόλη και στον Αργολικό κόλπο. Το 1829 χρησιμοποιήθηκε από τον Καποδίστρια για την 4η Εθνοσυνέλευση του νέου ελληνικού κράτους. Σήμερα στεγάζονται στο χώρο πολιτιστικές εκδηλώσεις κατά τους καλοκαιρινούς μήνες.[66]
Η Αρχαία Αγορά, πλησίον του Αρχαίου Θεάτρου, διαμορφώθηκε τον 6ο αιώνα π.Χ. σε κεντρικό σημείο όπου κατέληγαν οδοί από την Κόρινθο, το Ηραίο και την Τεγέα. Στο χώρο έχουν ανασκαφεί Βουλευτήριο, που κατασκευάστηκε το 460 π.Χ. όταν το Άργος υιοθέτησε το δημοκρατικό πολίτευμα, Ιερό του Λυκείου Απόλλωνα και παλαίστρα, μεταξύ άλλων.[67]
To "Κριτήριον"-Νυμφαίο του Άργους, ένα αρχαίο μνημείο στη νοτιοδυτική μεριά της πόλης, στους πρόποδες της Λάρισας, το οποίο πήρε τη σημερινή του μορφή από τον 6ο ως τον 3ο αιώνα π.Χ. Χρησίμευσε αρχικά ως δικαστήριο του αρχαίου Άργους, παρόμοιο με τον Άρειο Πάγο της Αθήνας. Εκεί, κατά τη μυθολογία, δικάστηκε η Υπερμνήστρα, μία από τις 50 κόρες του Δαναού, του πρώτου βασιλιά του Άργους. Αργότερα, επί βασιλείας του Αδριανού, δημιουργήθηκε στο χώρο κρήνη για την περισυλλογή και διοχέτευση νερού από το Αδριάνειο Υδραγωγείο που βρισκόταν βόρεια της πόλης. Ο χώρος συνδέεται με πλακόστρωτο μονοπάτι με το αρχαίο Θέατρο.[68]
Μια πλευρά των Στρατώνων Καποδίστρια
Οι Στρατώνες του Καποδίστρια αποτελούν διατηρητέο κτίριο με μακρά ιστορία. Κατασκευασμένοι τη δεκαετία 1690 επί Ενετοκρατίας, χρησίμευσαν αρχικά ως νοσοκομείο υπό τη διεύθυνση των Αδελφών του Ελέους. Επί Τουρκοκρατίας χρησιμοποιήθηκαν αρχικά ως αγορά και έπειτα ως ταχυδρομείο. Το 1829 επιδιορθώθηκαν από τον Καποδίστρια σοβαρές ζημιές που είχαν υποστεί κατά τη διάρκεια της Επανάστασης και έκτοτε κτίσμα μετατράπηκε σε στρατώνα ιππικού, σχολείο (1893-1894), εκθεσιακό χώρο (1899), χώρο στέγασης Μικρασιατών προσφύγων (1920 κ.ε.) και χώρο ανακρίσεων και βασανιστηρίων (επί Κατοχής). Το 1955-68 χρησιμοποιήθηκε για τελευταία φορά από το Στρατό ενώ σήμερα στεγάζει το Βυζαντινό Μουσείο Άργους, εκθέσεις και τοπικά σωματεία.[69]
Η Δημοτική Νεοκλασική Αγορά (ή οι κατά κόσμον "Καμάρες", από τις καμάρες που κοσμούν το κτίριο), κατασκευασμένη το 1889, η οποία βρίσκεται πλησίον της πλατείας Δημοκρατίας και αποτελεί ένα από τα εξοχότερα δείγματα έντεχνης αρχιτεκτονικής του νεότερου Άργους, σε σχέδια τεχνοτροπίας του Τσίλλερ. Πρόκειται για ένα επίμηκες, με δύο διαδρόμους κάθετους μεταξύ τους, διατηρητέο κτίσμα, στο χώρο του οποίου λειτουργούν μικρά καταστήματα.[70]
Το Καποδιστριακό σχολείο, στο κέντρο της πόλης, κατασκευασμένο το 1830, στα πλαίσια των προσπαθειών του Καποδίστρια να επενδύσει στην παιδεία του έθνους και στην ανέγερση διδακτηρίων. Κτισμένο από τον αρχιτέκτονα Λάμπρο Ζαβό, στέγαζε 300 μαθητές, ωστόσο στην πορεία του χρόνου λόγω λειτουργικών δυσκολιών εγκαταλείφθηκε και κατέρρευσε μερικώς. Μετά από τρεις επισκευές, με την τελευταία το 1932, αναβαθμίστηκε η εικόνα του και ο νεοκλασικός χαρακτήρας του και σήμερα στεγάζει το 1ο Δημοτικό σχολείο της πόλης.[71]
Το παλιό Δημαρχείο στην οδό Δαναού, κτισμένο επί Καποδίστρια το 1830, που χρησίμευσε αρχικά ως Ειρηνοδικείο, Δημογεροντία του Άργους, Καραμπινιερία και ακόμα και φυλακές. Από το 1987 μέχρι το 2012 στεγαζόταν εδώ το Δημαρχείο της πόλης. Το Δημαρχείο βρίσκεται σήμερα σε νέο χώρο στην οδό Καποδιστρίου.
Η Οικία Γόρδωνος, κατασκευασμένη το 1829 από το φιλέλληνα Τόμας Γκόρντον, η οποία χρησίμευσε ως Παρθεναγωγείο, χοροδιδασκαλείο, στέγη του 4ου Συντάγματος Πυροβολικού και σήμερα ως στέγη του Γαλλικού Ινστιτούτου Αθηνών (Institut Français d' Athènes).[72]
Η Οικία Σπυρίδωνος Τρικούπη (κτισμένη το 1830), όπου γεννήθηκε και έζησε στα νεανικά του χρόνια ο πολιτικός. Τα επόμενα χρόνια χρησιμοποιούνταν από την Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος ως κατοικία για τον εκάστοτε διευθυντή του τοπικού υποκαταστήματος. Στο οίκημα, το οποίο δεν είναι ανοιχτό στο κοινό, υπάρχει και το παρεκκλήσι του Αγίου Χαράλαμπου όπου βαπτίστηκε ο Τρικούπης.[73]
Η Οικία του στρατηγού Τσώκρη, εξέχουσας στρατιωτικής προσωπικότητας του 1821 και μετέπειτα βουλευτή του Άργους.
Ο ναός του Αγίου Κωνσταντίνου, ένα από τα ελάχιστα εναπομείναντα κτίρια της Τουρκοκρατίας στο σημερινό Άργος. Η ημερομηνία κατασκευής του υπολογίζεται στην περίοδο 1570-1600, αποτελώντας ένα από τα αρχαιότερα μουσουλμανικά τεμένη. Είναι βέβαιη η ύπαρξη και μιναρέ, ο οποίος δε διασώζεται σήμερα. Επί Τουρκοκρατίας, λειτούργησε ως τζαμί και νεκροταφείο Οθωμανών ενώ το 1871, το μνημείο μετατράπηκε σε χριστιανικό ναό.[74]
Κορυφή λόφου της Ασπίδος
Οι θαλαμωτοί τάφοι του λόφου της Ασπίδος. Ο αριθμός τους ανέρχεται στους 40. Εκτός από αυτούς εντοπίστηκαν και 30 λαξευμένοι τάφοι στο φυσικό βράχο του λόφου. Πρόκειται για το νεκροταφείο που οργανώθηκε κατά την πρώιμη Μυκηναϊκή εποχή και χρησιμοποιήθηκε ως το 1100 π.Χ., το τέλος της εποχής του Χαλκού.[75]
Πυραμίδα Ελληνικό Αργολίδας 4ος αι. π.Χ
Η πυραμίδα του Ελληνικού κοντά στο χωριό Κεφαλάρι, νοτιοδυτικά του Άργους. Χρονολογείται στα τέλη του 4ου π.Χ. αιώνα και υπάρχουν αρκετές θεωρίες για τη χρήση που μπορεί να είχε (τύμβος, οχυρό, φρυκτώριο). Αναφέρεται από τον Παυσανία ως τάφος νεκρών Ελλήνων στρατιωτών της περιοχής του Άργους από μάχη μεταξύ τους. [76] Σε αντίθεση με την αποδεκτή από την επιστημονική κοινότητα χρονολόγηση του μνημείου, ορισμένοι ισχυρίζονται ότι το πυραμοειδές αυτό κτίσμα κτίστηκε λίγο μετά τους τάφους των Φαραώ, τις γνωστές πυραμίδες και υποδηλώνει τη σχέση των Αργείων με την Αίγυπτο.
Πολλά ακόμα αρχαιολογικά ευρήματα, που χρονολογούνται από την προϊστορική περίοδο, βρίσκονται στο μουσείο του Άργους το οποίο στεγάζεται στο παλαιό κτίριο του Καλλέργη, στο κέντρο της πόλης. Άξιο προσοχής είναι και το αεροδρόμιο του Άργους, στην ομώνυμη περιοχή (Αεροδρόμιο) στα περίχωρα της πόλης. Ο χώρος δημιουργήθηκε το 1916-1917 και χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον κατά τον ελληνοϊταλικό πόλεμο για την εκπαίδευση των νέων Ικάρων της σχολής Καμπέρου, ενώ αποτέλεσε, επίσης, σημείο αναφοράς και οργάνωσης των ελληνικών αεροπορικών δυνάμεων στη νότια Ελλάδα. Παράλληλα, το αεροδρόμιο χρησιμοποιήθηκε από τους Γερμανούς για την εξαπόλυση των σμηνών τους κατά τη μάχη της Κρήτης. Η τελευταία λειτουργία του ήταν, μέχρι το 1985, η αξιοποίησή του ως χώρος προσγείωσης/απογείωσης ψεκαστικών αεροπλάνων (για τον ψεκασμό των ελαιώνων).[77]
Άβας ο Αργείος, μυθικός ήρωας και βασιλιάς του Άργους
Ακρίσιος, μυθολογικός βασιλιάς του Άργους
Θεοκλύμενος, μυθολογικός προφήτης καταγόμενος από το Άργος
Διομήδης, βασιλιάς του Άργους
Αγαμέμνωνας, αρχηγός των Αχαιών στον Τρωικό πόλεμο
Κάλχας (8ος αιώνας π.Χ,), Ομηρικός μυθολογικός μάντης
Κάρανος (8ος αιώνας π.Χ.), ιδρυτής της Μακεδονικής Αργείων Δυναστείας
Φείδων (7ος αιώνας π.Χ.), βασιλιάς του Άργους
Πελασγός (7ος αιώνας π.Χ.). βασιλιάς του Άργους
Ακουσίλαος ο Αργείος (6ος αιώνας π.Χ.), μυθογράφος
Αγελάδας (6ος-5ος αιώνας π.Χ.), σημαντικός αρχαίος Έλληνας γλύπτης καταγόμενος από το Άργος
Τελέσιλλα (6ος -5ος αιώνας π.Χ.), λυρική ποιήτρια, επίσης γνωστή για το θαρραλέο ρόλο που διαδραμάτισε στην προστασία της πόλης από την απειλή του Κλεομένη με τη δημιουργία στρατού από γυναίκες
Δεινομένης, γλύπτης (5ος/4ος αιώνας π.Χ.)
Πολύκλειτος (5ος-4ος αιώνας π.Χ.), γλύπτης
Ναυκύδης, γλύπτης (5ος/4ος αιώνας π.Χ.)
Πολύκλειτος ο νεότερος (4ος αιώνας π.Χ.). γλύπτης
Χείμων ο Αργείος ή Κίμων, ολυμπιονίκης (5ος αιώνας π.Χ.)
Αριστεύς ο Αργείος,  ολυμπιονίκης (5ος αιώνας π.Χ.)
Επιτιμάδας ο Αργείος, ολυμπιονίκης (5ος αιώνας π.Χ.)
Αγεύς ο Αργείος, ολυμπιονίκης (4ος/3ος αιώνας π.Χ.)
Άγις ο Αργείος, συγγραφέας, επιγραμματοποιός και ποιητής (4ος/3ος αιώνας π.Χ.)
Βιλιστίχη, εταίρα και ερωμένη του φαραώ της Αιγύπτου, Πτολεμαίου Β' του Φιλάδελφου (2ος αιώνας π.Χ.)
Ανθεστίων ο Αργείος, ολυμπιονίκης (1ος αιώνας π.Χ.)
Βυζαντινά και νεώτερα χρόνιαΕπεξεργασία
Όσιος Νίκων ο «Μετανοείτε» (10ος αιώνας π.Χ.), Χριστιανός άγιος αρμένικης καταγωγής, σύμφωνα με κάποιες πηγές γεννημένος στο Άργος
Λέων Σγουρός (13ος αιώνας π.Χ.), Βυζαντινός δεσπότης
Θωμάς Μπούας[78], Αρβανίτης πολέμαρχος (-1546)
Θεόδωρος Βλάσσης ή Βλασσόπουλος, Φιλικός και πολιτικός της επανάστασης του 1821 (-1822)
Δημήτριος Περρούκας ή Μπερρούκας, πολιτικός (-1851)
Δημήτριος Τσώκρης, στρατηγός (1796-1875)
Σάμιουελ Γκρην Γουίλερ Μπέντζαμιν (1837-1914), Αμερικανός πολιτικός
Δημήτριος Βαρδουνιώτης,  νομικός, δημοσιογράφος, ποιητής και ιστορικός (1847-1924)
Στέφανος Δάφνης (1882 -  1947) ποιητής, θεατρικός συγγραφέας και δημοσιογράφος
Νίκος Ξιάρχος [79](αγγλ.: Jimmy Demetral 1893 -1978) Ελληνοαμερικανός παλαιστής.
Κώστας Μάνος, καραγκιοζοπαίχτης (1902-1970)
Γιώργος Νέζος, ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου (1909-1989)
Νταίζυ Σταυροπούλου, λαϊκή τραγουδίστρια (1912 (;) – 1994)
Καίτη Μπελίντα, τραγουδίστρια του ελαφρού τραγουδιού και ηθοποιός (1923-1978)
Βούλα Γκίκα, λαϊκή τραγουδίστρια (8 Ιανουαρίου 1933)
Θανάσης Σαραβάκος, διεθνής Έλληνας ποδοσφαιριστής (18 Ιανουαρίου 1932 - 13 Ιανουαρίου 2009)
Ελένη Μπακοπάνου (γεννημένη 1954), Καναδή πολιτικός
Ο Δήμος Άργους έχει αδελφοποιηθεί με τις παρακάτω πόλεις:
Βέροια Ελλάδα !   Ελλάδα
Αργκονσίλι Πορτογαλία !   Πορτογαλία
Συμμετοχή σε ευρωπαϊκά δίκτυαΕπεξεργασία
Το Άργος είναι επικεφαλής πόλη του ευρωπαϊκού δικτύου των αρχαιότερων πόλεων της Ευρώπης (Most Ancient European Town's Network, ΜΑΕΤΝ), δικτύου που δημιουργήθηκε ύστερα από σχετική ιδέα και πρόταση του Δήμου Άργους στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η πρώτη συνεδρίαση των μελών του δικτύου έγινε στο Άργος στις 22-24 Ιουνίου 1994.[81]
Σωτήριος Λιολίτσας, Άργος, http://www.panargeiakos.gr/Argolida.html Αρχειοθετήθηκε 2007-06-18 στο Wayback Machine.
Σωτήριος Λιολίτσας, Η σχολή γλυπτικής και χαλκοπλαστικής στο Άργος κατά την αρχαιότητα, εφημερίδα "Αργειακόν Βήμα", αρ. φύλλου 2348
Άγγ. Κλειώση, Αργείων Βασιλέων Μέλαθρον, εκδόσεις Αθανασίου Τσόκα, Πρέβεζα
↑ Kallikratis law Αρχειοθετήθηκε 2018-06-12 στο Wayback Machine. Greece Ministry of Interior (in Ελληνική)
↑ «Population & housing census 2001 (incl. area and average elevation)» (PDF). National Statistical Service of Greece. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 21 Σεπτεμβρίου 2015.
↑ Bolender, Douglas J. (17 Σεπτεμβρίου 2010). Eventful Archaeologies: New Approaches to Social Transformation in the Archaeological Record. SUNY Press. ISBN 978-1-4384-3423-0. Ανακτήθηκε στις 1 Ιανουαρίου 2011.
↑ 4,0 4,1 «Άργος – Ετυμολογία του Ονόματος». ΑΡΓΟΛΙΚΗ ΑΡΧΕΙΑΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ.
↑ «Ανάγνωση της πόλης ως ένα υπερβατικό κείμενο - παλίμψηστο:Άργος» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 4 Οκτωβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 4 Οκτωβρίου 2018.
↑ «Μέθυσοι, κλέφτες και συκοφάντες οι αρχαίοι Αργείτες...». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Φεβρουαρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 6 Μαρτίου 2015.
↑ Σαρδελής, Κώστας (Ιούλιος 1974). «Λέων Σγουρός. Μια μεγάλη φυσιογνωμία του Μεσαιωνικού Ελληνισμού». Ιστορία Εικονογραφημένη (73): 13.
↑ Σαρδελής, Κώστας (Ιούλιος 1974). «Λέων Σγουρός. Μια μεγάλη φυσιογνωμία του Μεσαιωνικού Ελληνισμού». Ιστορία Εικονογραφημένη (73): 14.
↑ Σαρδελής, Κώστας (Ιούλιος 1974). «Λέων Σγουρός. Μια μεγάλη φυσιογνωμία του Μεσαιωνικού Ελληνισμού». Ιστορία Εικονογραφημένη (73): 18.
↑ Longnon, Jean (1973). «Les premiers ducs d'Athènes et leur famille» (στα Γαλλικά). Journal des Savants: 65-69. http://opac.regesta-imperii.de/lang_de/anzeige.php?pk=340151.
↑ Setton, Kenneth Meyer (1976). The Papacy and the Levant, 1204-1571. Philadelphia: American Philosophical Society. σελ. 68. ISBN 0-87169-114-0. 2698253.
↑ Bon, Antoine (1969). La morée franque : recherches historiques, topographiques et archéologiques sur la Principauté d'Achaïe : 1205-1430. Paris: Ed. de Boccard. σελ. 68. 422108819.
↑ Bon, Antoine (1969). La morée franque : recherches historiques, topographiques et archéologiques sur la Principauté d'Achaïe : 1205-1430. Paris: Ed. de Boccard. σελ. 123. 422108819.
↑ Setton, Kenneth Meyer (1976). The Papacy and the Levant, 1204-1571. Philadelphia: American Philosophical Society. σελίδες 98–99. ISBN 0-87169-114-0. 2698253.
↑ Luttrell, Anthony (1966). «The Latins of Argos and Nauplia: 1311-1394». Papers of the British School at Rome 34: 34. ISSN 0068-2462. http://www.jstor.org/stable/40310660.
↑ Topping, Peter (1975). «IV: The Morea, 1311-1364». Στο: Setton, Kenneth Meyer. A history of the Crusades. III (2η έκδοση). Madison: University of Wisconsin Press. σελίδες 107–108. ISBN 0-299-04834-9. 51975.
↑ Luttrell, Anthony (1966). «The Latins of Argos and Nauplia: 1311-1394». Papers of the British School at Rome 34: 35. ISSN 0068-2462. http://www.jstor.org/stable/40310660.
↑ McLeod, Wallace E. (1962-10). «Kiveri and Thermisi». Hesperia 31 (4): 378. doi:10.2307/147236. http://links.jstor.org/sici?sici=0018-098X%28196210%2F12%2931%3A4%3C378%3AKAT%3E2.0.CO%3B2-7&origin=crossref.
↑ Luttrell, Anthony (1966). «The Latins of Argos and Nauplia: 1311-1394». Papers of the British School at Rome 34: 37. ISSN 0068-2462. http://www.jstor.org/stable/40310660.
↑ McLeod, Wallace E. (1962-10). «Kiveri and Thermisi». Hesperia 31 (4): 379. doi:10.2307/147236. http://links.jstor.org/sici?sici=0018-098X%28196210%2F12%2931%3A4%3C378%3AKAT%3E2.0.CO%3B2-7&origin=crossref.
↑ Bon, Antoine (1969). La morée franque : recherches historiques, topographiques et archéologiques sur la Principauté d'Achaïe : 1205-1430. Paris: Ed. de Boccard. σελίδες 494–495. 422108819.
↑ 22,0 22,1 Luttrell, Anthony (1966). «The Latins of Argos and Nauplia: 1311-1394». Papers of the British School at Rome 34: 38. ISSN 0068-2462. http://www.jstor.org/stable/40310660.
↑ Luttrell, Anthony (1966). «The Latins of Argos and Nauplia: 1311-1394». Papers of the British School at Rome 34: 40. ISSN 0068-2462. http://www.jstor.org/stable/40310660.
↑ Luttrell, Anthony (1966). «The Latins of Argos and Nauplia: 1311-1394». Papers of the British School at Rome 34: 43–45. ISSN 0068-2462. http://www.jstor.org/stable/40310660.
↑ Luttrell 1966, pp. 43–45.
↑ Bon, Antoine (1969). La morée franque : recherches historiques, topographiques et archéologiques sur la Principauté d'Achaïe : 1205-1430. Paris: Ed. de Boccard. σελίδες 263–269. 422108819.
↑ Luttrell, Anthony (1966). «The Latins of Argos and Nauplia: 1311-1394». Papers of the British School at Rome 34: 47. ISSN 0068-2462. http://www.jstor.org/stable/40310660.
↑ Topping, Peter (1975). «IV: The Morea, 1311-1364». Στο: Setton, Kenneth Meyer. A history of the Crusades. ΙΙΙ (2η έκδοση). Madison: University of Wisconsin Press. σελίδες 153–155. ISBN 0-299-04834-9. 51975.
↑ Luttrell, Anthony (1966). «The Latins of Argos and Nauplia: 1311-1394». Papers of the British School at Rome 34: 46–47. ISSN 0068-2462. http://www.jstor.org/stable/40310660.
↑ 31,0 31,1 Sutton, Susan Buck· Adams, Keith W. (2000). Contingent countryside : settlement, economy, and land use in the southern Argolid since 1700. Stanford University Press. ISBN 0-8047-3315-5. 225998101.
↑ Bolender, Douglas J. (2010). Eventful archaeologies : new approaches to social transformation in the archaeological record. Albany: State University of New York Press. ISBN 978-1-4384-3423-0. 697829276.
↑ Pappas, Nicholas C. J. Stradioti: Balkan Mercenaries in Fifteenth and Sixteenth Century Italy.
↑ 34,0 34,1 Setton, Kenneth Meyer (1978). The Papacy and the Levant, 1204-1571. Philadelphia: American Philosophical Society. σελ. 241. ISBN 0-87169-114-0. 2698253.
↑ Setton, Kenneth Meyer (1978). The Papacy and the Levant, 1204-1571. Philadelphia: American Philosophical Society. σελ. 249. ISBN 0-87169-114-0. 2698253.
↑ Setton, Kenneth Meyer (1978). The Papacy and the Levant, 1204-1571. Philadelphia: American Philosophical Society. σελ. 248. ISBN 0-87169-114-0. 2698253.
↑ «Το Άργος προτείνεται ως πρωτεύουσα της Ελλάδας (1833 -1834)». ΑΡΓΟΛΙΚΗ ΑΡΧΕΙΑΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ.
↑ «Άργος – Ο Βομβαρδισμός της 14ης Οκτωβρίου 1943 από τους συμμάχους». ΑΡΓΟΛΙΚΗ ΑΡΧΕΙΑΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ. Ανακτήθηκε στις 7 Απριλίου 2021.
↑ Pseudo-Apollodorus, Bibliotheca 2.2.1
↑ James Cowles Prichard : An Analysis of the Egyptian Mythology. 1819. p. 85
↑ Pausanias, Description of Greece 2.18.4
↑ Pausanias, Description of Greece 2.18.5
↑ Michel Lequien, Oriens christianus in quatuor Patriarchatus digestus, Paris 1740, Vol.
↑ Konrad Eubel, Hierarchia Catholica Medii Aevi, vol. 1 Αρχειοθετήθηκε 2019-07-09 στο Wayback Machine., p. 105-106; vol. 2 Αρχειοθετήθηκε 2018-10-04 στο Wayback Machine., pp.
↑ «Σημαντική ιστορική αποκάλυψη στο Άργος - Βρέθηκε η βάση του ιστορικού ναού Αγίου Νικολάου». Αργολικές Ειδήσεις. 5 Φεβρουαρίου 2016.
↑ «Οι νεοβάνδαλοι στο Άργος». Αρχαιολογία Online. Ανακτήθηκε στις 7 Αυγούστου 2022.
↑ «Εντυπωσιακό σιντριβάνι κοσμεί την κεντρική πλατεία του Άργους (βίντεο)». Ανακτήθηκε στις 7 Αυγούστου 2022.
↑ argolika.gr (4 Μαρτίου 2022). «Το σιντριβάνι, οι Δαναΐδες, οι λέοντες: Το νέο διακοσμητικό στην πλατεία του Άργους». ΑΡΓΟΛΙΚΑ. Ανακτήθηκε στις 7 Αυγούστου 2022.
↑ «Κάνε μια ευχή! Μπήκε σε λειτουργία το νέο επιβλητικό σιντριβάνι στο Άργος (Βίντεο)». https://www.anagnostis.org/. Ανακτήθηκε στις 7 Αυγούστου 2022.  Εξωτερικός σύνδεσμος στο |website= (βοήθεια)
↑ Urbanism in the Preindustrial World: Cross-Cultural Approaches, σ. 37, στα Google Books
↑ Geology and Settlement: Greco-Roman Patterns, σ. 124, στα Google Books
↑ «Υπουργείο Εσωτερικών». Ανακτήθηκε στις 27 Αυγούστου 2021.
↑ «Στα "λευκά" το Άργος μετά από... 30 χρόνια - ΦΩΤΟ». Ανακτήθηκε στις 27 Αυγούστου 2021.
↑ «Κλιματικά Δεδομένα για επιλεγμένους σταθμούς στην Ελλάδα, Άργος (Πυργέλα)».
↑ «Μανιάτης: Σε 3 μήνες ο προαστιακός (!) σε Άργος, Ναύπλιο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Σεπτεμβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 16 Ιανουαρίου 2015.
↑ «θα σφυρίξει ξανά το τρένο στη γραμμή Κόρινθος- Άργος- Ναύπλιο». Το Βήμα Online. 10 Απριλίου 2020. Ανακτήθηκε στις 11 Δεκεμβρίου 2020.
↑ «Εξελίξεις στο θέμα του σιδηρόδρομου στην Περιφέρεια Πελοποννήσου». ert.gr. 24 Νοεμβρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 11 Δεκεμβρίου 2020.
↑ «Νέο ΙΕΚ Τουριστικών Επαγγελμάτων στο Άργος». anagnostis.org. 4 Αυγούστου 2014. Ανακτήθηκε στις 18 Νοεμβρίου 2020.
↑ «Ως Δημόσιο ΙΕΚ Τουρισμού θα λειτουργεί πλέον η Τουριστική Σχολή Άργους». anagnostis.org. 21 Σεπτεμβρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 1 Οκτωβρίου 2022.
↑ «Υπ. Παιδείας: Κλείνει το Τμήμα Δημόσιας Υγείας στην Τρίπολη και άλλα δύο τμήματα του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου σε Σπάρτη και Άργος». Arcadia Portal. 7 Νοεμβρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 18 Νοεμβρίου 2020.
↑ «Μέγαρο «Δαναού», Άργος». ΑΡΓΟΛΙΚΗ ΑΡΧΕΙΑΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ. Ανακτήθηκε στις 18 Νοεμβρίου 2020.
↑ Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Αργολίδας - Λίστα σωματείων
↑ «Ανοίγει το κολυμβητήριο Άργους - Δηλώσεις Καμπόσου (βίντεο)». Αργολικές Ειδήσεις. 21 Μαΐου 2021. Ανακτήθηκε στις 22 Μαΐου 2021.
↑ «Κριτήριον – Νυμφαίον Άργους». ΑΡΓΟΛΙΚΗ ΑΡΧΕΙΑΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ.
↑ «Στρατώνες Καποδίστρια – Άργος». ΑΡΓΟΛΙΚΗ ΑΡΧΕΙΑΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ.
↑ «Δημοτική Νεοκλασική Αγορά Άργους». ΑΡΓΟΛΙΚΗ ΑΡΧΕΙΑΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ.
↑ «Καποδιστριακό σχολείο (1ο Δημοτικό Σχολείο Άργους)». ΑΡΓΟΛΙΚΗ ΑΡΧΕΙΑΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ.
↑ «Οικία Γόρδωνος, Άργος». ΑΡΓΟΛΙΚΗ ΑΡΧΕΙΑΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ.
↑ «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 29 Ιουλίου 2015.
↑ «Ιερός Ναός Αγίου Κωνσταντίνου στο Άργος». ΑΡΓΟΛΙΚΗ ΑΡΧΕΙΑΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ.
↑ «Λόφος Ασπίδος - Δειράς, Άργος - Εφορεία Αρχαιοτήτων Αργολίδας». www.argolisculture.gr. Ανακτήθηκε στις 23 Ιανουαρίου 2022.
↑ «Το μυστήριο με την πυραμίδα στο Άργος. Χτίστηκε έπειτα από μια μεγάλη μάχη σε σημείο στρατηγικής σημασίας. Εντυπωσιακό βίντεο drone». ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ. 26 Μαρτίου 2017. Ανακτήθηκε στις 16 Ιουλίου 2022.
↑ «H σχολή Ικάρων στο αεροδρόμιο του Άργους στον πόλεμο του 1940». ΑΡΓΟΛΙΚΗ ΑΡΧΕΙΑΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ.
↑ Μουσταΐρας, Γιώργος (26/05/2020). «Θωμάς Μπούας: Ο Έλληνας μισθοφόρος που κατατρόπωσε το γαλλικό ιππικό». https://slpress.gr/.  Ελέγξτε τις τιμές ημερομηνίας στο: |ημερομηνία= (βοήθεια); Εξωτερικός σύνδεσμος στο |website= (βοήθεια)
↑ Μουσταΐρας, Γιώργος (20/07/2020). «Ο Jimmy Demetral ή Νίκος Ξιάρχος – Ο παγκόσμιος πρωτοπαλαιστής από την Αργολίδα». https://slpress.gr/.  Ελέγξτε τις τιμές ημερομηνίας στο: |ημερομηνία= (βοήθεια); Εξωτερικός σύνδεσμος στο |website= (βοήθεια)
↑ 80,0 80,1 «Αδελφοποιήσεις» (PDF). Κεντρική Ένωση Δήμων & Κοινοτήτων Ελλάδας (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 16 Οκτωβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 25 Αυγούστου 2013.
↑ «Most Ancient European Town's Network». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Οκτωβρίου 2005. Ανακτήθηκε στις 22 Οκτωβρίου 2005.