el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el en el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el ru el el el el en hbs_lat el pt el en el en el el el el el el el el el el el el el el el el el en en el el el el el el el el en el el en el el en en en en en ru en en en en el el el el el el el el el el el el
Η Συνθήκη για την Πλήρη Απαγόρευση των Πυρηνικών Δοκιμών (Comprehensive Nuclear-Test-Ban Treaty, CTBT) είναι μια πολυμερής συνθήκη που απαγορεύει τις δοκιμές πυρηνικών όπλων και οποιεσδήποτε άλλες πυρηνικές εκρήξεις, τόσο για πολιτικούς όσο και για στρατιωτικούς σκοπούς, σε όλα τα περιβάλλοντα. Εγκρίθηκε από τη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών στις 10 Σεπτεμβρίου 1996, αλλά δεν έχει τεθεί σε ισχύ, καθώς οκτώ συγκεκριμένα κράτη δεν έχουν επικυρώσει τη συνθήκη.
Χώρες που έχουν επικυρώσει την Συνθήκη για την Πλήρη Απαγόρευση των Πυρηνικών Δοκιμών. Με μπλε την έχουν υπογράψει και επικυρώσει, με κίτρινο την έχουν υπογράψει και με κόκκινο δεν την έχουν υπογράψει.
Μεταξύ της πυρηνικής δοκιμής Τρίνιτυ της 16ης Ιουλίου 1945 και της υπογραφής της Συνθήκης Μερικής Απαγόρευσης Δοκιμών (PTBT) στις 5 Αυγούστου 1963, πραγματοποιήθηκαν 499 πυρηνικές δοκιμές.[1] Μεγάλο μέρος της ώθησης για τη PTBT, τον πρόδρομο της CTBT, ήταν η αυξανόμενη δημόσια ανησυχία σχετικά με το μέγεθος και τις προκύπτουσα ραδιενέργεια από υποβρύχιες και ατμοσφαιρικές πυρηνικές δοκιμές, ιδιαίτερα δοκιμές ισχυρών θερμοπυρηνικών όπλων (βόμβες υδρογόνου). Η δοκιμή Καστλ Μπράβο την 1η Μαρτίου 1954, ειδικότερα, τράβηξε την προσοχή καθώς η έκρηξη είχε ως αποτέλεσμα την εξάπλωση ραδιενέργειας σε κατοικημένες περιοχές και αρρώστησε μια ομάδα Ιαπώνων ψαράδων.[2][3][4][5][6] Μεταξύ 1945 και 1963, οι ΗΠΑ διεξήγαγαν 215 ατμοσφαιρικές δοκιμές, η Σοβιετική Ένωση διεξήγαγε 219, το ΗΒ διεξήγαγε 21 και η Γαλλία πραγματοποίησε τρεις.[7]
Το 1974, έγινε ένα βήμα προς τη συνολική απαγόρευση δοκιμών με τη συνθήκη ορίου απαγόρευσης πυρηνικών δοκιμών (TTBT), που επικυρώθηκε από τις ΗΠΑ και τη Σοβιετική Ένωση, η οποία απαγόρευσε τις υπόγειες δοκιμές με ισχύ άνω των 150 κιλοτόνων.[25][30] Τον Απρίλιο του 1976, τα δύο κράτη κατέληξαν σε συμφωνία σχετικά με τη Συνθήκη για τις ειρηνικές πυρηνικές εκρήξεις (PNET), η οποία αφορά πυρηνικές εκρήξεις εκτός των τοποθεσιών όπλων που συζητήθηκαν στη TTBT. Όπως και στη TTBT, οι ΗΠΑ και η Σοβιετική Ένωση συμφώνησαν να απαγορεύσουν τις ειρηνικές πυρηνικές εκρήξεις (PNE) σε αυτές τις άλλες τοποθεσίες με αποδόσεις άνω των 150 κιλοτόνων, καθώς και ομαδικές εκρήξεις με συνολική απόδοση άνω των 1.500 κιλοτόνων. Για την επαλήθευση της συμμόρφωσης, η PNET απαιτεί από τα κράτη να βασίζονται σε εθνικά τεχνικά μέσα επαλήθευσης, να μοιράζονται πληροφορίες για εκρήξεις και να παρέχουν επιτόπια πρόσβαση στους αντισυμβαλλομένους. Οι TTBT και PNET τέθηκαν σε ισχύ στις 11 Δεκεμβρίου 1990.[31]
Ο Ρέιγκαν και ο Γκορμπατσόφ, Δεκέμβριος 1987
Τον Οκτώβριο του 1977, οι ΗΠΑ, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Σοβιετική Ένωση επέστρεψαν στις διαπραγματεύσεις για την απαγόρευση δοκιμών. Αυτές οι τρεις πυρηνικές δυνάμεις σημείωσαν αξιοσημείωτη πρόοδο στα τέλη της δεκαετίας του 1970, συμφωνώντας στους όρους για την απαγόρευση όλων των δοκιμών, αλλά οι συνεχείς διαφωνίες σχετικά με τους μηχανισμούς συμμόρφωσης οδήγησαν στο τέλος των διαπραγματεύσεων πριν από την ορκωμοσία του Ρόναλντ Ρίγκαν. πρόεδρος το 1981.[32] Το 1985, ο Σοβιετικός ηγέτης Μιχαήλ Γκορμπατσόφ ανακοίνωσε μονομερές μορατόριουμ δοκιμών και τον Δεκέμβριο του 1986, ο Ρέιγκαν επιβεβαίωσε τη δέσμευση των ΗΠΑ να επιδιώξουν τον μακροπρόθεσμο στόχο μιας συνολικής απαγόρευσης δοκιμών. Τον Νοέμβριο του 1987, οι διαπραγματεύσεις για την απαγόρευση δοκιμών ξεκίνησαν ξανά, ακολουθούμενες από ένα κοινό πρόγραμμα ΗΠΑ-Σοβιετικής Ένωσης για την έρευνα ανίχνευσης υπόγειων δοκιμών τον Δεκέμβριο του 1987.[32][33]
Δεδομένης της πολιτικής κατάστασης που επικρατούσε τις επόμενες δεκαετίες, μικρή πρόοδος σημειώθηκε στον πυρηνικό αφοπλισμό μέχρι το τέλος του Ψυχρού Πολέμου το 1991. Τα μέρη της PTBT πραγματοποίησαν μια διάσκεψη τροποποίησης εκείνο το έτος για να συζητήσουν μια πρόταση μετατροπής της Συνθήκης σε όργανο που απαγορεύει όλες τις δοκιμές πυρηνικών όπλων. Με ισχυρή υποστήριξη από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, οι διαπραγματεύσεις για μια συνολική συνθήκη απαγόρευσης δοκιμών ξεκίνησαν το 1993.
Κατά τα επόμενα τρία χρόνια καταβλήθηκαν εκτεταμένες προσπάθειες για τη σύνταξη του κειμένου της Συνθήκης και των δύο παραρτημάτων της. Ωστόσο, η Διάσκεψη για τον Αφοπλισμό, στην οποία διεξάγονταν διαπραγματεύσεις, δεν κατόρθωσε να επιτύχει συναίνεση για την έγκριση του κειμένου. Υπό τις οδηγίες του Πρωθυπουργού της Αυστραλίας Τζον Χάουαρντ και του Υπουργού Εξωτερικών Αλεξάντερ Ντάουνερ, η Αυστραλία στη συνέχεια έστειλε το κείμενο στη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών στη Νέα Υόρκη, όπου υποβλήθηκε ως σχέδιο ψηφίσματος.[34] Στις 10 Σεπτεμβρίου 1996, η Συνθήκη για την Πλήρη Απαγόρευση των Δοκιμών (CTBT) εγκρίθηκε με μεγάλη πλειοψηφία, που υπερέβη τα δύο τρίτα των μελών της Γενικής Συνέλευσης.[35]
Κάθε Κράτος Μέρος δεσμεύεται να μην πραγματοποιήσει καμία δοκιμαστική έκρηξη πυρηνικών όπλων ή οποιαδήποτε άλλη πυρηνική έκρηξη και να απαγορεύσει και να αποτρέψει οποιαδήποτε τέτοια πυρηνική έκρηξη σε οποιοδήποτε μέρος υπό τη δικαιοδοσία ή τον έλεγχό του.
Κάθε Κράτος Μέρος αναλαμβάνει, επιπλέον, την υποχρέωση να απέχει από την πρόκληση, την ενθάρρυνση ή με οποιονδήποτε τρόπο συμμετοχή στη διεξαγωγή οποιασδήποτε δοκιμαστικής έκρηξης πυρηνικών όπλων ή οποιασδήποτε άλλης πυρηνικής έκρηξης.
Η Συνθήκη εγκρίθηκε από τη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών στις 10 Σεπτεμβρίου 1996.[37] Άνοιξε για υπογραφή στη Νέα Υόρκη στις 24 Σεπτεμβρίου 1996,[37] όταν υπογράφηκε από 71 κράτη, συμπεριλαμβανομένων πέντε από τα οκτώ τότε κράτη με πυρηνική ικανότητα. Όσον αφορά τον Μάρτιο του 2022, 172 κράτη έχουν επικυρώσει τη CTBT και άλλα 13 κράτη έχουν υπογράψει αλλά δεν την έχουν επικυρώσει.[38][39]
Γεωφυσικές και άλλες τεχνολογίες χρησιμοποιούνται για την παρακολούθηση της συμμόρφωσης με τη Συνθήκη: ιατροδικαστική σεισμολογία, υδροακουστική, υπέρηχος και παρακολούθηση ραδιονουκλεϊδίων.[42] Οι τρεις πρώτες μορφές παρακολούθησης είναι γνωστές ως μετρήσεις κυματομορφής. Η σεισμική παρακολούθηση πραγματοποιείται με ένα σύστημα 50 πρωταρχικών σταθμών που βρίσκονται σε όλο τον κόσμο, με 120 βοηθητικούς σταθμούς στα υπογράφοντα κράτη.[43] Η υδροακουστική παρακολούθηση πραγματοποιείται με ένα σύστημα 11 σταθμών που αποτελούνται από τριάδες υδροφώνων για την παρακολούθηση υποβρύχιων εκρήξεων. Οι υδροακουστικοί σταθμοί μπορούν να χρησιμοποιήσουν σεισμόμετρα για τη μέτρηση των κυμάτων Τ από πιθανές υποβρύχιες εκρήξεις αντί για υδρόφωνα.[44] Η καλύτερη μέτρηση των υδροακουστικών κυμάτων έχει βρεθεί ότι γίνεται σε βάθος 1000 m. Η παρακολούθηση υπερήχων βασίζεται σε αλλαγές στην ατμοσφαιρική πίεση που προκαλούνται από πιθανή πυρηνική έκρηξη, με 41 σταθμούς να έχουν πιστοποιηθεί από τον Αύγουστο του 2019. Μαζί, αυτές οι τεχνολογίες χρησιμοποιούνται για την παρακολούθηση του εδάφους, του νερού και της ατμόσφαιρας για οποιοδήποτε σημάδι πυρηνικής έκρηξης.[45]
Η παρακολούθηση ραδιονουκλεϊδίων έχει τη μορφή είτε παρακολούθησης για ραδιενεργά σωματίδια ή ευγενή αέρια ως προϊόντα πυρηνικής έκρηξης.[46] Τα ραδιενεργά σωματίδια εκπέμπουν ακτινοβολία που μπορεί να μετρηθεί από οποιονδήποτε από τους 80 σταθμούς που βρίσκονται σε όλο τον κόσμο. Δημιουργούνται από πυρηνικές εκρήξεις που μπορούν να συγκεντρωθούν στη σκόνη που μετακινείται από την έκρηξη.[47] Εάν μια πυρηνική έκρηξη έλαβε χώρα υπόγεια, μπορεί να χρησιμοποιηθεί παρακολούθηση ευγενών αερίων για να επαληθευτεί εάν έλαβε χώρα ή όχι μια πιθανή πυρηνική έκρηξη. Η παρακολούθηση ευγενών αερίων βασίζεται στη μέτρηση των αυξήσεων στο ραδιενεργό αέριο ξένον. Τα διαφορετικά ισότοπα του ξένου περιλαμβάνουν τα 131mXe, 133Xe, 133mXe και 135Xe. Και οι τέσσερις μέθοδοι παρακολούθησης αποτελούν το Διεθνές Σύστημα Παρακολούθησης (IMS). Οι στατιστικές θεωρίες και μέθοδοι αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της παρακολούθησης της CTBT παρέχοντας εμπιστοσύνη στην ανάλυση επαλήθευσης. Μόλις τεθεί σε ισχύ η Συνθήκη, θα διενεργούνται επιτόπιες επιθεωρήσεις όπου προκύπτουν ανησυχίες σχετικά με τη συμμόρφωση.[48]
Τρεις χώρες έχουν δοκιμάσει πυρηνικά όπλα από τότε που άρχισε η υπογραφή της CTBT το 1996. Η Ινδία και το Πακιστάν πραγματοποίησαν δύο σειρές δοκιμών το 1998. Η Βόρεια Κορέα πραγματοποίησε έξι ανακοινωμένες δοκιμές, μία το 2006, το 2009, το 2013, δύο το 2016 και μία το 2017. Και οι έξι δοκιμές της Βόρειας Κορέας ανιχνεύθηκαν από το Διεθνές Σύστημα Παρακολούθησης που δημιουργήθηκε από την Προπαρασκευαστική Επιτροπή του Οργανισμού Πλήρους Απαγόρευσης Πυρηνικών Δοκιμών. Μια δοκιμή στη Βόρεια Κορέα πιστεύεται ότι πραγματοποιήθηκε τον Ιανουάριο του 2016, η οποία αποδεικνύεται από έναν «τεχνητό σεισμό» μεγέθους 5,1 βαθμών από το Γεωλογικό Ινστιτούτο των ΗΠΑ. Η πρώτη επιτυχημένη δοκιμή βόμβας υδρογόνου της Βόρειας Κορέας υποτίθεται ότι πραγματοποιήθηκε τον Σεπτέμβριο του 2017. Υπολογίστηκε ότι είχε εκρηκτική ισχύ 120 κιλοτόνων.[49][50][51][52]
↑ Delcoigne, G.C. «The Test Ban Treaty» (PDF). IAEA. σελ. 18. Αρχειοθετήθηκε (PDF) από το πρωτότυπο στις 27 Αυγούστου 2016. Ανακτήθηκε στις 11 Αυγούστου 2016.
↑ «Limited or Partial Test Ban Treaty (LTBT/PTBT)». Atomic Heritage Foundation. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Ιουλίου 2016. Ανακτήθηκε στις 1 Αυγούστου 2016.
↑ Burr, William· Montford, Hector L. (3 Αυγούστου 2003). «The Making of the Limited Test Ban Treaty, 1958–1963». National Security Archive. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Αυγούστου 2016. Ανακτήθηκε στις 7 Αυγούστου 2016.
↑ «Treaty Banning Nuclear Tests in the Atmosphere, in Outer Space and Under Water (Partial Test Ban Treaty) (PTBT)». Nuclear Threat Initiative. 26 Οκτωβρίου 2011. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Ιουλίου 2016. Ανακτήθηκε στις 31 Ιουλίου 2016.
↑ Rhodes 2005, σελ. 542.
↑ Strode 1990, σελ. 31.
↑ «Archive of Nuclear Data». Natural Resources Defense Council. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Οκτωβρίου 2007. Ανακτήθηκε στις 6 Αυγούστου 2016.
↑ Burns & Siracusa 2013, σελ. 247.
↑ Polsby 1984, σελ. 58.
↑ «1 March 1954 – Castle Bravo». Preparatory Commission for the Comprehensive Nuclear-Test-Ban Treaty Organization. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Ιουλίου 2016. Ανακτήθηκε στις 31 Ιουλίου 2016.
↑ 11,0 11,1 Rhodes 2008, σελ. 72.
↑ Reeves 1993, σελ. 121.
↑ Burns & Siracusa 2013, σελ. 305.
↑ Seaborg 1981, σελ. 9.
↑ Evangelista 1999, σελ. 79.
↑ «Comprehensive Nuclear Test Ban Treaty & Partial Test Ban Treaty Membership» (PDF). Nuclear Threat Initiative. 8 Ιουνίου 2015. Αρχειοθετήθηκε (PDF) από το πρωτότυπο στις 16 Σεπτεμβρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 11 Αυγούστου 2016.
↑ «Treaty Banning Nuclear Weapon Tests in the Atmosphere, in Outer Space and Under Water». United Nations Office for Disarmament Affairs. Ανακτήθηκε στις 11 Αυγούστου 2016.
↑ «Radiocarbon Dating». Utrecht University. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Αυγούστου 2016. Ανακτήθηκε στις 31 Ιουλίου 2016.
↑ «The Technical Details: The Bomb Spike». National Oceanic and Atmospheric Administration. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Αυγούστου 2016. Ανακτήθηκε στις 12 Αυγούστου 2016.
↑ Delcoigne, G.C. «The Test Ban Treaty» (PDF). IAEA. σελ. 18. Αρχειοθετήθηκε (PDF) από το πρωτότυπο στις 27 Αυγούστου 2016. Ανακτήθηκε στις 11 Αυγούστου 2016.
↑ 25,0 25,1 Burr, William (2 Αυγούστου 2013). «The Limited Test Ban Treaty – 50 Years Later: New Documents Throw Light on Accord Banning Atmospheric Nuclear Testing». National Security Archive. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Ιουλίου 2016. Ανακτήθηκε στις 12 Αυγούστου 2016.
↑ «General Overview of the Effects of Nuclear Testing». CTBTO Preparatory Commission. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Αυγούστου 2016. Ανακτήθηκε στις 12 Αυγούστου 2016.
↑ Daryl Kimball and Wade Boese (Ιουνίου 2009). «Limited Test Ban Treaty Turns 40». Arms Control Association. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Ιανουαρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 21 Μαΐου 2012.
↑ Stockholm International Peace Research Institute (2007). Armaments, Disarmament and International Security (PDF). New York, NY: Oxford University Press. σελίδες 555–556. Ανακτήθηκε στις 15 August 2016.  More than one of |archivedate= και |archive-date= specified (βοήθεια); Ελέγξτε τις τιμές ημερομηνίας στο: |archive-date= (βοήθεια)
↑ «Nuclear testing world overview». Preparatory Commission for the Comprehensive Nuclear-Test-Ban Treaty Organization. 2012. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Ιανουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 21 Μαΐου 2012.
↑ «The Flawed Test Ban Treaty». The Heritage Foundation. 27 Μαρτίου 1984. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Σεπτεμβρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 12 Αυγούστου 2016.
↑ «Peaceful Nuclear Explosions Treaty (PNET)». United States Department of State. Ανακτήθηκε στις 14 Αυγούστου 2016.
↑ 32,0 32,1 «Comprehensive Test Ban Treaty Chronology». Federation of American Scientists. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Αυγούστου 2016. Ανακτήθηκε στις 7 Αυγούστου 2016.
↑ Blakeslee, Sandra (18 August 1988). «In Remotest Nevada, a Joint U.S. and Soviet Test». The New York Times. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 August 2016. https://web.archive.org/web/20160822101507/http://www.nytimes.com/1988/08/18/world/in-remotest-nevada-a-joint-us-and-soviet-test.html. Ανακτήθηκε στις 11 August 2016.
↑ «Comprehensive nuclear-test-ban treaty: draft resolution». United Nations. 6 Σεπτεμβρίου 1996. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Σεπτεμβρίου 2011. Ανακτήθηκε στις 3 Δεκεμβρίου 2011.
↑ «Resolution adopted by the general assembly:50/245. Comprehensive Nuclear-Test-Ban Treaty». United Nations. 17 Σεπτεμβρίου 1996. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Οκτωβρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 3 Δεκεμβρίου 2011.
↑ «Comprehensive Nuclear-Test-Ban Treaty CTBTO» (PDF). CTBTO Preparatory Commission. Αρχειοθετήθηκε (PDF) από το πρωτότυπο στις 2 Δεκεμβρίου 2011. Ανακτήθηκε στις 4 Δεκεμβρίου 2011.
↑ 37,0 37,1 United Nations Treaty Collection (2009). "Comprehensive Nuclear-Test-Ban Treaty Αρχειοθετήθηκε 3 April 2015 στο Wayback Machine.". Retrieved 23 August 2009.
↑ «Status of Signature and Ratification». Preparatory Commission for the Comprehensive Nuclear-Test-Ban Treaty Organization. 2011. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Σεπτεμβρίου 2011. Ανακτήθηκε στις 20 Σεπτεμβρίου 2011.
↑ David E. Hoffman (1 November 2011), «Supercomputers offer tools for nuclear testing – and solving nuclear mysteries», The Washington Post; National, https://www.washingtonpost.com/national/national-security/supercomputers-offer-tools-for-nuclear-testing--and-solving-nuclear-mysteries/2011/10/03/gIQAjnngdM_story.html?wpisrc=nl_tech, ανακτήθηκε στις 30 November 2013
In this news article, the number of states ratifying was reported as 154.
↑ «The Russian Federation's support for the Comprehensive Nuclear-Test-Ban Treaty». CTBTO Preparatory Commission. 2008. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Σεπτεμβρίου 2011. Ανακτήθηκε στις 4 Δεκεμβρίου 2011.
↑ «STATE DEPARTMENT TELEGRAM 012545 TO INTSUM COLLECTIVE, "INTSUM: INDIA: NUCLEAR TEST UNLIKELY"». Nuclear Proliferation International History Project. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Αυγούστου 2014. Ανακτήθηκε στις 15 Αυγούστου 2014.
↑ «CTBT: International Monitoring System». U.S. Department of State. Ανακτήθηκε στις 16 Οκτωβρίου 2019.
↑ Richards, Paul. «Seismology and CTBT Verification». ldeo.columbia.edu. Ανακτήθηκε στις 16 Οκτωβρίου 2019.
↑ Lawrence, Martin. «A Global Network of Hydroacoustic Stations for Monitoring the Comprehensive Nuclear-Test-Ban Treaty». acoustics.org. Ανακτήθηκε στις 16 Οκτωβρίου 2019.
↑ Tóth, Tibor (1 Αυγούστου 2019). «Building Up the Regime for Verifying the CTBT | Arms Control Association». armscontrol.org. Ανακτήθηκε στις 17 Οκτωβρίου 2019.
↑ Hafemeister, David (1 Αυγούστου 2019). «The Comprehensive Test Ban Treaty: Effectively Verifiable | Arms Control Association». armscontrol.org. Ανακτήθηκε στις 17 Οκτωβρίου 2019.
↑ «Radionuclide monitoring: CTBTO Preparatory Commission». ctbto.org. Ανακτήθηκε στις 17 Οκτωβρίου 2019.
↑ Ringbom, Anders; Miley, Harry (2009-07-25). Radionuclide Monitoring, σελ. 23–28. https://www.ctbto.org/fileadmin/user_upload/pdf/ISS_Publication/Radionuclide_23-28.pdf.
↑ «Highlight 2007: The CTBT Verification Regime Put to the Test – The Event in the DPRK on 9 October 2006». Preparatory Commission for the Comprehensive Nuclear-Test-Ban Treaty Organization. 2012. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Μαΐου 2012. Ανακτήθηκε στις 21 Μαΐου 2012.
↑ «Press Release June 2009: Experts Sure About Nature of the DPRK Event». Preparatory Commission for the Comprehensive Nuclear-Test-Ban Treaty Organization. 2012. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Μαΐου 2013. Ανακτήθηκε στις 21 Μαΐου 2012.
↑ McKirdy, Euan (6 January 2016). «North Korea announces it conducted nuclear test». CNN. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 January 2016. https://web.archive.org/web/20160107193043/http://www.cnn.com/2016/01/05/asia/north-korea-seismic-event/. Ανακτήθηκε στις 15 August 2016.
↑ «North Korea claims successful hydrogen bomb test». CNBC. 3 September 2017. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 September 2017. https://web.archive.org/web/20170903091743/https://www.cnbc.com/2017/09/03/north-korea-claims-successful-hydrogen-bomb-test.html. Ανακτήθηκε στις 3 September 2017.
Ambrose, Stephen E. (1991). Eisenhower: Soldier and President. New York, NY: Simon & Schuster. ISBN 978-0671747589.
Burns, Richard Dean· Siracusa, Joseph M. (2013). A Global History of the Nuclear Arms Race: Weapons, Strategy, and Politics – Volume 1. Santa Barbara, CA: ABC-CLIO. ISBN 978-1440800955.
Evangelista, Matthew (1999). Unarmed Forces: The Transnational Movement to End the Cold War. Ithaca, NY: Cornell University Press. ISBN 978-0801487842.
Polsby, Nelson W. (1984). Political Innovation in America: The Politics of Policy Initiation  . New Haven, CT: Yale University Press. ISBN 978-0300034288.
Strode, Rebecca (1990). «Soviet Policy Toward a Nuclear Test Ban: 1958–1963». Στο: Mandelbaum, Michael. The Other Side of the Table: The Soviet Approach to Arms Control. New York and London: Council on Foreign Relations Press. ISBN 978-0876090718.
Reeves, Richard (1993). President Kennedy: Profile of Power  . New York, NY: Simon & Schuster. σελ. 5. ISBN 978-0671892890.
Rhodes, Richard (2005). Dark Sun: The Making of the Hydrogen Bomb. New York, NY: Simon & Schuster. ISBN 978-0684824147.
Rhodes, Richard (2008). Arsenals of Folly: The Making of the Nuclear Arms Race. New York, NY: Vintage. ISBN 978-0375713941.
Schlesinger, Arthur Meier Jr. (2002). A Thousand Days: John F. Kennedy in the White House. New York, NY: Houghton Mifflin. ISBN 978-0618219278.
Seaborg, Glenn T. (1981). Kennedy, Khrushchev, and the Test Ban. Berkeley and Los Angeles, CA: University of California Press. ISBN 978-0520049611.