el el el el el el el el el el eo en el en el el el el el en el el el el el el el el el el el el el el el el el el el en el el el el el el el el fr el el el el el el el el el fr el el el el el el el de el el el el el el el de el el el el el el el el el fr el el el el el el el el fr el el el el en
Η Τζίνα Πολίτη γεννήθηκε στην Αθήνα το 1930. Σπούδασε αγγλική λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια της Νέας Υόρκης. Είναι ομότιμη καθηγήτρια του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, όπου άρχισε να διδάσκει μετά τη μεταπολίτευση. Ως Fellow του Κολεγίου Churchill, δίδαξε επί σειρά ετών στο Πανεπιστήμιο του Cambridge. Βιβλία και μελέτες της πάνω στην αγγλική, στην ελληνική και στη συγκριτική λογοτεχνία έχουν δημοσιευτεί στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Το 1998 τιμήθηκε με το "Βραβείο Εξαίρετης Πανεπιστημιακής Διδασκαλίας και Έρευνας" από το Ίδρυμα Τεχνολογίας και Έρευνας. Το 2007 έλαβε το βραβείο δοκιμίου των λογοτεχνικών βραβείων του περιοδικού "Διαβάζω" για το βιβλίο της "Περί αμαρτίας, πάθους και άλλων τινών", ενώ τό 2011 της απονεμήθηκε το Βραβείο "Διδώ Σωτηρίου" της Εταιρείας Συγγραφέων.
Δοκίμια για το συμβόλαιο, το δαιμονικό, τις μέλισσες και τους δίκαιους
Το μυθιστόρημα και οι προϋποθέσεις του
Αλλαγές στην εννοιλογική δομή των μυθιστορημάτων του 18ου και του 19ου αιώνα
«Η ανά χείρας μελέτη εστιάζει στις μεταβαλλόμενες δομές της σκέψης στη μυθοπλασία. Η έννοια της μίμησης και οι μετασχηματισμοί τους οποίους υπέστη από εποχή σε εποχή προκάλεσαν την ιδέα πως αυτές οι αλλαγές εδράζονταν στις σταθερές δομές της γλώσσας και της εμπειρίας. Έτσι μολονότι οι περιγραφές του αντικειμένου της μίμησης άλλαζαν, καθώς κάθε εποχή κατασκεύαζε το δικό της μοντέλο του κόσμου, η αφήγηση πάντοτε προϋπέθετε τη δομή ενός κόσμου. Οι σκέψεις αυτές με οδήγησαν στο να δοκιμάσω μια νέα μέθοδο στο πλαίσιο της ιστορικής προσέγγισης της μυθοπλασίας. Με βάση την υπόθεση πως τα μυθιστορήματα μοιράζονται μια κοινή δομή, συγκεκριμένα τη δομή ενός μοντέλου του φυσικού κόσμου και τη δομή ενός μοντέλου του νου που αλληλεπιδρά με το πρώτο, αποπειράθηκα να μελετήσω συγκεκριμένα μοντέλα που λειτουργούν σε μυθιστορήματα του 19ου αιώνα. Πρωταρχικού ενδιαφέροντος δεν ήταν τα μοντέλα αυτά καθαυτά αλλά οι εννοιολογικές και οι ιδεολογικές τους συνεπαγωγές».
Η υπεράσπιση του άρθρου 16 και η ακαδημαική αναβάθμιση του δημόσιου πανεπιστημίου
Σταύρος Σταυρίδης, Γιώργος Σταθάκης, Νίκος Θεοτοκάς, Κώστας Σταμάτης, Νάσος Ηλιόπουλος, Σόνια Τσιτήλου, Ευάγγελος Νικολαίδης, Νίκος Μπελαβίλας, Ανδρέας Κόλλιας, Εκλείδης Τσακαλώτος, Παύλος Χαραμής, Γιάννης Μαίστρος, Γιάννης Χατζηαντωνίου, Ιφιγένεις Καμτσίδου, Νίκος Παρασκευόπουλος, Γιάννης Μπασιάκος, Τζίνα Πολίτη, Μαρία Καραμεσίνη, Γεράσιμος Κουζέλης, Βένιος Αγγελόπουλος, Δημήτρης Τζανακόπουλος, Χαράλαμπος Νούτσος, Έφη Καλαμάρα, Κώστας Γαβρόγλου, Ξένια Χρυσοχόου, Άλκης Ρήγος, Σίσσυ Βαλισσάριου, Μιχάλης Σταθακόπουλος, Αλέκος Φλαμπουράρης, Σταύρος Κωνσταντακόπουλος, Λάζαρος Απέκης, Αλέκος Αλαβάνος
Δαιμονοποίηση και εξιδανίκευση του Νότου
Ενα λογοτεχνικό ταξίδι στο χώρο και στο χρόνο
1821-2021 Μνήμες τεχνών. Θραύσματα ιστορίας
Ηρακλής Οικονόμου, Αριστείδης Μπάλτας, Μαριάνθη Καπλάνογλου, Τζίνα Πολίτη, Δημήτρης Βανέλλης, Γιάννης Σταθάτος, Γιάννης Ζιώγας, Βάσιας Τσοκόπουλος, Άσπα Δημητριάδη, Λέανδρος Πολενάκης, Γιάννης Ψυχοπαίδης, Αγγελος Καλογερόπουλος, Ιωάννα Ρεμεδιάκη, Γιάννης Μπόλης, Μπετίνα Παναγιωταρά, Παναγιώτης Α. Καννελόπουλος, Γιώργος Σαμπατακάκης, Άννα Παπαέτη, Κώστας Κρεμμύδας, Κώστας Βούλγαρης, Χριστίνα Δημακοπούλου, Ελισάβετ Αρσενίου, Στράτος Κερσανίδης, Νίκος Παναγιωτόπουλος, Ελίτα Κουνάδη, Νίκος Κυπουργός, 1821-2021 Μνήμες τεχνών. Θραύσματα ιστορίας, Μιράντα Τερζοπούλου, Δήμητρα Λιάκουρα, Μικέλα Χαρτουλάρη, Φαίη Τζανετουλάκου, Κωνσταντίνος Κυριάκος, Χάρης Συμβουλίδης, Πηνελόπη Πετσίνη, Γιώργος Ανδρίτσος, Γιάννης Κονταράτος, Κώστας Ιωαννίδης, Μάκης Σολωμός, Λιάνα Θεοδωράτου, Μαρία Χάλκου, Αλεξάνδρα Μητσιάλη, Χριστιάνα Γαλανοπούλου, Αθηνά Εξάρχου, Στεριανή Τσιντζιλώνη, Ηρακλής Παπαϊωάννου, Κώστας Χριστόπουλος, Λήδα Καζαντζάκη, Παναγιώτης Κουνάδης, Παντελής Μπουκάλας, Ανδρέας Μαράτος
Ο ανά χείρας συλλογικός τόμος προέκυψε απο την επιθυμία του Ινστιντούτου Νίκος Πουνλαντζάς να συμμετάσχει στον δημόσιο διάλογο που αναπτύσσεται με αφορμή τη συμπλήρωση διακοσίων χρόνων απο την έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης. Συνεκτιμώντας τις ευρύτερες κοινωνικές και πολιτικές διαστάσεις της συγκυρίας, επιλέξαμε να διατρέξουμε αναστοχαστικά και τους δύο αιώνες της νεοελληνικής περιπέτειας αναδεικνύοντας και φωτίζοντας στιγμιότυπα, όψεις, γενεαλογίες αλλά και αθέατες πτυχές της απο τη σκοπιά της τέχνης. Προφανώς είναι αδύνατο, στο πλαίσιο μιας συλλογής κειμένων, να αποπειραθεί κανείς μια μεθοδική έρευνα για κάθε είδος καλλιτεχνικής πρακτικής ή έναν καθολικό αναστοχασμό για μια τόσο μεγάλη περίοδο. Κάτι τέτοιο θα αποτελόυσε, ούτος ή αλλιώς, μιας άλλης τάξης εγχείρημα. Πολύ περισσότερο, δεν θα μπορούσαμε να εισηγηθούμε έναν μονοσύμαντο τρόπο θεώρησης και ερμηνείας των καλλιτεχνικών τεκμηρίων και της βιογραφίας τους. Αντίθετα, όπως θα διαπιστώσετε διαβάζοντας τα σαράντα επτά κείμενα που απαρτίζουν τον τόμο, ο χαρακτήρας των προσεγγίσεων είναι πολυπρισματικός. Στόχος μας ήταν εξαρχής να ανασύρουμε θραύσματα ιστορίας -έργα ανθρώπων, γεγονότα, ίχνη μακράς διαρκείας και τομές, μετέωρα επίδικα, υπόγειες δυναμικές, στερεότυπα, κυρίαρχα κοσμοείδωλα, ρωγμές και αντιστάσεις- όπως ανιχνεύονται στο σώμα της τέχνης, στα διάφορα είδη πολιτισμικής - καλλιτεχνικής πρακτικής και καλλιτεχνικών μορφών έκφρασης: την ποίηση, τη λογοτεχνία, τη μουσική, και το τραγούδι, το θέατρο, τον κινηματογράφο, τον χορό, τα εικαστικά, τη φωτογραφία, τον αρχιτεκτονικό σχεδιασμό, τη λαϊκή αφήγηση.
δείτε τα περιεχόμενα (PDF )
Περί μυθιστορίας, διαφθοράς και άλλων τινών
Το πλαίσιο εντός του οποίου τοποθετούνται τα δοκίμια κριτικής αυτού του τόμου, συντάσσεται από δύο κείμενα που τα χωρίζουν επτά αιώνες! Συγκεκριμένα, το Δεκαήμερο του Βοκκακίου και μια σύγχρονη παρωδία βασισμένη στην Έρημη Χώρα του Τ.Σ. Έλιοτ. Πέραν του κοινού θέματος μιας θανατηφόρας πανδημίας, που πρόσθεσε στο λεξικό τον όρο «καραντίνα», ο Βοκκάκιος σημειώνει πως το κακό ενέσκηψε λόγω των δικών μας άνομων, αμαρτωλών συναλλαγών! Στη μακρά διάρκεια αυτών των αιώνων, τίποτα δεν μεσολάβησε ώστε να αλλάξουν τα διευθαρμένα ήθη μας. Ο Βοκκάκιος, ωστόσο, ελλείψει εμβολίων, μας πρόσφερε έναν άλλο αισιόδοξο τρόπο διαφυγής απο το κακό: αυτόν της αέναης μυθοπλασίας.