el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el en el el el el el en el el el el en el el el el el en el el el el el el en el el el el el en el el el el el en el el el el el el el el el el el el el de el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el sl el el uk en el el en de el el el el en en en en en en en en en el el de el en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en el de en en en en en en en el fr en el el el en en en el el nb el en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en el en en el fr en el el de en en en en en en en el fr en el el fr en el el el pl en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en el el pl en el es en el fr en el el el en el fr el en el nl en en en el fr en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en el eo en el el en en el it en el fr el el el en en uk uk uk en el el en uk en en en en en en el en en el el en el pl ru pl en en en el en en el en en en el en en en en el en en en el el el en en el en el en en en el en el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el
Ο Γεώργιος Α΄ (αγγλικά: George Louis, γερμ.: Georg Ludwig, 7 Ιουνίου 1660 - 22 Ιουνίου 1727)[1] ήταν Βασιλιάς της Μεγάλης Βρετανίας και της Ιρλανδίας από την 1η Αυγούστου 1714 έως το θάνατό του και κυβερνήτης του Αννόβερου στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία από το 1698.
Ο Γεώργιος Α΄ γύρω στο 1714. Στούντιο του Σερ Γκόντφρι Νέλερ.
Βασιλιάς της Μεγάλης Βρετανίας και της Ιρλανδίας (περισσότερα...)
1 Αυγούστου 1714 – 22 Ιουνίου 1727[1]
23 Ιανουαρίου 1698 – 22 Ιουνίου 1727[1]
Αννόβερο, Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ, Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία
22 Ιουνίου 1727 (67 ετών)
Λάινεσλος, Αννόβερο· αργότερα Χέρρενχαουζεν, Αννόβερο
δεδομένα (π • σ • ε )
Ο Γεώργιος γεννήθηκε στην Κάτω Σαξονία (σήμερα ανήκει στη Γερμανία) και τελικά κληρονόμησε τον τίτλο και γαίες του Δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ. Μια σειρά ευρωπαϊκών πολέμων επέκτειναν τις γερμανικές κτήσεις του κατά τη διάρκεια της ζωής του και το 1708 επικυρώθηκε ως πρίγκιπας-εκλέκτορας του Αννόβερου. Στην ηλικία των 54, μετά το θάνατο της Άννας της Μεγάλης Βρετανίας, ο Γεώργιος κατέλαβε τον βρετανικό θρόνο ως ο πρώτος μονάρχης του Οίκου του Αννόβερου.
Αν και άνω των πενήντα καθολικών είχαν στενότερους δεσμούς αίματος με την Άννα, η Ρυθμιστική πράξη διαδοχής του 1701 απαγόρευε οι Καθολικοί να κληρονομήσουν τον Βρετανικό θρόνο. Ο Γεώργιος όμως ήταν ο κοντινότερος εν ζωή προτεστάντης συγγενής. Σε αντίδραση, οι Ιακωβίτες προσπάθησαν να εκθρονίσουν τον Γεώργιο και να τον αντικαταστήσουν με τον καθολικό ετεροθαλή αδελφό της Άννας, τον Ιάκωβο Στιούαρτ, αλλά οι προσπάθειες τους απέτυχαν.
Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Γεωργίου οι δυνάμεις της μοναρχίας υποχώρησαν και η Βρετανία ξεκίνησε μια μεταστροφή προς το μοντέρνο σύστημα της "cabinet government" με ηγέτη τον πρωθυπουργό. Κατά το τέλος της βασιλείας του, η πραγματική εξουσία φερόταν από τον Σερ Ρόμπερτ Ουόλπολ, τον πρώτο de facto πρωθυπουργό της Μεγάλης Βρετανίας. Ο Γεώργιος πέθανε σε ένα ταξίδι προς τον τόπο του, το Αννόβερο, όπου και τάφηκε.
4 Διαδοχή στη Μεγάλη Βρετανία
8 Τίτλοι, προσφωνήσεις, διακρίσεις και θυρεός
Ο Γεώργιος Λουδοβίκος γεννήθηκε στις 7 Ιουνίου 1660 (νέο ημερολόγιο) στο Αννόβερο της Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Ερνέστου Αύγουστου του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ και της συζύγου του, Σοφίας του Παλατινάτου. Η Σοφία ήταν η εγγονή του Ιακώβου Α΄ της Αγγλίας μέσω της μητέρας της, Ελισάβετ Στιούαρτ, Βασίλισσας της Βοημίας.[2]
Για το πρώτο έτος της ζωής του ο Γεώργιος ήταν ο μόνος κληρονόμος στα γερμανικά εδάφη του πατέρα και των τριών άτεκνων θείων του. Το 1661 γεννήθηκε ο αδελφός του Γεωργίου, Φρειδερίκος Αύγουστος, και τα δύο αγόρια (γνωστά ως Görgen και Gustchen μέσα στην οικογένεια) ανατράφηκαν μαζί. Η μητέρα τους απουσίασε επί σχεδόν ένα έτος μεταξύ 1664 και 1665, λόγω παρατεταμένων αναρρωτικών διακοπών στην Ιταλία, αλλά είχε τακτική επικοινωνία με τη γκουβερνάντα των γιων της και έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον για την ανατροφή τους, ακόμη περισσότερο μετά την επιστροφή της.[3] Η Σοφία χάρισε στον Ερνέστο Αύγουστο ακόμη τέσσερις γιους και μια κόρη. Στις επιστολές της η Σοφία περιγράφει τον Γεώργιο ως υπεύθυνο, συνειδητοποιημένο παιδί, που αποτελούσε παράδειγμα για τα νεότερα αδέρφια του.[4]
Μέχρι το 1675 ο μεγαλύτερος θείος του Γεωργίου είχε πεθάνει χωρίς απόγονο, αλλά οι υπόλοιποι δύο θείοι του είχαν παντρευτεί, θέτοντας την κληρονομιά του Γεωργίου υπό αίρεση, καθώς οι κτήσεις των θείων του θα περνούσαν στους γιους τους, αν αποκτούσαν, αντί στον Γεώργιο. Ο πατέρας του Γεωργίου τον είχε πάρει για κυνήγι και ιππασία και τον εισήγαγε σε στρατιωτικά ζητήματα· γνώστης του αβέβαιου μέλλοντος του, ο Ερνέστος Αύγουστος πήρε τον δεκαπεντάχρονο γιο του σε εκστρατεία στον Γαλλοολλανδικό Πόλεμο με σκοπό να δοκιμάσει και να εκπαιδεύσει τον γιο του στη μάχη.[5]
Το 1679 ένας άλλος θείος πέθανε απρόσμενα χωρίς γιους και ο Ερνέστος Αύγουστος έγινε βασιλεύων Δούκας του Κάλενμπεργκ-Γκέτινγκεν, με πρωτεύουσα το Αννόβερο. Ο επιζών θείος του Γεωργίου, Γεώργιος Γουλιέλμος του Τσέλλε, είχε νυμφευτεί την ερωμένη του για να νομιμοποιήσει τη μόνη του κόρη, τη Σοφία Δωροθέα του Τσέλλε, αλλά έμοιαζε απίθανο να κάνει περαιτέρω παιδιά. Υπό τον Σαλικό νόμο, όπου η κληρονόμηση του εδάφους περιοριζόταν στην αρσενική γραμμή, η διαδοχή του Γεωργίου και των αδελφών του στα εδάφη του πατέρα του και των θείων του φαινόταν τώρα ασφαλής. Το 1682 η οικογένεια συμφώνησε να υιοθετήσει την αρχή της πρωτοτοκίας, που σήμαινε ότι ο Γεώργιος θα κληρονομούσε όλο το έδαφος και δεν θα έπρεπε να το μοιρασθεί με τους αδελφούς του.[6]
Ο Γεώργιος το 1680, όταν ήταν Πρίγκιπας του Αννόβερου. Από έναν πίνακα του Σερ Γκόντφρυ Νέλλερ.
Το ίδιο έτος ο Γεώργιος νυμφεύθηκε την πρώτη του εξαδέλφη, την Σοφία Δωροθέα του Τσέλλε, έκτοτε ασφαλίζοντας τα εισοδήματα που θα ήταν εκτός του Σαλικού νόμου απαιτώντας αρσενική κληρονόμηση. Ο γάμος του κράτους κανονίσθηκε βασικά καθώς εξασφάλιζε ένα υγιές ετήσιο εισόδημα και βοήθησε την τελική ένωση του Αννόβερου και του Τσέλλε. Η μητέρα του ήταν αρχικά εναντίον του γάμου, επειδή περιφρονούσε τη μητέρα της Σοφίας Δωροθέας (που δεν ήταν βασιλικής καταγωγής) και επειδή ανησυχούσε για τη γνησιότητα της καταγωγής της Σοφίας Δωροθέας. Ωστόσο κατακτήθηκε από τα πλεονεκτήματα που συνεπαγόταν ο γάμος.[7]
Το 1683 ο Γεώργιος και ο αδελφός του, Φρειδερίκος Αύγουστος, υπηρέτησαν στον Μεγάλο Τουρκικό Πόλεμο στη Μάχη της Βιέννης, ενώ η Σοφία Δωροθέα γέννησε στον Γεώργιο έναν γιο, τον Γεώργιο Αύγουστο. Το επόμενο έτος ο Φρειδερίκος Αύγουστος πληροφορήθηκε την υιοθέτηση της πρωτοτοκίας, που σήμαινε ότι δεν θα λάμβανε πια μερίδιο από το έδαφος του πατέρα του όπως περίμενε. Αυτό οδήγησε σε ένα ρήγμα μεταξύ πατέρα και γιου, αλλά και μεταξύ των αδελφών, το οποίο διήρκεσε έως τον θάνατο του Φρειδερίκου Αυγούστου στη μάχη το 1690.
Ο γάμος του Γεωργίου με τη Σοφία Δωροθέα διαλύθηκε, όχι στη βάση του ότι κάποιος από τους δύο είχε διαπράξει μοιχεία, αλλά στη βάση του ότι η Σοφία Δωροθέα είχε εγκαταλείψει τον σύζυγο της. Με τη συμφωνία του πατέρα της, ο Γεώργιος φυλάκισε τη Σοφία Δωροθέα στο Κάστρο του Άλντεν στο μέρος της καταγωγής της, το Τσέλλε, όπου έμεινε έως ότου πέθανε πάνω από τριάντα χρόνια μετά. Της αρνήθηκαν την πρόσβαση στα παιδιά και τον πατέρα της, της απαγορεύθηκε να νυμφευθεί ξανά και μόνο της επιτράπηκε να περπατά ασυνόδευτη μέσα στον περίβολο του κάστρου.
Ο Γεώργιος το 1706, όταν ήταν Εκλέκτορας του Αννόβερου. Έργο του Γιόχαν Λέοναρντ Χίρσμαν.
Ο Ερνέστος Αύγουστος πέθανε στις 23 Ιανουαρίου 1698 αφήνοντας όλα τα εδάφη του στον Γεώργιο, με εξαίρεση το Πριγκιπάτο-Επισκοπή (γερμ. Fürstbistum, εναλλακτικά Hochstift) του Οσναμπρύκ, αξίωμα που κατείχε από το 1661.[8] Ο Γεώργιος έτσι έγινε Δούκας του εκλεκτοράτου (Kurfürstentum) Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ (επίσης γνωστό ως εκλεκτοράτο του Αννόβερου, από την πρωτεύουσά του) καθώς και Αρχισημαιοφόρος και Πρίγκιπας-Εκλέκτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.[9] Η αυλή του στο Αννόβερο τιμήθηκε από την παρουσία πολλών ανθρώπων-συμβόλων του πολιτισμού, όπως του μαθηματικού και φιλοσόφου Γκότφριντ Βίλεμ Λάιμπνιτς και του συνθέτη Γκέοργκ Φρίντριχ Χέντελ.
Λίγο μετά την άνοδο του Γεωργίου στο πατρικό του δουκάτο, πέθανε ο Δούκας του Γκλόστερ Πρίγκιπας Ουίλιαμ, ο οποίος ήταν δεύτερος στη σειρά διαδοχής για τον αγγλικό και τον σκωτικό θρόνο. Σύμφωνα με τους όρους της Κοινοβουλευτικής ρυθμιστικής πράξης βασιλικής Διαδοχής (Act of Settlement) του 1701, η μητέρα του Γεωργίου, Σοφία, θα χριζόταν διάδοχος στον αγγλικό θρόνο, αν ο τότε βασιλιάς (Γουλιέλμος Γ΄) και η κουνιάδα του, Άννα (αργότερα Βασίλισσα Άννα της Μεγάλης Βρετανίας) πέθαιναν χωρίς απογόνους. Το σχέδιο διαδοχής ήταν έτσι, επειδή η Σοφία ήταν η κοντινότερη Προτεστάντισσα συγγενής της βασιλικής οικογένειας. Έτσι παρήκαμψε πενήντα έξι Καθολικούς συγγενείς με ισχυρότερο κληρονομικό δικαίωμα διαδοχής.[10] Η πιθανότητα οποιοσδήποτε από αυτούς να μεταστραφεί στον Προτεσταντισμό για χάρη της διαδοχής ήταν ελάχιστες και κάποιοι είχαν ήδη αρνηθεί.[11]
Τον Αύγουστο του 1701 ο Γεώργιος εντάχθηκε στο Τάγμα της Περικνημίδας και μέσα σε έξι εβδομάδες πέθανε ο κοντινότερος Καθολικός διεκδικητής του θρόνου της Αγγλίας, ο πρώην Βασιλιάς Ιάκωβος Β΄. Τον επόμενο Μάρτιο πέθανε και ο Γουλιέλμος Γ΄, τον οποίο διαδέχθηκε η Άννα. Η Σοφία έγινε πιθανή διάδοχος του θρόνου της Βασίλισσας της Αγγλίας. Η Σοφία ήταν στο εβδομηκοστό πρώτο έτος της, μεγαλύτερη από την Άννα κατά τριάντα πέντε χρόνια, αλλά ήταν σε καλή κατάσταση και υγιής, οπότε επένδυσε χρόνο και ενέργεια για να διασφαλίσει τη διαδοχή είτε για τον εαυτό της είτε για τον γιο της.[12] Εντούτοις, ήταν ο Γεώργιος αυτός που αντιλήφθηκε τις περιπλοκότητες της αγγλικής πολιτικής και του συνταγματικού νόμου, που απαιτούσε επιπλέον κοινοβουλευτική πράξη το 1705, ώστε να εξομοιώσει τη Σοφία και τους διαδόχους της ως Άγγλους υπηκόους και για να καθοριστούν οι ρυθμίσεις για τη μεταφορά της εξουσίας μέσω Συμβουλίου Αντιβασιλείας.[13] Το ίδιο έτος ο επιζών θείος του Γεωργίου πέθανε και κληρονόμησε περισσότερες Γερμανικές κτήσεις: το Πριγκιπάτο του Λύνεμπουργκ και το Πριγκιπάτο του Γκρουμπενχάγκεν, με έδρα το Τσέλλε.[14]
Χάρτης του Αννόβερου, περ. 1720, ο οποίος δείχνει το γεωγραφικό συσχετισμό των εκλεκτοράτων του Αννόβερου και του Μπράουνσβαϊγκ-Βολφενμπύτελ, καθώς και της Επισκοπής του Οσναμπρύκ. Κατά τη διάρκεια της ζωής του Γεωργίου Α΄ το εκλεκτοράτο του Αννόβερου απέκτησε τα Πριγκιπάτα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ και της Βρέμης-Φέρντεν.
Λίγο μετά την άνοδο του Γεωργίου στο Αννόβερο, ξέσπασε ο Πόλεμος της Ισπανικής Διαδοχής. Θέμα της διαμάχης ήταν το δικαίωμα διαδοχής του Φιλίππου, εγγονού του Λουδοβίκου ΙΔ΄ της Γαλλίας, στον ισπανικό θρόνο υπό τους όρους της διαθήκης του Καρόλου Β΄ της Ισπανίας. Η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, οι Ενωμένες Ολλανδικές Επαρχίες, η Αγγλία, το Αννόβερο και πολλά άλλα γερμανικά κράτη αντιτάχθηκαν στο δικαίωμα του Φιλίππου στη διαδοχή, επειδή φοβόντουσαν ότι ο γαλλικός Οίκος των Βουρβόνων θα γινόταν πολύ ισχυρός, αν έλεγχε και την Ισπανία. Ως μέρος της πολεμικής προσπάθειας, ο Γεώργιος επιτέθηκε στο γειτονικό του κράτος Μπράουνσβαϊγκ-Βολφενμπύτελ, το οποίο ήταν φιλογαλλικό, καθορίζοντας λεπτομέρως ο ίδιος τις εντολές για κάποιες μάχες. Η εισβολή πέτυχε με λίγες απώλειες. Ως επιβράβευση, η προηγηθείσα προσάρτηση του Δουκάτου της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ στο Αννόβερο από τον θείο του Γεωργίου, αναγνωρίσθηκε από τους Βρετανούς και τους Ολλανδούς.[15]
Το 1706 ο Μαξιμιλιανός Β΄ Εμμανουήλ της Βαυαρίας στερήθηκε τα αξιώματα και τους τίτλους του, εξαιτίας της σύμπλευσής του με τον Λουδοβίκο εναντίον της Αυτοκρατορίας. Το επόμενο έτος ο Γεώργιος χρίστηκε Αυτοκρατορικός Στρατάρχης (Imperial Field Marshal) με δικαιοδοσία στον αυτοκρατορικό στρατό που στρατοπέδευε κατά μήκος του Ρήνου. Η θητεία του δεν ήταν εντελώς επιτυχής, εν μέρει λόγω του ότι εξαπατήθηκε σε μια επίθεση αντιπερισπασμού από τον σύμμαχο του και πρώτο Δούκα του Μάρλμπορο, Τζον Τσώρτσιλ και εν μέρει επειδή ο Αυτοκράτορας Ιωσήφ Α΄ οικειοποιήθηκε τα χρήματα που απαιτούντο για την εκστρατεία του Γεωργίου. Παρόλα αυτά οι Γερμανοί πρίγκιπες θεώρησαν ότι είχε αποποιηθεί των ευθυνών του επιτυχώς. Το 1708 επίσημα επιβεβαίωσαν την θέση του Γεωργίου ως Πρίγκιπα-Εκλέκτορα σε αναγνώριση της υπηρεσίας του. Ο Γεώργιος δεν έδωσε συνέχεια στις ενέργειες του Δούκα του Μάρλμπορο εναντίον του, διότι κατάλαβε ότι ήταν μέρος ενός σχεδίου για την απόσπαση των γαλλικών δυνάμεων από την κύρια επίθεση.[16]
Το 1709 ο Γεώργιος παραιτήθηκε από Στρατάρχης και δεν εισήλθε στην ενεργή υπηρεσία ξανά. Το 1710 απέκτησε το αξίωμα του Αρχιθησαυροφύλακα της Αυτοκρατορίας,[17] ένα αξίωμα που προηγουμένως έφερε ο Παλατίνος Εκλέκτορας (ή "Παλατίνος Κόμης", γερμ. Pfalzgraf) — η έλλειψη του Εκλέκτορα της Βαυαρίας επέτρεψε μια ανακατανομή των αξιωμάτων.[18] Ο θάνατος του Αυτοκράτορα το 1711 απείλησε να ανατρέψει την ισορροπία δυνάμεων προς την αντίθετη κατεύθυνση, οπότε ο πόλεμος έληξε το 1713 με την επικύρωση της Συνθήκης της Ουτρέχτης. Στον Φίλιππο επιτράπηκε η διαδοχή στον ισπανικό θρόνο, αλλά αφαιρέθηκε από την γραμμή διαδοχής του γαλλικού θρόνου, ενώ ο Εκλέκτορας της Βαυαρίας αποκαταστάθηκε.
Διαδοχή στη Μεγάλη ΒρετανίαΕπεξεργασία
Ο Γεώργιος περίπου το 1714, έτος που διαδέχθηκε την Άννα. Ελαιογραφία σε χαλκό, του ζωγράφου Σερ Γκόντφρυ Νέλλερ.
Αν και αμφότερες η Αγγλία και η Σκωτία αναγνώρισαν την Άννα ως βασίλισσα τους, μόνο το αγγλικό κοινοβούλιο είχε συμβιβαστεί με τη Σοφία, Εκλέκτορα του Αννόβερου, ως διάδοχο. Το Κοινοβούλιο της Σκωτίας δεν είχε επίσημα διευθετήσει το θέμα της διαδοχής για τον Σκωτικό θρόνο. Το 1703 οι Τάξεις πέρασαν ένα νομοσχέδιο όπου διεκήρυσσαν ότι η επιλογή τους για τον διάδοχο της Άννας στη Σκωτία δεν θα ήταν το ίδιο άτομο με τον διάδοχο στον Αγγλικό θρόνο, εκτός αν η Αγγλία έδινε πλήρη ελευθερία εμπορίου στους Σκώτους εμπόρους στην Αγγλία και τις αποικίες της. Στην αρχή η Βασιλική Συγκατάθεση αποσύρθηκε, αλλά το επόμενο έτος η Άννα παραδόθηκε στις επιθυμίες των Τάξεων και δόθηκε συγκατάθεση στο νομοσχέδιο, το οποίο έγινε η Πράξη Ασφάλειας 1704. Σε ανταπόδοση το αγγλικό κοινοβούλιο πέρασε μέτρα, τα οποία απειλούσαν να περιορίσουν το αγγλοσκωτικό εμπόριο και να διαλύσουν τη σκωτική οικονομία, αν οι Τάξεις δεν συμφωνούσαν με την Αννοβεριανή διαδοχή.[19][20] Τελικά το 1707 αμφότερα τα κοινοβούλια συμφώνησαν σε μια Πράξη της Ένωσης, η οποία ενοποίησε την Αγγλία και τη Σκωτία σε μια ενιαία πολιτική οντότητα, το Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και εγκαθίδρυσε τους κανόνες της διαδοχής, όπως θεσπίστηκαν από τη Ρυθμιστική πράξη διαδοχής του 1701.[21] Η ένωση δημιούργησε μια περιοχή ελεύθερου εμπορίου στην Ευρώπη του δέκατου όγδοου αιώνα.[22]
Οι Ουίγοι πολιτικοί πίστευαν ότι το Κοινοβούλιο είχε το δικαίωμα να καθορίσει τη διαδοχή και να την παραχωρήσει στον πλησιέστερο προτεστάντη συγγενή της βασίλισσας, ενώ πολλοί Τόρυς έτειναν περισσότερο να πιστεύουν στο κληρονομικό δικαίωμα των Στιούαρτ. Το 1710 ο Γεώργιος ανακοίνωσε ότι θα γινόταν διάδοχος στη Βρετανία με κληρονομικό δικαίωμα, καθώς το δικαίωμα είχε μόνο αφαιρεθεί από τους Καθολικούς Στιούαρτ, ενώ εκείνος το διατηρούσε. "Αυτή η δήλωση σκόπευε να περιορίσει οποιαδήποτε παρέμβαση των Ουίγων που θα εννοούσε ότι το κοινοβούλιο του είχε δώσει το βασίλειο [και] ...να πείσει τους Τόρυς ότι δεν ήταν σφετεριστής."[23]
Η μητέρα του Γεωργίου, Σοφία, πέθανε στις 28 Μαΐου 1714[24] σε ηλικία 83 ετών. Είχε καταρρεύσει στους κήπους του Χερρενχάουζεν, τρέχοντας να βρει καταφύγιο από μια καταρρακτώδη βροχή. Ο Γεώργιος ήταν πλέον ο απευθείας διάδοχος της Άννας. Ταχέως αναθεώρησε τη σύνθεση του Συμβουλίου Αντιβασιλείας, το οποίο θα αναλάμβανε την εξουσία μετά τον θάνατο της Άννας, καθώς ήταν γνωστό ότι η υγεία της Άννας επιδεινωνόταν και οι πολιτικοί στη Βρετανία συγκρούονταν για την εξουσία.[25] Έπαθε ένα εγκεφαλικό επεισόδιο, το οποίο την κατέστησε ανίκανη να μιλήσει και πέθανε την 1η Αυγούστου του 1714. Η λίστα των αντιβασιλέων ανοίχτηκε, τα μέλη ορκίστηκαν και ο Γεώργιος ανακηρύχθηκε Βασιλιάς της Μεγάλης Βρετανίας και της Ιρλανδίας.[26] Εν μέρει λόγω αντίθετων ανέμων, οι οποίοι τον κράτησαν στη Χάγη εν αναμονή ευκαιρίας διέλευσης,[27] δεν έφθασε στη Βρετανία πριν τις 18 Σεπτεμβρίου. Ο Γεώργιος στέφθηκε στο Αββαείο του Ουέστμινστερ στις 20 Οκτωβρίου.[2]
Ο Γεώργιος έζησε κυρίως στην Μεγάλη Βρετανία μετά το 1714, αν και επισκέφθηκε το σπίτι του στο Αννόβερο το 1716, το 1719, το 1720, το 1723 και το 1725·[28] συνολικά ο Γεώργιος πέρασε το ένα πέμπτο της περιόδου της βασιλείας του στη Γερμανία.[29] Ένας όρος που περιλαμβανόταν στη Ρυθμιστική πράξη διαδοχής του 1701 και απαγόρευσε στον Βρετανό μονάρχη να φεύγει από τη χώρα χωρίς την άδεια του Κοινοβουλίου, ανακλήθηκε ομόφωνα το 1716.[30] Κατά την διάρκεια όλων των απουσιών του πλην της πρώτης, η εξουσία δινόταν σε ένα Συμβούλιο Αντιβασιλείας παρά στον γιο του Γεώργιο Αύγουστο, Πρίγκιπα της Ουαλίας.[31]
Ο Γεώργιος το 1718, από τον Τζορτζ Βέρτιου, με βάση έργο του Σερ Γκόντφρυ Νέλλερ.
Μέσα σε ένα έτος από την άνοδο του Γεωργίου οι Ουίγοι πέτυχαν μια συντριπτική νίκη στη γενική εκλογή του 1715. Αρκετά μέλη του ηττημένου Κόμματος των Τόρυς ήταν ευνοϊκά διακείμενα προς τους Ιακωβίτες και μερικοί δυσαρεστημένοι Τόρυς συντάχθηκαν με μια Ιακωβιτική εξέγερση, η οποία έγινε γνωστή ως "Οι Δεκαπέντε". Οι Ιακωβίτες προσπάθησαν να ανεβάσουν τον Καθολικό ετεροθαλή αδελφό της Άννας, Ιάκωβο Φραγκίσκο Εδουάρδο Στιούαρτ (αποκαλούμενο "Ιάκωβο Γ΄" από τους υποστηρικτές του και "Διεκδικητή" από τους αντιπάλους του), στο Θρόνο. Οι υποστηρικτές του Διεκδικητή, με ηγέτη τον Λόρδο Μαρ, έναν πικραμένο Σκώτο ευγενή, ο οποίος είχε προηγουμένως υποστηρίξει την "Ένδοξη Επανάσταση", υποκίνησε εξέγερση στη Σκωτία, όπου η υποστήριξη για τον Ιακωβιτισμό ήταν ισχυρότερη από ότι στην Αγγλία. "Οι Δεκαπέντε" όμως ήταν μια τρομερή αποτυχία· τα σχέδια μάχης του Λόρδου Μαρ ήταν ανεπαρκή και ο Ιάκωβος έφτασε αργά με ελάχιστα χρήματα και όπλα. Μέχρι το τέλος του χρόνου η εξέγερση είχε ουσιαστικά καταρρεύσει. Τον Φεβρουάριο του 1716, αντιμέτωποι με την επικείμενη ήττα, ο Ιάκωβος και ο Λόρδος Μαρ διέφυγαν στη Γαλλία. Μετά την καταστολή της εξέγερσης, αν και υπήρξαν κάποιες εκτελέσεις και δημεύσεις, ο Γεώργιος έδρασε ώστε να μετριάσει την αντίδραση της Κυβέρνησης, έδειξε επιείκεια και δαπάνησε τα έσοδα από τις δημευμένες ακίνητες περιουσίες για τη δημιουργία σχολείων στη Σκωτία και για την αποπληρωμή μέρους του εθνικού χρέους.[32]
Η δυσπιστία του Γεωργίου προς τους Τόρυς συντέλεσε στο να πάρουν την εξουσία οι Ουίγοι.[33] Η κυριαρχία των Ουίγων εδραιώθηκε την εποχή του Γεωργίου σε τέτοιο βαθμό, ώστε οι Τόρυς θα παρέμεναν εκτός εξουσίας για μισό ακόμη αιώνα. Μετά τις εκλογές το ελεγχόμενο από τους Ουίγους Κοινοβούλιο ψήφισε την Επταετή Πράξη του 1715, η οποία αύξανε τη μέγιστη διάρκεια θητείας του κοινοβουλίου στα επτά χρόνια (αλλά μπορούσε να διαλυθεί νωρίτερα από τον Ηγεμόνα).[34][35] Έτσι οι Ουίγοι, που ήταν ήδη στην εξουσία, μπορούσαν να παραμείνουν στη θέση του για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα.[36]
Μετά την ανάρρησή του στη Μεγάλη Βρετανία, η σχέση του Γεωργίου με το γιο του (η οποία πάντοτε ήταν κακή) επιδεινώθηκε. Ο Γεώργιος Αύγουστος, Πρίγκιπας της Ουαλίας, ενθάρρυνε την αντίθεση στις πολιτικές του πατέρα του, μεταξύ άλλων με μέτρα που στόχευαν στην αύξηση της θρησκευτικής ελευθερίας στη Βρετανία και την επέκταση των γερμανικών εδαφών του Αννόβερου εις βάρος της Σουηδίας.[37] Η γέννηση ενός εγγονού το 1717 οδήγησε μια μεγάλη φιλονικία μεταξύ του Γεωργίου και του Πρίγκιπα της Ουαλίας.
Ένα τέταρτο γκινέας (αγγλικά Guinea[38], προφέρεται "γκίνι") της εποχής του Γεωργίου Α΄, που τον απεικονίζει προφίλ.
Στο Αννόβερο ο βασιλιάς ήταν απόλυτος μονάρχης. Όλες οι κυβερνητικές δαπάνες πάνω από 50 ασημένια τάληρα (Thaler) (μεταξύ 12 και 13 Βρετανικές λίρες), καθώς και ο διορισμός όλων των αξιωματικών του στρατού, όλων των υπουργών και των κυβερνητικών αξιωματούχων πάνω από το επίπεδο του γραφέα, ήταν υπό τον προσωπικό του έλεγχο. Αντίθετα στη Μεγάλη Βρετανία ο Γεώργιος έπρεπε να κυβερνά μέσω του Κοινοβουλίου.[39]
Όταν το 1715 οι Ουίγοι ήρθαν στην εξουσία, οι κορυφαίοι υπουργοί του Γεωργίου περιελάμβαναν τον Ρόμπερτ Ουόλπολ, τον Λόρδο Τάουνσεντ (κουνιάδο του Ουόλπολ), τον Λόρδο Τζέημς, 1ο Κόμη του Στάνχοουπ και τον Τσαρλς Σπένσερ, 3ο Κόμη του Σάντερλαντ. Το 1717 ο Λόρδος Τάουνσεντ αποπέμφθηκε και ο Ουόλπολ παραιτήθηκε από την Κυβέρνηση λόγω διαφωνιών με τους συναδέλφους του·[40] Ο Λόρδος Στάνχοουπ απέκτησε υπέρτατη εξουσία στα εξωτερικά θέματα και ο Λόρδος Σάντερλαντ ομοίως στα εσωτερικά ζητήματα.[41]
Η δύναμη του Λόρδου Σάντερλαντ άρχισε να φθίνει το 1719. Κατέθεσε ένα νομοσχέδιο για τους ευγενείς (Peerage Bill), που προσπαθούσε να περιορίσει το μέγεθος της Βουλής των Λόρδων περιορίζοντας τις νέες δημιουργίες τίτλων. Το μέτρο αυτό θα γιγάντωνε τον έλεγχο του Σάντερλαντ επί της Βουλής, εμποδίζοντας τη δημιουργία αντιπολιτευόμενων ευγενών, αλλά απορρίφθηκε αφότου ο Ουόλπολ ηγήθηκε της αντιπολίτευσης στο νομοσχέδιο, εκφωνώντας τον θεωρούμενο ως "λαμπρότερο λόγο της καριέρας του".[42]
Προτραίτο του Γεωργίου τη δεκαετία του 1720 από τον Γκέοργκ Βίλχελμ Λαφοντέν.
Κατ' απαίτηση του Ουόλπολ ο Γεώργιος αναβίωσε το Τάγμα του Μπαθ το 1725, κάτι που έδωσε τη δυνατότητα στον Ουόλπολ να επιβραβεύσει ή να αποκτήσει πολιτικούς υποστηρικτές, αποδίδοντάς τους αυτή την τιμή.[43] Ο Ουόλπολ έγινε απίστευτα δυνατός και σε μεγάλο βαθμό μπορούσε να διορίζει τους υπουργούς που ήθελε. Αντίθετα με την προκάτοχό του, Βασίλισσα Άννα, ο Γεώργιος σπάνια συμμετείχε στις συνεδριάσεις του κυβερνητικού συμβουλίου.
Τίτλοι, προσφωνήσεις, διακρίσεις και θυρεόςΕπεξεργασία
Γεωργίου Α΄ της Μεγάλης Βρετανίας
7 Ιουνίου 1660 – 18 Δεκεμβρίου 1679: Η Υψηλότητά Του Δούκας Γεώργιος Λουδοβίκος του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ
γερμανικά: Herzog Georg Ludwig von Braunschweig und Lüneburg‎
18 Δεκεμβρίου 1679 – Οκτώβριος 1692: Η Υψηλότητά Του Ο Κληρονομικός Πρίγκιπας του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ
Οκτώβριος 1692 – 23 Ιανουαρίου 1698: Η Γαλήνια Υψηλότητά Του Ο Πρίγκιπας-Εκλέκτορας του Αννόβερου
23 Ιανουαρίου 1698 – 1 Αυγούστου 1714: Η Γαληνοτάτη Υψηλότητά Του Γεώργιος Λουδοβίκος, Αρχισημαιοφόρος της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και Πρίγκιπας-Εκλέκτορας, Δούκας του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ
1 Αυγούστου 1714 – 22 Ιουνίου 1727: Η Μεγαλειότητά Του Ο Βασιλιάς
Στη Μεγάλη Βρετανία ο Γεώργιος Α΄ χρησιμοποιούσε την επίσημη προσφώνηση "Γεώργιος, με τη Χάρη του Θεού, Βασιλιάς της Μεγάλης Βρετανίας, της Γαλλίας και της Ιρλανδίας, Υπερασπιστής της Πίστης, κ.ά." Σε μερικές περιπτώσεις (ειδικά σε συνθήκες), η μορφή "Δούκας του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ, Αρχιθησαυροφύλακας (Archtreasurer) και Πρίγκιπας-Εκλέκτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας" προστίθεντο πριν την φράση κ.ά.
Από τη σύζυγό του, Σοφία Δωροθέα του Τσέλλε:
Γεώργιος Β΄ της Μεγάλης Βρετανίας
νυμφεύθηκε το 1705 την Καρολίνα του Άνσμπαχ· απέκτησε επιγόνους
Σοφία Δωροθέα του Αννόβερου
νυμφεύθηκε το 1706 τον Φρειδερίκο Γουλιέλμο, Μαργράβο του Βρανδεμβούργου (αργότερα Φρειδερίκο Γουλιέλμο Α΄ της Πρωσίας)· απέκτησε επιγόνους
Από την ερωμένη του, Μελουσίνε φον ντερ Σούλενμπουργκ:
(Άννα) Λουίζε Σοφία φον Σούλενμπουργκ
παντρεύτηκε το 1707 τον Ερνστ Άουγκουστ Φίλιπ φον ντεμ Μπούσε-Ίπενμπουργκ (διαζύγιο πριν το 1714)·[44] χρίστηκε Κόμισσα του Ντέλιτς από τον Αυτοκράτορα Κάρολο ΣΤ΄ το 1722[45]
(Πετρονίλλα) Μελουσίνα φον ντερ Σούλενμπουργκ
χρίστηκε Κόμισσα του Ουόλσινγκχαμ ισοβίως· παντρεύτηκε το 1733 τον Φίλιπ Στάνχοουπ, 4ος Κόμη του Τσέστερφιλντ· χωρίς παιδιά[46]
Μαργκαρέτε Γκέρτρουντ φον Έυνχαουζεν
παντρεύτηκε το 1722 τον Άλμπερχτ Βόλφγκανγκ, Κόμη του Σάουμμπουργκ-Λίππε[45]
Οι ημερομηνίες σε αυτό τον πίνακα είναι στο Γρηγοριανό Ημερολόγιο
Ιάκωβος Α΄ της Αγγλίας,
Κάρολος Α΄ της Αγγλίας και της Σκωτίας
Κάρολος Β΄ της Αγγλίας και της Σκωτίας
Ιάκωβος Β΄ της Αγγλίας,
Γουλιέλμος Γ΄ της Αγγλίας,
Μαρία Β΄ της Αγγλίας και της Σκωτιας
Άννα της Αγγλίας και της Σκωτίας
Γεώργιος Α΄ της Μ. Βρετανίας
Γεώργιος Β΄ της Μ. Βρετανίας
↑ 1,0 1,1 1,2 Καθ' όλη τη ζωή του Γεωργίου η Μεγάλη Βρετανία χρησιμοποίησε το παλαιό Ιουλιανό ημερολόγιο. Το Αννόβερο υιοθέτησε το νέο Γρηγοριανό ημερολόγιο την 1η Μαρτίου 1700 (Νέα Χρονολόγηση) / 18 Φεβρουαρίου 1700 (Παλαιά Χρονολόγηση). Η παλαιά χρονολόγηση χρησιμοποιείται για ημερομηνίες σε αυτό το άρθρο, εκτός από τις ημερομηνίες γέννησης και θανάτου· ωστόσο, τα έτη υποτίθεται ότι αρχίζουν από την 1η Ιανουαρίου και όχι στις 25 Μαρτίου, οπότε ήταν το αγγλικό Νέο Έτος.
↑ 2,0 2,1 Weir, Alison (1996). Britain's Royal Families: The Complete Genealogy, Revised edition. Random House. σελίδες 272–276. ISBN 0712674489.
↑ Hatton, Ragnhild (1978). George I: Elector and King. London: Thames and Hudson. σελίδες 26–28. ISBN 050025060X.
↑ Hatton, pp.36, 42
↑ Ο Πρίγκιπας-Επίσκοπος (Fürstbischof) δεν ήταν κληρονομικός τίτλος, αντίθετα εναλλασσόταν μεταξύ προτεσταντών και ρωμαιοκαθολικών κατόχων.
↑ Schemmel, B. «Hanover». rulers.org. Ανακτήθηκε στις 21 Αυγούστου 2007.
↑ Schama, Simon (2001). A History of Britain – The British Wars 1603–1776. BBC Worldwide Ltd. ISBN 0-563-53747-7.
↑ Hatton, p. 90
↑ Hatton, pp.101–104, 122
↑ Hatton, p. 104
↑ Velde, François R. (26 Σεπτεμβρίου 2006). «Holy Roman Empire». Ανακτήθηκε στις 20 Αυγούστου 2007.
↑ Whatley, Christopher A. (2001). Bought and Sold for English Gold?: Explaining the Union of 1707, Second edition. East Linton, Scotland: Tuckwell Press. ISBN 1-86232-140-X.
↑ Riley, P. W. J. (1978). The Union of England and Scotland: A Study in Anglo-Scottish Politics of the Eighteenth Century. Totowa, New Jersey: Rowman and Littlefield. ISBN 0-8476-6155-5.
↑ «The Treaty of Union». The Scottish Parliament. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Μαΐου 2007. Ανακτήθηκε στις 20 Αυγούστου 2007.
↑ Hatton, p. 119
↑ 8 Ιουνίου στο Γρηγοριανό ημερολόγιο που υιοθετήθηκε από το Αννόβερο το 1700.
↑ Hatton, p. 158
↑ Gibbs, G. C. (September 2004; online edn, January 2006) "George I (1660–1727)", Oxford Dictionary of National Biography, Oxford University Press, doi:10.1093/ref:odnb/10538. Retrieved 30 July 2007 (subscription required)
↑ Plumb, J. H. (1956). The First Four Georges.
↑ «George I». The Official Web Site of the British Monarchy. Ανακτήθηκε στις 6 Μαρτίου 2009.
↑ Hatton, pp. 174–79
↑ Williams, Basil (1962). The Whig Supremacy 1714–1760. Second edition. Revised by C. H. Stuart. Oxford: Oxford University Press. σελίδες 151–152.
↑ «Septennial Act 1715 (c.38)». The UK Statute Law Database, Ministry of Justice. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Σεπτεμβρίου 2007. Ανακτήθηκε στις 20 Αυγούστου 2007.
↑ Lease, Owen C. (1950). «The Septennial Act of 1716». The Journal of Modern History 22: 42–47. doi:10.1086/237317. https://archive.org/details/sim_journal-of-modern-history_1950-03_22_1/page/42.
↑ Lease, Owen C. (1950). «The Septennial Act of 1716». The Journal of Modern History 22: 42–47. doi:10.1086/237317. https://archive.org/details/sim_journal-of-modern-history_1950-03_22_1/page/42.
↑ Hatton, pp. 199–202
↑ Η Guinea πήρε το όνομά της από την ομώνυμη περιοχή της κεντροδυτικής Αφρικής, από όπου προερχόταν κατά κύριο λόγο ο χρυσός, από τον οποίο κατασκευάζονταν οι γκινέες.
↑ Williams, pp. 13–14
↑ Dickinson, p. 49
↑ Carswell, John (1960). The South Sea Bubble. London: Cresset Press. σελ. 72.
↑ Hatton, pp. 244–246
↑ «Order of the Bath». Official website of the British monarchy. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Ιανουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 7 Σεπτεμβρίου 2009.
↑ Hatton, p. 411
↑ 45,0 45,1 Kilburn, Matthew (2004; online edition January 2008) "Schulenburg, (Ehrengard) Melusine von der, suo jure duchess of Kendal and suo jure duchess of Munster (1667–1743)", Oxford Dictionary of National Biography, Oxford University Press, doi:10.1093/ref:odnb/24834 (subscription or UK public library membership required)
↑ Κάνον, Τζον (2004; online edition September 2012) "Petronilla Melusina Stanhope, suo jure countess of Walsingham, and countess of Chesterfield (1693–1778)", Oxford Dictionary of National Biography, Oxford University Press, doi:10.1093/ref:odnb/24835 (subscription or UK public library membership required)
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα
Γεώργιος Α΄ της Μεγάλης Βρετανίας
Jeremy Black (2001). Walpole in Power. Stroud, Gloucestershire: Sutton Publishing. ISBN 075092523X.
John Carswell (1960). The South Sea Bubble. London: Cresset Press.
Harry T. Dickinson (1973). Walpole and the Whig Supremacy  . Εισαγωγή από τον A. L. Rowse. London: The English Universities Press. ISBN 0340115157.
Viscount Erleigh (1933). The South Sea Bubble. Manchester: Peter Davies Ltd.
G. C. Gibbs (Σεπτέμβριος 2004). «George I (1660–1727)». Oxford Dictionary of National Biography (Oxford University Press). doi:10.1093/ref:odnb/10538. http://www.oxforddnb.com/view/article/10538. Ανακτήθηκε στις 2007-07-30. (απαιτείται συνδρομή)
Ragnhild Hatton (1978). George I: Elector and King. London: Thames and Hudson. ISBN 050025060X.
J. H. Plumb (1956). The First Four Georges.
Basil Williams (1962). The Whig Supremacy 1714–1760. Second edition. Αναθεωρήθηκε από τον C. H. Stuart. Oxford: Oxford University Press.
John M. Beattie (1967). The English Court in the Reign of George I. Cambridge: Cambridge University Press.
Lundy, Darryl. «George I». thepeerage.com. Ανακτήθηκε στις 21 Αυγούστου 2007.
Joyce Marlow (1973). The life and times of George I. Εισαγωγή από την Antonia Fraser. London: Weidenfeld and Nicolson. ISBN 0297765922.
Wolfgang Michael (1939) [1936]. England under George I (2 volumes). Μετάφραση/προσαρμογή από τον Lewis Namier.