el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el ja el el el ceb el el el el ru fr el el el el el el el el el el el el el de el ca el el el el el el el en el el el en el el el en el el el el el en el el el el el el el el en el el el el el el el el el el el el el
Το Ποτοσί είναι πόλη και πρωτεύουσα του ομώνυμου διαμερίσματος στη Βολιβία. Η ονομασία της προέρχεται είτε από τη γλώσσα Αϊμάρα είτε από την κέτσουα. Απέχει 164 χιλιόμετρα από τη Σούκρε, ιστορική πρωτεύουσα της χώρας, και βρίσκεται σε υψόμετρο 4.000 μέτρων πάνω από το επίπεδο της θάλασσας, αποτελώντας μία από τις κατοικημένες περιοχές σε μεγαλύτερο υψόμετρο σε ολόκληρο τον κόσμο[1][2]. Βρίσκεται στους πρόποδες του βουνού Σέρρο ντε Ποτοσί, γνωστό και ως Σέρρο Ρίκο. Σύμφωνα με την τελευταία απογραφή του 1996, η πόλη είχε περίπου 121.000 κατοίκους.
δεδομένα (π • σ • ε )
Επίσημο όνομα στον κατάλογο μνημείων Π.Κ.
Κατά το 16ο αιώνα, η περιοχή θεωρούνταν το μεγαλύτερο παγκοσμίως βιομηχανικό συγκρότημα. Η εξόρυξη των μεταλλευμάτων βασιζόταν σε ένα σύστημα υδρόμυλων. Στις 11 Δεκεμβρίου 1987, η Ουνέσκο ανακήρυξε το Ποτοσί Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς, αναγνωρίζοντας την πλούσια ιστορία της πόλης και τον πλούτο της αποικιακής αρχιτεκτονικής της[3]. Η περιοχή αποτελείται από τα μνημεία του Σέρρο Ρίκο, όπου υπήρχε εγκατεστημένο σύνθετο σύστημα ύδρευσης και τεχνητές λίμνες, από την αποικιακή πόλη, την Εκκλησία του Σαν Λορένζο, αρχοντικές κατοικίες και τις εργατικές περιοχές.
Η ανακάλυψη μεταλλεύματος στο Σέρρο Ρίκο (ισπ. Cerro Rico, πλούσιος λόφος) από τον Ινδιάνο Ντιέγκο Ουάλπα το 1544 αποτέλεσε το έναυσμα για την ίδρυση της πόλης του Ποτοσί στις 10 Απριλίου 1545 στα ριζά του λόφου. Το αρχικό όνομα της πόλης ήταν Βίγια Ιμπεριάλ δε Κάρλος Β (Villa Imperial de Carlos V), προς τιμήν του Ισπανού βασιλιά Κάρλος Ε'. Ιδρυτής της ήταν ο Χουάν ντε Βιγιαρροέλ.
Στην περιοχή ξεκίνησαν ανασκαφές μεγάλης κλίμακας και το πρώτο φορτίο ασημιού στάλθηκε στην Ισπανία. Το 1672, ο πληθυσμός της πόλης είχε φτάσει τους 200.000 κατοίκους, κάνοντάς την μια από τις μεγαλύτερες και πλουσιότερες πόλεις στη Λατινική Αμερική, επεκτείνοντας το θρύλο του πλούτου της παγκοσμίως[4][5].
Μανουέλ Ριβέρα-Ορτίς: Χήρα από τα ορυχεία, Ποτοσί, Βολιβία (2004)
Ντόπιοι κάτοικοι που εργάζονταν στα ορυχεία πέθαιναν από την υπερβολική κούραση και τις αναθυμιάσεις. Το 1608, θέλοντας να αποζημιώσουν το ολοένα και μειούμενο εργατικό δυναμικό των ιθαγενών, οι άποικοι προώθησαν αίτημα προς το Ισπανικό Στέμμα για την εισαγωγή 1500-2000 Αφρικανών σκλάβων κάθε χρόνο, οι οποίοι εργάζονταν επίσης υπό άθλιες συνθήκες.
Στις αρχές του 19ου αιώνα, ο αγώνας για ανεξαρτησία οδήγησε σε αναρχία, λεηλασία πολλών εκκλησιών και τελικά ο πλούτος της πόλης μεταφέρθηκε στην Ευρώπη και σε άλλες κτήσεις του ισπανικού Στέμματος. Ο πληθυσμός μειώθηκε σχεδόν στους 10.000 κατοίκους. Το 1825, τα ορυχεία του Σέρρο Ρίκο είχαν ήδη εξαντληθεί και στα μέσα του 19ου αιώνα, μια πτώση στην τιμή του ασημιού έπληξε την οικονομία της πόλης, η οποία από τότε δεν έχει ανακάμψει πλήρως.
Στο Μεξικό, η πόλη Σαν Λουίς Ποτοσί πήρε το όνομά της από αυτή την πόλη, ενώ προς τιμήν της ιδρύθηκαν και ονομάστηκαν τρεις πόλεις στις Ηνωμένες Πολιτείες με μεταλλευτική δραστηριότητα, μια στο Ουισκόνσιν, μια στη Νεβάδα και μια στο Μιζούρι.
↑ «World heritage - Potosi». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Απριλίου 2008. Ανακτήθηκε στις 19 Ιανουαρίου 2009.
↑ «Potosi - A world cultural heritage». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Οκτωβρίου 2008. Ανακτήθηκε στις 19 Ιανουαρίου 2009.
↑ City of Potosí - UNESCO World Heritage Centre
↑ Στα ισπανικά επιβιώνει η φράση valer un potosí, που σημαίνει "στοιχίζει μια περιουσία".
↑ Στο έργο Δον Κιχώτης του Θερβάντες, υπάρχει μια έκφραση για τα ορυχεία του Ποτοσί Μιγκέλ Θερβάντες, Δον Κιχώτης.