el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el en el en el el el el el el en el fr es en el en it en el fr it en el fr en en el fr it en el de fr en el fr it el eu en el el el el el en el de it en el zh pt el el el en el fr el en el en el en el de el en el el el el el en el el en el el el en el el en el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el en el el el el el el en el el el el el en el el el el el el el el en el el el el el en el el el el el el en el el el el el el el en el el el en el el el el el en el el el en el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el en el el el el el el el el el el en el el el el el el el el el el en el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el ru fr fr it it it it fr fr el ru fr en de fr fr fr nl fr el ru fr fr fr it de de fr fr el ru fr de de sv it it fr fr el ru de en it it it it de en el ru da fr it it en en fr fr el eu fr pt en fr ja oc oc el el el el el el el de fr en en en en en fr fr it en fr fr sv en de en sv en en en de en en en en fr en en fr en fr de en fr en en fr en en en en en en en en en en it de en en fr sv el zh fr el el el el el el el en el fr sv de de el fr fr fr en el fr fr fr en el fr fr ja it el en it de fr el en fr es en el fr sv nb en el sv de fr en el fr es fr en el de ja de en el fr es fr en el fr en fr en el it fr de en el fr fr de en el fr nb fr en el fr en fr en el fr fr ja en el de en en fr el de de fr fr el en en en it el fr sv en el oc oc zh en el de fr en en el zh fr fr el ca fr oc el el el el el el el el fr el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el es el el el zh el el el el el el el el el fr fr el el el fr el el el el el el el el el el el el el el el el fr el el el el el el el es el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el es el el el el el el es el el el el el es el el el el el el el el el en el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el fr el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el fr el el el el el el el el el el el el el el el es el el el el el el el el el el el el el el el el el el es el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el fr el el el el el el el el el el el el el el es el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el es el el el el el el el el el el es el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el es es el el el el el el el el el fr el es el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el fr el el el el el el el el el el el fr el el el el el el hu el el el el el en fr en it el el el en el el el el el el el el el el el el en el el el el el en el el el el el el el el el el el el el el
Ο Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα (ισπανικά: Diego Armando Maradona, 30 Οκτωβρίου 1960 – 25 Νοεμβρίου 2020) ήταν Αργεντινός ποδοσφαιριστής και προπονητής ποδοσφαίρου. Θεωρείται ως ένας από τους κορυφαίους ποδοσφαιριστές όλων των εποχών,[1][2][3][4][5] ενώ αρκετοί στο άθλημα και κυρίως φίλαθλοι θεωρούν το Μαραντόνα ως τον καλύτερο όλων.[6][7] Στις εκλογές της IFFHS ψηφίστηκε 5ος καλύτερος ποδοσφαιριστής του 20ού αιώνα.[8] Ακόμη, βραβεύτηκε από τη FIFA το 2000 ως ο κορυφαίος ποδοσφαιριστής του 20ού αιώνα μαζί με τον Πελέ.[9]
Με το Παγκόσμιο Κύπελλο το 1986
25 Νοεμβρίου 2020 (60 ετών)
Χιμνάσια ι Εσγρίμα ντε Λα Πλάτα
Κύπελλο Ποδοσφαίρου Νότιας Αμερικής Κ-20
* Οι συμμετοχές και τα γκολ στις προηγούμενες ομάδες υπολογίζονται μόνο για τα εγχώρια πρωταθλήματα.
Υπήρξε ο πρώτος ποδοσφαιριστής στην ιστορία του αθλήματος που κατέρριψε το ρεκόρ της πιο ακριβής μεταγραφής δύο φορές, την πρώτη όταν έπαιξε στη Μπαρτσελόνα για 3 εκατομμύρια αγγλικές λίρες και τη δεύτερη, όταν αγωνίστηκε στη Νάπολι για 5 εκατομμύρια λίρες (ισοτιμίες 2013).[10] Είχε αγωνιστεί στους Αρχεντίνος Τζούνιορς, Μπόκα Τζούνιορς, Μπαρτσελόνα, Νάπολι, Σεβίλλη και στο τέλος της καριέρας του, στη Νιούελς Ολντ Μπόις και τελικά μετά από παύση ενός έτους από το ποδόσφαιρο έκλεισε την καριέρα του στην αγαπημένη του Μπόκα Τζούνιορς το 1997. Τα πιο ένδοξα ποδοσφαιρικά του χρόνια τα πέρασε στη Νάπολι, όπου κέρδισε τίτλους και διακρίσεις. Στην καριέρα του με την Εθνική Αργεντινής, σημείωσε 34 τέρματα σε 91 εμφανίσεις.[11]
Αν και ξεκίνησε την καριέρα του ως επιθετικός, καθιερώθηκε ως επιθετικός μέσος.[12][13][14] Η διεισδυτικότητα του Μαραντόνα, η εφευρετικότητα, οι πάσες του, οι εντυπωσιακές τεχνικές του ικανότητες, η ταχύτητα, τα αντανακλαστικά και ο χρόνος αντίδρασης συνδυάστηκαν με το μικρό του ανάστημα (1,65 μέτρα).[15][16][17] Το χαμηλό κέντρο βάρους τον βοηθούσε στην κατοχή και τον χειρισμό της μπάλας. Γοήτευσε τους οπαδούς σε όλο τον κόσμο σε μια καριέρα δύο δεκαετιών με ένα μαγευτικό τρόπο παιχνιδιού που ήταν καθαρά δικό του. Η παρουσία του στο γήπεδο είχε μεγάλη επίδραση στη γενική απόδοση της ομάδας του. Βάσει του απαράμιλλου ταλέντου του και των ηγετικών του ικανοτήτων, έλαβε το προσωνύμιο El Pibe de Oro (Το Χρυσό Αγόρι).[18][19][20] Εξαιρετικά ιδιοφυής, ο αγώνας του Μαραντόνα με τον εθισμό στα ναρκωτικά και το αλκοόλ αμαύρωσε την καριέρα του, αλλά με όλες τις αδυναμίες του, γοήτευσε τους φίλους του αθλήματος για δύο δεκαετίες με τον τρόπο παιχνιδιού του και είναι ευρέως σεβαστός έχοντας προσφέρει στο άθλημα μερικές από τις πιο αξέχαστες στιγμές του.[21][22][23]
Έγινε προπονητής της Εθνικής Αργεντινής τον Νοέμβριο του 2008, έχοντας την ευθύνη της ομάδας στο Παγκόσμιο Κύπελλο 2010, ενώ συνέχισε την προπονητική του σταδιοδρομία ως το τέλος της ζωής του, το οποίο ήρθε στις 25 Νοεμβρίου του 2020 σε ηλικία 60 ετών.
5 Κόπα Αμέρικα 1987 και 1989
8 Τα τελευταία χρόνια ενεργού δράσης
9 Οι ψηφοφορίες της FIFA
12 Ο Μαραντόνα ως είδωλο
13 Οι σύλλογοι που αγωνίστηκε
14.1 Γενικά στατιστικά στοιχεία επίσημων αγώνων σε συλλόγους
Την αγωνιστική περίοδο 1977–78 αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος με 22 γκολ και η ομάδα κατατάσσεται πέμπτη στο πρωτάθλημα Μετροπολιτάνο. Την επόμενη χρονιά ο τίτλος του πρώτου σκόρερ ήταν πάλι δικός του με 22 τέρματα και η ομάδα ανέρχεται στη δεύτερη θέση του πρωταθλήματος. Όμως στον κρίσιμο αγώνα των πλέι οφ ήταν τιμωρημένος λόγω αποβολής του σε προηγούμενο φιλικό αγώνα και η Αρχεντίνος χάνει με 4–0 και οι προσδοκίες σταματούν εκεί. Οι εμφανίσεις του προσέλκυσαν γρήγορα το ενδιαφέρον των μεγάλων συλλόγων της χώρας με τη λέσχη να πετυχαίνει να κρατήσει τον ταλαντούχο παίκτη πάση θυσία.[38] Ήδη το 1978 η Σέφιλντ Γιουνάιτεντ, ομάδα δεύτερης κατηγορίας στην Αγγλία, προσέγγισε το μεγαλύτερο ταλέντο της παγκόσμιας πρωταθλήτριας αλλά παρά το χαμηλό αντίτιμο η συμφωνία δεν ολοκληρώθηκε.[50][51] Το 1980 είναι πάλι κορυφαίος σκόρερ του πρωταθλήματος αλλά και πάλι η δεύτερη θέση στο πρωτάθλημα Μετροπολιτάνο είναι η οροφή για το σύλλογο. Στις 9 Νοεμβρίου 1980 σε αγώνα για το πρωτάθλημα Νασιονάλ σημείωσε τέσσερα γκολ εναντίον της Μπόκα Τζούνιορς-που έμελλε να είναι ο επόμενος σταθμός της καριέρας του-στη νίκη με 5–3.[52] Την ίδια χρονιά ήταν πρώτος σκόρερ όλων των πρωταθλημάτων του κόσμου με 42 τέρματα.[53]
Στις 19 Φεβρουαρίου 1980 σε φιλικό αγώνα της Αρχεντίνος με την Ντεπορτίβο Περέιρα στην Κολομβία (4–4) σημείωσε ένα από τα πιο εντυπωσιακά γκολ της καριέρας του στο 75ο λεπτό, με ατομική προσπάθεια ξεκινώντας από το κέντρο του γηπέδου και προσπερνώντας όποιον έβρισκε μπροστά του, φτάνοντας σχεδόν έως τα ανυπεράσπιστα δίχτυα. Σε συνέντευξη που είχε παραχωρήσει μετά από χρόνια στο TyC Sports και έχοντας κληθεί να επιλέξει το καλύτερο γκολ που πέτυχε ποτέ, απάντησε ότι ήταν το συγκεκριμένο.[54][55] Γνήσιο ταλέντο, ο Μαραντόνα συνδύαζε τη φινέτσα και τη δύναμη σε εκπληκτικό βαθμό. Η κυριαρχία του στη μπάλα ήταν απόλυτη, η δύναμή του του επέτρεπε να απομακρύνει τα τάκλιν που δεν μπορούσε να αποφύγει με την αριστοτεχνική τεχνική και την ταχύτητά του. Η χρήση της μπάλας ήταν επιδέξια και εφευρετική.[56] Εξαιρετική ήταν και η ικανότητά του στις απευθείας εκτελέσεις φάουλ, όπου παραμένει στους 10 κορυφαίους όλων των εποχών.[57][58] Οι εμφανίσεις του σε αυτά τα χρόνια ήταν τόσο εντυπωσιακές που οι ειδήμονες στη χώρα του θεωρούσαν ότι ήταν τέτοια η προοπτική του για την Αργεντινή που μόνο με τον θρυλικό Χοσέ Μανουέλ Μορένο θα μπορούσε να συγκριθεί.[59]
Με τα χρώματα της Αρχεντίνος
Οι εντυπωσιακές του εμφανίσεις κίνησαν γρήγορα το ενδιαφέρον του ομοσπονδιακού προπονητή Σέσαρ Λουίς Μενότι που τον κάλεσε στην Εθνική ομάδα με το ντεμπούτο του να υλοποιείται στις 27 Φεβρουάριου του 1977 σε φιλικό αγώνα με την Ουγγαρία (5–1) σε ηλικία 16 ετών και 4 μηνών, όπου μπήκε στο δεύτερο ημίχρονο σαν αλλαγή.[60][61] Στις 3 Απριλίου 1977 έκανε το ντεμπούτο του ως μέρος της ομάδας νέων της Αργεντινής, με την οποία έπαιξε στο Πρωτάθλημα Νέων της Νότιας Αμερικής, που πραγματοποιήθηκε την ίδια χρονιά στη Βενεζουέλα. Εκεί, οι Αργεντινοί κατέλαβαν τη δεύτερη θέση, χάνοντας μόνο από τους οικοδεσπότες της διοργάνωσης, Ουρουγουάη Κ-20.[62]
Όταν η Αργεντινή διοργάνωσε το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1978, δεν έλαβε μέρος, καθώς δεν είχε κλείσει καν τα 18 χρόνια του και θεωρήθηκε πολύ μικρός για να παίξει στην εθνική σε μία τόσο μεγάλη διοργάνωση. Ήταν μάλιστα ο τελευταίος παίκτης που αποκλείστηκε από την ομάδα 13 ημέρες πριν από την έναρξή της.[63][64][65]
Αγωνίστηκε επίσης στην εθνική ελπίδων και του δόθηκε η ευκαιρία να εμφανιστεί σε μεγάλη διοργάνωση το 1979 στο Παγκόσμιο Κύπελλο Νέων στην Ιαπωνία, όπου ήταν αρχηγός της ομάδας και κατέκτησε τίτλο για πρώτη φορά στη σταδιοδρομία του, τον πρώτο από τους 12 συνολικά.[36] Στις 26 Αυγούστου 1979 έκανε το ντεμπούτο του στο Παγκόσμιο Κύπελλο Νέων απέναντι στην Ινδονησία, το οποίο τελείωσε με νίκη για τους Αργεντινούς με 5–0. Ακολούθησαν δύο νίκες απέναντι στη Γιουγκοσλαβία (1–0) και την Πολωνία (4–1). Η ομάδα προκρίθηκε στον τελικό αφού νίκησε στον προημιτελικά την Αλγερία με 5–0 και την Εθνική Ουρουγουάης με 2–0 στον ημιτελικό. Η Αργεντινή κυριάρχησε στον τελικό της διοργάνωσης νικώντας τη προηγούμενη πρωταθλήτρια Σοβιετική Ένωση με 3–1, ο Μαραντόνα σημείωσε ένα γκολ, συνολικά 6 στη διοργάνωση, αναδεικνυόμενος δεύτερος σκόρερ και ψηφίστηκε ως καλύτερος παίκτης του Κυπέλλου.[66][67] Σύμφωνα με τον ίδιο, η ομάδα νέων του 1979 ήταν η καλύτερη ομάδα σε όλη την καριέρα του στην οποία έπαιξε ποτέ. Τη χρονιά εκείνη ψηφίστηκε καλύτερος ποδοσφαιριστής της χρονιάς στην Αργεντινή και καλύτερος αθλητής της χώρας από τους αθλητικούς συντάκτες, και οι δύο διακρίσεις για πρώτη φορά στην καριέρα του.[68]
Σε προσπάθειά του από τον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου Νέων στην Ιαπωνία.
Με τη φανέλα της Μπόκα το 1981.
Μετά τη διοργάνωση η αλλαγή στην τεχνική ηγεσία της εθνικής, οδήγησε το Μαραντόνα εκτός ομάδας, με το νέο ομοσπονδιακό Κάρλος Μπιλάρδο να προσκαλεί παίκτες αποκλειστικά από το πρωτάθλημα της χώρας, κάτι που απομάκρυνε τον σούπερ σταρ για 24 συνεχόμενους αγώνες μέχρι το 1985. Επέστρεψε επίσημα στην εθνική στις 28 Φεβρουαρίου σε συνάντηση με τη Βενεζουέλα για τα προκριματικά του επερχόμενου Παγκοσμίου Κυπέλλου. Πρωτύτερα είχε συμμετάσχει σε δύο φιλικά με την Παραγουάη και τη Χιλή.[109]
Η Μπαρτσελόνα ανακοίνωσε διθυραμβικά την απόκτησή του και κλείνοντας συμβόλαιο ύψους ρεκόρ στην ποδοσφαιρική ιστορία.[37][110][111] Ο Μαραντόνα έγινε παίκτης της ομάδας της Καταλονίας από το 1982 μέχρι το 1984 αγωνιζόμενος περισσότερο ως επιθετικός μέσος παρά ως καθαρόαιμος επιθετικός όπως ξεκίνησε την καριέρα του, σημείωσε 38 γκολ συνολικά σε 58 επίσημους αγώνες.[71][112][113] Έκανε το ντεμπούτο του στις 4 Αυγούστου σε αγώνα προετοιμασίας με την Μέπεν στη Γερμανία (0–5). Ο Μαραντόνα προσαρμόστηκε γρήγορα στην καινούργια του ομάδα, σκόραρε στον πρώτο του αγώνα στο πρωτάθλημα απέναντι στη Βαλένθια (4 Σεπτεμβρίου, ήττα με 2–1),[114] πέτυχε χατ τρικ στην πρώτη του συμμετοχή στο Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης με αντίπαλο τον Απόλλωνα Λεμεσού και δύο ακόμα γκολ μέσα στο Βελιγράδι στον δεύτερο γύρο επί του Ερυθρού Αστέρα.[99] Ωστόσο την περίοδο αυτή η υγεία του κλονίστηκε (ηπατίτιδα) με αποτέλεσμα να απουσιάσει 4 μήνες την περίοδο 1982–1983 και 14 αγώνες πρωταθλήματος.[115] Στις 26 Ιουνίου 1983 γνώρισε την αποθέωση από τους οπαδούς της Ρεάλ Μαδρίτης για το γκολ του που άνοιξε το σκορ στο Σαντιάγκο Μπερναμπέου σε αγώνα του Κυπέλλου χειροκροτούμενος για ένα λεπτό από το κοινό (ο αγώνας έληξε ισόπαλος).[116][117][118]
Με τη φανέλα της Μπαρτσελόνα το 1982.
Ένας σοβαρός τραυματισμός στις 24 Σεπτέμβριο του 1983 σε αγώνα με την Αθλέτικ Μπιλμπάο τον άφησε εκτός αγωνιστικών χώρων για χρονικό διάστημα τριών μηνών.[63][119][120] Τη δεύτερη χρονιά ο σύλλογος άλλαξε προπονητή με τη πρόσληψη του Σέζαρ Λουίς Μενότι, που είχε υπό τις οδηγίες του το Μαραντόνα στην ομάδα που κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο Νέων του 1979. Παρά τη δημόσια καλή εικόνα της σχέσης μεταξύ τους, αναπτύχθηκαν προβλήματα που σχετίζοταν με το πρόγραμμα προπονήσεων. Τελικά η αντιπαράθεση οδήγησε τον παγκόσμιο πρωταθλητή τεχνικό να ζητήσει την εκδίωξη του παίκτη θεωρώντας ότι έτσι μόνο θα κατάφερνε η ομάδα να κατακτήσει το πολυπόθητο πρωτάθλημα που τελευταία φορά είχε πανηγυρίσει το 1974, εποχή του ολλανδικού διδύμου Ρίνους Μίχελς - Γιόχαν Κρόιφ.[121] Συνολικά έτσι οι εντυπώσεις του Μαραντόνα από την Ισπανία ήταν αρνητικές (παρά τη δημοφιλία του):[122][123] η ομάδα κατέκτησε μόνο ένα Κύπελλο Ισπανίας και ένα Σούπερ Κύπελλο την πρώτη χρονιά, ενώ ο ίδιος θεωρήθηκε ως κύριος υπεύθυνος των εκτεταμένων επεισοδίων μεταξύ ποδοσφαιριστών στον αγωνιστικό χώρο του Σαντιάγκο Μπερναμπέου στον τελικό του Κυπέλλου Ισπανίας στις 5 Μαΐου του 1984 απέναντι στην Αθλέτικ Μπιλμπάο.[99][120][124][125] Το αποτέλεσμα ήταν η απόλυση του προπονητή μετά την απώλεια του πρωταθλήματος, η οικονομική κατάσταση της εταιρείας που είχε δημιουργήσει ο παίκτης δεν ήταν καλή και η ανάγκη ανεύρεσης νέας επαγγελματικής στέγης ήταν επιτακτική. Ήδη υπήρχαν ενδείξεις για κακή εξωγηπεδική ζωή του νεαρού αστέρα (συμπεριλαμβανομένης τη χρήσης ναρκωτικών), γεγονός που ελαχιστοποίησε την οποία υποστήριξη από την πλευρά της διοίκησης.[126][127][128] Η ιστορία δικαίωσε το Μενότι αφού η Καταλανική λέσχη ήταν πρωταθλήτρια την επόμενη χρονιά.
Ο Αργεντινός έπαιξε στη Νάπολι σε μία περίοδο κατά την οποία οι εντάσεις Βορρά-Νότου στην Ιταλία έφθασαν στην αιχμή τους εξαιτίας ποικίλων ζητημάτων, ιδίως των οικονομικών διαφορών μεταξύ των δύο.[122][129][136] Ο Μαραντόνα ενσωμάτωνε τέλεια αυτό το πνεύμα, δεδομένης της ταπεινής καταγωγής του και της αρχικής χαμηλής κοινωνικής του κατάστασης: τα πολλαπλά κέρδη από το άθλημα δεν τον έκαναν να χάσει τους τρόπους έκφρασης και το λεξιλόγιο των λιγότερο πλούσιων τμημάτων του πληθυσμού, ακόμα και του περιθωρίου. Το ντεμπούτο στο πρωτάθλημα έγινε στις 16 Σεπτεμβρίου 1984 εναντίον της Ελλάς Βερόνα, με ήττα 3–1.[145][146] Η ομάδα δεν μπόρεσε να βρει τον δρόμο της και στον πρώτο γύρο πήρε μόνο 9 βαθμούς. Ωστόσο, στο δεύτερο γύρο ανέκαμψε και πήρε 24 ακόμη και αναρριχήθηκε στην 8η θέση στο πρωτάθλημα. Οι συμπαίκτες του Αργεντινού ήταν Ιταλοί, ορισμένοι διεθνείς χωρίς κανένας να αποτελεί αστέρι πρώτου μεγέθους στη χώρα του.[147] Ο Μαραντόνα κατέλαβε την τρίτη θέση στον πίνακα των σκόρερ με 14 γκολ. Από την πρώτη αγωνιστική περίοδο ο Μαραντόνα παρουσίασε όλες τις πτυχές του ταλέντου του με κορυφαία έκφραση στον αγώνα εναντίον της Λάτσιο στις 24 Φεβρουαρίου 1985 στο Σαν Πάολο, όπου σημείωσε και τα τρία γκολ της Νάπολι στο τελικό 3–0, ένα από τα οποία θεωρείται από τα καλύτερα της σταδιοδρομίας του.[148][149]
Με τη φανέλα της Νάπολι
Το Κύπελλο UEFA της αγωνιστικής περιόδου 1988–89 ήταν ο πρώτος και τελευταίος διεθνής τίτλος του συλλόγου και του αρχηγού της στην Ευρώπη. Στον πρώτο γύρο απέκλεισε τον ΠΑΟΚ (1–0 και 1–1) και στη συνέχεια Λοκομοτιβ Λειψίας και Μπορντό.[183][184][185] Ο δρόμος στη συνέχεια ήταν δύσκολος έχοντας να αντιμετωπίσει στα προημιτελικά τη Γιουβέντους από την οποία είχαν χάσει με 2–0 στην πρώτη αναμέτρηση. Μπροστά σε ένα φανατισμένο πλήθος στο στάδιο Σαν Πάολο (γεγονός που ήταν συνυφασμένο με την παρουσία του) ο Μαραντόνα - σε μία πολύ καλή ατομική εμφάνιση - σκόραρε στο 10ο λεπτό και στη συνέχεια πάσαρε ένα ακόμα γκολ του συμπαίκτη του Αντρέα Καρνεβάλε. Έτσι παρέμεινε το σκορ στην κανονική διάρκεια, και η πρόκριση κρίθηκε στο 119ο λεπτό με ένα ακόμα τέρμα της Νάπολι. Στα ημιτελικά ούτε η Μπάγερν Μονάχου κατάφερε να σταματήσει τους ναπολιτάνους που κέρδισαν στην έδρα τους με 2–0 και πήραν την επιθυμητή ισοπαλία στο Μόναχο με 2–2 με δύο γκολ του Καρέκα από τελικές πάσες του Αργεντινού.[159][158] Στον τελικό αντιμετώπισε τη Στουτγκάρδη την οποία νίκησε στην Νάπολη με 2–1 (με ασίστ του Μαραντόνα στο νικητήριο τέρμα) και ήρθε ισόπαλη με 3–3 στη Γερμανία.[183][186] Στον αγώνα του Σούπερ Κυπέλλου Ιταλίας το 1990 (1 Σεπτεμβρίου) η Νάπολι συνέτριψε τη Γιουβέντους με 5–1 σε μία συνάντηση που έγινε στη Νάπολη, με το Μαραντόνα να έχει δύο τελικές πάσες (ασίστ) και που του πρόσφερε τον τελευταίο τίτλο του στην Ευρώπη.[187][188][189]
Στη σεζόν 1989–90 η Νάπολι κυνηγούσε τον τίτλο και μπροστά της είχε τη Μίλαν. Οι Ναπολιτάνοι επικράτησαν 2–4 της Μπολόνια (22 Απριλίου), με το Μαραντόνα να σκοράρει για 16η και τελευταία φορά στο πρωτάθλημα. Λίγο αργότερα η Μίλαν γνώριζε ήττα έκπληξη από τη Βερόνα και την επόμενη-τελευταία αγωνιστική η Νάπολι κατέκτησε το δεύτερο πρωτάθλημα.[190]
Όπως και το 1987–88, έτσι και το 1990–91 η Νάπολι απέτυχε στο Κύπελλο Πρωταθλητριών αποκλειόμενη αυτή τη φορά στο δεύτερο γύρο από τη Σπαρτάκ Μόσχας, με τον Μαραντόνα να μην ακολουθεί την αποστολή της ρεβάνς στη Μόσχα, με δημοσιογραφικά στοιχεία να αναφέρουν εξωαγωνιστικές δραστηριότητες του σταρ να καθιστούν αδύνατη τη μετάβασή του με την υπόλοιπη ομάδα. Τελικά αγωνίστηκε στο δεύτερο ημίχρονο της συνάντησης χωρίς αξιοσημείωτη παρουσία και η Νάπολι αποκλείστηκε στα πέναλτι.[191] Δεν ήταν η πρώτη φορά που ο μεγάλος ποδοσφαιριστής ήταν ασυνεπής στις επαγγελματικές του υποχρεώσεις οδηγώντας σε πρόστιμα τη διοίκηση του συλλόγου και σε δυσμενή σχόλια του τύπου.[192] Λίγο πριν την έναρξη του Παγκοσμίου Κυπέλλου στην Ιταλία ήταν και πάλι στο προσκήνιο με αρνητικό τρόπο όταν, στο προπονητικό στρατόπεδο στην Τριγκόρια, αυτός και ο αδερφός του επιτέθηκαν άγρια ​​σε έναν φρουρό, αφού ο αδελφός είχε συλληφθεί, οδηγώντας παράνομα το αυτοκίνητο του Μαραντόνα.[63]
Το 1986 κατέκτησε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στο Μεξικό με την ομάδα της Αργεντινής.
Το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1986 ήταν ένας προσωπικός θρίαμβος του Μαραντόνα.
Κόπα Αμέρικα 1987 και 1989Επεξεργασία
Το Κόπα Αμέρικα του 1987 διοργανώθηκε στην Αργεντινή και η Παγκόσμια Πρωταθλήτρια ήταν λογικά το μεγάλο φαβορί. Στον πρώτο γύρο αντιμετώπισε το Περού με το οποίο ήρθε ισόπαλη 1–1, με τον Μαραντόνα να ανοίγει το σκορ, χωρίς αυτό να είναι όμως αρκετό. Στο δεύτερο αγώνα σημείωσε δύο γκολ στη νίκη με 3–2 επί του Ισημερινού. Στον ημιτελικό αντιμετώπισε την κάτοχο του τίτλου Ουρουγουάη χάνοντας με 1–0. Η Αργεντινή απέτυχε και στον μικρό τελικό χάνοντας από την Κολομβία με 2–1.[253][254] Στη διοργάνωση του 1989 στη Βραζιλία, η Αργεντινή προχώρησε στο δεύτερο γύρο παρά την εμφανή επιθετική της αδυναμία (σε τέσσερις συναντήσεις πέτυχε μόλις δύο γκολ). Η απόδοση του Μαραντόνα ήταν σημαντικά κατώτερη του αναμενόμενου, δεδομένου ότι είχε πολύ καλή χρονιά στην Ιταλία. Ακολούθησαν δύο ήττες από τις άλλες δύο μεγάλες λατινοαμερικάνικες δυνάμεις, Βραζιλία και Ουρουγουάη με το ίδιο σκορ (2–0) και η ομάδα κατετάγη τελικά τρίτη.[255]
Μονομαχία με τον Σκιλάτσι από τον ημιτελικό του 1990.
Στον τελικό, η Δυτική Γερμανία ήταν πλήρης, ο Κανίγια τιμωρημένος και έτσι η Αργεντινή περιορίστηκε και πάλι σε αμυντικό ρόλο, κάτι που είχε συνηθίσει κατά τη διάρκεια της διοργάνωσης, καθώς σε 6 παιχνίδια είχε σημειώσει μόλις 5 τέρματα.[265][259] Ο αγώνας της 8ης Ιουλίου στη Ρώμη δεν είχε θέαμα, ένας από τους χειρότερους στην ιστορία του Παγκοσμίου Κυπέλλου, με τη Γερμανία να κερδίζει σε μια μάχη αρνητισμού. Καθώς οι Ιταλοί θεατές αυτή τη φορά σφύριξαν αποδοκιμάζοντας στον εθνικό ύμνο της Αργεντινής, η κάμερα επικεντρώθηκε στο Μαραντόνα, του οποίου τα χείλη μουρμούριζαν hijos di puta (γιοί των σκύλων).[140][274] Σε κάθε προσπάθειά του μέσα στο παιχνίδι αποδοκιμαζόταν.[275] Ήταν περιορισμένος επιθετικά και παρόλο που η Αργεντινή είχε μείνει με 9 παίκτες λόγω δύο αποβολών,[276] χρειάστηκε ένα έντονα αμφισβητούμενο πέναλτι στο 84ο λεπτό για να νικήσει η Γερμανία.[277][278][279] Ο Μαραντόνα ψηφίστηκε τρίτος καλύτερος παίκτης της διοργάνωσης και στην καλύτερη ενδεκάδα για δεύτερη φορά.[249][280] Μετά τον τελικό ο Μαραντόνα καταφέρθηκε σε δηλώσεις του κατά της FIFA.[36]
Ο τελικός του 1990 δεν είχε την κατάληξη που θα ήθελε ο Μαραντόνα.
Η πρόκριση της Αργεντινής στην τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου των Η.Π.Α. παίχτηκε σε αγώνα μπαράζ με την Αυστραλία, καθώς οι εμφανίσεις της ομάδας στην προκριματική φάση ήταν απογοητευτική συμπεριλαμβανομένης μίας ήττας με 5–0 στο Μπουένος Άιρες από την Κολομβία.[281] Θορυβημένη η Ομοσπονδία και η τεχνική ηγεσία κάλεσαν το Μαραντόνα να βοηθήσει, ο οποίος δέχτηκε αλλά έπρεπε να προετοιμαστεί διεξοδικά για την επιστροφή του. Στρατολογήθηκε σε ένα αγρόκτημα και υποβλήθηκε σε αυστηρή διατροφή, ενώ προπονούταν σκληρά, έχασε 15 κιλά και επέστρεψε δείχνοντας σε άριστη κατάσταση.[63][282] Έτσι στη διοργάνωση του 1994, η πρωταθλήτρια Νότιας Αμερικής του 1993 Αργεντινή είχε το πνεύμα του νικητή και ως ένα από τα φαβορί περίμενε την ώρα της στέψης. Διέθετε ταχύτητα, δύναμη, συνδυασμούς, εφευρετικότητα, επιθετική διάθεση με τον ηγέτη Μαραντόνα αναγεννημένο κι έτοιμο να πάρει την μπαγκέτα του μαεστρικά να οδηγήσει την ομάδα στην κορυφή, όπως θα έκανε ένας μελίρρυτος μαέστρος σε μία συμφωνική ορχήστρα και τα πρώτα δείγματα απέναντι στην Ελλάδα ήρθαν να επιβεβαιώσουν το γεγονός.
Πρεμιέρα στο Κύπελλο η εθνική Αργεντινής κάνει στις 21 Ιουνίου με αντίπαλο την Ελλάδα του Αλκέτα Παναγούλια, με τον Γκαμπριέλ Μπατιστούτα να σημειώνει χατ-τρικ και το Μαραντόνα να προσθέτει άλλο ένα γκολ μετά από εντυπωσιακό συνδυασμό σε μία αναμέτρηση που ένα πολύ μεγαλύτερο σκορ δεν θα ήταν υπερβολή (τελικό αποτέλεσμα 4–0). Μετά το γκολ απέναντι στην Ελλάδα, ο Μαραντόνα είχε έναν από τους πιο διάσημους εορτασμούς γκολ στο Παγκόσμιο Κύπελλο, καθώς έτρεξε προς μια από τις κάμερες που περιστρέφονταν με ένα παραμορφωμένο πρόσωπο και γουρλωμένα μάτια.[218][283][284] Μετά την Ελλάδα ακολουθεί η Νιγηρία και με δύο γκολ του Κανίγια η Αργεντινή επικρατεί με 2–1.[285][286] Όλα άλλαξαν με την αποκάλυψη στις 29 Ιουνίου (πέντε ημέρες μετά τον αγώνα) ότι ο Μαραντόνα ήταν ντοπαρισμένος (χρήση εφεδρίνης - ουσία που χρησιμοποιείται συνήθως για απώλεια βάρους, αλλά και για ύφεση συμπτωμάτων κοινής γρίπης). Τιμωρήθηκε με αποκλεισμό 15 μηνών.[287][288] Ο ίδιος ισχυρίστηκε ότι είχε την έγκριση να χρησιμοποιήσει το φάρμακο πριν τη διοργάνωση για να τον βοηθήσει στην απώλεια βάρους, στόχος που επιτεύχθηκε αγωνιζόμενος στα σχεδόν 75 κιλά όπως στη διοργάνωση του Μεξικού.[289][290][291]
Αυτό αποδείχθηκε ότι ήταν το τελευταίο διεθνές τέρμα και η τελευταία εμφάνιση για τη χώρα του που ήταν ταυτόχρονα ρεκόρ επίτευξης τερμάτων και συμμετοχών για την εθνική Αργεντινής.[159][292] Συμμετέχοντας σε τέσσερα Παγκόσμια Κύπελλα αγωνίστηκε σε 21 αγώνες (επίδοση που ισοφάριζε το τότε ρεκόρ), σε 16 ήταν αρχηγός (επίδοση ρεκόρ), σημείωσε 8 τέρματα[104][291][293] και ψηφίστηκε αργότερα δύο φορές (1994, 2014) ως ο δεύτερος καλύτερος ποδοσφαιριστής που αγωνίστηκε στην κορυφαία διοργάνωση πίσω από τον Πελέ.[294][295] Είχε κερδίσει 152 φάουλ και έκανε 105 ντρίμπλες, ενώ έχει κερδίσει 12 κίτρινες κάρτες αντιπάλων, και οι τρεις επιδόσεις ρεκόρ σε διοργανώσεις Παγκοσμίου Κυπέλλου.[296] Ήταν όμως ήδη 34 ετών και αντικειμενικά οι πιθανότητες ανάκαμψης ήταν λίγες.
Τα τελευταία χρόνια ενεργού δράσηςΕπεξεργασία
Προϊόντος του χρόνου ο 32χρονος σούπερ σταρ χάνει 10 κιλά, βρίσκει τα πατήματά του και ανά στιγμές στο τερέν θυμίζει τον παλιό καλό Ντιέγκο, ενώ το κάνει σε όλο το 90λεπτο στο εντός έδρας αγώνα με τη Ρεάλ. Με το κίνητρο του πρώην μπλαουγκράνα να ξυπνάει μέσα του οδηγεί τους Σεβιγιάνους σε μεγάλη νίκη με 2–0.[298] Με 5 γκολ και 7 ασίστ στη Λα Λίγκα, ο Μαραντόνα είναι ο ηγέτης μιας ομάδας που διεκδικεί έξοδο στην Ευρώπη, σε ένα από τα κορυφαία πρωταθλήματα του κόσμου. Η εξαιρετική του παρουσία επιβραβεύεται με τον 6ο τίτλο καλύτερου ποδοσφαιριστή της Νότιας Αμερικής.[93]
Στον τοπικό τύπο κάνουν την εμφάνιση τους τα πρώτα σκάνδαλα, που αφορούν νυχτερινούς καυγάδες, κλήσεις από την αστυνομία για υπερβολική ταχύτητα, ενώ ήρθε και σε σύγκρουση με τον Μπιλάρδο.[300][301] Τελικά η Σεβίλλη κατατάσσεται στην 7η θέση του πρωταθλήματος, είχε σημαντικό οικονομικό όφελος αλλά το διαζύγιο ανάμεσα στις δύο πλευρές ήταν αναπόφευκτο.[302]
Αργότερα στη χρονιά επέστρεψε στην πατρίδα του και αγωνίστηκε αρχικά για 5 μόνο παιχνίδια με τη Νιούελς Ολντ Μπόις. Μετά από την αναμενόμενη υποδοχή ήρωα έκανε το ντεμπούτο του σε φιλικό απέναντι στην Έμελεκ του Ισημερινού, στις 7 Οκτωβρίου 1993, σημειώνοντας το νικητήριο γκολ. Το επίσημο ντεμπούτο ήταν τρεις μέρες αργότερα με την Ιντεπεντιέντε, στην ήττα με 3–1.[303] Η Νιούελς έλυσε τη συνεργασία μαζί του γιατί δεν προσέρχονταν στις προπονήσεις. Όταν πολιορκείται από δημοσιογράφους στο σπίτι του, πυροβολεί με αεροβόλο, τραυματίζοντας τέσσερις.[23][288] Τιμωρήθηκε με διετή φυλάκιση με αναστολή και χρηματική αποζημίωση των τραυματισθέντων δημοσιογράφων.[304]
Η προπονητική καριέρα του ξεκίνησε στη δεκαετία του 1990 προτού εγκαταλείψει την ενεργό δράση κατά τη διάρκεια της δεύτερης τιμωρίας του, αναλαμβάνοντας δύο φορές για μικρό χρονικό διάστημα (μηνών) ομάδες στη χώρα του ανεπίσημα, καθώς δεν διαθέτει την απαραίτητη άδεια.[71][331] Το Νοέμβριο του 2008, ανέλαβε την τεχνική ηγεσία της εθνικής Αργεντινής νικώντας τη Σκωτία στο ντεμπούτο του με 1–0.[154] Οδήγησε την Αργεντινή στα τελικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2010, έχοντας τρεις συνεχόμενες νίκες στη αρχή, αλλά η ήττα από τη Βενεζουέλα με 6–1 επισκίασε τις πρώτες ελπιδοφόρες εντυπώσεις. Παρέμεινε στην τεχνική ηγεσία μέχρι τον Ιούλιο αποχωρώντας μετά την συντριβή της ομάδας του από τη Γερμανία με 4–0.[21][332]
Τον Μάιο του 2011, ο Ντιέγκο Μαραντόνα ανέλαβε την τεχνική ηγεσία της Αλ Γουάσλ, ομάδας από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, όπου έμεινε για ένα χρόνο.[333] Επανήλθε στα Εμιράτα το 2017 για μία ακόμη χρονιά με την Αλ Φουτζέιρα. Το 2019 επέστρεψε στην πατρίδα του ως προπονητής αναλαμβάνοντας τη Χιμνάσια ι Εσγρίμα ντε Λα Πλάτα όπου παρέμεινε ως προπονητής μέχρι τον θάνατό του.[334]
Στα τελευταία χρόνια του 20ού αιώνα, μία σειρά από τιμητικές διακρίσεις ήρθαν προτού να πει το τυπικό αντίο στην ενεργό δράση. Το 1990 το ίδρυμα Konex του απένειμε το διαμαντένιο βραβείο (την ανώτατη διάκριση) ως του κορυφαίου ποδοσφαιριστή στην ιστορία της Αργεντινής.[335][336] Τον Φεβρουάριο του 1993, στο πλαίσιο των εορτασμών για τα 100 χρόνια της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας της Αργεντινής (AFA), επιλέχθηκε ως ο καλύτερος Αργεντινός ποδοσφαιριστής του αιώνα.[42] Στις 3 Ιανουαρίου 1995, το γαλλικό περιοδικό France Football που απονέμει το βραβείο της Χρυσής Μπάλας τίμησε τον Αργεντίνο με το βραβείο για την προσφορά του στο άθλημα λαμβάνοντας υπόψη την αδυναμία του παίκτη να είναι υποψήφιος όλα τα χρόνια της καριέρας του, όπως όριζαν οι μέχρι τότε κανόνες απονομής.[200][337] Το 1999 οι αθλητικοί συντάκτες της Αργεντινής τον ψήφισαν ως καλύτερο αθλητή του αιώνα της χώρας.[251]
Μετά το τέλος της καριέρας του ασχολήθηκε σε περισσότερες από μία δραστηριότητες και μεταξύ πολλών άλλων, υπήρξε ένας σχολιαστής αθλητικών, αντιπρόεδρος της Επιτροπής Ποδοσφαίρου της Μπόκα Τζούνιορς και τηλεοπτικές παρουσιάσεις.[112] Αυτό το στάδιο της ζωής του επηρεάστηκε επίσης από σοβαρά προβλήματα υγείας που προκλήθηκαν από τον εθισμό του στα ναρκωτικά (δύο καρδιακά επεισόδια), γεγονός που τον οδήγησε να πραγματοποιήσει, με μεγαλύτερη ή μικρότερη επιτυχία, μακρές διαδικασίες αποκατάστασης, τόσο στην Αργεντινή όσο και στην Κούβα, όπου έμεινε περίπου τέσσερα χρόνια έως το 2004.[167][338][339] Υπήρχαν όμως ενδείξεις ότι δεν υπήρξε ιδιαίτερα συνεπής αντιμετωπίζοντας σποραδικά στο μέλλον και άλλα προβλήματα με την υγεία του.[21]
Η απομάκρυνση από τις αθλητικές δραστηριότητες συνοδεύτηκε από μεγάλη αύξηση του βάρους του και χρειάστηκαν δύο επεμβάσεις γαστρικής παράκαμψης για να διατηρηθεί το βάρος του σε ικανοποιητικό επίπεδο.[347]
Όπως είπε στον σκηνοθέτη το 2008, θεωρεί τον εαυτό του υπεύθυνο για όλα όσα είχε κάνει, καλά και κακά. Ο Μαραντόνα δεν έβρισκε ποτέ δικαιολογίες για τα λάθη του, αν και αυτό δεν είναι το ίδιο με την εξιλέωση για αυτά. Αλλά ήξερε, επίσης, ότι σε κάποιο σημείο έπρεπε να χαράξει μια γραμμή μεταξύ του ατόμου και του παίκτη.[349] Η απήχηση και η γοητεία που προκάλεσε ο Μαραντόνα έχει επίσης απαθανατιστεί και σε άλλες ταινίες, όπως οι Maradona, La Mano de Dios (2007), El Camino de San Diego (2006) και Amando a Maradona (2005).[350]
Στα τέλη του 2008, αποκαλύφθηκε ότι στο Χάμπντεν Παρκ συνελήφθη ένας Άγγλος ψυχοπαθής με μαχαίρι, ο οποίος ομολόγησε ότι σκόπευε να αποκεφαλίσει τον Μαραντόνα.[351]
Από συνέντευξη τύπου το 2010.
Στην προσωπική του ζωή είχε παντρευτεί το 1989 την Κλαούδια μετά από μακροχρόνια σχέση, από την οποία χώρισε στη συνέχεια, έχοντας αποκτήσει δύο κόρες.[112] Το 2016 αναγνώρισε εξώγαμο γιο του που απέκτησε στη Ιταλία και αργότερα και άλλα παιδιά εκτός έγγαμου βίου.[273][352]
Το 2011 ήταν ένα από τα 15 πρώτα μέλη που εισήχθησαν στην Αίθουσα Φήμης του Ποδοσφαίρου (Hall of Fame) στην Πατσούκα, της πολιτείας Ιδάλγο του Μεξικού.[353][354] Το σπίτι που γεννήθηκε και μεγάλωσε έχει αγοραστεί από τον Αλμπέρτο Πέρες, προπονητή του στην εποχή που αγωνιζόταν στην Αρχεντίνος Τζούνιορς και έχει μετατραπεί σε μουσείο από το 2016. Περιέχει περίπου 2.000 προσωπικά αντικείμενα του ποδοσφαιριστή, πολλά από τα οποία παραχώρησε ο Μαραντόνα για τον εμπλουτισμό του συνόλου. Μία διαφορετική απεικόνιση του Μυστικού Δείπνου όπου στο κέντρο είναι ο ίδιος είναι από τα πιο αξιοπρόσεκτα εκθέματα.[355] Το 2019 παρουσιάστηκε ταινία - ντοκιμαντέρ για τη ζωή του Αργεντινού από τον κορυφαίο σύγχρονο βιογράφο του κινηματογράφου Ασίφ Καπάντια. [356][357] Μετά τα μέσα της δεκαετίας του 2010 ο Μαραντόνα αποκατέστησε τις σχέσεις του με τη FIFA υπό τη νέα της ηγεσία και συμμετείχε σε εκδηλώσεις της με αρχή την βράβευση του καλύτερου παίκτη της χρονιάς το 2017.[358]
Στις 4 Μαΐου του 2022 η φανέλα του από τον προημιτελικό της Εθνικής Αργεντινής με την αντίστοιχη της Αγγλίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1986 πωλήθηκε σε δημοπρασία στο Λονδίνο έναντι 7.142.500 λιρών (περίπου 8,5 εκατομμύρια ευρώ) και έγινε η ακριβότερη της ιστορίας που έχει φορεθεί σε αθλητικό αγώνα.[369] Τη φανέλα είχε κρατήσει ο Στιβ Χοτζ μετά την καθιερωμένη αλλαγή φανέλων μετά το τέλος του αγώνα και φυλάσσονταν στο Εθνικό Μουσείο Ποδοσφαίρου της Αγγλίας και εκθέτονταν από το 2002.[20]
Θεός των οπαδών της Νάπολι
ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ : 1976–1981 Αρχεντίνος Τζούνιορς
ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ : 1981–1982 Μπόκα Τζούνιορς
ΑΡΓΕΝΤΙNH : 1993–1994 Νιούελς Ολντ Μπόις
ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ : 1995–1997 Μπόκα Τζούνιορς
Γενικά στατιστικά στοιχεία επίσημων αγώνων σε συλλόγουςΕπεξεργασία
Πηγές: RSSSF, Soccerway, BDFA
Επίσημοι διεθνείς αγώνες και τέρματα ανά έτος
Ειδικά στατιστικά στοιχεία επίσημων αγώνωνΕπεξεργασία
Πηγές: RSSSF, Soccerway, Transfermarkt
Πρωτάθλημα Αργεντινής : 1981
Κύπελλο Ισπανίας : 1983
Σούπερ Κύπελλο Ισπανίας : 1983
Copa de la Liga : 1983
Πρωτάθλημα Ιταλίας (2) : 1987 , 1990
Κύπελλο Ιταλίας : 1987
Κύπελλο UEFA : 1989
Σούπερ Κύπελλο Ιταλίας : 1990
Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Νέων : 1979
Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου : 1986
Κύπελλο Αρτέμιο Φράνκι : 1993
Πρώτος σκόρερ πρωταθλήματος Αργεντινής (5) : 1978 , 1979 , 1980 , 1981 , 1982
Πρώτος σκόρερ των πρωταθλημάτων του κόσμου : 1982
Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Νέων : 1979 Χρυσή Μπάλα
Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Νέων : 1979 Αργυρό παπούτσι
Ποδοσφαιριστής της χρονιάς στην Αργεντινή (4) : 1979 , 1980 , 1981 , 1986
Καλύτερος αθλητής της χρονιάς στην Αργεντινή (2) : 1979 , 1986
Ποδοσφαιριστής της Χρονιάς της Νότιας Αμερικής - εφημερίδα El Mundo (Καράκας) (6) : 1979 , 1980 , 1986 , 1989 , 1990 , 1992
Guerin d'Oro (ποδοσφαιριστής της χρονιάς) : 1985
UNICEF Ευρωπαίος ποδοσφαιριστής της σεζόν : 1989–90
Παγκόσμιο Κύπελλο Χρυσή Μπάλα : 1986
Παγκόσμιο Κύπελλο Χάλκινο Παπούτσι : 1986
Παγκόσμιο Κύπελλο καλύτερη ομάδα (2) : 1986 , 1990
Onze d'Or (καλύτερος ποδοσφαιριστής της χρονιάς) (2) : 1986 , 1987
L'Équipe Πρωταθλητής Πρωταθλητών : 1986
United Press Διεθνές Βραβείο Αθλητή της Χρονιάς : 1986
World Soccer περιοδικό - Ποδοσφαιριστής της χρονιάς : 1986
Πρώτος σκόρερ του Ιταλικού πρωταθλήματος : 1987–88
Πρώτος σκόρερ Ιταλικού Κυπέλλου : 1987–88
Παγκόσμιο Κύπελλο μπρούτζινη μπάλα : 1990
Παγκόσμιων Κυπέλλων καλύτερη ομάδα : 1994
Ομάδα της χρονιάς της Νότιας Αμερικής: 1995
Χρυσή Μπάλα (Ballon d'Or) για τις υπηρεσίες στο ποδόσφαιρο (France Football): 1996
France Football περιοδικό - Κορυφαίοι ποδοσφαιριστές του αιώνα : 2η θέση
France Football περιοδικό : Καλύτεροι ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1930–1990 : 2η θέση
Παγκόσμια Ομάδα του 20ού αιώνα : 1998
IFFHS : Παγκόσμια Ομάδα του XXού αιώνα
World Soccer περιοδικό : Μεγαλύτεροι παίκτες του 20ού αιώνα : 2η θέση 1999
Αθλητής του Αιώνα στην Αργεντινή : 1999
Marca Leyenda : 1999
FIFA ποδοσφαιριστής του αιώνα : 2000
Το καλύτερο γκολ της FIFA του αιώνα (για το δεύτερο γκολ κατά της Αγγλίας το 1986) : 2002
Golden Foot : 2003, ως θρύλος του ποδοσφαίρου
Μεγαλύτεροι ποδοσφαιριστές στην ιστορία του Παγκοσμίου Κυπέλλου : Νο. 1, από τους The Times , 2010
Magnificent Seven της εθνικής αθλητικής ιστορίας : Guerin Sportivo εφημερίδα
Diario Clarin : Καλύτερος ποδοσφαιριστής του 20ού αιώνα
Corriere Dello Sport - Stadio : Καλύτερος αθλητής όλων των εποχών, 2012
Βραβείο Σταδιοδρομίας Globe Soccer Player : 2012
Οι καλύτεροι ΧΙ όλων των εποχών του περιοδικού World Soccer : 2013
Ομάδα AFA όλων των εποχών : 2015
Οι κορυφαίοι 50 ποδοσφαιριστές της Νότιας Αμερικής στην ιστορία L'Équipe (2015) : 2η θέση
IFFHS Καλύτεροι ποδοσφαιριστές του αιώνα : 5η θέση
France Football : Ballon d'or Dream Team (2020)
IFFHS Παγκόσμια Ομάδα - Όνειρο Όλων των Εποχών : 2021
Κορυφαίος σκόρερ της Νάπολι (1991–2017)
Ο αριθμός 10 αποσύρθηκε από την ομάδα ποδοσφαίρου της Νάπολι ως αναγνώριση της συνεισφοράς του στη λέσχη: 2000
Konex Diamond Award : 1990
Ειδικός Πρέσβης της UNICEF : 1985
Αργεντινής Γερουσία Domingo Faustino Sarmiento αναγνώριση για τα επιτεύγματα της ζωής : 2005
↑ «FIFA : World of football to honour Diego Armando Maradona» (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Ιανουαρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 15 Ιανουαρίου 2021.
↑ «FRANCE FOOTBALL : Un France Football collector spécial Diego Maradona cette semaine» (στα Γαλλικά). Ανακτήθηκε στις 4 Δεκεμβρίου 2020.
↑ 3,0 3,1 «BRITANNICA : Diego Maradona». Ανακτήθηκε στις 11 Μαρτίου 2020.
↑ «Los deportistas mundiales adelantados a su época» (στα Ισπανικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Ιουλίου 2021. Ανακτήθηκε στις 29 Ιουλίου 2021.
↑ «Top 5 Greatest Players In The History Of Football» (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Οκτωβρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 22 Ιουνίου 2021.
↑ «Late Diego Maradona» (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Απριλίου 2021. Ανακτήθηκε στις 3 Απριλίου 2021.
↑ «Diego Maradona: Genius, entertainer, bull, demi-god, greatest» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 3 Ιουλίου 2022.
↑ «IFFHS XXth CENTURY (1901-2000) WORLD PLAYER - PELE NUMBER 1» (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Ιουλίου 2022. Ανακτήθηκε στις 6 Ιουλίου 2022.
↑ 9,0 9,1 «Pele, Maradona split player of 20th century award» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 9 Μαΐου 2020.
↑ «World record football transfer fees» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 27 Ιουνίου 2020.
↑ «Diego Armando Maradona : International appearances» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 7 Μαΐου 2020.
↑ «Maradona the coach can learn from experience of Maradona the player» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 7 Μαΐου 2020.
↑ 13,0 13,1 «The Question: is 3-5-2 dead?» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 7 Μαΐου 2020.
↑ «FRANCE FOOTBALL : Ballon d'Or Dream Team : Le Roi Pelé et Diego Maradona élus dans ce onze de légende» (στα Γαλλικά). Ανακτήθηκε στις 16 Δεκεμβρίου 2020.
↑ «FIFA : Small is beautiful» (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Αυγούστου 2020. Ανακτήθηκε στις 13 Αυγούστου 2020.
↑ «The end of Maradona reopens the eternal debate» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 19 Ιουλίου 2022.
↑ «Seven Most Naturally God Gifted Footballers Ever» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 25 Αυγούστου 2020.
↑ 18,0 18,1 18,2 «Το δίλημμα που έθεσε ο Ντιέγκο Μαραντόνα στους Ναπολιτάνους». Ανακτήθηκε στις 1 Απριλίου 2020.
↑ «The origins of Maradona's many nicknames: El Pelusa, El Cebollita...» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 9 Ιουνίου 2021.
↑ 20,0 20,1 «FIFA : Hodge, Maradona and the 'Hand of God' shirt» (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Μαΐου 2018. Ανακτήθηκε στις 15 Μαΐου 2018.
↑ 21,0 21,1 21,2 «Argentine football legend Diego Maradona dies at 60» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 9 Ιουνίου 2021.
↑ «¿Quién es el mejor futbolista de la historia?» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 26 Μαρτίου 2021.
↑ 23,0 23,1 «The New York Times : Diego Maradona, One of Soccer's Greatest Players, Is Dead at 60» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 24 Ιανουαρίου 2021.
↑ 24,0 24,1 «Ντιέγκο Μαραντόνα 1986 (part I)». Ανακτήθηκε στις 1 Απριλίου 2020.
↑ 25,0 25,1 «FIFA : The most polarising performance in history» (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Δεκεμβρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 2 Απριλίου 2021.
↑ «100 greatest sporting results» (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Φεβρουαρίου 2002. Ανακτήθηκε στις 26 Σεπτεμβρίου 2020.
↑ «Diego Maradona goal voted the FIFA World Cup™ Goal of the Century» (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Σεπτεμβρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 1 Σεπτεμβρίου 2020.
↑ 28,0 28,1 «Το γκολ του αιώνα». Ανακτήθηκε στις 2 Απριλίου 2020.
↑ «Η καλύτερη 11άδα του 20ού αιώνα». Ανακτήθηκε στις 10 Ιουνίου 2021.
↑ «World Team of the 20th Century» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 11 Μαΐου 2021.
↑ 31,0 31,1 «Diego Maradona biography» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 28 Μαρτίου 2020.
↑ «DIEGO MARADONA Footballeur argentin» (στα Γαλλικά). Ανακτήθηκε στις 15 Ιουνίου 2020.
↑ «Κι όμως, ο Μαραντόνα είναι εδώ!». Ανακτήθηκε στις 31 Οκτωβρίου 2020.
↑ «Diego Maradona» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 25 Αυγούστου 2020.
↑ «Diego Maradona» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 11 Σεπτεμβρίου 2020.
↑ 36,0 36,1 36,2 36,3 «Diego Maradona: A Tribute» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 20 Ιουνίου 2021.
↑ 37,0 37,1 «Diego Armando Maradona» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 25 Αυγούστου 2020.
↑ 38,0 38,1 «THE FIVE YEARS AT ARGENTINOS JUNIORS THAT PROPELLED DIEGO MARADONA TO GREATNESS» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 7 Μαΐου 2020.
↑ «Ντιέγκο Μαραντόνα: Η ζωή και ο θρύλος του κορυφαίου ποδοσφαιριστή». Ανακτήθηκε στις 26 Ιουνίου 2022.
↑ «Argentinos Juniors: The 'Argentinean Ajax' where Diego Maradona emerged» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 25 Αυγούστου 2020.
↑ 41,0 41,1 41,2 «A summary of Maradona's life» (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Φεβρουαρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 24 Φεβρουαρίου 2021.
↑ 42,0 42,1 42,2 «El jugador, el mito - Maradona: 60 años, 60 historias imperdibles» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 28 Οκτωβρίου 2020.
↑ «Βίντεο με τον 14χρονο Μαραντόνα να «κολλάει» την μπάλα στα πόδια του. Το παιδικό τμήμα της ομάδας του έγραψε ιστορία». Ανακτήθηκε στις 14 Οκτωβρίου 2020.
↑ 44,0 44,1 «Ντιέγκο Μαραντόνα: Εννέα ιστορίες για τον αμαρτωλό Θεό της μπάλας». Ανακτήθηκε στις 10 Φεβρουαρίου 2022.
↑ 45,0 45,1 «Diego Maradona facts of his life» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 28 Μαρτίου 2020.
↑ 46,0 46,1 «Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα: Ο απόλυτος μύθος του «Θεού»». Ανακτήθηκε στις 9 Σεπτεμβρίου 2020.
↑ «¡HABLA MEMORIA! MARADONA: ASÍ FUE SU DEBUT» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 6 Νοεμβρίου 2020.
↑ «El debut de Maradona en Primera ante Talleres» (στα Ισπανικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Ιουνίου 2020. Ανακτήθηκε στις 25 Ιουνίου 2020.
↑ «El error sobre un gol histórico de Maradona» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 3 Ιουνίου 2020.
↑ «When Diego Maradona nearly joined Sheffield United and real reason deal didn't happen» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 9 Ιουνίου 2021.
↑ «Ο Αλεχάντρο Σαμπέγια άλλαξε την μοίρα του Μαραντόνα!». Ανακτήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου 2020.
↑ «Μαραντόνα: Όταν διέλυσε την Μπόκα και της έβαλε 4 γκολ». Ανακτήθηκε στις 7 Μαΐου 2020.
↑ «World League Topscorers 1889-2005» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 30 Μαΐου 2020.
↑ «¡HABLA MEMORIA! EL MEJOR GOL DE MARADONA, NO FUE A LOS INGLESES» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 28 Νοεμβρίου 2020.
↑ «Μαραντόνα: Το καλύτερο γκολ που πέτυχε στην καριέρα του». Ανακτήθηκε στις 20 Απριλίου 2021.
↑ 56,0 56,1 «Diego Maradona, Argentina's refulgent star» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 10 Αυγούστου 2021.
↑ «TOP 10 FREE KICK TAKERS EVER» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 4 Ιουλίου 2020.
↑ «Πάνω από Μέσι, Ρονάλντο, Πλατινί στα γκολ - φάουλ ο Φραντζέσκος!». Ανακτήθηκε στις 10 Αυγούστου 2021.
↑ «FRANCE FOOTBALL : Diego Maradona, le prince héritier : la première fois que FF a parlé d'El Pibe de Oro en 1979» (στα Γαλλικά). Ανακτήθηκε στις 13 Δεκεμβρίου 2020.
↑ «Diego Armando Maradona: así fue su debut con la selección de Argentina hace 43 años contado por él mismo» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 10 Μαΐου 2020.
↑ «When Maradona made his international debut» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου 2020.
↑ «IX Sudamericano Juvenil 1979 (Uruguay)» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 29 Απριλίου 2020.
↑ 63,0 63,1 63,2 63,3 «Maradona memories» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 15 Ιουνίου 2022.
↑ «The World Cup's top 100 footballers of all time – interactive» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 30 Ιουνίου 2020.
↑ 65,0 65,1 65,2 «All-time Top 20: No. 2 Diego Maradona» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 4 Σεπτεμβρίου 2020.
↑ 66,0 66,1 «Maradona Is Better Than Pelé» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 22 Μαρτίου 2020.
↑ «Maradona's first World Cup: How Diego was used by Argentina's murderous dictatorship» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 29 Απριλίου 2020.
↑ «Diego Maradona - Awards And Accomplishments» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 2020.
↑ «Pele's bitter feud with Maradona from amazing taunts about drugs and sex, to bickering over Messi and Neymar» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 1 Ιουλίου 2020.
↑ «JEFF POWELL: The ultimate footballer verdict must come down to rational reflection, not the immediate heat of passion... why Diego Maradona fails (just) to knock Pele off the No 1 spot» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 3 Δεκεμβρίου 2020.
↑ 71,0 71,1 71,2 «Meilleur joueur de foot de tous les temps» (στα Γαλλικά). Ανακτήθηκε στις 7 Μαΐου 2020.
↑ «Maradona v Pele -- who's the greatest of them all?» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 28 Ιουνίου 2021.
↑ 73,0 73,1 «Μαραντόνα ετών 60: «Και δεν ξέρουν τι έχασαν»». Ανακτήθηκε στις 1 Νοεμβρίου 2020.
↑ «El día que Diego conoció a Pelé» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 13 Νοεμβρίου 2020.
↑ «Η φωτογραφία ντοκουμέντο του Μαραντόνα με τον Πελέ 40 χρόνια πριν». Ανακτήθηκε στις 2 Μαρτίου 2021.
↑ «Copa América 1979» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 29 Απριλίου 2020.
↑ 77,0 77,1 «The legacy of Diego Maradona» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 13 Μαΐου 2021.
↑ «Παγκόσμιο Κύπελλο 1978: Το Μουντιάλ - ντροπή της αργεντίνικης χούντας». Ανακτήθηκε στις 6 Σεπτεμβρίου 2020.
↑ «June 2, 1979: The day Diego Maradona announced his arrival as the greatest player in the world» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 6 Σεπτεμβρίου 2021.
↑ «Diego Maradona in Dublin: the flicks, the tricks and the unusual circumstances behind it» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 12 Μαΐου 2020.
↑ «Great goals that weren't: Diego Maradona vs England 1980» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 11 Μαΐου 2020.
↑ 82,0 82,1 «DISSECTING DIEGO MARADONA'S ASTOUNDING GOAL AGAINST BELGIUM IN 1986» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου 2020.
↑ «Le 7 cose che non sai su Diego Armando Maradona» (στα Ιταλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Φεβρουαρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 20 Σεπτεμβρίου 2020.
↑ «Primer Triplete De Maradona Con La Selección Argentina Vs Austria 21051980» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 11 Μαΐου 2020.
↑ «THE 1980 MUNDIALITO» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 9 Ιουλίου 2020.
↑ «Mundialito 1980 (Copa de Oro)» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 12 Μαΐου 2021.
↑ «Maradona at 60: In search of the real Diego - Guillem Balague column» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 31 Οκτωβρίου 2020.
↑ 88,0 88,1 «Μαραντόνα : Η Βίβλος του Θεού του Ποδοσφαίρου». Ανακτήθηκε στις 13 Απριλίου 2020.
↑ «Maradona y la noche que jugó para dos equipos» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 9 Οκτωβρίου 2020.
↑ «Diego Maradona recordó dos momentos importantes de su vida como futbolista en la Argentina» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 1 Σεπτεμβρίου 2020.
↑ «Η ανθρώπινη χιονοστιβάδα του 1981 στο Μπομπονέρα». Ανακτήθηκε στις 24 Σεπτεμβρίου 2020.
↑ «Argentina : List of top scorers» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 28 Μαρτίου 2020.
↑ 93,0 93,1 «South American Coach and Player of the Year» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 30 Ιουνίου 2020.
↑ «6 historias poco conocidas de Diego Maradona en el Boca campeón de 1981» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου 2020.
↑ 95,0 95,1 «Diego Maradona: Footballer who dominated the game like a god» (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Δεκεμβρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 23 Δεκεμβρίου 2020.
↑ «HERE'S THE NEW PELÉ» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 8 Νοεμβρίου 2020.
↑ «Maradona fra Napoli e Juventus» (στα Ιταλικά). Ανακτήθηκε στις 7 Νοεμβρίου 2020.
↑ «The deals that could have been» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 11 Αυγούστου 2020.
↑ 99,0 99,1 99,2 99,3 «Το ματς που έστειλε τον Μαραντόνα στη Νάπολη». Ανακτήθηκε στις 25 Αυγούστου 2020.
↑ «The political power of Diego Maradona through five World Cups – Part 1» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 5 Δεκεμβρίου 2020.
↑ 101,0 101,1 «How Maradona and Argentina won the World Cup» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 8 Αυγούστου 2021.
↑ 102,0 102,1 «DIEGO MARADONA AT WORLD CUP 1982: THE INNOCENT DEVIL» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 20 Σεπτεμβρίου 2020.
↑ 103,0 103,1 103,2 «DIEGO MARADONA AT WORLD CUP 1986: THE ARCHANGEL» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 24 Αυγούστου 2020.
↑ 104,0 104,1 «Diego Maradona en los Mundiales de Fútbol» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 9 Σεπτεμβρίου 2020.
↑ 105,0 105,1 «Μαραντόνα: Η απόδειξη πως υπάρχει θεός!». Ανακτήθηκε στις 2 Απριλίου 2020.
↑ «Claudio Gentile and the story of the Diego Maradona first World Cup» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 4 Σεπτεμβρίου 2020.
↑ 107,0 107,1 «Castrol World Cup legends : Diego Maradona 1986» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 1 Απριλίου 2020.
↑ 108,0 108,1 «FRANCE FOOTBALL : Diego Maradona (Argentine), nouvel épisode de nos 100 joueurs qui ont marqué l'histoire de la Coupe du monde» (στα Γαλλικά). Ανακτήθηκε στις 18 Οκτωβρίου 2020.
↑ «Μαραντόνα: Το Νο10 της Αργεντινής θα είναι πάντα δικό μου». Ανακτήθηκε στις 4 Ιουνίου 2020.
↑ 110,0 110,1 «The rise and fall of Diego Maradona of Argentina» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 7 Μαΐου 2020.
↑ «Όταν ο Μαραντόνα φόρεσε την φανέλα της Μπαρτσελόνα». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Νοεμβρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 28 Νοεμβρίου 2020.
↑ 112,0 112,1 112,2 «That's one hell of a diet, Diego» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 1 Σεπτεμβρίου 2020.
↑ «Ντιέγκο Μαραντόνα: Ο «Πίμπε Ντ' Ορο», ο θρύλος της μπάλας, σβήνει 56 κεράκια». Ανακτήθηκε στις 28 Οκτωβρίου 2020.
↑ «La Liga 82/83 : Valencia - Barça 2-1)» (στα Γερμανικά). Ανακτήθηκε στις 9 Οκτωβρίου 2020.
↑ «EN PROFUNDIDAD: Los años de Maradona en el Barça» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 28 Μαρτίου 2020.
↑ «Aquel gol del Maradona» (στα Ισπανικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Νοεμβρίου 2005. Ανακτήθηκε στις 2 Μαΐου 2020.
↑ 117,0 117,1 «Footballhistory : Diego Maradona» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 8 Μαρτίου 2020.
↑ «5 ways soccer star Maradona captured the world's imagination» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 27 Ιουλίου 2021.
↑ «Five Injuries That Changed Football History» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 30 Αυγούστου 2020.
↑ 120,0 120,1 «ANDONI GOIKOETXEA: THE BUTCHER OF BILBAO» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου 2020.
↑ «Why did Menotti kick Maradona out of Barça» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 17 Ιουνίου 2020.
↑ 122,0 122,1 122,2 «Naples and Maradona, a dream that won't end» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 24 Αυγούστου 2020.
↑ «Τα 25 καλύτερα αστέρια στην ιστορία της Μπαρτσελόνα». Ανακτήθηκε στις 30 Οκτωβρίου 2020.
↑ «Copa del Rey final 1984» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 28 Μαρτίου 2020.
↑ «Copa del Rey: La batalla del Bernabeu» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 1 Νοεμβρίου 2020.
↑ «NÚÑEZ, MARADONA AND VENABLES: THE BARCELONA YEARS» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 8 Αυγούστου 2021.
↑ «El documental sobre Diego Maradona sacó a la luz una verdad desconocida» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 1 Σεπτεμβρίου 2020.
↑ «A Tribute To... Diego Maradona» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 5 Νοεμβρίου 2020.
↑ 129,0 129,1 «Maradona brings success to Napoli» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 9 Οκτωβρίου 2020.
↑ «Ballon d'Or : et si le vote avait été ouvert aux non Européens avant 1995 ?» (στα Γαλλικά). Ανακτήθηκε στις 30 Μαΐου 2020.
↑ «World Football: Μορφές που άλλαξαν την ιστορία». Ανακτήθηκε στις 6 Οκτωβρίου 2020.
↑ «Juventus vs. Napoli: The Fixture Where Diego Maradona Vanquished Michel Platini» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 7 Φεβρουαρίου 2021.
↑ 133,0 133,1 133,2 «Ντιέγκο Μαραντόνα: Η φτώχεια, η μπάλα, τα ναρκωτικά και ο θρύλος!». Ανακτήθηκε στις 13 Μαρτίου 2021.
↑ 134,0 134,1 «How Maradona Changed Naples Forever» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 3 Μαΐου 2020.
↑ «Ο άνθρωπος που λατρεύτηκε σαν θεός…». Ανακτήθηκε στις 20 Νοεμβρίου 2020.
↑ 136,0 136,1 «Diego Maradona Biography, Childhood, Career, Personal Life» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 1 Σεπτεμβρίου 2020.
↑ «The city where Diego Maradona rose from the dead» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 9 Μαΐου 2020.
↑ «Όταν γεννήθηκε ο θεός του ποδοσφαίρου». Ανακτήθηκε στις 20 Οκτωβρίου 2020.
↑ «Diego Maradona cost twice as much as Cristiano Ronaldo - ex-Napoli president» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 17 Ιουλίου 2020.
↑ 140,0 140,1 «Italy's ultra culture and the lasting impact of Diego Maradona» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 22 Ιουλίου 2020.
↑ «Napoli 1986/87-Napoli 1989-90: vince l'allegria del primo Napoli» (στα Ιταλικά). Ανακτήθηκε στις 4 Σεπτεμβρίου 2020.
↑ «For Napoli fans the team is a religion and Maradona is God» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 5 Απριλίου 2020.
↑ 143,0 143,1 143,2 «The god & his city: Life of Diego Maradona at Napoli and in Naples» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 29 Ιουνίου 2020.
↑ 144,0 144,1 «Las otras historia Diego Maradona y Nápoles: detalles mágicos de un idilio perpetuo» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 1 Σεπτεμβρίου 2020.
↑ 145,0 145,1 «NAPLES: DANCING TO THE BEAT OF DIEGO MARADONA SINCE 1984» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 4 Οκτωβρίου 2020.
↑ 146,0 146,1 «"Ho visto Maradona": Cuando Diego logró el primer scudetto en Napoli, el título que cambió su vida para siempre» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 20 Απριλίου 2021.
↑ «The Best I've Watched — Maradona» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου 2020.
↑ «Μαραντόνα και γκολ είναι συνώνυμα. Το παστέλι όμως που είχε πετύχει με τη φανέλα της Νάπολι, δεν το ξεχνάς εύκολα, όσο κι αν προσπαθήσεις». Ανακτήθηκε στις 28 Σεπτεμβρίου 2022.
↑ «Classic Match: Napoli vs. Lazio 1984/85» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 5 Ιουλίου 2020.
↑ «Ο Ντιέγκο Μαραντόνα της Νάπολι». Ανακτήθηκε στις 27 Νοεμβρίου 2020.
↑ «Το γκολ του Μαραντόνα που κατέρριψε τους νόμους της φυσικής». Ανακτήθηκε στις 5 Οκτωβρίου 2020.
↑ «Maradona's best goal: a sublime strike against Juventus» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 7 Φεβρουαρίου 2021.
↑ «Campionato Napoli 1985-1986» (στα Ιταλικά). Ανακτήθηκε στις 1 Μαΐου 2020.
↑ 154,0 154,1 154,2 «70 facts about Argentina legend Diego Maradona» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 3 Ιουνίου 2020.
↑ «Napoli and Maradona, a before and after story» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 26 Αυγούστου 2020.
↑ 156,0 156,1 156,2 «Όταν ο Μαραντόνα έμπλεκε με ναρκωτικά και στερούσε βέβαιο τίτλο της Νάπολι για το στοίχημα της Καμόρα». Ανακτήθηκε στις 11 Σεπτεμβρίου 2020.
↑ «Όταν ο Ντιέγκο έφερε τη Νάπολι στη γη της επαγγελίας». Ανακτήθηκε στις 1 Νοεμβρίου 2020.
↑ 158,0 158,1 «Νάπολι vs Γιουβέντους: Η μάχη δύο κόσμων». Ανακτήθηκε στις 25 Αυγούστου 2020.
↑ 159,0 159,1 159,2 159,3 159,4 «Diego Maradona's best moments: the greatest player of all time?» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 4 Δεκεμβρίου 2020.
↑ 160,0 160,1 «When Naples had "Diego in our hearts, Italy in our songs"» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 9 Οκτωβρίου 2020.
↑ «10/5/87 : Η Ιταλία ανήκει στη Νάπολι». Ανακτήθηκε στις 1 Μαΐου 2020.
↑ «Napoli news : Coppa Italia 1986-87» (στα Ιταλικά). Ανακτήθηκε στις 1 Μαΐου 2020.
↑ «Maradona's Heir At Naples» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 1 Σεπτεμβρίου 2020.
↑ «Όταν οι Ναπολιτάνοι παραλληλούσαν για το Μαραντόνα». Ανακτήθηκε στις 28 Μαρτίου 2020.
↑ «El festejo de Diego Maradona por el título de Napoli: "Orgulloso de vos"» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 29 Ιουνίου 2020.
↑ «Χρόνια Πολλά, Ντιέγκο Μαραντόνα». Ανακτήθηκε στις 30 Μαρτίου 2021.
↑ 167,0 167,1 «Beyond soccer, here are some of the political causes, leaders, and movements Diego Maradona supported in his life» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 19 Απριλίου 2021.
↑ «One that got away for Maradona and Napoli remains wrapped in suspicion» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 12 Σεπτεμβρίου 2020.
↑ «Οι θρυλικές "Αγίες Τριάδες" του ποδοσφαίρου». Ανακτήθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 2022.
↑ «Ο αγώνας που άλλαξε το πρόσωπο του Τσάμπιονς Λιγκ». Ανακτήθηκε στις 14 Οκτωβρίου 2020.
↑ «Italy - Serie A Top Scorers» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 23 Νοεμβρίου 2020.
↑ 172,0 172,1 «How adulation and organised crime transformed Diego Maradona from soul of Naples to a drug-addled outcast» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 12 Σεπτεμβρίου 2020.
↑ «Τα 50 κορυφαία ματς όλων των εποχών (19): Νάπολι – Μίλαν 4-1 (1988)». Ανακτήθηκε στις 13 Μαΐου 2020.
↑ «The New York Times : VIEWS OF SPORT; A Nation Divided by a Common Passion» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 25 Ιουνίου 2022.
↑ 175,0 175,1 «Buy a classic sport photograph: Maradona, the 'God of Naples'» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 12 Ιουνίου 2020.
↑ «When Maradona Became a God in the City of Naples» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 29 Ιουνίου 2020.
↑ «Ο Ντιέγκο Μαραντόνα δεν ήξερε τι σημαίνει φιλικό παιχνίδι». Ανακτήθηκε στις 30 Οκτωβρίου 2020.
↑ «Sex, drugs soccer and roll; The amazing life and crimes of.. DIEGO MARADONA» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 20 Αυγούστου 2020.
↑ «Diego Maradona: Life Scandals of the Soccer Star» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 12 Ιουνίου 2020.
↑ 180,0 180,1 «Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα - Ο Θεός». Ανακτήθηκε στις 9 Σεπτεμβρίου 2020.
↑ «Maradona's mistake» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 12 Ιουνίου 2020.
↑ «'Maradona is immortal here' – Napoli fans 30 years after winning their first Scudetto» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 7 Μαΐου 2020.
↑ 183,0 183,1 «THE DIEGO MARADONA MAGIC THAT HELPED NAPOLI LIFT THE 1989 UEFA CUP» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 4 Οκτωβρίου 2020.
↑ «ΠΑΟΚ – Νάπολι: Όταν ο «Θεός» Ντιέγκο Μαραντόνα υποκλίθηκε στην Τούμπα». Ανακτήθηκε στις 6 Οκτωβρίου 2020.
↑ «Σαν Σήμερα: Όταν ο Μαραντόνα αγωνίστηκε στην Τούμπα». Ανακτήθηκε στις 6 Αυγούστου 2021.
↑ «UEFA Cup history : Season 1988/89» (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Ιουνίου 2010. Ανακτήθηκε στις 10 Μαΐου 2020.
↑ «MEMORIA EMOTIVA : LA ÚLTIMA TARANTELA» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 28 Σεπτεμβρίου 2020.
↑ «Accadde Oggi: 1° Settembre 1990 La Supercoppa Italiana Al Napoli, 5 -1 Sulla Juventus» (στα Ιταλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Ιουνίου 2020. Ανακτήθηκε στις 10 Ιουνίου 2020.
↑ «ΑΗΤΤΗΤΗ Η ΝΑΠΟΛΙ ΣΕ ΤΕΛΙΚΟΥΣ ΜΕ ΤΗ ΓΙΟΥΒΕΝΤΟΥΣ». Ανακτήθηκε στις 2 Μαρτίου 2021.
↑ «Σαν σήμερα: Το τελευταίο γκολ του Μαραντόνα και το δεύτερο Σκουντέτο». Ανακτήθηκε στις 15 Νοεμβρίου 2020.
↑ «MARADONA'S NAPOLI MADE HISTORY BUT THERE IS A GREAT 'WHAT IF' ABOUT THEIR STORY» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 11 Αυγούστου 2020.
↑ 192,0 192,1 «PRIMA DONA» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 7 Νοεμβρίου 2020.
↑ «SERIE A 1990-1991» (στα Ιταλικά). Ανακτήθηκε στις 12 Νοεμβρίου 2021.
↑ 194,0 194,1 «Sport e cocaina : dai campioni del calcio a quelli de boxe, atletica e ciclismo» (στα Ιταλικά). Ανακτήθηκε στις 31 Αυγούστου 2020.
↑ 195,0 195,1 «Η θλιβερή ιστορία πίσω από τη σύλληψη του Ντιέγκο Μαραντόνα για ναρκωτικά». Ανακτήθηκε στις 12 Σεπτεμβρίου 2020.
↑ «Top 10 Latin American soccer players of all times» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 21 Αυγούστου 2020.
↑ «Diego : positivo-y-negativo» (στα Ισπανικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Δεκεμβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 21 Μαρτίου 2020.
↑ «Franco Baresi one on one» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 12 Σεπτεμβρίου 2020.
↑ «Paolo Maldini : Maradona and Ronaldo best ever» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 11 Μαρτίου 2020.
↑ 200,0 200,1 «FRANCE FOOTBALL : Combien de Ballon(s) d'Or France Football aurait pu remporter Diego Maradona ?» (στα Γαλλικά). Ανακτήθηκε στις 30 Οκτωβρίου 2020.
↑ 201,0 201,1 «The Best World Cup Players Of All Time» (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Ιουνίου 2022. Ανακτήθηκε στις 25 Ιουνίου 2022.
↑ «Top 10 player performances in World Cup history» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 19 Νοεμβρίου 2020.
↑ «FIFA MUSEUM : 240 years of Greatness» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 30 Ιουλίου 2022.
↑ «FIFA : Watch Maradona's Mexican masterpiece» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 20 Απριλίου 2021.
↑ «The best football dribblers ever» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 6 Σεπτεμβρίου 2020.
↑ 206,0 206,1 206,2 «Diego Maradona : "Too Loud and Too Furious"» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 6 Σεπτεμβρίου 2020.
↑ «The most magically gifted players of all time» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 11 Σεπτεμβρίου 2020.
↑ «History of the World Cup: 1986 – Maradona puts on a show in Mexico» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 9 Οκτωβρίου 2020.
↑ «Cesar Luis MENOTTI talks Lionel MESSI, Argentina national team» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 15 Μαΐου 2020.
↑ «The Argentina 1986 World Cup Squad was Much More than Diego Maradona» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 6 Σεπτεμβρίου 2020.
↑ «Ο «μύθος» ότι ο Ντιέγκο το πήρε μόνος του». Ανακτήθηκε στις 20 Νοεμβρίου 2020.
↑ «Olé! The chaotic story behind a 1986 World Cup which had everything» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου 2020.
↑ «FIFA : Burru's lung-busting burst» (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Δεκεμβρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 2 Δεκεμβρίου 2020.
↑ «El Capitán: the gamble that won the 1986 World Cup for Argentina» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 2020.
↑ «Soccer: 10 Greatest Matches Ever» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 14 Μαΐου 2020.
↑ «Le Monde : Diego Maradona, un « phénomène » individuel qui a sublimé des équipes moyennes» (στα Γαλλικά). Ανακτήθηκε στις 4 Δεκεμβρίου 2020.
↑ «Τα 50 κορυφαία ματς όλων των εποχών (2): Αργεντινή – Αγγλία 2-1 (1986)». Ανακτήθηκε στις 13 Μαΐου 2020.
↑ 218,0 218,1 «Diego Maradona: Five things you need to know about the legendary and controversial Argentina soccer player» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 1 Σεπτεμβρίου 2020.
↑ «Το "χέρι του Θεού" και το "γκολ του αιώνα"». Ανακτήθηκε στις 19 Ιουνίου 2021.
↑ «How Diego Maradona's Hand of God goal ignited a feud between the men who gave itι» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 13 Μαΐου 2020.
↑ 221,0 221,1 «The myth of Maradona: Was 'Hand of God' goal integral to Diego's legacy?» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 24 Αυγούστου 2020.
↑ «The 30 worst refereeing decisions of all time» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 23 Απριλίου 2021.
↑ «Peter Shilton: 'Maradona's the greatest player in history but I don't respect him'» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 10 Μαΐου 2020.
↑ «FIFA : Maradona's immortal 11-second dash» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 27 Αυγούστου 2021.
↑ «The Top 10 goals in FIFA World Cup history» (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Σεπτεμβρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 8 Ιουλίου 2020.
↑ «Los diez mejores goles de los Mundiales» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 19 Νοεμβρίου 2020.
↑ «Το χέρι του «Θεού», το γκολ του αιώνα και το «σκάστε» του Μαραντόνα στους συμπαίκτες του!». Ανακτήθηκε στις 14 Οκτωβρίου 2020.
↑ Κατσώχης, Νάσος (2013). Μύθοι Παράλληλοι:ζεύγη ιστοριών με πρωταγωνιστές των Μουντιάλ. Αθήνα: Δίαυλος. σελίδες 23–24. ISBN 9789605311506.
↑ «FIFA : Diego versus England» (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Ιουνίου 2021. Ανακτήθηκε στις 27 Ιουνίου 2021.
↑ «Диero MapaдoHa BoзrлaBиT cбopHyю ApreHTиHы пo фyTбoлy» (στα Ρωσικά). Ανακτήθηκε στις 29 Απριλίου 2020.
↑ «El día que Diego Maradona hizo "el gol del siglo" y se convirtió en villano por la "mano de Dios"» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 8 Οκτωβρίου 2020.
↑ «Maradona visits Tunisian referee who awarded him 1986 "Hand of God" goal» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 24 Αυγούστου 2020.
↑ «TANGO ARGENTINO!» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 4 Δεκεμβρίου 2020.
↑ «FIFA : Hodge, Maradona and the 'Hand of God' shirt» (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Ιανουαρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 26 Ιανουαρίου 2021.
↑ «Diego Maradona: Argentina v Belgium 1986 – 90 World Cup Minutes In 90 Days» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 7 Μαΐου 2020.
↑ «Τα 50 κορυφαία ματς όλων των εποχών (24): Αργεντινή – Βέλγιο 2-0 (1986)». Ανακτήθηκε στις 13 Μαΐου 2020.
↑ «World Cup countdown: 50 days, Argentina moment number 26, Diego MARADONA» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 19 Απριλίου 2021.
↑ «Which Germany Star Will Be the Matthaus to Messi's Maradona?» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 20 Ιουνίου 2020.
↑ «Power Ranking Every World Cup Final Ever Played» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 18 Ιουνίου 2022.
↑ «From the Vault: a brief history of Argentina v Germany at the World Cup» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 3 Ιουνίου 2020.
↑ «Ντιέγκο Μαραντόνα: Τα γκολ του είναι το ποδόσφαιρο». Ανακτήθηκε στις 6 Νοεμβρίου 2020.
↑ «México 1986, el Mundial de un Maradona legendario» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 12 Αυγούστου 2021.
↑ «El día que Pipo Mancera presentó a un tal Diego Armando Maradona» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 21 Ιουνίου 2022.
↑ 244,0 244,1 «Awesome Facts About Diego Mararona You Probably Did not Know» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 26 Ιουνίου 2020.
↑ «La lucha con FIFA, la hora de los ravioles y las patadas» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 2 Απριλίου 2021.
↑ «FIFA : Argentina of '86 in numbers» (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Φεβρουαρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 28 Φεβρουαρίου 2021.
↑ «FIFA : #WorldCupAtHome: Argentina beat West Germany in Maradona's World Cup» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 10 Αυγούστου 2021.
↑ «If we knew then what we know now» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 29 Απριλίου 2020.
↑ 249,0 249,1 «FIFA World Cup All Star teams» (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Ιουνίου 2016. Ανακτήθηκε στις 27 Μαΐου 2020.
↑ «World Cup Best Players (Golden Ball)» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 31 Μαΐου 2020.
↑ 251,0 251,1 «El palmarés de Maradona» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 7 Σεπτεμβρίου 2020.
↑ «L'Équipe Champion of Champions Winners» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 2 Μαΐου 2022.
↑ «Por qué Maradona no pudo ganar nunca la Copa America» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 9 Μαΐου 2020.
↑ «Copa América 1987» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 14 Ιουνίου 2022.
↑ «Copa América 1989» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 14 Ιουνίου 2022.
↑ «FIFA World Cup hall of fame: Diego Maradona, none before him, none there after» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 25 Απριλίου 2020.
↑ «Ντιέγκο Μαραντόνα». Ανακτήθηκε στις 15 Νοεμβρίου 2020.
↑ «Maradona: A Legend's World Cup Exploits in Numbers» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 5 Ιουλίου 2022.
↑ 259,0 259,1 259,2 «All hyped up – the myths and legacy of Italia '90» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 24 Αυγούστου 2020.
↑ «The History of the World Cup in 20 Charts» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου 2020.
↑ «Σαν σήμερα το τελευταίο προστέθηκε της Νάπολι του Μαραντόνα». Ανακτήθηκε στις 1 Μαΐου 2020.
↑ «FIFA : Maradona's Seleção switch» (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Ιανουαρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 17 Ιανουαρίου 2021.
↑ «WORLD CUP '90 : Argentina Surprises Brazil, 1-0 : Soccer: Maradona is stymied for 80 minutes, then sets up goal by Caniggia as defending champions advance» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 5 Ιουλίου 2020.
↑ «Όταν ο Μαραντόνα «δηλητηρίασε» τη Βραζιλία». Ανακτήθηκε στις 15 Νοεμβρίου 2020.
↑ 265,0 265,1 «DIEGO MARADONA AT WORLD CUP 1990: THE WEEPING ANGEL» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 4 Σεπτεμβρίου 2020.
↑ «World Cup countdown: 50 days, Argentina moment number 8, Yugoslavia in 1990» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 19 Απριλίου 2021.
↑ «Ντιέγκο Μαραντόνα vs Ιταλίας και Γιουγκοσλαβίας σε περιγραφή Γιάννη Διακογιάννη και Νίκου Κατσαρού». Ανακτήθηκε στις 28 Απριλίου 2021.
↑ «The New York Times : World Cup 1990 - Argentina eliminates Italy on penalty kicks» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 1 Απριλίου 2020.
↑ «Maradona and Naples created an unearthly and sometimes dark magic. I was there» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 3 Μαΐου 2020.
↑ «Τα 50 κορυφαία ματς όλων των εποχών (28): Αργεντινή – Ιταλία 1-1 (4-3 πέν.) (1990)». Ανακτήθηκε στις 12 Μαΐου 2020.
↑ «FIFA : The day Naples belonged to Argentina» (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Απριλίου 2021. Ανακτήθηκε στις 24 Φεβρουαρίου 2021.
↑ «"La Mano de dios": Όλη η ζωή του Ντιέγκο σε ένα τραγούδι». Ανακτήθηκε στις 16 Νοεμβρίου 2020.
↑ 273,0 273,1 «How cocaine, fame and the Mafia destroyed Diego Maradona» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 30 Σεπτεμβρίου 2020.
↑ «The New York Times : SPORTS OF THE TIMES; Winning Ugly, Losing Ugly, Just Plain Ugly» (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Μαρτίου 2020. Ανακτήθηκε στις 16 Μαρτίου 2020.
↑ «The New York Times : Diego Maradona, One of Soccer's Greatest Players, Is Dead at 60» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 16 Δεκεμβρίου 2020.
↑ «El diario de Italia '90: la marca de Diego Maradona, ese gran secreto de Franz Beckenbauer en la final» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 1 Σεπτεμβρίου 2020.
↑ «Argentina vs. Germany final referee controversy echoes, 24 years later» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 4 Σεπτεμβρίου 2020.
↑ «Τα χώνει στον Μαραντόνα ο διαιτητής του τελικού στο Μουντιάλ του 1990». Ανακτήθηκε στις 27 Απριλίου 2020.
↑ «Italia 90. La confesión de Matthaus: se equivocó Codesal y él no quiso patear el penal de la final contra Argentina» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 18 Ιουνίου 2020.
↑ «FIFA Awards - World Cup 1990 "Golden Ball"» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 6 Ιουλίου 2020.
↑ «Σαν σήμερα:Το τελευταίο γκολ του Ντιέγκο με την Αργεντινή κόντρα στην Ελλάδα!». Ανακτήθηκε στις 21 Ιουνίου 2021.
↑ «La Leyenda de Maradona | El D10S del Fútbol» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 20 Ιουνίου 2020.
↑ «Ο Μαραντόνα σκοράρει επί της Ελλάδας στο Μundial του 1994 (vid)». Ανακτήθηκε στις 1 Σεπτεμβρίου 2020.
↑ 284,0 284,1 «Η μυθική ζωή του Ντιέγκο Μαραντόνα». Ανακτήθηκε στις 9 Σεπτεμβρίου 2020.
↑ «Mundial: Οι καλύτερες εθνικές που δεν το πήραν ποτέ». Ανακτήθηκε στις 14 Μαΐου 2020.
↑ «Rated! The greatest sides NOT to win the World Cup» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 20 Ιουλίου 2020.
↑ «The New York Times : After second test Maradona is out of the World Cup» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 20 Σεπτεμβρίου 2020.
↑ 288,0 288,1 «The life and times of Diego Maradona» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 26 Ιουνίου 2020.
↑ 289,0 289,1 «Diego Maradona Biography» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 20 Σεπτεμβρίου 2020.
↑ «A 25 años del último partido de Maradona en la Selección: la historia detrás del error de Diego que resultó fatal» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 7 Νοεμβρίου 2020.
↑ 291,0 291,1 «Murió Maradona: el día en que "le cortaron las piernas"» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 20 Απριλίου 2021.
↑ «Argentina national football team statistics and records: appearances» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 7 Μαΐου 2020.
↑ «Meet the Idols of the Football World Cup» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 1 Ιουνίου 2021.
↑ «France Football's World Cup Top 100 1930-1990» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 22 Απριλίου 2020.
↑ «The World Cup's top 100 footballers of all time – interactive» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 7 Φεβρουαρίου 2021.
↑ «Μαραντόνα: Τα επτά... θαύματα με την Αργεντινή σε Μουντιάλ!». Ανακτήθηκε στις 20 Απριλίου 2021.
↑ «L'ÉQUIPE : Légende du football, Diego Maradona est mort à 60 ans» (στα Γαλλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Μαΐου 2022. Ανακτήθηκε στις 21 Ιουνίου 2022.
↑ 298,0 298,1 «The best player ever played for Sevilla» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 11 Σεπτεμβρίου 2020.
↑ «Η μέρα που ο Ντιέγκο Μαραντόνα επέστρεψε στα γήπεδα». Ανακτήθηκε στις 11 Σεπτεμβρίου 2020.
↑ 300,0 300,1 «Όταν τελείωσε η μαγεία: Η τελευταία προσπάθεια του Ντιέγκο για restart πνίγηκε στην αμαρτία». Ανακτήθηκε στις 3 Ιουνίου 2020.
↑ «Diego Maradona. En Barcelona, Sevilla y Newell's: cuando la lámpara del genio no se iluminó» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου 2020.
↑ «DIEGO MARADONA: THE SEVILLA DIARIES» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 20 Ιουνίου 2020.
↑ «MEMORIA EMOTIVA : EL COLOSO MARADONA» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 28 Σεπτεμβρίου 2020.
↑ «Maradona, condenado» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 26 Ιουνίου 2020.
↑ «ARGENTINA: SOCCER PLAYER DIEGO MARADONA SIGNS FOR NEW CLUB» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 8 Ιουνίου 2020.
↑ «Hace 20 años, Maradona volvía a Boca» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 10 Ιουνίου 2020.
↑ «The New York Times : Maradona to Quit Boca» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 26 Ιουνίου 2020.
↑ «21 years on from Maradona's final professional game» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 8 Ιουνίου 2020.
↑ «Ντιέγκο Μαραντόνα: Ο θεός του ποδοσφαίρου είναι 60 ετών – Βίντεο». Ανακτήθηκε στις 20 Νοεμβρίου 2020.
↑ «Diego Maradona». Ανακτήθηκε στις 12 Ιουνίου 2020.
↑ «TIME magazine : 'Undoubtedly' the Greatest: Why the World Is Mourning Soccer Legend Diego Maradona» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 4 Δεκεμβρίου 2020.
↑ «Diego Maradona will be remembered as one of soccer's greatest, the sport's ultimate flawed genius» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 27 Ιουλίου 2021.
↑ «Milan Legend Reveals Main Reason Lionel Messi Will Always Be Inferior to Diego Maradona» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 8 Νοεμβρίου 2020.
↑ «Coming to Maradona's defence» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 8 Νοεμβρίου 2020.
↑ «FIFA : Maradona, as others see him» (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Δεκεμβρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 17 Νοεμβρίου 2013.
↑ 316,0 316,1 316,2 «Υπάρχει θεός! Έτος 60 μετά τη γέννησή του». Ανακτήθηκε στις 30 Οκτωβρίου 2020.
↑ «Μαραντόνα, ο θρύλος που εθίστηκε στην κοκαΐνη και κόντεψε να πεθάνει. Σκάνδαλα, καυγάδες και καταχρήσεις. Έβαλε στο ίδιο παιχνίδι το καλύτερο και το πιο κάλπικο γκολ του αιώνα». Ανακτήθηκε στις 14 Οκτωβρίου 2020.
↑ «Επίθεση Μαραντόνα σε Μπλάτερ: Παιδική χαρά για διεφθαρμένους το ποδόσφαιρο». Ανακτήθηκε στις 14 Οκτωβρίου 2020.
↑ «Μαραντόνα: Τα δέκα... ευαγγέλια του Ντιέγκο!». Ανακτήθηκε στις 20 Απριλίου 2021.
↑ «FIFA Player of the Century» (PDF). touri.com. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 26 Απριλίου 2012. Ανακτήθηκε στις 30 Νοεμβρίου 2010.
↑ «Pele sad at Maradona snub» (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Απριλίου 2022. Ανακτήθηκε στις 5 Απριλίου 2022.
↑ «Pele and Maradona win FIFA century awards» (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Ιουνίου 2022. Ανακτήθηκε στις 21 Ιουνίου 2022.
↑ «Pelé cumple 80 años: la vida de película de O Rei, el mejor jugador de todos los tiempos» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 19 Ιουνίου 2022.
↑ «Pelé cumple 80 años: el futbolista imposible que cambió para siempre la cultura popular» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 19 Ιουνίου 2022.
↑ «Como nasceu a rivalidade entre Maradona e Pelé - e o que há de verdade nela» (στα Πορτογαλικά). Ανακτήθηκε στις 19 Ιουνίου 2022.
↑ «Diego Maradona Claims Pele's FIFA Award 'Isn't Worth S***'» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 19 Ιουνίου 2022.
↑ «Pele, Maradona agree on 'moment of peace' before Euro 2016» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 10 Σεπτεμβρίου 2020.
↑ «Hublot, Pelé, Maradona: triumvirate of the beautiful game» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 19 Ιουνίου 2022.
↑ «Old rivals Pele, Maradona seek 'peace'» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 19 Ιουνίου 2022.
↑ «France Football player of the Century». Ανακτήθηκε στις 17 Μαρτίου 2020.
↑ «FRANCE FOOTBALL : Diego Maradona en 1995 : «Ma liberté, je l'ai gagnée»» (στα Γαλλικά). Ανακτήθηκε στις 18 Οκτωβρίου 2020.
↑ «Ντιέγκο Μαραντόνα: Οι δύο αντίθετοι δρόμοι του «θεού»». Ανακτήθηκε στις 6 Νοεμβρίου 2020.
↑ «DIEGO MARADONA: THE MANAGERIAL DIARIES» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 1 Σεπτεμβρίου 2020.
↑ «Diego Maradona restera l'entraîneur du club argentin de Gimnasia encore une saison» (στα Γαλλικά). Ανακτήθηκε στις 15 Ιουνίου 2020.
↑ «FUNDACION KONEX : Awards» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 7 Σεπτεμβρίου 2020.
↑ «Los años locos de Maradona en Cuba: peleas, chicas desnudas y (al menos) tres hijos reconocidos» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 20 Οκτωβρίου 2020.
↑ «El día olvidado en que Diego Maradona ganó el Balón de Oro» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 28 Ιουνίου 2020.
↑ «Havana clinic will treat Maradona» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 4 Σεπτεμβρίου 2020.
↑ «Gary Lineker interviews Diego» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 24 Απριλίου 2021.
↑ «Cassa de libro : Yo soy el Diego» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 14 Μαρτίου 2020.
↑ «Εγώ, ο ΝΤΙΕΓΚΟ». Ανακτήθηκε στις 12 Μαΐου 2020.
↑ «Ντιέγκο Μαραντόνα, το χέρι του Θεού, η αλήθεια μου». Ανακτήθηκε στις 7 Απριλίου 2020.
↑ «Μαραντόνα: «Βυθιζόμουν με τα ναρκωτικά...»». Ανακτήθηκε στις 20 Απριλίου 2021.
↑ «Maradona's most shocking confessions: Cocaine, rifles, fights and 'sucking it'» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 20 Απριλίου 2021.
↑ «A forensic analysis of Maradona's 2001 testimonial: Higuita, Zanetti, Riquelme» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 2020.
↑ «Argentinos Juniors modifica el nombre de su estadio Diego Armando Maradona» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 11 Αυγούστου 2020.
↑ «Diego Maradona has gastric bypass surgery again in bid to lose weight» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 2020.
↑ «Σινεμά στη Σέντρα: Όταν ο Κουστουρίτσα σκηνοθέτησε τον Μαραντόνα». Ανακτήθηκε στις 23 Νοεμβρίου 2020.
↑ «The New York Times : The Most Human of Immortals» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 4 Δεκεμβρίου 2020.
↑ 350,0 350,1 «FIFA : Maradona still providing emotion and inspiration» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 10 Αυγούστου 2021.
↑ «Englishman arrested for Maradona murder try» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 28 Μαρτίου 2020.
↑ «Ο Ντιέγκο Μαραντόνα αναγνώρισε τρία ακόμη παιδιά του!». Ανακτήθηκε στις 30 Σεπτεμβρίου 2020.
↑ «El Salón de la Fama ya tiene inquilinos» (στα Ισπανικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Ιουνίου 2012. Ανακτήθηκε στις 5 Αυγούστου 2020.
↑ «Hall of Fame of Soccer Mexico and World: World» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 25 Δεκεμβρίου 2021.
↑ «Το σπίτι που μεγάλωσε ο Μαραντόνα έγινε μουσείο (Pics)». Ανακτήθηκε στις 1 Ιουνίου 2020.
↑ «Κάννες 2019: Το «Diego Maradona» είναι το κατά Καπάντια ευαγγέλιο για τον μεγαλύτερο ποδοσφαιριστή όλων των εποχών». Ανακτήθηκε στις 13 Απριλίου 2020.
↑ «Ντιέγκο Μαραντόνα». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Ιουλίου 2020. Ανακτήθηκε στις 12 Μαΐου 2020.
↑ «FIFA : A Legend devoted to his sport» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 15 Ιανουαρίου 2021.
↑ «Conmoción mundial: murió Diego Armando Maradona» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 26 Νοεμβρίου 2020.
↑ «Le Monde : « Merci pour tout, Diego » : le monde du football rend hommage à Maradona» (στα Γαλλικά). Ανακτήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου 2020.
↑ ««Έφυγε» ο θρύλος του παγκόσμιου ποδοσφαίρου». Ανακτήθηκε στις 28 Νοεμβρίου 2020.
↑ «Diego Maradona's passing dominates front pages around the world: 'In The Hands Of God'» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 26 Σεπτεμβρίου 2022.
↑ «L'ÉQUIPE : le journal 26 nov. 2020» (στα Γαλλικά). Ανακτήθηκε στις 21 Ιουνίου 2022.
↑ «Μαραντόνα: Το συγκλονιστικό στεφάνι του Πελέ στην κηδεία του». Ανακτήθηκε στις 27 Νοεμβρίου 2020.
↑ «FIFA : Le football en deuil suite au décès de Diego Maradona» (στα Γαλλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Ιουνίου 2021. Ανακτήθηκε στις 5 Δεκεμβρίου 2020.
↑ «Η κηδεία του Ντιέγκο Μαραντόνα». Ανακτήθηκε στις 28 Νοεμβρίου 2020.
↑ «Στάδιο... «Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα»». Ανακτήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου 2020.
↑ ««Stadio Diego Armando Maradona»: Τα γήπεδα που πήραν ονόματα θρύλων του ποδοσφαίρου». Ανακτήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου 2020.
↑ «Έσπασε όλα τα ρεκόρ: Η φανέλα του Μαραντόνα από το Αγγλία-Αργεντινή πωλήθηκε με 8,5 εκατ. ευρώ!». agones.gr. Ανακτήθηκε στις 4 Μαΐου 2022.
↑ «Le Monde : En Argentine, l'icône Maradona brille toujours» (στα Γαλλικά). Ανακτήθηκε στις 15 Ιουνίου 2020.
↑ «Sincerão - Olimpo do futebol só tem três: ο rei, ο artista e ο arquitecto» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 2020.
↑ «Le Monde : « Diego Maradona, c'est la raison du faible qui doit jouer dans les règles et avec les règles »» (στα Γαλλικά). Ανακτήθηκε στις 4 Δεκεμβρίου 2020.
↑ «The New York Times : Diego Maradona sigue haciendo su magia» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 13 Δεκεμβρίου 2020.
↑ «Diego, un heroe global en apuros» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 4 Απριλίου 2020.
↑ «Ο θετικισμός της στατιστικής και το «φαινόμενο Μαραντόνα»». Ανακτήθηκε στις 10 Σεπτεμβρίου 2020.
↑ «FIFA : One year without Diego Maradona» (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Νοεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 30 Νοεμβρίου 2021.
↑ «¿Es el sucesor natural?» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 4 Απριλίου 2020.
↑ «Olivier Guez : "Pelé est une révolution culturelle, Maradona un personnage shakespearien"» (στα Γαλλικά). Ανακτήθηκε στις 14 Νοεμβρίου 2020.
↑ «Egy azúrkék angyal az Édenkert közepén – Maradona és Nápoly» (στα Ουγγρικό). Ανακτήθηκε στις 1 Οκτωβρίου 2022.
↑ «Football was only part of it: Diego Maradona transcended sport» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου 2020.
↑ «Diego Maradona Tributes (Part Three): Argentina Says Farewell» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 10 Ιουνίου 2021.
↑ «Maradona in intensive care» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 5 Απριλίου 2020.
↑ «La salud del idolo» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 4 Απριλίου 2020.
Soccer in sun and shadow - Eduardo H. Galeano and Mark Fried (tr.) ISBN 1859844235
Brian Glanville : The Story of the World Cup (London: Faber & Faber) ‎ISBN 978-0571325566
Terry Crouch: The World Cup: The Complete History (DeCoubertin Book, 2014) ISBN 978-1845131494
Gigi Garanzini : Il minuto di silenzio. La storia del calcio attraverso i suoi eroi : ‎Mondadori. ISBN 978-8804673552
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα
Diego Maradona's home page
Βιογραφία του Ντιέγκο Μαραντόνα
Ντιέγκο Μαραντόνα: 10 ατάκες που σπάνε κόκαλα
Ο ποδοσφαιρικός λαϊκισμός του Μαραντόνα και η φαντασιακή εκδίκηση της περιφέρειας
Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα - Πενήντα καρέ του Θεού
Ο Μαραντόνα όπως τον γνώρισε ο Εδουάρδο Γκαλεάνο
FIFA : A tribute to Diego Maradona -Αφιέρωμα της FIFA Αρχειοθετήθηκε 2021-01-02 στο Wayback Machine. (Αγγλικά)