el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el en el ru el de hbs_lat hbs_lat en zh el uk el es el fr pt it hbs_lat en el el el el el el el el fr el ja el nn el el fr sl lt pt sl el el el el el el el el el el el el el de el en it el de zh zh el el el el el da en sv en en el el el el el el el el el en el en en el el el en el el el el el el el el el en en de en pl en it en en en en el el el el el el el el el el el el el
Εκτός αν σημειώνεται διαφορετικά, τα δεδομένα αφορούν υλικά υπό κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος (25°C, 100 kPa).
5 Παρατηρήσεις, υποσημειώσεις και αναφορές
Το χλωριούχο λίθιο παράγεται με επίδραση υδροχλωρικού οξέος σε ανθρακικό λίθιο (Li2CO3):
L i 2 C O 3 + 2 H C l → 2 L i C l + H 2 O + C O 2 ↑ {\displaystyle \mathrm {Li_{2}CO_{3}+2HCl{\xrightarrow {}}2LiCl+H_{2}O+CO_{2}\uparrow } }
Μπορεί, επίσης, θεωρητικά να παραχθεί με τις εξαιρετικά εξώθερμες αντιδράσεις μεταλλικού λιθίου με αέριο χλώριο ή και μεταλλικού λιθίου με άνυδρο υδροχλώριο (ΗCl):
2 L i + C l 2 → 2 L i C l {\displaystyle \mathrm {2Li+Cl_{2}{\xrightarrow {}}2LiCl} }
2 L i + 2 H C l → 2 L i C l + H 2 ↑ {\displaystyle \mathrm {2Li+2HCl{\xrightarrow {}}2LiCl+H_{2}\uparrow } }
Το άνυδρο χλωριούχο λίθιο παράγεται με θέρμανση ένυδρου χλωριούχου λιθίου μαζί με ρεύμα (αέριου) υδροχλωρίου.
Το χλωριούχο λίθιο σχηματίζει κρυσταλλικούς υδρίτες, αντίθετα από τα υπόλοιπα χλωρίδια αλκαλιμετάλλων[2]. Είναι γνωστοί οι μονο- τρι και πεντα- υδρίτες του[3]. Επίσης, απορροφά ως και τέσσερα (4) ισοδύναμα αμμωνίας. Όπως και κάθε άλλο (ευδιάλυτο) ιονικό χλωρίδιο, τα διαλύματα χλωριούχου λιθίου μπορούν να χρησιμεύσουν ως πηγή ανιόντων χλωρίου (Cl-). Για παράδειγμα, αντιδρά με το νιτρικό άργυρο (AgNO3), σχηματίζοντας ίζημα χλωριούχου αργύρου (AgCl):
L i C l + A g N O 3 → A g C l ↓ + L i N O 3 {\displaystyle \mathrm {LiCl+AgNO_{3}{\xrightarrow {}}AgCl\downarrow +LiNO_{3}} }
Το χλωριούχο λίθιο είναι τελείως αδιάλυτο σε διχλωρομεθάνιο (CH2Cl2).
Το χλωριούχο λίθιο χρησιμοποιείται κυρίως για την παραγωγή μεταλλικού λιθίου με ηλεκτρόλυση τήγματος μίγματος χλωριούχου λθίου και χλωριούχου καλίου (KCl), που τήκεται στους 450 °C. Το χλωριούχο λίθιο χρησιμοποιείται, ακόμη, για τη συγκόλληση αλουμινίου σε τμήματα αυτοκινήτων. Χρησιμοποιήθηκε, επίσης, ως ξηραντικό μέσο σε συστήματα παραγωγής ξηρού αέρα[1]. Πιο εξειδικευμένες εφαρμογές του, το χλωριούχο λίθιο βρίσκει σε οργανικές συνθέσεις, όπως για παράδειγμα ως πρόσθετο στην αντίδραση Στιλ (Stille reaction). Σε βιοχημικές εφαρμογές του, το χλωριούχο λίθιο μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την καθίζηση RNA από κυτταρικά εκχυλίσματα[4].
Το χλωριούχο λίθιο χρησιμοποιήθηκε, ακόμη, ως χρωστική φλογών, και συγκεκριμένα για την παραγωγή σκοτεινών κόκκινων φλογών.
Το χλωριούχο λίθιο χρησιμοποιήθηκε ως πρότυπο σχετικής υγρασίας για βαθμονόμηση υγρομέτρων: Στους 25 °C ένα κορεσμένο διάλυμα χλωριούχου λιθίου (45,8 %) δίνει μια ισοδύναμη σχετική υγρασία 11,30%. Επιπλέον, το ίδιο το χλωριούχο λίθιο μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως υγρόμετρο: Αυτό το υγροσκοπικό άλας σχηματίζει ένα αυτοδιάλυμα όταν εκτίθεται στον αέρα. Η ισοδύναμη συγκέντρωση χλωριούχου λιθίου στο παραγώμενο διάλυμα είναι άμεσα σχετιζόμενη με την υγρασία του αέρα. Η επί τοις εκατό σχετική υγρασία του αέρα στους 25 °C μπορεί να εκτιμηθεί με ελάχιστο λάθος στο εύρος 10–30 °C από την ακόλουθη εξίσωση πρώτου βαθμού: RH = 107,93 - 2,11C, όπου C η % κατά μάζα συγκέντρωση του διαλύματος χλωριούχου λιθίου.
Το τηγμένο χλωριούχο λίθιο χρησιμοποιήθηκε για την παραγωγή νανοσωλήνων άνθρακα, [5] γραφένιου, [6] και νιοβικού λιθίου (LiNbO3) . [7]
Τα άλατα του λιθίου επιρεάζουν το κεντρικό νευρικό σύστημα με μια ποικιλία τρόπων. Ενώ τα κιτρικά, ανθρακικά και οροτικά άλατα χρησιμοποιούνται, ακόμη, για τη θεραπεία διπολικής δυσταξίας, τα άλλα άλατα του λιθίου, συμπεριλαμβανομένου του χλωριούχου λιθίου, χρησιμοποιήθηκαν στο παρελθόν. Για μικρό χρονικό διάστημα, κατά τη δεκαετία του 1940, το χλωριούχο λίθιο παράγονταν ως υποκατάστατο λιθιούχου άλατος, αλλά αυτή η χρήση απαγορεύθηκε όταν αναγνωρίστηκαν τοξικές επιπτώσεις από τη χρήση της ένωσης[8][9][10].
Παρατηρήσεις, υποσημειώσεις και αναφορέςΕπεξεργασία
↑ 1,0 1,1 Ulrich Wietelmann, Richard J. Bauer "Lithium and Lithium Compounds" in Ullmann's Encyclopedia of Industrial Chemistry 2005, Wiley-VCH: Weinheim.
↑ Holleman, A. F.; Wiberg, E. Inorganic Chemistry Academic Press: San Diego, 2001. ISBN 0-12-352651-5.
↑ Andreas Hönnerscheid, Jürgen Nuss, Claus Mühle, Martin Jansen "Die Kristallstrukturen der Monohydrate von Lithiumchlorid und Lithiumbromid" Zeitschrift für anorganische und allgemeine Chemie, 2003, volume 629, p. 312-316.doi: 10.1002/zaac.200390049
↑ Cathala, G., Savouret, J., Mendez, B., West, B. L., Karin, M., Martial, J. A., and Baxter, J. D. (1983). "A Method for Isolation of Intact, Translationally Active Ribonucleic Acid". DNA 2 (4): 329–335. doi:10.1089/dna.1983.2.329. PMID 6198133.
↑ nanoscale , 2015,7, 11310.
↑ Talbott J. H. (1950). "Use of lithium salts as a substitute for sodium chloride". Arch Med Interna. 85 (1): 1–10. doi:10.1001/archinte.1950.00230070023001. PMID 15398859.
↑ L. J. Stone, M. luton, lu3. J. Gilroy. (1949). "Lithium Chloride as a Substitute for Sodium Chloride in the Diet". Journal of the American Medical Association 139 (11): 688–692. doi:10.1001/jama.1949.02900280004002. PMID 18128981.
↑ Case of trie Substitute Salt". Time. 28 February 1949.
Αυτό το λήμμα που σχετίζεται με ένα άλας χρειάζεται επέκταση. Βοηθήστε τη Βικιπαίδεια επεκτείνοντάς το!.