el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el ru el el el el el el el el el el el el el el el el el ru el el el el el el el el ru el el el el el el el el el el el el el el el el el ru el el el el el el el el ru el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el en el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el
Ο Δημήτριος Παπασπύρου (1902 - 16 Σεπτεμβρίου 1987) ήταν Έλληνας δικηγόρος, πολιτικός και πρόεδρος της Βουλής.
Πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων
15 Νοεμβρίου 1965 – 14 Απριλίου 1967
Κυβέρνηση Στέφανου Στεφανόπουλου 1965 & Κυβέρνηση Ιωάννη Παρασκευόπουλου 1966 & Κυβέρνηση Παναγιώτη Κανελλόπουλου 1967
12 Δεκεμβρίου 1977 – 19 Σεπτεμβρίου 1981
Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Γ. Καραμανλή 1977 & Κυβέρνηση Γεωργίου Ράλλη 1980
Υπουργός Προεδρίας της Κυβερνήσεως
5 Ιουνίου 1964 – 20 Ιουλίου 1965
Κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου 1964 & Κυβέρνηση Γεωργίου Αθανασιάδη-Νόβα 1965
15 Ιουλίου 1965 – 15 Νοεμβρίου 1965
Κυβέρνηση Γεωργίου Αθανασιάδη-Νόβα 1965 & Κυβέρνηση Ηλία Τσιριμώκου 1965 & Κυβέρνηση Στέφανου Στεφανόπουλου 1965 διαδοχικά
8 Νοεμβρίου 1963 – 31 Δεκεμβρίου 1963
Κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου 1963
27 Οκτωβρίου 1951 – 11 Οκτωβρίου 1952
Κυβέρνηση Νικολάου Πλαστήρα 1951
24 Ιουλίου 1974 – 9 Οκτωβρίου 1974
Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας 1974
Νέα Δημοκρατία - Ένωσις Κέντρου - Φιλελευθέρα Δημοκρατική Ένωσις
Γεννήθηκε στη Λειβαδιά το 1902.[2] Τελειώνοντας τις γυμνασιακές του σπουδές στη Θήβα, σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και το 1923 άρχισε να δικηγορεί στη Λειβαδιά.
Γρήγορα αναμίχθηκε με την πολιτική και εντάχθηκε στο "Προοδευτικό Κόμμα" του Γ. Καφαντάρη, όπου μετά το θάνατο αυτού παρέμεινε ανεξάρτητος μέχρι που εντάχθηκε τελικά υπό τον Νικόλαο Πλαστήρα στο κόμμα "ΕΠΕΚ". Στις εκλογές του 1950 εκλέχθηκε βουλευτής Αττικοβοιωτίας και συνέχισε να επανεκλέγεται το 1951 και το 1953. Στη συνέχεια εντάχθηκε στο κόμμα του Κέντρου και χρημάτισε Υπουργός της Δικαιοσύνης. Ο Δημήτριος Παπασπύρου ήταν ο εισηγητής του Συντάγματος του 1952 (που ίσχυσε από 1-1-1952). Επίσης επί της υπουργίας του ψηφίσθηκε ο νόμος 2058 "Περί μέτρων ειρηνεύσεως", ως και ο νόμος 2142 του 1952 περί βελτιώσεως της οικονομικής θέσεως του δικαστικού κλάδου. Τον Ιούλιο του 1953 ανέλαβε τη διεύθυνση των αθηναϊκών ημερήσιων εφημερίδων "Ελεύθερος λόγος" και "Αθηναϊκή".
Στη συνέχεια, το 1956, εκλέχθηκε βουλευτής με το κόμμα της Φιλελευθέρας Δημοκρατικής Ενώσεως του Σοφοκλή Βενιζέλου. Στις εκλογές του 1961 εκλέγεται βουλευτής με το κόμμα της Ένωσης Κέντρου όπου και επανεξελέγη το 1963 και το 1964. Στην Αποστασία του 1965 συμμετείχε στο πρώτο κύμα αποστατών βουλευτών από την Ένωση Κέντρου.[3] Μετά τη μεταπολίτευση εντάχθηκε στη Νέα Δημοκρατία όπου και επανεκλέχθηκε στις περιόδους 1974-1977 και 1977-1981.[4]
Ο Δημήτριος Παπασπύρου συμμετείχε σε όλες τις μεγάλες πολιτικές δίκες του "ανένδοτου αγώνα" (1958-1961) καθώς και στον αντιδικτατορικό αγώνα σε όλη τη διάρκεια της Δικτατορίας (1967-1974). Δημοσίευσε μελέτες πάνω σε νομικά και ιδιαίτερα ποινικά θέματα σε νομικά κυρίως περιοδικά. Ήταν μέλος της Ελληνικής Εταιρίας Ποινικού Δικαίου και του Φιλολογικού Συλλόγου «Παρνασσός». Είχε λάβει μέρος σε πολλές πολιτικές αποστολές σε ξένα Κοινοβούλια και είχε τιμηθεί από τον Βασιλέα Παύλο και τον Βασιλέα Κωνσταντίνο, καθώς και από ξένες κυβερνήσεις, και μέχρι τελευταία επί των καθηκόντων του, με πολλά ελληνικά και ξένα παράσημα.
Ο Δημήτριος Παπασπύρου ήταν μόνιμος κάτοικος Αθηνών, όπου και πέθανε το 1987.
ΕΚΛΟΓΗ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ (Αρχείο ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ)
↑ «...επί προεδρίας του Βοιωτού Δημητρίου Παπασπύρου (ο οποίος έφερε και το παρατσούκλι «Παλάντζας»)...» https://www.tovima.gr/2012/09/02/politics/oi-faylepifayloi-proedroi-tis-boylis/
↑ «Πρόεδροι της Βουλής, Γερουσίας & Εθνοσυνελεύσεων 1821 - 2008», εκδ. "Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων, 2009, επιστημονική επιμέλεια : Αντώνης Μακρυδημήτρης, σελ.417 http://foundation.parliament.gr/central.aspx?sId=113I435I1120I646I465276[νεκρός σύνδεσμος]
↑ Λάμπρου, Δημήτρης (15 Ιουλίου 2019). «Τα Ιουλιανά, ο Δημήτριος Παπασπύρου και η Λιβαδειά». Ανακτήθηκε στις 20 Ιουνίου 2022.