el el el el el el el el el el el el el el el el el el el ru el el hbs_lat el el el el en en el el en el el el el el el el el el el el fr zh el el fr de el it tr el en en el en en en el en el el el el el el el el en el el fr el pt el en el en el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el uz el el el el el el el el el el el el en el el el el el de ru el sk el el it fa sv fr de el el el el tr de sv zh el el pt fr ru en en el it en sk en el en fr en de en el en el en el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el
Το λήμμα παραθέτει τις πηγές του αόριστα, χωρίς παραπομπές. Βοηθήστε συνδέοντας το κείμενο με τις πηγές χρησιμοποιώντας παραπομπές, ώστε να είναι επαληθεύσιμο.
Οι εκλογές που διεξήχθησαν στην Ελλάδα στις 16 Φεβρουαρίου 1964 ήταν οι τελευταίες βουλευτικές εκλογές πριν τη Δικτατορία. Αρμόδια για τη διεξαγωγή τους ήταν η υπηρεσιακή κυβέρνηση Παρασκευόπουλου η οποία είχε αναλάβει από τις 30 Δεκεμβρίου 1963. Στις εκλογές του 1963, η Ένωση Κέντρου δεν μπόρεσε να εξασφαλίσει αυτοδυναμία και έτσι έγιναν αυτές οι εκλογές. Κατά τη διάρκεια του προεκλογικού αγώνα απεβίωσε και ο συναρχηγός της Ένωσης Κέντρου, Σοφοκλής Βενιζέλος υιός του Ελευθερίου Βενιζέλου. Η Ένωσις Κέντρου πέτυχε σαρωτική νίκη, λαμβάνοντας ένα από τα μεγαλύτερα ποσοστά που έχει λάβει ποτέ πολιτικός σχηματισμός.
Οι 300 έδρες της Βουλής των Ελλήνων
151 έδρες χρειάζονται για την απόλυτη πλειοψηφία
Στις 18 Φεβρουαρίου 1964 ορκίστηκε η κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου στο Τατόι λόγω της ασθένειας του Βασιλιά Παύλου Α΄.
Στης 8 Ιανουαρίου 1964 υπεγράφη το διάταγμα για την διάλυση της βουλής και την προκήρυξη εκλογών για τις 16 Φεβρουαρίου[1].
Ένα από τα βασικά προεκλογικά μηνύματα του Γεωργίου Παπανδρέου ήταν αυτό της εδραίωσης «αληθινής δημοκρατίας».
Ο Γεώργιος Παπανδρέου στις ομιλίες του αρκετές φορές κατηγόρησε τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο ότι αντιγράφει της πολιτικές εξαγγελίες του ίδιου καθώς και πως οι εξαγγελίες αυτές είναι ασυνεπείς σε σχέση με τα πεπραγμένα της διακυβέρνησης της Ε.Ρ.Ε.[2].
Σημαντικό κομμάτι της αντιπαράθεσες μεταξύ της Ε.Ρ.Ε. και της Ένωσης Κέντρου ήταν οι σχέσεις με την αριστερά, με τα δύο κόμματα να αλληλοκατηγορούνται. Η Ε.Ρ.Ε. κατηγορούσε τον Γεώργιο Παπανδρέου ότι στηρίζεται από την Ε.Δ.Α., και οι φιλικές προς την Ένωση Κέντρου εφημερίδες κατηγόρησαν ως «πρώην εαμίτες» μια σειρά στελεχών της Ε.Ρ.Ε.[3].
Ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος, στις 13 Φεβρουαρίου 1964 στην προεκλογική του ομιλία στην Πλατεία Κλαυθμώνος στην Αθήνα, ανέφερε:
Η δημοκρατία του κύριου Παπανδρέου βασίζεται επι των ψήφων εκείνων οι όποιοί ζητούν να ανατρέψουν την ελευθερίαν... ... Δεν είναι ο κύριος Παπανδρέου συνειδητός συνοδοιπόρος της ΕΔΑ, έδωσε όμως το δικαίωμα εις την ΕΔΑ να γίνει συνοδοιπόρος του.
και δήλωσε πως υπάρχουν μόνο δύο κόσμοι, η δημοκρατία και ο ολοκληρωτισμός[4].
Ο Γεώργιος Παπανδρέου, στην ομιλία του στην προεκλογική συγκέντρωση της Ένωσης Κέντρου στην Αθήνα στις 14 Φεβρουαρίου 1964, που χαρακτηρίστηκε από τον τύπο της εποχής ως «απέραντης έκτασης» ανέφερε:
Η Δημοκρατία ενίκησε. Ζήτω η Δημοκρατία... ...Εις τον εκλογικόν στίβον, δέν αντιμετωπίζονται σήμερον απλώς δυο κόμματα. Αντιμετωπίζονται δύο κόσμοι. Ο κόσμος της παρακμής και ο κόσμος της αναγεννήσεως. ... ... εις τον ολοκληρωτισμόν της δεξιάς μας είχεν οδηγήσει η οκταετία τής ΕΡΕ. Δεν υπήρχε δημοκρατία. Υπήρχε κομματικόν, αστυνομικόν, διεφθαρμένον, ολοκληρωτικόν καθεστώς. Διετηρούντο μόνο τα εξωτερικά γνωρίσματα της δημοκρατίας... ... ωρθώθη ο ανένδοτος αγων... ...και επανήλθεν η δημοκρατία, η αληθής δημοκρατία εις την αρχαίαν πατρίδα της.
Η Ε.Δ.Α. κατηγόρησε τον Γεώργιο Παπανδρέου ότι κατά την σύντομη διακυβέρνηση του άφησε άθικτο το καθεστώς της δεξιάς. Μεταξύ των αιτημάτων της ήταν η νομιμοποίηση του Κ.Κ.Ε., η κατάργηση των πιστοποιητικών κοινωνικών φρονημάτων και η αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης[6].
Σε αυτές τις εκλογές ήταν για πρώτη φορά υποψήφιος Βουλευτής στην Αχαΐα ο Ανδρέας Παπανδρέου, βγαίνοντας πρώτος σε ψήφους και αναλαμβάνοντας την θέση του Υπουργού Προεδρίας της νέας κυβέρνησης.
Μετά την ανακοίνωση του αποτελέσματος των εκλογών ο Γεώργιος Παπανδρέου δήλωσε πως «Το αποτέλεσμα των εκλογών εδικαίωσε τας προσδοκίας μας».
Ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος αναγνώρισε την ήττα της Ε.Ρ.Ε. δηλώνοντας «Εις την Ε.Ρ.Ε. ανέθεσε ο ελληνικός λαός την αποστολήν της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Η θέλησις του είναι σεβαστή.»[7].
Εκλογικό Σύστημα : Ασθενώς Ενισχυμένη Αναλογική
Εκλογικός νόμος : Ν.4173/1961 και Ν.4322/63 (ΦΕΚ 104/11-9-1963)
Εκλογικές περιφέρειες : 55
Σύνολο υποψηφίων : 909
Νόμιμος πληθυσμός : 8.404.080
Στις εκλογές της 16ης Φεβρουαρίου 1964 η Ένωση Κέντρου θριάμβευσε. Το εκλογικό αποτέλεσμα αποτέλεσε μεγάλη επιτυχία για τον Γεώργιο Παπανδρέου, αφού δικαίωσε την πολιτική που ακολούθησε από το 1961 με την κήρυξη του "ανένδοτου αγώνα". Η Ένωση Κέντρου πήρε 2.424.477 ψήφους, ποσοστό 52,72% και 171 έδρες. Η Ε.Ρ.Ε., που είχε συμπράξει με τους "Προοδευτικούς" του Σπ. Μαρκεζίνη, πήρε 1.621.546 ψήφους, ποσοστό 35,26% και 107 έδρες και η Ε.Δ.Α. έλαβε 542.865 ψήφους, ποσοστό 11,80% και 22 έδρες.
Σύνοψη αποτελεσμάτων βουλευτικών εκλογών 16ης Φεβρουαρίου 1964
*Από εκλογές 1963 συγκεντρωτικά
Κατάλογος Ελλήνων βουλευτών (1964)
Κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου 1964
↑ «Εφημερίδα Μακεδονία». 08/01/1964, σελ. 1.
↑ «Εφημερίδα Ελευθερία». 29/01/1964, σελ. 7.
↑ «Εφημερίδα Ελευθερία». 12/02/1964, σελ. 1.
↑ «Εφημερίδα Ελευθερία». 14/02/1964, σελ. 7.
↑ «Εφημερίδα Μακεδονία». 15/02/1964, σελ. 3.
↑ «Εφημερίδα Ελευθερία». Περιορισμένη εις όγκον συγκέντρωσις της Ε.Δ.Α.: σελ. 7. 12/02/1964.
↑ «Εφημερίδα Ελευθερία». 17/02/1964, σελ. 1.
Το Βήμα της Κυριακής, 27/10/1974, "Οι βουλευταί και οι συνδυασμοί: Μεταμορφώσεις μιας δεκαετίας", σελ. 7.
Γ. Η. Ορφανός, Νοέμβριος 1963- Σεπτέμβριος 1965, Η "ναρκοθέτηση" της Λαϊκής Νίκης, https://issuu.com/apteraios/docs/july_1965-_apostasia