el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el en el el el el el el el el el el el el fr el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el fi et et en el el el el el el el el el fr el fr el el el el el el el el el el el el el en el en el en el en el en el el en en en fr el en el ru el el en el kk el en en en ru el en en el el hu ru ru el ru en el el ru el el ru el el el en el en en en en en ru ru en en en ru el el el en el el el en en el el el el el el el el el el el el el el el el el el
Ο Γκουρού Τεγκ Μπαχαντούρ (1 Απριλίου 1621 – 24 Νοεμβρίου 1675)[8][9] ήταν ο ένατος από τους δέκα συνολικά Γκουρού του Σιχισμού. Ο Τεγκ Μπαχαντούρ συνέχισε στο πνεύμα του πρώτου γκουρού Νάνακ Ντεβ και οι 116 ποιητικοί του ύμνοι εγγράφηκαν στο Γκουρού Γκραντ Σαχίμπ. Εμπόδισε τις προσηλυτίσεις Ινδουιστών Κασμίρι Πάντιτς[1][10] στο Ισλάμ και το 1675 αποκεφαλίστηκε δημοσίως στο Δελχί υπό τις διαταγές του Αυτοκράτορα των Μουγκάλ Αοραντζέμπ, αρνούμενος να ασπαστεί τον Ισλαμισμό και για να σώσει τους Ινδουιστές Κασμίρι Πάντιτς και άλλους μη Μουσουλμάνους. Από τη μεριά των Μουσουλμάνων υποστηρίζεται πως καταδικάστηκε σε θάνατο για διεξαγωγή πολέμων αλλά, ακόμα και την τελευταία στιγμή, του προσφέρθηκε η επιλογή να ασπαστεί το Ισλάμ για να σωθεί, αλλά εκείνος αρνήθηκε να το κάνει καθώς ήθελε να παραμείνει Σιχ μέχρι και την τελευταία του πνοή.[3][11][12] Οι ιεροί ναοί Σις Γκανζ Σαχίμπ και Ρακάμπ Γκανζ Σαχίμπ στο Δελχί σηματοδοτούν τα μέρη της εκτέλεσης του Γκουρού Τεγκ Μπαχαντούρ και αποτέφρωσης του σώματός του αντίστοιχα.[13] Η μαρτυρία του Γκουρού Τεγκ Μπαχαντούρ, σύμφωνα με το ημερολόγιο Νανακσάχι που δημοσιεύτηκε από την επιτροπή Shiromani Gurdwara Parbandhak το 2003, τιμάται κάθε χρόνο στις 24 Νοεμβρίου ως Σαχίντι Ντίβας του Γκουρού Τεγχ Μπαχαντούρ.[14]
Γκουάς του 18ου αιώνα που απεικονίζει τον ένατο Σιχ-Γκουρού, Γκουρού Τεγκ Μπαχαντούρ
Αμριτσάρ, Παντζάμπ, Μογγολική Αυτοκρατορία (σημερινή Ινδία)
24 Νοεμβρίου 1675 (54 ετών)
Πνευματικές συνεισφορές στο Γκουρού Γκραντ Σαχίμπ
Τη μαρτυρία του για να προστατεύσει την θρησκευτική ελευθερία των Ινδουιστών Κασμίρι Πάντιτς[1][2] και την άρνησή του να ασπαστεί τον Ισλαμισμό[3][4][1]
Ίδρυση της πόλης Αναντπούρ Σαχίμπ
Τη μαρτυρία του για την υπεράσπιση της ελεύθερης συνείδησης και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων[1][5][6]
Ο έκτος Σιχ-Γκουρού, Γκουρού Χάργκομπιντ, είχε μία κόρη, τη Μπίμπι Βίρο, και πέντε γιους, τους Μπάμπα Γκουρντίτα, Μπάμπα Σουράζ Μαλ, Μπάμπα Άνι Ράι, Μπάμπα Άταλ Ράι και Μπάμπα Τιάγκα Μαλ. Ο Τιάγκα Μαλ γεννήθηκε την 1η Απριλίου 1621 στην πόλη Αμριτσάρ και στη συνέχεια έγινε γνωστός με το όνομα Τεγκ Μπαχαντούρ (ο ισχυρός στο ξίφος), ένα όνομα το οποίο του έδωσε ο πατέρας του όταν εκείνος επέδειξε την ανδρεία του κατά τις μάχες εναντίον των Μουγκάλ.[15]
Εκείνη την περίοδο, η Αμριτσάρ ήταν το κέντρο της Σιχ πίστης. Ως η έδρα των Σιχ-Γκουρού και με τη σύνδεση που είχε με τους Σιχ που ζούσαν σε απομακρυσμένες περιοχές μέσω των μάσαντ και των ιεραποστόλων, ανέπτυξε τα χαρακτηριστικά πρωτεύουσας. Ο Γκουρού Τεγκ Μπαχαντούρ μεγάλωσε μέσα στη Σιχ κουλτούρα και εκπαιδεύτηκε στην τοξοβολία και την ιππασία, ενώ προτιμούσε την απομόνωση και την περισυλλογή. Παντρεύτηκε την Μάτα Γκουζρί στις 3 Φεβρουαρίου 1633 και μαζί απέκτησαν έναν γιο, τον Γκομπίντ Ράι.[16][17]
Τη δεκαετία του 1640, κοντά στο θάνατό του, ο Γκουρού Χάργκομπιντ και η σύζυγός του Νάνακι μετακόμισαν στο χωριό των προγόνων του, το Μπακάλα (σήμερα πόλη Μπάμπα Μπακάλα), στην περιφέρεια της Αμριτσάρ, μαζί με τον γιο τους Τεγκ Μπαχαντούρ και τη σύζυγό του, Μάτα Γκουζρί. Το Μπακάλα, όπως περιγράφεται στο Gurbilas Dasvin Patishahi, ήταν τότε ένα χωριό που ευημερούσε με πολλές όμορφες δεξαμενές, πηγάδια και μπαόλι. Μετά τον θάνατο του Γκουρού Χάργκομπιντ, ο Τεγκ Μπαχαντούρ συνέχισε να μένει εκεί με τη σύζυγο και τη μητέρα του. Περνούσε τον περισσότερο καιρό του κάνοντας διαλογισμό, αλλά δεν ήταν ερημίτης και συμμετείχε στις οικογενειακές ευθύνες. Έκανε επισκέψεις σε περιοχές έξω από το Μπακάλα και επισκέφτηκε τον όγδοο Σιχ-Γκουρού, Γκουρού Χαρ Κρισάν, όταν ο τελευταίος είχε έρθει στο Δελχί.[18]
Τον Μάρτιο του 1164, ο Γκουρού Χαρ Κρισάν αρρώστησε με ευλογιά. Όταν ρωτήθηκε από τους ακολούθους του ποιος θα τον διαδεχόταν, εκείνος απάντησε Μπάμπα Μπακάλα, κάτι που εκλήφθηκε πως εννοούσε ότι ο διάδοχός του βρισκόταν στο χωριό Μπακάλα. Εκμεταλλευόμενοι τα ασαφή λόγια του ετοιμοθάνατου Γκουρού Χαρ Κρισάν, αρκετοί ήταν αυτοί που εγκαταστάθηκαν στο Μπακάλα ισχυριζόμενοι ο καθένας για τον εαυτό του, πως ήταν ο νέος Γκουρού. Οι Σιχ είχαν προβληματιστεί βλέποντας τόσους πολλούς διεκδικητές.[19][20]
Τον Αύγουστο του 1664, μια ομάδα από Σιχ (σανγκάτ) έφτασε στο Μπακάλα και έχρισε τον Τεγκ Μπαχαντούρ ως τον ένατο Σιχ-Γκουρού. Τη σανγκάτ οδηγούσε ο Ντίουαν Ντούργκα Μαλ και μια επίσημη τελετή τίκκα πραγματοποιήθηκε από τον Μπάι Γκουρντίτα, παρέχοντας την ηγεσία των Σιχ στον Τεγκ Μπαχαντούρ.[20] Όπως όριζε το έθιμο μετά τη δολοφονία του Γκουρού Αρντζάν από τον Αυτοκράτορα των Μουγκάλ, Τζαχανγκίρ, ο Γκουρού Τεγκ Μπαχαντούρ ήταν πάντα περιτριγυρισμένος από ένοπλους φρουρούς.[21] Ο ίδιος έζησε μια λιτή ζωή.[22]
Ο Γκουρού Τεγκ Μπαχαντούρ συνείσφερε αρκετούς ύμνους στο Γκουρού Γκραντ Σαχίμπ, συμπεριλαμβανομένων των σάλοκς ή κουπλέ προς το τέλος του ιερού βιβλίου.[22] Έκανε επίσης περιοδείες σε διάφορα μέρη της Αυτοκρατορίας των Μουγκάλ και του ζητήθηκε από τον Γκομπίντ Σαχάλι να ανοικοδομήσει αρκετούς Σιχ ναούς στη Μαχάλι. Η συνεισφορά του περιλαμβάνει 116 σάμπαντς, 15 ράγκας και 782 συνθέσεις μπάγκατς που είναι μέρος του μπάνι.[23]
Η δουλειά του συμπεριλαμβάνεται στο Γκουρού Γκραντ Σαχίμπ (σελίδες 219-1427)[24] και καλύπτει ένα ευρύ φάσμα θεμάτων όπως τη φύση του Θεού, τις ανθρώπινες σχέσεις, το σώμα, το μυαλό, τη θλίψη, την αξιοπρέπεια, τη φροντίδα, τον θάνατο και τη σωτηρία. Για παράδειγμα, στο Sorath rag, ο Γκουρού Τεγκ Μπαχαντούρ περιγράφει το πώς είναι ο ιδανικός άνθρωπος:[24]
jo nar dukh mein dukh nahin manney, sukh snehh ar phey nahi ja kai, kanchan maati manney
na nindya nehn usttat ja kai lobh moh abhimana
harakh sog tey rahey niaro nahen maan apmana, aasa mansa sagal tyagey
jagg tey rahey nirasa, kaam krodh jeh parsai nahin the ghatt brahma niwasa
Εκείνος που δεν διαταράσσεται από την ατυχία, που είναι πάνω από τις ανέσεις, τις προσκολλήσεις και τον φόβο, που θεωρεί πως ο χρυσός είναι σκόνη. Εκείνος που δεν μιλάει άσχημα για άλλους ούτε νιώθει ευχαριστημένος από επαίνους και αποφεύγει την απληστία, τις προσκολλήσεις και την αλαζονεία. Εκείνος που είναι αδιάφορος για την έκσταση και την τραγωδία, δεν επηρεάζεται από τιμές ή ταπεινώσεις. Εκείνος που παραιτείται από προσδοκίες, απληστία. Εκείνος που δεν είναι προσκολλημένος στον υλισμό και δεν αφήνει τις αισθήσεις και τον θυμό να τον επηρεάζουν. Σε ένα τέτοιο πρόσωπο κατοικεί ο Θεός.
— Γκουρού Τεγκ Μπαχαντούρ, Σόραθ 633 (Μετάφραση από αγγλική μετάφραση του Γκόπαλ Σινγκ)[24]
Ο Γκουρού Μπαχαντούρ ταξίδευε τακτικά σε διαφορετικά μέρη της χώρας για να κηρύξει τις διδασκαλίες του Γκουρού Νάνακ Ντεβ, του πρώτου Σιχ-Γκουρού. Ανάμεσα στις περιοχές στις οποίες ταξίδεψε περιλαμβάνονται η πόλη Ντάκα αλλά και η πολιτεία του Άσαμ, ενώ τα μέρη τα οποία επισκέφτηκε κι έμεινε, απέκτησαν δικούς τους Σιχ ναούς.[25] Κατά τη διάρκεια των ταξιδιών του, ο Γκουρού Τεγκ Μπαχαντούρ διέδιδε τις ιδέες και το μήνυμα του Σιχισμού, ενώ ξεκίνησε επίσης κοινότητες με πηγάδια και λάνγκαρς.[26][27]
Ο Γκουρού Τεγκ Μπαχαντούρ έκανε τρεις διαδοχικές επισκέψεις στην πόλη Κιράτπουρ. Στις 21 Αυγούστου 1664, πήγε για να παρηγορήσει την Μπίμπι Ραπ για τον θάνατο του πατέρα της, Γκουρού Χαρ Ράι, του έβδομου Σιχ-Γκουρού, αλλά και τον θάνατο του αδελφού της, Γκουρού Χαρ Κρισάν.[εκκρεμεί παραπομπή] Η δεύτερη επίσκεψη έγινε στις 15 Οκτωβρίου 1664 έπειτα από τον θάνατο της μητέρας του Γκουρού Χαρ Ράι στις 29 Σεπτεμβρίου 1664. Μια τρίτη επίσκεψη κατέληξε σε ένα αρκετά εκτεταμένο ταξίδι μέσω του βορειοδυτικού μέρους της Ινδικής υποηπείρου. Ο γιος του, Γκομπίντ Σινγκ, ο οποίος έγινε μετέπειτα ο δέκατος Σιχ-Γκουρού, γεννήθηκε το 1666 στην Πάτνα, όσο εκείνος βρισκόταν στην Ντούμπρι, όπου βρίσκεται σήμερα ο ιερός ναός Σρι Γκουρού Τεγκ Μπαχαντούρ Σαχίμπ. Εκεί βοήθησε να τελειώσει ο πόλεμος μεταξύ των Ράτζα Ραμ Σινγκ της Βεγγάλης και Ράτζα Τσακάρντβαζ του Άομ (αργότερα Άσαμ).[26][28] Επισκέφτηκε τις πόλεις Ματούρα, Άγκρα, Αλλαχαμπάντ και Βαρανάσι.[29]
Μετά την επίσκεψή του σε Ασάμ, Βεγγάλη και Μπιχάρ, ο Γκουρού Τεγκ Μπαχαντούρ επισκέφτηκε την πόλη Μπιλασπούρ, όπου του προσφέρθηκε ένα κομμάτι της γης της και ο Γκουρού την αγόρασε για 500 ρουπιές. Εκεί, ίδρυσε την πόλη Αναντπούρ Σαχίμπ, στους πρόποδες τον Ιμαλαΐων.[11][30] Το 1672, ταξίδεψε μέσω της περιοχής Κασμίρ και των Βορειοδυτικών συνόρων για να συναντήσει τις μάζες, καθώς οι εκδιώξεις των μη Μουσουλμάνων έφτασαν σε νέα ύψη.[31]
Στις 11 Νοεμβρίου 1675, ο Γκουρού Τεγκ Μπαχαντούρ εκτελέστηκε στο Δελχί υπό τις διαταγές του Αυτοκράτορα των Μουγκάλ Αοραντζέμπ.[3][1] Σύμφωνα με τον Τζ. Σ. Γκριβάλ, έναν μελετητή της Σιχ ιστορίας, ο Γκουρού Μπαχαντούρ αποφάσισε να έρθει αντιμέτωπος με τις διώξεις των Κασμίρι Μπράμινς από τους αξιωματούχους των Μουγκάλ.[32][33] Το έκανε αυτό αφού πρώτα διόρισε ως διάδοχό του τον γιο του κι πηγαίνοντας μετέπειτα στη Ροπάρ, όπου και συνελήφθη αμέσως.[32] Σύμφωνα με τον Πούρνιμα Ντάβαν, έναν μελετητή της ιστορίας της Νότιας Ασίας και της Αυτοκρατορίας των Μουγκάλ, η διοίκηση των Μουγκάλ παρακολουθούσε από κοντά τις δραστηριότητές του.[34] Ο Γκουρού Τεγκ Μπαχαντούρ παρέμεινε υπό κράτηση για τέσσερις μήνες στη Σαρχίντ και τον Νοέμβριο του 1675 μεταφέρθηκε στο Δελχί.[32] Εκεί του ζητήθηκε να κάνει ένα θαύμα για να αποδείξει την εγγύτητά του στον Θεό. Ο Γκουρού αμφισβήτησε την ιδέα πως οι «απόκρυφες δυνάμεις ήταν απόδειξη της εγγύτητας κάποιου στον Θεό», όπως δηλώνει ο Γκριβάλ.[32] Μετά την «άρνησή του να κάνει ένα θαύμα», του ζητήθηκε να ασπαστεί το Ισλάμ, κάτι που επίσης αρνήθηκε να κάνει. Εξαιτίας αυτού, τρεις από τους συνεργάτες του, οι οποίοι είχαν συλληφθεί μαζί του, εκτελέστηκαν μπροστά του[32] αλλά εκείνος συνέχισε να αρνείται να ασπαστεί το Ισλάμ. Από εκεί κι έπειτα, όπως δηλώνει ο Γκριβάλ, αποκεφαλίστηκε δημοσίως στην Τσάντονι Τσοκ, μια αγορά που βρίσκεται κοντά στο Κόκκινο Οχυρό.[32][33]
Σύμφωνα με τις επίσημες καταγραφές της Μογγολικής Αυτοκρατορίας οι οποίες έγιναν το 1782, 107 χρόνια μετά το περιστατικό, από τον Γκουλάμ Χουσεΐν:[35][36]
Ο Τεγκ Μπαχαντούρ, ο όγδοος διάδοχος του (Γκουρού) Νάνακ, έγινε άνθρωπος εξουσίας με έναν τεράστιο αριθμό ακολούθων. (Στην πραγματικότητα) Αρκετές χιλιάδες κόσμος συνήθιζε να τον συντροφεύει καθώς εκείνος μετακινούνταν από το ένα μέρος στο άλλο. Ο σύγχρονός του, Χαφίζ Αντάμ, ένας φακίρης που ανήκε στην ομάδα ακολούθων του Σεΐχη Αχμάντ Σιριντί, είχε επίσης αποκτήσει έναν τεράστιο αριθμό πιστών ακολούθων. Και οι δύο αυτοί άντρες (ο Γκουρού Μπαχαντούρ και ο Χαφίζ Αντάμ) συνήθιζαν να περιφέρονται στο Παντζάμπ, υιοθετώντας συνήθειες εξαναγκασμού και εκβιασμού. Ο Τεγκ Μπαχαντούρ συνήθιζε να συλλέγει χρήματα από τους Ινδουιστές και ο Χαφίζ Αντάμ από τους Μουσουλμάνους. Η βασιλική waqia navis (ειδησεογραφικό γραφείο και πράκτορες πληροφοριών) έγραψε στον Αυτοκράτορα Αλαμγκίρ (Αοραντζέμπ) για τον τρόπο δράσης τους, προσθέτοντας πως αν η εξουσία τους αυξανόταν θα γίνονταν ακόμη και ανυπότακτοι.
— Γκουλάμ Χουσεΐν (Καταγραφές Μογγολικής Αυτοκρατορίας)[35]
Ο Σατίς Τσάντρα προειδοποιεί πως αυτή ήταν η «επίσημη αιτιολόγηση», η οποία ιστορικά είναι αναμενόμενο να είναι γεμάτη υπεκφυγές και αλλοιώσεις ώστε να δικαιολογεί μια επίσημη πράξη.[35] Σύμφωνα με τον Σουρτζίτ Γκάντι, τα γραπτά του Γκουλάμ Χουσεΐν υποφέρουν από σοβαρές ανακρίβειες και είναι λάθος ιστορικά, καθώς ο Χαφίζ Αντάμ είχε φύγει από την Ινδία και πέθανε στη Μεδίνα το 1643.[37]
Ένας άλλος Μουσουλμάνος μελετητής, ο Γκουλάμ Μουχιντίν Μπουτέ Σαχ, έγραψε το Tarikh-i-Punjab το 1842,[38] περισσότερο από ενάμιση αιώνα μετά τον θάνατο του Γκουρού Τεγκ Μπαχαντούρ. Σε αυτό αναφέρει πως υπήρχε μία συνεχής εχθρότητα από τον Ραμ Ράι, τον μεγαλύτερο αδελφό του Γκουρού Χαρ Κρισάν, προς τον Γκουρού Τεγκ Μπαχαντούρ. Ο Μπουτέ Σαχ είπε: «Ο Ραμ Ράι παρουσίαζε στον Αυτοκράτορα πως ο Γκουρού Τεγκ Μπαχαντούρ ήταν πολύ περήφανος για το πνευματικό του μεγαλείο και δε θα συνειδητοποιούσε το σφάλμα του αν δεν τιμωρηθεί. Ο Ραμ Ράι ήταν αυτός επίσης που πρότεινε να εμφανιστεί ο Γκουρού Τεγκ Μπαχαντούρ μπροστά στον Αυτοκράτορα και να κάνει ένα θαύμα, στο οποίο αν αποτύγχανε, θα θανατωνόταν». Ο Σατίς Τσάντρα και άλλοι λένε πως αυτή η εκδοχή είναι επίσης αμφισβητήσιμη όσον αφορά τις συνθήκες ή την αιτία της εκτέλεσης του Γκουρού Τεγκ Μπαχαντούρ.[35][39]
Οι Σιχ ιστορικοί καταγράφουν πως ο Γκουρού Τεγκ Μπαχαντούρ είχε γίνει μια κοινωνιοπολιτική πρόκληση για την κυριαρχία των Μουσουλμάνων και τον Αοραντζέμπ.[3] Το κίνημα των Σιχ μεγάλωνε ταχύτατα στην περιοχή Μάλγουα του Παντζάμπ και ο Γκουρού ενθάρρυνε ανοικτά τους Σιχ να «είναι ατρόμητοι στην επιδίωξη μιας δίκαιης κοινωνίας: αυτός που δεν κατέχει φόβο και δεν φοβάται κανέναν, αναγνωρίζεται ως ο άνθρωπος της αληθινής σοφίας», μια δήλωση η οποία υπάρχει στη σελίδα 1427 του Γκουρού Γκραντ Σαχίμπ.[3] Ενώ η επιρροή του Γκουρού Τεγκ Μπαχαντούρ αυξανόταν, ο Αοραντζέμπ είχε επιβάλει ισλαμικούς νόμους, κατεδάφισε ινδουιστικά σχολεία και ναούς και επέβαλλε νέους φόρους στους μη Μουσουλμάνους.[11][1][29]
Ωστόσο, η βασική ουσιαστική καταγραφή έρχεται από τον γιο του Γκουρού Τεγκ Μπαχαντούρ, τον Γκουρού Γκομπίντ Σινγκ, στη σύνθεσή του Bachittar Natak. Αυτή η σύνθεση απαγγέλλεται σε κάθε τόπο λατρείας των Σιχ με την ευκαιρία της μαρτυρίας του Γκουρού Τεγκ Μπαχαντούρ. Σύμφωνα με τις καταγραφές αυτές, ο Γκουρού είχε αντισταθεί στις διώξεις και είχε υιοθετήσει και υποσχεθεί να προστατεύει τους Ινδουιστές Κασμίρι.[3][4] Με ένα πρόσχημα, ο Αοραντζέμπ κάλεσε τον Γκουρού στο Δελχί, αλλά μόλις έφτασε εκεί του είπαν «να εγκαταλείψει την πίστη του και να ασπαστεί το Ισλάμ».[3][4] Ο Γκουρού Τεγκ Μπαχαντούρ αρνήθηκε με αποτέλεσμα αυτός και οι βοηθοί του να συλληφθούν. Εκτελέστηκε δημοσίως στις 11 Νοεμβρίου 1675 στην αγορά Τσάντονι Τσοκ, στο Δελχί.[1][4]
Ο Γουίλιαμ Ίρβιν δηλώνει πως ο Γκουρού Μπαχαντούρ βασανίστηκε για πολλές εβδομάδες κατά τη διάρκεια των οποίων του ζητούσαν να εγκαταλείψει την πίστη του και να ασπαστεί το Ισλάμ, αλλά εκείνος παρέμεινε πιστός στις πεποιθήσεις του οδηγώντας στην εκτέλεσή του.[40][41] Οι βοηθοί του Γκουρού βασανίστηκαν επίσης επειδή αρνούνταν να ασπαστούν το Ισλάμ· τον Μπάι Μάτι Ντας τον έκοψαν σε κομμάτια με πριόνι, τον Μπάι Νταγιάλ Νας τον πέταξαν σε ένα καζάνι με καυτό νερό και τον Μπάι Σάτι Ντας τον έκαψαν ζωντανό, ενώ κρατούσαν τον Γκουρού Τεγκ Μπαχαντούρ κλεισμένο σε ένα κελί να παρακολουθεί το μαρτύριο και τον θάνατό τους.[42] Έπειτα από αυτό, ακολούθησε και η δική του εκτέλεση.[43][44]
Μετά την εκτέλεση του Γκουρού Τεγκ Μπαχαντούρ από τον Αυτοκράτορα των Μουγκάλ Αοραντζέμπ, χτίστηκε ένας αριθμός Σιχ ναών στη μνήμη του αλλά και στη μνήμη των βοηθών του. Ο Γκουντβάρα (ιερός ναός) Σις Γκανζ Σαχίμπ στην αγορά Τσάντονι Τσοκ στο Δελχί, χτίστηκε ακριβώς στο σημείο όπου εκτελέστηκε ο Γκουρού,[45] ενώ ο Γκουντβάρα Ρακάμπ Γκανζ Σαχίμπ, επίσης στο Δελχί, χτίστηκε στο μέρος της κατοικίας ενός ακολούθου του Γκουρού Τεγκ Μπαχαντούρ, ο οποίος έκαψε το σπίτι του για να αποτεφρώσει το σώμα του Γκουρού.[13] Ένας γκουντβάρα στο Παντζάμπ με το ίδιο όνομα, Σις Γκανζ Σαχίμπ, σηματοδοτεί την τοποθεσία όπου τον Νοέμβριο του 1675, ο Μπάι Τζάιτα μετέφερε το κεφάλι του Γκουρού Τεγκ Μπαχαντούρ και το αποτέφρωσε, αψηφώντας τις αυτοκρατορικές αρχές του Αορανζέμπ.[46]
Ο Γκουρού Τεγκ Μπαχαντούρ μνημονεύεται για το ότι έδωσε τη ζωή του για τη θρησκευτική ελευθερία, θυμίζοντας στους Σιχ και στους μη Μουσουλμάνους της Ινδίας να ακολουθούν και να εξασκούν τα πιστεύω τους χωρίς τον φόβο της δίωξης και τους εξαναγκασμούς των Μουσουλμάνων.[3][1] Ο Γκουρού Τεγκ Μπαχαντούρ μαρτύρησε μαζί με τους τρεις πιστούς ακολούθους του, Μπάι Μάτι Ντας, Μπάι Σάτι Ντας και Μπάι Νταγιάλ Ντας.[11] Σε ορισμένα μέρη της Ινδίας, η μέρα του μαρτυρίου του, 24 Νοεμβρίου, είναι δημόσια αργία.[47][48][49]
Η εκτέλεση του Γκουρού Τεγκ Μπαχαντούρ σκλήρυνε την αποφασιστικότητα των Σιχ εναντίον της Μουσουλμανικής κυριαρχίας και των διώξεων. Ο Πασάουρα Σινγκ αναφέρει πως «αν η μαρτυρία του Γκουρού Αρντζάν βοήθησε στο να ενώσει τους Σιχ, η μαρτυρία του Γκουρού Τεγκ Μπαχαντούρ βοήθησε στο να γίνει η προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων επίκεντρο της ταυτότητας των Σιχ».[3] Ο Γουίλφρεντ Σμιθ ανέφερε: «η βίαιη προσπάθεια να μετατραπεί ο ένατος Γκουρού σε έναν εξωτερικά, απρόσωπο ισλαμιστή, ξεκάθαρα δημιούργησε μια ανεξίτηλη εντύπωση στον γιο του, Γκομπίντ, ο οποίος αντέδρασε αργά αλλά εσκεμμένα, οργανώνοντας τελικά τη Σιχ ομάδα σε μια ξεχωριστή, επίσημη, συμβολική κοινότητα». Εγκαινίασε την ταυτότητα αυτής της κοινότητας ως Χάλσα.[50]
Εσωτερικό του Γκουντβάρα Σις Γκανζ Σαχίμπ στο Δελχί, εκεί όπου εκτελέστηκε ο Γκουρού Τεγκ Μπαχαντούρ.
Ο Γκουντβάρα Σις Γκανζ Σαχίμπ στο Δελχί. Η τοποθεσία που φαίνεται από το παράθυρο κάτω από το μάρμαρο, είναι αυτή όπου ο Γκουρού Τεγκ Μπαχαντούρ εκτελέστηκε.
Η ακριβής τοποθεσία της εκτέλεσης όπως φαίνεται από το παράθυρο, η οποία διακοσμείται από ένα κόκκινο κάλυμμα (ρουμάλα) και το οποίο καλύπτει ένα αντίγραφο του Γκουρού Γκραντ Σαχίμπ. Η πινακίδα γράφει: «Το ιερό του μαρτυρίου του σεβαστού Γκουρού Τεγκ Μπαχαντούρ».
Ο Γκουντβάρα Ρακάμπ Γκανζ Σαχίμπ στο Δελχί, σημείο όπου αποτεφρώθηκε το σώμα του Γκουρού Τεγκ Μπαχαντούρ.
Μνημείο αφιερωμένο στον Γκουρού Τεγκ Μπαχαντούρ, απέναντι από τον Γκουντβάρα Σις Γκανζ Σαχίμπ, στην αγορά Τσάντονι Τσοκ στο Δελχί.
↑ 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 1,7 Pashaura Singh· Louis Fenech (2014). The Oxford handbook of Sikh studies. Oxford, UK: Oxford University Press. σελίδες 236–245, 444–446. ISBN 978-0-19-969930-8. "This second martyrdom helped to make 'human rights and freedom of conscience' central to its identity."
"This is the reputed place where several Kashmiri Pandits came seeking protection from Auranzeb's army.
↑ Sarjit S. Gill; Charanjit Kaur (2008). «Gurdwara and its politics: Current debate on Sikh identity in Malaysia». Journal Alam dan Tamadun Melayu (Sari) 26: 243-255. «Guru Tegh Bahadur died in order to protect the Kashmiri Hindus' religious freedom.».
↑ 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 3,5 3,6 3,7 3,8 Chris Seiple (2013). The Routledge handbook of religion and security. New York: Routledge. σελ. 96. ISBN 978-0-415-66744-9.
↑ 4,0 4,1 4,2 4,3 Surjit Gandhi (2007). History of Sikh gurus retold. Atlantic Publishers. σελίδες 653–91. ISBN 978-81-269-0858-5.
↑ Darshan Singh (2003). Martyrdom Of Guru Tegh Bahadur. New Delhi: Anamika Publishers & Distributors (P) Limited. σελ. 30. ISBN 9788179750322. Guru Tegh Bahadur, the ninth Guru of the Sikhs, became a Martyr for the freedom of conscience and belief.
↑ Karen Pechilis· Selva J. Raj (2013). South Asian Religions: Tradition and Today. Routledge. σελ. 228. ISBN 9780415448512. Ανακτήθηκε στις 17 Νοεμβρίου 2016.
↑ «The Oxford Handbook of Sikh Studies» 1  Μαρτίου 2014.
↑ W. H. McLeod (1984). Textual Sources for the Study of Sikhism. Manchester University Press. σελίδες 31–33. ISBN 9780719010637. Ανακτήθηκε στις 14 Νοεμβρίου 2013.
↑ «The Ninth Master Guru Tegh Bahadur (1621 - 1675)». sikhs.org. Ανακτήθηκε στις 23 Νοεμβρίου 2014.
↑ Arvind-Pal Singh Mandair (2013). Sikhism: A Guide for the Perplexed. Bloomsbury Academic. σελίδες 53–54. ISBN 978-1-4411-0231-7. The Guru's stance was a clear and unambiguous challenge, not to the sovereignty of the Mughal state, but to the state's policy of not recognizing the sovereign existence of non-Muslims, their traditions and ways of life.
↑ 11,0 11,1 11,2 11,3 «Religions - Sikhism: Guru Tegh Bahadur». BBC. Ανακτήθηκε στις 20 Οκτωβρίου 2016.
Pashaura Singh· Louis E. Fenech (2014). The Oxford Handbook of Sikh Studies. Oxford University Press. σελίδες 236–238. ISBN 978-0-19-969930-8.
Louis E. Fenech (2001). «Martyrdom and the Execution of Guru Arjan in Early Sikh Sources». Journal of the American Oriental Society (American Oriental Society) 121 (1): 20–31. doi:10.2307/606726.
Louis E. Fenech (1997). «Martyrdom and the Sikh Tradition». Journal of the American Oriental Society (American Oriental Society) 117 (4): 623–642. doi:10.2307/606445.
Hew McLeod (1999). «Sikhs and Muslims in the Punjab». Journal of South Asian Studies (South Asia: Taylor & Francis) 22 (sup001): 155–165. doi:10.1080/00856408708723379. ISSN 0085-6401.
↑ 13,0 13,1 H. S. Singha (2000). The Encyclopedia of Sikhism (over 1000 Entries). Hemkunt Press. σελ. 169. ISBN 978-81-7010-301-1.
↑ Eleanor Nesbitt (2016). Sikhism: a Very Short Introduction. Oxford University Press. σελίδες 6, 122–123. ISBN 978-0-19-874557-0.
↑ William Owen Cole· Piara Singh Sambhi (1995). The Sikhs: Their Religious Beliefs and Practices. Sussex Academic Press. σελίδες 34–35. ISBN 978-1-898723-13-4.
↑ Bonnie Smith (2008). The Oxford encyclopedia of women in world history, Volume 2. Oxford, New York: Oxford University Press. σελ. 410. ISBN 978-0-19-514890-9.
↑ H.S. Singha (2005). Sikh Studies. Hemkunt Press. σελίδες 21–22. ISBN 978-81-7010-245-8.
↑ Gandhi, Surjit (2007). History of Sikh gurus retold. Atlantic Publishers. σελίδες 621–22. ISBN 978-81-269-0858-5.
↑ 19,0 19,1 19,2 19,3 Mohindar Kohli (1992). Guru Tegh Bahadur: testimony of conscience. Sahitya Akademi. σελίδες 13–15. ISBN 978-81-7201-234-2.
↑ 20,0 20,1 H.S. Singha (2000). The encyclopedia of Sikhism. Hemkunt Publishers. σελ. 85. ISBN 978-81-7010-301-1.
↑ H.R. Gupta. History of the Sikhs: The Sikh Gurus, 1469-1708. 1. σελ. 188. ISBN 9788121502764.
↑ 22,0 22,1 Mohindar Kohli (1992). Guru Tegh Bahadur : testimony of conscience. Sahitya Akademi. σελίδες 37–41. ISBN 978-81-7201-234-2.
↑ Prithi Singh (2006). The history of Sikh gurus. Lotus Press. σελ. 170. ISBN 978-81-8382-075-2.
↑ 24,0 24,1 24,2 Tegh Bahadur (2005). Mahalla nawan: compositions of Guru Tegh Bahādur-the ninth guru (from Sri Guru Granth Sahib): Bāṇī Gurū Tega Bahādara. Μτφρ. Gopal Singh. Allied Publishers. σελίδες xxviii–xxxiii, 15–27. ISBN 978-81-7764-897-3.
↑ H.S. Singha (2000). The encyclopedia of Sikhism. Hemkunt Publishers. σελίδες 139–40. ISBN 978-81-7010-301-1.
↑ 26,0 26,1 Prithi Singh (2006). The history of Sikh gurus. Lotus Press. σελίδες 187–89. ISBN 978-81-8382-075-2.
↑ Raj Pruthi (2004). Sikhism and Indian civilization. σελ. 88. ISBN 978-81-7141-879-4.
↑ Mohindar Kohli (1992). Guru Tegh Bahadur: testimony of conscience. Sahitya Akademi. σελίδες 25–27. ISBN 978-81-7201-234-2.
↑ 29,0 29,1 Gobind Singh (2011). Zafarnama. Μτφρ. Navtej Sarna. Penguin Books. σελίδες xviii–xix. ISBN 978-0-670-08556-9.
↑ H.S. Singha (2000). The encyclopedia of Sikhism. Hemkunt Publishers. σελ. 21. ISBN 978-81-7010-301-1.
↑ Prithi Singh (2006). The history of Sikh gurus. Lotus Press. σελίδες 121–24. ISBN 978-81-8382-075-2.
↑ 32,0 32,1 32,2 32,3 32,4 32,5 J. S. Grewal (1998). The Sikhs of the Punjab. Cambridge University Press. σελίδες 71–73. ISBN 978-0-521-63764-0.
↑ 33,0 33,1 Pashaura Singh (2014). Louis E. Fenech, επιμ. The Oxford Handbook of Sikh Studies. Oxford University Press. σελίδες 236–238. ISBN 978-0-19-100411-7.
↑ Purnima Dhavan (2011). When Sparrows Became Hawks: The Making of the Sikh Warrior Tradition, 1699-1799. Oxford University Press. σελίδες 33, 36–37. ISBN 978-0-19-987717-1.
↑ 35,0 35,1 35,2 35,3 Satish Chandra. «Guru Tegh Bahadur's martyrdom». The Hindu. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Φεβρουαρίου 2002. Ανακτήθηκε στις 20 Οκτωβρίου 2016.
↑ H.R. Gupta. History of the Sikhs: The Sikh Gurus, 1469-1708. 1. ISBN 9788121502764.
↑ Surjit Singh Gandhi (2007). History of Sikh Gurus Retold: 1606-1708 C.E, Volume 2. Atlantic Publishers & Dist. σελίδες 658, 682. ISBN 9788126908585.
↑ Farina Mir (2010). The social space of language vernacular culture in British colonial Punjab. Berkeley: University of California Press. σελ. 36. ISBN 978-0-520-26269-0.
↑ Farina Mir (2010). The social space of language vernacular culture in British colonial Punjab. Berkeley: University of California Press. σελίδες 207–37. ISBN 978-0-520-26269-0.
↑ William Irvine (2012). Later Mughals. Harvard Press. ISBN 9781290917766.
↑ Kirapāla Siṅgha (2006). Select documents on Partition of Punjab-1947. National Book. σελ. 234. ISBN 978-81-7116-445-5.
↑ Prithi Singh (2006). The history of Sikh gurus. Lotus Press. σελ. 124. ISBN 978-81-8382-075-2.
↑ SS Kapoor. The Sloaks of Guru Tegh Bahadur & The Facts About the Text of Ragamala. σελίδες 18–19. ISBN 978-81-7010-371-4. There was no courage in anybody to take the chopped head of Tegh Bahadur Ji away from the shed, only then a man named Kishan Lal was going with a bullock cart with his son. Then he saw the head of Tegh Bahadur Ji and asked his son to cut my head and place it in the head of Guru ji and take the head of Guru ji.
↑ Surjit Gandhi (2007). History of Sikh gurus retold. Atlantic Publishers. σελ. 690. ISBN 978-81-269-0858-5.
↑ SK Chatterji (1975). «Sri Guru Tegh Bahadur and the Sis Ganj Gurdwara». Sikh Review 23 (264): 100-109.
↑ Harbans Singh (1992). «History of Gurdwara Sis Ganj Sahib». Encyclopedia of Sikhism. 1. σελ. 547.
↑ «Letter from Administration of Dadra and Nagar Haveli, U.T.» (PDF). Dnh.nic.in. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 6 Αυγούστου 2016. Ανακτήθηκε στις 20 Οκτωβρίου 2016.
↑ «LIST OF RESTRICTED HOLIDAYS 2016». Arunachalipr.gov.in. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Νοεμβρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 20 Οκτωβρίου 2016.
↑ «HP Government - Holidays - Government of Himachal Pradesh, India». Himachal.nic.in. 13 Ιουνίου 2016. Ανακτήθηκε στις 20 Οκτωβρίου 2016.
↑ Wilfred Smith (1981). On Understanding Islam: Selected Studies. Walter De Gruyter. σελ. 191. ISBN 978-9027934482.
J.N. Sarkar (1992). «Chapter VIII Assam-Mughal Relations». Στο: H. K. Barpujari. The Comprehensive History of Assam. 2. Guwahati: Assam Publication Board. σελίδες 148–256.
Αξιολογημένες δημοσιεύσεις για τον Γκουρού Τεγκ Μπαχαντούρ (στα αγγλικά)
Louis E. Fenech (Οκτώβριος–Δεκέμβριος 1997). «Martyrdom and the Sikh Tradition». Journal of the American Oriental Society 117 (4): 623-42. https://www.jstor.org/stable/606445.
Jeevan Singh Deol (Απρίλιος–Ιούνιος 2001). «Non-Canonical Compositions Attributed to the Seventh and Ninth Sikh Gurus». Journal of the American Oriental Society 121 (2): 193-203. https://www.jstor.org/stable/606560.