el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el hu hi el el el el el el eu el zh el el el el el el el el el el ja el el el el el el el en el en el el el el en el en el el el el el el el el en el en en en el el el el el el el el el el el el el el
Το λήμμα δεν περιέχει πηγές ή αυτές που περιέχει δεν επαρκούν. Μπορείτε να βοηθήσετε προσθέτοντας την κατάλληλη τεκμηρίωση. Υλικό που είναι ατεκμηρίωτο μπορεί να αμφισβητηθεί και να αφαιρεθεί.
Το Βανούα Λέβου, παλαιότερα γνωστό ως Νήσος του Σανδαλόξυλου (Sandalwood Island) είναι το δεύτερο μεγαλύτερο νησί της Δημοκρατίας των Φίτζι. Βρίσκεται 64 χιλιόμετρα βόρεια του μεγαλύτερου νησιού Βίτι Λέβου, το νησί έχει έκταση 5.587,1 τετραγωνικά χιλιόμετρα και πληθυσμό 135.961 κατοίκους το 2007.
Λεπτομερής χάρτης του Βανούα Λέβου και παρακείμενων νήσων.
Το κύριο μέρος του νησιού έχει τριγωνικό σχήμα πλάτους 30 έως 50 χιλιομέτρων και μήκους 180 χιλιομέτρων. Από τη νοτιοανατολική πλευρά αυτού του τριγώνου, μια μεγάλη χερσόνησος απλώνεται στη Θάλασσα του Κόρο. Το νησί είναι τραχύ και λοφώδες, και περιβάλλεται από κοραλλιογενείς υφάλους, συμπεριλαμβανομένου του υφάλου Κακαουλέβου. Ο αντιμεσημβρινός περνά από αυτό το νησί, αγγίζοντας τη βορειοανατολική άκρη του.
Μια τραχιά οροσειρά χωρίζει το νησί οριζόντια, σχηματίζοντας μεγάλο μέρος των ορίων μεταξύ των επαρχιών Κακαουντρόβε και Μακουάτα. Οι υψηλότερες κορυφές είναι το όρος Μπατίνι, επίσης γνωστό ως Νασορολέβου, με υψόμετρο 1.032 μέτρα. Οι κύριες οροσειρές του Βανούα Λέβου βρίσκονται κοντά στις ανεμοδαρμένες, νότιες ακτές, καθιστώντας αυτές πολύ πιο υγρές. Το Βόρειο Βανούα Λέβου, αντίθετα, έχει ένα ξηρό κλίμα οκτώ μήνες του έτους, επιτρέποντας στο ζαχαροκάλαμο, τη μεγαλύτερη καλλιέργεια του νησιού, να ευδοκιμήσει εκεί. Το Βανούα Λέβου έχει έναν αριθμό ποταμών, συμπεριλαμβανομένων των Λαμπάσα, του Ουαϊλέβου και του Κάουα. Αυτά τα τρία ποτάμια δημιουργούν ένα δέλτα στο οποίο βρίσκεται η πόλη Λαμπάσα. Κανένας από τους ποταμούς του νησιού δεν μπορεί να πλοηγηθεί με μεγάλα σκάφη. Υπάρχουν επίσης πολλά άλλα γνωστά ποτάμια στο Βανούα Λέβου. Ο πρώτος είναι ο πιο επικίνδυνος ποταμός, ο ποταμός Ουαϊνικόρο, γνωστός για τις επιθέσεις καρχαρία. Ο δεύτερος είναι ο ποταμός Ντρεκέτι, ο βαθύτερος ποταμός στα Φίτζι.
Πορθμείο και λεωφορείο στο λιμάνι του Ναμποουουάλου.
Το Γκνάουνα Βινάκα περνώντας από το νησί Ταβέα. Τα όρη του Βανούα Λέβου στο βάθος (Ιούνιος 1853, X, p.67)[1]
Το Βανούα Λέβου πρωτοκατοικήθηκε πριν από περίπου 3.100 χρόνια, με τους κατοίκους να ζουν σε σπίτια υψωμένα πάνω από τους υφάλους στις ακτές. Μεταξύ 1250 και 1350 η στάθμη της θάλασσας του Ειρηνικού έπεσε 30 εκατοστά, εκθέτοντας τις κορυφές των υφάλων. Αυτό σκότωσε τα άφθονα θαλασσινά, και αύξησε επίσης το βάθος του υπόγειου νερού κάτω από το βάθος των ριζών των καλλιεργειών. Η έλλειψη τροφίμων προκάλεσε συγκρούσεις και πολέμους. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα οι άνθρωποι να μετακινηθούν από τα παραθαλάσσια χωριά, σε ορεινά οχυρωμένα χωριά. Αυτά τα οχυρά κατοικήθηκαν μέχρι το 1870, με την τελευταία σαφή ένδειξη πολέμου περίπου το 1860.[2]
Ο Ολλανδός πλοηγός Άμπελ Τάσμαν ήταν ο πρώτος γνωστός Ευρωπαίος που είδε το Βανούα Λέβου, το 1643. Τον ακολούθησε ο καπετάνιος Γουίλιαμ Μπλάι (William Bligh) το 1789, καθ 'οδόν προς το Τιμόρ, καθώς διέφυγε από την ανταρσία του Μπάουντι, στην οποία το πλήρωμά του πλοίου ανάγκασε αυτόν και εκείνους που ήταν πιστοί σε αυτόν να εγκαταλείψουν το πλοίο. Ο καπετάνιος Τζέιμς Γουίλσον στη συνέχεια εξερεύνησε την περιοχή το 1797 με το πλοίο του Νταφ.
Οι έμποροι άρχισαν να εκμεταλλεύονται το σανταλόξυλο στην περιοχή του κόλπου Μπούα γύρω στο 1805, το οποίο είχε ανακαλυφθεί από ναυαγούς ναυτικούς του πλοίου Άργκο.[3] Μέχρι το 1815, ωστόσο, το σανδαλόξυλο είχε εξαντληθεί και εκτός από την περιστασιακή επίσκεψη από εμπόρους φαλαινοθηρικών, το νησί έλαβε λίγη προσοχή μέχρι το 1840, όταν ένας νεαρός ναυτικός γνωστός ως Τζάκσον εγκατέλειψε το πλήρωμά του στο Σομοσόμο στο κοντινό νησί Ταβεούνι, υιοθετήθηκε από έναν τοπικό αρχηγό, και εξερεύνησε μεγάλο μέρος του ανατολικού και του βόρειου Βανούα Λέβου.
Έποικοι από την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία δημιούργησαν φυτείες καρύδας στην περιοχή Σαβουσάβου (Savusavu) τη δεκαετία του 1860. Ο γάμος αυτών των εποίκων με τον λαό των Φίτζι δημιούργησε μια ελίτ μικτής φυλής, η οποία ευημερούσε επίσης από την πώληση κοπράς, της οποίας το Σαβουσάβου ήταν σημαντικό κέντρο, έως ότου η Μεγάλη Ύφεση της δεκαετίας του 1930 οδήγησε σε κατάρρευση της τιμής της κόπρας. Την ίδια περίοδο, οι Ινδοί ίδρυσαν την πόλη Λαμπάσα, τώρα ένα σημαντικό κέντρο παραγωγής ζάχαρης.
Το 2012, το έθνος του Κιριμπάτι άρχισε να διαπραγματεύεται για να αγοράσει 5.000 στρέμματα του νησιού για να στεγάσει τον πληθυσμό του, το οποίο αναμένεται να χρειαστεί να μετακινηθεί καθώς τα νησιά τους κατακλύζονται από την άνοδο της στάθμης της θάλασσας.[4]
Στις 19 Δεκεμβρίου του 2020, τουλάχιστον τέσσερις άνθρωποι σκοτώθηκαν και το νησί υπέστη ζημιές εκατομμυρίων δολαρίων καθώς ο Κυκλώνας Γιάσα χτύπησε το νησί. 24.000 άνθρωποι εκκενώθηκαν από τα σπίτια τους.[5]
↑ «Wesleyan Chapel, Naivuki, Vanua-Levu, Feejee». The Wesleyan Juvenile Offering: A Miscellany of Missionary Information for Young Persons (Wesleyan Missionary Society) X: 67–97. Σεπτέμβριος 1853. https://archive.org/details/wesleyanjuvenil19socigoog. Ανακτήθηκε στις 2016-02-29.
↑ Patrick Nunn (21 Ιουνίου 2016). «Fiji's experience with sea-level rise 600 years ago shows how climate change can inspire violence». Slate.com. Ανακτήθηκε στις 11 Αυγούστου 2016.
↑ Dodge, Earnest S. (1976). Islands and Empires: Western Impact on the Pacific and East Asia  . Minneapolis: University of Minnesota Press. σελίδες 62–63. ISBN 978-0-8166-0853-9. argo schooner fiji.
↑ Paul Chapman (2012-03-07). «Entire nation of Kiribati to be relocated over rising sea level threat». The Daily Telegraph. https://www.telegraph.co.uk/news/worldnews/australiaandthepacific/kiribati/9127576/Entire-nation-of-Kiribati-to-be-relocated-over-rising-sea-level-threat.html. Ανακτήθηκε στις 2012-03-08.
↑ «Fiji: Devastation caused by Cyclone Yasa compared to war zone» (στα αγγλικά). aljazeera.com (Al Jazeera English). https://www.aljazeera.com/news/2020/12/19/fiji-cyclone-yasa-war-zone. Ανακτήθηκε στις 2020-12-19.