el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el en el el el el el el en el el el el en el el el en el el el el el el el el el en el el el el el en el el el el el el en el el el el en el en el el el el el el el el el el el en el el el el el el el en el el el el en el el el el el el el el en el el el el el el el el el el en el el el el en el el el el el el el el el en el el el el el el en el el el en el el el el el el el el el el el en el el el el en el el el el el el el el en el el el el el en el el el en el el el el el el en el el el en el el el el en el el el en el el el el en el el el el en el el el en el el el en el el el el en el el en el el en el el el el en el el el en el el el el el el el el el el el el en el el en el el el el el en en en en en el en el en el el el el el en en en en en en en en en el en de en en en en en el en en en en el en en en en en el el en en el en en el el el en el en en el el en el el el el en el el en en el en el en en en el en en en en en en en en el en en en en en en en en en en en en el el en en en en en en en en en en en en pl en el el en en en el el en el en el en el en en en en en en en en en el el en en en en el en el el en en en en en en en el el en en en en en en en en el en en en en en el en en en en en en en en en en de en de en de en en en en en en el el en en el el en en el el el el el el el el el el el el el el el
Ο Λουθηρανισμός είναι ένας από τους αρχαιότερους και μεγαλύτερους κλάδους του Προτεσταντισμού που ταυτίζεται με τη διδασκαλία του Μαρτίνου Λούθηρου, Γερμανού μεταρρυθμιστή του 16ου αιώνα. Οι προσπάθειες του Λούθηρου για μεταρρύθμιση της θεολογίας και της πρακτικής της εκκλησίας ξεκίνησαν την Προτεσταντική Μεταρρύθμιση. Η αντίδραση της κυβέρνησης και των εκκλησιαστικών αρχών στη διεθνή εξάπλωση των απόψεών του, που πρωτοεφανίστηκαν με τις 95 Θέσεις, διαίρεσαν το Δυτικό Χριστιανισμό [1]. Ο Λουθηρανισμός τοποθετεί την Αγία Γραφή, στην κεντρική θέση της θεολογίας του, και αποδέχεται ως μυστήρια το Βάπτισμα, τη Θεία Ευχαριστία και την Εξομολόγηση. Η δογματική του ταυτίζεται με τη θεολογία της Ομολογίας της Αυγούστας και των κειμένων που περιέχονται στο Βιβλίο της Ομόνοιας[2]
Το Ρόδο του Λούθηρου, ένα ευρέως γνωστό σύμβολο του Λουθηρανισμού
Το σχίσμα μεταξύ των Λουθηρανών και των Καθολικών δημοσιοποιήθηκε και κατέστη σαφές με το Διάταγμα της Βορμς του 1521: η απόφαση της Δίαιτας καταδίκασε το Λούθηρο και απαγόρευσε επισήμως στους πολίτες της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας να υπερασπίζονται ή να διαδίδουν τις ιδέες του, υποβάλλοντας τους υποστηρικτές του Λουθηρανισμού σε απώλεια όλων των περιουσιακών τους στοιχείων, από τα οποία το μισό περιερχόταν στην αυτοκρατορική κυβέρνηση και το υπόλοιπο μισό σε όποιον έκανε την καταγγελία [3].
Σε αντίθεση με τον Καλβινισμό οι Λουθηρανοί διατηρούν πολλές από τις λειτουργικές πρακτικές και τις ιερές διδασκαλίες της πριν από τη Μεταρρύθμιση Εκκλησίας, με ιδιαίτερη έμφαση στη Θεία Ευχαριστία. Η Λουθηρανική θεολογία διαφέρει από την Καλβινιστική στη Χριστολογία, τη θεία χάρη, το σκοπό του Θείου νόμου, την αρχή της εγκαρτέρησης των αγίων και τον προορισμό.
2.1 Διάδοση στη βόρεια Ευρώπη
3.5 Οι δύο φύσεις του Χριστού
3.11 Κρίση και αιώνια ζωή
4.5.2 Ανατολική Ευρώπη και Ρωσία
4.5.4 Δυτικό Ημισφαίριο και Αυστραλία
Το όνομα Λουθηρανός προέκυψε ως ένας υποτιμητικός όρος που χρησιμοποιήθηκε κατά του Λούθηρου από το Γερμανό σχολαστικό θεολόγο Δρ. Γιόχαν Μάγερ φον Εκ κατά την Αντιπαράθεση της Λειψίας τον Ιούλιο του 1519. [5] Ο Εκ και άλλοι Ρωμαιοκαθολικοί ακολούθησαν την παραδοσιακή πρακτική να ονομάζουν μια αίρεση από τον ηγέτη της, ονομάζοντας έτσι όλους όσοι ταυτίζονταν με τη θεωρία του Μαρτίνου Λούθηρου ως Λουθηρανούς. [3]
Ο Μαρτίνος Λούθηρος πάντοτε αντιπαθούσε τον όρο Λουθηρανός, προτιμώντας τον όρο Ευαγγελικός, που προέρχεται από το Ευαγγέλιο [5]. Οι οπαδοί του Ιωάννη Καλβίνου, του Ούλριχ Ζβίγγλιου και άλλοι θεολόγοι συνδεόμενοι με τον Καλβινισμό χρησιμοποιούσαν επίσης αυτόν τον όρο. Για να ξεχωρίσουν τις δύο ευαγγελικές ομάδες, άλλοι άρχισαν να αναφέρονται στις δύο ομάδες ως Ευαγγελικούς Λουθηρανούς και Ευαγγελικούς Μεταρρυθμιστές. Με την πάροδο του χρόνου η λέξη Ευαγγελικός απορρίφθηκε. Οι ίδιοι οι Λουθηρανοί άρχισαν να χρησιμοποιούν τον όρο Λουθηρανός στα μέσα του 16ου αιώνα, προκειμένου να διακρίνουν τους εαυτούς τους από άλλες ομάδες όπως οι Αναβαπτιστές και οι Καλβινιστές.
Το 1597 οι θεολόγοι στη Βιτεμβέργη καθόρισαν τον τίτλο Λουθηρανικός ως αναφερόμενο στην αληθινή εκκλησία. [3]
Ο Λουθηρανισμός έχει τις ρίζες του στο έργο του Μαρτίνου Λούθηρου, που προσπάθησε να μεταρρυθμίσει τη Δυτική Εκκλησία με αυτό που θεωρούσε μια πιο βιβλική θεμελίωση.[6][7]
Ο Λουθηρανισμός εξαπλώθηκε σε όλη τη Σκανδιναβία κατά τη διάρκεια του 16ου αιώνα, καθώς ο μονάρχης της Δανίας-Νορβηγίας (που κυβερνούσε επίσης την Ισλανδία και τις Νήσους Φερόες) και ο μονάρχης της Σουηδίας (που κυβερνούσε επίσης τη Φινλανδία) υιοθέτησαν το Λουθηρανισμό. Μέσω της Βαλτικής-Γερμανικής και Σουηδικής κυριαρχίας ο Λουθηρανισμός εξαπλώθηκε επίσης στην Εσθονία και τη Λετονία.
Από το 1520 στην Κοπεγχάγη τελούνταν τακτικές [8] Λουθηρανικές λειτουργίες. Επί της βασιλείας του Φρειδερίκου Α΄ (1523-33) η Δανία-Νορβηγία παρέμεινε επισήμως καθολική. Παρόλο που ο Φρειδερίκος αρχικά υποσχέθηκε να καταδιώξει τους Λουθηρανούς, υιοθέτησε σύντομα μια πολιτική προστασίας των Λουθηρανών ιερέων και μεταρρυθμιστών, με σημαντικότερο μεταξύ αυτών το Χανς Τάουσεν [9].
Εξώφυλλο της Σουηδικής Βίβλου [Gustav Vasa Bible], που μεταφράστηκε από τους αδελφούς Πέτρι μαζί με το Λαουρέντιους Αντρεε
Η Μεταρρύθμιση στη Σουηδία ξεκίνησε με τους Ολαους και Λαουρέντιους Πέτρι, αδελφούς που έφεραν τη Μεταρρύθμιση στη Σουηδία μετά από σπουδές στη Γερμανία. Αυτοί οδήγησαν το Γουσταύο Βάσα, που εξελέγη βασιλιάς το 1523, στο Λουθηρανισμό. Η άρνηση του Πάπα να επιτρέψει την αντικατάσταση ενός αρχιεπισκόπου που είχε υποστηρίξει τις δυνάμεις εισβολής εναντίον του Γουσταύο Βάσα] κατά το Λουτρό Αίματος της Στοκχόλμης, οδήγησε στη διακοπή οιασδήποτε επίσημης σχέσης μεταξύ Σουηδίας και παπισμού το 1523. [9]
Τέσσερα χρόνια αργότερα, στη Δίαιτα του Βέστερος, ο βασιλιάς κατάφερε να αναγκάσει τη Δίαιτα να δεχτεί την κυριαρχία του πάνω στην εθνική εκκλησία. Δόθηκε στο βασιλιά η κατοχή όλης της εκκλησιαστικής περιουσίας, καθώς και οι διορισμοί στην εκκλησία και η έγκριση του κλήρου. Ενώ αυτό έδωσε ουσιαστικά επίσημη έγκριση στις λουθηρανικές ιδέες [9], ο Λουθηρανισμός δεν έγινε επίσημος μέχρι το 1593. Τότε η Σύνοδος της Ουψάλας κήρυξε την Αγία Γραφή ως μοναδική κατευθυντήρια γραμμή για την πίστη, με την αποδοχή τεσσάρων κειμένων ως πιστών και έγκυρες ερμηνειών της: το Σύμβολο των Αποστόλων, το Το Σύμβολο της Νικαίας, το Σύμβολο του Αγίου Αθανασίου και την αμετάκλητη Ομολογία της Αυγούστας του 1530. [15] Η μετάφραση του Μίκαελ Αγκρίκολα της πρώτης Φινλανδικής Καινής Διαθήκης εκδόθηκε το 1548. [16]
Μετά το θάνατο του Μαρτίνου Λούθηρου το 1546 ξεκίνησε ο Σμαλκαλδικός Πόλεμος, μια σύγκρουση ανάμεσα σε δύο Γερμανούς Λουθηρανούς ηγεμόνες το 1547. Σύντομα οι δυνάμεις της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας επενέβησαν και νίκησαν τα μέλη της Σμαλκαλδικής Ένωσης, καταπιέζοντας και εξορίζοντας πολλούς Γερμανούς Λουθηρανούς, εφαρμόζοντας τους όρους του Διατάγματος της Αυγούστας. Η θρησκευτική ελευθερία σε κάποιες περιοχές εξασφαλίστηκε για τους Λουθηρανούς με την Ειρήνη του Πάσσαου το 1552 και σύμφωνα με τη νομική αρχή Cuius regio, eius religio (η θρησκεία του ηγεμόνα να υπαγορεύει τη θρησκεία των υπηκόων του) και τους όρους της Declaratio Ferdinandei (περιορισμένης θρησκευτικής ανεκτικότητας) της Ειρήνης της Αυγούστας του 1555..[17]
Οι θρησκευτικές διαμάχες μεταξύ των Κρυπτοκαλβινιστών, των Φιλιππιστών, των Σακραμενταριανών, των Ουμπικουϊταριανών και των Γνησιολουθηρανών μαίνονταν μέσα στο Λουθηρανισμό στα μέσα του 16ου αιώνα. Αυτό τελικά έληξε με την επίλυση των ζητημάτων με τη Δήλωση Ομόνοιας. Πολλοί σημαντικοί πολιτικοί και θρησκευτικοί ηγέτες συναντήθηκαν, συζήτησαν και επέλυσαν αυτά τα θέματα με βάση τη Γραφή, καταλήγοντας στη Δήλωση, που υπέγραψαν πάνω από 8.000 ηγέτες. Το Βιβλίο της Ομόνοιας αντικατέστησε προγενέστερες, ατελείς δογματικές συλλογές δόγματος, ενοποιώντας όλους τους Γερμανούς Λουθηρανούς με το ίδιο δόγμα και ξεκινώντας την περίοδο της Λουθηρανικής Ορθοδοξίας.
Το Πανεπιστήμιο της Ιένας γύρω στα 1600. Η Ιένα ήταν το κέντρο της δράσης των Γνησιολουθηρανών κατά τη διάρκεια των αντιπαραθέσεων που οδήγησαν στη Δήλωση της Ομόνοιας και στη συνέχεια ήταν το κέντρο της Λουθηρανικής Ορθοδοξίας.
Η ιστορική περίοδος της Λουθηρανικής Ορθοδοξίας χωρίζεται σε τρεις υποπεριόδους: την Πρώιμη (1580-1600), τη Μέση (1600-1685) και την Ύστερη Ορθοδοξία (1685-1730). Ο Λουθηρανικός σχολαστικισμός αναπτύχθηκε σταδιακά ειδικά με σκοπό να αντιπαρατεθεί στους Ιησουίτες και τελικά καθιερώθηκε από το Γιόχαν Γκέρχαρντ. Ο Αβραάμ Καλόβιους αντιπροσωπεύει την κορύφωση του σχολαστικού παραδείγματος στον ορθόδοξο Λουθηρανισμό. Άλλοι ορθόδοξοι Λουθηρανοί θεολόγοι ήταν οι Μάρτιν Κέμνιτς, Αιγκίντιους Χούνιους, Λέονχαρντ Χούτερ, Νικόλαους Χούνιους, Γέσπερ Ράσμουσεν Μπρόχμαντ, Σάλομο Γκλάσιους, Γιόχαν Χύλσεμαν, Γιόχαν Κόνραντ Ντανχάουερ, Γιόχανες Αντρεας Κβένστεντ, Γιόχαν Φρήντριχ Κένιχ και Γιόχαν Βίλχελμ Μπάγερ.
Προς το τέλος του Τριακονταετούς Πολέμου το συμβιβαστικό πνεύμα του Φίλιππου Μελάγχθωνα ξαναεμφανίστηκε στη Σχολή του Χέλμστεντ και ιδιαίτερα στη θεολογία του Γεωργίου Κάλιξτου, προκαλώντας τη συγκρητιστική αντιπαράθεση. Ένα άλλο θεολογικό θέμα που προέκυψε ήταν η Κρυπτο-Καινοτική αντιπαράθεση [19] .
Η Βασίλισσα της Δανίας Σοφία Μαγδαληνή εξέφρασε τα Ευσεβιστικά της αισθήματα το 1737 ιδρύοντας ένα Λουθηρανικό μοναστήρι.
Η Ύστερη Ορθοδοξία διχάστηκε από τις επιρροές του ρασιοναλισμού, της φιλοσοφίας που βασίζεται στη λογική, και του Ευσεβισμού, ενός αναγεννητικού κινήματος του Λουθηρανισμού. Μετά από έναν αιώνα ζωτικότητας οι Ευσεβιστές θεολόγοι Φίλιπ Γιάκομπ Σπένερ και Αουγκουστ Χέρμαν Φράνκε προειδοποίησαν ότι η ορθοδοξία είχε εκφυλιστεί σε άσκοπο πνευματισμό και φορμαλισμό, ενώ οι ορθόδοξοι θεολόγοι θεωρούσαν ότι οι συναισθηματικοί και υποκειμενικοί στόχοι του Ευσεβισμού ήταν ευάλωτοι στη ρασιοναλιστική προπαγάνδα. [20] Το 1688 ο Φινλανδός Ριζοσπάστης Ευσεβιστής Λαρς Ουλστάντιους έτρεξε στην κεντρική πτέρυγα του Καθεδρικού Ναού του Τούρκου γυμνός, φωνάζοντας ότι θα αποκαλυφθεί το όνειδος των Φινλανδών κληρικών, όπως και το δικό του.
Ο τελευταίος διάσημος ορθόδοξος Λουθηρανός θεολόγος πριν από το ρασιοναλιστικό Aufklärung, ή Διαφωτισμό, ήταν ο Ντάβιντ Χόλατς. Ο Υστερος ορθόδοξος θεολόγος Βάλεντιν Ερνστ Λέσερ έλαβε μέρος στη διαμάχη εναντίον του Ευσεβισμού. Οι μεσαιωνικές μυστικιστικές παραδόσεις συνεχίστηκαν στα έργα των Μάριν Μόλερ, Γιόχαν Αρντ και Γιόακιμ Λύτκεμαν. Ο Ευσεβισμός έγινε αντίπαλος της ορθοδοξίας, αλλά υιοθέτησε εν μέρει τη λατρευτική λογοτεχνία ορθόδοξων θεολόγων, όπως οι Αρντ, Κρίστιαν Σκρίβερ και Στέφαν Πρετόριους.
Το 1709 ο Βαλεντίν Ερνστ Λέσερ προειδοποίησε ότι αυτή η νέα ρασιοαναλιστική άποψη του κόσμου άλλαζε θεμελιωδώς την κοινωνία θέτοντας υπό αμφισβήτηση κάθε πτυχή της θεολογίας. Αντί να αποδεχθούν την αυθεντία της θείας αποκάλυψης, εξήγησε, οι Ρασιοαναλιστές στηρίχθηκαν αποκλειστικά στην προσωπική τους κατανόηση όταν έψαχναν για την αλήθεια. [21]
Ο Γιόχαν Μέλχιορ Γκέζε (1717-1786), ιερέας της εκκλησίας της Αγίας Αικατερίνης του Αμβούργου, έγραψε απολογητικά έργα εναντίον των Ρασιοαναλιστών, συμπεριλαμβανομένης της θεολογικής και ιστορικής άμυνας κατά του ιστορικού κριτικισμού της Βίβλου.[22].
Οι διαφωνούντες Λουθηρανοί ιερείς συχνά επιπλήττονταν από την κυβερνητική γραφειοκρατία που τους επόπτευε, για παράδειγμα όταν προσπαθούσαν να αντιμετωπίσουν τις ρασιοαναλιστικές επιρροές στις ενοριακές σχολές [23]. Ως αποτέλεσμα της επίπτωσης μιας τοπικής μορφής ορθολογισμού, που ονομάστηκε Νεολογία, από το δεύτερο μισό του 18ου αιώνα, η γνήσια ευλάβεια περιορίστηκε σχεδόν αποκλειστικά σε μικρές Ευσεβιστικές παρασυναγωγές.[20] Ωστόσο μερικοί από τους λαϊκούς διέσωσαν τη Λουθηρανική ορθοδοξία τόσο από τον Ευσεβισμό όσο και από το ρασιοναλισμό με την επαναχρησιμοποίηση παλαιών κατηχήσεων, ψαλτηρίων, σχολίων της Βίβλου και λατρευτικών γραφών, όπως εκείνες των Γιόχαν Γκέρχαρντ, Χάινριχ Μύλερ και Κρίστιαν Σκρίβερ.[24]
Χαουγκενική παρασυναγωγή του 19ου αιώνα.
Ένας λαϊκός μελετητής του Λούθηρου, ο Γιόχαν Γκέοργκ Χάμαν (1730-1788), έγινε διάσημος για την αντιμετώπιση του ρασιοναλισμού και την προσπάθεια να προωθήσει μια αναγέννηση γνωστή ως Erweckung ή Αφύπνιση. [25] Το 1806 η Εισβολή του Ναπολέοντα στη Γερμανία προώθησε το ρασιοναλισμό και εξόργισε τους Γερμανούς Λουθηρανούς, προκαλώντας την επιθυμία των ανθρώπων να διασώσουν τη λουθηρανική θεολογία από την απειλή του ρασιοναλισμού. Εκείνοι που συνδέθηκαν με αυτή την Αφύπνιση έκριναν ότι η λογική ήταν ανεπαρκής και υπογράμμισαν τη σημασία των συναισθηματικών θρησκευτικών εμπειριών.[26][27]
Μικρές ομάδες ξεπήδησαν, συνήθως σε πανεπιστήμια, που αφιερώθηκαν στη μελέτη της Βίβλου, στην ανάγνωση λατρευτικών κειμένων και συναντήσεις για την αναγέννηση. Αν και η αρχή αυτής της Αφύπνισης έκλινε έντονα προς το ρομαντισμό, τον πατριωτισμό και τον εμπειρισμό, η έμφαση της Αφύπνισης μετατοπίστηκε γύρω στο 1830 στην αποκατάσταση των παραδοσιακών λειτουργιών, δογμάτων και ομολογιών της Λουθηρανικής εκκλησίας με το Νεολουθηρανικό κίνημα. [26][27]
Αυτή η Αφύπνιση σάρωσε όλη τη Σκανδιναβία αλλά όχι την Ισλανδία. [28] Αναπτύχθηκε τόσο από το Γερμανικό Νεολουθηρανισμό όσο και από τον Ευσεβισμό. Ο Δανός πάστορας και φιλόσοφος Ν. Φ. Σ. Γκρούντβιγκ ανάπλασε την εκκλησιαστική ζωή σε όλη τη Δανία μέσα από ένα μεταρρυθμιστικό κίνημα που ξεκίνησε το 1830. Έγραψε επίσης περίπου 1.500 ύμνους, συμπεριλαμβανομένου του Ο Λόγος του Θεού Είναι η Μεγάλη Μας Κληρονομιά.[29]
Στη Νορβηγία ο Χανς Νήλσεν Χάουγκε, ένας λαϊκός ιεροκήρυκας του δρόμου, τόνισε την πνευματική πειθαρχία και πυροδότησε το Χαουγκενικό κίνημα[30], που το ακολούθησε η Γιονσονιακή Αφύπνιση μέσα στην κρατική εκκλησία. [31] Η Αφύπνιση οδήγησε στην ανάπτυξη ιεραποστολών από τη Νορβηγία στο εξωτερικό σε μη Χριστιανούς σε μέγεθος, που δεν έχει επιτευχθεί ποτέ από τότε [28]. Στη Σουηδία ο Λαρς Λέβι Λαιστάντιους ξεκίνησε το Λαισταντιανό κίνημα, που έδινε έμφαση στην ηθική μεταμόρφωση.[30] Στη Φινλανδία ένας αγρότης, ο Πάαβο Ρουοτσαλάινεν, ξεκίνησε τη Φινλανδική Αφύπνιση όταν ανέλαβε το κήρυγμα για μετάνοια και προσευχή.[30]
Το Olbers , ένα από τα πλοία που μετέφεραν τους Παλαιούς Λουθηρανούς στο Δυτικό Ημισφαίριο.
Παρά την πολιτική εμπλοκή στην εκκλησιαστική ζωή οι τοπικοί και εθνικοί ηγέτες επεδίωξαν να αποκαταστήσουν και να ανανεώσουν το Χριστιανισμό. Τόσο ο Νεολουθηρανός Γιόχαν Κόνραντ Βίλχελμ Λέε όσο και ο ηγέτης Παλαιολουθηρανικής ελεύθερης εκκλησίας Φρήντριχ Αουγκουστ Μπρυν [33] έστειλαν νέους στο εξωτερικό για να υπηρετήσουν ως πάστορες σε Γερμανοαμερικανούς, ενώ η Εσωτερική Ιεραποστολή επικεντρώθηκε στην ανανέωση της κατάστασης στην πατρίδα.[34] Ο Γιόχαν Γκότφριντ Χέρντερ, εκκλησιαστικός επιθεωρητής στη Βαϊμάρη και μέλος του κινήματος Εσωτερική Ιεραποστολή, συνδέθηκε με το κίνημα του Ρομαντισμού στην προσπάθειά του να διασώσει το ανθρώπινο συναίσθημα και την εμπειρία από το Ρασιοναλισμό [35].
Ο Ερνστ Βίλχελμ Χένγκστενμπεργκ, αν και ανατράφηκε ως Μεταρρυθμιστής, νεαρός πλέον πείσθηκε για την αλήθεια του ιστορικού Λουθηρανισμού [36]. Ηγήθηκε της Νεολουθηρανικής θεολογικής Προσχωρητικής Σχολής, που υποστήριζε την επιστροφή στους ορθόδοξους θεολόγους του 17ου αιώνα και ήταν αντίθετη στη σύγχρονη ερμηνεία της Βίβλου. [37] Ως συντάκτης του περιοδικού Evangelische Kirchenzeitung το κατέστησε μείζονα υποστηρικτή της Νεολουθηρανικής αναγέννησης και το χρησιμοποίησε για να επιτεθεί σε όλες τις μορφές θεολογικού φιλελευθερισμού και ρασιοναλισμού. Παρότι υπέστη μεγάλη συκοφαντία και χλευασμό επί σαράντα χρόνια ως επικεφαλής της αναγέννησης, ποτέ δεν εγκατέλειψε τις θέσεις του. [36]
Η θεολογική σχολή του Πανεπιστημίου του Έρλανγκεν στη Βαυαρία αποτέλεσε άλλη μία μεταρρυθμιστική δύναμη. [36] Εκεί ο καθηγητής Αντολφ φον Χάρλες, αν και προηγουμένως οπαδός του ρασιοναλισμού και του Γερμανικού ιδεαλισμού, έκανε το Έρλανγκεν μαγνήτη για τους θεολόγους τους προσανατολισμένους στην αναγέννηση.[38]. Ονομαζόμενοι Θελογική Σχολή του Έρλανγκεν, ανέπτυξαν μια νέα εκδοχή της ενανθρώπησης.[38], που αισθάνονταν ότι τόνιζε καλύτερα την ανθρώπινη ουσία του Ιησού καλύτερα από τα Σύμβολα της Πίστεως [39]. Ως θεολόγοι χρησιμοποίησαν τόσο τις σύγχρονές τους ιστορικές κριτικές όσο και τις Εγελιανές φιλοσοφικές μεθόδους αντί να προσπαθήσουν να αναβιώσουν την ορθοδοξία του 17ου αιώνα [40].
Ο Φρήντριχ Γιούλιους Σταλ ηγήθηκε των Λουθηρανών της Ανω Εκκλησίας. Αν και ανατράφηκε ως Εβραίος, βαφτίστηκε Χριστιανός στην ηλικία των 19 ετών, επηρεασμένος από τη Λουθηρανική σχολή που παρακολούθησε. Ως ηγέτης ενός νεοφεουδαρχικού Πρωσικού πολιτικού κόμματος, αγωνίστηκε για το ελέω Θεού των βασιλιάδων, την εξουσία των ευγενών και την επισκοπική διοίκηση της εκκλησίας. Μαζί με τον Τέοντορ Κλήφοτ και τον Αουγκουστ Φρίντριχ Κρίστιαν Βίλμαρ προώθησε συμφωνία με τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία όσον αφορά την αυθεντία της θεσμικής εκκλησίας, την ex opere operato αποτελεσματικότητα των μυστηρίων και τη θεία εξουσία των κληρικών. Αντίθετα από τους Καθολικούς, ωστόσο, απαιτούσαν επίσης την πλήρη συμφωνία με το Βιβλίο της Ομόνοιας.[39]
Συμβολίζοντας τη συνέχιση της Φινλανδικής Αφύπνισης μέχρι σήμερα, οι νέοι χρίζονται στο χώρο της κατοικίας του Πάαβο Ρουοτσαλάινεν.
Η μετάφραση της Βίβλου από το Λούθηρο του 1534
Ο Μωυσής και ο Προφήτης Ηλίας δείχνουν στον αμαρτωλός που αναζητά τη σωτηρία του Θεού στο σταυρό για να τη βρει (Θεολογία του Σταυρού).
Παραδοσιακά οι Λουθηρανοί έχουν τη Βίβλο (Παλαιά και Καινή Διαθήκη) ως το μοναδικό θεϊκό βιβλίο, τη μόνη πηγή της αποκαλυπτόμενης θείας γνώσης και το μοναδικό κανόνα για τη χριστιανική διδασκαλία [43]. Μόνο η Γραφή είναι η επίσημη αρχή της πίστης, η τελική αυθεντία για όλα τα θέματα της πίστης και της ηθικής λόγω της έμπνευσης, της εξουσίας, της αυθεντία, της αποτελεσματικότητας και της επάρκειάς της. [44]
Η αυθεντία των Γραφών έχει αμφισβητηθεί κατά την ιστορία του Λουθηρανισμού. Ο Μαρτίνος Λούθηρος δίδασκε ότι η Αγία Γραφή είναι ο γραπτός Λόγος του Θεού και ο μόνος αξιόπιστος οδηγός για την πίστη και την πρακτική. Υποστήριζε ότι κάθε απόσπασμα της Γραφής έχει ένα απλό νόημα, την κυριολεκτική έννοια όπως ερμηνεύεται από άλλη Γραφή [45]. Αυτές οι διδασκαλίες έγιναν αποδεκτές κατά τον ορθόδοξο Λουθηρανισμό του 17ου αιώνα [46]. Κατά το 18ο αιώνα ο ρασιοναλισμός υποστήριζε περισσότερο τη λογική παρά την αυθεντία της Βίβλου ως την τελική πηγή γνώσης, αλλά οι περισσότεροι λαϊκοί δεν δέχονταν αυτή την ορθολογική θέση [47]. Το 19ο αιώνα μια ομολογιακή αναγέννηση υπογράμμισε εκ νέου την αυθεντία της Αγίας Γραφής και τη συμφωνία με τις Λουθηρανικές Ομολογίες.
Σήμερα οι Λουθηρανοί διαφωνούν για την έμπνευση και την αυθεντία της Βίβλου. Οι συντηρητικοί θεολόγοι χρησιμοποιούν την ιστορική-γραμματική μέθοδο της βιβλικής ερμηνείας, ενώ οι φιλελεύθεροι θεολόγοι την ιστορική-κριτική μέθοδο. Η Αμερικανική Θρησκευτική Επισκόπηση του 2008, του Ερευνητικό Κέντρου Pew, κατέγραψε 1.926.000 ενήλικες στις Ηνωμένες Πολιτείες που αυτοπροσδιορίστηκαν ως Λουθηρανοί. Η μελέτη διαπίστωσε ότι το 30% πίστευαν ότι η Βίβλος είναι ο Λόγος του Θεού και πρέπει να λαμβάνεται υπόψη κατά λέξη, το 40% έκριναν ότι η Βίβλος είναι ο Λόγος του Θεού, αλλά δεν ήταν κατά λέξη αληθινή για το λόγο ή δεν βέβαιοι γι αυτό, το 23% δήλωσαν ότι η Αγία Γραφή ήταν γραμμένη από ανθρώπους και όχι Λόγος του Θεού και 7% δεν ήξεραν, δεν ήταν σίγουροι ή είχαν άλλες θέσεις. [48]
Οι Λουθηρανοί αντιλαμβάνονται την Αγία Γραφή ως παρουσιάζουσα με σαφήνεια όλα τα δόγματα και τις εντολές της χριστιανικής πίστης. [56] Επιπλέον πιστεύουν ότι ο Λόγος του Θεού είναι ελεύθερα προσβάσιμος σε κάθε αναγνώστη ή ακροατή συνηθισμένης νοημοσύνης, χωρίς να απαιτείται ειδική εκπαίδευση. [57] Κάθε Λουθηρανός πρέπει να κατανοεί τη γλώσσα στην οποία παρουσιάζονται οι γραφές και δεν πρέπει να είναι τόσο προκατειλημμένος για σφάλμα ώστε να αποφεύγεται η κατανόηση. [58] Ως αποτέλεσμα αυτού οι Λουθηρανοί δεν πιστεύουν ότι υπάρχει ανάγκη να περιμένουμε οποιονδήποτε κληρικό, παπά, λόγιο ή οικουμενική σύνοδο να εξηγήσει την πραγματική έννοια οποιουδήποτε μέρους της Βίβλου.[59].
Νόμος και Χάρη, του Λούκας Κράναχ του Πρεσβύτερου
. Η αριστερή πλευρά δείχνει την καταδίκη του ανθρώπου κατά το νόμο του Θεού, ενώ η δεξιά πλευρά παρουσιάζει τη χάρη του Θεού στο Χριστό..|alt=]]
Οι Λουθηρανοί πιστεύουν ότι η Βίβλος περιέχει όλα όσα πρέπει να γνωρίζουμε για να εξασφαλίσουμε τη σωτηρία και να ζήσουμε μια χριστιανική ζωή.[64] Δεν υπάρχουν κενά στη Γραφή που πρέπει να καλυφθούν από την παράδοση, ανακοινώσεις του Πάπα, νέες αποκαλύψεις ή σύγχρονη ανάπτυξη του δόγματος. [65]
Οι Λουθηρανοί θεωρούν ότι η Βίβλος περιέχει δύο διαφορετικά είδη περιεχομένου, που ονομάζονται Νόμος και Ευαγγέλιο. [66] Η σωστή διάκριση μεταξύ Νόμου και Ευαγγελίου εμποδίζει την απόκρυψη της διδασκαλίας του Ευαγγελίου περί δικαίωσης από τη χάρη μόνο μέσω της πίστης[67].
Το Βιβλίο της Ομόνοιας, που εκδόθηκε το 1580, περιέχει δέκα κείμενα που ορισμένοι Λουθηρανοί πιστεύουν ότι είναι πιστές και αυθεντικές εξηγήσεις της Αγίας Γραφής. Εκτός από τα τρία οικουμενικά Σύμβολα της Πίστεως, που χρονολογούνται από τους Ρωμαϊκούς χρόνουw, το Βιβλίο της Ομόνοιας περιέχει επτά ανάλογα κείμενα που αρθρώνουν τη Λουθηρανική θεολογία την εποχή της Μεταρρύθμισης.
Εξώφυλλο Βιβλίου της Ομόνοιας της Δρέσδης του 1580
Οι Λουθηρανοί πιστεύουν ότι μόνο όποιος έχει πίστη στον Ιησού θα λάβει σωτηρία από τη χάρη του Θεού και θα εισέλθει στην αιωνιότητα στον ουρανό αντί της αιωνιότητας στην κόλαση μετά το θάνατο ή κατά τη δεύτερη έλευση του Ιησού..
Για το σκοπό αυτό «ο Θεός έστειλε τον Υιό Του Ιησού Χριστό, τον Κύριό μας, στον κόσμο για να μας λυτρώσει και να μας ελευθερώσει από τη δύναμη του διαβόλου και να μας φέρει κοντά Του και να μας κυβερνήσει ως Βασιλιάς της δικαιοσύνης, της ζωής και της σωτηρίας κατά της αμαρτίας, του θανάτου και της κακής συνείδησης», όπως εξηγεί η Μεγάλη Κατήχηση του Λούθηρου.[80]. Εξαιτίας αυτού οι Λουθηρανοί διδάσκουν ότι η σωτηρία είναι δυνατή μόνο λόγω της χάρης του Θεού που εκδηλώνεται με τη γέννηση, τη ζωή, τον πόνο, το θάνατο και την ανάσταση και τη συνεχή παρουσία, με τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος, του Ιησού Χριστού.[81]Με τη χάρη του Θεού, που έγινε γνωστή και αποτελεσματική στο πρόσωπο και στο έργο του Ιησού Χριστού, ένα πρόσωπο συγχωρείται, υιοθετείται ως παιδί και κληρονόμος του Θεού και λαμβάνει την αιώνια σωτηρία. [82] Ο Χριστός, επειδή ήταν εντελώς υπάκουος στον νόμο σεβόμενος τόσο την ανθρώπινη όσο και τη θεϊκή φύση του, «είναι μια τέλεια ικανοποίηση και συμφιλίωση της ανθρώπινης φυλής», όπως ισχυρίζεται το Βιβλίο της Ομόνοιας και συνοψίζει:[83]
Ο [Χριστός] υπάκουσε στο νόμο για μας, έφερε την αμαρτία μας και πηγαίνοντας στον Πατέρα του ακολούθησε πλήρη και τέλεια υπακοή για μας τους φτωχούς αμαρτωλούς, από την αγία γέννησή του ως το θάνατό του. Με αυτό τον τρόπο κάλυψε όλη μας την ανυπακοή, που είναι ενσωματωμένη στη φύση μας και στις σκέψεις, στα λόγια και στις πράξεις της, έτσι ώστε αυτή η ανυπακοή να μην θεωρείται ως καταδίκη, αλλά συγχωρείται από τη χάρη και μόνο, μόνο μέσω του Χριστού.
Οι Λουθηρανοί πιστεύουν ότι τα άτομα λαμβάνουν αυτό το δώρο της σωτηρίας μόνο μέσω της πίστης. [84] Η σωτήρια πίστη είναι η γνώση,[85] η αποδοχή[86] και η εμπιστοσύνη [87] στην υπόσχεση του Ευαγγελίου. [88] Ακόμη και η ίδια η πίστη θεωρείται ως δώρο του Θεού, που δημιουργήθηκε στις καρδιές των χριστιανών [89] από το έργο του Αγίου Πνεύματος μέσω του Λόγου [90] και του Βαπτίσματος. [91] Η πίστη λαμβάνει το δώρο της σωτηρίας παρά προκαλεί τη σωτηρία. [92] Έτσι οι Λουθηρανοί απορρίπτουν τη «θεολογία της απόφασης» που είναι κοινή μεταξύ των σύγχρονων Ευαγγελικών.
Δεδομένου ότι ο όρος χάρη έχει οριστεί διαφορετικά από άλλα χριστιανικά εκκλησιαστικά σώματα (π.χ. Ρωμαιοκαθολικισμός [93]), είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι ο Λουθηρανισμός ορίζει τη χάρη ως εξ ολοκλήρου περιορισμένη στα δώρα του Θεού προς εμάς. Η δικαίωση έρχεται ως καθαρό δώρο, όχι κάτι που αξίζουμε από την αλλαγή της συμπεριφοράς μας ή στο οποίο συνεργαζόμαστε. Η χάρη δεν αφορά στην ανταπόκρισή μας στα δώρα του Θεού, αλλά μόνο σε αυτά.
Οι Λουθηρανοί πιστεύουν στην Αγία Τριάδα
Οι Λουθηρανοί είναι Τριαδιστές. Απορρίπτουν την ιδέα ότι ο Πατέρας και ο Υιός είναι απλώς όψεις του ίδιου προσώπου, δηλώνοντας ότι τόσο η Παλαιά όσο και η Καινή Διαθήκη τους δείχνουν ότι είναι δύο ξεχωριστά πρόσωπα. [94] Οι Λουθηρανοί πιστεύουν ότι το Άγιο Πνεύμα εκπορεύεται τόσο από τον Πατέρα όσο και από τον Υιό. [95] Σύμφωνα με το Σύμβολο του αγίου Αθανασίου: «Λατρεύουμε έναν Θεό στην Τριάδα και την Τριάδα στην Ενότητα. ούτε συγχέουμε τα Πρόσωπα ούτε διαιρούμε την Ουσία», επειδή υπάρχει ένα Πρόσωπο του Πατέρα, ένα άλλο του Υιού και ένα τρίτο του Αγίου Πνεύματος. Όμως η Θεότητα του Πατρός, του Υιού και του Αγίου Πνεύματος είναι όλα ένα: η δόξα ίση, η μεγαλοσύνη συναιώνια». [96]
Οι δύο φύσεις του ΧριστούΕπεξεργασία
Οι Λουθηρανοί πιστεύουν ότι ο Ιησούς είναι ο Χριστός, δηλαδή ο σωτήρας τον οποίο υπόσχεται η Παλαιά Διαθήκη. Πιστεύουν ότι είναι τόσο από τη φύση του Θεός όσο και από τη φύση του άνθρωπος σε ένα πρόσωπο, καθώς ομολογούν στη Μικρή Κατήχηση του Λούθηρου ότι είναι «αληθινός Θεός, που γεννήθηκε από τον Πατέρα από την αιωνιότητα και επίσης αληθινός άνθρωπος που γεννήθηκε από τη Θεοτόκο». [97]
Η Ομολογία της Αυγούστας εξηγεί: [98]
Ο Υιός του Θεού προσέλαβε την ανθρώπινη φύση στη μήτρα της Παναγίας, έτσι ώστε να υπάρχουν δύο φύσεις, η θεϊκή και η ανθρώπινη, ενωμένες αδιαχώριστα σε ένα Πρόσωπο, ένα Χριστό, αληθινό Θεό και αληθινό άνθρωπο, που γεννήθηκε από την Παναγία, υπέφερε πραγματικά, σταυρώθηκε, πέθανε και ετάφη, για να συμφιλιώσει τον Πατέρα με εμάς και να θυσιαστεί όχι μόνο για το προπατορικό αμάρτημα αλλά και για όλες τις πραγματικές αμαρτίες των ανθρώπων.
Οι Λουθηρανοί θεωρούν τα μυστήρια ιερά και θεοσύστατα. [99] Όταν τελούνται σωστά με τη χρήση των φυσικών συστατικών που επιτάσσει ο Θεός [100] μαζί με τα θεοσύστατα λόγια [101], ο Θεός είναι, με έναν τρόπο συγκεκριμένο για κάθε μυστήριο, παρών με το Λόγο και τα φυσικά συστατικά. [102] Προσφέρει με ειλικρίνεια σε όλους όσους μετέχουν του μυστηρίου [103] συγχώρεση των αμαρτιών [104] και αιώνια σωτηρία [105]. Εργάζεται επίσης σε αυτούς για να τους κάνει να αποδεχθούν αυτές τις ευλογίες. [106]
Οι Λουθηρανοί δεν είναι δογματικοί με τον αριθμό των μυστηρίων. Σε συμφωνία με την αρχική δήλωση του Λούθηρου στη Μεγάλη Κατήχησή του, μερικοί μιλάνε μόνο για δύο μυστήρια, [107] το Βάπτισμα και τη Θεία Κοινωνία, αν και στη συνέχεια στο ίδιο έργο ονομάζει την Εξομολόγηση και την Αφεση των Αμαρτιών[108] «το τρίτο μυστήριο». Ο ορισμός του μυστηρίου στην Απολογία της Ομολογίας της Αυγούστας παραθέτει την Αφεση των Αμαρτιών ως ένα από αυτά. Με την εξαίρεση των Λαισαντιανών Λουθηρανών η Κατ' ιδίαν Εξομολόγηση δεν ασκείται μεταξύ των Λουθηρανών τόσο συχνά όσο στην Καθολική Εκκλησία. Περισσότερο συνηθίζεται πριν από την πρώτη φορά της Θείας Ευχαριστίας. Ορισμένες εκκλησίες επιτρέπουν επίσης την Κατ' ιδίαν Εξομολόγηση τα Σάββατα πριν από τη Θείας Ευχαριστία. Μια γενική εξομολόγηση και άφεση των αμαρτιών ανακοινώνεται στη λειτουργία της Θείας Ευχαριστίας.
Οι Λουθηρανοί εφαρμόζουν το νηπιοβαπτισμό
Οι Λουθηρανοί θεωρούν ότι το βάπτισμα είναι ένα έργο σωτηρίας του Θεού, [109] εντεταλμένο και θεσμοθετημένο από τον Ιησού Χριστό [110]. Το βάπτισμα είναι ένα «μέσο χάριτος» μέσω του οποίου ο Θεός δημιουργεί και ενισχύει τη «σωτήρια πίστη» ως την «κάθαρση της αναγέννησης» [111], με την οποία αναγεννώνται τα βρέφη και οι ενήλικες. [112] Από τη στιγμή που η δημιουργία της πίστης είναι αποκλειστικά έργο του Θεού, δεν εξαρτάται από τις ενέργειες του βαπτισμένου, είτε του βρέφους είτε του ενήλικα. Παρόλο που τα βαπτισμένα βρέφη δεν μπορούν να αρθρώσουν αυτή την πίστη, οι Λουθηρανοί πιστεύουν ότι αυτή είναι το ίδιο παρούσα. [113]
Μόνο η πίστη δέχεται αυτά τα θεία δώρα, έτσι οι Λουθηρανοί ομολογούν ότι το βάπτισμα «ενεργεί συγχώρεση των αμαρτιών, απαλλάσσει από το θάνατο και το διάβολο και δίνει αιώνια σωτηρία σε όλους όσους το πιστεύουν, όπως δηλώνουν τα λόγια και οι υποσχέσεις του Θεού». [114] Οι Λουθηρανοί πιστεύουν στέρεα στη Γραφή που αναφέρει στην Α΄ Επιστολή Πέτρου 3:21: «Το βάπτισμα, που αντιστοιχεί σε αυτό, σας σώζει τώρα όχι ως αφαίρεση της βρωμιάς από το σώμα αλλά ως έκκληση προς το Θεό για καλή συνείδηση, μέσω της ανάστασης του Ιησού Χριστο». [115] Συνεπώς οι Λουθηρανοί εφαρμόζουν το βάπτισμα τόσο σε βρέφη [116] όσο και σε ενήλικες [117]. Στο ειδικό τμήμα για το νηπιοβαπτισμό στη Μεγάλη Κατήχησή του ο Λούθηρος υποστηρίζει ότι το βάπτισμα των νηπίων είναι ευχάριστο από το Θεό επειδή τα άτομα που βαφτίζονται έτσι αναγεννώνται και καθαγιάζονται από το Άγιο Πνεύμα. [118][119]
Ο Λούθηρος κοινωνώντας τον Ιωάννη της Σαξονίας
Οι Λουθηρανοί υποστηρίζουν ότι κατά τη Θεία Ευχαριστία, που αναφέρεται επίσης ως Δείπνο του Κυρίου, το αληθινό σώμα και αίμα του Χριστού είναι πραγματικά παρόντα «μέσα, με και υπό τη μορφή» του καθαγιασμένου ψωμιού και κρασού για όλους εκείνους που το τρώνε και το πίνουν, [120] ένα δόγμα που το Βιβλίο της Ομόνοιας ονομάζει «μυστηριακή ένωση». [121]
Πολλοί Λουθηρανοί μετέχουν του μυστήριου της μετάνοιας πριν λάβουν τη Θεία Ευχαριστία [129] [115] Πριν πάνε να εξομολογηθούν και λάβουν τη Συγχώρεση, οι πιστοί πρέπει να εξετάσουν τη ζωή τους υπό το φως των Δέκα Εντολών. [114] Μια οδηγία Εξομολόγησης και Συγχώρεσης περιέχεται στη Μικρή Κατήχηση, καθώς και σε λειτουργικά βιβλία [114]. Οι Λουθηρανοί γονατίζουν χαρακτηριστικά στο κιγκλίδωμα προ της αγίας τράπεζας για να ομολογήσουν τις αμαρτίες τους, ενώ ο εξομολόγος ακούει και στη συνέχεια προσφέρει τη συγχώρεση ενώ βάζει το πετραχήλι του στο κεφάλι του μετανοούντος. [114] Οι κληρικοί απαγορεύεται να αποκαλύψουν οτιδήποτε ειπώθηκε κατά τη διάρκεια της ιδιωτικής Εξομολόγησης και Συγχώρεση σύμφωνα με τη σφραγίδα του διεπιστημονικού και αντιμετωπίζουν την αποβολή από την παραβίαση. Εκτός από αυτό οι Λαισταντιανοί Λουθηρανοί έχουν μια πρακτική εξομολόγησης σε λαϊκό. [130]
Στο Λουθηρανισμό η μετατροπή, ή η αναγέννηση υπό την αυστηρή έννοια του όρου, είναι το έργο της θείας χάριτος και δύναμης με το οποίο ο άνθρωπος, που γεννήθηκε από σάρκα και χωρίς δύναμη να σκεφτεί, να θέλει ή να κάνει οτιδήποτε καλό και νεκρός μέσα στην αμαρτία, μέσω του ευαγγελίου και του ιερού βαπτίσματος, μεταφέρεται από μια κατάσταση αμαρτίας και πνευματικού θανάτου υπό την οργή του Θεού σε μια κατάσταση πνευματικής ζωής πίστης και χάριτος, καθιστάμενος ικανός να θέλει και να κάνει ό, τι είναι πνευματικά καλό και ιδίως να εμπιστευτεί τα οφέλη της λύτρωσης που είναι ο Ιησούς Χριστός [122].
Κατά τη μετατροπή κάποιος μετακινείται από την αμετανοησία στη μετάνοια. Η Ομολογία της Αυγούστας χωρίζει τη μετάνοια σε δύο μέρη: «Το ένα είναι η συντριβή, δηλαδή ο τρόμος που πλήττει τη συνείδηση ​​μέσω της γνώσης της αμαρτίας, και το άλλο είναι η πίστη, που γεννιέται από το Ευαγγέλιο ή τη συγχώρεση και πιστεύει ότι χάριν του Χριστού οι αμαρτίες συγχωρούνται, ανακουφίζουν τη συνείδηση ​​και την απαλλάσσουν από τον τρόμο».[123]
Ομολογία της Αυγούστας Αρθρο 18: Περί Ελευθέρας Βουλήσεως
Οι Λουθηρανοί ακολουθούν το θεϊκό μονεργισμό, τη διδασκαλία ότι η σωτηρία γίνεται μόνο από τη δράση του Θεού και επομένως απορρίπτουν την ιδέα ότι οι άνθρωποι στην κατάσταση της πτώσης τους έχουν ελεύθερη βούληση σε σχέση με τα πνευματικά ζητήματα. [124] Πιστεύουν ότι αν και οι άνθρωποι έχουν ελεύθερη βούληση όσον αφορά την πολιτική δικαιοσύνη, δεν μπορούν να εργαστούν για την πνευματική δικαιοσύνη στην καρδιά τους χωρίς την παρουσία και τη βοήθεια του Αγίου Πνεύματος. [125][126] Οι Λουθηρανοί πιστεύουν ότι οι Χριστιανοί «σώζονται», [127] ότι όλοι όσοι εμπιστεύονται μόνο το Χριστό και τις υποσχέσεις του μπορούν να είναι σίγουροι για τη σωτηρία τους. [128]
Σύμφωνα με το Λουθηρανισμό η κεντρική τελική ελπίδα του Χριστιανού είναι «η ανάσταση του σώματος και η αιώνια ζωή» όπως ομολογείται στο Σύμβολο της Πίστεως και όχι στον προορισμό. Οι Λουθηρανοί διαφωνούν με αυτούς που θεωρούν τον προορισμό - παρά τον πόνο, το θάνατο και την ανάσταση του Χριστού - πηγή της σωτηρίας. Σε αντίθεση με κάποιους Καλβινιστές οι Λουθηρανοί δεν πιστεύουν σε προορισμό σε καταδίκη [129], συνήθως αναφέροντας «το Θεό το Σωτήρα μας, που επιθυμεί όλοι οι άνθρωποι να σωθούν και να έρθουν στη γνώση της αλήθειας» [130] σαν αντίθετη μαρτυρία σε ένα τέτοιο ισχυρισμό. Αντ 'αυτού οι Λουθηρανοί διδάσκουν ότι η αιώνια καταδίκη είναι αποτέλεσμα των αμαρτιών του άπιστου, της απόρριψης της συγχώρεσης των αμαρτιών και της απιστίας [131].
Σύμφωνα με τους Λουθηρανούς ο Θεός προστατεύει τη δημιουργία του, συμπράττει σε οτιδήποτε συμβαίνει και καθοδηγεί το σύμπαν. [132] Ενώ ο Θεός συμπράττει τόσο στις καλές όσο και στις κακές πράξεις, στις κακές πράξεις το κάνει μόνο στο βαθμό που είναι πράξεις, αλλά όχι με στο κακό μέσα σε αυτές. Ο Θεός συνδράμει στην επιτέλεση μιας πράξης, αλλά δεν συνεργάζεται στη διαφθορά μιας πράξης ή στο κακό του αποτελέσματός της [133]. Οι Λουθηρανοί πιστεύουν ότι όλα υπάρχουν για χάρη της Χριστιανικής Εκκλησίας και ότι ο Θεός καθοδηγεί τα πάντα για την ευημερία και την ανάπτυξή της. [134]
Η εξήγηση του Σύμβολου της Πίστεως που δίνεται στη Μικρή Κατήχηση αναφέρει ότι όλα όσα καλά έχουν οι άνθρωποι δίνονται και προστατεύονται από το Θεό, είτε άμεσα είτε μέσω άλλων ανθρώπων ή πραγμάτων [144]. Από τις υπηρεσίες που μας παρέχουν άλλοι μέσω της οικογένειας, της κυβέρνησης και της εργασίας, «δεχόμαστε αυτές τις ευλογίες όχι από αυτούς, αλλά μέσω αυτών από το Θεό».[135] Of the services others provide us through family, government, and work, "we receive these blessings not from them, but, through them, from God."[136] Επειδή ο Θεός χρησιμοποιεί τα ωφέλιμα έργα όλων για το καλό, οι άνθρωποι δεν πρέπει να υποτιμούν κάποια χρήσιμα επαγγέλματα ως λιγότερο άξια από άλλα. Αντίθετα οι άνθρωποι πρέπει να τιμούν τους άλλους, οσοδήποτε ταπεινούς, ως τα μέσα που χρησιμοποιεί ο Θεός για να εργαστούν στον κόσμο. [136]
Ο Φαρδύς και ο Στενός Δρόμος, ένας δημοφιλής Γερμανικός Ευσεβιστικός πίνακας του 1866
Οι Λουθηρανοί πιστεύουν ότι οι καλές πράξεις είναι ο καρπός της πίστης,[137] πάντα και σε κάθε περίπτωση. [138] Οι καλές πράξεις έχουν την προέλευσή τους στο Θεό [139] όχι στην εκπεσούσα ανθρώπινη καρδιά ή στην ανθρώπινη προσπάθεια [140] και η απουσία τους αποδεικνύει ότι η πίστη απουσιάζει. [141] Οι Λουθηρανοί δεν πιστεύουν ότι οι καλές πράξεις αποτελούν παράγοντα για τη σωτηρία. Πιστεύουν ότι σωζόμαστε από τη χάρη του Θεού - με βάση τα πάθη και το θάνατο του Χριστού- και την πίστη στον Τριαδικό Θεό. Οι καλές πράξεις είναι το φυσικό αποτέλεσμα της πίστης, όχι η αιτία της σωτηρίας. Παρόλο που οι Χριστιανοί δεν είναι πλέον υποχρεωμένοι να τηρούν τον νόμο του Θεού, υπηρετούν ελεύθερα και πρόθυμα το Θεό και τους πλησίον τους. [142]
«Ακόμη κι αν είμαι αμαρτωλός και αξίζω το θάνατο και την κόλαση, αυτό θα είναι πάντοτε η παρηγοριά μου και η νίκη μου, ότι ο Κύριος μου ο Ιησούς ζει και έχει αναστηθεί, ώστε τελικά να με σώσει από την αμαρτία, το θάνατο και την κόλαση.» -Λούθηρος [152][143]
Κρίση και αιώνια ζωήΕπεξεργασία
Οι Λουθηρανοί δεν πιστεύουν σε κανένα είδος γήινης χιλιετούς βασιλείας του Χριστού ούτε πριν ούτε μετά τη δεύτερη του έλευση την τελευταία ημέρα. [144] 104/5000 Οι Λουθηρανοί διδάσκουν ότι, στο θάνατο, οι ψυχές των Χριστιανών μεταφέρονται αμέσως στην παρουσία του Ιησού,[145] Διδάσκουν ότι, κατά το θάνατο, οι ψυχές των χριστιανών παρουσιάζονται αμέσως στον Ιησού, όπου περιμένουν τη Δευτέρα Παρουσία του την τελευταία ημέρα.[146]. Την τελευταία ημέρα [147] θα αναστηθούν όλα τα σώματα των νεκρών [148]
Οι ψυχές τους θα επανενωθούν με τα ίδια σώματα που είχαν πριν πεθάνουν. Τα σώματα τότε θα αλλάξουν, εκείνα των ασεβών σε μια κατάσταση αιώνιας ντροπής και μαρτυρίου 159 και εκείνα των δίκαιων σε μια αιώνια κατάσταση ουράνιας δόξας. Μετά την ανάσταση όλων των νεκρών και την αλλαγή αυτών που θα εξακολουθούν να ζουν όλα τα έθνη θα συγκεντρωθούν ενώπιον του Χριστού και θα χωρίσει τους δίκαιους από τους φαύλους.
Ο Χριστός θα κρίνει δημοσίως όλους τους ανθρώπους με τη μαρτυρία των πράξεών τους, των καλών πράξεων των δικαίων ως μαρτυρία της πίστης τους και τα κακών πράξεων των ασεβών ως μαρτυρία της απιστίας τους. Θα κρίνει με δικαιοσύνη παρουσία όλων των ανθρώπων και των αγγέλων και η τελική του κρίση θα είναι απλώς καταδίκη σε αιώνια τιμωρία για τους πονηρούς και χαρίεν δώρο ζωής αιώνιας για τους δίκαιους.
Οι Λουθηρανοί δίνουν μεγάλη έμφαση σε μια λειτουργική προσέγγιση των λατρευτικών εκδηλώσεων [149], αν και υπάρχουν σημαντικές μη-λειτουργικές μειονότητες, για παράδειγμα, οι Χαουγκεανοί Λουθηρανοί από τη Νορβηγία. Ο Μαρτίνος Λούθηρος ήταν μεγάλος θιασώτης της μουσικής και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο αυτή αποτελεί μεγάλο μέρος των Λουθηρανικών λειτουργιών. Συγκεκριμένα ο Λούθηρος θαύμαζε τους συνθέτες Ζοσκέν ντε Πρε και Λούντβιχ Ζενφλ και ήθελε τα άσματα στην εκκλησία για να απομακρυνθεί από την ars perfecta (Καθολική Ιερή Μουσική ύστερης της Αναγέννησης) προς άσματα Gemeinschaft (της κοινότητας). [150] Οι Λουθηρανικοί ύμνοι είναι μερικές φορές γνωστοί ως Choral. Η λουθηρανική υμνωδία είναι γνωστή για το δογματικό, διδακτικό και μουσικό πλούτο της. Οι περισσότερες Λουθηρανικές εκκλησίες δραστηριοποιούνται μουσικά με χορωδίες, ενηλίκων και παιδικές. Ο Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ, αφοσιωμένος Λουθηρανός, συνέθεσε μουσική για τη Λουθηρανική εκκλησία.
Οι Λουθηρανοί διατηρούν επίσης μια λειτουργική προσέγγιση για την τέλεση της Θείας Ευχαριστίας, υπογραμμίζοντας το μυστήριο ως την κεντρική πράξη της χριστιανικής λατρείας. Πιστεύουν ότι το πραγματικό σώμα και αίμα του Ιησού Χριστού είναι παρόντα εντός και υπό τη μορφή του ψωμιού και του κρασιού. Αυτή η πεποίθηση ονομάζεται Πραγματική Παρουσία ή μυστηριακή ένωση και είναι διαφορετική από τη συνουσίωση και τη μετουσίωση. Επιπλέον οι Λουθηρανοί απορρίπτουν την ιδέα ότι η θεία κοινωνία είναι ένα απλό σύμβολο ή ανάμνηση. Ομολογούν στην Απολογία της Ομολογίας της Αυγούστας:
Μην καταργείτε τη Θεία Ευχαριστία, αλλά να τη διατηρείτε και να την υπερασπίζετε με θρησκευτικότητα. Ανάμεσά μας η Θεία Ευχαριστία τελείται κάθε Κυριακή και σε άλλες εορτές, όταν το Μυστήριο διατίθεται σε όποιους επιθυμούν να συμμετάσχουν σε αυτό, αφού έχουν εξομολογηθεί και συγχωρεθεί. Διατηρούμε επίσης τους παραδοσιακούς λειτουργικούς τύπους, όπως η σειρά των αναγνωσμάτων, των προσευχών, των αμφίων και άλλα παρόμοια πράγματα. [151]
Εκτός από τη Θεία Κοινωνία (Θεία Ευχαριστία), τα εκκλησιάσματα τελούν επίσης λειτουργίες, που είναι λατρευτικές τελετές χωρίς αυτή. Μπορούν να περιλαμβάνουν Όρθρους, Εσπερινούς, Λυχνικούς και την Ανάσταση. Οι ιδιωτικές ή οικογενειακές τελετές περιλαμβάνουν τις Πρωινές και Εσπερινές προσευχές από τη Μικρή Κατήχηση του Λούθηρου. [152] Τα γεύματα ευλογούνται με την Κοινή προσευχή της τραπέζης, τον Ψαλμό 145, 15-16, ή άλλες προσευχές και μετά το γεύμα ευχαριστούν τον Κύριο, για παράδειγμα, με τον Ψαλμό 136, 1. Ο ίδιος ο Λούθηρος ενθάρρυνε τη χρήση στίχων των Ψαλμών, όπως αυτοί που ήδη αναφέρθηκαν, μαζί με την Κυριακή Προσευχή και μια άλλη σύντομη προσευχή πριν και μετά από κάθε γεύμα την Ευλογία και Ευχαριστίες στα Γεύματα από τη Μικρή Κατήχηση του Λούθηρου.[152] Επιπλέον οι Λουθηρανοί χρησιμοποιούν λατρευτικά βιβλία, με μικρές καθημερινές προσευχές.
Η Ουκρανική Λουθηρανική Εκκλησία του Σταυρού του Κυρίου στο Κρέμενετς, που ακολουθεί το Βυζαντινό τελετουργικό
Το κυρίαρχο τελετουργικό που χρησιμοποιούν οι Λουθηρανικές Εκκλησίες είναι Δυτικό που βασίζεται στη Formula missae («Τυπική λειτουργία»), αν και χρησιμοποιούνται και άλλα Λουθηρανικά τελετουργικά, όπως στις Λουθηρανικές Εκκλησίες με Βυζαντινό Τελετουργικό, όπως η Ουκρανική Λουθηρανική Εκκλησία και η Ευαγγελική Εκκλησία της Ομολογίας της Αυγούστας στη Σλοβενία. [153] ​Παρόλο που η Deutsche Messe (Γερμανική Λειτουργία) του Λούθηρου ήταν εξ ολοκλήρου ψαλτή εκτός από το κήρυγμα, αυτό δεν συμβαίνει συνήθως σήμερα.
Τη δεκαετία του '70, πολλές Λουθηρανικές εκκλησίες άρχισαν να τελούν μοντέρνες μορφές λατρείας με σκοπό τη διάδοση του ευαγγελίου. Αυτές οι μορφές ήταν διάφορων ειδών, ανάλογα με τις προτιμήσεις του εκκλησιάσματος. Συχνά τελούνταν παράλληλα με μια παραδοσιακή λειτουργία για να εξυπηρετούν εκείνους που προτιμούσαν τη σύγχρονη λατρευτική μουσική. Σήμερα λίγα Λουθηρανικά εκκλησιάσματα ακολουθούν μοντέρνες λειτουργίες ως μόνες μορφές λειτουργίας τους. Η διάδοση δεν είναι πλέον το κύριο κίνητρό τους, μάλλον αυτή η μορφή λατρείας θεωρείται περισσότερο σύμφωνη με τις επιθυμίες συγκεκριμένων εκκλησιασμάτων.[154]. Στη Φινλανδία οι Λουθηρανοί έχουν πειραματιστεί με τη Tuomasmessu (Λειτουργία του Αγίου Θωμά) και τη Metallimessu (Μέταλ Λειτουργία), στην οποία οι παραδοσιακοί ύμνοι είναι προσαρμοσμένοι στη χέβι μέταλ. Μερικοί Λαισταντιανοί φθάνουν σε μια έντονα συναισθηματική και εκστατική κατάσταση κατά τη διάρκεια της λατρείας. Η Λουθηρανική Παγκόσμια Ομοσπονδία, στη Διακήρυξη του Ναϊρόμπι για τη Λατρεία και τον Πολιτισμό, συνέστησε να καταβληθεί κάθε δυνατή προσπάθεια ώστε οι εκκλησιαστικές τελετές να καταστούν πιο ευαίσθητες σε σχέση με το πολιτιστικό πλαίσιο [155].
Χριστιανική Λουθηρανική Εκκλησία στο Ναρσαπούρ της Ινδίας
Μεγάλες Λουθηρανικές αποστολές εμφανίστηκαν για πρώτη φορά το 19ο αιώνα. Οι πρώτες ιεραποστολικές απόπειρες τον αιώνα μετά τη Μεταρρύθμιση δεν τελεσφόρησαν. Ωστόσο Ευρωπαίοι έμποροι έφεραν το Λουθηρανισμό στην Αφρική από το 17ο αιώνα, καθώς εγκαταστάθηκαν κατά μήκος των ακτών. Κατά το πρώτο μισό του 19ου αιώνα η ιεραποστολική δραστηριότητα στην Αφρική επεκτάθηκε, συμπεριλαμβανομένου του κηρύγματος από ιεραποστόλους, της μετάφρασης της Γραφής και εκπαίδευσης [156].
Ο Λουθηρανισμός έφθασε στην Ινδία ξεκινώντας από το έργο του Βαρθολομαίου Ζήγκενμπαλγκ, όπου αναπτύχθηκε μια κοινότητα με αρκετές χιλιάδες, ολοκληρωμένη με τη δική της μετάφραση της Βίβλου, κατήχηση, ύμνους και σύστημα Λουθηρανικών σχολείων. Τη δεκαετία του 1840 αυτή η εκκλησία γνώρισε αναβίωση μέσω του έργου της αποστολής της Λειψίας, με τον Καρλ Γκάουλ. [157] Μετά την απομάκρυνση των Γερμανών ιεραποστόλων το 1914 οι Λουθηρανοί στην Ινδία έγιναν εντελώς αυτόνομοι, διατηρώντας όμως το Λουθηρανικό χαρακτήρα τους. Τα τελευταία χρόνια η Ινδία χαλάρωσε τους νόμους της κατά του θρησκευτικού προσηλυτισμού, επιτρέποντας την αναζωπύρωση του ιεραποστολικού έργου.
Στη Λατινική Αμερική οι ιεραποστολές άρχισαν να εξυπηρετούν τους Ευρωπαίους μετανάστες Λουθηρανικής προέλευσης, τόσο εκείνους που μιλούσαν γερμανικά όσο και εκείνους που πλέον δεν τα μιλούσαν. Αυτές οι εκκλησίες με τη σειρά τους άρχισαν να προσηλυτίζουν εκείνους στις περιοχές τους που δεν ήταν ευρωπαϊκής προέλευσης, συμπεριλαμβανομένων των αυτοχθόνων λαών [158].
Το 1892 οι πρώτοι Λουθηρανοί ιεραπόστολοι έφτασαν στην Ιαπωνία. Αν και το έργο άρχισε σταδιακά και σημειώθηκε σημαντική υποχώρηση με τις δυσκολίες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, [159] ο Λουθηρανισμός εκεί επιβίωσε και έγινε αυτοσυντηρούμενος. [160] Μετά την εκδίωξη των ιεραποστόλων της Κίνας, συμπεριλαμβανομένων εκείνων της Λουθηρανικής Εκκλησίας της Κίνας, συνέχισαν το έργο τους στην Ταϊβάν και στο Χονγκ Κονγκ, που έγινε κέντρο του Λουθηρανισμού στην Ασία [160].
Η Λουθηρανική Αποστολή στη Νέα Γουινέα, αν και ιδρύθηκε μόλις το 1953, έγινε η μεγαλύτερη στον κόσμο μέσα σε λίγες μόνο δεκαετίες. Μέσα από το έργο των ντόπιων ιεραπόστολων, πολλές φυλές διαφορετικών γλωσσών γνώρισαν το Ευαγγέλιο [160].
Σήμερα η Λουθηρανική Παγκόσμια Ομοσπονδία λειτουργεί τη Λουθηρανική Παγκόσμια Πρόνοια, μια υπηρεσία ανακούφισης και ανάπτυξης που δραστηριοποιείται σε περισσότερες από 50 χώρες.
Η Λουθηρανική Σχολή της Αναστάσεως είναι ενοριακή σχολή της Ευαγγελικής Λουθηρανικής Συνόδου του Ουισκόνσιν (WELS) στο Ρότσεστερ. Το σχολικό σύστημα WELS είναι το τέταρτο μεγαλύτερο ιδιωτικό σχολικό σύστημα στις Ηνωμένες Πολιτείες.[161]
Η κατηχητική διδασκαλία θεωρείται θεμελιώδης στις περισσότερες Λουθηρανικές εκκλησίες. Σχεδόν όλες διατηρούν Κυριακάτικα σχολεία και μερικές Λουθηρανικά σχολεία σε επίπεδο προσχολικό, πρωτοβάθμιο, γυμνασιακό, λυκειακό, πανεπιστημιακό ή σχολείου ενηλίκων. Η δια βίου μελέτη της κατήχησης προορίζεται για όλες τις ηλικίες, ώστε να μην επαναληφθούν οι καταχρήσεις της Εκκλησίας πριν από τη Μεταρρύθμιση. [162] Τα Λουθηρανικά σχολεία αποτελούσαν πάντοτε βασική πτυχή του έργου των Λουθηρανών ιεραπόστολων, ξεκινώντας από το Βαρθολομαίο Ζήγκενμπαλγκ και το Χάινριχ Π., που άρχισε να εργάζεται στην Ινδία το έτος 1706. [163] Κατά την περίοδο της Αντιμεταρρύθμισης στις γερμανόφωνες περιοχές, τα κρυφά Λουθηρανικά σχολεία ήταν ο κύριος λουθηρανικός θεσμός μεταξύ των κρυπτολουθηρανών. [164]
Οι πάστορες λαμβάνουν σχεδόν πάντα σημαντική θεολογική εκπαίδευση, συμπεριλαμβανομένης της Ελληνιστικής Κοινής και της Βιβλικής Εβραϊκής γλώσσας, ώστε να μπορούν να προσφεύγουν στις χριστιανικές γραφές στο πρωτότυπο. Οι πάστορες συνήθως διδάσκουν στην κοινή γλώσσα του τοπικού εκκλησιάσματος.
Οι Λουθηρανοί χωρίστηκαν για το ζήτημα της συναδέλφωσης (των εκκλησιών) τα πρώτα τριάντα χρόνια μετά το θάνατο του Λούθηρου. Ο Φίλιππος Μελάγχθων και η Φιλιππιστική ομάδα του θεώρησαν ότι οι Χριστιανοί των διαφορετικών δογμάτων έπρεπε να ενωθούν μεταξύ τους χωρίς να συμφωνούν απόλυτα για το δόγμα. Ενάντια σε αυτούς στάθηκαν οι Γνησιολουθηρανοί, με επικεφαλής το Ματίας Φλάσιους και τη Σχολή του Πανεπιστήμιου της Ιένας. Καταδίκασαν τη θέση των Φιλιππιστών περί αδιαφορισμού, χαρακτηρίζοντάς τη ως «φιλενωτικό συμβιβασμό» της πολύτιμης θεολογίας της Μεταρρύθμισης. Αντίθετα υποστήριξαν ότι η γνήσια ενότητα μεταξύ των Χριστιανών και η πραγματική θεολογική ειρήνη ήταν δυνατή μόνο με μια έντιμη συμφωνία για κάθε θέμα δογματικής διαμάχης. [165]
Ο Γεώργιος Κάλιξτος διδάσκει στο Πανεπιστήμιο του Χέλμστεντ κατά τη διάρκεια της Συγκρητιστικής διαμάχης.
Πλήρης συμφωνία επιτεύχθηκε τελικά το 1577, μετά το θάνατο τόσο του Μελάγχθωνα όσο και του Φλάσιους, όταν μια νέα γενιά θεολόγων επέλυσε τις δογματικές διαμάχες με βάση τη Γραφή με το Βιβλίο της Ομόνοιας. [166] Αν και κατέκριναν την ορατή διαίρεση των Χριστιανών στη γη, οι ορθόδοξοι Λουθηραίοι απέφευγαν την οικουμενική αδελφότητα με άλλες εκκλησίες, πιστεύοντας ότι οι Χριστιανοί δεν πρέπει, για παράδειγμα, να τελούν μαζί τη Θεία Ευχαριστία ή να ανταλλάσσουν ιερείς αν δεν συμφωνούν απόλυτα για το τι διδάσκει η Βίβλος. Το 17ο αιώνα, ο Γεώργιος Κάλιξτος ξεκίνησε μια εξέγερση εναντίον αυτής της πρακτικής, πυροδοτώντας τη Συγκρητιστική Διαμάχη με τον Αβραάμ Καλόβιο ως τον κύριο αντίπαλό του. [167]
Το 18ο αιώνα υπήρχε κάποιο οικουμενικό ενδιαφέρον μεταξύ της Εκκλησίας της Σουηδίας και της Εκκλησίας της Αγγλίας. Ο Τζον Ρόμπινσον, Επίσκοπος του Λονδίνου, σχεδίαζε την ένωση της Αγγλικής και της Σουηδικής εκκλησίας το 1718. Το σχέδιο απέτυχε επειδή οι περισσότεροι Σουηδοί επισκόποι απέρριψαν τον Καλβινισμό της Εκκλησίας της Αγγλίας, αν και ο Γέσπερ Σβέντμπεργκ και ο Γιοχάνες Γκεζέλιους ο νεότερος, οι επίσκοποι της Σκάρα της Σουηδίας και του Τούρκου της Φινλανδίας, ήταν υπέρ. [168] Με την ενθάρρυνση του Σβέντμπεργκ η αδελφότητα των εκκλησιών επετεύχθη μεταξύ Σουηδών Λουθηρανών και Αγγλικανών στις Μέσες Αποικίες (σήμερα ΒΔ ΗΠΑ). Το 18ο αιώνα και στις αρχές του 19ου οι Σουηδοί Λουθηρανοί απορροφήθηκαν σε Αγγλικανικές εκκλησίες, ενώ η τελευταία αρχικά Σουηδική εκκλησία ολοκλήρωσε τη συγχώνευση στην Επισκοπική Εκκλησία το 1846. [169]
Τάγματα Εφόδου κάνοντας Γερμανοχριστιανική προπαγάνδα κατά τις εκλογές των εκκλησιαστικών συμβουλίων στις 23 Ιουλίου 1933 στην εκκλησία της Αγίας Μαρίας του Βερολίνου. Μετά από αυτό εσωτερική πάλη, διαμάχες, αναδιοργάνωση και διαιρέσεις έπληξαν τη Γερμανική Ευαγγελική Εκκλησία
Το 1867 Λουθηρανοί της Γερμανίας με ομολογητικές και φιλελεύθερες ανησυχίες συνενώθηκαν για να σχηματίσουν την Κοινή Ευαγγελική Λουθηρανική Διάσκεψη ενάντια στην απειλητική προοπτική μιας κρατικής ένωσης με τους Μεταρρυθμισμένους. [170] Ωστόσο δεν κατάφεραν να καταλήξουν σε συναίνεση σχετικά με το βαθμό κοινής διδασκαλίας που είναι απαραίτητος για την ένωση των εκκλησιών. [34] Τελικά το φασιστικό κίνημα των Γερμανοχριστιανών ώθησε στην τελική εθνική συγχώνευση των εκκλησιαστικών σωμάτων των Λουθηρανών, των Ενωτιστών και των Μεταρρυθμισμένων σε μια ενιαία Εκκλησία του Ράιχ το 1933, καταργώντας την προηγούμενη Ομοσπονδία της Γερμανικής Ευαγγελικής Εκκλησίας (DEK). Στο πλαίσιο της αποναζιστοποίησης η Εκκλησία του Ράιχ καταργήθηκε επισήμως το 1945 και ορισμένοι κληρικοί απομακρύνθηκαν από τις θέσεις τους. Ωστόσο η συγχώνευση των Λουθηρανικών, των Ενωτικών και των Μεταρρυθμισμένων κρατικών εκκλησιών διατηρήθηκε με την ονομασία Ευαγγελική Εκκλησία της Γερμανίας (EKD). Το 1948 τα Λουθηρανικά εκκλησιαστικά σώματα εντός της EKD ίδρυσαν την Ενιαία Ευαγγελική Λουθηρανική Εκκλησία της Γερμανίας (VELKD), αλλά αργότερα περιορίσθηκε από ανεξάρτητο νομικό πρόσωπο σε διοικητική μονάδα εντός της EKD.
Σήμερα οι Λουθηρανοί είναι διαιρεμένοι για τον τρόπο αλληλεπίδρασης με τα άλλα χριστιανικά δόγματα. Κάποιοι Λουθηρανοί υποστηρίζουν ότι όλοι πρέπει να μοιράζονται την «πλήρη συμβουλή του Θεού» (Πράξεις 20:27) σε πλήρη ενότητα (1 Κορ. 1:10) [171] προτού οι ποιμένες μπορέσουν να μοιραστούν ο ένας τον άμβωνα του άλλου και πριν οι κοινωνούντες κοινωνήσουν ο ένας στην αγία τράπεζα του άλλου, μια πρακτική που ονομάζεται κλειστή (ή στενή) κοινωνία. Από την άλλη πλευρά άλλοι Λουθηρανοί εφαρμόζουν ποικίλους βαθμούς ανοιχτής κοινωνίας και επιτρέπουν σε ιεροκήρυκες από άλλα χριστιανικά δόγματα να κηρύττουν από τον άμβωνά τους.
Αν και δεν αποτελεί ζήτημα για την πλειοψηφία των Λουθηρανικών εκκλησιαστικών σωμάτων, ορισμένα από αυτά απαγορεύουν την ένταξη στη Μασονία. Εν μέρει αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι η στοά αυτός θεωρείται ότι διαδίδει τον Ουνιταριανισμό, όπως αναφέρει η Σύντομη Δήλωση της Ευαγγελικής Λουθηρανικής Συνόδου του Ουισκόνσιν: «Ως εκ τούτου προειδοποιούμε ενάντια στον Ουνιταριανισμό, που στη χώρα μας έχει σε μεγάλο βαθμό ξεπεράσει τις αιρέσεις και εξαπλώνεται ιδιαίτερα μέσω της επιρροής των στοών.» [172] Μια αναφορά του 1958 από τον εκδοτικό οίκο της Ευαγγελικής Λουθηρανικής Συνόδου του Ουισκόνσιν δηλώνει ότι «η Μασονία είναι ένοχη ειδωλολατρίας. Η λατρεία και οι προσευχές της είναι λατρεία ειδώλων. Οι μασόνοι μπορεί να μην έχουν κατασκευάσει με τα χέρια τους ένα είδωλο από χρυσό, ασήμι, ξύλο ή πέτρα, αλλά δημιούργησαν ένα με το δικό τους μυαλό και το λόγο τους από καθαρά ανθρώπινες σκέψεις και ιδέες. Το τελευταίο δεν είναι λιγότερο είδωλο από το πρώτο». [173]
Οι μεγαλύτερες οργανώσεις Λουθηρανικών εκκλησιών ανά τον κόσμο είναι η Λουθηρανική Παγκόσμια Ομοσπονδία (LWF), το Παγκόσμιο Ομολογιακό και Ιεραποστολικό Λουθηρανικό Φόρουμ, το Διεθνές Λουθηρανικό Συμβούλιο (ILC) και η Ομολογιακή Ευαγγελική Λουθηρανική Διάσκεψη (CELC). Αυτές οι οργανώσεις αντιπροσωπεύουν μαζί τη μεγάλη πλειοψηφία των Λουθηρανικών εκκλησιών. Η LCMS και η Λουθηρανική Εκκλησία-Καναδάς είναι μέλη της ILC. Πολλές Λουθηρανικές εκκλησίες δεν ανήκουν στην LWF, το ILC ή τη CELC: Τα εκκλησιάσματα της Εκκλησίας της Λουθηρανικής Ομολογίας (CLC) ανήκουν στις ιεραποστολικές τους οργανώσεις αποστολής τους στον Καναδά, την Ινδία, το Νεπάλ, τη Μιανμάρ και πολλά αφρικανικά κράτη και εκείνα που ανήκουν στην Εκκλησία των Λουθηρανικών Αδελφών, είναι ιδιαίτερα δραστήρια σε ιεραποστολικό έργο στην Αφρική και την Ανατολική Ασία.
Οι εκκλησίες που ευθυγραμμίζονται με τη Λουθηρανική Παγκόσμια Ομοσπονδία πιστεύουν ότι καμία εκκλησία δεν είναι μοναδικά αληθινή στις διδασκαλίες της. Σύμφωνα με αυτή την πεποίθηση ο Λουθηρανισμός είναι περισσότερο ένα μεταρρυθμιστικό κίνημα παρά κίνημα δογματικής ορθότητας. Στο πλαίσιο αυτό το 1999 η LWF και η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία εξέδωσαν από κοινού μια δήλωση, την Κοινή Δήλωση για το Δόγμα της Δικαίωσης, όπου δηλώνεται ότι η LWF και οι Καθολικοί συμφώνησαν σε κάποιες βασικές αρχές της Δικαίωσης και ήραν ορισμένα καθολικά αναθέματα στις εκκλησίες-μέλη του LWF. Ενώ ορισμένοι Λουθηρανοί θεολόγοι είδαν την Κοινή Δήλωση ως ένδειξη ότι οι Καθολικοί υιοθέτησαν ουσιαστικά τη λουθηρανική θέση, άλλοι διαφώνησαν υποστηρίζοντας ότι, αν ληφθεί υπόψη η δημόσια τεκμηρίωση της καθολικής θέσης, ο ισχυρισμός αυτός δεν στέκει.
Χρίσμα στην Εκκλησία Λούντερ στο Ρινγκέρικε της Νορβηγίας, 2012. Η Εκκλησία της Νορβηγίας είναι μέλος της Ένωσης Πόρβοο, πράγμα που σημαίνει ότι αυτό το χρίσμα μεταφέρεται άμεσα σε οποιαδήποτε Αγγλικανική Εκκλησία μεταναστεύσουν ποτέ.
Εκτός από τις ενδολουθηρανικές τους διευθετήσεις μερικές εκκλησίες-μέλη του LWF έχουν δηλώσει επίσης πλήρη κοινωνία με μη Λουθηρανικές Προτεσταντικές εκκλησίες. Η Ένωση Πόρβοο είναι μια ένωση των Λουθηρανικών και Αγγλικανικών εκκλησιών της Ευρώπης. Εκτός από την ένταξή της στην Ένωση Πόρβοο η Εκκλησία της Σουηδίας έχει επίσης δηλώσει πλήρη κοινωνία με την Ανεξάρτητη Εκκλησία των Φιλιππίνων και την Ενιαία Εκκλησία των Μεθοδιστών. Οι κρατικές Προτεσταντικές εκκλησίες στη Γερμανία και πολλές άλλες ευρωπαϊκές χώρες έχουν υπογράψει τη Συμφωνία του Λόιενμπεργκ, σχηματίζοντας την Κοινότητα των Προτεσταντικών Εκκλησιών της Ευρώπης. Η Ευαγγελική Λουθηρανική Εκκλησία της Αμερικής έχει συμμετάσχει σε οικουμενικούς διαλόγους με πολλές εκκλησίες και έχει δηλώσει πλήρη κοινωνία με πολλές αμερικανικές προτεσταντικές εκκλησίες. [174]
Αν και στα χαρτιά οι εκκλησίες της LWF έχουν όλες δηλώσει πλήρη κοινωνία μεταξύ τους, στην πράξη μερικές εκκλησίες στο εσωτερικό της έχουν αρνηθεί δεσμούς με συγκεκριμένες άλλες εκκλησίες. [175] Μία εξέλιξη σε αυτό το συνεχιζόμενο σχίσμα είναι το Παγκόσμιο Ομολογιακό και Ιεραποστολικό Λουθηρανικό Φόρουμ, που αποτελείται από εκκλησίες και εκκλησιαστικές οργανώσεις, που η κληρονομιά τους ανάγεται στο κύριο ρεύμα του Αμερικανικού Λουθηρανισμού της Βόρειας Αμερικής, ευρωπαϊκές κρατικές εκκλησίες, καθώς και ορισμένες αφρικανικές. Σήμερα (2019) το Φόρουμ δεν είναι οργάνωση πλήρους κοινωνίας. Παρόμοια με αυτή τη δομή είναι το Διεθνές Λουθηρανικό Συμβούλιο, όπου τα θέματα της κοινωνίας αφήνονται στις επιμέρους εκκλησίες. Δεν έχουν όλες οι εκκλησίες της ILC δηλώσει συναδέλφωση μεταξύ τους. Αντίθετα την αμοιβαία συναδέλφωση συνεπάγεται η συμμετοχή στη CELC και, αντίθετα με την LWF, αυτό δεν έρχεται σε αντίθεση με τις μεμονωμένες δηλώσεις οποιασδήποτε συγκεκριμένης εκκλησίας-μέλους.
Λαισταντιανός λαϊκός ιεροκήρυκας από το Φίνμαρκ της Νορβηγίας, 1898
Οι Λαισταντιανοί σε ορισμένες ευρωπαϊκές κρατικές εκκλησίες διατηρούν στενούς δεσμούς με άλλους Λαισταντιανούς, που συχνά ονομάζονται Αποστολικοί Λουθηρανοί. Συνολικά οι Λαισταντιανοί βρίσκονται σε 23 χώρες σε πέντε ηπείρους, αλλά δεν υπάρχει ενιαία οργάνωση που να τους εκπροσωπεί. Λειτουργούν Ειρηνευτικές Ενώσεις για να συντονίζουν το εκκλησιαστικό τους έργο. Σχεδόν όλες βρίσκονται στην Ευρώπη, αν και υπάρχουν 15 συνολικά στη Βόρεια Αμερική, τον Ισημερινό, το Τόγκο και την Κένυα.
Αντίθετα η Ομολογιακή Ευαγγελική Λουθηρανική Διάσκεψη και το Διεθνές Λουθηρανικό Συμβούλιο, καθώς και μερικές ανεξάρτητες εκκλησίες, όπως η Εκκλησία της Λουθηρανικής Ομολογίας και οι Λαισταντιανοί της Βόρειας Αμερικής, υποστηρίζουν ότι οι ορθόδοξες ομολογιακές Λουθηρανικές εκκλησίες είναι οι μόνες με απόλυτα σωστό δόγμα. Διδάσκουν ότι ενώ άλλες χριστιανικές εκκλησίες διδάσκουν μερικώς ορθόδοξα δόγματα και έχουν αληθινούς Χριστιανούς ως μέλη, τα δόγματα αυτών των εκκλησιών περιέχουν σημαντικά λάθη. Οι πιο συντηρητικοί Λουθηρανοί προσπαθούν να διατηρήσουν την ιστορική ιδιαιτερότητά τους, ενώ ταυτόχρονα τονίζουν τη δογματική καθαρότητα παράλληλα με τη διάδοση με κίνητρο το Ευαγγέλιο. Ισχυρίζονται ότι οι Λουθηρανοί της LWF ασκούν «ψεύτικο οικουμενισμό» επιθυμώντας τη συναδέλφωση των εκκλησιών έξω από την πραγματική ενότητα της διδασκαλίας. [176]
Αγιασθήτω το Ονομά Σου του Λούκας Κράναχ του Πρεσβύτερου, που απεικονίζει ένα Λουθηρανό πάστορα που κηρύττει τη σταύρωση του Χριστού. Κατά τη Μεταρρύθμιση και μετά πολλές εκκλησίες δεν είχαν στασίδια, έτσι οι άνθρωποι στέκονταν όρθιοι ή κάθονταν στο πάτωμα. Στους ηλικιωμένους μπορεί να δινόταν καρέκλα ή σκαμνί.
Η Λουθηρανική διοίκηση ποικίλλει ανάλογα με τις επιρροές. Αν και το Αρθρο XIV της Ομολογίας της Αυγούστας ορίζει ότι κάποιος πρέπει να «καλείται σωστά» να κηρύξει ή να τελέσει τα Μυστήρια, ορισμένοι Λουθηρανοί έχουν μια ευρεία άποψη για το τι συνιστά αυτό και έτσι επιτρέπουν το κήρυγμα σε λαϊκούς ή σε σπουδαστές, που εξακολουθούν να σπουδάζουν για πάστορες, να τελούν τη Θεία Ευχαριστία. [177] Παρά τη σημαντική ποικιλομορφία οι τάσεις της Λουθηρανικής διοίκησης με γεωγραφικά κριτήρια στην Ευρώπη, είναι η επισκοπική διακυβέρνηση στο βορρά και την ανατολή, και η συνοδική στη Γερμανία.
Ο Νάταν Σέντερμπλουμ χειροτονείται Αρχιεπίσκοπος της Εκκλησίας της Σουηδίας το 1914. Παρόλο που οι Σουηδοί Λουθηρανοί μπορούν να καυχώνται για μια αδιάσπαστη γραμμή χειροτονιών, που ανάγεται πριν από τη Μεταρρύθμιση, οι επίσκοποι της Ρώμης σήμερα δεν αναγνωρίζουν τέτοιες χειροτονίες ως έγκυρες λόγω του γεγονότος ότι έγιναν χωρίς την άδεια της Εδρας της Ρώμης.
Στο βορά στη Σκανδιναβία οι πληθυσμοί ήταν πιο απομονωμένοι από την επιρροή και την πολιτική της Μεταρρύθμισης και έτσι η Εκκλησία της Σουηδίας (που τότε περιλάμβανε τη Φινλανδία) διατήρησε την Αποστολική διαδοχή,[178], αν και δεν τη θεωρούσε απαραίτητη για την εγκυρότητα των μυστηρίων, όπως έκαναν οι Δονατιστές τον 4ο και τον 5ο αιώνα και κάνουν σήμερα οι Ρωμαιοκαθολικοί. Πρόσφατα η σουηδική διαδοχή εισήχθη σε όλες τις εκκλησίες της Ένωσης του Πόρβοο, που έχουν επισκοπική διοίκηση. Παρόλο που οι Λουθηρανικές εκκλησίες δεν το απαιτούν ή δεν άλλαξαν το δόγμα τους, αυτό ήταν σημαντικό προκειμένου οι πιο αυστηροί και τυπικοί της Αγγλικανικής Εκκλησίας να αισθάνονται άνετα αναγνωρίζοντας τα μυστήριά τους ως έγκυρα. Η περιστασιακή χειροτονία ενός επισκόπου από έναν ιερέα δεν θεωρείτο αναγκαστικά ως άκυρη κατά το Μεσαίωνα, οπότε η εικαζόμενη διακοπή της σειράς διαδοχής στις άλλες Σκανδιναβικές Εκκλησίες θεωρείτο μάλλον παραβίαση του κανόνα δικαίου και όχι άκυρη χειροτονία. Επιπλέον δεν υπάρχουν σαφή αρχεία που να περιγράφουν λεπτομερώς τις χειροτονίες πριν από τη Μεταρρύθμιση πριν από το 12ο αιώνα. [179]
Στο βορειότερο άκρο της Σκανδιναβικής χερσονήσου βρίσκονται οι Σαάμι, μερικοί από τους οποίους ακολουθούν μια μορφή Λουθηρανισμού που ονομάζεται Αποστολικός Λουθηρανισμός ή Λαισταντιανισμός, από το Λάρς Λέβι Λαιστάντιους. Ωστόσο άλλοι ακολουθούν το ορθόδοξο δόγμα. Μερικοί Αποστολικοί Λουθηρανοί θεωρούν την κίνησή τους ως μέρος μιας αδιάσπαστης γραμμής που ανάγεται στους Αποστόλους. Σε περιοχές όπου οι Αποστολικοί Λουθηρανοί έχουν τους δικούς τους επισκόπους, χωριστά από άλλες Λουθηρανικές εκκλησιαστικές οργανώσεις, οι επίσκοποι ασκούν πιο πρακτική εξουσία από ό, τι συνήθως κάνουν οι Λουθηρανοί κληρικοί. Στη Ρωσία οι Λαισταντιανοί Λουθηρανοί συνεργάζονται με την Εκκλησία της Ίνγκριας, αλλά δεδομένου ότι ο Λαισταντιανισμός είναι ένα διεκκλησιακό κίνημα, μερικοί είναι Ορθόδοξοι. Οι Ορθόδοξοι Λαισταντιανοί είναι γνωστοί ως Ουσκοβάιζετ. [180]
Ανατολική Ευρώπη και ΡωσίαΕπεξεργασία
Η Λουθηρανική Εκκλησία των Αγίων Πέτρου και Παύλου στην Αγία Πετρούπολη
Παρόλο που ιστορικά ο Ευσεβισμός είχε σημαντική επιρροή μεταξύ των Λουθηρανών στη Ρωσική Αυτοκρατορία, σήμερα σχεδόν όλοι οι Ρώσοι και οι Ουκρανοί Λουθηρανοί επηρεάζονται από την Ορθόδοξη Εκκλησία. Στην κουλτούρα τους η απόδοση μεγάλου σεβασμού και αυθεντίας στους επισκόπους τους είναι απαραίτητη για να θεωρηθεί η πίστη τους ως νόμιμη και όχι αιρετική. [181] Στη Ρωσία οι γραμμές διαδοχής των επισκόπων και η κανονική εξουσία της σημερινής ιεραρχίας διατηρούνται επίσης προσεκτικά προκειμένου να νομιμοποιούνται οι υπάρχουσες Λουθηρανικές εκκλησίες ως σημερινοί διάδοχοι της πρώην Λουθηρανικής Εκκλησίας της Ρωσικής Αυτοκρατορίας που είχε αρχικά αναγνωρισθεί από τη Μεγάλη Αικατερίνη. Αυτό επιτρέπει τη μετασοβιετική επιστροφή λουθηρανικών εκκλησιαστικών κτιρίων στις τοπικές εκκλησίες βάσει αυτής της ιστορικής σχέσης. [182]
Στη Γερμανία πολλές δυναμικές ενθάρρυναν τους Λουθηρανούς να διατηρήσουν μια διαφορετική μορφή διοίκησης. Πρώτον, λόγω της de facto πρακτικής κατά τη Θρησκευτική Ειρήνη της Νυρεμβέργης, και της εν συνεχεία νομικής αρχής Cuius regio, eius religio της Ειρήνης της Αυγούστας του 1555, τα Γερμανικά κράτη ήταν επισήμως είτε Καθολικά είτε «Ευαγγελικά» (δηλαδή Λουθηρανικά κατά την Ομολογία της Αυγούστας). Σε μερικές περιοχές επιτράπηκε να συνυπάρχουν τόσο οι Καθολικές όσο και οι Λουθηρανικές εκκλησίες. Επειδή οι γερμανόφωνες καθολικές περιοχές ήταν κοντά, οι Καθολικοί Χριστιανοί ήταν εφικτό να μεταναστεύσουν και υπήρξε ελάχιστο θέμα με Καθολικούς που επέλεγαν να ζουν ως κρυπτοπαπικοί στις Λουθηρανικές περιοχές. Αν και οι Καλβινιστές δεν είχαν την άδεια να έχουν εκκλησίες, ο Μελάγχθων έγραψε την Augsburg Confession Variata, που κάποιοι χρησιμοποίησαν για να διεκδικήσουν νομική προστασία ως «Ευαγγελικές» εκκλησίες. Πολλοί επέλεξαν να ζήσουν ως κρυπτοκαλβινιστές με ή χωρίς την προστασία που προσέφερε η Variata, αλλά αυτό δεν επέτρεψε τη διεύρυνση της επιρροής τους και ως εκ τούτου η Προτεσταντική εκκλησία στη Γερμανία το 2017 ήταν μόνο περίπου 40% Λουθηρανική και το μεγαλύτερο μέρος του υπολοίπου Ενωμένοι Προτεστάντες, ένας συνδυασμός Λουθηρανικών και Καλβινιστικών πεποιθήσεων και πρακτικών.[183]
Εκκλησιαστικό βιβλίο του Σβέμπις Χαλ, 1543
Όσον αφορά τη διοίκηση το 17ο και το 18ο αιώνα οι προσεκτικά συμφωνημένες και εξαιρετικά περιγραφικές εκκλησιαστικές εντολές της εποχής της Μεταρρύθμισης έδωσαν τη θέση τους σε μια κοινή συνεργασία μεταξύ κρατικού ελέγχου και ενός μεταρρυθμιστικού συνδυασμού επισκοπικής και συνοδικής διοίκησης. Ακριβώς όπως στις διαπραγματεύσεις για τις λεπτομέρειες των εκκλησιαστικών εντολών συμμετείχαν οι λαϊκοί, το ίδιο έγινε και με τη νέα συνοδική διοίκηση. Η συνοδική διακυβέρνηση είχε ήδη εφαρμοστεί στην Καλβινιστική Ολλανδία πριν από την υιοθέτησή της από τους Λουθηρανούς. Κατά το σχηματισμό του σύγχρονου Γερμανικού κράτους οι ιδέες για τη φύση της εξουσίας και το άριστο σχέδιο των κυβερνήσεων και οργανώσεων προήλθαν από τη φιλοσοφία των Καντ και Χέγκελ, αλλάζοντας περαιτέρω τη Γκέοργκ Βίλχελμ Φρίντριχ Χέγκελ. Όταν η μοναρχία και η κυρίαρχη Γκέοργκ Βίλχελμ Φρίντριχ Χέγκελ της εκκλησίας τερματίστηκαν το 1918 οι σύνοδοι ανέλαβαν τη Γκέοργκ Βίλχελμ Φρίντριχ Χέγκελ των κρατικών εκκλησιών.
Δυτικό Ημισφαίριο και ΑυστραλίαΕπεξεργασία
Το Pennsylvania Ministerium εξέδωσε αυτό το υμνολόγιο το 1803.[184]
Την περίοδο της μετανάστευσης οι Λουθηρανοί μετέφεραν μαζί τους τις υπάρχουσες ιδέες τους για τη διοίκηση της εκκλησίας, με εξαίρεση τους πρώτους Σουηδούς Λουθηρανούς μετανάστες της αποικίας της Νέας Σουηδίας, που αποδέχτηκαν την κυριαρχία των Αγγλικανών επισκόπων και εντάχθηκαν στην υπάρχουσα εκκλησία, και έπρεπε τώρα να φτιάξουν εκκλησίες μόνοι τους. Αυτό αύξησε την εκκλησιαστική δυναμική στη μεικτή συνοδική διοίκηση. Το πρώτο οργανωμένο εκκλησιαστικό σώμα των Λουθηρανών στην Αμερική ήταν το Pennsylvania Ministerium, που ακολούθησε την καλβινιστική συνοδική διοίκηση το 18ο και το 19ο αιώνα. Η συμβολή τους στην εξέλιξη της διοίκηση ήταν ότι οι μικρότερες σύνοδοι θα μπορούσαν με τη σειρά τους να αποτελέσουν ένα μεγαλύτερο σώμα, επίσης με συνοδική διοίκηση, χωρίς όμως να χάσουν το χαμηλότερο επίπεδο διοίκησής τους. Ως αποτέλεσμα οι μικρότερες σύνοδοι κέρδισαν άνευ προηγουμένου ευελιξία να εντάσσονται, να αποχωρούν, να συγχωνεύονται ή να παραμένουν χωριστές, όλα χωρίς την επέμβαση του κράτους, όπως συνέβαινε στην Ευρώπη.
Κατά τις διώξεις του 19ου αιώνα οι Παλαιολουθηρανοί πιστοί έμειναν βρέθηκαν σε δύσκολη θέση. Η αντίσταση στην εξουσία αποτελούσε ανυπακοή, όπως επίσης και η υποστήριξη της πραγματικής διδασκαλίας και ορθής πρακτικής. Ευτυχώς μπορούσε να χρησιμοποιηθεί το δόγμα του κατώτερου αρμόδιου, σύμφωνα με το οποίο ο κλήρος μπορούσε να αντισταθεί θεμιτά στο κράτος και ακόμη και να φύγει. Στη Γερμανία δημιουργήθηκαν παράνομες ελεύθερες εκκλησίες και σημειώθηκε μαζική μετανάστευση. Για δεκαετίες οι νέες εκκλησίες εξαρτώνταν κυρίως από τις ελεύθερες εκκλησίες για να τους στέλνουν νέους υποψήφιους για χειροτονία. Αυτά τα νέα εκκλησιαστικά σώματα έκαναν επίσης χρήση της συνοδικής διοίκησης, αλλά είχαν την τάση να αποκλείουν τον Εγελιανισμό από τα συντάγματά τους λόγω της ασυμβατότητάς του με το δόγμα του κατώτερου αρμόδιου. Σε αντίθεση με τον Εγελιανισμό, όπου η εξουσία απορρέει από όλα τα επίπεδα, ο ΚαντΚαντιανισμός]] πρεσβεύει ότι η εξουσία απορρέει μόνο από την κορυφή προς τα κάτω, εξ ου και η ανάγκη για ένα κατώτερου αρμόδιο να γίνει ο νέος ανώτατος.
Η Λουθηρανική Εκκλησία του Φάρου, στο Φρήντομ της Πενσυλβάνιας
Τον 20ο και το 20ού αιώνα, ορισμένα Λουθηρανικά εκκλησιαστικά σώματα υιοθέτησαν μια πιο εκκλησιαστική προσέγγιση, όπως η Προτεσταντική Συνδιάσκεψη και οι Λουθηρανικές Εκκλησίες στην Αποστολή για το Χριστό (LCMC). Η LCMC δημιουργήθηκε λόγω ενός εκκλησιαστικού σχίσματος, όταν η Ευαγγελική Λουθηρανική Εκκλησία της Αμερικής (ELCA) υπέγραψε συμφωνία με τους Επισκοπαλιανούς να αρχίσουν να χειροτονούν όλους τους νέους επισκόπους της κατά την επισκοπική αποστολική διαδοχή. Με άλλα λόγια αυτό σήμαινε ότι οι νέοι επίσκοποι της ELCA, τουλάχιστον στην αρχή, θα ορίζονταν από κοινού από τους Αγγλικανούς και τους Λουθηρανούς επισκόπους, έτσι ώστε οι πιο αυστηροί Επισκοπαλιανοί να αναγνωρίζουν τα μυστήρια τους ως έγκυρα. Αυτό ήταν προσβλητικό για μερικούς τότε στην ELCA, λόγω των συνεπειών που είχε αυτό στο ιερατείο όλων των πιστών και στη φύση της χειροτονίας.
Σήμερα μερικές εκκλησίες επιτρέπουν τη διπλή ένταξη. [185] Οι καταστάσεις όπως αυτή, όπου μια εκκλησία ή ένα εκκλησιαστικό σώμα ανήκει σε πολλούς μεγαλύτερους οργανισμούς που δεν έχουν δεσμούς μεταξύ τους, ονομάζονται «τριγωνική σχέση». Αλλη παραλλαγή είναι ανεξάρτητες Λουθηρανικές εκκλησίες, αν και για κάποιες ανεξάρτητες εκκλησίες οι κληρικοί είναι μέλη μιας μεγαλύτερης εκκλησίες. Σε άλλες περιπτώσεις μια εκκλησία μπορεί να ανήκει σε μια σύνοδο, αλλά ο ιερέας μπορεί να μην είναι συνδεδεμένος με αυτή. [186] Στην Ευαγγελική Λουθηρανική Εκκλησία της Αμερικής [187] τη Συνδιάσκεψη του Ουισκόνσιν, την Ευαγγελική Λουθηρανική Σύνοδο, την Εκκλησία της Λουθηρανικής Ομολογίας και τη Σύνοδο του Μισσούρι, οι δάσκαλοι των ενοριακών σχολείων θεωρούνται κληρικοί, ζήτημα που τέθηκε στο Ανώτατο Δικαστήριο Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής το 2012. Ωστόσο οι διαφορές παραμένουν ως προς το ακριβές καθεστώς των δασκάλων τους και τη μεταβίβαση εξουσίας σε αυτούς. [188]
Εκκλησία της Προτεσταντικής Εκκλησίας του Μπατάκ στο Μπαλίτζε της Ινδονησίας, μια μεικτής εκκλησίας με έντονο Λουθηρανικό χαρακτήρα.
Σήμερα εκατομμύρια ανήκουν σε Λουθηρανικές εκκλησίες, που είναι παρούσες σε όλες τις κατοικημένες ηπείρους.[189] Η Λουθηρανική Παγκόσμια Ομοσπονδία εκτιμά το συνολικό αριθμό των μελών των εκκλησιών της σε πάνω από 74 εκατομμύρια. [190] Αυτός ο αριθμός δεν είναι σωστός για τους Λουθηρανούς παγκοσμίως, καθώς δεν ανήκουν σε αυτή την οργάνωση όλες οι Λουθηρανικές εκκλησίες και πολλά μέλη των συγχωνευμένων εκκλησιαστικών σωμάτων της δεν αυτοπροσδιορίζονται ως Λουθηρανοί [191]. Οι Λουθηρανικές εκκλησίες της Βόρειας Αμερικής, της Ευρώπης, της Λατινικής Αμερικής και της περιοχής της Καραϊβικής παρουσιάζουν ελάττωση και όχι αύξηση μελών, ενώ εκείνες της Αφρικής και της Ασίας εξακολουθούν να αναπτύσσονται. Ο Λουθηρανισμός είναι η μεγαλύτερη θρησκευτική ομάδα στη Δανία, τις Νήσους Φερόες, τη Γροιλανδία, την Ισλανδία, τη Νορβηγία, τη Σουηδία, τη Φινλανδία, τη Λετονία και τη Ναμίμπια.
Άποψη της αγίας τράπεζας και του άμβωνα στην Εκκλησία της Αναλήψεως στην Ιερουσαλήμ
Ακόμη ο Λουθηρανισμός είναι το κύριο προτεσταντικό δόγμα στη Γερμανία (στην Ευαγγελική Εκκλησία της Γερμανίας ανήκει περίπου το 25,5% του συνολικού πληθυσμού της χώρας), την Εσθονία, την Πολωνία, την Αυστρία, τη Σλοβακία, τη Σλοβενία, την Κροατία, τη Σερβία, το Καζακστάν, το Τατζικιστάν, την Παπούα Νέα Γουινέα και την Τανζανία.[192]. Παρόλο που ορισμένα μοναστήρια έκλεισαν οικειοθελώς κατά τη διάρκεια της Μεταρρύθμισης και πολλά από τα εναπομείναντα ιδρύματα είχαν κλείσει από τις κομμουνιστικές αρχές μετά το Β 'Παγκόσμιο Πόλεμο, τα Αββαεία του Λύνε παραμένουν ανοιχτά. Σχεδόν όλα τα ενεργά Λουθηρανικά μοναστικά τάγματα βρίσκονται στην Ευρώπη.
Η Λουθηρανική Σχολή της Πίστης στο Χονγκ Κονγκ.
Παρόλο που η Ναμίμπια είναι η μόνη χώρα εκτός Ευρώπης που έχει λουθηρανική πλειοψηφία υπάρχουν μεγάλα ποσοστά Λουθηρανών και σε άλλες αφρικανικές χώρες. Στις ακόλουθες χώρες της Αφρικής ο συνολικός αριθμός των Λουθηρανών υπερβαίνει τις 100.000: Νιγηρία, Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, Τσαντ, Κένυα, Μαλάουι, Κονγκό, Καμερούν, Αιθιοπία, Ζιμπάμπουε και Μαδαγασκάρη. Επιπλέον τα ακόλουθα κράτη έχουν επίσης μεγάλους πληθυσμούς Λουθηρανών: Καναδάς, Γαλλία, Τσεχία, Πολωνία, Ουγγαρία, Σλοβακία, Βραζιλία, Μαλαισία, Ινδία, Ινδονησία, Ολλανδία, Νότια Αφρική, Ηνωμένο Βασίλειο και Ηνωμένες Πολιτείες. [193][194]
Ο Λουθηρανισμός είναι επίσης κρατική θρησκεία στην Ισλανδία, τη Δανία, τη Γροιλανδία και τις Νήσους Φερόες. Η Φινλανδία έχει τη Λουθηρανική της Εκκλησία που ιδρύθηκε ως εθνική εκκλησία. Ομοίως η Σουηδία έχει επίσης την εθνική εκκλησία της, που ήταν κρατική εκκλησία μέχρι το 2000. [195]
Αυτός ο χάρτης δείχνει τα μέλη των εκκλησιών-μελών της Λουθηρανικής Παγκόσμιας Ομοσπονδίας το 2013. [196]
Μέλη της Λουθηρανικής Παγκόσμιας Ομοσπονδίας κατά χώρα το 2013.
Πάνω από 10 εκατομμύρια       Πάνω από 5 εκατομμύρια       Πάνω από 1 εκατομμύριο       Πάνω από 500 χιλιάδες       Πάνω από 100 χιλιάδες
Σύνοδος της Εφέσου 431
Ασσυριακή Εκκλησία της Ανατολής
Σύνοδος της Χαλκηδόνας 451
Αναπαράσταση των κυρίων δογμάτων του Χριστιανισμού.[197][198] Δεν αποτελεί εξαντλητική αναπαράσταση.
↑ MSN Encarta, s.v. "Lutheranism Αρχειοθετήθηκε 2009-01-31 στο Wayback Machine." by George Wolfgang Forell; Christian Cyclopedia, s.v. "Reformation, Lutheran" by Lueker, E. et. al. Archived 2009-10-31. Lutherans believe that the Roman Catholic Church is not the same as the original Christian church.
↑ Butalia, Tarunjit Singh. Religion in Ohio: Profiles of Faith Communities. Athens, Ohio: Ohio University Press, 2004. p. 164
↑ 3,0 3,1 3,2 Fahlbusch, Erwin, and Bromiley, Geoffrey William, The Encyclopedia of Christianity, Volume 3. Grand Rapids, Michigan: Eerdmans, 2003. p. 362.
↑ Canons and Decrees of the Council of Trent, Fourth Session, Decree on Sacred Scripture (Denzinger 783 [1501]; Schaff 2:79–81). For a history of the discussion of various interpretations of the Tridentine decree, see Selby, Matthew L., The Relationship Between Scripture and Tradition according to the Council of Trent, unpublished Master's thesis, University of St Thomas, July 2013.
↑ 5,0 5,1 Espín, Orlando O. and Nickoloff, James B. An introductory dictionary of theology and religious studies. Collegeville, Minnesota: Liturgical Press, p. 796.
↑ «Bethany Lutheran Ministries – Home». Bethany Lutheran Ministries. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Ιανουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 5 Μαρτίου 2015.
↑ 8,0 8,1 8,2 Rohmann, J. L (1836). Historisk fremstilling af reformationens indførelse i Danmark. Ανακτήθηκε στις 5 Μαρτίου 2015.
↑ 9,0 9,1 9,2 Chapter 12: The Reformation In Germany And Scandinavia, Renaissance and Reformation by William Gilbert.
↑ Rohmann, J. L (1836). Historisk fremstilling af reformationens indførelse i Danmark. Kjobenhavn. σελ. 195. Ανακτήθηκε στις 5 Μαρτίου 2015.
↑ Rohmann, J. L (1836). Historisk fremstilling af reformationens indførelse i Danmark. Ανακτήθηκε στις 5 Μαρτίου 2015.
↑ «Danmarks og Norges Kirke-Ritual (Kirkeritualet)». retsinformation.dk. Ανακτήθηκε στις 5 Μαρτίου 2015.
↑ Hastings, James (Οκτωβρίου 2004). A Dictionary of the Bible. ISBN 9781410217301. Ανακτήθηκε στις 5 Μαρτίου 2015.
↑ «Compendium of the Catechism of the Catholic Church». Ανακτήθηκε στις 5 Μαρτίου 2015.
↑ N.F. Lutheran Cyclopedia, article, "Upsala, Diet of", New York: Schrivner, 1899. pp. 528–529.
↑ Lutheran Cyclopedia, article, "Agricola, Michael", New York: Schrivner, 1899. p. 5.
↑ Fuerbringer, L., Concordia Cyclopedia Concordia Publishing House. 1927. p. 425
↑ This photograph is of a replica of the original Hundskirche stone. Zeitschrift für Oesterreichische Volkskunde, (Google Books) by Theodor Vernaleken, 1896
↑ Lutheran Theology after 1580 article in Christian Cyclopedia
↑ 20,0 20,1 20,2 Fuerbringer, L., Concordia Cyclopedia Concordia Publishing House. 1927. p. 426
↑ Kleinig, Vernon P. "Confessional Lutheranism in Eighteenth-Century Germany." Concordia Theological Quarterly 60(1–2) Jan–April 1996: Part I, Valentin Ernst Loescher p. 102.
↑ Kleinig, Vernon P. "Confessional Lutheranism in Eighteenth-Century Germany." Concordia Theological Quarterly 60(1–2) Jan–April 1996: Part II, Melchior Goeze pp. 109–112.
↑ Rietschel, William C. An Introduction to the Foundations of Lutheran Education. St. Louis: Concordia, 2000. p. 25 (Although this reference specifically mentions Saxony, government promoted rationalism was a trend across Germany)
↑ «Untitled Document». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Σεπτεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 5 Μαρτίου 2015.
↑ 25,0 25,1 Gritsch, Eric W. A History of Lutheranism. Minneapolis: Fortress Press, 2002. p. 180.
↑ 26,0 26,1 Armin Sierszyn: 2000 Jahre Kirchengeschichte, Book.4, Die Neuzeit, p. 155
↑ 27,0 27,1 Suelflow, Roy A. Walking With Wise Men. Milwaukee: South Wisconsin District (LCMS), 1967. p. 10
↑ 28,0 28,1 Latourette, Kenneth Scott. Christianity in a Revolutionary Age, Volume II, The Nineteenth Century in Europe. Westport, Connecticut: Greenwood Press. p. 165.
↑ Gritsch, Eric W. A History of Lutheranism. Minneapolis: Fortress Press, 2002. p. 182.
↑ 30,0 30,1 30,2 Gritsch, Eric W. A History of Lutheranism. Minneapolis: Fortress Press, 2002. p. 183.
↑ Building God’s Kingdom: Norwegian Missionaries in Highland Madagascar 1866–1903 by Karina Hestad Skeie, p. 22
↑ Benton, William, επιμ. (1974). «Lutheran Churches». Encyclopædia Britannica. 11 (15 έκδοση). Chicago: Encyclopædia Britannica, Inc. σελ. 198. ISBN 978-0-85229-290-7.
↑ Christian Cyclopedia article on Brünn
↑ 34,0 34,1 34,2 Gritsch, Eric W. A History of Lutheranism. Minneapolis: Fortress Press, 2002. p. 184.
↑ Gritsch, Eric W. A History of Lutheranism. Minneapolis: Fortress Press, 2002. p. 187.
↑ 36,0 36,1 36,2 Latourette, Kenneth Scott. Christianity in a Revolutionary Age, Volume II, The Nineteenth Century in Europe. Westport, Connecticut: Greenwood Press, 1959, p. 21.
↑ «Repristination Theology». Encyclopædia Britannica. http://www.britannica.com/EBchecked/topic/498536/Repristination-Theology. Ανακτήθηκε στις 6 Apr 2010.
↑ 38,0 38,1 Latourette, Kenneth Scott. Christianity in a Revolutionary Age, Volume II, The Nineteenth Century in Europe. Westport, Connecticut: Greenwood Press. p. 22.
↑ 39,0 39,1 Nichols, James Hastings. History of Christianity 1650–1950: Secularization of the West. New York, Ronald Press, 1956, p. 175.
↑ Gassmann, Günther, et al. Historical dictionary of Lutheranism. Augsburg Fortress, Lanham, Maryland: Scarecrow Press, 2001. p. 32.
↑ Gritsch, Eric W. A History of Lutheranism. Minneapolis: Fortress Press, 2002. p. 188.
↑ Detzler, Wayne A. The Changing Church in Europe. Grand Rapids: Zondervan, 1979. p. 17. Quotation from Manfred Kober, Theology in Germany, from the Reformation Review, April 1969.
↑ For the traditional Lutheran view of the Bible, see Graebner, Augustus Lawrence (1910). Outlines of Doctrinal Theology. Saint Louis, MO: Concordia Publishing House. σελίδες 3ff. ISBN 978-0-524-04891-7. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Ιουλίου 2006. . For an overview of the doctrine of verbal inspiration in Lutheranism, see Inspiration, Doctrine of in the Christian Cyclopedia.
↑ Graebner, Augustus Lawrence (1910). Outlines of Doctrinal Theology. Saint Louis, MO: Concordia Publishing House. σελίδες 7ff. ISBN 978-0-524-04891-7. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Ιουλίου 2006. , Engelder, Theodore E.W. (1934). Popular Symbolics: The Doctrines of the Churches of Christendom and Of Other Religious Bodies Examined in the Light of Scripture. Saint Louis, MO: Concordia Publishing House. σελ. 29.
↑ Braaten, Carl E. (1983). Principles of Lutheran Theology. Philadelphia: Fortress Press, p. 9
↑ Preus, Robert. The Inspiration of Scripture: A Study of the Theology of the 17th Century Lutheran Dogmaticians. London: Oliver and Boyd, 1957. p. 39.
↑ Benton, William, επιμ. (1978). «Lutheran Churches». Encyclopædia Britannica. 11 (15 έκδοση). Chicago: Encyclopædia Britannica, Inc. σελίδες 197–98. ISBN 978-0-85229-290-7.
↑ U.S. Religious Landscape Survey: Religious Beliefs and Practices, Diverse and Politically Relevant. Washington D.C.: Pew Forum on Religion and Public Life. June 2008. p. 127. Accessed online on 27 September 2009 at http://religions.pewforum.org/pdf/report2-religious-landscape-study-full.pdf.
↑ Engelder, Theodore E.W. (1934). Popular Symbolics: The Doctrines of the Churches of Christendom and Of Other Religious Bodies Examined in the Light of Scripture. Saint Louis, MO: Concordia Publishing House. σελ. 26.
↑ "God's Word, or Holy Scripture" from the Apology of the Augsburg Confession, Article II, of Original Sin Αρχειοθετήθηκε 2020-10-22 στο Wayback Machine.
↑ "the Scripture of the Holy Ghost." Apology to the Augsburg Confession, Preface, 9 Αρχειοθετήθηκε 2020-10-31 στο Wayback Machine.
↑ «The Solid Declaration of the Formula of Concord». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Φεβρουαρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 5 Μαρτίου 2015.
↑ Divination: Tobit 6:17, Prayer to the dead: 2 Macc. 12:42, Suicide: 2 Macc. 14:41–46,
↑ See Bible, Canon in the Christian Cyclopedia Αρχειοθετήθηκε 20 October 2009 στο Wayback Machine.
↑ 55,0 55,1 55,2 Engelder, Theodore E.W. (1934). Popular Symbolics: The Doctrines of the Churches of Christendom and Of Other Religious Bodies Examined in the Light of Scripture. Saint Louis, MO: Concordia Publishing House. σελ. 27.
↑ Psalm 19:8, Psalm 119:105, Psalm 119:130, 2 Timothy 3:15, Deuteronomy 30:11, 2 Peter 1:19, Ephesians 3:3–4, John 8:31–32, 2 Corinthians 4:3–4, John 8:43–47, 2 Peter 3:15–16, Engelder, Theodore E.W. (1934). Popular Symbolics: The Doctrines of the Churches of Christendom and Of Other Religious Bodies Examined in the Light of Scripture. Saint Louis, MO: Concordia Publishing House. σελ. 29. , Graebner, Augustus Lawrence (1910). Outlines of Doctrinal Theology. Saint Louis, MO: Concordia Publishing House. σελίδες 11–12. ISBN 978-0-524-04891-7. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Ιουλίου 2006.
↑ Graebner, Augustus Lawrence (1910). Outlines of Doctrinal Theology. Saint Louis, MO: Concordia Publishing House. σελ. 11. ISBN 978-0-524-04891-7. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Ιουλίου 2006. , Engelder, Theodore E.W. (1934). Popular Symbolics: The Doctrines of the Churches of Christendom and Of Other Religious Bodies Examined in the Light of Scripture. Saint Louis, MO: Concordia Publishing House. σελ. 28.
↑ Graebner, Augustus Lawrence (1910). Outlines of Doctrinal Theology. Saint Louis, MO: Concordia Publishing House. σελ. 11. ISBN 978-0-524-04891-7. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Ιουλίου 2006.
↑ Engelder, Theodore E.W. (1934). Popular Symbolics: The Doctrines of the Churches of Christendom and Of Other Religious Bodies Examined in the Light of Scripture. Saint Louis, MO: Concordia Publishing House. σελ. 28.
↑ Romans 1:16, 1 Thessalonians 2:13, Graebner, Augustus Lawrence (1910). Outlines of Doctrinal Theology. Saint Louis, MO: Concordia Publishing House. σελ. 11. ISBN 978-0-524-04891-7. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Ιουλίου 2006. , Engelder, Theodore E.W. (1934). Popular Symbolics: The Doctrines of the Churches of Christendom and Of Other Religious Bodies Examined in the Light of Scripture. Saint Louis, MO: Concordia Publishing House. σελ. 27.
↑ Romans 1:16, 1 Thessalonians 1:5, Psalm 119:105, 2 Peter 1:19, 2 Timothy 1:16–17,Ephesians 3:3–4, Graebner, Augustus Lawrence (1910). Outlines of Doctrinal Theology. Saint Louis, MO: Concordia Publishing House. σελίδες 11–12. ISBN 978-0-524-04891-7. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Ιουλίου 2006. , Engelder, Theodore E.W. (1934). Popular Symbolics: The Doctrines of the Churches of Christendom and Of Other Religious Bodies Examined in the Light of Scripture. Saint Louis, MO: Concordia Publishing House. σελ. 28.
↑ John 6:63, Revelation 1:3, Ephesians 3:3–4, John 7:17, Graebner, Augustus Lawrence (1910). Outlines of Doctrinal Theology. Saint Louis, MO: Concordia Publishing House. σελ. 12. ISBN 978-0-524-04891-7. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Ιουλίου 2006. , Engelder, Theodore E.W. (1934). Popular Symbolics: The Doctrines of the Churches of Christendom and Of Other Religious Bodies Examined in the Light of Scripture. Saint Louis, MO: Concordia Publishing House. σελ. 28.
↑ «Smalcald Articles – Book of Concord». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 31 Ιουλίου 2017. Ανακτήθηκε στις 5 Μαρτίου 2015.
↑ 2 Timothy 3:15–17, John 5:39, John 17:20, Psalm 19:7–8, Engelder, Theodore E.W. (1934). Popular Symbolics: The Doctrines of the Churches of Christendom and Of Other Religious Bodies Examined in the Light of Scripture. Saint Louis, MO: Concordia Publishing House. σελ. 28.
↑ Isaiah 8:20, Luke 16:29–31, 2 Timothy 3:16–17, Graebner, Augustus Lawrence (1910). Outlines of Doctrinal Theology. Saint Louis, MO: Concordia Publishing House. σελ. 13. ISBN 978-0-524-04891-7. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Αυγούστου 2007. , Engelder, Theodore E.W. (1934). Popular Symbolics: The Doctrines of the Churches of Christendom and Of Other Religious Bodies Examined in the Light of Scripture. Saint Louis, MO: Concordia Publishing House. σελ. 28.
↑ «Defense of the Augsburg Confession – Book of Concord». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Ιανουαρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 5 Μαρτίου 2015.
↑ Walther, C. F. W. The Proper Distinction Between Law and Gospel. W. H. T. Dau, trans. St. Louis: Concordia Publishing House, 1929.
↑ F.E. Mayer, The Religious Bodies of America. St. Louis: Concordia Publishing House, 1954, p. 184. For further information, see The Formula of Concord in the History of Swedish Lutheranism Αρχειοθετήθηκε 7 July 2010 στο Wayback Machine. by Seth Erlandsson
↑ The Ecumenical Councils and Authority in and of the Church (PDF). The Lutheran World Federation. 10 Ιουλίου 1993. Οι επτά οικουμενικές σύνοδοι της πρώιμης Εκκλησίας ήταν συνελεύσεις των επισκόπων της Εκκλησίας από όλα τα μέρη της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας για να διευκρινίσουν και να εκφράσουν την αποστολική πίστη. Αυτές οι σύνοδοι είναι της Νίκαιας (325 μ.Χ.), η Α΄της Κωνσταντινούπολης (381), της Εφέσου (431), της Χαλκηδόνας (451), η Β΄ της Κωνσταντινούπολης (553), η Γ΄ της Κωνσταντινούπολης (680/81) και η Β΄ της Νίκαιας (787). Οπως οι Λουθηρανοί και οι Ορθόδοξοι αποδεχόμαστε ότι οι διδασκαλίες των οικουμενικών συνόδων είναι έγκυρες για τις εκκλησίες μας ... Η 7η Οικουμενική Σύνοδος, η Δεύτερη Σύνοδος της Νίκαιας το 787, που απέρριψε την εικονομαχία και αποκατάστησε το σεβασμό των εικόνων στις εκκλησίες, δεν ήταν μέρος της παράδοσης που δέχθηκε η Μεταρρύθμιση. Οι Λουθηρανοί απέρριψαν την εικονομαχία του 16ου αιώνα και επιβεβαίωσαν τη διάκριση μεταξύ της λατρείας που οφείλεται αποκλειστικά στον Τριαδικό Θεό και σε όλες τις άλλες μορφές σεβασμού (CA 21). Με την ιστορική έρευνα η σύνοδος αυτό έγινε πιο γνωστή. Παρόλα αυτά δεν έχει την ίδια σημασία για τους Λουθηρανούς, όση για τους Ορθόδοξους. Ωστόσο οι Λουθηρανοί και οι Ορθόδοξοι συμφωνούν ότι η Δεύτερη Σύνοδος της Νίκαιας επιβεβαιώνει τη χριστολογική διδασκαλία των προηγούμενων συνόδων και αναδεικνύοντας το ρόλο των εικόνων στη ζωή των πιστών επιβεβαιώνει την πραγματικότητα της ενανθρώπισης του αιώνιου Λόγου του Θεού, όταν δηλώνει: «Όσο πιο συχνά παρατηρούν το Χριστό, τη Μαρία, μητέρα του Θεού, και τους άγιους, τόσο περισσότερο αυτοί που τους βλέπουν τείνουν να τους θυμούνται και να τους έχουν ως πρότυπα και να απευθύνουν στις εικόνες αυτές το χαιρετισμό και το σεβασμό τους. Βεβαίως αυτό δεν είναι η πλήρης λατρεία σύμφωνα με την πίστη μας, που ορθά απευθύνεται μόνο στη θεία φύση, αλλά μοιάζει με αυτό που αποδίδεται στην εικόνα του τιμημένου και ζωοποιού σταυρού, αλλά και στα ιερά βιβλία των Ευαγγελίων και σε άλλα ιερά αντικείμενα» (Ορισμός του Δεύτερου Συμβουλίου της Νίκαιας).
↑ Ecumenical Council. Titi Tudorancea Encyclopedia. 1991–2016. The Lutheran World Federation, in ecumenical dialogues with the Ecumenical Patriarch of Constantinople has affirmed all of the first seven councils as ecumenical and authoritative. [νεκρός σύνδεσμος]
↑ 71,0 71,1 Ludwig, Alan (12 September 2016). «Luther's Catholic Reformation» (στα English). The Lutheran Witness. «Όταν οι Λουθηρανοί παρουσίασαν την «Ομολογία της Αυγούστας» στον Αυτοκράτορα Κάρολο Ε΄ το 1530, έδειξαν προσεκτικά ότι κάθε άρθρο πίστης και πρακτικής ήταν αληθινό πρώτα απ 'όλα στην Αγία Γραφή και στη συνέχεια στη διδασκαλία των εκκλησιαστικών πατέρων και συνόδων και ακόμη και με τον κανονικό νόμο της Εκκλησίας της Ρώμης. Δηλώνουν τολμηρά: «Αυτό είναι το Σύνολο του Δόγματός μας, στο οποίο, όπως μπορεί να φανεί, δεν υπάρχει τίποτα που να διαφέρει από τις Γραφές, από την Καθολική Εκκλησία ή από την Εκκλησία της Ρώμης όπως είναι γνωστή από τους συγγραφείς της» (AC XXI Συμπέρασμα 1). Η θεμελιώδης θέση της «Ομολογίας της Αυγούστας» είναι ότι η πίστη όπως ομολογείται από το Λούθηρο και τους οπαδούς του δεν είναι κάτι καινούργιο, αλλά η πραγματική καθολική πίστη και ότι οι εκκλησίες τους αντιπροσωπεύουν την αληθινή καθολική ή παγκόσμια εκκλησία. Στην πραγματικότητα η Εκκλησία της Ρώμης έχει απομακρυνθεί από την αρχαία πίστη και πρακτική της καθολικής εκκλησίας (βλ. AC XXIII 13, XXVIII 72 και άλλα σημεία).».
↑ Paul R. Sponheim, "The Origin of Sin", in Christian Dogmatics, Carl E. Braaten and Robert W. Jenson, eds. (Philadelphia: Fortress Press, 1984), 385–407.
↑ Francis Pieper, "Definition of Original Sin", in Christian Dogmatics (St. Louis: Concordia Publishing House, 1953), 1:538.
↑ Krauth, C.P.,The Conservative Reformation and Its Theology: As Represented in the Augsburg Confession, and in the History and Literature of the Evangelical Lutheran Church . Philadelphia: J.B. Lippincott. 1875. pp. 335–455, Part IX The Specific Doctrines Of The Conservative Reformation: Original Sin.
↑ Formula of Concord, Original Sin Αρχειοθετήθηκε 2007-09-27 στο Wayback Machine..
↑ Rom. 7:18, 8:7 1 Cor. 2:14, Martin Chemnitz, Examination of the Council of Trent: Vol. I. Trans. Fred Kramer, St. Louis: Concordia Publishing House, 1971, pp. 639–652, "The Third Question: Whether the Good Works of the Regenerate in This Life Are So Perfect that They Fully, Abundantly, and Perfectly Satisfy the Divine Law".
↑ Gen. 6:5, 8:21, Mat. 7:17, Krauth, C.P.,The Conservative Reformation and Its Theology: As Represented in the Augsburg Confession, and in the History and Literature of the Evangelical Lutheran Church . Philadelphia: J.B. Lippincott. 1875. pp. 388–390, Part IX The Specific Doctrines Of The Conservative Reformation: Original Sin, Thesis VII The Results, Section ii Positive.
↑ Dt. 27:26,Rom. 5:12,2 Th. 1:9 Rom. 6:23, Engelder, T.E.W., Popular Symbolics. St. Louis: Concordia Publishing House, 1934. pp. 38–41, Part VIII. "Sin"
↑ 1 Tim. 2:4, Engelder, T.E.W., Popular Symbolics. St. Louis: Concordia Publishing House, 1934. pp. 43–44, Part X. "Saving Grace", paragraph 55.
↑ Triglot Concordia: The Symbolical Books of the Ev. Lutheran Church. St. Louis: Concordia, 1921. Large Catechism Αρχειοθετήθηκε 2015-02-14 στο Wayback Machine., The Lord's Prayer, The Second Petition, Par. 51.
↑ Gal. 3:13, Engelder, T.E.W., Popular Symbolics. St. Louis: Concordia Publishing House, 1934. p. 43, Part X. "Saving Grace", paragraph 54.
↑ Rom. 10:4, Gal. 4:4–5, Engelder, T.E.W., Popular Symbolics. St. Louis: Concordia Publishing House, 1934. p. 42, Part X. "Saving Grace", paragraph 52.
↑ Solid Declaration of the Formula of Concord, Article III, "Concerning the Righteousness of Faith before God". par. 57–58. trans. Kolb, R., Wengert, T., and Arand, C. Minneapolis: Augsburg Fortress, 2000.
↑ «Augsburg Confession – Book of Concord». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Οκτωβρίου 2008. Ανακτήθηκε στις 5 Μαρτίου 2015.
↑ John 17:3, Luke 1:77,Galatians 4:9, Philippians 3:8, and 1 Timothy 2:4 refer to faith in terms of knowledge.
↑ John 5:46 refers to acceptance of the truth of Christ's teaching, while John 3:36 notes the rejection of his teaching.
↑ John 3:16,36, Galatians 2:16, Romans 4:20–25, 2 Timothy 1:12 speak of trust, confidence, and belief in Christ. John 3:18 notes belief in the name of Christ, and Mark 1:15 notes belief in the gospel.
↑ Engelder, T.E.W., Popular Symbolics. St. Louis: Concordia Publishing House, 1934. pp. 54–55, Part XIV. "Sin"
↑ Ps. 51:10, Engelder, T.E.W., Popular Symbolics. St. Louis: Concordia Publishing House, 1934, p. 57 Part XV. "Conversion", paragraph 78.
↑ John 17:20, Rom. 10:17, Engelder, T.E.W., Popular Symbolics. St. Louis: Concordia Publishing House, 1934, p. 101 Part XXV. "The Church", paragraph 141.
↑ Titus 3:5, Engelder, T.E.W., Popular Symbolics. St. Louis: Concordia Publishing House, 1934, p. 87 Part XXIII. "Baptism", paragraph 118.
↑ Eph. 2:8, Engelder, T.E.W., Popular Symbolics. St. Louis: Concordia Publishing House, 1934, p. 57 Part XV. "Conversion", paragraph 78.
↑ The Roman Catholic Catechism, part 3, section 1, chapter 3, article 2, II, paragraphs 2000 and 2001; downloaded February 18, 2017; defines grace as something which brings about a change in us, such that we cooperate in justification and act without sin (i.e. sanctified).
↑ Is. 63:8–9, Mueller, J.T., Christian Dogmatics. St. Louis: Concordia Publishing House, 1934. pp. 158–160, section "The Doctrine of God", part 5. "The Holy Trinity Revealed in the Old Testament",Heb. 1:5, see Engelder, T.E.W., Popular Symbolics. St. Louis: Concordia Publishing House, 1934. pp. 33–36, Part VI. "The Trinity".
↑ The Nicene Creed and the Filioque: A Lutheran Approach by Rev. David Webber for more information
↑ Athanasian Creed – for an older Trinitarian Creed used by Lutherans, see the Nicene Creed: the version in Evangelical Lutheran Worship (2006) of the Evangelical Lutheran Church in America (ELCA) and the Evangelical Lutheran Church in Canada (ELCIC) is the 1988 ecumenical (ELLC) version. But the version in both "Lutheran Service Book" (2006) of the Lutheran Church–Missouri Synod (LCMS) and the Lutheran Church Canada (LCC) is that of the 1662 Book of Common Prayer with modernized spelling of the words "catholic" and "apostolic", with changes in capitalization of these and other words, and with "Holy Spirit" in place of "Holy Ghost".
↑ Luther's Small Catechism, The Apostles' Creed, Second Article Αρχειοθετήθηκε 2006-11-28 στο Wayback Machine., Graebner, Augustus Lawrence (1910). Outlines of Doctrinal Theology. Saint Louis, MO: Concordia Publishing House. σελίδες 100ff. ISBN 978-0-524-04891-7. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Ιουλίου 2006.
↑ Augsburg confession, Article III Αρχειοθετήθηκε 2021-03-11 στο Wayback Machine.. Retrieved 17 April 2010.
↑ Matthew 28:19, 1 Corinthians 11:23–25, Matthew 26:26–28, Mark 14:22–24, Luke 22:19–20, Graebner, Augustus Lawrence (1910). Outlines of Doctrinal Theology. Saint Louis, MO: Concordia Publishing House. σελ. 161. ISBN 978-0-524-04891-7.
↑ Ephesians 5:27, John 3:5, John 3:23, 1 Corinthians 10:16, Graebner, Augustus Lawrence (1910). Outlines of Doctrinal Theology. Saint Louis, MO: Concordia Publishing House. σελ. 161. ISBN 978-0-524-04891-7.
↑ Ephesians 5:26, 1 Corinthians 10:16, 1 Corinthians 11:24–25, Graebner, Augustus Lawrence (1910). Outlines of Doctrinal Theology. Saint Louis, MO: Concordia Publishing House. σελ. 161. ISBN 978-0-524-04891-7.
↑ Matthew 3:16–17, John 3:5, 1 Corinthians 11:19, Graebner, Augustus Lawrence (1910). Outlines of Doctrinal Theology. Saint Louis, MO: Concordia Publishing House. σελ. 161. ISBN 978-0-524-04891-7.
↑ Luke 7:30, Luke 22:19–20, Graebner, Augustus Lawrence (1910). Outlines of Doctrinal Theology. Saint Louis, MO: Concordia Publishing House. σελ. 162. ISBN 978-0-524-04891-7.
↑ Acts 21:16, Acts 2:38, Luke 3:3, Ephesians 5:26, 1 Peter 3:21, Galatians 3:26–27, Matthew 26:28, Graebner, Augustus Lawrence (1910). Outlines of Doctrinal Theology. Saint Louis, MO: Concordia Publishing House. σελ. 163. ISBN 978-0-524-04891-7.
↑ 1 Peter 3:21, Titus 3:5, Graebner, Augustus Lawrence (1910). Outlines of Doctrinal Theology. Saint Louis, MO: Concordia Publishing House. σελ. 163. ISBN 978-0-524-04891-7.
↑ Titus 3:5, John 3:5, Graebner, Augustus Lawrence (1910). Outlines of Doctrinal Theology. Saint Louis, MO: Concordia Publishing House. σελ. 163. ISBN 978-0-524-04891-7.
↑ Luther's Large Catechism IV, 1: "We have now finished the three chief parts of the common Christian doctrine. Besides these we have yet to speak of our two Sacraments instituted by Christ, of which also every Christian ought to have at least an ordinary, brief instruction, because without them there can be no Christian; although, alas! hitherto no instruction concerning them has been given" (emphasis added; cf. Theodore G. Tappert, trans. and ed., The Book of Concord: The Confessions of the Evangelical Lutheran Church, (Philadelphia: Fortress Press, 1959), 733).
↑ John 20:23, and Engelder, T.E.W., Popular Symbolics. St. Louis: Concordia Publishing House, 1934. pp. 112–113, Part XXVI "The Ministry", paragraph 156.
↑ 1 Pet. 3:21, Mueller, J.T., Christian Dogmatics. St. Louis: Concordia Publishing House, 1934. pp. 491–496, section "The Doctrine of Baptism", part 4. "Baptism a True Means of Grace", and Engelder, T.E.W., Popular Symbolics. St. Louis: Concordia Publishing House, 1934. p. 87, Part XXIII. "Baptism", paragraph 118.
↑ Martin Luther, Small Catechism 4
↑ «Baptism and Its Purpose». Lutheran Church–Missouri Synod. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Φεβρουαρίου 2009. Ανακτήθηκε στις 24 Φεβρουαρίου 2009.
↑ Luther, Martin (2009) [1529]. «The Sacrament of Holy Baptism». Luther's Small Catechism. ISBN 978-0-89279-043-2. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Σεπτεμβρίου 2008. Ανακτήθηκε στις 6 Μαρτίου 2020.
↑ 1 Peter 3:21
↑ Mat. 19:14, Acts 2:38–39, Engelder, T.E.W., Popular Symbolics. St. Louis: Concordia Publishing House, 1934. p. 90, Part XXIII. "Baptism", paragraph 122.
↑ 1 Cor. 1:14, Engelder, T.E.W., Popular Symbolics. St. Louis: Concordia Publishing House, 1934. p. 90, Part XXIII. "Baptism", paragraph 122.
↑ Luther, Martin (2009) [1529]. «Of Infant Baptism». Luther's Large Catechism. ISBN 978-1-4264-3861-5. Luther's Large Catechism – Holy Baptism Αρχειοθετήθηκε 2020-02-23 στο Wayback Machine.
↑ «Augsburg Confession – Book of Concord». Ανακτήθηκε στις 5 Μαρτίου 2015.
↑ 1 Cor. 10:16, 11:20, 27, Engelder, T.E.W., Popular Symbolics. St. Louis: Concordia Publishing House, 1934. p. 95, Part XXIV. "The Lord's Supper", paragraph 131.
↑ «The Solid Declaration of the Formula of Concord, Article 8, The Holy Supper». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Νοεμβρίου 2008. Ανακτήθηκε στις 6 Μαρτίου 2020.
↑ Augustus Lawrence Graebner, Lutheran Cyclopedia p. 136, "Conversion"
↑ «Augsburg Confession – Book of Concord». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Μαρτίου 2021. Ανακτήθηκε στις 5 Μαρτίου 2015.
↑ 1 Cor. 2:14, 12:3, Rom. 8:7, Martin Chemnitz, Examination of the Council of Trent: Vol. I. Trans. Fred Kramer, St. Louis: Concordia Publishing House, 1971, pp. 409–453, "Seventh Topic, Concerning Free Will: From the Decree of the Sixth Session of the Council of Trent".
↑ Augsburg Confession, Article 18, Of Free Will Αρχειοθετήθηκε 2008-09-15 στο Wayback Machine..
↑ Acts 13:48, Eph. 1:4–11, Epitome of the Formula of Concord, Article 11, Election Αρχειοθετήθηκε 2008-10-10 στο Wayback Machine., Mueller, J.T., Christian Dogmatics. St. Louis: Concordia Publishing House, 1934. pp. 585–589, section "The Doctrine of Eternal Election: 1. The Definition of the Term", and Engelder, T.E.W., Popular Symbolics. St. Louis: Concordia Publishing House, 1934. pp. 124–128, Part XXXI. "The Election of Grace", paragraph 176.
↑ 2 Thess. 2:13, Mueller, J.T., Christian Dogmatics. St. Louis: Concordia Publishing House, 1934. pp. 589–93, section "The Doctrine of Eternal Election: 2. How Believers are to Consider Their Election, and Engelder, T.E.W., Popular Symbolics. St. Louis: Concordia Publishing House, 1934. pp. 127–128, Part XXXI. "The Election of Grace", paragraph 180.
↑ Rom. 8:33, Engelder, T.E.W., Popular Symbolics. St. Louis: Concordia Publishing House, 1934. pp. 127–128, Part XXXI. "The Election of Grace", paragraph 179., Engelder, T.E.W., The Certainty of Final Salvation. The Lutheran Witness 2(6). English Evangelical Missouri Synod: Baltimore. 1891, pp. 41ff.
↑ 1 Tim. 2:4, 2 Pet. 3:9, Epitome of the Formula of Concord, Article 11, Election Αρχειοθετήθηκε 2008-10-10 στο Wayback Machine., and Engelder's Popular Symbolics, Part XXXI. The Election of Grace, pp. 124–128.
↑ 1 Timothy 2:3–4
↑ Hos. 13:9, Mueller, J.T., Christian Dogmatics. St. Louis: Concordia Publishing House, 1934. p. 637, section "The Doctrine of the Last Things (Eschatology), part 7. "Eternal Damnation", and Engelder, T.E.W., Popular Symbolics. St. Louis: Concordia Publishing House, 1934. pp. 135–136, Part XXXIX. "Eternal Death", paragraph 196.
↑ Mueller, J.T., Christian Dogmatics. Concordia Publishing House. 1934. pp. 189–195 and Fuerbringer, L., Concordia Cyclopedia Concordia Publishing House. 1927. p. 635 and Christian Cyclopedia article on Divine Providence. For further reading, see The Proof Texts of the Catechism with a Practical Commentary, section Divine Providence, p. 212, Wessel, Louis, published in Theological Quarterly, Vol. 11, 1909.
↑ Mueller, Steven P.,Called to Believe, Teach, and Confess. Wipf and Stock. 2005. pp. 122–123.
↑ Mueller, J.T., Christian Dogmatics. Concordia Publishing House: 1934. pp. 190 and Edward. W. A.,A Short Explanation of Dr. Martin Luther's Small Catechism. Concordia Publishing House. 1946. p. 165. and Divine Providence and Human Adversity Αρχειοθετήθηκε 7 July 2010 στο Wayback Machine. by Markus O. Koepsell
↑ «The Small Catechism». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Νοεμβρίου 2006. Ανακτήθηκε στις 5 Μαρτίου 2015.
↑ 136,0 136,1 «Luther's Large Catechism, First Commandment». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Μαΐου 2008. Ανακτήθηκε στις 10 Μαρτίου 2020.
↑ John 15:5, Tit. 2:14, Engelder, T.E.W., Popular Symbolics. St. Louis: Concordia Publishing House, 1934. pp. 62–63, Part XV. "Conversion", paragraph 88 The New Obedience Is The Fruit Of Conversion, The Product Of Faith.
↑ 2 Cor. 9:8, Krauth, C.P.,The Conservative Reformation and Its Theology: As Represented in the Augsburg Confession, and in the History and Literature of the Evangelical Lutheran Church . Philadelphia: J.B. Lippincott. 1875. pp. 313–314, Part D Confession of the Conservative Reformation: II, Secondary Confessions: Book of Concord, Formula of Concord, Part IV The Doctrinal Result, 2, Section iv, Of Good Works.
↑ Phil 2:13, Engelder, T.E.W., Popular Symbolics. St. Louis: Concordia Publishing House, 1934. p. 74, Part XIX. "Preservation in Faith", paragraph 102.
↑ Rom. 7:18 Heb 11:6, Engelder, T.E.W., Popular Symbolics. St. Louis: Concordia Publishing House, 1934. pp. 39–40, Part VIII. "Sin", paragraph 46 "Original Sin".
↑ «Mat. 7:15–16; NIV – True and False Prophets». Bible Gateway. Ανακτήθηκε στις 5 Μαρτίου 2015.
↑ Albrecht Beutel, "Luther's Life", tr. Katharina Gustavs, in The Cambridge Companion to Martin Luther, ed. Donald K. McKim (New York: Cambridge University Press, 2003), 11.
↑ quoted in Scaer, David. Luther's Concept of the Resurrection Concordia Theological Quarterly 47(3)Αρχειοθετήθηκε 4 July 2008 στο Wayback Machine. p. 219
↑ «Joh 18:36; ESV – Jesus answered, My kingdom is not of...». Bible Gateway. Ανακτήθηκε στις 5 Μαρτίου 2015.
↑ Luke 23:42–43, 2 Cor. 5:8, Engelder, T.E.W., Popular Symbolics. St. Louis: Concordia Publishing House, 1934. p. 130, Part XXXIV. "The State of the Soul in the Interval Between Death and the Resurrection", paragraph 185.
↑ 1 Cor. 15:22–24, Francis Pieper, Christian Dogmatics, 505–515; Heinrich Schmid, The Doctrinal Theology of the Evangelical Lutheran Church, 624–32; John Mueller, Christian Dogmatics, 616–619
↑ John 6:40, John 6:54
↑ John 5:21, John 5:28–29, Matthew 25:32, 2 Corinthians 5:10, Acts 24:15
↑ McGrath, Alister, E. Christianity: An Introduction. 2nd ed. Malden, Massachusetts: Blackwell, 2006. p. 272.
↑ Taruskin, Richard. The Oxford History of Western Music – Volume I (Music in the Earliest Notations to the sixteenth century), pp. 753–758 (Oxford: Oxford University Press, 2010)
↑ Apology of the Augsburg Confession, Article XXIV.1
↑ 152,0 152,1 See Luther's Small Catechism, Daily Prayers Αρχειοθετήθηκε 2010-02-01 στο Wayback Machine.
↑ Hämmerli, Maria· Mayer, Jean-François (23 Μαΐου 2016). Orthodox Identities in Western Europe: Migration, Settlement and Innovation (στα English). Routledge. σελ. 13. ISBN 9781317084914.
↑ Principle examples of this in the ELCA include Family of God, Cape Coral FL. Αρχειοθετήθηκε 2020-07-16 στο Wayback Machine., The Well, Charlotte NC, Hosanna! of Lakeville, Minnesota, and Church of the Apostles, Seattle WA. Αρχειοθετήθηκε 20 August 2006 στο Wayback Machine..
↑ "A given culture's values and patterns, insofar as they are consonant with the values of the Gospel, can be used to express the meaning and purpose of Christian worship. Contextualization is a necessary task for the Church's mission in the world, so that the Gospel can be ever more deeply rooted in diverse local cultures." NAIROBI STATEMENT ON WORSHIP AND CULTURE: Contemporary Challenges and Opportunities Αρχειοθετήθηκε 22 February 2007 στο Wayback Machine.
↑ Piepkorn, A.C. Profiles in Belief: Volume II, Protestant Denominations. San Francisco: Harper and Row, 1978. p. 31.
↑ Piepkorn, A.C., Profiles in Belief: Volume II, Protestant Denominations. San Francisco: Harper and Row, 1978. p. 32.
↑ Piepkorn, A.C., Profiles in Belief: Volume II, Protestant Denominations. San Francisco: Harper and Row, 1978. p. 35.
↑ Piepkorn, A.C., Profiles in Belief: Volume II, Protestant Denominations. San Francisco: Harper and Row, 1978. p. 33.
↑ 160,0 160,1 160,2 Piepkorn, A.C., Profiles in Belief: Volume II, Protestant Denominations. San Francisco: Harper and Row, 1978. p. 34.
↑ Hunt, T.· Carper, J. (2012). The Praeger Handbook of Faith-Based Schools in the United States, K-12, Volume 1. ABC-CLIO. σελίδες 177. ISBN 0313391394.
↑ Preface Αρχειοθετήθηκε 2008-11-21 στο Wayback Machine. to Luther's Large and preface Αρχειοθετήθηκε 2006-11-28 στο Wayback Machine. to Luther's Small Catechism.
↑ Fahlbusch, Erwin, and Bromiley, Geoffrey William, The Encyclopedia of Christianity, Volume 3. Grand Rapids, Michigan: Eerdmans, 2003. p. 367.
↑ Absolutism and the Eighteenth-Century Origins of Compulsory Schooling in Prussia and Austria (Google Books) by James van Horn Melton, Cambridge University Press, 1988.
↑ Klug, Eugene F. and Stahlke, Otto F. Getting into the Formula of Concord. St. Louis: Concordia, 1977. p. 16
↑ Klug, Eugene F. and Stahlke, Otto F. Getting into the Formula of Concord. St. Louis: Concordia. p. 18
↑ See Lutheran Orthodoxy Under Fire: An Exploratory Study of the Syncretistic Controversy And The Consensus Repetitus Fidei Vere Lutheranae Αρχειοθετήθηκε 15 April 2010 στο Wayback Machine. and Strenuus Christi Athleta Abraham Calov (1612–1686): Sainted Doctor And Defender of the Church Αρχειοθετήθηκε 15 April 2010 στο Wayback Machine., both by Timothy R. Schmeling
↑ (in σουηδική)Svenskakyrkan.se Αρχειοθετήθηκε 30 September 2007 στο Wayback Machine.
↑ Bente, Friedrich, 1858–1930. American Lutheranism Volume 1: Early History of American Lutheranism: Lutheran Swedes in Delaware. St. Louis: Concordia, 1919, pp. 13–16.
↑ Gritsch, Eric W. A History of Lutheranism. Minneapolis: Fortress Press, 2002. p. 185.
↑ For a historical example, see Robert Preus, To Join or Not To Join. North Dakota District of The Lutheran Church–Missouri Synod, 1968.
↑ See Brief Statement was adopted as LCMS doctrine in 1932, and from time to time has been adopted by other Lutherans Αρχειοθετήθηκε 14 May 2008 στο Wayback Machine.
↑ Report of the Lutheran Church, The Northwestern Lutheran, p. 281, 31 August 1988.
↑ These include, but are not limited to the following: the American Provinces of the Moravian Church, the Episcopal Church in the United States of America, the Presbyterian Church (U.S.A.), the Reformed Church in America, the United Methodist Church, and the United Church of Christ.
↑ For a similar phenomenon also currently developing, see Anglican realignment.
↑ see Ecumenism: Facts and Illusions by Kurt E. Marquart for a short explanation of the modern ecumenism movement from a Confessional Lutheran perspective
↑ For some opinions and historical discussion from someone who takes a broader view, see What is a call?: or, When is a call a call, and who makes it such? Αρχειοθετήθηκε 2019-04-12 στο Wayback Machine. By Alfred H. Maaske
↑ Gassman, Günther· Larson, Duane H.· Olderburg, Mark W. (2011). Historical Dictionary of Lutheranism (2nd έκδοση). The Scarecrow Press, Inc.
↑ Das kirchliche Amt in apostolischer Nachfolge. In: Dorothea Sattler, Gunther Wenz: Das kirchliche Amt in apostolischer Nachfolge. Volume 3: Verständigungen und Differenzen. Herder/ Vandenhoeck & Ruprecht, Freiburg and Göttingen 2008. (ISBN 3-451-29943-7), p. 167–267, and p. 266.
↑ Karelian religious movement Uskhovayzet
↑ Kirche weltweit Ukraine: "Ihre Gemeinde ist annulliert" 18.09.2016 by Von Helmut Frank]
↑ A New "Old" Lutheran Church in Asian Russia by Alexei Streltsov, in Logia, Epiphany 2006: Volume 15, Number 1
↑ Zahlen und Fakte zum kirchlichen Leben 2019 Evangelische Kirche in Deutschland
↑ This website has text and midi files for the 1865 Pennsylvania Ministerium hymnal.
↑ For example, the single Lutheran church on the island of Guam is a member of the Lutheran Church-Missouri Synod and the Lutheran Congregations in Mission for Christ. See Lutheran Church of Guam History
↑ For example, Trinity New Haven, MO is a member congregation of the Missouri Synod even though their pastor is independent. This congregation was expelled from the Missouri Synod for a while over this, but they challenged it and got back in.
↑ Due to influence from former Missourians joining the ELCA in the American Evangelical Lutheran Church
↑ One example of these differences are those between the Missouri and Wisconsin Synods.
↑ «About Us». Lutheran Church of New Zealand. Ανακτήθηκε στις 5 Μαρτίου 2015.  However, some Lutherans disagree with the way the Lutheran World Federation arrives at this number, as millions of them actually come from bodies that are largely Reformed, but include some Lutherans. For more information on this, see: Schumacher, William (April 2005). «Theological Observer: How Many Lutherans?». Concordia Journal. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2007-06-10. https://web.archive.org/web/20070610210044/http://www.csl.edu/CJApril05.pdf. Ανακτήθηκε στις 2020-03-19.
↑ «Member Churches». The Lutheran World Federation. Ανακτήθηκε στις 5 Μαρτίου 2015.
↑ «Survey Shows 70.5 Million Members in LWF-Affiliated Churches». The Lutheran World Federation. 14 Μαρτίου 2012. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Ιουλίου 2012. Ανακτήθηκε στις 22 Ιουλίου 2012.
↑ Encyclopædia Britannica, Dominant Protestant Denomination Per Country, 1995.
↑ Lutherans as a Percentage of All Residents, 2000 Αρχειοθετήθηκε 30 June 2006 στο Wayback Machine. (Map by county). Also see comparable maps of other religions along with specific denominations of Lutheran at the main American Ethnic Geography Αρχειοθετήθηκε 9 June 2007 στο Wayback Machine. site
↑ 2011 World Lutheran Membership Details Αρχειοθετήθηκε 24 March 2013 στο Wayback Machine.
↑ «Sweden Ends Designation of Lutheranism as Official Religion». Los Angeles Times. Ανακτήθηκε στις 5 Μαρτίου 2015.
↑ The Lutheran World Federation 2013 Membership Figures
↑ «Religion Flow Chart: Christianity». Faiths and Freedoms: Religious Diversity in New York City. Macaulay Honors College at CUNY. Ανακτήθηκε στις 31 Μαρτίου 2015.
↑ «Branches of Chrisitianity». Waupun, WI: Waupun Area School District. Ανακτήθηκε στις 27 Μαρτίου 2015.
Quentin Skinner,«Η απολυταρχία και η Λουθηρανική Μεταρρύθμιση», στο: Τα θεμέλια της νεότερης πολιτικής σκέψης, μτφρ.Μαρίνος Σαρηγιάννης, εκδ.Αλεξάνδρεια, Αθήνα, 2005, σελ.307-421