el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el en el el el el el el el el el el el el el el el en en el el el el el el el el el en el el el cs el el el el el el el en es el el el el el el el el el el el el el
Ο Λάκοβιτς γεννήθηκε από μια αγροτική οικογένεια στο χωριό Μπατίνσκε κοντά στο Καλίνοβατς. Αφού ολοκλήρωσε την πρωτοβάθμια εκπαίδευση, εργάστηκε ως εργάτης σε χωράφια και δάση. Αυτός ο αυτοδίδακτος ζωγράφος φιλοτέχνησε τις πρώτες του υδατογραφίες με θέμα τη ζωή του χωριού, το 1944. Σχεδίασε τα πρώτα του σχέδια το 1952.
Ο Λάκοβιτς μετακόμισε στο Kloštar Podravski το 1954. Πέρασε εκεί τρία χρόνια, ζωγραφίζοντας τις πρώτες του ελαιογραφίες. Στη συνέχεια, μετακόμισε στο Ζάγκρεμπ, όπου εργάστηκε ως ταχυδρόμος και ταχυδρομικός υπάλληλος. Το 1962, γνώρισε τον Krsto Hegedušić και κατά καιρούς εργάστηκε στο ατελιέ του. Η πρώτη του ατομική έκθεση στο HAZU Cabinet of Graphics το 1964 καθιέρωσε τη φήμη του ως επιδέξιου καλλιτέχνη. Έφυγε από το ταχυδρομείο το 1968 και έγινε επαγγελματίας ζωγράφος.
Ζωγράφηζε ποιητικές σκηνές από την πατρίδα του, την Podravina, με τέμπερα και λάδι πάνω σε γυαλί (μια παραδοσιακή τεχνική των ναΐφ καλλιτεχνών από τη βόρεια Κροατία), ενώ στρεφόταν όλο και περισσότερο στο σχέδιο. Στα πρώιμα έργα του κυριαρχούν λεπτομερείς χειμερινές σκηνές. Κατά τη δεκαετία του 1970, ο Λάκοβιτς στράφηκε προς την αλληγορία, τον συμβολισμό και το φανταστικό. Η ατμόσφαιρα των έργων του είναι λυρική και σουρεαλιστική.
Πιο συχνά, σχεδίαζε τοπία, παραστατικές συνθέσεις, λουλούδια και έργα νεκρής φύσης. Τα πορτρέτα του είναι πολύ σπάνια. Εικονογράφησε πολλά βιβλία πεζογραφίας και ποίησης.
Ο Λάκοβιτς εξέθεσε έργα του σε περισσότερες από εκατό ατομικές εκθέσεις στο εσωτερικό και στο εξωτερικό (Κολωνία, Ζυρίχη, Παρίσι, Βρέμη, Λαβάλ, Μάνστερ, Τορίνο, Ρώμη, Καράκας, Μιλάνο, Χάγη, Σάο Πάολο, Σανγκάη, Πεκίνο, Τόκιο, Μαδρίτη, Αγία Πετρούπολη). Τα έργα του εκτίθενται σε μουσεία σε όλο τον κόσμο: στο Κροατικό Μουσείο Ναΐφ Τέχνης στο Ζάγκρεμπ, στο Μουσείο der 20. Jahrhunderts στη Βιέννη, στο Museu de Arte Contemporânea στο Σάο Πάολο, στο Μητροπολιτικό Μουσείο της Μανίλας, στο Μουσείο Henri Rousseau της Λαβάλ, στο Μουσείο Setagaya του Τόκιο, στο Μουσείο Τέχνης του Ινστιτούτου Κάρνεγκι, στο Museo Civico di Belle Arti στο Λουγκάνο καθώς και στη Βιβλιοθήκη του Βατικανού. Δημιούργησε σκηνικά θεατρικών παραστάσεων για το HNK στο Ζάγκρεμπ και για το Stadtopernhaus στο Γκρατς.
Ήταν μεταξύ των ιδρυτών της Κροατικής Δημοκρατικής Ένωσης. Εκλέχθηκε δύο φορές ως μέλος του Επαρχιακού Επιμελητηρίου του Κροατικού Κοινοβουλίου.
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990, σχεδίασε μια σειρά από σχέδια για τα ανθρώπινα δεινά κατά στον πόλεμο της ανεξαρτησίας της Κροατίας. Πέθανε στο Ζάγκρεμπ το 2004.
↑ 1,0 1,1 1,2 The Fine Art Archive. 82155.
↑ 2,0 2,1 Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας. 14965956t.
↑ 3,0 3,1 Jean-Pierre Delarge: (Γαλλικά) Le Delarge. Gründ, Jean-Pierre Delarge. Παρίσι. 2001. 10003_artiste_LACKOVIC_CROATA_Ivan. ISBN-13 978-2-7000-3055-6. ISBN-10 2-7000-3055-9.
↑ «Benezit Dictionary of Artists» (Αγγλικά) Oxford University Press. 2006. B00102537. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017. ISBN-13 978-0-19-977378-7.
↑ «Hrvatski biografski leksikon» (Κροατικά) 1983. 10853.
↑ Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: «BnF catalogue général». (Γαλλικά) general catalog of BnF. Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας. Παρίσι. Ανακτήθηκε στις 26  Μαρτίου 2017.
↑ (Σλοβακικά, Τσεχικά, Αγγλικά) Web umenia. www .webumenia .sk /autor /5559. Ανακτήθηκε στις 7  Απριλίου 2018.
↑ The Fine Art Archive. cs .isabart .org /person /82155. Ανακτήθηκε στις 1  Απριλίου 2021.
↑ www .zagreb .hr /u-1987-godini-za-1986-godinu /28625. Ανακτήθηκε στις 22  Ιουνίου 2022.
Ένα δοκίμιο για το έργο του στα κροατικά
Κροάτης καλλιτέχνης εμπνευσμένος από την αγάπη της χώρας του[νεκρός σύνδεσμος] Επικήδειος στην εφημερίδα The Guardian