el el el el el el el el el el el el el el el el el el fr pl eu fr pl el el gu fr fr fr fr fr fr de de de de fr fr sv sv en en fr pl eu fr pl el el gu el zh eo it el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el fr pl eu fr pl el el gu fr en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en fr fr fr fr fr de de de de fr fr sv sv en en fr pl eu fr pl el el gu el el zh en hbs_lat eo el fr en el el el el el cs el el el en en el en el el el el el el el el el el el el el el
Το Άνοιγμα Αμάρ (Amar Opening) είναι ένα αντισυμβατικό σκακιστικό άνοιγμα όπου τα λευκά ξεκινούν προωθώντας τον ίππο του βασιλιά στο τετράγωνο θ3, δηλαδή παίζουν ως αρχική κίνηση την 1.Ιθ3 (σε αλγεβρική σημειογραφία).
Παριζιάνικο άνοιγμα, Άνοιγμα αμμωνίας, Άνοιγμα του μεθυσμένου ίππου
Το άνοιγμα Αμάρ πήρε το όνομά του από τον ερασιτέχνη σκακιστή Σαρλ Αμάρ που έπαιζε το άνοιγμα αυτό στη δεκαετία του 1930 στο Παρίσι. Μερικές φορές είναι γνωστό ως Άνοιγμα αμμωνίας (Ammonia Opening), διότι ο χημικός τύπος της αμμωνίας συμβολίζεται με NH3. Πιθανότατα η ονομασία του ανοίγματος ως Αμάρ, δόθηκε από τον Ξαβιέ Ταρτακόβερ που χρησιμοποιούσε και τα δύο παραπάνω ονόματα για το συγκεκριμένο άνοιγμα, αν και ο σκακιστικός συγγραφέας Τιμ Χάρντινγκ πρότεινε χαριτολογώντας ότι το "Amar" είναι ακρωνύμιο της φράσης "Absolutely mad and ridiculous",[1] που σημαίνει "Απολύτως τρελό και γελοίο", με το ίδιο σκεπτικό αναφέρεται και ως Άνοιγμα του μεθυσμένου ίππου (Drunken Knight Opening). Επίσης, λόγω του ότι ο Σαρλ Αμάρ ήταν Παριζιάνος, το άνοιγμα αναφέρεται μερικές φορές και ως Παριζιάνικο άνοιγμα (Paris Opening).
Θεωρείται ανορθόδοξο άνοιγμα, για αυτό κατατάχθηκε στον αντίστοιχο κωδικό A00 στην Εγκυκλοπαίδεια Σκακιστικών Ανοιγμάτων.
Όπως και στο Άνοιγμα Ντάρκιν, τα λευκά αναπτύσσουν έναν ίππο τους σε κάποια ακριανό τετράγωνο της σκακιέρας χωρίς να έχουν ιδιαίτερους λόγους για να πράξουν κάτι τέτοιο, έτσι μια τέτοια εξέλιξη είναι αρκετά δύσκολη (μία από τις παροιμίες του Ζίγκμπερτ Τάρρας είναι «Ένας ίππος επί του χείλους είναι αμυδρός"). Παρ' όλα αυτά, η ανάπτυξη του ίππου του βασιλιά προετοιμάζει ροκέ στην πτέρυγα του βασιλιά, και ως εκ τούτου η 1.Ιθ3 είναι αρκετά πιο συχνή κίνηση από την 1.Ια3.
Η πιο κοινή απάντηση των μαύρων είναι η 1...δ5 που απειλεί με 2...Α:θ3, καταστρέφοντας την δομή των πιονιών στην πτέρυγα του λευκού βασιλιά. Τα λευκά, για να αποφευχθεί κάτι τέτοιο, συνήθως παίζουν 2.η3 και στη συνέχεια τα μαύρα μπορούν να διεκδικήσουν το κέντρο με 2...ε5.
Σ. Ταρτακόβερ – Ά. Λιλίενταλ,
Μεγάλο γκαμπί, μετά από 6.θ:η3
Η πιο γνωστή επώνυμη βαριάντα του ανοίγματος Αμάρ ονομάζεται Παριζιάνικο γκαμπί (Paris Gambit):
Στο γκαμπί αυτό τα λευκά δίνουν υλικό, αλλά επιτρέπουν στα μαύρα και μια σταθερή υπεροχή στο κέντρο. Ως εκ τούτου, το γκαμπί αυτό θεωρείται αμφίβολο. Η μοναδική επώνυμη υποβαριάντα στο Παριζιάνικο γκαμπί είναι το Μεγάλο γκαμπί (Grant Gambit):
Αυτή η υποβαριάντα παίχτηκε για πρώτη φορά από τον Σαβιέλλυ Ταρτακόβερ εναντίον του Άντορ Λιλίενταλ, το 1933 στο Παρίσι.
Στην βαριάντα 1...ε5, υπάρχει μία μόνο επώνυμη υποβαριάντα γνωστή ως Τρελόγατο (Krazy Kat):
↑ Winter (1996), σελ. 89
Dunnington, Angus (2000). Winning Unorthodox Openings. Everyman Chess. ISBN 978-1-85744-285-4.
Hooper, David Vincent· Whyld, Kenneth (1996). The Oxford Companion To Chess (2η έκδοση). Oxford: Oxford University Press. ISBN 0-19-280049-3.
Schiller, Eric (2002). Unorthodox Chess Openings (2η έκδοση). Cardoza. σελίδες 45–46. ISBN 1-58042-072-9.