el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el en el el el en el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el en el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el en el en en en el el en el en el de el el el el el el el el el el el el de el el el el el el el el el el el el el el el
Ο Αλβέρτος της Σαξονίας-Κοβούργου και Γκότα (αγγλικά: Albert of Saxe-Coburg and Gotha, 26 Αυγούστου 1819 - 14 Δεκεμβρίου 1861) ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ερνέστου Α΄ της Σαξονίας-Κοβούργου & Γκότα και σύζυγος της Βικτωρίας του Ηνωμένου Βασιλείου.
Πρίγκιπας σύζυγος της βρετανικής μοναρχίας
10 Φεβρουαρίου 1840 - 14 Δεκεμβρίου 1861
Κάστρο Ρόζεναου, Κόμπουργκ, Σαξονία-Κόμπουργκ και Ζάαλφελντ, Γερμανία
14 Δεκεμβρίου 1861 (42 ετών)
Κάστρο Ουίνδσορ, Μπέρκσαϊρ, Ηνωμένο Βασίλειο
Παρεκκλήσιο του Αγίου Γεωργίου, Ουίνδσορ
Εδουάρδος Ζ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου
Αλφρέδος της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα
Αρθούρος του Κόννωτ & Στράθερν
δεδομένα (π • σ • ε )
Ο Αλβέρτος πέθανε στη νεαρή ηλικία των 42 ετών, βυθίζοντας τη σύζυγό του σε βαθύ πένθος για το υπόλοιπο της ζωής της. Μετά το θάνατο της Βικτωρίας το 1901, ο μεγαλύτερος γιος τους ανέβηκε στο θρόνο ως Εδουάρδος Ζ΄ και έγινε ο πρώτος Βρετανός μονάρχης του Οίκου της Σαξονίας-Κοβούργου & Γκότα.
3 Τα παιδιά του Αλβέρτου
4 Το τέλος του
Ο Αλβέρτος (αριστερά) με τον μεγαλύτερο αδελφό του Ερνέστο και την μητέρα του Λουίζα, λίγο πριν από την εξορία της από το δικαστήριο.
Ο Φραγκίσκος Αλβέρτος Αύγουστος Κάρολος Εμμανουήλ γεννήθηκε στις 26 Αυγούστου 1819 στο Κάστρο Ρόζεναου στο Κοβούργο της Σαξονίας-Κοβούργου-Ζάαλφελντ, στη Γερμανία. Γιος του Ερνέστου Α΄ της Σαξονίας-Κοβούργου & Γκότα και της πρώτης συζύγου του Λουίζας της Σαξονίας-Γκότα-Αλτεμβούργου.[1]Ο Αλβέρτος βαφτίστηκε σε Λουθηρανική Ευαγγελική Εκκλησία στις 19 Σεπτεμβρίου 1819 στην Μαρμάρινη Αίθουσα του Κάστρου Ρόζεναου με νερό που λήφθηκε από τον τοπικό ποταμό Ιτς.[2][3]
Ανάδοχοί του ήταν η Αυγούστα, Χήρα Δούκισσα της Σαξονίας-Κοβούργου-Ζάαλφελντ (γιαγιά από την πλευρά του πατέρα), ο Αύγουστος της Σαξονίας-Γκότα-Αλτεμβούργου (παππούς από την πλευρά της μητέρας), ο Φραγκίσκος Β´ της Αυστρίας, ο Αλβέρτος, Δούκας του Τέσσεν, και ο Εμμανουέλ, Κόμης του Μένσντορφ-Πουιγύ.
Πορτραίτο από τον Τζον Πάρτριτζ, 1840.
Από το 1836 η ιδέα του γάμου μεταξύ του Αλβέρτου και της εξαδέλφης του Βικτωρίας ήταν μια σκέψη στο νου του φιλόδοξου θείου τους, Λεοπόλδου. Εκείνη τη στιγμή η Βικτωρία ήταν η διάδοχος του βρετανικού θρόνου, καθώς ο πατέρας της Εδουάρδος, Δούκας του Κεντ και του Στράθερν, τέταρτος γιος του Γεωργίου Γ΄, είχε αποβιώσει όταν η Βικτωρία ήταν βρέφος και ο ηλικιωμένος θείος της Γουλιέλμος Δ΄, δεν είχε νόμιμα παιδιά.
Ο Λεοπόλδος κανόνισε με την αδελφή του Βικτωρία, Δούκισσα του Κεντ (μητέρα της Βικτωρίας), να καλέσει τον αδελφό τους Ερνέστο της Σαξονίας-Κοβούργου & Γκότα και τους γιους του, Αλβέρτο και Ερνέστο, να την επισκεφθούν τον Μάιο του 1836, με σκοπό να συναντήσει την Βικτωρία. Ο Γουλιέλμος Δ΄ ωστόσο απέρριψε να δεχτεί οποιοδήποτε μέλος από τους Κοβούργους και αντ' αυτού ευνόησε τον Αλέξανδρο των Κάτω Χωρών, δευτερότοκο γιο του Γουλιέλμου, Πρίγκιπα της Οράγγης.
Η Βικτωρία γνώριζε καλά τα διάφορα σχέδια περί γάμου και αξιολογούσε με κριτική την παρέλαση των υποψηφίων πριγκίπων. Έγραφε: «Ο Αλβέρτος είναι πολύ όμορφος. Τα μαλλιά του είναι περίπου το ίδιο χρώμα με το δικό μου. Τα μάτια του είναι μεγάλα και μπλε και έχει μια όμορφη μύτη και ένα πολύ γλυκό στόμα με ωραία δόντια, αλλά η γοητεία της όψης του είναι η έκφρασή του, η οποία είναι πιο ευχάριστη.»[4] Τον Αλέξανδρο, από την άλλη πλευρά, τον περιέγραψε ως "πολύ απλό".
Η Βικτωρία έγραψε στον θείο της Λεοπόλδο για να τον ευχαριστήσει «για την προοπτική μιας μεγάλης ευτυχίας που συνέβαλες να της δώσεις, στο πρόσωπο του αγαπητού Αλβέρτου... Κατέχει κάθε ποιότητα που θα μπορούσε να είναι επιθυμητή και να καταστεί μία απόλυτη ευχαρίστηση.» Η Βικτωρία ανέβηκε στο θρόνο σε ηλικία μόλις δεκαοκτώ ετών στις 20 Ιουνίου 1837.[5]
Ο Αλβέρτος επέστρεψε στο Ηνωμένο Βασίλειο μαζί με τον Ερνέστο τον Οκτώβριο του 1839, για να επισκεφθεί τη Βασίλισσα με σκοπό την ανακοίνωση του γάμου. Ο Αλβέρτος και η Βικτωρία είχαν αμοιβαία αγάπη και η Βασίλισσα πρότεινε να αρραβωνιαστούν στις 15 Οκτωβρίου 1839. Η πρόθεση της Βικτωρίας να παντρευτεί ανακηρύχθηκε επισήμως από το Συμβούλιο της Επικρατείας στις 23 Νοεμβρίου, και το ζευγάρι παντρεύτηκε στις 10 Φεβρουαρίου 1840 στο Βασιλικό Παρεκκλήσιο του Ανακτόρου του Αγίου Ιακώβου. Λίγο πριν το γάμο ο Αλβέρτος πολιτογραφήθηκε με νόμο του Κοινοβουλίου, και του χορηγήθηκε η προσφώνηση Αυτού Βασιλική Υψηλότητα με διάταγμα του Συμβουλίου.[6][7]
Τα παιδιά του ΑλβέρτουΕπεξεργασία
παντρεύτηκε το 1858 τον Φρειδερίκο της Πρωσίας, μετέπειτα Αυτοκράτορα της Γερμανίας. Απέκτησαν 8 παιδιά.
Αλβέρτος Εδουάρδος (μετέπειτα Εδουάρδος Ζ΄)
παντρεύτηκε το 1863 την Αλεξάνδρα της Δανίας. Απέκτησαν 6 παιδιά.
παντρεύτηκε το 1862 τον Λουδοβίκο Δ΄ της Έσσης. Απέκτησαν 7 παιδιά.
παντρεύτηκε το 1874 τη Μεγάλη Δούκισσα Μαρία Αλεξάνδροβνα της Ρωσίας. Απέκτησαν 5 παιδιά (και ένα θνησιγενές).
παντρεύτηκε το 1866 τον Χριστιανό του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν. Απέκτησαν 5 παιδιά (και ένα θνησιγενές).
παντρεύτηκε το 1871 τον Τζον Κάμπελ, Μαρκήσιο του Λορν, αργότερα 9ο Δούκα του Αργκάϊλ. Δεν απέκτησαν παιδιά.
παντρεύτηκε το 1879 τη Λουίζα Μαργαρίτα της Πρωσίας. Απέκτησαν 3 παιδιά.
παντρεύτηκε το 1882 την Ελένα του Βάλντεκ και Πύρμοντ. Απέκτησαν 2 παιδιά.
παντρεύτηκε το 1885 τον Ερρίκο της Βαττεμβέργης. Απέκτησαν 4 παιδιά.
Στα 40 εγγόνια (και δύο θνησιγενή) του Αλβέρτου συμπεριλαμβάνονται τέσσερις μονάρχες: Γεώργιος Ε΄ του Ηνωμένου Βασιλείου, Γουλιέλμος Β΄ της Γερμανίας, Ερνέστος Λουδοβίκος της Έσσης και Κάρολος Εδουάρδος της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα, και πέντε σύζυγοι μοναρχών: Ματθίλδη της Νορβηγίας, Σοφία της Ελλάδας, Βικτωρία Ευγενία της Ισπανίας, Μαρία της Ρουμανίας και Αλίκη της Έσσης (Αλεξάνδρα Φιοντόροβνα). Πολλοί απόγονοι του Αλβέρτου είναι βασιλείς και ευγενείς σε όλη την Ευρώπη.
Από αριστερά προς τα δεξιά: Αλφρέδος, Αλβέρτος Εδουάρδος, Βασίλισσα Βικτωρία, Πρίγκιπας Αλβέρτος, Αλίκη, Ελένη και Βικτωρία από τον Φραντς Ξάβερ Βίντερχαλτερ (1846).
Ο Αλβέρτος ήταν σοβαρά άρρωστος με κράμπες στο στομάχι τον Αύγουστο του 1859. Τον Μάρτιο του 1861 η μητέρα της Βικτωρίας και θεία του Αλβέρτου, Δούκισσα του Κεντ, πέθανε και η Βικτωρία είχε πληγεί από την οδύνη. Ο Αλβέρτος ανέλαβε τα περισσότερα από τα καθήκοντα της Βασίλισσας, παρά το γεγονός ότι ο ίδιος ήταν άρρωστος με χρόνια προβλήματα στο στομάχι.
Τον Νοέμβριο του ίδιου έτους η Βικτωρία και ο Αλβέρτος επέστρεψαν στο Κάστρο του Ουίνδσορ και ο Αλβέρτος Εδουάρδος, Πρίγκιπας της Ουαλίας, είχε επιστρέψει στο Καίμπριτζ, όπου ήταν φοιτητής. Δύο από τα ξαδέρφια του Αλβέρτου, ο Πέτρος Ε΄ της Πορτογαλίας και ο Φερδινάνδος της Πορτογαλίας, πέθαναν από τυφοειδή πυρετό. Εκτός από αυτή την είδηση, ο Αλβέρτος πληροφορήθηκε τα κουτσομπολιά που ακούγονταν σε κλαμπ κυρίων και τον ξένο τύπο ότι ο Πρίγκιπας της Ουαλίας ήταν ακόμα σε σχέση με την Νέλλι Κλίφντεν, μια νεαρή Ιρλανδή ηθοποιό. Ο Αλβέρτος και η Βικτωρία ήταν τρομοκρατημένοι από την αδιακρισία του γιου τους και φοβήθηκαν εκβιασμό, σκάνδαλο ή και εγκυμοσύνη. Αν και ο Αλβέρτος ήταν άρρωστος, ταξίδεψε στο Καίμπριτζ για να δει τον Πρίγκιπα της Ουαλίας στις 25 Νοεμβρίου για να συζητήσουν την υπόθεσή του.
Στην τελευταίες εβδομάδες του ο Αλβέρτος υπέφερε από πόνους στην πλάτη και τα πόδια. Στις 9 Δεκεμβρίου ένας από τους γιατρούς του Αλβέρτου, ο Ουίλλιαμ Τζέννερ, διέγνωσε τυφοειδή πυρετό. Ο Αλβέρτος πέθανε στις 22:50 μ.μ. στις 14 Δεκεμβρίου 1861 στο Μπλε Δωμάτιο του Κάστρου του Ουίνδσορ, παρουσία της Βασίλισσας και πέντε, εκ των εννέα, παιδιών τους.
Η τότε διάγνωση ήταν τυφοειδής πυρετός, αλλά σύγχρονοι συγγραφείς έχουν επισημάνει ότι ο Αλβέρτος ήταν άρρωστος για τουλάχιστον δύο χρόνια πριν από το θάνατό του, το οποίο μπορεί να σημαίνει ότι μια χρόνια ασθένεια, όπως η Νόσος του Crohn, νεφρική ανεπάρκεια, ή κοιλιακός καρκίνος μπορεί να ήταν η αιτία του θανάτου.
26 Αυγούστου 1819 - 12 Νοεμβρίου 1826: Η Αυτού Γαληνοτάτη Υψηλότητα ο Πρίγκιπας Αλβέρτος της Σαξονίας-Κοβούργου και Ζάαλφελντ, Δούκας της Σαξονίας
12 Νοεμβρίου 1826 - 6 Φεβρουαρίου 1840: Η Αυτού Γαληνοτάτη Υψηλότητα ο Πρίγκιπας Αλβέρτος της Σαξονίας-Κοβούργου και Γκότα, Δούκας της Σαξονίας
6 Φεβρουαρίου 1840 - 25 Ιουνίου 1857: Η Αυτού Βασιλική Υψηλότητα ο Πρίγκιπας Αλβέρτος της Σαξονίας-Κοβούργου και Γκότα, Δούκας της Σαξονίας
25 Ιουνίου 1857 - 14 Δεκεμβρίου 1861: Η Αυτού Βασιλική Υψηλότητα ο Πρίγκιπας Βασιλικός Σύζυγος Αλβέρτος
Ιππότης της Περικνημίδος, 16 Δεκεμβρίου 1839[8]
Ιππότης του Αγίου Πατρικίου[9]
Ιππότης του Μεγαλόσταυρου, 6 Μαρτίου 1840[10]
Μεγάλος Κύριος, 25 Μαΐου 1847
Επιπλέον Ιππότης του Αστέρος της Ινδίας, 25 Ιουνίου 1861[11]
Ιππότης Μεγαλόσταυρου των Αγίων Μιχαήλ και Γεωργίου[9]
Ιππότης του Τάγματος του Χρυσόμαλλου Δέρατος, 27 Απριλίου 1841[12]
Ιππότης του Ελέφαντα, 10 Ιανουαρίου 1843[13]
Ιππότης του Σεραφείμ, Φεβρουάριος 1856[14]
↑ Hobhouse 1983, σελ. 2· Weintraub 1997, σελ. 20· Weir 1996, σελ. 305.
↑ Weintraub 1997, σελ. 21.
↑ e.g. Montgomery-Massingberd 1977, σελίδες 259–273.
↑ Victoria quoted in Weintraub 1997, σελ. 49.
↑ Hobhouse 1983, σελίδες 17–18· Weintraub 1997, σελ. 67.
↑ Quoted in Jagow 1938, σελ. 37.
↑ Ames 1968, σελίδες 132–146, 200–222; Hobhouse 1983, σελίδες 70–78. The National Gallery, London, received 25 paintings in 1863 presented by Queen Victoria at the Prince Consort's wish Αρχειοθετήθηκε 2021-05-08 στο Wayback Machine.. See external links for works in the Royal Collection.
↑ Weir 1996, σελ. 305.
↑ 9,0 9,1 9,2 Burke's Peerage & Baronetage, 1921, p. 3.
↑ Nicolas, Sir Nicholas Harris (1842). History of the Orders of Knighthood of the British Empire; of the Order of the Guelphs and of the Medals, Clasps, and Crosses Conferred for the Naval and Military Services. 3. London: John Hunter. σελ. 190. Ανακτήθηκε στις 26 Φεβρουαρίου 2017.
↑ No. 22523. 25 June 1861. https://www.thegazette.co.uk/London/issue/22523/page/
↑ «Badge of the Order of the Golden Fleece». Royal Collection. Ανακτήθηκε στις 13 Φεβρουαρίου 2016.
↑ Jørgen Pedersen (2009). Riddere af Elefantordenen, 1559–2009 (στα Δανικά). Syddansk Universitetsforlag. σελ. 470. ISBN 978-87-7674-434-2.
↑ No. 21851. 19 February 1856. https://www.thegazette.co.uk/London/issue/21851/page/
Albert of Saxe-Coburg and Gotha at the Royal Collection
Chisholm, Hugh, επιμ.. (1911) «Albert (Francis Charles Augustus Albert Emmanuel)» Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάννικα 1 (11η έκδοση) Cambridge University Press, σσ. 495–496