el el el el el el el el el el el el el el el el el el el en el el el en el el el el el el el el el it el fr el sv it it el el el el el el it el fr fr el el el it el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el de el el ro el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el
Ο Διονύσης Μινάρδος (Πειραιάς, 1922 - 1992) ήταν Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής και στη συνέχεια προπονητής ποδοφαίρου.
* Οι συμμετοχές και τα γκολ στις προηγούμενες ομάδες υπολογίζονται μόνο για τα εγχώρια πρωταθλήματα.
Αγωνιζόταν στη μεσαία γραμμή και από το 1938 έως το 1943 ανήκε στον Εθνικό Πειραιώς. Κατά το δεύτερο εξάμηνο εκείνου του έτους τον διεκδίκησε ο γείτονας Ολυμπιακός, στον οποίον τελικά εντάχθηκε "επίσημα" (με τις αθλητικές αρχές σε αδράνεια επί Κατοχής) στις αρχές του 1944.[1] Με τη φανέλα του Ολυμπιακού αγωνίστηκε συνολικά σε 119 επίσημους αγώνες, σημειώνοντας 23 συμμετοχές και 3 τέρματα στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα, 78 συμμετοχές (άγνωστος αριθμός τερμάτων) στο πρωτάθλημα ΕΠΣ Πειραιώς και 18 συμμετοχές και 2 τέρματα στο κύπελλο Ελλάδος,[2] ενώ σημείωσε 149 συμμετοχές σε φιλικούς αγώνες με ελληνικές και ξένες ομάδες.[3]
Στη συνέχεια αγωνίστηκε στην Α.Ε. Μοσχάτου, παίρνοντας μεταγραφή στην ομάδα του Μοσχάτου το καλοκαίρι του 1953.[4]
Χρίστηκε 7 φορές διεθνής με την Ελλάδα και συγκεκριμένα ήταν παρών σε όλες τις συναντήσεις της πρώτης μεταπολεμικής διετίας 1948-Φεβρουάριος 1950.[5] Επιλέχθηκε, αφενός για τον παρθενικό αγώνα εθνικού αντιπροσωπευτικού συγκροτήματος κατόπιν 10 χρόνων Β' Π.Π και Εμφυλίου,[6] αφετέρου στην ευρύτερη νίκη της μέχρι σήμερα ιστορίας της, ένα φιλικό 8-0 επί της Συρίας το 1949.[7]
Εγκατέλειψε την ενεργό δράση ως παίκτης το 1952 και ασχολήθηκε με την προπονητική. Μεταξύ άλλων, διετέλεσε τεχνικός του ΠΑΟΚ την περίοδο 1958-59, τελευταία πριν την καθιέρωση της Α' εθνικής κατηγορίας. Τα επόμενα χρόνια διετέλεσε προπονητής σε διάφορα σωματεία του Πειραιά, όπως στους Αργοναύτη και Σαρωνικό Αίγινας, αλλά και σε ομάδες από την υπόλοιπη Ελλάδα, όπως ο Ολυμπιακός Βόλου.[8]
Ως ποδοσφαιριστής του Ολυμπιακού Πειραιώς[9]
1947, 1948 και 1951
1947, 1951 και 1952 — στο τελευταίο δεν αγωνίστηκε κατά τον πρώτο ή τον επαναληπτικό τελικό[10]
7 πρωταθλήματα ΕΠΣ Πειραιώς:
1946, 1947, 1948, 1949, 1950, 1951 και 1952.
Ως ποδοσφαιριστής του Εθνικού ΕΠΣ Πειραιώς
↑ "Αυτός είναι ο Ολυμπιακός • Η ένδοξη ιστορία του δημοφιλούς συλλόγου", Πάνος Μακρίδης - Ευάγγελος Φουντουκίδης, έκδοση εφημερ. «ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΗΧΩ», Αθήνα 1957, σελ. 57
↑ "Η ιστορία του Ολυμπιακού, με πλήρη στοιχεία 1925-2000 • 75 χρόνια θρύλου", Στάθης Αρβανίτης, Εκδόσεις Καστανιώτη, Αθήνα 2000, ISBN 960-0329-45-1, σελ. 35, 83 και 348
↑ "Η ιστορία του Ολυμπιακού, με πλήρη στοιχεία 1925-2000 • 75 χρόνια θρύλου", Στάθης Αρβανίτης, Εκδόσεις Καστανιώτη, Αθήνα 2000, ISBN 960-0329-45-1, σελ. 35, 83 και 348
↑ «Τα κατατεθέντα χθες το βράδυ εις την Ε.Π.Ο. δελτία των μετεγγραφέντων ποδοσφαιριστών», εφ. Αθλητική Ηχώ, φύλλο Σαββάτου 1/8/1953, σελ. 4