el el el el el el el el el el el el el el el el el el el en el la el el el el el ca el el el el el nl el el el el sv el en el en el el el el el el el en el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el en el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el en en el en en el en en el el en en en en en el en en en en en el en en en el en en en en en en en en el en en en en el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el
Το Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ (αγγλικά: Harvard University) είναι ιδιωτικό πανεπιστήμιο των Η.Π.Α. στο Κέιμπριτζ της Μασαχουσέτης, ουσιαστικά προάστιο της Βοστώνης, που χωρίζεται από την πόλη από τον ποταμό Τσαρλς. Είναι ένα από τα κορυφαία πανεπιστήμια στον κόσμο.[1] Μαζί με το Γέιλ και το Πρίνστον σχηματίζει τα λεγόμενα "Μεγάλα Τρία Πανεπιστήμια" της Αμερικής.
Έχει 6.500 προπτυχιακούς και 12.250 μεταπτυχιακούς φοιτητές και περισσότερους από 270.000 αποφοίτους, οι οποίοι και συνεργάζονται στενά μέσω του δικτύου αποφοίτων. Το καταπίστευμα του πανεπιστημίου, μετά από την ιδιαίτερα επιτυχημένη επένδυση των κεφαλαίων του κατά την δεκαετία του 1990, φτάνει τα 25,6 δις. δολάρια. Τα έξοδα διδάκτρων κατά το 2004-05 ήταν 27.448 δολάρια, αλλά πολλοί φοιτητές τυγχάνουν ευνοϊκής μεταχείρισης και υποτροφιών.
Το Χάρβαρντ ιδρύθηκε το 1636 μέσω της ψηφοφορίας του Μεγάλου και Γενικού Δικαστηρίου της Αποικίας Bay της Μασαχουσέτης. Το 1638, απέκτησε το πρώτο γνωστό τυπογραφείο της Βρετανικής Βόρειας Αμερικής.[5][6] Το 1639, ονομάστηκε σε κολέγιο Χάρβαρντ εις τιμήν του αποθανόντα κληρικού Τζον Χάρβαρντ, απόφοιτου του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ που δώρισε στο σχολείο 779 λίρες και τη βιβλιοθήκη του με περίπου 400 τόμους. [7]
Μια δημοσίευση του 1643 χαρακτήρισε το σκοπό του σχολείου, "να προωθήσει τη μάθηση και να το διαιωνίσει στα τέκνα, να μην αφήσουμε ένα αναλφάβητο υπουργείο όταν οι σημερινοί υπουργοί μας θα βρεθούν στη σκόνη".[8] Εκπαίδευσε πολλούς πουριτανούς υπουργούς στα πρώτα του χρόνια[9] και προσέφερε ένα κλασικό πρόγραμμα σπουδών βασισμένο στο αγγλικό πανεπιστημιακό μοντέλο (πολλοί ηγέτες στην αποικία είχαν παρακολουθήσει το Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ) αλλά συμμορφώνονταν με τις αρχές του πουριτανισμού.
Ο Ινκρίζ Μέιδερ υπηρέτησε ως πρόεδρος από το 1681 έως το 1701. Το 1708, ο Τζον Λέβερετ έγινε ο πρώτος πρόεδρος που δεν ήταν και κληρικός, σηματοδοτώντας την απομάκρυνση του κολεγίου από τον πουριτανισμό και προς την πνευματική ανεξαρτησία.[10]
Τον 19ο αιώνα, οι ιδέες του Διαφωτισμού, της λογικής, και της ελεύθερης βούλησης διαδόθηκαν μεταξύ των υπουργών του Κογκρέσου, θέτοντας αυτούς τους υπουργούς σε εντάσεις με τα πιο παραδοσιακά, καλβινιστικά κόμματα.[11] Όταν ο καθηγητής θεολογίας του Χόλλις, Ντέιβιντ Τάπαν, πέθανε το 1803 και ο πρόεδρος Τζόζεφ Ουίλαρντ πέθανε έναν χρόνο αργότερα, ξέσπασε ένας αγώνας για την αντικατάστασή τους. Ο Χένρι Ουέιρ εξελέγη στην έδρα του Χόλλις το 1805 και ο φιλελεύθερος Σάμιουελ Ουέμπερ διορίστηκε στην προεδρία δύο χρόνια αργότερα, σηματοδοτώντας τη μετάβαση από την κυριαρχία των παραδοσιακών ιδεών στο Χάρβαρντ στην κυριαρχία των φιλελεύθερων, αρμινιανικών ιδεών.[11][12]
Ο Τσαρλς Γουίλιαμ Έλιοτ, πρόεδρος από το 1869 έως το 1909, απέκλεισε την ευνοημένη θέση του Χριστιανισμού από το πρόγραμμα σπουδών, ενώ το έθεσε προς την επιλογή του κάθε φοιτητή. Αν και ο Έλιοτ ήταν το κρίσιμο πρόσωπο για την εκκοσμίκευση της αμερικανικής τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, παρακινούνταν, όχι από την επιθυμία για εκκοσμίκευση της εκπαίδευσης, αλλά από τις υπερβατικές μοναρχικές πεποιθήσεις από τις οποίες επηρεάστηκε από τον Ουίλιαμ Έλερι Τσάνινγκ και τον Ραλφ Ουάλντο Εμερσον.[13]
Τον 20ό αιώνα, η φήμη του Χάρβαρντ αυξήθηκε μιας και οι αυξανόμενες δωρεές και οι εξέχοντες καθηγητές επέκτειναν τους ορίζοντες του πανεπιστημίου. Η ταχεία αύξηση των εγγραφών συνεχίστηκε καθώς ξεκίνησαν νέες μεταπτυχιακές σχολές και επεκτάθηκε το προπτυχιακό πρόγραμμα σπουδών. Το κολέγιο Ράντκλιφ, που ιδρύθηκε το 1879 ως το γυναικείο παράρτημα του κολεγίου Χάρβαρντ, έγινε ένα από τα πιο εξέχοντα σχολεία για τις γυναίκες στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το Χάρβαρντ έγινε ιδρυτικό μέλος της Ένωσης Αμερικανικών Πανεπιστημίων το 1900.[14]
Ο Πρόεδρος Τζέιμς Μπ. Κόναντ αναζωογόνησε τις δημιουργικές υποτροφίες για να εγγυηθεί την υπεροχή του Χάρβαρντ μεταξύ των υπόλοιπων ερευνητικών ιδρυμάτων. Είδε την τριτοβάθμια εκπαίδευση ως μια ευκαιρία για τους ταλαντούχους και όχι ως δικαιώματα για τους πλούσιους, έτσι ο Κόναντ σχεδίασε προγράμματα για τον εντοπισμό, την πρόσληψη και την υποστήριξη ταλαντούχων νέων. Το 1943, ζήτησε από τη σχολή να κάνει μια οριστική δήλωση για το τι θα έπρεπε να είναι η γενική εκπαίδευση, τόσο στη δευτεροβάθμια όσο και στο επίπεδο του κολεγίου. Η προκύπτουσα έκθεση, που δημοσιεύθηκε το 1945, ήταν ένα από τα πιο επιδραστικά μανιφέστο στην αμερικανική εκπαίδευση του 20ού αιώνα.[19]
Μεταξύ του 1945 και του 1960, οι εισαγωγές άνοιξαν για να φέρουν μια πιο διαφορετική ομάδα μαθητών. Μη αντλώντας πλέον κυρίως από επιλεγμένα σχολεία προετοιμασίας της Νέας Αγγλίας, το προπτυχιακό κολέγιο έγινε προσβάσιμο σε ταλαντούχους μαθητές της μεσαίας τάξης από δημόσια σχολεία. Πολλοί περισσότεροι Εβραίοι και καθολικοί έγιναν δεκτοί, αλλά λίγοι μαύροι, ισπανόφωνοι ή Ασιάτες.[20] Καθ' όλη τη διάρκεια του υπόλοιπου 20ού αιώνα, το Χάρβαρντ έγινε πιο δεκτικό προς τη διαφορετικότητα.[21]
Τα μεταπτυχιακά σχολεία του Χάρβαρντ άρχισαν να δέχονται γυναίκες σε μικρούς αριθμούς στα τέλη του 19ου αιώνα. Κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου, οι μαθήτριες στο κολέγιο Ράντκλιφ (το οποίο από το 1879 πληρώνουν καθηγητές του Χάρβαρντ για να επαναλάβουν τις διαλέξεις τους για γυναίκες) άρχισαν να παρακολουθούν μαθήματα στο Χάρβαρντ μαζί με τους άνδρες. [22] Οι γυναίκες εισήχθησαν για πρώτη φορά στην ιατρική σχολή το 1945.[23] Από το 1971, το Χάρβαρντ έχει ελέγξει ουσιαστικά όλες τις πτυχές της προπτυχιακής εισαγωγής, διδασκαλίας και στέγασης για τις γυναίκες του Ράντκλιφ. Το 1999, το Ράντκλιφ συγχωνεύτηκε και επίσημα με το Χάρβαρντ.[24]
Η Ντριου Γκίλπιν Φάουστ, προηγουμένως πρύτανης του Ινστιτούτου Προχωρημένης Μελέτης Ράντκλιφ, έγινε η πρώτη γυναίκα πρόεδρος του Χάρβαρντ την 1η Ιουλίου του 2007.[25] Τη διαδέχθηκε ο Λώρενς Μπέικοου την 1η Ιουλίου του 2018.[26]
Μερική άποψη της "Πλατείας Χάρβαρντ" στο Καίμπριτζ με ένα κτήριο του πανεπιστημίου
Η κεντρική πανεπιστημιούπολη του Χάρβαρντ μεγέθους 209 στρεμμάτων βρίσκεται στο Χάρβαρντ Γιαρντ στο Κέιμπριτζ, περίπου 5 μίλια δυτικά-βορειοδυτικά του κέντρου της Βοστώνης και εκτείνεται στη γύρω γειτονιά της πλατείας Χάρβαρντ. Το ίδιο το Χάρβαρντ Γιαρντ περιέχει βασικά διοικητικά γραφεία όπως το Χωλ της Μασαχουσέτης, βιβλιοθήκες όπως οι Ουίντενερ, Πιούζεϊ, Χάφτον και Λαμόντ, μια εκκλησία και ακαδημαϊκά κτίρια όπως το Σέβερ Χωλ και το Χάρβαρντ Χωλ, αλλά και τους πιο πρόσφατους κοιτώνες. Οι φοιτητές ζουν σε δώδεκα κατοικίες, εννέα από τις οποίες βρίσκονται νότια του Χάρβαρντ Γιαρντ κατά μήκος ή κοντά στον ποταμό Τσαρλς. Οι άλλες τρεις βρίσκονται σε μια κατοικημένη γειτονιά μισό μίλι βορειοδυτικά του Γιαρντ στο Κουαντράνγκλ (συνήθως αναφέρεται ως "Κουάντ") που φιλοξένησε φοιτητές του κολέγιου Ράντκλιφ έως ότου το Ράντκλιφ συγχώνευσε το οικιστικό του σύστημα με αυτό του Χάρβαρντ. Κάθε οικιστική κατοικία είναι μια κοινότητα με προπτυχιακούς φοιτητές, και περιέχει και μια τραπεζαρία, μια βιβλιοθήκη, αλλά και χώρους αναψυχής.[27]
Επίσης στο Κέιμπριτζ βρίσκονται οι σχολές Νομικής, Θεολογίας, Μηχανικής και Εφαρμοσμένης Επιστήμης, Σχεδιασμού (αρχιτεκτονική), Εκπαίδευσης, Κένεντι (δημόσια πολιτική) και Επέκτασης, καθώς και το Ινστιτούτο Προηγμένης Μελέτης Ράντκλιφ στο Ράντκλιφ Γιαρντ.[28]
Το Χάρβαρντ διαθέτει επίσης εμπορικά ακίνητα στο Κέιμπριτζ.[29][30]
Η Σχολή Επιχειρήσεων του Χάρβαρντ, τα Εργαστήρια Καινοτομίας του Χάρβαρντ και πολλές αθλητικές εγκαταστάσεις, όπως το στάδιο Χάρβαρντ, βρίσκονται σε μια πανεπιστημιούπολη 358 στρεμμάτων στο Άλστον,[31] σε μια γειτονιά της Βοστώνης ακριβώς απέναντι από τον ποταμό Τσαρλς από την πανεπιστημιούπολη του Κέιμπριτζ. Η γέφυρα Τζον Ου. Ουίκς, μια γέφυρα πεζών πάνω από τον ποταμό Τσαρλς, συνδέει τις δύο πανεπιστημιουπόλεις.
Το πανεπιστήμιο επεκτείνεται ενεργά στο Άλστον, όπου τώρα κατέχει περισσότερη γη από ό,τι στο Κέιμπριτζ.[32] Τα σχέδια περιλαμβάνουν νέα κατασκευή και ανακαίνιση για τη σχολή Επιχειρήσεων, ένα ξενοδοχείο και συνεδριακό κέντρο, μεταπτυχιακή φοιτητική στέγαση, το στάδιο Χάρβαρντ και άλλες αθλητικές εγκαταστάσεις.[33]
Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ
↑ Keller, Morton· Keller, Phyllis (2001). Making Harvard Modern: The Rise of America's University. Oxford University Press. σελίδες 463–481. ISBN 0-19-514457-0. Harvard's professional schools... won world prestige of a sort rarely seen among social institutions. [...] Harvard's age, wealth, quality, and prestige may well shield it from any conceivable vicissitudes.
Spaulding, Christina (1989). «Sexual Shakedown». Στο: Trumpbour, John. How Harvard Rules: Reason in the Service of Empire. South End Press. σελίδες 326–336. ISBN 0-89608-284-9. ... [Harvard's] tremendous institutional power and prestige [...] Within the nation's (arguably) most prestigious institution of higher learning ...
David Altaner (9 Μαρτίου 2011). «Harvard, MIT Ranked Most Prestigious Universities, Study Reports». Bloomberg. Ανακτήθηκε στις 1 Μαρτίου 2012.
Collier's Encyclopedia. Macmillan Educational Co. 1986. Harvard University, one of the world's most prestigious institutions of higher learning, was founded in Massachusetts in 1636.
Newport, Frank. «Harvard Number One University in Eyes of Public Stanford and Yale in second place». Gallup.
«ARWU – Harvard University». Shanghai Ranking Consultancy. 2015. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Σεπτεμβρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 3 Σεπτεμβρίου 2015.
«The Week in Review: Harvard Ends Early Admissions and Guess Who Wins». The New York Times. September 17, 2006. «The most prestigious college in the world, of course, is Harvard, and the gap between it and every other university is often underestimated.»
↑ Rudolph, Frederick (1961). The American College and University. University of Georgia Press. σελ. 3. ISBN 0-8203-1285-1.
↑ «Cambridge Birthday». Time. September 28, 1936. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις December 5, 2012. https://archive.is/20121205054221/http://www.time.com/time/magazine/printout/0%2C8816%2C756722%2C00.html. Ανακτήθηκε στις September 8, 2006. Marvin Hightower (2 Σεπτεμβρίου 2003). «Harvard Gazette: This Month in Harvard History». Harvard University. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Σεπτεμβρίου 2006. Ανακτήθηκε στις 15 Σεπτεμβρίου 2006.
↑ «John Harvard Facts». The Columbia Encyclopedia, Sixth Edition. 2008. Ανακτήθηκε στις 17 Ιουλίου 2009.
↑ http://news.harvard.edu/gazette/story/2012/03/harvard's-first-impressions/ "The instrument behind New England's first literary flowering". Αρχειοθετήθηκε 2013-01-23 στο Wayback Machine. Harvard University.
↑ "Rowley and Ezekiel Rogers, The First North American Printing Press" Αρχειοθετήθηκε 2013-01-23 στο Wayback Machine. (PDF). Maritime Historical Studies Centre, University of Hull.
↑ "John Harvard Facts, Information". The Columbia Encyclopedia, Sixth Edition. 2008
↑ Wright, Louis B. (2002). The Cultural Life of the American Colonies. σελ. 116.
↑ Grigg, John A.; Mancall, Peter C. (2008). British Colonial America: People and Perspectives. ABC-CLIO. σελ. 47.
↑ «John Leverett - History - Office of the President». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Ιουνίου 2010. Ανακτήθηκε στις 18 Φεβρουαρίου 2021.
↑ 11,0 11,1 Gary J. Dorrien. The Making of American Liberal Theology: Imagining Progressive Religion, 1805–1900, Volume 1. Westminster John Knox Press, 2001
↑ Peter S. Field Ralph Waldo Emerson: The Making of a Democratic Intellectual Rowman & Littlefield, 2003
↑ Shoemaker, Stephen P. (2006–2007). "The Theological Roots of Charles W. Eliot's Educational Reforms". Journal of Unitarian Universalist History. 31: 30–45.
↑ "Member Institutions and years of Admission". Association of American Universities.
↑ Jerome Karabel (2006). The Chosen: The Hidden History of Admission and Exclusion at Harvard, Yale, and Princeton. σελ. 23.
↑ Steinberg, Stephen (1 Σεπτεμβρίου, 1971). "How Jewish Quotas Began". Commentary.
↑ Johnson, Dirk (4 Μαρτίου, 1986). "YALE'S LIMIT ON JEWISH ENROLLMENT LASTED UNTIL EARLY 1960'S, BOOK SAYS". The New York Times.
↑ "Lowell Tells Jews Limits at Colleges Might Help Them". The New York Times.
↑ Anita Fay Kravitz, "The Harvard Report of 1945: An historical ethnography", Ph.D. dissertation, University of Pennsylvania, 1994, 367 σελίδες; AAT 9427558
↑ Malka A. Older. (1996).Preparatory schools and the admissions process. Αρχειοθετήθηκε 2009-09-11 στο Wayback Machine. The Harvard Crimson, 24 Ιανουαρίου, 1996
↑ Powell, Alvin (1 Οκτωβρίου, 2018). "An update on Harvard's diversity, inclusion efforts". The Harvard Gazette.
↑ Schwager, Sally (2004). "Taking up the Challenge: The Origins of Radcliffe". In Laurel Thatcher Ulrich (ed.). Yards and Gates: Gender in Harvard and Radcliffe History. New York: Palgrave Macmillan. σελ. 115.
↑ First class of women admitted to Harvard Medical School, 1945 (Report). Αρχειοθετήθηκε 2016-06-23 στο Wayback Machine. Countway Repository, Harvard University Library.
↑ Radcliffe Enters Historic Merger With Harvard (Report).
↑ Associated Press (February 11, 2007). "Harvard Board Names First Woman President". NBC News.
↑ "Harvard University names Lawrence Bacow its 29th president". Fox News.
↑ "The Houses". Harvard College Dean of Students Office.
↑ Radcliffe Institute for Advanced Study at Harvard. Radcliffe Institute for Advanced Study at Harvard. President and Fellows of Harvard College. 2016.
↑ "Institutional Ownership Map – Cambridge Massachusetts" Αρχειοθετήθηκε 2015-10-22 στο Wayback Machine. (PDF).