el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el ru el el ru el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el en el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el en el el en el el en el el el el en el el el el el el el el en el el el el el cs el el en en en el el el el en el el el el en el el en el el el el el el en el el el el el el de el el en el el el el en el el el el fr el el el el el el en el el el el en el el el el en el el el el en el el en el el it el el fr el el el el el el hu el el el el el el nl el el el el el el zh el el el el el el nb el el el el fr el el it el el it el el el el en el el el el el el it el el el el fr el el el el it el el el el fr el el el el el el en el el el el hu el el el el en el el es el el fr el el el el it el el en el el pl el el ja el el el el el el ro el el el el ru el el el el it en el en el el el el it el el ja el el pt el el el el it el el tr el el el el ja el el en el el el el it el el en el el el el el el el el it el el es el it el el el el fr el el el it el el el el it el el el el el de el fr el el el el el el el el en id el el el el el el it el el el el el el el en el el el el el en el el el el el el en el el el en el el el fr el el el el el el it el el el el el el en el el el fr el el es fr el el el en el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el es el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el
Η Αλίκη-Σταματίνα Βουγιουκλάκη (20 Ιουλίου 1934 - 23 Ιουλίου 1996) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός του κινηματογράφου και του θεάτρου, τραγουδίστρια και θεατρική επιχειρηματίας. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου.
23 Ιουλίου 1996 (62 ετών)
Το 1960 κέρδισε το βραβείο ερμηνείας Α' γυναικείου ρόλου στο 1ο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης για την ερμηνεία της στην ταινία Μανταλένα, σε σκηνοθεσία Ντίνου Δημόπουλου, ενώ η ίδια ταινία εκπροσώπησε την Ελλάδα στο διεθνές κινηματογραφικό Φεστιβάλ των Καννών, όπου άφησε πάρα πολύ καλές εντυπώσεις. Στο ίδιο φεστιβάλ βραβεύτηκε στο αναδρομικό αφιέρωμα (ρετροσπεκτίβα) η ταινία του 1959 Το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο, όπου επίσης πρωταγωνιστούσε η Αλίκη.[4]
Το 1961 η Αλίκη Βουγιουκλάκη συγκρότησε τον δικό της θίασο, με τον οποίο ανέβασε εκείνο τον χειμώνα το έργο Ωραία μου κυρία, ξεκινώντας από τη Θεσσαλονίκη.[8] Το 1962 ανέβασε το Καίσαρ και Κλεοπάτρα του Μπέρναρντ Σω με γνωστούς συμπρωταγωνιστές και μουσική επιμέλεια του Μάνου Χατζιδάκι, εντούτοις η παράσταση δεν πήγε καλά, επηρεασμένη από δυσμενείς κριτικές στον Τύπο, και κατέβηκε πολύ σύντομα. Ακολούθησαν με μεγαλύτερη επιτυχία τα έργα Χτυποκάρδια στο θρανίο το 1962 (η πασίγνωστη κινηματογραφική μεταφορά έγινε το 1963), Περάστε την πρώτη του μηνός το 1963 κ.ά.
Το 1963 θέλοντας να δώσει διεθνή ώθηση στην καριέρα της πρωταγωνίστησε με Βρετανούς συμπρωταγωνιστές στην αγγλόφωνη ταινία Aliki my love (στην Ελλάδα προβλήθηκε το 1964 ως "Αλίκη"), η οποία όμως δεν είχε την προσδοκώμενη επιτυχία. Αργότερα γνωρίστηκε με τον Φιλοποίμενα Φίνο και άρχισε μια μόνιμη συνεργασία με την εταιρεία του, τη Φίνος Φιλμ.[6] Μαζί έκαναν μερικές από τις μεγαλύτερες εισπρακτικές επιτυχίες του ελληνικού κινηματογράφου, ανάμεσά τους τις ταινίες: Αστέρω, Το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο, Μανταλένα, Το κλωτσοσκούφι, Η Αλίκη στο ναυτικό, Η Λίζα και η άλλη, Η ψεύτρα, Το δόλωμα, Η αρχόντισσα κι ο αλήτης, Η δασκάλα με τα ξανθά μαλλιά, Η νεράιδα και το παλικάρι, Υπολοχαγός Νατάσσα, Η κόρη του ήλιου, Η Μαρία της Σιωπής, Ένα αστείο κορίτσι, Σ' αγαπώ κ.ά. Επιπλέον, πρωταγωνίστησε σε δημοφιλείς ταινίες άλλων εταιρειών όπως: Μοντέρνα Σταχτοπούτα, Η Σωφερίνα, Χτυποκάρδια στο θρανίο, Το πιο λαμπρό αστέρι, Η κόρη μου η σοσιαλίστρια, Αχ! Αυτή η γυναίκα μου, Διπλοπενιές κ.ά. Οι κινηματογραφικοί ρόλοι άλλοτε της χαριτωμένης σκανδαλιάρας μαθήτριας, άλλοτε του πλουσιοκόριτσου που επαναστατεί εναντίον του πλούσιου πατέρα της, άλλοτε της φτωχής και ασήμαντης κοπέλας που καταφέρνει να ανέβει κοινωνικά, να επιτύχει και να δοξαστεί, είχαν και συνεχίζουν να έχουν μεγάλη απήχηση στο κοινό, εξασφαλίζοντας στην ηθοποιό σπάνια δημοτικότητα, ενώ η ταινία Υπολοχαγός Νατάσσα ήταν η μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου για τρεις δεκαετίες, με τις δύο επόμενες εισπρακτικές κινηματογραφικές επιτυχίες να ανήκουν επίσης στην Αλίκη Βουγιουκλάκη.[4]
Η σημαντική εμπορική κάμψη που σημείωσε από τις αρχές της δεκαετίας του 1970 ο ελληνικός κινηματογράφος ώθησε την Αλίκη να ασχοληθεί σχεδόν αποκλειστικά με το θέατρο, ανεβάζοντας συνολικά πάνω από 53 θεατρικές παραστάσεις. Το 1975 άλλαξε τον μέχρι τότε τρόπο ανεβάσματος των μιούζικαλ, φέρνοντας στην Ελλάδα τα μιούζικαλ-υπερπαραγωγή, με το έργο του Νιλ Σάιμον Καμπίρια. Ανέβασε επίσης με τεράστια επιτυχία και άλλα έργα του είδους, όπως τα Καμπαρέ, Ωραία μου κυρία, Εύθυμη Χήρα, Άννυ, Εβίτα, Βίκτωρ-Βικτώρια, και τελευταίο το μιούζικαλ Η μελωδία της ευτυχίας.
Ο Αλέξης Σολωμός, δάσκαλός της στη Δραματική Σχολή, υπήρξε ο πρώτος της μεγάλος έρωτας.[9]
Γύρω στο 1960 έζησε ένα κρυφό ειδύλλιο με τον διάδοχο του θρόνου Κωνσταντίνο.[10]
Στις 18 Ιανουαρίου 1965 παντρεύτηκε τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ, συμφοιτητή της στη Δραματική Σχολή, ο οποίος –όπως η ίδια εξομολογήθηκε αργότερα– ήταν ένα μεγάλο κεφάλαιο στη ζωή της. Κουμπάροι ήταν ο Βίκτωρ Μιχαηλίδης, ο Θεοφάνης Δαμασκηνός και ο Δημήτρης Μακρίδης. Το γλέντι που ακολούθησε άφησε εποχή.[11] Οι δυο τους πρωταγωνίστησαν σε πολλά κινηματογραφικά και θεατρικά έργα, από τα πιο εμπορικά και πετυχημένα στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου. Στις 4 Ιουνίου 1969 γεννήθηκε ο γιος τους, Γιάννης. Στις 5 Ιουλίου 1975 οι δύο ηθοποιοί πήραν διαζύγιο λόγω ασυμφωνίας χαρακτήρων.[5]
Η Αλίκη έκανε έναν δεύτερο γάμο, παντρεύτηκε έπειτα από πέντε χρόνια σχέσης τον Κύπριο επιχειρηματία Γιώργο Ηλιάδη στις 25 Ιανουαρίου 1982, ωστόσο ο γάμος αυτός δεν κράτησε πολύ κι έμεινε μυστικός ακόμα και χρόνια μετά τη λήξη του. Ο γάμος τελέστηκε στο παρεκκλήσι του Μητροπολιτικού Ναού Αθηνών και το αποκάλυψε το 1993 η ίδια σε συνέντευξή της στον Νίκο Χατζηνικολάου στην τηλεοπτική εκπομπή Ενώπιος Ενωπίω.[5] Στην παράσταση Εβίτα την περίοδο 1981-1982 γνώρισε τον Βλάσση Μπονάτσο, η σχέση με τον οποίο διήρκεσε από τον Απρίλιο του 1982 μέχρι τον Δεκέμβριο του 1987, σύμφωνα με τα περιοδικά της εποχής. Τελευταίος σύντροφος της ζωής της για οκτώ χρόνια (1988-1996) ήταν ο ηθοποιός Κώστας Σπυρόπουλος.[5]
Μετά από δύο μήνες νοσηλείας, η Αλίκη Βουγιουκλάκη πέθανε στις 23 Ιουλίου 1996 σε ηλικία 62 ετών στο Ιατρικό Κέντρο Αθηνών από καρκίνο στο ήπαρ (επίσημη αιτία θανάτου ήταν το ηπατικό κώμα, στο οποίο είχε περιπέσει τις τελευταίες ώρες[12]). Ακολούθησε διήμερο λαϊκό προσκύνημα της σορού της στο παρεκκλήσι της Μητρόπολης Αθηνών. Στις 24 Ιουλίου 1996 εψάλη η νεκρώσιμη ακολουθία στον Καθεδρικό Ναό Αθηνών και η ταφή της πραγματοποιήθηκε την επομένη στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών δημοσία δαπάνη, παρουσία πολλών συναδέλφων της και πλήθους κόσμου, που έδωσε στην κηδεία τη μορφή λαϊκού προσκυνήματος.[13][5][14]
Τα οστά της έχουν μεταφερθεί στο οστεοφυλάκιο καλλιτεχνών του πρώτου νεκροταφείου Αθηνών.[15][16]
Η Αλίκη Βουγιουκλάκη έχει χαρακτηριστεί από πολλούς κριτικούς, δημοσιογράφους, αλλά και από διεθνείς καταξιωμένους Έλληνες σκηνοθέτες, όπως ο Κώστας Γαβράς [19][20],ως ένα πανευρωπαϊκό, αν όχι παγκόσμιο φαινόμενο, διότι καμία άλλη ηθοποιός δεν ήταν τόσο αγαπητή και δημοφιλής στο κοινό μιας χώρας για τόσο μεγάλη χρονική περίοδο όσο εκείνη.
Η επιλογή της Αλίκης να υπηρετήσει έως το τέλος της καριέρας της την εικόνα που την καθιέρωσε στο μεγάλο κοινό και να μην δοκιμαστεί έντονα σε ρόλους του μεγάλου, κλασικού ρεπερτορίου, ήταν ο κύριος λόγος που αμφισβητήθηκε από το πιο επιλεκτικό και απαιτητικό κοινό, με ακραίες ενίοτε αντιδράσεις, όπως την ισοπεδωτική κριτική για το ανέβασμα της Αντιγόνης στην Επίδαυρο.[21] Διάφοροι κριτικοί είχαν επιφυλάξεις, κυρίως λόγω της ταύτισής της με τους στερεότυπους ρόλους που εισήγαγε και όχι με το ταλέντο ή τον επαγγελματισμό της, τα οποία παραδέχονταν.[22]
Ο πρώτος χρυσός δίσκος που δόθηκε στην ιστορία της ελληνικής δισκογραφίας ήταν αυτός με τα τραγούδια από την ταινία Το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο, σε μουσική του Μάνου Χατζιδάκι και ερμηνεύτρια την Αλίκη Βουγιουκλάκη. Οι 75.000 δίσκοι που πουλήθηκαν αποτέλεσαν ρεκόρ. Στα τραγούδια της εν λόγω ταινίας ανήκουν τα πολύ γνωστά Το γκρίζο γατί (Νιάου, νιάου βρε γατούλα) και Έχω ένα μυστικό (Μ. Χατζιδάκι - Αλ. Σακελλάριου).
Η Αλίκη Βουγιουκλάκη ερμήνευσε κι ένα πλήθος ακόμα διαχρονικών τραγουδιών όπως: Φως της αυγής (στίχοι Βαγγέλη Γκούφα), Η νύχτα (στίχοι Ν. Γκάτσου), Ο Λευτέρης (Στ. Ξαρχάκος -Ν. Γκάτσος), Κατερίνα, Ξανθομαλλού, Ήλιος πάνω, ήλιος κάτω (Γ. Μαρκόπουλος - Λ. Παπαδόπουλος), Βαρκαρόλα ( Στ. Ξαρχάκος - Β. Γούφας), Στον ήλιο του μεσημεριού, Αλητάκι μπατιράκι και Η αγάπη θέλει δύο μαζί με τον Δ. Παπαμιχαήλ, Άναψε μέσα μου φωτιά (Ν. Μαμαγκάκη - Ντ. Δημόπουλου), Μου αρέσουνε τ’ αγόρια και Άστο το χεράκι σου (Κώστας Καπνίσης-Α. Σακελλάριος), Νανούρισμα (Μ. Λοΐζος - Λ. Παπαδόπουλος), Πόσο σ' αγαπώ (Μ. Λοΐζος - Λ. Παπαδόπουλος), Χάλι γκάλι, Το φεγγαράκι, Το τιμόνι (Γ. Λαβράνος - Α. Σακελλάριος),Σήκω χόρεψε συρτάκι, Η Κυριακή, Δημήτρη μου, Είναι το στρώμα μου μονό (Γ. Ζαμπέτας), Γείρε στην πέτρα (Γιώργος Κατσαρός - Πυθαγόρας) μαζί με τον Δ. Παπαμιχαήλ, Γεννήθηκα στον Πειραιά (Γ. Κατσαρός - Πυθαγόρας), Ποιος, ποιος, ποιος (Γ. Κατσαρός - Πυθαγόρας), Υπάρχει πάντα ένα τραγούδι (Κ. Καπνίσης - Ν. Φώσκολος), Αλίμονο στα νιάτα μου (Ν. Καλλίτσης - Κ. Λιακάκος) μαζί με τον Δ. Παπαμιχαήλ, Όσα δώσεις στην αγάπη (Ν. Καλλίτσης - Κ. Λιακάκος), Είπα κι εγώ (Δ. Μούτσης -Λ. Παπαδόπουλος), Άσπρο περιστέρι σ' αγαπώ (Γ. Χατζηνάσιος) κ.ά.
Την περίοδο 1974-75 η Αλίκη Βουγιουκλάκη ανέβασε την παράσταση Μαντώ Μαυρογένους του Γ. Ρούσσου, τη μουσική της οποίας υπέγραφε ο Μίκης Θεοδωράκης, όπως και τη μουσική για την παράσταση της "Αντιγόνης" το 1990.
Το 1983-84 η Αλίκη ανέβασε το μιούζικαλ «Βίκτωρ - Βικτώρια» του Σίντσελ. Τη μουσική για την παράσταση έγραψε ο Θάνος Μικρούτσικος.
Το 1989 ανέβασε την παράσταση «Σίρλεϋ Βάλενταϊν», ερμηνεύοντας δύο τραγούδια των Κραουνάκη - Νικολακοπούλου, τα Δεσποινίς Βάλενταϊν και Το σπίτι αυτό. Την ίδια χρονιά συμμετείχε στο δίσκο Δεν έχω ιδέα των ίδιων δημιουργών, που περιελάμβανε Το τραγούδι της Αλίκης, το οποίο γράφτηκε για εκείνη.
Το ποντικάκι (Το κορίτσι με τα λουλούδια)
Ο αγαπητικός της βοσκοπούλας
Το κορίτσι με τα παραμύθια (Το φτωχοκόριτσο)
Η Μαρία η Πενταγιώτισσα
Ο Μιμίκος και η Μαίρη
Έρωτας στους αμμόλοφους (Το σκιάχτρο)
Το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο
Η ζαβολιάρα (Θολά νερά)
Ερωτικές ιστορίες (Το ραντεβού της Κυριακής)
Η Λίζα και η άλλη
Λίζα Φραγκούδη / Μήτση Γαβριήλογλου
Η Αλίκη στο ναυτικό
Μαίρη Δεληπέτρου / Άννα
Αλίκη (Aliki my love)
Ο Παράς κι ο φουκαράς
Καμέο - Ο εαυτός της
Η κόρη μου η σοσιαλίστρια
Το πιο λαμπρό αστέρι
Αχ αυτή η γυναίκα μου
Το κορίτσι του λούνα παρκ
Η αρχόντισσα κι ο αλήτης
Ρένα Κατσαρού / Πίπης
Η νεράιδα και το παλικάρι
Η δασκάλα με τα ξανθά μαλλιά
Η κόρη του ήλιου
Η Μαρία της Σιωπής
Πονηρό θηλυκό... Κατεργάρα γυναίκα!
Ο κατά φαντασίαν ασθενής
Η πινακοθήκη των ηλιθίων
Σ. Μομ και Γκ. Μπόλτον
Χ. Λιντσάιο και Ρ. Κρόουζ
Το δίχτυ της αράχνης
Ο πρίγκιψ και η χορεύτρια
Μια Κυριακή στη Νέα Υόρκη
Περάστε την πρώτη του μηνός
Ισ. Μπέκερτ και Στ. Αντοργιάν
Ο κόσμος της Σούζι Βογκ
Η κόρη μου η σοσιαλίστρια
Ζητείται νέα με προίκα
Αχ, αυτή η γυναίκα μου
Π. Γκαβό και Ρ. Σαρβέι
Αυτό που ξέρει κάθε γυναίκα
Ρ. Βενσύ και Ζ. Βαλμύ
Οι φυλακισμένοι της 2ας λεωφόρου
Σ. Μομ και Γκ. Μπόλτον
Φραντς Λέχαρ, Β. Λεόν και Λ. Στάιν
Τ. Ράις και Άν. Λ. Γουέμπερ
Η κυρία με τις καμέλιες
Φραντς Λέχαρ, Β. Λεόν και Λ. Στάιν
Λίγο πιο νωρίς, λίγο πιο αργά
Π. Μπεριγιέ και Ζ. Π. Γκρεντί
Γλυκό πουλί της νιότης
Η κυρία δε με μέλλει
Η μελωδία της ευτυχίας
Ρ. Ρότζερ και Όσ. Χάμερσταϊν
Και Εύθυμη Και Χήρα
Ο Χήρος, Η Χήρα Και Τα Χειρότερα
Συμμετοχή στο 22ο επεισόδιο
Συμμετοχή στο 20ο επεισόδιο
Συμμετοχή στο 1ο επεισόδιο
Το άρωμα του χρόνου
αποσπάσματα από συνεντεύξεις της
Ο ένας για τον άλλο
γυρίστηκε αλλά δεν διανεμήθηκε
Το 2008, ο γιος της δημοσίευσε μια βιογραφία της μητέρας του με τον τίτλο «Έχω Ένα Μυστικό»[25] και την ίδια χρονιά προβλήθηκε η ομότιτλη τηλεοπτική σειρά, βασισμένη στο βιβλίο. Η σειρά προβλήθηκε από το κανάλι Alpha και την Βουγιουκλάκη υποδύθηκε η Κατερίνα Παπουτσάκη[26], ενώ τον σύζυγό της, Δ. Παπαμιχαήλ, υποδύθηκε ο Αλέξανδρος Μπουρδούμης.
Προτομή της Βουγιουκλάκη στην Πλατεία Μαβίλη της Αθήνας
Αλίκη Βουγιουκλάκη: Το πιο λαμπρό αστέρι
Το άγγιγμα της Αλίκης
Μια ζωή σε φωτογραφίες
Σήμερα, το όνομά της φέρουν δρόμοι στην Λάρισα, το Ηράκλειο Κρήτης και στην Κύπρο.
↑ ««Η νεκροβάπτιση» της Αλίκης Βουγιουκλάκη και το όνομα που πήρε την τελευταία στιγμή. Τα δύσκολα παιδικά χρόνια και η εκτέλεση του πατέρα της από αντάρτες», άρθρο στη «Μηχανή του Χρόνου»
↑ Το χρονικό της Σκλαβιάς, Χρήστος Ζαλοκώστας
↑ Ήρωες και Προδότες στην Κατοχική Ελλάδα, Τάσου Κοντογιαννίδη, εκδόσεις Πελασγός, 2000
↑ 4,0 4,1 4,2 «Αλίκη Βουγιουκλάκη 1934 – 1996». sansimera.gr. Ανακτήθηκε στις 11 Αυγούστου 2011.
↑ 5,0 5,1 5,2 5,3 5,4 «Αλίκη Βουγιουκλάκη». cinemainfo.gr. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Οκτωβρίου 2011. Ανακτήθηκε στις 11 Αυγούστου 2011.
↑ 6,0 6,1 «Αλίκη Βουγιουκλάκη». matia.gr. Ανακτήθηκε στις 11 Αυγούστου 2011.
↑ Λύδια Σαπουνάκη-Δρακάκη, Μαρία Λουίζα Τζόγια Μοάτσου, Η Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, εκδ. Μ.Ι.Ε.Τ., Αθήνα, 2011, σελ. 255, υπόσ. 84
↑ «Αφιέρωμα Στην Ζωή Και Την Καριέρα Της Αλίκης Βουγιουκλάκη» Αρχειοθετήθηκε 2020-08-07 στο Wayback Machine., στον ιστότοπο ellinikoskinimatografos.gr/
↑ Πολιτη, Τινας (24 Νοεμβρίου 2008). «Η Βουγιουκλάκη έτσι όπως ήταν...». Ειδήσεις - νέα - Το Βήμα Online. Ανακτήθηκε στις 1 Απριλίου 2022.
↑ «Το κρυφό ειδύλλιο της Αλίκης Βουγιουκλάκη με τον τέως βασιλιά Κωνσταντίνο». Newsbeast. 2 Ιουλίου 2020. Ανακτήθηκε στις 1 Απριλίου 2022.
↑ Ο γάμος του Δημήτρη Παπαμιχαήλ με την Αλίκη Βουγιουκλάκη, Ιστορικό Λεύκωμα 1965, σελ. 153, Καθημερινή (1997)
↑ «13 χρόνια χωρίς την Αλίκη», άρθρο στο www.zougla.gr
↑ «Επτά κηδείες που μετατράπηκαν σε λαϊκό προσκύνημα τα τελευταία τριάντα χρόνια», άρθρο στον ιστότοπο www.lifo.gr]
↑   Κηδεία της Αλίκης Βουγιουκλάκη (Εθνικό Οπτικοακουστικό Αρχείο) (αμοντάριστα επίκαιρα)
↑ Newsroom. «Μαυσωλείο καλλιτεχνών που αγαπήσαμε | Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ». www.kathimerini.gr. Ανακτήθηκε στις 20 Αυγούστου 2022.
↑ tanea.gr. «Αντιδράσεις για την εκταφή 48 καλλιτεχνών από το Α΄ Νεκροταφείο». tanea.gr. Ανακτήθηκε στις 20 Αυγούστου 2022.
↑ Αλίκη Βουγιουκλάκη sansimera.gr
↑ Η Ελένη Βλάχου σημείωνε: «…η εθνική μας Αλίκη Βουγιουκλάκη, όπως οι Γάλλοι καθιέρωσαν τη Μπριζίτ Μπαρντό και οι Αμερικάνοι την εθνική τους Μαίρυλιν Μονρόε…»
↑ «Αλίκη Βουγιουκλάκη: η Εθνική μας Σταρ». http://www.protothema.gr/culture/article/396594/san-simera-gennithike-i-aliki-vougiouklaki/. Ανακτήθηκε στις 2017-02-01.
↑ «Αφιέρωμα ΑΝΤ1 LIFE: Σαν σήμερα γεννήθηκε η Αλίκη Βουγιουκλάκη». www.ant1iwo.com. Ανακτήθηκε στις 1 Φεβρουαρίου 2017.
↑ Απόκομμα της εφημερίδας Ελευθεροτυπία της 9ης Ιουλίου 1990 με την κριτική του Θόδωρου Κρητικού για την παράσταση της Αντιγόνης και τίτλο «Νιάου, νιάου η Αντιγονούλα...»[νεκρός σύνδεσμος], στην ψηφιακή βιβλιοθήκη του ΑΠΘ.
↑ «Αλίκη Βουγιουκλάκη». www.cinemainfo.gr. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Ιουλίου 2016. Ανακτήθηκε στις 3 Αυγούστου 2016.
↑ βλ. 0:23:04 http://www.youtube.com/watch?v=Ovo9OzxK1r4
↑ «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Ιανουαρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 11 Οκτωβρίου 2016.
↑ «Ο Γιάννης Παπαμιχαήλ παρουσιάζει το "μυστικό" της Αλίκης Βουγιουκλάκη». madata.gr. 10 Αυγούστου 2008. Ανακτήθηκε στις 11 Αυγούστου 2011.
↑ Αφροδίτη Γραμμέλη (25 Νοεμβρίου 2008). «Κατερίνα Παπουτσάκη: «Είμαι προετοιμασμένη και για αρνητικά σχόλια»». Το Βήμα. Ανακτήθηκε στις 11 Αυγούστου 2011.
↑ «Αλίκη Βουγιουκλάκη: Αυτή είναι η σωσίας της που την ντούμπλαρε στις ταινίες της». LIFEBUZZ.gr. 16 Ιανουαρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 11 Σεπτεμβρίου 2021.