el el el el el id el el el el el el el el el el en el el el el el el el en en el el en el en el en en el en en el el el el el el el el el el el el en el el en el el en el el en el el el
Κι άλλα πολλά και σπαραξικάρδια όπως το «Έχω ένα τραύμα ανοιχτό», και «το Κουρμπάν Μπαϊράμ» που αφηγούνται ιστορίες καθημερινές της Μόριας όπου για πολλά χρόνια άνθρωποι δίπλα μας γίνονταν πρεζάκια, εκδίδονταν για λίγα χρήματα, έκαναν απόπειρες αυτοκτονίας κι έχαναν το μυαλό τους σε ένα παράλληλο σύμπαν με το δικό μας εδώ στην πόλη. Στη Μόρια, δίπλα μας έχουν συμβεί όλα αυτά που διηγείται ο ανώνυμος συλλέκτης των ιστοριών και στιχουργός, στη Μόρια όπου χιλιάδες άνθρωποι με τα σώματά τους πλεγμένα στα αγκαθωτά σύρματα και σκουπίδια πατούσαν «πάνω σε σκατά κι άδειες καρτέλες ψυχοφαρμάκων» όπως μας «διηγείται», ένας πιτσιρικάς στο «Τάμπλετ»: «Ντόκτορ δώσε μου το χάπι μονάχα έτσι είμαι χάπι/ Εσένα είναι η δουλειά σου/ κλαίει ο κόσμος στην ποδιά σου. Δεν τα πίνω, τα πουλάω μπάτσοι σφίγγουν, δεν μιλάω/ στο παρκάκι θα με βρεις /από νωρίς, μετά τις τρεις».
«Έξω απ’ το άσυλο ξυπνώ / προτού ακόμα βγει το φως / Σφιχτά στα χέρια μου κρατώ / το νούμερο έχω 100 / Πρωί πρωί απ’ τις 7:00 / μαζεύονται όλοι στην ουρά»: Ιστορίες προσφύγων από τη Μόρια και τη Μυτιλήνη «μεταγράφονται» στη γλώσσα του ρεμπέτικου, εκείνη που χρησιμοποιήθηκε και 100 χρόνια πριν, από κάποιους άλλους πρόσφυγες…
«Μέσα από τα τραγούδια τους αναγνωρίζουμε τα πλέγματα εξουσίας που τους καταδιώκουν. Το κράτος, τη μαφία, τις οργανώσεις, τις θρησκείες τους πολιτισμούς. Η αίσθηση της φυλακής κυριαρχεί στην ατμόσφαιρα. Όπως σε κάθε φυλακή έτσι κι εδώ η τιμωρία η εκδίκηση και ο παραλογισμός είναι τα δομικά στοιχεία της καθημερινότητας», σημειώνει ο ανώνυμος συγγραφέας των Ρεμπέτικων στην εισαγωγή του και εξηγεί: «Η φόρμα που επιλέχθηκε για να αποδοθούν τα τραγούδια είναι το ρεμπέτικο. Οι λόγοι πολλοί. Η προσφυγιά και η μετανάστευση μπόλιασαν και εξάπλωσαν την τέχνη του 100 χρόνια πριν. Η επιμονή του να μιλάει για ανθρώπους στο περιθώριο και στα όρια του ηθικά αποδεκτού, σαν να θέλουν να τεντώσουν την ανοχή στη διαφορετικότητα, να δείξουν τις πληγές τους ψυθιρίζοντας είμαι άνθρωπος. Στη Λέσβο το τραγούδι πήρε τη μορφή του παραδοσιακού. Από αυτό το νησί, το 1914 και το 1922 πέρασαν εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες κουβαλώντας τα τραγούδια τους. Στα καφενεία και τα πανηγύρια παίζονται τραγούδια για την προσφυγιά που γράφτηκαν έναν αιώνα πριν. Σήμερα αθέατοι και αποκομμένες με άλλες γλώσσες και άλλο Θεό πρόσφυγες και μετανάστριες βιώνουν τις ίδιες συνθήκες που γέννησαν τότε τα ρεμπέτικα τραγούδια».
Η έκδοση τυπωμένη με τη μέθοδο της ριζογραφίας συνοδεύεται από την εξαιρετική εικονογράφηση των vitomanolorama και διατίθεται με ελεύθερη οικονομική ενίσχυση για το Ταμείο Φυλακισμένων και διωκόμενων Αγωνιστ(ρι)ών.
Μπορείτε επίσης να τα διαβάσετε και στον παρακάτω σύνδεσμο:
Click to access rembetikoweb.pdf
Πατήστε για κοινοποίηση στο Facebook(Ανοίγει σε νέο παράθυρο)
Κλικ για κοινοποίηση στο Twitter(Ανοίγει σε νέο παράθυρο)
Κλικ για κοινοποίηση στο Pinterest(Ανοίγει σε νέο παράθυρο)
Κλικ για κοινοποίηση στο Pocket(Ανοίγει σε νέο παράθυρο)
SOS Ερεσός: Στα σκαριά η καταστροφή της Ερεσού όπως την ξέραμε.
Η Χάρτα του Ρήγα και η Καρδιά του Μιαούλη στην ανακαινισμένη Δημοτική Πινακοθήκη
Νατάσα Παπανικολάου Όλες οι δημοσιεύσεις
Η Νατάσα Παπανικολάου είναι δημοσιογράφος και μέλος της ΕΣΗΕΑ. Από τον Σεπτέμβριο του 1999 έως τον Σεπτέμβριο του 2015 εργάστηκε ως συντάκτρια της εφημερίδας «Έθνος» και «Έθνος της Κυριακής». Από τον Οκτώβριο του 2015 συνεργάζεται με την εφημέριδα Πολιτικά Λέσβου.