el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el eo el el el el el el el el el en ce fr ru fr el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el zh el el el el el el el fr zh en el el el el el el en el el el en el el el en el el el el el el el el en el el el el el el el en el el en el el el el en el en el el el el el el el el el oc fr fr el el ca el el en el el en ms nl el el en en nb el el ko el el en el el en el el en el el en en si el el en it en el el en el el el en el el el en el el el el el el el el el el el en el en el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el en el el el el el el el el el el el el la en el en el el el en el el el en el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el en en el en el en el en el en el en el en el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el la el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el en el el el el el el el el el el el el
Δήμος Αιγάλεω και Περιφερειακή Ενότητα Δυτικού Τομέα Αθηνών
δεδομένα (π • σ • ε )
1.4 Διοικητική συγκρότηση & μεταβολές
1.6 Κατοχή - Αντίσταση - Δεκεμβριανά
1.7 Το Αιγάλεω στο δεύτερο μισό του 20ου αιώνα
7.1 Ιστορικό Λαογραφικό Οικομουσείο Αιγάλεω
7.9 Αθλητική Ένωση Ζέφυρος Αιγάλεω
8.1 Διοικητική ιστορία και διάρθρωση
Εκσκαφές απεκάλυψαν τμήματα της αρχαίας Ιεράς Οδού στην περιοχή.
Η ιστορική καμινάδα του πρώην Πυριτιδοποιείου εργοστασίου (σήμερα άλσος), δεσπόζει στην πόλη του Αιγάλεω
Στα νεότερα χρόνια, στην περιοχή υπήρχαν τσιφλίκια γαιοκτημόνων με τις εγκαταστάσεις τους τα οποία ήταν διασκορπισμένα σε μια πευκόφυτη έκταση, πέριξ, κυρίως του ποταμού Κηφισσού, μαζί με διάσπαρτες στάνες, στάβλους, αλλά και καμίνια. Το τελευταίο τέταρτο του 19ου αιώνα δημιουργήθηκε από τους αδελφούς Μαλτσινιώτη, στη θέση που σήμερα εκτείνεται το δημοτικό άλσος το γνωστό εργοστάσιο πυρίτιδας (μετέπειτα του βιομηχάνου Πρόδρομου Μποδοσάκη[13]) με συνέπεια πολλοί εργάτες από διάφορα σημεία της Αθήνας να μετακομίσουν εδώ. Μεταξύ τους ήσαν και πολλοί Μανιάτες από τον Πειραιά. Εν συνεχεία, κατασκευάστηκαν κάποιες ακόμη βιομηχανίες (Κλωστήρια Λαναρά, Πεταλούδα - Μουζάκης, Εριουργεία Κ. Σιγάρα, Γιούλα, Ζέφυρος Α.Ε., Standard-Hellas, Βιομηχανία Πορσελάνης κ.α.) ενώ σταδιακά οι οικισμοί εργατών και καλλιεργητών γης πολλαπλασιάστηκαν. Η περιοχή ονομαζόταν πλέον Μπαρουτάδικο και διοικητικά υπαγόταν στο Δήμο Αθηναίων.
Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή του 1922 στην περιοχή συνέρρευσαν Μικρασιάτες πρόσφυγες από διάφορες περιοχές της Μικράς Ασίας όπως η Σμύρνη, το Αϊβαλί, η Πέργαμος, ο Πάνορμος, η Μάκρη, τα Αλάτσατα, η Αττάλεια, η Φιλαδέλφεια κ.ά. Εγκαταστάθηκαν επίσης και Θρακιώτες πρόσφυγες από περιοχές της Ανατολικής Θράκης όπως η Ραιδεστός.[14] Έτσι οι πρόσφυγες δημιούργησαν τους πρώτους κοινωνικά και πολιτιστικά αυτόνομους και πλέον οργανωμένους πυρήνες, αφού έως εκείνη την εποχή οι μοναδικοί κάτοικοι ήσαν μερικές εκατοντάδες εργατών του τοπικού πυριτιδοποιείου και ορισμένοι καλλιεργητές γης, από τα κτήματα του Βοτανικού. Στην τοποθεσία, που στη συνέχεια αναγορεύθηκε ως κοινότητα, δόθηκε τότε η συμβολική ονομασία Συνοικισμός Αγίου Σάββα[15]-Νέες Κυδωνίες[16] σε ανάμνηση των Κυδωνιών της Μικράς Ασίας από όπου προέρχονταν πολλοί από τους πρόσφυγες που εγκαταστάθηκαν εκεί.
Κατά τη διάρκεια των συζητήσεων για την οριστική ονομασία της πόλης, υπήρξαν δύο προτάσεις, αυτή των γηγενών (που προτιμούσαν το "Πυριτιδοποιείον") και εκείνη των προσφύγων που προέκριναν τις "Νέες Κυδωνίες". Ως μέση, συμβιβαστική λύση, επικράτησε τελικά το όνομα "Αιγάλεω", λόγω της παρουσίας στην περιοχή, του ομώνυμου, ιστορικού όρους.
Κατοχή - Αντίσταση - ΔεκεμβριανάΕπεξεργασία
Μαρμάρινη στήλη με τα ονόματα των σφαγιασθέντων από τους Γερμανούς κατακτητές
Κύριο λήμμα: Σφαγή του Αιγάλεω
Στις 29 Σεπτεμβρίου του 1944 η πόλη θρήνησε την απώλεια 96 (κατά άλλες εκτιμήσεις τα θύματα έφτασαν τους 150) άοπλων και αθώων κατοίκων της, που δολοφονήθηκαν κατά τη διάρκεια επιδρομής γερμανικού τάγματος στη συνοικία του Αγίου Γεωργίου (τα περισσότερα σπίτια της οποίας παραδόθηκαν στις φλόγες), δίπλα στον ποταμό Κηφισό. Συνολικά 137 κάτοικοι του Αιγάλεω εκτελέσθηκαν από τους ναζί κατά τη διάρκεια της κατοχής[41].
Το Αιγάλεω στο δεύτερο μισό του 20ου αιώναΕπεξεργασία
Τα επόμενα χρόνια, στην πόλη -που σταδιακά οικοδομήθηκε πλήρως και απώλεσε τον παλιότερο χαρακτήρα του πευκόφυτου προαστίου- κατέφυγε πλήθος εσωτερικών μεταναστών[42] που αναζητούσαν δουλειές, ενώ άνθηση γνώρισαν τα λαϊκά κέντρα της περιοχής[43][44] με ρεμπέτικη μουσική[45] τα οποία αποτέλεσαν πόλο έλξης και εκτόνωσης για την τοπική κοινωνία.
Το δραστήριο κέντρο του Δήμου Αιγάλεω
Κύριο λήμμα: Άλσος Αιγάλεω (Μπαρουτάδικο)
Η έκθεση βιβλίου «Δυτικά της Αθήνας» διοργανώνεται κάθε χρόνο στο Άλσος.
Στο χώρο του σημερινού άλσους Αιγάλεω και για εκατό περίπου χρόνια (από το 1874 έως και το 1965) βρίσκονταν οι εγκαταστάσεις της Εταιρείας Ελληνικού Πυριτιδοποιείου, το οποίο ήταν στην εποχή της ακμής του μια από τις μεγαλύτερες βιομηχανικές μονάδες της χώρας. Από εκεί προέρχεται η δημοφιλής εναλλακτική ονομασία του «Μπαρουτάδικο». Πέντε χρόνια μετά το τέλος της λειτουργίας του (1970) η έκταση περιήλθε στην ιδιοκτησία του δημοσίου[63], με αποτέλεσμα να κατεδαφιστούν τα κτίρια και ο χώρος να μετατραπεί σε άλσος, εντός του οποίου έχουν κατασκευασθεί σχολεία, αθλητικά κέντρα καθώς και η Πανεπιστημιούπολη Άλσους Αιγάλεω του ΠΑΔΑ. Το μόνο που κρατήθηκε από το παλαιό Μπαρουτάδικο είναι η μεγάλη υψικάμινος που αποτελεί διατηρητέο κτίσμα και στέκει ακόμα στη μέση του άλσους. Το Άλσος Αιγάλεω αποτελεί έναν από τους ελάχιστους πνεύμονες πρασίνου στη δυτική Αθήνα[64].Εντός του πάρκου, μια γλυπτική σύνθεση για την εθνική αντίσταση θυμίζει εκείνους που χάθηκαν στις 29 Σεπτεμβρίου 1944 κατά τη λεγόμενη «Μάχη του Μπαρουτάδικου».. Απέναντι από την κεντρική είσοδο του πάρκου στην Ιερά οδό, επί της οδού Παναγοπούλου βρίσκεται το τελευταίο από τα σπίτια που στεγάζονταν όσοι δούλευαν στο Μπαρουτάδικο.
Στο Δήμο Αιγάλεω έχουν την έδρα τους οι 2 από τις 4 Πανεπιστημιουπόλεις του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής το οποίο αποτελέι το τρίτο μεγαλύτερο Πανεπιστημιακό Ιδρύμα (Α.Ε.Ι) της χώρας. Η Πανεπιστημιούπολη Άλσους Αιγάλεω έχει αναπτυχθεί σε χώρο του τέως Πυριτιδοποιείου μεταξύ των οδών Αγίου Σπυρίδωνος και Δημητσάνης εντός του Άλσους Αιγάλεω, ενώ η Πανεπιστημιούπολη Αρχαίου Ελαιώνα στην περιοχή που ονομαζόταν από τους παλαιότερους κατοίκους Κτήμα Λεβίδη, μεταξύ των οδών Θηβών και Πέτρου Ράλλη στην περιοχή του Αρχαίου Ελαιώνα, όπου κατά παράδοση λειτουργούσε η περίφημη “Περιπατητική Σχολή” του φιλόσοφου Πλάτωνα, αλλά και στην περιοχή όπου τον 11ο αιώνα μ.Χ. κτίστηκε η εκκλησία του Αγίου Ιωάννη, που στα δύσκολα χρόνια που ακολούθησαν από την Άλωση της Κωνσταντινούπολης αποτέλεσε το εφαλτήριο του Κρυφού Σχολείου. Από την έναρξη της λειτουργίας του Μετρό, τέθηκαν σε λειτουργία τοπικές λεωφορειογραμμές για την εξυπηρέτηση των φοιτητών.[65]
Στο Δήμο Αιγάλεω κυκλοφορούν οι εξής εφημερίδες:
Αιγάλεω - Μηνιαία- Έχει την έδρα της στη Γρηγορίου Κυδωνιών 15-Αιγάλεω, εκδίδεται από το 1985 από τον Γιώργο Καφετζή και ασχολείται αποκλειστικά με το Αιγάλεω.
Αιγάλεω-Η πόλη μας - Εβδομαδιαία από το Δεκέμβριο του 2007-Έχει την έδρα της στη Θηβών 370-Αιγάλεω, εκδίδεται από το 1995 από τους αδελφούς Χρήστο και Άκη Δίπλα και ασχολείται αποκλειστικά με το Αιγάλεω.
Δρομέας-Διμηνιαία-Εκδίδεται από το 1997 από τον Κωνσταντίνο Σάμιο με έδρα το Αιγάλεω (Μνησικλέους 22) και καλύπτει αθλητικές και πολιτιστικές δραστηριότητες του συλλόγου Α.Π.Σ. Απόλλων Δυτικής Αττικής.
Αιγάλεω σήμερα (Μηνιαία, 1ο τεύχος Ιούνιος 2014)
Περιστασιακά εκδίδονται και επαγγελματικοί οδηγοί
To city (www.tocity.gr) Ενημερωτικό portal και web radio, με τοπική ενημέρωση.
Το Δημοτικό Γήπεδο Αιγάλεω «Σταύρος Μαυροθαλασσίτης», έδρα του Α.Ο. Αιγάλεω, εξωτερική όψη
Το Αιγάλεω διαθέτει ποδοσφαιρικό σύλλογο που ιδρύθηκε το 1946 (Αιγάλεω Α.Ο.) έπειτα από συγχώνευση τεσσάρων ομάδων και την περίοδο 2019-20 αγωνίσθηκε στη Β' Εθνική κατηγορία. Το Δημοτικό Γήπεδο Αιγάλεω φέρει το όνομα του δημάρχου Σταύρου Μαυροθαλασσίτη που αγωνίστηκε τις δεκαετίες του 1950 και του 1960 να αναμορφώσει τον δήμο. Εκτός της ποδοσφαιρικής ομάδας υπάρχει και το τμήμα καλαθόσφαιρας του συλλόγου (με έδρα το κλειστό Δημοτικό Γυμναστήριο Αιγάλεω «Σταύρος Βενέτης», ευρισκόμενο στο χώρο του πρώτου γηπέδου ποδοσφαίρου το οποίο είχε κατασκευασθεί στην πόλη), το τμήμα του βόλεϊ γυναικών[66] και το κολυμβητικό τμήμα[67]. Επίσης, στο Αιγάλεω εδρεύουν τα ποδοσφαιρικά σωματεία του Διαγόρα Δρυοπιδέων, του Θεμιστοκλή, της Ιεράπολης, του Ορφέα, του Κρόνου, του Ζέφυρου καθώς και της Ελλάδας Ποντίων, που όμως ανήκει στο δυναμικό της Ένωσης Πειραιά. Κολυμβητικό τμήμα διαθέτει και η Ολυμπιάδα '73, της οποίας το τμήμα μπάσκετ ανδρών διέπρεψε τη δεκαετία του '80, αναδεικνύοντας σπουδαίους αθλητές. Ακόμη, στην πόλη δραστηριοποιούνται τόσο ο Γ.Σ. Αιγάλεω (από τις τάξεις του οποίου αναδείχθηκε η γνωστή πρωταθλήτρια του επι κοντώ Νικόλ Κυριακοπούλου), ο Γ.Σ. Πρωτέας (από τον οποίο αναδείχθηκε η Αιγαλιώτισσα Ολυμπιονίκης στη ρυθμική γυμναστική Εύα Χριστοδούλου και ο Παγκόσμιος πρωταθλητής στο μονόζυγο Βλάσης Μάρας) όσο και ο ΜΕΛΑΣ Αγίου Ελευθερίου[68]. Υπάρχουν επίσης, αρκετοί ακόμη αθλητικοί σύλλογοι (μπάσκετ, βόλεϊ, ράγκμπι, κολύμβηση, γυμναστική, ποδόσφαιρο 5Χ5, καράτε, ταε-κβο-ντο, δρόμοι μεγάλων αποστάσεων). Ιδιαίτερα αξιόλογο έργο, με πλούσια δράση στους τομείς του κλασσικού αθλητισμού αλλά και του πολιτισμού, έχει να επιδείξει ο Α.Π.Σ. Απόλλων Δυτικής Αττικής, που ιδρύθηκε το 1997 έπειτα από πρωτοβουλία του Αιγαλιώτη οδοντιάτρου, παλαιού αθλητή και συγγραφέα Κωνσταντίνου Σάμιου και εδρεύει στο Αιγάλεω.
Υπάρχουν ακόμη διάφοροι άλλοι πολιτιστικοί και περιβαλλοντολογικοί σύλλογοι (Ένωση Ποντίων Αιγάλεω, Πολιτιστικός Αθλητικός Σύλλογος Πρόοδος Λιούμη, Καλλιτεχνικός Πνευματικός Σύλλογος, Μορφωτική Εκδρομική Εστία, Μικρασιατών οι Νέες Κυδωνίες, Των Απανταχού Φλαμπουριωτών, ΞΕ.ΚΟΙΝ.Α.) αλλά και επαγγελματικές ενώσεις (Δημοκρατική Κίνηση Επαγγελματιών, Βιοτεχνών και Εμπόρων, Σύνδεσμος Εφέδρων, Σύνδεσμος Συνταξιούχων ΙΚΑ, Σύνδεσμος Συνταξιούχων ΤΕΒΕ, Ένωση Επαγγελματιών, Βιοτεχνων και Εμπόρων), ή ποικίλης μορφής (Ελληνικό Κέντρο Λαογραφικών Μελετών, Δημοκρατικός Σύλλογος Γυναικών, Πανελλήνια Επιτροπή Αγωνιστών Εθνικής Αντίστασης, Εξωραϊστικός Σύλλογος Άνω Λιούμη, Εξωραϊστικός Σύλλογος Ιεραπόλεως κ.ά.) Μεταξύ των εκδηλώσεων που θεωρούνται επιτυχημένες τα τελευταία χρόνια είναι η ετήσια Ανθοκομική έκθεση, η έκθεση Βιβλίου και η παρέλαση των καρναβαλιστών. Ακόμη, κάθε καλοκαίρι λαμβάνει χώρα σειρά πολιτιστικών δρώμενων (θεατρικές παραστάσεις, συναυλίες κ.λ.π.) στο ανοιχτό θέατρο «Αλέξης Μινωτής», του άλσους Αιγάλεω, υπό τον διακριτικό τίτλο «Πολιτιστική Διαδρομή»[69]. Στην πόλη λειτουργούν και δύο θεατρικές σκηνές επί της οδού Ναυάρχου Κουντουριώτου 40 (πρώην κινηματογράφος Βυζάντιον), η Δυτική όχθη και η «Ρένα Βλαχοπούλου», τις οποίες δημιούργησε ο καλλιτέχνης Χάρης Ρώμας. Από την πρωτοχρονιά του 2009 στο θέατρο συστεγάζεται και η θεατρική σκηνή «Λάμπρος Κωνσταντάρας»[70]. Στο κτίριο του παλαιού δημαρχείου στεγάζεται το πνευματικό κέντρο του δήμου, που φέρει την επωνυμία «Γιάννης Ρίτσος» και το οποίο φιλοξενεί κατά τακτά διαστήματα διάφορες καλλιτεχνικές εκθέσεις και άλλες εκδηλώσεις (ομιλίες, παρουσιάσεις βιβλίων κλπ). Το ιστορικό αυτό κτίριο κατασκευάστηκε τα έτη 1939-1940 ως «Οίκος του Φαλαγγίτου»[71] προκειμένου να στεγάσει την τοπική Ε.Ο.Ν. (οργάνωση νεολαίας του τότε καθεστώτος). Στην κατοχή επιτάχθηκε και χρησιμοποιήθηκε από τις ιταλικές αρχές ως διοικητήριο. Στο Αιγάλεω στεγάζονται το Μουσείο Μικρασιατικού Πολιτισμού, το Ελληνικό Μουσείο Πληροφορικής και το Ιστορικό Λαογραφικό Οικομουσείο Αιγάλεω (Ι.Λ.Ο.Α.). Σημαντικό χώρο πολιτισμού αποτελεί και το ανακαινισθέν παλαιό εργοστάσιο Ελληνικό Μολύβι[72] (μια δωρεά της οικογένειας Βρανά[73]), επί της Ιεράς Οδού. Το Αιγάλεω είναι αδελφοποιημένος δήμος με το δήμο Λεγανές (Leganés)[74] της κεντρικής Ισπανίας από τη δεκαετία του '80 και με την Κυθρέα Κύπρου[75].
Ιστορικό Λαογραφικό Οικομουσείο ΑιγάλεωΕπεξεργασία
Κύριο λήμμα: Ιστορικό Λαογραφικό Οικομουσείο Αιγάλεω
Το Ι.Λ.Ο.Α. είναι δημιούργημα του επί σειρά ετών δημ. συμβούλου και υποψήφιου δημάρχου Αιγάλεω Γιάννη Περράκη, που υπήρξε συλλέκτης από τα φοιτητικά του χρόνια. Το Μουσείο έχει πραγματοποιήσει σειρά εκδηλώσεων όπως η επέτειος των 75 ετών από το θάνατο του Ελ. Βενιζέλου[76], των 35 ετών από την απώλεια του Νίκου Ξυλούρη[77], και άλλες.
Πολιτιστικός Σύλλογος Μικρασιατών «Οι Νέες Κυδωνίες»Επεξεργασία
Πρόσφυγες από τα Μικρασιατικά παράλια,εγκαταστάθηκαν στην περιοχή γύρω από το τότε εργοστάσιο παραγωγής πυρίτιδας, το μπαρουτάδικο όπου αργότερα ίδρυσαν τις «Νέες Κυδωνίες», σε ανάμνηση των Κυδωνιών (Αϊβαλί) της Μικράς Ασίας που άφησαν πίσω τους. Απόγονοι των πρώτων αυτών Μικρασιατών ίδρυσαν το 2003 στο Αιγάλεω τον σύλλογο με την επωνυμία Σύλλογος Μικρασιατών Αιγάλεω «Νέες Κυδωνίες». Σκοπός του συλλόγου είναι η διατήρηση της ιστορίας και της μνήμης των αλησμόνητων πατρίδων όλης της Μικράς Ασίας από τις οποίες κατάγονται οι πρώτοι κάτοικοι του Αιγάλεω. Επίσης αποσκοπεί στη διάσωση και διατήρηση των ηθών, εθίμων και παραδόσεων του Ελληνισμού της Ανατολής καθώς επίσης στην περισυλλογή, μελέτη, προβολή και αξιοποίηση του εθνολογικού, ιστορικού και λαογραφικού υλικού. Ανάμεσα στις δράσεις του Συλλόγου είναι η λειτουργία του Μουσείο Μικρασιατικού Πολιτισμού Αιγάλεω, με σκοπό τη στέγαση, διαφύλαξη και διάδοση της πλούσιας ιστορίας του Μικρασιατικού πολιτισμού και την ενημέρωση του κοινού.
Η Πανελλήνια Ένωση Ασσυρίων (χριστιανών κατοίκων της Συρίας που υπέστησαν γενοκτονία και όσοι επέζησαν εκδιώχθηκαν από τις εστίες τους μεταξύ των ετών 1914 - 1918) ιδρύθηκε στο Μοσχάτο το 1926 και από το 1934 που αναγνωρίσθηκε επίσημα από το ελληνικό Κράτος, εδρεύει στο Αιγάλεω. Οι κυριότεροι σκοποί της Ένωσης είναι, σύμφωνα με το καταστατικό της, η διάσωση και προβολή της Ασσυριακής γλώσσας, των εθίμων και ηθών του Ασσυριακού λαού, που με ιστορική κοιτίδα την πόλη Νινευή αποτελούν ένας από τους αρχαιότερους πολιτισμούς του κόσμου. Ακόμη, σαν κύριος στόχος έχει τεθεί η προσαρμογή των Ασσυρίων προσφύγων στην ελληνική κοινωνία όπως και η καλλιέργεια δεσμών μεταξύ όλων των Ασσυρίων προσφύγων που ζουν στην Ελλάδα. Πρόεδρος της Ένωσης παραμένει από το 1998, έτος κατά το οποίο επαναδραστηριοποιήθηκε ο σύλλογος, ο Κυριάκος Μπατσάρας.
Πολιτιστικός σύλλογος «Ιερά Οδός»Επεξεργασία
Ο «Πολιτιστικός Σύλλογος Αιγάλεω Ιερά Οδός» ιδρύθηκε το 1999 και είναι σύλλογος μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα, με πολυσχιδή δράση. Ο σύλλογος βασίζεται αποκλειστικά στην εθελοντική δράση. Ο σύλλογος εδρεύει στο Αιγάλεω, και στα γραφεία του φιλοξενούνται διάφορες πολιτιστικές και καλλιτεχνικές[78] δραστηριότητες (μουσικές βραδιές[79], ομιλίες, παρουσιάσεις βιβλίων, εκθέσεις έργων τέχνης) ενώ στις δράσεις του περιλαμβάνεται κοινωνικό-ανθρωπιστικό έργο μέσω στήριξης ιεραποστολών του εξωτερικού, τακτικών αιμοδοσιών[80] και άλλων. Το έμβλημά του φιλοτέχνησε ο Αιγαλιώτης εικαστικός Γιάννης Ρουσινέλης.
Ο περιβαλλοντικός και πολιτιστικός σύλλογος Αιγάλεω «Φίλοι του Πυριτιδοποιείου» (ΦτΠ) ξεκίνησε αρχικά (2006) ως μια ομότιτλη περιοδική έκδοση που το 2010 μετατράπηκε επισήμως, σε σωματείο. Στόχοι του συλλόγου σύμφωνα με το καταστατικό του, είναι η προστασία του φυσικού περιβάλλοντος (ιδιαιτέρως του τρίπτυχου Άλσος Αιγάλεω - Όρος Αιγάλεω - Λίμνη Κουμουνδούρου), η προώθηση πολιτιστικών δραστηριοτήτων και οι παρεμβάσεις στην τοπική κοινωνία με στόχο την αντιμετώπιση προβλημάτων όπως η ανεργία των νέων, ο ρατσισμός και η ενίσχυση των αθλητικών δομών στο δυτικό τομέα της Αθήνας με επίκεντρο το Αιγάλεω. Είναι παράλληλα ο μοναδικός οικολογικός και ο μόνος τοπικός σύλλογος της πόλης με κέντρο το Αιγάλεω.
Σύλλογος Κρητών Αιγάλεω «Η Κρητική Αναγέννηση»Επεξεργασία
Ο Σύλλογος Κρητών Αιγάλεω, «Η Κρητική Αναγέννηση» ιδρύθηκε το 1965 και είναι ο αρχαιότερος και μεγαλύτερος πολιτιστικός σύλλογος στο δήμο. Κάθε χρόνο οργανώνει τις επετειακές εκδηλώσεις του ιστορικού τριπτύχου: Μάχη της Κρήτης - Ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα - Ολοκαύτωμα του Αρκαδίου, αυτόνομα είτε σε συνεργασία με αλλά Κρητικά Σωματεία, την Τοπική Αυτοδιοίκηση, την Περιφέρεια Κρήτης κ.α. Συμμετέχει σε όλες τις πολιτιστικές και εθνικές εκδηλώσεις που οργανώνει ο Δήμος Αιγάλεω (παραδοσιακούς χορούς, αποκριάτικες εκδηλώσεις κ.τ.λ.), επίσης διοργανώνει ομιλίες με θέματα την ιστορία τη λαογραφία της Κρήτης και την κρητική διατροφή. Έχει πραγματοποιήσει διάφορες εκδηλώσεις με μεγάλη επιτυχία, όπως τα 30 χρονιά μνήμης του Νίκου Καζαντζάκη το 1987 στο γήπεδο του Σπόρτιγκ που αναμεταδόθηκε από την ΕΡΤ1 και ΕΡΤ2. Επίσης, τα 10 και 20 χρονιά μνήμης του αξέχαστου Νίκου Ξυλούρη με μεγάλη επιτυχία. Διοργάνωσε ακόμη, την «Έκθεση Κρητικής Λαϊκής Τέχνης» το 1983 που την κάλυψε και την πρόβαλε η ΕΡΤ1. [81]
Ιδρύθηκε το 1985 με σκοπό την καλλιέργεια του αθλήματος του σκακιού στο Αιγάλεω και στους γύρω δήμους. Κάθε χρόνο διοργανώνει το Διαδημοτικό Σχολικό Πρωτάθλημα όπου συμμετέχουν από 150 έως 200 παιδιά. Επιπρόσθετα, δεκάδες ανοιχτά τουρνουά όπως και νεανικά πρωταθλήματα, αγώνες καλλιτεχνικού σκακιού,εσωτερικά πρωταθλήματα,διαλέξεις κ.τ.λ. Από το 2009 αγωνίζεται στην Α Εθνική Κατηγορία. Η άνοδος βασίστηκε αποκλειστικά σε γηγενείς παίκτες. Το σωματείο προσπαθώντας να αξιοποιήσει όλο το δυναμικό του, σε πολλές διοργανώσεις συμμετέχει με περισσότερες από μία ομάδες[82] κινητοποιώντας κάθε Κυριακή περισσότερους από 40 σκακιστές.
Η «Αθλητική Ένωσις Ιεραπόλεως» είναι ένα από τα αρχαιότερα ποδοσφαιρικά σωματεία της Αθήνας, αφού ιδρύθηκε το 1929 (επίσημα αναγνωρίσθηκε το 1931) από τους Μικρασιάτες Δημήτριο Χανιώτη και Γεώργιο Αρώνη.[83]) Το 1946 συγχωνεύτηκε με τρία άλλα τοπικά σωματεία (Α.Ε. Πυριτιδοποιείου, Φοίνικα και Α.Ε. Αγίου Σπυρίδωνος) για τη γέννηση του Αιγάλεω Α.Ο., αλλά πολύ γρήγορα (1947) επανασυστάθηκε λαμβάνοντας μέρος σε αγώνες ανεξάρτητων σωματείων.[84] και τελικά, επανιδρύθηκε επίσημα το 1948, με νέο καταστατικό, ως «Αθλητικός Όμιλος Νέας Ιεραπόλεως»[85] για να συγχωνευθεί εκ νέου το 1968 με δύο ακόμη συλλόγους[86] προς ίδρυση του Α.Π.Ο. Ορφέα. Το 1987 το καταστατικό της ενεργοποιήθηκε εκ νέου με την ονομασία «Αθλητικός Ποδοσφαιρικός Όμιλος Ιεράπολη». [87]) και έκτοτε συμμετέχει ανελλιπώς στα τοπικά πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Αθηνών.
Ο πρόεδρος της Ένωσης Συνδέσμων παλαιμάχων ποδοσφαιριστών Πειραιά Νίκος Σιδηρόπουλος (δεξιά), ενώ συνομιλεί με τον πρόεδρο των βετεράνων ποδοσφαιριστών της Ιεράπολης Εμμανουήλ Προεστάκη, υπό το βλέμμα του αντιδημάρχου Αιγάλεω Ευθύμιου Ζάχαρη (Μεγάλη Δευτέρα, 6 Απριλίου 2015, Δημοτικό Στάδιο Αιγάλεω)
Εδώ και πολλά χρόνια, κατά τοπική αθλητική παράδοση, κάθε Μεγάλη Δευτέρα διεξάγεται ποδοσφαιρική συνάντηση των παλαιμάχων παικτών του Αιγάλεω Α.Ο. (ή άλλων ομάδων) με την αντίστοιχη ομάδα βετεράνων ποδοσφαιριστών του Α.Π.Ο. Ιεράπολης, στο Δημοτικό Στάδιο Αιγάλεω.
Αθλητική Ένωση Ζέφυρος ΑιγάλεωΕπεξεργασία
Η Αθλητική Ένωση Ζέφυρος Αιγάλεω ιδρύθηκε -ανεπίσημα- το 1951 ως "Ποδοσφαιρικός Αθλητικός Όμιλος Ζέφυρος" και έξι χρόνια αργότερα (1957) αναγνωρίσθηκε επίσημα από την Ε.Π.Σ.Α. Το 1967, μετά από συγχώνευση της ομάδας με τον "Γ.Α.Σ. Άρτεμις" δημιουργήθηκε ο σύλλογος του Θεμιστοκλή. Το 1982 ενεργοποιήθηκε εκ νέου το καταστατικό του Ζέφυρου Αιγάλεω (με νέα ονομασία «Αθλητικός Όμιλος Ζέφυρος») και την περίοδο 1983-84 έλαβε μέρος στο πρωτάθλημα της Γ΄ κατηγορίας ΕΠΣΑ[88]. Από το Δεκέμβριο του 2008 έως και τον Ιούλιο του 2018 η επωνυμία της ομάδας είχε αλλάξει σε "Αθλητική Ένωση Αιγάλεω"[89], ενώ από τον Αύγουστο του 2018 έχει λάβει την επωνυμία "Αθλητική Ένωση Ζέφυρος Αιγάλεω"[90]
Ο σύλλογος έχει χρώματα το πορτοκαλί και το μαύρο, με έδρα στο Δημοτικό γήπεδο Ορυζομύλων Αιγάλεω, 240 θέσεων. Ιδρύθηκε ανεπίσημα το 1953, επίσημα το 1955 όταν και ξεκίνησε να λαμβάνει μέρος στα επίσημα πρωταθλήματα της ΕΠΣΑ, από το 1959. Όμως το 1967 υποχρεώθηκε σε αναγκαστική συγχώνευση με τον 'Ποδοσφαιρικό Όμιλο Αγίου Σάββα' για τη δημιουργία του «Διαγόρα Αιγάλεω». Το 1985 επανιδρύθηκε και το 1991 απορρόφησε τη 'Θύελλα Άνω Λιοσίων', αγωνιζόμενος έκτοτε σαν «Α.Ο. Κρόνος Αιγάλεω»[91].
Ο Μορφωτικός Εκπολιτιστικός Λαογραφικός καί Αθλητικός Σύλλογος (Μ.Ε.Λ.Α.Σ.) «Ο Άγιος Ελευθέριος» ιδρύθηκε το 1990 με πρωτοβουλία του ιερωμένου πατέρα Γεωργίου Φειδοπούλου -που διατέλεσε και ο πρώτος πρόεδρός του- και των μελών του Εκκλησιαστικού Συμβουλίου του ιδρύματος (Ιερός Ναός Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, Αγίου Ελευθερίου και Αγίου Νεκταρίου Αιγάλεω). Ο σύλλογος έχει αναπτύξει αξιόλογη αθλητική και πολιτιστική δραστηριότητα. Από αθλητικής σκοπιάς, διαθέτει ομάδες καλαθόσφαιρας, πετόσφαιρας και ποδοσφαίρου 5χ5. Από το 1991 οι ομάδες του συμμετέχουν ανελλιπώς στα τοπικά πρωταθλήματα του Μπάσκετ και με διακοπή στα τμήματα του Βόλλεϋ του οποίου τα τμήματα Ανδρών καί Γυναικών έφτασαν να αγωνίζονται στην Α΄ Κατηγορία της Ε.Σ.ΠΕ.Δ.Α.
Η Ένωση Ποντίων Αιγάλεω ιδρύθηκε το 1956 και είναι ένας από τους πιο παλιούς συλλόγους στο Αιγάλεω αλλά και στην Αττική. Μέχρι και σήμερα με διάφορες δράσεις και ενέργειες κρατά ψηλά τη σημαία του Ποντιακού στοιχείου στο Αιγάλεω. Σκοπός της Ένωσης Ποντίων Αιγάλεω είναι η διατήρηση, διάσωση και διάδοση των ηθών και εθίμων του ποντιακού ελληνισμού ενώ ταυτόχρονα καταβάλλεται προσπάθεια για τη συλλογή και τη διαφύλαξη των παραδοσιακών εργαλείων, σκευών, ενδυμασιών και φωτογραφιών.
Ο δήμος Αιγάλεω βρίσκεται στην Περιφερειακή ενότητα Δυτικού Τομέα Αθηνών της Περιφέρειας Αττικής.
Διοικητική ιστορία και διάρθρωσηΕπεξεργασία
Ο Αθανάσιος Παπαδόπουλος ήταν ο πρώτος κοινοτάρχης των Νέων Κυδωνιών για το χρονικό διάστημα 1934-1939. Διάδοχός του υπήρξε ο γυναικολόγος ιατρός Γεώργιος Κουρούσης, διορισθείς από το καθεστώς της 4ης Αυγούστου 1936. Ο Κουρούσης παρέμεινε στη θέση έως το καλοκαίρι του 1944 όταν οι κατοχικές αρχές αποσύρθηκαν από το προσκήνιο, λόγω επικράτησης του ΕΑΜ στην πρωτεύουσα. Επισημαίνεται έτσι, ότι κατά τη διάρκεια της ταλογερμανικής κατοχής αλλά και της περιόδου που ακολούθησε τα Δεκεμβριανά, οι τοπικοί άρχοντες ήταν, διορισμένοι από τις κατοχικές αρχές. Ο Γιάννης Μπατζακίδης του ΚΚΕ αναφέρεται ως ο πρώτος (δια βοής) εκλεγμένος δήμαρχος Αιγάλεω, έπειτα από λαϊκή συνέλευση στην Πλατεία Εσταυρωμένου τον Αύγουστο του 1944, δυο μήνες πριν την αποχώρηση των γερμανικών στρατευμάτων από την πρωτεύουσα, τον Οκτώβριο του 1944. Το διάστημα από τις αρχές του 1945 έως τις αρχές του 1946 δήμαρχος είχε διοριστεί ο κωνσταντινουπολίτης Αθανάσιος Παπαδόπουλος του Δημητρίου (συνεπώνυμος του προηγουμένου), ιδιοκτήτης Οίκου Ραπτικής, που μάλιστα είχε παλαιότερα για πελάτη του τον κατοχικό πρωθυπουργό Κ. Λογοθετόπουλο και οι δημότες τον αποκαλούσαν περιπαικτικά ραπτοδήμαρχο. Ο Κερκυραϊκής καταγωγής Σωσίπατρος Μώρος διορίσθηκε δήμαρχος την άνοιξη του 1946, παραμένοντας στη θέση του έως τα μέσα Ιουνίου[92], για να τον διαδεχθεί στο δημοτικό θώκο ο Άγγελος Κούβελος[93][94][95], στέλεχος του Λαϊκού Κόμματος. Ακολουθεί η θητεία του δικαστικού Χρ. Καθάρειου[96] [97], ο οποίος διορίσθηκε από το Κόμμα των Φιλελευθέρων το 1950 και στα 1951 ανέλαβε την προετοιμασία των υπηρεσιών του δήμου για τις δημοτικές εκλογές της 16 Απριλίου 1951. Σε αυτές -αφού ουδείς εκ των υποψηφίων συγκέντρωσε την απαραίτητη πλειοψηφία[98] και κατόπιν διαπραγματεύσεων- δήμαρχος Αιγάλεω ορκίσθηκε ο ανεξάρτητος Απόστολος Στίγκας[99]. Από τις πιο ιστορικές προσωπικότητες στη συνέχεια ήταν ο Σταύρος Μαυροθαλασσίτης που πρωτοεξελέγη το 1954[100] και ανέλαβε τα καθήκοντά του στις 12 Φεβρουαρίου 1955, κυριαρχώντας στα δημοτικά πράγματα τις δεκαετίες του '50 και του '60. Διορισμένος από τη δικτατορία των συνταγματαρχών ήταν ο Ορφέας Τζανετόπουλος, που ήταν υποψήφιος δήμαρχος της προ-δικτατορικής περιόδου, ενώ έπειτα από τη μεταπολίτευση στο προσκήνιο βρέθηκε αρχικά ο Πάνος Σπηλιόπουλος που εκλέχθηκε τρεις φορές και μετά ο Γιάννης Μυστακόπουλος, με ισάριθμες θητείες. Δυο συνεχόμενες θητείες είχε και ο Δημήτρης Καλογερόπουλος.
Κύριο λήμμα: Κατάλογος Δημάρχων Αιγάλεω
Συνεργασία για την ανάπλαση του Αιγάλεω
Συμμαχία για το Αιγάλεω
Δήμαρχoς της πόλης από την 1 Σεπτεμβρίου του 2014 και για την επόμενη πενταετία θήτευσε ο Δημήτρης Μπίρμπας, που διαδέχθηκε τον απερχόμενο Χρήστο Καρδαρά μετά τα αποτέλεσμα των δημοτικών εκλογών της 18/25 Μαΐου 2014. Το 42μελές δημ. συμβούλιο (41 δημοτικοί σύμβουλοι + δήμαρχος) για το διάστημα Σεπτέμβριος 2014 - Αύγουστος 2019[101] απάρτισαν συνολικά οκτώ παρατάξεις.[102]. Από την 1 Σεπτεμβρίου 2019 και για την επόμενη τετραετία[103] νέος δήμαρχος Αιγάλεω ανέλαβε ο Γιάννης Γκίκας, ο οποίος διαδέχτηκε το Δημήτρη Μπίρμπα μετά το αποτέλεσμα των δημοτικών εκλογών της 26 Μαΐου/2 Ιουνίου 2019, με επτά παρατάξεις να εκλέγουν συμβούλους στο 42θέσιο δημοτικό συμβούλιο.
Τα αποτελέσματα των πιο πρόσφατων εκλογικών αναμετρήσεων στο Δήμο του Αιγάλεω ήταν τα ακόλουθα[104]
Στις αυτοδιοικητικές εκλογές της 7/14 Νοεμβρίου του 2010 έλαβαν μέρος τέσσερις παρατάξεις, με επικεφαλής τους κ.κ. Δ. Καλογερόπουλο (Ανθρώπινο Σύγχρονο Αιγάλεω - Ν.Δ.), Χρ. Καρδαρά (Αιγάλεω Νέα Εποχή - ΠΑΣΟΚ), Δ. Μπίρμπα (Ανάπλαση Αιγάλεω - ΣΥΝ) και Β. Βούλγαρη (Λαϊκή Συσπείρωση - ΚΚΕ). Στο δεύτερο γύρο πέρασαν οι δυο πρώτοι, όπου ο κ. Καρδαράς υπερίσχυσε του κ. Καλογερόπουλου και ήταν ο νέος δήμαρχος της πόλης για το διάστημα 1-1-2011 έως και 31-8-2014. Τα αποτελέσματα της Α' Κυριακής ήταν: Εγγεγραμμένοι: 60.869, ψήφισαν 33.148 (ποσοστό συμμετοχής 54,46%), έγκυρα 30.640 (92,43%), άκυρα-λευκά 2.508 (7,57%). Έλαβαν: Καλογερόπουλος 10.932 (35,68%-7 έδρες), Καρδαράς 10.782 (35,19%-7 έδρες), Βούλγαρης 5.188 (16,93%-4 έδρες) και Μπίρμπας 3.738 (12,20%-3 έδρες). Τα αποτελέσματα της Β' Κυριακής ήταν: Ψήφισαν 26.407 (43,28%), αποχή 56,72%, έγκυρα 23.838 (90,27%), άκυρα-λευκά 2.569 (9,73%). Έλαβαν: Καρδαράς 12.809 (53,73%-18 έδρες) και Καλογερόπουλος 11.029 (46,27%-2 έδρες).
Για τον πρώτο γύρο των Δημοτικών Εκλογών του 2014 ο οποίος διεξήχθη την Κυριακή 18 Μαΐου, σημειώθηκαν τα εξής αποτελέσματα: Εγγεγραμμένοι 59.844, ψήφισαν 34.926 (58,36%, αποχή 41,64%), έγκυρα ψηφοδέλτια 32.882 (94,15%), άκυρα-λευκά 1.277+767, σύνολο 2.044 (5,85%). Έλαβαν: Δημήτρης Μπίρμπας (Ανάπλαση) 8.443 (25,68%), Γιάννης Γκίκας (Συμμαχία για το Αιγάλεω) 6.217 (18,91%), Παρασκευή Δάγκα (Λαϊκή Συσπείρωση) 4.553 (13,85%), Χρήστος Καρδαράς (Νέα Εποχή) 4.094 (12,45%), Παναγιώτα Μερκουράκη (Αιγάλεω Πρώτη Δύναμη) 3.272 (9,95%), Δημήτρης Μπογράκος (Ώρα Αιγάλεω) 2.994 (9,11%), Ιωάννης Κάντζος (Αιγάλεω... Μπροστά) 1.668 (5,07%), Πέτρος Παπανικολάου (Ρήγμα στα Δυτικά) 1.641 (4,99%). Στον β΄ γύρο ο Δημ. Μπίρμπας επικράτησε άνετα με ποσοστό που ξεπέρασε το 60%[106][107] και αναδείχθηκε δήμαρχος Αιγάλεω. Η κατανομή των εδρών στο νέο δημοτικό συμβούλιο (1 Σεπτεμβρίου 2014 έως 31 Αυγούστου 2019) έχει ως ακολούθως: Μπίρμπας 26 (συμπεριλαμβανομένου του ιδίου), Γκίκας 4, Δάγκα 3, Καρδαράς (αποχώρησε από την ενεργό πολιτική και τη θέση του στην ηγεσία της παράταξης κατέλαβε ο πρώτος σε σταυρούς προτίμησης σύμβουλος Λάμπρος Σκλαβούνος ενώ στο δημοτικό συμβούλιο εισήλθε ο πρώτος επιλαχών σύμβουλος Γιάννης Περράκης) 3, Μερκουράκη 2, Μπογράκος 2 (ο επικεφαλής αποχώρησε από το δημ. συμβούλιο και τη θέση του κατέλαβε ο πρώτος επιλαχών σύμβουλος της παράταξής του, Ηλίας Μάνδρος[108]), Κάντζος 1, Παπανικολάου 1.
Για τον πρώτο γύρο των Δημοτικών Εκλογών του 2019 ο οποίος διεξήχθη την Κυριακή 26 Μαΐου, σημειώθηκαν τα εξής αποτελέσματα: Εγγεγραμμένοι 59.320, ψήφισαν 33.638, έγκυρα ψηφοδέλτια 32.694, άκυρα - λευκά (944 + 687) σύνολο 1.631. Έλαβαν: Γιάννης Γκίκας (Συμμαχία για το Αιγάλεω) 8.515 (26,04%, 11 έδρες), Δημήτρης Μπίρμπας (Ανάπλαση) 8.495 (25,98%, 10 έδρες), Λάμπρος Σκλαβούνος (Νέα Εποχή) 8.079 (24,71%, 10 έδρες), Παρασκευή Δάγκα (Λαϊκή Συσπείρωση) 3.000 (9,18%, 4 έδρες), Παναγιώτα Μερκουράκη - Νικολούδη (Αιγάλεω Πρώτη Δύναμη) 2.292 (7,01%, 3 έδρες), Κωνσταντίνος Σάμιος (Άλλη Πρόταση για το Αιγάλεω) 1.556 (4,76%, 2 έδρες), Παντελής Βαϊνάς (Ρήγμα στα Δυτικά) 758 (2,32%, 1 έδρα). Στη Β' Κυριακή (2 Ιουνίου 2019) νικητής αναδείχθηκε ο Γιάννης Γκίκας[109] με μικρή διαφορά από το Δημ. Μπίρμπα και εκλέχτηκε δήμαρχος Αιγάλεω.
Ο σταθμός ΜΕΤΡΟ "Αιγάλεω".
Το Πνευματικό-Πολιτιστικό Κέντρο "Γιάννης Ρίτσος" του Δήμου Αιγάλεω. Στεγάζεται στο ιστορικό κτίριο του πρώτου δημαρχείου της πόλης.
Το ιστορικό κατάστημα των λουκουμάδων Μπαλατσούρα, επί της Ιεράς Οδού.
Ο Ι.Ν. του Αγίου Γεωργίου.
Ένα από τα δυο ιστορικά καφενεία του "Γιούρα" με τους θαμώνες του.
Ο αρχαιολογικός χώρος με την αποκάλυψη της αρχαίας Ιεράς Οδού, στο σταθμό Μετρό "Αιγάλεω"
Παλιό εγκαταλελειμμένο σπίτι στο Αιγάλεω.
↑ (Ελληνικά) Βάση δεδομένων της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής.
↑ [https://web.archive.org/web/20120313102132/http://www.scribd.com/doc/60838019/%CE%91%CE%A0%CE%9F%CE%A4%CE%95%CE%9B%CE%95%CE%A3%CE%9C%CE%91%CE%A4%CE%91-%CE%91%CE%A0%CE%9F%CE%93%CE%A1%CE%91%CE%A6%CE%97%CE%A3-2011 Αρχειοθετήθηκε 2012-03-13 στο Wayback Machine. Αρχειοθετήθηκε 2012-03-13 στο Wayback Machine. Αρχειοθετήθηκε 2012-03-13 στο Wayback Machine. Δελτίο Τύπου της ΕΛ.ΣΤ.Α., της 22 Ιουλίου Αρχειοθετήθηκε 2012-03-13 στο Wayback Machine.] 2011
↑ «Το Μπαρουτάδικο στο Αιγάλεω». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Φεβρουαρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 17 Οκτωβρίου 2014.
↑ Δημοσιευμένη εργασία των μαθητριών Καλογεροπούλου & Μακρυνικόλα
↑ «Ιστορική διαδρομή της πόλης του Αιγάλεω». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Αυγούστου 2014. Ανακτήθηκε στις 24 Σεπτεμβρίου 2014.
↑ Ελλήνων Δίκτυο: Η ναυμαχία της Σαλαμίνας από τον Αρχειοθετήθηκε 2014-07-14 στο Wayback Machine.Διόδωρο Σικελιώτη
↑ «Μνημεία κατά μήκος της Ιεράς Οδού». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Μαΐου 2012. Ανακτήθηκε στις 17 Οκτωβρίου 2014.
↑ Ιερό της Ελευσίνας
↑ «Κηφισός, ο κυριότερος ποταμός του Αττικού λεκανοπεδίου». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 22 Οκτωβρίου 2014.
↑ Ο Κηφισός ως θεός
↑ Αργυρώ Μακρή, στο Μαθητικό Περιοδικό του Αιγάλεω "Η Αίθουσα", σελ. 103
↑ Από τον Πρόδρομο Μποδοσάκη στον Σαντάμ Χουσεΐν
↑ Οι Μικρασιάτες πρόσφυγες στην Ελλάδα
↑ «Ο Άγιος Σάββας Ηγιασμένος» στη θέση της Ιερής Συκιάς και του Ναού της Δήμητρας στην Ιερά Οδό
↑ Απόφαση υπ' αριθμ. 27386/29 (ΦΕΚ 38, τεύχος Β΄/10-4-1929) του Υπουργείου Υγείας Πρόνοιας, περί απαλλοτρίωσης περιβολιών γύρω από την Ιερά Οδό, για την ανέγερση κατοικιών του νέου συνοικισμού "Νέων Κυδωνιών - Αγίου Σάββα"
↑ Μαρία Ι. Βαμβακοπούλου, "Αιγάλεω, οι δρόμοι της προσφυγιάς", σελ. 45-46
↑ «"Το σπίτι των Ασσυρίων στο Αιγάλεω"». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Ιουλίου 2014. Ανακτήθηκε στις 17 Οκτωβρίου 2014.
↑ Ποντιακό πανηγύρι στο Αιγάλεω
↑ «Μικρασιάτικη αύρα στο Μπαρουτάδικο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Ιουνίου 2014. Ανακτήθηκε στις 7 Οκτωβρίου 2014.
↑ Εφημερίδα Ριζοσπάστης, φύλλο της 27 Ιανουαρίου του 1936, σελ. 3: "Τα εκλογικά αποτελέσματα στα εκλ. τμήματα της Αθήνας"
↑ "Μεταξένιο το νήμα της εξέλιξης"
↑ "Ο Δήμος Αιγάλεω χάλασε τα σχέδια της ΕΤΜΑ"
↑ Νίκος Μιχιώτης, "60 Χρόνια Τοπική Αυτοδιοίκηση στο Αιγάλεω, 1936-1996", σελ. 18
↑ Φύλλο εφημερίδας 'Έθνος' της 18 Ιανουαρίου 1934, σελ. 8: "Τα Διατάγματα περί χωρισμού δημοσιεύονται απόψε"
↑ Μαρία Ι. Βαμβακοπούλου, "Αιγάλεω, οι δρόμοι της προσφυγιάς", σελ. 73, Αιγάλεω 2012
↑ Φύλλο εφημερίδας 'Έθνος' της 21 Αυγούστου 1935, σελ. 8: "Τα έσοδα των νέων Δήμων και Κοινοτήτων Αττικής"
↑ Ιστορική εξέλιξη του Δήμου Αιγάλεω[νεκρός σύνδεσμος]
↑ Διοικητικές μεταβολές των ΟΤΑ
↑ Νίκος Μιχιώτης, "60 Χρόνια τοπική αυτοδιοίκηση στο Αιγάλεω", σελ. 33
↑ Νίκος Μιχιώτης, "60 Χρόνια Τοπική Αυτοδιοίκηση στο Αιγάλεω", σελ. 25
↑ Μαρία Ι. Βαμβακοπούλου, "ΑΙΓΑΛΕΩ, δρόμοι της προσφυγιάς", σελ. 137
↑ "Στη μνήμη αγωνιστών"
↑ Μαρία Ι. Βαμβακοπούλου, "Αιγάλεω, οι δρόμοι της προσφυγιάς", σελ. 136
↑ Φύλλο εφημερίδας "Ελευθερία" της 12 Οκτωβρίου 1944, σελ. 2: "Αναβάλλεται η Δοξολογία"
↑ Μαρία Ι. Βαμβακοπούλου, "Αιγάλεω, οι δρόμοι της προσφυγιάς", σελ. 151
↑ Μαρία Ι. Βαμβακοπούλου, "Αιγάλεω, οι δρόμοι της προσφυγιάς", σελ. 153
↑ Αρχεία Γ.Ε.Σ., απόρρητο δελτίο πληροφοριών της 10.12.1944 (Τόμος 6)
↑ Σόλων Γρηγοριάδης, "Τα Φοβερά Ντοκουμέντα - Δεκέμβριος 1944", εκδόσεις "Φυτράκης", σελ. 90
↑ Κωνσταντίνος Ι. Δάλκος, "Η οδός Μητροπολίτου Ηλείας Αντωνίου", στο περιοδικό "Η Αίθουσα", τεύχος 15ο, σελ. 108 - 111
↑ Μαρία Ι. Βαμβακοπούλου, "Αιγάλεω, οι δρόμοι της προσφυγιάς", σελ. 146
↑ "Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο: Η σύγκριση των μεταναστευτικών ρευμάτων σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας"[νεκρός σύνδεσμος]
↑ "Ο Κήπος του Αλλάχ"
↑ Πολιτιστικός Σύλλογος Αιγάλεω "ΙΕΡΑ ΟΔΟΣ": "Τα λαϊκά κέντρα του Αιγάλεω μιας άλλης εποχής" (Ημερολόγιο 2004)
↑ "Το αστικό λαϊκό τραγούδι"
↑ «"Η φήμη των μπιφτεκιών του κάνει το γύρο του λεκανοπεδίου από το 1951"». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Μαρτίου 2013. Ανακτήθηκε στις 22 Οκτωβρίου 2014.
↑ Παναγιώτης Χατζηαντώνογλου, "Το Αιγάλεω στο λαϊκό τραγούδι", πρόλογος της 6ης έκδοσης, σελ. 7 (Αύγουστος 2011)
↑ Περιοδική έκδοση του 3ου Γ.Λ. Αιγάλεω "Η Αίθουσα", τεύχος 12ο, (2006 - 2007)
↑ Θερινά σινεμά: Παρελθόν, Παρόν και Μέλλον
↑ "ΤΑ ΝΕΑ: Πέθανε στα 86 ο λαϊκός τραγουδιστής και συνθέτης Σπύρος Ζαγοραίος"
↑ "Ο Θανάσης Πολυκανδριώτης τολμά να συνδυάσει Ζαμπέτα και Πάνου"
↑ "Θόδωρος, Δήμος και Γιώργος…"
↑ Φύλλο εφημερίδας "ΕΘΝΟΣ" Σαββάτου 15 Ιουνίου 1968, σελ. 4, "Θέατρα - Κινηματογράφοι"
↑ Εφημερίδα "Τα Νέα", φύλλα Ιουνίου 1970, στήλες: "Κεντρικοί-Ημικεντρικοί Κινηματογράφοι Αθηνών"
↑ «Γιώργος Ζαμπέτας: Με δύναμη από το Αιγάλεω Σίτι!». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Μαρτίου 2011. Ανακτήθηκε στις 17 Οκτωβρίου 2014.
↑ «"Γήπεδο Αιγάλεω Σταύρος Μαυροθαλασσίτης"». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 9 Μαρτίου 2007. Ανακτήθηκε στις 29 Οκτωβρίου 2014.
↑ Πανήγυρη Ι.Ν. Υψώσεως Τιμίου Σταυρού Αιγάλεω
↑ Άγνωστο Αιγάλεω: Στα υπόγεια του Μπαρουτάδικου!
↑ Νέοι Σταθμοί Μετρό Αιγάλεω, Ελαιώνας, Κεραμεικός
↑ Χωρίς εγκαίνια δόθηκε το μετρό προς Αιγάλεω
↑ «Ανακοίνωση των αποτελεσμάτων της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 για το Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 17 Αυγούστου 2014. Ανακτήθηκε στις 8 Οκτωβρίου 2014.
↑ «"Τοπικισμός με αιτία"». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Δεκεμβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 22 Οκτωβρίου 2014.
↑ Άλσος Μπαρουτάδικο: πνεύμονας πρασίνου για το Αιγάλεω[νεκρός σύνδεσμος]
↑ «Υποδομές Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής».
↑ Η επίσημη σελίδα του Βόλεϊ Γυναικών Αιγάλεω Α.Ο. στο facebook
↑ Ακαδημίες Κολύμβησης Αιγάλεω Α.Ο. στο facebook
↑ Επίσημη ιστοσελίδα του "ΜΕΛΑΣ ο Άγιος Ελευθέριος"
↑ "Πολιτιστική Διαδρομή 2014 στο Αιγάλεω"
↑ «Αθηνόραμα: Θέατρα 'Λάμπρος Κωνσταντάρας' & 'Ρένα Βλαχοπούλου' στο Αιγάλεω». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Φεβρουαρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 24 Φεβρουαρίου 2015.
↑ Εφημερίδα "ΣΚΡΙΠ", φύλλο της 20 Μαΐου 1939, σελ. 5
↑ «Εγκαινιάστηκε πολυχώρος πολιτισμού στο Αιγάλεω». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 17 Οκτωβρίου 2014.
↑ Αιγάλεω: δεύτερη «καταστροφή» για ιστορικό εργοστάσιο
↑ Πρόγραμμα Πολιτιστικών εκδηλώσεων του θεάτρου "Αιγάλεω" στην ιστοσελίδα της Ισπανικής πόλης Leganes
↑ «"Εκδηλωση φωτογραφιας και ντοκουμεντων για τα 75 χρονια απο το θανατο του Ελευθεριου Βενιζελου"». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Αυγούστου 2012. Ανακτήθηκε στις 3 Αυγούστου 2012.
↑ "Αφιέρωμα στον Νίκο Ξυλούρη από το Ιστορικό Λαογραφικό Οικομουσείο ΑΙΓΑΛΕΩ"
↑ «Δημόσια πρόσκληση για εκδήλωση του συλλόγου». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 14 Αυγούστου 2014.
↑ Βίντεο από εκδήλωση που συνδιοργάνωσε ο σύλλογος στο θέατρο άλσους Αιγάλεω Αλέξης Μινωτής
↑ Εθελοντική αιμοδοσία στα γραφεία του συλλόγου
↑ «Το Διοικητικό Συμβούλιο της Ένωσης Κρητών Αιγάλεω». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Μαΐου 2015. Ανακτήθηκε στις 24 Μαρτίου 2015.
↑ Πανελλήνια ομαδικά πρωταθλήματα Παίδων, Κορασίδων (2012). Ανακτήθηκε στις 23/1/2019
↑ Εφημερίδα "Έθνος", φύλλο της [21 Αυγούστου] 1948,σελ. 2
↑ Αρχείο (ψηφιακό) εφημερίδων της Βουλής των Ελλήνων - Φύλλο εφημερίδας "Αθλητισμός της Ελλάδος" της 13 Νοεμβρίου 1947, σελ. 2: "Τα ανεξάρτητά μας" Ανακτήθηκε στις 1/11/2019
↑ Εφημερίδα "Εμπρός", φύλλο της 22 Αυγούστου 1948, σελ. 4
↑ «"Ερασιτεχνικό Ποδόσφαιρο/Α.Π.Ο. Ιεράπολη/Πληροφορίες ομάδας"». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Απριλίου 2012. Ανακτήθηκε στις 24 Μαρτίου 2015.
↑ Η Ιεράπολη στον επίσημο διαδικτυακό ιστότοπο της Ε.Π.Σ. Αθηνών
↑ Φύλλο εφημερίδας "Αθλητική Ηχώ" της 16 Σεπτεμβρίου 1982, σελ. 2, στήλη "Αθηναϊκά" (επιμέλεια Π. Ξανθόπουλος): "Ο Ζέφυρος έτοιμος να ενταχθεί στην Ε.Π.Σ.Α." και φύλλο εφημερίδας "Αθλητική Ηχώ" της 21 Οκτωβρίου 1983: "Δεν ξεχνάει ο Ζέφυρος Αιγάλεω"
↑ Ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο[νεκρός σύνδεσμος]
↑ "Η Α.Ε. Αιγάλεω γίνεται Α.Ε. Ζέφυρος Αιγάλεω!" Ανακτήθηκε στις 28/2/2019[νεκρός σύνδεσμος]
↑ Φύλλο εφημερίδας "Αθλητική Ηχώ", της 22 Αυγούστου 1991, σελ. 7: "Δύο νέα σωματεία"[νεκρός σύνδεσμος]
↑ Εφημερίδα "Εμπρός", φύλλο της 15 Ιουνίου 1946, σελ. 2, "Νέοι Δήμαρχοι"
↑ Φύλλο εφημερίδας "Εμπρός" της 19 Δεκεμβρίου 1946, σελ. 2, "Ο έρανος δια τους ακρίτας"
↑ Φύλλο εφημερίδας "Εμπρός" της 16 Ιανουαρίου 1948, σελ. 4, "Διακήρυξις αριθμ. 131"
↑ Φύλλο εφημερίδας "Εμπρός" της Τρίτης 29 Μαρτίου 1949, σελ. 5: "Μνημόσυνον του Ελευθ. Βενιζέλου στο Αιγάλεω"
↑ 'Δυτικοί Κορινθιακοί Ορίζοντες" Ανακτήθηκε στις 15/12/2021
↑ Φύλλο εφημερίδας "Ελευθερία", της 20 Απριλίου 1951, σελ. 3
↑ Εφημερίδα "Έθνος", φύλλο της 21 Μαΐου 1951, σελ. 5
↑ Φύλλο εφημερίδας "Ελευθερία" της 24 Σεπτεμβρίου 1952, σελ. 3
↑ Φύλλο εφημερίδας "Ελευθερία" της 23 Νοεμβρίου 1954, σελ. 5: "ΑΙΓΑΛΕΩ: Εξελέγη ο αντισυναγερμικός κ. Μαυροθαλασσίτης με 2.617 ψήφους. Εψήφισαν 5.819"
↑ Δημοτικό Συμβούλιο Αιγάλεω[νεκρός σύνδεσμος]
↑ Ορκωμοσία νέου δημοτικού συμβουλίου Αιγάλεω
↑ «"4ετής η θητεία δημάρχων και περιφερειαρχών" Ανακτήθηκε στις 20/9/2019». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Σεπτεμβρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 20 Σεπτεμβρίου 2019.
↑ «Αποτελέσματα Δημοτικών & Νομαρχιακών Εκλογών». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 31 Αυγούστου 2014. Ανακτήθηκε στις 24 Οκτωβρίου 2014.
↑ Ανακήρυξη υποψηφιοτήτων για το Δήμο Αιγάλεω[νεκρός σύνδεσμος]
↑ Αποτελέσματα Αυτοδιοκητικών Εκλογών 2014
↑ Υπουργείο Εσωτερικών Ανακτήθηκε στις 27/1/2019
↑ «"Ορκίστηκε ο Ηλ. Μάνδρος στη θέση Μπογράκου"». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Ιουνίου 2015. Ανακτήθηκε στις 24 Μαρτίου 2015.
↑ Δημοτικές εκλογές – Μάιος 2019 Ανακτήθηκε στις 28/5/2019
↑ "Από τις Νέες Κυδωνίες στο Δήμο Αιγάλεω" (σελ. 154)
↑ "Από τις Νέες Κυδωνίες στο Δήμο Αιγάλεω" (σελ. 158)
↑ «Ο Λυσσαρίδης επίτιμος δημότης στο Αιγάλεω». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 17 Οκτωβρίου 2014.
Νίκος Στεφ.Μιχιώτης «60 χρόνια τοπική αυτοδιοίκηση στο Αιγάλεω» (έκδοση 1996).
Νίκος Δημ. Νικολαΐδης «50 χρόνια Αιγάλεω» (έκδοση Δήμος Αιγάλεω, 1998).
Νίκος Στεφ. Μιχιώτης «Χρέος Τιμής» (έκδοση 2001).
Ευγενία Μπουρνόβα «Από τις Νέες Κυδωνίες στο δήμο Αιγάλεω» (έκδοση Δήμος Αιγάλεω, 2002).
Παναγιώτης Χατζηαντώνογλου «Το Αιγάλεω στο λαϊκό τραγούδι» (έκδοση Δήμος Αιγάλεω & Πολιτιστικός Σύλλογος «Ιερά Οδός», 2006).
«Τέχνης Έργα & Πρόσωπα του Αιγάλεω» (έκδοση Δήμος Αιγάλεω, 2006).
Νίκος Δημ. Νικολαΐδης «Η ιστορία του Αιγάλεω, από τις λαμαρίνες στα σαλόνια της Ευρώπης» (έκδοση «ΕΜΒΡΥΟ», 2007).
Νίκος Δημ. Νικολαΐδης «Το Αλφαβητάρι του Αιγάλεω, μια πόλη, μια ιστορία» (Έκδοση Ιστορικό Λαογραφικό Οικομουσείο Αιγάλεω-«Ι.Λ.Ο.Α.», 2011).
Μαρία Ι. Βαμβακοπούλου, «ΑΙΓΑΛΕΩ, οι δρόμοι της προσφυγιάς» (έκδοση 2012).
Bournova, E. (2015). The Creation of New Cities in the Region of the Greek Capital During the Twentieth Century: The Case of Egaleo. International Journal of Regional and Local History, 10(1), 47–68.