el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el id en el en el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el en el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el en el it pt en el el en el en en en el el de el en it en el el fr el en it en el el fr el it ru en el el en el kk hu en el el el el el el el el el el en el en el en el it fr el en hu en el it en el en it en el it el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el
Αντικαπιταλιστική Αριστερή Συνεργασία για την Ανατροπή
Στο εργατικό κίνημα η ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. δραστηριοποιείται μαζί και με άλλες δυνάμεις και ανένταχτους του χώρου της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς στις κινήσεις του ιδιωτικού και δημοσίου τομέα,[7] ενώ στην φοιτητική και σπουδαστική νεολαία συμμετέχει στην Ενιαία Ανεξάρτητη Αριστερή Κίνηση (Ε.Α.Α.Κ.) σε Πανεπιστήμια και ΤΕΙ. Σε τοπικό επίπεδο συμμετέχει σε διάφορες αριστερές αντικαπιταλιστικές δημοτικές και περιφερειακές κινήσεις, ενώ μέλη της δραστηριοποιούνται και σε πολλές κοινωνικές συλλογικότητες.
Η ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. διαθέτει εκλεγμένους εκπροσώπους στα συμβούλια δώδεκα περιφερειών της χώρας, όπως και σε αρκετά δημοτικά συμβούλια.[εκκρεμεί παραπομπή]
3 Συμμετοχές σε περιστατικά βίας
4 Επιθέσεις εναντίον μελών της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α.
Συγκροτήθηκε στις 22 Μαρτίου του 2009 αρχικά ως εκλογική συμμαχία διαφόρων αριστερών οργανώσεων όπως το Νέο Αριστερό Ρεύμα (Ν.Α.Ρ.), η Αριστερή Ανασύνθεση (ΑΡ.ΑΝ.), η Οργάνωση Κομμουνιστών Διεθνιστών Ελλάδας (Ο.Κ.Δ.Ε.), η Αριστερή Αντικαπιταλιστική Συσπείρωση (ΑΡ.Α.Σ.), το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα (Σ.Ε.Κ.), η Κομμουνιστική Ανανέωση κλπ, εξελισσόμενο στη συνέχεια σε πολιτικό φορέα συνιστωσών με οργανωτική συγκρότηση[8].
Στις 19 Μαΐου του 2009 αποχώρησε από την ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. η οργάνωση Ο.Κ.Δ.Ε.[9], τον Ιούνιο του 2013 αποχώρησε η Κομμουνιστική Ανανέωση, ενώ οι οργανώσεις ΑΡ.ΑΝ. και ΑΡ.Α.Σ. τον Αύγουστο του 2015 έφυγαν από τον πολιτικό σχηματισμό, προκειμένου να συνεργαστούν με τη Λαϊκή Ενότητα[10] ενόψει των εκλογών του Σεπτεμβρίου του ιδίου έτους. Έπειτα από αυτή την εξέλιξη, το Πανελλαδικό Συντονιστικό της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. αποφάσισε την αυτόνομη εκλογική κάθοδο.[11]
Στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015, η ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. συνεργάστηκε εκλογικά με το Εργατικό Επαναστατικό Κόμμα. Στις 5 και 6 Μαρτίου του 2016 πραγματοποίησε την 3η της πανελλαδική Συνδιάσκεψη.[12] Στις 22 και 23 Απριλίου του 2018 πραγματοποίησε την 4η πανελλαδική της Συνδιάσκεψη[13] με τη συμμετοχή 883 αντιπροσώπων[14].
Μετά τις βουλευτικές εκλογές του 2019, η τάση της Μετάβασης αποχώρησε από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και αυτοδιαλύθηκε[15], ενώ η Αριστερή Συσπείρωση, που ιδρύθηκε το 2012 από αποχωρήσαντες της ΑΡ.Α.Σ., έπαψε να συμμετέχει τον Ιούλιο του 2022, οπότε και απείχε από την συνεδρίαση του Πανελλαδικού Συντονιστικού Οργάνου[16].
Η ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. αποδέχεται την πάλη των τάξεων ως βασική κοινωνική λειτουργία η οποία θα εκλείψει μόνο όταν εκλείψουν οι κοινωνικές τάξεις και το κράτος. Αντιτίθεται στη συμμετοχή της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ένωση υποστηρίζοντας μια αντικαπιταλιστική αποδέσμευση από αυτή στην κατεύθυνση της διάλυσής της με διεθνιστική προοπτική. Προωθεί την κοινωνική και πολιτική ενότητα της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων σε αντικαπιταλιστική κατεύθυνση, όπως και το άνοιγμα στον κόσμο των κινημάτων με έμφαση στις οργανωμένες αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες και τις συνελεύσεις βάσης.[17]
Μέλη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας (Ιούνιος 2021).
Ως συνολικός στόχος της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. προβάλλεται η «αντικαπιταλιστική ανατροπή της επίθεσης του κεφαλαίου, των κυβερνήσεών του, της ΕΕ και του ΔΝΤ, με το αναγκαίο αντικαπιταλιστικό μεταβατικό πρόγραμμα».[18] Η ανατροπή θεωρεί πως θα προέρθει από ένα κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο πυρήνας του οποίου θα είναι ένα ανασυγκροτημένο εργατικό κίνημα. Προωθεί δε ως βασική μορφή οργάνωσης της εργατικής τάξης και ευρύτερα των λαϊκών στρωμάτων, τα ταξικά σωματεία με διαδικασίες βάσης και τις λαϊκές συνελεύσεις στις γειτονιές.[19]
Το άμεσο πρόγραμμα της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. έχει ως βασικούς άξονες τους εξής:[20]
Άρνηση πληρωμής του χρέους και διαγραφή του
Ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος και συμβολή στη συγκρότηση λαϊκών θεσμών
Ανατροπή από τον δημοκρατικά οργανωμένο λαό, οποιασδήποτε κυβέρνησης η οποία ψηφίζει και εφαρμόζει μνημόνια
Εθνικοποίηση των βασικών τομέων της παραγωγής, της οικονομίας (Επιχειρήσεις Κοινής Ωφέλειας και άλλες επιχειρήσεις στρατηγικού χαρακτήρα) όπως και του τραπεζικού συστήματος. Λειτουργία όλων αυτών, υπό εργατικό/κοινωνικό έλεγχο
Έξοδος από την ΕΕ και το ευρώ προς μια αντικαπιταλιστική-σοσιαλιστική κατεύθυνση για την χώρα
Πλήρη πολιτικά και εργασιακά δικαιώματα στους μετανάστες εργαζόμενους
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ σε σχέση με την πανδημία του COVID-19 έχει τη θέση πως οι αιτίες βρίσκονται στον καπιταλιστικό τρόπο ανάπτυξης, την περιβαλλοντική καταστροφή, την υποβάθμιση της δημόσιας υγείας και τη δημιουργία τεράστιων αστικών κέντρων διεθνώς.
Για την αντιμετώπισή της προκρίνει μέτρα όπως η ενίσχυση του ΕΣΥ, ο καθολικός εμβολιασμός και η συστηματική ιχνηλάτηση των κρουσμάτων, κατηγορώντας την κυβέρνηση Μητσοτάκη για διάφορες από τις αποφάσεις της, καθώς και για τη διαχείριση της πανδημίας.[21][22][23]
Συμμετοχές σε περιστατικά βίαςΕπεξεργασία
Τον Απρίλιο του 2011, σύμφωνα με ισχυρισμούς στελεχών του ΠΑ.ΣΟ.Κ., άτομα προσκείμενα στην ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. (και τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α.) συμμετείχαν στην επίθεση εναντίον του τότε υπουργού Υγείας, Ανδρέα Λοβέρδου σε κομματική εκδήλωση στους Αγίους Αναργύρους Αττικής που είχε ως αποτέλεσμα να ξεσπάσουν επεισόδια, στα οποία τραυματίστηκαν δύο άτομα (ανάμεσά τους και ο μετέπειτα βουλευτής, Δημήτρης Κωνσταντόπουλος).[24][25][26]
Στις 5 Νοεμβρίου 2014, κατά τις εκλογές των εκπαιδευτικών στη Θεσσαλονίκη, δάσκαλοι προσκείμενοι στην ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. συνεπλάκησαν με συναδέλφους τους υποστηρικτές της Χρυσής Αυγής.[27] Στις 28 Ιουνίου του 2015, κατά τη διάρκεια συγκέντρωσης διαμαρτυρίας της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. έξω τα γραφεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στην Αθήνα και της πορείας που ακολούθησε, μικρή ομάδα διαδηλωτών προπηλάκισε τον τότε υπουργό Υπουργό Οικονομικών, Γιάνη Βαρουφάκη προτού τελικά περιοριστούν από τους υπόλοιπους διαδηλωτές.[28][29] Την ημέρα της διεξαγωγής του δημοψηφίσματος της 5ης Ιουλίου 2015, μέλη της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. - σύμφωνα και με την παραδοχή μέλους της οργάνωσης, Δέσποινας Κουτσούμπα, η οποία επιδοκίμασε το συμβάν - επιτέθηκαν φραστικά στον επικεφαλής του Ποταμιού, Σταύρο Θεοδωράκη τη στιγμή που εκείνος προσερχόταν σε εκλογικό τμήμα του Χαϊδαρίου για να ψηφίσει.[30][31][32]
Την 7η Οκτωβρίου 2020, κατά τη διάρκεια της πολυπληθούς συγκέντρωσης έξω από το Εφετείο Αθηνών ενόψει της πρωτόδικης απόφασης για τη δίκη της Χρυσής Αυγής, μέλη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ συνεπλάκησαν με μέλη της νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ[33][34], ενώ εκτοξεύθηκαν αντικείμενα προς τον πρώην πρωθυπουργό, Αλέξη Τσίπρα.[34]
Επιθέσεις εναντίον μελών της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α.Επεξεργασία
Στελέχη της Χρυσής Αυγής έχουν καταδικαστεί για επιθέσεις σε βάρος μελών της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α.. Συγκεκριμένα το 2015 στις Σέρρες η καταδίκη αφορούσε δυο στελέχη της Χρυσής Αυγής μεταξύ αυτών ο πρώην βουλευτής Σερρών Νικήτας Σιώης για επίθεση τον Οκτώβρη του 2012[35]. Τ0 2017 καταδικάστηκε οριστικά στο εφετείο το στέλεχος της Χρυσής Αυγής Μιχάλης Γιαννόγκωνας για την επίθεση τάγματος εφόδου της ναζιστικής οργάνωσης το 2011 σε τρία μέλη του ΣΕΚ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, μεταξύ τους και της τότε δημοτικής συμβούλου Πετρούπολης Κατερίνας Πατρικίου[36]. Το 2019 το στέλεχος της Χρυσής Αυγής Θεόδωρος Κολιογιάννης καταδικάστηκε για επίθεση σε μέλη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στο Κερατσίνι τη μέρα διεξαγωγής των εκλογών της 25ης Ιανουαρίου 2015[37]. Τον Ιούνιο του 2016, ομάδα αντιεξουσιαστών καταληψιών ξυλοκόπησε εντός του Κτιρίου Γκίνη του ΕΜΠ το μέλος της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. και ιστορικό, Κώστα Παλούκη, όταν έγινε γνωστή η κομματική του ιδιότητα[38].
Στην Αντικαπιταλιστική Αριστερή Συνεργασία για την Ανατροπή συμμετέχουν οι ακόλουθες οργανώσεις και τάσεις:
Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κίνημα Ελλάδας
Οργάνωση Κομμουνιστών Διεθνιστών Ελλάδας - Σπάρτακος
↑ «Teachers' union calls for rally over arrest of ANTARSYA protester (in English)». Kathimerini. 9 Ιανουαρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 9 Ιανουαρίου 2014.
↑ "ΑΝΤΑΡΣΥΑ για τις ευρωεκλογές" Αρχειοθετήθηκε 2012-04-30 στο Wayback Machine., Το Βήμα, 24 Μαρτίου 2009
↑ «Greece gets lifeline as ECB agrees €3.3bn extra emergency funds». The Guardian. Ανακτήθηκε στις 11 Ιουλίου 2015.
↑ «Ο ρόλος του κινήματος και της αριστεράς της αριστεράς». Epohi Online. Ανακτήθηκε στις 11 Ιουλίου 2015. [νεκρός σύνδεσμος]
↑ «Απάντηση της Συντακτικής Επιτροπής στην ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου της ΑΝΤΑΡΣΥΑ». ΔΕΑ. Ανακτήθηκε στις 11 Ιουλίου 2015.
↑ «New study analyses Greek voters' beliefs, mentalities». tovima.gr (στα Αγγλικά). Το Βήμα Online. 4 Δεκεμβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 17 Ιουνίου 2019.
↑ Απόφαση συνδικαλιστικής σύσκεψης της ΑΝΤΑΡΣΥΑ
↑ Παππάς, Αποστόλης. «ΑΝΤΑΡΣΥΑ: «Αντικαπιταλιστική γραμμή» ή νέος οπορτουνιστικός πόλος;». komep.gr. Κομμουνιστική Επιθεώρηση. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Σεπτεμβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 16 Ιουνίου 2019.
↑ Γιατί αποχωρήσαμε από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ
↑ Απόφαση Πανελλαδικού Συντονιστικού
↑ 3η Συνδιάσκεψη ΑΝΤΑΡΣΥΑ, 5-6 Μάρτη 2016 Αθήνα
↑ «Αποφάσεις της 4ης Συνδιάσκεψης της ΑΝΤΑΡΣΥΑ | Νέο Αριστερό Ρεύμα». narnet.gr. Ανακτήθηκε στις 22 Ιουνίου 2019.
↑ «Ανακοίνωση Προεδρείου της 4ης Συνδιάσκεψης ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. | ΑΝΤΑΡΣΥΑ - antarsya.gr». antarsya.gr. Ανακτήθηκε στις 4 Απριλίου 2021.
↑ «ΜΕΤΑΒΑΣΗ : Απόφαση της Πανελλαδικής Συνέλευσης».
↑ «ΑΝΤΑΡΣΥΑ: Κάλεσμα για ισχυρή μετωπική αντικαπιταλιστική Αριστερά».
↑ ΑΝΤΑΡΣΥΑ: Πολιτική Διακήρυξη
↑ ΑΝΤΑΡΣΥΑ: Θέσεις για την 1η πανελλαδική Συνδιάσκεψη
↑ Απόφαση της 2ης Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης
↑ ΑΝΤΑΡΣΥΑ: Πολιτική Απόφαση της 1ης πανελλαδικής Συνδιάσκεψης
↑ User, Super. «ΑΠΟΦΑΣΗ ΠΣΟ ΤΗΣ ΑΝΤΑΡΣΥΑ 17/10/2021 - elaliberta.gr». www.elaliberta.gr. Ανακτήθηκε στις 16 Αυγούστου 2022.
↑ Newsroom (4 Ιουλίου 2021). «ΑΝΤΑΡΣΥΑ: Η ΝΔ ρίχνει την ευθύνη στην κοινωνία για τη χρεοκοπημένη πολιτική αντιμετώπισης της πανδημίας». Documento. Ανακτήθηκε στις 16 Αυγούστου 2022.
↑ «ΑΝΤΑΡΣΥΑ: Ενίσχυση του ΕΣΥ, όχι σε χαράτσια, τιμωρίες και απολύσεις». Εφημερίδα ΠΡΙΝ. 1 Δεκεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 16 Αυγούστου 2022.
↑ «Πέταξαν αυγά στον Λοβέρδο». newsbeast.gr. Newsbeast. 14 Απριλίου 2011. Ανακτήθηκε στις 17 Ιουνίου 2019.
↑ «Επίθεση κατά του Ανδρέα Λοβέρδου - τραυματίστηκαν συνεργάτες του». tanea.gr. ΤΑ ΝΕΑ. 14 Απριλίου 2011. Ανακτήθηκε στις 17 Ιουνίου 2019.
↑ «Μπογιές και αυγά στον Λοβέρδο». news247.gr. News247. Ανακτήθηκε στις 17 Ιουνίου 2019.
↑ «Επεισόδια μεταξύ δασκάλων της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και της Χρυσής Αυγής». ΤΟ ΒΗΜΑ. 5 Νοεμβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 9 Ιουλίου 2015.
↑ «Μέλη του ΑΝΤΑΡΣΥΑ έκαψαν ευρώ έξω από τα γραφεία της ΕΕ και ...έφτυσαν τον Βαρουφάκη [εικόνες]». iefimerida.gr. 28 Ιουνίου 2015. Ανακτήθηκε στις 9 Ιουλίου 2015.
↑ «ΕΠΙΤΕΘΗΚΑΝ και ΕΦΤΥΣΑΝ τον Βαρουφάκη». Star.gr. 29 Ιουνίου 2015. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 9 Ιουλίου 2015.
↑ «Στέλεχος ΑΝΤΑΡΣΥΑ παραδέχεται την φραστική επίθεση στο Θεοδωράκη». 5 Ιουλίου 2015. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Ιουλίου 2015. Ανακτήθηκε στις 9 Ιουλίου 2015.
↑ «Στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ... πανηγυρίζουν για την «ενέδρα» στον Θεοδωράκη». 5 Ιουλίου 2015. Ανακτήθηκε στις 9 Ιουλίου 2015.
↑ «Ο ΑΝΤΑΡΣΥΑ... αυτοαποθεώνεται για τον τραμπουκισμό στον Θεοδωράκη!». Πρώτο Θέμα. 5 Ιουλίου 2015. Ανακτήθηκε στις 9 Ιουλίου 2015.
↑ «Ένταση έξω από το Εφετείο». megatv.com. MEGA TV. 7 Οκτωβρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 9 Δεκεμβρίου 2020.
↑ 34,0 34,1 «Ενταση μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ - «Θύμα» και ο Αλέξης Τσίπρας». protothema.gr. Πρώτο Θέμα. 7 Οκτωβρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 9 Δεκεμβρίου 2020.
↑ «Καταδίκη χρυσαυγιτών για ξυλοδαρμό μέλους της ΑΝΤΑΡΣΥΑ». Η Εφημερίδα των Συντακτών. Ανακτήθηκε στις 16 Αυγούστου 2022.
↑ tvxs.gr (29 Νοεμβρίου 2017). «Τελεσίδικη καταδίκη του χρυσαυγίτη Γιαννόγκωνα». TVXS - TV Χωρίς Σύνορα. Ανακτήθηκε στις 16 Αυγούστου 2022.
↑ «Τελεσίδικη καταδίκη χρυσαυγίτη για επίθεση σε μέλη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ το 2015». topontiki.gr. 10 Μαρτίου 2019. Ανακτήθηκε στις 16 Αυγούστου 2022.
↑ «Αναρχικοί βαράνε ΕΑΑΚίτες γιατί νομίζουν ότι είναι ασφαλίτες…». piraeusview.gr. Piraeus View. 11 Ιουνίου 2016. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Αυγούστου 2016. Ανακτήθηκε στις 18 Ιουνίου 2019.