el id el el el el el el el el el en el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el pl en el el el el el el el el el el el el el el en el el en el el en el el en el el de el de el de el de el el el el el la el el el el en el en el en el en el en el en el en el en el en el en el en el en el el el el el el el en el en el el el el el el el el la
Moon - Ο μοναδικός φυσικός δορυφόρος της Γης.Ορατό τη νύχτα, αλλά μπορούμε επίσης να το δούμε κατά τη διάρκεια της ημέρας. Εξαιρετικά φωτεινό, μετά τον Ήλιο, είναι το πιο φωτεινό ουράνιο σώμα που είναι ορατό από τη Γη. Το φεγγάρι είναι ένα από τα καλύτερα περιγραφόμενα σώματα του Ηλιακού Συστήματος και το μόνο σημείο προσγείωσης για επανδρωμένη διαστημική αποστολή. Έχει μεγάλη επιρροή στους οργανισμούς που ζουν στη Γη καθώς ρυθμίζει τον βιολογικό μας ρυθμό. Πώς σχηματίστηκε το φεγγάρι; Πώς διαμορφώνεται;
Παρακολουθήστε την ταινία: "Υψηλές βαθμολογίες με οποιοδήποτε κόστος"
Το φεγγάρι υπάρχει για περίπου 4,5 δισεκατομμύρια χρόνια και, δίπλα στον ήλιο, είναι το πιο φωτεινό αντικείμενο στον ουρανό. Από την αυγή του χρόνου, λατρευόταν από αρχαίους πολιτισμούς σε όλες τις ηπείρους, και οι θεοί που σχετίζονται με αυτό ήταν συνήθως μεταξύ των πιο σημαντικών σε μια δεδομένη μυθολογία.
Σύμφωνα με μια από τις πιο αξιόπιστες υποθέσεις, η Σελήνη δημιουργήθηκε στο τελευταίο στάδιο του σχηματισμού του ηλιακού συστήματος, ως αποτέλεσμα της σύγκρουσης ενός πρωτοπλανήτη μεγέθους Άρη με τη Γη, που έχει ήδη χωριστεί σε πυρήνα και μανδύα.
Αυτή η σύγκρουση δεν ήταν κεντρική, και ως εκ τούτου η Γη απογυμνώθηκε μόνο από ένα μέρος της, με το μανδύα να διατηρεί το μεγαλύτερο μέρος του σιδήρου της. Υλικό ζεστού μανδύα διασκορπισμένο γύρω από τη Γη σε σχήμα δίσκου συμπυκνώνεται ως δορυφόρος καθώς ψύχεται γρήγορα. Οι παλιρροιακές επιρροές έχουν απομακρύνει δύο ουράνια σώματα το ένα από το άλλο, τώρα η Σελήνη απομακρύνεται περισσότερο από τη Γη με ρυθμό 3,8 cm ετησίως.
Η τροχιά του φεγγαριού είναι σε σχήμα έλλειψης. Η εκκεντρικότητά του είναι 0,0554 και η ακτίνα είναι 384 χιλιάδες. χιλιόμετρα. Η εκκεντρότητα συμβάλλει στο γεγονός ότι στην απόμακρη θέση της η Σελήνη απέχει 405 χιλιάδες χιλιόμετρα και στην πλησιέστερη βρίσκεται 362,6 χιλιόμετρα μακριά. χιλιόμετρα από το κέντρο μάζας του συστήματος Σελήνης-Γης.
Η πλήρης περιστροφή της Σελήνης γύρω από τη Γη διαρκεί 27 ημέρες και 7 ώρες, αλλά λαμβάνοντας υπόψη τις κινήσεις της Γης, ο χρόνος μεταξύ κάθε φάσης είναι 29,5 ημέρες, που ονομάζεται συνοδικός μήνας.
Η πανσέληνος επηρεάζει τον τοκετό. Περισσότερες γυναίκες γεννούν όταν το φεγγάρι είναι γεμάτο
Η πανσέληνος είναι ένας μαγικός χρόνος για όλους, αλλά για μερικούς έχει ένα ιδιαίτερο αποτέλεσμα. Πλέον...
Το φεγγάρι κινείται σε μια σύγχρονη κίνηση, που σημαίνει ότι βλέπει πάντα τη Γη με μια πλευρά ορατή στη Γη. Χάρη στο φαινόμενο της απελευθέρωσης, οι παρατηρητές μπορούν να δουν περίπου το 59% της επιφάνειας αυτού του ουράνιου σώματος.
Η αόρατη άλλη πλευρά του φεγγαριού, που ονομάζεται σκοτεινή πλευρά, εμφανίστηκε για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια της πτήσης του σοβιετικού Luna 3 ανιχνευτή το 1959. Το φεγγάρι, αν και φαίνεται να είναι ένα φωτεινό αντικείμενο ενάντια στον νυχτερινό ουρανό, έχει έναν από τους χαμηλότερους παράγοντες albedo. Η επιφάνεια αυτού του ουράνιου σώματος αντανακλά τόσο φως όσο χρησιμοποιείται άσφαλτος του δρόμου.
2. Από πού προέρχεται το όνομα "Moon";
Το πολωνικό όνομα "Moon" προέρχεται από την παλιά σλαβική λέξη που σημαίνει ο γιος ενός πρίγκιπα. Αρχικά, αυτό το όνομα ήταν έγκυρο μόνο για τη νέα Σελήνη μεταξύ της Νέας Σελήνης και της Πρώτης Συνοικίας και αργότερα υιοθετήθηκε ως το γενικό όνομα του δορυφόρου μας
Σήμερα, πολλά ονόματα πεδίων που σχετίζονται με τη μελέτη της Σελήνης προέρχονται από τη Λούνα και τη Σελήνη - θεές της ρωμαϊκής και ελληνικής μυθολογίας.
3. Η επιφάνεια και η εσωτερική δομή της Σελήνης
Η επιφάνεια του φεγγαριού αποτελείται κυρίως από βασάλτες πετρώματος ηφαιστειακής προέλευσης. Οι παλαιότερες ορεινές περιοχές καλύπτονται με πολλούς κρατήρες πρόσκρουσης, και οι νεότερες, σχετικά ομαλές (θάλασσες) είναι πιθανώς υπολείμματα τεράστιων λεκανών πρόσκρουσης που έχουν πλημμυρίσει με υγρή λάβα.
Στην σεληνιακή επιφάνεια, διακρίνονται οι γεωλογικοί σχηματισμοί:
Όσο υπάρχει σχολείο και μαθητές, υπάρχουν επίσης μαθησιακά προβλήματα. Μπορούν να είναι πολύ διαφορετικά και εξαρτώνται από ...
Το μεγαλύτερο μέρος της επιφάνειας καλύπτεται με ένα παχύ στρώμα regolith, η θερμοκρασία της επιφάνειας του ασημένιου πλανήτη είναι +110 ° C στη μέση της ημέρας έως -180 ° C στη μέση της νύχτας (τόσο μεγάλες διαφορές οφείλονται στο έλλειψη ατμόσφαιρας).
Το φεγγάρι στερείται επίσης μαγνητικού πεδίου, επομένως η επιφάνειά του εκτίθεται συνεχώς σε άμεση έκθεση σε κοσμικές ακτίνες και στον ηλιακό άνεμο.
Το εσωτερικό του σεληνιακού πλανήτη έχει μια στρωματοποιημένη δομή: έναν μικροσκοπικό πυρήνα σιδήρου περίπου 340 km σε ακτίνα που περιβάλλεται από ένα στρώμα λειωμένων αντικειμένων πάχους περίπου 400 km. Πάνω από αυτό το στρώμα βρίσκεται ένας άκαμπτος, βραχώδης μανδύας καλυμμένος με σκληρό κέλυφος με μέσο πάχος 68 χλμ.
Η χημική σύνθεση της Σελήνης διαφέρει σημαντικά από τη Γη, κυρίως είναι πολύ λιγότερο σίδηρος. Παρόμοια (σχεδόν πανομοιότυπη), ωστόσο, είναι η σεληνιακή ισοτοπική σύνθεση της Γης, η οποία μπορεί να επιβεβαιώσει την κοινή προέλευση της Σελήνης και της Γης.
Οι σκοτεινές, ανώμαλες περιοχές που είναι ορατές με γυμνό μάτι στο ορατό μέρος της ασημένιας σφαίρας ονομάζονται σεληνιακές θάλασσες. Το όνομα αναφέρεται στις πεποιθήσεις των αρχαίων αστρονόμων που πίστευαν ότι ήταν πραγματικές θάλασσες γεμάτες νερό.
Η τρέχουσα κατάσταση της γνώσης μας επιτρέπει να συμπεράνουμε ότι αυτοί είναι τομείς στερεοποιημένου μάγματος. Το βασάλτη που σχηματίστηκε από στερεοποιημένη λάβα γέμισε τους κρατήρες μετεωρίτη που σχηματίστηκαν από πτώση πετρωμάτων. Οι σεληνιακές θάλασσες βρίσκονται στην πραγματικότητα μόνο στην ορατή πλευρά του φεγγαριού, όπου καλύπτουν το 31% της επιφάνειας (στην άλλη πλευρά αποτελούν περίπου το 2% της επιφάνειας).
Αυτή η διανομή δεν έχει σαφή διατύπωση και αποδεδειγμένη εξήγηση. Πρόσφατα, δόθηκε προσοχή στη μεγαλύτερη συγκέντρωση ραδιενεργών στοιχείων που παράγουν θερμότητα στο ορατό μέρος του ημισφαιρίου.
Αυτό αποδείχθηκε σε έναν γεωχημικό χάρτη που δημιουργήθηκε από το φασματόμετρο Lunar Prospector. Μέρη που περιέχουν μεγάλο αριθμό ασπίδων ηφαιστείων και ηφαιστειακών θόλων βρίσκονται επίσης στις θάλασσες, στο ορατό ημισφαίριο.
"Δεν κοιμούνται επειδή κάνουν την εργασία τους." Ένα άλλο σχολικό έτος έχει ξεκινήσει
Μισή μέρα στο σχολείο, μετά εξωσχολικές δραστηριότητες και εργασία στο σπίτι το βράδυ. Οι γονείς μαζεύουν λίγο ...
Ο όρος "θάλασσες" χρησιμοποιείται για να περιγράψει τους ωκεανούς, τις θάλασσες, τους κόλπους, τις λίμνες και τους βάλτους. Παρακάτω είναι μια λίστα με τις γνωστές σεληνιακές θάλασσες.
Η θάλασσα της υγρασίας;
Η Θάλασσα της Ειρήνης;
Η Θάλασσα των Ηλιοστάσιων;
Οι φωτεινότερες περιοχές στο φεγγάρι ονομάζονται βουνά ή υψίπεδα επειδή βρίσκονται πάνω από τη θάλασσα. Μερικές από τις μεγαλύτερες ορεινές περιοχές στο ορατό ημισφαίριο βρίσκονται ακριβώς έξω από τους μεγάλους κρατήρες μετεωρίτη, πολλές από τις οποίες είναι γεμάτες με βασάλτη. Θεωρούνται απομεινάρια δακτυλίων που σχηματίζονται από κύματα σοκ.
Τα σεληνιακά βουνά διακρίνονται από τα χερσαία από το γεγονός ότι τα πρώτα δεν σχηματίστηκαν ως αποτέλεσμα τεκτονικών διεργασιών, αλλά ως αποτέλεσμα κοσμικών γεγονότων.
6. Εξερεύνηση της Σελήνης
Η άμεση έρευνα για το φεγγάρι κατέστησε δυνατή την πραγματοποίηση μη επανδρωμένων και επανδρωμένων διαστημικών πτήσεων τον 20ο αιώνα. Στις 20 Ιουλίου 1969, το πρόγραμμα American Apollo οδήγησε στην προσγείωση των πρώτων ανθρώπων στη Σελήνη (E.E. Aldrin και N. Armstrong).
Κατά τα έτη 1969-1972, υπήρχαν 12 Αμερικανοί αστροναύτες στην επιφάνεια του ασημένιου πλανήτη. Έδωσαν στη Γη περίπου 385 κιλά σεληνιακού υλικού, η ηλικία του οποίου εκτιμάται σε 3 - 4,6 δισεκατομμύρια χρόνια.
Ταυτόχρονα, η έρευνα σχετικά με το φεγγάρι διεξήχθη επίσης από την ΕΣΣΔ μέχρι το 1976, με τη βοήθεια του γιου Λούνα. Παρά τις μελέτες αυτές, οι Ρώσοι απέτυχαν να στείλουν επανδρωμένο πλοίο στο φεγγάρι.
Στα τέλη του εικοστού αιώνα, δύο Αμερικανοί ανιχνευτές, μετά από μια μακρά παύση, ανακάλυψαν πάγο νερού στους ηλιόλουστους πυθμένες του κρατήρα των κυκλικών περιοχών της Σελήνης.