el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el ja el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el en el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el en en en en en en en en en en en en en en en el en en en en en en en el en en en en en en en en en en en el en en en en en en en el en en en en en en en en en en en en en en el en en en en en en en el en en en en en en en en en en en el en en en en en en en el en en en en en en en en en en en en en en en en en el en en en en en en en el en en en en en en en en en en en el en en en en en en en el en en en en en en en en en en en en en en el en en en en en en en el en en en en en en en en en en en el en en en en en en el en en en en en en en en el el el el el el en el el el el fr fr en en fr es en el fr fr fr fr el el el el el el el el el el el el
1 Ιανουαρίου 1515 - 31 Μαρτίου 1547
11 Οκτωβρίου 1515 - 24 Φεβρουαρίου 1525
31 Μαρτίου 1547 (53 ετών)
Κάστρο του Ραμπουγιέ, Βασίλειο της Γαλλίας
δεδομένα (π • σ • ε )
Ο Φραγκίσκος Α΄ ήταν μέλος του Οίκου των Βαλουά, γιος του Καρόλου κόμη του Ανγκουλέμ. Ήταν ο διάδοχος του Γάλλου βασιλιά Λουδοβίκου ΙΒ΄, που δεν είχε γιους για να τον διαδεχθούν. Αρραβωνιάστηκε (1506) την Κλαυδία της Βρεττάνης (1499 - 1524), κόρη του Λουδοβίκου ΙΒ΄ και της Άννας των Ντρε-Μονφόρ δούκισσας της Βρεττάνης. Λόγω του Σαλικού νόμου, που απέκλειε τις γυναίκες από την διαδοχή, διαδέχθηκε ως βασιλιάς τον Λουδοβίκο ΙΒ΄.[2]
1 Πατέρας των γραμμάτων και των τεχνών
2 Μεγάλη συνεισφορά στην Αρχιτεκτονική
3 Αποτυχίες στον στρατιωτικό τομέα - Ιταλικοί πόλεμοι
4 Εγκατάσταση Γάλλων στην Αμερική, πρώτες πληθυσμιακές καταγραφές
Πατέρας των γραμμάτων και των τεχνώνΕπεξεργασία
Ήταν βασιλιάς πολύ μορφωμένος, με έντονα τα ανθρωπιστικά ιδεώδη της Αναγέννησης σε αντίθεση με τους προκατόχους του (Λουδοβίκο ΙΒ΄, Κάρολο Η΄), που δεν έδωσαν καμιά σημασία για την είσοδο σύγχρονων Ιταλικών ρευμάτων στην χώρα τους. Οι προηγούμενοί του χαρακτηρίζονταν μεσαιωνικοί βασιλείς, ενώ ο ίδιος έσπασε τα φράγματα με τον μεσαίωνα και έφερε τη Γαλλική Αναγέννηση. Η μόρφωσή του από την παιδική του ηλικία είχε καθοριστικό ρόλο, ώστε ο νεαρός Φραγκίσκος να πάρει αυτή την τροπή. Οι διδάσκαλοί του, όπως ο Χριστόφορος του Λονγκέιγ, είχαν επηρεαστεί έντονα από τα κινήματα της Αναγέννησης, το ίδιο και η μητέρα του.
Με την άνοδό του στον θρόνο το 1515 φρόντισε, όχι μονάχα να φέρει τη Γαλλία στη σφαίρα της Αναγέννησης, αλλά να την κάνει το μεγαλύτερο πνευματικό κέντρο της εποχής του και τα κατάφερε. Κάλεσε στη χώρα του τον Λεονάρντο ντα Βίντσι, που βρισκόταν σε μεγάλη ηλικία, που ήρθε με τα περισσότερα έργα του και έζησε τα τελευταία χρόνια της ζωής του. Τα μεγάλα του έργα, όπως η Μόνα Λίζα, παρέμειναν στο Λούβρο.[3]
Μαζί με τον ντα Βίντσι ήρθαν και όλοι οι μεγάλοι Ιταλοί ζωγράφοι. Άλλοι εγκαταστάθηκαν μόνιμα, όπως ο χρυσοχόος και γλύπτης Μπενβενούτο Τσελίνι και οι ζωγράφοι Ρόσσο Φιορεντίνο, Τζούλιο Ρομάνο, Πριματίτσιο, ενώ άλλοι ήταν σε συνεχή επαφή με ταξίδια. Διακόσμησε τα ανάκτορα και όλα τα μεγάλα κτίρια του Παρισιού με εικόνες ζωγραφικής και γλυπτά, τόσο αρχαϊκής μορφής όσο και σύγχρονα.
Με την άνοδό του, η μεγάλη του ελπίδα ήταν να φέρει τον πολιτισμό και τη γνώση στο πολεμοχαρές Γαλλικό έθνος. Φρόντισε να στείλει απεσταλμένους στην Ιταλία για συλλογή σπάνιων βιβλίων και συγγραμμάτων, πλουτίζοντας συνεχώς την τεράστια βιβλιοθήκη του. Ο ίδιος ήταν αναγνώστης όλων των βιβλίων της βιβλιοθήκης του, κατόρθωμα σπάνιο σε όλα τα βασιλικά χρονικά, ενώ είναι ο πρώτος που άνοιξε τις πόρτες της βιβλιοθήκης του σε δωρεάν ελεύθερη ανάγνωση από όλον τον σπουδαστικό κόσμο. Με το διάταγμα του Μονπελιέ επέτρεψε αντιγραφή βιβλίων της βιβλιοθήκης στη διάθεση του λαού του.
Η μεγάλη αδελφή του Φραγκίσκου, Μαργαρίτα, (1492 - 1549) έγραψε το Επταήμερο, συλλογή διηγημάτων.[4]
Μεγάλη συνεισφορά στην ΑρχιτεκτονικήΕπεξεργασία
Ο Φραγκίσκος Α΄ δαπάνησε μεγάλα ποσά για νέες κατασκευές. Συνέχισε τη δουλειά των προκατόχων του στο Ανάκτορο του Αμπουάζ, ενώ άρχισε τις ανακαινίσεις στο κάστρο του Μπλουά. Κατασκεύασε το καταπληκτικό ανάκτορο του Σαμπόρ με το στυλ της Ιταλικής αναγέννησης, διακοσμημένο από τον ίδιο τον Λεονάρντο ντα Βίντσι. Κατασκεύασε στην πόλη του Παρισιού το Δημαρχείο της Πόλης (Hôtel de Ville), το οποίο ήταν σαν κέντρο ελέγχου όλων των έργων του. Κατασκεύασε το Ανάκτορο της Μαδρίτης στο Δάσος της Βουλώνης, αλλά το μεγαλύτερο έργο του ήταν η ανακατασκευή του κάστρου του Φονταινεμπλώ, που έγινε η κυριότερη διαμονή του. Το διακόσμησε εσωτερικά και εξωτερικά, ενώ εκπληκτική εντύπωση έδινε η αυλή, όπου υπήρχε η πηγή στην οποία το κρασί αναμειγνυόταν με το νερό. Κατά τη διάρκεια των εργασιών αναπτύχθηκε το καλλιτεχνικό κίνημα της Σχολής του Φονταινεμπλώ.[5]
Αποτυχίες στον στρατιωτικό τομέα - Ιταλικοί πόλεμοιΕπεξεργασία
Ο Κάρολος Ε΄ και ο Φραγκίσκος Α΄ εισερχόμενοι στο Παρίσι, μετά την Συνθήκη του Κρεπύ. Δεξιά τους ο περιβόητος Καρδινάλιος - Πρίγκιπας Αλέξανδρος Φαρνέζε, γαμπρός του Καρόλου Ε΄.
Στο στρατιωτικό επίπεδο συνέχισε τις πολεμικές επιχειρήσεις τού προκατόχου του στους Ιταλικούς πολέμους, όπου και κατάφερε περήφανη νίκη στο Μαρινιάνο το 1515 και εισήλθε θριαμβευτικά στο Μιλάνο. Στη συνέχεια συνήψε με τον Πάπα τη γνωστή Συνθήκη του Βιτέρμπο, με την οποία επέτυχε την εκχώρηση της Πάρμας και της Πλακεντίας, καταλήγοντας στην υπογραφή κονκορδάτου με το Βατικανό. Στην προσπάθειά του να αντιμετωπίσει τον κίνδυνο του Κάρολου Ε΄ (Κουίντου), ο οποίος βασίλευε στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία (Γερμανία) και στην Ισπανία, περικυκλώνοντας έτσι τη Γαλλία, επιχείρησε να διαπραγματευτεί μία συμμαχία με τον Ερρίκο Η΄ της Αγγλίας, χωρίς όμως αποτέλεσμα.
Γνώρισε αρχικά διαδοχικές ήττες στις μάχες του με τον Τζοβάνι ντάλε Μπάντε Νέρε, σκληρό στρατιωτικό ηγέτη, ευνοούμενο του πάπα από την οικογένεια των Μεδίκων. Ακολούθως στη μάχη της Παβίας (1525) γνώρισε τραγική ήττα: ο ίδιος τραυματίστηκε από τον Καίσαρα Ερκολάνι και αιχμαλωτίστηκε από τρεις Ισπανούς. Μεταφέρθηκε στην αυλή του Καρόλου, όπου ελευθερώθηκε μόνο αφού αναγκάστηκε να δεχθεί μεγάλες εις βάρος του παραχωρήσεις με τη συνθήκη της Μαδρίτης (1526). Όταν επέστρεψε στη Γαλλία τις αρνήθηκε, λέγοντας ότι έγιναν υπό την απειλή βίας.[6]
Έτσι μετά από ανεπιτυχείς επιχειρήσεις και επανειλημμένες ήττες, αναγκάσθηκε να εκχωρήσει στον Κάρολο το Δουκάτο της Βουργουνδίας καθώς και τα δικαιώματά του επί του Μιλάνου και της Νάπολης. Μετά δε τη Συνθήκη του Καμπραί, εκχώρησε τη Φλάνδρα και το Αρτουά. Έπειτα όμως από τη Συνθήκη του Κρεπύ (1544), ο Κάρολος Ε΄ και ο Φραγκίσκος Α΄ συμφώνησαν να ανταλλάξουν τα κατακτηθέντα εδάφη.
Αξιοσημείωτο στην Ευρωπαϊκή ιστορία για μονάρχη είναι οι φιλικές και συμμαχικές του σχέσεις με τους Οθωμανούς, που βρίσκονταν υπό την ηγεσία του Τούρκου σουλτάνου Σουλεϊμάν Α΄ του Μεγαλοπρεπούς. Οι δύο δυνάμεις συμμαχώντας επιτέθηκαν πολλές φορές στον αυτοκράτορα Κάρολο Κουίντο, όπως στην έφοδο της Νίκαιας (1543).[7]
Εγκατάσταση Γάλλων στην Αμερική, πρώτες πληθυσμιακές καταγραφέςΕπεξεργασία
Ο Φραγκίσκος υπήρξε ιπποτικός και γενναίος βασιλιάς,[8] φίλος των γραμμάτων και των τεχνών και εχθρός προς τους φεουδάρχες, των οποίων περιόρισε πολλά δικαιώματα.[9] Επιβλήθηκε στο Βατικανό, επιτυγχάνοντας το δικαίωμα να διορίζει ο ίδιος τους επισκόπους. Είναι ο πρώτος βασιλιάς της Γαλλίας που συγκρότησε μόνιμο εθνικό στρατό, καθώς και ο ιδρυτής του Κολεγίου της Γαλλίας. [10]
Στα 1524 έθεσε τις βάσεις της Πρώτης γαλλικής αποικιακής αυτοκρατορίας, υποστηρίζοντας τους κατοίκους της Λυών που ήθελαν να χρηματοδοτήσουν την εκστρατεία του Τζοβάνι ντα Βερρατσάνο στη Βόρεια Αμερική αποζητώντας εκτάσεις γης με πλούσια φυσικά αγαθά για το Γαλλικό στέμμα. Στη συνέχεια, έστειλε (1534) τον Ζακ Καρτιέ να εξερευνήσει τον ποταμό Άγιο Λαυρέντιο στο Κεμπέκ, όπου βρήκε μεγάλες ποσότητες χρυσού και άλλων ακριβών μετάλλων. Το 1541 έστειλε τον Ιωάννη-Φραγκίσκο ντε λα Ροκ ντε Ρομπερβάλ να εγκατασταθεί στον Καναδά και να διαδώσει την Καθολική θρησκεία.[11]
Στο κάστρο του Βιλέ-Κοτερέ υπέγραψε (1539) το διάταγμα του Βιλέ-Κοτερέ, που όρισε σαν επίσημη γλώσσα του Γαλλικού κράτους την γαλλική, αντί της Λατινικής που ίσχυε μέχρι τότε. Όριζε ταυτόχρονα την καταγραφή από ιερείς των βαπτίσεων, των γάμων, των θανάτων και των πατροτήτων. Είναι η πρώτη επίσημη στατιστική απογραφή πληθυσμού που υπήρξε στην Ευρωπαϊκή ιστορία.[12]
Με την πρώτη του το 1514 σύζυγο Κλαυδία των Ντρε-Μονφόρ δούκισσα της Βρετάνης, κόρη του Λουδοβίκου ΙΒ΄ της Γαλλίας, παιδιά του ήταν:
Φραγκίσκος Γ΄ 1518-1536, δούκας της Βρετάνης. Ήταν ο δελφίνος (διάδοχος) της Γαλλίας.
Ερρίκος Β΄ 1519-1559, βασιλιάς της Γαλλίας.
Μανταλένα 1520-1537, παντρεύτηκε τον Ιάκωβο Ε΄ των Στιούαρτ βασιλιά της Σκωτίας.
Κάρολος Β΄ 1522-1545, δούκας της Ορλεάνης, απεβίωσε 23 ετών.
Μαργαρίτα 1523-1574, παντρεύτηκε τον Εμμανουήλ-Φιλιβέρτο δούκα της Σαβοΐας.
Με τη δεύτερη το 1530 σύζυγο Ελεονώρα των Αψβούργων, κόρη του Φιλίππου Α΄ της Καστίλης δεν έκανε παιδιά.
Πρόγονοι του Φραγκίσκου Α΄ της Γαλλίας
8. Λουδοβίκος Α΄ της Ορλεάνης
4. Ιωάννης της Ορλεάνης (1399-1467)
9. Βαλεντίνα Βισκόντι, δούκισσα της Ορλεάνης
2. Κάρολος της Ορλεάνης (1459-1496)
10. Αλαίν Θ΄ υποκόμης του Ροάν
5. Μαργαρίτα του Ροάν
11. Μαργαρίτα της Βρετάνης
1. Φραγκίσκος Α΄ της Γαλλίας
12. Λουδοβίκος της Σαβοΐας
6. Φίλιππος Β΄ της Σαβοΐας
13. Άννα της Κύπρου
3. Λουίζα της Σαβοΐας, κόμισσα του Ανγκουλέμ
14. Κάρολος Α΄ του Μπουρμπόν
7. Μαργαρίτα των Βουρβόνων
15. Αγνή της Βουργουνδίας (1407-1476)
Clough, C.H., "Francis I and the Courtiers of Castiglione’s Courtier." European Studies Review. vol viii, 1978.
Denieul-Cormier, Anne. The Renaissance in France. trans. Anne and Christopher Fremantle. London: George Allen and Unwin Ltd., 1969.
Grant, A.J. The French Monarchy, Volume I. New York: Howard Fertig, 1970.
Guy, John. Tudor England. Oxford: Oxford University Press, 1988.
Jensen, De Lamar. Renaissance Europe. Lexington: D.C. Heath and Company, 1992.
Knecht, R.J. Renaissance Warrior and Patron: The Reign of Francis I. Cambridge: Cambridge University Press, 1994.
Major, J. Russell. From Renaissance Monarchy to Absolute Monarchy. Baltimore: The Johns Hopkins University Press, 1994.
Seward, Desmond. Francois I: Prince of the Renaissance. New York: MacMillan Publishing Co., 1973.
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα
Φραγκίσκος Α΄ της Γαλλίας
1 Ιανουαρίου 1515–31 Μαρτίου 1547
↑ Ο ιστορικός Μπραντόμ δίνει μια περιγραφή των χαρακτηριστικών του βασιλιά: «Ο Μεγάλος βασιλιάς Φραγκίσκος, αυτό το όνομα του δόθηκε, όχι τόσο για το  ύψος και την εμφάνισή του, που ήταν πολύ όμορφος, ή για το βασιλικό μεγαλείο του, όσο για τη μεγαλοσύνη, τις αρετές, τις αξίες, τις καλές πράξεις και τα υψηλά προσόντα του, όπως είχε δοθεί στο παρελθόν στον Αλέξανδρο, τον Πομπήιο και άλλους ».
↑ . «cairn.info/revue-pouvoirs-L'outre-mer français : de la domination à la reconnaissance».
↑ Delsalle, Paul (2009). Histoires de familles: les registres paroissiaux et d'état civil, du Moyen Âge à nos jours : démographie et généalogie. Besançon: Presses universitaires de Franche-Comté. p. 32