el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el hu el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el tt el it el hu el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el de el de el el fr en hu el el de el cs el de en de el de el et el el el el el el el el el de el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el en el el el en el el el el el hu el el el el el el el el en el el en el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el fr en el el el el el el el el el el el el el
Ο Σέλευκος Α' Νικάτωρ (358 π.Χ. ή 353 π.Χ. – 281 π.Χ.) ήταν ένας από τους διαδόχους του Αλέξανδρου του Μέγα, ιδρυτής της δυναστείας των Σελευκιδών, που βασίλεψε στο Ασιατικό τμήμα της πρώην Περσικής Αυτοκρατορίας.
δεδομένα (π • σ • ε )
Ο Σέλευκος ήταν γιος του Αντίοχου, στρατηγού του Φίλιππου Β'. Μετά τον θάνατο του Αλέξανδρου το 323 π.Χ., πήρε το μέρος του Περδίκκα, αλλά αργότερα οργάνωσε συνωμοσία εναντίον του και το 321 π.Χ. ανέλαβε τη σατραπεία της Βαβυλώνας. Στους πολέμους των Διαδόχων που ακολούθησαν, πολεμώντας κατά καιρούς είτε τους μεν είτε τους δε, πέτυχε να επικρατήσει έναντι των υπολοίπων, και έγινε κύριος της πρώην Περσικής Αυτοκρατορίας, από τη Σογδιανή και τη Βακτριανή στην ανατολή, μέχρι και το μεγαλύτερο μέρος της Μικράς Ασίας στη δύση. Το 281 π.Χ. νίκησε σε μάχη τον Λυσίμαχο. Ακολούθως πέρασε τον Ελλήσποντο και αναγορεύτηκε βασιλιάς της Μακεδονίας. Σύντομα όμως δολοφονήθηκε από τον Πτολεμαίο Κεραυνό τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους.
Διακρίθηκε στη μάχη του Υδάσπη εναντίον του του Ινδού βασιλιά Πώρου.
Κατά τη διανομή του Τριπαραδείσου στη Συρία ανέλαβε τη διοίκηση της Βαβυλώνας.
Συγκρούσθηκε με τον Ευμένη και στη συνέχεια με τον Αντίγονο Α΄ τον Μονόφθαλμο από τον οποίο εκδιώχθηκε και αναγκάστηκε να καταφύγει στην Αίγυπτο.
Κατά τη διάρκεια της ατυχούς εκστρατείας του Αντιγόνου στην Αίγυπτο κατέλαβε τις ανατολικές επαρχίες της Περσικής αυτοκρατορίας και στη συνέχεια εισέβαλε (306 -4) στο δυτικό τμήμα της Ινδίας εναντίον του βασιλιά Σανδροκόττου (Τσαντραγκούπτα).
Οι εξελίξεις στο μέτωπο της δυτικής Μικράς Ασίας τον ανάγκασαν να συνάψει ειρήνη με τον Ινδό ηγεμόνα παραχωρώντας αρκετά εδάφη την (Αραχωσία και τη Γεδρωσία) και πήρε από αυτόν 500 ελέφαντες η σημασία των οποίων ως νέον όπλο φάνηκε τρία χρόνια αργότερα στη μάχη Ιψού. Εκεί ο Σέλευκος νίκησε μαζί με τον Λυσίμαχο, τον μεγάλο του αντίπαλο Αντίγονο που βρήκε το θάνατο στο πεδίο της μάχης (301 π.Χ.)
Ιδρύει (301-300 π.Χ.)) στη Συρία, κοντά στο ποταμό Ορόντη, την πόλη Αντιόχεια, τιμώντας τον πατέρα του Αντίοχο του Μακεδόνος, την οποία κατέστησε πρωτεύουσα του κράτους του, αντί της Σελεύκειας κοντά στο Τίγρη που είχε ιδρύσει ο ίδιος το 310 π.Χ.. Συμμάχησε με τον πρών αντίπαλό του Δημήτριο Πολιορκητή και πήρε ως σύζυγο την πολύ νεότερή του κόρη του τελευταίου Στρατονίκη (299 π.Χ.)
Οι κατακτήσεις του Δημητρίου στην Κιλικία και τη Φοινίκη είχαν ως αποτέλεσμα την όξυνση των σχέσεών του με το Σέλευκο και την προσέγγισή του με τον Πτολεμαίο. Μετά τη μετάβαση του Δημητρίου στην Ελλάδα και τη (βίαιη) κατάληψη από τον ίδιο του θρόνου της Μακεδονίας ύστερα από το θάνατο του Κασσάνδρου, το 297 π.Χ. και τη συμμαχία με τους άλλους διαδόχους, ο Σέλευκος αντιμετώπισε τον Δημήτριο στην Κιλικία, όπου τον ανάγκασε να παραδοθεί, του φέρθηκε όμως ιπποτικά ως το θάνατό του στην αιχμαλωσία.
Ήρθε σε σύγκρουση με τον συμπολεμιστή του και έως τότε σύμμαχό του, βασιλιά της Θράκης, Λυσίμαχο λόγω των εδαφικών αξιώσεων του Σελεύκου στην Μικρά Ασία. Στη μεγάλη μάχη που έγινε στο Κουροπέδιο λίγα χιλιόμετρα δυτικά των Σάρδεων κέρδισε ο Σέλευκος, ενώ ο Λυσίμαχος έχασε εκεί την ζωή του. Στην πόλη Λυσιμάχεια όμως δολοφονήθηκε από τον γιο του Πτολεμαίου (από την πρώτη σύζυγο) Πτολεμαίου Κεραυνού, προφανώς από εκδίκηση (επειδή ο Σέλευκος, παρά την υπόσχεσή του), δεν τον είχε βοηθήσει να καταλάβει το θρόνο της Αιγύπτου, στη Μακεδονία.[2]
↑ ΙΕΕ, Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό, τόμ. 9Α, σ.226, Εκδοτική Αθηνών, 1988
Ελληνιστικά βασίλεια στην κεντρική Ασία
Ελληνικό βασίλειο της Βακτριανής
Μη ελληνικά ελληνιστικά βασίλεια[σημειώσεις 1]
Μακεδονική αυτοκρατορία, Προσάρτηση από τον Μέγα Αλέξανδρο
(τυπικά βασιλείς οι Φίλιππος Αρριδαίος και ο Αλέξανδρος Δ´)
Περδίκκας / Πείθων / Αντίγονος ο Μονόφθαλμος / Σέλευκος Α΄ Νικάτωρ
Ίδρυση της αυτοκρατορίας των Σελευκιδών με την διάσπαση της Μακεδονικής αυτοκρατορίας να αρχίζει να μονιμοποιείται σε ξεχωριστά βασίλεια
Αυτοκρατορία των Σελευκιδών μετά την παραχώρηση εδαφών στους Μαουρύα
Απόσχιση των περιοχών από τους Σελευκίδες, ίδρυση του ελληνικού βασιλείου της Βακτριανής
Βάσεις του ινδοελληνικού βασιλείου
Δημήτριος Α΄ ο Ανίκητος
Εισχώρηση έως την βορειοκεντρική Ινδία
(άγνωστοι ηγεμόνες, το βασίλειο περιγράφεται από κινεζικές πηγές)
Απώλεια εδαφών από τους Γιουεζί
Ζωίλος Α´ ο Δίκαιος
Στράτων Α΄ ο Επιφανής
Ηλιοκλής Β´ ο Δίκαιος
Δημήτριος Γ´ ο Ανίκητος
Κατάλυση από τους Κινέζους της δυναστείας των Χαν
85 - 60 π.Χ.
Απώλεια εδαφών από τους Γιουεζί
Κατάκτηση από τον Μαύη   (Ινδοσκύθες)
Βιτζαϊμίτρα   / Αζιλίσης   (Ινδοσκύθες)
25 π.Χ. – 10 μ.Χ.
Ζωίλος Γ´ ή Μπχανταγιάσα
10 - 20 μ.Χ.
30 - 80 μ.Χ.
Κοζούλα Καδφίζης   (αυτοκρατορία των Κουσανιτών Γιουεζί)
Ελληνικό βασίλειο της Βακτριανής
Μη ελληνικά ελληνιστικά βασίλεια
↑ Με χρήση της ελληνικής γλώσσας στα νομίσματα και στην διοίκηση για μερικές δεκαετίες. Ινδοσκύθες, Ινδοπάρθες, Κοσσανούς, και Νταγιουάν.
↑ Όσμουντ Μποπεαράχτσι, "Monnaies gréco-bactriennes et indo-grecques, Catalogue raisonné", Bibliothèque Nationale, Paris, 1991, σελ.453
↑ History of Early Stone Sculpture at Mathura: Ca. 150 BCE - 100 CE, Sonya Rhie Quintanilla, BRILL, 2007, σελ.9
Αυτό το λήμμα σχετικά με ένα ιστορικό θέμα χρειάζεται επέκταση. Βοηθήστε τη Βικιπαίδεια επεκτείνοντάς το!