el el el el el el el el el el el sv el el el el el el pl el it el el el el el el el el el fr el en el fr el en el nl el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el en sv el en it el el el el el el en el el el el en el el el el en el en es es es en es es es es es fr de de de de de de de de pt el en es en el en gl en es en el en es en es en es el en es en de de de de de it de de it en en de en de en en de de de de en de it it de fr es de de de de en en en en de fr es de de en it de de en de ceb de en de el en fr ca fr el el el el el el el el el el en el el el en el en el en fr el el el en el en el el el sv el el el el el el el el el el el el el el
Sergio Marchionne και Benedetto Vigna
δεδομένα (π • σ • ε )
Το έτος 2019 η Ferrari πούλησε 10.131 αυτοκίνητα παγκοσμίως (σημειώνοντας αύξηση κατά 9,5% ως προς το 2018) και σπάζοντας για πρώτη φορά στην ιστορία της το φράγμα των 10.000 πωλήσεων.[3]
Το Σεπτέμβριο του 1939 ο Έντσο Φερράρι αποχώρησε από την Alfa Romeo υπό την προϋπόθεση ότι δεν θα χρησιμοποιήσει το όνομα Ferrari, σε συνδυασμό με αγώνες ή αγωνιστικά αυτοκίνητα, για τουλάχιστον τέσσερα χρόνια.[4] Λίγες μέρες αργότερα ίδρυσε την Auto Avio Costruzioni (AAC), με έδρα τις εγκαταστάσεις της παλαιάς Scuderia Ferrari.[4] Η νέα εταιρεία φαινομενικά παρήγαγε εργαλειομηχανές και εξαρτήματα αεροσκαφών. Το 1940 η εταιρεία κατασκεύασε ένα αγωνιστικό αυτοκίνητο εμπεριέχοντας την ονομασία Ferrari, το Tipo 815, βασισμένο σε πλατφόρμα της Fiat. Ήταν το πρώτο αυτοκίνητο της εταιρείας και συμμετείχε στους αγώνες Mille Miglia, αλλά λόγω του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου είχε ελάχιστο ανταγωνισμό. Το 1943 το εργοστάσιο της Ferrari μεταφέρθηκε στο Μαρανέλλο, όπου και παραμένει από τότε. Το εργοστάσιο βομβαρδίστηκε από τους Συμμάχους και στη συνέχεια ανοικοδομήθηκε, συμπεριλαμβανομένης της εγκατάστασης για την κατασκευή αυτοκινήτων δρόμου.
Το 1987, ο Έντσο Φερράρι επέβλεπε το λανσάρισμα της Ferrari F40, του τελευταίου νέου μοντέλου παραγωγής της Ferrari που θα παρουσιαζόταν πριν από το θάνατό του, το 1988, και αναμφισβήτητα ένα από τα πιο διάσημα supercars που κατασκευάστηκαν ποτέ. Την ίδια χρονιά, το 1988, το μερίδιο της Fiat στη Ferrari επεκτάθηκε στο 90 τοις εκατό.[8] Το 1989 η εταιρεία μετονομάστηκε σε Ferrari S.p.A.[7]
Από το 2002 έως το 2004, η Ferrari παρήγαγε την Enzo, το ταχύτερο και ισχυρότερο μοντέλο της εκείνο το διάστημα, το οποίο εισήχθη στην αγορά και ονομάστηκε προς τιμήν του ιδρυτή της εταιρείας, Ferrari Enzo Ferrari. Κανονικά θα έπρεπε να είχε ονομαστεί F60, συνεχίζοντας την ονοματολογία από τις Ferrari F40 και Ferrari F50, και αυτή ήταν η αρχική εντύπωση στον αυτοκινητιστικό Τύπο, αλλά η Ferrari ήταν τόσο ευχαριστημένη με την ιδέα για το όνομα αυτό που η ονομασία Enzo παρέμεινε. Αρχικά είχε προσφερθεί στους πιστούς και σταθερούς πελάτες, κάθε ένα από τα 399 (μείον την 400ή που δωρήθηκε στο Βατικανό για φιλανθρωπικούς σκοπούς) στην τιμή των $650.000 ανά αντίτυπο (ισοδύναμα τότε με £400.900).
Στις 15 Σεπτεμβρίου του 2012, συνολικά 964 αυτοκίνητα Ferrari (αξίας πάνω από $162 εκατ. που ισοδυναμεί με £99.950.000) παρακολούθησαν την εκδήλωση Ferrari Driving Days στην πίστα του Σίλβερστοουν (Silverstone Circuit) και παρέλασαν γύρω από την πίστα πραγματοποιώντας παγκόσμιο ρεκόρ.[9]
Ο πρώην διευθύνων σύμβουλος και πρόεδρος της Ferrari, Λούκα ντι Μοντετσέμολο, παραιτήθηκε από την εταιρεία μετά από 23 χρόνια και τον διαδέχθηκε ο Αμαντέο Φελίσα ενώ μεταγενέστερα, στις 3 Μαΐου του 2016 παραιτήθηκε και ο Φελίσα τον οποίο διαδέχθηκε ο Σέρτζιο Μαρκιόνε, διευθύνων σύμβουλος και πρόεδρος της Fiat Chrysler Automobiles (FCA), μητρική εταιρεία της Ferrari.[10] Στις 29 Οκτωβρίου του 2014, ο όμιλος FCA, που προέκυψε έπειτα από τη συγχώνευση μεταξύ των κατασκευαστών Fiat και Chrysler, ανακοίνωσε τη διάσπαση της μάρκας πολυτέλειας Ferrari. Ο στόχος ήταν να μετατρέψει τη Ferrari σε μία ανεξάρτητη εταιρεία, η οποία θα εισερχόταν στο Χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης με το 10 τοις εκατό των μετοχών της στην Αρχική Δημόσια Προσφορά του 2015.[11] Η αρχική τιμή της δημόσιας προσφοράς της Ferrari ήταν στα $52 ανά μετοχή, μετά το κλείσιμο της αγοράς στις 20 Οκτωβρίου του 2015.[12][13][14][15]
Η διαδικασία της διάσπασης από την FCA ξεκίνησε τον Οκτώβριο του 2015, με την ίδρυση της Ferrari N.V. (μιας εταιρείας που έχει συσταθεί με έδρα στην Ολλανδία) ως τη νέα εταιρεία συμμετοχών του ομίλου της Ferrari και την μετέπειτα πώληση από την FCA του 10 τοις εκατό των μετοχών σε Αρχική Δημόσια Προσφορά και την ταυτόχρονη εισαγωγή των κοινών μετοχών στο Χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης (NYSE).[16] Μέσα από τα υπόλοιπα βήματα του διαχωρισμού, το μερίδιο της FCA στην επιχείρηση της Ferrari διανεμήθηκε στους μετόχους της FCA, ενώ το 10 τοις εκατό συνέχισε να ανήκει στον Πιέρο Φερράρι.[17] Η διάσπαση ολοκληρώθηκε στις 3 Ιανουαρίου 2016, όταν και η Ferrari έγινε νομικά ανεξάρτητη.[16]
Το εμπορικό σήμα της Ferrari, το οποίο είναι διάσημο σε ολόκληρο τον κόσμο, είναι το μαύρο καλπάζον άλογο (Cavallino Rampante) σε κίτρινη ασπίδα ή ορθογώνιο πλαίσιο (το κίτρινο είναι το κυρίαρχο χρώμα του οικόσημου της πόλης της Modena), με το κάτω μέρος των γραμμάτων S F για τη Scuderia Ferrari, με τρεις ρίγες, μία πράσινη, μία λευκή και μία κόκκινη, τα εθνικά χρώματα της Ιταλίας, στην κορυφή. Αυτό είναι το λογότυπο που εμφανίζεται σε όλα τα αγωνιστικά αυτοκίνητα της ομάδας.
Ο Κίμι Ράικονεν με το μονοθέσιο F2007–056 (Γκραν Πρι Βραζιλίας, 2007).
Κατά τη διάρκεια της ιστορίας της, η εταιρεία έγινε γνωστή για τη συνεχόμενη συμμετοχή της στους αγώνες αυτοκινήτου και ειδικά στην Φόρμουλα 1, όπου γνώρισε μεγάλες επιτυχίες, ειδικά στις δεκαετίες του 1950, του 1960 και του 1970, στα τέλη της δεκαετίας του 1980 και το διάστημα 1999–2004. Η ομάδα κατέκτησε αρκετές φορές το Πρωτάθλημα κατασκευαστών και αρκετοί οδηγοί της το Πρωτάθλημα Οδηγών. Τα τελευταία της επιτεύγματα ήταν το 2007, οπότε ο Κίμι Ράικονεν κατέκτησε το πρωτάθλημα οδηγών και η εταιρεία το πρωτάθλημα κατασκευαστών.
Ο ίδιος ο Έντσο Φερράρι διατήρησε τον έλεγχο του αγωνιστικού τμήματος της εταιρείας μέχρι τον θάνατό του, το 1988, σε ηλικία 90 ετών.
Η εταιρεία παρέχει κινητήρες και σε άλλες ομάδες της Φόρμουλα 1, όπως για παράδειγμα στην Sauber:
22 ιστορικά αγωνιστικά μοντέλα της Φερράρι (παραταγμένα στην πίστα του Νύρμπουργκρινγκ).
1997: Sauber C16 (Petronas (Ferrari) SP-01 3.0 V10)
1998: Sauber C17 (Petronas (Ferrari) SPE-01D 3.0 V10)
1999: Sauber C18 (Petronas (Ferrari) SPE-03A 3.0 V10)
2000: Sauber C19 (Petronas (Ferrari) SPE-04A 3.0 V10)
2001: Sauber C20 (Petronas (Ferrari) 01A 3.0 V10)
2002: Sauber C21 (Petronas (Ferrari) 02A 3.0 V10)
2003: Sauber C22 (Petronas (Ferrari) 03A 3.0 V10)
2004: Sauber C23 (Petronas (Ferrari) 04A 3.0 V10)
2005: Sauber C24 (Petronas (Ferrari) 05A 3.0 V10)
2010: Sauber C29 (Ferrari 056 2.4 V8)
2011: Sauber C30 (Ferrari 056 2.4 V8)
2012: Sauber C31 (Ferrari 056 2.4 V8)
2013: Sauber C32 (Ferrari 056 2.4 V8)
2014: Sauber C33 (Ferrari 059/3 1.6 V6t)
2015: Sauber C34 (Ferrari 060 1.6 V6t)
2016: Sauber C35 (Ferrari 061 1.6 V6 t)
2017: Sauber C36 (Ferrari 061 1.6 V6 t)
2018: Sauber C37 (Ferrari 062 EVO 1.6 V6 t)
Ferrari 250 GTO (1962).
Ferrari 308 GTB (1975) κατασκευής 1984.
Ferrari 288 GTO (1984).
Ferrari F50 (1995) δίπλα σε F40 (1987) και άλλα μοντέλα της εταιρείας.
Ferrari Enzo Ferrari (2002).
Παρατίθενται τα μοντέλα της Εταιρείας έως σήμερα, χρονολογικά:[18]
1953: 250 Europa, 375 America
1954: 250 GT - 250 GT Cabriolet
1957: 250 GT "California", 250 GT Cabriolet
1959: 250 GT Ρasso Corto (SWB)
1960: 250 GT 2+2
1962: 250 GTO, 250 GT/L Berlinetta "Lusso"
1964: 275 GTB - GTS, 330 GT 2+2, 500 Superfast
1966: 365P Speciale, 330 GTC - GTS, 275 GTB/4, 365 GT "California"
1967: 365 GT 2+2, Dino 206 GT
1968: 365 GTC - GTS, 365 GTB/4 - 365 GTS/4 "Daytona"
1969: Dino 246 GT
1971: 365 GTC4, 365 GT4BB
1972: Dino 246 GTS, 365 GT4 2+2
1973: Dino 308 GT4
1975: Dino 208 GT4, 308 GTB
1976: 400 GT - 400 Automatic, 512 BB
1980: 208 GTB - GTS, 308 GTBi - GTSi, Mondial 8
1982: 208 GTB - GTS Turbo, 308 GTB - GTS Quattrovalvole, Mondial Quattrovalvole
1983: Mondial Quattrovalvole Cabriolet
1984: 288 GTO, Testarossa
1985: 328 GTB - GTS, 412, Mondial 3.2, Mondial 3.2 Cabriolet
1986: GTB - GTS Turbo
1988: 348 TB - TS
1989: Mondial t, Mondial t Cabriolet
1992: 456 GT - GTA
1993: 348 GTB - GTS, 348 Spider
1994: F355 Berinetta, F355 GTS, F512M
1995: F50, F355 Spider
1997: 355 F1 GTS - Spider
1998: 456M GT - GTA
2000: 360 Spider, 550 Barchetta Pininfarina
2002: 575M Maranello, Enzo Ferrari, Challenge Stradale
2004: Superamerica, F430, 612 Scaglietti
2013: LaFerrari, SP30, SP FFX
2014: F12 TRS, SP America
Ferrari F12 TRS (2014).
599 GTO, F12 berlinetta, FF, LaFerrari (12-κύλινδροι κινητήρες)
FXX, FXX-K, 599XX, 599XX Evoluzione (πρωτότυπα αγωνιστικά οχήματα για χρήση αποκλειστικά σε πίστα ή ιδιωτικό χώρο)
F12 TRS, SP America (οχήματα ειδικής παραγγελίας βασισμένα στην F12 berlinetta)
Τα αυτοκίνητα της Φερράρι θεωρούνται από τα καλύτερα στον κόσμο, τόσο κατασκευαστικά, όσο οδηγικά και από πλευράς επιδόσεων και γίνονται αντικείμενο λατρείας από οπαδούς της αυτοκίνησης, καθώς και σύμβολα κοινωνικού στάτους, ευπορίας και εξειδικευμένου γούστου.
Κατάλογος αγωνιστικών αυτοκινήτων της Φερράρι
↑ Haigh, Robert (18 Φεβρουαρίου 2014). «Ferrari – The World's Most Powerful Brand». Brand Finance. Ανακτήθηκε στις 9 Φεβρουαρίου 2015.
↑ Reyburn, Scott (1 June 2012). «Ferrari GTO Becomes Most Expensive Car at $35 Million». bloomberg.com. http://www.bloomberg.com/news/2012-06-01/ferrari-gto-becomes-most-expensive-car-at-35-million.html. Ανακτήθηκε στις 3 June 2012.
↑ www.autoblog.gr/ «Η Ferrari πούλησε για πρώτη φορά στην ιστορία της 10.000+ αυτοκίνητα», 4 Φεβρουαρίου 2020.
↑ 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 «History of Enzo Ferrari». auto.ferrari.com. Ανακτήθηκε στις 31 Μαΐου 2016.
↑ "Εξήντα «κεράκια» για τη Ferrari με σκυταλοδρομία σε 5 ηπείρους"[νεκρός σύνδεσμος], Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων ANAWheels (30/01/2007), ανάκτηση 15/10/2007
↑ History of Ferrari In DK Engineering from http://www.dkeng.co.uk/company/The_History_of_Ferrari.html Retrieved 14 September 2010
↑ 7,0 7,1 «Ferrari S.p.A. History». Funding Universe. Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2014.
↑ «Fiat Raises Stake In Ferrari to 90%». The New York Times Company. 8 September 1988. http://www.nytimes.com/1988/09/08/business/company-news-fiat-raises-stake-in-ferrari-to-90.html. Ανακτήθηκε στις 10 April 2014.
↑ «Felipe Massa and Marc Gene lead a record breaking parade of Ferraris at Silverstone». Skidmark. 15 Σεπτεμβρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου 2012.
↑ «Ferrari CEO Quits In A Huff, Says Company Is Now 'American'».
↑ Ferrari quitte Fiat et rentre dans le circuit boursier, le Monde, 30 October 2014
↑ «Ferrari IPO prices at $52/share, within range». CNBC. Ανακτήθηκε στις 21 Οκτωβρίου 2015.
↑ «Fiat 2013 Annual Report» (PDF). Fiat S.p.A. Ανακτήθηκε στις 13 Αυγούστου 2014.
↑ «FCA Announces Board Intention to Spin Off Ferrari S.p.A» (PDF). Fiat S.p.A. Ανακτήθηκε στις 28 Οκτωβρίου 2014.
↑ Sylvers, Eric (3 March 2015). «Fiat Chrysler May Sell More of Ferrari in IPO Sale». The Wall Street Journal. http://www.wsj.com/articles/fiat-chrysler-may-sell-more-of-ferrari-in-ipo-sale-1425404742. Ανακτήθηκε στις 31 May 2015.
↑ 16,0 16,1 «Questions and answers regarding the Ferrari spin-off». Ferrari. Ανακτήθηκε στις 7 Ιανουαρίου 2016.
↑ Visnic, Bill (23 July 2015). «Wall Street, Buckle Up! Ferrari Officially Files For IPO». The Wall Street Journal. http://www.forbes.com/sites/billvisnic/2015/07/23/wall-street-buckle-up-ferrari-officially-files-for-ipo/. Ανακτήθηκε στις 24 July 2015.
↑ «Ferrari Home Page». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 9 Φεβρουαρίου 2011. Ανακτήθηκε στις 21 Φεβρουαρίου 2011.