el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el en el el el el el el el el el el en el el el el fr el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el en el el el el el el el el el el el en el el el el el el en el el el el el el en el el el el en el el el el el el el el el el el el el el el en en el fr en el el en en el el en en en el en el el en el el en el el en en el el en el el en en el el en en el el en el el da el el en el el en en el el de el el en el el en pt el el en el el de en el el en el el en en el el en el el en en el el en el el en el el it en el el en el fr en el el en el en en el de en el el en el el en el el en en el en en el es el el en el it el en it el en el en en el el en el en en el el eu el el it en el it el el en el en en el el en el el nl el fr en el en el el en el el en el el en el el fr en el en el en el it en el el en el el en fr el en el el en el el pt el de en el en el el sv el fr en el en el el en fi el hbs_lat el el fr en el el en el el fr en el el fr en el el en el en el el fr en el en el en en el fr en el en el en el en en el it el en el en el fr en el en el en el en el el en el fr en el fr fr el el en en el en en el en en el el de en el el de en el el el el el el el el el el en el en en el el el en en en en el el en en en el en en el en en el en en en el el el en en en en en el el en el el el el el el el el el el el el el el el el el el
Ο Έλιοτ Γκουλντ (αγγλικά: Elliott Gould, πραγματικό όνομα: Γκόλντσταϊν, 29 Αυγούστου 1938 - ) είναι Αμερικανός ηθοποιός. Άρχισε να παίζει σε ταινίες του Χόλιγουντ τη δεκαετία του 1960. Εκτός από την ερμηνεία του στην κωμωδία Μπομπ και Κάρολ και Τεντ και Αλίκη (Bob & Carol & Ted & Alice, 1969), για την οποία κέρδισε υποψηφιότητα για Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου, ο Γκουλντ είναι ίσως περισσότερο γνωστός για τους σημαντικούς πρωταγωνιστικούς ρόλους του στις ταινίες του Ρόμπερτ Όλτμαν M*A*S*H (1970), Ο μεγάλος αποχαιρετισμός (Ο Μεγάλος Αποχαιρετισμός, 1973) και Ζάρια, πόκερ και... κάτι άλλο! (California Split, 1974). Άλλοι αξιόλογοι κινηματογραφικοί ρόλοι περιλαμβάνουν τις ταινίες Μικροί δολοφόνοι (Little Murders, 1971), Η επαφή (The Touch) του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν (1971), Nasa: Επιχείρηση Άρης (Capricorn One, 1978), Σιωπηλός δολοφόνος (The Silent Partner, 1978), Μπάγκσι (1991) και Μαθήματα αμερικανικής ιστορίας (1998). Είχε επίσης επαναλαμβανόμενους ρόλους ως Τζακ Γκέλερ στην τηλεοπτική κωμική σειρά Τα φιλαράκια (1994–2004), ως Ρούμπερ Τίσκοφ στη σειρά ταινιών του Ocean (2001, 2004, 2007 & 2018) και ως Έζρα Γκόλντμαν στην τηλεοπτική σειρά Ray Donovan (2013–2014).
Ο Γκουλντ στο The 1 Second Film
Ο Γκουλντ γεννήθηκε στο Μπένσονχερστ του Μπρούκλιν, στη [9] Νέα Υόρκη . Η μητέρα του, Λουσίλ (το γένος Ρέιβερ), πουλούσε πλαστικά λουλούδια σε καταστήματα ομορφιάς και ο πατέρας του, Μπέρναρντ Γκόλντσταϊν, εργαζόταν στη βιομηχανία ενδυμάτων ως αγοραστής υφασμάτων. [10] [11] Η οικογένειά του ήταν Εβραίοι και οι παππούδες του ήταν μετανάστες από την Ουκρανία, την Πολωνία και τη Ρωσία. [12] [13] [14] Αποφοίτησε από το Professional Children's School.
Ο Γκουλντ άρχισε να παίζει στο Μπρόντγουεϊ στα τέλη της δεκαετίας του 1950, κάνοντας το επαγγελματικό του ντεμπούτο σε έναν μικρό ρόλο στο μιούζικαλ Rumple (1957). [15] Στο μιούζικαλ πρωταγωνιστούσαν οι Έντι Φόι Τζούνιορ, Γκρέτσεν Γουάιλερ και Στίβεν Ντάγκλας σε μουσική και στίχους των Έρνεστ Τζ. Σβάικερτ και Φρανκ Ρίαρντον. Ακολούθησαν μικροί ρόλοι σε επιτυχημένες παραγωγές. [16] Εμφανίστηκε επίσης στο γαλλικό μιούζικαλ Γλυκιά μου Ίρμα (Irma la Douce, 1960–61).
Το 1962, ο Γκουλντ πήρε έναν πρωταγωνιστικό ρόλο στο έργο του Μπρόντγουεϊ I Can Get It for You Wholesale, που έκανε 300 παραστάσεις. Εκεί γνώρισε τη μελλοντική σύζυγό του, Μπάρμπρα Στράισαντ. Μετά από αυτό, απέκτησε εξέχοντες ρόλους στο Drat! Η γάτα! (1965) και στο Little Murders (1971). [17] Του επιλέχθηκε επίσης στο A Way of Life από τον Μάρεϊ Σίσγκαλ αλλά αποχώρησε πριν ανέβει το έργο στο Broadway. [18]
Ο Γκουλντ και η Μπάρμπρα Στράισαντ το 1967
Ο Γκουλντ έκανε το κινηματογραφικό του ντεμπούτο στην μεγάλου μήκους κωμωδία του Γουίλιαμ Ντίτερλε Quick, Let's Get Married (1964) με πρωταγωνιστές τους Τζίντζερ Ρότζερς, Ρέι Μίλαντ και Μπάρμπαρα Ίντεν. Η ταινία ήταν μια προσπάθεια αναζωογόνησης της καριέρας της Ρόρτζερς, αλλά δεν κυκλοφόρησε μέχρι το 1971. Στην ταινία ο Γκουλντ υποδύεται έναν βουβό χαρακτήρα. Η επόμενη κινηματογραφική εμφάνιση του Γκουλντ ήταν στη μουσική κωμωδία του Γουίλιαμ Φρίντκιν Την νύχτα που γεννήθηκε το στριπτίζ (The Night They Raided Minsky's, 1968). Η ταινία δίνει μια φανταστική αφήγηση της εφεύρεσης του στριπτίζ στο το 1925. Στην ταινία έπαιζαν επίσης οι Τζέισον Ρόμπαρντς, Ντενόλμ Έλιοτ και Τζακ Μπερνς.
Οι επόμενες προσπάθειες του Γκουλντ θα είχαν ανάμεικτα αποτελέσματα. Σκηνοθετήθηκε από τον Άλαν Άρκιν στην ταινία Μικροί δολοφόνοι (Little Murders) που κυκλοφόρησε το 1971, η οποία ήταν μία ακόμη εμπορική απογοήτευση, αλλά έκτοτε έχει γίνει καλτ. [30] Ο Γκουλντ πήγε στη Σουηδία για να παίξει τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο αγγλόφωνο ντεμπούτο του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν Η επαφή (1971). Ήταν ο πρώτος σταρ του Χόλιγουντ που εμφανίστηκε σε ταινία του Μπέργκμαν. Η επαφή έλαβε ανάμεικτες κριτικές και δεν ήταν από τις πιο επιτυχημένες εμπορικά ταινίες του Μπέργκμαν. [28]
Ο Γκουλντ και ο συνεργάτης του στην παραγωγή βοήθησαν να γυριστεί η σατιρική χονδροειδής κωμωδία του Γούντι Άλεν Τα πάντα γύρω από το σεξ (Everything You Always Wanted to Know About Sex* (*But Were Afraid to Ask), 1972), που αργότερα αγόρασε η United Artists. Σύμφωνα με πληροφορίες, του προτάθηκε ο πρωταγωνιστικός ρόλος στο Δύο ατίθασα λιοντάρια (Pocket Money, 1972), αλλά τον απέρριψε επειδή δεν ήθελε να συνεργαστεί ξανά με τον σκηνοθέτη Στιούαρτ Ρόζενμπεργκ μετά την εμπειρία του στο Move. [31] Ο Γκουλντ συνέχισε να κάνει ταινίες πίσω από τις κάμερες, συμπεριλαμβανομένης μιας αποτυχημένης διασκευής του μυθιστορήματος A Glimpse of Tiger. Τα γυρίσματα εγκαταλείφθηκαν μετά από τέσσερις ημέρες γυρισμάτων, μετά από φήμες ότι ο Γκουλντ ήταν εθισμένος στα ναρκωτικά, κάτι που ο ηθοποιός αρνήθηκε κατηγορηματικά. [32] [31]
Το 1972, ήταν μεταξύ των καλεσμένων στο τηλεοπτικό μουσικό αφιέρωμα του Ντέιβιντ Γουίντερς The Special London Bridge Special, με πρωταγωνιστές τον Τομ Τζόουνς και την Τζένιφερ Ονίλ. [33]
Την επόμενη χρονιά, ο Γκουλντ επανενώθηκε με τον Ρόμπερτ Όλτμαν για την ταινία, Ζάρια, πόκερ και... κάτι άλλο (1974), μια διάσημη [37] [38] ταινία τζόγου στην οποία συμπρωταγωνιστούσε ο Τζορτζ Σίγκαλ. Επιπλέον, ο Γκουλντ έκανε μια σύντομη εμφάνιση ως ο εαυτός του στην ταινία του Όλτμαν Νάσβιλ, η πόλη των εκπλήξεων (Nashville, 1975).
Σύντομα γύρισε δύο ακόμη ταινίες: Αιφνιδιασμός (Busting, 1974), μια αστυνομική ταινία με τον Ρόμπερτ Μπλέικ σε σκηνοθεσία Πίτερ Χάιαμς και Κατάσκοποι (S*P*Y*S, 1975), μια παρωδία ταινιών κατασκοπείας που τον απανένωσε με τον Ντόναλντ Σάδερλαντ. Κανένα από τα δύο δεν ήταν ιδιαίτερα δημοφιλές. [39] Επιστρέφοντας στην κωμωδία, έπαιξε τον πρωταγωνιστικό ρόλο σε δύο ταινίες της Brut Productions, και οι δύο κωμωδίες: Έλα τώρα... γιατί βιάζομαι! (Whiffs, 1975) και στη συνέχεια δίπλα στην Ντάιαν Κίτον στο Φροντιστήριο έρωτος (I Will, I Will... for Now, 1976). Αυτός και ο Κίτον πρωταγωνίστησαν επίσης στο Δύο εντιμότατοι... αετονύχηδες (Harry and Walter Go to New York, 1976) με τους Τζέιμς Κάαν και Μάικλ Κέιν. Όλες οι ταινίες ήταν εισπρακτικές αποτυχίες. [40] Έπαιξε στη δραματική ταινία Η γέφυρα του Άρνεμ (A Bridge Too Far, 1977) του Ρίτσαρντ Ατένμπορο για τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Το καστ περιελάμβανε τους Μάικλ Κέιν, Σον Κόνερι, Άντονι Χόπκινς, Τζιν Χάκμαν, Λιβ Ούλμαν και Λόρενς Ολίβιε. Η ταινία γνώρισε οικονομική και κριτική επιτυχία.
Την επόμενη χρονιά ο Γκουλντ συνέχισε την επιτυχία με το Nasa: Επιχείρηση Άρης (1978), σε σκηνοθεσία Πίτερ Χάιαμς. [41] Μετά τη δημιουργία της ταινίας, ανακοινώθηκε ότι ο Γκουλντ θα σκηνοθετήσει το A New Life με τον Ρόμπερτ Όλτμαν ως παραγωγό, αλλά η ταινία δεν έγινε. [42] Ο Γκουλντ πήγε στον Καναδά για να πρωταγωνιστήσει στο θρίλερ Σιωπηλός δολοφόνος (1978) με πρωταγωνιστή τον Κρίστοφερ Πλάμερ και κατόπιν γύρισε το Απόδραση στην Αθήνα (1979) με πρωταγωνιστή τον Ρότζερ Μουρ. Πρωταγωνίστησε στο πολυσυζητημένο ριμέικ της ταινίας του Άλφρεντ Χίτσκοκ Η κυρία εξαφανίζεται με τίτλο Δολοφονία στο τρένο των 12:15 (The Lady Vanishes, 1979).
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο Γκουλντ παρουσίασε την εκπομπή Saturday Night Live έξι φορές. Αν και δεν έγινε ποτέ ξανά παρουσιαστής της εκπομπής, εμφανίστηκε σε ένα επεισόδιο του κύκλου 16 (1990–1991) με παρουσιαστή τον Τομ Χανκς, όπου ο Χανκς.
Το 1980, ο Γκουλντ πρωταγωνιστεί στη ρομαντική κομεντί Falling in Love Again (1980), με τη Σουζάνα Γιορκ. Γύρισε επίσης δύο ταινίες για την Disney: Ένας τρελός, τρελός Ρωβινσώνας (The Last Flight of Noah's Ark, 1980) και Ο Μαξ και ο διάβολος (The Devil and Max Devlin, 1982). Ο Γκουλντ επέλεξε να επιστρέψει στο Μπρόντγουεϊ με το έργο The Guys in the Truck το 1983, αλλά σύντομα εγκατέλειψε την παραγωγή. Το έργο κατέβηκε το βράδυ της πρεμιέρας.
Ο Γκουλντ και ο Έντι Ίζαρντ
Ο Γκουλντ μεταπήδησε στην τηλεοπτική υποκριτική. Από το 1984 έως το 1986 ο Γκουλντ εμφανίστηκε στην ιατρική κωμική σειρά ER του CBS παίζοντας το ρόλο του δρα Χάουαρντ Σάινφελντ σε 23 επεισόδια. Εμφανίστηκε το 1986 στο επεισόδιο της σειράς The Twilight Zone με τίτλο " The Misfortune Cookie". Πρωταγωνίστησε επίσης στην τηλεοπτική ταινία του HBO Conspiracy: The Trial of the Chicago 8 (1987) υποδυόμενος τον δικηγόρο υπεράσπισης Λέναρντ Γουάινγκλας. Συνέχισε επίσης να παίζει σε ρόλους γκεστ σταρ σε εκπομπές όπως το Η συγγραφέας ντετέκτιβ καθώς και στον κινηματογράφο, αν και οι ρόλοι του έτειναν να είναι λιγότερο εντυπωσιακοί από εκείνους των προηγούμενων δεκαετιών: είχε πρωταγωνιστικούς ρόλους σε ταινίες όπως Inside Out (1986) και Dangerous Love (1988) και έπαιξε έναν δεύτερο ρόλο πλάι στη Γούπι Γκόλντμπεργκ σττην ταινία Το τηλέφωνο (The Telephone, 1988).
Με τον καιρό, ο Γκουλντ άρχισε να παίζει πιο συχνά δεύτερους ρόλους. Έλαβε επαίνους από τους κριτικούς για την ερμηνεία του ως ηλικιωμένος μαφιόζος στην ταινία Μπάγκσι (1991) του Γουόρεν Μπίτι και ερμήνευσε για μία ακόμη φορά τον εαυτό του στο Ο παίκτης (The Player, 1992) του Ρόμπερτ Όλτμαν.
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990, ο Γκουλντ συνέχισε να πρωταγωνιστεί σε ρόλους γκεστ σε εκπομπές όπως Οι δικηγόροι του Λος Άντζελες (L.A. Law), Moon Over Miami, Λόις & Κλαρκ: Οι νέες περιπέτειες του Σούπερμαν (Lois & Clark: The New Adventures of Superman) και Diagnosis: Murder. Έγινε επίσης γνωστός σε μια νέα γενιά θεατών χάρη σε έναν επαναλαμβανόμενο ρόλο ως Τζακ Γκέλερ, πατέρας των χαρακτήρων της Κόρτνεϊ Κοξ και του Ντέιβιντ Σουίμερ, Μόνικα και Ρος, στην κωμική σειρά του NBC Τα φιλαράκια, όπου πρωτοεμφανίστηκε το 1994 και σε είκοσι συνολικά επεισόδια. την πορεία της εκπομπής. Την ίδια περίπου εποχή έπαιξε έναν πιο δραματικό ρόλο, ως φίλος της μητέρας του πρωταγωνιστή, στο αμφιλεγόμενο δράμα Μαθήματα αμερικανικής ιστορίας (1998) με πρωταγωνιστή τον Έντουαρντ Νόρτον.
Ο Γκουλντ στο The 1 Second Film τον Ιούνιο του 2009
Το 2001, ο Γκουλντ συμπρωταγωνίστησε στην ταινία ληστείας του Στίβεν Σόντερμπεργκ Η συμμορία των έντεκα, ένα ριμέικ της ομότιτλης κλασικής ταινίας. Στην ταινία πρωταγωνιστούσαν οι Τζορτζ Κλούνεϊ, Μπραντ Πιτ, Ματ Ντέιμον, Τζούλια Ρόμπερτς, Άντι Γκαρσία, Ντον Τσιντλ, Μπέρνι Μακ και Καρλ Ράινερ. Η ταινία κέρδισε θετικές κριτικές και γνώρισε τεράστια οικονομική επιτυχία. Ο Γκουλντ έπαιζε τον πλούσιο φίλο τους και πρώην ιδιοκτήτη καζίνο, Ρούμπεν Τίσκοφ. Επανέλαβε τον ρόλο στις συνέχειες τις ταινίας, Η συμμορία των δώδεκα το 2004 και Η συμμορία των δεκατριών το 2007.
Το 2005 ο Γκουλντ πρωταγωνίστησε ως γκεστ σε ένα μεγάλου μήκους επεισόδιο της βρετανικής τηλεοπτικής σειράς Οι περιπέτειες του Ηρακλή Πουαρό, [43] στη συνέχεια εμφανίστηκε σε παρόμοιους μεμονωμένους ή μικρούς ρόλους σε τηλεοπτικές σειρές, συμπεριλαμβανομένων των Νόμος και τάξη και CSI: Λας Βέγκας, και έναν πιο σημαντικό ρόλο στο Ρέι Ντόνοβαν από το 2013 έως το 2016. Έχει δανείσει τη φωνή του σε πολλές σειρές κινουμένων σχεδίων, συμπεριλαμβανομένης της σειράς του Disney Channel Kim Possible. Δάνεισε και τη φωνή του στα Έι Άρνολντ!, The Simpsons και American Dad!
Ο Γκουλντ το 2001
Το 2011, ο Γκουλντ εμφανίστηκε σε δεύτερο ρόλο στο θρίλερ του Στίβεν Σόντερμπεργκ Contagion (2011) σχετικά με το ξέσπασμα ενός ιού που οδήγησε σε μια παγκόσμια πανδημία. Στο καστ περιλαμβάνονταν οι Ματ Ντέιμον, Κέιτ Γουίνσλετ, Τζουντ Λο, Μαριόν Κοτιγιάρ και Λόρενς Φίσμπερν. Η ταινία απέσπασε την αποδοχή των κριτικών και γνώρισε εισπρακτική επιτυχία. Την επόμενη χρονιά εμφανίστηκε στη ρομαντική κομεντί-δράμα των Τζόναθαν Ντέιτον και Βάλερι Φάρις Το κορίτσι των ονείρων μου (Ruby Sparks, 2012) με πρωταγωνιστές τους Πολ Ντέινο και Ζόι Καζάν. Πιο πρόσφατα, συμπρωταγωνίστησε με τον Ζερμέν Κλεμέντ στην ανθρώπινη κωμωδία Humor Me (2017). Το 2018, ο Γκουλντ επανέλαβε τον ρόλο του Ρούμπεν στην ταινία Η συμμορία των 8 (Ocean's Eight).
Ο Γκουλντ εμφανίστηκε σε πρωταγωνιστικούς ρόλους γκεστ σε αστυνομικές σειρές όπως το CSI: Λας Βέγκας (2010) και το Νόμος και Τάξη: Ειδική Ομάδα (2012). Εμφανίστηκε επίσης σε έναν επαναλαμβανόμενο ρόλο ως Έζρα Γκόλντμαν στη σειρά Ρέι Ντόνοβαν (2013-2016) με πρωταγωνιστές τους Λιβ Σράιμπερ και Τζον Βόιτ. Ο Γκουλντ έπαιξε επίσης στην κωμική σειρά Mulaney (2014-2015) και εμφανίστηκε σε γκεστ ρόλους στα Maron (2015), Η μέθοδος Κομίνσκι (The Kominsky Method, 2018) και Γκρέις και Φράνκι (Grace and Frankie, 2020). Εμφανίστηκε επίσης για λίγο στο Friends: The Reunion μαζί με το υπόλοιπο καστ της σειράς Τα φιλαράκια.
Ο Γκουλντ έχει πει ότι έχει «πολύ βαθιά εβραϊκή ταυτότητα». [44] Έχει παντρευτεί τρεις φορές, τις δύο με την ίδια γυναίκα:
Μπάρμπρα Στράισαντ (13 Σεπτεμβρίου 1963 – 6 Ιουλίου 1971, ένα παιδί, ηθοποιός Τζέισον Γκουλντ)
Τζένιφερ Μπόγκαρτ (8 Δεκεμβρίου 1973 – 5 Οκτωβρίου 1975, 9 Ιουνίου 1978 – 5 Σεπτεμβρίου 1989). Χώρισαν δύο φορές. Το ζευγάρι είχε δύο παιδιά πριν από το γάμο τους: τη Μόλι (γεν. 18 Νοεμβρίου 1971) και τον Σάμιουελ (γεν. 9 Ιανουαρίου 1973). Ο πατέρας της Τζένιφερ ήταν ο σκηνοθέτης Πολ Μπόγκαρτ.
Ο Γκουλντ είναι γνωστός για τη συμμετοχή του σε φιλανθρωπικούς σκοπούς όπως το Save Ellis Island.
Quick, Let's Get Married
The Night They Raided Minsky's
Την νύχτα που γεννήθηκε το στριπτίζ
Bob & Carol & Ted & Alice
Μπομπ και Κάρολ και Τεντ και Αλίκη
I Love My Wife
Ο άνθρωπος με την ατσάλινη μάσκα
Ζάρια, πόκερ και... κάτι άλλο
Νάσβιλ, η πόλη των εκπλήξεων
Έλα τώρα, γιατί βιάζομαι!
Άγριος, σκληρός και αδίστακτος
καθηγητής Θίοντορ Ρασπούτιν Γουότερχαουζ
I Will... I Will... For Now
Harry and Walter Go to New York
A Bridge Too Far
Η γέφυρα του Άρνεμ
Ματίλντα, το καγκουρό που δέρνει
Οι απίθανοι Μάπετ κοντά σας
Δολοφονία στο τρένο των 12:15
The Last Flight of Noah's Ark
Ένας τρελός, τρελός Ροβινσώνας
Falling in Love Again
The Devil and Max Devlin
Ο Μαξ και ο διάβολος
Over the Brooklyn Bridge
Πέρα από τη γέφυρα του Μπρούκλιν
Η μάσκα του δολοφόνου
The Muppets Take Manhattan
Τα Μάπετς στο Μανχάταν
Dead Men Don't Die
Wet and Wild Summer!
Naked Gun 33 1/3: The Final Insult
Τρελές σφαίρες 33 1/3
A Boy Called Hate
γερουσιαστής Τζορτζ Μ. Κον
Four Tales of Two Cities
Michael Kael contre la World News Company
Picking Up the Pieces
Η γυναίκα μου... κομμάτια να γίνει!
Η συμμορία των έντεκα
Η συμμορία των δώδεκα
Η συμμορία των δεκατριών
Little Hercules in 3-D
A Very Mary Christmas
The Encore of Tony Duran
Fred Won't Move Out
Το κορίτσι των ονείρων μου
Live at the Foxes Den
Gus - Petit oiseau, grand voyage
Ο Κιτρινομύτης σε τρελές πτήσεις
The History of Love
Η συμμορία των 8
↑ 1,0 1,1 Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. 136436242. Ανακτήθηκε στις 15  Οκτωβρίου 2015.
↑ 2,0 2,1 (Αγγλικά) SNAC. w6sv0kb3. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
↑ 3,0 3,1 (Αγγλικά) Internet Broadway Database. 42703. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
↑ Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. Ανακτήθηκε στις 13  Δεκεμβρίου 2014.
↑ Czech National Authority Database. xx0234223. Ανακτήθηκε στις 1  Μαρτίου 2022.
↑ Ανακτήθηκε στις 4  Μαρτίου 2021.
↑ Ανακτήθηκε στις 22  Μαΐου 2019.
↑ Ανακτήθηκε στις 14  Ιουνίου 2019.
↑ Stamelman, Peter (June 2, 2016). «Elliott Gould: Son of Brooklyn, lion in winter». The Brooklyn Daily Eagle. https://brooklyneagle.com/articles/2016/06/02/elliott-gould-son-of-brooklyn-lion-in-winter/. Ανακτήθηκε στις 24 February 2019.
↑ «Show Business: Elliott Gould: The Urban Don Quixote». Time. September 7, 1970. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις October 1, 2007. https://web.archive.org/web/20071001015039/http://www.time.com/time/magazine/article/0,9171,902712-4,00.html. Ανακτήθηκε στις May 1, 2010.
↑ Mottram, James (2012-07-22). «Elliott Gould: 'I didn't have a drug problem. I had a problem with reality' – Profiles – People». The Independent. https://www.independent.co.uk/news/people/profiles/elliott-gould-i-didnt-have-a-drug-problem-i-had-a-problem-with-reality-7956788.html. Ανακτήθηκε στις 2012-10-17.
↑ Elliott Gould: Reel to real
↑ «Elliott Gould Biography – Yahoo! Movies». Movies.yahoo.com. Ανακτήθηκε στις 17 Οκτωβρίου 2012.
↑ «Gould, 'centered and grateful,' to accept award at festival | j. the Jewish news weekly of Northern California». Jweekly.com. 19 Ιουλίου 2012. Ανακτήθηκε στις 17 Οκτωβρίου 2012.
↑ «Rumple – Broadway Musical – Original». Internet Broadway Database. The Boradway League. Ανακτήθηκε στις 5 Απριλίου 2019.
↑ Chapman, John (1958-04-05). «'Say Darling' Spoof on Show Biz». Daily News: σελ. 19. https://www.newspapers.com/clip/78598871/elliott-gould-in-say-darling/. Ανακτήθηκε στις 2021-05-30.
↑ 'I'm all smiles' Latest little Gould rules roost By June Carroll Special to The Christian Science Monitor. The Christian Science Monitor 28 Mar 1967: 4.
↑ 18,0 18,1 Gould Striving for Super Status Haber, Joyce. Los Angeles Times 8 Jan 1969: k13.
↑ WEILER, A.H. "Bruce Jay Friedman Novel Sold As Film Before It Is Published," New York Times 15 Apr 1970: 52.
↑ «Bob and Carol and Ted and Alice - movie review». Rogerebert.com. Ανακτήθηκε στις 29 Μαΐου 2021.
↑ «The 42nd Academy Awards - 1970». Academy of Motion Picture Arts & Sciences. Ανακτήθηκε στις 6 Αυγούστου 2019.
↑ KLEMESRUD. JUDY. "Now Who's the Greatest Star?", New York Times 5 Oct 1969: D15.
↑ CALL SHEET: Heston to Return to 'Planet' Martin, Betty. Los Angeles Times 18 Mar 1969: g12.
↑ Block, Alex Ben, επιμ. (2010). George Lucas's Blockbusting: A Decade-By-Decade Survey of Timeless Movies Including Untold Secrets of Their Financial and Cultural Success. HarperCollins. ISBN 9780061778896. *M*A*S*H: p.527. $67.3 million (Initial Release Domestic Box office)
↑ «'M*A*S*H': THR's 1970 Review». The Hollywood Reporter. Ανακτήθηκε στις 29 Μαΐου 2021.
↑ Walters, Ben (12 Αυγούστου 2008). «It's okay by him». Guardian. Ανακτήθηκε στις 21 Ιουλίου 2012. In 1970, Time magazine put Gould on its cover, declaring him a "Star for an Uptight Age"....
↑ Farber, Stephen. "Movies from Behind the Barricades," Film Quarterly (ARCHIVE); Berkeley Vol. 24, Iss. 2, (Winter 1970/1971): 24-33.
↑ 28,0 28,1 28,2 «The Lesser Known (or Less Celebrated) Films of Elliott Gould (Part 1)». 24 Ιουλίου 2013. Ανακτήθηκε στις 1 Οκτωβρίου 2017.
↑ Hoberman, J. (April 10, 2007). «The Goulden Age». Village Voice. https://www.villagevoice.com/2007/04/10/the-goulden-age/. Ανακτήθηκε στις 2 January 2020.
↑ Servi, Vera. "Shame-Faced Friend's Early Advice to Elliott Gould: Get Out of Acting," Chicago Tribune 10 Jan 1971: n4.
↑ 31,0 31,1 «The Little Movie That Couldn't: An Oral History of Elliott Gould's Never-Completed "A Glimpse of Tiger"». 10 Νοεμβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 1 Οκτωβρίου 2017.
↑ KLEMESRUD. JUDY. "Now Who's the Greatest Star?", New York Times 5 Oct 1969: D15.
↑ «Lake Havasu city plays a starring role in special». Colorado Springs Gazette-Telegraph: σελ. 12-D. May 6, 1972.
↑ ELLIOTT GOULD: HIS GOODBYE WAS LONGER THAN HE PLANNED, Movie Crazed accessed 12 May 2013
↑ Hale, Mike (5 Δεκεμβρίου 2014). «Altman's Noir Suddenly Gets Plenty of Light». The New York Times. Ανακτήθηκε στις 29 Φεβρουαρίου 2020.
↑ «'The Long Goodbye': THR's 1973 Review». The Hollywood Reporter. Ανακτήθηκε στις 29 Μαΐου 2021.
↑ Ebert, Roger. «California Split». RogerEbert.com. Ανακτήθηκε στις 16 Δεκεμβρίου 2016.
↑ «The 25 Best Movies About Gambling». Vulture.
↑ Flip-Flop Life of Elliott Gould: Gould's Flip-Flop Life. Blume, Mary. Los Angeles Times 9 Dec 1973: c26.
↑ 'I just wanted people to listen to me ...': Positive talkathon Different directors By David Sterritt. The Christian Science Monitor 24 June 1976: 30.
↑ After plenty of turbulence, it's clear skies for Gould Dangaard, Colin. Chicago Tribune 13 Feb 1977: e14.
↑ FILM CLIPS: Basketball Soothes Gould's Soul Lee, Grant. Los Angeles Times 8 June 1977: g9.
↑ Low, Lenny Ann (19 Φεβρουαρίου 2006). «Agatha Christie's Poirot: The Mystery of the Blue Train». The Age. Ανακτήθηκε στις 19 Ιουλίου 2020.