el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el lt el de el el el el el el el el el el el el el el el el el en el el el el el el el el el el el el el el el el el el en el en el en el en el wuu el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el la en el el el el el en el el el en el el el el el es el el el el el fr el el en el el el el el el kv el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el en el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el en el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el fr el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el
Το λήμμα δεν περιέχει πηγές ή αυτές που περιέχει δεν επαρκούν. Μπορείτε να βοηθήσετε προσθέτοντας την κατάλληλη τεκμηρίωση. Υλικό που είναι ατεκμηρίωτο μπορεί να αμφισβητηθεί και να αφαιρεθεί.
Η Νίσυρος είναι νησί του νότιου Αιγαίου και ένα από τα Δωδεκάνησα. Ανήκει στην ομάδα των αρχαίων Νοτίων Σποράδων, και βρίσκεται βορειοδυτικά της Ρόδου, ανάμεσα στην Κω, την Τήλο και την Αστυπάλαια. Συγκεκριμένα, απέχει 8 μίλια ΒΔ. της Τήλου, και 10 μίλια νότια της Κω, στην οποία και υπάγεται διοικητικά, και 9 ναυτικά μίλια δυτικά από το ακρωτήρι Ντάτσα της Τουρκίας. Η Νίσυρος έχει έκταση περίπου 41 τετραγωνικά χιλιόμετρα και συνολικό μήκος ακτών περίπου 24 χιλιόμετρα.
Δορυφορική φωτογραφία από τον Landsat. Δεξιά κάτω η Νίσυρος, στη μέση, επάνω, το Γυαλί.
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Νίσυρος (αποσαφήνιση).
Ο πληθυσμός της το 1950 αριθμούσε 2.516 κατοίκους. Κατά την τελευταία απογραφή (2011), ο πληθυσμός της ανερχόταν στους 987 κατοίκους. Πρωτεύουσα του νησιού είναι το Μανδράκι. Άλλα χωριά της Νισύρου είναι ο Εμπορειός, οι Πάλοι, τα Νικειά και τα Λουτρά.
Ο κρατήρας Πολυβώτης, κοντινή άποψη.
Ο κρατήρας Αλέξανδρος, κοντινή άποψη.
Ηφαίστειο της Νίσυρος στο οικόσημο της οικογένειας Νίσυρíος (Nissirios)
Η Νίσυρος είναι ένα ηφαίστειο που αποτελεί μέρος του ηφαιστειακού τόξου της νότιας Ελλάδας. Βρίσκεται στην άκρη του τόξου του Αιγαίου, μαζί με τη Καλδέρα της Κω και τη νήσο Γυαλί. Οι πρώτες υποθαλάσσιες εκρήξεις έλαβαν χώρα πριν 150.000 χρόνια, ενώ η κύρια δραστηριότητα συνέβη 40 με 10 χιλιάδες χρόνια πριν. Σήμερα λαμβάνουν χώρα υδροθερμικές εκρήξεις. Η Νίσυρος αποτελείται από ηφαιστειογενή βουνά, ενώ το κέντρο της νήσου καταλαμβάνει μία καλδέρα διαμέτρου 4 χλμ., από τον πυθμένα και μέχρι την επιφάνεια του οποίου απαντάται θείο. Μέσα στη καλδέρα βρίσκεται ο μεγαλύτερος υδροθερμικός κρατήρας στον κόσμο, ο Στέφανος, ο οποίος έχει διάμετρο 300 μέτρα, ενώ συνολικά η Νίσυρος έχει 5 κρατήρες. Η τελευταία έκρηξη του ηφαιστείου έλαβε χώρα το 1888 και σήμερα στο νησί υπάρχουν ενεργές φουμαρόλες. Λόγω της ηφαιστειακής δραστηριότητας στη Νίσυρο υπάρχουν θερμές πηγές με θερμοκρασία από 30 μέχρι 60 °C,[2] εκ των οποίων οι κυριότερες είναι στα Λουτρά και τους Πάλους. Ένας ηφαιστειακός δόμος υψώνεται στα 700 περίπου μέτρα, δίνοντας και το μεγαλύτερο υψόμετρο της νήσου.
Η μορφολογία της έχει επηρεαστεί από το ηφαίστειο και το ηφαιστειογενές της έδαφος που είναι πολύ εύφορο και ευνοεί τη δενδροκομία και την πλούσια βλάστηση. Έχει έκταση 41 τετραγωνικά χιλιόμετρα, υψόμετρο 698 μέτρα και μήκος ακτών 30 χιλιόμετρα. Δυτικά και βόρεια της Νισύρου βρίσκονται τέσσερις νησίδες, τα λεγόμενα Νισύρια.
Οι περισσότεροι κάτοικοι ασχολούνται με τη γεωργία, την αλιεία και τον τουρισμό. Το μεγαλύτερο έσοδο του νησιού όμως, προέρχεται από την εκμετάλλευση της ελαφρόπετρας, με την οποία απασχολούνται αρκετοί κάτοικοι στο νησάκι Γυαλί, που απέχει 3 μίλια από τη Νίσυρο, καθώς και από την εκμετάλλευση του περλίτη. Το ηφαίστειο της Νισύρου με τον κρατήρα του Στεφάνου αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα αξιοθέατα του νησιού.
Σε αυτά τα γεωθερμικά ρευστά, δηλαδή τα υπόγεια ταμιευτήρια από νερά και άλλα υγρά που αναπτύσσουν ιδιαίτερα υψηλές θερμοκρασίες, βρίσκεται η πηγή της αξιοποίηση της γεωθερμίας ως εναλλακτική μορφή ενέργειας. Η ιστορική διαδρομή της εκμετάλλευσης της γεωθερμίας στην Ελλάδα έχει ως εξής[4]:
1973: Έναρξη ερευνών για το γεωθερμικό δυναμικό της Ελλάδας
1986: Κατασκευή της πρώτης γεωθερμοηλεκτρικής πιλοτικής μονάδας παραγωγής στη Μήλο (2 MW)
1998: Ίδρυση της ΔΕΗ Ανανεώσιμες ΑΕ
2006: Μεταβίβαση όλης της δραστηριότητας των Α.Π.Ε. από τη ΔΕΗ στη ΔΕΗ Ανανεώσιμες ΑΕ
2011: Μεταφορά των γεωθερμικών δικαιωμάτων από τη ΔΕΗ στη ΔΕΗ Ανανεώσιμες ΑΕ
Το πιο πρόσφατο σενάριο υλοποίησης προβλέπει τη σταδιακή δημιουργία και λειτουργία μιας γεωθερμικής μονάδας με ισχύς από 20 μέχρι 25 MW σε συνεργασία με διεθνείς εξειδικευμένους φορείς [5]. Με δεδομένες τις εκτιμώμενες ενεργειακές ανάγκες της Νισύρου (1-2MW), θεωρήθηκε δυνατή η ηλεκτροδότηση και στα γειτονικά νησιά όπως η Κως, η Τήλος, η Κάλυμνος και η Λέρος. Παρόλα αυτά, διαχρονικές κινητοποιήσεις της τοπικής κοινωνίας της Νισύρου έχουν σταματήσει εδώ και χρόνια κάθε προσπάθεια υλοποίησης των πλάνων εκμετάλλευσης του πεδίου γεωθερμίας. Μάλιστα, το 1997 ο Δήμος Νισύρου πραγματοποίησε δημοψήφισμα για το θέμα, με το αποτέλεσμα να βγάζει 87% ΟΧΙ στα πλάνα της ΔΕΗ.
Φορείς της Νισύρου, όπως η Εταιρία Νισυριακών Μελετών, οι κατά καιρούς Δημοτικές Αρχές αλλά και πολλοί επιστήμονες του κλάδου, έχουν εκφράσει τις αντιρρήσεις τους για τα πλάνα της ΔΕΗ ΑΝΑΝΕΩΣΙΜΕΣ Α.Ε. θίγοντας ζητήματα ασφάλειας λόγω της ιδιαίτερης επικινδυνότητας του ηφαιστείου της Νισύρου, της σεισμικής δραστηριότητας που συχνά ακολουθεί ανάλογες γεωτρήσεις και τη διαχείριση των τοξικών αποβλήτων. Ιδιαίτερα σημαντικό σημείο τριβής ήταν και το γεγονός ότι η τοπική κοινωνία θεώρησε ότι αγνοήθηκε στη διαδικασία λήψης των αποφάσεων και στη μετέπειτα οργάνωση διαχείρισης του έργου. [6].
Η γένεσή της συνδέεται με τη μυθική φαντασία των Αρχαίων Ελλήνων. Η Νίσυρος γεννήθηκε σύμφωνα με το μύθο της Γιγαντομαχίας. Η μητέρα των πάντων Γη, έστρεψε τους θνητούς Γίγαντες κατά των αθάνατων θεών του Ολύμπου. Οι θεοί καταδίωξαν τους Γίγαντες, οι οποίοι υποχώρησαν έντρομοι. Ο θεός της θάλασσας Ποσειδώνας είχε αναλάβει, κατόπιν εντολής του Δία, να εξαφανίσει το Γίγαντα Πολυβώτη, ο οποίος διέσχισε φοβισμένος το Αιγαίο προκειμένου να σωθεί. Ο Ποσειδώνας τον πρόφτασε κοντά στην Κω. Με την τρίαινά του, απέσπασε ένα τμήμα από την Κω και το εκσφενδόνισε εναντίον του Πολυβώτη. Ο Ποσειδώνας πέτυχε το Γίγαντα και τον καταπλάκωσε. Το κομμάτι αυτό της Κω έγινε η Νίσυρος.
Κατά τους Περσικούς πολέμους η Νίσυρος μαζί με την Κάλυμνο και την Κω υπάγονταν στο Βασίλειο της Αλικαρνασσού υπό την Αρτεμισία. Στη συνέχεια ακολούθησε την τύχη των υπολοίπων πέριξ αυτής νήσων. Φαίνεται ότι άποικοι από το νησί ίδρυσαν τη Νίσυρο στην Καρία της Μικράς Ασίας. Καταλήφθηκε από τους Ιταλούς το 1912, οι οποίοι εξουσίαζαν το νησί μέχρι την προσάρτησή της στην Ελλάδα το 1948. Το όνομα Νίσυρος είναι προϊστορικό. Στα κείμενα των Χιττιτών η χώρα των Ασσυρίων καταγράφεται ως Νισσυρίγια, πράγμα που ενδεχομένως παραπέμπει σε κατοίκους του νησιού που προήλθαν ως έποικοι από εκεί.
Το πανηγύρι της Παναγιάς της Σπηλιανής το Δεκαπενταύγουστο είναι το πιο γνωστό έθιμο του νησιού. Στην ακολουθία του Εσπερινού ψάλλεται στο τέλος ένα μοιρολόι που θυμίζει Μ.Εβδομάδα και τη Μ.Παρασκευή. Οι Νισύριοι έχουν συνθέσει δικά τους εγκώμια για τη γιορτή. Μετά την ακολουθία του Εσπερινού προσφέρεται νηστίσιμο δείπνο και παραδοσιακοί λουκουμάδες. Κατά την ακολουθία του Όρθρου γίνεται το κόλλυβο της Παναγίας με τη συνοδεία μοιρολογιών από τις εννιαμερίτισσες, οι οποίες έχουν φέρει και τα υλικά για το κόλλυβο. Οι εννιαμερίτισσες είναι γυναίκες που έχουν κάνει τάμα να περάσουν 9 μερόνυχτα προσευχής στα κελιά της μονής, προσφέροντας διάφορες εργασίες για την καθαριότητα και την προετοιμασία του μοναστηριού κατά τη διάρκεια του πανηγυριού. Μετά το τέλος της λειτουργίας το κόλλυβο μεταφέρεται μαζί με την εικόνα της Παναγίας και με τη συνοδεία της πομπής των πανηγυριωτών από το Ηγουμενείο στην τραπεζαρία της μονής, όπου παρατίθεται πάνδημο γεύμα. Μετά το τέλος του γεύματος κάθε προσκυνητής ασπάζεται τη θαυματουργή εικόνα της Παναγίας, δέχεται από τον ιερέα κόλλυβα και αφήνει τον οβολό του για την αντιμετώπιση των εξόδων του γεύματος.
Ο δήμος Νισύρου περιλαμβάνει το νησί της Νισύρου, καθώς και τις γύρω νησίδες. Αναλυτικά οι οικισμοί και οι νησίδες που αποτελούν τον δήμο Νισύρου:
Κοινότητα Μανδρακίου [ 681 ]
το Μανδράκι [ 660 ]
το Γιαλί (νησίδα) [ 21 ]
η Κανδελιούσσα (νησίδα, φάρος) [ 0 ]
τα Λουτρά [ 16 ]
Κοινότητα Εμπορειού [ 266 ]
ο Εμπορειός [ 27 ]
ο Άγιος Αντώνιος (νησίδα) [ 0 ]
οι Πάλοι [ 239 ]
η Στρογγύλη (νησίδα) [ 0 ]
Κοινότητα Νικιών [ 61 ]
τα Νικιά [ 61 ]
το Αυλάκι [ 0 ]
τα Παχειά (νησίδα) [ 0 ]
η Περγούσσα (νησίδα) [ 0 ]
Με την εφαρμογή της νέας διοικητικής διαίρεσης της χώρας κατά το Πρόγραμμα Καλλικράτης το 2011 ουδεμία μεταβολή επήλθε στο Δήμο, σύμφωνα με το άρθρο 1,§ 2.10.Γ. αυτού.
Το νησί έχει ένα νηπιαγωγείο, ένα δημοτικό σχολείο και ένα γυμνάσιο με λυκειακές τάξεις.
Ο δήμος Μανδρακίου συστάθηκε στις 28 Σεπτεμβρίου 1948 και λειτούργησε ως το 1997.[7] Στη συνέχεια, συστάθηκε ο Δήμος Νισύρου, ο οποίος λειτουργεί ως σήμερα.
2ος δήμαρχος. Ανέλαβε έπειτα από παράκληση του Ιταλού διοικητή.
6 Ιουλίου 1916 έως 1920
Ιατρός. Διορισμένος, δεύτερος δήμαρχος ο Γεώργιος Βαγιάτης[9] Πέθανε στην Αθήνα στις 31 Αυγούστου 1922.
Μιλτιάδης Ι. Λογοθέτης (1876-1921)
Γιατρός. Η θητεία του δημάρχου ήταν ένα έτος. Ο ίδιος απεβίωσε τρεις μήνες έπειτα από τη λήξη της θητείας του, στις 12 Δεκεμβρίου 1921.
Ο τελευταίος προπολεμικός δήμαρχος.
Δήμαρχοι διορισμένοι από τους Ιταλούς: Τζιοβάνι ντε Στεφάνι, Αντόνιο Πολεζέρ και Ρομπέρτο Κατσιότι.
Προϊστάμενος ΤΤΤ, διορισμένος μετά τη συνθηκολόγηση της Ιταλίας.
Διορισμένος, δήμαρχος επί γερμανικής κατοχής.[10]
Ο πρώτος αιρετός δήμαρχος, Επανεξελέγη το 1949.
Πρωτοδίκης Κω (Υπηρεσιακός Δήμαρχος)
Επανεξελέγη το 1959. Παραιτήθηκε το 1963 και στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στις ΗΠΑ.
Υπηρεσιακός δήμαρχος ως την ορκωμοσία του νικητή των εκλογών του 1964.
Τρίτη θητεία ανατράπηκε από τη χούντα.
Διορισμένος δήμαρχος από το καθεστώς της επταετίας. Το 1967 είχε αναπληρωτή τον Νικόλαο Μιχ. Βογιατζή.[12]
Διορισμένος από την κυβέρνηση εθνικής ενότητας.
Επανεξελέγη δήμαρχος το 1978.
Επανεξελέγη για 3η φορά το 1990.
Πρώτος δήμαρχος του νέου δήμου Νισύρου. Επανεξελέγη το 2002.
Νικητής των εκλογών του 2006.
Λεπτομερείς ναυτιλιακές πληροφορίες για τη νήσο Νίσυρο παρέχει ο Ελληνικός Πλοηγός 4ος τόμος και ιδιαίτερα ο χάρτης ελληνικής έκδοσης: ΧΕΕ-4513, που καλύπτει και τη νήσο Τήλο. Η νήσος Γιαλί είναι η αρχαία Αιγιαλίς, η οποία στα χρόνια του κοσμογράφου μητροπολίτη Μελέτιου (17ος αι. μ.Χ) καταγράφεται με τη λαϊκή προφορά ως Βεγιαλίς. Επομένως η ορθή γραφή είναι με γιώτα (ι).
↑ Armorial de France et d’Europe N° 9-10, Frédéric Luz.
↑ «Στη μακρινή και άγνωστη Νίσυρο», Ελευθεροτυπία, 10 Ιουλίου 2010
↑ «Πύλη για τον Ελληνικό Ορυκτό Πλούτο: Το ιστορικό του γεωθερμικού πεδίου της Νισύρου».
↑ «ΔΕΗ ΑΝΑΝΕΩΣΙΜΕΣ Α.Ε: Η γεωθερμία ως ενέργεια βάσης» (PDF).
↑ «ΔΕΗ ΑΝΑΝΕΩΣΙΜΕΣ Α.Ε: Νίσυρος, το αύριο της ενέργειας, σήμερα» (PDF).
↑ «ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΝΙΣΥΡΙΑΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ: ΑΝΤΙΡΡΗΣΕΙΣ ΤΩΝ ΝΙΣΥΡΙΑΚΩΝ ΣΥΛΛΟΓΙΚΩΝ ΦΟΡΕΩΝ ΠΡΟΣ ΤΗΝ Ρ.Α.Ε.».
↑ Διοικητικές μεταβολές, ΕΕΤΑΑ
↑ Αποτελέσματα δημοτικών εκλογών, ΕΕΤΑΑ, ανακτήθηκε στις 18 Οκτωβρίου 2020.
↑ Ιστορία του Δήμου Νισύρου Αρχειοθετήθηκε 2020-10-19 στο Wayback Machine. Από τη Δημογεροντία στη Δημαρχία, ανακτήθηκε στις 18 Οκτωβρίου 2020.
↑ Δήμος Νισύρου Αρχειοθετήθηκε 2020-10-21 στο Wayback Machine., Ιταλοκρατία και Γερμανική Κατοχή, ανακτήθηκε στις 18 Οκτωβρίου 2020.
↑ Από το 1948 ως το 1998 οι δήμαρχοι είναι επικεφαλής του δήμου Μανδρακίου.
↑ Επιθεώρησις Τοπικής Αυτοδιοικήσεως, Ιούλιος-Αύγουστος 1967, σελ. 1123.
«Νίσυρος: Της λάβας και του πελάγους». Ειδικό αφιέρωμα περιοδικού Γεωτρόπιο, τεύχος 80 (Οκτ. 2001), σελ. 76-81
Ζαχαρίας Ν. Τσιρπανλής, Νίσυρος και Πάτμος (17ος-19ος αι.), «Νισυριακά» 8(1982)7-21
Έργα του Χάρη Κουτελάκη για τη Νίσυρο:1. «Ποικίλα έγγραφα από τα Νικιά Νισύρου», Νισυριακά 6 (1978) 114-127. 2. «Η επένδυση μιας εικόνας στη Σπηλιανή Νισύρου», Νισυριακά 8 (1982) 157-278. 3. «Νίσυρος και Τήλος: Κοινωνικές, Οικονομικές και Πνευματικές διασυνδέσεις (17ος--20ος αι.)», Νισυριακά 9 (1984) 215-230. 4. «Η Νίσυρος και τα γύρω μικρονήσια στο βιβλίο ναυσιπλοΐας του Piri Reis», Νισυριακά 11 (1990) 111-128. 5. «Τα Νικιά της Νισύρου μέσα από το Αρχείο Σταύρου Χαρτοφύλη (1740-1948)», Νισυριακά 12 (1993) 151-200. 6. «Νισύριοι αργυροχρυσοχόοι», Νισυριακά 13 (1994) 123-142. 7. «Η Πέρβα της Νισύρου». Ένα μυκηναϊκό κατάπλοιπο;, ΔωδΧρον. 27 (2017) 230-237.