el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el ro el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el en en el el el el el el el el el el el el el el el el
Οι Αλγερινές Ένοπλες Δυνάμεις (γαλλικά: Armée nationale populaire‎, αραβικά: الجيش الوطني الشعبي الجزائري‎) είναι οι ένοπλες δυνάμεις της Λαϊκής Δημοκρατίας της Αλγερίας. Περιλαμβάνουν 147.000 στρατιώτες που κατανέμονται σε Στρατό, Πολεμική Αεροπορία και Ναυτικό. Το Υπουργείο Άμυνας έχει επίσης υπό τη δικαιοδοσία του τη χωροφυλακή, τη συνοριοφυλακή και άλλες παραστρατιωτικές οργανώσεις.
Εθνικός Λαϊκός Στρατός της Αλγερίας
1954 (ως Εθνικός Απελευθερωτικός Στρατός, 1962 (με τη παρούσα μορφή)
T-72 του Αλγερινού Στρατού Ξηράς
MiG-29 της Πολεμικής Αεροπορίας της Αλγερίας
2 Αγορά οπλισμού και αμυντικός προϋπολογισμός
3 Θητεία και έφεδροι
Κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Αλγερίας, ο Εθνικός Απελευθερωτικός Στρατός ήταν η στρατιωτική οργάνωση του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου. Μετά τον πόλεμο της Αλγερίας και τα επόμενα χρόνια, ο Εθνικός Λαϊκός Στρατός (Armée National populaire) εκτελούσε τα καθήκοντα των ενόπλων δυνάμεων της Αλγερίας. Σε αυτόν, ο στρατός του εξωτερικού του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου, ο οποίος σχηματίστηκε στην Τυνησία και το Μαρόκο, έπαιξε τον κυρίαρχο ρόλο. Οι αντάρτες που οργανώθηκαν σε διάφορες περιοχές της χώρας επρόκειτο να συμπεριληφθούν στον Εθνικό Λαϊκό Στρατό. Το φθινόπωρο του 1962, λίγο μετά την ανεξαρτησία της χώρας, οι ξένες μονάδες ενεπλάκησαν σε σύντομες μάχες ενάντια σε τμήματα των εγχώριων ανταρτών που αρνήθηκαν να υποκύψουν στο κυρίαρχο μπλοκ εξουσίας που αποτελούνταν από πολιτικούς με επικεφαλής τον Αχμέντ Μπεν Μπελά και στρατιωτικό προσωπικό από την οργάνωση του εξωτερικού με επικεφαλής τον Χουαρί Μπουμεντιέν.[2]
Αγορά οπλισμού και αμυντικός προϋπολογισμόςΕπεξεργασία
Οι ένοπλες δυνάμεις της Αλγερίας είναι εξοπλισμένες με σύγχρονα ρωσικά όπλα από το 2005. Συνολικά, η Αλγερία δαπάνησε 7,5 δισεκατομμύρια δολάρια για ρωσικά όπλα το 2006. Πρόσθετες στρατιωτικές δαπάνες ύψους 7 δισεκατομμυρίων δολαρίων σχεδιάστηκαν για το 2007 μετά από δαπάνες κάτω των 100 εκατομμυρίων δολαρίων ετησίως για αγορές όπλων από το 2000 έως το 2005.[3] Από το 2010, το Πολεμικό Ναυτικό έλαβε έξι AW101 και τέσσερα ελικόπτερα Super Lynx 300 Mk.130 από την AgustaWestland.[4] Η Αλγερία πραγματοποιεί μεγάλες επενδύσεις σε σύγχρονα ρωσικά συστήματα από το 2010 και είναι ο μοναδικός χρήστης εκτός της Ρωσικής Ομοσπονδίας σε ορισμένα συστήματα. Αγοράστηκαν τεθωρακισμένα μάχης T-90, τεθωρακισμένα μεταγωγικά BMP-3, ελικόπτερα Mil Mi-28, μαχητικά αεροσκάφη Sukhoi Su-30 και Sukhoi Su-34. Το 2009, ο αμυντικός προϋπολογισμός της χώρας ήταν 5,3 δισεκατομμύρια δολάρια.[5]
Υπάρχει γενική στρατολόγηση, αλλά η στρατιωτική θητεία των 18 μηνών μπορεί να εκτελεστεί μόνο στον στρατό. Μετά από έξι μήνες γενικής στρατιωτικής εκπαίδευσης, υπάρχει συνήθως μια δωδεκάμηνη αποστολή ως μέρος της πολιτικής-στρατιωτικής συνεργασίας.[6]
Επιπλέον 150.000 έφεδροι είναι διαθέσιμοι σε περίπτωση επιστράτευσης. Σε αυτήν την περίπτωση, η κλήση ισχύει έως το 50ο έτος.
Ο Αλγερινός Στρατός Ξηράς (الجيش الوطني الشعبي) έχει δύναμη περίπου 127.000 στρατιωτών. Διαθέτει περίπου 300 άρματα μάχης T-90.
Η Πολεμική Αεροπορία της Αλγερίας (القوات الجوية الجزائرية) (συμπεριλαμβανομένης της Αεράμυνας) έχει δύναμη περίπου 14.000 στρατιωτών. Διαθέτει 12 συστήματα αεράμυνας S-300PMU, 40 μαχητικά MiG-29SMT, 28 μαχητικά πολλαπλών χρήσεων Su-30MKA και 42 ελικόπτερα Mil Mi-28.
Το Αλγερινό Πολεμικό Ναυτικό (القوات البحرية الجزائرية) έχει δύναμη περίπου 6.000 στρατιωτών. Οι τρεις παλιές φρεγάτες κλάσης Koni και τα δύο υποβρύχια κλάσης Kilo εκσυγχρονίζονται.
Η Εθνική Χωροφυλακή με 60.000 άνδρες χωρίζεται σε έξι περιοχές, ανάλογες με τις στρατιωτικές περιοχές του στρατού. Υπόκειται στο Υπουργείο Άμυνας της Αλγερίας.
Η βασική εκπαίδευση της χωροφυλακής πραγματοποιείται στο Σιντί Μπελ Αμπές, ενώ η σχολή των αξιωματικών βρίσκεται στο Ισέρ.
Το Υπουργείο Άμυνας διαθέτει επίσης Συνοριοφυλακή, τοπικές πολιτοφυλακές δύναμης 150.000 ατόμων και δυνάμεις αυτοάμυνας.
↑ The Military Balance 2018. International Institute for Strategic Studies. 2009. σελίδες 325–327.
↑ John Ruedy: Modern Algeria – The Origins and Development of a Nation. 2ος τόμ. Bloomington, 2005, σελ. 193
↑ Kuimova, Alexandra (1 Απριλίου 2019). «Russia's Arms Exports to the MENA Region: Trends and Drivers» (PDF). www.euromesco.net. Ανακτήθηκε στις 11 Ιουνίου 2020.
↑ «HeliHub.com Algeria». helihub.com. Ανακτήθηκε στις 11 Ιουνίου 2020.
↑ «The Algeria-Russia Strategic Partnership: An Assertive Geopolitical Move? | bic-rhr». www.bic-rhr.com (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 11 Ιουνίου 2020.
↑ «Africa :: Algeria — The World Factbook - Central Intelligence Agency». www.cia.gov. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Σεπτεμβρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 11 Ιουνίου 2020.