el fr el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el en el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el en en el el el el el fr en en en en ru el en en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr de fr es nb fr de en en sv de de fr en fr it fr de en fr el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el en el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el en en en el fr el el el pt de en es es eo es es en eo eu en es tr es el el el el el el el el el el el el el el el el el el el en nl en sv pt es de eo eu es el ru cs is en en fr lb es el el el el el el el el el el el el el en el en el el el el en en el fr el el en fr el el el el el en en el
Ο Μπορίς Γιέλτσιν, ηγετική φιγούρα των αντεπαναστατικών δυνάμεων, αποχωρεί από την αίθουσα του Συνεδρίου. Νωρίτερα είχε δηλώσει ότι αποχωρεί από το ΚΚΣΕ
Πριν είκοσι χρόνια, στις 2 – 13 του Ιούλη 1990, πραγματοποιήθηκε το τελευταίο συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ενωσης (ΚΚΣΕ), ως κυβερνητικού κόμματος. Ηταν το 28ο Συνέδριο. Το γεγονός αυτό, παρά τα χρόνια που έχουν περάσει μέχρι σήμερα, περικλείει πολλά επίκαιρα και χρήσιμα μηνύματα.
Ο οπορτουνισμός ως δύναμη καταστροφής
Το να θυμηθούμε, λοιπόν, το 28ο Συνέδριο σημαίνει, πρώτα απ’ όλα, να υπενθυμίσουμε το πώς το κυρίαρχο στη Σοβιετική Ενωση Κομμουνιστικό Κόμμα, αλλά και η ίδια η Σοβιετική Ενωση καταστράφηκαν από το δεξιό οπορτουνισμό, που δεν αντιμετωπίστηκε κι εξελίχθηκε σε αντεπαναστατική δύναμη.
Σήμερα, που γνωρίζουμε εκ των υστέρων τα αποτελέσματα αυτής της δημαγωγικής προσπάθειας για τους λαούς της Σοβιετικής Ενωσης, που βιώνουμε ακόμη πιο έντονα τα αδιέξοδα του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, στο φόντο της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης, νιώθουμε πόσο απατηλά και ύπουλα ήταν εκείνα τα κηρύγματα του οπορτουνισμού.
Η συνέχεια είναι γνωστή: Oι συνεπείς κομμουνιστικές δυνάμεις, που αντέδρασαν στην τελευταία φάση της προδοσίας, στο 28ο Συνέδριο του KKΣE, δεν κατόρθωσαν έγκαιρα να την αποκαλύψουν και να οργανώσουν με επιτυχία την επαναστατική αντίδραση της εργατικής τάξης.
Η «κληρονομιά» του 28ου Συνεδρίου
Η πιο θλιβερή κληρονομιά του 28ου Συνεδρίου είναι πως ο γκορμπατσοφικός οπορτουνισμός κι ιδιαίτερα η θεωρία του «σοσιαλισμού της αγοράς», η παραίτηση από την επαναστατική εργατική εξουσία (τη δικτατορία του προλεταριάτου) με την αποθέωση του λεγόμενου πολιτικού πλουραλισμού, παραμένει ακόμη ζωντανή και σήμερα εξακολουθεί να επηρεάζει το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα.
Οπως γράφει η εφημερίδα «Εργαζόμενη Ρωσία», του Κομμουνιστικού Εργατικού Κόμματος Ρωσίας (ΚΕΚΡ-ΕΚΚ), «σήμερα γίνονται ακόμη αναφορές στη ρωσική ΝΕΠ, στην εμπειρία των «μεταρρυθμίσεων» της Κίνας κ.ά. Ταυτόχρονα σκόπιμα αγνοείται πως η εμπορευματική παραγωγή κάθε ώρα και κάθε στιγμή γεννά τον καπιταλισμό, και γι’ αυτό και η ΝΕΠ δεν ήταν μια κίνηση μπροστά, αλλά μια προσωρινή υποχώρηση για την ανασύνταξη των δυνάμεων καθώς και την παραπέρα όξυνση της διαπάλης με το καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής, όπως πάντα επισήμαινε ο Β. Ι. Λένιν». Η εφημερίδα του ΚΕΚΡ ασκεί κριτική στο Κομμουνιστικό Κόμμα Ρωσικής Ομοσπονδίας (ΚΚΡΟ), που εκθειάζει τη ΝΕΠ και τις επιτυχίες της κινεζικής οικονομίας, παραβλέποντας ότι εκεί επικρατούν πλέον οι καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής, κάτι που, όπως έχει δηλώσει ο Βίκτορ Τιούλκιν, υπάρχει περίπτωση να οδηγήσει το κυβερνητικό Κομμουνιστικό Κόμμα της Κίνας στο ν’ ακολουθήσει το «άδοξο τέλος» του ΚΚΣΕ.
Η εφημερίδα του ΚΕΚΡ συνεχίζει: «Κάποτε ο Γκορμπατσόφ εξέφρασε τη λύπη του γιατί δεν μπόρεσαν σιγά σιγά κι αρμονικά να μεταφέρουν στο ΚΚΣΕ τις «κανονικές σοσιαλδημοκρατικές αξίες». Στο ΚΚΣΕ δεν μπόρεσαν να τις μεταφέρουν, ωστόσο το έργο του Γκορμπατσόφ ζει σε πολλά πράγματα και συνεχίζεται στην πρακτική του ΚΚΡΟ, που εγκατέλειψε τις θεωρητικές θέσεις για την ανάγκη της δικτατορίας του προλεταριάτου και τάχτηκε υπέρ της οικονομίας της αγοράς». Στο στόχαστρο του ΚΕΚΡ βρίσκεται ακόμη ο ισχυρισμός στελεχών του ΚΚΡΟ πως δήθεν «η Ρωσία εξάντλησε τα περιθώριά της για επαναστάσεις». «Μα αν είναι έτσι, αυτό που απομένει μονάχα είναι να προσαρμοστούμε στο σύστημα», γράφει καυστικά η «Εργαζόμενη Ρωσία», που σχολιάζει ακόμη «τις προσπάθειες (στελεχών του ΚΚΡΟ) να αποδείξουν πως το ζήτημα δεν είναι στο χαρακτήρα της εξουσίας, αλλά στις προσωπικότητες που αναρριχήθηκαν στην εξουσία. Δεν ήρθαν οι κατάλληλοι, ενώ εάν θα έρχονταν οι «αληθινοί επαγγελματίες»…».
Αναγκαία η εξαγωγή συμπερασμάτων
Το κομμουνιστικό κίνημα πρέπει να αντλήσει από το παρελθόν του, τόσο από μεγάλες νικηφόρες στιγμές, όσο και από τις προσωρινές ήττες, όπως ήταν η ανατροπή του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ και στην Ανατολική Ευρώπη, χρήσιμα διδάγματα και να μην επιτρέψει ιστορικές στιγμές όπως αυτή του 28ου Συνεδρίου.
(Αφιέρωμα του Ριζοσπάστη, 25/7/2010)
Ιστορία του διεθνούς εργατικού-κομμουνιστικού κινήματος
on 30 Ιουλίου, 2010 at 7:54 πμ  Σχολιάστε
Tags: πολιτική, Γιέλτσιν, Γκορμπατσόφ, Ιστορία, ΚΚΣΕ, Περεστρόικα, Σοσιαλισμός, Σοβιετική Ένωση, αντεπανάσταση, διεθνή, ιμπεριαλισμός, καπιταλισμός, κομμουνισμός
Ιστορία του ΔΣΕ, μέρος 55: Η υπόθεση του Μάρκου Βαφειάδη
Το θέμα του Μάρκου Βαφειάδη
Τη φωτογραφία την έστειλε ο Παρίσης Αγγελίδης από την Καλαμαριά της Θεσσαλονίκης. Εχει «τραβηχθεί» το καλοκαίρι του 1948, λίγο έξω από το χωριό Πύλη, κάπου ανάμεσα στη μεγάλη Πρέσπα και τα αλβανικά σύνορα, όπου τότε έδρευε το Γενικό Αρχηγείο (ΓΑ) του ΔΣΕ. Στη μέση, ο ηλικιωμένος με τα γυαλιά είναι ο χειρούργος, καθηγητής των πανεπιστημίων της Αθήνας και του Βερολίνου, Πέτρος Κόκκαλης, τότε υπουργός Υγείας και Πρόνοιας στην ΠΔΚ. Δεξιά του, είναι ο ανθυπολοχαγός του ΔΣΕ, Τάκης Μαμάτσης. Αριστερά του, ο υπολοχαγός Γαβρήλος Παπαδόπουλος και μπροστά από τον Π. Κόκκαλη, η ανθυπολοχαγός Μαρίτσα Αγγελίδου. Οι άλλες τρεις αντάρτισσες, που δεν μπορέσαμε δυστυχώς να εξακριβώσουμε τα ονόματά τους, ανήκαν στο Λόχο Ασφάλειας του Τμήματος Διαφώτισης του Γενικού Αρχηγείου
Το δεύτερο θέμα στην ημερήσια διάταξη των εργασιών της 5ης Ολομέλειας αφορούσε τον Μ. Βαφειάδη. Οπως προαναφέραμε, η Ολομέλεια πήρε απόφαση να τον καθαιρέσει από το ΠΓ, από την ΚΕ και να τον διαγράψει από μέλος του Κόμματος. Η απόφαση αυτή δόθηκε στη δημοσιότητα το 1950, με τη σύγκληση της 3ης Συνδιάσκεψης του Κόμματος. Τότε, το 1949, για τον Βαφειάδη ανακοινώθηκε ότι απαλλάχτηκε από τα καθήκοντά του, επειδή ήταν βαριά άρρωστος (Βλέπε: «Επίσημα Κείμενα ΚΚΕ», τόμος 6ος, σελ. 323 και Περιοδικό «Δημοκρατικός Στρατός», έκδοση «Ριζοσπάστη» 1996, τόμος Β`, τεύχος 2, Φλεβάρης 1949).
Το θέμα με τον Μ. Βαφειάδη έχει, σε συντομία, ως εξής:
Μετά τη μάχη του Γράμμου, ο Βαφειάδης απαλλάχτηκε από τα καθήκοντα του αρχηγού του ΔΣΕ και στάλθηκε στη Μόσχα για θεραπεία και ανάπαυση. Στη Μόσχα, ο Βαφειάδης παρέδωσε στο ΚΚΣΕ σημείωμα με τις απόψεις του για την κατάσταση στο ΚΚΕ και στο ΔΣΕ, καθώς και για την πορεία του ένοπλου αγώνα. Το Νοέμβρη του 1948, επέστρεψε στο βουνό και στη συνεδρίαση του ΠΓ της ΚΕ του Κόμματος, στις 15/11/1948, παρέδωσε αυτό το σημείωμα στο καθοδηγητικό όργανο του Κόμματος, όπου και έγινε συζήτηση και λήφθηκε σχετική απόφαση. Παρενθετικά οφείλουμε να εκφράσουμε επιφύλαξη για το αν αυτό το σημείωμα που ο Βαφειάδης παρέδωσε στο ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ είναι το ίδιο μ’ αυτό που έδωσε στο ΚΚΣΕ.
Στο σημείωμα, πάντως, που έδωσε στο ΚΚΕ κατηγορούσε το κόμμα ότι από παράδοση δεν είχε εσωκομματική δημοκρατία. Επέκρινε ως λαθεμένη τη στάση του Κόμματος για αποχή από τις εκλογές του 1946 και, ταυτόχρονα, ασκούσε κριτική γιατί δεν έγινε, τότε, αποφασιστικό τράβηγμα των κομματικών δυνάμεων και του λαϊκού κινήματος στον ένοπλο αγώνα. Αναφερόμενος στις αποφάσεις της 3ης Ολομέλειας, τις χαρακτήριζε ανεδαφικές, ενώ για τις αποφάσεις της 4ης Ολομέλειας υπογράμμιζε ότι δεν ανταποκρίνονταν στην πραγματικότητα κι ότι έγινε προσπάθεια συγκάλυψης των λαθών της κομματικής καθοδήγησης. Ακόμη ο Βαφειάδης χαρακτήριζε πρόωρη τη δημιουργία της Προσωρινής Δημοκρατικής Κυβέρνησης και αναφερόμενος στην κατάσταση που είχε δημιουργηθεί το ’48 έκανε λόγο για σχετική πολιτικοστρατιωτική σταθεροποίηση του μοναρχοφασισμού και αντίστοιχη σταθεροποίηση του λαϊκοδημοκρατικού κινήματος. Στο τι μέλλει γενέσθαι, τόνιζε ότι ο ΔΣΕ δε δύναται να νικήσει τον αντίπαλό του χωρίς εξωτερική στρατιωτική βοήθεια από τις Λαϊκές Δημοκρατίες και την ΕΣΣΔ και πρότεινε τη συνέχιση του ένοπλου αγώνα με εντατική παρτιζάνικη δράση, αφού δεν ήταν δυνατή η αποδοχή από τον αντίπαλο μιας ειρηνικής λύσης του ελληνικού προβλήματος. Τέλος, ο Μ. Βαφειάδης υπογράμμιζε: «Η διατήρηση των σχηματισμών του τακτικού στρατού που δημιουργήσαμε με σκοπό να ανατρέψουμε το μοναρχοφασισμό, όπως καθόρισαν οι αποφάσεις μας, θα μας κρατήσουν, είτε το θέλουμε είτε όχι, στο πνεύμα της άμυνας και κόλλημα σε ορισμένες εχθρικές θέσεις που θα εμποδίσουν την έντονη παρτιζάνικη δράση με όλες τις συνέπειες»(Βλέπε ολόκληρο το κείμενο της πλατφόρμας του Μ. Βαφειάδη: «Επίσημα Κείμενα ΚΚΕ», τόμος 6ος, σελ. 482 – 489).
Το ΠΓ, με απόφασή του στις 15/11/1948, αποδοκίμασε την πλατφόρμα του Μ. Βαφειάδη, τη χαρακτήρισε οπορτουνιστική και κατέληξε ότι το ζήτημα έπρεπε να συζητηθεί στην προσεχή συνεδρίαση της ΚΕ, όπως και έγινε στην 5η Ολομέλεια (Βλέπε ολόκληρη την Απόφαση, της 15/11/1948, του ΠΓ: «Επίσημα Κείμενα ΚΚΕ», τόμος 6ος, σελ. 299 – 316). Η Ολομέλεια ενέκρινε στο σύνολό της αυτή την απόφαση του ΠΓ, η οποία δόθηκε στη δημοσιότητα το 1950, στο τεύχος 8 του περιοδικού «Νέος Κόσμος».
Ορισμένες παρατηρήσεις για το θέμα
Για το θέμα της πλατφόρμας του Μ. Βαφειάδη, θα θέλαμε να παρατηρήσουμε πως προκαλούν εντύπωση τα παρακάτω:
Απ’ όσα στοιχεία έχουμε υπόψη μας, ο Μ. Βαφειάδης ποτέ δεν είχε προηγούμενα καταθέσει στα όργανα του ΚΚΕ, κάποια από τις απόψεις που περιλαμβάνονται στην πλατφόρμα του, ενώ για πολλά που ασκεί κριτική, ο ίδιος είχε την πρώτη ευθύνη. Είναι δε, ιδιαίτερα χαρακτηριστικό στην πλατφόρμα του Βαφειάδη η απουσία οποιασδήποτε αυτοκριτικής διάθεσης. Κάτι, που δε θα έπρεπε να λείπει, αφού ο ίδιος διατέλεσε αρχηγός του ΔΣΕ από την ίδρυσή του. Αυτός είναι, που εισηγήθηκε τα στρατιωτικά ζητήματα στην 3η Ολομέλεια τον Σεπτέμβρη του 1947 και φυσικά αυτός είχε την πρώτη ευθύνη να δίνει διαβεβαιώσεις, για το τι μπορούσε και τι δεν μπορούσε να κάνει ο Δημοκρατικός Στρατός. Αν, π.χ., ο Βαφειάδης διαφωνούσε στην 3η Ολομέλεια και υποστήριζε ότι είναι αδύνατη η πραγματοποίηση του σχεδίου «ΛΙΜΝΕΣ», αν μαζί μ’ αυτόν διαφωνούσαν και τα υπόλοιπα στελέχη του ΚΚΕ που βρίσκονταν στο βουνό και που πήραν μέρος στις εργασίες της, θα ήταν πολύ δύσκολο, να ληφθούν οι αποφάσεις που λήφθηκαν. Συνεπώς την πρώτη ευθύνη γι’ αυτές τις αποφάσεις την είχαν τα στελέχη του ΚΚΕ και μέλη της ΚΕ που ήταν στο Δημοκρατικό Στρατό και πρώτος απ’ όλους ο αρχηγός του.
Στην πλατφόρμα του Βαφειάδη, γίνονται βέβαια και σωστές κρίσεις, αλλά οι σοβαρότερες απ’ αυτές, όπως φαίνεται, πατάνε σε δύο βάρκες. Είναι δηλαδή άκρως αντιφατικές. Π.χ., γίνεται κριτική στο ΚΚΕ γιατί δεν τράβηξε αποφασιστικά στον ένοπλο αγώνα το 1946. Από την άλλη όμως, γίνεται εξίσου έντονη κριτική, γιατί δεν πήρε μέρος στις εκλογές που έγιναν την ίδια χρονιά. Και οι δύο κριτικές μαζί δεν μπορούν να υπάρξουν.
Σε ό,τι αφορά το θέμα «αντάρτικος ή τακτικός στρατός;», που θέτει ο Μ. Βαφειάδης, οφείλουμε να πούμε πως επρόκειτο για ψευτοδίλημμα. Ο ίδιος, σε όλη τη διάρκεια του Εμφυλίου που ήταν αρχηγός του ΔΣΕ, ουδέποτε αντιτάχθηκε στο ζήτημα της εξέλιξης του Δημοκρατικού Στρατού σε τακτικό στρατό. Επίσης ο ΔΣΕ, αν και έδωσε τακτικές μάχες, ποτέ δεν εγκατέλειψε την αντάρτικη τακτική, αλλά επιδίωκε να συνδυάζει όπου μπορούσε – ανεξαρτήτως αν το έκανε πετυχημένα – και τις δύο μορφές διεξαγωγής πολέμου. Και πρέπει να σημειωθεί ότι ένας στρατός που ενδιαφέρεται να απελευθερώσει και να κρατήσει μια περιοχή είναι αδύνατο να το καταφέρει κάνοντας μόνο ανταρτοπόλεμο. Ο ανταρτοπόλεμος φθείρει τον αντίπαλο, τον εξουθενώνει, αλλά η κατάληψη και διατήρηση εδάφους μόνο με τακτικό στρατό γίνεται. Την αντάρτικη – και μόνο αντάρτικη – τακτική μπορεί να ακολουθεί ένας στρατός που το μόνο που επιδιώκει είναι να λειτουργήσει ως μέσο πίεσης και φθοράς του αντιπάλου του και τίποτα περισσότερο. Τέτοιους στόχους ο ΔΣΕ δεν είχε. Ο ΔΣΕ – ανεξαρτήτως του τι αποδείχτηκε στην πορεία ότι μπορούσε να κάνει – επιδίωκε την ανατροπή της ντόπιας και ξένης αντίδρασης στην Ελλάδα και την εγκαθίδρυση της Λαϊκής Δημοκρατίας. Η πίεση που ασκούσε στον αντίπαλο υποτασσόταν σ’ αυτήν τη στρατηγική και ποτέ δεν αποτέλεσε το άπαν της δράσης του.
Η κριτική στην περίοδο 1940 -`44
Με αφορμή τις απόψεις που διατύπωσε ο Μ. Βαφειάδης στην ιδεολογικοπολιτική του πλατφόρμα, ότι «δεν μπορεί ο ΔΣΕ να ανατρέψει ένοπλα το μοναρχοφασισμό με δικές του δυνάμεις στο άμεσο μέλλον, αλλά με άμεση στρατιωτική βοήθεια, που θα προέλθει απ’ την αναγνώριση της Προσωρινής Δημοκρατικής Κυβέρνησης (ΠΔΚ) απ’ τις φιλικές χώρες», η 5η Ολομέλεια προχώρησε και σε μια κριτική εκτίμηση του αγώνα του ΕΑΜικού κινήματος της περιόδου 1940 – ’45. Να σημειωθεί, ότι αυτή η κριτική είναι η πρώτη που έγινε γύρω από αυτό το ζήτημα, ύστερα από την 11η Ολομέλεια της ΚΕ του Κόμματος(Απρίλης 1945).
Στην πολιτική απόφαση της 5ης Ολομέλειας η παραπάνω άποψη του Μ. Βαφειάδη χαρακτηρίζεται οπορτουνιστική και γίνεται η εκτίμηση ότι πρόκειται για μια θεωρία που εδραιώθηκε στο ΚΚΕ στο διάστημα της χιτλεροφασιστικής κατοχής. Η Ολομέλεια εκτίμησε, ότι στις συνθήκες που δημιούργησε ο Β` Παγκόσμιος Πόλεμος, η νίκη της ΕΣΣΔ κατά του φασισμού και η εδραίωση λαϊκοδημοκρατικών καθεστώτων στις γειτονικές με τις Ελλάδα χώρες, η λαϊκοδημοκρατική απελευθέρωση της χώρας από την ντόπια αντίδραση και τον ιμπεριαλισμό ήταν δυνατή χωρίς καμία εξωτερική βοήθεια. Επιπρόσθετα, η Ολομέλεια εκτίμησε ότι το Δεκέμβρη του ’44 το κίνημα μπορούσε να νικήσει, κι αν έχασε, έχασε από λάθη της ηγεσίας του και λόγω της λαθεμένης πολιτικής που ακολούθησε (Βλέπε: στο ίδιο, σελ. 332 – 333).
Ιστορία του ελληνικού εργατικού-κομμουνιστικού κινήματος
on 21 Ιουλίου, 2010 at 9:59 πμ  Σχολιάστε
Tags: 1949, πόλεμος, πολιτική, στρατός, Αντικομμουνισμός, Βαφειάδης, ΔΣΕ, ΕΑΜ, Εμφύλιος, Ζαχαριάδης, Ιστορία, Κ.Κ.Ε., ελλάδα
« Ιον.   Αυγ. »
αρχειο Επιλέξτε μήνα Σεπτεμβρίου 2017 Αύγουστος 2017 Φεβρουαρίου 2017 Μαΐου 2016 Νοέμβριος 2015 Ιουνίου 2015 Μαΐου 2015 Απρίλιος 2015 Μαρτίου 2015 Δεκέμβριος 2014 Νοέμβριος 2014 Σεπτεμβρίου 2014 Αύγουστος 2014 Ιουλίου 2014 Ιουνίου 2014 Μαΐου 2014 Ιανουαρίου 2014 Δεκέμβριος 2013 Νοέμβριος 2013 Οκτώβριος 2013 Σεπτεμβρίου 2013 Ιουνίου 2013 Μαΐου 2013 Απρίλιος 2013 Μαρτίου 2013 Ιανουαρίου 2013 Δεκέμβριος 2012 Νοέμβριος 2012 Οκτώβριος 2012 Σεπτεμβρίου 2012 Αύγουστος 2012 Ιουλίου 2012 Ιουνίου 2012 Μαΐου 2012 Απρίλιος 2012 Μαρτίου 2012 Φεβρουαρίου 2012 Ιανουαρίου 2012 Δεκέμβριος 2011 Νοέμβριος 2011 Οκτώβριος 2011 Σεπτεμβρίου 2011 Αύγουστος 2011 Ιουλίου 2011 Ιουνίου 2011 Μαΐου 2011 Απρίλιος 2011 Μαρτίου 2011 Φεβρουαρίου 2011 Ιανουαρίου 2011 Δεκέμβριος 2010 Νοέμβριος 2010 Οκτώβριος 2010 Σεπτεμβρίου 2010 Αύγουστος 2010 Ιουλίου 2010 Ιουνίου 2010 Μαΐου 2010 Απρίλιος 2010 Μαρτίου 2010 Φεβρουαρίου 2010 Ιανουαρίου 2010 Δεκέμβριος 2009 Νοέμβριος 2009 Οκτώβριος 2009 Σεπτεμβρίου 2009 Αύγουστος 2009 Ιουλίου 2009 Μαΐου 2009 Απρίλιος 2009 Μαρτίου 2009 Φεβρουαρίου 2009 Ιανουαρίου 2009 Δεκέμβριος 2008 Νοέμβριος 2008 Οκτώβριος 2008
Διαμόρφωση του ελληνικού έθνους-κράτους
Έργα του Β. Ι. Λένιν στο διαδίκτυο
Έργα των Μαρξ και Ένγκελς στο Διαδίκτυο
Ιστορία του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ)
Ιστορία του διεθνούς εργατικού-κομμουνιστικού κινήματος
Ιστορία του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ (Κατοχή & Αντίσταση)
Ιστορία του ελληνικού εργατικού-κομμουνιστικού κινήματος
Πηγες & Εργαλεια Ερευνας
Foreign Relations of the United States (FRUS)
Αρχεία των Γυναικείων Οργανώσεων Εργαζομένων (1951-1967)
Αρχεία Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας (ΑΣΚΙ)
Γενικά Αρχεία του Κράτους
Διεθνής Κομμουνιστική Επιθεώρηση – International Communist Review
Επιμορφωτικο Κεντρο (Βιβλιοθηκη-Αρχειο) «Χαριλαος Φλωρακης»
Ελληνικό Λογοτεχνικό και Ιστορικό Αρχείο
Ιστορικό Αρχείο Μακεδονίας (ΓΑΚ)
Ιστορικό Αρχείο Μουσείου Μπενάκη
Μηχανή Αναζήτησης Ελληνικών Ψηφιακών Βιβλιοθηκών
Φωτογραφικό Αρχείο Μουσείου Μπενάκη
Ψηφιακό Αρχείο ΑΣΚΙ: Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας
Ψηφιακό Αρχείο ΑΣΚΙ: Πολιτισμός & Αριστερά στον 20ο Αιώνα
Ψηφιακό Αρχείο ΑΣΚΙ: Πολιτικές νεολαίες
Ψηφιακό Αρχείο ΑΣΚΙ: Σοσιαλιστικές αναζητήσεις και βιβλιοπαραγωγή (1855-1937)
Ψηφιακό Φωτογραφικό Αρχείο ΑΣΚΙ
Ψηφιακή Βιβλιοθήκη Ελλάδας (Ριζοσπάστης, Σκριπ, Ακρόπολις, Ελευθερία, Εμπρός, Ταχυδρόμος)
Popular Movements Internet Resources
Public Record Office (PRO)
The Reds!!! Συντομη περιηγηση στα "κοκκινα blogs"
Hasta La Victoria Siempre
Έλα τώρα που δεν σ'αρέσει…
Ελα τωρα που δεν σ'αρεσει
Το χρώμα των ονείρων μας
Τα εγκλήματα του καπιταλισμού
Πάσα Αγγελίνα: Μια ελληνίδα «Ήρωας της Σοσιαλιστικής Εργασίας» της Σοβιετικής Ένωσης
Ισπανικός Εμφύλιος (1936 – 1939). Ενα «εθνικό – διεθνικό» ταξικό πεδίο μάχης
Ο Στάλιν, οι Τατάροι της Κριμαίας και η Eurovision
Ακόμα και η Χούντα παραδεχόταν τους νεκρούς του Πολυτεχνείου – Η Χρυσή Αυγή, ωστόσο, κάνει την πάπια!
Η διαμόρφωση των εθνών-κρατών στα Βαλκάνια και το «Μακεδονικό»
Έργα των Μαρξ και Ένγκελς στο Διαδίκτυο
Φωτογραφίες και υλικά από το Μουσείο της Μακρονήσου
Σοβιετική Ένωση (1929): κεφάλαιο ΙΙ, Σύστημα διακυβέρνησης
γινετε συνδρομητης στον Erodoto!
Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.
Μαζί με 1.729 ακόμα followers
Blog στο WordPress.com.RSS 2.0Comments RSS 2.0
Privacy & Cookies: This site uses cookies. By continuing to use this website, you agree to their use.