el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el en el el el el el el en el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el en el el el el el el en el el el el el el el el el el el el en en el el en en en en en en el en hu en en en el en en en en en en en hu el el el el el el el el el el el el el el
Ο Σιγισμόνδος της Βουργουνδίας ή Άγιος Σιγισμόνδος (λατινικά: Sigismundus, πέθανε το 524), Βασιλιάς των Βουργουνδών (516 - 524) ήταν μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του βασιλιά Γκουντομπάντ. Ο Σιγισμόνδος και ο μικρότερος αδελφός του Γκοντομάρ B΄ ηττήθηκαν σε μάχη από τους γιους του Κλόβις Α΄ σε εκστρατεία των Φράγκων στο Βασίλειο των Βουργουνδών με προτροπή της μητέρας τους Αγίας Κλοτίλδης. Οι Βουργουνδοί ηττήθηκαν και ο Βασιλιάς της Ορλεάνης Χλωδόμηρος αιχμαλώτισε τον Σιγισμούνδο, ο Γκοντομάρ Β΄ μπόρεσε να δραπετεύσει. Ο Γκοντομάρ Β΄ συγκρότησε τον στρατό του και ανακατέλαβε τη Βουργουνδία αλλά ο Σιγισμόνδος, η γυναίκα του και τα παιδιά του εκτελέστηκαν από τον Χλωδόμηρο.
1 Σύγκρουση με τους επισκόπους
2 Δολοφονία του γιου του
3 Πόλεμος με τους Φράγκους και δολοφονία
Τριτημόριον του βασιλείου των Βουργουνδών στο όνομα του αυτοκράτορα Ιουστίνου Α΄ και με το Μονόγραμμα του βασιλιά Σιγισμόνδου
Ο Σιγισμόνδος ήταν μαθητής του Χαλκηδόνιου επισκόπου της Βιέν Σέξτου Άλκιμου Έκδικου Άβιτου που τον προσηλύτισε από τον Αρειανισμό που πίστευαν οι πρόγονοι του στην Καθολική Εκκλησία.[2] Ο Σιγισμόνδος ίδρυσε ένα μοναστήρι αφιερωμένο στον Άγιο Μαυρίκιο στη Βαλαί (515).[3] Την επόμενη χρονιά διαδέχθηκε τον πατέρα του σαν βασιλιάς των Βουργουνδών.
Ο Σιγισμόνδος ήρθε σε σύγκρουση με τον επίσκοπο Απολλινάριο του Βαλένς (453 - 520) σχετικά με τους κανόνες που αφορούσαν τους γάμους. Ο βασιλικός θησαυροφύλακας Στέφανος ζούσε με αιμομιξία και ο βασιλιάς ήθελε να προστατεύσει τον ανώτατο υπάλληλο του, τέσσερις επίσκοποι μεταξύ τους και ο Απολλινάριος του ζήτησαν να τον καθαιρέσει αλλά ο Σιγισμόνδος τους έστειλε εξορία στη Σαρδηνία. Οι τέσσερις επίσκοποι αρνήθηκαν να υποκύψουν, ο Σιγισμόνδος επανέφερε στις έδρες τους τρεις εκτός από τον Απολλινάριο που ήταν πολύ ενοχλημένος μαζί του, τον φυλάκισε έναν χρόνο. Η σοβαρή ασθένεια που χτύπησε τον βασιλιά μετά θεωρήθηκε "θεία τιμωρία", ο Σιγισμόνδος έστειλε τη βασίλισσα στον Απολλινάριο με αίτημα να επιστρέψει στην αυλή να τον θεραπεύσει αλλά εκείνος αρνήθηκε. Η βασίλισσα τότε ζήτησε από τον Απολλινάριο τον μανδύα του να τον τοποθετήσει στους ώμους του βασιλιά, το αίτημα έγινε δεκτό, ο Σιγισμόνδος θεραπεύτηκε και ο Απολλινάριος επέστρεψε στην έδρα του.[4][5]
Ο Γρηγόριος Τουρώνης γράφει ότι ο Σιγισμόνδος παντρεύτηκε την κόρη του Θεοδώριχου του Μέγα Οστρογότθα με την οποία είχε αποκτήσει έναν γιο τον Σίγκερικ. Ο χήρος Σιγισμόδος προχώρησε σε δεύτερο γάμο αλλά η δεύτερη σύζυγος του "κακομεταχειριζόταν και δυσφημούσε συνέχεια τον θετό της γιο".[5] Σε μία γιορτή (517) ο Σίγκερικ απαγόρευσε στη θετή του μητέρα να φορέσει τα τελετουργικά ρούχα της φυσικής του μητέρας, της δήλωσε ότι είναι ανάξιοι να το κάνει. Σύμφωνα με τα έθιμα των Βουργουνδών τα ρούχα της μητέρας του είχε δικαίωμα να τα φορέσει μόνο η αδελφή του Σουαβεγκόθα. Η βασίλισσα προπαγάνδισε ψευδώς στον Σιγισμόνδο ότι ο Σίγκερικ έκανε σχέδια να τον δολοφονήσει για να ανέβει ο ίδιος στον θρόνο, τον κατηγόρησε επίσης ότι είχε σχέδια να σφετεριστεί και το βασίλειο του παππού του στην Ιταλία. Ο Σιγισμόνδος πείστηκε και διέταξε να θανατωθεί ο Σίγκερικ με πνιγμό.[6] Λίγο αργότερα γεμάτος τύψεις για τον άδικο θάνατο του γιου του αποσύρθηκε σε μοναστήρι που είχε ιδρύσει ο ίδιος.
Πόλεμος με τους Φράγκους και δολοφονίαΕπεξεργασία
Απεικόνιση του Αγίου Σιγισμόνδου σε εκκλησία στην Κωνσταντία (1417-1437)
Ο θείος του Χιλπέριχος Β΄ της Βουργουνδίας είχε δολοφονηθεί από τον πατέρα του Σιγισμόνδου Γκουντομπάντ (493), η κόρη του Κλοτίλδη έπεισε τους γιους τους να προχωρήσουν σε εκστρατεία στη Βουργουνδία για να εκδικηθούν τον θάνατο του πατέρα της (523). Οι τέσσερις αδελφοί Φράγκοι βασιλείς Θευδέριχος Α΄, Χλωδόμηρος, Χιλδεβέρτος Α΄ και Χλωτάριος Α΄ προχώρησαν στην "Α΄ Βουργουνδική εκστρατεία" που είχε σαν αποτέλεσμα την αιχμαλωσία του Σιγισμόνδου και τη θανάτωση του την επόμενη χρονιά (524). Ο μικρότερος αδελφός του Γκοντομάρ Β΄ δραπέτευσε, ανακατέλαβε αμέσως μετά το βασίλειο και το διατήρησε για μια ακόμα δεκαετία με τη βοήθεια του Θεοδώριχου του Μέγα, συμμάχου και πρώην πεθερού του Σιγισμόνδου. Ο ίδιος ο Σιγισμόνδος φυλακίστηκε στο κελί ενός αβαείου στη συνέχεια ο μεγαλύτερος γιος της Κλοτίλδης Χλωδόμηρος βασιλιάς στην Ορλεάνη διέταξε να θανατωθεί.
Ο Σιγισμόνδος αποκεφαλίστηκε και το κεφάλι του ρίχτηκε μέσα σε ένα πηγάδι, πράξη συμβολική επειδή με τον ίδιο τρόπο είχε θανατωθεί ο πατέρας της Κλοτίλδης από τον δικό του πατέρα.[7] Η σύζυγος και τα παιδιά του Σιγισμόνδου εκτελέστηκαν επίσης από τον Χλωδόμηρο.[8] Ο μικρότερος αδελφός του Γκοντομάρ Β΄ μπόρεσε ωστόσο με τη βοήθεια των Οστρογότθων να ανακαταλάβει το βασίλειο και να σφάξει τη φρουρά των Φράγκων.[9] Οι Φράγκοι βασιλείς προχώρησαν αμέσως μετά σε νέα εκστρατεία στη Βουργουνδία με στόχο να ανατρέψουν τον Γκοντομάρ Β΄, γνώρισαν τη συντριβή από τους Βουργουνδούς στη "μάχη του Βεζερόνς" (25 Ιουνίου 524) που σκοτώθηκε ο Χλωδόμηρος.
Τα οστά του Σιγισμόνδου ανασύρθηκαν από το πηγάδι και τάφηκαν στον ναό του Αγίου Μαυρικίου στη Βαλαί (535), στη συνέχεια αγιοποιήθηκε.[10] Η αλληλογραφία ανάμεσα στον Σιγισμόνδο και τον επίσκοπο της Βιέννης Σέξτο Άλκιμο Έκδιτο Άβιτο αποτελεί ένα από τα κορυφαία λογοτεχνικά έργα. Ο Κάρολος Δ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας μετέφερε τα οστά του στην Πράγα, καθιερώθηκε προστάτης Άγιος στο Βασίλειο της Βοημίας, σημερινή Τσεχία.[11][12] Ο αυτοκράτορας έδωσε το όνομα του Αγίου Σιγισμόνδου για να τον τιμήσει σε έναν γιο του τον Σιγισμόνδο, ο Σιγισμόνδος έγινε εκτός από βασιλιάς της Βοημίας Αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ο Σιγισμόνδος της Ουγγαρίας οικοδόμησε μία εκκλησία προς τιμή του Αγίου Σιγισμόνδου στη Βουδαπέστη (1424).[13] Την ίδια χρονιά ο βασιλιάς Σιγισμόνδος μετέφερε τα οστά του Αγίου σε άλλη πόλη για να τα προστατεύσει από τους Χουσίτες.[14]
Παντρεύτηκε την Οστρογότθα, νόθη κόρη του Θεοδώριχου του Μεγάλου βασιλιά των Οστρογότθων, στο πλαίσιο της συμμαχίας ανάμεσα στο Βασίλειο των Οστρογότθων και το Βασίλειο των Βουργουνδών και μαζί της απέκτησε :[15][16]
Σιγκέρικ (495 - 517), δολοφονήθηκε από τον πατέρα του, όταν η 2η σύζυγός του κατηγόρισε τον Σιγκέρικ για συνωμοσία.[17]
Σουαβεγότθα, παντρεύτηκε τον Θευδέριχο Α΄ των Μεροβιγγίων βασιλιά της Αυστρασίας, μεγαλύτερο γιο του Κλόβι Α΄ (βασιλιά των Σαλίων Φράγκων) από τον πρώτο του γάμο.
↑ Κριστιάν Σετιπανί: «La Préhistoire des Capétiens» (Γαλλικά) Βιλνέβ-ντ'Ασκ. 1993. σελ. 61-63. ISBN-13 978-2-9501509-3-6. ISBN-10 2-9501509-3-4.
↑ John Bagnell Bury, History of the Later Roman Empire: From the Death of Theodosius I to the death of Justianian, Vol. I, (Dover Publications, 1958), σ. 463
↑ Perennial Prayer at Agaune, Barbara H. Rosewein, Monks and Nuns, Saints and Outcasts, ed. Lester K. Little, Sharon A. Farmer and Barbara H Rosenwein, (Cornell University Press, 2000), σσ. 39–40
↑ «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Ιουνίου 2018. Ανακτήθηκε στις 19 Ιανουαρίου 2020.
↑ «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Ιανουαρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 19 Ιανουαρίου 2020.
↑ Gabor Klaniczay, Holy Rulers and Blessed Princesses: Dynastic Cults in Medieval Central Europe, (Cambridge University Press, 2000), σσ. 67–68
↑ Gabor Klaniczay, Holy Rulers and Blessed Princesses: Dynastic Cults in Medieval Central Europe, (Cambridge University Press, 2000), σσ. 67–68
↑ Herwig Wolfram, History of the Goths
↑ Gabor Klaniczay, Holy Rulers and Blessed Princesses: Dynastic Cults in Medieval Central Europe, (Cambridge University Press, 2000), σσ. 67–68
↑ Don C Skemer, Binding Words: Textual amulets in the Middle Ages, (Pennsylvania State University Press, 2006), σ. 254
↑ «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Αυγούστου 2018. Ανακτήθηκε στις 19 Ιανουαρίου 2020.
↑ Raphael Patai, The Jews of Hungary: History, Culture, Psychology, (Wayne State University Press, 1996), σ. 74
↑ Sz. Jónás Ilona: Barbár királyok, Zsigmond. Kossuth Könyvkiadó, 1994
↑ Herwig Wolfram, History of the Goths, (University of California Press, 1988), σ. 311
↑ E. T Dailey, Queens, Consorts, Concubines: Gregory of Tours and Women of the Merovingian Elite, (Brill, 2015), σ. 88
↑ E. T Dailey, Queens, Consorts, Concubines: Gregory of Tours and Women of the Merovingian Elite, σσ. 87-88
Don C Skemer, Binding Words: Textual amulets in the Middle Ages, (Pennsylvania State University Press, 2006)
E. T Dailey, Queens, Consorts, Concubines: Gregory of Tours and Women of the Merovingian Elite, (Brill, 2015)
Gabor Klaniczay, Holy Rulers and Blessed Princesses: Dynastic Cults in Medieval Central Europe, (Cambridge University Press, 2000)
John Bagnell Bury, History of the Later Roman Empire: From the Death of Theodosius I to the death of Justianian, Vol. I, (Dover Publications, 1958)
Herwig Wolfram, History of the Goths, (University of California Press, 1988)
Perennial Prayer at Agaune, Barbara H. Rosewein, Monks and Nuns, Saints and Outcasts, ed. Lester K. Little, Sharon A. Farmer and Barbara H Rosenwein, (Cornell University Press, 2000)
Raphael Patai, The Jews of Hungary: History, Culture, Psychology, (Wayne State University Press, 1996)