el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el en en el el el es en en en fr eo it en el el el el el el el el el en el el el el en ca en el lt el el el el el el el el el el el el el el el bg el el el el el ceb el en el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el en en el el el es en en en fr eo it en el el el el el el el el el en el el el el en ca en el lt el el el el el el el el el el el el el el el bg el el el el el ceb el en el el el es es el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el en en el el el es en en en fr eo it en el el el el el el el el el en el el el el en ca en el lt el el el el el el el el el el el el el el el bg el el el el el ceb el en el el el el el el en es en en el en el el el el el el el el el el es en en el en el el el el el el el el el el el el el en el en el en el en el en el en el en el en el en el en el es el en el en el en el en el el el el el en el el el el el en el en
Διεθνή Αθλητικά Νέα | Διεθνή Ποδοσφαιρικά ΝέαΑΛΛΑ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΑΠέθανε ο ποδοσφαιριστής που ήταν 39 χρόνια σε κώμα
Το πρωί της 17ης Μαρτίου 1982 ο Αντάμς πήγε σε νοσοκομείο της Λιόν για μια επέμβαση ρουτίνας στο γόνατο. Δεν ξύπνησε ποτέ από τη νάρκωση. Μέχρι σήμερα είναι σε κώμα.
«Όλα θα πάνε καλά». Ήταν οι τελευταίες λέξεις που άκουσε από τον Ζαν Πιέρ η σύζυγός του Μπερντανέντ. Τότε, πριν από 39 χρόνια. Εκείνο το πρωί που έφυγε από το σπίτι για να πάει στο νοσοκομείο. «Όλα θα πάνε καλά» εξακολουθούσε να λέει η Μπερναντέντ. Τον είχε κοντά της, τον φρόντιζε. Κάθε χρόνο στα γενέθλιά του, του έκανε ένα δώρο. Ήλπιζε ακόμα ότι κάποια στιγμή ο άνδρας της θα ξυπνήσει και θα τα ανοίξει. Είναι 39 δώρα.
Ήταν ημέρα απεργίας η 17η Μαρτίου 1982 στο νοσοκομείο Εντουάρντ Εριό της Λιόν. Ο αναισθησιολόγος δεν υπολόγισε καλά την δοσολογία στη νάρκωση. Δικαιολογήθηκε λέγοντας ότι έπρεπε να είναι παρών σε οκτώ επεμβάσεις ταυτόχρονα. Τόσο αυτή όσο και ο ειδικευόμενος που τον βοήθησε εκείνο το πρωί καταδικάστηκαν με απομάκρυνση από την εργασία τους για ένα μήνα και πρόστιμο περίπου 750 ευρώ. Ο Αντάμς καταδικάστηκε σε δεκαετίες σιωπής.
Ήταν ημέρα απεργίας η 17η Μαρτίου 1982 στο νοσοκομείο Εντουάρντ Εριό της Λιόν. Ο αναισθησιολόγος δεν υπολόγισε καλά την δοσολογία στη νάρκωση. Δικαιολογήθηκε λέγοντας ότι έπρεπε να είναι παρών σε οκτώ επεμβάσεις ταυτόχρονα. Τόσο αυτή όσο και ο ειδικευόμενος που τον βοήθησε εκείνο το πρωί καταδικάστηκαν με απομάκρυνση από την εργασία τους για ένα μήνα και πρόστιμο περίπου 750 ευρώ. Ο Αντάμς καταδικάστηκε σε δεκαετίες σιωπής.
«Με ειδοποίησαν από το νοσοκομείο να πάω αμέσως. Μου είπαν ότι έγινε κάποιο λάθος. Έμεινα εκεί πέντε ημέρες και πέντε νύχτες, άφησα τους δύο γιους μας με τους παππούδες τους. Πίστευα ότι θα ξυπνήσει. Μετά από 15 μήνες μου είπαν από το νοσοκομείο ότι δεν μπορούν πια να τον φροντίσουν. Τον πήρα στο σπίτι. Έχω βάλει και μια μικρή τηλεόραση στο δωμάτιό του, ίσως δει κάτι που θα τον βοηθήσει να ξυπνήσει. Του μιλώ, του λέω τα νέα της οικογένειας, τι συμβαίνει στον κόσμο. Δεν είναι απομονωμένος. Ξέρω ότι νιώθει πράγματα, αλλά δεν μπορεί να δει».
Ο Αντάμς γεννήθηκε στο στο Ντακάρ το 1948. Μεγάλωσε με τη Σενεγαλέζα γιαγιά του, η οποία λόγω της φανατικής πίστης της πήγε για προσκύνημα στο Μονταρζί, στο Λουαρέ, όπου εγκατέλειψε τον νεαρό Ζαν Πιέρ, όταν ήταν οκτώ ετών, σε θρησκευτικό σχολείο. Οι νέοι θετοί γονείς του θα τον βοηθήσουν να γλιτώσει από την πρόνοια.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1970 υπέγραψε στη Νιμ, δύο χρόνια αργότερα καθιερώθηκε και κέρδισε και κλήση στην εθνική ομάδα της Γαλλίας, με την οποία αγωνίστηκε 22 φορές. Ήταν δίδυμο στην άμυνα με τον Μαριούς Τρεζόρ και τους είχαν δώσει το παρατσούκλι «la garde noire » (η μαύρη φρουρά). Πήρε μεταγραφή στη Νις και στην Παρί Σεν Ζερμέν.
Στις 17 Μαρτίου 1982 ήταν 34 ετών. Σήμερα πέθανε στα 73. Tα έκλεισε στις 10 Μαρτίου. Η μισή ζωή του ήταν σε ένα κρεβάτι. Aνέπνεε μόνος του. Μπορούσε να καταπίνει μαλακές τροφές. Ανοιγόκλεινε κάποιες στιγμές τα μάτια του. Τα μαλλιά του είχαν γκριζάρει, έγινε παππούς. Δεν μιλούσε, δεν περπατούσε. Συνεχίσε να ζει. Μα δεν ξύπνησε ποτέ…