el el el el el id el el el el el el el el el el it el el en el en el el en el el el en el en el el el el el el el el el el el el el en el el en el el en el el en el el el
Στο μακρινό βασίλειο όπου εκτυλίσσεται η ιστορία μας  με την έλευση της άνοιξης γινόταν μαζική θυσία αμνοεριφίων. Οι μάγοι της φυλής που κατοικεί στο βασίλειο τούτο είχαν πείσει τους υπηκόους ότι από τις μυρουδιές που ανέβαιναν στους υπερβόρειους ουρανούς κατά τη διάρκεια της τελετουργίας, που περιελάμβανε προφανώς και κυρίως το ψήσιμο των κρεάτων, προκαλείτο η ευαρέσκεια των θεών, άρα εξασφαλιζόταν και η εύνοιά τους. Όλα κυλούσαν κατά πως έλεγαν οι μάγοι επί εκατονταετίες. Έτσι εδραιώθηκε η πεποίθηση πως η θυσία ήταν μία τελετουργία που παραδόθηκε από τους προγόνους και ήταν επιβεβλημένη η διατήρησή της ανά τους αιώνες. Με άλλα λόγια η μαζική σφαγή έγινε έθιμο.
Την χρονιά εκείνη έτυχε να βρίσκομαι στο βασίλειο ως περιηγητής και τα όσα καταγράφω είναι εικόνες που είδα να εκτυλίσσονται μπροστά μου. Οι υπήκοοι του βασιλείου την συγκεκριμένη ημέρα είχαν στήσει κυκλικούς χορούς, συνοδεία λαϊκών οργάνων και διασκέδαζαν από νωρίς το πρωί. Είχαν κατέβει σε πλατείες, πάρκα, σταυροδρόμια, σε ταράτσες, στην παραλία και όπου αλλού μπορούσαν να συγκεντρωθούν για να θυσιάσουν και να χορέψουν. Είχα βγει από νωρίς στους δρόμους για να παρατηρήσω τις συνήθειες τούτου του λαού. Παρατήρησα πως πριν αρχίσουν τον χορό, οι υπήκοοι είχαν φροντίσει να πάρουν σειρά μπροστά στα θυσιαστήρια, για την μαζική σφαγή των αμνοεριφίων, τα οποία στη συνέχεια άρχισαν να ψήνουν περνώντας το νεκρό σώμα τους σε μεγάλες μεταλλικές ράβδους, που τις ονόμαζαν σούβλες.  Η μυρουδιά του κρέατος είχε κατακλύσει το βασίλειο.
Όση ώρα γύριζαν τις σούβλες για να ψηθούν τα κρέατα επιδίδονταν σε  επίδειξη των χορευτικών ικανοτήτων τους, πάντα συνοδεία  λαϊκών οργάνων. Για να φθάσουν όμως σε αυτή την επίδειξη είχαν νωρίτερα αρχίσει να καταναλώνουν ποσότητες οινοπνευματώδους ποτού, το οποίο είχε ταχύτατα επιδράσει στην διάθεσή τους προκαλώντας γενική ευθυμία. Άρα έβγαλα το συμπέρασμα ότι το οινόπνευμα και η   θέα των νεκρών ζώων που ψήνονταν ήταν ένας ευχάριστος συνδυασμός.
Σε ένα από τα σταυροδρόμια, που είχαν στο μεταξύ μετατραπεί σε γλεντοκοπεία, συνέβη το πρώτο απρόοπτο, που ανέτρεψε την φρενίτιδα χαράς. Καθώς ψηνόταν ένα αμνοερίφιο με αργό ρυθμό, εκείνος που είχε οριστεί ως υπεύθυνος ψήστης έβγαλε με επιδεικτικό τρόπο την στιγματισμένη από αίματα και λίπη ποδιά που φορούσε, την πέταξε στη θράκα και αποχώρησε προς τη νότια οδό αφήνοντας τους υπολοίπους να αναρωτιούνται τι του είχε συμβεί. Η πάνινη ποδιά είχε στο μεταξύ ανάψει και η φωτιά τύλιξε το ανυπεράσπιστο αμνοερείφιο, που έτεινε στην απόλυτη απώλεια σχήματος και ουσίας καθώς σύντομα θα γινόταν κυριολεκτικά κάρβουνο. Η παρέα του  (πρώην) ψήστη έμεινε άναυδη να μην ξέρει προς ποιά κατεύθυνση έπρεπει να στραφεί: να τρέξει κάποιος για να προλάβει τον ψήστη (τους) ή να φροντίσουν να σώσουν το αμνοερίφιο που έκλεινε άδοξα την καριέρα του; Ή μήπως έπρεπε να χωριστούν σε δύο ομάδες για να δράσουν παράλληλα; Οι προτάσεις αυτές συζητήθηκαν με ταχύτατες, πλην όμως δημοκρατικές διαδικασίες και κατόπιν ονομαστικής ψηφοφορίας αποφασίστηκε ότι θα ήταν φρόντιμο εκείνοι που διέθεταν πειθώ να τρέξουν στον (πρώην) ψήστη -ήτοι να πάρουν τη νότια οδό- για να τον επαναφέρουν στην τάξη, οι δε υπόλοιποι να φροντίσουν με κάποιο τρόπο το αμνοερίφιο, ώστε να εξασφαλιστεί η ευαρέσκεια των θεών στις υπερβόρειες ουράνιες πεδιάδες.
Έμεινα να παρατηρώ όσους ανέλαβαν την εξασφάλιση της ευαρέσκειας των θεών, ήτοι, την διάσωση του αμνοεριφίου, όπου η λέξη “διάσωση” που χρησιμοποιώ ενέχει ψήγματα ειρωνείας δεδομένου ότι το ζώο ήταν ήδη νεκρό και εκείνο που έπρεπε να διασωθεί ήταν η καλή σχέση των υπηκόων με τους θεούς στα υπερβόρεια ουράνια. Στην αρχή έδειξαν κάποιον πανικό καθώς προσπαθούσαν να απομακρύνουν την επικίνδυνη ποδιά που είχε αναφλεγεί. Ήταν επικίνδυνη καθώς με την ανάφλεξή της οδηγούσε στην πλήρη απανθράκωση του αμνοεριφίου.
Διαδικασία που ναι με εξασφάλιζε τις θεάρεστες μυρουδιές, αλλά δεν θα άφηνε ούτε μια μπουκιά για την γαστριμαργική απόλαυση  των υπηκόων. Διττή η αποστολή της ομάδας διάσωσης, που βρέθηκε μπροστά σε αδιέξοδο, όταν διαπίστωσαν άπαντες πως ήταν δύσκολο να απομακρύνουν την φλεγόμενη ποδιά. Αποφάσισαν με ταχύτατες διαδικασίες να θέσουν σε ψηφοφορία τις προτάσεις που διατυπώθηκαν. Ή θα έπρεπε να απομακρυνθεί βιαίως, με κινήσεις που θα θύμιζαν απαγωγή, το αμνοερίφιο μετά της σούβλας, ή θα έπρεπε να θυσιαστεί – τρόπος του λέγειν – κάποιος διασώστης διακινδυνεύοντας να καψαλιστεί στην προσπάθεια απομάκρυνσης της φλεγόμενης ποδιάς με ειδικά εργαλεία, που είχαν στο μεταξύ παραγγελθεί από εξειδικευμένη βιοτεχνία στις παρυφές του βασιλείου. Η ψηφοφορία διεξήχθη υπό καθεστώς πίεσης, οι ψήφοι μοιράστηκαν, οι δύο τάσεις θα λειτουργήσουν στο εξής αυτόνομα και έτσι η ομάδα των διασωστών μετεξελίχθηκε σε δύο ομάδες, που ανέλαβε η κάθε μία το έργο της: Οι μεν την απαγωγή του αμνοεριφίου, οι δε την κατάσβεση της φωτιάς.
Η περιπετειώδης προσπάθειά τους θα περιγραφεί λεπτομερώς στη συνέχεια, δεδομένου ότι εκτυλίχθηκαν δραματικές σκηνές σε αυτό το κρίσιμο σταυροδρόμι.
Πατήστε για κοινοποίηση στο Facebook(Ανοίγει σε νέο παράθυρο)
Κλικ για κοινοποίηση στο Twitter(Ανοίγει σε νέο παράθυρο)
Κλικ για κοινοποίηση στο Pinterest(Ανοίγει σε νέο παράθυρο)
Κλικ για κοινοποίηση στο Pocket(Ανοίγει σε νέο παράθυρο)
Tags: featured, Ανεμολόγιο, καλουτζονγλου, χριστος
“Ο Αυτόχειρας” στο Δημοτικό Θέατρο -Teaser
“Ατατούρκ και Ναζί”: Ο Δάσκαλος και οι μαθητές- Παρουσίαση βιβλίου
Καλουντζόγλου Χρίστος Όλες οι δημοσιεύσεις
Δημοσιογράφος. Γεννήθηκα στη Μυτιλήνη, κατοικώ στην Αθήνα. Εργάζομαι στο Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων.