el el el el el el el el el el el el el el el el el el el fi el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el en el el el el el el el el el el el el el
Το λήμμα δεν περιέχει πηγές ή αυτές που περιέχει δεν επαρκούν. Μπορείτε να βοηθήσετε προσθέτοντας την κατάλληλη τεκμηρίωση. Υλικό που είναι ατεκμηρίωτο μπορεί να αμφισβητηθεί και να αφαιρεθεί.
Θάνατος είναι το αντίθετο της ζωής δηλαδή η οριστική παύση όλων των βιολογικών λειτουργιών που υποστηρίζουν τη διαβίωση ενός οργανισμού. Φαινόμενα που συνήθως επιφέρουν το θάνατο περιλαμβάνουν: το γήρας, τον Υποσιτισμό, την αφυδάτωση, την ασθένεια, και το τραύμα, το οποίο περιλαμβάνει την αυτοκτονία, τη δολοφονία και το δυστύχημα. Όλοι οι γνωστοί οργανισμοί κάποια στιγμή αντιμετωπίζουν αναπόφευκτα το θάνατο.[1] Τα σώματα των ζωντανών οργανισμών αρχίζουν να αποσυντίθενται ,λιώνουν λίγο μετά το θάνατο.
Kuoleman puutarha (θανατόκηπος), Hugo Simberg (1906)
Ένα λουλούδι, ένα ανθρώπινο κρανίο και μία κλεψύδρα συμβολίζουν τη Ζωή, τον Θάνατο και τον Χρόνο στον πίνακα του Φιλίπ ντε Σαμπέν
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Θάνατος (αποσαφήνιση).
Ο θάνατος διακρίνεται στον φυσιολογικό, ο οποίος έρχεται με τα βαθιά γεράματα και τον ξαφνικό που οφείλεται σε ασθένεια, φόνο ή δυστύχημα. Με το θάνατο, η θερμοκρασία του σώματος πέφτει, η αναπνοή μαζί με τους χτύπους της καρδιάς σταματάνε και το πρόσωπο κιτρινίζει.
Μετά το θάνατο, η σορός ενός οργανισμού γίνεται μέρος του Βιογεωχημικού κύκλου.
Σχεδόν όλα τα ζώα που επιβιώνουν τους εξωτερικούς κινδύνους για τη βιολογική τους λειτουργία, τελικά πεθαίνουν από το γήρας. Η μόνη γνωστή εξαίρεση είναι η μέδουσα Turritopsis dohrnii, η οποία πιστεύεται ότι είναι αθάνατη, καθώς είναι σε θέση να επιστρέψει από ένα προχωρημένο στάδιο της ζωής της σε ένα πιο πρόωρο. Ο φυσιολογικός θάνατος θεωρείται φυσική διαδικασία, παρά το γεγονός ότι συνθήκες οι οποίες κάποτε θεωρούνταν ενδεικτικές του θανάτου είναι πλέον αναστρέψιμες.
Οι ενδείξεις ότι ένας ζωικός οργανισμός δεν είναι πλέον στη ζωή είναι οι εξής:
Καρδιακή ανακοπή (δεν υπάρχει παλμός).
Νεκρική ωχρότητα, ωχρότητα που συμβαίνει στα 15-120 λεπτά μετά το θάνατο.
Πτωματική υπόσταση, βαθιά ερυθρή χρώση του δέρματος και των εσωτερικών οργάνων με τη μορφή εκτεταμένων κηλίδων, ακανόνιστου σχήματος.
Αναστολή της παραγωγής θερμότητας και της λειτουργίας των θερμορυθμιστικών μηχανισμών.
Νεκρική ακαμψία, τα άκρα του νεκρού σκληραίνουν και είναι δύσκολο να μετακινηθούν.
Αποσύνθεση, η σταδιακή αποικοδόμηση της πολυσύνθετης οργανικής ύλης σε απλούστερες χημικές ενώσεις, υπό την επίδραση διαφόρων μικροοργανισμών, η οποία συνοδεύεται από μια ισχυρή, δυσάρεστη στον άνθρωπο, οσμή.
Σημείωση: κάποιες φορές, ωστόσο, η διάγνωση του θανάτου είναι αυτόματη, αν συνέβη κάποιο βίαιο και τραγικό γεγονός ασύμβατο με την επιβίωση, όπως αποκεφαλισμός ή απανθράκωση.
Η σύγχρονη εξελικτική θεωρία βλέπει τον θάνατο ως ένα σημαντικό μέρος της διαδικασίας της φυσικής επιλογής. Θεωρείται ότι οι οργανισμοί που έχουν προσαρμοστεί λιγότερο στο περιβάλλον τους είναι πιο πιθανό να πεθάνουν έχοντας παραγάγει λιγότερους ή μηδενικούς απογόνους, μειώνοντας έτσι τη συμβολή τους στην γενετική των πληθυσμών. Η συχνότητα της αναπαραγωγής, διαδραματίζει εξίσου σημαντικό ρόλο στον καθορισμό των ειδών επιβίωσης: ένας οργανισμός που πεθαίνει νέος, αλλά αφήνει πολλούς απογόνους, σύμφωνα με τα δαρβινικά κριτήρια, παρουσιάζει πιο εξελιγμένη φυσική κατάσταση από έναν μακρόβιο οργανισμό που αφήνει μόνο έναν απόγονο.
Elias, Norbert, «Γιὰ τὴ μοναξιὰ τῶν θνησκόντων » , Λεβιάθαν, 9 (1991), σσ. 23-47
K. Kolenda, «Ο αθρώπινος προορισμός και ο θάνατος», Επιστημονική Επετηρίδα Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών, τομ.25 (1974-1977),σελ.234-247[1][νεκρός σύνδεσμος]
Γεώργιος Αλεξιάς, «Η ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΣΤΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ: Η ΕΡΓΑΛΕΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ », Επιθεώρηση Κοινωνικών Ερευνών, τομ. 108-709, (2002), σελ. 229-256[2][νεκρός σύνδεσμος]
↑ Zimmerman, Leda (19 Οκτωβρίου 2010). «Must all organisms age and die?». Massachusetts Institute of Technology School of Engineering. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Νοεμβρίου 2010. Ανακτήθηκε στις 5 Φεβρουαρίου 2012.