el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el nb el el el el el el el el el el el el el el el el en el el en el en el en el el it el el el el el el el el el el el fr el fr el fr el el el el el el el el el el el it el fr el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el en el el el fr el el el el en el el en en el el el el el el el el el el el el el en el hbs_lat el en el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el
Λεωφόρος Ποσειδώνος, Νέο Φάληρο Πειραιά, Ελλάδα
Ολυμπιακός ΣΦ Πειραιώς 1925-1953, 1956-1963,
Εθνικός Πειραιά ΟΦΠΦ[4] 1924-1953, 1956-1963,
Εθνική Ελλάδας ποδοσφαίρου γυναικών 2008-2017
Πολυμέσα σχετικά με το στάδιο
Ανήκει στην Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή (ΕΟΕ), η οποία το 2003 μέσω Γενικής Γραμματείας Αθλητισμού και διατηρώντας την κυριότητα, παραχώρησε τη χρήση του στον Ολυμπιακό για 49 έτη, ο οποίος ανέλαβε την υποχρέωση να κατασκευάσει καινούργιο γήπεδο με δικά του έξοδα και να πληρώνει ενοίκιο 15% μετά την παρέλευση 15ετίας[10].
Αργεντινή - Ιταλία το 2004.
Ολυμπιακός - Τσέλσι το 2008.
2 Χωρητικότητα και διευκολύνσεις
4 Πρόσβαση και συγκοινωνίες
5 Ανάμνηση της τραγωδίας της Θύρας 7
Κατασκευάστηκε το 1895 ως ποδηλατοδρόμιο για τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, τους πρώτους της σύγχρονης εποχής, που διεξάχθηκαν την επόμενη χρονιά (1896).[11] [12] Αρχικά ονομαζόταν Ποδηλατοδρόμιον ή Γήπεδον Νέου Φαλήρου. Αγοράστηκε από την Εταιρεία Σιδηροδρόμων αντί 104.000 δραχμών και ολοκληρώθηκε τότε υπό την επίβλεψη του πρίγκιπα Γεωργίου. Βρισκόταν δίπλα στο εργοστάσιο της ΔΕΗ, το πρώτο εργοστάσιο ηλεκτρισμού στη χώρα. Ο πρώτος ποδοσφαιρικός αγώνας που φιλοξενήθηκε στο γήπεδο είναι καταγραμμένος το 1898 ανάμεσα στον Πανελλήνιο ΓΣ και τον Ποδηλατικό Όμιλο Αθηνών και έληξε ισόπαλος 4-4. Μέχρι τότε το ποδόσφαιρο δεν είχε κάνει επίσημα την εμφάνισή του στη χώρα[13]. Αργότερα η Εταιρεία Σιδηροδρόμων παραχώρησε το γήπεδο ως δωρεά στην Επιτροπή Ολυμπιακών Αγώνων[14].
Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο χρησιμοποιήθηκε συστηματικά πλέον και για το αναπτυσσόμενο τότε άθλημα του ποδοσφαίρου,[15] με –ανεπαρκή– διαπλάτυνση της κυκλικής έκτασης την οποία περιέβαλλε ο επικλινής στίβος ποδηλασίας, που έπαιζε τον ρόλο εξεδρών για το κοινό.
Υπήρξε ήδη από την ίδρυσή τους η έδρα των δημοφιλέστερων πειραϊκών συλλόγων Εθνικού και Ολυμπιακού, και έτσι έχει μείνει στην ιστορία αμφοτέρων, καθώς προσεγγίζουν τον έναν αιώνα αθλητικής δράσης. Εκτός από πολλές και κρίσιμες συναντήσεις τοπικών και πανελλήνιων διοργανώσεων, αποτέλεσε τόπο διεξαγωγής και άλλων αξιόλογων αναμετρήσεων μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του '50, όπως του Κυπέλλου πόλεων, ως το μεγαλύτερο γήπεδο στις περιοχές αρμοδιότητας της ΕΠΣΠ και άρα έδρα της μικτής Πειραιώς. Την επωνυμία –αρχικά γήπεδο– Γ. Καραϊσκάκης απέκτησε επί καθεστώτος 4ης Αυγούστου, συγκεκριμένα τον Ιούνιο του 1938.[16][17] [18] [σ 2]
Παρά τη σπουδαιότητα των εγκαταστάσεων για το ποδόσφαιρο του Πειραιά, της πρωτεύουσας συνολικά και της χώρας, η ΕΟΕ (τότε Επιτροπή Ολυμπιακών Αγώνων: ΕΟΑ) προχώρησε σε ουσιαστική αναβάθμιση μόνον έπειτα από 60 χρόνια λειτουργίας τους. Ως τότε το γήπεδο συντηρούσαν από κοινού με δικά τους έξοδα οι δύο μεγάλοι σύλλογοι του Πειραιά, ο Ολυμπιακός και ο Εθνικός,[19]. Τα έργα ξεκίνησαν στις αρχές του 1953 και διήρκεσαν περισσότερο από μία τριετία. Το γήπεδο στη νέα του μορφή περιλάμβανε αγωνιστικό χώρο κανονικών –πλέον– διαστάσεων, διέθετε υπερπολλαπλάσια χωρητικότητα 22.000 θεατών (καθημένων και ορθίων)[20], χρησιμοποιήθηκε δε από την έναρξη της ποδοσφαιρικής περιόδου 1956-57.[21] [σ 3] Ενδιάμεσα, τους πειραϊκούς συλλόγους είχαν φιλοξενήσει μικρότερες έδρες στην ευρύτερη περιοχή και στην Αθήνα.[σ 4]
Το 1964 ανακατασκευάστηκε για να μετατραπεί σε ένα σύγχρονο στάδιο για την εποχή, με το κόστος να ανέρχεται σε 20 εκατομμύρια δραχμές και τα εγκαίνια να πραγματοποιούνται στις 11 Μαρτίου 1964.[25] Φιλοξένησε τον τελικό του Κυπέλλου Κυπελλούχων Ευρώπης 1970-1971, ο οποίος ήταν και ο πρώτος ευρωπαϊκός τελικός που διεξήχθη στη χώρα, μεταξύ της Τσέλσι και της Ρεάλ Μαδρίτης. Το παιχνίδι έληξε ισόπαλο 1-1, ενώ στον επαναληπτικό (τότε δεν υπήρχε παράταση και πέναλτι) οι Λονδρέζοι επικράτησαν με 2-1 και κατέκτησαν το τρόπαιο.[26] Επίσης στο ίδιο γήπεδο στις 15 Δεκεμβρίου 1971 διεξήχθη ο πρώτος από τους δύο τελικούς για το Διηπειρωτικό Κύπελλο ανάμεσα στον Παναθηναϊκό, φιναλίστ του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ευρώπης και την Νασιονάλ Μοντεβιδέο πρωταθλήτρια Νοτίου Αμερικής με σκορ 1-1.
Το νέο στάδιο Καραΐσκάκη άρχισε να κατασκευάζεται τον Ιούνιο του 2003 και παραδόθηκε την 30ή του ίδιου μήνα το 2004, σε διάστημα ρεκόρ 14 μηνών (428 ημέρες) από την έναρξη της κατεδάφισης του προηγουμένου (είχε ολοκληρωθεί στις 31 Μαΐου 2003 παρουσία 5.000 φίλων του Ολυμπιακού). Χρησιμοποιήθηκε κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας ως τόπος διεξαγωγής αναμετρήσεων στο πλαίσιο του ποδοσφαιρικού τουρνουά[27].
Στα 60 χρόνια Α' Εθνικής κατηγορίας είναι το γήπεδο όπου έχουν γίνει οι περισσότεροι αγώνες πρωταθλήματος, από οποιοδήποτε άλλο στη χώρα (1512 συνολικά)[28].
Στο στάδιο επίσης έχουν πραγματοποιηθεί σημαντικά μουσικά δρώμενα, όπως η συναυλία των Evanescence, Aerosmith και το φεστιβάλ που διοργάνωσαν οι Scorpions για πρώτη φορά, το καλοκαίρι του 2012.
Έχει χωρητικότητα 32.115[3] θεατών. Διαθέτει 40 σουίτες επισήμων (χωρητικότητας 474[29] θέσεων), 200 θέσεις δημοσιογράφων, αίθουσα Τύπου 130 θέσεων, 4 αποδυτήρια, προθερμαντήριο, αίθουσες για τηλεοπτικά στούντιο, αίθουσα ελέγχου ντόπινγκ, μουσείο του Ολυμπιακού, εστιατόρια, καφέ, γυμναστήριο, 34 θύρες με 82 περιστροφικές εισόδους, ενσωματωμένο ανιχνευτή μετάλλων, εκδοτήρια εισιτηρίων, κυκλικές ράμπες και ανελκυστήρες, υπερυψωμένο επίπεδο προσπέλασης στις κερκίδες, στέγαστρο σε όλο το εύρος των κερκίδων αποτελούμενο από 75 λευκά πλαίσια και με ενσωματωμένο φωτισμό προδιαγραφών UEFA, πρόσβαση για άτομα με αναπηρίες (στη δυτική εξέδρα υπάρχουν 50 θέσεις για άτομα μειωμένης κινητικότητας[30]), σύνδεση με ράμπα μήκους 60 μ. με τον σταθμό Νέου Φαλήρου του Μετρό, διάφορα καταστήματα έκτασης 6.500 τ.μ, 2 VIP εστιατόρια 1.000 τ.μ κάτω από τις σουίτες, σαλόνι-μπαρ VIP, Champions Club, 11 αναψυκτήρια, χώρο στάθμευσης για πάνω από 1.100[31] αυτοκίνητα, 24 μονάδες υγιεινής (και για άτομα με αναπηρίες)· ενώ ο χρόνος εκκένωσης των κερκίδων υπολογίζεται στα 7 λεπτά.
Στα μέσα της δεκαετίας του '60 και συγκεκριμένα στις 7 Απριλίου του 1965 στον αγώνα ανάμεσα στον Ολυμπιακό και την ΑΕΚ πραγματοποιήθηκε το ρεκόρ προσέλευσης κόσμου στο γήπεδο, με 42.445 θεατές να παρακολουθούν το παιχνίδι[32].
Το γήπεδο απέχει 2 χλμ από το κέντρο της πόλης του Πειραιά, 10 από το κέντρο της Αθήνας και 32 από το διεθνές αεροδρόμιο «Ελ. Βενιζέλος».
Την πρόσβαση με τα μέσα σταθερής τροχιάς εξυπηρετούν το Μετρό (γραμμή 1) και το τραμ.
Με αστικό λεωφορείο το στάδιο προσεγγίζεται μέσω όλων των γραμμών που πηγαίνουν από την Αθήνα προς τον Πειραιά και κάνουν στάση είτε στην παραλιακή («Σταθμός ΗΣΑΠ») είτε στην οδό Πειραιώς («Ελαΐς»).
Το γήπεδο δίνει την επιλογή διαφόρων μέσων για την προσέγγισή του, μάλιστα υπάρχει ειδική ράμπα που συνδέει απευθείας το στάδιο με τον ανακαινισμένο σταθμό του Μετρό.
Ανάμνηση της τραγωδίας της Θύρας 7Επεξεργασία
Κύριο λήμμα: Τραγωδία της Θύρας 7
Στην εξέδρα της πλευράς προς την οδό Πειραιώς (πέταλο κερκίδας) και με τη χρήση μαύρων καθισμάτων αντί ερυθρών σχηματίζεται μόνιμα σαν ψηφιδωτό ο αριθμός 7 σε ανάμνηση του τραγικού περιστατικού της Θύρας 7 που συνέβη στις 8 Φεβρουαρίου 1981. Για τον ίδιο λόγο στην ανατολική πλευρά του γηπέδου έχει ανεγερθεί νέο μνημείο με χαραγμένα σε μαρμάρινη πλάκα τα ονόματα των 21 θυμάτων[σ 5], ενώ το παλαιό διατηρείται επί της ομώνυμης πλατείας στη βόρεια πλευρά.
↑ ο συνολικός αριθμός των καθήμενων θεατών είναι 33.334.
↑ Η καταληκτική αναμέτρηση του Ολυμπιακού στον χώρο ως Ποδηλατοδρόμιον και η παρθενική ως Καραϊσκάκη υπήρξαν φιλικοί αγώνες, αντίστοιχα στις 26 Απριλίου το 0-1 από την ΑΕΚ (Χατζησταυρίδης 22') στο πλαίσιο του κυπέλλου Πάσχα (διοργάνωσης ΠΟΚ) και στις 29 Ιουνίου το 7-4 επί της μικτής Αθηνών[17] (αντί του Παναθηναϊκού όπως οι αιώνιοι αντίπαλοι συνήθιζαν τον Μεσοπόλεμο, ώστε να εξασφαλίσουν εισπράξεις και επισημότερο χαρακτήρα στην ολοκλήρωση της αγωνιστικής περιόδου τους)
↑ Οι αγώνες του Ολυμπιακού, πριν και μετά, ήταν νίκες στο πλαίσιο των πρωταθλημάτων της ΕΠΣ Πειραιώς: 10.01.1953 με 4-0 τον Πανελευσινιακό[22] και 16.09.1956 με 9-0 τους Φιλάθλους[23]
↑ ειδικά ο Ολυμπιακός στα γήπεδα των Παναθηναϊκού –βασικά–, Πανιωνίου, Πανελευσινιακού και ενδεχομένως Απόλλωνα Αθηνών, ΑΕΚ και την παλαιά του Φωστήρα Ταύρου[24]
↑ Σύμφωνα με τον Στάθη Αρβανίτη, ερευνητή της ιστορίας του Ολυμπιακού, αυτός όφειλε να είχε τιμήσει και το 22ο, το οποίο δεν συνήλθε από το κώμα στο οποίο είχε περιέλθει και απεβίωσε σε νοσοκομείο μισό χρόνο αργότερα[33]
↑ List of UEFA Category 4 Stadiums
↑ [1] ΠΛΑΝΟ ΘΕΣΕΩΝ - ΕΠΙΣΗΜΗ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ
↑ 3,0 3,1 Ολυμπιακός ΣΦΠ > Έδρα Αρχειοθετήθηκε 2016-04-10 στο Wayback Machine., Super League Ελλάδα
↑ Διοργανώσεις > Πρωτάθλημα Γ΄ Εθνικής • Πρόγραμμα αγώνων > 4ος όμιλος Αρχειοθετήθηκε 2016-05-26 στο Wayback Machine., ιστότοπος Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (ΕΠΟ)
↑ Νέο Στάδιο Καραϊσκάκη, stadia.gr
↑ Το νέο Καραϊσκάκη Αρχειοθετήθηκε 2016-07-31 στο Wayback Machine., επίσημος ιστότοπος ΠΑΕ Ολυμπιακός ΣΦΠ.
↑ Άλλες ομάδες - Εθνικός Αρχειοθετήθηκε 2007-11-09 στο Wayback Machine., karaiskaki.gr
↑ Ιστορία γηπέδου Αρχειοθετήθηκε 2016-03-24 στο Wayback Machine., επίσημος ιστότοπος ΠΑΕ ΟΣΦΠ
↑ Χθες εγένετο και υπεγράφη μεταξύ της επιτροπής Ολυμπιακών αγώνων και της εταιρείας του σιδηροδρόμου Π.Λ. συμβόλαιον περί κατασκευής του ποδηλατοδρομίου εν Ν. Φαλήρω, εφημ. ΣΚΡΙΠ 04.11.1895
↑ Σήμερον την πρωίαν εν Ν. Φάληρω θέλει κατατεθή ο θεμέλιος λίθος του ποδηλατοδρομίου. Προς τούτο θέλουσι κατέλθει πλείστοι ποδηλάται και άλλος κόσμος, εφημ. Σκριπ 06.11.1895
↑ Γήπεδο "Γεώργιος Καραϊσκάκης" Αρχειοθετήθηκε 2018-09-15 στο Wayback Machine., επίσημος ιστότοπος ΠΑΕ ΟΣΦΠ
↑ «εφ. "Αθλητικό Βήμα", 22 Ιουνίου 1938, σελ. 365». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Φεβρουαρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 6 Ιουλίου 2017.
↑ 17,0 17,1 Γιώργος Αλεξανδρής-Ηλίας Λέκκας, Η ιστορία του Ολυμπιακού • 71 χρόνια Ολυμπιακός, Εκδόσεις Γ.Χ Αλεξανδρή, Αθήνα 1996, τόμ. Α, σελ. 71
↑ Δια τους φιλάθλους • Εθνικός-Απόλλων, εφημ. ΕΜΠΡΟΣ 30.12.1950, σελ.2
↑ "Υπερσύγχρονες εγκαταστάσεις δημιουργεί ο Ολυμπιακός", Γιάννης Γιαννόπουλος, περιοδ. Διεθνές ΦΟΥΤΜΠΟΛ, τχ 2 (Μάρτιος 1996), σελ. 25
↑ Γιώργος Αρκουλής-Δημήτρης Καπράνος, Το στάδιο Καραϊσκάκη αφηγείται, Εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα 2004, ISBN 960-406-827-X, σελ. 23
↑ Αλεξανδρής-Λέκκας, ό.π, σελ. 170
↑ Αλεξανδρής-Λέκκας, ό.π, τμ. Α, σελ. 139-140, 142, 144
↑ Αλεξανδρής-Λέκκας, ό.π. τμ. Α, σελ. 167-170
↑ Αλεξανδρής-Λέκκας, ό.π, σελ. 139-166
↑ 20 εκατομμύρια στοίχισε το Στάδιο Καραϊσκάκη αλλά δεν του λείπει τίποτα!, εφημ ΕΜΠΡΟΣ 29.02.1964, σελ. 13
↑ «uefa.com - UEFA Cup Winners' Cup». web.archive.org. 1 Μαΐου 2010. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Μαΐου 2010. Ανακτήθηκε στις 23 Ιουλίου 2019.
↑ Football), Ejikeme Ikwunze (Mr (Φεβρουάριος 2012). Olympic Football Tournaments (1908-2008). Xlibris Corporation. σελ. 132. ISBN 9781469166247.
↑ «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Ιουλίου 2018. Ανακτήθηκε στις 26 Ιουλίου 2018.
↑ «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Ιουλίου 2018. Ανακτήθηκε στις 26 Ιουλίου 2018.
↑ Στάθης Αρβανίτης, Η ιστορία του Ολυμπιακού, με πλήρη στοιχεία 1925-2000 • 75 χρόνια θρύλου, Εκδόσεις Καστανιώτη, Αθήνα 2000, ISBN 960-0329-45-1, σελ. 313
Νέο Στάδιο Καραϊσκάκη, stadia.gr
Το νέο Καραϊσκάκη, επίσημος ιστότοπος ΠΑΕ Ολυμπιακός ΣΦΠ
Ιστορία γηπέδου, επίσημος ιστότοπος ΠΑΕ ΟΣΦΠ
Γήπεδο "Γεώργιος Καραϊσκάκης", επίσημος ιστότοπος ΠΑΕ ΟΣΦΠ
Γιώργος Αλεξανδρής-Ηλίας Λέκκας, Η ιστορία του Ολυμπιακού • 71 χρόνια Ολυμπιακός, Εκδόσεις Γ.Χ Αλεξανδρή, Αθήνα 1996
Γιώργος Αρκουλής-Δημήτρης Καπράνος, Το στάδιο Καραϊσκάκη αφηγείται, Εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα 2004, ISBN 960-406-827-X.