el el el el el el el el el el el el el el el el el en el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el en el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el en el el el el el el el en el en el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el en el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el en el fr de de en el oc sv fr en el sv en el fr fr el sv el el el el el el el el el en el fr de de en el zh sv de el fr fr el fr el el el el el el el el el en en en en en en en el en en en en en en en en en en en en en en en en en el en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en el en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en el en en en en bg en en en en en el el en el el en el en el el el el el el el el el el el el
Σφραγίδα της Βουλής των Αντιπροσώπων
Κάθε πολιτεία λαμβάνει αντιπροσώπευση στη Βουλή ανάλογα με τον πληθυσμό της αλλά δικαιούται έναν τουλάχιστον Αντιπρόσωπο ως Μέλος του Κογκρέσου. Η πιο πολυπληθής πολιτεία, η Καλιφόρνια, έχει τώρα 53 βουλευτές (αντιπροσώπους).
Ο συνολικός αριθμός ψηφιζόντων βουλευτών, ορίζεται από νόμο στους 435.[1] Κάθε αντιπρόσωπος υπηρετεί μια διετή θητεία. Ο προϊστάμενος αξιωματούχος της Βουλής είναι ο Πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ, και εκλέγεται από τα μέλη της Βουλής.
Το Σύνταγμα δίδει στη Βουλή αρκετές αποκλειστικές εξουσίες: την εξουσία να εισηγείται νομοσχέδια εσόδων, να παραπέμπει αξιωματούχους σε δίκη, και να εκλέγει τον Πρόεδρο σε περίπτωση αδιεξόδου του Εκλεκτορικού Κολλεγίου.[2]
Η Βουλή συνέρχεται στη νότια πτέρυγα του Καπιτωλίου των ΗΠΑ.
2 Μέλη, προϋποθέσεις και κατανομή
3 Σύγκριση με τη Γερουσία
6 Αποτελέσματα των τελευταίων εκλογών και τρέχουσες θέσεις των κομμάτων
Κύριο λήμμα: Ιστορία της Βουλής των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ
Υπό τα Άρθρα της Συνομοσπονδίας, το Κογκρέσο ήταν ένα μονοθάλαμο σώμα στο οποίο κάθε πολιτεία έχει μία ψήφο. Η αναποτελεσματικότητα της ομοσπονδιακής κυβέρνησης υπό τα Άρθρα οδήγησε το Κογκρέσο να συγκαλέσει μια Συνταγματική Συνέλευση το 1787· όλες οι πολιτείες εκτός του Ρόουντ Άιλαντ συμφώνησαν να στείλουν αντιπροσώπους. Το θέμα του πως το Κογκρέσο θα δομείτο ήταν από τα πιο διαιρετικά μεταξύ των ιδρυτών κατά τη διάρκεια της Συνέλευσης. Το Σχέδιο της Βιρτζίνια του Τζέημς Μάντισον απαιτούσε ένα διθάλαμο Κογκρέσσο: η κάτω βουλή θα ήταν "του λαού," εκλεγόμενη απευθείας από τον λαό των Ηνωμένων Πολιτειών και αντιπροσωπεύουσα την κοινή γνώμη, και ένα πιο συμβουλευτικό άνω κοινοβούλιο που θα εκπροσωπούσε τις ξεχωριστές πολιτείες, και θα ήταν λιγότερο ευαίσθητη σε μεταβολές του μαζικού αισθήματος, θα εκλεγόταν από την κάτω βουλή.
Η Βουλή αναφέρεται ως η κάτω βουλή, με τη Γερουσία να είναι η άνω βουλή, αν και το Σύνταγμα των Ηνωμένων Πολιτειών δεν χρησιμοποιεί αυτή την ορολογία. Η έγκριση και των δύο βουλών είναι απαραίτητη για την ψήφιση της νομοθεσίας. Το Σχέδιο Βιρτζίνια κέρδισε την υποστήριξη αντιπροσώπων από μεγάλες πολιτείες όπως η Βιρτζίνια, η Μασσαχουσέτη, και η Πεννσυλβάνια, καθώς απαιτούσε αντιπροσώπευση βασισμένη στον πληθυσμό. Οι μικρότερες πολιτείες, όμως, ευνοούσαν το Σχέδιο του Νιου Τζέρσεϋ, το οποίο απαιτούσε ένα μονοθάλαμο Κογκρέσο με ίση αντιπροσώπευση για τις πολιτείες.
Τελικά, η Συνέλευση έφθασε στον Συμβιβασμό του Κονέκτικατ, ή Μεγάλο Συμβιβασμό, υπό τον οποίο η μια βουλή του Κογκρέσου (η Βουλή των Αντιπροσώπων) θα παρείχε εκπροσώπηση αναλογική με τον πληθυσμό κάθε πολιτείας, ενώ η άλλη (Η Γερουσία) θα παρείχε ίση εκπροσώπηση μεταξύ των πολιτειών. Το Σύνταγμα επικυρώθηκε από τον απαιτούμενο αριθμό πολιτειών (εννέα σε σύνολο 13) το 1788, αλλά η εφαρμογή του ορίσθηκε για τις 4 Μαρτίου 1789. Η Βουλή ξεκίνησε τις εργασίες της στις 1 Απριλίου 1789, όταν πέτυχε απαρτία για πρώτη φορά.
Κατά το πρώτο μισό του 19ου Αιώνα, η Βουλή ήταν συχνά σε σύγκρουση με τη Γερουσία για περιφερειακά διχαστικά θέματα, περιλαμβανομένης της δουλείας. Ο Βορράς ήταν πολύ περισσότερο κατοικημένος από τον Νότο, και έκτοτε κυριάρχησε η Βουλή των Αντιπροσώπων. Παρ' όλ' αυτά, ο Βορράς δεν είχε το ίδιο πλεονέκτημα στη Γερουσία, όπου η ίση αντιπροσώπευση των πολιτειών επικρατούσε.
Η περιφερειακή διαμάχη εκδηλώθηκε κυρίως στο θέμα της δουλείας. Ένα παράδειγμα πρόβλεψης που υποστηρίζεται συνεχώς από τη Βουλή αλλά εμποδίζεται στη Γερουσία ήταν το Wilmot Proviso, το οποίο πρόβλεπε την απαγόρευση της δουλείας στη γη που κερδήθηκε κατά τον Μεξικανοαμερικανικό Πόλεμο. Η διαμάχη για τη δουλεία και άλλα θέματα παρέμειναν έως τον Εμφύλιο Πόλεμο (1861–1865), ο οποίος ξεκίνησε λίγο μετά την προσπάθεια αρκετών νότιων πολιτειών να αποσχισθούν από την Ένωση. Ο πόλεμος κατέληξε στην ήττα του Νότου και την κατάργηση της δουλείας. Επειδή όλοι οι νότιοι γερουσιαστές εκτός του Άντριου Τζόνσον παραιτήθηκαν από τις έδρες τους στην αρχή του πολέμου, η Γερουσία δεν είχε την ισορροπία μεταξύ Βορρά και Νότου κατά τον πόλεμο.
Τα χρόνια της Ανασυγκρότησης που ακολούθησαν είδαν μεγάλες πλειοψηφίες για το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα, το οποίο πολλοί Αμερικανοί συνέδεαν με τη νίκη της Ένωσης στον Εμφύλιο Πόλεμο και το τέλος της δουλείας. Η περίοδος της Ανασυγκρότησης τελείωσε περίπου το 1877· η επόμενη περίοδος, γνωστή ως η Χρυσή Εποχή, σημαδεύτηκε από αδρές πολιτικές διαιρέσεις στο εκλεκτοράτο. Το Δημοκρατικό και το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα φέρουν πλειοψηφίες στη Βουλή σε διάφορες περιόδους.
Το Δημοκρατικό Κόμμα κυριάρχησε στη Βουλή των Αντιπροσώπων κατά τη διακυβέρνηση του Προέδρου Φράνκλιν Ρούζβελτ (1933–1945), συχνά κερδίζοντας πάνω από τα δύο τρίτα των εδρών. Και οι Δημοκρατικοί και οι Ρεπουμπλικανοί ήταν στην εξουσία σε διάφορες εποχές κατά την επόμενη δεκαετία. Το Δημοκρατικό Κόμμα διατήρησε τον έλεγχο της Βουλής από το 1954 μέχρι το 1995. Στα μέσα της δεκαετίας του '70, υπήρξαν μεγάλες μεταρρυθμίσεις στη Βουλή, που ενίσχυσαν την εξουσία των υποεπιτροπών στις δαπάνες των εδρών των επιτροπών και στο να επιτρέπουν στους κομματικούς ηγέτες να υποδεικνύουν τις έδρες των επιτροπών. Αυτές οι δράσεις έγιναν για να υποσκάψουν το σύστημα ηλικιακής αρχαιότητας, και να μειώσουν την ικανότητα ενός μικρού αριθμού πρεσβύτερων μελών να παρακωλύουν τη νομοθεσία που δεν ευνοούσαν. Υπήρξε επίσης μια μεταστροφή από τη δεκαετία του '70 προς μεγαλύτερο έλεγχο του νομοθετικού προγράμματος από το κόμμα πλειοψηφίας· η εξουσία των κομματικών ηγετών (ειδικά του Προέδρου) αυξήθηκε σημαντικά.
Οι Ρεπουμπλικανοί πήραν τον έλεγχο της Βουλής το 1995, υπό την ηγεσία του Προέδρου Νιουτ Γκίνγκριτς. Ο Γκίνγκριτς προσπάθησε να περάσει ένα ευρύ νομοθετικό πρόγραμμα, το Συμβόλαιο με την Αμερική για το οποίο οι Ρεπουμπλικανοί της Βουλής είχαν εκλεγεί, και έκανε μεγάλες μεταρρυθμίσεις της Βουλής, αξιοσημείωτα συρρικνώνοντας την θητεία στις έδρες των επιτροπών σε τρις διετείς θητείες. Πολλά στοιχεία του Συμβολαίου δεν πέρασαν στο Κογκρέσο, τους άσκησε βέτο ο Πρόεδρος Μπιλ Κλίντον, ή ουσιαστικά τροποποιήθηκαν με διαπραγματεύσεις με τον Κλίντον. Οι Ρεπουμπλικανοί διατηρήθηκαν στη Βουλή έως τις Εκλογές Κογκρέσου των ΗΠΑ 2006, κατά τη διάρκεια των οποίων οι Δημοκρατικοί κέρδισαν τον έλεγχο της Βουλής των Αντιπροσώπων και η Νάνσι Πελόζι ακολούθως εκλέχθηκε από τη Βουλή ως η πρώτη γυναίκα Πρόεδρος. Στις Εκλογές της Βουλής των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ 2010 οι Ρεπουμπλικανοί ξαναπήραν τη Βουλή κατά τη μεγαλύτερη μεταστροφή δύναμης από τη δεκαετία του 1930.[3]
Μέλη, προϋποθέσεις και κατανομήΕπεξεργασία
Κύριο λήμμα: Κατανομή των Ηνωμένων Πολιτειών στο Κογκρέσο
Οι 435 έδρες με δικαίωμα ψήφου της τρέχουσας Βουλής απεικονισμένες κατά πολιτεία, από τη μεγαλύτερη στη μικρότερη.
Πληθυσμός ανά Αντιπρόσωπο των ΗΠΑ διανεμημένος σε κάθε μία από τις 50 πολιτείες και την Περιφέρεια της Κολούμπια (Π.Κ.), με κατάταξη πληθυσμού. Αφού η Π.Κ. (κατατάσσεται στο 50) δεν λαμβάνει έδρες στη Βουλή, η ράβδος της απουσιάζει.
Υπό το Άρθρο I, Τμήμα 2 του Συντάγματος, οι έδρες στη Βουλή των Αντιπροσώπων κατανέμονται μεταξύ των πολιτειών κατά πληθυσμό, όπως καθορίζεται από την απογραφή που διεξάγεται κάθε δέκα έτη.
Ο μόνος συνταγματικός κανόνας σε σχέση με το μέγεθος της Βουλής αναφέρει: "Ο Αριθμός των Αντιπροσώπων δεν πρέπει να υπερβαίνει τον ένα για κάθε τριάντα Χιλιάδες."[4] Το Κογκρέσο τακτικά αύξανε το μέγεθος της Βουλής για να προσαρμοσθεί στην πληθυσμιακή αύξηση έως ότου σταθεροποίησε τον αριθμό των ψηφιζόντων μελών της Βουλής σε 435 το 1911.[1] Ο αριθμός προσωρινά αυξήθηκε σε 437 το 1959 με την είσοδο της Αλάσκα και της Χαβάης (παραχωρώντας μία έδρα σε έναν αντιπρόσωπο από κάθε μία από αυτές τις πολιτείες χωρίς τη μεταβολή της υπάρχουσας κατανομής), και επέστρεψε στους 435 τέσσερα έτη αργότερα, μετά την ανακατανομή που ήταν συνέπεια της απογραφής του 1960.
Το Σύνταγμα δεν προνοεί για την αντιπροσώπευση της Περιφέρεια της Κολούμπια ή των εδαφών. Παρ' όλα αυτά, αυτά τα μέρη εκλέγουν μη ψηφίζοντες εκπροσώπους ή, στο Πουέρτο Ρίκο, έναν Αρμοστή. Η Περιφέρεια της Κολούμπια και τα εδάφη Αμερικανική Σαμόα, Γκουάμ, και Βόρειες Μαριάνες Νήσοι, και οι Αμερικανικές Παρθένοι Νήσοι εκπροσωπούνται από έναν μη ψηφίζοντα αντιπρόσωπο το καθένα. Το Πουέρτο Ρίκο εκλέγει έναν Αρμοστή, αλλά παρά να έχει τετραετή θητεία, ο ρόλος του Αρμοστή είναι όμοιος με των αντιπροσώπων από τα άλλα εδάφη. Οι έξι Αντιπρόσωποι και Αρμοστές μπορούν να συμμετέχουν σε διαλόγους· προ του 2011,[5] τους επιτρεπόταν να ψηφίζουν σε επιτροπές και στην Committee of the Whole όταν οι ψήφοι τους δεν θα ήταν αποφασιστικοί.[6]
Η αγωγή Κλέμονς εναντίον Τμήματος Εμπορίου έχει αρχειοθετηθεί στο Δικαστήριο Περιφερειών των Ηνωμένων Πολιτειών για τη Βόρεια Περιφέρεια του Μισισιπή. Αν αυτό συμβεί, θα επηρέαζε επίσης την κατανομή του Εκλεκτορικού Κολεγίου για τις προεδρικές εκλογές από το 2012 και μετά.[7][8]
Οι πολιτείες που δικαιούνται πλέον του ενός Βουλευτή διαιρούνται σε μονομελείς περιφέρειες. Αυτό έχει υπάρξει ομοσπονδιακή νομοθετική απαίτηση από το 1967.[9] Πριν από αυτόν τον νόμο, η αντιπροσώπευση με γενικό ψηφοδέλτιο χρησιμοποιείτο από μερικές πολιτείες. Τυπικά, οι πολιτείες επανασχεδιάζουν τις γραμμές των περιφερειών (βλέπε αναδιανομή των περιφερειών) μετά από κάθε απογραφή, αν και μπορούν να το κάνουν και σε άλλες περιόδους (βλέπε επανασχεδιασμός των εκλογικών περιφερειών του Τέξας 2003). Κάθε πολιτεία καθορίζει τα δικά της όρια περιφερειών, είτε μέσω νομοθεσίας ή μέσω μη κομματικών πινάκων. "Malapportionment" είναι αντισυνταγματική και οι περιφέρειες πρέπει περίπου να είναι ίδιες σε πληθυσμό (βλέπε Wesberry v. Sanders). Η Πράξη Δικαιωμάτων Ψήφου απαγορεύει στις πολιτείες την κατανομή εκλογικών περιφερειών προς όφελος ενός κόμματος η οποία στοχεύει στη μείωση της εκλογικής δύναμης των φυλετικών μειονοτήτων.
Το Άρθρο I, Τμήμα 2 του Συντάγματος ορίζει τρεις προϋποθέσεις για τους αντιπροσώπους. Κάθε αντιπρόσωπος πρέπει: (1) πρέπει να είναι τουλάχιστον εικοσιπέντε ετών· (2) πρέπει να έχει υπάρξει πολίτης των ΗΠΑ για τα προηγούμενα επτά έτη· και (3) να είναι (την εποχή των εκλογών) κάτοικος της πολιτείας που αντιπροσωπεύει. Τα μέλη δεν χρειάζεται να διαμένουν στην περιφέρεια τους. Οι προϋποθέσεις της ηλικίας και της ιθαγένειας για τους αντιπροσώπους είναι ελαστικότερα από αυτά για τους γερουσιαστές. Οι συνταγματικές απαιτήσεις του Άρθρου I, Τμήματος 2 για την εκλογή στο Κογκρέσο είναι οι μέγιστες απαιτήσεις που μπορούν να επιβληθούν σε έναν υποψήφιο.[10] Ούτως, το Άρθρο I, Τμήμα 5, που επιτρέπει σε κάθε Βουλή να είναι ο κριτής των προσόντων των μελών της δεν επιτρέπει στη Βουλή να θεσπίσει επιπρόσθετες προϋποθέσεις. Ούτως μια Πολιτεία δεν μπορεί να θεσπίσει κριτήρια.
Υπό τη Δέκατη Τέταρτη Τροποποίηση, ένας ομοσπονδιακός ή πολιτειακός αξιωματούχος που έχει δώσει τον απαιτούμενο όρκο να υποστηρίξει το Σύνταγμα, αλλά αργότερα εμπλέκεται σε εξέγερση ή βοηθά τους εχθρούς των Ηνωμένων Πολιτειών, αποκλείεται από το να γίνει αντιπρόσωπος. Αυτή η μετεμφυλιακή νομική πρόβλεψη σκόπευε να αποτρέψει αυτούς που συντάχθηκαν με την Ομοσπονδία από το να υπηρετήσουν. Όμως, τα αποκλεισμένα άτομα μπορούν να υπηρετήσουν πάλι αν λάβουν τη συναίνεση των δύο τρίτων αμφότερων των σωμάτων του Κογκρέσου.
Οι εκλογές για τους Βουλευτές, διεξάγονται κάθε άρτιο έτος, την Ημέρα Εκλογής την πρώτη Τρίτη μετά την πρώτη Δευτέρα του Νοεμβρίου. Από το νόμο οι Βουλετές, πρέπει να εκλέγονται από μονομελείς περιφέρειες με ψηφοφορία πλειοψηφίας.
Στις περισσότερες πολιτείες, οι υποψήφιοι των μεγάλων κομμάτων για κάθε περιφέρεια παίρνουν το χρίσμα σε κομματικές προκριματικές εκλογές, που τυπικά διεξάγονται μεταξύ άνοιξης και ύστερου θέρους. Στις περισσότερες πολιτείες, τα Ρεπουμπλικανικά και τα Δημοκρατικά κόμματα επιλέγουν τους αντίστοιχους υποψηφίους για κάθε περιφέρεια στα πολιτικά συνέδριά τους την άνοιξη ή στις αρχές του καλοκαιριού, τα οποία συχνά χρησιμοποιούν ομόφωνες ψήφους για να αντικατοπτρισθεί είτε η εμπιστοσύνη στον κάτοχο είτε το αποτέλεσμα των ευνοιών σε προηγούμενες συζητήσεις. Οι εξαιρέσεις μπορεί να καταλήξουν σε μια λεγόμενη floor fight—convention ψηφοφορία με αντιπροσώπους, με αποτελέσματα που είναι δύσκολο να προβλεφθούν. Ειδικά αν το συνέδριο είναι οριακά διαιρεμένο, ένας ηττώμενος υποψήφιος μπορεί να αγωνισθεί περαιτέρω εκπληρώνοντας τις συνθήκες μιας προκριματικής εκλογής.
Από το 1967, ο Ομοσπονδιακός νόμος απαιτεί τα Μέλη της Βουλής να εκλέγονται από μονομελείς περιφέρειες, έκτοτε μη επιτρέποντας τη χρήση της αναλογικής εκπροσώπησης.[11] Η Λουιζιάνα είναι μοναδική στο ότι διεξάγει μια "προκριματική εκλογή" με όλα τα κόμματα την ημέρα των γενικών εκλογών με έναν επακόλουθο δεύτερο γύρο μεταξύ των δύο κορυφαίων φιναλίστ (ασχέτως κόμματος) αν ουδείς υποψήφιος έλαβε την πλειοψηφία στα προκριματικά. Η πολιτεία της Ουάσινγκτον χρησιμοποιεί τώρα ένα παρόμοιο (αν και όχι ταυτόσημο) σύστημα με αυτό της Λουιζιάνα. Οι έδρες που εκκενώνονται κατά τη διάρκεια μιας θητείας πληρούνται μέσω ειδικών εκλογών, εκτός αν το κενό συμβαίνει πλησιέστερα στην επόμενη γενική εκλογή από ότι μια προκαθορισμένη προθεσμία. Η θητεία ενός μέλους που επιλέγεται σε μια ειδική εκλογή συνήθως αρχίζει την επόμενη ημέρα, ή αμέσως μόλις επιβεβαιωθούν τα αποτελέσματα.
Οι Βουλευτές και οι Delegates υπηρετούν διετείς θητείες, ενώ ο Ύπατος Αρμοστής υπηρετεί για τέσσερα έτη. Το Σύνταγμα επιτρέπει η Βουλή να εκδιώξει ένα μέλος με τα δύο τρίτα των ψήφων. Στην ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών, μόνο πέντε μέλη έχουν εκδιωχθεί από τη Βουλή· το 1861, τρεις αποπέμφθηκαν επειδή υποστήριζαν την απόσχιση των Συνομόσπονδων πολιτειών, ο Τζον Μπούλλοκ Κλαρκ (Δ-MO), ο Τζον Ουίλλιαμ Ράιντ (Δ-MO), και ο Χένρυ Κορνήλιους Μπέρνετ (Δ-KY). Ο Μάικλ Μάγιερς (Δ-PA) αποπέμφθηκε μετά την καταδίκη του για δωροδοκία το 1980, και ο Τζέιμς Τράφικαντ (Δ-OH) αποπέμφθηκε το 2002 μετά την καταδίκη του για διαφθορά.[12] Η Βουλή επίσης έχει την εξουσία επίσημα να μέμφεται ηθικά (censure) ή να επιπλήξει τα μέλη της· η μομφή αυτή ή η επίπληξη απαιτεί μόνο μια απλή πλειοψηφία, αλλά δεν καθαιρεί ένα πρόσωπο από το αξίωμα του.
Σύγκριση με τη ΓερουσίαΕπεξεργασία
Ως έλεγχο στη λαϊκά εκλεγμένη Βουλή, η Γερουσία έχει αρκετές διακριτές εξουσίες. Για παράδειγμα, οι "εξουσίες συμβουλής και συναίνεσης" (advice and consent) (όπως η εξουσία έγκρισης συνθηκών) είναι αποκλειστικό προνόμιο της Γερουσίας.[13] Η Βουλή όμως μπορεί να κινήσει νομοσχέδια δαπανών και έχει αποκλειστική αρμοδιότητα να παραπέμψει αξιωματούχους και επιλέγει τον Πρόεδρο σε περίπτωση αδιεξόδου του Εκλεκτορικού Κολλεγίου.[14] Η Γερουσία και η Βουλή διαφοροποιούνται περαιτέρω από τις διάρκειες θητείας και τω αριθμό των περιφερειών που εκπροσωπούνται. Με μακρύτερες θητείες, λιγότερα μέλη και (σε όλες πλην επτά αντιπροσωπειών) μεγαλύτερες εκλογικές περιφέρειες, οι γερουσιαστές έχουν μεγαλύτερο κύρος. Επιπλέον, η Γερουσία θεωρείται παραδοσιακά λιγότερο κομματικοποιημένο σώμα επειδή τα λιγότερα μέλη της της προσδίδουν μια μεγαλύτερη δυνατότητα να δημιουργεί συμβιβασμούς και και να ενεργεί πιο ενωτικά.[εκκρεμεί παραπομπή]
Τον Ιανουάριο 2010, ο ετήσιος μισθός κάθε Βουλευτή είναι $174.000.[15] Ο Πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων, ο Ηγέτης της Πλειοψηφίας και ο Ηγέτης της Μειοψηφίας κερδίζουν περισσότερα: $223.500 για τον Πρόεδρο και $193.400 για τους κομματικούς ηγέτες (το ίδιο και στους ηγέτες της Γερουσίας).
Μια αύξηση της προσαρμογής του κόστους ζωής (COLA) ενεργοποιείται ετησίως εκτός αν το Κογκρέσο ψηφίσει να μην την αποδεχθεί. Το Κογκρέσο ρυθμίζει τους μισθούς των μελών· όμως, η Εικοστή Έβδομη Τροποποίηση στο Σύνταγμα των Ηνωμένων Πολιτειών απαγορεύει μια μεταβολή στον μισθό (αλλά όχι την COLA[16]) από το να ενεργοποιηθεί μέχρι μετά την επόμενη γενική εκλογή. Οι Βουλευτές, είναι εκλόγιμοι για οφέλη συνταξιοδότησης αφότου υπηρετήσουν επί πέντε έτη.[17]
Οι Βουλευτές (Αντιπρόσωποι) χρησιμοποιούν το πρόθεμα "Ο Αξιότιμος" πριν από το όνομα τους. Ένα μέλος της Βουλής αναφέρεται ως Αντιπρόσωπος ή μέλος του Κογκρέσου ("Congressman" ή "Congresswoman)." Ενώ οι Γερουσιαστές τεχνικά είναι "Congressmen" ή "Congresswomen," αυτός ο όρος γενικά χρησιμοποιείται κατά την αναφορά σε Μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων αποκλειστικά. Οι Delegates και ο Ύπατος Αρμοστής (Resident Commissioner) χρησιμοποιούν τις ίδιες προσφωνήσεις και τίτλους ως Μέλη της Βουλής.
Το κόμμα με την πλειοψηφία εδρών στη Βουλή είναι γνωστό ως το κόμμα πλειοψηφίας. Το επόμενο μεγαλύτερο κόμμα είναι το κόμμα μειοψηφίας.
Ο Πρόεδρος της Βουλής, οι πρόεδροι των επιτροπών, και μερικοί άλλοι αξιωματούχοι γενικά προέρχονται από το κόμμα πλειοψηφίας· έχουν ομολόγους (για παράδειγμα, τα "εξέχοντα μέλη" (ranking members) των επιτροπών) στο κόμμα της πλειοψηφίας.
Η τότε Πρόεδρος της Βουλής Νάνσι Πελόζι, ο Ηγέτης της Πλειοψηφίας Στένι Χόγιερ, και ο Πρόεδρος της Επιτροπής Εκπαίδευσης και Εργασίας Τζορτζ Μίλλερ συσκέπτονται με τον Πρόεδρο Μπάρακ Ομπάμα στο Οβάλ Γραφείο το 2009.
Το Σύνταγμα των ΗΠΑ, προβλέπει ότι η Βουλή μπορεί να επιλέξει τον Πρόεδρο της (Speaker).[18] Αν και δεν απαιτείται ρητά από το Σύνταγμα, κάθε Πρόεδρος έχει υπάρξει μέλος της Βουλής. Το Σύνταγμα δεν προσδιορίζει τα καθήκοντα και τις εξουσίες του Προέδρου, τα οποία αντίθετα ρυθμίζονται από τους κανόνες και τα customs της Βουλής. Οι Πρόεδροι έχουν τον ρόλο και του ηγέτη της Βουλής και του αρχηγού του κόμματος τους (το οποίο δεν είναι απαραίτητο να είναι το κόμμα πλειοψηφίας· θεωρητικά, ένα μέλος του κόμματος μειοψηφίας μπορεί να εκλεγεί Πρόεδρος με την υποστήριξη της παράταξης των μελών του κόμματος πλειοψηφίας). Υπό την Πράξη Προεδρικής Διαδοχής (1947), ο Πρόεδρος της Βουλής, είναι δεύτερος στη γραμμή προεδρικής διαδοχής μετά τον Αντιπρόεδρο.
Ο Πρόεδρος της Βουλής, είναι ο προεδρεύων αξιωματούχος της Βουλής αλλά δεν προεδρεύει σε κάθε συζήτηση. Αντίθετα, εκείνος ή εκείνη εκχωρεί την ευθύνη της προεδρίας σε άλλα μέλη στις περισσότερες περιπτώσεις. Ο προεδρεύων αξιωματούχος κάθεται σε μια καρέκλα στο μπροστινό σημείο της αίθουσας της Βουλής. Οι εξουσίες του προεδρεύοντος αξιωματούχου είναι εκτεταμένες· μια σημαντική εξουσία είναι αυτή του ελέγχου της σειράς με την οποία μιλούν τα μέλη της Βουλής. Κανένα μέλος δεν μπορεί να εκφωνήσει λόγο ή να κάνει κίνηση εκτός αν έχει πρώτα αναγνωριστεί από τον προεδρεύοντα αξιωματούχο. Επιπλέον, ο προεδρεύων αξιωματούχος μπορεί να αποφανθεί για ένα "σημείο σειράς" (point of order) (την αντίρρηση ενός μέλους ότι ένας κανονισμός έχει παραβιασθεί)· η απόφαση υπόκειται σε έφεση από όλη τη Βουλή.
Οι Προέδροι της Βουλής (Speakers) χρηματίζουν πρόεδροι της κατευθυντήριας επιτροπής του κόμματος του, η οποία ευθύνεται για την εκχώρηση μελών του κόμματος σε άλλες επιτροπές της Βουλής. Ο Πρόεδρος της Βουλής, επιλέγει τους προέδρους των μόνιμων επιτροπών, διορίζει τα περισσότερα μέλη της Επιτροπής Κανόνων της Βουλής (Rules Committee), διορίζει όλα τα μέλη των επιτροπών διασκέψεων, και καθορίζει ποιες επιτροπές εξετάζουν τα νομοσχέδια.
Κάθε κόμμα εκλέγει έναν κομματικό ηγέτη "Floor leader", οι οποίοι είναι γνωστοί ως Ηγέτης της Πλειοψηφίας και Ηγέτης της Μειοψηφίας.
Οι Βουλευτές (Αντιπρόσωποι), είναι γενικά λιγότερο ανεξάρτητοι από τους κομματικούς ηγέτες τους, από ότι οι Γερουσιαστές, και συνήθως ψηφίζουν αυτό που εντέλλεται η ηγεσία. Κίνητρα προς συνεργασία είναι η δύναμη της ηγεσίας να επιλέγει προέδρους επιτροπών, να καθορίζει τις αναθέσεις στις επιτροπές και να παρέχει υποστήριξη στην προσπάθεια επανεκλογής στις προκριματικές και τις γενικές εκλογές. Ως αποτέλεσμα, η ηγεσία παίζει έναν πολύ μεγαλύτερο ρόλο στη Βουλή από ότι στη Γερουσία, κάτι που θεωρείται από πολλούς ως ένας λόγος γιατί η ατμόσφαιρα της Βουλής θεωρείται πιο πολωμένη.
Όταν η Προεδρία και η Γερουσία ελέγχονται από κόμμα διαφορετικό από αυτό που ελέγχει τη Βουλή, ο Πρόεδρος της Βουλής, μπορεί να γίνει ντε φάκτο "ηγέτης της αντιπολίτευσης." Αφότου ο Πρόεδρος της Βουλής, είναι κομματικός αξιωματούχος με ουσιαστική εξουσία να ελέγχει το έργο της Βουλής, η θέση συχνά χρησιμοποιείται για κομματικό όφελος.
Στην περίπτωση που η Προεδρία και αμφότερα τα Σώματα του Κογκρέσου ελέγχονται από ένα κόμμα, ο Πρόεδρος της Βουλής, κανονικά διατηρεί χαμηλό προφίλ και σέβεται τον Πρόεδρο των ΗΠΑ. Σε αυτή την κατάσταση ο Ηγέτης της Μειοψηφίας της Βουλής, μπορεί να παίζει τον ρόλο ενός ντε φάκτο "ηγέτη της αντιπολίτευσης", συχνά περισσότερο από τον Ηγέτη της Μειοψηφίας της Γερουσίας, λόγω της πιο κομματικής φύσης της Βουλής και του μεγαλύτερου ρόλου της ηγεσίας.
Αποτελέσματα των τελευταίων εκλογών και τρέχουσες θέσεις των κομμάτωνΕπεξεργασία
Κύριο λήμμα: Κατάλογος τρεχόντων Μελών της Βουλής των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών
Κύρια λήμματα: Εκλογές της Βουλής των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ 2020, Μέλη του 117ου Κογκρέσου των ΗΠΑ και 117ο Κογκρέσο των ΗΠΑ
Δείτε επίσης: 117ο Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών
Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών
Κατάλογος τρεχόντων Μελών της Βουλής των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών
Πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ
Ηγέτες των κομμάτων της Βουλής των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ
MacNeil, Neil (1963). Forge of Democracy: The House of Representatives. New York: D. McKay.
Peters, Ronald M., Jr (1997). The American Speakership: The Office in Historical Perspective (2η έκδοση). Baltimore, Maryland: Johns Hopkins University Press. ISBN 0-8018-5758-9.
Polsby, Nelson W. (2004). How Congress Evolves: Social Bases of Institutional Change  . New York, NY: Oxford University Press. ISBN 0-19-516195-5.
Poole, Keith T.· Howard Rosenthal (1997). Congress: A Political-Economic History of Roll Call Voting. New York, NY: Oxford University Press. ISBN 0-19-514-242-X.
Remini, Robert V. (2006). The House: The History of the House of Representatives  . New York, NY: HarperCollins. ISBN 0-06-088434-7.
Sinclair, Barbara (1983). Majority Leadership in the U.S. House. Baltimore, MD: Johns Hopkins University Press. ISBN 080182933X.
Julian E. Zelizer, επιμ. (2004). The American Congress: The Building of Democracy  . New York, NY: Houghton Mifflin. ISBN 0-618-17906-2.
David W. Brady and Mathew D. McCubbins. Party, Process, and Political Change in Congress: New Perspectives on the History of Congress (2002)
Brady, David W. Congressional Voting in a Partisan Era: A Study of the McKinley Houses and a Comparison to the Modern House of Representatives. U. Pr. of Kansas, 1973. 273 pp.
Cooper, Joseph. The Origins of the Standing Committees and the Development of the Modern House. Rice U. Press, 1970. 167 pp.
Linda Grant de Pauw, Charlene Bangs Bickford, and Kenneth R. Bowling, eds. Documentary History of the First Federal Congress of the United States of America, March 4, 1789-March 3, 1791 (1992–2006) 14 volumes of primary documents
Ronald L. Hatzenbuehler, "Party Unity and the Decision for War in the House of Representatives in 1812," William and Mary Quarterly 29 (1972): 367–90;
Henig, Gerald S. Henry Winter Davis: Antebellum and Civil War Congressman from Maryland. 1973. 332 pp. Radical leader in Civil War era
Klingman, Peter D. Josiah Walls: Florida's Black Congressman of Reconstruction. U. Press of Florida, 1976. 157 pp.
Lowitt, Richard. George W. Norris: The Making of a Progressive, 1861-1912 Vol. 1. Syracuse U. Press, 1963. leader of Republican insurgents in 1910
Margulies, Herbert F. Reconciliation and Revival: James R. Mann and the House Republicans in the Wilson Era. Greenwood, 1996. 242 pp.
Patterson, James. Congressional Conservatism and the New Deal: The Growth of the Conservative Coalition in Congress, 1933-39 (1967)
Robert V. Remini. Henry Clay: Statesman for the Union (1992) . Speaker for most of 1811–1825
Strahan, Randall; Moscardelli, Vincent G.; Haspel, Moshe; and Wike, Richard S. "The Clay Speakership Revisited" Polity 2000 32(4): 561–593. ISSN 0032-3497 uses roll call analysis
Stewart, Charles H., III. Budget Reform Politics: The Design of the Appropriations Process in the House of Representatives, 1865-1921. Cambridge U. Press, 1989. 254 pp.
Story, Joseph. (1891). Commentaries on the Constitution of the United States. (2 vols). Boston: Brown & Little.
Trefousse, Hans L. Thaddeus Stevens: Nineteenth-Century Egalitarian (1997) majority leader in 1860s
Waller, Robert A. Rainey of Illinois: A Political Biography, 1903-34. U. of Illinois Press, 1977. 260 pp. Democratic Speaker 1932–34
Wilson, Woodrow. (1885). Congressional Government. New York: Houghton Mifflin.
Abramowitz, Alan I. and Kyle L. Saunders. 1998. Ideological Realignment in the US Electorate. Journal of Politics 60(3):634–652.
Adler, E. Scott. Why Congressional Reforms Fail: Reelection and the House Committee System. Univ. of Chicago Press, 2002.
Albert, Carl and Goble, Danney. Little Giant: The Life and Times of Speaker Carl Albert. U. of Oklahoma Press, 1990. 388 pp. Speaker in 1970s
Barone, Michael, and Grant Ujifusa, The Almanac of American Politics 2006: The Senators, the Representatives and the Governors: Their Records and Election Results, Their States and Districts (2005). Published every two years since 1975; enormous detail on every state and district and member.
Barry, John M. The Ambition and the Power: The Fall of Jim Wright. A True Story of Washington. Viking, 1989. 768 pp. Speaker in 1980s
Berard, Stanley P. Southern Democrats in the U.S. House of Representatives. U. of Oklahoma Press, 2001. 250 pp.
Berman, Daniel M. (1964). In Congress Assembled: The Legislative Process in the National Government. London: The Macmillan Company.
"Biographical Directory of the United States Congress, 1774-2005." Washington: Government Printing Office, 2005. Prepared by the Office of the Clerk, Office of History and Preservation, United States House of Representatives. Contains biographical entries for every Member of Congress. Also online at Biographical Directory.
Congressional Quarterly Congress and the Nation: 2001-2004: A Review of Government and Politics: 107th and 108th Congresses (2005); massive, highly detailed summary of Congressional activity, and major executive and judicial decisions; based on Congressional Quarterly Weekly Report and the annual CQ almanac.
Congressional Quarterly, Congress and the Nation: 1997-2001 (2002)
Congressional Quarterly, Congress and the Nation: 1993-1996 (1998)
Congressional Quarterly, Congress and the Nation: 1989-1992 (1993)
Congressional Quarterly, Congress and the Nation: 1985-1988 (1989)
Congressional Quarterly, Congress and the Nation: 1981-1984 (1985)
Congressional Quarterly, Congress and the Nation: 1977-1980 (1981)
Congressional Quarterly, Congress and the Nation: 1973-1976 (1977)
Congressional Quarterly, Congress and the Nation: 1969-1972 (1973)
Congressional Quarterly, Congress and the Nation: 1965-1968 (1969)
Congressional Quarterly, Congress and the Nation: 1945-1964 (1965), the first of the series
Congressional Quarterly's Guide to Congress, 5th ed. (2000). Washington, D.C.: Congressional Quarterly Press.
Cox, Gary W. and McCubbins, Mathew D. Legislative Leviathan: Party Government in the House. U. of California Press, 1993. 324 pp.
«C-SPAN. (2003). "Capitol Questions». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Ιουνίου 2004.
Currie, James T. The United States House of Representatives. Krieger, 1988. 239 pp short survey
DeGregorio, Christine A. Networks of Champions: Leadership, Access, and Advocacy in the U.S. House of Representatives. U. of Michigan Press, 1997. 185 pp.
Dierenfield, Bruce J. Keeper of the Rules: Congressman Howard W. Smith of Virginia U. Press of Virginia, 1987. 306 pp. leader of Conservative coalition 1940–66
Farrell, John A. Tip O'Neill and the Democratic Century Little, Brown, 2001. 776 pp. Democratic Speaker in 1980s
Gertzog, Irwin J. Congressional Women: Their Recruitment, Treatment, and Behavior Praeger, 1984. 291 pp.
Hardeman, D. B. and Bacon, Donald C. Rayburn: A Biography. Texas Monthly Press, 1987. 554 pp.
Hechler, Ken. Toward the Endless Frontier: History of the Committee on Science and Technology, 1959-79. Washington: Government Printing Office, 1980. 1073 pp.
Hibbing, John R. Congressional Careers: Contours of Life in the U.S. House of Representatives. U. of North Carolina Press, 1991. 213 pp.
Jacobs, John. A Rage for Justice: The Passion and Politics of Phillip Burton. U. of California Press., 1995. 578 pp. leader of liberal Democrats in 1970s
Jacobson, Gary C. The Electoral Origins of Divided Government: Competition in U.S. House Elections, 1946-1988. Westview, 1990. 152 pp.
Kiewiet, D. Roderick and McCubbins, Mathew D. The Logic of Delegation: Congressional Parties and the Appropriations Process. U. of Chicago Press, 1991. 286 pp.
Merriner, James L. Mr. Chairman: Power in Dan Rostenkowski's America. Southern Illinois U. Pr., 1999. 333 pp.
Price, David E. The Congressional Experience: A View from the Hill. Westview, 1992. 194 pp. Political scientist who served in House.
Rohde, David W. Parties and Leaders in the Postreform House. U. of Chicago Press, 1991. 232 pp.
Rohde, David W. and Kenneth A. Shepsle, "Leaders and Followers in the House of Representatives: Reflections on Woodrow Wilson's Congressional Government," Congress & the Presidency 14 (1987): 111–33
Schooley, C. Herschel. Missouri's Cannon in the House. Marceline, Mo.: Walsworth, 1977. 282 pp. Chaired Appropriations in 1960s
Schickler, Eric. Disjointed Pluralism: Institutional Innovation and the Development of the U.S. Congress (2001)
Shelley II, Mack C. The Permanent Majority: The Conservative Coalition in the United States Congress (1983)
Sinclair, Barbara. Legislators, Leaders, and Lawmaking: The U.S. House of Representatives in the Postreform Era. Johns Hopkins U. Press, 1995. 329 pp.
Sinclair, Barbara. Congressional Realignment, 1925-1978. U. of Texas Press, 1982. 201 pp.
Steinberg, Alfred. Sam Rayburn: A Biography. Hawthorn, 1975. 391 pp. popular biography
Strahan, Randall. New Ways and Means: Reform and Change in a Congressional Committee. U. of North Carolina Press, 1990. 218 pp.
VanBeek, Stephen D. Post-Passage Politics: Bicameral Resolution in Congress. U. of Pittsburgh Press, 1995. 227 pp.
Zelizer, Julian E. On Capitol Hill : The Struggle to Reform Congress and its Consequences, 1948-2000 (2006)
↑ 1,0 1,1 See Public Law 62-5 of 1911, though Congress has the authority to change that number
↑ Exclusive revenue bill initiation in Section 7, Article 1 of the Constitution; and "sole power of impeachment" in Section 2, Article 1; and the power to elect President if no candidate receives a majority of electoral votes in Article 1, Section 2, and in the 12th Amendment.
↑ Article I, Section 2.
↑ See Πρότυπο:USBill, passed January 24, 2007. On April 19, 2007, the House of Representatives passed the DC House Voting Rights Act of 2007, a bill "to provide for the treatment of the District of Columbia as a Congressional district for purposes of representation in the House of Representatives, and for other purposes" by a vote of 241–177. That bill proposes to increase the House membership by two, making 437 members, by converting the District of Columbia delegate into a member, and (until the 2010 census) grant one membership to Utah, which is the state next in line to receive an additional district based on its population after the 2000 Census. The bill was under consideration in the U.S. Senate during the 2007 session.
↑ Πρότυπο:Usc "no district to elect more than one Representative"
↑ See Powell v. McCormack, a U.S. Supreme Court case from 1969
↑ «Expulsion, Censure, Reprimand, and Fine: Legislative Discipline in the House of Representatives» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 7 Ιουλίου 2010. Ανακτήθηκε στις 23 Αυγούστου 2010.
↑ Senate Legislative Process, U.S. Senate . Retrieved February 3, 2010.
↑ «The Legislative Branch». The White House. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Ιανουαρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 3 Φεβρουαρίου 2010.
↑ «Salaries and Benefits of U.S. Congress Members». Ανακτήθηκε στις 17 Απριλίου 2009.
↑ Schaffer v. Clinton
↑ Ida A. Brudnick (28 Ιουνίου 2011). «Congressional Salaries and Allowances». Ανακτήθηκε στις 22 Νοεμβρίου 2011.
↑ Article I, Legal Information Institute, Cornell University Law School . Retrieved February 3, 2010.