el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el en el el el el el en el el el el el el el el el el el el el el en el el el el en el el de en en en en en en en en el el el en el el el el el el el el el el el el fr el fr fr el hu el el el el el el el el el en el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el en el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el en el el el el el el el el el en el el el el el el el en el en en en en en it en el el el el el fr el el el fr en el el el en en en el en el en el el en en el en en el el en en ru el en en en el el el el el el el el el en el el el el el el el el el el el el el el el el
Ο Έρικ Άρθουρ Μπλαιρ (Αγγλικά: Eric Arthur Blair, 25 Ιουνίου 1903 – 21 Ιανουαρίου 1950), γνωστός περισσότερο με το συγγραφικό του ψευδώνυμο Τζωρτζ Όργουελ, ήταν Βρετανός συγγραφέας, λογοτέχνης και δημοσιογράφος. Το έργο του χαρακτηρίζεται από ξεκάθαρο πεζό λόγο, συνειδητότητα των κοινωνικών ανισοτήτων, αντίθεση στα ολοκληρωτικά καθεστώτα και αφοσίωση στο δημοκρατικό σοσιαλισμό.[10][11]
Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και Ιρλανδίας (1903–1927)
St Cyprian's School (έως 1917)
The Road to Wigan Pier
Down and Out in Paris and London
Politics and the English Language
The Lion and the Unicorn: Socialism and the English Genius
σοσιαλισμός, δημοκρατικός σοσιαλισμός, anti-totalitarianism και αντισταλινική αριστερά
Richard Walmesley Blair[9] και Ida Mabel Limouzin[9]
Ισπανικός Εμφύλιος και Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
βραβείο Προμηθέους - Hall of Fame
Hugo Award for Best Novella (1996)
Συχνά κατατάσσεται στους Άγγλους συγγραφείς του 20ού αιώνα με τη μεγαλύτερη επιρροή και θεωρείται ως ένας από τους σημαντικότερους χρονικογράφους της αγγλικής κουλτούρας της γενιάς του.[12] Ο Όργουελ έγραψε κριτικές λογοτεχνίας, ποίηση, μυθιστορήματα και πολεμικές ανταποκρίσεις. Είναι διάσημος για το δυστοπικό μυθιστόρημα 1984 (1949) και την αλληγορική νουβέλα Η Φάρμα των Ζώων (1945). Το βιβλίο του Φόρος Τιμής στην Καταλωνία (1938), είναι μία καταγραφή των εμπειριών του από τον Ισπανικό Εμφύλιο και είναι ευρέως αναγνωρισμένο, όπως και τα πολυάριθμα δοκίμιά του πάνω σε θέματα πολιτικής, λογοτεχνίας, γλώσσας και πολιτιστικά. Το 2008, η εφημερίδα Times τον κατέταξε δεύτερο στον κατάλογο με τους 50 κορυφαίους Βρετανούς συγγραφείς από το 1945.[13]
Το έργο του Όργουελ συνεχίζει να επηρεάζει τη μαζική και πολιτική κουλτούρα και ο όρος οργουελικός εντάχθηκε στο παγκόσμιο λεξιλόγιο μαζί με αρκετούς από τους νεολογισμούς του, συμπεριλαμβανομένων των ακόλουθων: Ψυχρός Πόλεμος, Μεγάλος Αδελφός, Αστυνομία Σκέψης, Δωμάτιο 101, διπλή σκέψη και έγκλημα σκέψης.[14]
Ο Έρικ Άρθουρ Μπλαιρ γεννήθηκε στο Μοτιχάρι της Βρετανοκρατούμενης Ινδίας το 1903,[18][19] γιος κατώτερου διοικητικού υπαλλήλου. Η οικογένειά του επέστρεψε στην Αγγλία το 1911.
Το 1904 η Άιντα Μπλαιρ εγκαταστάθηκε με τα παιδιά της στο Χένλεϋ-ον-Τεμζ στο Όξφορντσιρ. Ο Έρικ μεγάλωσε στη συντροφιά της μητέρας του και των αδερφών του και πέρα από μία σύντομη επίσκεψη το καλοκαίρι του 1907[24], δεν ξαναείδε τον πατέρα του Ρίτσαρντ Μπλαιρ μέχρι το 1912.[25] Στο ημερολόγιο που διατηρούσε η μητέρα του από το 1905, η ίδια αναφέρεται σε ανατροφή με έντονη κοινωνική δραστηριότητα και καλλιτεχνικές ανησυχίες.
Όταν έγινε 5 ετών, ο Έρικ πήγε μαθητής στο σχολείο της γυναικείας μονής του Χένλεϋ-ον-Τεμζ, όπου φοιτούσε και η αδερφή του Μάρτζορι. Επρόκειτο για Ρωμαιοκαθολική μονή που λειτουργούσαν Γαλλίδες Ουρσουλίνες μοναχές, οι οποίες είχαν εξοριστεί από τη Γαλλία αφότου είχε απαγορευτεί η θρησκευτική εκπαίδευση το 1903.[27] Η μητέρα του ήθελε να λάβει μόρφωση σε ιδιωτικό σχολείο, αλλά δεν μπορούσαν να πληρώσουν τα δίδακτρα και χρειαζόταν να κερδίσει υποτροφία. Ο αδερφός της Άιντα Μπλαιρ, Σαρλ Λιμουζέν, συνέστησε το Σχολείο του Αγίου Κυπριανού, στο Ήστμπορν, στο Ανατολικό Σάσσεξ.[21] Ο Λιμουζέν, που ήταν επαγγελματίας παίκτης του γκολφ, γνώριζε τόσο το σχολείο όσο και το διευθυντή του, μέσω της Βασιλικής Λέσχης Γκολφ του Ήστμπορν, όπου είχε κερδίσει αρκετές διοργανώσεις, το 1903 και το 1904.[28] Ο διευθυντής ανάλαβε να βοηθήσει τον Μπλαιρ να κερδίσει την υποτροφία και σύναψε μία ιδιωτική οικονομική συμφωνία με τους γονείς του για να πληρώσουν μόνο τα μισά δίδακτρα. Το Σεπτέμβριο του 1911 ο Έρικ εγγράφηκε στο σχολείο του Αγίου Κυπριανού, όπου παρακολουθούσε μαθήματα για τα επόμενα πέντε χρόνια, επιστρέφοντας στο σπίτι μόνο κατά τις διακοπές. Δε γνώριζε τίποτε για τα μειωμένα δίδακτρα αν και αντελήφθη ότι προερχόταν από φτωχή οικογένεια.[29] Ο Μπλαιρ μισούσε το σχολείο [30] και πολλά χρόνια αργότερα έγραψε το δοκίμιο "Such, Such Were the Joys", που εκδόθηκε μετά θάνατον, με θέμα τα χρόνια του εκεί. Στου Αγ. Κυπριανού όμως ο Μπλαιρ συνάντησε και τον Σίριλ Κόνολι (Cyril Connolly), που αργότερα έγινε αξιοσημείωτος συγγραφέας και, ως επιμελητής του περιοδικού Horizon, δημοσίευσε πολλά δοκίμια του Όργουελ.
Ο Μπλαιρ έγραψε δύο ποιήματα που δημοσιεύτηκαν στην εφημερίδα Χένλεϋ εντ Σάουθ Όξφορντσαϊρ Στάνταρ (Henley and South Oxfordshire Standard), ως μέρος σχολικών εργασιών στις 2 Οκτωβρίου 1914 και στις 21 Ιουλίου 1916. Ήρθε δεύτερος μετά τον Κόνολι στη διεκδίκηση του Βραβείου Ιστορίας Χάροου, δέχθηκε εύφημο μνεία για την εργασία του από τον εξωτερικό σχολικό αξιολογητή και τελικά κέρδισε υποτροφίες για τα κολλέγια Ουέλινγκτον και Ίτον.
Τον Ιανουάριο του 1917 ο Μπλαιρ, έγινε δεκτός στο Ουέλινγκτον, όπου και μαθήτευσε κατά το εαρινό εξάμηνο. Το Μάιο του 1917 διατέθηκε ακαδημαϊκή θέση για υπότροφους στο Ήτον. Σπούδασε στο Ήτον ως το Δεκέμβριο του 1921, οπότε και έφυγε σε ηλικία 18,5 ετών. Ο Όργουελ ανέφερε στην παιδική του φίλη Τζασίντα Μπάντικομ ότι το Ουέλλινγτον ήταν «άθλιο», αλλά ότι στο Ήτον ένιωθε «ευτυχισμένος και σε πνευματική εγρήγορση».[26] Ο βασικός καθηγητής του ήταν ο Α.Σ.Φ. Γκάου, ακαδημαϊκός επισκέπτης από το Κολλέγιο Τρίνιτυ, του Καίμπριτζ, που του έδινε και επαγγελματικές συμβουλές.[21] Ο Μπλαιρ διδάχτηκε Γαλλικά από τον Άλντους Χάξλεϋ. Ο Στήβεν Ράνσιμαν, που ήταν μαζί με τον Μπλαιρ στο Ήτον, παρατήρησε ότι ο Όργουελ και οι σύγχρονοί του εκτιμούσαν το λογοτεχνικό ταλέντο του Χάξλεϋ.[31] Ο Κόνολι ακολούθησε τον Μπλαιρ στο Ήτον, αλλά επειδή σπούδαζαν σε διαφορετικά έτη, δε σχετίζονταν.[32]
Οι ακαδημαϊκές επιδόσεις του Μπλαιρ υποδηλώνουν ότι αμελούσε τις σπουδές του.[31] Οι γονείς του δεν είχαν τους οικονομικούς πόρους να τον στείλουν στο πανεπιστήμιο, χωρίς άλλη υποτροφία, συμπεραίνοντας από τις φτωχές του επιδόσεις, ότι δε θα μπορούσε να κερδίσει μία ακόμη. Ο Ράνσιμαν επεσήμανε τη ρομαντική αντίληψη που έτρεφε για την Ανατολή[31] και η οικογένειά του αποφάσισε ότι ο Μπλαιρ θα έπρεπε να καταταγεί στην Αυτοκρατορική Αστυνομία, πρόδρομο της Ινδικής Αστυνομίας. Για αυτό έπρεπε να δώσει εισαγωγικές εξετάσεις. Εκείνη την περίοδο ο πατέρας του είχε αποσυρθεί στο Σάουθγουολντ του Σάφολκ. Ο Μπλαιρ γράφτηκε σε προπαρασκευαστικό σχολείο στο Κραίγκχερστ και «ξεσκόνισε» τους κλασικούς, τα Αγγλικά και την Ιστορία. Ο Μπλαιρ πέρασε στις εξετάσεις, ερχόμενος 7ος ανάμεσα σε 29 επιτυχόντες.[21][33]
Η γιαγιά του Μπλαιρ, από τη μεριά της μητέρας του ζούσε στο Μουλμέιν, οπότε ο ίδιος επέλεξε να τοποθετηθεί στη Βιρμανία. Το 1922, επιβαίνοντας στο S.S. Herefordshire, έπλευσε μέσω της Διώρυγας του Σουέζ και της Κεϋλάνης προς την Βιρμανία για να ενταχθεί στην Ινδική Αυτοκρατορική Αστυνομία.
Το 1922 διορίστηκε αξιωματούχος στην αστυνομία της Βιρμανίας, απ' όπου παραιτήθηκε έξι χρόνια μετά, αμφισβητώντας το ρόλο του στην αποικιακή διοίκηση, την οποία οι ντόπιοι δεν αποδέχτηκαν ποτέ. Ένα μήνα αργότερα, έφτασε στο Ρανγκούν και ταξίδεψε στην Αστυνομική σχολή στο Μάνταλεϋ. Μετά από μία σύντομη θητεία στο Μαίμιο, έναν βασικό σταθμό στους λόφους της Βιρμανίας, τοποθετήθηκε στο μεθοριακό φυλάκιο της Μυαούνγκμυα στο δέλτα του ποταμού Ιρραουάντυ στις αρχές του 1924.
Δουλεύοντας ως αυτοκρατορικός αστυνομικός έγινε ιδιαίτερα υπεύθυνος, ενώ οι περισσότεροι από τους συνομήλικούς του ήταν ακόμα στο πανεπιστήμιο στην Αγγλία. Όταν τοποθετήθηκε ανατολικότερα στο Δέλτα του Τουάντε ως υπο-περιφερειακός αξιωματικός, ήταν υπεύθυνος για την ασφάλεια περίπου 200.000 ανθρώπων. Στο τέλος του 1924, πήρε προαγωγή ως βοηθός επιθεωρητή περιφέρειας και τοποθετήθηκε στο Σύριαμ κοντά στο Ρανγκούν. Εκεί βρισκόταν το διυλιστήριο της εταιρίας πετρελαίου της Βιρμανίας. Όμως η πόλη ήταν κοντά στο Ρανγκούν, ένα κοσμοπολίτικο λιμάνι και ο Μπλαιρ πήγαινε στην πόλη όσο πιο συχνά μπορούσε, "για να ξεφυλλίσει βιβλία στο βιβλιοπωλείο, να φάει καλομαγειρεμένο φαγητό και να ξεφύγει απο την βαρετή ρουτίνα της αστυνομικής ζώης".[34] Τον Σεπτέμβριο του 1925 πήγε στο Ινσέιν, την έδρα της φυλακής του Ινσέιν και τη δεύτερη μεγαλύτερη φυλακή της Βιρμανίας. Εκεί, έκανε μεγάλες συζητήσεις για κάθε πιθανό θέμα με την Ελάιζα Μαρία Λάνγκφορντ-Ρέυ (που αργότερα παντρεύτηκε τον Κάζι Λέντουπ Ντόρτζυ). Αυτή εντόπισε πάνω του την "αίσθηση της απόλυτης εντιμότητας στις παραμικρές λεπτομέρειες."[35]
Τον Απρίλιο του 1926 μετακόμησε στο Μουλμέιν, όπου ζούσε η γιαγιά του (από την πλευρά της μητέρας του). Στο τέλος του ίδιου έτους, τοποθετήθηκε στην Καθά, στην Άνω Βιρμανία, όπου προσβλήθηκε από δάγκειο πυρετό το 1927. Πήρε αναρρωτική άδεια και πήγε στην Αγγλία τον Ιούλιο. Τον Σεπτέμβριο του 1927 ενώ έκανε διακοπές μαζί με την οικογένεια του στην Κορνουάλη, επανεκτίμησε τη ζωή του. Αποφασίζει να μην επιστρέψει στη Βιρμανία, να παραιτηθεί από την Ινδική Αυτοκρατορική Αστυνομία και να γίνει συγγραφέας. Άντλησε από τις εμπειρίες του ως αστυνομικός στη Βιρμανία για το μυθιστόρημα Μέρες της Βιρμανίας (1934) και για τα δοκίμια «Η κρεμάλα» (1931) και «Πυροβολώντας έναν ελέφαντα» (1936).
Στην Βιρμανία, ο Μπλαιρ είχε αποκτήσει την φήμη του παρία. Περνούσε πολύ χρόνο μοναχός του, διαβάζοντας ή αναζητώντας δραστηριότητες, όπως εκκλησιασμό στην εθνοτική κοινότητα των Καρέν. Ένας συνάδελφός του, ο Ρότζερ Μπήντον, θυμόταν (σε εκπομπή του BBC το 1969), ότι «ο Μπλαιρ μάθαινε γρήγορα την τοπική γλώσσα και πριν φύγει από τη Βιρμανία, μπορούσε να μιλήσει με Βιρμανούς ιερείς σε άπταιστα Βιρμανικά».[36]
Έκτοτε έζησε για καιρό φτωχική ζωή στο Παρίσι και το Λονδίνο, αλλάζοντας περιστασιακά επαγγέλματα και συναναστρεφόμενος με περιθωριακούς. Επρόκειτο για μια συνειδητή από μέρους του απόρριψη του αστικού τρόπου ζωής, που συνοδεύτηκε από την πολιτική του ωρίμανση. Ο ίδιος χαρακτήριζε τον εαυτό του αναρχικό.
Στην Αγγλία εγκαταστάθηκε στο σπίτι της οικογένειας στο Σάουθγουολντ. Εκεί συνάντησε και τους παλιούς τους φίλους. Επίσης επισκέφτηκε τον παλιό του δάσκαλο, Γκάου, στο Καίμπριτζ, ώστε να του ζητήσει συμβουλές για το πώς να γίνει συγγραφέας.
Αρχές φθινοπώρου, του 1927, μετακόμισε στο Λονδίνο. Η Ρουθ Πίττερ, μια οικογενειακή φίλη, τον βοήθησε να βρει κατάλυμα. Μέχρι το τέλος του 1927 εγκαταστάθηκε στην οδό Πορτομπέλλο[37]. Μάλιστα, σε αυτό το μέρος σήμερα βρίσκεται μια πινακίδα όπου τιμά την παρουσία του εκεί. Η συμμετοχή της Πίττερ στο κίνημα θα τον βοηθούσε να ανέβει στην εκτίμηση της μητέρας του. Η Πίττερ συμπαθούσε το γράψιμο του Μπλαιρ, εντόπιζε αδυναμίες στην ποίησή του και τον συμβούλευε να γράψει για όσα ήξερε.
Το 1935 γνώρισε την Βρετανή ποιήτρια Αϊλίν Ο'Σόνεσι (Eileen O'Shaughnessy, 1905-1945)[38]. Η σχέση τους κατέληξε σε γάμο το 1936, που κράτησε μέχρι τον θάνατο της ποιήτριας το 1945. Τον Ιούνιο του 1944, οι δυο τους υιοθέτησαν ένα ορφανό αγόρι, τον Ρίτσαρντ Μπλαιρ (Richard Blair, γεν. 1944), ο οποίος κληρονόμησε αργότερα τα συγγραφικά δικαιώματα για τα έργα του Μπλαιρ/Όργουελ.
Τα βιβλία του Οι αλήτες του Παρισιού και του Λονδίνου (1933), Μέρες της Βιρμανίας (1934), Η κόρη του παπά (1935) και Ο δρόμος προς την αποβάθρα του Γουίγκαν (1937), δίνουν το χρονικό της περιόδου αυτής και καταγράφουν την εξέλιξη των ιδεών του.
Από τις κορυφαίες στιγμές της ζωής του ήταν η συμμετοχή του στον ισπανικό Εμφύλιο. Στρατευμένος αρχικά στη δημοκρατική πολιτοφυλακή, πολέμησε και τραυματίστηκε όντας μέλος της ταξιαρχίας "Λένιν" του P.O.U.M, ενώ συγκρούστηκε αργότερα με το σταλινικό PCE κατά τις τραγικές Ημέρες της Βαρκελώνης. Στο βιβλίο του Πεθαίνοντας στην Καταλωνία (1938) αποτύπωσε μοναδικά τις εμπειρίες και τη δράση του.
Με την έκρηξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου τοποθετήθηκε διευθυντής της Ινδικής Υπηρεσίας του BBC, απ' όπου αποχώρησε το 1943. Ως λογοτεχνικός συντάκτης, εν συνεχεία, στην εφημερίδα Tribune, διαμόρφωσε πολιτικές θέσεις με σοσιαλιστική κατεύθυνση, διαφοροποιημένος ωστόσο από την επίσημη γραμμή των Εργατικών. Στην περίοδο αυτή ανήκουν μερικά από τα καλύτερα δοκίμιά του[39].
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του έγραψε τα δύο βιβλία που του χάρισαν τη μεγάλη του φήμη. Το 1944 ολοκλήρωσε τη Φάρμα των Ζώων, πολιτική αλληγορία εμπνευσμένη από τη Ρωσική Επανάσταση και τη σταλινική περίοδο της ΕΣΣΔ. Το βιβλίο τον έκανε πλούσιο και διάσημο. Το 1949 κυκλοφόρησε το τελευταίο του έργο, το περίφημο 1984, κορυφαία ίσως στιγμή του συγγραφέα και πολιτικού στοχαστή. Με τη δράση τοποθετημένη στο μελλοντικό τότε έτος 1984, σκιαγραφεί αριστουργηματικά όσο και εφιαλτικά το ολοκληρωτικό αστυνομικό κράτος, όπου τα πάντα εξελίσσονται υπό την παρακολούθηση του Μεγάλου Αδελφού.
Παρότι ο Όργουελ ήταν αριστερών πολιτικών πεποιθήσεων, η απέχθεια του απέναντι σε όλες τις μορφές ολοκληρωτισμού (και ιδιαίτερα απέναντι στον σταλινισμό), ήταν ευδιάκριτη. Φοβούμενος ότι μέλη του βρετανικού Εργατικού Κόμματος τρέφουν φιλοσοβιετικά αισθήματα ή παρακινούμενος από αισθήματα για νεαρή που δούλευε για τις μυστικές υπηρεσίες της Βρετανίας, κατέθεσε στο Τμήμα Ερευνών Πληροφοριών (Information Research Department), παρακλάδι του Υπουργείου Εξωτερικών του Ηνωμένου Βασιλείου, λίστα με 38 (ή 135) ονόματα στα οποία συμπεριλαμβανόταν επιφανείς προσωπικότητες όπως ο Τσάρλι Τσάπλιν[40][41].
Μετά τον θάνατο της Αϊλίν, ο Όργουελ περιέπεσε σε περίοδο μοναξιάς. Τον Οκτώριο του 1949, ενώ ήταν βαριά άρρωστος, νυμφεύθηκε την Σόνια Μπρονέλ (Sonia Brownell, 1918-1980), γραμματέα του φίλου του Σίριλ Κόνολι[42]. To 1950, λίγο πριν τον θάνατό του, μακριά από το αγαπημένο του νησί Τζούρα, ο λογοτέχνης απαγόρευσε ρητά τη συγγραφή της βιογραφίας του, κάτι που τελικά δεν τηρήθηκε από τους πολυάριθμους βιογράφους του.
Ο Τζορτζ Όργουελ πέθανε τον Ιανουάριο του 1950 σε νοσοκομείο του Λονδίνου, σε ηλικία 47 ετών.
Το 1958 η χήρα του Σόνια, σε συνεργασία με τον Ίαν Άνγκους, επιμελήθηκε και εξέδωσε σε τέσσερις ογκώδεις τόμους το σύνολο σχεδόν των δοκιμίων, άρθρων, βιβλιοκρισιών, επιστολών και ημερολογίων που κρατούσε κατά καιρούς ο Όργουελ.
1934: Burmese days («Οι μέρες της Μπούρμα»)
—μτφ. Στέφανος Ροζάνης (εκδ. "ΔΩΔΩΝΗ", 1978)
—μτφ. Νίκος Β. Αλεξίου, (εκδ. "ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ", 1980)
1935: A clergyman's daughter («Η κόρη του παπά»)
—μτφ. Αμίκα Λυκιαρδοπούλου (εκδ. "ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ", 1984)
—μτφ. Ανδρέας Σοκοδήμος (εκδ."ΚΑΚΤΟΣ", 2005)
1936: Keep the aspidistra flying
—μτφ. Δημήτρης Κωστελένος, ως «Κρατήστε σφιχτά τον μικροαστισμό σας» (εκδ. "ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ", α' έκδοση, 1979)
—μτφ. Ανδρέας Σοκοδήμος, ως «Η παγίδα του χρήματος» (εκδ."ΚΑΚΤΟΣ", 2004)
1939: Coming up for air («Ανάσες»)
—μτφ. Πάνος Τομαράς (εκδ. "Αίολος", 2021)
1945: Animal farm -(«Η Φάρμα των Ζώων»)
—μτφ. αγνώστου (εικονογράφηση Φωκίων Δημητριάδης, εκδ. ''Ασπιώτη - ΕΛΚΑ'', 1951)
—μτφ. Μανώλης Γιαλουράκης (εκδ. "Ωρόρα", 1970)
—μτφ. Σάκης Σταύρου (εκδ. "Δαμιανός", 196;)
—μτφ. Νίνα Μπάρτη (εκδ. ''Γαλαξίας'', 1971)
—μτφ. Νέστορας Χούνος (εκδ. "Άγκυρα", 1976)
—μτφ. Κυριάκος Ντελόπουλος (εκδ. ''Εγνατία'', 1978)
—μτφ. Κατερίνα Χριστοδούλου (εκδ. "ΓΡΑΜΜΑΤΑ", 2001)
—μτφ. Νίκος Καταπόδης (εκδ. "Ζαχαρόπουλος", 2001)
—μτφ. Ντόρα Λαΐνη - Ζαγκούρογλου. (εκδ. "Αργοναύτης", 2013)
—μτφ. Αλέξης Καλοφωλιάς, (εκδ. "Μίνωας", 2020)
—μτφ. Κατερίνα Σχινά (εκδ. "Μεταίχμιο", 2021)
—μτφ. Αύγουστος Κορτώ (εκδ. "Ψυχογιός", 2021)
—μτφ. Τζένη Κουσουνέλου (εκδ. "Καρακώτσογλου", 2021)
1949:Nineteen Eighty-Four, («Χίλια εννιακόσια ογδόντα τέσσερα»)
—μτφ. Φιλιώ Κομώτη (εκδ. "Καμπανάς", 1970)
—μτφ. Νίνα Μπάρτη (εκδ. "ΚΑΚΤΟΣ", 1978)
—μτφ. Ανδρόνικος Κάπα (Ανδρέας Κάππα σε επανεκδόσεις) (εκδ. "Clip Books", 2013)
—μτφ. Ιωάννης Μαραθάκης (εκδ. "Αργοναύτης", 2020)
—μτφ. Αλέξης Καλοφωλιάς, (εκδ. "Μίνωας", 2020)
—μτφ. Νίκος Καταπόδης (εκδ. "Ζαχαρόπουλος", 2021)
—μτφ. Μαρία Καρβέλα (εκδ. "Ωκεανίδα", 2021)
—μτφ. Κατερίνα Σχινά (εκδ. "Μεταίχμιο", 2021)
—μτφ. Αύγουστος Κορτώ (εκδ. "Ψυχογιός", 2021)
—μτφ. Χριστιάννα Σακελλαροπούλου (εκδ. "Λιβάνης", 2021)
—μτφ. Ανδρέας Παππάς (εκδ. "Πατάκης", 2021)
—μτφ. Διονύσιος Ψιλόπουλος (εκδ. "Άμμων", 2021)
—μτφ. Γιώργος Καράμπελας (εκδ. "Εστία", 2021)
—μτφ. Πάνος Τομαράς (εκδ. "Οξύ", 2021)
—μτφ. Τζένη Κουσουνέλου (εκδ. "Καρακώτσογλου", 2021)
Down and out in Paris and London, 1933
—μτφ. Δημήτρης Κωστελένος, ως «Οι αλήτες του Παρισιού και του Λονδίνου» (εκδ. "ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ", 1978)
—μτφ. Αλέξης Καλοφωλιάς, ως «Οι άθλιοι του Παρισιού και του Λονδίνου» (εκδ. "ΑΣΒΟΣ", 2010)
The road to Wigan Pier (Ο δρόμος προς την αποβάθρα του Γουίγκαν, 1937)
—μτφ. Τασούλα Καραϊσκάκη, ως «Στις φάμπρικες του Γουήγκαν Πάιαρ» (εκδ. "ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ", 1979)
—μτφ. Ανδρέας Σοκοδήμος (εκδ."ΚΑΚΤΟΣ", 2004)
Homage to Catalonia (Φόρος τιμής στην Καταλονία, 1938)
—μτφ. Κλαίρη Καλαϊτζίδου, ως «Πεθαίνοντας στην Καταλωνία» (εκδ. "ΚΑΚΤΟΣ", 1979)
—μτφ. Νίκος Β. Αλεξίου, (εκδ. "ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ", 1980)
—μτφ. Αλέξης Καλοφωλιάς, (εκδ. "Μίνωας", 2020)
A Nice Cup of Tea (1946)
Shooting an Elephant (1936) —μτφ. Νίκος Κούρκουλος, ως «Πυροβολώντας έναν ελέφαντα» (εκδ. "Ναυτίλος", 2018)
A Hanging (Ένας απαγχονισμός, 1931)
The Lion and The Unicorn: Socialism and the English Genius (1941) —μτφ. Χρύσα Τσαλικίδου, ως «Το λιοντάρι και ο μονόκερος: σοσιαλισμός και αγγλικό πνεύμα » (εκδ. "Εξάντας", 2003)
Looking Back on the Spanish War (Ξανακοιτάζοντας τον Ισπανικό πόλεμο, 1943)
Notes on Nationalism (Σημειώσεις για τον Εθνικισμό, 1945) —μτφ. Ανδρέας Παππάς, ως «Για τον εθνικισμό» (εκδ. "Πατάκης", 2016)
Decline of the English Murder (Η παρακμή του αγγλικού εγκλήματος, 1946)
Reflections on Gandhi (Στοχασμοί για τον Γκάντι, 1949)
The Prevention of Literature (1946)
Awake! Young Men of England
Our Minds are Married, But we are Too Young
↑ 1,0 1,1 1,2 Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. Ανακτήθηκε στις 9  Απριλίου 2014.
↑ 2,0 2,1 2,2 Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας. data .bnf .fr /ark: /12148 /cb11918228x. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
↑ 3,0 3,1 3,2 (Αγγλικά) SNAC. w6ff3rfd. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
↑ Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. 118590359. Ανακτήθηκε στις 21  Ιουλίου 2015.
↑ 5,0 5,1 d:Q105848702. 2013. ISBN-13 978-80-971429-4-0.
↑ Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας. data .bnf .fr /ark: /12148 /cb11918228x. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
↑ BeWeB. 3359. Ανακτήθηκε στις 14  Φεβρουαρίου 2021.
↑ The Fine Art Archive. cs .isabart .org /person /64116. Ανακτήθηκε στις 1  Απριλίου 2021.
↑ 9,0 9,1 9,2 9,3 9,4 9,5 9,6 9,7 9,8 «Kindred Britain»
↑ Orwell, George (1993). «Why I write». Στο: Angus, Ian· Orwell, Sonia. The Collected Essays, Journalism and Letters of George Orwell. Volume 1 – An Age Like This 1945–1950. United Kingdom: Penguin. σελ. 23.
↑ Orwell, George (1968). Bott, George, επιμ. Selected Writings. London: Heinemann. σελ. 103. ISBN 0-435-13675-5.  "Every line of serious work that I have written since 1936 has been written, directly or indirectly, against totalitarianism and for democratic socialism, as I understand it." [«Κάθε αράδα σοβαρής δουλειάς που έχω γράψει από το 1936 έχει γραφτεί, άμεσα ή έμμεσα, κατά του ολοκληρωτισμού και υπέρ του δημοκρατικού σοσιαλισμού, όπως εγώ τον αντιλαμβάνομαι.»]
↑ «Still the moon under water». The Economist (London). 30 Ιουλίου 2008. https://www.economist.com/diary/2008/07/30/still-the-moon-under-water. Ανακτήθηκε στις 19 Απριλίου 2014.
↑ «The 50 greatest British writers since 1945». The Times (London). 5 Ιανουαρίου 2008. https://www.thetimes.co.uk/article/the-50-greatest-british-writers-since-1945-ws3g69xrf90. Ανακτήθηκε στις 20 Απριλίου 2014.
↑ McCrum, Robert (10 Μαΐου 2009). «The masterpiece that killed George Orwell». The Observer (The Guardian) (London). https://www.theguardian.com/books/2009/may/10/1984-george-orwell. Ανακτήθηκε στις 21 Απριλίου 2014.
↑ Drabble, Margaret (2000). The Oxford Companion to English Literature (6 έκδοση). Oxford and New York: Oxford University Press. σελ. 726. ISBN 0-19-861453-5.
↑ Nunberg, Geoffrey (22 Ιουνίου 2003). «Simpler Terms; If it's 'Orwellian,' it's probably not». The New York Times (New York). https://www.nytimes.com/2003/06/22/weekinreview/simpler-terms-if-it-s-orwellian-it-s-probably-not.html. Ανακτήθηκε στις 27 Φεβρουαρίου 2018.
↑ Jordison, Sam (11 Νοεμβρίου 2014). «Do you really know what 'Orwellian' means?». The Guardian (London). https://www.theguardian.com/books/booksblog/2014/nov/11/reading-group-orwellian-1984. Ανακτήθηκε στις 27 Φεβρουαρίου 2018.
↑ Crick, Bernard (2004). «Eric Arthur Blair [pseud. George Orwell] (1903–1950)». Oxford Dictionary of National Biography. Oxford, UK: Oxford University Press.
↑ Το σπίτι των προγόνων του στο Μοτιχάρι της Ινδίας έχει ανακηρυχθεί προστατευόμενο μνημείο ιστορικής σημασίας («Renovation of British author George Orwell's house in Motihari begins». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Ιουνίου 2014. Ανακτήθηκε στις 21 Ιουλίου 2014. )
↑ Stansky, Peter· Abrahams, William (1994). The Unknown Orwell: Orwell, the Transformation. Stanford, CA, USA: Stanford University Press. σελ. 656. ISBN 978-0-8047-2342-8.
↑ 21,0 21,1 21,2 21,3 Taylor, D.J. (2003). Orwell: The Life. New York: Henry Holt and Company. σελίδες 13–14. ISBN 0-8050-7473-2.
↑ Orwell, George (1937). The Road to Wigan Pier. London: The Camelot Press. σελ. 158.  "I was born into what you might describe as the lower- upper-middle class." [«Γεννήθηκα μέσα σ' αυτό που θα μπορούσατε να περιγράψετε ως κατώτερη-ανώτερη-μεσαία τάξη.»]
↑ Crick, Bernard (1980). George Orwell: A Life. London: Secker & Warburg. σελ. 7.
↑ Orwell, George (2015). A Kind of Compulsion, 1903–36. The Complete Works of George Orwell. 10. London: Secker. σελ. xviii.
↑ Taylor, D.J. (2003), σ. 24.
↑ 26,0 26,1 26,2 Buddicom, Jacintha (1974). Eric and us: A remembrance of George Orwell. London: Leslie Frewin Publishers Ltd. σελίδες 169. ISBN 0-85632-076-5.
↑ Bowker, Gordon (2004). George Orwell. London: Little, Brown. σελ. 21.
↑ «Royal Eastbourne Golf Club, Hambro Bowl». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Απριλίου 2011. Ανακτήθηκε στις 31 Ιουλίου 2014.
↑ Bowker, G. (2004), σελ. 30.
↑ Jacob, Alaric (1984). «Sharing Orwell's 'joys' — but not his fears». Στο: Norris, Christopher. Inside the Myth: Orwell: Views from the Left. London: Lawrence and Wishart. σελίδες 62–84.
↑ 31,0 31,1 31,2 Wadhams, Stephen (1984). Remembering Orwell. Penguin.
↑ Connolly, Cyril (1949). Enemies of Promise. London: Routledge & K. Paul. σελ. 265. ISBN 978-0-233-96488-1.
↑ Orwell, G. (2015), A Kind of Compulsion, σελ. 87.
↑ Stansky & Abrahams, The Unknown Orwell, pp.170–171
↑ Michael Shelden Orwell: The Authorised Biography, William Heinemann, 1991
↑ Orwell, G. (2015) A Kind of Compulsion, 1903–36, σελ. 87.
↑ Ruth Pitter BBC Overseas Service broadcast, 3 Ιανουαρίου 1956
↑ Cooke, Rachel (10 Μαρτίου 2020). «Eileen: The Making of George Orwell by Sylvia Topp – review». The Guardian. https://www.theguardian.com/books/2020/mar/10/eileen-the-making-of-george-orwell-sylvia-topp-review. Ανακτήθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου 2022.
↑ Βιστωνίτης, Αναστάσης (23 Σεπτεμβρίου 2022). «Η ενδοχώρα του Τζορτζ Οργουελ». Το Βήμα (Αθήνα). https://www.tovima.gr/printed_post/i-endoxoracrtou-tzortz-orgouel/. Ανακτήθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου 2022.
↑ Ezard, John (21 Ιουνίου 2003). «Blair's Babe: Did love turn Orwell into a government stooge?». The Guardian. https://www.theguardian.com/uk/2003/jun/21/books.artsandhumanities. Ανακτήθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου 2022.
↑ Γκάρτον Ας, Τίμοθυ (Ιανουάριος 2004). «Η λίστα του Όργουελ». Νέα Εστία 155 (1763): 4-23.
↑ Diski, Jenny (25 Απριλίου 2002). «Don't think about it». London Review of Books 24 (8). https://www.lrb.co.uk/the-paper/v24/n08/jenny-diski/don-t-think-about-it. Ανακτήθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου 2022.