el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el en el el el el el el el el el el el el el el el el el es el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el en el en el el el el el el el el en el en el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el en el en el en el en el en el en el el el el el el el el el el el el el el en el en el el en el en el en el el de el el en el en el ro el el en el el en el el el el el en el el en el el el en el el en el el en el el el en el el el en el el en el el el en el el el en el el el el el el el el el el el el en el en el en el el el el en en el en en en en en el el en el el en el el el el el el el el el en en el en en el en en el en en el en en el en en el en en el el en el el en el el en el el el el el el el el el el el el el en en en sv en fr en sv en fr en fr en en en en en wuu fr en el el en fr fr sv en sv nl sv en sv en sv en en en fr en en en sv el el en en en en en sv en fr en fr en fr en fr en fr en sv en sv el el en fr en fr en sv en sv de sv en sv en sv fr sv en en en sv el el en en en sv en sv en sv en sv en sv de sv en sv en sv it fr el el fr fr de fr en fr de fr en fr en fr en de it fr it fr tr de el el ja fr en en es en it sv es en ru en it fr es sv it en it en el gu fr en ru el ru el en pl el el el en en en de en en fr zh ca fr en el el en en it en en sv oc ca ca fr en el el en en en de en sv de oc ca fr en el el en en fr sv en sv oc fr fr fr en el el en en it de en de oc zh oc fr el el el en sv fr de en de ca zh fr it en el el en en fr en en en fr ca fr fr en ko el en en fr en en en oc fr fr fr en el el en en en en en en fr de oc fr en el el en en en en en en oc oc ca fr en el el en en fr de en sv fr oc zh fr en el el en sv fr de en fr fr ca zh de it el el en en fr en en en oc fr de fr en zh el en en en en en en fr fr fr fr en el el en en en en en en fr fr oc fr en el el en en en en en en fr da fr fr en el el en en en en en en ca zh oc fr el el el en en en en en en fr hbs_lat fr fr en el el en en fr en en en fr oc fr fr en el el en en en en en en oc fr oc fr en el el en en fr es en sv fr fr fr fr en el el en en fr fr en en oc fr oc nl en zh el el el el el el el el el el el fr fr fr en en fr el zh el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el en el el el el el el el en en el sv pt ja en el zh en de en el af it en el pt el fr en el eu en fr en el zh en fr en el fa pt fr en el ceb en el sv en el da en en en el sv en el de en el zh en de en el id en en en el zh en fr en el da pt en el pt en el eu en en el da en el en el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el en el en el en el el en el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el
Αυτό το λήμμα αφορά στο τμήμα υδατοσφαίρισης του Ολυμπιακού. Για τα υπόλοιπα τμήματα, δείτε: Ολυμπιακός ΣΦΠ.
Το τμήμα υδατοσφαίρισης του Ολυμπιακού ιδρύθηκε το 1925 και πρωταγωνιστεί στον ευρωπαϊκό και τον ελλαδικό χώρο. Είναι από τα ιδρυτικά μέλη της Ε.Κ.Ο.Φ. (Ελληνική Κολυμβητική Ομοσπονδία Φιλάθλων) το Σεπτέμβριο του 1927.
Παπαστράτειο Κολυμβητήριο Πειραιά "Πέτρος Καπαγέρωφ"
Ο Ολυμπιακός έγινε το 2002 η πρώτη ομάδα στην ιστορία του ευρωπαϊκού και του παγκόσμιου πόλο αλλά και η μοναδική ελληνική ομάδα σε όλα τα αθλήματα, που κατέκτησε σε μια χρονιά Πρωτάθλημα, Κύπελλο, Πρωτάθλημα Ευρώπης (στη σύγχρονή του μορφή μετά το 1996) και Σούπερ Καπ Ευρώπης, όλους δηλαδή τους τίτλους που διεκδίκησε, εγχώριους και ευρωπαϊκούς.[1][2][3] Ο Ολυμπιακός κατατάσσεται μεταξύ των σημαντικότερων ομάδων της Ευρώπης και είναι η πιο επιτυχημένη ελληνική ομάδα στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Είναι η μοναδική που έχει κατακτήσει το Πρωτάθλημα Ευρώπης (2002, 2018),[4] και το Σούπερ Καπ Ευρώπης (2002). ΄Εχει συμμετάσχει σε 6 ακόμα τελικούς ευρωπαϊκής διοργάνωσης, 3 στο Κύπελλο Πρωταθλητριών (2001, 2016, 2019), 2 στο Κύπελλο Κυπελλούχων (1998, 1999) και έναν στο Σούπερ Καπ (2018).
Ο Ολυμπιακός είναι η πιο επιτυχημένη ομάδα υδατοσφαίρισης ανδρών στην Ελλάδα καθώς έχει τους περισσότερους εγχώριους τίτλους (64 έναντι 50 του δεύτερου Εθνικού). Συγκεκριμένα, έχει κατακτήσει 36 Πρωταθλήματα Ελλάδας (τα 15 αήττητος) [5], 23 Κύπελλα (τα περισσότερα από κάθε άλλη ομάδα, ενώ μάλιστα τα 21 από αυτά τα κατέκτησε αήττητος) [6], 20 Νταμπλ (τα περισσότερα από κάθε άλλη ομάδα) καθώς και 5 Σούπερ Καπ (τα περισσότερα από κάθε άλλη ομάδα). Είναι η μοναδική ομάδα που έχει συμμετάσχει σε όλες τις διοργανώσεις από καταβολής Κ.Ο.Ε. (1928), μετρώντας 90 έναντι 88 του Εθνικού. Παράλληλα έχει τις περισσότερες νίκες, τις λιγότερες ήττες και κατέχει το ρεκόρ παραγωγικότητας με 446 γκολ σε μία χρονιά (2017–2018), σπάζοντας το δικό του προηγούμενο ρεκόρ με 444 γκολ τη σεζόν 2015–2016, καθώς και το ρεκόρ της καλύτερης αμυντικής επίδοσης δεχόμενος μόλις 100 γκολ τη σεζόν 2015–2016 [7]. Στις 16 Νοεμβρίου 2019 με την ισοπαλία 13-13 με τη Βουλιαγμένη, σταμάτησε ένα μεγάλο σερί νικών με 162 σε αγώνες της κανονικής περιόδου (τελευταία ήττα από τη Βουλιαγμένη για την 21η αγωνιστική της περιόδου 2011–12). Στις 23 Μαΐου 2019 σταμάτησε ένα άλλο μεγάλο σερί, με την ήττα του στον 2ο τελικό της περιόδου 2018–19. 163 νίκες στο πρωτάθλημα σε κανονική περίοδο και πλέι οφ (νέο ρεκόρ ελληνικού πρωταθλήματος), καθώς είχε να ηττηθεί από τον πρώτο τελικό της περιόδου 2012–13 (8 Μαΐου του 2013, από τη Βουλιαγμένη με 5–7).
1.1 1925–1945: Η ίδρυση και τα 4 πρώτα Πρωταθλήματα
1.2 1946–1992: Η ισχυρή μεταπολεμική ομάδα
1.3 1992–2019: Η Χρυσή Περίοδος
1.3.1 1992–1998: 4 Πρωταθλήματα, 4 Κύπελλα, 2 Νταμπλ και ο πρώτος ευρωπαϊκός τελικός
1.3.2 1998–2005: Τριπλ Κράουν, Πρωταθλητής και Υπερπρωταθλητής Ευρώπης, 7 συνεχή Πρωταθλήματα Ελλάδος, 4 συνεχή Νταμπλ
1.3.3 2005–2019: 11 Νταμπλ σε 14 χρόνια (6 αήττητος) και σπάσιμο κάθε ρεκόρ στην Ελλάδα. 2ο Πρωτάθλημα Ευρώπης, τετραπλό στέμμα και 5 τελικοί
2.5 Νικητής σε ανεπίσημα τουρνουά
4 Οι αγώνες προς την κατάκτηση των δύο Πρωταθλημάτων Ευρώπης
1925–1945: Η ίδρυση και τα 4 πρώτα ΠρωταθλήματαΕπεξεργασία
Η πρωταθλήτρια ομάδα του Ολυμπιακού το 1927
Το τμήμα πόλο του Ολυμπιακού ιδρύθηκε το 1925 και ήταν από τα πρώτα τμήματα του συλλόγου (μαζί με το τμήμα στίβου και το τμήμα της κολύμβησης) που συστάθηκαν σχεδόν αμέσως μετά το ποδοσφαιρικό τμήμα.[8]
To 1927 ο Ολυμπιακός με παίκτες τους Νίκο Καλούδη, Ιωάννη Παπαδάκη, Ανδρέα Αθανασιάνο, Εμμανουήλ και Νικόλαο Μπαλτατζή - Μαυροκορδάτο, Χρ. Σιαδήμα, Ν. Κιβωτό και Κορδοπάτη κατακτά το πρώτο Πρωτάθλημα Ελλάδας στην ιστορία του, κερδίζοντας με 3–2 τον συμπολίτη Εθνικό στον τελικό.[9]
Το 1933 η ομάδα, με σημαντικότερους παίκτες τους Ανδρέα Κουραχάνη (τερματοφύλακας), Νικόλαο Μπαλτατζή - Μαυροκορδάτο, Τάκη Προβατόπουλο, Ιωάννη Παπαδάκη, Ιωάννη Ισιγώνη, Ανδρέα Αθανασιάνο και Ν. Κιβωτό, θα κατακτήσει το δεύτερο Πρωτάθλημα Ελλάδας της ιστορίας της, μετά από νίκη με σκορ 4–2 επί του Εθνικού στον τελικό. Τα γκολ του Ολυμπιακού σημείωσαν οι Προβατόπουλος (3) και Αθανασιάνος.[10][11]
Την επόμενη χρονιά ο Ολυμπιακός θα πανηγυρίσει για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά το Πρωτάθλημα, νικώντας ξανά τον Εθνικό με 4–2. Σκόρερ της ομάδας στον τελικό ήταν οι Προβατόπουλος (2), Αλεξίου και Ισιγώνης.[12][13]
Το 1936 η ομάδα θα πανηγυρίσει το τέταρτο Πρωτάθλημα Ελλάδας στην ιστορία της, κερδίζοντας τον Κ.Ο. Πειραιά με σκορ 5–1 στον τελικό.[14]
Με το ξέσπασμα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και την επίθεση της Φασιστικής Ιταλίας κατά της Ελλάδας, αρκετοί υδατοσφαιριστές του Ολυμπιακού φεύγουν για το μέτωπο. Ο τερματοφύλακας της ομάδας και πρωταθλητής της κολύμβησης Ανδρέας Κουραχάνης, σκοτώνεται σε μάχη κατά των Ιταλών.[15][16] Ο Τάκης Κονταράτος, υδατοσφαιριστής αλλά και μέσος της ποδοσφαιρικής ομάδας του συλλόγου, υπηρετούσε ως σημαιοφόρος στο αντιτορπιλικό Βασίλισσα Όλγα και σκοτώθηκε κατά τον βομβαρδισμό και τη βύθιση του πλοίου από τη γερμανική Λουφτβάφε στη Λέρο στις 26 Σεπτεμβρίου του 1943 (υπέκυψε στα τραύματά του την επόμενη μέρα στο νοσοκομείο του νησιού).[17][18]
1946–1992: Η ισχυρή μεταπολεμική ομάδαΕπεξεργασία
Ο προπονητής Ίβο Τρούμπιτς (μέλος του Hall of Fame), οδήγησε τον Ολυμπιακό στο Πρωτάθλημα Ελλάδας το 1971.[19]
Μετά τη λήξη του πολέμου, ο Ολυμπιακός θα δημιουργήσει μία ισχυρή ομάδα και θα κατακτήσει από το 1947 μέχρι το 1952 τέσσερα Πρωταθλήματα Ελλάδας (1947, 1949, 1951, 1952). Το 1949 κατακτά τον τίτλο με παίκτες τους Αλέκο Μοναστηριώτη, Χρήστο Οικονόμου, Τάκη Προβατόπουλο, Μανώλη Παπαδόπουλο, Λεωνίδα Αλεξίου, Ασημάκη, Κλεούδη, Μαραγκουδάκη, Δημητρόπουλο και Χάλα μετά από νίκη επί του Εθνικού με σκορ 3–1.[20][21] To 1951 η ομάδα, υπό τις οδηγίες του Χρήστου Σβολόπουλου και με παίκτες τους Αλέκο Μοναστηριώτη, Τάκη Προβατόπουλο, Νίκο Τελειώνη, Μπάμπη Γερακαράκη, Μανώλη Παπαδόπουλο, Β. Όντρια και Ασημάκη, θα κατακτήσει τον τίτλο μετά από νίκη με 6–2 επί του Ν.Ο. Μυτιλήνης.[22][23][24] Την επόμενη χρονιά, με πρωταγωνιστές τους Νίκο Τελειώνη, Αλέκο Μοναστηριώτη, Λεωνίδα Αλεξίου, Μπάμπη Γερακαράκη, Νίκο Μπίστη, Ασημάκη και Β. Όντρια, θα στεφτεί για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά και για τέταρτη συνολικά τα τελευταία 6 χρόνια Πρωταθλητής Ελλάδας.[25][26]
Το επόμενο Πρωτάθλημα του Ολυμπιακού θα έρθει το 1969 με προπονητή το Μάκη Χαρίτο και παίκτες τους Σπύρο Τσιμινό, Γιάννη Παληό, Τάκη Μίχαλο, Περικλή Δαμάσκο, Γιώργο Παλληκάρη, Βαγγέλη Κοσκινά, Γιώργο Βενάρδο, Σπύρο Ιωαννίδη, Στάθη Σαράντο, Ηλία Δαμάσκο και Όμηρο Πολυχρονόπουλο.[27]
To 1971 τα ηνία της ομάδας αναλαμβάνει ο εμβληματικός Γιουγκοσλάβος προπονητής Ίβο Τρούμπιτς, χρυσός Ολυμπιονίκης στο Μεξικό το 1968 με την ομάδα της Γιουγκοσλαβίας. Ο Ολυμπιακός, με την καθοδήγηση του Τρούμπιτς και με σημαντικότερους παίκτες τους Γιάννη Παληό, Τάκη Μίχαλο, Περικλή Δαμάσκο, Γιώργο Παλληκάρη, Γιώργο Βενάρδο, Σπύρο Ιωαννίδη, Στάθη Σαράντο, Ηλία Δαμάσκο, Όμηρο Πολυχρονόπουλο και Σαράντη Σαράντο θα κατακτήσει το δέκατο Πρωτάθλημα Ελλάδας της ιστορίας του.[28][29]
Τα επόμενα χρόνια μετά την κατάκτηση του Πρωταθλήματος του 1971, ο Ολυμπιακός θα δημιουργήσει δυνατές ομάδες, όπως αυτή του 1979 με προπονητή τον Μίλε Νάκιτς και σημαντικότερους παίκτες τους Γιώργο Βενάρδο, Στάθη Σαράντο, Σπύρο Τσιμινό, Σπύρο Καπράλο, Νίκο Μπεριστιάνο, Χρήστο Δάρα, Ανδρέα Γούνα, Μπάμπη Χαραλαμπίδη, Αντώνη Καραβάνο και Γρηγόρη Καμπούρογλου,[30] αλλά και στη συνέχεια με παίκτες πρώτης γραμμής όπως οι πρώτοι σκόρερ του Πρωταθλήματος Μιχάλης Κουρέτας (1985, 1985) και Γιάννης Λαδάς (1986), ο Ανδρέας Μοίραλης, ο Γιώργος Μιχαηλίδης, οι Γιώργος και Θανάσης Κατσούλης, ο Μανώλης Ψαρρός και αρκετοί άλλοι, δε θα μπορέσει όμως να φτάσει στην κατάκτηση τίτλων μέχρι τη σεζόν 1991–92.
1992–1998: 4 Πρωταθλήματα, 4 Κύπελλα, 2 Νταμπλ και ο πρώτος ευρωπαϊκός τελικόςΕπεξεργασία
Το 1992 ο Ολυμπιακός θα επιστρέψει στην κορυφή του ελληνικού πόλο, κατακτώντας το πρώτο Νταμπλ στην ιστορία του. Με προπονητή τον Νίκο Λουκάτο και σημαντικότερους παίκτες τους Μάκη Βολτυράκη, Θοδωρή Βλάχο, Κώστα Λούδη, Κυριάκο Γιαννόπουλο, Νίκο Βενετόπουλο (πρώτο σκόρερ του πρωταθλήματος για τρεις συνεχόμενες χρονιές 1991, 1992, 1993), Αντώνη Αρώνη, Δημήτρη Κραβαρίτη, Θέμη Χατζή, Σάκη Πλατανίτη, Χάρη Παυλίδη και Ζαφείρη Τζίνη θα κατακτήσει το ενδέκατο Πρωτάθλημα αλλά και το πρώτο Κύπελλο Ελλάδας στην ιστορία του, μετά από νίκη με 9–8 επί του ΝΟ Πατρών στον μεγάλο τελικό.[31]
Την επόμενη σεζόν τα ηνία της ομάδας θα αναλάβει μια εμβληματική φυσιογνωμία του παγκόσμιου πόλο, ο Ρώσος Μπόρις Ποπόφ, προπονητής της αήττητης από το 1980 έως το 1986 ομάδας της Σοβιετικής Ένωσης, την οποία είχε οδηγήσει στο χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Μόσχας και στην κατάκτηση του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος το 1982.[32] Με τον Ποπόφ στον πάγκο ο Ολυμπιακός θα φτάσει σε δεύτερο συνεχόμενο Νταμπλ, κατακτώντας το Κύπελλο Ελλάδας μετά από άνετη νίκη με σκορ 8–4 επί της Γλυφάδας στον τελικό[31] και στη συνέχεια το δωδέκατο Πρωτάθλημα της ιστορίας του.
Τις σεζόν 1994–95 και 1995–96 η ομάδα με προπονητή τον Μίλε Νάκιτς (στην τρίτη θητεία του στο σύλλογο) [33] και πρωταγωνιστές τους Θοδωρή Χατζηθεοδώρου, Κώστα Λούδη, Νίκο Βενετόπουλο, Μάκη Βολτυράκη, Θέμη Χατζή, Σάκη Πλατανίτη, Θοδωρή Βλάχο, Δημήτρη Κραβαρίτη και Χάρη Παυλίδη, κατέκτησε 2 συνεχόμενα Πρωταθλήματα, κερδίζοντας στους τελικούς το 1995 με 3–0 νίκες τον Εθνικό και το 1996 με 2–1 νίκες τη Βουλιαγμένη.[34]
Τη σεζόν 1996–97 με τον Νάκιτς και πάλι στον πάγκο και με την προσθήκη του πρώτου ξένου παίκτη στην ιστορία της ομάδας, του Ούγγρου Τάμας Ντάλα,[35] ο Ολυμπιακός θα κατακτήσει το τρίτο Κύπελλο Ελλάδας της ιστορίας του, κερδίζοντας με 9–8 τον ΝΟ Πατρών στον τελικό. Την επόμενη σεζόν, ο Μίλε Νάκιτς θα επιστρέψει στην πατρίδα του[36] και τα ηνία της ομάδας θα αναλάβει ο Νίκος Λουκάτος, που είχε οδηγήσει τον Ολυμπιακό στο Νταμπλ του 1992. Η ομάδα θα αποκτήσει τους Αντώνη Βλοντάκη και Γιάννη Θωμάκο, ενώ ο Αμερικανός αμυντικός Γκάβιν Αρόγιο θα αντικαταστήσει τον Τάμας Ντάλα.[37][38] Υπο τις οδηγίες του Λουκάτου η ομάδα θα κατακτήσει το πρώτο Σούπερ Καπ Ελλάδας στην ιστορία του κερδίζοντας στον τελικό της 11ης Οκτωβρίου του 1997 τη Βουλιαγμένη με 10−5 (συνολικά την τριετία 1996–1998 η ομάδα συμμετείχε και στους 3 τελικούς Σούπερ Καπ Ελλάδος που διεξήχθησαν και –κερδίζοντας δύο φορές τη Βουλιαγμένη– κατέκτησε τα 2 από τα 3 τρόπαια).[39] Επίσης, θα πανηγυρίσει δεύτερο συνεχόμενο Κύπελλο Ελλάδας με νίκη επί του ΝΟ Πατρών στον τελικό όπως και την προηγούμενη χρονιά, αλλά αυτή τη φορά με σκορ 10–8.[40] Στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις, ο Ολυμπιακός θα καταφέρει τη σεζόν εκείνη να φτάσει για πρώτη φορά στην ιστορία του στον τελικό του Κυπέλλου Κυπελλούχων Ευρώπης. Στον διπλό τελικό της διοργάνωσης αντιμετώπισε την ουγγρική Φερεντσβάρος. Επικράτησε με 7–6 στο πρώτο παιχνίδι στην Αθήνα αλλά ηττήθηκε με 6–8 στην Βουδαπέστη στον επαναληπτικό τελικό και δεν κατάφερε να σηκώσει το τρόπαιο.[41]
1998–2005: Τριπλ Κράουν, Πρωταθλητής και Υπερπρωταθλητής Ευρώπης, 7 συνεχή Πρωταθλήματα Ελλάδος, 4 συνεχή ΝταμπλΕπεξεργασία
Την περίοδο 1998–2005 ο Ολυμπιακός κατέκτησε 7 συνεχόμενα Πρωταθλήματα Ελλάδος, που αποτελεί ρεκόρ για το Πρωτάθλημα της Α1 Εθνικής Κατηγορίας (από το 1987) όπως φυσικά και για την ομάδα.
Τη σεζόν 1998–99 την τεχνική ηγεσία της ομάδας αναλαμβάνει ένας από τους μεγαλύτερους προπονητές στην ιστορία του αθλήματος,[42][43][44] ο επονομαζόμενος και "Στρατηγός"[43][45][46][47] Νίκολα Στάμενιτς, που είχε οδηγήσει την Εθνική Γιουγκοσλαβίας στην κατάκτηση του Ευρωπαϊκού και του Παγκόσμιου Πρωταθληματος τo 1991.[46] Ο Στάμενιτς επέβαλε συνθήκες απόλυτου επαγγελματισμού, με πολύωρες και άκρως απαιτητικές προπονήσεις, σιδηρά πειθαρχία, ενδελεχή ανάλυση της τακτικής αλλά και όλων των πτυχών του παιχνιδιού.[45][48] Οι παίκτες του Ολυμπιακού θα αφομοιώσουν τις γνώσεις και τις ιδέες του Σέρβου προπονητή και η ομάδα θα φτάσει τη διετία του Στάμενιτς στην κατάκτηση 2 συνεχόμενων Πρωταθλημάτων Ελλάδας (1999 και 2000), ενός Σούπερ Καπ Ελλάδος και θα καταφέρει να φτάσει στον τελικό του Κυπέλλου Κυπελλούχων Ευρώπης το 1999 (για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά). Τη σεζόν 1998−1999 με την άφιξη του Στάμενιτς θα διατηρήσει, με μικρές αλλαγές (αποχώρησαν οι Κώστας Λούδης και Θοδωρής Βλάχος), το ίδιο ρόστερ με τη σεζόν 1997−98, έχοντας στο δυναμικό του τους Θοδωρή Χατζηθεοδώρου, Μάκη Βολτυράκη, Θέμη Χατζή, Αντώνη Βλοντάκη, Γιάννη Θωμάκο, Σάκη Πλατανίτη, Δημήτρη Κραβαρίτη, Χάρη Παυλίδη, Χάρη Βαφειάδη, Αρσένη Μαρούλη, Παναγιώτη Γιάγκο, Δημήτρη Λαγωνικάκη και ξένο για δεύτερη συνεχή σεζόν τον Αμερικανό Γκάβιν Αρόγιο.[49] Θα κατακτήσει το Πρωτάθλημα με 2−1 νίκες επί της Βουλιαγμένης στους τελικούς, το Σούπερ Καπ στις αρχές της σεζόν με νίκη και πάλι επί της Βουλιαγμένης με 6−5 και θα φτάσει στον τελικό του Κυπέλλου Κυπελλούχων Ευρώπης όπου θα ηττηθεί στο διπλό τελικό από την κροατική Μλάντοστ (ήττα 4–13 στο Ζάγκρεμπ, νίκη 10–6 στην Αθήνα). Στον ημιτελικό της διοργάνωσης είχε αποκλείσει την ιταλική Φιορεντίνα των Στέφανο Τεμπέστι, Μπόρις Πόποβιτς και Ντμίτρι Γκορσκόφ πετυχαίνοντας μεγάλη νίκη με 10–3 στο πρώτο παιχνίδι της σειράς στον Πειραιά.[50]
Τη σεζόν 1999–00 στην ομάδα εντάσσεται ο Γιώργος Ψύχος, ενώ στη θέση του Γκάβιν Αρόγιο που αποχώρησε μετά από δύο χρόνια αποκτήθηκε ο επίσης Αμερικανός αμυντικός Τζέρεμι Πόουπ. Ο Ολυμπιακός θα στεφτεί για δεύτερη συνεχή χρονιά Πρωταθλητής Ελλάδας, επικρατώντας με 2–1 νίκες της Βουλιαγμένης στους τελικούς.[51][52]
Ο Στάμενιτς θα αποχωρήσει από τον Ολυμπιακό και τα ηνία της ομάδας για τη σεζόν 2000–01 θα αναλάβει ο Κροάτης Ντράγκαν Ματουτίνοβιτς, Πρωταθλητής Ευρώπης το 1999 με την POŠK Σπλιτ. Στη θέση του Τζέρεμι Πόουπ ο Ολυμπιακός φέρνει τον διεθνούς κλάσης Κροάτη περιφερειακό Τέο Ντόγκας (Πρωταθλητής Ευρώπης και αυτός ως παίκτης του Ματουτίνοβιτς στην POŠK Σπλιτ το 1999). Η ομάδα θα κάνει εξαιρετική χρονιά και θα κατακτήσει το Νταμπλ, επικρατώντας της Βουλιαγμένης με 3–0 νίκες στους τελικούς του Πρωταθλήματος και με 9–7 στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας στην Πάτρα. Στην Ευρώπη, ο Ολυμπιακός πραγματοποιεί μια εκπληκτική πορεία και γίνεται η πρώτη ελληνική ομάδα που προκρίνεται στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ. Στον ημιτελικό του Φάιναλ Φορ του Ντουμπρόβνικ κέρδισε την πανίσχυρη ιταλική Ποζίλιπο των Τάμας Κάσας, Κάρλο Σίλιπο, Φραντέσκο Ποστιλιόνε, Φάμπιο Μπεντσιβένγκα, Μπαρναμπάς Στάινμετζ και Μπόγκνταν Ρατ με σκορ 7–6 και πέρασε στον μεγάλο τελικό.[53] Εκεί, αντιμετώπισε τη γηπεδούχο Γιούγκ Ντουμπρόβνικ σε έναν δραματικό αγώνα που κρίθηκε από ένα εξόφθαλμο διαιτητικό λάθος του Σλοβένου διαιτητή Μαργκέτα, ο οποίος ακύρωσε πεντακάθαρο γκολ (σφυρίζοντας ανύπαρκτο επιθετικό φάουλ) του Χατζηθεοδώρου 4 δευτερόλεπτα πριν από τη λήξη, γκολ που θα έκανε το σκορ 6–5 υπέρ της ομάδας του Πειραιά και θα της έδινε τον τίτλο.[54][55][56][57][58] Τελικά, το παιχνίδι πήγε σε παράταση και ο Ολυμπιακός, δεχόμενος γκολ στα τελευταία δευτερόλεπτα του δευτέρου ημιχρόνου της παράτασης, έχασε τον τελικό με 7–8.
Παρά την εξαιρετική σεζόν που είχε προηγηθεί, ο Ματουτίνοβιτς αποχώρησε από τον Ολυμπιακό και τα ηνία της ομάδας για τη σεζόν 2001–02 ανέλαβε ο σπουδαίος Ούγγρος προπονητής Ζόλταν Κάσας, που είχε οδηγήσει τη Μπέτσεϊ στην κατάκτηση του Τσάμπιονς Λιγκ το 2000. Η ομάδα ενισχύεται με τους Θοδωρή Καλακώνα, Νίκο Δεληγιάννη και μ'έναν απ'τους καλύτερους ξένους που έχουν αγωνιστεί στο σύλλογο, τον Σέρβο Πέταρ Τρμπόγεβιτς (που αντικατέτστησε τον Ντόγκας). Ο Ολυμπιακός θα πραγματοποιήσει μια απίστευτη χρονιά, την καλύτερη στην ιστορία του, αφού έγινε η πρώτη ομάδα στην ιστορία του ευρωπαϊκού και του παγκόσμιου πόλο, που κατέκτησε σε μια χρονιά όλους τους τίτλους σε ευρωπαϊκό και εγχώριο επίπεδο,[1][2][3] κερδίζοντας το Πρωτάθλημα Ευρώπης, το Σούπερ Καπ Ευρώπης, το Πρωτάθλημα και το Κύπελλο Ελλάδος, αλλά και η μοναδική ελληνική ομάδα που πετυχαίνει κάτι τέτοιο σε όλα τα αθλήματα.[1] Κέρδισε το Πρωτάθλημα Ευρώπης και το Σούπερ Καπ Ευρώπης στη Βουδαπέστη, κερδίζοντας δύο κορυφαίες ουγγρικές ομάδες μέσα στην έδρα τους: την Χόνβεντ των Γκέργκελι Κις, Πέτερ Μπίρος, Μάρτον Σίβος, Τάμας Μόλναρ και Ατίλα Μπάρανι[59] με σκορ 9–7 στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ και την Βάσας των Νόρμπερτ Μάνταρας, Τάμας Βάργκα, Ντάνιελ Βάργκα και Άνταμ Στάινμετζ με 6–5 στον τελικό του Σούπερ Καπ.[60][61] Παράλληλα, κέρδισε το Πρωτάθλημα με 3–2 νίκες επί της Βουλιαγμένης στους τελικούς και το Κύπελλο Ελλάδος με νίκη 10–9 στον τελικό επί της ίδιας αντιπάλου και πανηγύρισε το Τριπλ Κράουν και το Σούπερ Καπ, επίτευγμα που κατάφεραν έκτοτε να το σημειώσουν μόνο τέσσερις ομάδες στον κόσμο, η Γιουγκ Ντουμπρόβνικ, η Προ Ρέκο, η Παρτιζάν Βελιγραδίου και ο Ερυθρός Αστέρας.
Την σεζόν 2002–03 με τον προπονητή του Τρεμπλ Ζόλταν Κάσας και πάλι στο τιμόνι της ομάδας, ο Ολυμπιακός θα ενισχυθεί με τον Τάσο Σχίζα και τον Αμερικανό φουνταριστό Κρις Χάμπερτ, θα αποχωρήσουν όμως από την ομάδα ο εμβληματικός τερματοφύλακας και αρχηγός της Μάκης Βολτυράκης καθώς και ο Αντώνης Βλοντάκης.[62] Η ομάδα, εκτός από την κατάκτηση του προαναφερθέντος Σούπερ Καπ Ευρώπης (κατακτήθηκε με το ρόστερ της σεζόν 2002–03 καθότι διεξήχθη τον Δεκέμβριο του 2002) με γκολ του Κρις Χάμπερτ 18 δευτερόλεπτα πριν τη λήξη του αγώνα,[3] θα κατακτήσει ακόμα ένα Νταμπλ, επικρατώντας με 3–0 νίκες επί της Βουλιαγμένης στους τελικούς του Πρωταθλήματος και κερδίζοντας με 14–5 τον Ν.Ο. Χανίων στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας στη Χίο.
Τις δύο επόμενες σεζόν (2003–04, 2004–05) ο Ολυμπιακός με προπονητή τον Κροάτη Βέσελιν Τζούχο και την προσθήκη παικτών όπως οι Γιώργος Ντόσκας, Αργύρης Θεοδωρόπουλος, Νικήτας Κόχειλας, Χρήστος Φλώρος, Γεράσιμος Σαλπαδήμας και ο Γερμανός Τόμας Σερτβίτις,[63] θα κατακτήσει άλλα 2 Πρωταθλήματα Ελλάδας, πετυχαίνοντας έτσι το μοναδικό στα χρονικά της Α1 ρεκόρ της κατάκτησης 7 συνεχόμενων Πρωταθλημάτων. Παράλληλα, θα κατακτήσει και το 4ο συνεχόμενο Νταμπλ την περίοδο 2003–04, κερδίζοντας στον τελικό του Κυπέλλου τη Βουλιαγμένη με σκορ 6–5.
2005–2019: 11 Νταμπλ σε 14 χρόνια (6 αήττητος) και σπάσιμο κάθε ρεκόρ στην Ελλάδα. 2ο Πρωτάθλημα Ευρώπης, τετραπλό στέμμα και 5 τελικοίΕπεξεργασία
Τη σεζόν 2005–06 την τεχνική ηγεσία του Ολυμπιακού θα αναλάβει ο Βαγγέλης Πάτερος,[64] και στην ομάδα θα έρθει ο Σέρβος φουνταριστός Σλόμπονταν Νίκιτς. Η ομάδα θα κατακτήσει εύκολα το Κύπελλο (16–5 στον τελικό τον Πανιώνιο) αλλά δε θα μπορέσει να κατακτήσει το Πρωτάθλημα, χάνοντας στον 5ο τελικό από τον Εθνικό.
Τις επόμενες 5 σεζόν όμως (2006–2011), με τον Βαγγέλη Πάτερο στον πάγκο της ομάδας και με τους πρωτοκλασάτους παίκτες που προστίθενται στον ήδη υπάρχοντα ισχυρό κορμό και ενισχύουν το σύλλογο τις χρονιές αυτές, όπως οι Σλόμπονταν Νίκιτς, Χρήστος Αφρουδάκης, Γιώργος Αφρουδάκης, Αντώνης Βλοντάκης (επέστρεψε το 2009), Πέτρε Σάντα, Βαγγέλης Δελακάς, Άντριγια Κομάντινα, Τίχομιλ Βράνιες, Μανώλης Μυλωνάκης, Χριστόδουλος Κολόμβος, Φώτης Μπλάνης και Γιάννης Φουντούλης, ο Ολυμπιακός θα κυριαρχήσει απόλυτα και θα σπάσει κάθε ρεκόρ στην Ελλάδα, κατακτώντας 5 συνεχόμενα Νταμπλ, τα 2 εκ των οποίων (Πρωτάθλημα και Κύπελλο 2009, Πρωτάθλημα και Κύπελλο 2010) αήττητος και μάλιστα με το απόλυτο των νικών και στις δύο διοργανώσεις (31 νίκες σε ισάριθμα παιχνίδια και το 2008–09 και το 2009–10), φτάνοντας συνολικά τα 11 Πρωταθλήματα σε 12 χρόνια. [65] Επίσης, θα πραγματοποιήσει άλλο ένα αξιοθαύμαστο ρεκόρ για την Α1, κάνοντας ένα μοναδικό σερί, το οποίο περιελάμβανε 101 συνεχόμενες νίκες στην κανονική περίοδο (τελευταία ισοπαλία 9–9 με τον Εθνικό στις 11 Μαρτίου 2006), 126 ματς χωρίς ήττα στην κανονική περίοδο (τελευταία ήττα 6–5 από τον Εθνικό στις 26 Φεβρουαρίου 2005) και 65 συνεχείς νίκες στο πρωτάθλημα, συμπεριλαμβανομένων και των πλέι οφ (τελευταία ήττα 7–5 από τον Εθνικό στις 30 Απριλίου 2008, στον τρίτο τελικό των πλέι οφ) και το οποίο θα λάμβανε τέλος στις 5 Φεβρουαρίου 2011, εξαιτίας της απόφασης των παικτών να μην κατέβουν στον αγώνα πρωταθλήματος με τη Βουλιαγμένη (λόγω των πολλών οικονομικών προβλημάτων), και της αντικατάστασής τους από την εφηβική ομάδα του συλλόγου.[66][67] Επιπροσθέτως, το 2007 επιστρέφει στις ευρωπαϊκές επιτυχίες: Κερδίζει δύο φορές με το ίδιο σκορ (11–9) την ουγγρική Χόνβεντ στα προημιτελικά και συμμετέχει στο Φάιναλ Φορ της Ευρωλίγκα, που διεξήχθη στο Μιλάνο. Εκεί, κατέλαβε την τέταρτη θέση, καθώς ηττήθηκε μετά από έναν συγκλονιστικό αγώνα στον ημιτελικό με 9–10 από τη μετέπειτα Πρωταθλήτρια Ευρώπης ιταλική Προ Ρέκο[68][69] και στο μικρό τελικό από τη σερβική Παρτιζάν Βελιγραδίου με 13–15, μετά από δύο παρατάσεις.
Το καλοκαίρι του 2011 νέος πρόεδρος του ερασιτέχνη Ολυμπιακού εκλέγεται ο Μιχάλης Κουντούρης ο οποίος ανακοινώνει συγκεκριμένο πλάνο για την οικονομική εξυγίανση των τμημάτων του ερασιτέχνη, που αντιμετώπιζαν οικονομικά προβλήματα.[70] Την τεχνική ηγεσία της ομάδας αναλαμβάνει ο Θοδωρής Βλάχος και παρά τη φυγή ορισμένων παικτών, θα χτιστεί μια πολύ ανταγωνιστική ομάδα που θα χάσει τελικά το Πρωτάθλημα μέσα από τα χέρια της, αφού προηγήθηκε στους τελικούς με 2–1 στις νίκες και έχασε το 4ο και το 5ο ματς στη διαδικασία των πέναλτι από τη Βουλιαγμένη. Μάλιστα, στο τελευταίο και καθοριστικό ματς, ο Ολυμπιακός με το σκορ στο 7–7 κέρδισε πέναλτι 8 δευτερόλεπτα πριν από τη λήξη του αγώνα, το οποίο έστειλε στο δοκάρι ο Δημήτρης Μάζης.
Την επόμενη σεζόν (2012–13) ο Ολυμπιακός με προπονητή τον Βλάχο και σημαντικότερους παίκτες τους Δημήτρη Μάζη, Νίκο Δεληγιάννη, Τάσο Σχίζα, Κωνσταντίνο Μουρίκη, Γιάννη Φουντούλη, Βαγγέλη Δελακά, Γιώργο Ντόσκα, Φώτη Μπλάνη, Χριστόδουλο Κολόμβο, Χρήστο Φλώρο, Κυριάκο Ποντικέα, Μάριο Καπότση και τον διεθνούς κλάσης Ισπανό περιφερειακό Μπλάι Μάγιαρακ επέστρεψε στους τίτλους και κατέκτησε το 12ο Νταμπλ (27ο Πρωτάθλημα και 15ο Κύπελλο) της ιστορίας του, επικρατώντας της Βουλιαγμένης με 3–1 στις νίκες στους τελικούς του Πρωταθλήματος, και με σκορ 6–5 επί της ίδιας ομάδας στον τελικό του Κυπέλλου στη Λαμία. [71]
Τη σεζόν 2013–14 η ομάδα ενισχύθηκε με τους Αλέξανδρο Γούνα, Άγγελο Βλαχόπουλο και τον τερματοφύλακα Κώστα Γαλανίδη, αποχώρησαν οι Φώτης Μπλάνης και Χρήστος Φλώρος, ενώ αποσύρθηκε από την ενεργό δράση ο Δημήτρης Μάζης, ο οποίος ανέλαβε χρέη βοηθού προπονητή δίπλα στον Θοδωρή Βλάχο. Ο Ολυμπιακός κατέκτησε αήττητος, και με 30 νίκες σε 30 αγώνες, το 13ο Νταμπλ της ιστορίας του και 7ο συνολικά τα τελευταία 8 χρόνια. Σήκωσε το 28ο Πρωτάθλημα της ιστορίας του, επικρατώντας της Βουλιαγμένης με 3–0 νίκες στους τελικούς,[72] και το 16ο Κύπελλο κερδίζοντας την ίδια αντίπαλο με 11–10 στον τελικό της διοργάνωσης.[73] Παράλληλα, πραγματοποίησε ρεκόρ παραγωγικότητας με 430 γκολ (σπάζοντας το δικό του προηγούμενο ρεκόρ με 413 γκολ την αμέσως προηγούμενη σεζόν), αλλά και ρεκόρ καλύτερης αμυντικής επίδοσης δεχόμενος μόλις 116 γκολ.[7]
Τη σεζόν 2014–15 ο Ολυμπιακός κατέκτησε και πάλι αήττητος, και με 30 νίκες σε 30 αγώνες, το 14ο Νταμπλ της ιστορίας του και 8ο συνολικά τα τελευταία 9 χρόνια. Σήκωσε το 29ο Πρωτάθλημα της ιστορίας του, επικρατώντας του Παναθηναϊκού με 3–0 νίκες στους τελικούς,[74] και το 17ο Κύπελλο κερδίζοντας τον ίδιο αντίπαλο με 18–10 στον τελικό της διοργάνωσης. Παράλληλα, πραγματοποίησε ρεκόρ παραγωγικότητας με 443 γκολ (σπάζοντας το δικό του προηγούμενο ρεκόρ με 430 γκολ την αμέσως προηγούμενη σεζόν), αλλά και ρεκόρ καλύτερης αμυντικής επίδοσης δεχόμενος μόλις 109 γκολ.
Η ιστορία επαναλήφθηκε και την επόμενη σεζόν (2015-16) με το 15ο νταμπλ στην ιστορία του τμήματος και εκ νέου σπάσιμο των ρεκόρ της προηγούμενης χρονιάς. 444 γκολ στην επίθεση και μόλις 100 γκολ στην άμυνα συνθέτουν τα επιτεύγματα του νέου ερυθρόλευκου ρεκόρ στην Α1. Η σεζόν καταγράφεται σαν μία απ' τις κορυφαίες στην ιστορία του τμήματος καθώς πέρα απ' τα εν Ελλάδι ρεκόρ, η ομάδα ήταν φιναλίστ του Πρωταθλήματος Ευρώπης, φτάνοντας αήττητη ως τον τελικό της Βουδαπέστης, όπου έχασε το τρόπαιο στις λεπτομέρειες, με 6-4 απ' την Κροατική Γιούγκ.
Την σεζόν 2016-2017 ο Ολυμπιακός πανηγύρισε το 31ο του πρωτάθλημα και τον 5ο συνεχόμενο τίτλο του. Δεν κατάφερε όμως να κατακτήσει άλλο ένα νταμπλ καθώς έχασε από την Βουλιαγμένη στον τελικό Κυπέλλου. Η ομάδα συμμετείχε για 2η συνεχόμενη φορά στο Final-6 χάνοντας στον προημιτελικό από την κροατική Γιουγκ που του είχε στερήσει τον τίτλο την προηγούμενη χρονιά. Στον αγώνα κατάταξης για την 5η θέση έχασε από την Ιταλική Μπρέσια και κατατάχτηκε στην 6η θέση στην Ευρώπη. Στο τέλος της σεζόν στα 33 του χρόνια αποσύρθηκε ο αθλητής του Ολυμπιακού Γιώργος Ντόσκας που τίμησε την ομάδα με την παρουσία του για πολλά χρόνια.
Έχοντας δουλέψει με ένα σταθερό βασικό κορμό Ελλήνων παικτών μία 6ετία περίπου, ο Ολυμπιακός την σεζόν 2017-18 θρέφει τους καρπούς αυτής της δουλειάς και του μακροπρόθεσμου πλάνου του, επιστρέφοντας μετά απο 16 χρόνια στην κορυφή της Ευρώπης με τρόπο εμφατικό. Αφού τελειώνει την φάση των ομίλων με μία μόλις ήττα σε 16 παιχνίδια, τερματίζοντας 1ος στον όμιλό του, προκρίνεται στο Final-8 της Γένοβα. Εκεί κερδίζει κατά σειρά την Σπαντάου με 6-5 στον προημιτελικό, την Μπαρτσελονέτα με 6-4 στον ημιτελικό και στον τελικό αντιμετωπίζει την πολυνίκη (8 τρόπαια) του θεσμού και γηπεδούχο της τελικής φάσης, Προ Ρέκο. Η καθολική του επικράτηση με 9-7 δεν αφήνει περιθώρια αμφισβήτησης για το ποια ήταν η κορυφαία ομάδα στην Ευρώπη για το 2018.[75]
Στην Ελλάδα ένα ακόμα αήττητο νταμπλ (16ο) σφραγίζει την κυριαρχία του εντός συνόρων και μαζί με την κατάκτηση του ελληνικού σούπερ καπ, το 2ο τετραπλό στέμμα στην ιστορία του τμήματος είναι γεγονός, ενώ θα απολέσει τον 5ο τίτλο της χρονιάς μετά την ήττα στο τελικό του Ευρωπαϊκού σούπερ καπ στα πέναλτι από την Φερεντσβάρος (7-7, 2-4 πεν.) [76].
1 Σούπερ Καπ Ευρώπης
1927, 1933, 1934, 1936, 1947, 1949, 1951, 1952, 1969, 1971, 1992, 1993, 1995, 1996, 1999, 2000, 2001, 2002, 2003, 2004, 2005, 2007, 2008, 2009, 2010, 2011, 2013, 2014, 2015, 2016, 2017, 2018, 2019, 2020, 2021, 2022
1992, 1993, 1997, 1998, 2001, 2002, 2003, 2004, 2006, 2007, 2008, 2009, 2010, 2011, 2013, 2014, 2015, 2016, 2018, 2019, 2020, 2021, 2022
5 Σούπερ Καπ Ελλάδας
1997, 1998, 2018, 2019, 2020
5 Πρωταθλήματα Νοτίου Ελλάδας
1932, 1933, 1934, 1935, 1939
3 Πρωταθλήματα Ελλάδας Νέων Ανδρών
1963, 1964, 2020 [77]
7 Πρωταθλήματα Ελλάδας Εφήβων
1933, 1934, 1970, 1971, 1973, 2012 [78], 2017
2 Πρωταθλήματα Ελλάδας Παίδων
Νικητής σε ανεπίσημα τουρνουάΕπεξεργασία
Τουρνουά Νέας Σμύρνης (2006) [79]
International Dubai Tournament (2012) [80]
Τουρνουά Υδατοσφαίρισης Σ.Ε.Δ.Υ. 2012 [81], 2013, 2015, 2017 [82], 2019
Τουρνουά Engin Bora Cup (2014)
Europolo Experience International Youth Waterpolo Tournament (2016)
Νίκη 7–6 επί της Ποζίλιπο στον ημιτελικό, ήττα 7–8 από τη Γιουγκ Ντουμπρόβνικ στον τελικό
Νίκη 8–5 επί της Γιουγκ Ντουμπρόβνικ στον ημιτελικό και 9–7 επί της Χόνβεντ στον τελικό
4η θέση. Ήττα 9–10 από την Προ Ρέκο στον ημιτελικό και 13–15 από την Παρτιζάν Βελιγραδίου στον μικρό τελικό
Νίκη 8-7 επί της Ζολνόκι στον ημιτελικό και ήττα 4–6 από την Γιουγκ Ντουμπρόβνικ στον τελικό
Νίκη 6–4 επί της Μπαρτσελονέτα στον ημιτελικό και 9–7 επί της Προ Ρέκο στον τελικό
Νίκη 12-11 επί της Προ Ρέκο στον ημιτελικό και ήττα 14–13 στα πέναλτι (10-10 κ.α.) από τη Φερεντσβάρος στον τελικό
Νίκη 7–6 στην Αθήνα, ήττα 6–8 στην Βουδαπέστη από τη Φερεντσβάρος
Ήττα 4–13 από τη Μλάντοστ στο Ζάγκρεμπ, νίκη 10–6 στην Αθήνα
Νίκη 6–5 επί της Βάσας στη Βουδαπέστη
Ήττα στη διαδικασία των πέναλτι (7–7 κ.α, 2–4 πεν.) από τη Φερεντσβάρος στη Βουδαπέστη
Οι αγώνες προς την κατάκτηση των δύο Πρωταθλημάτων ΕυρώπηςΕπεξεργασία
Τα τέρματα του Ολυμπιακού αναφέρονται πάντα πρώτα, ανεξαρτήτως έδρας.
2001–02: Ο Προκριματικός γύρος διεξήχθη στον Πειραιά στο κολυμβητήριο "Π. Καπαγέροφ".
000Οι αγώνες του Προημιτελικού γύρου διεξήχθησαν με σύστημα εντός-εκτός στην έδρα κάθε ομάδας.
000Η τελική φάση (Φάιναλ-4) διεξήχθη στη Βουδαπέστη στο Κολυμβητήριο "Άλφρεντ Χάγιος" (Alfréd Hajós).
2017–18: Οι αγώνες του Προκριματικού γύρου διεξήχθησαν με σύστημα εντός-εκτός στην έδρα κάθε ομάδας.
000Η τελική φάση (Φάιναλ-8) διεξήχθη στη Γένοβα στο Κολυμβητήριο "Σόρμπα" (Sciorba).
Το πανόραμα του Πρωταθλήματος Ευρώπης 2017–18 len.microplustiming.com
Οι βαθμολογίες του Πρωταθλήματος Ευρώπης 2017–18 len.microplustiming.com
ΚΥΠ=Κυπελλούχος, ΠΡΩΤ=Πρωταθλητής Ευρώπης, ΗΜ=Αποκλεισμός στην ημιτελική φάση, ΠΗ=Αποκλεισμός στην προημιτελική φάση, ΦΟ=Αποκλεισμός στην φάση των ομίλων, Φ16=Αποκλεισμός στην φάση των 16.
(  ) Ότο Σίμιτσεκ[88]
Η ομάδα όπως ήταν στις 2 Οκτώβριος 2022
Ο πρώην τερματοφύλακας του Ολυμπιακού Γιόσιπ Πάβιτς, Καλύτερος παίκτης στον κόσμο το 2012 από τη FINA
↑ 1,0 1,1 1,2 ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΗΧΩ, 30/12/2002, σελ. 27: "Ο Ολυμπιακός πήρε και το Super Cup. Το τρόπαιο αυτό ήρθε μετά τον τίτλο του Πρωταθλητή και Κυπελλούχου στην Ελλάδα, αλλά και την κατάκτηση του Champions League, κάτι που σημαίνει ότι η ομάδα του Ζόλταν Κάσας κατέκτησε και τους τέσσερις τίτλους που διεκδίκησε φέτος. Είναι η πρώτη ευρωπαϊκή ομάδα πόλο που το πετυχαίνει αυτό, ενώ κάτι ανάλογο δεν έχει κάνει καμία ελληνική ομάδα σε όλα τα αθλήματα."
↑ 2,0 2,1 «Έγραψε ιστορία ο Θρύλος. Οι Πρωταθλητές Ευρώπης κατάφεραν κάτι μοναδικό, καθώς κατέκτησαν το Ευρωπαϊκό Super Cup, κερδίζοντας στη Βουδαπέστη την Βάσας με 6-5, μπροστά σε ένα εχθρικό κοινό, αλλά είχαν την συμπαράσταση περίπου 50 Ελλήνων φιλάθλων. Έτσι, η ομάδα του Ζόλταν Κάσας γίνεται η μοναδική στον κόσμο στην ιστορία του πόλο, που κατακτά όσους τίτλους διεκδίκησε». sport.gr. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Απριλίου 2013. Ανακτήθηκε στις 18 Δεκεμβρίου 2012.
↑ 3,0 3,1 3,2 Έγραψε ιστορία!, "Τα πήρε όλα και έφυγε! Ο λόγος για τον Ολυμπιακό που έγραψε τη δική του χρυσή ιστορία στο πόλο αφού κέρδισε 6–5 την ουγγρική Βάσας μέσα στο σπίτι της και είναι η μοναδική ομάδα στην ιστορία του αθλήματος που κατάφερε να κατακτήσει και τα τέσσερα τρόπαια που διεκδίκησε", riszospastis.gr, 31/12/2002
↑ «Όταν σήκωσε το Ευρωπαϊκό το 2002». redplanet.gr. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Μαρτίου 2013. Ανακτήθηκε στις 15 Απριλίου 2013.
↑ 15 αήττητα πρωταθλήματα: 1927, 1933, 1936, 1947, 1951, 1952, 1969, 2009, 2010, 2014, 2015, 2016, 2017, 2018, 2020
↑ Ο Ολυμπιακός σήκωσε το 22ο Κύπελλο και 19ο νταμπλ της ιστορίας του koe.org.gr
↑ 7,0 7,1 Συνολικοί αριθμοί που περιλαμβάνουν την κανονική περίοδο, τα playoffs και τους τελικούς μαζί
↑ «ΙΣΤΟΡΙΑ». www.osfp.gr. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Ιουνίου 2016. Ανακτήθηκε στις 7 Ιουνίου 2016.
↑ Water Polo legends, Η ομάδα υδατοσφαίρισης του Ολυμπιακού το 1927
↑ Αθλητικός Τύπος, σελ. 326 και 382, 25-26/09/1933
↑ Αθλητικά Χρονικά, σελ. 280, 25/09/1933
↑ Αθλητικά Χρονικά, σελ. 406, 17/09/1934
↑ Αθλητικός Xρόνος, σελ. 49 και 52, 17/09/1934
↑ Εφημερίδα "Αθλητισμός" σελ. 365
↑ ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΗΧΩ, 29/10/1950, σελ. 2, "Οι ΗΡΩΕΣ: Κουραχάνης, ο τερματοφύλαξ της πρωταθλήτριας του ουώτερ-πόλο, του δοξασμένου Ολυμπιακού. Κλείνοντας μέσα του τον ηρωισμό της ομάδος του, σκοτώθηκε στην Αλβανία."
↑ "ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΗΧΩ" 11/09/1955, σελίδα 4: Ο Ολυμπιακός διοργανώνει τουρνουά πόλο εις μνήμην του υδατοσφαιριστού Κουραχάνη. Ο Κουραχάνης υπήρξε ρέκορντμαν της Ελλάδας στα 200μ και τερματοφύλαξ της ομάδας πόλο του Ολυμπιακού, σκοτώθηκε δε στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο."
↑ ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΗΧΩ, 29/10/1950, σελ. 2, "Οι ΗΡΩΕΣ: Κονταράτος: Tό φόρο του αίματος τον πλήρωσε ο Ολυμπιακός και με άλλον έναν παίκτη του: Τον δεξιό χαφ και παίκτη του πόλο, Κονταράτο. Πολεμιστής τής θάλασσας, σκοτώθηκε ναυμαχώντας με τους Γερμανούς πάνω στο αντιτορπιλικό Όλγα."
↑ Λίστα των νεκρών του Βασίλισσα Όλγα: Επ. Σημαιοφόρος (Οικ.) Παναγιώτης Κονταράτος
↑ Ivo Trumbic inducted into Swimming Hall of Fame Αρχειοθετήθηκε 2015-12-08 στο Wayback Machine. waterpoloworld.com, 07/02/2015 (στα Αγγλικά)
↑ ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΗΧΩ, σελ. 1, σελ. 6, 05/09/1949, "Ο Ολυμπιακός Πειραιώς κατέκτησε το Πρωτάθλημα Γούοτερ Πόλο"
↑ ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΗΧΩ, 30/11/1949, σελ. 4, "Ο Ολυμπιακός ετίμησε τους πρωταθλητάς του"
↑ ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΗΧΩ, 21/09/1951, σελ. 4, "Οι αγώνες υδατοσφαιρίσεως"
↑ ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΗΧΩ, 23/09/1951, σελ. 1, "Ο Ολυμπιακός αναδείχθη Πρωταθλητής Ελλάδας εις το ουώτερ πόλο επιβληθείς του Ν.Ο. Μυτιλήνης με 6–2"
↑ 24,0 24,1 «1951: The Champions of Olympiacos Piraeus» (στα Αγγλικά). waterpololegends.com.
↑ ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΗΧΩ, 24/09/1952, σελ. 1, "Η ομάδα του Ολυμπιακού με το Πρωτάθλημα Ελλάδος"
↑ 26,0 26,1 «1952: The winners of Olympiacos Piraeus» (στα Αγγλικά). waterpololegends.com.
↑ 27,0 27,1 «1969: The team of Olympiacos Piraeus» (στα Αγγλικά). waterpololegends.com.
↑ 28,0 28,1 «1971: The Champions of Olympiacos Piraeus – Olympiacos Piraeus, winner of the Greek National Championship in 1971 coached by the legendary Ivo Trumbic» (στα Αγγλικά). waterpololegends.com.
↑ 29,0 29,1 «1971: The winners of Olympiacos Piraeus» (στα Αγγλικά). waterpololegends.com.
↑ 30,0 30,1 «1979: The team of Olympiacos Piraeus with coach Mile Nakić» (στα Αγγλικά). waterpololegends.com.
↑ 31,0 31,1 «Ιστορική ματιά του φάιναλ φορ». novasports.gr. Ανακτήθηκε στις 10 Μαΐου 2014. [νεκρός σύνδεσμος]
↑ «Θα περπατάτε στο νερό». gavros.gr. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Απριλίου 2014. Ανακτήθηκε στις 12 Μαΐου 2014.
↑ Ante Mile Nakić career highlights, bio and interview page 144, A Century of Croatian Water Polo
↑ ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΗΧΩ, 20/05/1996, σελ. 37, "Το Πρωτάθλημα στον Πειραιά. Ο Ολυμπιακός νίκησε τη Βουλιαγμένη με 8–7 στη δεύτερη παράταση. Μορφή του αγώνα ο Χατζηθεοδώρου που πέτυχε 4 γκολ"
↑ Πρωτάθλημα Πόλο: θα πάρουν μέρος για πρώτη φορά ξένοι παίκτες, 17/11/1996, Από τα μεγαλύτερα ονόματα που ήρθαν στη χώρα μας είναι ο Ούγγρος Τάμας Ντάλα. Φουνταριστός με διεθνείς επιτυχίες, βασικό στέλεχος της μεγάλης των Μαγιάρων σχολής
↑ ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΗΧΩ, 13/06/1997, σελ. 25, Επιστρέφει στην Κροατία ο Νάκιτς
↑ Μεταγραφές Πόλο: Πρωταθλητής ο Ολυμπιακός, 12/10/1997, Στο λιμάνι του Πειραιά "άραξαν" από φέτος δυο μεγάλα ταλέντα του ελληνικού πόλου, ο Γιάννης Θωμάκος και ο Αντώνης Βλοντάκης που άφησαν τον Πανιώνιο και τα Χανιά αντίστοιχα
↑ Πρωτάθλημα Πόλο Α1, 7/2/1998, Ο Αμερικανός αμυντικός Γκάβιν Αρόγιο πήρε τη θέση του Ούγγρου Τάμας Ντάλα
↑ ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΗΧΩ, 12/10/1997, σελ. 38, Πιο έτοιμος ο Ολυμπιακός 10–5 τη Βουλιαγμένη στο Σούπερ Καπ
↑ Κύπελλο Ελλάδας: Η διαδρομή και οι αριθμοί του Αρχειοθετήθηκε 2014-07-01 στο Wayback Machine. Επίσημος ιστότοπος της ΚΟΕ
↑ ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΗΧΩ, 03/05/1998, σελ. 41, Ανοιχτούς λογαριασμούς άφησε ο Ολυμπιακός μετά το χτεσινό 7-6 με τη Φερεντσβάρος κι όλα θα κριθούν στον επαναληπτικό τελικό της Βουδαπέστης
↑ «Νίκος Δεληγιάννης: "Είχα την τύχη να έχω στη Γλυφάδα τον κορυφαίο προπονητή του κόσμου, τον Νίκολα Στάμενιτς. Θεωρώ ότι ήταν πολύ μετριόφρων που είχε πει ότι είναι 100 χρόνια μπροστά, ήταν πολύ παραπάνω». sport24.gr. Ανακτήθηκε στις 10 Μαρτίου 2014.
↑ 43,0 43,1 «Με τη συμμετοχή 12 ομάδων αρχίζουν το ερχόμενο Σάββατο οι «ναυμαχίες της πισίνας». Ο «Στρατηγός» Νίκολα Στάμενιτς –όπως τον αποκαλούν οι Γιουγκοσλάβοι συμπατριώτες του- θεωρείται από πολλούς ο καλύτερος (με βάση τους τίτλους των ομάδων στις οποίες έχει εργαστεί) προπονητής πόλο στον κόσμο». tovima.gr. Ανακτήθηκε στις 12 Μαρτίου 2014.
↑ «Συνέντευξη Αλεξάνταρ Τσίριτς: "Ο Νίκολα Στάμενιτς δεν είναι δάσκαλος. Είναι Θεός. Δεν του μοιάζει κανείς και κανείς δεν έχει κάνει αυτά που έκανε εκείνος. Το πόλο στην τωρινή μορφή του είναι εκείνο που φανταζόταν ο Στάμενιτς 20 χρόνια πριν"». gavros.gr. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Μαΐου 2014. Ανακτήθηκε στις 14 Απριλίου 2014.
↑ 45,0 45,1 «Οι ισορροπίες του Στάμενιτς: Ο Δεληγιάννης έχει σημείο αναφοράς στην καριέρα του τον «Στρατηγό», ο οποίος έπεισε μία φουρνιά παικτών να κάνει πράγματα τα οποία ούτε είχε φανταστεί. Όπως το πεντάωρο προπονήσεων τη μέρα και την απόλυτη ησυχία καθ' όλη τη διάρκειά τους, εν είδει τελετουργίας». gavros.gr. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Νοεμβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 12 Μαρτίου 2014.
↑ 46,0 46,1 Συνέντευξη του Ιγκόρ Μιλάνοβιτς Αρχειοθετήθηκε 2014-05-17 at Archive.is, 15/09/2013, gavros.gr, άρθρο του Λευτέρη Ελευθερίου, "Η σχέση του Μιλάνοβιτς με τον Στάμενιτς άρχισε το 1989, όταν ο «Στρατηγός» ανέλαβε ομοσπονδιακός τεχνικός"
↑ Κάμπ για κορυφαίους στην Αθήνα, "(...) τον γνωστό σε όλους μας στρατηγό του παγκοσμίου πόλο Νίκολα Στάμενιτς" 12/06/2008 www.sport24.gr
↑ "Έρχεται ο δάσκαλος"[νεκρός σύνδεσμος], gavros.gr, 20/09/2012
↑ ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΗΧΩ, 23/10/1998, σελ.27, "Καταδικασμένος πρωταγωνιστής"
↑ ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΗΧΩ, 17/03/1999, σελ. 34, "Ο Ολυμπιακός συνέτριψε την ιταλική Φλωρεντία κι είναι από χτες μ'ένα πόδι στον τελικό του Κυπελλούχων"
↑ "Βασιλιάς στο πόλο ο Θρύλος, σε δραματικό τελικό 12–11 τη Βουλιαγμένη με "ξαφνικό θάνατο" Αρχειοθετήθηκε 2010-07-12 στο Wayback Machine., εξώφυλλο εφημερίδας Πρωταθλητής, 03/07/2000
↑ ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΗΧΩ, 03/07/2000, σελ. 35, "Ξαφνικός τίτλος για Ολυμπιακό. Οι ερυθρόλευκοι κατέκτησαν το Πρωτάθλημα, κερδίζοντας με χρυσό γκολ του Θέμη Χατζή, τη Βουλιαγμένη 12–11"
↑ ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΗΧΩ, 19/05/2001, σελ. 40, "Ερυθρόλευκο Έπος: ο Ολυμπιακός νίκησε 7–6 την ιταλική Ποζίλιπο και προκρίθηκε στον τελικό"
↑ ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΗΧΩ, 21/05/2001, σελ. 42: "Πρωταθλητής στη συνείδηση όλων ήταν ο Ολυμπιακός. Η φάση του γκολ του Θοδωρή Χατζηθεοδώρου που τόσο άδικα ακύρωσε ο Σλοβένος ρέφερι Μαργκέτα στον προχθεσινό τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ θα καταδιώκει τους παίκτες του Ολυμπιακού για πολλούς μήνες. Η αδικία σε βάρος των Πρωταθλητών Ελλάδας, κάτι που παραδέχθηκαν και όλοι όσοι βρέθηκαν προχθές στο Ντουμπρόβνικ, ήταν το κοινό σημείο αναφοράς στις δηλώσεις των πρωταγωνιστών (...). Όλοι οι παίκτες έκαναν λόγο για κλοπή του τίτλου από τους διαιτητές, που ίσως τελικά είχαν οριστεί από τη LEN στον αγώνα για να προσφέρουν το τρόπαιο στους γηπεδούχους.(...) Μέχρι και ο ομοσπονδιακός προπονητής της Κροατίας Κοβάσεβιτς μου είπε μετά το ματς ότι δεν υπήρχε φάουλ δήλωσε ο Χατζηθεοδώρου που πρόσθεσε ότι όλοι, Σέρβοι, Ιταλοί και Κροάτες παραδέχτηκαν πως δεν υπήρχε παράβαση."
↑ "Κρίμα κι άδικο. Διά χειρός του διαιτητή, ο φετινός τίτλος του πρωταθλητή Ευρώπης στο πόλο, πέρασε στην κατοχή της Γιουγκ Ντουμπρόβνικ.", rizospastis.gr, 22/05/2001
↑ Γυρίσαμε το χρόνο με τον Αντώνη Βλοντάκη, 08/04/2012, "Θυμάμαι την φάση με τον Χατζηθεοδώρου, βρέθηκε μακριά από το τέρμα, γύρω στα 6 μέτρα, το θυμάμαι σαν τώρα. Αν και δεξιόχειρας, κάνει ένα γυριστό σουτ με το αριστερό, σκάει η μπάλα και καταλήγει γκολ. Ένα κατάμεστο κολυμβητήριο, με χιλιάδες κόσμου, ξαφνικά μουγκάθηκε. Μπορούσες να ακούσεις και μια βελόνα να πέφτει. Και ξαφνικά, ο Σλοβένος διαιτητής, ο Μπόρις Μαργκέτα σφυρίζει κόντρα φάουλ στον Χατζηθεοδώρου. Ποτέ δεν κατάλαβε κανείς τι σφύριξε, όσες φορές και να το είδαμε μετά σε βίντεο."
↑ Ο ερυθρόλευκος Δούναβης Αρχειοθετήθηκε 2012-07-26 στο Wayback Machine., gavros.gr, 25/05/2012, άρθρο του Λευτέρη Ελευθερίου, "ο Ολυμπιακός πήγε στο νησί της Μαργαρίτας ως ο αδικημένος της προηγούμενης χρονιάς, το ματς με τη Γιούγκ στο Ντουμπρόβνικ στις 19 Μαΐου του 2001 κρίθηκε στην περίφημη, πια, ακύρωση τέρματος του Θοδωρή Χατζηθεοδώρου από τον Μπόρις Μαργκέτα, που θα έκανε το σκορ 6–5 και θα χάριζε το τρόπαιο στον Ολυμπιακό, αφού απέμεναν μόλις 4’’ για τη λήξη του ματς."
↑ "Ο Πειραιάς του Ντράγκαν"[νεκρός σύνδεσμος], gavros.gr, άρθρο του Λευτέρη Ελευθερίου, "Στο τέλος, βεβαίως, με το νταμπλ ανά χείρας και με τη συμμετοχή στον τελικό του Ντουμπρόβνικ («αναγκάζοντας» τον Μπόρις Μαργκέτα να ακυρώσει το πεντακάθαρο γκολ του Χατζηθεοδώρου που θα χάριζε το τρόπαιο στον Ολυμπιακό), όλοι απαίτησαν την παραμονή του."
↑ «Τα ρόστερ των ομάδων του Φάιναλ Φορ του Τσάμπιονς Λιγκ 2002: Χόνβεντ». sport.gr. Ανακτήθηκε στις 10 Ιουλίου 2013. [νεκρός σύνδεσμος]
↑ «Όταν η Ευρώπη υποκλίθηκε στον Ολυμπιακό». onsports.gr. Ανακτήθηκε στις 14 Ιουνίου 2012.
↑ Υπερπρωταθλητής Ευρώπης ο Θρύλος Αρχειοθετήθηκε 2010-07-12 στο Wayback Machine., in.gr, εξώφυλλο εφημερίδας "Πρωταθλητής", 30/12/2002
↑ ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΗΧΩ, 26/10/2002, σελ. 27
↑ ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΗΧΩ, 05/09/2003, σελ. 38
↑ Ο Πάτερος στον Ολυμπιακό Αρχειοθετήθηκε 2016-03-08 στο Wayback Machine., nooz.gr, 02/06/2005
↑ Ολυμπιακός Πρωταθλητής Ελλάδας 2009–2010 Αρχειοθετήθηκε 2014-03-13 στο Wayback Machine., aboutsport.gr, 19/06/2010
↑ «Τα σερί είναι για να «σπάνε», αλλά όχι έτσι». sport-fm.gr. Ανακτήθηκε στις 21 Ιουνίου 2012.
↑ «Τέλος στο σερί των 101 σερί νικών για τον Ολυμπιακό». zougla.gr. Ανακτήθηκε στις 22 Μαρτίου 2013.
↑ Ο Ολυμπιακός «πάλεψε» σαν θηρίο απέναντι στην Προ Ρέκο[νεκρός σύνδεσμος], sentragoal.gr, 22/6/2007
↑ Ο Ολυμπιακός που πάλεψε μέχρι τέλους απέναντι στην Προ Ρέκο www.sport24.gr
↑ "Πρώτα η εξυγίανση, μετά οι τίτλοι", συνέντευξη του Μιχάλη Κουντούρη στον Στέφανο Λεμονίδη, sport24.gr, 28/06/2013
↑ «Θρυλικό και παλικαρίσιο νταμπλ». olympiacos.org. Ανακτήθηκε στις 26 Μαΐου 2013.
↑ Ολυμπιακός-Βουλιαγμένη 11–6, sport24, 27/04/2014
↑ Το 13ο νταμπλ των ερυθρολεύκων στην υδατοσφαίριση των ανδρών, enet.gr, 11/05/2014
↑ Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός 10–6, contra.gr, 02/06/2015
↑ Στο θρόνο του πρωταθλητή Ευρώπης το 2018 www.olympiacossfp.gr
↑ Άτυχος στη ρωσική ρουλέτα gavros.gr
↑ «Ο Ολυμπιακός πρωταθλητής Ελλάδος στους Νέους Άνδρες».
↑ «Βράβευση πρωταθλητή εφήβων 2012».
↑ sports.in.gr, Ο Ολυμπιακός κατέκτησε το τουρνουά της Νέας Σμύρνης, 30 Σεπτεμβρίου 2006.
↑ [1] Αρχειοθετήθηκε 2019-05-31 στο Wayback Machine., Την πρώτη θέση στο διεθνές τουρνουά του Ντουμπάι κατέκτησε ο Ολυμπιακός, 13 Οκτωβρίου 2012.
↑ taxydromos.gr, «Ερυθρόλευκη» πρωτιά στο τουρνουά του Σ.Ε.Δ.Υ., 29 Οκτωβρίου 2012.
↑ «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Οκτωβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 8 Οκτωβρίου 2017.
↑ Δεν μετείχε εξαιτίας τιμωρίας του από την ΕΚΟΦ
↑ Περιοδικό "Πολεμικό Ναυτικό"[νεκρός σύνδεσμος], Ιούλιος 2007, σελ. 21.
↑ «1959: The team of Olympiacos Pireaus» (στα Αγγλικά). waterpololegends.com.
↑ «1968: The Juniors of Olympiacos Piraeus» (στα Αγγλικά). waterpololegends.com.
↑ «Ο «ερυθρόλευκος» Δούναβης». gavros.gr. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Ιουλίου 2012. Ανακτήθηκε στις 15 Αυγούστου 2013.
↑ Δια τους φιλάθλους, εφημερ. «ΕΜΠΡΟΣ», 21/05/1946
Ολυμπιακός Σ.Φ.Π. - Επίσημος Δικτυακός Τόπος www.olympiacossfp.gr (Ελληνικά) (Αγγλικά) (Ιταλικά)
Ολυμπιακός Σ.Φ.Π. - Τμήμα Υδατοσφαίρισης Ανδρών www.olympiacossfp.gr
Η ιστορία του Ολυμπιακού Πειραιώς σε όλα τα αθλήματα www.olympiacossfp.gr
«Ιστορία - Οι τίτλοι στα ομαδικά αθλήματα (Έως 2015)». www.osfp.gr. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Ιουνίου 2016. Ανακτήθηκε στις 7 Ιουνίου 2016.