el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el en el el en el el en el en el en el en el el en el el en el en el en el el en el en el en el it el el el el el el el el el el
=== Συνθήκες ζωής των κολίγων ===
Μετά την προσάρτηση της [[Θεσσαλία]]ς στην [[Ελλάδα]] το [[1881]], η γη της περιοχής άλλαξε χέρια ιδιοκτησίας και από τους Τούρκους τσιφλικάδες πέρασε στους [[Έλληνες]] οι οποίοι πολύ συχνά αποδεικνύονταν χειρότεροι των προκατόχων τους.  Αιτία συνέχισης της ίδιας πολιτικής στον τομέα της γεωργίας από τον τότε πρωθυπουργό της [[Ελλάδα]]ς [[Χαρίλαος Τρικούπης|Χαρίλαο Τρικούπη]] ήταν η ιδιότητα των νέων αγοραστών των κτημάτων. Το γεγονός ότι τα [[τσιφλίκι]]α προσέλκυαν τους [[Έλληνες]] του εξωτερικού να επενδύσουν τα χρήματά τους, ενίσχυε την [[οικονομία]] της χώρας και αποτέλεσε τον λόγο διατήρησης των κτημάτων στα χέρια των γαιοκτημόνων. Η διαφορά ήταν ότι πλέον αφαιρέθηκαν από τους κολίγους τα ελάχιστα δικαιώματα που επί [[Τουρκοκρατία]]ς είχαν. {{Cite book|title = Ιστορία Του Ελληνικού Έθνους τόμος 1 Δ "Το θεσσαλικό πρόβλημα"|last = |first = |publisher = Εκδοτική Αθηνών Α.Ε.|year = 1977|isbn = |location = |pages = 69-72}}
Οι συνθήκες ζωής των κολίγων, μετά την προσάρτηση της [[Θεσσαλία]]ς και της [[Άρτα]]ς υπήρξαν χειρότερες από αυτές των προγόνων τους επί [[Τουρκοκρατία]]ς, καθώς αντιμετώπιζαν τις εξώσεις από τα κτήματα που καλλιεργούσαν.  Επιπροσθέτως, η ήδη δεινή κατάσταση των φτωχών αγροτών επιβαρυνόταν και από τη διεθνή κατάσταση, αφού την εποχή που η [[Θεσσαλία]] ενσωματώθηκε στην ελληνική επικράτεια, ο παγκόσμιος [[καπιταλισμός]] βρισκόταν σε οξύτατη κρίση. Έτσι οι καλλιεργητές ήταν υποχρεωμένοι να δίνουν στον γαιοκτήμονα-αφέντη τους το ένα τρίτο ή το ήμισυ της παραγόμενης σοδειάς τους ως ενοίκιο για τη βοσκή των κοπαδιών τους, να εφοδιάζουν τον οίκο του αφέντη τους με ικανή ποσότητα τυριού, βουτύρου, καυσόξυλων και άλλων αγαθών και να αποστέλλουν ένα θηλυκό μέλος της οικογενείας τους ως υπηρέτρια. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι γαιοκτήμονες εξουσίαζαν το σώμα των γυναικών και των θυγατέρων των κολίγων, οι οποίες ήταν συχνά θύματα βιασμού. {{Cite book|title = Η Απελευθέρωσις των Σκλάβων αγροτών |last = Μπούσδρας |first = Δημήτριος|publisher = |year = 1951|isbn = |location = Αθήνα|pages = 1-2}}
Οι κολίγοι κατοικούσαν σε [[Τρώγλη|τρώγλες]], δεν είχαν [[ιατροφαρμακευτική περίθαλψη]] με αποτέλεσμα να πεθαίνουν από ασθένειες όπως η [[ελονοσία]] και δε μορφώνονταν. Κάθε φορά που ο αφέντης του τσιφλικιού τους επισκεπτόταν επισήμως, οι κολίγοι σύρονταν γονυπετείς (στα γόνατα), χτυπούσαν το χώμα με το μέτωπό τους τρεις φορές και φιλούσαν το αριστερό του πόδι. Οι πιέσεις, η εξαθλίωση και οι ταπεινώσεις που δέχονταν ήταν αφόρητες. Οι αφέντες είχαν το δικαίωμα τιμωρίας με [[μαστίγιο]] κάθε φορά που αποφάσιζαν ότι ένας από αυτούς επιδείκνυε ανυπακοή.  {{Cite book|title = Ένα δέντρο στην αυλή μας|last = Κλίαφα|first = Μαρούλα|publisher = |year = 1996|isbn = |location = |pages = 189-191}}
=== Η πολιτική του Τρικούπη ===
=== Το κίνημα των κολίγων ===
Εξαιτίας των άθλιων συνθηκών ζωής τους και της συνεχούς εύνοιας των γαιοκτημόνων από το κράτος αναπτύχθηκε το απελευθερωτικό κοινωνικό κίνημα των κολίγων, του οποίου το πολιτικό πρόγραμμα είχε ως βάση το σύνθημα της [[απαλλοτρίωση]]ς και του μοιράσματος των κτημάτων.  Αρχικά οι κολίγοι δημιούργησαν τις δικές τους οργανώσεις στην [[Καρδίτσα]], τη [[Λάρισα]] και τα [[Τρίκαλα]]. Έπειτα ξεκίνησαν να μεθοδεύουν τις κινητοποιήσεις τους με συλλαλητήρια και εξεγέρσεις. Από το [[1908]] βρίσκονται σε διαρκή κινητοποίηση. Τον Φεβρουάριο του [[1909]] έγινε στην [[Καρδίτσα]] το πρώτο μεγάλο αγροτικό συλλαλητήριο και ακολούθησαν άλλα μικρότερα τον ίδιο μήνα σε [[Τρίκαλα]], [[Σοφάδες]], [[Αγιά Λάρισας|Αγιά]], [[Τύρναβος|Τύρναβο]] και [[Φάρσαλα]]. Στις αρχές του [[1910]] η κινητοποίηση γενικεύεται σε όλο τον θεσσαλικό κάμπο. {{Cite book|title = «Η εξέγερση του Κιλελέρ»|last = |first = |publisher = έκδοση της ΚΕ του ΑΚΕ|year = |isbn = |location = |pages = σελίδες 11- 12}}  Πρωτεργάτης στον ξεσηκωμό και την κινητοποίηση των κολίγων στάθηκε ο Μαρίνος Αντύπας.
=== Μαρίνος Αντύπας ===
Ως φοιτητής εξ αρχής χαρακτηρίστηκε [[σοσιαλισμός|σοσιαλιστής]] από τους κοινωνικούς και πολιτικούς του αγώνες, οργανώνοντας ομιλίες. Ο Μαρίνος πολέμησε μαζί με άλλους φοιτητές στον πόλεμο των Κρητών στην [[Κρητική Επανάσταση]] του [[1896]]. Έπειτα, μετά από ένα χρόνο περίπου, επέστρεψε πίσω στην Αθήνα τραυματισμένος στο στήθος. Εκεί οργάνωσε στην [[Πλατεία Ομονοίας]] το συλλαλητήριο της 14ης Σεπτεμβρίου του [[1897]], όπου κατήγγειλε δημοσίως τον ρόλο των Μεγάλων Δυνάμεων και της Βασιλικής Οικογένειας στην έκβαση του ελληνοτουρκικού πολέμου κατά τη χρονιά αυτή. Η ομιλία αυτή είχε ως αποτέλεσμα τη φυλάκιση του Μαρίνου Αντύπα για ένα χρόνο. Αφού αποφυλακίστηκε, συνελήφθη πάλι και ξαναφυλακίστηκε. Ο λόγος ήταν η ηθική αυτουργία σε υπόθεση απόπειρας δολοφονίας του [[Γεώργιος Α΄ της Ελλάδας|Βασιλιά Γεωργίου Α΄]].
Το [[1898]] ο Μαρίνος διέκοψε τις σπουδές του στην [[Αθήνα]] για να πάει στο θείο του Γεώργιο Σκιαδαρέση στο [[Βουκουρέστι]] και στη συνέχεια στην [[Κεφαλλονιά]]. Μετά από την αποτυχία του στις εκλογές του [[1906]] ως υποψήφιος βουλευτής της επαρχίας της Κρανιάς, πήγε στη [[Θεσσαλία]] όπου ανέλαβε χρέη επιστάτη στα κτήματα του θείου του. {{Cite news|title = Μαρίνος Αντύπας: Ένας εξεγερμένος αγωνιστής των σοσιαλιστικών ιδεωδών.|date = 30/06/2013-06-30 |url = http://www.topontiki.gr/article/54956/marinos-antypas-enas-exegermenos-agonistis-ton-sosialistikon-ideodon |first = Ξενοφών Α. |last = Μπρουντζάκης |newspaper = εφημερίδα "ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ"}}  Εφάρμοσε πολλά προοδευτικά μέτρα όπως η αργία της Κυριακής  και η αύξηση της αμοιβής  των κολίγων από 25% της παραγωγής σε 75% μαζί με παραγραφή του χρέους τους. Παράλληλα συνέχισε τις ομιλίες και οργάνωσε και κινητοποίησε τους εξαθλιωμένους και συντετριμμένους αγρότες της [[Θεσσαλία]]ς. Οι αλλαγές αυτές εξόργισαν τους [[τσιφλικάς|τσιφλικάδες]]. Το αποκορύφωμα ήταν το συλλαλητήριο στο [[Λασποχώρι]] το [[1907]], όταν οι τσιφλικάδες αποφάσισαν τη δολοφονία του η οποία έπρεπε να φανεί ως πράξη αυτοάμυνας για την αθώωση του δράστη.
Στις [[8 Μαρτίου]] [[1907]] ο Μαρίνος Αντύπας δολοφονήθηκε, στον [[Πυργετός|Πυργετό]] της [[Λάρισα]]ς από άνθρωπο που είχαν προσλάβει οι μεγαλοκτηματίες του Θεσσαλικού κάμπου. Οι τελευταίες του λέξεις ήταν "Ισότης-Αδελφότης-Ελευθερία". {{Cite news|title = Ο άνθρωπος - σύμβολο της απελευθέρωσης της αγροτιάς |date = Κυριακή 06/05/2007-05-06 |url = http://www1.rizospastis.gr/story.do?id=4024033|last = Πετρόπουλος|first = Γιώργος|newspaper = εφημερίδα Ριζοσπάστης}}{{Dead link|date=Οκτώβριος 2019 }}
=== 6 Μαρτίου 1910 - η εξέγερση στο Κιλελέρ ===
Έπειτα, το τρένο συνέχισε το δρομολόγιό του. Περνώντας, όμως, από το σταθμό [[Τσουλάρ]] δεν σταμάτησε για να επιβιβαστούν οι κολίγοι που είχαν συγκεντρωθεί γα το συλλαλητήριο. Νέοι πυροβολισμοί από τους [[Εύζωνος|ευζώνους]] επιβάτες του τρένου είχαν ως αποτέλεσμα δύο ακόμα νεκρούς και δεκάδες τραυματίες.
Σύντομα η πληροφόρηση όσων αγροτών είχαν συγκεντρωθεί στη [[Λάρισα]], για τις αιματοχυσίες οδήγησε σε νέες διαμαρτυρίες για μοίρασμα της γης και απόδοση δικαιοσύνης. Οι ένοπλες δυνάμεις απάντησαν με νέους πυροβολισμούς που ακολουθήθηκαν από μάχη σώμα με σώμα μεταξύ των ευζώνων και των αγροτών. Αποτέλεσμα της μάχης ήταν η νίκη των κολίγων. Ο νομάρχης, ο αστυνόμος και ο φρούραρχος της [[Λάρισα]]ς που παρακολουθούσαν τη μάχη συνειδητοποίησαν ότι η καταστολή της εξέγερσης των κολίγων ήταν αδύνατη. Έτσι το συλλαλητήριο έληξε, αφού εγκρίθηκε το παρακάτω ψήφισμα το οποίο γνωστοποιήθηκε στην [[Αθήνα]], τη Βουλή και την κυβέρνηση : {{Cite web|url = https://erodotos.wordpress.com/2010/01/25/kileler/ |title = Ιστορικό αφιέρωμα στις κινητοποιήσεις της αγροτιάς: 1910, η εξέγερση του Κιλελέρ |last = Πετρόπουλος |first = Γιώργος}}  Σύμφωνα με το περιεχόμενό του οι αγρότες απαιτούσαν την άμεση ψήφιση του νομοσχεδίου για την απαλλοτρίωση των τσιφλικιών και τη διανομή [[των Ζαππείων κτημάτων]], την ενίσχυση του Γεωργικού Ταμείου με φόρους και εξέφρασαν τη βαθιά τους λύπη για την άδικη, από την πλευρά της Πολιτείας, επίθεση κατά του λαού, θύματα της οποίας υπήρξαν άοπλοι και λευκοί σκλάβοι της [[Θεσσαλία]]ς. {{Cite book|title = «Κιλελέρ»|last = Κορδάτος|first = Γ.|publisher = Θουκυδίδης|yearpage = |isbn193 = |location = |pages = 193|url = https://erodotos.wordpress.com/2010/01/25/kileler/}}  {{Cite book|title = «Κιλελέρ»|last = Καρανικόλας|first = Γ.|publisher = Θουκυδίδης|year = |isbn = |location = |pages = 219-220|url = https://erodotos.wordpress.com/2010/01/25/kileler/}}
Την εξέγερση στο [[Κιλελέρ]], στο [[Τσουλάρ]] και τη [[Λάρισα]], ακολούθησε σύλληψη και προφυλάκιση πολλών αγροτών. Αρκετοί αθωώθηκαν στη συνέχεια με βουλεύματα και 62 από τους διαδηλωτές δικάστηκαν και αθωώθηκαν στις [[23 Ιουνίου]] [[1910]], σε μια προσπάθεια εκτόνωσης της κατάστασης. {{Cite web|url = http://www.sansimera.gr/articles/224|title = Αφιέρωμα στην εξέγερση του Κιλελέρ}}  Για τα θύματα του [[Κιλελέρ]] αφιερώθηκαν ποιήματα που υμνούσαν την προσφορά των πεσόντων αγροτών (" Στα θύματα του γεωργικού αγώνος, 27 Φεβρουαρίου εις Καρδίτσαν, 6 Μαρτίου εις Λάρισαν"). Επίσης ο Γεωργικός Σύλλογος Φερών στις [[6 Μαρτίου]] [[1911]] προσκαλώντας Σωματεία, Συλλόγους και Βουλευτές της [[Θεσσαλία]]ς τέλεσε το πρώτο μνημόσυνο στον Σιδηροδρομικό σταθμό του [[Κιλελέρ]] (εφημερίδα "Πρωία", [[Λάρισα]] [[1911]]).