el el el el el el el el el el el el el el el el el el el sd el diq ckb el el el el el el en el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el en fr it oc el el el ko hu el el el el en el el el en en fr ru el el el el nb nb pt hsb el el el ps el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el en el el el el el el el el el el el el el el el en el el el el el el el el el en el el en it fr sv el el en it fr fr el el en it de ml el el pt it fr fa el el zh nl en fr el el en it oc nl el el cs it fr fr el el en it fr fr el el zh hbs_lat oc de el el en it fr et el el en it da af el el en it fr nl el el tr it oc th el el de it fr fa el en el el el el el el el el el el el el el el el el en el en el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el en en en en el en el el en el el fr el en en en el el el el el el el el el el en el el el el el el el el el el el el el el
Η Συρία (αραβικά: سوريا‎ ή από το 2005: سورية) είναι χώρα της Μέσης Ανατολής που εκτείνεται μεταξύ του Ευφράτη ποταμού, της Αραβικής ερήμου και της Μεσόγειου θάλασσας. Η έκτασή της είναι 185.180 τ.χλμ. και έχει πληθυσμό 22.125.000 κατοίκους, σύμφωνα με τη μέση εκτίμηση των Ηνωμένων Εθνών για το 2022.[1][4] Συνορεύει στα βόρεια με την Τουρκία, στα ανατολικά με το Ιράκ, στα νότια με την Ιορδανία, στα νοτιοδυτικά με το Ισραήλ και το Λίβανο και στα βορειοδυτικά βρέχεται από τη Μεσόγειο Θάλασσα. Πρωτεύουσα της χώρας και μεγαλύτερη πόλη της, είναι η Δαμασκός.
کۆمارائە رەبی یا سووریە (Κουρδικά)
Εθνικός ύμνος: Homat el Diyar (Φρουροί της Πατρίδας)
Λίρα Συρίας 1€ = 91,77 £S (SYP) & 1$ (USD) = 71,00 £S (SYP) (SYP)
1 Περιλαμβάνονται 1.295 τετρ. χλμ. που είναι υπό την κατοχή του Ισραήλ.
7.1 Η οικονομία κατά τη διάρκεια του εμφύλιου πολέμου
Η Συρία, που υπήρξε χώρα κάτω από τη γαλλική κυριαρχία, έγινε ανεξάρτητη το 1946.[8] Το 1958 σχημάτισε μαζί με την Αίγυπτο την Ηνωμένη Αραβική Δημοκρατία, από την οποία αποχώρησε το 1961 κι έγινε ανεξάρτητο κράτος. Το 1967 ηττήθηκε στον Πόλεμο των έξι ημερών και το Ισραήλ κατέλαβε τα Υψίπεδα του Γκολάν.
Το 1969, το συριακό καθεστώς συγκλονίστηκε από τη διαμάχη των "εθνικιστών" με τους "προοδευτικούς" για τον έλεγχο της εξουσίας. Στο επίκεντρο της διαμάχης βρέθηκε η προτεινόμενη από τους εθνικιστές συγχώνευση των ενόπλων δυνάμεων Συρίας, Ιράκ και Ιορδανίας[10].
Η κρίση ξέσπασε ανοικτά στις 24 Φεβρουαρίου του 1969 όταν το Ισραήλ πραγματοποίησε αεροπορική επιδρομή κατά στρατοπέδων της Φατάχ στα περίχωρα της Δαμασκού, στην οποία η συριακή πολεμική αεροπορία δεν προέβαλε ουσιαστικά καμία αντίσταση.
Η διαφορά δυναμικότητας δεν ήταν η μόνη εξήγηση: στις κατηγορίες των αντιπάλων του, ο υπουργός Άμυνας και αρχηγός των εθνικιστών, στρατηγός (της Αεροπορίας) Χαφέζ αλ Άσαντ, απάντησε ότι τίποτα δεν μπορεί να γίνει χωρίς τη δημιουργία κοινής ανώτατης διοίκησης των ενόπλων δυνάμεων των τριών γειτονικών αραβικών κρατών. Για να γίνει πιο πειστικός, ο Άσαντ διέταξε τις πιστές σε αυτόν δυνάμεις να περικυκλώσουν τα κυβερνητικά και κομματικά κτίρια, κατηγορώντας παράλληλα τους προοδευτικούς ότι δεν είναι παρά ενεργούμενα της Μόσχας. Οι γραμμές της αντιπαράθεσης ήταν πλέον καθαρές: στο πλευρό των προοδευτικών συντάχθηκε ολόκληρος ο κομματικός μηχανισμός και σε εκείνο των εθνικιστών οι ένοπλες δυνάμεις. Μέχρι το τέλος Μαρτίου ο Άσαντ έδιωξε τους πλέον ευάλωτους από τους αντιπάλους του από τον κομματικό μηχανισμό και, κυρίως, από τον πιστό στους προοδευτικούς Τύπο. Ωστόσο, καμία από τις δύο φατρίες δεν υπερίσχυσε απόλυτα. Παράλληλα, στο γειτονικό Ιράκ το κλυδωνιζόμενο καθεστώς προώθησε τη δική του λύση για "ένωση" των δύο κρατών, προκαλώντας διεθνώς φόβους για ενδοαραβικό πόλεμο. Μοιραία, η μόνη διέξοδος για τους Σύρους ήταν μία συμβιβαστική λύση, στην οποία περιλήφθηκαν σχεδόν όλες οι θέσεις του Άααντ πλην της προσέγγισης με τη Δύση[11]. Ο Χαφέζ αλ Άσαντ έγινε τελικά πρόεδρος από το 1971 μέχρι και το θάνατό του το 2000. Τον διαδέχτηκε ο γιος του Μπασάρ αλ Άσαντ.
Στις βουλευτικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 22 Απριλίου του 2007 το Εθνικό Προοδευτικό Μέτωπο κέρδισε 172 έδρες, ενώ οι ανεξάρτητοι κέρδισαν τις υπόλοιπες 78. Η συμμετοχή ήταν της τάξεως του 56,12% και εξελέγησαν 30 γυναίκες υποψήφιες, όσες ακριβώς και στις εκλογές του 2003. Οι αντίπαλοι της κυβέρνησης και οι ακτιβιστές για τα ανθρώπινα δικαιώματα έκαναν λόγο για νοθεία και για συμμετοχή μόλις 10%.
Από το 2011 διεξάγεται εμφύλιος πόλεμος. Ξεκίνησε ως σειρά διαδηλώσεων, μέρος της Αραβικής Άνοιξης, που μετά τη βίαιη καταστολή τους εξελίχθηκαν σε ένοπλη εξέγερση. Σύμφωνα με τον ΟΗΕ πάνω από 500.000 είναι οι νεκροί, μισοί από τους οποίους είναι πολίτες. Δεκάδες χιλιάδες είναι και οι πρόσφυγες εντός και εκτός της χώρας. Εξαιτίας του εμφυλίου πολέμου η πόλη Χομς σήμερα είναι σχεδόν ολοσχερώς κατεστραμμένη.
Περίπου 290 χώροι ή μνημεία πολιτιστικής κληρονομιάς στη Συρία έχουν καταστραφεί από τον συνεχιζόμενο εμφύλιο πόλεμο όπως προκύπτει από δορυφορικές φωτογραφίες, σύμφωνα το Ινστιτούτο των Ηνωμένων Εθνών για την Εκπαίδευση και την Έρευνα (UNITAR).[12]
Δορυφορική φωτογραφία της Συρίας (με προσθήκη των συνόρων).
Προς την πλευρά της Μεσόγειου και αμέσως μετά την παραλία, αρχίζουν τα όρη των Ανσαριτών (1.500 μ.), που νοτιότερα συνεχίζονται ως το Λίβανο (3.097 μ.). Τα παραπάνω όρη διαρρέονται από μικρούς παραποτάμους που ποτίζουν τα δάση και τους αγρούς.
Ανατολικά εκτείνεται η οροσειρά Αντιλίβανος με ψηλότερη κορυφή 2.814 μ. στο όρος Ερμών. Ανάμεσα στα όρη των Ανσαριτών, στο Λίβανο και τον Αντιλίβανο, απλώνεται η λεγόμενη "Συριακή Τάφρος" ή "Κοίλη Συρία". Στο τμήμα της Τάφρου που διέρχεται από τη χώρα σχηματίζεται η γόνιμη επιμήκης πεδιάδα Γκαμπ.
Άλλο σημαντικό όρος της Συρίας είναι επίσης το Τζεμπέλ - εντ - Ντρουζ (όρος των Δρούσων), προς τα νοτιοανατολικά του όρους Ερμών. Η ψηλότερη κορυφή του φτάνει τα 1.749 μ. και η οροσειρά συνεχίζεται μέσα στο έδαφος της Ιορδανίας.
Το όρος των Δρούσων είναι ηφαιστειογενές με πολλούς κρατήρες.
Στα παράλια της χώρας το κλίμα είναι μεσογειακό, αλλά με πολύ θερμά και ξηρά καλοκαίρια. Πάντως το κλίμα στα παράλια είναι ευνοϊκότερο για τη διαβίωση των ανθρώπων και την ανάπτυξη της γεωργίας.
Στο εσωτερικό της χώρας το κλίμα γίνεται στεπώδες και ερημικό. Στη Μεγάλη Έρημο της Συρίας, όταν κατά την άνοιξη βρέξει, σκεπάζονται οι εκτάσεις της από διάφορα φυτά.
Ο μεγαλύτερος από όλους τους ποταμούς της Συρίας είναι ο Ευφράτης. Πηγάζει από το οροπέδιο της Αρμενίας, διέρχεται από τη Συρία, δεχόμενος πολλούς παραποτάμους και στη συνέχεια εισέρχεται στο Ιράκ.
Κατά την περίοδο της αύξησης του νερού, ολόκληρο το τμήμα του ποταμού, που διέρχεται από τη Συρία είναι πλωτό. Όταν όμως μειώνονται τα νερά του, μόνο στις εκβολές του μπορούν να εισέλθουν τα ποταμόπλοια.
Άλλος μεγάλος ποταμός της χώρας είναι ο Τίγρης, που διέρχεται από το βορειανατολικό άκρο της. Ο πιο σημαντικός ποταμός της Συρίας, από οικονομική άποψη, είναι ο Ορόντης, που πηγάζει μεταξύ Λιβάνου και Αντιλίβανου και δημιουργείται από την τήξη των χιονιών των δύο αυτών οροσειρών. Είναι ο μόνος ποταμός που προχωρεί από νότο προς βορρά και διέρχεται από τη γόνιμη περιοχή της δυτικής Συρίας, επιδρώντας θετικά στην οικονομική ζωή της χώρας. Για την καλύτερη άρδευση της περιοχής, έχουν καταρτιστεί σχέδια που ρυθμίζουν τα νερά του.
Σημαντικός επίσης είναι και ο μικρός ποταμός Χρυσορόας, που δημιουργείται από τα νερά του Αντιλίβανου και ποτίζει ολόκληρη την περιοχή της Δαμασκού.
Άλλοι σημαντικοί ποταμοί είναι: ο Κουβέικ που στις δύο όχθες του υπάρχει ανεπτυγμένη καλλιέργεια και ο Ιερομύαξ.
Κυβερνεία και επαρχίες της Συρίας
Κύρια λήμματα: Κυβερνεία της Συρίας και Επαρχίες της Συρίας
Η Συρία διαιρείται σε 14 κυβερνεία και επιπλέον σε επαρχίες. Τα κυβερνεία:
Η ανάπτυξη του πληθυσμού (1961-2003) από στοιχεία του FAOSTAT (πληθυσμός σε χιλιάδες)
Ο πληθυσμός της χώρας ανέρχεται σε 22.125.000 κατοίκους το 2022 (60η στον κόσμο). Ο ρυθμός αύξησης του πληθυσμού της Συρίας είναι 5,32% (εκτίμηση 2021). Ο ρυθμός γεννήσεων είναι 23,25 γεννήσεις ανά 1000 άτομα του πληθυσμού (εκτ. 2021) και ο ρυθμός θανάτου είναι 4,36 θάνατοι ανά 1000 άτομα πληθυσμού (εκτίμηση 2021).[14]
Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού, σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2019 του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας ήταν 72,7 χρόνια (71,2 χρόνια οι άνδρες και 74,3 οι γυναίκες).[15]
Πρωτεύουσα της χώρας είναι η Δαμασκός (1.711.000 κ). Είναι κτισμένη στους πρόποδες του Αντιλίβανου, σε ύψος 700 μ. Έχει περίφημα μνημεία αραβικής τεχνοτροπίας. Άλλες πόλεις είναι: Χαλέπιο (2.301.570 κατ.), κόμβος συγκοινωνιών, η παλιότερη πόλη της Συρίας και εμπορικό κέντρο. Χάμα (325.000 κατ.) και Χομς (1.500.000 κατ.) που βρίσκονται σε γεωργική περιοχή και η Λαττάκεια (ή Λαοδίκεια 650.558 κατ.), το κυριότερο λιμάνι της Συρίας.
Κύριο λήμμα: Γλώσσες της Συρίας
Τα αραβικά είναι η επίσημη γλώσσα της Συρίας. Στην καθημερινή ζωή χρησιμοποιούνται πολλές αραβικές διάλεκτοι. Οι σημαντικότερες από αυτές είναι η Λεβαντίνικη διάλεκτος στα δυτικά και η μεσοποταμική διάλεκτος στα βορειοανατολικά. Σύμφωνα με την Εγκυκλοπαίδεια της Αραβικής Γλώσσας και Γλωσσολογίας, εκτός από τα αραβικά, ομιλούνται και οι παρακάτω γλώσσες (ταξινομημένες με βάση από τον μεγαλύτερο προς το μικρότερο αριθμό ομιλητών): κουρδικά,[16] τουρκικά,[16] νεοαραμαϊκά (τέσσερις διάλεκτοι),[16] κιρκασσιανά,[16] τσετσενικά,[16] αρμενικά,[16] και ελληνικά.[16] Ωστόσο καμία από αυτές τις γλώσσες δεν έχει επίσημο καθεστώς.[16]
Η αραμαϊκή γλώσσα ήταν η λίνγκουα φράνκα της περιοχής πριν την άνοδο των αραβικών. Η ασσυριακή γλώσσα αποτελεί τη μητρική γλώσσα των Ασσυρίων. Τα κλασσικά συριακάείναι η λειτουργική γλώσσα διαφόρων συριακών χριστιανικών πεποιθήσεων. Η δυτική νεοαραμαϊκή γλώσσα ομιλείται στο χωριό Μαλούλα και δύο γειτονικά χωριά σε απόσταση 56 χιλιομέτρων βόρεια της Δαμασκού.
Τα αγγλικά και τα γαλλικά ομιλούνται από πολλούς Σύριους, αλλά η πιο χρησιμοποιούμενη ξένη γλώσσα στη Συρία είναι η αγγλική.
Κύρια λήμματα: Θρησκεία στη Συρία και Ισλάμ στη Συρία
Θρησκεία στη Συρία (εκτίμηση 2006)[17]
Μεγάλο Τζαμί του Χαλεπίου, Χαλέπι
Εθνόσημο της Συριακής Ορθόδοξης Εκκλησίας
Οι Σουνίτες Μουσουλμάνοι αποτελούν το 69 με 74% του πληθυσμού της Συρίας[17] και οι Σουνίτες Άραβες αποτελούν το 59–60% του πληθυσμού. Οι περισσότεροι Κούρδοι (8.5%)[18] και οι περισσότεροι Τουρκομάνοι (3%)[18] είναι Σουνίτες και ευθύνονται για τη διαφορά μεταξύ των Σουνιτών και των Σουνιτών Αράβων, ενώ το 13% των Σύρων είναι Σιίτες (ιδιαίτερα οι Αλαουίτες, οι Twelver -ο μεγαλύτερος κλάδος του Σιιτικού Ισλάμ και οι Ισμαηλίτες αλλά υπάρχουν επίσης Άραβες, Κούρδοι και Τουρκομάνοι), 10% Χριστιανοί[17] (η πλειοψηφία είναι Αντιόχειοι Ελληνορθόδοξοι, ενώ οι υπόλοιποι είναι Σύροι Ορθόδοξοι, Ελληνοκαθολικοί ή ανήκουν σε άλλες καθολικές ιεροτελεστίες, ανήκουν στην Ασσυριακή Εκκλησία της Ανατολής, Αρμένιοι Ορθόδοξοι, Προτεστάντες και άλλα δόγματα) και ένα 3% είναι Δρούζοι.[17] Οι Δρούζοι αριθμούν περίπου 500.000 άτομα, και είναι συγκεντρωμένοι κυρίως στη νότια περιοχή του Τζαμπάλ αλ-Ντρούζε.[19]
Η οικογένεια του Προέδρου Μπασάρ Αλ-Άσαντ είναι Αλαουίτες και οι Αλαουίτες κυριαρχούν στην κυβέρνηση της Συρίας και κατέχουν βασικές στρατιωτικές θέσεις.[20] Τον Μάιο του 2013, το Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων δήλωσε ότι από τα 94.000 άτομα που σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια του Συριακού Εμφύλιου Πολέμου, τουλάχιστον 41.000 από αυτούς ήταν Αλαουίτες.[21]
Οι Χριστιανοί (2,5 εκατομμύρια), από τους οποίους ένας σημαντικός αριθμός βρίσκεται στους πληθυσμούς των Παλαιστινίων προσφύγων της Συρίας, χωρίζονται σε διάφορα δόγματα: οι Χαλκηδόνιοι Αντιόχειοι Ορθόδοξοι αποτελούν το 45.7% του χριστιανικού πληθυσμού, οι Καθολικοί (Μελκίτες, Αρμένιοι Καθολικοί, Συριακοί Καθολικοί, Μαρωνίτες, Χαλδαίοι Καθολικοί και Λατίνοι) αποτελούν το 16.2%. η Αρμενική Αποστολική Εκκλησία το 10.9% ενώ οι Σύροι Ορθόδοξοι αποτελούν το 22.4%. Η Ασσυριακή Εκκλησία της Ανατολής και αρκετές μικρότερες χριστιανικές εκκλησίες καταλαμβάνουν το υπόλοιπο ποσοστό. Η χώρα έχει επίσης πολλά μοναστήρια. Πολλοί Χριστιανοί Σύροι ανήκουν σε υψηλή κοινωνικοοικονομική τάξη.[22]
Την εξουσία μέχρι πρόσφατα ασκούσε ουσιαστικά το κόμμα Μπάαθ. Τα άλλα κόμματα αναγνώριζαν την ηγετική θέση του Μπάαθ, μαζί με το οποίο συναποτελούν το «Εθνικό Προοδευτικό Μέτωπο». Πρόεδρος από το 2000 είναι ο Μπασάρ αλ Άσαντ, γιος του επί πολλά χρόνια ηγέτη, Χαφέζ αλ Άσαντ. Από το 2020 πρωθυπουργός είναι ο Χουσεΐν Αρνούς. Τον Μάρτιο του 2011 ξεκίνησε ο εμφύλιος πόλεμος, οπότε οι ηγέτες τέθηκαν υπό αμφισβήτηση.
Κύριο λήμμα: Εκλογές στη Συρία
Δικαίωμα ψήφου στις εκλογές έχουν όσες και όσοι είναι ηλικίας 18 ετών και άνω.[14]. Ο Πρόεδρος Άσαντ επανεξελέγη το Μάιο του 2007 σε δημοψήφισμα. Το 97,6% των ψηφισάντων στήριξε τον ηγέτη. Ο Άσαντ επανεξελέγη το 2014.
Οι κυριότερες ασχολίες των κατοίκων είναι η γεωργία και η κτηνοτροφία. Η γεωργία κύρια είναι αναπτυγμένη στα δυτικά μέρη και στις περιοχές του εσωτερικού που αρδεύονται. Παράγονται δημητριακά, κηπευτικά, καπνός, πατάτες, σταφύλια, βαμβάκι, ελιές, εσπεριδοειδή κ.ά. Η εκμετάλλευση των δασών και η αλιεία δεν παρουσιάζουν ενδιαφέρον.
Στη βιομηχανία, τη μεγαλύτερη οικονομική σπουδαιότητα, παρουσιάζει ο τομέας ειδών διατροφής (με τη μεγαλύτερη οικονομική σημασία) ο τομέας υφαντουργίας, υαλουργίας, βυρσοδεψίας, η διύλιση πετρελαίου κ.ά.
Η Συρία εξάγει κυρίως βαμβάκι, σιτάρι, υφάσματα μεταξωτά, κριθάρι, δέρματα και καπνό, από τα λιμάνια της Λαοδικείας και Βηρυτού.
Το ΑΕΠ της χώρας είναι 52,76 δισ. δολάρια ΗΠΑ (66η στον κόσμο, σε ονομαστικές τιμές, εκτίμηση 2009[2]). Το κατά κεφαλήν ΑΕΠ είναι 2.590 $.
Η οικονομία κατά τη διάρκεια του εμφύλιου πολέμουΕπεξεργασία
Η οικονομία της Συρίας κατά τον εμφύλιο πόλεμο έχει συρρικνωθεί, η βιομηχανική και η αγροτική της παραγωγή έχει κατακρημνιστεί, ενώ σχεδόν τα δύο τρίτα του πληθυσμού ζουν πλέον υπό συνθήκες ακραίας φτώχειας, σύμφωνα με μια έκθεση η οποία δόθηκε στη δημοσιότητα.[23] Το Συριακό Κέντρο Πολιτικής Έρευνας, ο ΟΗΕ και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ), υπολογίζουν ότι το συριακό Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν (ΑΕΠ) έχει συρρικνωθεί κατά 40% σε σχέση με την περίοδο πριν ξεσπάσει η σύρραξη, το 2011. Η ανεργία ανέρχεται σε 5 εκ. και η ζημία από τον πόλεμο υπολογίζονται σε 143,8 δισεκ. δολάρια, αλλά το ποσό αυτό αφορά κατά κύριο λόγο κτιριακές υποδομές, δηλ. κατοικίες και δημόσια κτίρια έως το 2014.
Σύμφωνα με εκτιμήσεις της Παγκόσμιας Τράπεζας, ο εμφύλιος έχει κοστίσει στην οικονομία της διαφυγόντα έσοδα της τάξης των 226 δισεκατομμυρίων δολαρίων έως το 2017. Πάνω από τους τρεις στους τέσσερις Σύρους που είναι σε θέση να εργαστούν —δηλαδή περίπου 9 εκατομμύρια άνθρωποι— δεν δουλεύουν, δεν είναι εγγεγραμμένοι σε κάποιο σχολικό ή πανεπιστημιακό ίδρυμα, ούτε σε κάποιο κέντρο επαγγελματικής κατάρτισης ή επιμόρφωσης.[24]
↑ 1,0 1,1 Αναλυτική έκθεση του ΟΗΕ για την αναθεώρηση των στοιχείων για τον παγκόσμιο πληθυσμό 2022
↑ 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 «Συρία». ΔΝΤ. Απρίλιος 2017. Ανακτήθηκε στις 9 Μαΐου 2017.
↑ Human Development Report 2021-22: Uncertain Times, Unsettled Lives: Shaping our Future in a Transforming World (PDF). hdr.undp.org. United Nations Development Programme. 8 Σεπτεμβρίου 2022. σελίδες 272–276. ISBN 978-9-211-26451-7. Αρχειοθετήθηκε (PDF) από το πρωτότυπο στις 8 Σεπτεμβρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 8 Σεπτεμβρίου 2022.
↑ Σημειώνεται επιπρόσθετα ότι 40.000 άνθρωποι ζουν στα Υψώματα του Γκολάν (κατεχόμενα εδάφη από το Ισραήλ) - εξ αυτών οι 20.000 Άραβες (18.000 Δρούζοι και 2.000 Αλεβίτες) και γύρω στους 20.000 Ισραηλινούς εποίκους, σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2009 (CIA World Factbook).
↑ 5,0 5,1 Kaegi, 1995, p. 41.
↑ "Ghassan." Encyclopædia Britannica. 2006. Encyclopædia Britannica Online. 18 October 2006 Ghassan (ancient kingdom, Arabia) – Britannica Online Encyclopedia
↑ "Iran." Encyclopædia Britannica. 2006. Encyclopædia Britannica Online. 20 October 2006 Iran – Britannica Online Encyclopedia
↑ «Report of the Commission Entrusted by the Council with the Study of the Frontier between Syria and Iraq». World Digital Library. 1932. Ανακτήθηκε στις 8 Ιουλίου 2013.
↑ Χορός πραξικοπημάτων, Ιστορικό Λεύκωμα 1966, σελ. 115, Καθημερινή (1997)
↑ Patrick Seale, Asad: The Struggle for the Middle East, University of California Press (1990) ISBN 978-0-520-06976-3
↑ Ιστορικό Λεύκωμα 1969, σελ. 122-123, Καθημερινή (1998)
↑ Συρία: Καταστράφηκαν 290 μνημεία πολιτιστικής κληρονομιάς
↑ Population of Daraa Governorate
↑ 14,0 14,1 Συρία CIA World Factbook
↑ Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, Προσδόκιμο ζωής και υγιές προσδόκιμο ζωής, Δεδομένα ανά χώρα
↑ 16,0 16,1 16,2 16,3 16,4 16,5 16,6 16,7 Behnstedt, Peter (2008), «Syria», Encyclopedia of Arabic language and linguistics, 4, Brill Publishers, σελ. 402, ISBN 978-90-04-14476-7
↑ 17,0 17,1 17,2 17,3 «Syria – International Religious Freedom Report 2006». U.S. Department of State. 2006. Ανακτήθηκε στις 28 Ιουνίου 2009.
↑ 18,0 18,1 Drysdale, Alasdair; Hinnebusch, Raymond A. (1991), Syria and the Middle East Peace Process, Council on Foreign Relations, σελ. 222, ISBN 0876091052, https://archive.org/details/syriamiddleeast00alas/page/222
↑ Danna, Nissim (Δεκεμβρίου 2003). The Druze in the Middle East: Their Faith, Leadership, Identity and Status. Brighton: Sussex Academic Press. σελ. 227. ISBN 978-1-903900-36-9.
↑ Pipes, Daniel (1 January 1989). «The Alawi Capture of Power in Syria». Middle Eastern Studies 25 (4): 429–450.
↑ «Death toll in Syria likely as high as 120,000: group». Reuters. 14 May 2013. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2013-10-13. https://web.archive.org/web/20131013022620/http://www.reuters.com/article/2013/05/14/us-syria-crisis-deaths-idUSBRE94D0L420130514. Ανακτήθηκε στις 2018-07-22.
↑ Tomader Fateh (25 Οκτωβρίου 2008). «Patriarch of Antioch: I will be judged if I do not carry the Church and each one of you in my heart». Forward Magazine. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Μαρτίου 2010. Ανακτήθηκε στις 30 Ιανουαρίου 2013.
↑ Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΟΔΗΓΕΙ ΤΗ ΣΥΡΙΑΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ, ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΕΡΕΥΝΑ
↑ Παγκόσμια Τράπεζα: Ο πόλεμος έχει στοιχίσει 226 δισεκατομμύρια δολάρια στη συριακή οικονομία[νεκρός σύνδεσμος]