el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el fr el el el el el en el el el el el el el el el el it el el en el en el el el el el el el el el el el el el el el el el en el el el el en el el el el el el el el fr el de de en en en en en fr en en en el de en en en el el el el el el el en it el en el el el el el el el el el el el el
Ο Κάρολος της Κάτω Λωρραίνης (Λαν 953 - Ορλεάνη 993), δούκας της Κάτω Λωρραίνης (977 - 993) ήταν μικρότερος γιος του Λουδοβίκου Δ΄ της Γαλλίας και της Γερβέργας της Σαξονίας. Ο Κάρολος ανήκε στην Δυναστεία των Καρολιδών, έκτη γενιά από τον Καρλομάγνο, μεγαλύτερος αδελφός του ήταν ο Λοθάριος της Γαλλίας.[3][4]
Λουδοβίκος Δ΄ της Γαλλίας και Γκερμπέργκα της Σαξονίας
1 Δούκας της Κάτω Λωρραίνης
2 Αποκλεισμός από τον θρόνο των Φράγκων
Δούκας της Κάτω ΛωρραίνηςΕπεξεργασία
Ο Κάρολος της Κάτω Λωρραίνης με τον αδελφό του βασιλιά Λοθάριο
Όταν οι Νορμανδοί συνέλαβαν τον πατέρα του ζήτησαν από την Γερβέργα να τους παραδώσει τους δύο της γιους σαν εγγύηση για την απελευθέρωση του συζύγου της.[5] Η βασίλισσα έστειλε μονάχα τον μικρότερο γιο της Κάρολο, τον Λουδοβίκο Δ΄ παρέλαβε στην συνοδεία του ο Ούγος ο Μέγας. Ο Κάρολος κατηγόρησε την σύζυγο του αδελφού του Έμμα της Ιταλίας κόρη του Λοθάριου Β΄ της Ιταλίας για μοιχεία με τον επίσκοπο Αντάλμπερο του Λον.[6] Το βασιλικό Συμβούλιο που συνεκλήθη στην Φιμ κοντά στην Ρενς αθώωσε τον επίσκοπο και την βασίλισσα, ο Κάρολος που τους κατηγόρησε άδικα εξορίστηκε, δραπέτευσε στον ξάδελφο του Όθων Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Ο αυτοκράτορας υποσχέθηκε στον Κάρολο να ανατρέψει τον αδελφό του, να τον ορκίσει βασιλιά των Δυτικών Φράγκων και του έδωσε δώρο την Κάτω Λοθαριγγία.[7] Ο Λοθάριος επιτέθηκε τον Αύγουστο του 978 στην Γερμανία, κατέλαβε τα ανάκτορα στην αυτοκρατορική πρωτεύουσα Άαχεν αλλά απέτυχε να αιχμαλωτίσει τον Κάρολο ή τον Όθων Β΄. Ο Όθων Β΄ και ο Κάρολος απάντησαν με επίθεση στην Γαλλία, κατέλαβαν την Ρενς, την Σουασσόν και την Λαν. Στην Λαν η οποία ήταν έδρα των Φράγκων βασιλέων ο αυτοκράτορας έστεψε τον Κάρολο βασιλιά από τον Θεοδώριχο Α΄, επίσκοπο του Μετς. Ο Λοθάριος δραπέτευσε στο Παρίσι όπου πολιορκήθηκε αλλά κατέφθασε με βοήθεια ο Ούγος ο Μέγας με τον στρατό του, ανάγκασε τον Κάρολο και τον Όθων Β΄ να δραπετεύσουν (30 Νοεμβρίου 978). Ο Λοθάριος και ο Ούγος ο Μέγας ανακατέλαβαν την Λαν, ο αυτοκράτορας με τον βασιλιά μαριονέτα επέστρεψαν στο Άαχεν.
Αποκλεισμός από τον θρόνο των ΦράγκωνΕπεξεργασία
Τάφος του Καρόλου της Κάτω Λωρραίνης στην Βασιλική του Αγίου Σερβάτιου στο Μάαστριχτ.
Οι προδοτικές ενέργειες του Καρόλου και η συμμαχία του με τον Γερμανό αυτοκράτορα Όθων είχαν σαν αποτέλεσμα τον αποκλεισμό του από τον θρόνο, τον Λοθάριο διαδέχθηκε ο γιος του Λουδοβίκος Ε΄ της Γαλλίας (986) και αυτόν ο γιος του Ούγου του Μέγα Ούγος Καπέτος (987). Ο Οίκος των Καπετιδών ανέβηκε στον θρόνο των Δυτικών Φράγκων αγνοώντας τον Κάρολο.[8] Ο ανεπιθύμητος γάμος του Καρόλου και η έλλειψη πλούτου είχαν σαν αποτέλεσμα τον αποκλεισμό του από τον θρόνο.[9] Ο Κάρολος ξεκίνησε πόλεμο με τον Ούγο Καπέτο, κατέλαβε την Ρενς και την Λαν αλλά συνελήφθη από τον επίσκοπο Αντάλμπερο (26 Μαρτίου 991) και φυλακίστηκε από τον Ούγο στην Ορλεάνη όπου και πέθανε λίγο αργότερα.[10][11] Τον Κάρολο διαδέχθηκε σαν δούκας της Κάτω Λωρραίνης ο γιος του Όθων.[12] Η Φραγκική Ιστορία που έγραψαν την περίοδο 1015-1034 αναφέρει ότι ο Κάρολος ήταν ο νόμιμος βασιλιάς και ο Ούγος Καπέτος ένας σφετεριστής.[13] Η σορός του Καρόλου ανακαλύφτηκε στην Βασιλική του Αγίου Σερβάτιου στο Μάαστριχτ, μεταφέρθηκε εκεί το 1001 αλλά πρέπει να είχε πεθάνει παλιότερα. Ο Κάρολος κυβέρνησε μόνο την Κάτω Λοθαριγγία αλλά καταγράφεται ως Κάρολος Α΄ της Λωρραίνης.
Νυμφεύτηκε το 970 την Αδελαΐδα του Τρουά, και είχε τέκνα:
Όθων της Κάτω Λωρραίνης π. 970-1012, δούκας της Κάτω Λωρραίνης.
Ερμενγάρδη, παντρεύτηκε τον Αλβέρτο Α΄ κόμη του Μαμύρ.
Γκέρμπεργκα 975-1018, παντρεύτηκε τον Λάμπερτ Α΄ Ρέγκιναρ κόμη του Λουβαίν.
↑ «Identifiants et Référentiels». (Γαλλικά) IdRef. Agence bibliographique de l'enseignement supérieur. Ανακτήθηκε στις 23  Μαΐου 2020.
↑ p391.htm#i3908. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
↑ Detlev Schwennicke, Europäische Stammtafeln: Stammtafeln zur Geschichte der Europäischen Staaten, Neue Folge, Band II (Marburg, Germany: J. A. Stargardt, 1984), σ. 1
↑ Detlev Schwennicke, Europäische Stammtafeln: Stammtafeln zur Geschichte der Europäischen Staaten, Neue Folge, Band I (Marburg, Germany: J. A. Stargardt, 1980), σ. 2
↑ The Annals of Flodoard of Reims, 919–966, eds. & trans. Stephen Fanning; Bernard S. Bachrach (Toronto: University of Toronto Press, 2004), σ. 44
↑ Pierre Riché, The Carolingians; A Family Who Forged Europe, trans. Michael Idomir Allen (Philadelphia: University of Pennsylvania Press, 1983), σ. 276
↑ Pierre Riché, The Carolingians; A Family Who Forged Europe, trans. Michael Idomir Allen (Philadelphia: University of Pennsylvania Press, 1983), σ. 276
↑ Pierre Riché, The Carolingians; A Family Who Forged Europe, trans. Michael Idomir Allen (Philadelphia: University of Pennsylvania Press, 1983), σ. 278
↑ Pierre Riché, The Carolingians; A Family Who Forged Europe, trans. Michael Idomir Allen (Philadelphia: University of Pennsylvania Press, 1983), σ. 278
↑ Pierre Riché, The Carolingians; A Family Who Forged Europe, trans. Michael Idomir Allen (Philadelphia: University of Pennsylvania Press, 1983), σ. 279
↑ Pierre Riché, The Carolingians; A Family Who Forged Europe, trans. Michael Idomir Allen (Philadelphia: University of Pennsylvania Press, 1983), σ. 279
↑ Fraser McNair, "A Post-Carolingian Voice of Dissent: The Historia Francorum Senonensis", Journal of Medieval Latin 28 (2018): 15–47
Detlev Schwennicke, Europäische Stammtafeln: Stammtafeln zur Geschichte der Europäischen Staaten, Neue Folge, Band II (Marburg, Germany: J. A. Stargardt, 1984)
Fraser McNair, "A Post-Carolingian Voice of Dissent: The Historia Francorum Senonensis", Journal of Medieval Latin 28 (2018)
Gwatkin, H. M., Whitney, J. P. (ed.) et al. The Cambridge Medieval History: Volume III. Cambridge University Press, 1926.
Pierre Riché, The Carolingians; A Family Who Forged Europe, trans. Michael Idomir Allen (Philadelphia: University of Pennsylvania Press, 1983)