el el el el el el el el el el el el el el el el el el en el el en el en el el el el el en en el en fr en el fr en el nl el ca de el it el it el en el it el en fr el fr en ca it fr nl fr fr en ca fr fr de ca fr fr en ca el fr el ca fr en el el en el uk el el el de el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el en el el el el el el el el el en el el fr en zh el el el fr ko en el el nl fr de en el el fr de fr en el el nl fr sv en el el fr fr sv en el el en de en en el el en ja en en el el nl en de en el el fr en sv de el el nl de en en el el fr de fr en el el eo fr fr fr el el es fr fr en el el en fr en en el el fr fr de en el el nl fr fr en el el fr es fr en el el en es nl en el el fr sv en en en el nl de es en el el fr fr fr de en el en fr de en el el fr sv fr en el el en nb de it en el en es fr fr el el en ja en de el el fr de fr en fr el fr nb ja de el el it de da en el el nl fr fr en el el fr en fr en el el en fr fr en el el fr nb de en nb el en fr ja en el el fr en fr en en el nl fr sv en en el fr de fr it el el nl de fr sl en el el fr el el fr de fr fr el el nl fr en en en it el el en el el en fr hbs_lat fr el el en en fr de el el fr de sv fr el en en el en ja fr en el el la sv fr fr en el en en fr el fr el el en el en it fr el el fr en de fr en el en fr fr fr sq el hu es fr en el el en es en fr el el en fr fr en fr en el el en el fr fr fr hbs_lat el en es fr fr el el en en fr de fr fr el el en el fr fr fr el el en de fr sv fr en el el en en fr fr fr en fr el en de fr de fr en de el en el en zh en el el en ja da de en el en el de en el en fr fr sv fr de el el en fr fr fr fr el el el el el el en el fr sv el oc fr el fr de el fr de el fr el el el el en el fr sv el oc fr el fr el de el fr de el oc el el el el en el fr sv el oc fr el zh de el fr de el fr el el el el en el oc sv el fr fr el fr de el fr de el fr el el el el el en el el el el el el el el el en de fr el mk el el el el el el el el en el en el el el en el el el de el el el en el el el en el el el it el el el fr el el el de el el el en el el el de el el el en el el el en el el el en el el el en el el el en el el el en el el el en el el el en el el el it el el el en el fr el el el fr el el el it el en el el el fr el el el de el el el fr el en el el el en el el el fr el el el fr el el el fr el el el fr el el el fr el el el en el el el fr el el el en el el el fr el el el fr el el el fr el el el fr el el el en el el el el el el en el el el el el el en el el el el el el en el el el el el el de el de el el el el el el el el el el el el el en el fr el el el en el fr el el el fr el el el fr el el el fr el el el fr el el el en el el el fr el el el en el el el fr el el el fr el el el fr el el el fr el el el en el el el el el el en el el el el el el en el el el el el el en el el el el el el de el de el el el el el el el el el el el el el el en en el el el en el el en el el en el el en el el en el el en el el el en el el el en el el el de el en el en el fr el en el en el el en el el en en en el el en el el el en el el el de el el en el el en el el it el el fr el de el en el de el en el en el en el el en el el en el el en el el en el el en el it el en el el fr el fr el el el it el el el en el el fr el el de el el fr el en el el en el el fr el el fr el el fr el el fr el el el fr el el en el el fr el el en el el fr el mk fr el el el mk fr el el mk fr id mk en el el mk en el mk en el en en el en de el de el el el en el el el el en en el bg en el mk en el en el en el en el en el en el en el de el en el mk en el fr el en el en el en en el en el en el en el en el en el de el en el en el it el wuu fr el de el en el de el en el mk en el en el hbs_lat en el en el en el en el en el it el fr el fr el en el el en el en el en el en el en el en el en el en el en el en el en el el el el el el el el el el el el el el el el en en el el en el en el el ru ru hy el el el el hu el el el eo el el es el el el el el el el el el pl el ru el el el el el el el el fr pl en el el el el el el fr el fr el pl el el eo el el el el ru el el el el ru el fr el en en en el el el el el el el el el el el el
Το Βέλγιο έχει συμμετάσχει στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision από τότε που έκανε το ντεμπούτο της ως μία από τις επτά χώρες στον πρώτο διαγωνισμό το 1956. Από τότε, το Βέλγιο έχει απουσιάσει 3 φορές (1994, 1997, 2001), λόγω των ισχυόντων τότε κανονισμών της διοργανώτριας αρχής (EBU) για τους αποκλεισμούς χωρών. Το Βέλγιο έχει κερδίσει μια φορά, το 1986.
Finale nationale Concours Eurovision de la Chanson
Eurovision: Qui? A vois de choisir!
A voix de choisir la chanson!
Η σελίδα του Βελγίου στο Eurovision.tv
Στα πρώτα 20 χρόνια του διαγωνισμού, καλύτερο αποτέλεσμα του Βελγίου ήταν η τέταρτη θέση με την Τόνια το 1966. Το 1978, ο Ζαν Βαγί πέτυχε για πρώτη φορά ένα φινίρισμα στις τρεις πρώτες θέσεις, τερματίζοντας δεύτερος. Το 1986, η Σάντρα Κιμ έγινε η πρώτη και μέχρι σήμερα (μέχρι το 2019) νικήτρια για το Βέλγιο, όταν τραγούδησε το τραγούδι "J'aime la vie", όταν ήταν 13 χρονών στο Μπέργκεν. Τα υπόλοιπα φινιρίσματα του Βελγίου στην πρώτη τριάδα ήρθαν το 2003, όταν το συγκρότημα Urban Trad τερμάτισε δεύτερο στη Ρίγα, χάνοντας από μόνο δύο βαθμούς. Το Βέλγιο έχουν τερμάτισαν στην τελευταία θέση στο διαγωνισμό πέντε φορές, και πιο πρόσφατα το 2000 και έχουν δύο φορές λάβει "μηδέν βαθμούς", το 1962 και το 1965.
Μετά την εισαγωγή των ημιτελικών γύρων το 2004, το Βέλγιο δεν κατάφερε να φτάσει στον τελικό σε επτά από τους οκτώ διαγωνισμούς (2005-12), με εξαίρεση τον Τόμ Ντάις, ο οποίος τερμάτισε έκτος στον τελικό του 2010. Το Βέλγιο έχει έκτοτε καταφέρει τρία ακόμη φινιρίσματα στην πρώτη δεκάδα, με τον Λουάκ Νοτέτ να τερματίζει 4ος το 2015, τη Λάουρα Τεσόρο να τερματίζει 10η το 2016 και την Blanche να τερματίζει 4η το 2017 έτσι το Βελγίο τα τελευταία χρόνια άρχισε να γίνετε πιο πετυχημένο στον Διαγωνισμό Τραγουδιού από τα προηγούμενα χρόνια συμμετοχής του.
6 Οι μεγάλες βαθμολογίες που έδωσε το Βέλγιο
7.1 Σχολιαστές και παρουσιαστές βαθμών
Το Βέλγιο έχει δύο εθνικούς ραδιοτηλεοπτικούς σταθμούς του διαγωνισμού, τον φλαμανδικό ραδιοτηλεοπτικό φορέα Vlaamse Ραδιοφωνικός Σταθμός en Televisieomroep (VRT) και τον γαλλόφωνο ραδιοτηλεοπτικό φορέα Radio télévision belge de la communauté française (RTBF). Οι δύο ραδιοτηλεοπτικοί φορείς ανταλλάσσουν την επιλογή τραγουδιού για το διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision κάθε χρόνο.
Ενώ VRT φιλοξενεί συνήθως ένα εθνικό τελικό, το Eurosong, κατά την επιλογή συμμετοχές τους για την Eurovision, ήταν φυσιολογικό για το RTBF να κρατήσει μια εσωτερική διαδικασία επιλογής (το RTBF έχει φιλοξενήσει και εθνικούς τελικούς κατά καιρούς, για παράδειγμα, το 1998, το 2005 και το 2011 καθώς το VRT εσωτερικά επέλεξε τον Τόμ Ντάις για το 2010).
Το Βέλγιο έχει κερδίσει το διαγωνισμό μία φορά, το 1986, όταν η Σάντρα Κιμ κέρδισε με το τραγούδι της "J'aime la vie" στο Μπέργκεν της Νορβηγίας. Αν και ισχυρίστηκε ότι ήταν 15 ετών, ήταν στην πραγματικότητα μόνο 13, αλλά τελικά κατάφερε να κρατήσει τη νίκη της. Επί του παρόντος, η ελάχιστη ηλικία για τη συμμετοχή είναι 16 και έτσι η Σάντρα Κιμ θα παραμείνει ο νεότερος νικητής, εκτός εάν κάποτε μειωθεί το όριο ηλικίας. Με τη νίκη το 1986, το Βέλγιο έγινε η τελευταία από τις γαλλόφωνες χώρες που έχει κερδίσει το διαγωνισμό. Τώρα το Βέλγιο, η Γαλλία, το Λουξεμβούργο, το Μονακό και η Ελβετία έχουν όλες κερδίσει τουλάχιστον μία φορά. Το Βέλγιο σημείωσε ένα απόλυτο ρεκόρ για την εποχή, με την Σάντρα Κιμ να κερδίζει με ένα πρωτοφανές ποσό των 176 βαθμών (αυτό το ρεκόρ παρέμεινε μέχρι το 1993, με την Ιρλανδία σκοράροντας 187 βαθμούς), κατά μέσο όρο 9,26 βαθμούς ανά έθνος. Η Κιμ έλαβε 77,2% της μέγιστης δυνατής βαθμολογίας, η οποία, μέχρι το 2016, εξακολουθεί να κατατάσσεται 8η μεταξύ όλων των νικητών της Eurovision.
Η επόμενη καλύτερη θέση του Βελγίου ήταν η δεύτερη που έχει επιτευχθεί δύο φορές, στους διαγωνισμούς του 1978 και του 2003. Ωστόσο, έχει τερματίσει τελευταίο οκτώ φορές.
Το 2003, οι Urban Trad τραγούδησαν σε μια επινοημένη γλώσσα κερδίζοντας τη δεύτερη θέση με 165 βαθμούς, 2 βαθμούς λιγότερους από τον νικητή εκείνου του έτους, την Τουρκία. Οι Ishtar έκαναν το ίδιο το 2008, αλλά ήρθαν 17οι στον πρώτο ημιτελικό και, επομένως, δεν προκρίθηκαν στον τελικό.
Το 2009, το Βέλγιο συμμετείχε στον πρώτο ημιτελικό στις 12 Μαΐου 2009, ωστόσο, έλαβαν μόνο έναν βαθμό που ήρθε από την Αρμενία και τερμάτισαν στην προτελευταία θέση.
Η συμμετοχή του 2010 για το Βέλγιο ήταν ο Τόμ Ντάις, όπου βγήκε δεύτερος στη βελγική - φλαμανδική έκδοση του The X Factor το 2008. Ο Ντάις επιλέχθηκε εσωτερικά και ανακοινώθηκε από το VRT στις 25 Νοεμβρίου του 2009.[1][2] Ο Τόμ Ντάις τερμάτισε 1ος στον πρώτο ημιτελικό, όπου το Βέλγιο προκρίθηκε στον τελικό για πρώτη φορά από την εισαγωγή των ημιτελικών. Στον τελικό τερμάτισε 6ος, καταφέρνοντας το καλύτερο αποτέλεσμα του Βελγίου από το 2003.[3]
Το 2011, η συμμετοχή για το Βέλγιο ήταν το συγκρότημα Witloof Bay. Δεν προκρίθηκαν στον τελικό, τερματίζοντας 11οι μόνο με έναν βαθμό διαφορά πίσω από τη Μολδαβία, και έτσι έναν βαθμό πίσω από την πρόκριση.[4]
Το 2012, ο Ρομπέρτο Μπελαρόζα, νικητής του The Voice Belgique, επιλέχθηκε να εκπροσωπήσει το Βέλγιο για το επόμενο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision που θα πραγματοποιηθεί Μάιο του 2013 στη Σουηδία. Ο Μπελαρόζα προκρίθηκε στον τελικό και τερμάτισε στην 12η θέση.[8]
Το 2014, το VRT οργάνωσε πάλι έναν εθνικό τελικό και 30 συμμετέχοντες επιλέχθηκαν να μπούνε στα κάστινγκ. Ο Άξελ Χιρσού κέρδισε τον εθνικό τελικό, με περισσότερο από το 50 τοις εκατό των televotes και τέσσερις φορές (από 7 διεθνείς κριτικές επιτροπές) το μέγιστο των 12 βαθμών από τις διεθνείς κριτικές επιτροπές. Το τραγούδι που εκπροσώπησε το Βέλγιο ονομαζόταν "Mother" και είναι μια αργή μπαλάντα. Το τραγούδι δεν κατάφερε να προκριθεί στον τελικό, τερματίζοντας 14ο από τους 16.[9]
Το 2015, το RTBF επέλεξε και άλλον συμμετέχων από το "The Voice Belgique", τον Λουάκ Νοτέκ, που ήρθε δεύτερος το 2014. Εκπροσώπησε το Βέλγιο με το τραγούδι "Rhythm Inside" στον πρώτο ημιτελικό του διαγωνισμού. Κατάφερε να προκριθεί και ήρθε δεύτερος με 149 βαθμούς. Στον τελικό, ο Λουάκ τερμάτισε τέταρτος με 217 πόντους. Ήταν το καλύτερο αποτέλεσμα για το Βέλγιο από το 2003 και ήταν το υψηλότερο ποσό των βαθμών που δώθηκαν ποτέ στο Βέλγιο. Ήταν επίσης η πρώτη φορά που μια συμμετοχή τερμάτισε τέταρτη με πάνω από 200 βαθμούς.
Στις 26 Μαΐου του 2015, το VRT επιβεβαίωσε ότι θα χρησιμοποιήσει και πάλι το Eurosong ως εθνικό τελικό για το διαγωνισμό του 2016. Αυτή τη φορά το σόου είχε μόνο 5 συμμετέχοντες. Το Eurosong 2016 θα είχε 3 σόου, αλλά μόνο στο τελευταίο σόου οι άνθρωποι θα μπορούσαν να ψηφίσουν για τον συμμετέχων που θα εκπροσωπούσε το Βέλγιο στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision το 2016. Στις 17 Ιανουαρίου 2016 η Λάουρα Τεσόρο κέρδισε το Eurosong 2016 με το τραγούδι "What's The Pressure", που συνυπογράφτηκε από τη βελγική τραγουδίστρια Selah Sue. Άλλοι υποψήφιοι ήταν οι Τόμ Φραντζής, Adil Aarab, Amaryllis Uitterlinden και Astrid Destuyver.
Η Λάουρα Τεσόρο ερμήνευσε το τραγούδι τελευταία στον δεύτερο ημιτελικό στις 12 Μαΐου του 2016 και προκρίθηκε στον τελικό τερματίζοντας στην τρίτη θέση με 274 βαθμούς. Στον τελικό της 14ης Μαΐου του 2016 ερμήνευσε το τραγούδι πρώτη και τερμάτισε δέκατη με 181 βαθμούς.
Ο βαλωνικός ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός RTBF ανακοίνωσε στις 22 Νοεμβρίου 2016 ότι η Ellie Delvaux θα εκπροσωπήσει το Βέλγιο στο διαγωνισμό του 2017 με το υποκοριστικό της όνομα, Blanche. Η Blanche είχε επίσης εμφανιστεί στο "The Voice Belgique", όπως οι προκάτοχοί της, Roberto Bellarosa (2013), Axel Hirsoux (2014) και Loïc Nottet (2015). Θα είναι η πέμπτη συνεχόμενη χρονιά που ο Βέλγος εκπρόσωπος ήταν πρώην διαγωνιζόμενος "The Voice". Η Laura Tesoro (2016) εμφανίστηκε στο παρελθόν στη φλαμανδική έκδοση "The Voice van Vlaanderen".
Στις 8 Μαρτίου 2017, το τραγούδι "City Lights" ανακοινώθηκε επίσημα ως η βελγική συμμετοχή στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 2017. Διέρευσε το βράδυ πριν από την επίσημη κυκλοφορία του στις 7 Μαρτίου 2017 μέσω του Spotify. Να διαγωνίζεται στο πρώτο μισό του πρώτου ημιτελικού στις 9 Μαΐου 2017, η Μπλάνς προκρίθηκε στον τελικό στις 13 Μαΐου και εμφανίστηκε στο δεύτερο μισό του σόου, τερματίζοντας στην τέταρτη θέση. Η τέταρτη θέση της Blanche έδωσε στο Βέλγιο το τρίτο φινίρισμα στις πρώτες έξι θέσεις μέσα στη δεκαετία. Η μόνη άλλη δεκαετία όπου το Βέλγιο το πέτυχε αυτό, ήταν η δεκαετία του 1980.
Κατά τη διάρκεια του Σαββατοκύριακου της Eurovision του 2017, ο Peter Van de Veire ανακοίνωσε ότι η VRT θα επιλέξει εσωτερικά τον συμμετέχοντα για το 2018. Στις 28 Σεπτεμβρίου 2017, το VRT ανακοίνωσε τη Laura Groeseneken ως τη Βελγική συμμετοχή κατά τη διάρκεια του talk show Van Gils & gasten, που προβλήθηκε στο Één.[10][11] Αν και αρχικά ήταν αγαπημένο στα στοιχήματα, το "A Matter of Time" ήταν η πρώτη Βελγική συμμετοχή από το 2014 που δεν προκρίθηκε στον τελικό. Τερμάτισε 12η με 91 βαθμούς στον πρώτο ημιτελικό.
Τον Ιανουάριο του 2019, το RTBF ανακοίνωσε ότι είχε επιλέξει εσωτερικά τον Eliot ως εκπρόσωπό τους για το διαγωνισμό του 2019. Το τραγούδι του "Wake Up" κυκλοφόρησε στις 28 Φεβρουαρίου 2019. Το τραγούδι γράφτηκε και δημιουργήθηκε από τον Pierre Dumoulin, ο οποίος επίσης έγραψε και παρήγαγε το "City Lights" από την Blanche. Το τραγούδι διαγωνίστηκε στον πρώτο ημιτελικό στις 16 Μαΐου 2019, αλλά απέτυχε να προκριθεί στον μεγάλο τελικό για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά. Ήταν η πρώτη συμμετοχή του RTBF που δεν προκρίθηκε από το 2011. Η συμμετοχή τερμάτισε 13η στον πρώτο ημιτελικό με 70 πόντους.
Κατά τη διάρκεια του διαγωνισμού του 2019, ο φλαμανδικός ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός VRT ανακοίνωσε ότι ήδη αναζητούσε έναν εκπρόσωπο για το διαγωνισμό του 2020 και ότι είχε ήδη επικοινωνήσει με αρκετούς καλλιτέχνες. Ο ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός αποκάλυψε επίσης ότι η επιλογή θα πραγματοποιηθεί εσωτερικά και ότι δεν θα φέρει τον εθνικό τελικό της το 2020.[12] Την 1η Οκτωβρίου 2019, οι Hooverphonic ανακοινώθηκαν ως εκπρόσωποι του Βελγίου για το διαγωνισμό του 2020 κατά τη διάρκεια του talk show "Vandaag".[13] Το τραγούδι τους, "Release Me", κυκλοφόρησε στις 17 Φεβρουαρίου και ήταν να ερμηνευθεί στο δεύτερο μισό του πρώτου ημιτελικού στις 12 Μαΐου. Ο διαγωνισμός ακυρώθηκε επίσημα στις 18 Μαρτίου 2020, λόγω της πανδημίας του COVID-19. Αρκετές ημέρες μετά την ανακοίνωση, οι ραδιοτηλεοπτικοί φορείς RTBF και VRT συμφώνησαν ότι το συγκρότημα θα ήταν ο εκπρόσωπός τους για το διαγωνισμό του 2021.[14]
"Messieurs les noyés de la Seine"
"Le plus beau jour de ma vie"
"Hou toch van mij"
"Mon amour pour toi"
"Près de ma rivière"
"Als het weer lente is"
"Un peu de poivre, un peu de sel"
Τζακ Ρέιμοντ και Λιλί Καστέλ[26]
Σερζ και Κριστίν Γκιζολάντ[27]
"À la folie ou pas du tout"
"A Million in One, Two, Three"
"L'amour ça fait chanter la vie"
"Si tu aimes ma musique"
Pas de Deux [37]
"Laat me nu gaan"
"Laissez briller le soleil"
"Nous, on veut des violons"
"La voix est libre"
Λίζα ντελ Μπο [47]
"Liefde is een kaartspel"
Sergio & The Ladies [50]
Top 11 το 2003[γ]
"Me and My Guitar"
"A Matter of Time"
Μέχρι το 2021, το ιστορικό ψηφοφορίας του Βελγίου έχει ως εξής:
Βαθμοί που έδωσε στους τελικούς μόνο
Βαθμοί που έλαβε στους τελικούς μόνο
Βαθμοί που έδωσε σε ημιτελικούς και τελικούς
Βαθμοί που έλαβε σε ημιτελικούς και τελικούς
Περαιτέρω πληροφορίες: Βραβείο Barbara Dex
Οι μεγάλες βαθμολογίες που έδωσε το ΒέλγιοΕπεξεργασία
Κ.Ε. → Κριτική Επιτροπή
Κ.Ε. → Κριτική Επιτροπή
Σχολιαστές και παρουσιαστές βαθμώνΕπεξεργασία
Το Βέλγιο διαθέτει δύο δημόσιους ραδιοφωνικούς σταθμούς: το VRT (ολλανδική περιοχή) και το RTBF (γαλλόφωνη περιοχή). Και οι δύο μεταδίδουν την εκδήλωση και με την πάροδο των ετών για τους δύο σταθμούς παρέχονται σχόλια από αρκετούς έμπειρους ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς παρουσιαστές, συμπεριλαμβανομένων των Nand Baert, Jacques Mercier, Luc Appermont και Paule Herreman. Ωστόσο, από τον Διαγωνισμό του 1991, ο André Vermeulen παρέχει σχολιασμό στην ολλανδική γλώσσα κάθε χρόνο, με εξαίρεση τον Διαγωνισμό του 1996. Ο Jean-Pierre Hautier παρέχει σχόλια στη γαλλική γλώσσα κάθε χρόνο από το Διαγωνισμό του 1994 έως το διαγωνισμό του 2013. Το 1962, τότε η BRT χρησιμοποίησε το σχόλιο από τη NOS (Ολλανδία), ο λόγος για τον οποίο ήταν άγνωστος.
Από το 1998, η VRT προμήθευσε έναν διπλό σχολιαστή για να ενταχθεί στον André Vermeulen, μεταξύ 1999 και 2010. Ο διπλός σχολιασμός δόθηκε από τους Bart Peeters και Anja Daems. Ο Peeters παρείχε το σχόλιο κατά τη διάρκεια των ετών που η VRT επέλεξε τις καταχωρήσεις, ενώ η Daems σχολίασε τα χρόνια που η RTBF επέλεξε τις καταχωρήσεις. Από το 2011 ο Sven Pichal αντικατέστησε τον Daems ως σχολιαστή, ενώ ο Peter Van de Veire αντικατέστησε τον Peeters. Από το 2007 ο Jean-Louis Lahaye συνεργάζεται με τον Jean-Pierre Hautier ως διπλός σχολιαστής του RTBF. Μετά το θάνατο του Hautier το 2012, ο Lahaye ενώθηκε με την Maureen Louys το 2013.
Χέρμαν Φέρελστ, Ντενίζ Μαές
Μισέλ Φογιέ, Γιόχαν Φέρστρεκεν
Ζαν-Πιέρ Οτιέ, Σάντρα Κιμ
Αντρέ Φερμόιλεν, Άντρεα Κρούνενμπεργκς
Αντρέ Φερμόιλεν, Μπαρτ Πίτερς
Αντρέ Φερμόιλεν, Άνια Ντεμς
Αντρέ Φερμόιλεν, Μπαρτ Πίτερς
Αντρέ Φερμόιλεν, Άνια Ντεμς
Αντρέ Φερμόιλεν, Μπαρτ Πίτερς
Αντρέ Φερμόιλεν, Άνια Ντεμς
Αντρέ Φερμόιλεν, Μπαρτ Πίτερς
Αντρέ Φερμόιλεν, Άνια Ντεμς
Ζαν-Πιέρ Οτιέ, Ζαν-Λουί Λαχάγιε
Αντρέ Φερμόιλεν, Μπαρτ Πίτερς
Αντρέ Φερμόιλεν, Άνια Ντεμς
Αντρέ Φερμόιλεν, Μπαρτ Πίτερς
Πέτερ βαν ντε Βέιρε
Αντρέ Φερμόιλεν, Τομ Ντε Κοκ
Μορίν Λουίς, Ζαν-Λουί Λαχάγιε
Πέτερ βαν ντε Βέιρε, Εύα Ντέλεμαν
Πέτερ βαν ντε Βέιρε
Πέτερ βαν ντε Βέιρε
Φάνι Γιαντρέν[ε], Ζαν-Λουί Λαχάγιε
Ντόλφ βαν ντερ Λίντεν
Ο Fud Leclerc στο Χίλφερσουμ (1958)
Η Xandee στην Κωνσταντινούπολη (2004)
Οι The KMG's στο Ελσίνκι (2007)
Οι Ishtar στο Βελιγράδι (2008)
Ο Roberto Bellarosa στο Μάλμε (2013)
Ο Axel Hirsoux στη Κοπεγχάγη (2014)
Ο Loïc Nottet στη Βιέννη (2015)
Η Laura Tesoro στη Στοκχόλμη (2016)
Η Μπλανς στο Κίεβο (2017)
Η Sennek στη Λισαβόνα (2018)
Ο Ελιότ στο Τελ Αβίβ (2019)
Επίσημη ιστοσελίδα της Eurovision
↑ Τα πλήρη αποτελέσματα του πρώτου διαγωνισμού είναι άγνωστα, αφού μόνο ο νικητής ανακοινώθηκε. Ο επίσημος ιστότοπος της Eurovision τοποθετεί όλα τα υπόλοιπα τραγούδια στη δεύτερη θέση.
↑ Η Ισπανία είχε αρχικά δώσει 12 βαθμούς στο Ισραήλ και 10 στη Νορβηγία. Μετά τη μετάδοση αναγγέλθηκε ότι ο ισπανικός ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός κατέγραψε εσφαλμένα τις ψηφοφορίες και ότι η Γερμανία έπρεπε να έχει πάρει τους κορυφαίους βαθμούς - 12 βαθμούς - αντί να μην λάβει βαθμούς, όπως συνέβη. Το λάθος διορθώθηκε και η Γερμανία τέθηκε 7η, πάνω από τη Νορβηγία. Το Ισραήλ και η Νορβηγία έλαβαν δύο πόντους λιγότερα από ό, τι αρχικά και η Κροατία, η Μάλτα, η Πορτογαλία, το Ηνωμένο Βασίλειο, οι Κάτω Χώρες, το Βέλγιο, η Εσθονία και η Τουρκία έλαβαν ένα βαθμό λιγότερο από ότι δόθηκε κατά τη διάρκεια της εκπομπής.
↑ Σύμφωνα με τους τότε κανονισμούς της Eurovision, οι πρώτες δέκα χώρες που δεν ήταν μέλη των Μεγάλων 4 από τον προηγούμενο διαγωνισμό μαζί με τις Μεγάλες Τέσσερις προκρίνονταν αυτόματα για τον τελικό της επόμενης χρονιάς χωρίς να χρειαστεί να συμμετάσχουν στα ημιτελικά. Για παράδειγμα, αν η Γερμανία και η Γαλλία τερμάτιζαν μέσα στις πρώτες δέκα θέσεις, οι χώρες που τερμάτισαν στην 11η και 12η θέση, προκρίνονται αυτόματα στον τελικό της επόμενης χρονιάς, μαζί με τις υπόλοιπες χώρες των πρώτων δέκα θέσεων.
↑ Ο διαγωνισμός του 2020 ακυρώθηκε λόγω της πανδημίας του κορονοϊού.
↑ Αργοπορημένη αντικατάσταση για την Μορίν Λουίς που δεν ήταν παρούσα λόγω του ότι βγήκε θετική σε τεστ COVID-19.
↑ Όλοι οι μαέστροι είναι Βέλγοι εκτός αν έχουν σημαία
↑ 7,0 7,1 7,2 Ο μουσικός διευθυντής της διοργανώτριας χώρας.
↑ Ο διαγωνισμός διοργανώθηκε από το RTBF, αλλά η συμμετοχή του Βελγίου ήταν από το BRT, ως εκ τούτου ο Βαλλωνικός Ζο Καρλιέ υπηρετούσε ως μουσικός διευθυντής (διήυθυνε τη συμμετοχή της Κύπρου) ενώ ένας φλαμανδικός μαέστρος ηγήθηκε της βελγικής συμμετοχής.
↑ Hondal, Victor (25 Νοεμβρίου 2009). «Tom Dice to represent Belgium in Oslo». ESCToday. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Νοεμβρίου 2009. Ανακτήθηκε στις 25 Νοεμβρίου 2009.
↑ «Tom Dice gaat naar het Eurovisiesongfestival» (στα Dutch). VRT. 25 Νοεμβρίου 2009. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Νοεμβρίου 2009. Ανακτήθηκε στις 25 Νοεμβρίου 2009.
↑ «Eurovision 2010: complete televoting and jury results». wiwibloggs.com. 30 June 2010. http://wiwibloggs.com/2010/06/30/eurovision-2010-complete-televoting-and-jury-results/6544/. Ανακτήθηκε στις 23 March 2014.
↑ «Semi-final results at Eurovision 2011». wiwibloggs.com. 15 May 2011. http://wiwibloggs.com/2011/05/15/semi-final-results-at-eurovision-2011/11261/. Ανακτήθηκε στις 23 March 2014.
↑ Sietse (9 Σεπτεμβρίου 2009). «Eén begraaft Eurosong als selectie voor het Songfestival» (στα Dutch). VRT. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Σεπτεμβρίου 2011.
↑ Sietse (14 Φεβρουαρίου 2011). «No Euroson in 2012 but internal» (στα Dutch).
↑ Griper, Ann (19 Μαΐου 2013). «Who are Eurovision Song Contest 2013 winners? Full results table». Mirror.co.uk. Ανακτήθηκε στις 19 Μαΐου 2013.
↑ «Belgium: Axel Hirsoux wins Eurosong with 'Mother'». wiwibloggs.com. 16 March 2014. http://wiwibloggs.com/2014/03/16/belgium-axel-hirsoux-wins-eurosong-with-mother/43335/. Ανακτήθηκε στις 23 March 2014.
↑ Jiandani, Sanjay (28 Σεπτεμβρίου 2017). «Belgium: VRT will reveal the Belgian act for Eurovision 2018 tonight». Esctoday.com. Ανακτήθηκε στις 28 Σεπτεμβρίου 2017.
↑ «Laura Groeseneken naar het Eurovisiesongfestival!» (στα Ολλανδικά). VRT. 28 Σεπτεμβρίου 2017. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Σεπτεμβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 28 Σεπτεμβρίου 2017.
↑ «Belgische selectie 2020: "Gesprekken met artiesten op longlist aan de gang"» (στα Ολλανδικά). Songfestival.be. 15 Μαΐου 2019. Ανακτήθηκε στις 22 Μαΐου 2019.
↑ «Hooverphonic gaat naar het Songfestival voor België: "het nummer zal ons DNA hebben"» (στα Ολλανδικά). VRT NWS. 1 Οκτωβρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 20 Μαρτίου 2020.
↑ «Hooverphonic neemt volgend jaar deel aan het Eurovisiesongfestival:"We hebben er nog altijd enorm veel zin in"» (στα Ολλανδικά). VRT NWS. 20 Μαρτίου 2020. Ανακτήθηκε στις 20 Μαρτίου 2020.
↑ Barclay, Simon (17 Ιουνίου 2010). The Complete and Independent Guide to the Eurovision Song Contest 2010. Silverthorn Press. σελ. 24. ISBN 978-1-4457-8415-1.
↑ Σφάλμα αναφοράς: Σφάλμα παραπομπής: Λανθασμένο  . Δεν υπάρχει κείμενο για τις παραπομπές με όνομα ESC1956 History.
↑ Ψευδώνυμο του Modest Schoepen, γ. 16 Μαΐου 1925 - θ. 17 Μαΐου 2010).
↑ Bob Benny, γ. 18 Μαΐου 1926 – θ. 29 Μαρτίου 2011.
↑ Jacques Raymond, γ. 13 Οκτ. 1938.
↑ Robert Cogoi, γ. 25 Οκτ. 1939 - θ. 15 Μαΐου 2022.
↑ (Lize Marke. γ. Liliane Couck, 1η Δεκεμβρίου 1936).
↑ Γεννήθηκε ως Arlette Antoine Dominicus, 25 Ιουλ. 1947.
↑ Louis Neefs, γ. 8 Αυγ. 1937 - θ. 25 Δεκ. 1980.
↑ Claude Lombard, γ. 25 Φεβρ. 1945 - θ. 20 Σεπτ. 2021.
↑ Jean Vallée, γ. 2 Οκτ. 1941 - θ. 12 Μαρτ. 2014.
↑ Lili Castell. γ. 10 Απρ. 1937)
↑ Ζευγάρι, αμφότεροι γεννήθηκαν το 1946.
↑ Ντουέτο αποτελούμενο από τη Νικόλ Τζοσί (Nicole Josy, γ. 21 Οκτ. 1946) και τον Ουγκό Σιγκάλ (Hugo Sigal, γ. 10 Νοεμ. 1947)
↑ Jacques Hustin, γ. 15 Μαρτ. 1940- θ. 6 Απρ. 2009).
↑ Ann Christy, γ. 22 Σεπτ. 1945 - θ. 7 Αυγ. 1984)
↑ (Pierre Rapsat, γ. 28 Μαΐου 1948 - θ. 20 Απριλίου 2002).
↑ Τρίο (Hearts of Soul) αποτελούμενο από τις αδερφές Bianca, Stella και Patricia Maessen (1952- 15 Μαΐου 1996).
↑ Micha Marah, γ. 26 Σεπτ. 1953.
↑ Συγκρότημα της synthpop (1978-2006, 2009), που συστάθηκε το 1978 από τους Μαρκ Μουλέν (Marc Moulin, γ. 1η Σεπτ. 1942 - θ. 26 Σεπτ. 2008), Νταν Λακσμάν (Dan Lacksman, γεν. 19 Μαΐου 1950) και Μισέλ Μοέρ (Michel Moers).
↑ Emly Starr, πραγματικό όνομα: Marie-Christine Mareels, γ. 5 Σεπτ. 1957.
↑ Stella Maessen, γ. 6 Αυγ. 1953.
↑ Τρίο [1982-83] αποτελούμενο από τους Walter Verdin, Dett Peyskens και Hilde van Roy.
↑ Jacques Zegers, γ. 25 Ιουν. 1947.
↑ Liliane Saint-Pierre, γεννήθηκε ως Liliane Keuninckx στις 18 Δεκ. 1948.
↑ Γεννήθηκε το 1955 ως Joseph Reynaerts.
↑ Γεννήθηκε ως Ιngeborg Thérèse Marguerite Sergeant στις 15 Οκτ. 1966.
↑ Philippe Lafontaine, γ. 24 Μαΐου 1955.
↑ Συγκρότημα της ποπ που συστάθηκε το 1984. Μέλη: Tjen Berghmans (ως το 1990), Karel Theys (ως το 1991), Bob Savenberg (ως το 1996), Kris Wauters και Koen Wauters.
↑ Ψευδώνυμο της Ingrid Simonis, γ. 23 Αυγ. 1975).
↑ Barbara Dex, γ. 22 Ιαν. 1974.
↑ Frédéric Etherlinck, πλήρες όνομα Frédéric Van Goitsenhoven-Maeterlinck, γεν. 11 Αυγ. 1968.
↑ Reinhilde Goossens, γ. 9 Ιουν. 1961.
↑ Mélanie Cohl, γ. 4 Ιαν. 1982
↑ Vanessa Chinitor, γ. 13 Οκτ. 1976.
↑ Ο Βέλγος τραγουδιστής Serge Quisquater (γ. 2 Απρ. 1965), μαζί με 3 Ολλανδές τραγουδίστριες, τις Ibernice Macbean, Ingrid Simons και Jodi Pijper.
↑ Ψευδώνυμο της Sandy Boets, γ. 18 Δεκ. 1978.
↑ Nuno Resende, Πορτογάλος τραγουδιστής, γεν. 25 Ιουν. 1973.
↑ Συγκρότημα με πλήρες όνομα Krazy Mess Groovers, 6 μέλη του πήραν μέρος: οι Sexyfire (Wakas Ashiq, πακιστανικής καταγωγής, φωνή), Mr Scotch (Piotr Paluch, πολωνικής καταγωγής, πλήκτρα), Mr French Kiss (Raphaël Hallez, τρομπέτα, γαλλικής καταγωγής), Big Boss (Tuan N'Guyen, άλτο σαξόφωνο, με ρίζες από Βιετνάμ), Mr Cream (François Cremer, ντραμς) και Lady Soulflower (Chrystel Wautier, με ουκρανικές ρίζες, φωνή). Τα υπόλοιπα μέλη του συγκροτήματος ήταν οι The Answer - τρομπόνι, Mr DeeBeeDeeBop - βαρύτονο σαξόφωνο, Captain Thunder - ηλεκτρική κιθάρα, Mr Y - φωνητικά.
↑ Φλαμανδικό λαϊκό συγκρότημα. Μέλη: Soetkin Baptist, Michel Vangheluwe, Ann Vandaele, Marleen Vandaele, Els Vandaele, Hans Vandaele, Lode Cartrysse, Frank Markey, Korneel Taeckens, Karel Vercruysse.
↑ Patrick Ouchène (γ. 21 Μαρτ. 1970).
↑ Tom Dice, γενν. ως Tom Eeckhout στις 25 Νοεμ. 1989.
↑ Συγκρότημα με μέλη τους: Stijn Bearelle, Étienne Debaisieux, Benoît Giaux, Nicolas Dorian, Florence Huby, Mathilde Sevrin.
↑ Ψευδώνυμο της Laura van den Bruel ( γ. 19 Ιαν. 1995).
↑ Roberto Bellarosa, γ. 23 Αυγ. 1994.
↑ Axel Hirsoux, γ. 28 Σεπτ. 1982.
↑ Ο Νοτέ γεννήθηκε στις 10 Απρ. 1996.
↑ Laura Tesoro, γ. 19 Αυγ. 1996.
↑ «Hooverphonic - Belgium - Rotterdam 2021». Eurovision.tv (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 14 Ιανουαρίου 2021.
↑ «Jérémie Makiese (The Voice) défendra les couleurs de la Belgique à l'Eurovision». RTBF Culture (στα Γαλλικά). 15 Σεπτεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 17 Δεκεμβρίου 2021.
↑ Adams, William Lee (9 Ιουλίου 2015). «Poll: Who was the worst dressed Barbara Dex Award winner?». Wiwibloggs. Ανακτήθηκε στις 8 Δεκεμβρίου 2019.
↑ 67,0 67,1 67,2 67,3 67,4 67,5 67,6 Granger, Anthony (20 Μαΐου 2018). «EBU Wants to See More Commentators Attend the Eurovision Song Contest». eurovoix.com. Ανακτήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου 2019.
↑ «Peter Van de Veire: "Als ik een voetballer was, zou ik iedereen onderuit schoppen"». niewsblad.be (στα Ολλανδικά). 3 Μαρτίου 2018. Ανακτήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου 2019.
↑ Granger, Anthony (22 Απριλίου 2018). «Belgium: Danira Boukhriss Terkessidis Revealed as Spokesperson». eurovoix.com. Ανακτήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου 2019.
↑ «Tweede halve finale van het Songfestival verhuist naar Ketnet». hln.be (στα Ολλανδικά). 26 Απριλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου 2019.
↑ Granger, Anthony (14 Μαρτίου 2019). «Belgium: Maureen Louys & Jean-Louis Lahaye Confirmed As Commentators For Tel Aviv». eurovoix.com. Ανακτήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου 2019.
↑ «Eurovision 2019 Spokespersons – Who will announce the points?». eurovisionworld.com. 18 Μαΐου 2019. Ανακτήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου 2019.
↑ «Beleef het Eurovisiesongfestival bij de VRT». VRT-onlinediensten (στα Ολλανδικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Μαΐου 2021. Ανακτήθηκε στις 19 Μαΐου 2021.
↑ «Eurovision 2021 : 3 soirées exceptionnelles à ne pas manquer sur la RTBF !». rtbf.be. 4 Μαΐου 2021.
↑ Granger, Anthony (18 Μαΐου 2021). «Belgium: Maureen Louys Pulls out of RTBF Commentary After Positive COVID-19 Test». Eurovoix (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 18 Μαΐου 2021.
↑ Roxburgh, Gordon (2012). Songs for Europe: The United Kingdom at the Eurovision Song Contest. Volume One: The 1950s and 1960s. Prestatyn: Telos Publishing. σελίδες 93–101. ISBN 978-1-84583-065-6.
↑ Roxburgh, Gordon (2014). Songs for Europe: The United Kingdom at the Eurovision Song Contest. Volume Two: The 1970s. Prestatyn: Telos Publishing. σελίδες 142–168. ISBN 978-1-84583-093-9.
↑ Roxburgh, Gordon (2016). Songs for Europe: The United Kingdom at the Eurovision Song Contest. Volume Three: The 1980s. Prestatyn: Telos Publishing. ISBN 978-1-84583-118-9.