el en en en el en el el el el el el el en el fr el el el en el el el el en el el el el el el el el el el el el de el el el el el el el el el el el en en el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el en el el el el el el de de el de el de el el el el el el en el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el en it el el en en el fr el el fr el en cs el el el el el el el cs el el el el el el el el el el el cs el el el el el el el el el el el el en el el el fr el el el el en el el el el el el el el el el cs el el el el el el el el el el el el el el el el en el el el en el en el el el el el el el el en el el en el el el el el en el el el el el el el el el el el eo el el el el el el el el el el el el el el en el el fr en el en en el fr el el el el el es el el en el el el el el el it en it el it en el el tr en en en en en
Καλώς ήλθατε! Ελπίζω να σας κρατήσω ευχάριστη συντροφιά με τις ανησυχίες μου: ζωή, σχέσεις, καλλιτεχνικές δημιουργίες, ταξίδια, φωτογραφία, τραγούδι, προβληματισμοί και πολλά άλλα!...
Translate my blog in your own language!
Ναιαιαιαιαιαιαιαι!!!!! Με μεγάλη μου χαρά είδα σήμερα το πρωί ότι έφτασα τους 200 αναγνώστες!!! Κάθε μέρα σας μετρούσα έναν- έναν, περιμένοντας να φτάσετε αυτό τον αριθμό! Όχι, όχι απο ψώνιο!... Αλλά γιατί εδώ και αρκετό καιρό είχα αποφασίσει πως όταν με το καλό φτάσω τους 200, θα κάνω ένα blog candy, για να το γιορτάσουμε!!!
Θέλω να σας ευχαριστήσω μέσα από την καρδιά μου για την συντροφιά που μου κρατάτε, και για όσα όμορφα έχω δει κι έχω μάθει από εσάς!... Είναι για μένα μεγάλη ανακούφιση η βόλτα στα μπλογκοσπιτάκια σας... Και χαίρομαι πάντα να σας βλέπω να δημιουργείτε, να σχολιάζετε, να προβληματίζεστε, να μοιράζεστε την χαρά σας ή τη λύπη σας, να εκφράζεστε...
Το μόνο που έχετε να κάνετε εσείς που θέλετε να συμμετάσχετε στο blog candy, είναι να μου αφήσετε ένα σχόλιο κάτω από αυτή την ανάρτηση! Αν φυσικά κάποιος θέλει, μπορεί να το βάλει και στο δικό του blog- εγώ θα χαρώ πολύ!!!
Σκέφτομαι να κάνω την κλήρωση στις 6 του Νοέμβρη, δηλαδή σε μια εβδομάδα από τώρα... Νομίζω είναι αρκετές μέρες... Δεν ξέρω! Είναι το πρώτο μου candy! Άντε!!!
Τι άλλο, τι άλλο... Νομίζω αυτή είναι η διαδικασία στα blog candies... Ξεχνάω κάτι καλέεεεε;! Ε, καλά, κι αν ξεχνάω κάτι, θα μου το πείτε!...
Αναρτηθηκε απο {Marianna} στις 12:03 μ.μ. 23 σχολιασαν...
Ετικετες τετράδια, blog candy, Scrapbooking
Μια 28η διαφορετική από τις άλλες...
Κάποιοι θα πουν ότι είναι ασέβια, πως δεν πρέπει να τα ισοπεδώνουμε όλα, πως δεν είναι πρέπον...
Εγώ αυτό που είδα χτες είναι ότι πρώτη φορά ίσως κάποια παιδιά να ένιωσαν όντως τι πάει να πει παρέλαση, τι πάει να πει τιμή προς αυτούς που πραγματικά το αξίζουν, τι πάει να πει να κάνεις κάτι και να δίνεις την πρέπουσα σημασία.
Αν είχα μπροστά μου αυτό τον πιτσιρικά, θα του έσφιγγα το χέρι, πραγματικά. Γιατί μόνο η μούτζα και η απαξίωση αξίζει πλέον στους "επισήμους". Όχι σε όλους... Αλλά στους περισσότερους.
Θεωρώ την χτεσινή μέρα πολύ σημαντική έτσι όπως εξελίχθηκε, γιατί ήταν μια από τις λίγες φορές που έγιναν μαζικές κινήσεις σε όλη την Ελλάδα. Πρώτη φορά που είδαμε να ακυρώνονται παρελάσεις, ή να συνοδεύονται από πορείες πολιτών. Μου έκανε πάρα πολύ εντύπωση όλο αυτό. Μου δίνει μια ελάχιστη ελπίδα μέσα σε αυτό το χαμό, πως ίσως δεν μείνουμε στην μούτζα, πως ίσως καταφέρουμε και κάτι στο τέλος...
Ελάχιστη, αλλά υπαρκτή η ελπίδα... Είναι απαραίτητη...
Σας εύχομαι να έχετε ένα καλό Σαββατοκύριακο, παρέα με τους αγαπημένους σας. Είναι καιρός να αποδείξουμε στους εαυτούς μας ότι μόνο αυτοί είναι ότι χρειαζόμαστε για να είμαστε χαρούμενοι...
Υ.Γ. Για όσους δεν το έχουν δει, εδώ είναι το κείμενο των καθηγητών της ΟΛΜΕ, σχετικά με το φετινό εορτασμό της 28ης.
Αναρτηθηκε απο {Marianna} στις 11:15 π.μ. 5 σχολιασαν...
Ετικετες επισκεφθείτε, προς σκέψη, τα νέα μου
Η χαμένη τιμή του χλιδόφτωχου
Σήμερα θέλω να μοιραστώ μαζί σας ένα κείμενο που διάβασα πρόσφατα, και θα ήθελα τη γνώμη σας...
Χειρότερο απ’ το βλέμμα ενός δαρμένου σκύλου είναι το βλέμμα ενός ανθρώπου σαν δαρμένου σκύλου. Το βλέμμα του φόβου που δεν τον φιλτράρει η λογική, που δεν τον αναιρεί καμιά ελπίδα. Δεν υπάρχει χειρότερος φόβος απ’ τον αόριστο φόβο. Δεν ξέρεις τι πρέπει να φοβάσαι και καταλήγεις να φοβάσαι τα πάντα. Λίγο πριν απ’ το τέλος, φοβάσαι τον φόβο σου και καταλήγεις να φοβάσαι τον εαυτό σου.
Γέμισαν οι δρόμοι τέτοια βλέμματα. Άνθρωποι που δεν ξέρουν τι πρέπει να φοβούνται, σαν τα σκυλιά που περιμένουν το χτύπημα. Πού πάμε; Τι θα μας συμβεί; Κανένας δεν μπορεί ν’ απαντήσει αλλά και κανένας δεν θέλει. Τι κακό θα συμβεί; Θα χάσουμε τη δουλειά μας, το σπίτι; Θ’ αναγκαστούμε να ζήσουμε με λιγότερα; Η τηλεόραση 52 ιντσών δεν θα προσφέρει καμιά απόλαυση; Θ’ αναγκαστούμε να ψάχνουμε στα σκουπίδια; Θα είμαστε υποχρεωμένοι να πίνου- με ρετσίνα με τον γείτονα που δεν γνωρίζουμε καν, όπως σ’ εκείνες τις ταινίες με τον Ρίζο και τη Βλαχοπούλου; Υπάρχει περίπτωση να χτυπήσει η πόρτα και να είναι ο διπλανός που ζητάει ένα λεμόνι; Ποιο απ’ όλα είναι το δικό μας σενάριο;
Δεν είμαι σίγουρος πως η πτώχευση είναι η καταστροφή της Ελλάδας. Προσπαθώ να καταλάβω τι είναι αυτό που θα πτωχεύσει. Η Παιδεία των προσωπικών Πανεπιστημίων και της κομματικής συναλλαγής; Οι εφορίες της διαφθοράς; Τα νοσοκομεία με το φακελάκι; Μήπως θα συντριβεί το πολιτικό μας σύστημα, αυτή η μεγάλη αποθήκη με ψεύτες, φαφλατάδες και ανεπάγγελτους; Θ’ αναγκαστεί ο Δημήτρης Ρέππας να γίνει οδοντογιατρός, ο Καραμανλής δικηγόρος και ο Βενιζέλος αδύνατος; Ποια, αλήθεια, είναι η μεγάλη καταστροφή που φοβόμαστε;
Υπάρχουν πολλά που θα χάσουμε, αλλά δεν ξέρω αν είναι αυτά που δικαιούμαστε και πολύ περισσότερο αυτά που χρειαζόμαστε. Στη γειτονιά μου θα κλείσουν τα 7 καταστήματα μανικιούρ-πεντικιούρ και τα 6 κομμωτήρια και θα μείνει μόνο ο ένας φούρνος που θα πουλάει είδος ανάγκης: ψωμί. Οι κυρίες θα πάψουν να ισορροπούν επικίνδυνα πάνω σε αφόρετες γόβες και τεχνητές επιθυμίες. Οι τράπεζες δεν θα έχουν διακοποδάνεια. Ο Ρέμος δεν θα βρίσκει κανέναν να του ρίξει δυο γαρύφαλλα. Η Φιλιππινέζα δεν θ’ αναθρέφει πια τα παιδιά. Οι σύγχρονες μανάδες ίσως δεν θ’ αναφωνούν «δεν αντέχω», γιατί θ’ ανακαλύψουν τη σημασία και της λέξης και της αντοχής. Τα παιδιά μας, όταν βγάζουν με 10 το λύκειο, θα πηγαίνουν σε κάποια τεχνική σχολή και όχι στο ιδιωτικό Πανεπιστήμιο του Λονδίνου που αναλαμβάνει να βαφτίσει τους κατιμάδες επιστήμονες με το αζημίωτο.
Ίσως χρησιμοποιούμε το κινητό τηλέφωνο όπως σε όλη την Ευρώπη, για να επικοινωνούμε και όχι για να εξευτελιζόμαστε. Το «ουάου» θα πάψει να είναι το υποκατάστατο του οργασμού στις κουβέντες που ψάχνουν την επιβεβαίωση της ανοησίας. Μπορεί να ψάξουμε περισσότερο τον πραγματικό οργασμό, μαζί με τους κανονικούς ανθρώπους που θα μας κάνουν να τους εκτιμάμε. Θ’ αρχίσουμε να αξιολογούμε ποιος είναι ικανός και χρήσιμος και όχι αναγνωρίσιμος.Οι μανάδες δεν θα ζητάνε αυτόγραφο από την Τζούλια για τις κόρες τους.
Πιο πολύ, νομίζω, θα καταστρέψουμε με τα χέρια μας εκείνο το διεστραμμένο «εγώ» που επιμένει να μας αξιολογεί και να μας συγκρίνει με βάση τις πισίνες, τη μάρκα του αυτοκινήτου και τις κακόγουστες καρό ταπετσαρίες που φοράμε επειδή γράφουν Burberry. Μπορεί να μη θέλουμε πια να γίνουμε πλούσιοι, αλλά ουσιαστικοί. Μπορεί ίσως και ν’ αγαπηθούμε περισσότερο, ανακαλύπτοντας τη συλλογικότητα και το ενδιαφέρον για μια ζωή που είναι κοινή. Οι επιπόλαιοι θα ξαναγίνουν επιπόλαιοι και δεν θα είναι πια τρέντι.
Οι αγρότες θα επιστρέψουν στα χωράφια. Και οι Ουκρανές, που έτρωγαν τις ψεύτικες επιδοτήσεις, στα σπίτια τους. Στα καφενεία των χωριών θα συζητάνε ξανά ποιο παιδί πρόκοψε και όχι ποιο πήγε σε ριάλιτι. Οι DJs, οι image makers, οι κουρείς σκύλων, ίσως χρειαστεί να βρουν μια άλλη δουλειά.
Το σύστημα της αξιολόγησής μας θ’ αλλάξει και ίσως απαιτήσουμε πραγματικά να τιμωρηθούν αυτοί που τα έφαγαν. Παρουσία μας, πάντα. Ίσως δεν ξαναψηφίσουμε εκείνους που μας έφεραν σε αυτήν τη θέση. Και ίσως καταλάβουμε πως τα κοράκια του εξτρεμιστικού καπιταλισμού, που φαίνονταν καναρίνια μέσα από τα κουστούμια και τις τηλεοράσεις, ήταν αυτοί που μας εξαπάτησαν την ώρα που ζαλιζόμασταν με Johnnie Black. Ίσως ψάξουμε για μια πιο δίκαια ζωή, χωρίς να μετράμε την απόδοση δίκιου με τη σύγκριση τραπεζικών λογαριασμών.
Μπορεί ξαφνικά οι καλλιτέχνες ν’ αρχίσουν να παράγουν κι αυτοί, πατώντας σε αυτό που είναι ζωή και όχι στις κρατικές επιδοτήσεις, σαν να πουλάνε βαμβάκι, και στις δημόσιες σχέσεις.
Δεν είμαι σίγουρος πως όλα αυτά είναι κακά. Ναι, θα υπάρξουν χιλιάδες άνεργοι. Θα χτυπηθεί το Δημόσιο. Αυτό που βρίζουμε όλοι πως είναι αντιπαραγωγικό, μας ταλαιπωρεί και δεν μας εξυπηρετεί. Θ’ απολυθούν κάποιοι απ’ αυτούς που μπήκαν με ρουσφέτι, γλείψιμο, αναξιοπρέπεια. Τα επαρχιακά μουσεία της χώρας δεν θα έχουν δέκα κηπουρούς, θα καταργηθούν οι «Οργανισμοί Αναξιοπαθούντων Κορασίδων» και οι «Πολιτιστικοί σύλλογοι για τη σουρεαλιστική προσέγγιση της ζωής του Λάμπρου Κατσώνη». Οι ανύπαντρες κόρες αξιωματικών δεν θα παίρνουν επίδομα. Και όσες απ’ αυτές είναι επώνυμες δεν θα είναι «κατά του γάμου από άποψη», για να παίρνουν το επίδομα.
Φοβάμαι, όπως όλοι. Αλλά θέλω και να συντριβεί ένα σύστημα που αναπαράγει τη σαπίλα. Που βαφτίζει Δημοκρατία τον διεφθαρμενο του εαυτό, Δικαιοσύνη την ατιμωρησία του κι ευτυχία την κενότητα και τον ευδαιμονισμό. Φοβάμαι. Γι’ αυτό θέλω να τελειώνουμε.
Αναρτηθηκε απο {Marianna} στις 9:34 π.μ. 4 σχολιασαν...
Τετάρτη 19 Οκτωβρίου 2011
Ή αλλιώς... "Της Κυριακής το ξύπνημα Νο2"!... Γιατί μπορεί σήμερα που κατάφερα να κάνω ξανά ανάρτηση να είναι μια ωραιότατη Τετάρτη κι όχι Κυριακή, αλλά τελικά η ξαφνική έμπνευση του Σαββάτου συνεχίστηκε και την επομένη, αυτή τη φορά με... σκουλαρίκια!!! Σας τα παρουσιάζω με την σειρά που τα έφτιαξα...
Αποχρώσεις του μοβ (έτσι, γιατί μου αρέσει! :P )
Το σχέδιο όπως βλέπετε είναι πολύ απλό, όπως και τα υλικά. Χρησιμοποίησα μεταλλικά στοιχεία (τα σκουλαρίκια, η αλυσίδα, οι βελόνες με κεφάλι), και όοοοοο,τι χάντρες μπορούσα να βρω σπίτι! Συνδύασα τα χρώματα που μου άρεσαν και το αποτέλεσμα με ενθουσίασε!
Εσείς τι γνώμη έχετε;...
Υ.Γ. Για να μην σχολιάσω το γεγονός ότι εγώ για ένα ζευγάρι πήγαινα, και από την χαρά μου μου βγήκαν τέσσερα στο τέλος!!!
Αναρτηθηκε απο {Marianna} στις 3:07 μ.μ. 21 σχολιασαν...
Κυριακή 16 Οκτωβρίου 2011
Της Κυριακής το ξύπνημα...
Μια στιγμιαία έμπνευση... Από αυτές που σου έρχονται Σάββατο ή Κυριακή πρωί... Τίποτα το σπουδαίο... Λίγα λεπτά ασχολίας αρκούν για να δεις ότι η δημιουργία κάπου κρύβεται μέσα σου τελικά, αρκεί να της ανοίξεις το παραθυράκι... :)
Μεταλλικές καρδούλες και χάντρες.
Χάντρες από λάβα και πλαστικές χαντρούλες, συνοδευόμενες από μεταλλικά στοιχεία.
Μεταλλικές καρδούλες και χάντρες.
Καλό υπόλοιπο Κυριακής σε όλους!!!
Υ.Γ. Ανεμένετε blog-candy. Προσεχώς...
Αναρτηθηκε απο {Marianna} στις 11:46 π.μ. 10 σχολιασαν...
Σάββατο 15 Οκτωβρίου 2011
Τελικά... δεν τη γλίτωσα! Η καινούρια μου μπλογκ-ο-φίλη, Μαρία, με προσκάλεσαι να δεχτώ το παρακάτω βραβείο και να παίξω κι εγώ το παιχνίδι: να γράψω 7 πράγματα για μένα.
1.Πιστεύω στην αιώνια αγάπη, το άλλο μισό, την μονογαμία, την δέσμευση, την συντροφικότητα και όλα τα λοιπά γραφικά και ρομαντικά!... :P
2.Όταν αγχώνομαι/ φοβάμαι κλπ κλπ, στρουθοκαμηλίζω και κάνω ότι δεν τρέχει τίποτα!...
3.Δεν μπορώ να γίνω 1000 κομμάτια, κι αυτό συχνά με κάνει να αισθάνομαι άσχημα...
4.Σέβομαι τους ανθρώπους που μου δείχνουν αγάπη, και προσπαθώ πάντα να τους την ανταποδίδω.
5.Απολαμβάνω την βόλτα μου ανελειπώς- τουλάχιστον μια φορά τη μέρα- στα social media!
6.Με το ζόρι παντρειά, δεν γίνεται• αυτό το έχω καταλάβει πολύ καλά...
7. Εξίσου καλά έχω καταλάβει πως ο καθένας δίνει ό,τι μπορεί να δώσει.
Αυτή τη φορά θα μου επιτρέψετε να παραβλέψω το προτόκολο και να μην απονείμω κι εγώ το βραβείο. Όχι για κανένα άλλο λόγο, αλλά γιατί όλες όσες σκεφτόμουν να σας το στείλω, το έχετε ήδη λάβει!... Θα με συγχωρέσετε, έτσι;...
Καλό Σαββατοκύριακο εύχομαι σε όλους! :)
Αναρτηθηκε απο {Marianna} στις 1:01 π.μ. 4 σχολιασαν...
Ετικετες βραβείο, τα νέα μου, blog-ο-παίχνιδο
Σάββατο 8 Οκτωβρίου 2011
Ήμουν ένα παιδάκι που έλεγε πάντα "Δεν έχω κάποιο όνειρο... Δεν ξέρω τι θέλω να κάνω όταν μεγαλώσω! Δεν έχω κάτι στο οποίο να προσδοκώ και να στοχεύω!..." και άλλα τέτοια... Αυτή η σκέψη  με γέμιζε κρυφά με απογοήτευση, ειδικά όταν άκουγα άλλα παιδάκια να λένε "Θέλω να κάνω αυτό/ εκείνο/ το άλλο..."
Μεγαλώνοντας συνειδητοποίησα ότι όνειρο ζωής δεν είναι απαραίτητα κάποιο συγκεκριμένο επάγγελμα, μια ιδιότητα... αλλά μπορεί να είναι μια οποιαδήποτε κατάσταση, ο τρόπος που θα διαμορφώσω τον εαυτό μου, το ποια θα είμαι, πως θα φέρομαι, τι θα κάνω. "Θέλω να είμαι χαρούμενος και αισιόδοξος άνθρωπος, ενεργός, να μην περιμένω τα πράγματα να έρθουν μόνα τους, να μην κάθομαι στον καναπέ μου, να ΚΑΝΩ πράγματα. Κι αν είναι να έρθει κάποιο όνειρο πιο "συγκεκριμένο", τότε να είμαι έτοιμη και προετοιμασμένη, να έχω την ψυχική δύναμη να το ακολουθήσω, να το πραγματοποιήσω. Να μπορώ να αξιοποιώ τις ευκαιρίες." Αυτές είναι πλέον λίγο- πολύ οι σκέψεις μου, και η παλιά απογοήτευση περί ονείρων μένει ανάμνηση του παιδικού μου μυαλού...
Μόνο βέβαια που, στις μέρες μας, πολύ φοβάμαι ότι δεν θα έχω την ευκαιρία καν για όνειρα... Καμία δυνατότητα να τα πραγματοποιήσω. Η αλήθεια είναι πως τις περισσότερες φορές φοβάμαι να κάνω όνειρα, ακόμη κι αν έχω διαμορφώσει ως έναν βαθμό τον εαυτό μου όπως θα τον ήθελα... Πφφφ... Τι μπελάς!!! :P
Διαβάστε κι αυτό το κειμενάκι.
Καλημέρα! Καλό Σαββατοκύριακο! Τα λέμε από βδομάδας! :)  :-*
{Σάκης Ρουβάς_ Κάνουμε όνειρα}
Υ.Γ.1. Θεέ μου, που το θυμήθηκα... :P
Υ.Γ.2. Για όποιον ένδιαφέρεται: Υπάρχει μια μεγάλη σακούλα με παιδικά παιχνίδια, λούτρινα κ.α., σε καλή κατάσταση. Αν κάποιος ενδιαφέρεται να πάρει κάποια από αυτά ή όλα, ή αν έχει κάποια ιδέα για το που θα μπορούσα να τα δώσω για να μην πάνε χαμένα, ας μου στείλει ένα mail (μεσώ του gadjet που έχω αριστερά, με τίτλο "Επικοινωνήστε μαζί μου"). Ευχαριστώ! :)
Αναρτηθηκε απο {Marianna} στις 9:35 π.μ. 7 σχολιασαν...
Ετικετες επισκεφθείτε, προς σκέψη, la musique
Δευτέρα 3 Οκτωβρίου 2011
Αν είναι να' ρθει...
Δεν ωφελεί να καρτεράς: αν είναι να' ρθει, θε να' ρθεί.
Κλειστά όλα να'ναι, θα τη δεις άξαφνα μπρος σου να βρεθεί
κι ανοίγοντας τα μπράτσα της πρώτη θα σ'αγκαλιάσει·
ειδέ κι αν έχεις φωτεινό το σπίτι για να τη δεχτείς
και, σαν φανεί, τρέξεις σ' αυτήν και μπρος στα πόδια της συρθείς,
αν είναι να' ρθει, θε να' ρθεί - αλλιώς θα προσπεράσει!...
Αναρτηθηκε απο {Marianna} στις 11:47 π.μ. 3 σχολιασαν...
Νεότερες αναρτήσεις Παλαιότερες αναρτήσεις Αρχική σελίδα
Κι αν είμαι εγωκεντρική, εγώ είμαι ολόκληρη μωρό μου! Γι'αυτό μπορώ και σ'αγαπώ. Και σ'αγαπώ σαν εαυτό μου!... Δεν είμαι τ'άλλο σου μισό! Εγώ μισώ ό,τι χωρίζει... Είμαι το άλλο σου εγώ, αυτό που γουργουρίζει!...
The solitude of the earth comforts my body... The spirit of the wind carries my mind... The tides of water rush through my veins... The vitality of the flames feeds my soul...
Διαβάστε εδώ τις χειροποίητες ιστορίες των M&M!!!
Μην παραλείψετε να επικευθείτε το blog της μαμάς- Μαρίας!!! ♥
προς σκέψη (82) τα νέα μου (72) la musique (56) κόσμημα (18) βίντεο (17) Scrapbooking (15) επισκεφθείτε (15) Fimo (8) card-making (8) Έμαθα- μαθαίνω- θα μάθω (8) τετράδια (8) for fun (7) βραβείο (7) blog candy (6) blog-ο-παίχνιδο (6) ευχές (6) 20 sec reading (5) decoupage (5) μαγειρική (5) photo- story (4) quotes (4) moodboard (3) Αγαπημένο μου ημερολόγιο (3) αφιέρωση (3) ταξίδι (3) Christmas (2) Photo a day (2) dossier (2) νικητής (2) σελιδοδείκτες (2) cupcakes (1) dreamboard (1) face painting (1) λαμπάδα (1) παραγγελιά (1)
Μια 28η διαφορετική από τις άλλες...
Η χαμένη τιμή του χλιδόφτωχου
Της Κυριακής το ξύπνημα...
Αν είναι να' ρθει...
Ξέρω τι έκανες φέτος το καλοκαίρι!
Νομίζω πως θα συμφωνήσετε μαζί μου: το κακό έχει παραγίνει! Μα τι μας έχει πιάσει, και όπου κι αν βρισκόμαστε- τσουπ!- φωτογραφία και chec...
Μερικές φορές, η ζωή σου φέρνει πράγματα εκεί που δεν τα περιμένεις, και το τοπίο γύρω σου αλλάζει... Όλα είναι διαφορετικά πλέον, και προ...
Αγαπημένο μου ημερολόγιο... (1)
"...Έχω τόσα ανάμεικτα συναισθήματα... Μια αίσθηση φυγής, και ταυτόχρονα μια όρεξη να παλέψω: για τη ζωή που θα ήθελα να έχω. Τολμάω ...
20 sec reading: Πώς να ανακαλύψετε εάν κάτι είναι σημαντικό
Ο δάσκαλος περπατούσε μέσα σε ένα χωράφι σιτάρι , όταν ένας μαθητής ήρθε σ 'αυτόν :  "Δεν μπορώ να ξεχωρίσω ποιο είναι το α...
Τις τελευταίες μέρες, με ταλαιπωρεί το συναίσθημα της ανυπομονησίας ... Έχω κάποια πράγματα στο μυαλό μου, που θέλω να γίνουν. Και θέλω ...
♥ Places I love... ♥
Ένα βίντεο με εικόνες από το χωριό μου, τον Αγαλά Ζακύνθου! ♥
Τα αγαπημένα μου ιστολόγια! ♥
Επίσκεψη στο Αρχοντικό Μπενιζέλων, το πιο παλιό σπίτι της Αθήνας - *Στο εσωτερικό της αυλής της κατοικίας* Το μεσημέρι της Κυριακής, πήγαμε έναν περίπατο στην Πλάκα, αυτή τη φορά με σκοπό μια επίσκεψη στο πιο παλιό σπί...
Πριν από 17 ώρες
Ενα φύλλο μαραμένο - στην αυλή μου , έπεσε λέει το τραγούδι και η αλήθεια είναι οτι στην αυλή μου από φύλλα μαραμένα άλλο τίποτα!Φθινόπωρο γαρ, επιτέλους! Τι όμορφη εποχή αλήθ...
Πριν από 3 ημέρες
δια χειρός Ρένας Χριστοδούλου
ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ ΚΈΝΤΗΜΑ!! Στον καμβά της ιστορίας. - Στον Καμβά της Ιστορίας. Μια μοναδική έκθεση παρουσιάζεται, για λίγες μέρες ακόμα, στο Μουσείο Λαϊκής Τέχνης & Παράδοσης «Αγγελική Χατζημιχάλη» με ε...
Πριν από 2 εβδομάδες
message in a bottle...
νεα σχολικη χρονια - Πρωτη μερα σχολειο σημερα! Απο τοτε που ηρθαμε Γερμανια πρωτη φορα ξεκιναει Σεπτεμβριο το σχολειο. Εδω τα σχολεια ξεκινουν διαφορετικη ημερομηνια σε καθ...
Πριν από 3 εβδομάδες
Kapa. Me without you...tea without a biscuit!
Αύγουστος... - Νομίζω πως όσο περνούν τα χρόνια βαραίνουν διαφορετικά πάνω μου. Παλιότερα όλα ήταν απλά…πότε άρχισαν να γίνονται όλο και πιο πολύπλοκα δεν θυμάμαι…κάπου...
Πριν από 1 μήνα
Κινέζικο κοτόπουλο με άρωμα και γεύση λεμονιού - Τις προηγούμενες μέρες, το κοριτσάκι μου μας μαγείρεψε κινέζικο. Ήταν θεονόστιμο. Δοκιμάστε το και θα ενθουσιαστείτε! Κινέζικο κοτόπουλο με άρωμα και γεύση...
Πριν από 2 μήνες
Γιουβαρλάκια Σούπα - [image: Γιουβαρλάκια Σούπα] Μια σούπα την οποία μπορούμε να απολαύσουμε με ιδιαίτερη χαρά και να απαλύνει, να ζεστάνει και να χορτάσει ένα πειναμασμένο στο...
Πριν από 6 μήνες
- γυρεύω τις λέξεις που με κάνουν να ανατριχιάζω τις ψάχνω στο δρόμο κρυφακούω καμιά φορά τους διπλανούς τους περαστικούς ανοίγω τις κεραίες μου να πιάσω...
Πριν από 6 μήνες
Καλή χρονιά 2022 - *Καλή χρονιά με υγεία, αγάπη, χαρές και όμορφες στιγμές.* *Μια χρονιά γεμάτη με όλα τα καλά του Θεού!*
Πριν από 8 μήνες
Τα παπουτσια της Dorothy
Ωδή στη Black Orchid - Ο Σταύρος Παράβας, σε μια σκηνή της ταινίας "Το κοροϊδάκι της Πριγκηπέσσας" εξηγούσε στον κινηματογραφικό αδελφό του τα πλάνα του για ένα επερχόμενο...
Πριν από 9 μήνες
Στιγμές... - *Aπό στιγμές, κρατάω μια νύχτα ξάστερη, ένα φιλί, ένα τσιγάρο δρόμο. Δυο λέξεις, ένα βλέμμα, ένα «πολύ», που δε χώρεσε στο «λίγο». Ένα «φεύγ...
Πριν από 1 χρόνια
Φθινοπωρινά Φύλλα - Σειρά χάλκινων κοσμημάτων με ημιπολύτιμους λίθους - Μία σειρά σκουλαρίκια σε σχήμα φύλλου με χάλκινο σύρμα και ημιπολύτιμες πέτρες! http://kosmimatamexantres.blogspot.com/feeds/posts/default?alt=rss
Πριν από 1 χρόνια
- ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΣΑΣ ΚΑΙ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟ ΤΟ 2020.ΣΑΣ ΕΥΧΟΜΑΙ ΑΥΤΗ Η ΧΡΟΝΙΑ ΝΑ ΓΕΜΙΣΕΙ ΤΙΣ ΚΑΡΔΙΕΣ ΟΛΩΝ ΜΕ ΚΑΡΑΜΕΛΟΜΕΝΟ ΣΙΡΟΠΙ ΚΑΙ Η ΝΕΡΑΙΔΑ ΤΩΝ ΕΥΧΩΝ ΝΑ ΡΙ...
Πριν από 2 χρόνια
Οι χρωματιστές κορδέλες - *Εκείνο το καλοκαίρι, αργήσαμε να φύγουμε για το νησί. * *Ημουν οκτώ χρονών. Η μάνα μας συμπλήρωνε ένα χρόνο στο νοσοκομείο της Νίκαιας. Ένα λάθος στην επέμ...
Πριν από 5 χρόνια
Πώς να κρατήσετε τα γυναίκεια παπούτσια σαν καινούργια - Όλοι και όλες αγαπάμε τα παπούτσια μας, ειδικά αυτά που επιλέγουμε για τις πιο ειδικές κι επίσημες περιστάσεις και συνήθως μάλιστα τα προσέχουμε και σαν ...
Πριν από 5 χρόνια
Υγιεινό παγωτό με δύο υλικά...plus το νέο μου gadget Lenovo Yoga Tab 3 Pro! - Σας πετυχαίνω σε διακοπές ή δεν έχει ξεκινήσει ακόμα η άδεια; Οι δικές μου διακοπές πλησιάζουν (αργότερα σε instagram θα τα δείτε!), αλλά προς το παρόν οργ...
Πριν από 6 χρόνια
Pizza Workshop - Pizza Workshop opened in Bristol in 2015, offering eight classic sourdough pizzas and one or two specials. In their own words, “it’s not some dastardly plot...
Πριν από 6 χρόνια
Fish Baptism Favors - About this time last year, I was crocheting fish, lots and lots of fish. To be exact, I made 100 tiny, cute and colorful fish! Then we added a keychain a...
Πριν από 7 χρόνια
Άλλος ένας κύκλος έκλεισε!... - Έφτασε το καιλοκαίρι, κι έτσι λίγο λίγο αφήνουμε πίσω μας έναν εποικοδομητικό χειμώνα, γεμάτο με δραστηριότητες όλο έμπνευση, κέφι, χαρά και δημιουργηκότη...
Πριν από 7 χρόνια
Γύρισααααααα!!! Και τα νέα μου... - Καλημέρα, καλημέρα! Πω πω πω... πάνω από 4 μήνες δεν έχω γράψει στο χαρούμενο μου μπλογκάκι! Μου λείψετε πολύ!!! Ήμουν τοοοοσο πολύ απασχολημένη, που δεν π...
Πριν από 7 χρόνια
"Φωλιά μαργαριταριού" - Το παρομοίασα με φωλιά μαργαριταριού και όχι άστοχα νομίζω. Αυτό το καλοσχηματισμένο ολοστρόγγυλο μαργαριτάρι βρήκε μια αγκαλιά από επιχρυσωμένο μπρούντζο...
Πριν από 8 χρόνια
Thank you and Goodbye - Με ανάμεικτα συναισθήματα θέλουμε να μοιραστούμε μαζί σας την απόφασή μας να σταματήσουμε την λειτουργία αυτού του Blog μας. Σίγουρα στενοχωριόμαστε κα...