el el el el el el el el el el el el el el el el el el en el el el el el el el el el el el el el el en el fr fr en el fr fr en el oc fr en el en fr en el en fr el fa fr el el el el el de el fr fr el el el el el el el el el el el el el el el el el el fr el el el el el el el fr en el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el
* Οι συμμετοχές και τα γκολ στις προηγούμενες ομάδες υπολογίζονται μόνο για τα εγχώρια πρωταθλήματα.
Έπαιξε στη διάρκεια της εφηβείας του κατά σειρά στους συλλόγους Σάμροκ Ρόβερς και Νιούρι Τάουν. Ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα στη Γουότφορντ και έγινε αμέσως γνωστός για τις ικανότητές του ώστε έκανε και το ντεμπούτο του για την εθνική ομάδα της Βόρειας Ιρλανδίας στις 15 Απριλίου 1964 σε αγώνα για το Πρωτάθλημα Βρετανικών Νήσων με την Ουαλία που έληξε με νίκη 3–2.[1]
Με την εθνική ομάδα της χώρας του συμμετείχε σε δύο τελικές φάσεις Παγκοσμίων Κύπελλων, το 1982 και το 1986 χωρίς να γνωρίσει επιτυχία (αποκλεισμός στην πρώτη φάση). Στα 41 του χρόνια στον τελευταίο αγώνα πριν τη διοργάνωση του 1986, στις 24 Μαΐου σε φιλική συνάντηση με το Μαρόκο έκανε την 116η συμμετοχή του για την εθνική ομάδα της χώρας του,[1] καταρρίπτοντας το ρεκόρ κόσμου που είχε μέχρι τότε ο Σουηδός Μπγιορν Νόρντκβιστ (σύμφωνα με τα τότε στοιχεία της FIFA). Διατήρησε το ρεκόρ μέχρι το 1990 όταν ένας άλλος Βρετανός τερματοφύλακας, ο Πίτερ Σίλτον το πήρε. Ήταν επίσης ο μεγαλύτερος σε ηλικία παίκτης που είχε αγωνιστεί σε Παγκόσμιο Κύπελλο με τον τελευταίο αγώνα την ημέρα των 41ων γενεθλίων του με αντίπαλο την Βραζιλία καταρρίπτοντας το ρεκόρ του Ντίνο Τζοφ από την προηγούμενη διοργάνωση.[8][9] Κατέχει ακόμα το παγκόσμιο ρεκόρ συμμετοχών σε πολλαπλά Παγκόσμια Κύπελλα (συμπεριλαμβανομένων των προκριματικών σταδίων), έξι συνολικά - 1966, 1970, 1974, 1978, 1982, 1986.[4][10] Στην 23ετή σταδιοδρομία του ξεπέρασε τις 1.000 επίσημες εμφανίσεις (1.096 - κατάλογος ποδοσφαιριστών με τις περισσότερες επίσημες εμφανίσεις).[11] Από αυτές οι 709 είναι σε αγώνες πρωταθλήματος πρώτης κατηγορίας.[12]
Μετά την αποχώρησή του, ο εργάστηκε ως προπονητής τερματοφυλάκων. Έχει εργαστεί στην Τότεναμ με αυτή την ιδιότητα από το 1993. Το 2003 εισήχθη στο αγγλικό ποδοσφαιρικό Hall of Fame σε αναγνώριση των δεξιοτήτων που επέδειξε στο αγγλικό πρωτάθλημα.[4] Είναι τιμημένος με τον Βρετανικό τίτλο OBE.[13] Καριέρα στην ίδια θέση ακολούθησε κι ο γιος του, Πατ Τζένινγκς Τζούνιορ.
Κύπελλο FA : 1966–67
Λιγκ Καπ (2) : 1970–71 , 1972–73
FA Charity Shield : 1967
Κύπελλο UEFA : 1971–72
Κύπελλο FA : 1978–79
FWA ποδοσφαιριστής της χρονιάς : 1972–73
Παίκτης της Χρονιάς Παικτών PFA : 1975–76
PFA Καλύτερη ομάδα της χρονιάς (2) : 1973–74 , 1975–76
FWA Tribute Award : 1986
Football League 100 θρύλοι: 1998
IFFHS : 13ος καλύτερος τερματοφύλακας του 20ού αιώνα
Αίθουσα φήμης αγγλικού ποδοσφαίρου : 2003
Κατάλογος ποδοσφαιριστών ανδρών με τις περισσότερες επίσημες εμφανίσεις
↑ 1,0 1,1 1,2 «Patrick "Pat" Jennings - Century of International Appearances». Ανακτήθηκε στις 19 Νοεμβρίου 2020.
↑ «ALL-TIME GREATEST NORTHERN IRELAND SQUAD». Ανακτήθηκε στις 25 Φεβρουαρίου 2021.
↑ 3,0 3,1 «Pat Jennings : PFA Footballer of the Year 1976». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Νοεμβρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 19 Νοεμβρίου 2020.
↑ 4,0 4,1 4,2 «Pat Jennings». Ανακτήθηκε στις 19 Νοεμβρίου 2020.
↑ «IFFHS' Century Elections». Ανακτήθηκε στις 20 Νοεμβρίου 2020.
↑ «Pat Jennings - 40 years, two Bills... and Watford». Ανακτήθηκε στις 19 Νοεμβρίου 2020.
↑ 7,0 7,1 «Pat Jennings». Ανακτήθηκε στις 19 Νοεμβρίου 2020.
↑ 8,0 8,1 «GOALKEEPING GREATS». Ανακτήθηκε στις 19 Νοεμβρίου 2020.
↑ «Τα δέκα… γερόντια που έχουν παίξει Μουντιάλ». Ανακτήθηκε στις 5 Ιουνίου 2021.
↑ «IFFHS STATISTICS - THE PLAYERS WITH THE MOST WORLD CUP CAMPAIGNS». Ανακτήθηκε στις 25 Ιουνίου 2022.