el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el fr el el el el el el el el el el en en en el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el en el el el el el el el el el el el el el el el en el el el en el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el fr fr fr el el el el en el en fr en fr en el el el el el en el en en en en cs cs el el el el el el el el el el el el el el el el el el
δικαστής (magistrat) μικρού δικαστηρίου ή συγκεκριμένη κατηγορίας αναλόγως του δικαίου
μέλος της Γαλλικής Εθνοσυνέλευσης (1848–1850, Λαντ)
Μέλος του Γενικού Συμβουλίου (1833–1850, καντόνιο του Μυγκρόν)
ειρηνοδίκης (1831–1847, καντόνιο του Μυγκρόν)
2.3 Τι είναι ορατό και τι αόρατο
2.4 Διαμάχη με τον Προυντόν
Ωστόσο, το πιο διάσημο έργο του Μπαστιά είναι «Ο Νόμος», που δημοσιεύθηκε αρχικά ως ένα φυλλάδιο το 1850. Εκεί προσδιορίζεται και αναπτύσσεται ένα δίκαιο σύστημα νόμων και στη συνέχεια επιδεικνύεται πως ένα τέτοιο σύστημα νόμων διευκολύνει μια ελεύθερη κοινωνία.
Στο «Νόμο», ο Μπαστιά έγραψε ότι ο καθένας έχει το δικαίωμα να προστατεύσει «το άτομό του, την ελευθερία του και την περιουσία του». Το κράτος θα πρέπει να είναι μόνο μια «κοινή δύναμη - υποκατάστατο των μεμονωμένων δυνάμεων», για να υπερασπιστεί το προαναφερθέν δικαίωμα. Η «Δικαιοσύνη» (η υπεράσπιση της ζωής ενός ατόμου, της ελευθερίας του και της ιδιοκτησίας του) έχει συγκεκριμένα όρια, αλλά εάν η εξουσία της κυβέρνησης επεκταθεί περαιτέρω -σε φιλανθρωπικές προσπάθειες- η κυβέρνηση γίνεται απεριόριστη και μπορεί να μεγαλώνει επ' άπειρον. Ο προκύπτων κρατισμός «βασίζεται σε αυτήν την τριπλή ενότητα: τη συνολική αδράνεια της ανθρωπότητας, την παντοδυναμία του νόμου και το αλάθητο του νομοθέτη». Το κοινό στη συνέχεια γίνεται επιδεκτικό κοινωνικής μηχανικής από τον νομοθέτη και διαπλάθεται από τη βούλησή του «όπως ο πηλός από τον αγγειοπλάστη». Ο Μπαστιά γράφει:
Δεν αντιτίθεμαι στο δικαίωμά τους να εφευρίσκουν κοινωνικά σχήματα, να τα διαφημίζουν, να συνηγορούν υπέρ τους και να τα δοκιμάζουν οι ίδιοι, με δική τους δαπάνη και ρίσκο. Αλλά αμφισβητώ το δικαίωμά τους να επιβάλλουν αυτά τα σχέδια σε εμάς, μέσω του νόμου -με καταναγκασμό- και να μας υποχρεώνουν να πληρώνουμε για αυτά, με τους φόρους μας.
Ο Μπαστιά υποστηρίζει ότι ο νόμος γίνεται διεστραμμένος όταν τιμωρεί το δικαίωμα ενός ατόμου στην αυτοάμυνα (την υπεράσπιση της ζωής του, της ελευθερίας και της ιδιοκτησίας του), λειτουργώντας ευνοϊκά υπέρ όσων αξιώνουν τη «νόμιμη λεηλασία», την οποία ορίζει ως εξής: «αν ο νόμος παίρνει από ορισμένα άτομα ό,τι τους ανήκει και το δίνει σε άλλα πρόσωπα στα οποία δεν τους ανήκει. Δες αν ο νόμος ευνοεί έναν πολίτη εις βάρος του άλλου, κάνοντας ό,τι ο ίδιος πολίτης δεν θα μπορούσε να κάνει χωρίς να διαπράξει έγκλημα»[15]. Με αυτό τον τρόπο, ο Μπαστιά ήταν κατά της αναδιανομής.
Τι είναι ορατό και τι αόρατοΕπεξεργασία
Το 1850, με το έργο του «Τι είναι ορατό και τι αόρατο» (Ce qu'on voit et ce qu'on ne voit pas)[16] και μέσω της παραβολής της «σπασμένης τζαμαρίας», εισήγαγε την έννοια του «κόστους ευκαιρίας», συνολικά, εκτός από τον όρο. Ο όρος χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά 50 χρόνια μετά το θάνατό του, το 1914, από τον Φρίντριχ φον Βίζερ.
Διαμάχη με τον ΠρουντόνΕπεξεργασία
Μεταξύ των ετών 1849 και 1850, αναμείχθηκε στην πασίγνωστη διαμάχη με τον Πιέρ-Ζοζέφ Προυντόν (Pierre-Joseph Proudhon) σχετικά με τη νομιμότητα του τόκου[17]. Όπως επιχειρηματολογεί ο κοινωνιολόγος Robert Leroux, ο Μπαστιά είχε την πεποίθηση ότι το δόγμα του Προυντόν «ήταν σε πλήρη αντίθεση με κάθε σοβαρή προσέγγιση»[18]. Ο Προυντόν έχασε την ψυχραιμία του και δήλωσε στον Μπαστιά: «Η νοημοσύνη σου κοιμάται, ή μάλλον ποτέ δεν ήταν ξύπνια... Είσαι άνθρωπος για τον οποίο η λογική δεν υφίσταται... Δεν ακούς τίποτε, δεν καταλαβαίνεις τίποτε... Είσαι χωρίς καμία φιλοσοφία, χωρίς επιστήμη, χωρίς ανθρωπισμό... Η ικανότητα ορθολογικής σκέψης, όπως και η ικανότητα να δίνεις προσοχή και να κάνεις συγκρίσεις είναι μηδενική... Επιστημονικώς, κύριε Μπαστιά, είστε ένας νεκρός άνθρωπος[19]».
Ο Μπαστιά υποστήριζε ότι ο μοναδικός σκοπός του κράτους είναι η προστασία του δικαιώματος του ατόμου στη ζωή, την ελευθερία, και την ιδιοκτησία. Επίσης εξήγησε γιατί είναι επικίνδυνο αλλά και ανήθικο το κράτος να παρεμβαίνει στα υπόλοιπα προσωπικά ζητήματα του ατόμου. Μέσω αυτής της θέσης του, ο Μπαστιά συμπέρανε πως ο νόμος δε μπορεί να προστατεύσει τη ζωή, την ελευθερία, και την ιδιοκτησία των ατόμων αν προωθεί τη «νόμιμη λεηλασία», την οποία και όρισε ως τη χρήση της κρατικής εξουσίας και νομοθεσίας προκειμένου να παρθεί κάτι από έναν πολίτη και να δοθεί σε άλλους (σε αντίθεση με τη νόμιμη μεταφορά ιδιοκτησίας μέσω αμοιβαία αποδεκτών συμβολαίων, που δεν αποτελούν προϊόν απάτης ή απειλής βίας μεταξύ των συναλασσόμενων μελών[20].
Στο έργο του «ο Νόμος», ο Μπαστιά εξηγεί ότι αν οι προνομιούχες τάξεις ή οι σοσιαλιστές χρησιμοποιούν το κράτος ως μέσο «νόμιμης λεηλασίας», αυτό θα ενθαρρύνει τις υπόλοιπες κοινωνικο-οικονομικές τάξεις να υιθοετήσουν κι αυτές την τακτική αυτή. Η καλύτερη, κατά τον Μπαστιά, λύση σε αυτό το πρόβλημα είναι να σταματήσει ολοκληρωτικά κάθε μορφή «νόμιμης λεηλασίας» τόσο από τους κορπορατιστές όσο και από τους σοσιαλιστές. Στο ίδιο έργο ο Μπαστιά επίσης εξηγεί γιατί ο νόμος δε μπορεί να προστατεύσει τη ζωή, την ελευθερία, και την ιδιοκτησία των πολιτών αν προωθεί σοσιαλιστικές πολιτικές. Συγκεκριμένα αναφέρει πως όταν το κράτος χρησιμοποιείται από οποιαδήποτε ομάδα για να επιτευχθεί «νόμιμη λεηλασία», ο νόμος διαστρέφεται και τίθεται ενάντια στα μόνα πράγματα που υποτίθεται πως προστατεύει (ζωή, ελευθερία, ιδιοκτησία)[20].
Ο Μπαστιά ήταν επίσης υπέρμαχος του ελεύθερου εμπορίου. Ήταν «εμπνευσμένος και σε συνεχή αλληλογραφία με τον Richard Cobden και την αγγλική Λίγκα κατά των Νόμων περί Καλαμποκιού (Anti-Corn Law League) ενώ συνεργαζόταν συνεχώς με ομίλους που προωθούσαν το ελεύθερο εμπόριο στη Γαλλία»[7].
Χάρη στην έμφαση που απέδιδε στο ρόλο της καταναλωτικής ζήτησης στην εκκίνηση οικονομικής προόδου (μια μορφή οικονομικών της ζήτησης), ο Μπαστιά έχει χαρακτηριστεί από τον Μαρκ Θόρντον, τον Τόμας ΝτιΛορένζο[8] και άλλους οικονομολόγους ως πρωτεργάτης της Αυστριακής Σχολής. Στο έργο του «Οικονομικές Αρμονίες», ο Μπαστιά αναφέρει:
Δε μπορούμε να αμφισβητήσουμε ότι το ατομικό συμφέρον είναι το κύριο «ελατήριο» της ανθρώπινης φύσης. Πρέπει να καταστεί σαφές ότι αυτή η λέξη (ατομικό συμφέρον) χρησιμοποιείται εδώ για να καθορίσει ένα γενικό, αδιαμφισβήτητο γεγονός, που πηγάζει από τη φύση του ανθρώπου, και όχι μία δυσμενή αξιακή κρίση, όπως θα συνέβαινε με τη λέξη ιδιοτέλεια.
Ο Θόρντον θεωρεί πως ο Μπαστιά, μέσω της θέσης του περί των κινήτρων της ανθρώπινης δράσης, επιδικνύει μία ξεκάθαρη «γεύση αυστριακής σχoλής»[21].
Μία από τις σημαντικότερες συνεισφορές του Μπαστιά στο πεδίο των οικονομικών ήταν η νουθεσία του ότι οι καλές οικονομικές επιλογές μπορούν να ληφθούν μόνο αν ληφθεί υπόψη «ολόκληρη η εικόνα». Με άλλα λόγια, πως τα οικονομικά συμπεράσματα πρέπει να λαμβάνονται υπόψη αφού έχουν παρατηρηθεί όχι μόνο οι άμεσες συνέπειες - όπως τα οφέλη ή οι ζημίες - μιας οικονομικής απόφασης, αλλά αφού έχουν εξεταστεί και οι μακροπρόθεσμες δευτερογενείς και τριτογενείς συνέπειές τους. Επιπρόσθετα, θα πρέπει να εξετάζονται οι επιδράσεις των οικονομικών αποφάσεων όχι μόνο στο επίπεδο μίας συγκεκριμένης ομάδας (π.χ. κηροποιοί) ή ένός συγκεκριμένου κλάδου (π.χ. κηροποιεία), αλλά στο επίπεδο όλων των ανθρώπων και όλων των οικονομικών κλάδων της κοινωνίας. Αυτή την ιδέα ο Μπαστιά τη διατύπωσε με το περίφημο «το ορατό και το μη-ορατό». Αυτός ο «κανόνας» του Μπαστιά στη συνέχεια αναπτύχθηκε από τον Χένρι Χάζλιτ στο έργο του «Οικονομικά σε ένα μάθημα», στο οποίο ο Χάζλιτ δανείστηκε την οξυδερκή «Σπασμένη Τζαμαρία» και προχώρησε στη διατύπωση των εφαρμογών της σε μια πλειάδα οικονομικών ψευδών.
Μιά πασίγνωστη ενότητα των «Οικονομικών Σοφισμάτων» αφορά στον τρόπο με τον οποίο οι δασμοί είναι εγγενώς αντιπαραγωγικοί. Ο Μπαστιά φέρνει ως παράδειγμα έναν υποθετικό σιδηρόδρομο μεταξύ Ισπανίας και Γαλλίας, ο οποίος κατασκευάζεται με σκοπό να μειώσει το κόστος του εμπορίου μεταξύ των δύο χωρών. Αυτό επιτυγχάνεται, προφανώς, με το να μεταφέρονται τα αγαθά μεταξύ των δύο χωρών ταχύτερα και ευκολότερα. Ο Μπαστιά αποδεικνύει ότι κάτι τέτοιο είναι προς όφελος των καταναλωτών και των δύο χωρών, γιατί μειώνει το κόστος μεταφοράς των αγαθών και συνεπώς και την τιμή πώλησής τους στην αγορά.
Παρ’ όλα αυτά, οι παραγωγοί της κάθε χώρας αρχίζουν να ασκούν κριτική στις κυβερνήσεις τους γιατί τώρα προσφέρεται η δυνατότητα στους παραγωγούς της άλλης χώρας να τροφοδοτούν την αγορά με ορισμένα αγαθά σε χαμηλότερη τιμή. Οι εγχώριοι παραγωγοί φοβούνται ότι θα εκτοπισθούν λόγω του ανταγωνισμού της προσφάτως βιώσιμης βιομηχανίας της άλλης χώρας. Γι’ αυτό οι εγχώριοι παραγωγοί απαιτούν την επιβολή δασμών ώστε να επέλθει τεχνητή αύξηση της τιμής των αγαθών αυτών, στο επίπεδο που βρισκόταν πριν τη δημιουργία του σιδηροδρόμου, έτσι ώστε και τα εγχώρια προϊόντα να είναι ανταγωνιστικά.
Ο Μπαστιά εγείρει δύο σημαντικά σημεία εδώ:
Ακόμη και αν οι παραγωγοί μιας κοινωνίας ευνοούνται από αυτούς τους δασμούς (ο Μπαστιά θεωρεί ότι κάτι τέτοιο δεν ισχύει), οι καταναλωτές της ίδιας κοινωνίας ζημιώνονται αναμφιβόλως, δεδομένου ότι δεν μπορούν να εξασφαλίσουν τα αγαθά που θέλουν στη χαμηλή τιμή στην οποία θα μπορούσαν να τα έχουν.
Οι δασμοί ακυρώνουν την οποιαδήποτε ωφέλεια προκύπτει από τον σιδηρόδρομο, καθιστώντας τον εν τέλει άνευ αξίας.
Για να αποδείξει περαιτέρω τα επιχειρήματά του, ο Μπαστιά προτείνει – μέσω της κλασικής εις άτοπον απαγωγής (reductio ad absurdum) – ότι αντί να επιβάλει δασμούς, η κυβέρνηση δεν είχε παρά να καταστρέψει το σιδηρόδρομο, σε όποιο μέρος τα εισαγόμενα αγαθά είναι ανταγωνιστικότερα των εγχώριων. Μια και αυτό θα συνέβαινε σχεδόν παντού, συνεχίζει προτείνοντας ότι η κυβέρνηση αυτή δεν έχει παρά απλώς να κατασκευάσει έναν ελαττωματικό ή «αρνητικό» σιδηρόδρομο εξ αρχής, και να μη σπαταλά χρόνο με δασμούς και κατασκευή σιδηροδρόμων.
Ο τάφος του Μπαστιά στην εκκλησία Σαν Λουίτζι ντέι Φραντσέζι
Ο Μπαστιά πέθανε στη Ρώμη και ενταφιάστηκε στην εκκλησία Σαν Λουίτζι ντέι Φραντσέζι στο κέντρο της πόλης. Από το νεκροκρέβατό του δήλωσε ότι όριζε τον φίλο του Gustave de Molinari (εκδότη του έργου του «ο Νόμος»-1850) ως πνευματικό του κληρονόμο.
Bastiat, Frédéric (2013). Η σπασμένη τζαμαρία. Μετάφραση: Θάνος Σαμαρτζής. Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης. ISBN 978-960-524-398-2.
Bastiat Frédéric (2018). Ο Νόμος. Μετάφραση: Σωτήριος Παπασωτηρίου. Εκδόσεις Κυριάκος Παπαδόπουλος Α.Ε. ISBN 978-960-569-906-2.
1869 (1849). Capital and Interest. Άγνωστος μεταφραστής.
Τα παρακάτω έργα δημοσιεύτηκαν αρχικά από το «Ίδρυμα Οικονομικής Εκπαίδευσης» (Foundation for Economic Education) στο Irvington-on-Hudson, Νέα Υόρκη, και διατέθηκαν online από τη «Βιβλιοθήκη Οικονομικών και Ελευθερίας» (The Library of Economics and Liberty. Αρχειοθετήθηκε 2008-10-03 στο Wayback Machine.)
1996 (1845). Economic Sophisms, μετάφραση και επιμέλεια: Arthur Goddard, εισαγωγή: Henry Hazlitt.
1995 (1848). Selected Essays on Political Economy, μετάφραση: Seymour Cain; George B. de Huszar, εισαγωγή: Φρίντριχ Χάγιεκ.
1995 (1850). The Law, μετάφραση: Seymour Cain, εισαγωγή: George B. de Huszar.
1998 (1850). The Law, μετάφραση: Dean Russell, εισαγωγή: Walter E. Williams και πρόλογος: Sheldon Richman.
1996 (1850). Economic Harmonies, μετάφραση: W. Hayden Boyers; George B. de Huszar, ed., εισαγωγή Dean Russell.
Μια συλλογή με τα μεγαλύτερα έργα του Μπαστιά διατείθεται και από το Ludwig von Mises Institute:
2007. The Bastiat Collection, Τόμος 1[22] και Τόμος 2[23] Ludwig von Mises Institute.
The Man and the Statesman, The Correspondence and Articles on Politics (2009) Jacques de Guenin, γενική επιμέλεια. Εισαγωγή: Jacques de Guenin και Jean-Claude Paul Dejean. Dennis O'Keeffe, επιμέλεια-μετάφραση. David M. Hart, ακαδημαϊκή επιμέλεια. Liberty Fund. Επισκόπηση του βιβλίου
Bastiat, Frédéric (1995). Selected Essays on Political Economy. Μετάφραση από τα γαλλικά: Seymour Cain, επιμέλεια: George B. de Huszar, εισαγωγή: Φρίντριχ Χάγιεκ. Irvington-on-Hudson: Foundation for Economic Education. ISBN 0-910614-15-6. Ανακτήθηκε στις 12 Μαΐου 2012.
Bastiat, Frédéric (1848). Propriété et loi, Justice et fraternité (στα Γαλλικά). Paris: Guillaumin et Cie. Ανακτήθηκε στις 12 Μαΐου 2012.
Bastiat, Frédéric (1849). L'État, Maudit argent (στα Γαλλικά). Paris: Guillaumin et Cie. Ανακτήθηκε στις 12 Μαΐου 2012.
Bastiat, Frédéric (1849). Incomptabilités parlementaires (στα Γαλλικά). Paris: Guillaumin et Cie. Ανακτήθηκε στις 12 Μαΐου 2012.
Bastiat, Frédéric (1849). Paix et liberté ou le budget républicain (στα Γαλλικά). Paris: Guillaumin et Cie. Ανακτήθηκε στις 12 Μαΐου 2012.
Bastiat, Frédéric (1849). Protectionisme et communisme (στα Γαλλικά). Paris: Guillaumin et Cie. Ανακτήθηκε στις 12 Μαΐου 2012.
Bastiat, Frédéric (1983). Oeuvres économiques. Libre échange (στα Γαλλικά). Textes présentés par Florin Aftalion. Paris: PUF. ISBN 2-13-037861-7.
Bastiat, Frédéric (2005). Sophismes économiques. Bibliothèque classique de la liberté (στα Γαλλικά). Préface de Michel Leter. Paris: Les Belles Lettres. ISBN 978-2-251-39038-3.
Bastiat, Frédéric (2009). Pamphlets. Bibliothèque classique de la liberté (στα Γαλλικά). Préface de Michel Leter. Paris: Les Belles Lettres. ISBN 978-2-251-39049-9.
↑ 1,0 1,1 1,2 1,3 Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας. data .bnf .fr /ark: /12148 /cb118905060. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
↑ 2,0 2,1 2,2 (Γαλλικά) Sycomore. www .assemblee-nationale .fr /sycomore /index .asp. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
↑ (Αγγλικά) SNAC. w6zs2wkk. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
↑ 4,0 4,1 it .findagrave .com /memorial /28652431 /.
↑ Czech National Authority Database. jn20000700125. Ανακτήθηκε στις 1  Μαρτίου 2022.
↑ «Library of the World's Best Literature». Library of the World's Best Literature. 1897.
↑ 7,0 7,1 7,2 7,3 7,4 Thornton, Mark (11 Απριλίου 2011) Why Bastiat Is Still Great, Mises Institute
↑ 8,0 8,1 8,2 8,3 DiLorenzo, Thomas. "Frédéric Bastiat (1801–1850): Between the French and Marginalist Revolutions." Mises.org.
↑ 9,0 9,1 9,2 9,3 Roche III, George Charles (1971). Frédéric Bastiat: A Man Alone. New Rochelle, New York: Arlington House. ISBN 0-87000-116-7.
↑ Richman, Sheldon. "Frédéric Bastiat: An Annotated Bibliography." The Library of Economics and Liberty. 2000.
↑ Justice and fraternity, στη Journal des Économistes, 15 Ιουνίου 1848, σελ. 313
↑ Bastiat, Frédéric. «Economic Sophisms». Ανακτήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου 2008.
↑ Bastiat, Frédéric. «το Αίτημα των Κηροποιών» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 31 Οκτωβρίου 2005. Ανακτήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου 2008.
↑ «Bastiat: Economic Sophisms, Series 2, Chapter 16». Library of Economics and Liberty. Ανακτήθηκε στις 3 Μαρτίου 2013.
↑ «Ο Νόμος, στο bastiat.org (Αγγλικά)
↑ Bastiat: Selected Essays, Chapter 1, What Is Seen and What Is Not Seen | Library of Economics and Liberty
↑ «Bastiat-Proudhon Debate on Interest». Praxeology.net. Ανακτήθηκε στις 2 Δεκεμβρίου 2008.
↑ Leroux, Robert. "Political Economy and Liberalism: The Economic Contribution of Frédéric Bastiat" Routledge, 2011, σελ. 118.
↑ Roche, Charles George. "Frederic Bastiat: A Man Alone". Arlington House, 1971, σελ. 153.
↑ 20,0 20,1 Bastiat, Frédéric. The Law. Ludwig von Mises Institute, 2007.
↑ Thornton, Mark. "Frédéric Bastiat as an Austrian Economist." Mises.org.
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα
Frédéric Bastiat στην Εγκυκλοπαίδεια Britannica
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Frédéric_Bastiat (έκδοση 591638635) της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).