el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el hbs_lat el hbs_lat el el el el el el el el el el pl el fr el el el el el el el el el el el el el el en el el el el el el el el en el el el el el el el el el en el el el el el el en el el el el el en el el el el el el el el el fr el el fr fr ru fr fr fr el el el el el el el el el el el el el el
Το Σαιν-Ζαν-ντε-Μωριέν (γαλλικά: Saint-Jean-de-Maurienne) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ. Είναι υπονομαρχία του νομού και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 7.746 κατοίκους (2017).
Σαβοΐα και διαμέρισμα του Σαιν-Ζαν-ντε-Μωριέν
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαιν-Ζαναί (γαλλικά: Saint-Jeannais).[5]
Το Σαιν-Ζαν-ντε-Μωριέν βρίσκεται στα νότια του νομού Σαβοΐας στη διοικητική περιοχή Ωβέρνη-Ρον-Αλπ. Είναι υπονομαρχία του νομού Σαβοΐας και ιστορική πρωτεύουσα της κοιλάδας της Μωριέν. Ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 7.746 κατοίκους (2017).
Απέχει 500 περίπου χιλιόμετρα από το Παρίσι,[6] στα νοτιοανατολικά σε ευθεία γραμμή. Η απόσταση από το Σαμπερί, την πρωτεύουσα της Σαβοΐας, είναι 73 χιλιόμετρα οδικώς και από την Αλμπερβίλ, τη δεύτερη υπονομαρχία του νομού, 62 χλμ οδικώς.
Η κοινότητα βρίσκεται στο λεκανοπέδιο που σχηματίζεται από τη συμβολή του ποταμού Αρκ με τον ποταμό Αρβάν, που κατεβαίνει από την κοιλάδα Αρβ. [7] Είναι χτισμένη σε υψόμετρο 489 έως 1200 μέτρα και έχει έκταση 11,51 τετραγωνικά χιλιόμετρα.
Το κλίμα είναι αλπικό λόγω της παρουσίας της οροσειράς των Άλπεων.
Το όνομα της πόλης προέρχεται από τον προστάτη της άγιο Ιωάννη τον Βαπτιστή, στο οποίο προστίθεται ο συμπληρωματικός προσδιορισμός -από-τη Μωριέν σε σχέση με τη θέση της κοινότητας στην κοιλάδα της Μωριέν.[8]
Τα λείψανα του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή
Το Σαιν-Ζαν-ντε-Μωριέν είναι η πρωτεύουσα της κοιλάδας της Μωριέν από τον 6ο αιώνα. Σύμφωνα με την παράδοση, όταν η αγία Θέκλα έφερε από την Αλεξάνδρεια τα λείψανα του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή, τα οποία εκπροσωπούνται στο έμβλημα της πόλης με τρία δάχτυλα καθώς και στα τοπικής παραγωγής μαχαίρια Οπινέλ, η πόλη υψώθηκε στο βαθμό της επισκοπής από τον Γκούντραμ, εγγονό του Κλοβίς Α'.
Το 753, ο Γκρίφο, διεκδικητής του φραγκικού θρόνου, πήγε στην Ιταλία για να συναντήσει τον βασιλιά των Λομβαρδών, τον Αϊστούλφο, τον πιο ισχυρό αντίπαλο του αδελφού του βασιλιά των Φράγκων Πεπίνο τον Βραχύ, αλλά σκοτώθηκε στο Σαιν-Ζαν-ντε-Μωριέν από άντρες του Πεπίνου.
Η περιοχή ανήκε στις παλαιότερες κτήσεις των κομήτων της Σαβοΐας.
Το δουκάτο της Σαβοΐας, το οποίο ήταν μια γαλλόφωνη επαρχία υπό την κυριαρχία του Βασιλείου της Σαρδηνίας-Πιεμόντε, κατελήφθη από την Επαναστατική Γαλλία από το 1792 μέχρι το τέλος της Πρώτης Αυτοκρατορίας το 1815. Προσαρτήθηκε οριστικά στη Γαλλία το 1860, μετά τον Δεύτερο Ιταλικό Πόλεμο της Ανεξαρτησίας, με τη Συνθήκη του Τορίνο.
Η σιδηροδρομική γραμμή Αιξ-λε-Μπαιν-Σαιν-Ζαν-ντε-Μωριέν άνοιξε το 1857. [9]
Στις αρχές της δεκαετίας του 1900, η κοιλάδα της Μωριέν επωφελήθηκε από τις τεχνολογικές εξελίξεις της ελβετικής υδροηλεκτρικής ενέργειας και δημιουργήθηκαν βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ενώ άρχισε να αναπτύσσεται ο τουρισμός.
Το εργοστάσιο αλουμινίου και στο βάθος το Σαιν-Ζαν-ντε-Μωριέν
Το εργοστάσιο αλουμινίου του Σαιν-Ζαν-ντε-Μωριέν παράγει το 40% του πρωτογενούς αλουμινίου που παράγεται στη Γαλλία, μετά το εργοστάσιο της Δουνκέρκης (60%). Από την ίδρυσή του το 1907, ήταν και παραμένει από τα πιο σημαντικά στη Γαλλία. Τα τελευταίας τεχνολογίας εργαστήρια στοχεύουν στη βελτιστοποίηση των συνθηκών παραγωγής, της ενεργειακής δαπάνης και του σεβασμού στο περιβάλλον του λευκού μετάλλου. Τέλος, η διατήρησή του είναι ουσιαστικής σημασίας για την πολιτική περιφερειακής ανάπτυξης, καθώς είναι πρωταρχικής σημασίας για το εργατικό δυναμικό που απασχολεί και τις συναφείς δραστηριότητες.
Η παρουσία του εργοστασίου αλουμινίου σε μια κοιλάδα απειλούμενη από βιομηχανική απερήμωση έσωσε το Σαιν-Ζαν-ντε-Μωριέν από τη δημογραφική παρακμή που απειλεί τις μικρές επαρχιακές πόλεις και του επέτρεψε να εδραιώσει τον διοικητικό του ρόλο ως υπονομαρχία του νομού Σαβοΐας.
Η ανάπτυξη του τουρισμού χάρη στα θέρετρα χειμερινών σπορ και την εγγύτητα των μεγάλων περασμάτων των Άλπεων και του Εθνικού πάρκου Βανουάζ έχει δώσει μια νέα δυναμική στην οικονομία του νομού.
Στοές και εσωτερική αυλή
Παλιά αρχιεπισκοπή, η πόλη κοσμήθηκε με θρησκευτικά μνημεία που παραμένουν ακόμη, όπως ο καθεδρικός ναός απέναντι από το επισκοπικό μέγαρο. Είναι μια από τις παλαιότερες κατασκευές στη Γαλλία, αφού αρκετά από τα υλικά έχουν χρονολογηθεί με ακρίβεια: τα ξύλα κόπηκαν το φθινόπωρο του 1074 ή 1075. Υποχρεωτικό πέρασμα πάνω στο δρόμο μεταξύ Γαλλίας και Ιταλίας, αποτελούσε για αιώνες σταυροδρόμι στο δρόμο των μεγάλων περασμάτων και μια πύλη προς τους γύρω σταθμούς.
Μερικά από τα αξιοθέατα της μικρής κοινότητας:
Η οδός ντυ Κολέζ : μεσαιωνικός δρόμος με καταστήματα του 15ου και του 16ου αιώνα.
Ο πύργος Φουρνάς, αμυντικός πύργος και παρατηρητήριο στην κοιλάδα της Μωριέν.
Σκάλα του παλιού επισκοπικού μεγάρου
Ο καθεδρικός ναός του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή, το μοναστήρι και η κρύπτη του, ένα μοναδικό μείγμα στυλ και εποχών. Χρονολογείται από τον 11ο αιώνα. Ο θόλος είναι από αλάβαστρο, Οι ξύλινοι πάγκοι ολοκληρώθηκαν το 1498 και είναι αριστούργημα γοτθικής τέχνης από ξύλο καρυδιάς.
Ο Πύργος του ρολογιού.
Ο κήπος της Ευρώπης.
Το μουσείο ενδυματολογίας, τεχνών και λαϊκών παραδόσεων.
Το Μουσείο Οπινέλ, με την ιστορία του διάσημου μικρού μαχαιριού που εφευρέθηκε το 1890 από τον Ζοζέφ Οπινάλ.
Το θέατρο Ζεράρ Φιλίπ. Τυπική αρχιτεκτονική της δεκαετίας του 1930.
↑ «Base officielle des codes postaux» La Poste. 1  Οκτωβρίου 2018.
↑ (Γαλλικά) Code INSEE.
↑ «Populations légales 2019» The National Institute of Statistics and Economic Studies. 12  Ιανουαρίου 2022.
↑ 4,0 4,1 répertoire géographique des communes. Institut national de l'information géographique et forestière. Ανακτήθηκε στις 26  Οκτωβρίου 2015.
↑ Bernard Demotz, François Loridon, 1000 ans d'histoire de la Savoie : La Maurienne, Cléopas, 2008, 845 p. (ISBN 978-2-9522-4597-5) p. 46
↑ Henry Suter, « Saint-Jean-de-Maurienne » , Noms de lieux de Suisse romande, Savoie et environs, sur henrysuter.ch, Henry Suter, 2000-2009 (consulté le 23 septembre 2015).
↑ Écomusée du pays de la Roudoule, La Route des Grandes Alpes, Édition de l’écomusée du pays de la Roudoule, Puget-Rostang ISSN 1246-1938, p. 17