el el el el el el el el id el el el el el el el en el en en en el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el en el el el en el en en en el el el el el el sv el el el en es el el el en en
Anton Chekhov  – Η Μονομαχία
Σε συνέχεια του προηγούμενου άρθρου μου για το τραύμα και προσπαθώντας να καταλάβω γιατί η κοινωνία μας είναι τόσο βαθιά τραυματισμένη, σας παρουσιάζω μία απειροελάχιστη προσέγγιση ενός βιβλίου σχετικά με τις εξαρτήσεις και τον εθισμό.
Ο  Eckhart Tolle λέει ότι ακόμα και η 24ωρη έκθεσή μας σε θόρυβο, μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, κινητά τηλέφωνα, τηλεόραση, συνομιλίες μέσω Διαδικτύου, καταστήματα πολυμέσων, λήψεις μουσικής, βιντεοπαιχνίδια και ασταμάτητη εσωτερική και εξωτερική συνομιλία δεν μπορεί να καταφέρει να πνίξει τις φοβισμένες φωνές μέσα μας.
Ένα από τα κύρια καθήκοντα του νου είναι να καταπολεμήσει ή να απομακρύνει τον συναισθηματικό πόνο, που είναι ένας από τους λόγους για την αδιάκοπη δραστηριότητά του, αλλά το μόνο που μπορεί να επιτύχει είναι να τον καλύψει προσωρινά. Στην πραγματικότητα, όσο πιο σκληρά παλεύει ο νους για να απαλλαγεί από τον πόνο, τόσο μεγαλύτερος είναι ο πόνος.
Το Μάνταλα, ο Βουδιστικός Τροχός της Ζωής, περιστρέφεται μέσα από έξι βασίλεια. Κάθε βασίλειο αποτελείται από χαρακτήρες που αντιπροσωπεύουν πτυχές της ανθρώπινης ύπαρξης – τους διάφορους τρόπους ύπαρξής μας. Στο βασίλειο του θηρίου καθοδηγούμαστε από βασικά ένστικτα επιβίωσης και όρεξη, όπως η φυσική πείνα και η σεξουαλικότητα, αυτό που ο Φρόιντ ονόμασε ταυτότητα (ID). Οι κάτοικοι του Κόσμου της Κόλασης παγιδεύονται σε καταστάσεις αφόρητης οργής και άγχους.
Στο Θεϊκό Βασίλειο υπερβαίνουμε τα προβλήματα και τα «εγώ» μας μέσω αισθησιακής, αισθητικής ή θρησκευτικής εμπειρίας, αλλά μόνο προσωρινά και λόγω άγνοιας της πνευματικής αλήθειας. Ακόμη και αυτή η αξιοζήλευτη κατάσταση συνδέεται με απώλεια και ταλαιπωρία.
Οι κάτοικοι του Βασίλειου των πεινασμένων φαντασμάτων απεικονίζονται ως πλάσματα με λιπόσαρκους λαιμούς, μικρά στόματα, αδυνατισμένα άκρα και μεγάλες, φουσκωμένες, κενές κοιλιές. Αυτός είναι ο τομέας του εθισμού, που ψάχνουμε συνεχώς κάτι έξω από τον εαυτό μας για να περιορίσουμε μια ακόρεστη λαχτάρα για ανακούφιση ή ικανοποίηση.
Αυτό το κενό που πονάει είναι διαρκές, επειδή οι ουσίες, τα αντικείμενα ή οι αναζητήσεις που ελπίζουμε ότι θα μας ηρεμήσουν δεν είναι αυτό που πραγματικά χρειαζόμαστε. Δεν ξέρουμε τι χρειαζόμαστε και για όσο διάστημα μένουμε σε κατάσταση πεινασμένου φαντάσματος δεν θα μάθουμε ποτέ.
Στοιχειώνουμε τη ζωή μας χωρίς να είμαστε πλήρως παρόντες. Μερικοί άνθρωποι ζουν μεγάλο μέρος της ζωής τους στο ένα βασίλειο ή στο άλλο. Πολλοί από εμάς κινούμαστε μπρος πίσω σε αυτά, ακόμη και κατά τη διάρκεια μίας ημέρας.
Αντί να καταφεύγει σε καταδίκες για εθισμένους, ο Maté τούς βλέπει ως «πεινασμένα φαντάσματα». Εκείνοι που υπάρχουν στον κόσμο των πεινασμένων φαντασμάτων αναζητούν πάντα ανακούφιση σε ουσίες, αντικείμενα και συμπεριφορές που ελπίζουν ότι θα τους ολοκληρώσουν. Καταδικασμένοι να παραμένουν πεινασμένοι, οι εξαρτημένοι ψάχνουν συνεχώς, επειδή δεν ξέρουν τι πραγματικά χρειάζονται.
Το In the Realm of Hungry Ghosts: Close Encounters with Addictions του Gabor Maté, είναι ένα μη συμβατικό βιβλίο μη μυθοπλασίας, για το πώς να αντιμετωπίσεις τις εξαρτήσεις, πώς οι εθισμένοι μπορούν να αφομοιωθούν καλύτερα στην κοινωνία και πώς η κοινωνία μπορεί να διαλύσει πολλούς από τους μύθους που περιβάλλουν τις εξαρτήσεις. Ο Maté εργάζεται ως ειδικός εξαρτήσεων στο Βανκούβερ του Καναδά και επέλεξε να γράψει το βιβλίο, επειδή έχει μια εικόνα για τη φύση του εθισμού, του παιδικού τραύματος και των ιδεοληπτικών χαρακτηριστικών της προσωπικότητας.
Μέσω του βιβλίου δίνει παραδείγματα των δικών του εθιστικών συμπεριφορών και τις αντιπαραβάλλει με αυτές των εξαρτημένων σε ουσίες ατόμων που υπηρετεί.
«Δεν βασίζονται όλοι οι εθισμοί στην κακοποίηση ή το τραύμα, αλλά πιστεύω ότι μπορούν όλοι να εντοπιστούν σε μια οδυνηρή εμπειρία. Ένας πόνος βρίσκεται στο επίκεντρο όλων των εθιστικών συμπεριφορών. Είναι παρών στον τζόγο, σ’ εκείνον που έχει εθιστεί στο Διαδίκτυο, στον καταναγκαστικό αγοραστή και στον εργασιομανή. Η πληγή μπορεί να μην είναι τόσο βαθιά και ο πόνος όχι τόσο βασανιστικός και μπορεί ακόμη και να είναι εντελώς κρυμμένος – αλλά είναι εκεί. Όπως θα δούμε, τα αποτελέσματα του πρώιμου στρες ή των ανεπιθύμητων εμπειριών διαμορφώνουν άμεσα τόσο την ψυχολογία όσο και τη νευροβιολογία του εθισμού στον εγκέφαλο».
Ο ορισμός που δίνει για τον εαυτό του ο Maté είναι καταναγκαστικός αγοραστής και εργασιομανής. Δεν βλέπει τις συμπεριφορές του ως πολύ διαφορετικές από εκείνες των τοξικομανών, αν και συχνά λαμβάνει ανταμοιβή για τις υποχρεώσεις του, ενώ οι εθισμένοι σε ουσίες καταστρέφονται με τις δικές τους.
Ενθαρρύνει τους αναγνώστες να είναι ύποπτοι για τον λεγόμενο «Πόλεμο κατά των Ναρκωτικών» και να σκεφτούν την κατάσταση των εθισμένων ως επιζήμια για την ανάρρωσή τους. Η κοινωνική αποδοκιμασία, η αποτυχία και η προπαγάνδα δημιούργησαν μια άποψη στην οποία οι εθισμένοι θεωρούνται υπάνθρωποι.
Το βιβλίο ξεκινά με ιστορίες ασθενών που έχουν περάσει τη ζωή τους εθισμένοι σε ηρωίνη, κοκαΐνη και κρυσταλλική μεθαμφεταμίνη. Ο Maté περιγράφει τη νευροβιολογία και τη φυσιολογία μας από τη γέννηση έως την ενήλικη ζωή. Οι ιστορίες κακοποίησης και παραμέλησης παρουσιάζονται μέσα από μια εστιασμένη βιβλιογραφική ανασκόπηση, η οποία εξετάζει την έλλειψη ντοπαμίνης, την κακή αυτοεκτίμηση, τις απουσίες δεξιοτήτων αντιμετώπισης και τα πρότυπα συμπεριφοράς που επεκτείνονται από την παιδική ηλικία.
Ο Maté εκτιμά τη συμπόνια και τον αυτοέλεγχο αναφέροντάς τα ως κύριες αξίες με τις οποίες θα αποκτήσουν την ευαισθητοποίηση που θα οδηγήσει σε ενσυναίσθηση για τους εθισμένους σε ουσίες. Τονίζει την σημαντικότητα της υποστήριξης που θα τους επέτρεπε να αποκτήσουν τη συνειδητοποίηση, την πειθαρχία και την αυτοπεποίθηση που αυτά με τη σειρά τους θα τους επέτρεπαν να εγκαταλείψουν το βασίλειο των πεινασμένων φαντασμάτων.
«Είναι αδύνατο να κατανοήσουμε τον εθισμό χωρίς να ρωτήσουμε τι ανακούφιση βρίσκει ο εξαρτημένος ή ελπίζει να βρει στο ναρκωτικό ή στην εθιστική συμπεριφορά».
Δεν είναι στα γονίδια
Μεγάλο μέρος του βιβλίου επικεντρώνεται στα στοιχεία του Maté ότι το παιδικό στρες αυξάνει την πιθανότητα να γίνει κάποιος ενήλικας εθισμένος (είτε πρόκειται για εθιστική ουσία ή οποιαδήποτε εθιστική συμπεριφορά). Κατά την άποψή του, η κοινωνία αντιμετωπίζει τους τοξικομανείς ως απόκληρους, επειδή θεωρεί ότι κάνουν κακές επιλογές, ενώ οι εξαρτημένοι αντιμετωπίζουν συχνά τις συνέπειες του καταστροφικού στρες στην παιδική ηλικία και το εκφράζουν σε εθιστικές ουσίες ή συμπεριφορές.
Ο Maté δεν είχε ως στόχο το βιβλίο να είναι η οριστική λέξη για το πώς η κοινωνία πρέπει να χειρίζεται τον εθισμό και τους εξαρτημένους. Αντίθετα, είναι ένας συνδυασμός επιστημονικών δεδομένων, ανέκδοτων ιστοριών για τους ασθενείς του, συνεντεύξεις με εθισμένους και άλλους επαγγελματίες του ιατρικού τομέα και τη δική του εμπειρία με τον εθισμό.
«Δεν έχει κάθε ιστορία χαρούμενο τέλος … αλλά οι ανακαλύψεις της επιστήμης, οι διδασκαλίες της καρδιάς και οι αποκαλύψεις της ψυχής μάς διαβεβαιώνουν ότι κανένας άνθρωπος δεν είναι ποτέ υπεράνω λύτρωσης. Η δυνατότητα ανανέωσης του εαυτού θα υπάρχει όσο υπάρχει ζωή. Το πώς να υποστηρίξουμε αυτή τη δυνατότητα σε άλλους και στον εαυτό μας είναι η απόλυτη ερώτηση».
Ο Maté δεν ισχυρίζεται ότι η κοινωνία μπορεί να σώσει κάθε εθισμένο. Παραδέχεται ότι μπορεί ποτέ να μην απελευθερωθεί από τις δικές του υποχρεώσεις. Το βασίλειο των πεινασμένων φαντασμάτων είναι μία έκκληση για ανοιχτόμυαλη έρευνα για τις αιτίες του εθισμού, με την ελπίδα να βρεθούν καλύτερες εναλλακτικές λύσεις από τη δίωξη και τη ντροπή των εθισμένων.
Ο ίδιος συνεργάζεται με ασθενείς με μεγάλο εθισμό στο Downtown Eastside του Βανκούβερ. «Έμαθε πολλά» για τον εαυτό του από αυτήν τη συγγραφική διαδικασία. Ανακαλύπτει τις δικές του εθιστικές τάσεις, ορίζοντας τον εθισμό ως ένα συνεχές που εκτείνεται από το ατημέλητο άτομο του δρόμου χρησιμοποιώντας ενέσιμα ναρκωτικά – που αποφεύγουμε στις γωνίες του δρόμου – μέχρι τον καλοντυμένο, επιτυχημένο εργαζόμενο, όπως ένας γιατρός, ο οποίος είναι εθισμένος στην αναγνώριση, στη φήμη και στην αυτοπροώθηση.
Ο εθισμός «εμφανίζεται κοντά στον συναισθηματικό μας πυρήνα» και ο Maté κρατά έναν καθρέφτη προκαλώντας πολλές θέσεις «άνεσης».
Ο συγγραφέας επισημαίνει ότι η κατάχρηση ναρκωτικών είναι ένας μοναχικός μηχανισμός αντιμετώπισης μιας ζωής που πολλοί δεν θα μπορούσαν να αντέξουν διαφορετικά.
Τα βιολογικά χαμηλά επίπεδα σεροτονίνης και η μη διαγνωσμένη διαταραχή υπερκινητικότητας με έλλειμμα προσοχής αφήνουν τους τοξικομανείς που περιγράφονται σε αυτό το βιβλίο να μην αντιμετωπίζονται ιατρικά και ως απόκληροι της κοινωνίας.
Η αυθεντικότητα του έργου προέρχεται από την προσωπική αποκάλυψη του συγγραφέα και τη συνεχιζόμενη φροντίδα του σε ασθενείς με εθισμό.
«Η διαφορά μεταξύ του πάθους και του εθισμού είναι αυτή που υπάρχει ανάμεσα σε μια θεϊκή σπίθα και μια φλόγα που καίγεται».
Αυτό το βιβλίο μοιράζεται και εκπαιδεύει. Διερευνώνται πολιτικές και κοινωνικές πραγματικότητες και προοπτικές για τον εθισμό. Ο αναγνώστης μαθαίνει ότι δεν υπάρχει εύκολος τρόπος αντιμετώπισης αυτής της περίπλοκης βιολογικής, ιατρικής, κοινωνικής και πνευματικής κατάστασης.
Πολλοί εθισμένοι μπορεί να παραμείνουν εθισμένοι για το υπόλοιπο της ζωής τους. Η πρόκληση για τους φροντιστές είναι να κατανοήσουν το «εθισμένο μυαλό και να υποστηρίξουν τη θεραπεία».
Ο Maté συζητά τη θεραπεία και τη μείωση των βλαβών με αρκετές λεπτομέρειες και αναφέρεται σε άλλες θεραπείες και πόρους. Όπως και ο ασθενής, η θεραπεία είναι περίπλοκη. «Ο Εθισμός πλημμυρίζει τα κενά όπου λείπει η αυτογνωσία και η θεϊκή γνώση… και η πνευματική και η ψυχολογική εργασία είναι απαραίτητες για την ανάκτηση της αληθινής μας φύσης».
«Η μεγαλύτερη ζημιά που προκαλείται από την παραμέληση, το τραύμα ή τη συναισθηματική απώλεια δεν είναι ο άμεσος πόνος που προκαλούν, αλλά οι μακροπρόθεσμες παραμορφώσεις που προκαλούν τον τρόπο με τον οποίο ένα παιδί που αναπτύσσεται θα συνεχίσει να ερμηνεύει τον κόσμο και την κατάστασή του σε αυτόν. Πολύ συχνά αυτές οι άσχημες έμμεσες πεποιθήσεις γίνονται αυτοεκπληρούμενες προφητείες στη ζωή μας.
Δημιουργούμε νοήματα από την ασυνείδητη ερμηνεία των πρώτων γεγονότων και στη συνέχεια σφυρηλατούμε τις υπάρχουσες εμπειρίες μας από το νόημα που έχουμε δημιουργήσει. Απροσδόκητα, γράφουμε την ιστορία του μέλλοντός μας από αφηγήσεις που βασίζονται στο παρελθόν… Η προσεκτική επίγνωση μπορεί να φέρει στη συνείδηση ​​εκείνες τις κρυφές προοπτικές που βασίζονται στο παρελθόν, ώστε να μην πλαισιώνουν πλέον την κοσμοθεωρία μας και τα διαμορφωμένα μοτίβα».
Ο Gabor Maté, είναι ένας από τους διασημότερους Στοχαστές στην Ψυχολογία των εξαρτήσεων. Οι ριζοσπαστικές του ανακαλύψεις μέσα από εξαντλητική έρευνα από όλο τον κοσμο, προσσεγγίζει το θέμα των εξαρτήσεων μέσα από ένα πρίσμα καταννόησης σαν το πρώτο βήμα για την θεραπεία και την ευεξία.
Αναμιγνύωντας προσωπικές ιστορίες και επιστήμη με θετικές λύσεις με μια γραφή που σε παρασέρνει, αυτό το βιβλίο μπορεί να σε κάνει να δεις τον εαυτό σου και τον κόσμο με άλλα μάτια καθώς και να αποτελέσει μια σταθερή αφετηρία για την ανάπτυξη μιας ενημερωμένης προοπτικής για τον εθισμό.
Κλείνοντας, να πω ότι στη ζωή μου συνάντησα πολύ καλούς ανθρώπους, από «καλές και εύπορες οικογένειες», που ήταν εθισμένοι σε ναρκωτικά. Ποτέ δεν προσπάθησαν να με «κολλήσουν». Ήταν ευγενέστατοι και διακριτικοί. Παρόλα αυτά, περιθωριοποιημένοι.
Ο εθισμένος σε ουσίες είναι ο αποδιοπομπαίος τράγος της σημερινής κοινωνίας. Ειλικρινά, μεγάλο μέρος της κουλτούρας μας είναι δομημένο έτσι, ώστε να μας κάνει να αισθανθούμε «καλύτερα» προτρέποντάς μας να κάνουμε άλλες δραστηριότητες, για να ξεφύγει το μυαλό μας από το περιβάλλον, το άγχος και την αγωνία. Οι εθισμένοι δεν το κάνουν σαν πρόσχημα. Η ζωή τους έχει να κάνει με τη διαφυγή.
Οι υπόλοιποι από εμάς μπορούμε, με διαφορετική επιτυχία ο καθένας μας, να διατηρήσουμε τον ρόλο μας, αλλά για να το κάνουμε αυτό, τους τοποθετούμε στο περιθώριο της κοινωνίας.
«Μην κρίνεις και δεν θα κριθείς», είπε κάποτε ένας Άνθρωπος της αλήθειας:
Γιατί οι κρίσεις που δίνετε θα είναι οι κρίσεις που θα λάβετε και το ποσό που μετράτε είναι το ποσό που θα λάβετε.
Η δική μου στάση είναι όσο μπορώ, να μη κρίνω τον άνθρωπο. Πώς θα μπορούσα άλλωστε εφόσον εγώ η ίδια θα έπρεπε πρώτα να κρίνω τον εαυτό μου. Βασικός μου στόχος είναι να κατανοήσω τις συνθήκες που προκαλούν εξαρτήσεις και τους τρόπους αντιμετώπισής τους με σκοπό την ενημέρωση.
«Όταν είμαι απόλυτα κριτικός για οποιοδήποτε άλλο άτομο, είναι επειδή αισθάνομαι ή βλέπω να αντανακλάται σε αυτό κάποια πτυχή του εαυτού μου που δεν θέλω να αναγνωρίσω».