el en en en en el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el en el el el el el el el el el el el el en el el el el en el el el el en el en el el el el el el el el el el en el el el es el el el el el el el el el gu el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el es el el el en en en el el
Οδοιπορώντας προς τις κατάφυτες βορειοδυτικές πλαγιές της Όθρυος, στη Φθιώτιδα, σε υψόμετρο 900 μέτρων, συναντάμε το παλιό  Μοναστήρι της Παναγίας της Αντίνιτσας, εις μνήμην του Γενεσίου της Θεοτόκου, λίκνο πίστης και φωτεινό φάρο αγώνων, για τη Φθιώτιδα. Φανταστική είναι εντεύθεν η θέα της μονής της Αντίνιτσας, είτε προς την πεδιάδα του Σπερχειού, τις Θερμοπύλες, το Μαλιακό κόλπο, ως και την Εύβοια, ενώ μαγευτική ήταν κάποτε η θέα αφ’ υψηλού, της γαλαζοπράσινης λίμνης του Νεζερού προς, τα ΒΔ και του οροπεδίου του Δομοκού.
Επομένως λοιπόν, η ονομασία της Μονής έχει πιθανότατα σχέση με την αρχαία πόλη Αντίνη  και λιγότερο μπορούμε να την συνδέσουμε με την πόλη Αϊδίνιο της Μικράς Ασίας. Κατά την αρχαιότητα φέρεται να υπήρχε εκεί ναός ή βωμός της Δρυμαίας Αρτέμιδος, της οποίας οι λαξεμένοι σε λίθο μαστοί της, βρίσκονταν εντοιχισμένοι στη δυτική πλευρά του παλαιού Καθολικού της Μονής. Στην περιοχή υπήρχε όντως αρχαία, πιθανότατα Ελληνιστική ή Ρωμαϊκή πόλη, που ίσως ταυτίζεται με την προαναφερόμενη Αντίνη (Αντινίσση, Αντινοΐτισσα), ωστόσο η άποψη αυτή δεν τεκμηριώνεται απόλυτα. Ο αρχαιολόγος και τοπογράφος Υβ Μπεκινιόν (Yves Bequignion), που πέρασε τη από κει τη δεκαετία 1930-40, έγραψε για τη θέση της μονής ότι το μοναστήρι που βλέπει κανείς τώρα εκεί, κτίστηκε κοντά σε μια πηγή, πάνω σε θέση αρχαία ενώ ο M. Daux και ο M. de la Coste, πιστεύουν ότι υπήρξε εκεί αρχικά ένα ιερό, που στη συνέχεια προστατεύτηκε από μια σκοπιά.
Κατά την Τουρκική κατοχή, τις εξεγέρσεις και επαναστάσεις των Ελλήνων, η Μονή, έλαβε ενεργό μέρος, αποτελώντας κέντρο αντίστασης και ορμητήριο αγωνιστών. Η θέση της Μονής ήταν ιδανική για κρησφύγετα των αρματωμένων, αλλά και άμαχου πληθυσμού. Το 1821, με ηγούμενο τον Αγαθόνικο Καλλίνικο (1821-1834), οι μοναχοί της μονής πρωτοστάτησαν στον αγώνα και στο 1822 οι οπλαρχηγοί Ζαφειράκης και Γάτσος ελευθέρωσαν τον οπλαρχηγό Καρατάσο που με 200 άνδρες του είχε αμπαρωθεί στα κελιά της Αντινίτσας, αγωνιζόμενος ενάντια στις Τουρκικές δυνάμεις.
Στην θέση «Πελεκάνου», της περιφερείας του δήμου Λαμιέων, υπήρχε κατά το 19ο αιώνα, βακούφικος υδρόμυλος της μονής Αντινίτσης, ο οποίος νοικιάζονταν για μια δεκαετία. Υπό την ονομασία «Ορεινόν Αναρρωτήριον Αντινίτσης» λειτούργησε στην ίδια περιοχή από το 1935, το γνωστό Σανατόριο για τους πάσχοντες φυματικούς ολόκληρης της Φθιώτιδας και το οποίο καταστράφηκε από τον βομβαρδισμό των Γερμανών το 1944.
Στη Μονή φυλάσσονται σήμερα τεμάχια λειψάνων αγίων τα οποία εκτίθενται προς προσκύνηση. Περί της Μονής Αντινίτσης έγραψαν οι: Σωτηρίου εις την χριστιανική Αρχαιολογία του, ο Ορλάνδος εις την επετηρίδα Εταιρεία Βυζαντινών Σπουδών και ο Θεόκτιστος Αθ. Λαϊνάς, «Το μοναστήρι της Αντινίτσας».
Η μονή εορτάζει την 8η Σεπτεμβρίου.
Συγγραφέας -Αρθρογράφος - Πολιτισμολόγος,
Πτυχιούχος του τμήματος Σπουδών στον Ελληνικό Πολιτισμό
της Σχολής Ανθρωπιστικών Επιστημών του ΕΑΠ.
[1] Friedrich Stählin, «Η Αρχαία Θεσσαλία», Εκδ. Αφοί Κυριακίδη, Θεσσαλονίκη 2008.
[2] Ορλάνδος, Αναστάσιος,  «Η επί της Όθρυος Μονή της Αντινίτσης», στο Eπετηρίς Eταιρείας Bυζαντινών Σπoυδών, έτος Ζ΄, Τόμοι 7-9, Αθήναι, 1930, σελ. 369-381.
Tags Εκκλησία Ιστορία Πρώτο Θέμα
Αφήστε το μήνυμά σας, το σχόλιο ή τις παρατηρήσεις σας.
Αφήστε το μήνυμά σας, το σχόλιο ή τις παρατηρήσεις σας.
Τα 10 μεγαλύτερα ποτάμια της Ελλάδας
Απολλώνιος ο Τυανεύς,ένα αίνιγμα του αρχαίου κόσμου
«Γερό χαρτί» για τους αγρότες η καλλιέργεια του κενάφ
{getWidget} $results={3} $label={recent} $type={list1}
{getWidget} $results={3} $label={Δρώμενα} $type={list1}
ΤΟ ΑΠΟΦΘΕΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
{getWidget} $results={3} $label={Αποφθέγματα} $type={list1}
Η Επανάσταση του 1821 στην περιοχή του Δομοκού
ΔΟΜΟΚΟΣ: Η ΓΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΑ...
{getWidget} $results={5} $label={Δήμος Δομοκού} $type={list1}
«Το Μοναστήρι της Παναγίας Αντίνιτσας» του Δημήτρη Β. Καρέλη
Μια σπάνια φωτογραφία του Δομοκού, κατά τον πόλεμο του 1897
Η λίμνη Ξυνιάδα: Ένας παράδεισος που χάθηκε…
Στη «Γαία Ελληνική» παρουσιάζουμε πτυχές της ιστορίας και της λαογραφίας, δρώμενα πολιτισμού, υγείας και επιστήμης, πανδαισία γεύσεων, σκέψεις, απόψεις, προορισμούς. Ε-mail : info@gaiaelliniki.gr