el el el el el el el el el el el el el el el el el el de el el el el el el en el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el hu el el el el el el el el en de el en el el el el el el el el el el el el el el el
Το Δουκάτο Νέων Πατρών ήταν ηγεμονία που ιδρύθηκε από τους Καταλανούς περί το 1320, με κέντρο την πόλη των Νέων Πατρών, τη σημερινή Υπάτη, στην κοιλάδα του Σπερχειού, δυτικά της Λαμίας.
Στέμμα της Αραγωνίας και Δημοκρατία της Φλωρεντίας
δεδομένα (π • σ • ε )
2 Κατάλογος Δουκών Νέων Πατρών
Όταν ο Έλληνας ηγεμόνας της Θεσσαλίας, Ιωάννης Β' Δούκας, πέθανε το 1318 χωρίς κληρονόμους, η Θεσσαλία περιέπεσε σε αναρχία. Οι Αλμογάβαροι της Καταλανικής Εταιρείας, αφού μετά την Μάχη του Αλμυρού (1311) κατέκτησαν το μεγαλύτερο μέρος του Δουκάτου των Αθηνών, εκμεταλλεύτηκαν την κατάσταση για να επεκταθούν προς τα βόρεια. Υπό τη ηγεσία του Αλφόνσο Φαδρίκ, οι Καταλανοί κατέλαβαν την πρωτεύουσα της Θεσσαλίας, τις Νέες Πάτρες (σημ. Υπάτη) το 1319, και ως το 1325 είχαν επίσης καταλάβει το Ζητούνι (σημ. Λαμία), το Λιδωρίκι, το Σιδηρόκαστρο, και την Βιτρινίτσα (σημ. Τολοφών) καθώς και--προφανώς για μικρό διάστημα--τον Δομοκό, το Γαρδίκι (σημ. Πελασγία) και τα Φάρσαλα.[1][2][3] Το κεντρικό και νότιο τμήμα της Θεσσαλίας παρέμειναν σε ελληνικά χέρια υπό μια σειρά τοπικών αρχόντων, ορισμένοι εκ των οποίων αναγνώριζαν την επικυριαρχία του Βυζαντίου, όπως ο Στέφανος Γαβριηλόπουλος στα Τρίκαλα. Άλλοι όμως, όπως η οικογένεια των Μαλιασηνών ή Μελισσηνών στην περιοχή του Βόλου, στράφηκαν στους Καταλανούς για υποστήριξη.[1][4]
Εκκλησιαστικώς, το Δουκάτο των Νέων Πατρών βρισκόταν υπό την Λατινική Αρχιεπισκοπή των Νέων Πατρών (L'Arquebisbat de la pàtria), με έναν υπαγόμενο επίσκοπο, του Ζητουνίου.
1319 - 1338 : Γουλιέλμος, τρίτος γιος του Φρειδερίκου Β΄ της Σικελίας, ετεροθαλής αδελφός του Αλφόνσου Φαδρίκ
1338 - 1348 : Ιωάννης του Ραντάτσο, τέταρτος γιος του Φρειδερίκου Β΄ της Σικελίας
1348 - 1355 : Φρειδερίκος Α΄, μαρκήσιος του Ραντάτσο, γιος του Ιωάννη
1355 - 1377 : Φρειδερίκος Β΄, βασιλιάς της Σικελίας, ξάδελφος του Φρειδερίκου Α΄
1377 - 1379 : Μαρία της Σικελίας, βασίλισσα της Σικελίας, κόρη του Φρειδερίκου Β΄
1379 - 1387 : Πέτρος, Βασιλιάς της Αραγωνίας
Οι γενικοί βικάριοι ήταν οι τοπικοί αντιπρόσωποι και ανώτατοι κυβερνήτες των δουκών, αρχικά για το Στέμμα της Σικελίας, μετά το 1379 για το Στέμμα της Αραγωνίας:
Αλφόνσο Φαδρίκ (1319 – περ. 1330)[13]
Όντο ντε Νοβέλ, πιθανώς προσωρινώς για να ηγηθεί της εκστρατείας κατά του Γκωτιέ ΣΤ΄ του Μπριέν το 1331[14]
Νικόλαος Λάντσια (περ. 1331–1335)[14]
Γκονσάλβο Χιμένεθ ντε Αρενός (1359)[16]
Ματθαίος ντε Μονκάδα (1359–1361)[16]
Πέτρος ντε Που (1361–1362)[16]
Ρογήρος ντε Λούρια (1362–1369/70), ντε φάκτο αλλά μη αναγνωρισμένος ως το 1366[17]
Γκονσάλβο Χιμένεθ ντε Αρενός (1362–1363), αβέβαιο[16]
Ματθαίος ντε Μονκάδα (1363–1366), ονομαστικώς μόνο[16]
Ματθαίος ντε Περάλτα (1370–1374)[18]
Φίλιππος Νταλμάου, Υποκόμης του Ροκαμπερτί (1379–1386, ντε φάκτο μόνο κατά την εγχώρια διαμονή του το 1381–1382)[19]
Ραϋμόνδος ντε Βιλανόβα (1382–1386), αναπληρωτής του Φιλίππου μετά την αναχώρηση του τελευταίου από την Ελλάδα[20]
Βερνάρδος ντε Κορδεγιά (1386–1387), ονομαστικώς, ποτέ δεν πήγε στην Ελλάδα[21]
Φίλιππος Νταλμάου, Υποκόμης του Ροκαμπερτί (1387–1388)[22]
Πέτρος ντε Πάου (1386–1388), αναπληρωτής πρώτα του Βερνάρδου ντε Κορδεγιά και κατόπιν του Φιλίππου Νταλμάου, μέχρι την πτώση των Αθηνών στον Νέριο Ατσαγιόλι[23]
↑ 1,0 1,1 Nicol 2010, σελίδες 80, 101.
↑ 2,0 2,1 Fine 1994, σελ. 243.
↑ 3,0 3,1 Koder & Hild 1976, σελ. 74.
↑ Fine 1994, σελ. 246.
↑ Polemis 1968, σελ. 97, ειδικά σημ. 2.
↑ Ο πραγματικός τίτλος των ηγεμόνων της Θεσσαλίας ήταν «σεβαστοκράτωρ», ο οποίος θεωρητικά δεν ήταν κληρονομικός, αλλά απονεμόταν από τον εκάστοτε Βυζαντινό αυτοκράτορα. Polemis 1968, σελίδες 97–98
↑ Fine 1994, σελ. 398.
↑ 8,0 8,1 Koder & Hild 1976, σελ. 76.
↑ Setton 1975b, σελ. 187.
↑ Fine 1994, σελίδες 401–402.
↑ Koder & Hild 1976, σελίδες 76–77.
↑ Fine 1994, σελ. 404.
↑ Setton 1975b, σελίδες 173, 188–189.
↑ 14,0 14,1 Setton 1975b, σελίδες 190, 197.
↑ Setton 1975b, σελίδες 197–198.
↑ 16,0 16,1 16,2 16,3 16,4 Setton 1975b, σελ. 198.
↑ Setton 1975b, σελίδες 198–199.
↑ 18,0 18,1 Setton 1975b, σελ. 199.
↑ Setton 1975b, σελίδες 220–223, 235, 238, 240–241.
↑ Setton 1975b, σελίδες 235, 238, 240–242.
↑ Setton 1975b, σελίδες 241–242.
↑ Setton 1975b, σελίδες 243–244.
↑ Setton 1975b, σελίδες 241–245.
(Αγγλικά) Fine, John Van Antwerp (1994). The Late Medieval Balkans: A Critical Survey from the Late Twelfth Century to the Ottoman Conquest. University of Michigan Press. ISBN 978-0-472-08260-5.
(Γερμανικά) Koder, Johannes· Hild, Friedrich (1976). Tabula Imperii Byzantini, Band 1: Hellas und Thessalia  . Βιέννη: Verlag der Österreichischen Akademie der Wissenschaften. ISBN 3-7001-0182-1.
(Αγγλικά) Miller, William (1908). The Latins in the Levant, a History of Frankish Greece (1204–1566). Νέα Υόρκη: E.P. Dutton and Company. OCLC 563022439.
(Αγγλικά) Nicol, Donald MacGillivray (2010). The Despotate of Epiros 1267–1479: A Contribution to the History of Greece in the Middle Ages. Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-13089-9.
(Αγγλικά) Polemis, Demetrios I. (1968). The Doukai: A Contribution to Byzantine Prosopography. Λονδίνο: The Athlone Press.
(Αγγλικά) Setton, Kenneth M. (1975a). Catalan Domination of Athens 1311–1388, Revised Edition. Λονδίνο: Variorum. ISBN 0-902089-77-3.
(Αγγλικά) Setton, Kenneth M. (1975b). «The Catalans in Greece, 1311–1388». Στο: Hazard, Harry W. A History of the Crusades, Volume III: The fourteenth and fifteenth centuries. Μάντισον, Ουϊσκόνσιν: University of Wisconsin Press. σελίδες 167–224. ISBN 0-299-06670-3.