el el el el el el el el el el el el el el el el el el sv el el el el el el el en en el el el el el el el el el el el ru de el el sv el el el sv el el el el el el el sv el el el de el el en el el el en el el el el ru ru el el pt el el el en el el el sv el el el hu el el el el en el de el el en el el el el ru de el el en el ru el el sv el ru el el en el el el ru de el el sv el el ru el el en el el el el el el el hu el el el el el el el el el el el el el el el en el el el el el el el el el el el el en el el el el el el el el el el el en el el el el el el el el el el el el el
Στη 2η διοργάνωση του Κυπέλλου Ελλάδας 1932–33 έλαβαν μέρος 19 σωματεία, προερχόμενα από τρεις μόνο ποδοσφαιρικές ενώσεις: 7 της ΕΠΣ Αθηνών (ΕΠΣΑ), 5 της ΕΠΣ Πειραιώς και 7 της ΕΠΣ Μακεδονίας. Συγκεκριμένα, μετείχαν τα 8 από την Εθνική κατηγορία και τα συνολικά 11 από τις Α΄ κατηγορίες των τριών αυτών ενώσεων.[1] Το τρόπαιο για τον νικητή είχε αθλοθετήσει η ΕΠΣΑ.[2]
Πρωτοσέλιδο εφημερίδας "Αθλητική Κυριακή", 26ης Μαρτίου 1933. Ο επαναληπτικός αγώνας του τελικού Κυπέλλου Ελλάδας, με Κυπελλούχο τον Εθνικό Πειραιώς.
Ο Κυπελλούχος Ελλάδας 1933, Εθνικός Πειραιώς.
Ο σχεδιασμός της διοργάνωσης ήταν τέτοιος, ώστε στον τελικό να προκριθεί ένας σύλλογος από την Αθήνα ή τον Πειραιά και ένας της Θεσσαλονίκης, με αυτούς να είναι αντίστοιχα οι Εθνικός και Άρης. Στοχεύοντας στις μέγιστες δυνατές εισπράξεις, η διοργανώτρια Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (ΕΠΟ), όρισε τη μεταξύ τους αναμέτρηση αρχικά για το γήπεδο Παναθηναϊκού, μεγαλύτερο τότε της χώρας, όμως οι Βορειοελλαδίτες ζήτησαν βάσει της προκήρυξης του κυπέλλου να αγωνιστούν στην έδρα τους.[3] Προτιμήθηκε η λύση της κλήρωσης που ανέδειξε για διεξαγωγή του τελικού όντως το γήπεδο του Άρη (παλαιό, στη Λεωφόρο Στρατού), ο οποίος δεν αξιοποίησε το πλεονέκτημα και παραχώρησε ισοπαλία 2–2 μετά από παράταση. Δεδομένου ότι δεν είχε ακόμη καθιερωθεί η διαδικασία των πέναλτι, ο κανονισμός προέβλεπε επαναληπτικό αγώνα, όπου 7 εβδομάδες αργότερα και στο γήπεδο Παναθηναϊκού πλέον, ο Εθνικός επικράτησε με 2–1 για να κατακτήσει το πρώτο και μοναδικό έως σήμερα τρόπαιο της ιστορίας του.[4]
ευρύτερη διαφορά: Παναθηναϊκός-ΑΠΟ Γουδή 6–0
συνολικά τέρματα: Παναθηναϊκός-Ολυμπιακός Πειραιώς 1–6 και Ηρακλής Θεσσαλονίκης-ΜΕΝΤ 6–1.
Έπειτα από τη δεύτερη διεξαγωγή του και για διάφορες αιτίες, η ΕΠΟ ανέστειλε προσωρινά το θεσμό "έως ότου καταστή δυνατόν να διοργανωθεί καλύτερα"[5] και δεν προκήρυξε το 3ο κύπελλο Ελλάδας παρά 5½ χρόνια αργότερα.
Πηγές: αθλητικές εφημερίδες της εποχής[6] [7] [8] και μεταγενέστερα βιβλία.[9]
Εθνικός Πειραιώς - Άμυνα Κοκκινιάς
Απόλλων Αθηνών - Αστήρ Αθηνών
πρόκριση χωρίς αντίπαλο: Αττικός, ΑΠΟ Γουδή / Ολυμπιακός Πειραιώς, Φαληρικός Σύνδεσμος
Άρης Θεσσαλονίκης - Μελιτεύς Θεσσαλονίκης
Μ. Αλέξανδρος Θεσσαλονίκης - Θερμαϊκός Θεσσαλονίκης
πρόκριση χωρίς αντίπαλο: Ηρακλής Θεσσαλονίκης, Προσφυγική Ένωση (μετέπειτα Μακεδονικός), ΠΑΟΚ
Ολυμπιακός Πειραιώς - Φαληρικός Σύνδεσμος
Παναθηναϊκός - ΑΠΟ Γουδή
Απόλλων Αθηνών - Αττικός
ΑΕΚ - Εθνικός Πειραιώς
Άρης Θεσσαλονίκης - Θερμαϊκός Θεσσαλονίκης
Ηρακλής Θεσσαλονίκης - ΠΑΟΚ
πρόκριση χωρίς αντίπαλο: Προσφυγική Ένωση (μετέπειτα Μακεδονικός)
Παναθηναϊκός - Ολυμπιακός Πειραιώς
Εθνικός Πειραιώς - Απόλλων Αθηνών
Ηρακλής Θεσσαλονίκης - Προσφυγική ένωση
πρόκριση χωρίς αντίπαλο: Άρης Θεσσαλονίκης
Ημιτελικοί (Τελικοί Νότιου & Βόρειου Συγκροτήματος)
Εθνικός Πειραιώς - Ολυμπιακός Πειραιώς
Ηρακλής Θεσσαλονίκης - Άρης Θεσσαλονίκης
* άγνωστη η ημερομηνία και το γήπεδο που πραγματοποιήθηκε ο επαναληπτικός
** ακυρώθηκε ο αρχικός αγώνας στις 06.11.32
*** Αρχικά είχε ορισθεί στις 29 Ιανουαρίου 1933, όπως και ο άλλος ημιτελικός ή αλλιώς Τελικοί Νότιου & Βόρειου Συγκροτήματος όπως πραγματικά ονομάζονταν.[1]
2 – 2 (παρ., 1–1, 2–2)
γήπεδο Άρη (παλαιό), Θεσσαλονίκη
Άρης: Κουμπλής, Κ. Βικελίδης, Χ. Πασχαλίδης, Κατσαούνης, Δανελιάν, Ν. Βικελίδης, Βογδάνου, Αγγελάκης, Κίτσος, Καλτέκης, Αργυριάδης
Εθνικός: Ζαντιώτης, Ζουρντός, Κωνσταντουδάκης, Φραγκάκης, Β. Χέλμης, Γ. Χέλμης, Δεληγιώργης, Τσιριτάκης I, Τσιριτάκης II, Μπουρλετίδης, Πετρούτσος.
2 – 1 (1–1)
Εθνικός: Ζαντιώτης, Ζουρντός, Κωνσταντουδάκης, Γ. Χέλμης, Τσιριτάκης, Β. Χέλμης, Δεληγιώργης, Αλεξόπουλος, Π. Τσιριτάκης, Μπουρλετίδης, Λαπατός
Άρης: Κουμπλής, Κ. Βικελίδης, Γκικόπουλος, Κατσαούνης, Ν. Βικελίδης, Βογδάνου, Υετίων, Κίτσος, Πασχαλίδης, Καλτέκης, Αργυριάδης.
↑ Η εποποιία του ελληνικού ποδοσφαίρου[νεκρός σύνδεσμος], Ηλίας Λέκκας, εφημ. ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΗΧΩ, 08.09.1974
↑ Πάνος Μακρίδης-Ευάγγελος Φουντουκίδης Αυτός είναι ο Ολυμπιακός • Η ένδοξη ιστορία του δημοφιλούς συλλόγου, έκδοση εφημ. ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΗΧΩ, Αθήνα 1957, σελ. 30
↑ Κατά χθεσινήν κοινήν απόφασιν Ομοσπονδίας και Ε.Ε.Κ. ο τελικός αγών του κυπέλλου Ελλάδος... (ψηφιακή σελ. 42), εφημ. ΑΘΛΗΤΙΚΟΣ ΤΥΠΟΣ 27.01.1933, σελ. 4
↑ Greece - Cup Data (from Quarterfinals on) > 1932/33, Αλέξανδρος Μαστρογιαννόπουλος, Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation (RSSSF)
↑ Μακρίδης-Φουντουκίδης, ό.π, σελ. 35
↑ Το Κύπελλον Ελλάδος άρχεται την τριακοστήν Οκτωβρίου (ψηφιακή σελ. 563), εφημ. ΑΘΛΗΤΙΚΑ ΧΡΟΝΙΚΑ 21.10.1932, σελ. 4
↑ Η έναρξις του Κυπέλλου Ελλάδος (ψηφιακή σελ. 569), εφημ. ΑΘΛΗΤΙΚΑ ΧΡΟΝΙΚΑ 28.10.1932, σελ. 4
↑ στήλη 2 (ψηφιακή σελ. 123), εφημ. ΑΘΛΗΤΙΚΟΣ ΤΥΠΟΣ 24.03.1933, σελ. 1
↑ Γιώργος Αλεξανδρής-Ηλίας Λέκκας, Η ιστορία του Ολυμπιακού • 71 χρόνια Ολυμπιακός, Εκδόσεις Γ.Χ Αλεξανδρή, Αθήνα 1996, τμ. Α, σελ. 48
↑ «Digital Library - PDF Document». efimeris.nlg.gr. Ανακτήθηκε στις 26 Μαρτίου 2020.
↑ Ο χθεσινός αγών δια το κύπελλον της Ελλάδος (ψηφιακή σελ. 52), εφημ. ΑΘΛΗΤΙΚΟΣ ΤΥΠΟΣ 06.02.1933, σελ. 4 (με λάθος στον τίτλο περί μόνο 15λεπτης παράτασης)
↑ εφ. Αθλητική Κυριακή, 26/3/1933, σελ. 1, 6 και 7 (ψηφ. σελ. 49 και 52)
Πάνος Μακρίδης-Ευάγγελος Φουντουκίδης Αυτός είναι ο Ολυμπιακός • Η ένδοξη ιστορία του δημοφιλούς συλλόγου, έκδοση εφημ. ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΗΧΩ, Αθήνα 1957
εφημερίδες ΑΘΛΗΤΙΚΟΣ ΤΥΠΟΣ και ΑΘΛΗΤΙΚΑ ΧΡΟΝΙΚΑ, ψηφιακό αρχείο της Βιβλιοθήκης της Βουλής των Ελλήνων
Greece - Cup Data (from Quarterfinals on) > 1932/33, Αλέξανδρος Μαστρογιαννόπουλος, Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation (RSSSF)
Γιώργος Αλεξανδρής-Ηλίας Λέκκας, Η ιστορία του Ολυμπιακού • 71 χρόνια Ολυμπιακός, Εκδόσεις Γ.Χ Αλεξανδρή, Αθήνα 1996.