el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el en el el el ceb el el tr el en ce de ru oc el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el en el el el el el el el en el el el el el en el el el el el el el el el el el el el el el en el el el el el el el el el el en el el el el el el en el en el el el el el el el el el es hi el el el el el en el el el el el el en zh en en ja en en uk en en en en fr el en zh en en en en fr zh mk en da en fr el de zh zh en en en en en en sv zh de fr el nl fr fr de ru it fr fr fr fr pl ca fr el eu ru en en uk pt zh en en en en en nl el el el el el el el el el en el el en el el en el el en el el en el el en el el en el el en el el en el el en el el el el en el el en el el en el el el el el el en el el en el el en el el el en el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el en el el en el el el el en el el en el el el el en el el en el el en el el en el el en el el el el el el el el el el el el en el el el el el el el el el el el el el el el el el el el en el el el el el el el el el el en el el el el el el el el el el fr en fr fr el ca fr ca zh el en ca de es el fa oc uk fr el el el el el es el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el en el en el en el en el en el en en en en el en en el en en en en en en en en en en en el en en en en en en en en en en el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el
Το λήμμα παραθέτει τις πηγές του αόριστα, χωρίς παραπομπές. Βοηθήστε συνδέοντας το κείμενο με τις πηγές χρησιμοποιώντας παραπομπές, ώστε να είναι επαληθεύσιμο.
Το Ρούσε (βουλγαρικά: Pyce) είναι η πέμπτη μεγαλύτερη πόλη της Βουλγαρίας. Βρίσκεται στο βορειοανατολικό τμήμα της χώρας , στή δεξιά όχθη του Δούναβη, απέναντι από τη Ρουμανική πόλη Τζιούρτζιου, 300 χλμ. από την πρωτεύουσα Σόφια και 200 χλμ. από τη Βουλγαρική Ακτή της Μαύρης Θάλασσας Είναι το σημαντικότερο ποτάμιο λιμάνι της Βουλγαρίας, λειτουργώντας ως σημαντικός παράγων του διεθνούς εμπορίου της χώρας. Είναι γνωστό για τη Νεομπαρόκ και Νεοροκοκό αρχιτεκτονική του, του 19ου και 20ού αιώνα, που προσελκύει πολλούς τουρίστες. Συχνά ονομάζεται Μικρή Βιέννη. Η Γέφυρα Φιλίας Ρούσε - Τζιούρτζιου, μέχρι τις 14 Ιουνίου 2013 η μόνη στο τμήμα του Δούναβη που μοιράζονται η Βουλγαρία και η Ρουμανία, διασχίζει εδώ τον ποταμό.
δεδομένα (π • σ • ε )
Το Ρούσε είναι αδελφοποιημένο με το Περιστέρι.
2.4 Από το 1900 ως το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
4 Αρχιτεκτονικά και φυσικά αξιοθέατα
Σύμφωνα με την παράδοση της πόλης το όνομα Ρούσε προέρχεται από το όνομα μιας γυναίκας ιδρύτριας της πόλης, που το όνομά της ήταν Ρούσα, που σημαίνει κοκκινομάλα. Το 13ο και 14ο αιώνα, την εποχή της Δεύτερης Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας, ένας οχυρωμένος οικισμός ονόματι Ρούσι, που μνημονεύεται για πρώτη φορά το 1380, δημιουργήθηκε κοντά στα ερείπια της αρχαίας Ρωμαϊκής πόλης. Ερευνητές υποστηρίζουν ότι η πόλη στη δεξιά όχθη πήρε το όνομά της από το Φρούριο Τσερβέν, που σημαίνει κόκκινο, μέσω της ρίζας ΄ρους΄, που υπάρχει σε πολλές Σλαβικές γλώσσες και είναι συγγενής του Γαλλικού rouge και του Λατινικού rusos.
Το Τζιούρτζιου, η Ρουμανική πόλη στην αριστερή πόλη απέναντι από το Ρούσε, μπορεί να έχει πάρει το όνομά της από το Τουρκικό ΄γκιοργκιούλ΄, που μπορεί να σημαίνει κόκκινη ή ροζ.
Επιγραφή από το φρούριο Sexaginta Prista
Η πόλη εμφανίσθηκε ως Νεολιθικός οικισμός από τη 2η ως την 3η χιλιετία π.Χ., όταν αναπτύχθηκαν η κεραμική, η αλιεία, η γεωργία και το κυνήγι. Οι ανασκαφές αποκάλυψαν αρκετά επίπεδα, που σημαίνει ότι η τοποθεσία είχε δεχθεί επιθέσεις από γειτονικές φυλές και υπέστη αρκετές φυσικές καταστροφές. Στην περιοχή βρέθηκαν αρχαία ιερά, όπου κυριαρχούσαν είδωλα μιας εγκύου γυναίκας, θεάς της γονιμότητας.
Ο μεταγενέστερος Θρακικός οικισμός μετεξελίχθηκε σε Ρωμαϊκό στρατιωτικό και ναυτικό κέντρο κατά τη βασιλεία του Βεσπασιανού (69 - 70 μ.Χ.) ως μέρος ενός συστήματος οχυρώσεων κατά μήκος των βόρειων συνόρων της Μοισίας. Το όνομά του, Sexaginta Prista, σημαίνει πόλη των 60 πλοίων και βασίζεται στα υποτιθέμενα 60 γειτονικά αγκυροβόλια.
Το φρούριο βρισκόταν στον κεντρικό δρόμο μεταξύ του Σιγκίντουνουμ (το σημερινό Βελιγράδι) και του Δέλτα του Δούναβη και καταστράφηκε τον 6ο αιώνα από επιδρομές Αβάρων και Σλάβων. Ο Ούγγρος ιστορικός Φέλιξ Φίλιπ Κάνιτς ήταν ο πρώτος που ταυτοποίησε τη Σεξαγκίντα Πρίστα με το Ρούσε, αλλά τη σύνδεσή τους απέςδειξαν μεταγενέστερα οι αδελφοί Σκόρπιλ, μελετώντας επιγραφές, νομίσματα, τάφους και αντικείμενα της καθημερινής ζωής. Επιγραφή από τη βασιλεία του Διοκλητιανού αποδεικνύει ότι η πόλη ξαναχτίστηκε ως praesidium (μεγάλη οχύρωση) μετά την καταστροφή του από τους Γότθους το 250 μ.Χ.
Ο οικισμός αναφερόταν στο Μεσαίωνα ως Γκολιάνο Γιόργκοβο, του οποίου σημερινός διάδοχος είναι το Τζιούρτζιου στη Ρουμανία.
Απεικόνιση του Ρούσε του 1824
Κατά την Οθωμανική κατάκτηση οι εισβολείς κατέστρεψαν την πόλη, αντιδρώντας σε μια ανεπιτυχή προσπάθεια απελευθέρωσης το 1595 από ένα ενωμένο στρατό Βλάχων-Βουλγάρων, υπό το Μιχαήλ το Γενναίο. Μετά την ανοικοδόμησή του τα επόμενα χρόνια το Ρούσε ονομάστηκε Ρουστσούκ (στα Τουρκικά "μικρό Ρούσε") και επεκτάθηκε πάλι σε μεγάλο φρούριο το 18ο αιώνα. Αργότερα έγινε ένα από τα σημαντικότερα λιμάνια στο Δούναβη και διοικητικό κέντρο του Βιλαετίου της Τούνα, που εκτεινόταν από τη Βάρνα και την Τούλτσεα μέχρι τη Σόφια και τη Νις.
Εκδόθηκε η εφημερίδα "Ντούναβ" - ήταν η πρώτη στη Βουλγαρία και στα Βουλγαρικά. Ιδρύθηκαν μερικά Βουλγαρικά σχολεία και οι δρόμοι μετονομάστηκαν και αριθμήθηκαν για πρώτη φορά στη Βουλγαρία. Ιδρύθηκαν ταχυδρομείο, νοσοκομείο και γηροκομείο. Τρεις αυτοκρατορίες συναντιόντουσαν εδώ για το εμπόριο : η Αυστροουγγαρία, η Ρωσία, η Βρετανική Αυτοκρατορία, η Γαλλία και η Ιταλία άνοιξαν προξενεία στο Ρουστσούκ. Ανεπαίσθητα η σύγχρονη πόλη προέκυψε από τον υπάρχοντα οικισμό. Το 1865 ιδρύθηκε το Τσιφλίκι Ομπράζτσοφ, στο χώρο που ήταν το αγρόκτημα του Αγγλικού Προξενείου, και ήταν το πρώτο σύγχρονο αγρόκτημα στα εδάφη ολόκληρης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας εκείνης της εποχής.
Το Ρούσε εξελίχθηκε σε κέντρο της Βουλγαρικής Εθνικής Αναγέννησης και φιλοξενούσε την έδρα της Βουλγαρικής Κεντρικής Επαναστατικής Επιτροπής.
Η πρώτη ιδιωτική τράπεζα της Βουλγαρίας - "Τζίρνταπ"
Αφότου έγινε τμήμα της σύγχρονης Βουλγαρίας στις 20 Φεβρουαρίου 1878, το Ρούσε ήταν ένα από τα βασικά πολιτιστικά και οικονομικά κέντρα της χώρας. Έντονη ανοικοδόμηση την περίοδο αυτή άλλαξε την αρχιτεκτονική όψη της πόλης σε τυπικά Κεντροευρωπαική. Το Ρούσε είναι γνωστό για τις πολλές πρώτες καινοτομίες στη Βουλγαρία όπως
1864 - το πρώτο τυπογραφείο στη Βουλγαρία
1867 - τέθηκε σε λειτουργία η πρώτη σιδηροδρομική γραμμή, που συνέδεε το Ρούσε με τη Βάρνα
1879 - η πρώτη γεωπονική σχολή ΄΄Ομπαζτσοφ τσιφλίκ΄΄, σήμερα Αγροτικό επιστημονικό ερευνητικό ινστιτούτο, προσανατολισμένο στη γεωπονία και την επιστήμη των σπόρων
1881 - ναυπηγήθηκε το πρώτο πλοίο από χάλυβα στη Βουλγαρία
1881 - η πρώτη ιδιωτική Βουλγαρική τράπεζα, Τζίρνταπ
1881 - η Σχολή Μηχανικών Ναυτικού, η πρώτη τεχνική σχολή στη Βουλγαρία. Αργότερα μεταφέρθηκε στη Βάρνα
1883 - ο πρώτος Μετεωρολογικός σταθμός
1884 - ο πρώτος Βουλγαρικός φαρμακευτικός σύλλογος
1885 - ιδρύθηκε η πρώτη Βουλγαρική ένωση τεχνικών
1890 - το πρώτο Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο
1891 - η πρώτη ιδιωτική ασφαλιστική εταιρεία ΄΄Μπουλγκάρια΄΄
1896 - ο πρώτος χειροκίνητος ανελκυστήρας
1897 - η πρώτη κινηματογραφική προβολή. Η δεύτερη ήταν ένα μήνα αργότερα στην πρωτεύουσα Σόφια
Επίσημες σφραγίδες των ξένων πρεσβειών στο Ρουστσούκ
Εδώ κατασκευάσθηκαν τα πρώτα Βουλγαρικά εργοστάσια για αναψυκτικά και γραβάτες. Ο πρώτος αεροπόρος Συμεών Πετρόφ γεννήθηκε στο Ρούσε. Στη νεοαπελευθερωμένη Βουλγαρία του τέλους του 19ου αιώνα το Ρούσε ήταν κοσμοπολίτικη πόλη με πολυεθνικό πληθυσμό. Σύμφωνα με την πρώτη απογραφή του 1883 σε συνολικό πληθυσμό 26.156 καταγράφηκαν 11.342 Βούλγαροι, 10.252 Τούρκοι, 1.943 Εβραίοι, 841 Αρμένιοι, 476 Γερμανοί, 291 Έλληνες, 231 Βλάχοι (Ρουμάνοι), 170 Ρώσοι, 113 Σέρβοι και Κροάτες, 79 Γύφτοι, 76 Ούγγροι, 74 Τάταροι, 58 Ιταλοί, 58 Γάλλοι, 32 Αγγλοι, 19 Πέρσες, 16 Πολωνοί, 16 Τσέχοι και 69 άλλοι.
"Όλες οι προσόψεις στους κεντρικούς δρόμους του Ρούσε θα έχουν πλούσιες γύψινες διακοσμήσεις" απαιτούσαν οι Κανονισμοί Κατασκευής Ιδιωτικών Κτιρίων του 1893, που εκδόθηκαν από το Δήμο του Ρούσε.
Μετά την παραίτηση το 1886 του πρίγκιπα Αλέξανδρου Βάτεμπεργκ, ως αντίδραση στην εξέλιξη της αντιβασιλείας υπό τον πρωθυπουργό Στέφαν Σταμπόλοφ, στασίασε στο Ρούσε μια ομάδα Ρωσόφιλων αξιωματικών του στρατού. Η στάση κατεστάλη βίαια και 13 από τους ηγέτες καταδικάσθηκαν γρήγορα σε θάνατο και εκτελέσθηκαν κοντά στην πόλη, πράγμα που προκάλεσε μεγάλη λαϊκή δυσαρέσκεια. Μετά από δεκαετίες, το 1934, ντόπιοι πολίτες διενήργησαν έρανο και ανήγειραν ένα μνημείο στη θέση όπου εκτελέσθηκαν οι Ρωσόφιλοι αξιωματικοί. Το μνημείο ανατινάχτηκε το 1940, αλλά ξαναχτίστηκε το 1966 στο ίδιο περίπου σημείο.
Από το 1900 ως το Β΄ Παγκόσμιο ΠόλεμοΕπεξεργασία
1908 - το πρώτο εργοστάσιο σιδερένιων κρεβατιών στη Νεότερη Βουλγαρία. Σήμερα το Ρούσε είναι σημαντικό κέντρο κατασκευής επίπλων.
το 1911 σημαδεύτηκε από την έναρξη του έργου του ηλεκτρικού σταθμού από τη "Siemens-Schukert". Στις 17 Φεβρουαρίου 1917 το Ρούσε έγινε η τρίτη ηλεκτροδοτούμενη πόλη στη χώρα (μετά τη Σόφια και τη Βάρνα).
1913 - σε Βέλγους επιχειρηματίες και μηχανικούς εκχωρήθηκε άδεια για περίοδο 25 ετών και κατασκεύασαν το μεγαλύτερο εργοστάσιο ζάχαρης στη Βουλγαρία.
1927 - η πρώτη βιομηχανία παραγωγής καλτσών στη Βουλγαρία, Φάζαν
1933 - τα πρώτα διυλιστήρια πετρελαίου.
Το Δημοτικό καζίνο του Ρούσε - 1920
Μεταξύ Α΄ και Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οπότε η Νότια Δοβρουτσά είχε απολεσθεί υπέρ της Ρουμανίας, η οικονομική σημασία της πόλης μειώθηκε. Το ίδιο και πληθυσμός και το Ρούσε δεν ήταν πια η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Βουλγαρίας (μετά την πρωτεύουσα της πρώην Ανατολικής Ρωμυλίας Φιλιππούπολη, καθώς την ξεπέρασαν γρήγορα η Σόφια και η Βάρνα. Πολλές μεγάλες εταιρείες έφυγαν και όλα τα ξένα προξενεία έκλεισαν, εκτός από το Ρωσικό, που δεν έπαψε ποτέ να λειτουργεί. Χαρακτηριστική της μεσοπολεμικής αρχιτεκτονικής της πόλης ήταν η ευρεία χρήση του σιδήρου, του σκυροδέματος και του γυαλιού ως κατασκευαστικών υλικών. Παραδείγματα είναι το Ποτάμιο λιμάνι -1931, ο Εμπορευματικός σταθμός -1935, η Αγορά -1939 και τα Δικαστήρια -1940.
Η επιστροφή της Νότιας Δοβρoυτσάς στη Βουλγαρία το Σεπτέμβριο του 1940 δημιούργησε ευνοϊκές συνθήκες για την αποκατάσταση του ηγετικού ρόλου της πόλης. Έγινε επαρχιακό κέντρο και η οικονομική δραστηριότητα αναζωογονήθηκε.
Η κατασκευή της γέφυρας Ρούσε - Τζιούρτζιου το 1954 και η γρήγορη εκβιομηχάνιση έδωσαν νέα ώθηση στην ανάπτυξη. Το Ρούσε εμφανίσθηκε πάλι ως σημαντικός οικονομικός, μεταφορικός, πολιτιστικός και εκπαιδευτικός κόμβος. Επεκτάθηκαν η ελαφρά βιομηχανία και η βιομηχανία μηχανημάτων και χημικών, κατασκευάσθηκε ένα μεγάλο λιμάνι και η πόλη έγινε πανεπιστημιακό κέντρο. Με την απογραφή του 1985 καταγράφηκε πληθυσμός πάνω από 186.000.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1980 το Ρούσε μπήκε σε μια σκοτεινή περίοδο της ιστορίας του. Κτίσθηκε στο Τζιούρτζιου το εργοστάσιο Βέρατσιμ, που ρύπαινε τον αέρα μεταξύ 1980 και 1987, επηρεάζοντας την ανάπτυξη της πόλης. Ο πληθυσμός μειώθηκε και 15.000 άνθρωποι μετανάστευσαν μεταξύ 1985 και 1992. Ευτυχώς το 1987 το Ρουμανικό εργοστάσιο σταμάτησε να ρυπαίνει κάτω από την πίεση περιβαλλοντικών οργανώσεων, τόσο στη Βουλγαρική όσο και στη Ρουμανική κομμουνιστική ηγεσία. Οργανώσεις, όπως η Εκογκλασνόστ, προκάλεσαν διαδηλώσεις σε εθνική κλίμακα και επηρέασαν έντονα τη δημοκρατική αλλαγή.
Οπως και άλλα μετασοσιαλιστικά καθεστώτα στην Ανατολική Ευρώπη, η Βουλγαρία διαπίστωσε ότι η μετάβαση στον καπιταλισμό ήταν μάλλον επίπονη και όχι τόσο εύκολη όσο αναμενόταν. Οι κρατικές επιχειρήσεις έχασαν τις πρώην αγορές τους και δεν μπόρεσαν να προσαρμοσθούν στο νέο ανταγωνισμό της ελεύθερης αγοράς. Αυτό οδήγησε σε μαζική ανεργία στην πόλη και κύματα μετανάστευσης τη δεκαετία του 90. Από το 2000 το Ρούσε ανακτά συνεχώς την πρώην ηγετική του θέση. Η αστική οικονομία επηρεάσθηκε θετικά από την εισδοχή της Βουλγαρίας και της Ρουμανίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση το 2007, που επέτρεψε βαθύτερη διασυνοριακή συνεργασία. Η εισροή επενδύσεων μέσω κεφαλαίων της ΕΕ επανεκκίνησε προ πολλού σταματημένα έργα, που τελικά ολοκληρώθηκαν.
Το Ρούσε βρίσκεται στη δεξιά όχθη του Δούναβη, που είναι η υψηλή όχθη, έχοντας δύο υποβρύχιες αναβαθμίδες και τρεις ποτάμιες στα 15 ως 22, 30 ως 66 και 54 ως 65 μέτρα. Το μέσο υψόμετρο είναι 45,5 μέτρα. Η αστική περιοχή είναι μία έλλειψη περίπου 11 χλμ. κατά μήκος του ποταμού. Η πόλη εκτείνεται από το συνδεδεμένο με την ξηρά νησί Ματέι και την εκβολή του Ρούσενσκι Λομ στα δυτικά μέχρι το λόφο Σράμπτσετο στα ανατολικά. Τον 20ό αιώνα το δυτικό άκρο της πόλης μεταβλήθηκε σημαντικά με τη μετατόπιση της εκβολής του Ρούσενσκι Λομ στα δυτικά, καθώς και με τη μετατόπιση της ίδισας της όχθης με την κοίτη της αρκετά προς βορράν. Στα νότια της πόλης είναι ο λόφος Σαραμπαίρ με ύψος 159 μ. Εκεί έχει κατασκευασθεί ο Τηλεοπτικός Πύργος του Ρούσε, στα ερείπια του Λεβενταμπιά, πρώην Τουρκικής οχύρωσης.
Το Ρούσε έχει ηπειρωτικό κλίμα (Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν) με πολύ ζεστά καλοκαίρια και σχετικά κρύους χειμώνες. Λόγ της θέσης της στην Πεδιάδα του Δούναβη οι χειμώνες της πόλης οι χειμώνες μπορεί να είναι θυελλώδεις. Το χειμώνα οι θερμοκρασίες πέφτουν συχνά κάτω από τους 0 °C, μερικές φορές ακόμη και στους −20 °C. Το καλοκαίρι η μέση θερμοκρασία είναι 25 °C, αλλά συχνά φθάνει τους 35 με 40 °C στα μέσα του καλοκαιριού στο κέντρο της πόλης και παραμένει χαμηλά στους 18 με 20 °C τις νύχτες. Την άνοιξη και το φθινόπωρο οι θερμοκρασίες την ημέρα ποικίλλουν μεταξύ 17 και 22 °C και τότε οι βροχοπτώσεις τείνουν να είναι υψηλότερες από το καλοκαίρι, συχνότερες αν και ηπιότερες. Η υψηλότερη καταγεγραμμένη θερμοκρασία είναι 44,0 C και η χαμηλότερη -22,8 C.
Κλιματικά δεδομένα Ρούσε (2002-2013)
Μέση Μέγιστη °C (°F)
Μέση Μηνιαία °C (°F)
Μέση Ελάχιστη °C (°F)
Μέσες μηνιαίες ώρες ηλιοφάνειας
Αρχιτεκτονικά και φυσικά αξιοθέαταΕπεξεργασία
Το Ρούσε είναι μία από τις 100 τουριστικές τοποθεσίες της Βουλγαρίας. Η πόλη είναι γνωστή για τα διατηρημένα κτίριά της από τα τέλη του 19ου αιώνα και τις αρχές του 20ού αιώνα. Υπάρχουν πάνω από 260 μνημεία. Τα περισσότερα από τα ακιοθέατα της πόλης βρίσκονται στο κέντρο του Ρούσε (μουσεία,αρχιτεκτονικά μνημεία, το θέατρο, η όπερα, ξενοδοχεία, εστιατόρια, καφέ και καταστήματα σουβενίρ). Ανάμεσά τους ξεχωρίζουν τα παρακάτω :
Το Μνημείο Ελευθερίας ανεγέρθηκε στις αρχές του 20ού αιώνα από τον Ιταλό γλύπτη Αρνόλντο Τσόκι. Με την πάροδο του χρόνου απέκτησε σημασία ως ένα από τα σύμβολα της πόλης και τώρα αποτελεί τμήμα του θυρεού της.
Dohodno Zdanie|Ντοχόντνο Ζντάνιε (θέατρο "Σάβα Ονιάνοφ)
Το Ντοχόντνο Ζντάνιε είναι ένα εντυπωσιακό Νεοκλασικό οικοδόμημα στο κέντρο της πόλης του Ρούσε, χτισμένο το 1898-1902 για να στεγάσει τις τοπικές θεατρικές παραστάσεις. Μαζί με το Μνημείο Ελευθερίας είναι σύμβολο της πόλης.
Ο κύριος δρόμος της πόλης είναι η "Αλεξαντρόφσκα". Είναι ένα αρχιτεκτονικό σύνολο κτιρίων σε νεομπαρόκ, νεοροκοκό και άλλους αρχιτεκτονικούς ρυθμούς. 43°51′0.99″N 25°57′16.77″E / 43.8502750°N 25.9546583°E / 43.8502750; 25.9546583
Η πρώτη ιδιωτική τράπεζα "Τζίρνταπ" (το ρολόι της πόλης)
Η Τζίρνταπ ήταν η πρώτη ιδιωτική Βουλγαρική τράπεζα. Ιδρυμένη το 1881, η Τζίρνταπ ήταν μία από τιε έξι μεγαλύτερες τράπεζες της Βουλγαρίας και κατά τους πολέμους ο οικονομικός της όμιλος είχε τη μεγαλύτερη επιρροή στη χώρα. Σήμερα το κεντρικό κτίριο στεγάζει τη διοίκηση του Εμπορικού επιμελητηρίου του Ρούσε και είναι σύνηθες σημείο συναντήσεων.
Το κέντρο της παλιάς πόλης του Ρούσε
Το κέντρο της παληάς πόλης είναι το τετράγωνο γύρω από το Ιστορικό Μουσείο του Ρούσε. Στην πλατεία βρίσκεται η περιφερειακή βιβλιοθήκη "Λιούμπεν Καραβέλοφ". Το κτίριο είναι διακοσμημένο με μπαρόκ στοιχεία - φύλλα, πέρλες και ρόδακες. Η πρώην τράπεζα των Ιβάν και Στεφάν Συμεόνοφ βρίσκεται στην αρχή της οδού "Αλεκσαντρόφσκα". Το κτίριο είναι στο, χαρακτηριστικό για το Ρούσε, μπαρόκ ρυθμό. 43°50′39.36″N 25°56′53.23″E / 43.8442667°N 25.9481194°E / 43.8442667; 25.9481194
Το σπίτι του Ελίας Κανέτι, Βραβείου Νόμπελ Λογοτεχνίας - 1981
Το σπίτι βρίσκεται στην οδσό "Σλαβιάνσκα". 43°50′47.6″N 25°56′54.79″E / 43.846556°N 25.9485528°E / 43.846556; 25.9485528
Το σπίτι του Αντρέα Τούριο.
Το σπίτι του Αντρέα Τούριο είναι το ομορφότερο στο Ρούσε. Ολοκληρώθηκε το 1900. Οι αίθουσές του είναι διακοσμημένες σε Πομπηιανό στυλ.Τα υλικά που χρησιμοποιήθηκαν για την κατασκευή του επιλέχτηκαν προσεκτικά από όλο τον κόσμο. 43°50′53.16″N 25°56′47.9″E / 43.8481000°N 25.946639°E / 43.8481000; 25.946639
Η Ασφαλιστική εταιρεία "Βουλγαρία" ήταν ηπρώτη στη χώρα. Ιδρύθηκε το 1891. Το κτίριο βρίσκεται στην κεντρική οδό "Αλεξαντρόφσκα" και κατασκευάστηκε σε νεοκλασικό αρχιτεκτονικό ρυθμό. Insurance company "Bulgaria" was the first one in Bulgaria. It was created in 1891. 43°50′51.6″N 25°57′4.74″E / 43.847667°N 25.9513167°E / 43.847667; 25.9513167
Το "Παληό Μουσικό Γυμνάσιο" είναι εγκαταλειμμένο ιστορικό κτίριο, του 1900-1901. Ο αρχιτεκτονικός ρυθμός είναι εκλεκτικιστικός, συνδυάζοντας νεοκλασικά και νεογοτθικά στοιχεία και Βορειοευρωπαικές επιρροές. Το κτίριο ανακατασκευάζεται για να γίνει το πρώτο ιδιωτικό μουσείο στη Βουλγαρία. 43°50′40.68″N 25°57′15.44″E / 43.8446333°N 25.9542889°E / 43.8446333; 25.9542889
Το ανθοδοχείο βρίσκεται στο πάρκο της πόλης και το ύψος του είναι 3,40 μέτρα. 43°51′23.82″N 25°57′49.77″E / 43.8566167°N 25.9638250°E / 43.8566167; 25.9638250
Η εκκλησία της Αγίας Τριάδας
Η ορθόδοξη εκκλησία της Αγίας Τριάδας είναι το παλιότερο κτίριο στην πόλη και χρονολογείται από το 1632. Κατασκευασμένη επί Τουρκοκρατίας έπρεπε να κτισθεί υπόγεια, έτσι οι επισκέπτες που μπαίνουν τώρα στο ναό πρέπει να κατέβουν σκαλιά σε βάθος τεσσάρων και μισό μέτρων αντί να ανέβουν, όπως στις περισσότερες εκκλησίες. 43°50′51.38″N 25°57′23.86″E / 43.8476056°N 25.9566278°E / 43.8476056; 25.9566278
Το Μοναστήρι του Αγίου Δημητρίου Μπασαρμπόφσκι είναι Βουλγαρικό ορθόδοξο σπηλαιομονάστηρο κοντά στην πόλη του Ρούσε. Η παλαιότερη γνωστή αναφορά στο μοναστήρι χρονολογείται από το 15ο αιώνα σε Οθωμανικό φορλογικό κατάστιχο. 43°46′01″N 25°57′50″E / 43.76694°N 25.96389°E / 43.76694; 25.96389
Κουντ Καπού ήταν η νότια πύλη του φρουρίου του Ρούσε που χτίστηκε το 1820, κατά την Τουρκοκρατία. Είναι το μόνο που έχει απομείνει από την περιτοίχιση.
Τηλεοπτικός Πύργος του Ρούσε
Ο Τηλεοπτικός Πύργος του Ρούσε έχει ύψος 204 μ. και είναι κατασκευασμένος από οπλισμένο σκυρόδεμα, με καφέ-εστιατόριο στην κορυφή και ήταν ο υψηλότερος στα Βαλκάνια μέχρι το 2001. Αρχικά το ύψος του ήταν 206μ. Τη δεκαετία του 1990 προστέθηκε μια πρόσθετη κεραία, κάνοντάς το 210 μ., και το Μάρτιο του 2007 η κεραία ανακατασκευάσθηκε κάνοντάς το 204 μ. 43°49′27″N 25°57′28″E / 43.82417°N 25.95778°E / 43.82417; 25.95778
Το Φυσικό Πάρκο Ρούσενσκι Λομ είναι ένα από τα δέκα φυσικά πάρκα της Βουλγαρίας. Βρίσκεται κατά μήκος της κοιλάδας-φαράγγι του Ποταμού Ρούσενσκι Λομ - του τελευταίου δεξιού τροφοδότη του Δούναβη. Το πάρκο έχει κηρυχθεί προστατευόμενη περιοχή από το 1970 και περιλαμβάνει μια περιοχή 3408 εκταρίων. Αναγνωρίζεται ως ως ενδιαφέρουσα και πολύτιμη τοποθεσία υψηλής αισθητικής αξίας διαθέτοντας ωραίες παραποτάμιες αναβαθμίδες, μαίανδρους, ψηλούς κάθετους βράχους, περιοχές με πλούσια ποικιλία ειδών, σπήλαια, βραχώδεις σχηματισμούς, ιστορικά μνημεία εθνικής και διεθνούς σημασίας.43°37′55.56″N 26°4′9.06″E / 43.6321000°N 26.0691833°E / 43.6321000; 26.0691833
Βρίσκεται κοντά στο χωριό Νικόλοβο, 10 χλμ. από το Ρούσε. Η έκταση του πάρκου είναι περίπου 2000 εκτάρια και η κύρια χλωρίδα αποτελείται από φλαμουριές.
Το σπήλαιο αυτό είναι αρχαιολογικό καταφύγιο, 8 χλμ. κοντά στο Ντβε Μογκίλι (32 χλμ. από το Ρούσε). Εδώ βρέθηκαν υπολείμματα προϊστορικών ανθρώπων και μιας αρκούδας των σπηλαίων. Τπ σπήλαιο είναι βιότοπος πάνω από 10 ειδών νυχτερίδων, που χιλιάδες τους ζουν εκεί το χειμώνα. Είναι το πιο επίμηκες σπήλαιο της Βόρειας Βουλγαρίας (13 χλμ) και το δεύτερο της χώρας (έχει περίπου 15 χλμ. τούνελ σε 7 επίπεδα). . 43°35′23.68″N 25°57′37.01″E / 43.5899111°N 25.9602806°E / 43.5899111; 25.9602806
Υπάρχει στην πόλη ένα πανεπιστήμιο - το Πανεπιστήμιο του Ρούσε "Ανγκελ Κάντσεφ" δυναμικότητας 15000 σπουδαστών, με παραρτήματα στη Σιλίστρα και το Ράζγκραντ. Υπάρχει επίσης στην πόλη παράρτημα της Γεωργικής Σχολής της Φιλιππούπολης.
Καθολική Μητρόπολη του Ρούσε
Εκκλησία της Αγίας Τριάδας
Εκκλησία της Αγίας Θεοτόκου
Εκκλησία του Αγίου Γεωργίου
Εκκλησία του Αγίου Αρχαγγέλου Μιχαήλ
Εκκλησία της Αγίας Αναλήψεως
Εκκλησία της Αγίας Πέτκας
Ρωσική Εκκλησία του Αγίου Νικολάου του Θαυματοποιού
Ρωμαιοκαθολικός Καθεδρικός του Αγίου Παύλου (1890)
Αρμενική Εκκλησία Σουρπ Ασταβατζατζίν
Οι Μονολιθικές εκκλησίες του Ιβάνοβο, Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς, βρίσκονται 20 χλμ. νότια.
Το 1978 καταστράφηκε η Εκκλησία των Αγίων Πάντων και στη θέση της ανεγέρθηκε το Πάνθεο των Ηρώων της Εθνικής Αναγέννησης.
Η Εβραϊκή κοινότητα του Ρούσε ανήγειρε μια συναγωγή το 1797, που καταστράφηκε από την πυρκαγιά του 1810, αλλά δύο νέες συναγωγές ανεγέρθηκαν αργότερα το 1826 και το 1852. [1]
Φημισμένο για τον πολιτισμό του το Ρούσε φιλοξενεί μια φιλαρμονική ορχήστρα, την Κρατική Οπερα του Ρούσε (1949) και το θέατρο "Σάβα Ονιάνοφ".
Ιστορικό Μουσείο του Ρούσε
Το Περιφερειακό Ιστορικό Μουσείο του Ρούσε ιδρύθηκε το 1904. Περιέχει περίπου 140.000 εκθέματα, ανάμεσά τους το θησαυρό του Μπόροβο, τα ευρήματα των ανασκαφών των αρχαίων κάστρων του Δούναβη Γιάτρους και Σεξατζίντα Πρίστα και της μεσαιωνικής Βουλγαρικής πόλης Τσέρβεν και μια συλλογή αστικών ενδυμασιών, πορσελάνινων, γυαλικών και ασημικών από τα τέλη του 19ου και τις αρχές του 20ού αιώνα.
Ρωμαικό φρούριο Σεξατζίντα Πρίστα
Η Σεξατζίντα Πρίστα βρίσκεται στην πόλη του Ρούσε και το όνομά της σημαίνει " το λιμάνι των εξήντα πλοίων".
Η συλλογή του μουσείου περιλαμβάνει είδη από την κοιλάδα του Δούναβης . Οι επισκέπτες μπορούν να δουν πλούσια έκθεση απολιθωμάτων, προϊστορικών θηλαστικών και διοράματα, τρισδιάστατες αναπαραστάσεις φυσικών τοπίων. Στο μουσείο εκτίθενται το μεγαλύτερο ενυδρείο γλυκού νερού της Βουλγαρίας και ένα υπό κλίμακα μοντέλο μαλλιαρού μαμούθ.
Μονολιθικές εκκλησίες του Ιβάνοβο
Οι μονολιθικές Εκκλησίες του Ιβάνοβο είναι μια ομάδα εκκλησιών, παρεκκλησιών και μοναστηριών, λαξευμένων σε συμπαγή βράχο, κοντά στο χωριό Ιβάνοβο, νότια του Ρούσε, στις ψηλές βραχώδεις όχθες του πάρκου Ρούσενσκι Λομ. Το συγκρότημα φημίζεται για τις ωραίες και καλοδιατηρημένες μεσαιωνικές τοιχογραφίες του και περιλαμβάνεται στον κατάλογο Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO από το 1979.
Το Εθνικό Μουσείο Μεταφορών βρίσκεται στην όχθη του Δούναβη, στον πρώτο σιδηροδρομικό σταθμό της χώρας, που ανεγέρθηκε το 1866.
Μουσείο "Αστικής ζωής του Ρούσε"
Η έκθεση παρουσιάζει το ρόλο του Ρούσε ως πύλης προς την Ευρώπη και την εισροή της Ευρωπαικής αστικής κουλτούρας στη Βουλγαρία στα τέλη του 19ου και τις αρχές του 20ού αιώνα. Εκτίθενται δείγματα εσωτερικής διαρρύθμισης, ενός καθημερινού, ενός σαλονιού, μιας αίθουσας μουσικής και ενός υπνοδωματίου, με έπιπλα από τη Βιέννη, καθώς και συλλογές αστικών ενδυμάτων, κοσμημάτων και άλλων αντικειμένων, ασημικών και πορσελάνινων, που χαρακτηρίζουν τις αλλαγές στην καθημερινή ζωή των πολιτών του Ρούσε. Εδώ βλέπουμε το πρώτο πίανο με ουρά, που εισήχθη στη Βουλγαρία από τη Βιέννη.
Πάνθεο των Ηρώων της Εθνικής Αναγέννησης
Το Πάνθεο των Ηρώων της Εθνικής Αναγέννησης είναι εθνικό μνημείο και οστεοφυλάκειο. Σε αυτό έχουν ταφεί 39 επιφανείς Βούλγαροι, ανάμεσά τους οι Λιούμπεν Καραβέλοφ, Ζαχάρι Στογιάνοφ, Στέφαν Καράτζα, Παναγιότ Χίτοφ, Τόνκα Ομπρετένοβα, Νικόλα Ομπρετένοφ, Παναγιότ Βόλοφ, Ανγκελ Κάντσεφ κ.α.
Το Οχυρό του Τσέρβεν ήταν ένα από τα κύρια στρατιωτικά, διοικητικά, οικονομικά και πολιτιστικά κέντρα της Δεύτερης Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας από το 12ο ως το 14ο αιώνα. Τα ερείπια του φρουρίου βρίσκονται κοντά στο ομώνυμο χωριό, 30 με 35 χλμ. νότια του Ρούσε.
Ο Ζαχάρι Στογιάνοφ ήταν Βούλγαρος επαναστάτης, συγγραφέας και ιστορικός. Το μουσείο έχει εκθέσεις από την περίοδο της Βουλγαρικής Αναγέννησης και για τη ζωή και τους αγώνες του Ζαχάρι Στογιάνοφ.
Το σπίτι- μουσείο της Μπάμπα Τόνκα είναι αφιερωμένο στη Βουλγαρική Εθνική Αναγέννηση και στη ζωή της Τόνκα Ομπρετένοβα. Εδώ ιδρύθηκε το 1872 η Επαναστατική Επιτροπή του Ρούσε και αργότερα έγινε κέντρο για όλη τη χώρα. Το σπίτι παραμένει κλειστό για ανακαίνιση επί πάνω από 20 χρόνια.Bab
Σπίτι Μουσείο Τόμα Καρτζίεφ
Το μουσείο είναι αφιερωμένο στη ζωή του Βούλγαρου επαναστάτη και μαχητή για την απελευθέρωση της Βουλγαρίας.
Η Περιφερειακή Βιβλιοθήκη "Λιούμπεν Καραβέλοφ"
Η Αυστριακή Βιβλιοθήκη στο 2ο όροφο του θεάτρου που στεγάζει τη Διεθνή Εταιρείας Ελίας Κανέττι
Οι "Μουσικές Ημέρες του Μαρτίου" είναι διεθνές μουσικό φεστιβάλ κλασικής μουσικής
Η Ημέρα του Αγίου Γεωργίου (6 Μαίου) είναι η τοπική γιορτή του Ρούσε. Ένα τοπικό πανηγύρι διοργανώνεται για μία εβδομάδα γύρω από αυτή την ημερομηνία.
Το Καρναβάλι του Ρούσε γίνεται γύεω στις 24 Ιουνίου, Ενιόβντεν
Η Θερινή Σκηνή Σεξατζίντα Πρίστα είναι ένα αστικό φεστιβάλ. Οι εκδηλώσεις φιλοξενούνται στο Ρωμαϊκό κάστρο κάθε Παρασκευή από το Μάιο μέχρι τον Οκτώβριο
Στα τέλη του Οκτωβρίου είναι το ΒG MίντιαΜάρκετ και το Βουλγαρικό Φεστιβάλ Ευρωπαϊκών Μέσων
Το Σκέιτμπορντ Φεστιβάλ "Πορεία Σύγκρουσης" λαμβάνει χώρα το μάιο από το 2007
Από το 2008 τον Απρίλιο ή το Μάιο διοργανώνεται από τη Διεθνή Εταιρεία Ελίας Κανέττι η Λογοτεχνική Ανοιξιάτικη Σκηνή
Η Καθολική Επισκοπή του Ρούσε
Η Εκκλησία της Αγίας Τριάδας
Η Εκκλησία της Αγίας Θεοτόκου
Η Εκκλησία του Αγίου Γεωργίου
Η Εκκλησία του Αγίου Αρχαγγέλου Μιχαήλ
Η Εκκλησία της Αγίας Ανάληψης
Η Εκκλησία της Αγίας Πέτκα
Η Ρωσική Εκκλησία του Αγίου Νικολάου του Θαυματουργού
Ο Ρωμαιοκαθολικός Καθεδρικός του Αγίου Παυλου του Σταυρού του 1890
Η Αρμενική Εκκλησία Σουρπ Αστβατζατζίν
Η Ευαγγελική εκκλησία Βαπτιστών
Η Ευαγγελική εκκλησία Μεθοδιστών
Το Τζαμί Σείντ Πασά
Το 1978 κατεδαφίστηκε η Εκκλησία των Αγίων Πάντων και στη θέση της ανεγέρθηκε το Πάνθεο των Ηρώων της Εθνικής Αφύπνισης.
Η Εβραϊκή κοινότητα του Ρούσε ανέγειρε μια συναγωγή το 1797, που καταστράφηκε από φωτιά το 1810, αλλά αργότερα ανεγέρθηκαν δύο άλλες συναγωγές το 1826 και το 1852.
Ο μέσος αριθμός μισθωτών το 2016 είναι 68.603, ενώ ο μέσος ετήσιος μισθών είναι 4.683 ευρώ, 60% υψηλότερος σε σύγκριση με τις στατιστικές του 2007. Το ποσοστό απασχόλησης για τις ηλικίες 15 ως 64 είναι 57,7%, ενώ η ανεργία 12.5%. Το ποσοστό του πληθυσμού ηλικίας μεταξύ 25 και 64 ετών με ανώτερη εκπαίδευση είναι 23,6%, 3% υψηλότερο από του 2007. Το ποσοστό του πληθυσμού ηλικίας μεταξύ 25 και 64 ετών με δευτεροβάθμια εκπαίδευση είναι 57,5%, 3,2% υψηλότερο από του 2007. Ο αριθμός διανυκτερεύσεων τουριστών το 2013 είναι 147.300. Ο συνολικός αριθμός επιχειρήσεων είναι 10.830.
Το Ρούσε είνα μεγάλο βιομηχανικό κέντρο. Εχει μια αφορολόγητη και δύο βιομηχανικές ζώνες : Ανατολική και Δυτική. Η Μονάδα Ηλεκτροπαραγωγής Ρούσε Ιζτοκ έχει ισχύ 400 MW και η Δυτική Μονάδα Ηλεκτροπαραγωγής Ρούσε 41 MW. Υπάρχει ένα πάρκο logistics και ένα επιχειρηματικό πάρκο. Στην οικονομία της πόλης δεσπόζει η ελαφρά βιομηχανία - είδη ένδυσης, υφάσματα και επεξεργασία τροφίμων - αλλά είναι επίσης ανεπτυγμένη η βιομηχανία πετρελαίου, η χημική βιομηχανία, η βιομηχανία μηχανημάτων, η ναυπηγική και η μεταλλουργία.
Στο Ρούσε υπάρχουν 65 ξενοδοχεία με 1769 κλίνες.
Υπάρχουν πολλά υπερμάρκετ όπως τα Metro Cash & Carry, Kaufland, Mr. Bricolage, Praktiker και μερικές αλυσίδες σουπερμάρκετ όπως Billa, Lidl και Carrefour. Τη γνωστή αγορά "Γκράντσκι Χάλι", στο κέντρο της πόλης, διαχειρίζεται η CBA, Ουγγρική αλυσίδα σουπερμάρκετ.
Σύντομα θα ανοίξει το πρώτο στη Βουλγαρία ιδιωτικό μουσείο στο Παλιό Μουσικό Γυμνάσιο.
Το Ρούσε είναι μεγάλος οδικός και σιδηροδρομικός κόμβος της Βόρειας Βουλγαρίας. Οι σιδηροδρομικές μεταφορές στην πόλη χρονολογούνται από το 1867, οπότε έγινε σταθμός της πρώτης σιδηροδρομικής γραμμής στη Βουλγαρία, Ρούσε-Βάρνα. Υπάρχουν συνδέσεις με τη νότια Βουλγαρία, τη Σόφια, τη Βάρνα και το Βουκουρέστι. Το Ρούσε έχει δύο επιβατικούς σιδηροδρομικούς σταθμούς (τον Κεντρικό και το Ραζπρεντελίτελνα) και δύο εμπορευματικούς. Υπάρχουν υπεραστικά λεωφορεία που συνδέουν το Ρούσε με μεγάλες και μικρές πόλεις σε όλη τη χώρα και μερικές Ευρωπαϊκές χώρες και έχουν τη βάση τους σε δύο σταθμούς, το Νότιο και τον Ανατολικό.
Το Ρούσε έχει ένα εκτεταμένο σύστημα δημόσιων μεταφορών με περίπου 30 γραμμές λεωφορείωνκαι τρόλεϊ. Υπάρχουν επίσης αρκετές υπεραστικές λεωφορειακές γραμμές, που τις λειτουργούν διάφορες ιδιωτικές Βουλγαρικές μεταφορικές εταιρείες. Σήμερα στην πόλη είναι υπό δημιουργία ένα δίκτυο ποδηλατόδρομων 14 χλμ.
Περίπου 15 χλμ. νοτιοανατολικά του Ρούσε είναι το χωριό Στράκλεβο, κοντά στο οποίο είναι το πρώην Στρατιωτικό Αεροδρόμιο του Ρούσε, με διεθνείς προδιαγραφές αλλά κλειστό προς το παρόν. Υπάρχουν σχέδια για την ανάπλαση και επαναλειτουργία του για πτήσεις εσωτερικές, τσάρτερ και εμπορευματικές. Ο αεροδιάδρομός του είναι επαρκώς μακρύς για Boeing 747 (Τζάμπο Τζετ). Στη Ρουμανία, 70 χλμ. βόρεια του Ρούσε, βρίσκεται το Διεθνές Αεροδρόμιο Χένρι Κοάντι στο Οτοπένι.
Ανατολικά του Ρούσε βρίσκεται η Γέφυρα του Δούναβη. Ηταν η μοναδική οδική και σιδηροδρομική γέφυρα μεταξύ Βουλγαρίας και Ρουμανίας μέχρι το άνοιγμα μιας δεύτερης γέφυρα διέλευσης προς τη Ρουμανία στις 14 Ιουνίου 2013 στο Βίντιν.
Η Γέφυρα της Φιλίας (Γέφυρα του Δούναβη), που συνδέει τη Βουλγαρία με τη Ρουμανία
Το Ρούσε είναι η μεγαλύτερη Βουλγαρική πόλη-λιμάνι στις όχθες του Ποταμού Δούναβη. μετά το άνοιγμα του Καναλιού Ρήνου-Μάιν-Δούναβη, που δημιούργησε ένα πλωτό διάδρομο μήκους 3.500 χλμ. που συνδέει 13 Ευρωπαϊκές χώρες με την Ασία μέσω της Μαύρης Θάλασσας και είναι ο μεγαλύτερος χερσαίος υδατοδιάδρομος στον κόσμο.
Στο Ρούσε υπάρχει ένα πανεπιστήμιο - το Πανεπιστήμιο του Ρούσε "Αγγελ Κάντσεφ" με δυναμικότητα 15.000 φοιτητών. Η δομή του πανεπιστημίου περιλαμβάνει παραρτήματα στη Σιλίστρα και στο Ράζγκραντ.
Στην πόλη υπάρχει επίσης παράρτημα της Γεωργικής Σχολής της Φιλιππούπολης.
Το Ρούσε είναι η πέμπτη μεγαλύτερη σε πληθυσμό πόλη της Βουλγαρίας. Το 1880 ήταν η πολυπληθέστερη πόλη της Βουλγαρίας με 26.163 κατοίκους. Ο αριθμός των κατοίκων της πόλης (όχι του δήμου) κορυφώθηκε γύρω στα 1990 αριθμώντας σχεδόν 200.000. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 το Ρούσε είχε 149.642 μέσα στα όρια της πόλης, ενώ ο Δήμος του Ρούσε μαζί με τα ανήκοντα σε αυτόν γειτονικά χωριά 167.585
Μετανάστευση προς και από την πόλη
Σύμφωνα με την τελευταία απογραφή του 2011 τα άτομα που δήλωσαν την εθνική τους ταυτότητα κατανέμονταν ως εξής :
Μη δηλώσαντες: 12.998 (8,7%)
Σύμφωνα με την πρώτη απογραφή του 1883 η εθνική σύνθεση ήταν η εξής :
Σέρβοι and Κροάτες: 113
79 Ρομά, 76 Ούγγροι, 74 Τάταροι, 58 Ιταλοί, 58 Γάλλοι, 32 Αγγλοι, 19 Πέρσες, 16 Πολωνοί, 16 Τσέχοι και 69 άλλοι.
Ρωσία !   Ρωσία - Γενικό προξενείο
Ουκρανία !   Ουκρανία - Επίτιμο προξενείο
Μπιέλινα, Βοσνία και ερζεγοβίνη
Ο Πύργος Τηλεόρασης, όπως φαίνεται από την πόλη
Το εγκαταλελειμμένο Παλιό Μουσικό Γυμνάσιο, που πρόκειται να γίνει ιδιωτικό μουσείο (1900)
Ο Ρωμαιοκαθολικός Καθεδρικός του Αγίου Παύλου (1900)
Τείχη του Ρωμαϊκού φρουρίου Σεξατζέντα Πρίσκα
Μιχαήλ Αρλεν (1895–1956), αρχικό όνομα Ντικράν Κουγιουμτζιάν, Αρμένιος συγγραφέας
Αλμπέρ Αφταλιόν (1874–1956), Γαλλοεβραίος οικονομολόγος
Βενελίνα Βένεβα (γ. 1974), άλτρια του ύψους
Ελίας Κανέττι, Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας 1981
Τάνιου Κιριάκοφ (γ. 1963), Ολυμπιονίκης στη σκοποβολή
Ράντι Νεντέλτσεφ (γ. 1938), ζωγράφος
Ζιλ Πασίν 1885–1930), ζωγράφος
Βεσελίν Τοπάλοφ, σκακιστής, παγκόσμιος πρωταθλητής 2005 - 2006
↑ Teodora Bakardjieva. «The Jewish community in Ruse». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Φεβρουαρίου 2009. Ανακτήθηκε στις 4 Μαρτίου 2007.