el en en en en el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el en el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el en el el el el el el el el el en el el el el el el el el el el el el en el el el es el el el el el el el el el gu el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el el es el el el en en en el el
Μάιος 1897: Ιταλοί Εθελοντές, Γαριβαλδινοί ή ερυθροχίτωνες στρατιώτες στρατοπεδεύουν έξω από το Δομοκό
Γράφει ο Δημήτρης Β. Καρέλης
Ο διάδοχος Κωνσταντίνος, για λόγους τους οποίους αναφέρει στην έκθεσή του, θεώρησε ότι ήταν επικίνδυνη η παράταση της μάχης των Φαρσάλων. Αποφάσισε λοιπόν την υποχώρηση ολόκληρου του στρατού μέσα στην νύχτα στην ισχυρότερη θέση του Δομοκού. Στις 02.05΄ της 24ης Απριλίου διέταξε την υποχώρηση. Η υποχώρηση από τα Φάρσαλα στο Δομοκό πραγματοποιήθηκε τις πρώτες πρωινές ώρες της 24ης Απριλίου με τάξη, χωρίς τα Ελληνικά στρατεύματα να παρενοχληθούν από τον εχθρό. Μόλις έφτασαν στον Δομοκό καταυλίστηκαν και εγκατέστησαν προφυλακές. Από το Αρχηγείο δόθηκε διαταγή να γίνει από αξιωματικούς του Επιτελείου μελέτη της τοποθεσίας του Δομοκού, που δεν υπήρχε.
Η φυσική κατάσταση του στρατεύματος ήταν καλή, παρά τις καιρικές συνθήκες, ωστόσο η ψυχολογία του ήταν σε πολύ άσχημη κατάσταση.
Το μέτωπο μήκους 25 χιλιομέτρων άρχιζε από το χωριό Χαλαμπρέζι και προχωρούσε ανατολικά στα χωριά Ασλανάρ, Κάτω Αγόριανη, Βελεσιώτες, Σκάρμιτσα, Πουρνάρι, Τσατμά, Μαντασιά κ.λπ. Η παράταξη του Στρατού υπό τις διαταγές του Αρχηγού Διαδόχου Κωνσταντίνου κατά την 5η Μαΐου στην περιοχή του Δομοκού ήταν η εξής: Προς τα δεξιά και υπό τις διαταγές του συνταγματάρχη Μαστραπά, η ΙΙ ταξιαρχία στο Βούζι έχουσα το 4ο σύνταγμα στο Κιτίκι και το Τσατμά, το 5ο σύνταγμα στο Βούζι, το VII τάγμα ευζώνων στο Κοτσελί, την IV πεδινή πυροβολαρχία και η IV πυροβολαρχία ορειβατική, του 3ου συντάγματος, στο Βούζι. Λόγω ελλείψεως στελεχών πεζικού το IV αυθύπαρκτο τάγμα πεζικού διανεμήθηκε στα δύο συντάγματα. Στο κέντρο της παράταξης και υπό τις διαταγές του συνταγματάρχη Μαυρομιχάλη, τάχθηκαν η IV ταξιαρχία με τον αντισυνταγματάρχη Ψαροδήμο, στη Σκάρμιτσα (σημ. Θαυμακό), με το ΙΙ τάγμα ευζώνων δεξιά των πεδινών πυροβολαρχιών και το Ι αυθύπαρκτο τάγμα στα δεξιά της παρατάξεως.
Το πεδινό πυροβολικό με τις Ι, ΙΙ και ΙΙΙ πυροβολαρχίες του 2ου συντάγματος βρισκόταν στο λόφο Περιστεριά, κοντά στο Πουρνάρι. Στη δεύτερη γραμμή τοποθετήθηκαν το XI τάγμα ευζώνων στη θέση Αλατόγια, το VI αυθύπαρκτο στο ύψωμα Ψηλόρραχη (υψ. 468 μ.), το Χ αυθύπαρκτο στο ύψωμα Σβέντζα και η λυόμενη πυροβολαρχία με 4 πυροβόλα στη Σκαρμιτσόραχη.
Τρία τοπομαχικά των 10,5 και τέσσερα των 8,7 της Ι πεδινής του 3ου Συντάγματος έλαβαν θέση γύρω από το Δομοκό. Στις Βελεσιώτες παρατάχθηκαν το ΙΧ τάγμα ευζώνων και το ΙΧ τάγμα αυθύπαρκτου πεζικού, υπό τον ταγματάρχη Νικολαΐδη. Εκεί βρισκόταν και το ιππικό που αποτελούνταν από έξι- επτά ίλες.
Ο Διάδοχος Κωνσταντίνος, αρχηγός του στρατού Θεσσαλίας
Στα αριστερά της παράταξης τοποθετήθηκε η ειδική ταξιαρχία, υπό τον συνταγματάρχη Κακλαμάνο, στην Άνω Αγόριανη, με τα ΙΙΙ και VIII τάγματα αυθύπαρκτου πεζικού, του 1ου τάγματος μηχανικού με τρεις λόχους, πέντε πεζοπόρες ίλες, το ΙV τάγμα ευζώνων και δύο ορεινές πυροβολαρχίες.
Το ανεξάρτητο σώμα βρισκόταν επίσης στα αριστερά, υπό τον ταγματάρχη Τερτίπη,  με το VIII τάγμα ευζώνων στο Αμαρλάρ, το Ι τάγμα του 3ου συντάγματος στο Ταμάσι, τα ΙΙ και ΧΙΙ τάγματα αυθύπαρκτων σε Ασλανάρ και Μπαλιγκλή, τη Λεγεώνα των Φιλελλήνων στο Αμαρλάρ. Στην περιοχή βρισκόταν επίσης το Σώμα των Γαριβαλδινών και δύο ορειβατικές πυροβολαρχίες.
Η γενική εφεδρεία στο Δομοκό αποτελούνταν από την 1η Ταξιαρχία του συνταγματάρχη (ΠΖ) Ιωάννη Δημόπουλου, όπου υπηρετούσε ως ανθυπολοχαγός ο Παύλος Μελάς, 4 πεδινές πυροβολαρχίες, ένα ακόμη ουλαμό και τρεις λόχους μηχανικού. Η δύναμη αυτή ανερχόταν σε 141 λόχους πεζικού, 3 λόχους μηχανικού, 7 ίλες (ιππικού), 85 πυροβόλα και 943 εθελοντές. Υπήρχαν συνολικά 28.200 τυφέκια, 1.325 σπάθες και 85 πυροβόλα. Ο Ελληνικός Στρατός της εποχής ήταν ανοργάνωτος και αγύμναστος. Ο οπλισμός του ήταν σχεδόν πρωτόγονος, καθώς διέθετε παλαιά πυροβόλα  και απαρχαιωμένα  οπισθογεμή τουφέκια Gras M1874 μετά ξιφολόγχης, τους γκράδες, όπως τα αποκαλούσε ο λαός.
Ο Ετέμ Πασάς μετά την κατάληψη των Φαρσάλων, του Βελεστίνου και του Βόλου, συνοδευόμενος από τον επικεφαλής των Γερμανών συμβούλων Φον ντερ Γκόλτς, σκέφθηκε να κινηθεί και να καταλάβει το Δομοκό. Όμως λόγω της εσωτερικής κατάστασης του Τουρκικού Στρατού, είτε για άλλους λόγους, η κίνησή του αυτή δεν πραγματοποιήθηκε πριν την 4η Μαΐου, η δε 5η Μαΐου ορίστηκε για την προπαρασκευή της επίθεσης εναντίον του Δομοκού.
Η δύναμη του Τούρκικου στρατού αποτελούμενη από την 1η Μεραρχία (Χαϊρή), τη 2η Μεραρχία (Νεσάτ) την 3η Μεραρχία (Μεμδού) και την 6η Μεραρχία (Χαμδή), Μεραρχίες Ιππικού, πυροβολικό στρατιάς και την Έφεδρη Ταξιαρχία (Χαϊδέρ), υπολογίζεται σε 40.800 τυφέκια, συν 4.000 εθελοντές από την Πρίστινα, δηλαδή πάνω από 44.000 τυφέκια (κατά τον Douchy 50.000), 1200 σπάθες και 168 πυροβόλα.  Ο Τούρκικος στρατός ήταν επαρκώς γυμνασμένος και εξοπλισμένος με σύγχρονα όπλα όπως τα ολοκαίνουργα πυροβόλα μεγαλυτέρου βεληνεκούς έναντι των ελληνικών και τα επαναληπτικά τουφέκια Μauzer, γερμανικής κατασκευής των 9,5 και 7,65 χιλιοστών. Το τουρκικό Ιππικό ήταν οπλισμένο με σπάθη, Αραβίδα Πιμπόντι – Μαρτίνι, με 60 φυσίγγια και πιστόλι, ενώ το πυροβολικό διέθετε πυροβόλα Κρουπ.
Ο Ετέμ Πασάς εκδίδει στις 4 Μαΐου 1897, την διαταγή για την πορεία του στρατεύματός του και την επίθεση στο Δομοκό και ορίζει ως ημέρα επίθεσης την επομένη ημέρα, την 5η Μαΐου. Είναι τόσο σίγουρος για την επιτυχία του εγχειρήματός του που στην διαταγή του, αναφέρει: «Εκ τούτων συνάγεται ότι την εσπέραν της 5ης Μαΐου το ύψωμα 790 Β.Δ. του Τσατμά και η γραμμή Κιτίκι – Κοτσελή (βόρεια της Σκοπιάς), πρέπει να βρίσκονται εις τας χείρας μας».
Στον κεντρικό άξονα, γύρω στις 9π.μ. της 5ης Μαΐου, φάνηκαν οι δύο εχθρικές φάλαγγες που βάδιζαν από Φάρσαλα προς Δομοκό. Η μεγαλύτερη φάλαγγα ακολούθησε το δρόμο Φάρσαλα –Δομοκός και στράφηκε κατά των θέσεων μας, προς το Πουρνάρι. Γύρω στις 3 μ.μ. όλες οι προφυλακές μας του κεντρικού μετώπου υποχώρησαν. Μια φάλαγγα προχώρησε προς την Κακκάρα με σκοπό να διασπάσει την αμυντική γραμμή. Συγχρόνως μια άλλη φάλαγγα προχώρησε προς την Κουσλόμπα. Οι Τούρκοι κατέλαβαν την Πετρομάγουλα, τον λόφο Άγιος Γεώργιος και το χωριό Κουσλόμπα. Από τον λόφο του Αγίου Γεωργίου και από τα χαρακώματα που βρίσκονταν αριστερά του δρόμου Φαρσάλων – Δομοκού ο εχθρός προσέβαλε τις θέσεις μας μπροστά στους Μύλους και τις θέσεις στην Περιστεριά.
Στο αριστερό μέτωπο προς τις Βελεσιώτες αρχίζουν αραιά πυρά κατά τις 11.30΄της 5ης Μαΐου. Ο Διοικητής της 2ας Μεραρχίας συνταγματάρχης Μαυρομιχάλης, αποστέλλει ανήσυχος αναφορά στον Κωνσταντίνο, περιγράφοντας τις πολυάριθμες εχθρικές φάλαγγες που διέρχονται από τον κάμπο της Θεσσαλιώτιδας, πάνω από 20.000 όπως ο ίδιος λέει και ζητά ενισχύσεις. Οι δυνάμεις όμως του Ριζά πασά της Μεραρχίας Νεσσάτ, ενισχύονται συνεχώς με πυροβολαρχίες. Ο Ετέμ πασάς ζητά να προελάσει ζωηρότερα η Μεραρχία Νεσσάτ και διατάσει επίθεση από το κεντρικό μέτωπο μέσω κυρίως του Πουρναρίου. Στις φάλαγγες προσβολής προηγούνται Αλβανοί ακροβολιστές (Γκέγκηδες). Η Μεραρχία Χαϊρή αναχαιτίζεται προσωρινά από τους Ευζώνους, αλλά ο Χαϊρή διατάσει σφοδρό πυρ κατά των Βελεσιωτών. Το «Τάγμα των Ερυθροχιτώνων» κατάφερε μετά από πολύωρες μάχες να αναχαιτίσει τα τουρκικά στρατεύματα αναγκάζοντας τα έτσι σε προσωρινή υποχώρηση, το απόγευμα της 5ης Μαΐου. Βαρύ ήταν όμως το τίμημα για τους γενναίους εθελοντές που υπέστησαν βαρείες απώλειες, ανάμεσα στα πολλά θύματα ήταν και ο Ιταλός βουλευτής Αντόνιο Φράττι (1847-1897) ο οποίος τραυματίστηκε στη μάχη και υπέκυψε λίγο αργότερα στα τραύματα του. Στην περιοχή της Σκάρμιτσας και των Βελεσιωτών κατά τον Φον ντερ Γκολτς (von der Goltz), τον Πρώσο (Γερμανό) στρατιωτικό που αναδιοργάνωσε τον τουρκικό στρατό την περίοδο 1883-1896, γνωστό και ως Γκολτς πασά, το μόνο που τους ευνοούσε ήταν τα ψηλά σπαρτά που οι Έλληνες δε είχαν θερίσει. Οι δυνάμεις μας αμύνθηκαν σθεναρά αλλά λόγω της φύσεως του εδάφους δεν μπορούσαν εύκολα να αλλάξουν θέσεις με αποτέλεσμα μεγάλες απώλειες σε έμψυχο υλικό και εφόδια. Το πυρ έπαυσε κατά την 8.30΄μ.μ.
Στη διήμερη μάχη οι απώλειες των Ελλήνων ανήλθαν στους 600 άντρες περίπου, νεκρούς και τραυματίες, των δε Τούρκων σε 1210.
Μάιος 1897: Έλληνες Στρατιώτες και Ιταλοί εθελοντές στην πλατεία του Δομοκού
Η απώλεια των θέσεων στο δεξιό τμήμα του μετώπου, βάρυνε πολύ στην απόφαση του Αρχηγού Διαδόχου Κωνσταντίνου για υποχώρηση των Ελληνικών δυνάμεων από το Δομοκό. Η έλλειψη επαρκών δυνάμεων όμως ήταν πλέον εμφανής καθώς η κυβέρνηση, ως μη όφειλε, κράτησε στον Αλμυρό και εκτός μάχης, την ΙΙΙ Ταξιαρχία, αποδυναμώνοντας το μέτωπο. Πράγματι, της μάχης του Δομοκού προηγήθηκε πολιτική σύγχυση χαρακτηριστική της αταξίας των σκέψεων και των αποφάσεων της κυβερνήσεως Δ. Ράλλη. Έτσι, παρά τον ηρωικό αγώνα, των Γαριβαλδινών εθελοντών (Ιταλών φιλελλήνων του Ριτσιότι Γαριβάλδη μαζί με άλλους ερυθροχίτωνες, μεταξύ των οποίων και δύο καθολικοί ιερείς), της Λεγεώνας των Φιλελλήνων και του αποσπάσματος του Τερτίπη αλλά και την αναχαίτιση του εχθρού στο αριστερό μέτωπο, η επικράτηση των Οθωμανών ήταν πλήρης.
Στις 5 Μαΐου με εντολή το Κωνσταντίνου, ακολούθησε οπισθοχώρηση των ελληνικών στρατευμάτων μέσω Δερβέν Φούρκας (σημερινό Καλαμάκι) στις υπώρειες της Όθρυος.
Στη μάχη του Δομοκού πολέμησε η «Λεγεώνα Φιλελλήνων και Γαριβαλδίνων» ή αλλιώς «Τάγμα των Ερυθροχιτώνων» (λόγω των κόκκινων στολών τους) και συνολικά 3.060 ξένοι, εκ των οποίων 2.783 Ιταλοί, ανάμεσα τους επικεφαλής ο Στρατηγός Ριτσιότι Γαριμπάλντι, γιος του Τζουζέπε Γαριμπάλντι, ο Βουλευτής Αντόνιο Φράττι, ο οποίος σκοτώθηκε σ' αυτή την μάχη, ο Νικόλα Μπαρμπάτο, οι Φερρούτσιο Τολομέι και Τσιουζέππε Εβανγκελίστι και ο Αμιλκάρε Τσιπριάνι. Οι Τούρκοι έστησαν μνημείο εις ανάμνηση της μάχης εκείνης στο Δομοκό.
Τα ξένα εθελοντικά σώματα ήταν, πρώτον, το Γαριβαλδινό Σώμα, υπό τις διαταγές του Ριτσιώτη Γαριβάλδη, με δύναμη 900 ανδρών (400 Ελλήνων, 390 Ιταλών και το υπόλοιπο Γάλλων, Άγγλων, Δανών κλπ.), το οποίο οπλίστηκε και συντηρήθηκε από την Ελληνική κυβέρνηση, ενώ ενώθηκε με τον Ελληνικό στρατό στη Θεσσαλία, πριν τη μάχη του Δομοκού. Δεύτερον, το Σώμα 300 ανδρών, επί το πλείστον Ιταλών, που διοικούσε ο Ιταλός συνταγματάρχης Ερνέστο Μπερτέτ. Τρίτον, το μικρό ιταλικό σώμα υπό τον Αμιλκάρε Τσιπριάνι, το οποίο ενεργούσε από τις πρώτες ημέρες του πολέμου και τέταρτον, η Φιλελληνική Λεγεώνα, δυνάμεως 150 ανδρών (εκ των οποίων 42 Ιταλοί), που αντιπροσώπευε 16 διαφορετικές εθνικότητες και διοικούνταν από τον λοχαγό του Ελληνικού πυροβολικού Περικλή Βαρατάση, ο οποίος έπεσε ένδοξα στην μάχη του Δομοκού.
Τα αίτια της μεγάλης, ταπεινωτικής ήττας στο Δομοκό, πρέπει να αναζητηθούν στην ανοργάνωτη διοίκηση και στην έλλειψη συνεννόησης μεταξύ του Αρχηγού και των ανώτατων αξιωματικών. Για πολλούς ήταν απορίας άξιο το πώς ήταν δυνατόν να χαθεί μια τόσο οχυρή θέση.
Ωστόσο, ο Διάδοχος Κωνσταντίνος και οι πολιτικοί ταγοί της εποχής, γνώριζαν πως η οχυρώτερη θέση της περιοχής δεν ήταν ο Δομοκός, αλλά ο αυχένας της Όθρυος στο ύψος του Δερβέν Φούρκα, όπου υπήρξαν τα πρώτα σύνορα του Ελληνικού κράτους. Όμως, μια τέτοια κίνηση θα σηματοδοτούσε ευθεία απεμπόληση ολόκληρης της Θεσσαλίας και επιστροφή στην προ δεκαπενταετίας περίπου, κατάσταση των συνόρων.
Εκείνες τις μέρες του 1897, ένα μεγάλο κύμα διωκόμενων κατοίκων από τις περιοχές της Βόρειας Φθιώτιδας, κυρίως από τα κατεστραμμένα από τους Τούρκους χωριά, υπό το φόβο της Τουρκικής εκδικητικής μανίας (να μην ξεχνούμε ότι μόλις πριν λίγα χρόνια υπήρχε τουρκική κυριαρχία στο Δομοκό), εγκατέλειπε όπως-όπως την περιοχή, αναχωρώντας με οποιαδήποτε μέσο προς την ελεύθερη τότε Δυτική Φθιώτιδα.
Ο Διάδοχος Κωνσταντίνος και Έλληνες Αξιωματικοί στο πέρασμα του Δερβέν Φούρκα
Ακολούθησε η Μάχη στην περιοχή του Δερβέν Φούρκα και Δραχμάναγα την 6η Μαΐου 1897. Στην περιοχή αυτή έγινε μάχη μεταξύ της 1ης ελληνικής Ταξιαρχίας και της 1ης και 6ης Τουρκικής Ταξιαρχίας την 6η Μαΐου 1897. Μετά την υποχώρηση της Ελληνικής Στρατιάς από το πεδίο της μάχης του Δομοκού, η Ελληνική στρατιά συμπτυσόμενη προς νότο είχε εντολή να καταλάβει αμυντικά την τοποθεσία Δερβέν Φούρκα και Αβδουραχμάν Αγά (στο σημερινό 16ο χιλ. Λαμίας- Δομοκού και Αγία Αικατερίνη-Δραχμάναγα).
Η μάχη κράτησε ως τις 8 το βράδυ. Το πεζικό μας ακόμη και χωρίς την υποστήριξη του πυροβολικού, πέτυχε να διατηρήσει τις θέσεις του. Χωρίς υποστήριξη όμως καταλήφθηκαν τα υψώματα της Αντίνιτσας και μπροστά στον κίνδυνο να αποκοπούν από τη Λαμία ο μέραρχος υποστράτηγος Μακρής και κατά την 9η βραδινή ώρα, αναγκάστηκε να διατάξει σύμπτυξη προς το εσωτερικό της στενωπού και στην συνέχεια πορεία προς Λαμία όπου και στην θέση Ταράτσα 4 χιλιόμετρα βόρεια της πόλης συνεχίστηκε ο αγώνας την επόμενη μέρα.
Το πρωί της 7ης Μαΐου ο Χακί πασάς πήρε την ακόλουθη απάντηση από το Γενικό Στρατηγείο, σε αναφορά που είχε στείλει την προηγούμενη μέρα: «Ο Δομοκός και η Δερβέν-Φούρκα ευρίσκονται ήδη εις χείρας ημών, η ανακωχή δεν θα βραδύνει πολύ κατά τα φαινόμενα, ως εκ τούτου ανάγκη να προελάσητε μέχρι Λαμίας, προ της συνομολογήσεως ταύτης».
Την ίδια μέρα το πρωί, η εμπροσθοφυλακή του Ετέμ Πασά, συνοδευομένη από άτακτους Τουρκαλβανούς πλιατσικολόγους, έφθασε στα αντερείσματα της Παλιοκούλιας, Καμηλόβρυσης και Ταράτσας έξω από τη Λαμία. Ακολουθούν μάχες στην Καμηλόβρυση και την Ταράτσα, όπου οι Τούρκοι τελικά στρατοπεδεύουν. Οι Έλληνες θα προσπαθήσουν να οργανώσουν πρόχειρη αντίσταση στις Θερμοπύλες και στα Δύο Βουνά. Ο Σμολένσκης έφτασε από τον Αλμυρό και διατάχτηκε να κρατήσει το πέρασμα στις Θερμοπύλες.
Δεν χρειάστηκε όμως να πολεμήσουν, αφού ο Σουλτάνος Αβδούλ Χαμίτ διέταξε ανακωχή στις 20 Μαΐου μετά από προτροπή του Τσάρου της Ρωσίας Νικολάου Β΄, συγγενή από τη μητέρα του με τον βασιλιά Γεώργιο Β΄ της Ελλάδας. Εν τω μεταξύ ο τότε Νομάρχης Φθιωτιδοφωκίδος Κωνσταντίνος Έσλιν, συνοδευόμενος από τον λοχαγό Γεώργιο Χατζηανέστη, με μια άμαξα και λευκή σημαία, πέρασε μέσα από τις οθωμανικές γραμμές και μέσα σε πυκνούς πυροβολισμούς έφτασε στο στρατηγείο του Οθωμανού αρχηγού της εμπροσθοφυλακής Σεϊφουλάχ πασά.
Εκεί του επέδωσε ανεπίσημο τηλεγράφημα για ανακωχή διασπείροντας τη φήμη ότι έληξε ο πόλεμος. Αυτό κατεύνασε τα πνεύματα και έδωσε το χρόνο ώστε να φτάσει το επίσημο μήνυμα από τον Σουλτάνο και τον Τσάρο για την συνθηκολόγηση. Τελικά με την μεσολάβηση των ευρωπαϊκών δυνάμεων, στις 20 Σεπτεμβρίου υπογράφηκε ειρήνη, με επαχθέστατους όρους για τη χώρα μας.
Συγγραφέας -Αρθρογράφος - Πολιτισμολόγος,
Πτυχιούχος του τμήματος Σπουδών στον Ελληνικό Πολιτισμό
της Σχολής Ανθρωπιστικών Επιστημών του ΕΑΠ.
Δημήτρη Β. Καρέλη, «Η γη που γεννήθηκε ο Έλληνας – Η ιστορία της Βόρειας Φθιώτιδας και του Δομοκού», Δομοκός, 2013.
Η Τουρκική στρατιωτική κατασκήνωση στην Ταράτσα, έξω από τη Λαμία.
Φωτό 1: Γενική άποψη του Δομοκού κατά την έναρξη της μάχης της 17ης Μαΐου. - Φωτ. Σαμπατιέρ (πρωτότυπος τίτλος: Vue générale de Domokho au commencement de la bataille du 17 mai. - Phot. Sabattier).
Φωτό 2: Τα ασθενοφόρα στο Δομοκό: Οι εφεδρείες του ελληνικού στρατού στον αριστερό λοφίσκο. - Φωτ. Σαμπατιέρ (πρωτότυπος τίτλος: Les ambulances a Domokho: les réserves de Parmée grecque sur le mamelon à gauche. - Phot. Sabattier).
Φωτό 3: Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟ-ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ. - Μάχη του Δομοκού.
Ο διάδοχος, πρίγκιπας Νικόλαος παρακολουθεί τη μάχη από το μπαλκόνι ενός σπιτιού στο χωριό. - Φωτογραφία Sabattier - Βλέπε άρθρο σελίδα 419. (πρωτότυπος τίτλος: LA GUERRE TURCO – GRECQUE . – Bataille de Domokho. La diadoque et la prince Nikolas, assistant à la bataille du balcon d’ un maison du village. – Photographie Sabattier – Voir Particle, page 419.).
Έλληνες Στρατιώτες στη μάχη του Δομοκού
Tags Δήμος Δομοκού Ιστορία Πρώτο Θέμα
Αφήστε το μήνυμά σας, το σχόλιο ή τις παρατηρήσεις σας.
Αφήστε το μήνυμά σας, το σχόλιο ή τις παρατηρήσεις σας.
Τα 10 μεγαλύτερα ποτάμια της Ελλάδας
Απολλώνιος ο Τυανεύς,ένα αίνιγμα του αρχαίου κόσμου
«Γερό χαρτί» για τους αγρότες η καλλιέργεια του κενάφ
{getWidget} $results={3} $label={recent} $type={list1}
{getWidget} $results={3} $label={Δρώμενα} $type={list1}
ΤΟ ΑΠΟΦΘΕΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
{getWidget} $results={3} $label={Αποφθέγματα} $type={list1}
Η Επανάσταση του 1821 στην περιοχή του Δομοκού
ΔΟΜΟΚΟΣ: Η ΓΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΑ...
{getWidget} $results={5} $label={Δήμος Δομοκού} $type={list1}
«Το Μοναστήρι της Παναγίας Αντίνιτσας» του Δημήτρη Β. Καρέλη
Η λίμνη Ξυνιάδα: Ένας παράδεισος που χάθηκε…
Μια σπάνια φωτογραφία του Δομοκού, κατά τον πόλεμο του 1897
Στη «Γαία Ελληνική» παρουσιάζουμε πτυχές της ιστορίας και της λαογραφίας, δρώμενα πολιτισμού, υγείας και επιστήμης, πανδαισία γεύσεων, σκέψεις, απόψεις, προορισμούς. Ε-mail : info@gaiaelliniki.gr