nl nl nl en en nl nl nl en nl nl en en nl nl nl en nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl de nl nl en nl nl nl en en en en es en it en en en en
Zodra mensen weten dat je bovenmatig geïnteresseerd bent in de natuur, weten ze je te vinden. Vorig jaar kwam een buurman die een hoornaar in huis had aan de deur (“Ja, ik dacht: ik bel maar bij Dolf aan. Wat moet ik doen? Kun je meekomen?”).  Buurjongens met een half rotte dode mees aan de deur (“We dachten dat jij wel zou weten waarom hij dood is.”). Dolle pret natuurlijk.
Dit keer kwam mijn broer met iets moois. Onder de vloer in ons ouderlijk huis had hij naast de muizenval een min of meer gemummificeerde muis gevonden. Min of meer, want de huid was grotendeels weg maar het skelet was compleet en zat nog in elkaar. Dát maakte dit een mooie vondst.
Hieronder: dode muis, met er omheen een aantal rode vlaggen voor natuurverzamelaars.
Geen idee van de doodsoorzaak. Het poeder om het lijk heen deed wel iets anders vermoeden: mijt. Ik weet niet precies welke mijt, maar ik weet wel dat het de schrik is van elke natuurverzamelaar.
Zo had ik ooit een vleugel van een torenvalk (gevonden op Schiermonnikoog, slachtoffer van een havik, vermoedden we destijds). Een paar jaar later had ik twee botjes en wat poeder. Ik had een prachtige gedroogde meikever. Twee jaar later was dat een hulsje van chitine en wat poeder (terwijl ik dat tik merk ik op dat de spelingscontrole het woord chitine niet kent, maar ik schreef het toch echt goed. Het is de bouwstof van het exoskelet van insecten).
Dit wordt dus een kwestie van luchtdicht verpakken. Hoewel er niet veel meer te vreten valt in mijn verzameling.
Hieronder: overblijfselen van een mijt. Boven zie je de staart van de muis. Het zijn erg kleine beestjes en dat maakt het moeilijk zoiets te fotograferen. Met wat meer geduld en een beter statief gaat het vast beter.
Maar een echte mummie is dit niet. Trouwe lezers herinneren zich ongetwijfeld alle stukjes die ik schrijf dus ook dat over die vleermuismummie die Bram (toen 6 jaar oud) in Frankrijk vond. Dat was echt een uitgedroogd lijk.
Ik dacht bij die laatste zin trouwens meteen aan een mijn eerste vriendin. Ik had haar jaren niet gezien maar ik begluurde onlangs een foto van haar op facebook en geloofde bijna dat er destijds (toen ze me dumpte omdat ze me stom vond) een god moet zijn geweest. Met een vooruitziende blik.
Muurrouwzwever (deel 2) mei 23,2022
De gewone of vergeten tandkaak januari 26,2022
De wolzwever in de reprise april 29,2021
Copyright Brand Exponents 2014. All Rights Reserved
We use cookies to enhance your experience while using our website. If you are using our Services via a browser you can restrict, block or remove cookies through your web browser settings. We also use content and scripts from third parties that may use tracking technologies. You can selectively provide your consent below to allow such third party embeds. For complete information about the cookies we use, data we collect and how we process them, please check our Privacy Policy