nl id nl nl nl nl nl en en nl nl en en nl nl nb nb nl nl nl nl it en fr nl en nl nl nl nl nl sv nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl fr nl nl nl nl nl en nl nl nl nl nl nl nl en
De Hollandse Herdershond is een oud Nederlands ras dat omstreeks 1890 meer bekendheid kreeg. Sindsdien is het ras in uiterlijk en karakter nagenoeg onveranderd gebleven.
In vroegere eeuwen had men op het platteland bij de boeren en herders een veelzijdige hond nodig, een manusje van alles, dat weinig eisen stelde en aangepast was aan het harde bestaan van die tijd. Op honderden landschapsschilderijen, gravures en prentbriefkaarten uit de 19e eeuw staan duidelijk herkenbare Hollandse Herdershonden in hun oorspronkelijke vorm. Ze hadden staande of tiporen en een kortharige, langharige of min of meer ruwharige vacht. De Hollandse Herdershond behoort tot de hoedende herdershonden. Hij loopt daarbij hoofdzakelijk naast de schapen (hoeden) en niet erachter (drijven), zodat de schapen in alle rust kunnen grazen. Hij moet in staat zijn om de kudde op een door de baas aangewezen plek te houden door grenzen te zoeken en daarlangs heen en weer te lopen.
Herders hebben door de eeuwen heen honden voor de fokkerij geselecteerd die bij de kudde respect afdwongen zonder de dieren te verwonden. Het was verboden echt dóór te bijten! Het is daarom begrijpelijk dat een hondenras van een dergelijke oorsprong over het algemeen een hoge bijtdrempel heeft.
De Hollandse Herder is geen modehond; hij is niet zo bekend en is dat ook nooit echt geweest. Het bestand in Nederland bestaat uit ongeveer 2.000 kortharen, 1.000 langharen en 750 ruwharen. De belangstelling in het buitenland voor de "Hollander" neemt toe.
Een evenredig gebouwde, gespierde en krachtige hond die iets langer dan hoog is. Hij heeft een intelligente en levendige uitdrukking.
reuen 57 - 62 cm; teven 55 - 60 cm
reuen gemiddeld 28 kg; teven gemiddeld 23 kg
De langhaar heeft een lange, rechte, grof aanvoelende bovenvacht zonder krul of golving met een wollige ondervacht. Hoofd, oren, voeten en achterbenen onder het spronggewricht kort- en dichtbehaard. De achterzijde van de voorbenen vertoont sterk ontwikkelde, naar onder in lengte afnemende beharing. Staart rondom overvloedig behaard. Geen franje aan de oren. Kleur: goud- en zilvergestroomd.
Fokdieren worden onderzocht op het voorkomen van heupdysplasie.
Aanhankelijk, gehoorzaam, volgzaam en waakzaam. Zeer trouw en betrouwbaar, met een groot uithoudingsvermogen. Actief en begiftigd met de ware herdershondenaard.
Zijn karaktereigenschappen vragen om een consequente opvoeding, om deze eigenschappen in de juiste richting te ontwikkelen. Het is niet nodig hard op te treden. Hij is zeer stemgevoelig; een boos "nee" of "foei" zal meer indruk maken dan een ruk aan een slipketting. Hij heeft een sterk gevoel voor rangorde en is niet een hond voor iedereen. Hij vraagt te allen tijde om duidelijke leiding. Ontbreekt die dan kan hij zelf de leiding nemen.
De "Hollander" is intelligent en leert snel. Hierdoor kan hij zich snel gaan vervelen. Er moet daarom voor variatie in de oefeningen worden gezorgd. Hij heeft veel beweging nodig. Lange wandelingen, naast de fiets, met de baas mee in de auto: hij zal alles waarderen en zich tot een fijne kameraad ontwikkelen.
Af en toe borstelen. Lange haren tussen de tenen en aan de onderzijde van de voeten worden weggeknipt.