nl en en en en en nl nl af nl en nl nl nl nl nl nl nl en en en en fi en en nl nl en nl nl nl nl nl nl nl nl en en en en nl oc sv en nl fr en en nl fr en en en en en
“Ik haat jou,… “ zegt mijn achtjarige zoon tegen mij. “… je bent zo’n slechte moeder, ik zou liever in een weeshuis willen wonen dan een kind zijn van jou!” We zijn op Schiphol om mijn moeder op te halen. Het is opvallend rustig en we moeten nog lang wachten. Toen we net in het winkeltje een bloemetje voor mijn moeder kochten, heb ik geweigerd iets lekkers voor mijn kind te kopen. En nu is hij boos, heel boos!
Ik luister naar wat hij zegt en ontvang. Ik voel de intensiteit van deze emotie en dat het veel met mij doet. Er komen veel gemengde gevoelens en verschillende stemmetjes bij mij langs. Ik voel blijdschap omdat ik contact heb met mijn kind, echt contact. Hij vertelt mij wat hij oprecht voelt in verbinding met mij op dit moment. Ik ontvang het. Ik voel blijdschap omdat de boosheid en haat welkom zijn in mijn contact met mijn kinderen. Ik geniet ervan om het te mogen zien, want dit heb ik zelf als kind niet mogen ervaren. Ik voel schrik van de intensiteit van de woorden en de boodschap die mijn kind naar mij uitspreekt. Ik voel me verbaasd over het feit dat mijn kind over een weeshuis praat. Ik vraag me af of hij weet hoe het is om in een weeshuis te wonen? Van binnen voel ik een slappe lach opkomen, maar ik ga er niet op in. Ik weet wat een gevoelig moment het is en hoe een lach het hele moment kan verknallen. Mijn kind is open en kwetsbaar. Ik ontvang.
En ik voel me diep geraakt in mijn hart. Wat mij zo raakt, is dat ik besef hoe vaak ik me als kind zo heb gevoeld en nooit naar mijn ouders heb mogen uiten hoe ik me voel. Laat staan daarin ontvangen te worden, de bevestiging te krijgen dat het oké is om te voelen wat ik voel. Als kind haatte ik mijn moeder omdat ik vond dat ze niet zacht en lief was voor mijn vader. En ik haatte mijn vader omdat ik vond dat hij respectloos was naar mijn moeder. Dat mocht ik niet uitspreken. Ik was opgevoed met het idee dat het respectloos was om zulke dingen naar je ouders uit te spreken. De onuitgesproken haat naar mijn ouders heb ik opgeslagen in mijn hart. Het werd onzichtbaar, maar het is niet verdwenen. Sterker nog, later is het eruit gekomen in mijn relaties, heel echt, maar wel onzichtbaar omdat ik me er heel lang niet van bewust was.
De eerste jaren van mijn kinderen hield ik vast aan dezelfde opvoedingsregels zoals ik die van mijn ouders heb ontvangen. Ik gebruikte een van de meest voorkomende uitspraken ‘Dat mag jij niet zeggen tegen mama’ of ‘Dat zeggen wij niet tegen ouders, het is respectloos naar de ouders toe’. Maar hoe respectloos is het naar jezelf om je eigen gevoel te ontkennen? Hoe respectloos is het naar de ander toe om niet zijn of haar waarheid te willen horen? Hoe respectloos is het naar de relatie tussen ouder en kind om het echte contact te vermijden door te schuilen achter een uitspraak ‘dat doen wij niet’? Hoe respectloos is het naar ons als mensen toe om een opvoeding aan onze kinderen op te dringen waarin een machtsstrijd ontstaat?
Lang heb ik met gesloten hart geleefd, zoveel haat en boosheid was er opgeslagen in mijn lijf en ik was daarom niet in staat om van mijzelf te houden en respect voor mijzelf te voelen. Want als een braaf kind heb ik geleerd om dat wat ik werkelijk voel in te houden, te ontkennen en ‘beleefd te doen’ tegen mijn ouders en andere mensen. Later zijn uit dit gedrag hardnekkige maskers ontstaan,
zonder welke het bijna onmogelijk lijkt om in onze maatschappij te leven. Maar gelukkig leerde ik dankzij de lichaamsgerichte therapie mijn gevoelens te herkennen, erkennen en te uiten. Zo leerde ik mijzelf te verwelkomen met alles wat in me leeft. En zo leer ik nog steeds lief en zacht te zijn voor mijzelf en respect te tonen aan mijzelf als vrouw, wat ik niet heb kunnen zien in de relatie tussen mijn ouders. En als vrouw met zelfrespect geef mijn kinderen de kaders en zeg ik ‘Nee’, waardoor ze soms heel boos worden op mij. En soms haten ze mij. En ook dat is welkom.