en fr en en en en en en nl en en en en en en en de en nl en en en nl en en es pt en nl af en en en en en nl nl en de en en en es en en nl nl en es nl en en nb de en en en en nl en en en en nl nl nl nl nl nl nl nl it en en nl nl nl nl nl nl en nl nl nl nl en nl nl nl nl en en en en en en en en en ca en en en en en en de en en en fa en en en en en nl en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en nl en en en en en en en en en en en nl en en en en en
Da Lat and Ho Chi Minh City; the end of my Vietnamese adventure
Van Hoi An haastte ik me naar Da Lat, waar ik Reinout en Leslyn weer zou ontmoeten. Na Thailand en Nieuw-Zeeland was dit de 3e keer dat ik hun tegenkwam! We hadden al afgesproken om samen te gaan canyoningen, maar eerst zouden we een bezoekje brengen aan het crazy house; de andere must-do van Da Lat. Dit huis is gebouwd door een Russische en is een heel bijzonder huis dat er deels uit ziet als een boom en veel trappetjes en gekke versieringen heeft. Leuk om eens rond te kijken en de weg kwijt te raken!
Ons werd aangeraden om een café te bezoeken dat een beetje in dezelfde stijl is en de bijnaam ‘doolhof bar’ heeft. We hoorden zelfs verhalen over mensen die de uitgang niet konden vinden zonder hulp van de medewerkers. Bij binnenkomst leek het ons nogal overdreven, want het zag er klein uit en hoe kun je daar nu verdwalen? Maar het deed zijn naam meer dan eer aan, overal trappetjes, kleine ruimtes, gangen en verdiepingen. We raakten de weg een paar keer kwijt maar vonden toen een mooi plekje op het balkon om onze overheerlijke Oreo milkshakes te drinken. Ik had hier ook afgesproken met de Britten uit Hoi An en nadat ze ons eindelijk gevonden hadden was het een fijn weerzien.
De volgende dag stond het beroemde canyoning op de planning, wat vooral veel abseilen in watervallen was. We begonnen de dag met een jeeprit door de prachtige Vietnamese natuur en door paden met zo veel modder dat ik dacht dat we vast zouden komen te zitten. Gelukkig hadden we sneeuwkettingen en chauffeurs die professioneel door de diepe kuilen manoeuvreerden. Net voor het einde begaf onze jeep het toch en liepen we het laatste stukje.
Met wetsuit en helm liepen we naar de eerste waterval. De start was ‘makkelijk’ en maar 8 meter hoog. Daarna werden de watervallen hoger en hoger en als laatste abseilden we 65 meter! We sloten de dag af met een sprong van 8 meter. Ik wilde die eerst niet doen, maar als iedereen het doet kan ik natuurlijk niet achter blijven…
Na 2 geslaagde dagen met Reinout en Leslyn was het alweer tijd om verder te reizen naar Ho Chi Minh City (of Saigon, wat je wil), want ik had al snel een vlucht naar Bangkok op de planning staan waar ik mijn vader en zus zou ontmoeten. Ik wilde in HCMC nog naar de Cu Chi tunnels van de Vietnamoorlog, maar daar had ik geen tijd meer voor en het was eigenlijk ook gewoon te warm om iets te doen. In plaats daarvan besloot ik het Oorlogsmuseum te bezoeken. Gelukkig was er airco binnen, want buiten was het absoluut niet langer dan 5 minuten vol te houden voor de Noor die ik inmiddels bijna ben. Het museum was enorm indrukwekkend met heel veel goede fotografie en een flinke dosis propaganda. Bij aankomst staan er Amerikaanse vliegtuigen te wachten en ook binnen is de informatie redelijk gekleurd. Dat maakt het gelukkig niet minder indrukwekkend en ik heb enorm veel geleerd over een oorlog waar we in Europa (mijn generatie in ieder geval) vrijwel niks van weten.
Eenmaal in Bangkok benutte ik een vrije dag om een nieuwe backpack te kopen en nu ben ik in het bezit van een heuse Deuter. Bert en ik maken altijd grapjes over hoe je direct een Duitse backpacker kunt herkennen aan zijn of haar Deuter en nu ben ik er daar dus 1 van… Deuter en ik zijn nog niet helemaal vrienden, maar hopelijk wordt het een goede vervanging van mijn geliefde oude backpack.
Na nog 1 nachtje slapen kon ik eindelijk mijn bezoek uit Nederland ophalen die mijn verjaardag kwamen vieren!
De kerk van Da Lat / The church in Da Lat
Leuk trapje / Nice stairs
Uitzicht over Da Lat vanaf het crazy house / View over Da Lat from crazy house
Klaar voor het ritje in de jeep! / Ready for the ride in the jeep!
Nu is iedereen nog vrolijk… / Here everybody is still happy…
Op weg naar de eerste waterval / On the way to the first waterfall
Eerst nog een makkelijke / Let’s start with an easy one
Bovenop de 65 meter waterval / On top of the 65 meter waterfall
Leslyn doet ‘m ook! / Leslyn on top of the big waterfall
Reinout glijdt / Reinout slides
Maar hij kan ook abseilen / But he can abseil as well
Achteraf kan gelukkig nog steeds iedereen lachen / Everybody is still smiling afterwards
Sport in de straten van HCMC / Sports in the streets of HCMC
Het postkantoor van HCMC / The post office of HCMC
Het ontvangst bij het oorlogsmuseum / The welcome comité at the war remnants museum
Dit gebouw is iets, maar ik weet niet meer wat / This building is something, but I don’t remember what
Interessanter is het hoe deze vrouw haar piepschuim vervoert / It is anyway more interesting to see how this woman transports her styrofoam
From Hoi An I rushed to Da Lat, where I would meet Reinout and Leslyn again. After Thailand and New-Zealand, this would be the 3rd time we would meet! We already agreed to go canyoning together, but first we were going to visit the Crazy House; the other must-do of Da Lat. This house is built by a Russian and it is a very special house that looks like a tree and has lots of small stairs and crazy decorations. Fun to have a look around and get lost!
We were recommended to visit a café that was in the same style and had the nickname ‘Maze bar’. We even heard stories about people not finding their way out without help from the staff. On arrival it didn’t really look like a maze as it was a very small building so how could we ever get lost in here? But it turned out to really be true, there were stairs, little rooms, hallways and floors everywhere. We lost the way a few times, but then we found a nice spot on the balcony to drink our amazing Oreo milkshakes. I also agreed to meet the British from Hoi An here and after they had finally found us, it was nice to see them again!
The next day we were going canyoning, which mostly meant abseiling in waterfalls. We started the day with a jeep ride through the beautiful Vietnamese nature en through paths with so much mud I thought we would get stuck. Luckily we had snow chains and drivers that professionally drove the car through the deep holes. Just before the end our jeep broke down and we walked the last few minutes.
With wetsuit and helmet we continued to the first waterfall. The start was ‘easy’ and only 8 meters high. After that the waterfalls got higher and the last one was 65 meter! We ended the day with a jump of 8 meters. First I didn’t want to do it, but when everyone else did it, I couldn’t stay behind of course…
After 2 really nice days with Reinout and Leslyn it was already time to continue to Ho Chi Minh City (or Saigon, whatever you prefer), because I had a flight to Bangkok waiting, where I would meet my father and sister. I wanted to visit the Cu Chi tunnels from the Vietnam war, but I didn’t have time for it anymore and to be honest, it was way too hot for it as well. Instead I decided to visit the War remnance museum. Luckily there was air condiitoning, because outside I couldn’t survive for more than 5 minutes. The museum was really impressive with lots of good photography and propaganda. In front of the museum were several American war planes and the information inside was quite subjective. Fortunately that didn’t make it any less impressive and I learned a lot about a war of which we in Europe (my generation at least) know basically nothing.
In the museum I ran into the British from Hoi An/Da Lat again and after a last drink I really had to go to the airport. Now I really have to visit England soon, because I also met some nice British on the Bark Europa and I can combine visiting everyone 🙂
Once in Bangkok I used the free day I had to buy a new backpack and now I own a real Deuter. Bert and I are always joking how you can recognize German backpackers by their Deuter and now I am one of them… Deuter and me are not really good friends yet, but hopefully it wil be a good replacement for my beloved old backpack.
After 1 more night of sleep I could finally pick up my visitors from the Netherlands who came to celebrate my birthday!
Click to share on Facebook (Opens in new window)
Click to share on Twitter (Opens in new window)
Click to share on Pinterest (Opens in new window)
Click to share on LinkedIn (Opens in new window)
Click to email this to a friend (Opens in new window)
Leave a Reply Cancel reply
Your email address will not be published. Required fields are marked *
Notify me of follow-up comments by email.
Notify me of new posts by email.
← Terug thuis: dierbaar België en wereldreisontwenningsverschijnselen / Back home: Beautiful Belgium and post-word travel symptoms