nl nl de nl id en nl it nl en nl es nl hbs_lat en nl nl en nl en de nl nl hbs_lat nl fr es oc en nl en en en en en en nl nl nl nl en nl nl nl en nl nl nl nl nl nb nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl de nl nl nl nl nl nl en nl nl nl nl nl nl nl en en nl nl es nl es es en nl nl de nl nl nl de nl nl nl de nl nl en nl nl en nl en nl de nl en en
Met Israel vlieg ik vanuit Fukuoka in Japan naar Seoul in Zuid-Korea, om twee dagen later weer in het vliegtuig te stappen naar het veelbelovende Jeju-eiland. Seoul is immens en zelfs de highlights zijn teveel om in zo’n korte tijd te kunnen bezoeken.
We verblijven in een hostel in het universiteitsdistrict van Seoul, waar het krioelt van de hippe Koreanen, internationale studenten en westerse koffietentjes. Een groot deel van de mannelijke bevolking is een stuk ijdeler dan de gemiddelde Nederlandse vrouw, en met geëpileerde wenkbrauwen en een handtas aan de arm val je hier als man totaal niet uit de toon.
Niet alleen de het uiterlijk van de mensen, maar ook de manier van doen in Seoul staat in groot contrast met het traditionele Japan. Waar het in Japan bijna onmogelijk was om in contact te komen met de bescheiden bevolking en de traditionele gebruiken voornamelijk achter gesloten deuren plaatsvinden, is men hier direct (soms ronduit brutaal) en wordt er niet opgekeken van een westerling meer of minder. De studenten in Hongdae gaan ongestoord door met socializen, cocktails drinken en nodigen je graag uit om mee te gaan naar een cool feestje.
Alhoewel Hongdae zeer goed toeven is besluiten we een van de vijf paleizen die Seoul rijk is te bezoeken. Er komen blijkt een uitdaging. Ik begrijp het strak geregelde metrosysteem totaal niet en moet bij iedere overstap vanachter een dicht poortje gered worden door een Koreaanse toezichthouder. Maar dat mag de pret niet drukken en een half uurtje later staan we gezellig met heel veel andere nieuwsgierigen in de rij voor een kaartje.
Changdeokgung palace is enorm en indrukwekkend. Met name de ieniemienie details die verwerkt zijn in het houtwerk vind ik bijzonder. Het stikt er bovendien van de kleine gangetjes en verstopplekjes. Israel schiet foto na foto (zo ook degenen in deze post) en ik loop mijmerend rond. Als ik ‘m na een half uur kwijt raak blijkt het een behoorlijke opgave om elkaar (zonder bereik) weer terug te vinden.
Bij een monnik op de thee
Na ons paleisbezoek scheiden we onze wegen en slenter ik door de kleine straatjes van Bukchon Hanok Village. Ik spot vanachter een poort een klein tempeltje. Als ik dichterbij kom twijfel ik even; het is er wel heel stil. Maar omdat de deuren zo uitnodigend openstaan en ik mijn nieuwsgierigheid niet kan bedwingen loop ik toch naar binnen. In de tuin rondom het tempeltje staan grote fruitbomen, waarvan de gevallen blaadjes bijeen geharkt worden door een jonge man in een habijt. Hij knikt me vriendelijk toe en net als ik me weer om wil draaien word ik begroet door een monnik die van achter in de tuin op me af komt lopen. Hij verwelkomt me in zijn tempel en vraagt of ik zin heb in een kopje thee.
Binnen in de tempel maakt de monnik zijn thee in alle rust klaar. Hij komt uit Thailand vertelt hij me en vraagt honderduit naar mijn reis in Japan en mijn plannen voor Korea. Zelf heeft hij kennissen in Europa wonen die hij graag nog eens zou bezoeken, maar hij zal nog jaren moeten sparen voordat dat ervan gaat komen, vertelt hij me terwijl hij me breed lachend een pak koekjes voorhoudt. De tempel ruikt heerlijk en er heerst een oase van rust.
Een paar uur later loop ik samen met Israel over de 18 kilometer lange stadsmuur en genieten we van een prachtig uitzicht met zonsondergang over de stad. Nog geen honderd meter bij ons vandaan zien we militairen van bovenop de burcht oefenen met hun kanonnen richting het noorden. Ze schieten uiteraard met losse flodders, maar het schouwspel staat in schril contrast met de vredige rust die ik eerder die middag in de tempel ervoer.
Meestal heb ik steden na een dag of twee wel gezien en wil ik daarna zo snel mogelijk aan de drukte ontsnappen. Los van het feit dat er een prachtig natuurgebied op metroafstand van Seoul ligt (Bukhansan NP), waar je ook daadwerkelijk aan de drukte kunt ontsnappen, had ik dat gevoel in Seoul helemaal niet. Ik zou er dan ook héél graag nog eens naar terugkeren om de rest van de stad te ontdekken…❤️
Klik om te delen op Facebook (Wordt in een nieuw venster geopend)
Klik om te delen met Twitter (Wordt in een nieuw venster geopend)
Klik om op LinkedIn te delen (Wordt in een nieuw venster geopend)
Klik om dit te e-mailen naar een vriend (Wordt in een nieuw venster geopend)
AziëBukchon Hanok VillageChangdeokgung palaceHongdaeReizenSeoulTravelZuid-Korea
Vorig bericht Hiken in ‘wilderness’ Nordmarka
Volgend bericht Uitgestorven Plitvice Lakes in Kroatië
Geef een reactie Reactie annuleren
Vul je reactie hier in ...
Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.
E-mail (vereist) (Adres wordt niet getoond)
Je reageert onder je WordPress.com account. ( Log uit /  Bijwerken )
Je reageert onder je Twitter account. ( Log uit /  Bijwerken )
Je reageert onder je Facebook account. ( Log uit /  Bijwerken )
Houd me via e-mail op de hoogte van nieuwe reacties.
Houd me via e-mail op de hoogte van nieuwe berichten.
Follow De slechte verhalenverteller on WordPress.com
Volg mijn blog via Email
Klik hier om mijn blog te volgen en om een notificatie per e-mail te ontvangen als ik een nieuw blog post! :)