nl nl de nl id en nl it nl en nl es nl hbs_lat en nl nl en nl en de nl nl hbs_lat nl fr es oc en nl en en en en en en nl nl nl nl nl nl en nl nl nl nl nl nl nl en nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl de nl en nl nl nl nl nl en nl nl nl nl nl nl nl en en nl nl es nl es es en nl nl de nl nl nl de nl nl nl de nl nl en nl nl en nl en nl de nl en en
De Israëlische taxichauffeur stopt op een stoffige afrit vlak na een van de IDF (Israel Defense Forces) checkpoints buiten Jeruzalem. We stappen uit de auto om vervolgens bij onze Palestijnse gids Amir, die al aan de andere kant van het checkpoint op ons staat te wachten, weer in te stappen. Dit soort wisseltrucs horen bij de grensovergangen tussen Israël en Palestina tot de orde van de dag.
Onze volgende stop is Jacob’s Well, de plek waar Jezus gesproken zou hebben met de Samaritaanse vrouw. De put is maar liefst veertig meter diep en bevindt zich in een bijzonder kleurrijk kerkje. Het is tijdens mijn reis in Israël dat ik geleerd heb dat om dit soort belangrijke Bijbelse plekken later een kerk is gebouwd en dat deze tijdens het betreffende event dus nog niet bestond. Noem het faal, noem het naïviteit. Ik noem het liever tijdelijk bewaarde kennis die ik simpelweg nog niet eerder nodig had. Het kerkje is gebouwd door één enkele man (vader Loustinos) met alleen maar restpartijen stenen. Alle schilderijen zijn door de man zelf geschilderd, het mozaïek is door hem zelf ingelegd. De inmiddels stokoude man (volgens Amir is hij 80, maar hij lijkt wel 100), heeft een enorm lange baard en zit naast de put aan een tafeltje vol souvenirs. De souvenirs zijn, hoe kan het ook anders, put-gerelateerd. Denk aan piepkleine flesjes gevuld met water uit de put, die brengen geluk. De goede man heeft zelfs al zorg gedragen voor zijn graftombe. Deze staat, nu nog leeg uiteraard, voor de kerk in alle rust op hem te wachten. De man heeft het grootste deel van zijn leven aan de kerk gebouwd en wil hier voor altijd blijven, zo vertelt Amir.
Nieuwsgierigheid & totale chaos in de souq
In Nablus bezoeken we tenslotte de souq. Hier husselt en busselt het van de geuren, kleuren en hordes mensen die ons nieuwsgierig bekijken. Sinds we in de Westelijke Jordaanoever (het gebied dat tezamen met de Gazastrook de al dan niet officiële staat van Palestina vormt) noordwaarts zijn gereden, zijn we geen toerist meer tegengekomen. Wij lijken net zo goed een attractie voor de mensen hier, als de souq dat is voor ons. Een voordeel daarvan is dat de kooplieden niet ingespeeld zijn op de westerse toerist (zoals dat wel het geval is in Jeruzalem en m.n. in Bethlehem) en te druk zijn met staren om ons iets te willen verkopen. Van een vriendelijke koopman krijgen we een stukje versgemaakte falafel (jammie!) en in een kruidenwinkeltje mogen we de lokale kruiden ruiken en proeven. In een piepkleine zeepfabriek vertelt de eigenaar over zijn familiebedrijfje en hoe hij zeepjes van geitenmelk (ja écht) maakt.
Na de souq stappen we in de auto om vervolgens door te rijden naar Jenin. In de media is Jenin vooral bekend vanwege Operatie Beschermingschild in 2002. De stad is vanwege de goede locatie dichtbij Israël, Syrië, Jordanië en Lebanon, echter ook een belangrijk handelscentrum voor Palestina. Als eerste bezoeken we het Palestijnse vluchtelingenkamp ‘Jenin Camp’. En ja, dat voelt inderdaad een beetje dubbel. Een vluchtelingenkamp is by no means Disneyland, of welke vorm van toeristische attractie dan ook. Ik merk dat we alle vier een beetje gespannen zijn (Amir niet uiteraard). In mijn gedachten had ik me een tentenkamp of geïmproviseerde huisjes van golfplaten voorgesteld, maar dat komt niet eens in de buurt van de werkelijkheid. Het vluchtelingenkamp bestaat al sinds 1948 en dat geïmproviseerde onderdak heeft al lang plaats gemaakt voor kleine huisjes van beton. Die zijn zeker niet van alle gemakken voorzien, maar ze zijn droog en aangesloten op het elektriciteitsnetwerk. Amir vertelt over het belang van de gemeenschap in het vluchtelingenkamp. Bij de bouw van een nieuw huisje zal de elektricien van het dorp zijn services gratis aan de familie aanbieden, en in ruil daarvoor krijgt hij weer hulp van de lokale loodgieter als hij een lekkage heeft.
Wanneer ik een stukje achterop ons kleine gezelschap raak omdat ik (hoe kan het ook anders) een kat probeer te fotograferen, hoor ik van ergens boven me een hoog kinderstemmetje: ‘Hello!’ roepen. Als ik naar boven kijk zie ik een klein meisje al over het balkon leunend  me aankijken. Ze zwaait verlegen naar me. Haar zus is iets minder verlegen en komt vanachter de voordeur tevoorschijn. ‘Hello!’, zegt ook zij lachend, en vervolgens ‘What is your name?’. Ik noem mijn naam en vraag haar naam. Dat is ‘Amala’, als ik het goed verstaan heb (na twee keer kon ik niet een derde keer om herhaling vragen vond ik).
Surveillance camera’s & Pizza
Als ik haar vraag over waar ik vandaag kom ook heb beantwoord, wijst ze naar iets achter me. Ik draai me om, maar snap niet goed waar ze naar wijst. Ik kijk haar vragend aan, waarop ze zo mogelijk nog heftiger in dezelfde richting wijst. M’n oog valt op de surveillance camera’s. Ik vraag me af of ik iets doe wat niet mag, maar het lachende gezicht van het meisje duidt daar niet op. ‘Wait’, ‘wait here’, zegt ze dan. Stiekem ben ik bang dat ze nog meer mensen gaat halen, maar een paar seconden later is ze alweer terug met een klein pizzabroodje in haar hand. ‘For you’, zegt ze blij. Wat lief, denk ik. Zo lief dat ik er een beetje ongemakkelijk van word. Ik heb eerlijk gezegd  geen idee of het gebruikelijk is om eerst beleefd te weigeren, maar als ik dat probeer moet Amala daar niets van weten. Ze drukt de pizza vastbesloten in m’n hand, hij ruikt heerlijk. Ik bedank haar wel drie keer, totdat Amir komt kijken waar ik blijf en we de meisjes zwaaiend gedag zeggen.
Terug in de auto zit ik nog minimaal tien minuten met een idiote lach op m’n gezicht. Amir z’n verhaal hoor ik niet meer en ik staar in gedachten verzonken uit het raam. Dat zo’n klein gastvrij gebaar me zo kinderlijk gelukkig kan maken begrijp ik maar met moeite, maar ik besluit me daar even niet druk om te maken en van het gevoel te genieten.
Sla, Kanafeh, en een politiek-vrij onderwerp
Die dag bezoeken we als laatste de grote groentemarkt in het centrum van Jenin. En met groot bedoel ik werkelijk enorm. Ik kijk m’n ogen uit over de metershoog  opgestapelde kroppen sla, radijzen, aubergines en dadels.
Op de weg terug naar Jeruzalem zijn we allemaal stil; moe maar voldaan. Alleen Amir is nog altijd onvermoeibaar aan het woord. De Amerikaanse heeft de strijd inmiddels opgegeven. Amir vertelt over zijn vrouw en drie zoons. Hij praat een stuk rustiger dan vanmorgen. Dit politiek-vrije onderwerp lijkt zelfs hem enigszins te doen ontspannen.
We maken nog een snelle laatste stop voor een groot stuk Kanafeh, een zoete lekkernij van kaas met een topping van suiker, rozenwater en pistachenootjes, om niet veel later dezelfde wisseltruc te doen bij het checkpoint in Jeruzalem.
Deze dag was misschien wel het hoogtepunt van mijn reis naar Israël en Palestina. Het zeer eenzijdige verhaal van Amir heb ik maar met een korrel zout genomen, desalniettemin was de gastvrijheid en oprechte nieuwsgierigheid van de mensen in een vrijwel onbeïnvloed Palestina, er een om niet snel te vergeten.
In Israël bezocht ik naast Tel-Aviv ook Jeruzalem, welke vijf bezienswaardigheden je daar zeker moet bezoeken lees je in mijn blog 5x Must-see in Jeruzalem! In Palestina bezocht ik ook de West Bank Barrier in Bethlehem.
Klik om te delen op Facebook (Wordt in een nieuw venster geopend)
Klik om te delen met Twitter (Wordt in een nieuw venster geopend)
Klik om op LinkedIn te delen (Wordt in een nieuw venster geopend)
Klik om dit te e-mailen naar een vriend (Wordt in een nieuw venster geopend)
Vorig bericht Uitgestorven Plitvice Lakes in Kroatië
Volgend bericht Israël|5x Must-see in Jeruzalem!
3 reacties Voeg uw reactie toe
Pingback: 5x Must-see in Jeruzalem! – De slechte verhalenverteller
Pingback: Een dag in het bruisende Tel-Aviv – De slechte verhalenverteller
Pingback: De West Bank Barrier in Bethlehem – De slechte verhalenverteller
Geef een reactie Reactie annuleren
Vul je reactie hier in ...
Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.
E-mail (vereist) (Adres wordt niet getoond)
Je reageert onder je WordPress.com account. ( Log uit /  Bijwerken )
Je reageert onder je Twitter account. ( Log uit /  Bijwerken )
Je reageert onder je Facebook account. ( Log uit /  Bijwerken )
Houd me via e-mail op de hoogte van nieuwe reacties.
Houd me via e-mail op de hoogte van nieuwe berichten.
Follow De slechte verhalenverteller on WordPress.com
Volg mijn blog via Email
Klik hier om mijn blog te volgen en om een notificatie per e-mail te ontvangen als ik een nieuw blog post! :)