en fr nl en en en nl fr en nl en pl en nl es fr en it en es es nl en nl it en nl de nl fr en en en nl nl en it nl en en nl en pl en nl es fr en it en es es es es tr es en en en en fr en en nl nl nl nl nl nl nl nl de nl nl fr fr nl en nl nl en fr en nl nl en en fr en nl nl en nl fr de nl nl en fr fr de nl nl en en nl nl nl en nl it en sv nl en en es es tr es en en
Os Mutantes, met Sergio Dias Baptista in de leidende rol, zette meteen stevig in. Opmerkelijk is dat de band nog steeds heel populair is gezien de drukte in de Pandora zaal. Ze zijn retro, spelen nog steeds psychedelische rock met her en der Braziliaanse elementen. Er werd meer in het Engels dan in het Portugees gezongen. Het overwegend jonge alternatieve publiek heeft de begintijd van de groep niet eens bewust meegemaakt. De vergelijking met die andere legendarische Braziliaanse band Azymuth dringt zich op, maar Os Mutantes heeft zich qua bandbezetting behoorlijk verjongd. In de intro’s klinken echo’s van The Beatles en Santana op. In de song Mambo werd landgenoot Sergio Mendes geëerd. De Brazilrock van Os Mutantes is nog steeds goed doortimmerd maar klinkt wel enigszins gedateerd.
Van een totaal andere orde was het optreden van Bennie Maupin in de Grote Zaal. Daar was het aanzienlijk rustiger. Maupin speelde met diverse grootheden uit de jazz zoals Sonny Rollins en Pharaoh Sanders. Hij speelde basklarinet op Miles Davis’ klassieke album Bitches Brew en maakte deel uit van het Herbie Hancock Quintet en Headhunters. Het was ronduit een genoegen de inmiddels 75-jarige Maupin aan het werk te zien. Zijn sfeervolle lyrische spel op de diverse saxen en de virtuoze dynamiek was geweldig om te horen en toen hij sterk groovend de diepe klanken uit de basklarinet de zaal in slingerde werd het nog mooier.
Tijdens haar optreden op Le Guess Who bracht ze composities van diverse albums: The Perfect Release (1979), I Have No Feelings (1986) en 31:31 (2006). Ze begon haar optreden met composities van een nieuw nog te verschijnen album. Gezeten achter haar toetsenbord, beschenen door vier bundels van blauw licht, was haar gezicht niet zichtbaar, slechts de contouren van haar lichaam, de bontmuts op haar hoofd en haar instrument. Het gaf haar performance een mysterieus tintje. Een poëtische performance want haar teksten zijn als gedichten die ze zingt. Soms ging ze de hoogte in met haar stem, uithalend over de diepe klankkleur van de Roland D 50 digital synth. Haar muziek is dromerig met veel diepte erin, muziek om je ogen bij te sluiten en naar binnen te gaan. Af en toe verraste ze met digitale beats die even om haar sound poetry heen zwermden. Ik dacht terug aan een optreden van Nico (Velvet Underground) in de jaren tachtig op Pandora’s Music Box, ook zo’n contrastrijk festival uit die tijd.
Halverwege het optreden speelde ze The Succubus van The Perfect Release met zinnen als: ‘And I need to embrace my inescapable femininess’. In het instrumentale Nothing Ever Was Anyway (van I Have No Feelings) was de echo van John Cage te horen. Daarna hoorde ik een zin als: ‘I have a dream that lasts too long’. Sommige composities zouden prima in een film gebruikt kunnen worden. Haar muziek zit vol diepte die zwaarmoedig kan worden maar ook vol schoonheid zit, poëtische en muzikale schoonheid. Zo kijk ik terug op het optreden van Annette Peacock. Het publiek wilde meer van haar horen maar ze liep zonder applaus in ontvangst te nemen in dat blauwe lichtomhulsel het podium af. Zo blijft het mysterie bestaan! Ik ben benieuwd naar haar nieuwe album dat in 2016 zal uitkomen.
speelde op in Tivoli/Vredenburg te Utrecht.
Aanbevolen om verder te lezen
Antwerp Philharmonic Orchestra – The Seven Symphonies. A Classical Tribute to Beach Boys Music
Nadat ze met Lilian Vieira op het album Seguir Vivendo het werk van Michael Franks op verrassende wijze hebben geïnterpreteerd,...
Groots 25-jarig jubileum Fay Claassen
Op 16 april vierde zangeres Fay Claassen haar 25- jarig jubileum in de Herz zaal van Tivoli Vredenburg in Utrecht....
Tord Gustavsen Trio dompelt vol Paradox onder in een magische klankwereld
Met het nieuwe door ECM uitgebrachte album Opening maakte Tord Gustavsen met zijn trio al behoorlijk indruk in het voorjaar,...
Jazz legende Pharoah Sanders op 81 jarige leeftijd overleden
Pharaoh Sanders, de legendarische Amerikaanse jazzsaxofonist, is op 81-jarige leeftijd overleden. Het nieuws werd bevestigd door Sanders' label, Luaka Bop,...
Marion Steeghs – Nachtvogel
Marion Steeghs, geboren in 1980, groeide op in het Noord-Limburgse America in een muzikale omgeving. Het dorp, deel uitmakend van...
Is hét online magazine waar de liefde voor muziek centraal staat. Een magazine bedoeld om eenieder die niet binnen één bepaald genre kijkt en luistert optimaal te kunnen bedienen met muziekrecensies, -nieuws, interviews, concertverslagen en uitgebreide artikelen & specials.
Written in Music weet zich omringd door de meest veelzijdige en enthousiaste muziekjournalisten die ons land rijk is.