nl nl nl nl id en en nl nl nl en it hbs_lat nl en nl nl nl nl nl nl en nl nl nl fr nl en nl en en nl en nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl sv nl nl en nl nl nl nl nl nl de nl nl nl nl de nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl en it nb hbs_lat nl en nl nl nl it fr nl
Het pad is maar een paar meter zichtbaar. Dan komt de Ruimte. Dan stopt ook de tijd. Hoever is het lopen door de onzichtbaarheid naar Härlingen? Een oase, mytische plek haast, aan de rand van het Töfsingdalen Nationalpark.
Er hipt een Kwikstaartje om mij heen. Alsof het wil zeggen “Kom, laten we uit de Tijd en de Ruimte vliegen”.
Dat kan hier makkelijk. Er is werkelijk niets dat je afleidt of je aandacht trekt dan behalve de diepe stilte van de eeuwige Aanwezigheid van de Natuur. Hier is een Ruimte uit de tijd. Wàt een weldaad!
Het Kwikstaartje is zo’n diertje dat je kan meenemen uit de tijd. Hij kan je meenemen naar een Moment dat er geen mensen zijn, geen drukte. Een Moment waarin de Ruimte zich kan uitbreiden.
In de verte links van mij zie ik Rendieren lopen. Ze veren over de bodem met een wonderschone souplesse. Al eeuwen zien mensen hier Rendieren. Ze brengen mij met hun eeuwige aanwezigheid steeds verder in een andere tijd. Er is een Ruimte uit de Tijd.
De diep stille bossen van Töfsingdalen, de schaduw over het Härlingen meer, de lichte bossen verder weg en de bergen van de Härjedalen in Jämtland, ze overweldigen mij met hun trage, uitgerekte tijdlijnen voorbij de waarneming. Het is niet moeilijk om hier mee uit te dijen in de traagheid en stilte.
Hoe lang is dit landschap hier al? Kijk ik naar het verleden òf kijk ik in de toekomst? Het is net of dit landschap een oergeheugen herbergt. Een oergeheugen waarin alles samenkomt wat dit landschap bewaart. Een plek waar alles naartoe evolueert en ook weer vandaan evolueert. Een herinnering hoe het Leven Natuurlijk geleefd wordt. Dit landschap is een Ruimte uit de Tijd.
Het lijkt wel alsof in de Ruimte uit de Tijd het verleden onbelemmerd naar de toekomst kan stromen. En dat de toekomst naar het verleden stroomt. Als een voortdurend weven vanuit alle kanten. Wevend door de Ruimte gaan. Niet lineair of cyclisch. Niet voorwaarts of achterwaarts, nee, een Beweging zonder bestemming dan behalve wederzijds levend zijn, genietend, uitstralend. Een Natuurlijke Beweging in een volgende staat van zijn. In dit wevende gevoel is er geen onderscheidend verleden of toekomst meer.
Is het werkelijk zo dat we naar een ‘nieuw tijdperk’ gaan? Een tijdperk gedomineerd door technologie, informatica? Algoritmes, kunstmatige ‘gezond’heid, synthetisch eten, leven op voorwaarden van goed gedrag? Opgelegde tijd en opgelegde ruimte? Cyborgs?
Ik schoffel wat met mijn voeten in de kleine stenen op het pad. De Ruimte in de Tijd is zó levenskrachtig, onstuitbaar aanwezig via mijn voeten omhoog. Steady as a rock. Oud en nieuw zijn volkomen inwisselbaar in het oergeheugen van de Aarde. Wat telt is de wens om te leven, in alle diepten en vreugdes van het bestaan, doorheen de omwentelingen. Buiten de tijd en buiten de ruimte is er alleen het dragende oergeheugen van de Aarde. Die herinnering aan het Leven zonder manipulaties, engeneering en gecreëerde illusies. De Aarde weet het nog.
Hoe lang heb ik hier staan kijken en mij laten meenemen door het Kwikstaartje en het landschap? Zie ik de Rendieren nog? Er steekt een wind op. De wind gaat draaien, de windvegen in de lucht kondigen wat regen aan. Hoe triviaal lijkt ons gemodder om de Natuur onder controle te krijgen. Om de mensen onder controle te krijgen. Om onszelf onder controle te krijgen. Wanneer je je eenmaal laat meenemen door het Kwikstaartje en het landschap, door de Ruimte uit de tijd. De enige controle die nodig is, is om je niet te laten afleiden van dit dragende oergeheugen van de Aarde.
Het ritme van mijn voetstappen komt in een fijne, wevende cadans. Later in de vallei snoep ik van de overvloedige Bosbessen.
Ruimte uit de tijd
Getagd op:deep ecology    Dragende Aarde    Fenomenen    Mytisch bewustzijn    Natuurbeleving    Natuuronderzoek    Stillness
Lie van Schelven 14 september 202215 september 2022 aforisme, Friluvsliv, reisverhaal, tiyoweh
← EarthTalk: de Taal van de Bomen
Versnellen, vertragen, resoneren →
Laten we in gesprek komen over de dragende kracht van de Aarde. Laten we de ruimte nemen om nieuwe manieren van denken te beleven, te bedenken en te doorsnappen over de talloze mogelijkheden die de dragende kracht van de Aarde geeft voor vitaal samenleven en vitaal samenwerken. Laten we ons perspectief op de Aarde en de Natuur eens 180 graden omdraaien.
Werkelijkheid en waarheid 29 september 2022
Versnellen, vertragen, resoneren 21 september 2022
Ruimte uit de tijd 14 september 2022
EarthTalk: de Taal van de Bomen 7 september 2022
Het kind terugvinden 29 augustus 2022
Aanwezig zijn in de Natuur, een leerproces 29 augustus 2022
Voorbij dwang is diepe Stilte 26 juli 2022
Welke belangen ondersteun je? 19 juli 2022
Meelezen met mijn blog?
Laat dit veld leeg
Controleer je inbox of spammap om je abonnement te bevestigen.
Copyright © 2022 Ruimte voor Nieuw Denken. Alle rechten voorbehouden. Thema Spacious door ThemeGrill. Aangedreven door: WordPress.