nl de nl en nl nl de de nl en hu en en en nl de nl nl nl nl ca nl de en fr fr nl nl en nl fr nb nl nl nl nl nl nl en nl hu fr en hu en en en nl de nl nl nl es oc nl nl nl de nl nl ca nl de de nl nl en nl fr nl en nl nl nl en nl nl nl en nl nl nl en nl nl es nl en nl nl nl en nl fr nl ru nl fr nl en nl en fr fr nl nl en nl fr nb nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl en nl nl bn nl nl nl en nl nl nl nl nl nl en en fr en hu en nl
Discussie evaluatie vakbondsacties - Krachtsverhoudingen opbouwen om in het offensief te gaan | Syndicaal | België | Analyse
In Defence of Marxism tijdschrift
Communistische ideeën aan een opmars bezig in Baskenland
De NAVO: een humanitaire ngo of een agressief militair bondgenootschap?
Duitse energiecrisis: "bevriezen voor de vrijheid"
Een hommage aan de heldinnen en helden van weleer
Eerste linkse president ooit verkozen in Colombia!
Groot-Brittanië: politieke crisis en stakingsgolf
In het onderwijs en daarbuiten: het is tijd om te strijden!
International Marxist University 2022: een daverend succes
Oorlog en vrede: een marxistische analyse
Foto: Ben van Meerendonk / AHF, collectie IISG, Amsterdam. [Attribution-ShareAlike 2.0 Generic (CC BY-SA 2.0)]
75 jaar geleden: massastaking tegen de troepenzending naar Indonesië
Geëngageerde geschiedschrijving: een goede manier om het nieuwe jaar in te zetten!
Heeft het primitief communisme ooit bestaan? Is een klassenloze samenleving mogelijk?
Het belang van theorie
Vormingsdag | zaterdag 6 november van 14u tot 18u | De marxistische kijk op de geschiedenis
In Defence of Marxism tijdschrift
Discussie evaluatie vakbondsacties - Krachtsverhoudingen opbouwen om in het offensief te gaan
Eind november stond dit punt ook op de agenda van het federaal comité van de socialistische bond.  Binnen het ACV en het ACLVB wordt deze discussie ook gevoerd. De meeste afgevaardigden worden niet betrokken bij deze discussies, militanten en leden op de werkvloer al helemaal niet. Dat is fout natuurlijk. Hier alvast in het kort onze evaluatie van de vakbondsstrijd van de afgelopen periode en wat wij denken dat de vakbeweging nu moet doen.
De crisis die in 2008 begon is nu 5 jaar bezig en 3 jaar geleden werd de regering Di Rupo gevormd. De crisis is niet voorbij. De opflakkeringen van economische groei sinds 2008 waren zwak en kortstondig en werden snel gevolgd door langere perioden waarin het bbp verder daalde. Het feest op de beurzen zegt niet veel over de staat van de reële economie. De korte opstoot van groei van de reële economie tussen 2010 en 2011 zorgde ook niet voor de verbetering van de werk -en leefomstandigheden. Integendeel: de lonen werden geblokkeerd, het spaargeld brengt niets meer op, de werkloosheidgraad is hoog, interim-arbeid en precaire contracten zitten in de lift, velen worden overmand door burn-outs, antidepressiva gaan als zoete broodjes over de toonbank, de groep leefloners zwelt aan en de armoede nestelt zich diep in het sociaal weefsel van het hele land.
De meer scherpzinnige economisten (zoals Paul Krugman of de guru van de Financial Times, Martin Wolf) voorspellen een lange periode van depressie (‘a permanent slump’). Die kan twee decennia duren (1). Denk hier even over na. Het betekent twintig jaar soberheid en aanvallen op de moeizaam opgebouwde rechten en de welvaartsstaat. Wat we de laatste vijf jaar hebben meegemaakt wordt de nieuwe norm. De vakbeweging moet dus niet hopen dat ‘het wel zal voorbijgaan’. We moeten ook niet denken dat wat we nu verliezen aan inkomen en verworvenheden, morgen bij een gunstiger economisch gesternte weer snel in te halen valt. Dit besef moet nog doordringen bij de vakbeweging. Zolang we niet onder ogen durven zien dat deze crisisperiode hoogstwaarschijnlijk nog lang zal duren, zitten we mis. Dit systeem is ziek. Het wil zich herstellen op onze kosten. Dromen over een kapitalisme zonder crisis en zonder soberheid zijn bedrog. Daarom moet onze syndicale strategie kaderen binnen een strijd voor een grondige maatschappijverandering, een beweging voor de vervanging van het kapitalisme door het socialisme.
Zo een bredere visie is wat volgens ons ontbreekt aan de actiestrategie van het ABVV. De overheersende visie is die van aanpassingen aan het bestaande systeem. Het kapitalisme wordt aanvaard als enige mogelijke systeem. Dat is de voornaamste verklaringen voor de huidige impasse in de vakbondsstrijd. Acties, betogingen en stakingen zijn enkel gericht op het afremmen van de sociale afbraak. Niet de sociale afbraak tegenhouden of de verbetering van de sociale omstandigheden, enkel het stelpen van open wonden lijkt het doel. Onze acties (bijvoorbeeld wandelingen langs het park van Tervuren, of de Noord-Zuid) moeten dan ‘tonen’ dat we ‘niet akkoord zijn’.
Er is de afgelopen jaren natuurlijk zeker strijd gevoerd. In 2012 werd er 20 procent meer gestaakt dan het jaar ervoor. In het eerste semester van 2012 werd er zelfs meer gestaakt dan in het hele jaar 2010. 2012 begon met de  algemene staking van 30 januari en sinds 1991 was er niet meer zoveel gestaakt geweest.  Maar het bracht weinig of niets op. Op uitzondering van bijvoorbeeld de stakingen bij Swissport en bij de toeleveringsbedrijven van Ford Genk. Inderdaad hoog tijd dus om zich te bezinnen hoe het ABVV de overwegend defensieve strijd kan doen omslaan in offensieve strijd. Gewapend met een antikapitalistisch programma moeten we niet langer ondergaan maar kunnen we winnen!
Vonk is de Belgische afdeling van de International Marxist Tendency Deze website gebruikt cookies. Hier kunt u meer lezen over cookies en uw voorkeursinstellingen aanpassen. Als u deze website gebruikt, gaat u akkoord met ons privacybeleid.