nl en nl en en en nl en en nl nl nl nl nl en nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl en sv en nl nl nl nl en nl en en nl nl nl fr
We groeien op met het gegeven dat je je tranen niet laat zien en zeker niet in het openbaar. Wat je wel laat zien moet positief zijn. Kijk maar naar Facebook, Instagram en de andere sociale media. Wat hebben de mensen toch een perfect leven. Alles lukt ze, ze zien er mooi uit en hebben nooit zorgen of problemen. Veel mensen kijken hierdoor tegen andere op en denken dat zij met hun zorgen, probleempjes en gezondheid sukkels zijn. Dat moet toch wel, want ik ben niet zoals zij. Zij die zo perfect zijn en zo’n geweldig leven hebben.
Face your problems, don’t Facebook them.
Een nicht van mij maakt op dit moment veel mee en dat zijn zeker niet allemaal fijne dingen. Ik vind het zo knap van haar dat ze dat gewoon deelt. Dat ze verteld hoe het met haar gaat en wat ze allemaal moet doormaken. Eerlijk en met een optimistische toon. Daar heb ik echt respect voor.
Het schilderij dat hierbij staat heb ik twee jaar geleden gemaakt. Voor het eerst les in abstract schilderen. Gewoon maar begonnen met lijnen trekken en er kleuren in zetten. Op het moment dat ik bijna klaar was, nog even iets doen en toen ging het mis. Een grote druppel water gleed  van mijn kwast zo over het schilderij. Wat baalde ik. Ach het is toch niks meer dacht ik en ik ging verder met het laten glijden van druppels water. Op dat moment kwam de docent langs en die vroeg hoe het ging. Ik vertelde hem dat dit mijn tranen waren.
Tranen die ik in die periode heel veel lied vloeien. Wat een emoties die er uit moesten en maar bleven komen. Het heeft heel lang geduurd voordat ik er weer een beetje was. Ik moest mijn problemen wel aankijken, want ik kon niet anders. Ik heb professionele hulp gezocht en veel mooie mensen om me heen gekregen. Het duurde lang, maar ik durf nu te zeggen dat ik er weer ben.
Heb ik mijn problemen op facebook gezet. Nee, echt niet. Het was ook niet veilig voor me. Je weet nooit wie het onder ogen zou krijgen en wat voor gevolgen dat voor me zou hebben. Ver gezocht. Helaas niet.
Veel mensen die mij kennen weten niet dat ik al twee jaar geen les meer geeft en dat ik officieel gestopt ben als docent. Het vak dat ik met veel liefde deed. Toch zou ik niet meer terug willen. Ja, ik heb het zwaar gehad, maar ik ben er ook blij mee. Blij dat ik de keuze heb gemaakt om voor counselor en coach te gaan. Blij dat ik met mijn opleidingen ben begonnen. Blij met de weg die ik ben ingeslagen.
Waar ik spijt van heb is dat ik het niet eerder heb gedaan. Dat ik wist dat ik niet meer op mijn plekje zat en toch ben blijven zitten. Ik gun het een ieder om op tijd om zich heen te gaan kijken en zich veel tranen te besparen.
Wil je hier over door praten of hier meer over weten. Neem dan contact met mij op.
#tranen #nietopmijnplek #omjeheenkijken #wordtweerblij #echtzijn #counseling #coaching
Jeannet van Bruchem  -
Graag opnieuw inloggen. De inlogpagina wordt in een nieuw tabblad geopend. Na het inloggen kun je dat sluiten en naar deze pagina terugkeren.