nl it nl en nl nl nl nl de en en nl nl nl nl de en nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl de de nl en en
Van Plofklas naar Bofklas - Goed onderwijs in kleinere klassen op OBS De Lantscheene - 'Het verhaal van mijn dochter, 6 jaar' (S. J.)
Vanaf het eerste moment dat onze dochter van thuis naar de peuterzaal ging, was het al wat lastig voor haar. Zij is een meisje dat erg gevoelig is voor de prikkels en de energie van andere mensen.
In eerste instantie leek alles goed te gaan
Toen ze naar school ging, ging het in eerste instantie best redelijk. De klas was klein en haar juf was iemand die erg gevoelig was met oog voor elk individueel kind. Toen werd de klas steeds groter door de aanwas van nieuwe kleuters en onze dochter reageerde daarop door overprikkeld thuis te komen. Dat ging eigenlijk een beetje sluipend, waardoor we in eerste instantie niet goed doorhadden hoe groot het probleem voor haar was.
We zagen steeds vaker een boos kind dat huilend uit school kwam
Wij hadden na school steeds vaker een boos kind thuis. Schelden en huilen gebeurden dagelijks. We zijn het gesprek aangegaan over wat we gezamenlijk voor haar konden doen. Onze dochter liep cognitief wel erg voor, maar kon moeilijk omgaan met de situatie van de grote klas. Ze leek daar dan ook in te verzuipen.
Een burn-out op kinderniveau
Ze werd steeds ongelukkiger en we zagen op het laatst een meisje dat alleen nog maar boos en verdrietig was. Haar gedrag en de manier waarop ze met de situatie om kon gaan ging rap achteruit. Als ze naar school moest, zag ze daar enorm tegenop. Maar ze ging, omdat ze wist dat ze moest. De gevolgen vergelijk ik uiteindelijk maar met een burn-out op kinderniveau. Onze dochter raakte compleet opgebrand.
Als ouder sta je machteloos
Nachtenlang heb ik wakker gelegen en gepiekerd wat we in vredesnaam met de situatie aan moesten. We voelden ons zo hulpeloos! Ook op de momenten voordat onze dochter uit school kwam was ik al aan het piekeren hoe ik de dag door moest komen en dat vreselijke gevoel voor haar kon verlichten. Maar als ouder kun je daar niet zo veel aan doen en dat frustreert.
Ik wist dat er NU iets moest veranderen
Op een dag kwam zij uit school en zij letterlijk tegen ons: ‘Ik ben lelijk, ik wil nooit meer in de spiegel kijken’. Dit was het moment waarop wij wisten dat het zo niet langer door kon gaan en dat er NU iets moest gebeuren. We hebben haar van school gehaald en een aantal weken thuisgehouden. Na een week of twee thuis ging ze weer voorzichtig grapjes maken. Ook sliep ze beter. Dit was de bevestiging voor ons als ouder dat de hoofdreden van al die onrust een te grote school was.
Wij zijn zelf gaan zoeken naar een andere oplossing
Wij zijn zelf gaan zoeken naar een andere oplossing. Ik heb, denk ik, alle scholen gesproken die klassen hadden tussen de 20 en 25 leerlingen. Kleiner was er niet in Wolvega. Onze dochter gaf zelf aan niet meer met zoveel kinderen in een klas te willen zitten. ‘Dat is veel te druk voor me, mama’. Dat scheelde bij ons enorm, dat ze zichzelf zo goed kan verwoorden. Zij kon zelf aangeven waar het probleem lag en wat ze nodig had.
Doordat er in Wolvega zelf geen kleinere klassen zijn dan 20 kinderen, zijn we ons gaan oriënteren op scholen buiten Wolvega. Zo zijn we op De Lantscheene terecht gekomen en daar voelde alles meteen goed.
Hier krijgt ze alle rust en ruimte die ze nodig heeft
Bij de start op De Lantscheene werd er vanuit het team alle ruimte geboden aan ons. De leerkrachten en directie waren meegaand en hadden alle begrip voor het trauma dat wij als gezin hadden opgelopen. Eerst mocht ze rustig de ochtenden starten en langzaam werd dit opgebouwd. Ze dachten heel erg met ons mee en dat was fijn. Na de eerste week op de nieuwe school zagen wij direct verbetering in het gedrag van onze dochter. Wij zeiden meteen dat we ons kind weer terug hadden. De boosheid, waar nooit iets tegen te doen was, verdween. Alle verdriet en neerslachtigheid ook. Er kwam rust in huis, ook voor ons. We konden weer slapen ’s nachts en ons gezinsleven werd genormaliseerd. Onze dochter blijft een gevoelig meisje, maar kan nu tenminste in alle rust zichzelf ontplooien en leert goed haar grenzen bewaken.
De bevestiging voor ons: we hadden het juiste gedaan
Als ouder zit je altijd met je handen in je haar. Je weet niet wanneer je het juiste doet voor je kind. De eerdere situatie was zeker niet de juiste, maar of een andere school wel verlichting gaat brengen moet je altijd maar afwachten. Toen het op De Lantscheene tijd was voor de musical (waarbij alle klassen mee mogen doen) gebeurde er iets moois. Mijn dochter stond op het podium. En dat niet alleen, ze stond ook nog mee te zingen! Ik zag haar, samen met andere kinderen, plezier hebben en lachen. Op dat moment hebben we wel een traan gelaten. We konden eindelijk die vreselijke periode voor onszelf echt afsluiten. Wij hadden als ouders het juiste gedaan voor ons kind.
Mijn advies voor andere ouders
Voor alle ouders die met hun kind ditzelfde probleem doormaken, kan ik alleen maar zeggen: kijk verder! Er zijn scholen waar jouw kind wel gelukkig kan zijn en waar wèl rust en ruimte is. Wees niet bang om zelf in te grijpen als ouder. Wij hebben de ideale situatie op De Lantscheene gevonden en wij zijn als gezin nog elke dag blij dat we die keuze gemaakt hebben.
"Doordat De Lantscheene een kleine school is,
is er persoonlijke aandacht voor elk kind"
'Het verhaal van mijn zoon, 11 jaar' (S.B.)
"Als stadse westerling vind ik het soms magisch om te zien hoe de kinderen hier op school met elkaar omgaan"
‘De school als reden waarom we bleven’ M.R.
"Zijn gedrag wordt steeds soepeler en vriendelijker, omdat hij hier wel begrepen wordt."
Onze zoon (5 jaar) wordt eindelijk begrepen J.S.
"Ze ontkomt niet aan de aandacht en dat heeft een positief effect op haar."
Het verhaal van onze dochter (6jaar) M.P.
"De leerkrachten en directie waren meegaand en hadden alle begrip
voor het trauma dat wij als gezin hadden opgelopen"
'Het verhaal van mijn dochter, 6 jaar' (S. J.)
"Doordat de school juist wat kleiner is, kunnen zij met name uitdaging bieden aan leerlingen die dit nodig hebben"
‘Het verhaal van onze kinderen' (A.H.)
"Sinds onze dochter op De Lantscheene zit, zie ik een totaal ander kind.
Ze mag weer kind zijn en is is uit haar schulp"
‘Het verhaal van mijn dochter, 11 jaar’ (S.P.)
Op Obs De Lantscheene is het een jaarlijks terugkerende traditie om het voorjaar te verwelkomen met de Lammetjesdag.