nl fr id en nb id ca nb nl en nb en nl nl nl nl it nl nl nl nl nl it nl ca nl nl it af nl nl nl it en it nl nl nl en nl nl nl nl nl nl nl nds nl nl nl nl nl nl nl nl en nl pt nl nl nl nl nl nl nl nl nl en nl nl nl nl nl af nl nl nl en nl nl nl nl nl nl el nl nl nl nl nl nl nl el nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl ca it nl nl en it en nl nl nl nl nl en pt nl el en en en en en en en nl en it nl pt nl it nl nl nl nl nl nl nl nl it nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl
2021 ! De overheersing van patriarchaal verhardende systemen is wereldwijd toe aan verlossing, zachtheid, transitie en het opbloeien van diepgewortelde mens- en natuurwaardigheid. Eind winter besloot ik daarom om in het voorjaar te starten met een kleinschalig waterproject gericht op het vernieuwd beleven van e e n h e i d, waarvan hier een neerslag. Het tegenwoordige en toekomstige eenheidsbeleven wordt ons niet geschonken zoals destijds. We leven afgescheiden en hebben onze oorspronkelijke eenheid verlaten. Door eigen keuzes en zelfwerkzaamheid kunnen we een leven in eenheid met elkaar, de geestwereld, de scheppende natuurwezens en de natuurlijke elementen van moeder aarde, vernieuwd opbouwen en manifesteren. Het leren aanvaarden dat zelfs het diepste duister verbonden is met het licht, dat eenheid niet exclusief maar inclusief is, is een sleutel voor de schatkist van ons eigenlijke oer-potentieel.
h e t  o e r
'n weg meandert uit het ijl
opnieuw geniet ik van de oerkracht van deze indrukwekkende waterval
die ik in Nieuw Zeeland vol bewondering gade sloeg.
B R O N van E E N H E I D
.. Waar kan ik de oorsprong van eenheid beter in mijn herinnering brengen dan bij een waterbron, waar vanuit de diepere lagen van moeder aarde het water opwelt. De waterwezens werken er in een voortdurende afwisseling met de pure, zuiverende levenskracht van het water. De bewegingen, hun geluid en ritme, de klanken van de stroming, zij lokken mijn dromende aandacht. Zo ook de omgeving : de lucht, het licht, het stukje aarde waarop ik sta, de vogels en insecten. Een luisteren naar binnen : 'Wat gebeurt er in mij ?' 'Wat word ik gewaar ?' Dieper dan ik gewend ben verbind ik me met het wezen van het water, het herinneren komt in beweging ...
.. Uit een karaf gevuld met bronwater giet ik wat water door een wervelaar in een waterschaal. Mijn ogen doe ik dicht. Het wordt stil, de ruimte verwijdt, het gevoel van tijd lost op. De ruimte wordt een gewijde ruimte gevuld door liefde en zachtheid. Een teer doorzichtige goudgroene stroom, opgenomen zijn, ook het zachte roze sluimert er, vrede daalt in ..
.. Ik vier dit eenzijn, een lied, dansende bewegingen. Raap witte en zwarte kiezelstenen en stukjes schors, vorm een stromende meanderende lijn van de waterschaal naar een plukje wilde hyacintjes. Luisteren naar de wind, kijken naar de uiteenwijkende wolken. Zonlicht dat door breekt viert feest met mij. Ik geniet zoals ik vroeger deed als kind totdat de tijd van hier weer daar is ..
Het is de woensdag voor pasen, stille woensdag 2021
2 weken geleden was ik ook op deze plek, deze tuin met 3 appelbomen, gastheren van de bloeiende maretak. Bij de eerste aanblik van de bloei welde een kinderlijke vreugde in mij op :
' hoe vol licht stralen deze kleine bloesems !' Zonder te weten van de hoed en de rand ontdekte ik spelenderwijs het verschil tussen de vrouwelijke en mannelijke bloemen, zette schaaltjes met het speciaal hiervoor opgevangen hemelwater neer en begon met 'oogsten'. Jan-Willem liet me mijn gang gaan in zijn tuin en keek een tijdje op afstand stilletjes toe tot het hem te koud werd. Ik deed wat in me opkwam, van het innerlijk zeggen van de woensdagspreuk tot het voorzichtig snoeien van de bloesems die ondanks hun stralende gele kleur nog ingehouden bloeiden. Ik maakte onderscheid tussen mannelijk-vrouwelijk gemengde en gescheiden schaaltjes, nam enkele foto's van de bomen en de bloesem, noteerde wat me opviel en wachtte geduldig op de kostbare momenten dat 'n enkele zonnestraal door de bewolking heenbrak. Er moest niets, ik genoot ondanks de kou en voelde me senang.
Deze stille woensdag ben ik dus opnieuw, maar nu samen met Pieter in Jan-Willem's tuin en vinden er bijzondere momenten in de voluit stralende zon tussen ons 3en plaats. Onderwijl zitten wij op onze knieën onder de appelbomen en de inmiddels uitbundig bloeiende maretakbloesems. Gesprek, actie en stille aandacht wisselen op een natuurlijke manier af. We schakelen onze zintuigen t/m tast, reuk en smaak actief in, ook delen we perifere waarnemingen en gewaarwordingen. Zo uitwisselend, ontdekken we enkele karakteristieken en verschillen van de maretakbloesems en nemen ook onszelf waar.
Een heel mooi moment : het diep oprecht voelen van pure  v r e u g d e door een onzer, vergezeld door het besef hoe in de omstandigheden van de kindertijd gevoelens al jong naar de achtergrond werden geduwd ... Het ontroert mij altijd als mannen hun voelen onder woorden brengen. Ook nu, dit zoeken naar woorden maar zo zuiver dichtbij het gevoel zelf blijvend ..
Wanneer we innerlijk stilstaan bij de kracht die de maretakbloesem van de 3e appelboom uitstraalt - het twijgje is strakker en taaier, het blad stugger en haast geelgroen en de groepjes mannelijke bloesem staan zeer overtuigd en bijna trots open te stralen - ontstaat deze mooie vreugde-ervaring :
' De bloem en ikzelf vangen samen het licht van de zon, waardoor ik kan ervaren hoe de bloem het eerste zonlicht vroeg in de ochtend in zich opneemt en dit licht krachtige levenskracht door de bloem heen pulseert. Het wekt in mij een diep vreugdevol levensgevoel tot in al mijn vezels. Ik voel me dankbaar dat ik dit ervaar, dat ik als man nu weet dat ik gevoelens echt diep kan doorvoelen.'
We komen bij appelboom 2 op het idee om aan het vrouw-man gemengde schaaltje bloesemwater, een stukje bladgoud toe te voegen. Ook haalt Jan-Willem een koperen schaal waarin we de aparte vrouwelijke bloesem van appelboom 1 (die trouwens ook nog winterbessen draagt) drenken.
Dan laten we de schaaltjes bij boom 2 en 3 aan zichzelf over en lopen met het schaaltje  mannelijke bloesem en met de koperen schaal met vrouwelijke bloesem naar de 3 bijenkasten van Jan-Willem. Wat een bedrijvigheid en volop gezoem ! Een koolwitje en citroenvlinder vliegen afwisselend boven de bloeiende bodembedekker (maagdepalm?). Pieter en ik leren van Jan-Willem's vertellen over het bijenleven en het imkeren. Wanneer we zachte, door de bijen pas bereide propolis in onze handen krijgen en de geur intens in ons opnemen, voel ik me weldadig doorwarmd vooral bij mijn bronchiën. Ik leg een stukje van de propolis in de koperen schaal.
Het einde volgt als vanzelf. Ik haal 2 lege flesjes en laat mijn 'collega's' kiezen van welke schaal zij wat bloesemessence willen. We spreken af dat we nog 'n keer samenkomen voor het maken van een Bijenessence. De rijkelijk welluidende vogelzang doet ons uitgeleide.
Ik besef dat dit ongedwongen samenwerken met Jan-Willem en Pieter me energie heeft gegeven. En hoe wonderlijk eigenlijk, dat de onnatuurlijke geluiden van de buren en de straat (tractor, elektronische muziek, zaagmachine) ons -daar onder de maretak-appelbomen- niet konden verstoren .. zozeer waren we buiten ook echt binnen ..
I N F O R M A T I E D R A G E R en V E R B I N D E R
L u i s t e r e n
De oogst van stille woensdag leeft voort, niet alleen innerlijk maar ook in de flesjes waarin het bronwater al hetgeen heeft opgenomen wat die ochtend als ' magie van de werkelijkheid ' rond ging.
Waarvan wij ons waarschijnlijk slechts een fractie bewust zijn geworden. Maar iedere fractie is van waarde, draagt de betekenis van het grotere geheel in zich.
a l s  d e  z i e l e  l u i s t e r t
als de ziele luistert
spreekt het Al een taal dat leeft
ook een taal en teken heeft ..
I n f o r m a t i e
Uit het essence-flesje van appelboom 3 giet ik een bodempje water in een klein glazen schaaltje. Vrij snel kom ik in een rustgevende stemming. En ervaar dat ik tot in mijn basis wordt gedragen, niet gestut maar zacht omhuld, vredig gedragen. Mijn voorhoofd tintelt en gaat stralen, er opent iets waardoor ik ahw in de dingen zelf kan 'kijken', het is een soort voelend-kijken. Ik ben waar ik mijn aandacht naar toezend. Ook mijn hart beweegt mee in dit verbonden zijn. Ik ervaar deze essence  als een eenheids-essence, misschien noem ik haar wel zo als blijkt dat ook anderen deze essentie 'aan hun  w a t e r ' herkennen. Pieter die op stille woensdag mee heeft geoogst, komt uiteindelijk met de treffende naam  ' e e n h e i d  in  v e r s c h e i d e n h e i d '
12 april 2021, maandag na de 1e paasweek
W a t e r  v e r b i n d t
Onverwachts nam ik deel aan het roeren van het Hoornmest preparaat bij BD boerderij het Leeuweriksveld. Een verrassende ervaring met water als levenselement voor de aarde, in samenwerking met dier en mens ! We hebben in de namiddag en -vooravond  zo’n 2,5 uur gewerkt om de Hoornmest in water te roeren en over de 5 hectare land uit te brengen.
Wij, de 4 helpsters, volgden boer Wouter naar het land om op 2 plekken de met koemest gevulde koehoorns uit te graven. Onder de zegen van een hagelbui kwamen er 4 in de winter van 2019 ingegraven hoorns tevoorschijn en meerdere van 2020 waarvan we er 5 meenamen. We klopten de mest uit de hoorns. De mestgeur was verdwenen, de meest oude hoorns geurden het minst vochtig, zelfs zacht aangenaam. Al bij het in mijn handen houden van het preparaat ervaarde ik een krachtig stevig geworteld zijn.
Terwijl het nog wat naregende straalde de zon tussen de grijze wolken en begon het dynamiserende proces van de koemest in het  w a t e r. Een grote regenton was van tevoren voor bijna de helft met hemelwater gevuld, boven de ton hing een lange vierkantige paal aan de overkapping (bevestigd met ‘n ijzeren ketting), aan de paal een bos samengebonden takken (heksenbezem), dit als roerspaan. Het 1 uur durende feest kon beginnen!
Wouter zette, beheerst als een ware stuurman op zijn schip, een enorme spierkracht in, afwisselend rechtsom en linksom draaiend. Eerst grote slagen rond de omtrek gevolgd door kleiner en sneller wordende draaiingen totdat in het midden alle waterkracht centreerde. Zodra daar het diepste punt op de bodem van de ton zichtbaar werd vond het geheimzinnige omkeermoment  plaats in de naar beneden zuigend-wervelende vortexkracht.
Precies op dat moment tilde Wouter de bezempaal even op en stuurde hem de andere richting uit gepaard gaande met 'n aan de branding verwante, alles chaotiserende golfomslag, waarna het hele proces zich herhaalde. Welk een inzet door de mens in samenspel met de fascinerende vormkrachtenwereld van water, preparaat en elementenwezens die ongetwijfeld sterk werden aangetrokken en betrokken waren. Dit kan niet anders: wij, die met onze aandacht het proces waarnamen ervaarden een opengaande stroming tussen boven en beneden, Wouter vertelde over een ooit door iemand waargenomen, grote verbindende koepelruimte om deze gebeurtenis heen ...
Toen ook wijzelf na elkaar de roerspaan een korte tijd overnamen, ervaarden we wat voor giga spierkracht dit vraagt en de uitdaging van het gedoceerd inzetten van onze kracht in verhouding tot ons uithoudingsvermogen. En later .. hoe we dit (als vrouwzijnde) konden ‘verlichten’ door gezamenlijk ‘het roer te vatten’. Een verdeling van krachten, een ahw inzetten vanuit 4 windstreken. Kortom fascinerend : het dynamische ritme dat ontstaat, de cadans, het wervelen, de ‘branding’. Dit waar te nemen in samenspel met Wouter en in samenspel met onze gezamenlijk aansturende vrouwenhanden !
Fase III Het uitbrengen over het land
Rond 19 u begon, inmiddels zijn we 7 vrouw/man sterk, het uitbrengen van de hoornmest over de akkers. Met gevulde emmers en handbezems verdeelden we ons en  w i j d d e n  al lopende de in afwachting zijnde aarde. Ieder liep rechtuit, verspreidde de druppels afwisselend naar links en rechts zodat bij elke stap toch zeker 10 m in de breedte besprenkeld werd. Ik merkte dat er al snel een lemniscatische beweging ontstond tijdens dit verspreid benevelen van de aardegrond en genoot daarbij van de inmiddels bedaarde frisse wind, de omgewoelde kluiten waar ik soms doorheen moest ‘ploegen’, 'mijn' werkzame companen in de omtrek, het ondergaande zonlicht, de wijde blik in de verte. Een waar geschenk vanuit en voor ons hart, de aarde en haar elementenwezens. Tijdens het laatste werk daalde de rust nog dieper. En het naderen van de avond bracht nóg een stille, zegenrijke toegift : 'n kwart regenboog aan de noordoost hemel ..
Als afsluiting een heerlijke maaltijdsoep van Kathinka. Weldadig dat we, moe en voldaan in grote groep in de huiskamer van de boerderij het voedsel van het land konden genieten. Hoe belangrijk is een gastmaal en ont-moeten na gezamenlijk gedane arbeid !
W a t e r  w e r v e l a a r
Zoals water van de ene naar de andere plek stroomt, zo wordt het ene moment vervolgd door het volgende. Zo ging het ook 'n dag na mijn roer-avontuur, ik werd geattendeerd op de waterwervelaar. 'n Kleine beschrijving :
' Water is de behoeder van het leven en het medium
voor het informatiedragende etherische lichaam in alle levensprocessen van de aarde.
Tot het energiekste water dat de aarde ons schenkt,
behoort het water van de beken in het hooggebergte.
In het uiterst sensibele ogenblik dat een waterstroom door ontelbare minuscule wervelingen verstuift in een chaos,
vormt zich een bijzondere inwendige structuur in het water.
In de waterwervelaar wordt dit natuurlijke proces geïmiteerd.
'Het verschil in smaak en werking van het gewervelde water in vergelijking met mijn gevitaliseerde kraanwater, is groot.Het is nog zachter van smaak en heeft een intensere schoonmakende werking. Na mijn eerste glaasje kon ik zelfs de geraniumplant en het stukje propolis -zonder deze aan te raken- op 2 m afstand helder ruiken. Fascinerend!
Het water laat je van de bovenste kolf in de onderste wervelen, wat 12 maal wordt herhaald daarbij de eerste 3 keer een aanzet rechtsom en de volgende 9 keer linksom. Langs de ronde glazen wand beweegt het water zich spiraalvormend tot in een werveltrechter. Het verstuivend chaotiseren dat in de onderste kolf ontstaat, wist informatie uit van bijv. onzuivere stoffen. Het wervelen verschaft toegang voor kosmische vormkrachten om hun zuivere stempel opnieuw in het water af te drukken. Het wordt zo etherisch-enegetisch opgeladen en verlevendigt.
Water straalt in haar stralingsrichting zowel de kosmos in als naar het middelpunt van de aarde, wat altijd gebeurt in de cadans van afwisselende ritmen verbonden met de getijden van de maan. Water slingert, meandert en rolt met levenskrachtige dynamiek, vormt waterkristallen wanneer het vriest, wat een wonderlijk verfijnde geometrische scheppingen ..
Water neemt tal van gestaltes aan. Het verschijnt als druppel, condens, stoom, vocht, nevel, regen en wolk, als waterval, beek, rivier, zee en oceaan, hagel, sneeuwvlok en kristal. In de regenboog toveren zon en water kleur tevoorschijn.
Alles wat leeft bestaat voor een groot deel uit water. Het is niet vreemd dat water haar omgeving in zich opneemt, meer dan welk element ook. Zij resoneert mee met wat haar omringt van stoffelijke tot fijnstoffelijke tot onstoffelijke substantie ..