nl en nl nl nl nl nl nl nl nl nl fr en en en en nl en nl en nl nl nl en nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl en nl nl nl nl nl nl en nl nl nl nl nl nl nl nl en nl nl nl nl en en nl nl nl nl en fr nl nl en nl nl it nl nl nl fr nl nl nl nl nl nl en
Hij studeerde tussen zijn 12 en 17 jaar tussen de broeders in ons Sint-Paulusinternaat in Gent. Hij vertrok op zijn 18e naar het conservatorium, praat tegenwoordig uren vol op Qmusic, acteert in vele Vlaamse theaterzalen en speelt ook nog eens Lars De Wulf in de VTM-reeks Familie. Kürt Rogiers is een manusje-van-alles, maar zo ziet hij het zelf niet. “Mijn ambitie is om te leven met mijn beperkingen en te genieten van mijn talenten.”
We staan in de deuropening als een enthousiaste hond tussen onze benen kwispelt. “Waf, blijf hier”, beveelt Kürt Rogiers, waarna de hond gedwee terug naar binnen glipt. “Machtige naam, hé, Waf”, lacht hij. Hij lijkt om een of andere reden verheugd met ons bezoek. “Ik ben blij dat ik eens kan uitleggen wat een fijne periode ik heb gekend bij jullie. Mensen zijn altijd achterdochtig als ik hen vertel dat ik 5 jaar op een internaat van de Broeders van Liefde heb gezeten. Alsof daar vanalles gebeurde dat het daglicht niet mocht zien! Neen, de broeders waren geen rare mensen. Integendeel. Wij werden met heel veel liefde omringd. Zij toonden ons de wereld, gaven ons les en voedden ons op. Ik houd er alleen maar prachtige herinneringen aan over.“
Je zat 5 jaar op het Sint-Paulus internaat van de Broeders van Liefde in Gent. Zit er ergens een broeder verscholen in Kürt Rogiers?
(lacht) “Neen. Ze hadden al snel door dat dat niets voor mij was. Maar ik kreeg van hen wel de waarden en normen mee. Een linkse persoon ben ik niet, maar sociaal voelend zeker wel. Het gebod: Gij zult uw naaste beminnen als uzelf, streef ik elke dag na. Het constante streven naar empathie, komt ongetwijfeld voort uit die tijd. Ik heb als puber wel gerebelleerd, maar ondertussen dompelden ze mij tot mijn 17 jaar onder in het ‘geloof, hoop en liefde-ideaal’. Dat zit gewoon in mij.”
Jij bent afkomstig uit Zele. Hoe kwam je als 12-jarige terecht in een internaat?
“Broeder Kamiel stapte op een dag mijn klas binnen. Hij toonde een dia-reportage over het internaat, het grote Gent en het leven van de broeders. Als twaalfjarige zat ik op het puntje van mijn stoel. Indrukwekkend, vond ik het. Kijk, Zele is een onbeduidend dorpje, bestaande uit 1 kleine en onnozele parochie. Het meest spannende wat er bij ons plaatsvond, was de zondagsmis. De pastoor met zijn kazuifel, de gezangen, dat hele ritueel: die dingen intrigeerden mij. Weet je dat mijn idool op mijn 8 à 9 jaar oud, paus Johannes Paulus II was? Dus zeurde ik thuis dagenlang om naar dat internaat te mogen. Mijn ouders twijfelden. Ik was wel een goede student, maar zonder spartaanse discipline. Ze stemden toe, zodat ik dat laatste misschien zou verwerven in het internaat.”
En je verwachtingen werden ingelost…
“Zeker! Vooral wat die spartaanse discipline betreft (lacht). Elke ochtend stond ik om 6u op en woonde de eucharistieviering bij. Maar op een zekere maandagochtend – eigenlijk elke ochtend – waren wij internen nog moe. Tijdens het Eucharistisch gebed sprak de priester volgende liturgie uit: de Heer zij met u. Wij: en met uw geest. De priester: verhef uw hart. Wij: wij zijn met ons hart bij de Heer. Dat laatste zeiden we wat slaperig waardoor broeder Guido luid op de banken kletste en riep: jullie zijn niet met jullie hart bij de Heer, jullie zitten nog in jullie bed! (lacht). Ja, die ochtendmis was best pittig.“
Ontdekte je in het internaat je passie voor acteren?
“Niet echt. Ik heb daar vrijwel niet geacteerd zelfs. Dat compenseerde ik in het weekend. Ik volgde les in de academie van Lokeren en speelde mee in het theater van Zele. Maar het verschil tussen de Kürt die startte aan het conservatorium en de Kürt die er afstudeerde, kon niet groter zijn. Ik schaam me er bijna voor maar op mijn 18 jaar legde mijn moeder mijn kleren nog altijd klaar.”
Is er in het onderwijs van vandaag meer plaats voor kunst?
“Oei, dat is mijn stokpaardje (lacht). Mijn vrouw is leerkracht en we hebben daar vaak discussies over. Ik kan mij geweldig opwinden over dat onderwerp en zij vindt dat grappig. Kijk, onderwijs is iets vreemds. Jongeren zouden een algemene vorming moeten krijgen, terwijl ik het gevoel heb dat ze van die algemene vorming weinig meedragen naar later toe. De focus ligt vooral op kennis en wetenschap. Geschiedenis en taallessen nemen steeds minder uren in. En er is al helemaal geen ruimte voor het ontdekken van talenten als acteren, tenzij je een enthousiaste leerkracht hebt die daar wil op inzetten. De klemtonen in het onderwijs liggen op verkeerde plaatsen.”
Je talenten kennen we, maar heb jij ook beperkingen?
(lacht) “Oei, als ik een opsomming moet maken van al mijn beperkingen, dan zijn we nog wel even zoet! Mijn talenten zijn trouwens ook niet zo uitgesproken. Ik ben veeleer een manusje van alles. Ik kan een beetje acteren, een beetje presenteren, een beetje zingen,… Maar ben ik Matthias Schoenaerts? Neen. Ben ik daar verdrietig om? Neen. Ik leef met mijn beperkingen en ik geniet van mijn talenten. Dat is een capaciteit die iedereen zou moeten bezitten. In het programma ‘Kinderen voor Kinderen’ zongen ze ooit in een liedje: je ruilt wat met elkaar en geld heb je niet meer nodig. Dat idee is heel infantiel maar is het niet geweldig dat ik werk, en met die verdienste mensen kan betalen om dingen voor mij te doen waar ik geen aanleg voor heb? Kunnen zeggen: ik kan dat niet, is één van de meest louterende dingen in het leven.”
Er zijn allicht mensen die die capaciteit niet bezitten…
“Uiteraard. En die mensen hebben een duwtje nodig. Deze ochtend herhaalde mijn dochter de leerstof van haar toets wiskunde. Ik moedigde haar aan en zei dat ze in zichzelf moest geloven. Als ze het even niet meer begrijpt, kan ze van haar leerkracht wat meer uitleg krijgen. Het draait vaak om duwtjes durven vragen. Die duwtjes zijn heel belangrijk. Ik deel ze graag uit zodat ik mensen vooruit help en bij hen bestaande onzekerheden kan wegnemen. Als we nu eens met zijn allen duwtjes geven en duwtjes vragen, dan ontstaat er een mooie balans in het leven. Ja, het klinkt een beetje godsdienstig maar dat hoeft het niet per se te zijn.”
Je bent een bekend persoon. Gebruik je die bekendheid om projecten te steunen of ze in de kijker te zetten? Ben je geëngageerd?
“Was ik maar Angelina Jolie! Dan kon ik fulltime goede doelen verwezenlijken! Er komen constant dingen op mij af. Mensen triggeren mij voortdurend met hun verhalen. Ik ben een activist. Ik hou van mensen én van dieren. En ik engageer mij voor nog tal van idealen. Vorige zomer reisde ik met mijn gezin naar Oeganda. Daar bezochten we een schooltje dat leeft van giften. De kinderen leren er vooral Engels en basiskennis over hygiëne. Raad eens? Ik kwam als een gereinigd man terug naar België. Nu blijven we dat schooltje financieel steunen. Ach, mijn engagement werd me met de paplepel ingegeven door de broeders. En mijn zomers bracht ik door in de Westakkers in Sint-Niklaas. Daar stonden vrijwilligers klaar om mensen met een handicap op te vangen waarvan de ouders op vakantie wilden. Ik leerde er andere verhalen kennen dan het mijne.”
Je verwijst naar het christendom, de ochtendmis, normen en waarden. Wat is geloven voor jou?
(denkt na). “Geloven is iets zeer abstracts. Mijn jongste dochter vraagt me wel eens: bestaat God? Het feit dat ze die vraag stelt, maakt mij blij. We mogen niet vies zijn van een gesprek over God. Dat betekent niet dat het eenvoudig is. Dingen zoals geloven, God of spiritualiteit uitleggen, is moeilijk. Geloven is iets ontastbaars. Je kan het niet vastpakken en niet benoemen. Zelfs wanneer je er met de hoge clerus over discussieert, kom je in een wolk terecht. Taal krijgt geen vat op geloof.”
Volg jij het idee dat meer en meer Belgen zich afzetten tegen het geloof?
“We leven in een maatschappij die getekend en gevormd is door onze godsdienstige achtergrond. Iedereen is daardoor geloviger dan hij of zij denkt, of dan hij of zij wil toegeven. Ik wil bijvoorbeeld monogaam zijn, ik koos op een bepaald moment voor 1 partner waarmee ik de rest van mijn leven wil spenderen en ik zet mijn gezin centraal. Dat zijn voorbeelden die voortvloeien uit onze katholieke achtergrond. Maar inderdaad, tegelijkertijd worden er lentefeesten georganiseerd ter vervanging van het vormsel. Waarom? Door die alternatieven wordt er wat aan de essentie voorbij gegaan.”
Toch hebben veel mensen het moeilijk met het geloof. Hoe komt dat?
“Het probleem met geloven is het woord God. Godsdienst associëren veel mensen spijtig genoeg nog altijd met een opperwezen dat ons elke dag het leven schenkt. Het zijn niet zozeer de waarden en normen van het geloof die afstoten, maar wel het idee van onderwerping. We houden er niet van dat iemand van buitenaf ons leven bepaalt. We willen onafhankelijk en zelf aan het stuur zitten. Vroeger zei een leraar Godsdienst: God is niet voor de leidende mens, God staat achter de leidende mens. Ik ging daar toen niet mee akkoord, en dat doe ik nu nog steeds niet. Dat ik daar tegen inging heeft me nochtans punten gekost! (lacht) Daarin bots ik zelf ook met het geloof. Ik ben ervan overtuigd dat de dingen met toeval gebeuren en dat ze niet zijn voorbestemd door God. In de hele discussie of alles uitgeschreven en gepland is, zeg ik: neen, wij bepalen de dingen zelf.”
Misschien verdwijnt het geloof wel helemaal…
“Neen, zeker niet. De kerk staat momenteel voor gigantische uitdagingen maar ik hoop dat bij iedereen het geloof stilletjes opnieuw aansterkt. Dat wil niet zeggen dat iedereen plots weer moet lopen binnen. Het besef dat onze keuzes bepaald zijn door onze achtergrond, is al heel wat. Geloven hoeft ook niet per se over God te gaan. Zo leer ik mijn kinderen dat ze niet mogen liegen. Ze weten ook dat ze niet mogen stelen, niet mogen bedriegen, dat ze hun zondag doorbrengen op de Chiro omdat zondag een rustdag is,… Zonder de geboden expliciet op te zeggen, beseffen kinderen wat al dan niet kan. Godsbeleving bestaat op dit moment uit het doorgeven van familiale waarden en normen. Onze godsbeleving ziet er anders uit dan 10 jaar geleden, maar zal er ook anders uitzien binnen 10 jaar.”
We zijn hier al een kwartier over geloof aan het praten. Waarom werk jij voor een commerciële zender en niet voor Klara of Radio 1 waar je ook professioneel met die thema’s aan de slag zou kunnen gaan?
“Ik word gelukkiger van het commerciële circuit. Echt waar. Ik leg mijn focus op mijn gezin, mijn kinderen, mijn vrouw, mijn hond, mijn huis en mijn zijn in dit huis. Daarnaast wil ik werken op de meest plezante manier die er bestaat. Niet dat werken bij de openbare omroep lastiger of complexer is, maar het is er vaak ernstiger en de thema’s zijn inderdaad pakkender en maatschappelijker. Programma’s als Taboe en Down the road tonen mooie en boeiende dingen en zo’n programma’s wil ik heel graag presenteren maar tegelijk en ik er bang van. Dat is laf van mij maar de workload van zo’n programma’s ligt heel hoog en de thema’s en verhalen zou ik zeker meenemen naar huis. Kijk, in het leven worden we omringd met lasten, ziekte, verlies en tegenslag. Het is best heftig allemaal. Kiezen voor een luchtige job op een commerciële zender waarin ik ‘leuke’ dingen kan doen, is een bewuste keuze. Het geeft me de ruimte, de kracht en de energie om ’s avonds en in het weekend de moeilijke verhalen van vrienden en familie te helpen dragen. Mijn werk is dus mijn hobby. En het luchtige aan mijn werk, is de maïzena in mijn bestaan.”
Hoe vind jij het geluk?
“Het geluk vind je nooit. Ik ga zeker niet op zoek naar ‘het grote geluk’. Ik zoek elke dag een perfect moment waarop ik met volle teugen geniet. Een lekker wijntje drinken, een fijne kennismaking met mensen hebben, een wandeling met mijn hond,… Kleine pareltjes zitten verborgen in elke dag. Je ziet, 5 jaar internaat hebben mij gevormd, he! (lacht)”
Wie is Kürt Rogiers?
Kürt werd geboren in 1971.
Hij is getrouwd en vader van twee dochters (Lola en Merlijn)
Hij is presentator op Qmusic en acteur in theater en op televisie.
Hij zat 5 jaar op het internaat Sint-Paulus bij de Broeders van Liefde en “werd er elke ochtend gewekt met het liedje Blanche en zijn peird van Willem Vermandere toen een broeder op een dag de ochtendbel afschafte”