nl nl nl nl de nl en nl da nl nl nl nl nl nl nl nl sv nl nl de nl nl en nl nl nl fr fr fr nl tr nl nl nl nl nl nl nl nl en nl nl nl nl nl nl nl nl nl fr nl nl fr fr nl nl nl nl nl fr nl fr en en
Josyane groeit op in een kinderrijk, kleurloos, burgerlijk gezin waar de kinderbijslag voor de ouders belangrijker lijkt dan het geluk van de kinderen.
Na de basisschool afgemaakt te hebben voert Josyane eigenlijk weinig meer uit. Ze zou niet weten welk beroep ze zou willen doen. Bovendien moet ze thuis helpen. Ze heeft geen zin om zich voor een of ander vervelend baantje uit de naad te werken en hangt dus maar wat thuis en in de buurt rond. Ze sluit zich aan bij een groep jongens en meisjes die op staathoeken staan, op scooters rijden of wat in bosjes rondhangen.
Voor Josyane is dit een manier om zich af te zetten tegen het leven dat ze tot nu toe zonder veel geluk en liefde geleid heeft. Als een in principe wildvreemde metselaar, de Italiaan Guido, haar met liefde behandeld voelt ze wat ze al die tijd gemist heeft. Dit veroorzaakt mede haar afzetting tegen haar leventje. Uit 'wraak' gedraagt ze zich onbehoorlijk door met de meeste jongens uit haar scootergroepje naar bed te gaan en huisvaders te verleiden en belachelijk te maken. Als er weer nieuwe huizen gebouwd worden in een wijk verderop gaat Josyane op zoek naar Guido, degene die haar zo'n goed gevoel gaf. Omdat ze hem niet vindt raakt ze danig overstuur.
Bij haar vriendin Ethel thuis gaat het er heel anders aan toe. Ethels broers helpen mee in het huishouden en Ethel zelf leert voor schooljuf. Omdat ze studeert ontzien de andere gezinsleden haar in het huishouden. Voor Josyane, die het halve huishouden doet thuis, is dit op z'n minst bijzonder. Dit laat zien hoe zo'n vervelend leven Josyane eigenlijk heeft. Ze heeft niets om naar uit te kijken. Totdat Philippe bij haar in het gebouw komt wonen. Het is liefde op het eerste gezicht. Maar door een misverstand duurt het even voor de twee een relatie krijgen. Wanneer Josyane in verwachting blijkt te zijn trouwen ze en huren een flat. Met Philippes salaris en de kinderbijslag zouden ze net rond moeten kunnen komen.
Ironisch genoeg gaat Josyane nu precies zo'n leven leiden als de buurtgenoten die ze altijd bespot heeft, maar is wel gelukkig.
De familie van Josyane, bestaande uit: vader, moeder, Patrick, Catherine & Chantal, Nicolas en later ook Martine, Pascal en Caroline & Isabel.
Vooral het slimme broertje Nicolas speelt een belangrijke rol. Hij is Josyane's favoriete familielid, aan hem verteld ze wat ze kwijt wil. Andersom is Jo ook Nicolas' meest geliefde familielid. Op blz. 90 schrijft hij een verhaal waarin hij als hij groot is z'n vader, moeder en broer, hiermee bedoelt hij waarschijnlijk Patrick, doodt maar niet z'n zus Josyane want van haar houdt hij. Hij zou haar met touwen vastbinden om te zorgen dat ze nooit meer buiten zal komen. Hij is namelijk niet blij met haar buitenhuisze activiteiten met jongens / mannen.
Eenzaamheid, uitzichtloosheid, liefde en geluk.
Je beleeft het verhaal door de ogen van Josyane. Het leest alsof zij de gebeurtenissen aan de lezer vertelt. Auctoriaal perspectief dus.
Het verhaal speelt zich af in de jaren na de tweede wereldoorlog tot 1960.
Het verhaal is verteld in de onvoltooid verleden tijd, de 'imparfait'.
Ik vond het een bijzonder interessant verhaal. Voor ik in dit boek begon was ik al in een ander boek begonnen maar die vond ik niet erg leuk hoewel het wel een makkelijk te lezen boek was. Dat is dit boek trouwens ook. Ik vind het leuk dat Josyane een ontwikkeling doormaakt in de loop van het verhaal. Ik begin dan altijd zelf te redeneren waarom ze verandert en dat maakt het leuk om verder te lezen. Ik ben dan nieuwsgierig of mijn oplossing klopt met het boek.
Aan het begin van het boek schoot ik niet echt op maar naarmate de paginanummers opliepen liep ook mijn leessnelheid op. Ik zit er nu meer in en hoef niet meer constant na te denken wat een bepaald woord in een bepaalde tijd betekent of een bladzijde opnieuw te beginnen.
Christiane Rochefort is geboren in 1917 in Parijs. Zij is altijd bezig geweest met vele vormen van cultuur, zoals muziek, beeldhouwen, tekenen, en dus ook schrijven. Zij stond erg kritisch tegenover de maatschappij. Dit komt in haar boeken dan ook duidelijk naar voren.