en fr nl en en en nl fr en nl en pl en nl es fr en it en es es nl en nl it en nl de nl fr en en en nl nl en it nl en en nl en pl en nl es fr en it en es es es es tr es en en en fr en nl en en nl nl en nl nl nl nl en en en en nl nl nl nl ru es en en en en en en en en de en en en en en en fr en en en en en en ru en en en nl fr fr en en nl en fr fr nl en nl en fr fr nl nl nl en en fr en nl nl en nl fr de nl nl en fr fr de nl nl en en nl nl nl en nl it en sv nl en en es es tr es en en
Flying Lotus staat voor chaos. Zijn muziek wordt wel eens onder de IDM geschaard, een afkorting voor “Intelligent Dance Music”. Geweldige genrenaam, toch? Pretentieuzer kan bijna niet, en dan vraag ik me ook nog eens af of er ooit iemand heeft gedanst op de muziek (en hoe zou die dans er dan uitzien??). Hoe dan ook, ik weet niet of je intelligent moet zijn om Flying Lotus te kunnen luisteren, maar ik weet wel dat het niet altijd even makkelijk is om een album van begin tot eind te luisteren – waarmee ik niks af wil nemen van de genialiteit. Los Angeles is een essentieel werk in de IDM-geschiedenis, Cosmogramma is een monumentaal album in de FlyLo-discografie, maar alle albums van de man achter Flying Lotus, Steven Ellison, hebben één gemene deler: je luistert ze niet even gemakkelijk op de zondagochtend terwijl je de kruiswoordpuzzel aan het maken bent, en je ook nog wat wil meekrijgen van de fluitende vogeltjes buiten.
Flamagra is het eerste album van Flying Lotus dat enigszins met die traditie breekt. Ellison levert aardig in op complexiteit, en het eindproduct valt wat lichter op de maag. Wat komt er daarvoor in de plaats?
En met die vraag leg je de vinger op de zere plek. Antwoord: ik heb geen idee. Een van de sterkste karaktereigenschappen van eerdere klassiekers van Flying Lotus was cohesie, focus. Het gevoel dat je de plaat op de platenspeler kan leggen, en hem er pas af mag halen als de conclusie voorbij is. Flamagra is verreweg het langste album van Ellison, en hoewel hij precies zo’n artiest is van wie je een lang album zou kunnen slikken, gaat het bij het nieuwe project een beetje mis. Niet omdat de muziek op de plaat zo matig is, maar het album lijkt met elk nummer een nieuwe thematische weg in te slaan zonder die goed uit te werken. Nu krijg je meer het gevoel alsof je de naald van je platenspeler op elk willekeurig punt van het album los kan laten: er lijkt toch niet echt een belangrijke volgorde in de plaat te zitten.
Flamagra valt het best als je hem interpreteert als een hiphop-beattape, à la J Dilla’s Donuts. Losse beatsnippers die snel na elkaar voorbijkomen, flarden van ideeën uitgespreid over een album. Die potentie wordt nog meer bevestigd wanneer Tierra Whack en Denzel Curry langskomen op Yellow Belly en Black Balloons Reprise, die fantastische tracks afleveren. Op eerstgenoemd nummer creëert Tierra Whack een volledig unieke setting, die je eigenlijk nooit eerder in de hiphop hebt gehoord. Perfect passend bij de buitenaardse bliepjes en boepjes van de bizarre beat, rijmt ze een minstens even bizar vers bij elkaar, met aan assonantie geen gebrek.
I’m a firm believer, Bible reader, very eager brain feeder
Heard you need a visa, don’t desert your leaders
Rare like a purple beetle, I’m Teresa, nice to meet ya
Bye Felicia, diarrhea, I’ma die just like Aaliyah
Het daaropvolgende Black Balloons Reprise is een pure rapbanger om in te lijsten. Denzel Curry is in vorm, en flowt heerlijk over een rauwe en pure hiphopbeat, dat overigens erg veel gemeen heeft met Kendrick Lamars The Blacker The Berry. Dan volgt het vreemde Fire Is Coming, waarin filmregisseur David Lynch een angstaanjagend, bizar en spannend verhaal opleest, onder begeleiding van een duistere productie, met mysterieus geruis en geklik, terwijl de stem van Lynch wordt bewerkt tot die van een duivels wezen in een horrorfilm. Het middenstuk van het album vormt eindelijk een naadloos op elkaar aansluitend (deel van het) geheel, en laat verlangen naar meer in dezelfde trant.
Veel van de muziek op Flamagra had zeker niet misstaan op eigenlijk alle voorgaande albums van Flying Lotus, en dat is gewoon een groot compliment. Het typische FlyLo-geluid – jazzy instrumentale hiphop, met een psychedelische nasmaak – is overal op de plaat te vinden. Het mooie van typische Flying Lotus-muziek is dat er altijd zo’n geheimzinnig, mysterieus en onheilspellend randje aan kleeft. Het grote probleem blijft dat het allemaal veel meer had kunnen zijn. Nou hoeft het helemaal niet erg te zijn om op een album voortdurend van het ene idee naar de volgende impuls naar een nieuwe reflex te schieten – zie het geweldige Drunk van Ellisons partner in crime Thundercat – maar op Flamagra lijkt het geen bewuste keuze te zijn, maar meer een gevolg van een gebrek aan concentratie. De vingerafdrukken van die Thundercat zijn trouwens net als op You’re Dead! weer overal op het album te vinden: de basgitaarvirtuoos wordt gecrediteerd als schrijver op twintig van de zevenentwintig nummers. Daarnaast komen legendes als Herbie Hancock en George Clinton ook nog stilletjes voorbij; laat dat een indicatie zijn van het respect dat Flying Lotus in verschillende genres heeft afgedwongen met zijn eigenzinnige stijl. Des te meer doet het pijn dat dit toch best aardige album wat minder zal worden herinnerd dan Cosmogramma, Until The Quiet Comes en You’re Dead!. De pieken van Flamagra versterken elkaar niet, en maken ook de dalen niet minder diep.
Het album Flamagra van Flying Lotus is uitgebracht door Warp op 24 mei 2019.
Bestellen bij Sounds Downloaden bij iTunes (€5,99)
Heroes In A Half Shell
Burning Down The House
Find Your Own Way Home
Aanbevolen om verder te lezen
Flying Lotus – Yasuke
Met de score voor animatieserie Yasuke breidt Flying Lotus zijn muzikale rijk fraai uit. Yasuke, een door LeSean Thomas gemaakte...
In Amsterdam-West vind je misschien wel het meest tragische verlies in de cultuursector ten gevolge van de coronacrisis. De magische...
Nicolas Jaar – Cenizas
In de pakweg tien jaar oude muzikale carrière van Nicolás Jaar verwende hij zijn oplettende fans met een output om...
Tord Gustavsen Trio dompelt vol Paradox onder in een magische klankwereld
Met het nieuwe door ECM uitgebrachte album Opening maakte Tord Gustavsen met zijn trio al behoorlijk indruk in het voorjaar,...
Jazz legende Pharoah Sanders op 81 jarige leeftijd overleden
Pharaoh Sanders, de legendarische Amerikaanse jazzsaxofonist, is op 81-jarige leeftijd overleden. Het nieuws werd bevestigd door Sanders' label, Luaka Bop,...
Marion Steeghs – Nachtvogel
Marion Steeghs, geboren in 1980, groeide op in het Noord-Limburgse America in een muzikale omgeving. Het dorp, deel uitmakend van...
Is hét online magazine waar de liefde voor muziek centraal staat. Een magazine bedoeld om eenieder die niet binnen één bepaald genre kijkt en luistert optimaal te kunnen bedienen met muziekrecensies, -nieuws, interviews, concertverslagen en uitgebreide artikelen & specials.
Written in Music weet zich omringd door de meest veelzijdige en enthousiaste muziekjournalisten die ons land rijk is.