nl af nl nl nl nl nl nl it en en es es nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl sv nl nl nl nl nl nl it en en nl nl nl en nl nl nl de nl nl nl nl it en nl nl en af nl nl nl nl en nl nl eu nl en nl nl ru en nl eu nl en nl nl nl nl it nl nl nl nl nl nl ca li nl nl nl nl en en en en nl nl nl en nl nl nl en en nl en nl nl nl en nl nl en en nl en nl sv nl nl sv en nl nl en en nl nl nl
Mijn lichaam heeft een duidelijke eigen wil. Ze laat zich niet om de tuin leiden met nep-licht en vooruit-nog-maar-een-koffie. Neen. Sinds het vallen van het zomertijddoek, is het mis.
Met de acht in de klok begint ze subtiele hints te geven. Ze laat mijn hoofd omlaag klappen terwijl ikzelf nog dappere pogingen doe om dat artikel uit te lezen. Ook laat ze me onophoudelijk door de kasten struinen op zoek naar zoets. De zwaartekracht doet een duit in het zakje door mijn bovenlichaam bijna magnetisch omlaag te zuigen naar een horizontale positie.
Na weken van interne strijd, hoorde ik mijn wijzere zelf voorzichtig opperen: je kunt er ook gewoon aan toegeven, Ka. Zelf was ik nog niet helemaal overstag. Ik was toch geen bejaarde medemens? Tsss.
Nou denk ik graag in lichtpuntjes, dus ziehier voordeel numero uno van deze avondlockdown. Sleepte ik me vorige week nog om kwart over acht – ver na kinderbedtijd, mensen – richting zwembad om daar geeuwend het sportieve uurtje te volbrengen, hoeft dat nu voorlopig niet meer. Hoera!
Mijn systeem rent joelend rondjes door de kamer. De zege is daar. Geen duwtjes richting de beddenkoets meer nodig.
Het is officieel: Ik mag met de kippen op stok. Daar ga ik eens flink gebruik van maken.
Categorie: Stukjes met kop en staart
Tags: Avondlockdown, daglichtlamp, Eigen koers, Lichtpuntjes, SAD, Slaap, winter, winterdepressie
Ina v,d. Tuin schreef:
7 december 2021 om 20:38
Wat heerlijk om er aan toe te geven. De lamp is ook een goeie hulp.
Je e-mailadres zal niet gepubliceerd worden. Vereiste velden zijn gemarkeerd. *
“Ben je alleen?” De verbazing klinkt door in haar stem. Ik loop achter haar aan de kerk in. Terwijl ik plaatsneem in de banken zie ik om me heen enkel tweetallen. Haar vraag valt op zijn plek. Het doet me…
Ooit hoorde ik het verhaal van een vrouw wiens moeder zei eenzaam te zijn. De jonge vrouw deed haar best om een bezoekje aan haar moeder in het toch al drukke schema te passen. Toen de moeder tijdens het eerstvolgende…
In mij huist een diep verlangen om gewoon mezelf te kunnen zijn. De dingen op mijn manier te kunnen doen. Altijd, in elke situatie. Op elk vlak. Nu ik op werkgebied een nieuw pad begin te bewandelen, kom ik dit aspect uitvergroot…
Gij zult niemand teleurstellen
Ergens mid jaren 80 kreeg ik voor mijn verjaardag van mijn oudere broer een cadeau. Met grote ogen zat hij er bovenop terwijl ik het uitpakte. Hij bespoedigde de boel door het inpakpapier er voor mij af te scheuren. Het…
Lees meer verhalen op onze homepagina
Nooit meer een stukkie missen? Schrijf je hier in.
Ja, hallo. Ik ben het, die Karin. Ik doe van alles in het leven, maar hier, op deze plek, schrijf ik. Meestal stukjes en miniverhaaltjes met kop en staart. Soms doe ik verslag van allerlei experimenten waarin ik mijn eigen proefkonijn ben. Ik schrijf bloedstollend open en eerlijk. Over mezelf en het leven. Leuk als je meeleest.
Contact opnemen kan via het Contactformulier.
Stukjes met kop en staart
Stukjes met kop en staart
Hier kun je je abonneren (dat komt hier te staan zodra ik heb uitgevogeld hoe dat moet…)
Is er ook nog iets anders?
Zoeken in https://karinvandertuin.nl/ Ga zoeken
Met trots gebracht door WordPress. Thema digitale Pracht door Palasthotel.
"Ben je alleen?"De verbazing klinkt door in haar stem. Ik loop achter haar aan de kerk in. Terwijl ik plaatsneem…