nl en en en en en en en en en en nl fr en en en nl nl nl nl nl nl en en nl nl en en nl nl en en nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl en en nl nl nl nl nl nl nl nl nl en en nl nl nl nl nl en en en nl nl nl nl nl nl nl nl nl en en nl nl nl nl nl nl nl nl nl en nl nl de en en en nl en de en nl es en nl nl en en nl nl nl en nl nl nl nl nl en nl nl nl nl nl de en en en eu en en en en en en nl nl en en nl nl nl nl nl nl nl en nl nl en nl en eu nl nl nl nl nl de en en en nl en de en en es en nl nl fr en en en en en en en en
Using an outdated browser makes your computer unsafe. For a safer, faster, more enjoyable user experience, please update your browser today or try a newer browser.
Update Your Browser | Try Something New | Hide This Warning
Suriname Tuesday 03 August 2018
De wekker stond maandag om 07:00 en de stroom stond al de goede kant op. Snel ontbijt gemaakt en de motor gestart. 07:25 waren we ankerop en onderweg.
Na Koopmanskreek waren er geen plantages meer op de plantagekaart te zien. Niet dat het uitmaakte want nagenoeg alle plantages zijn al door de natuur terug genomen en er is geen verschil te zien in vegetatie vanaf het water. Alles lijkt wel oerwoud of zogezegd jungle. Zo moet het ook geweest zijn voordat er plantages kwamen en zo is het weer. De natuur geeft maar neemt ook weer net zo snel. Nu was het de beurt aan de Indianendorpen en Marrondorpen (weggelopen slaven). De dorpen wisselden elkaar snel af, dan aan de rechter- en dan aan de linkeroever. Aan de linkeroever (aan stuurboord voor ons) zagen we zelfs auto’s staan. Het verhaal gaat dat je bij Pikin Santi aan de medicijnman toestemming moet vragen om de Cotticarivier verder op te varen. Dit gebeurt gewapend met een fles stroop die geofferd moet worden op een altaar in een kreekje. Wij komen dus aan bij het dorpje en vragen toestemming om te ankeren. Dat mocht en na het te water laten van de dinghy zijn we naar het dorpje gevaren. We vroegen naar de Kapitein (zo wordt de dorpsoudste genoemd) maar die bleek in Paramaribo te zijn. Dan maar zijn opvolger, dat bleek Basha (=onderkapitein) te zijn. We hebben de dinghy aangelegd en vroegen ons naar Basha te brengen. Een van de jongens die aan het vissen was liep mee en bleek later ook nog zijn zoon te zijn.
De ochtend daarop zij we om 07:00 opgestaan, het was echter te vroeg om te varen. De kentering had nog niet plaatsgevonden maar om 08:15 ging het anker eruit. Langzaam voeren we langs het dorp. De schoolkinderen waren om 07:00 al opgehaald door de schoolboot die ze naar Tamarin brengt.   De vrouwen stonden te baden en de afwas te doen in de rivier. Dat doen ze gewoon nog met ontbloot bovenlijf. Er zaten zeker prachtige vrouwen tussen hoewel ouder worden ze snel Big Mama. Onderweg passeerden we verschillende dorpen en overal hetzelfde ritueel. Er werd verwonderd opgekeken maar vriendelijk teruggezwaaid. Het is heel goed oppassen op de rivier, niet zozeer voor de diepte, want we hebben niet minder dan 5 meter gehad en meestal was deze rond de 10 meter met een max. zelfs van 25 meter maar meer voor boomstammen. Dit zijn boomstammen met een flinke omvang (0,5 meter) en die drijven of steken zelfs recht omhoog, en zitten vast in de bodem, zodat je gespietst zou kunnen worden. Hier varen ook grote schepen maar kan me voorstellen dat zo’n boomstam ook funest kan zijn voor hun als die door de bodem prikt. Het blijft goed opletten dus, soms zie je ze pas op het laatste moment omdat er misschien maar 10 cm boven water uitsteekt.
En zo waren we ineens in Moengo! Het begon met een industrieterrein met 2 steigers waarvan 1 in een zwaaikom. We zijn even doorgevaren naar de brug. We hadden gedacht daar te ankeren maar teveel herrie van de dieselmotoren  en ook de brug als er een auto overheen reed. We zijn dus terug gevaren naar de zwaaikom en hebben de boot daar ten anker gelegd.  Met de dinghy zijn we toen gaan verkennen en onder de brug door gevaren. Daar zagen we 2 schoolboten liggen, Ook hier worden de kinderen dus van de omliggende dorpen opgehaald. We zijn nog een stukje verder doorgevaren maar we voeren de bewoonde wereld alweer uit dus maar weer terug onder de brug door. Daar was een voormalig barretje waar de eigenaar vriendelijk stond te zwaaien en hebben toestemming gevraagd daar de dinghy neer te leggen. Dat was geen probleem en na een praatje zijn we Moengo ingelopen. Moengo is een voormalig Bauxiet (=aluminiumgrondstof)  mijnwerkersdorp maar sinds Suralco weg is uit Suriname is een groot deel van de bevolking werkeloos. We hebben daar wat inkopen gedaan. Het busstation stond vol met schoolkinderen die met de bus thuis worden gebracht. Tevens overal doelloos rondhangende mannen. Bij de volgende supermarkt werd Asha even bijgepraat over Moengo door een Hindoestaanse medewerkster. Het was niet veilig volgens haar, waar hadden we dat meer gehoord, en een bepaalde richting op wijzend waar nog een restaurant zou zijn, zou gedeald worden.  Daar hadden we allebei geen trek in maar wel honger besloten we aan boord te eten. Nog even terug naar de 1e supermarkt om eieren te kopen en wachtend op Asha voor de deur kwam daar al een man aangewaggeld. Hij was duidelijk onder invloed maar ik ben de beroerste niet en heb de man vriendelijk goedendag gezegd. Hierop probeerde de man mij uit te horen. Of ik uit Nederland kwam en hoeveel auto’s ik had en waar deze stond. Ik vermoedde al iets en  vertelde hem slechts een huurauto te hebben en heb hem een richting gewezen. Toen vroeg hij of ik  Marihuana wilde kopen. Toen ik ontkennend antwoordde vroeg hij wat ik dan in Moengo kwam zoeken en zei erbij dat ik dan in Moengo niets te zoeken had. Toen Asha naar buiten kwam vertelde hij haar nogmaals dat wij in Moengo niets te zoeken hadden. Tijd om op te stappen dus zeker toen er nog een kameraad van hem erbij kwam. We zijn linea recta naar de dinghy gelopen. Inderdaad, we hebben daar niets te zoeken en in mijn korte beleving aldaar is het een verloren dorp. We zijn onderweg al telkens gewaarschuwd voor Moengo maar wilden het met eigen ogen zien. Bij de boot aangekomen ben ik even onder de boot gedoken omdat de motor zijn toeren niet meer haalde. Ik wilde zeker stellen dat er zich niets in de schroef bevond maar die bleek schoon. Ik heb toen de motor gestart en geprobeerd onbelast de 3800 toeren te draaien maar ook dat lukte niet. Vreemde zaak dus maar daar wilden we niet blijven ondanks dat we in de zwaaikom denk ik wel veilig lagen.  We lagen achter afgesloten industrieterrein en de boot was vanaf het dorp nauwelijks zichtbaar maar we lagen nog steeds in de herrie en stank van de dieselmotoren en het was afgaand water dus waarom niet gelijk rechtsomkeert gemaakt en weer een rustig plekje op de rivier gezocht in the middle of nowhere. Onderweg de motor eens wat meer belast en even kwamen we in de verleiding om de boot weer bij Pikin Santi voor anker te leggen maar de stroom stond nog lekker mee en we hadden nog 2 uur voor het donker zou worden. Onderweg de motor nog een paar maal geprobeerd om vol te draaien en net voor Koopmanskreek had ik weer vol vermogen. Vreemd eigenlijk  maar denk dat het toch te maken heeft met vervuiling. We hebben een te zware motor die dus ook niet genoeg wordt belast en ook het stroom draaien met de motor helpt ook niet mee. Tijdens het varen nog een flinke tropische regenbui gehad die onze watertank weer heeft aangevuld en die door Asha benut werd om weer heerlijk in de regen te douchen en de was te doen met regenwater.  We liggen nu weer heerlijk rustig op de rivier bij Koopmanskreek en na een heerlijke maaltijd en een glaasje(s) wijn vroeg naar bed. .  Na nog een rondje over dek in totale duisternis hebben we samen genoten van een prachtige sterrenhemel zonder lichtvervuiling. Hiervoor hadden we zelfs even het ankerlicht uitgedaan.
Categories: Uncategorized | Reacties uitgeschakeld voor Suriname Tuesday 03 August 2018
Suriname Sunday 29 July 2018
We waren op tijd terug bij de boot en precies 14:20, op de kentering van het getij lichtten we ons anker. We voeren de kreek uit en zaten weer op de rivier waar de stroom nog licht uitstond dus tegen. Maar we hebben een flinke motor en  hadden nog zo’n 23 Nm te gaan voor het donker zou worden. Onderweg hebben we een flinke en lange regenbui gehad waar we onze drinkwatertank weer mee hebben kunnen vullen. Hiervoor heb ik aan een zijde van de zonnetent een trechter gehangen die in serie staat met een filtersysteem. Dit filter bestaat uit een 5 micron en daarna een actief koolfilter. Hierna gaat het zo de tank in via een speciale dop zodat er geen dekwater bij kan komen. Ook onszelf hebben we even lekker opgefrist buiten en hebben samen even poedeltjenaakt Leonardo di Caprio en Kate Winslet uit de Titanic gespeeld op de boeg. Ik bedoel het vliegen met ogen dicht op de boeg hoor! Onderweg zagen we roofvogels, gieren en parkieten, papegaaien, kaketoes en ook ara’s hebben we zien vliegen. Mijn verjaardag kon niet meer stuk. Ten 19:15 hebben we geankerd bij het 1e eiland Marienburg op 12 meter diep water waar de duisternis al snel intrad. Het was vrij licht buiten gezien volle maan maar hebben de maan zelf niet gezien. Hier was totale stilte, geen mensen in de buurt, geen telefoonbereik, helemaal niets. Zelfs het bos hield zich stil. We lagen op voldoende afstand van de kant zodat we ons geen zorgen hoefden te maken dat we niet konden zwaaien en na een heerlijk wijntje, gekregen van Fred en Carolien, lagen we daarna vroeg op bed. S‘nachts om 01:00 hoorden we de ankerketting schuren over de rivierbodem ten teken dat de kentering weer intrad. Ik heb express nu geen snubber geplaatst om snel ankerop te kunnen gaan als er grote scheepvaart aan komt waar ik de AIS ook voor aan heb staan. Grote scheepvaart die gewoon 13 knopen lopen op de rivier veroorzaakt nl veel zuiging waardoor je met een klap in je ankerketting kan lopen of in de oever en daardoor schade kan krijgen.
Suriname Friday 27 July 2018
We konden niet vroeg weg ivm  het getij. Het stroomt hier wel 3 knopen dus daar tegenin varen heeft niet veel zin. Daarom gewacht tot de kentering die rond 1400 hr in trad. 14:25 waren we ankerop en om 16:45 dropten we ons anker in de Matapita kreek bij het plantagedorp Alliance. Dit is nu een Staatsplantage die citrusvruchten verbouwd. De kreek is smal en we  waren gewaarschuwd door een zeilersverhaal niet verder te varen dan de aanlegsteiger vanwege hoogspanningskabels die dwars over de kreek hingen. Ondanks goed kijken waren ze 50 meter verderop ternauwernood zichtbaar en kan me dus levendig voorstellen dat hier in het verleden al 2 zeilboten tegenaan zijn gevaren met alle gevolgen van dien. Een plantage zonder stroom en alle apparatuur aan boord doorgebrand.  De kreek is smal bij het binnenvaren en gelukkig iets breder waar we kunnen ankeren. Aangezien het diep is, zo’n 12 meter moeten we veel ketting steken en omdat het smal is hebben we niet veel ruimte om te zwaaien. Daardoor had ik het plan opgevat om een achter-anker uit te brengen zodat we niet hoefden te zwaaien. Ik wist dat het nodig zou zijn dus was op zoek geweest in Suriname naar ankerketting maar ben daarin niet geslaagd. Plan was om mijn aluminium Fortress anker in te zetten met 10 of 12 mm 10 meter ketting voor het gewicht. Helaas, ik had nog wel een stag van 12 mm aan boord en deze is zo’n 12 meter lang. Deze heb ik aan een zware tros gezet en daarmee had ik het achteranker klaar. Ik was eerst gewoon ten anker gegaan en 60 meter ketting uitgegeven, daarna had ik het achteranker met de rubberboot uitgebracht. Hierna de ketting weer ingehaald tot 50 meter en alles stond strak. We durfden nog niet goed van boord omdat het achteranker eigenlijk veel te licht was voor kleigrond maar wilde het proberen ivm de gesteldheid van mijn rug waar ik blijkbaar toch zuinig op moet zijn. Ik ben blij dat het juist weer volledig goed gaat want had anders een zwaarder reserve anker van 20 kg ingezet. Toen de kentering intrad leek het goed te gaan totdat er teveel stroom kwam en het achteranker toch begon te krabben. We zijn zo’n 10 meter gekrabt en toen hield het achteranker weer. Voor de ketting maar weer 10 meter ingehaald en we lagen weliswaar scheef voor de aanmeersteiger maar we lagen goed. Tegen 23:00 ben ik naar bed gegaan na eerst alles goed gecontroleerd te hebben. De stroom nam al behoorlijk af en er was geen gevaar meer. Als het tij zou kenteren kwam ik weer op het vooranker te liggen en die vertrouw ik inmiddels blindelings (= 33 kg Rocna). We hadden heerlijk geslapen en s’morgens wilde ik even de kentering afwachten vooraleer we naar de wal zouden gaan. We waren eigenlijk al klaar om van boord te gaan toen het achteranker toch weer begon te krabben. We werden steeds meer naar de oever gedrukt en die zwaairuimte hadden we niet. Daarom dacht ik de lijn naar voren te brengen en daar te bevestigen zodat we enkel om de punt konden omzwaaien. Tros los gemaakt en halverwege het naar voren lopen hielden we de tros niet meer. Er stond inmiddels weer een fikse stroom en we hebben de tros laten schieten zodat de boot kon draaien. Dat ging net met de kont langs de mangrovestruiken. De boot lag nu op het vooranker weer in het midden van de kreek. We waren het achteranker met stag en tros nu kwijt dus wilde ik die weer opvissen. In de dinghy heb ik altijd een parapluankertje met kettingvoorloop en lijn liggen die prima als dreganker kon fungeren. We wisten waar het anker moest liggen en de stalen voorloop met daaraan de tros en aangezien het bleef stromen bleef deze daar ook wel in die gestrekte vorm liggen. Samen met Asha in de dinghy en dwars op de vermoedelijke lijn van het ankersamenstel hadden we na drie pogingen beet. Het anker zelf zat nu echter goed vast maar door deze over de kop te varen kwam deze gelukkig los. Ik had echter alweer teveel van mijn rug gevraagd en tijdens het naar omhoog halen verstap ik me en schiet het weer door mijn rug. Oeioei, als dat maar goed komt. De rest van de dag hebben we besteed aan wandelen over de plantage Alliance en een kort bezoek aan Bakkie op plantage Reijnsdorp. Bas de, hoe kan het ook anders, Nederlandse eigenaar verwelkomde ons hoewel het al 17:00 hr was en nodigde ons uit in zijn museum. Hij vertelde over de geschiedenis en hoe zij hier verzeilden. Zijn vrouw Mascha is in Nederland geboren en getogen maar is een erfgename van de plantage en na enkele vakanties hebben zij besloten Bakkie te kopen en weer in ere hersteld. Zij hebben er  nu het museum, drie Cabanas (vakantiehuisjes) en een fruit, groente en kruidentuin waar Mascha veel over weet te vertellen. Ook vertelde Bas een kanaal te hebben gegraven van de Warappakreek naar de oceaan, nu dus het Warappakanaal. Hij is hier bijna aan failliet gegaan want hij dacht in 7 weken klaar te zijn maar het werden 10 maanden. Zij kregen hiervoor  toestemming want het kanaal stond nog op oude kaarten en hij organiseert nu boottochten vanaf Paramaribo naar de Oceaan via Bakkie waar de gasten een lunch krijgen. Heel interessant allemaal maar veel tijd hadden we niet want het werd bijna donker en we wilden terug zijn voor het getij weer zou kenteren. Onderweg zagen we nog een dode kaaiman langsdrijven. We waren op tijd terug bij de boot maar wilden eigenlijk nog meer weten. S’nachts, we hadden de wekker gezet maar 10 minuten voor de wekker werden we wakker van geschraap, we gingen met de achterbeugel door de bomen. Snel de motor gestart, klapje naar voren en vrij waren we weer. De boot draaide netjes door en we konden weer naar bed.  S’ochtends na de kentering afgewacht te hebben, hebben we de 5 pk voor de 15 pk gewisseld en wilden de Warappakreek in, we wilden dat zelf ook wel eens zien maar er lag een drijvend eiland van groen tegen de ankerketting. Deze eerst vrij gemaakt en daar kwam het volgende eiland al aan gedreven. Deze aan de kant gebracht zodat deze de boot zou passeren en onderweg naar Bakkie weer 1 die we in de mangrovebomen hebben gestuurd. Op Bakkie even snel gevraagd of we de kreek in konden en daar werd ons verteld dat het al vallend water is en dat je vast kan komen te zitten op boomstronken en gevaarlijk zou zijn met rubberboot. De Korjaal was al op de terugweg en konden ze elk moment verwachten. Toch zijn we nog even de kreek ingevaren met de gedachte, als de korjaal komt keren we om, en zogezegd, zo gedaan. Het stukje Warappakreek wat we gedaan hebben was prachtig maar zouden het volgende keer toch met de korjaal doen. Terug op Bakkie hebben we ter ere van mijn verjaardag daar een bakkie koffie gedaan en ook de lunch mee genuttigd. Hiervoor moest ik wel even snel op en neer scheuren met de dinghy want waren de portemonnee vergeten.  Voor mijn verjaardag mocht ik een boekje uitzoeken. Het ene boekje ging over de historie van Warappa en de andere over vogels van Warappa. Aangezien we niet konden kiezen kregen we ze  alletwee, haha. Daarna heeft Mascha zijn vrouw ons nog meegenomen in hun tuin om ons rond te leiden. De tijd noopte ons weer vroegtijdig weg te gaan want de kentering zou weer intreden en ditmaal wilden we doorvaren en profiteren van het getij. We kregen van Mascha nog bladeren mee van de Neemboom. Hier wordt een soort thee van getrokken en dat smeer je over je lichaam om de insecten te weren.
Suriname Thursday 26 July 2018
Woensdag hebben we Rob en Hilde van de Happy Hour uitgezwaaid. Zij vertrekken naar Tobago en Trinidad om daarna naar Curacao te varen want zij hebben een afspraak staan. Familie van hun komt eind Augustus over dus zij moeten op tijd in Curacao zijn. We zijn dus weer alleen.
Het werd de hoogste tijd om eens verder te kijken. Niet dat we uitgekeken zijn in Suriname maar wel in Domburg! We hebben het plan opgevat om de rivier op te gaan. Niet de Surinamerivier want daarop kom je met  een zeilboot niet verder dan Paranam vanwege een vaste brug. Dit stuk hebben we al verkend met de familie van Asha. Met de familie hebben we een varende familiedag gehouden. Er waren inclusief ons tweeën 16 personen aan boord en de familie heeft genoten. We hadden genoeg eten en drinken mee en deze ervaring zal voor hen, als landrotten, nog lang in hun geheugen blijven.
Nee, we gaan de Commewijne en Cottica-rivier op, als het goed is helemaal naar Moengo, zo’n 82 Nm landinwaarts waar we slangen, apen, vogels, kaaimannen, bosnegers, Marrons en ook indianenstammen zullen tegenkomen. Marrons zijn weggelopen plantageslaven die dorpen hebben gesticht en nog oude gebruiken hebben.
We hebben een kaart van de rivier, aan Navionics of OpenCPN  heb ik hier niets dus het wordt weer eyeball navigation en kaartkrassen.
Aangezien de rivier flink stroomt, nu zo’n 3 knopen, moeten we dat benutten en zo hebben we exact volgens plan om 10:00 uur de mooring losgegooid. Het was met een beetje tegenzin want het is wel lekker veilig en rustig op de mooring en daarbij komt dat er woensdagmiddag 2 Duitse Campers waren neergestreken bij Harbor Resort Domburg. Het werd weer een te gezellige avond en wilde nog veel informatie uitwisselen met hen. Het waren nl niet zomaar Campers maar één was een oude omgebouwde 4 x4 Duitse Mercedes brandweerwagen met daarop een container van de politie die als woning was ingericht. Dit stel was hiermee al 10 jaar onderweg en had Afrika en Zuid Amerika al van Noord naar Zuid en Oost naar West doorklieft.  Kari Kloth 72 jr. is oorspronkelijk Noorweegse en heeft 7 boeken op haar naam.
Het andere stel was nu 2 jaar onderweg met een Toyota  Landcruiser en dit was hun 2e keer. Ook Nomaden dus maar dan over de weg. Dat zou mij ook hebben getrokken maar ben nu eenmaal zeeman en dat trekt het meeste maar wie  weet wat de toekomst brengt. Zij hadden in ieder geval mooie verhalen te vertellen over de slecht begaanbare wegen.
Het was 13 Nm varen naar de splitsing van de Suriname en Commewijnerivier. Hier komen speciale Dolfijnen voor dus de oogjes open houden. Toen we de Commewijne opvoeren zagen we duidelijk de afsplitsing van het minder modderige water van de Commewijne tov de Surinamerivier. We hadden nog een halve knoop tegen en zo voeren we de Commewijne op. Eerste halte Frederiksdorp waar we ankerden zo’n 20 meter van de aanlegsteiger. Veel tijd was er niet want we hadden een doel om hier te ankeren want vanaf hier werden er tours georganiseerd om Schildpadden te gaan bekijken die eieren komen leggen op het strand van Braamspunt. De tour was eigenlijk volgeboekt maar we konden gelukkig nog mee . Afgesproken dat de korjaal ons op zou halen tussen 17:00 en 17:30 bij onze boot want anders moest ik de dinghy achterlaten bij de steiger en dan liepen we kans dat deze tijdens de kentering vast kwam zitten onder de steiger.
Tijdens de uurtjes die ons restten voordat we werden opgepikt maakten we de boot klaar voor de nacht, dwz automatisch ankerlicht en daarbij een flitslicht ter extra attentie. Scheepvaart wordt er niet meer verwacht omdat er geen bauxietschepen meer naar Moengo varen maar toch, het is en blijft een openbaar vaarwater met ook vissers.
Terwijl we dit deden verschenen er ineens dolfijnen en die zijn wel drie kwartier om de boot blijven cirkelen om te jagen. Zoek je ze niet op verschijnen ze vanzelf wel. Weer iets afgekrast van de bucketlist Suriname. Deze dolfijnen zijn nl bijzonder, dit zijn rivierdolfijnen, heel licht van kleur en een roze buik.
Ondanks de afleiding sloten wij de boot stipt om 17:00 af en stonden klaar om opgepikt te worden. Er stonden ook al wat mensen klaar op de steiger. Om  17:30 kwam er een korjaal aangevaren die aanlegde bij de steiger, mensen stapten in en de korjaal maakte los.  Hij voer echter weg van ons….! Wel verdikkeme, ik had nog wel 3 x gezegd ons niet te vergeten. Zwaaien, fluiten en ook de in de haast gepakte toeter hielp niet, de buitenboordmotor maakte teveel lawaai schijnbaar. Nou ja, dan maar eerst even naar de wc. In de haast om klaar te staan was dat er bij ingeschoten en met een lange avond in het vooruitzicht is het niet handig om al met lichte aandrang te zitten. Om 17:40 kwam daar een snelle korjaal aan en mensen stapten weer in op de steiger. Ditmaal kwam deze wel naar ons toe. Gelukkig, voor niks zorgen gemaakt. Ze hadden een mooi plekje op de 2e plaats voorin voor ons overgelaten en zo gingen we in vliegende vaart het stuk weer terug wat wij enkele uren eerder met de Asha gedaan hadden. We gingen het hoekje weer om en verder naar zee. De gids vertelde over de vogels die we onderweg tegenkwamen zoals de rode Ibis, Fregatvogels, oranjevleugel Kaketoe en nog wat vogels. Ook gingen we even kijken bij de vissers die hun netten tussen stokken ophangen en de stroom drijft dan de vissen vanzelf naar het einde waar de boot hangt. Aangekomen op Braamspunt herenigden we ons met eerder genoemde korjaal waarna we het strand opgingen. We konden een plekje uitzoeken op wat oude boomstronken en beide gidsen kwamen langs met bakjes eten en flesje water. We genoten van een mooie zonsondergang en daarna ging een gids voorop om het strand te verkennen. Er werd ons dringend maar vriendelijk verzocht om als groep bij elkaar te blijven om de verstoring minimaal te laten zijn. We hadden bijna volle maan dus goed zicht maar toch zag je de kleine schildpadje bijna niet lopen dus oppassen geblazen. Vervelend waren de  muskieten maar we hadden ons goed voorbereid door lange broek en Deet in tegenstelling tot sommigen met korte broek en korte mouwen. Die krabten zich een ongeluk. De gids Phil legde uit waar nesten waren, hoewel moeilijk het werkelijke nest te vinden omdat de schildpad nepnesten creëert. De eieren liggen zo’n halve meter diep en wij als mens kunnen de eieren op die diepte niet kapot trappen. Het zonlicht  verwarmd  dan de nesten en zo komen de eieren in 6 weken uit. Als de eieren uitkomen vechten de jonge schildpadden zich massaal naar boven zodat bij eventuele belagers de overlevingskans maximaal is. Er werd ons geleerd te kijken en zo zagen we lege nesten waarbij er lege eierschalen lagen, de schalen zijn net pingpongballetjes en ook zacht. We zagen ook sporen van de kleine schildpadjes in het volle maanlicht en we zagen tractorsporen. Daar lijkt het het meest op. De gidsen legden uit dat zij hier gisteravond nog waren en deze niet gezien hadden. De schildpad heeft dus na de tour haar eieren gelegd. We hebben helaas geen schildpadden eieren zien leggen, we hebben wel 3 soorten schildpadjongen gezien op weg naar zee. De Leatherback oftewel Aitkantie, de Soepschildpad oftewel krape, en de Karet. Het was leuk om te zien dat de Leatherback zich niet zo snel over het strand bewoog en nog weleens de verkeerde kant opliep terwijl de Soepschildpad vrij snel was en telkens stopte, zijn kop ophief om te kijken waar hij naartoe moest en zo sneller de zee wist te bereiken. Eén van de kinderen maakte een opmerking, waarom gooien we ze niet in zee als ze telkens verkeerd lopen? Waarop de gids uitlegde dat de schildpadjes net computers zijn. Waar zij zelf de zee inlopen wordt dat in hun brein opgeslagen en als zij volwassen zijn komen zij exact terug naar de plaats waar ze in zee zijn gekropen, daarom is het belangrijk dat zij er zelf in lopen. Natuurlijk werden de schildpadjes die verkeerd liepen bij de vloedlijn afgezet zodat zij de laatste meters zelf konden doen. De gidsen hadden rood licht meegenomen omdat dat niet verstoord. Als de schildpad ons ziet en wij staan stil zodat wij bomen lijken is er niets aan de hand, als wij bewegen dan komt ze niet aan land.  Na een half uur te hebben gewacht bij ons beginpunt  en de gids nog een rondje oer het strand heeft gedaan wordt besloten om terug te varen. Dit had nog een spannend moment toen de motor halverwege stopte. De tank was leeg gevaren en er moest gewisseld worden van tank. Hierna wilde de motor echter niet meer starten en het heeft wel een kwartier geduurd dat we weer onderweg waren. Onderwijl zijn we zeker weer een halve mijl afgedreven naar zee maar gelukkig zat de andere korjaal nog achter ons. Nadat we weer afgezet zijn aan boord hebben we nog wat gegeten en zijn gaan slapen.
Groot was mijn verbazing als ik s’nachts om 05:00 uur wakker wordt van een zware motor, er komt een zeeschip van 100 meter aan stuurboord voorbij onderweg naar Moengo. Dus toch nog grote scheepvaart. Dat wordt dus ankeren in de kreken als de rivier straks smaller wordt.
Categories: Uncategorized | Reacties uitgeschakeld voor Suriname Thursday 26 July 2018
Suriname Tuesday 24 July 2018
Posted on 19 oktober 2018 by admin
Precies 5 weken terug had ik mijn vorige verslag geschreven. Sindsdien is er weer veel gebeurt waarvan hier een kleine opsomming.
De eerste weken waren een ware beproeving voor me waardoor we bijna nergens aan toe en naartoe kwamen. Liggen deed pijn, zitten ging nog maar is niet de beste houding, en lopen lukte me van de steiger naar het zwembad. Als ik dan van het zwembad naar de droogplaats voor kleding liep om mijn zwembroek en handdoek te halen kromp ik ineen en moest stoppen van de pijn. Al strompelend bereikte ik dan het zwembad en dat verlichtte dan even de pijn bij gebrek aan de zwaartekracht, of beter gezegd het opwaarts drijfvermogen van mijn lichaam in het water. (wet van Archimedes, die luidt; een lichaam geheel of gedeeltelijk ondergedompeld in een vloeistof ondervindt een opwaarts drijfvermogen gelijk aan het gewicht van die verplaatste vloeistof.) Ondanks de heerlijke temperatuur van het zwembadwater houdt je dit natuurlijk ook niet de hele dag vol en dan eruit komen was weer een martelgang. Ook heb ik een masseur bezocht die me verschrikkelijk pijn deed maar waarna ik weer even ontspannen kon lopen. De eerste keer slechts voor een half uur, de tweede keer een halve dag dus er was progressie. Ook nog een keer gekraakt door een 84 jarige kraker maar ook dat werkte maar tijdelijk. Medicijnen leken niet te helpen. Ik gebruikte de eerste dagen Paracetamol, daarna aangevuld met Ibuprofen. Na twee weken Diclofenac, alles tegen max. doseringen maar de pijn werd er voelbaar niet minder van.  Daarom maar gestopt met die rotzooi, pijn is pijn, en voor de zekerheid maar een MRI-scan laten maken bij een prive-kliniek waar ik gelukkig snel terecht kon. Ik wilde gewoon weten wat mij dwars zat. De scan opgestuurd naar mijn dochter Sanne die deze vervolgens aan de neuro-arts heeft laten zien in het ziekenhuis van Leiden. Er blijkt een stukje weefsel naar buiten te zijn geperst tussen wervel L4 en L5 welke aan het afsterven was en op de zenuwbaan drukt. Het was een kwestie van de tijd uitzingen totdat de pijn minder werd. En dat werd deze tenslotte. Elke dag werd de pijn minder, ik heb nog wel een aantal weken een doof gevoel op de huid van mijn linker onderbeen gehad en soms is deze er nog maar ben blij dat ik er weer ben en weer kan wandelen.
Zo zijn we naar Paramaribo geweest, ik moest een Fe de Vida verklaring (bewijs van in leven zijn) ophalen voor mijn uitkeringsinstantie ABP. Verder hebben Asha en ik fietsen gehuurd en zijn we naar Marina Waterkant geweest, tevens naar White Beach, om alles te bekijken.
Weer een andere dag hebben we een rondleiding gehad bij Holsu, een visverwerkingsbedrijf op loopafstand. Gerben die elke dag in de bar van Harbour Resort Domburg komt leidde ons rond en we vonden het alle vier indrukwekkend. Tevens hebben we daar een tot jacht omgebouwd vissersvaartuig bekeken van de oom van Gerben. Een geslaagde ochtend en daarna even bijkomen, en afkoelen in het zwembad.
We hebben nog een keer fietsen gehuurd en zijn naar Houttuin gereden waar ook een ontspannings resort is gevestigd compleet met sauna en stoombad maar daar heb ik even geen behoefte aan. Ik zweet zo ook al genoeg. Wel even lekker gezwommen en op de terugweg een Bami gehaald in één van de vele Warungs langs de kant van de weg.
En zo zijn we weer een paar weken verder. De weekenden worden gevuld met iets leuks te doen zoals met een huurauto van Rishi naar Plantage Peperpot. Hier hebben ze het landhuis mooi gerestaureerd en er zijn nieuwe huizen omheen gezet om een resort te maken.
Vanaf Domburg vertrekken er Korjalen naar Laarwijk. Zo zijn wij s’morgens opgestapt op een Korjaal nadat we eerst weer met onze dinghy naar de dinghy-steiger zijn gevaren. We zouden met onze eigen dinghy naar Laarwijk kunnen maar dan moet je deze daar weer goed in de gaten houden ivm het getij. Dat kan hier wel bijna 3 meter zijn en voordat je het weet ligt de dinghy of droog of vast onder een steiger. Voor omgerekend 30 ct pp hoef je het ook niet te laten. Benzine kost ons al meer naar Laarwijk. Veel is er niet meer over van de plantage, er staan huisjes waar men nog iets fruit verbouwd maar de oude koffie en cacao-plantage is dichtgegroeid en terug genomen door de natuur. Aan het eind van de weg staat rechts het laatste huis en daar was een man bezig een korjaal te bouwen voor zichzelf. Hij vertelde te wonen in de Stad maar hier te komen voor de rust. We togen naar huis met bananen (Bacove genoemd), citrusvruchten en cashew vruchten uit zijn tuin.
Verleden week zijn we naar Mariënburg gereden en hebben daar een Korjaal gepakt naar Plantage Frederiksdorp en hebben dit geweldig mooie resort bekeken alwaar we ook een historische rondleiding hebben gehad. Dit Plantage Resort is denk ik een voorbeeld zoals het moet.  Keurig gerestaureerde huizen, vriendelijke bediening en een serene rust. Jammer voor de vakantiegangers was dat het zwembad buiten gebruik was voor onderhoud. Vanaf hier zijn we nog naar beide buur Plantages gelopen waarvan Johan en Margaretha een dorpje is. Hier namen we weer een Korjaal terug naar Mariënburg waar de auto stond.
Categories: Uncategorized | Reacties uitgeschakeld voor Suriname Tuesday 24 July 2018
Suriname Saturday 23 June 2018
Posted on 19 oktober 2018 by admin
Weerzien met familie van Asha.
De neef van Asha stond onverwacht op de kade, ik had al een berichtje gehad van Netty dat er familie van Asha zou staan maar aangezien we toch al naar de wal gingen had ik expres niets gezegd tegen haar ter verhoging van het verrassingseffect. Het was dus een complete verrassing voor haar en hebben weer hartelijk kennis gemaakt met neef Bhaiwa en zijn vrouw. Plannen werden al snel gesmeed en we werden al snel samen met Rob en Hilde uitgenodigd op de verjaardag van zijn zoon Ashwin die dertig jaar zou worden.
Op betreffende dag werden we opgehaald door Bhaiwa en naar zijn zoon gereden die een heel mooi huis heeft naast zijn schoonfamilie. Ook hier werden we hartelijk ontvangen en werden gelijk de tuin door geleid waarin allemaal lekkere, voor ons onbekende, vruchten hingen te rijpen. Die avond werden we dan ook terug gebracht met een kofferbak vol cocosnoten, mango’s, pompelmoes, avocado, pompom, citrusvruchten en wat al niet meer. Tijdens het feest hebben we afspraken gemaakt om naar het bos te gaan zoals de Surinamers de jungle noemen. Een paar dagen later werd die afspraak nog eens concreet nagelopen en zo togen wij vrijdagochtend, 7 man sterk, met de bos-bus van Ashwin naar het bos. Hier hebben wij na 4 a 5 uur rijden over harde maar nog meer onverharde wegen, in het gebied Bigi Poika een kamp opgeslagen dichtbij een kreekje.
Het kamp bestond uit twee afdekzeilen welke over een pad werden gespannen en waaronder wij onze hangmat konden ophangen. Er werd provisorisch een werkblad gemaakt van hout ter plaatse en neef Bhaiwa begon met koken op een meegebrachte gasbrander. Ondertussen werd er hout verzameld om een kampvuur te maken en er werden palen geslagen om de hangmatten tussen te kunnen spannen. Ashwin ging samen met zijn vriend Nawin het gebied verkennen op sporen om later in de avond te kunnen gaan jagen met de meegebrachte schrootbuks. Opgefrist werd er in de kreek en het water was lekker verkoelend. Hoe leuk was dit! Het werd die avond niet laat mede doordat de avond vroeg valt en de meesten lagen dan al vroeg in het hangmatje. S‘ochtends was het alweer vroeg licht en de maaltijd werd weer bereid door neef Bhaiwa. Ook de meegebrachte Mango’s werden gegeten en zo kwamen we de dag door. Ik had nog steeds last van mijn rug en Bhaiwa kon dit niet langer aan zien en heeft mij op zijn rug proberen te kraken. Dit deed verschrikkelijk pijn en dacht dat ik in tweeën zou breken, daarna heeft hij mij nog op de grond gekraakt en het hielp wonderwel. Ik kon die dag alles weer en hebben nog een wandeling gemaakt op zoek naar wild en nog met balken voor het kampvuur lopen sjouwen maar op een gegeven moment in de avond kwam de pijn veel heviger terug. Onder de medicijnen ging het nog maar recht lopen kon niet meer. Afijn, na een nachtje in de hangmat ging het weer een beetje maar moesten ook nog terug rijden. Ook dit hebben we overleeft maar kon daarna bijna geen stap meer doen. Het deed nog meer pijn als voor de behandeling en ook op een andere plaats dus ben bang dat ik van de drup in de regen ben beland. Toch had ik deze bostocht niet willen missen en kijk er graag op terug.
Categories: Uncategorized | Reacties uitgeschakeld voor Suriname Saturday 23 June 2018
Suriname Friday 22 June 2018
Posted on 19 oktober 2018 by admin
We hebben de 1935 Nm in twee weken volbracht met enkel een uitgeboomde Genua, zelfs deels ingerold wat een mooi resultaat is. De gemiddelde snelheid over het gehele traject is 5,6 knopen geweest. Dit had zeker sneller gekund en hadden bij nader in zien gemakkelijk de Parasailor bij vertrek al kunnen zetten omdat we nooit meer dan 30 knopen hebben gehad in de vlagen maar hebben behoudend gevaren zodat het comfortabel en veilig was. Asha heeft niet veel ervaring en dan sta je er alleen voor. Al met al zijn we zeer tevreden en zijn 2 dagen voor de Happy Hour gearriveerd.
S’ochtends rond 06:00 passeerden we volgens plan de verkenner en begonnen aan de aanloop van de Suriname rivier. De wind viel geheel weg en op de motor zijn we doorgegaan. MAS (Maritieme Autoriteit Suriname) reageerde nog niet op mijn VHF call om 06:00 maar om 07:00 uur hoorde ik een ander schip communiceren dus alsnog ingemeld, we waren inmiddels al bij Fort Amsterdam en ik mocht doorvaren met de mededeling dat we of moesten wachten, of onderlangs de Goslar, gezonken en gebroken Duits schip uit de 2e wereldoorlog midden in de rivier,  onderlangs moesten passeren ivm ceremonieën voor het presidentieel paleis. Later hoorden we dat dit ter gelegenheid was van de eerste Hindoestanen die voet aan wal zetten in Suriname. Wat zij niet wisten dat ik dus precies 150 jaar later een uit Suriname gevluchte Hindoestaanse (Asha) weer voet aan wal liet zetten.
Het was heerlijk varen op de rivier en een verademing om weer eens groen te zien na maanden alleen maar dorre zandvlakten. Er stonden mooie huizen en villa’s langs de rivieroever en we keken onze ogen uit. Exact om 10:00 pikten we een mooring op bij Harbour Resort Domburg en direct kwam er al een medezeiler op ons af varen in zijn dinghy. Dit bleek Christer uit zweden te zijn en hij had ons op FB gezien en al veel over ons gehoord en nu kon hij ons in levende lijve onze handen schudden, de roem was ons vooruit gesneld en even voelden we ons beroemd. Hij kon Anders en Berit van de Ladybird waar we zo’n leuke tijd mee hebben gehad in Las Palmas. We wilden het kort houden want wilde graag alles aan kant brengen en een klein slaapje pakken want was weer de hele nacht op geweest. Hier had hij alle begrip voor, vertelde nog wat wetenswaardigheden en vertrok toen naar de wal om zijn huurauto in te gaan leveren. Nog geen uur later was hij weer terug en vertelde dat we waren uitgenodigd op een verjaardagsfeestje van de 5 jarige zoon van de autoverhuurder Rishi. Dus geen middagslaapje. Nou, vooruit dan maar en om 14:00 uur gingen we naar de wal en zaten dus een kwartier later op het feest. Het duurde niet lang of de Djogo’s Parbo bier (flessen van 1 liter) kwamen tevoorschijn en de vermoeidheid werd snel weg gespoeld.  Na afloop van het feestje ook nog even in de bar gezeten om kennis te maken met het personeel aldaar en de medezeilers, te weten Stijn en Yvet van de Amuse, die overigens ook op het feestje waren, Andy, een duitser die voor anker ligt en wat naaiwerk verricht bij deze of gene aan boord en een paar Engelsen waarvan ik de naam ben vergeten. Het werd de hoogste tijd om naar bed te gaan en dus sliepen we, voor het eerst weer in maanden, heerlijk rustig zonder slingeren. Het enige wat we hoorden was af en toe een brulaap van de jungle aan de overkant.
De dag daarop de Marina maar eens verkend en kennis gemaakt met Netty en Jelle die de moorings voor hun rekening nemen en Rob, die de bar uitbaat. Christer, de Zweed, vertrok weer en toen zijn we een mooring opgeschoven.
We hebben lokaal wat gegeten wat weer heerlijk Surinaams eten is en lekker goedkoop zodat je daar zelf bijna niet voor kan koken.
De daaropvolgende dag kwam de Happy Hour binnen en heb ze geholpen op de mooring waar we eerst op hadden gelegen. We hadden ter verrassing en traktatie heerlijk Surinaams eten gehaald en onder het genot van Djogo’s Parbo bier het eten weggespoeld onderwijl sterke verhalen uitwisselend van de overtocht. We hebben Happy Hour even alleen gelaten en inmiddels was ook de Amuse vertrek gereed.  We hebben Rob en Hilde even later weer opgepikt om nog kennis te maken met Stijn en Yvet en daarna hebben we de HH een mooring opgeschoven zodat we weer dicht bij elkaar maar belangrijker, recht voor de bar (wifi) liggen. Later brachten we ze naar de kant om kennis te maken met Netty en Jelle zodat we de andere dag de benodigde papieren hadden om in te kunnen klaren in Paramaribo. Hiervoor had ik een auto met chauffeur (Jimmy) geregeld die ons wegwijs maakte en zorgde dat we op tijd de kantoren passeerden. Hier kwam de naam Maritieme Autoriteit Suriname echt naar voren want Rob mocht het kantoor niet in, in zijn korte broek. Hilde heeft dus bij de MAS de HH ingeklaard. Het inklaren bij de immigratie gaat een beetje vreemd omdat je je eerst moet melden bij de immigratie, daarna krijg je een stortingsopdracht waarbij je bij een bank euro’s (geen Surinaams geld maar echt euro’s) moet storten en met dat betalingsbewijs ga je weer terug naar de immigratie en krijg je voor een maand je visum. Je kan verlenging krijgen tot max drie maanden bij de vreemdelingendienst. Asha kreeg gelijk voor een half jaar.
Daarna zijn we nog even bij de Ambassade langs gegaan maar daarvoor moest ik een andere dag terugkomen. Op de terugweg nog even een outdoorwinkel bekeken waar alle prijzen weer in Amerikaanse dollars vermeld waren. Het moet niet gekker worden. Dit geeft alleen maar aan hoe instabiel de Surinaamse dollar is en dat ze graag harde valuta willen. Denk hieraan als je deze kant op komt!!
Groetjes van de crew van SY ASHA, Asha en John
Categories: Uncategorized | Reacties uitgeschakeld voor Suriname Friday 22 June 2018
Atlantische oversteek, Monday 04 June 2018
Posted on 22 juni 2018 by admin
Vanmorgen om 06:00 lokale tijd de hengel maar weer uitgezet. Geen wiervelden meer gezien dus had er weer zin in, we hebben nog geen tonijn in de vriezer!
We zitten inmiddels op ondiep water, de overgang is vloeiend gegaan, niet zoals bij de golf van Biscaje waar ook de diepte ineens van een paar kilometer terugloopt naar 100 meter die de golven hoog kunnen opstuwen. Ws doordat de wind was weggevallen en gisteren ook al niet veel was. Lucky voor ons dus.
De motor gestart want moest weer broodnodig stroom draaien en in zijn werk gezet. De hele nacht hebben we doorgesukkeld tussen de 3 en 4 knopen maar nu was de wind echt op. De Genua sloeg bij elke rol en dat gaat door merg en been. Het begon weer te druppelen en ja hoor, we hadden beet. Niet overtuigend maar dacht dat ik in de verte iets aan de oppervlakte zag. In adamskostuum naar buiten want het regende steeds harder. De lijn binnen gehaald en het bleek een Little Tunna te zijn van 55 cm, niet verkeerd dus direct gefileerd. Terwijl ik aan het fileren was hadden we weer beet, ditmaal ééntje van 50 cm. Ook deze gefileerd voor sashimi. Jammy jammy!
Het begon nu echt te stortregenen terwijl de wind uitbleef en vond dat een mooie gelegenheid om het grootzeil ook maar eens te spoelen.  Dus weer in adamskostuum naar buiten, alle reven eruit en volledig gehesen zodat de regen lekker zijn werk kan doen. De lijnen worden gelukkig ook al weer soepeler want alles was vergeven van het zout en stof. Het was tijd voor mijn broodnodige rust dus de zeilen mooi getrimd op deze koers, motor gestopt en met zo’n 4 knopen vervolgden we onze weg. Om half 11 kwam Asha me uit bed halen, er lag een visser op ons pad die ook nog eens naar ons toe voer. Gewoon nieuwsgierigheid ws want voeren gelukkig door. Asha is er niet gerust op ivm de Piratenmeldingen van afgelopen tijd hier voor de Guianas. Asha heeft even lekker gezeild in de regen terwijl ik mijn slaap aan het inhalen was maar om 12:00 LT was de wind echt weer op. Motor maar weer gestart evenals de watermaker. Laatste kans om alles weer te vullen dus alle flessen en jerrycans weer gevuld met lekker osmose water. Tussen de buien door de zeilen weer gestreken, ze waren nu wel schoon en ze sloegen mij teveel.
Inmiddels nog een keer beet gehad maar die viel helaas van de haak, was ook maar 30 cm!   Maar toch.
Er zit sinds vanmorgen ook een klein vogeltje aan dek, eerst op de wiebelende schoot, daarna op de relingdraad. Toen ik de Genua binnen ging halen verplaatste hij zich naar de andere kant en nu zit hij te schuilen onder het zonnepaneel, slim vogeltje.
Het blijft de hele dag stortregenen en we zullen de laatste mijlen op de motor gaan maken.
Zeilvoering: Uitgeboomde Genua over SB
Wind: Gentle breeze NE 07 – 10 knopen, 3 Bf,
Sea: Slight, 0,5 tot 1,25 meter, schuin van BB achterin,
Weather:  = Passing showers, 8/8 ( dit cijfer wil zeggen de hoeveelheid bewolking verdeeld in 8/8, waarbij 0/8 geen en 8/8 zwaar bewolkt is)
Temperature inside: 28 Celsius,
Humidity inside: 92 %
Distance done so far: GPS  1798 Nm,
Distance to go: 137 Nm, na herberekening tot aan Domburg Marina.
ETA: Paramaribo, 5th June 2018
Sealife: zeevogels, klein vogeltje aan dek.
Categories: Uncategorized | Reacties uitgeschakeld voor Atlantische oversteek, Monday 04 June 2018
Atlantische oversteek, Sunday 03 June 2018
Posted on 22 juni 2018 by admin
We hebben onze eerste drie tropische buien gehad. De eerste kwam vanmorgen net na het wisselen van de wacht en Asha kwam op  post. Ze durfde het niet alleen aan, bang van de verhalen voor Squalls, zodat we met zijn tweeën de eerste bui over hebben gekregen. De wind nam even toe tot 33 knopen en zakte daarna weer in. Ik had de Genua laten staan, die kan ik snel wegrollen mocht  het noodzakelijk zijn maar wilde die ook schoon gespoeld en ontzout hebben. De wind was immers van achteren en hebben wel meer wind gehad. De boot versnelde even en de zee werd kalm, althans werd afgevlakt door de wind en de golfdalen werden snel gevuld met zoet water. Het rollen was even weg en de boot liep als een trein. Dit duurde echter maar kort, de regen trok verder en het rollen begon weer.
De daarop volgende buien hadden geen wind meer in zich, enkel heerlijk zoet water wat door de boot in dank wordt genomen. Na zeker 4 maanden geen regen te hebben gehad is zoet, schoon, helder regenwater heerlijk. Even kan de boot het in maanden vergaarde stof en zout van zich afspoelen. Ook bovenin de mast waar je normaal gesproken niet snel bij komt, en zeker niet om te spoelen. Niet dat we dat niet hebben gedaan in Las Palmas hoor! Zeker wel, met de tuinslang naar boven en afspoelen maar, en de buren zijn je weer dankbaar! Maar begrijpen het wel.
Met de tropische buien gaat het beter en er zullen er nog veel volgen. We zitten nl in de Grote Regentijd van Suriname die tot Augustus zal duren.
Nog net voor ik deze email wilde versturen hadden we beet, en wat voor één. Een flinke goudgroene Dorade leek het van veraf. Het regende dus ik in adamskostuum naar buiten, we zouden later wel zien of we filmmateriaal moesten knippen! Haak klaar gelegd, hengel uit de steun genomen en indraaien maar, nou…no way! De vis vroeg meer lijn dan ik kon binnen draaien. Telkens had ik weer wat gewonnen en toen nam de vis weer lijn. Het begon harder te regenen en de wind nam weer toe. Zo hield ik de vis niet en was bang deze te verspelen. De Genua was al maximaal ingerold maar deden nog steeds 4 knopen. Terwijl ik met de vis aan het vechten was liet ik Asha de motor starten en achteruit draaien om de vaart eruit te halen. Even kon ik meer lijn inhalen maar de vis bleef rukken en duiken waardoor de lijn weer afliep. De rem stond er maximaal op en mijn spieren waren al aan het verzuren. Ik was al een half uur bezig. Dit was Big Game Fishing! Wie zou er het eerst moe worden, de vis of ik? Inmiddels zag ik ook dat er hele trossen zeewier op de lijn verzameld was, ik zag geen vis maar alleen zeewier. Toen ik dacht dat ik genoeg lijn had binnen gehaald liet ik de motor stoppen bang dat de vis de lijn in de draaiende schroef zou zwemmen. Maar de vis gaf zich nog niet gewonnen. De wind nam nog steeds niet af en ik was nu al bijna een uur bezig met die vis. Telkens haalde ik weer wat in en telkens nam de vis weer lijn. Toen ik dacht dat de vis moe geworden was kon ik deze mondjesmaat binnen halen, de wind nam gelukkig ook wat af en eindelijk kon ik uit mijn zittende houding in het gangboord overeind komen. Ik zag de vis niet vanwege al het zeewier wat zich had verzameld en toen ik het spul eindelijk langszij had getrokken gaf ik de hengel over aan Asha want kreeg deze niet dichtbij genoeg om de haak te hanteren.
Nadat ik hele plukken zeewier had verwijderd kon ik eindelijk de lijn pakken maar waar was nu de vis???? Ik trok een paar kilo zeewier aan dek maar geen vis…
Had ik nu de hele tijd gevochten met ….zeewier.??
Jullie zullen begrijpen dat ik even uitgevist ben!
Het water is inmiddels verkleurt van diepblauw naar pikzwart! Nog 190 Nm te gaan en het wordt langzamer ondieper van dik 4 km naar 4 meter onder de kust van Suriname.
Zeilvoering: Uitgeboomde Genua over SB
Wind: Moderate breeze NE 17 – 21 knopen, 5 Bf, uitschieters naar 6,
Sea: Rough, 2,5 tot 4 meter, overwegend recht tot schuin van BB achterin,
Weather:  = Overcast, 8/8 ( dit cijfer wil zeggen de hoeveelheid bewolking verdeeld in 8/8, waarbij 0/8 geen en 8/8 zwaar bewolkt is)
Temperature inside: 30 Celsius,
Humidity inside: 85 %
Distance done so far: GPS  1696 Nm,
Distance to go: 204 Nm,
ETA: Paramaribo, 5th June 2018
Sealife: Vliegende vissen, zeevogels, hele velden drijvend zeewier.
Categories: Uncategorized | Reacties uitgeschakeld voor Atlantische oversteek, Sunday 03 June 2018
Atlantische oversteek, Saturday 02 June 2018
Posted on 22 juni 2018 by admin
Beet….Terwijl ik in een reisboek van Suriname zat te lezen hoorde ik tweemaal de reel van de hengel slippen. Ik keek achterom en  zag de  hengel doorbuigen. Dan start er een procedure; Genuaschoot lossen en tegelijkertijd de Genua oprollen om zeil, en daardoor vaart, te verminderen, daarna reddingsvest aan en aanlijnen, vishaak losmaken en gereed leggen, en daarna de hengel uit zijn houder en de vis proberen binnen te halen. Ik was daarbij vergeten dat ik in adamskostuum zat voor het driftig fotograferen en filmen van Asha, volgende keer maar in de procedure opnemen maar voor nu te laat. Excuses daarvoor.
Ditmaal was het een mooie Dorade ( ook wel Mahimahi, Goudmakreel of Dolfin genoemd) van  een meter lang. De Dorada langszij getrokken en met de vishaak binnen gehaald. Aan dek beginnen ze pas echt te vechten en stuitert dan alle kanten op, dit keer tussen de reling door weer in zee maar zat gelukkig nog steeds goed aan de haak. Opnieuw aangehaakt met de vishaak en ditmaal heb ik de vis achter zijn kieuwen overgepakt om door de reling te trekken, daarna direct het mes achter zijn kop om te doden en de vis bedankt voor zijn offer. Deze vis bloedt letterlijk doodt, donkerrood bloed loopt over dek en met de laatste stuipen spettert zij alles onder. Het is een zij, dat kun je zien want de mannetjes hebben een hogere kop, en dit wordt bevestigd als ik de  vis schoon maak, 2 mooie stukken kuit komen uit de buik. Na te hebben gefileerd de zaak weer schoon gemaakt, hengel weer uitgezet, we hebben nog plaats in de vriezer, en de Genua uitgerold. Deze Doraden zijn prachtig van kleur, goud, groen en zilver, binnen een paar minuten echter verkleurt ze helemaal naar alleen zilverkleurig.
We zaten lekker gebakken kuit te eten toen Asha zei dat BB hengel ver door boog. Dat doet deze al snel omdat deze veel soepeler is en dacht weer aan zeewier maar zag ook rukken en de lijn was al aardig afgespoeld. Slip heb ik niet gehoord! Procedure  van vaart afnemen weer uitgevoerd, ditmaal de onderbroek in de procedure opgenomen,  en bij het binnenhalen bleek het een mooie Dorade van ong. 80 cm te zijn. Aangehaakt achter de kieuw en wilde dit keer de vis dood laten bloeden boven zee i.p.v. het dek. Toen ik met het mes in de ene hand en de vishaak in de andere de vis wilde doden  was deze ws zo door angst gedreven toen deze het mes zag, of mij, dat de Dorade, hangend in de lucht aan de vishaak, toch kans zag van de haak te springen. Zij, was weer een zij, belande dus terug in zee maar zat gelukkig nog steeds vast aan de haak. Mes weg gelegd en met de hengel de nog steeds sterk vechtende vis weer binnen haakafstand gebracht. Maar net voordat ik kon aanhaken brak de vislijn en daar ging ze compleet met lure en stalen onderlijn. Balen, balen en nog eens balen, temeer daar we weer een mooie lure kwijt zijn maar nog meer omdat deze vis nu kansloos is met een lure in zijn bek. Die valt nu te prooi aan andere nog grotere vissen met nog steeds die lure…. De rest laat zich raden. Helaas en zonde, was niet nodig geweest. Asha boos en heb me voorgenomen de volgende keer maar weer gewoon binnen te halen en het bloed op de koop toe te nemen.
De zee is  hier flink onstuimiger, de wind echter is al dagen/ weken hetzelfde variërend tussen 15 en 25 knopen wind maar toch is de zee hier anders. Ogenschijnlijk lijkt het rustig buiten maar schijn bedriegt. Het lijkt net of er een onzichtbare hand de boot uit evenwicht probeert te brengen en dan nog een schop nageeft. Als ook een kickbokser die zijn tegenstander uit evenwicht probeert te krijgen en er dan op los slaat.  Maar ons scheepje houdt zich kranig, incasseert keer op keer alle rake klappen en even snel als dat ze uit evenwicht wordt gebracht komt ze weer terug.
Ons fijne scheepje, ons huis, en thuis ook, doet het goed en dat geeft moed.
Maar zou Neptunus zelf hier de hand in hebben? Hebben we Hem misschien voor vertrek een oorlam op de goede reis  moeten geven? Hadden we Zijn vliegende vissen, die netjes aan dek werden gelegd elke dag, in dank moeten aanvaarden i.p.v. ze netjes aan de zee terug te hebben gegeven?  Nee, wij moesten zo nodig zelf onze vis vangen waarbij we er ook nog onzorgvuldig mee omsprongen zodat er nu één van zijn vissen met een haak in zijn bek  rondzwemt? Zou een oorlam nu nog werken om Hem gunstig te stemmen… Resoluut nee, daar doe wij niet aan mee! Dat is hetzelfde als de loodsen in het Suez kanaal sloffen sigaretten geven die nu het Marlboro kanaal wordt genoemd (Nou ja, bijna hetzelfde!). Zonder sigaretten kom je er bijna niet meer door!
Heeft Hij soms plastic overboord zien gaan? Dat kan niet want wij sjouwen alles mee, spoelen het zorgvuldig af en bewaren het tot de haven.  Denkt hij soms dat we Zijn Zee niet verdienen? Dan vergeet Hij zeker dat Hij, tenminste mij, al diverse malen heeft toegelaten de Equator over te varen. Dat ik al heel wat mijltjes in zijn wateren heb vertoefd. En het kan ook Asha niet zijn, die bevallige dame die zich over van alles verwonderd en bewonderd.
Wij zijn niet gelovig. Het moet iets anders zijn maar wat? Het is niet de diepte, die is nog steeds meer dan 4 km.
Het enige rationele wat ik kan bedenken is dat dit wordt veroorzaakt door een countercurrent, de stroom loopt hier niet evenwijdig en mee aan de NE Passaatwind maar tegengesteld of haaks. Dat veroorzaakt een ander golfpatroon met diepere kuilen en kortere hoge golfkammen. De regelmaat is compleet zoek en de boot wordt flink door elkaar geschudt en maakt soms flinke halen van boord naar boord. Voor het eerst is ook de SOG (Speed Over Ground), GPS speed dus, kleiner dan de vaart door het water wat door het log wordt aangegeven. Hier moeten we doorheen hoe onplezierig ook, zeker met mijn pijnlijke rug, en later zal deze stroom, dichterbij de kust naar het NW, evenwijdig aan de kust, afbuigen en toenemen.  Laten we maar hopen dat dit snel gebeurt!
Gisternacht de klok weer een uur terug gezet naar UTC -3 uur, dat brengt ons op een tijdverschil met Nederland van 5 uur.
Zie veranderde ETA Paramaribo!
Zeilvoering: Uitgeboomde Genua over SB
Wind: Moderate breeze NE 17 – 21 knopen, 5 Bf, uitschieters naar 6,
Sea: Rough, 2,5 tot 4 meter, overwegend recht tot schuin van BB achterin,
Weather:  = Cloudy, 3/8 ( dit cijfer wil zeggen de hoeveelheid bewolking verdeeld in 8/8, waarbij 0/8 geen en 8/8 zwaar bewolkt is)
Temperature inside: 32 Celsius,
Humidity inside: 72 %
Distance done so far: GPS  1574 Nm,
Distance to go: 326 Nm,
ETA: Paramaribo, 5th June 2018
Sealife: Vliegende vissen, zeevogels, hele plukken drijvend zeewier.
Categories: Uncategorized | Reacties uitgeschakeld voor Atlantische oversteek, Saturday 02 June 2018