nl en en en en en nl nl af nl en nl nl nl nl nl nl nl en en en en fi en en nl nl en nl nl nl nl nl nl nl en nl nl nl nl nl nl en en en en nl oc sv en nl fr en en nl fr en en en en en
Drie jaar geleden op vier juli meldde ik me ziek op mijn werk. Ik zat in de auto onderweg naar mijn werk, ik had een van mijn favoriete zomerjurken aangetrokken, had me mooi opgemaakt, kortom: ik was klaar voor een nieuwe werkdag. Ik reed langs de drukke straten met haastende mensen en veel auto’s die allemaal ergens naartoe gingen. Ik bleef achter een auto rijden en hield wat afstand om even niet zo veel te moeten opletten en op adem te kunnen komen om te voelen hoe het met me was. Weer een drukke ochtend overleefd in mijn survival tocht. Nog een dag te gaan en mijn best doen om het positieve te blijven zien in mijn bestaan. Diep van binnen voelde ik dat ik mijn uiterste best moest doen om mijzelf bij elkaar te houden. Ik keek in de auto spiegel en zag alleen wanhoop in mijn ogen. Er ging een stem door mijn hoofd die klonk als een noodkreet: help! Ineens kwam een grote golf verdriet op en ik barstte open in tranen en huilen. Ik keek nog een keer in de spiegel en zag een gebroken mens tot in haar hart en ziel. Toen wist ik het al: zo kan ik niet meer verder. Helemaal overstuur keerde ik terug naar huis.
Het was de tweede keer dat ik overspannen werd bij dezelfde werkgever. Na de eerste keer kwam ik redelijk snel weer terug. Nu was er een flinke klap nodig om mij voor een tweede keer toe te laten geven dat het niet meer ging. Zelfs na het abrupte einde van de relatie met de vader van mijn kinderen, kon ik niet toegeven dat ik nu echt te ver was gegaan. In tegendeel, ik ben nog meer en harder gaan werken, want dat hielp een tijdje om de ellende thuis te verdragen. Na bijna een jaar in de hoogste versnelling te hebben geprobeerd te overleven, gaf mijn lijf het op en kwam ik tot stilstand. Deze keer was het een serieuze burn-out.
Het begin van mijn reis
Toen ik thuis kwam te zitten begon langzaam mijn reis met één vraag voor me: waarom kan ik niet rusten? Zelfs in de meest ernstige toestand was ik rusteloos. Ondanks dat ik me moe en leeg voelde, dwong ik mijzelf alsnog om nuttig en positief te zijn. De officiële diagnose van de huisarts luidde: depressie, maar dat kon ik in het begin niet accepteren. Hoezo depressie? Ik heb een Burn-out! Ik ben door al die ellende in mijn leven onderuit gehaald, kapot gemaakt, maar ik ben geen depressief persoon! Op de bank liggen en niks doen was voor mij geen optie. Dan voelde ik me alleen maar waardeloos en geen mens meer. Dus met de laatste energie die ik had, ging ik de dagelijkse routine aan met de kinderen en deed ik wat noodzakelijk was om de scheiding procedure aan te gaan.
Rond dezelfde tijd dat mijn relatie eindigde, begon ik aan lichaamsgerichte therapie bij de Bodymind Opleidingen. Ik was blij dat ik een plekje had waar ik even kon uitrusten en in de groep delen hoe het met me ging. Dat was de enige plek waar ik mijzelf durfde te zijn. Ik voelde me welkom en geaccepteerd in hoe ik me ook voelde. Dat was de essentiële ondersteuning voor mij in de processen die ik moest ondergaan om uit de burn-out te komen. Want eerlijk gezegd, hoe goed het ook bedoeld was, de meeste mensen om me heen wisten niet zo goed om te gaan met zo iemand als ik die in een depressieve toestand was. Veel mensen kwamen met vragen, oplossingen, acties waar ik niet op zat te wachten.
Als eerste moest ik erkennen dat het zo niet verder kon: mijn leven moest veranderen. Ik had al mijn moed verzameld en een beslissing genomen : dit werk ga ik niet meer doen. Want ik kon mijzelf niet meer voor de gek houden; werken in klinisch onderzoek was niet waar ik blij van werd, ik deed het al die jaren omdat het moest. Omdat ik de kostwinnaar was geworden in ons gezin. En omdat ik mijn best deed om ons gezin te redden toen de kinderen zo klein waren en mijn partner met zijn eigen bedrijf bezig was. Met mijn positieve insteek wist ik niet alleen de buitenwereld, maar ook mijzelf al die jaren te overtuigen dat ik dat werk leuk vond. Later realiseerde ik dat ik vooral de mogelijkheid die me geboden werd om te leren en te groeien zo waardevol vond.
De volgende stap was, de situatie waarin ik zat accepteren en me overgeven aan de toestand van mijn lichaam en geest; uitputting en depressie. Dat was een grote uitdaging voor mij. Mijzelf toestaan om te voelen wat er op dat moment was: ik voelde me ziek, zwak, waardeloos, machteloos, verslagen en had pijn, slaapstoornissen, hartritme klachten, paniek aanvallen, emotionele buien, existentiële angsten. Het was soms net een hel! Tijdens de opleiding bij de lichaamsgerichte therapie leerde ik vooral deze gevoelens en toestanden een plekje en een betekenis te geven. Ik leerde dat de emoties en gevoelens die ik in het verleden niet kon verdragen diep opgeslagen en opgestapeld waren in mijn lichaam. En dat waren er nogal veel geweest in mijn leven. Ik ontdekte dat PTSS, depressie, verslavingen en seksueel misbruik, deel uitmaakten van de oorzaken waarom ik zo rusteloos was. Dankzij lichaamswerk leerde ik elke dag steeds beter mijn lijf te begrijpen. Hoe vaak ik heb gedacht dat ik dood ging, weet ik niet meer. Wel vaak! Achteraf gezien is het best wel ironisch, want juist op die momenten dat ik dacht dat ik dood ging, kwam ik steeds meer tot leven!
Langzaam leerde ik mijn lichaam steeds beter te vertrouwen. Ik maakte kennis met ieder groot en klein deel in mijn lijf – mijn voeten, benen, buik, heupen, borstgebied, rug, armen, handen, schouders, nek, hoofd... Ieder gebied in mijn lichaam had een verhaal te vertellen dat doorleefd mocht worden door mij. Alles waarvan ik ooit besloten had het niet meer te voelen, mocht gevoeld worden. Het was een proces van vallen en opstaan. Het was een proces van ontdekken en verkennen, van schrikken en terug trekken en er weer opnieuw induiken. En iedere keer als ik erkenning gaf aan mijn gevoel, ging het meer stromen in mijn lichaam. Dat heerlijke gevoel van sensaties en tintelingen, een soort van zacht gekietel van binnen – stroming die duidelijk waarneembaar is en die mij elke keer een heerlijke glimlach levert. Deze stroming maakte dat ik me op zulke momenten net zo tevreden en lekker voelde als de pasgeboren baby die zo lekker in zijn slaap kan stralen en genieten van het zijn.
Blik op de toekomst
Ondertussen heb ik gekozen om van lichaamswerk mijn werk te maken. Ik ging de opleiding verder volgen tot lichaamsgerichte (psycho)therapeut. De technieken en methodes die mij zo geholpen hebben om in contact te komen met mijn levensenergie, leerde ik toepassen in het werken met andere mensen. Dat gaf me nog een belangrijke sleutel waar ik erg blij van werd: nu weet ik ook in de toekomst wat ik moet doen en kan ik aan mijzelf geven wat ik nodig heb om crisis situaties te overleven en – beter nog – te voorkomen.
Ik geloof dat iedereen die met overspanning en burn-out worstelt een mooie kans heeft om zichzelf beter te leren kennen en een groot cadeau te ontvangen. Wat ik geleerd heb, is dat ik ontzettend veel kracht heb, alleen die heb ik tot nu toe niet voor me maar tegen me gebruikt. En het grootste cadeau dat ik gekregen heb, is dat ik nu LEEF en geniet van de lichtheid van bestaan. Ik word ‘s ochtends wakker, ik adem tot diep in mijn buik, ik voel lichte tintelingen in mijn heilige been, er komt een glimlach op mijn gezicht, ik voel warmte in mijn borstgebied en ik doe mijn ogen open… Het is weer een nieuwe dag. En ik zeg tegen mijzelf: welkom Vilija, geniet van deze mooie dag!