nl nl nl nl id en en nl nl nl en it hbs_lat nl en nl nl nl nl nl nl en nl nl nl fr nl en nl en en nl en nl nl de nl nl nl nl nl nl nl fr nl nl nl en nl nl nl nl de nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl en it nb hbs_lat nl en nl nl nl it fr nl
Iets wat mij altijd verbaasd heeft, is dat wij onszelf losgezongen zien van de Natuur en de Aarde. Andere mensen waar we ook ‘los’ van menen te staan, zien we als de Ander. De Natuur of de Aarde hebben die status nog niet eens. Dat we ons zó los zien, heeft gevolgen voor de relatie die we hebben met de Natuur.
De rede is nog steeds leidend
Door het onvermogen om de relatie met de Natuur te voelen, zien de wetenschappers nog steeds de rede als leidend voor onze vragen hoe we moeten omgaan met de Natuur en haar veranderingen.
Ik dacht lang dat een ethiek voor de Natuur en de Aarde ons kan helpen. Ik zie nu dat deze formuleringen nog steeds een abstract en calculerend karakter hebben. Het lijkt of we van alles bedenken, als we zelf maar niet hoeven te veranderen.
Laten we verder durven gaan. We moeten een nieuw bewustzijn over het leven ontwikkelen. We zijn toe aan een innerlijke transformatie om uiterlijke veranderingen te bewerkstelligen. De transformatie begint wanneer (1):
we stoppen om onszelf te begrijpen of te zien als geïsoleerde en strijdende ego’s en we ons beginnen te identificeren met andere mensen, onze familie en vrienden en uiteindelijk met andere soorten. Maar de ‘deep ecology sense of Self’ vraagt groei en ontwikkeling naar volwassenheid. Dat is een ontwikkeling die voorbij gaat aan alleen de mensheid en ze sluit de niet-menselijke wereld in.
Wat is er nodig om uit onze antropocentrische relatie met de Natuur en de Aarde te komen? Waarom is de transformatie zo moeilijk om in te zetten? Welke dynamiek ligt daar aan ten grondslag? Hoe ontwikkelen we een levensondersteund bewustzijn? Is er een neurologische basis voor onze volhardendheid om geen relatie aan te gaan met de Natuur en de Aarde?
Hebben we misschien behoefte aan een andere notie van het Zelf?
Laten we maar gewoon op pad gaan en zien wat we tegenkomen. Vragen geven richting. Ze roepen antwoorden op. We blijven niet voor altijd losgezongen van de Natuur en de Aarde.
(1) Diamond, I. & Orenstein, G. (eds): Reweaving the world. The emergence of Ecofeminisme. San Fransisco, Sierra Club Books. 1990
Laten we in gesprek komen over de dragende kracht van de Aarde. Laten we de ruimte nemen om nieuwe manieren van denken te beleven, te bedenken en te doorsnappen over de talloze mogelijkheden die de dragende kracht van de Aarde geeft voor vitaal samenleven en vitaal samenwerken. Laten we ons perspectief op de Aarde en de Natuur eens 180 graden omdraaien.
Werkelijkheid en waarheid 29 september 2022
Versnellen, vertragen, resoneren 21 september 2022
Ruimte uit de tijd 14 september 2022
EarthTalk: de Taal van de Bomen 7 september 2022
Het kind terugvinden 29 augustus 2022
Aanwezig zijn in de Natuur, een leerproces 29 augustus 2022
Voorbij dwang is diepe Stilte 26 juli 2022
Welke belangen ondersteun je? 19 juli 2022
Meelezen met mijn blog?
Laat dit veld leeg
Controleer je inbox of spammap om je abonnement te bevestigen.
Copyright © 2022 Ruimte voor Nieuw Denken. Alle rechten voorbehouden. Thema Spacious door ThemeGrill. Aangedreven door: WordPress.