nl en lt en lt en nl en nl en en en en en hi en nl en en de de en en en hi nl fr de nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl en nl nl nl nl nl en nl en nl en nl hi nds nl en nl nl fr nl en
Door de interviews over mijn roman, is mijn relatiestatus geen geheim meer: vrijgezel. Of beter gezegd: alleenstaande moeder. Een status die sommige mannen ertoe aanzet om zich ridderlijk als mijn ‘redder in nood’ aan te bieden. Al onderschatten ze de onverschrokken poortwachter in mij die mijn hart bewaakt. Kilometers voor de ophaalbrug ligt een stapel botten van ridders wiens openingszin hen fataal werd.
“Ey, hete.” Of “Gij hebt een man zoals mij nodig.” Of “Dat moet mentaal en financieel zwaar zijn, alleen een kind opvoeden.”
Mijn status van 'single mom' zet sommige mannen ertoe aan om zich ridderlijk als mijn ‘redder in nood’ aan te bieden.
Sporadisch glipt er eens eentje door de mazen van het net: “Ik wil u beter leren kennen.”
“Omdat ge er goed uit ziet.”
“En wat nog meer?”
“Hoezo, wat moet er nog meer zijn?”
De vermeende reddingen die me worden aangereikt zijn divers: van een coachingssessie, over een wandeltocht door de Himalaya of een rijkelijk leven tot een rustige plek aan de haard. Want daarover lijken de meeste ridders het eens: het wordt tijd dat ik kies. Een eigen bedrijf, acteren, presenteren voor tv, boeken schrijven en een kind opvoeden: daar moet met de hakbijl doorgegaan worden. Dat is teveel voor één persoon. Teveel voor een vrouw.
Dus deze jonkvrouw zit veilig hoog in de kasteeltoren, haar zwaard te scherpen…voor al die knopen die zogenaamd gehakt moeten worden.