nl fr nl en en en nl fr en nl en pl en nl es fr en it en es es nl en nl it en nl de nl fr en en en nl nl en it nl en en nl en pl en nl es fr en it en es es es es tr es en en en nl fr nl en nl nl en nl nl nl nl nl nl nl nl nl en en nl en es nl en en nl en nl nl nl en nl it en sv nl en en es es tr es en en
Waar hun tweede album Life en het vele toeren een wereldwijde doorbraak opgeleverd hadden begon het met hun derde album First Band On The Moon eigenlijk pas echt voor The Cardigans. Het was niet alleen de wereldwijde deal die ze met het grote Mercury Records afsloten die de band een enorme promotionele boost gaf maar vooral de Australische filmregisseur Baz Luhrman die Lovefool, de eerste single van hun derde album, voor zijn grote doorbraakfilm Romeo + Juliet gebruikte en The Cardigans in het enorme succes van de film meetrok.
Luhrman was groot fan van de eerste twee albums van de band en wilde dolgraag Lovefool gebruiken bij een mooie sleutelscene in de film. De overrompelende film, zowel in decor, opnamen, spel als tekst (flinke strofen Shakespeare vermengd met straattaal) bleek de grote doorbraak voor Leonard di Caprio als de belangrijkste acteur van zijn generatie te zijn. De zo geliefde Claire Danes, in de rol van Juliet, was de perfect gecaste tegenspeelster. Maar het was vooral de hippe, superslim gekozen, soundtrack die de film zoveel extra gaf. (Lovefool was trouwens ook te horen in de belangwekkende film Cruel Intentions, een hippe New Yorkse variant op Les Liaisons Dangereuses en de doorbraakfilm van het (toen nog) koppel Reese Witherspoon en Ryan Philippe)
First Band On The Moon (1996) bracht de sound van The Cardigans naar weer een hoger plan. Het vervolmaakte de sound die reeds op Emmerdale en Life te horen was en trok het door naar volgroeider, iets steviger geluid. Het was vooral het enorme succes van Lovefool dat de band ongrijpbaar en dus reuze interessant in Amerika maakte. Ze waren niet alleen volop op de college radiozenders te horen maar verschenen ook in tv-series als Beverly Hills 90210. Een opvallend verhaal in die tijd was ook dat ze gevraagd werden om de titelsong te schrijven voor een James Bond film Tomorrow Never Dies, een klus die ze door extreme tourverplichtingen en uitgeputte bandleden, aan zich voorbij moesten laten gaan (een klus die uiteindelijk door Sheryl Crow werd gedaan en nu niet bepaald de boeken in kan als een James Bond klassieker).
Tussen het derde en vierde album in bracht het platenlabel alleen voor de Japanse en Australische muziekmarkt een heel fijne compilatie uit met opvallende b-kanten van de singles en extra tracks die een beetje uit het zicht leken te verdwijnen maar daar veel te goed voor waren: The Other Side Of The Moon (1997).
Met My Favourite Game kwam de band in 1998 vervolgens heel cool terug. Niet alleen met een steviger en rafeliger alternatief geluid maar tevens met een zeer opvallende video, Nina Persson in een auto over een Amerikaanse snelweg die iedereen die ze tegenkomt van de weg af rijdt, een clip die door het destijds nog steeds zeer populaire MTV in alleen in de originele versie ‘s avonds laat gedraaid mocht worden. Een beetje een overdreven beslissing die de single en de clip overigens alleen nog maar populairder maakten. De single werd na Lovefool wederom een gigantisch wereldsucces.
Gran Turismo, het album waar Favourite Game opstond, bleek hetzelfde steviger geluid te hebben en bleek een fijne voortzetting van de sound waar de band naartoe gegroeid was. De tweede single Erase/Rewind bleek al net zo’n fijne Cardigans track nieuwe stijl en wederom een enorme hit. Het vierde album van de band bleek de opwaartse muzikale lijn die de band insloeg wederom optimaal tot een groot succes te maken en had miljoenen albumverkopen tot gevolg.
Met het succes van de plaat begon de groep wederom aan een gigantische en uitputtende wereldtour waarna men vervolgens even flink de tijd nam om even wat andere muzikale projecten met anderen te gaan doen; om even muzikaal op te frissen en nieuwe muzikale wegen te bewandelen. Tussendoor (in 1999) was de band nog wel in samenwerking met Tom Jones te horen op een verrassende versie van Talking Heads’ Burning Down The House, voor diens zeer succesvolle album Reload.
Meer uit deze special
Waarom wij van The Cardigans houden
The Cardigans – Emmerdale
The Cardigans – Life
The Cardigans: De Zweedse start en de internationale toekomst
The Cardigans – First Band On The Moon
The Cardigans – Gran Turismo
The Cardigans: Romeo and Juliet en de grote knal voorwaarts
The Cardigans – Long Gone Before Daylight
The Cardigans – Super Extra Gravity
The Cardigans: Schoonspringend naar ‘t eind
Is hét online magazine waar de liefde voor muziek centraal staat. Een magazine bedoeld om eenieder die niet binnen één bepaald genre kijkt en luistert optimaal te kunnen bedienen met muziekrecensies, -nieuws, interviews, concertverslagen en uitgebreide artikelen & specials.
Written in Music weet zich omringd door de meest veelzijdige en enthousiaste muziekjournalisten die ons land rijk is.