nl en id nl en it nl en en nl nl nb en nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl en de nl nl nl nl nl fr nl nl nl nl nl nl nl en nl nl nl de nl nl nl nl en nl nl nl en nl nl nl en nl nl nl nl en en nl en en en en en en en nl en en en it nl
De kwalificatie voor het Europees kampioenschap van 2015 aan het eind van de zomer van 2014 was een gouden mijlpaal voor het Nederlandse basketball. Maar EuroBasket 2015 was niet waar het voor Oranje ophield. In onze optiek begon het toen pas.
Wanneer de Orange Lions een bron van inspiratie voor het hele Nederlandse basketball moeten worden, dan is het de eerste taak een gezonde financiële en organisatorische basis te scheppen. Op beide vlakken is er enorm veel werk aan de winkel. Gelukkig weet het bestuur zich gesteund door vele ex-internationals die een steentje willen bijdrage aan de toekomst van het Nederlands basketball.
Het programma voor de nationale ploeg wordt op een professionele manier vorm gegeven. Daarmee is de campagne van Oranje een bron van inspiratie voor de andere nationale ploegen, die in één opleidingslijn moeten worden gebracht. ‘Kwalificatie voor het EK heeft wel wat losgemaakt,’ zei bondscoach Toon van Helfteren in 2014 in Dagblad Trouw. ‘Ik, wij, willen nu meehelpen een fundament te leggen voor de toekomst.’
Van Helfteren en zijn team gingen in de zomer van 2015 op een uitgebreide tournee door Nederland. Bij Streetball Masters, bij basketballkampen, overal probeerde Oranje de jeugd te inspireren. Zelfs na de verloren thuiswedstrijd tegen Duitsland – waardoor Nederland zich niet kwalificeerde voor EuroBasket 2017 – stond de vloer van de Vijf Meihal vol met kinderen die op de foto wilden met de internationals of die zo trots als een pauw met een handtekening naar huis gingen. De winst zit niet altijd in de uitslag van de wedstrijd…
De Orange Lions weten zich gesteund door iconen uit het Nederlandse basketball. Kopstukken die stuk voor stuk niet alleen binnen de lijnen van het veld maar ook daarbuiten hun sporen hebben verdiend. Zij steunen de plannen van de Stichting NMT van harte en denken op een kritische manier mee over het vormgeven van de toekomst.
Kees Akerboom (van 8 april 1952) is na Toon van Helfteren de international met de meeste interlands: 186.
Akerboom debuteerde onder René Mol in Oranje op 12 april 1972 tegen Bulgarije. Hij speelde goddelijke wedstrijden, zoals tegen Spanje tijdens het EK van 1977, dat hij afsloot als EK-topscorer. Akerboom speelde 6 seizoenen voor het Haarlemse Flamingo’s en daarna 11 seizoen voor het Bossche EBBC. Hij werd 8 keer landskampioen, won 2 keer de beker, werd 3 keer MVP van de competitie en werd 7 keer gekozen in het All Star Team. In 1979 speelde hij met Den Bosch de finale van de Europa Cup in Porec tegen Gabetti Cantu.
Kees Akerboom speelt nog steeds zijn wedstrijden bij Flesbek ’98, samen met ex-international Jos Kuipers. Hij is Ridder in de Orde van Oranje Nassau en Lid van Verdienste van de NBB.
Ton Boot (van 16 oktober 1940) heeft meer gewonnen dan wie ook in het Nederlands basketball. Boot werd als speler 5 keer landskampioen en als coach 14 keer. Bovendien coachte hij zijn teams naar 4 nationale bekers en 1 FEB Cup. Als speler won hij Coca-Cola Trofee voor Nederlands topscorer van de eredivisie.
Als coach verwierf hij grote faam bij Den Bosch, Leiden, Den Helder, Oostende en Amsterdam. Hij coachte bovendien in 1981 10 keer het Nederlands team. Zelf speelde hij 148 interlands, sinds 1 april 1959 toen Henk Aldenberg hem tegen Spanje liet debuteren.
Boot werd veelvuldig gedecoreerd. Zeven keer als basketballcoach van het jaar, één keer (in 2004) als algemeen coach van het jaar door NOC*NSF en één keer als Coach van de Eeuw door de Volkskrant. Boot is Ridder in de Orde van Oranje Nassau en Lid van Verdienste van de NBB. In 2015 kreeg hij de zeer eervolle Frans Banninck Cocq Penning van de stad Amsterdam. De uitreiking van die penning vierde hij met zo’n vijftig oud-internationals in de Amsterdamse binnenstad.
Geert Hammink (van 12 juli 1969) is een van de zeer weinige Nederlanders die in de NBA heeft gespeeld. Hammink is de vader van international Shane Hammink.
Geert Hammink speelde 35 interlands en maakte daarin 574 punten, goed voor het hoge gemiddelde van 16,4 punten per wedstrijd. Hij debuteerde op 2 juni 1993 onder Randy Wiel tegen Italië. Na een succesperiode met Shaquille O’Neal op Louisiana State speelde Hammink 8 wedstrijden in de NBA voor Orlando Magix en Golden State Warriors. Op zijn lijst van teams staan verder: Cantu, Omaha Racers, Panionios, Alba Berlin, AEK Athene, Aris Saloniki en Köln 99-ers.
Geert Hammink vierde drie landskampioenschappen in de Bundesliga, pakte twee Duitse en één Griekse beker.
Frank Kales (van 18 april 1942) is 80-voudig international. In een groot deel van die duels trad hij op als captain. Kales is de vader van ex-international Sander Kales en ex-eredivisiespeler Oscar Kales.
Frank Kales carrière kwam volledig op stoom toen hij het Amsterdamse Agon verruilde voor Flamingo’s. Hij speelde van 1962 tot 1974 in Haarlem en sleepte er vier landstitels en twee nationale bekers in de wacht. In 1974 werd hij gekozen in het All Defense Team.
Na Haarlem trad hij bij Delta Lloyd Amsterdam en BS Leiden afwisselend op als speler en coach. Tussendoor keerde hij voor één seizoen terug naar Buitoni Haarlem, maar een imposante maatschappelijke carrière bij IBM dwong hem tot het maken van keuzes. Van 1999 tot 2000 was Kales een jaar lang algemeen directeur van Ajax.
Jan Loorbach (van 17 juni 1947) is 44-voudig international (debuut in 1968 onder Egon Steuer) en kan terugkijken op een enorme bestuurlijke loopbaan. Tot 2013 was hij Deken van de Nederlandse Orde van Advocaten.
Als speler van Donar was Jan Loorbach in 1971 de Nederlandse topscorer van de eredivisie; in 1978 de beste rebounder van de hoogste competitie. Die titel sleept hij in de wacht in dienst van Rotterdam Zuid waarmee hij in 1974 landskampioen werd en in Ahoy grote Europese wedstrijden speelde.
Als NOC*NSF bestuurder was Loorbach voorzitter van de commissie topsport. In 2000 trad hij namens de sportkoepel op als Chef de Mission van de Olympische Spelen in Sydney. Met 25 medailles (waarvan 12 in de kleur goud) werden dat – niet geheel toevallig – de beste Spelen ooit voor Nederland.
Jan Loorbach is Lid van Verdienste van de Nederlandse Basketball Bond.
Mike Nahar (van 7 mei 1971) is de enige Nederlandse basketballer bij de mannen die een Europa Cup heeft gewonnen: de Korac Cup in 1997. Daarnaast won hij de beker van Portugal (1996) en het Duitse landskampioenschap (in 2005).
Mike Nahar’s carrière kreeg vorm in Amerika bij Wright State. Hij werd in 1994 gedraft door de Atlanta Hawks maar kwam niet in de NBA terecht. Via de USBL werd het Europa, waar hij in Portugal (Queluz en Benfica), Griekenland (Aris Saloniki, Iraklis, Dafni Athene en Panellinios Athene), Italië (Montecatini), België (Oostende), Duitsland (GHP Bamberg) en Nederlands (Omniworld Almere) op het hoogste niveau speelde.
In de seizoenen 2013-2014 en 2014-2015 trad Mike Nahar op als assistent coach onder Jean-Marc Jaumin bij Port of Den Helder Kings.
Mart Smeets (van 11 januari 1947) is één van de vijf ereleden van de Nederlandse Basketball Bond. Zijn de andere vier allemaal oud-bestuurders, Smeets verdiende zijn terechte onderscheiding vanwege de enorme promotie die hij voor de sport maakte als toonaangevend sportjournalist.
Mart Smeets speelde vijf seizoenen in de eredivisie voor DED en vier voor het Haarlemse Flamingo’s. Een verbrijzelde elleboog maakte een einde aan zijn actieve sportcarrière maar was tevens het vertrekpunt voor een journalistieke loopbaan die hem over de hele wereld bracht.
In 1968 liet Egon Steur Mart Smeets debuteren in de nationale A-selectie. Smeets speelde 6 interlands. Smeets is getrouwd met Karen Mulder, die 81 interlands voor het Nederlands vrouwenteam speelde.
Rik Smits (van 23 augustus 1966) vertrok in 1984 als ‘prospect’ naar Amerika om niet meer naar Nederland terug te keren. Smits startte op Marist College en was in 1988 de tweede pick (achter Danny Manning) in de NBA Draft. Als center van de Indiana Pacers groeide hij uit tot een vaste waarde in de NBA.
In totaal speelde Smits 999 NBA-wedstrijden. In 1999 viel hem de eer te beurt in de New Yorkse Madison Square Garden te mogen acteren in de NBA All*Star Game. Door zijn Amerikaanse NBA-thuisbasis bleef het interlandtotaal van Smits steken op 43. Sinds zijn debuut onder Vladimir Heger op 13 mei 1986 tegen Polen maakte hij voor Oranje 639 punten. Zijn hoogste totaal in één wedstrijd was 36.
Rik Smits is Lid van Verdienste van de Nederlandse Basketball Bond en is als vierde speler gekozen in All Time All Star Team van de Indiana Pacers.
Bij de eerste grote bijeenkomst van de Orange Lions in Den Bosch in februari 2015 moest Smits verstek laten gaan. Maar hij was er wel… Rik Smits vroeg die dag zijn moeder namens hem een check van 25.000 dollar aan het Nederlands team te overhandigen…!