nl en en nl nl fr en en nl en en en en fr en nl nl en nl nl sv de nl nl nl nl nl es nl nl nl nl nl nl de de nl nl nl nl nl nl nl en en de en en pl fr en sv sv en en en en en en nl fr nl nl en nl nl fr en nl nl fr en nl nl en en nl en en
CloudAge wordt geleverd met een klein solobord met 8 blokjes die overeenkomen met de blokjes die je op je zappelin hebt. Nadat je een blokje hebt geplaatst in de stad waarin je je bevindt, schuif je het meest linkse soloblokje naar beneden en voer je de bijbehorende actie uit, waarna je je gebruikelijke stadsactie uitvoert.
Het solospel wordt achterin uitgelegd, de opbouw is ongewijzigd op het solobord na. Ik denk niet dat dit de helderste spelregels zijn; een aparte doorloop van hoofdstukken 1 en 2 was duidelijker geweest, nu worden veel regels genoemd als kanttekeningen, en je loopt het risico dat je over regels heenleest.
De mechanismen deck building, grid movement, hand management en de campagne zijn allemaal ongewijzigd in solo. Een kleine verandering ten opzichte van een spel met meer spelers is dat er geen plekken op het bord geblokkeerd worden door tegenstanders. En als je een bewolkte kaart kiest tijdens je solo-actie, kan het zijn dat je helemaal niets krijgt, in plaats van ten minste één grondstof in een meerspelerspel. Zie de huisregels voor meer informatie over die specifieke regel.
Er zit een goede flow in je acties zodra je een beetje in het spel zit. De campagne is goed gestructureerd – op de trage start na – waardoor je halverwege een hoofdstuk extra doelen of nieuwe richtingen krijgt. De onderdelen in dit spel zijn van goede kwaliteit, met bewolkte sleeves om een ​​deel van de kaarten die erin zitten te bedekken. Het voegt nog een leuke extra laag toe aan je spel als je aan het turen bent om een aanwijzing door de wolken te ontdekken: welk gebied is het grootste, en welke bonus krijgt met welke grondstof? En wie wil dat nou niet, je eigen zappelin bouwen en puzzelstukjes draaien om je tableau te upgraden? Acties worden goed weergegeven op je spelersbord, zij het niet iets minder duidelijk als werd gedaan in Blackout: Hing Kong.
Er zijn stickers. Er zijn stickers die je op de sleeves moet plakken zonder luchtbellen te veroorzaken. Ik ben nog aan het bijkomen van de stress. Ook: bij het starten van de campagne is er een vreemde discrepantie tussen wat aanvoelt als een saai spel, maar dan wel een spel dat nog steeds moeilijk is om in uit te blinken. Het komt door de introductiehoofdstukken: regels en onderdelen worden langzaam aan het spel toegevoegd om je soepel het spel in te leiden, maar voor mij werkte dit niet echt. En: verwacht niet dat het verhaal heel meeslepend is; het is er alleen om het spel te ondersteunen.
Als je in je solo-actie per ongeluk de grootste bron op een bewolkte kaart kiest, krijg je niets. Dat is nogal een verschil met de multiplayer, waarin je altijd wel iets krijgt als je je tegenstander volgt. Je kunt deze strenge regel veranderen in het krijgen van slechts één grondstof in plaats van helemaal niks. Deze huisregel is goedgekeurd door Alexander Pfister himself! (Scroll even door deze thread op Boardgamegeek.)
Het kostte wat tijd eer ik dit spel kon waarderen, en 'wat tijd' is iets dat niet alle spelers hebben, of bereid zijn te investeren. Ben je op zoek naar een spel waar je meteen verliefd op wordt, dan is dit waarschijnlijk niet dat spel. Maar het is wel een spel dat je veel te bieden heeft als je op zoek bent naar een fijne deck builder of een langer campagnespel. En dan ook nog een spel dat – voor mij althans – niet makkelijk onder de knie te krijgen is. Er zijn gewoon te veel keuzes die ik blijkbaar niet optimaal benut, dus ik ga binnenkort de campagne opnieuw beginnen om te zien of ik deze keer wél kan winnen. CloudAge had wat tijd nodig, maar ik doe 'm nooit meer weg.