nl en en en en en nl nl af nl en nl nl nl nl nl nl nl en en en en fi en en nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl en en en en nl oc sv en nl fr en en nl fr en en en en en
In de basis hebben we allemaal de behoefte aan autonomie, dus vroeger of later zal je ook uit de symbiose moeten komen om die autonomie werkelijk mee te maken.
Uit mijn eigen ervaring kan ik zeggen dat: het groei proces uit de symbiose langer duurt dan de meeste mensen verwachten en dat het pijnlijker en moeilijker is dan de meeste mensen verwachten.
Het los laten ervan betekend een intens gevoel van angst aangaan dat door verschillende gebeurtenissen getriggerd kan worden (relatie breuk, geld verlies, ontslag, dood van iemand, maar ook meditatie op een diepere laag, lijfwerk, tantra oefeningen).
Jammer genoeg gaan mensen tegenwoordig al snel naar de huisarts en krijgen ze antidepressiva of antipsychotica voorgeschreven. Want de intensiteit van gevoelens die ze ervaren is idd voor hun zelf niet te verklaren en voor de omgeving ook niet. In de afgelopen tijd heeft psychologie zo een belangrijke rol gespeeld dat mensen nog maar weinig weerbaarheid en vertrouwen hebben om de eigen intensiteit van binnen te leren kennen.
Uit de symbiose bewegen brengt vaak veel chaos is de relaties (in een heel gezin), want op het moment dat de persoon los breekt uit de symbiose, hebben alle mensen die ermee vergroeid zijn er last van! En de persoon zelf voelt dat als eerste en draagt de grootste last… of niet: misschien is de persoon die uitbreekt overweldigd door het gevoel van levenslust en maakt gepassioneerd de keuze om voor zichzelf te leven, ongeacht wat er met de andere (gezinsleden) gebeurt…
Mensen met veel symbiose voelen en uiten vaak veel dankbaarheid aan alles en iedereen om zich heen. In de kern is er nog steeds het besef dat de ander de verlenging van zichzelf is. En dan is het heel begrijpelijk dat er veel liefde en dankbaarheid stroomt naar de ander. Precies wat de baby’s voelen naar de moeders. Mensen met symbiose uiten hun dankbaarheid en menen dat vanuit hun hart, maar er is geen besef dat de anderen in hun autonomie staan en op zichzelf functioneren (en dat dankjewel niet nodig hebben, want ze zijn er gewoon op de aarde voor zichzelf). Mensen met symbiose kunnen het niet waarnemen omdat ze zelf nog niet in hun eigen autonomie staan.
Een van de kenmerken van symbiose en de confrontatie ermee is dat er boosheid opkomt als iemand je een symbiotisch mens/persoon noemt of aanduidt dat je in een symbiotische relatie bent. Toen ik het van mijn opleidingsmaatjes hoorde over mijn symbiotische buddyschap met een andere studente voelde ik ook zo een reactie in me opkomen: rrr!..ik was boos van binnen en die opmerking liet me lange tijd niet los. Tot dat ik uitgezocht had hoe het zit en dat het waar is (was 😊 ). Maar de buddyschap was nog best makkelijk in vergelijking wat er dan tussen soulmates gebeurd.. Dat was pas heftig!...pfff…Maar ja, daar kan ik een andere keer over schrijven.
Voor nu wil ik nog met jullie de concrete stappen delen die er zijn om uit de symbiose te komen. Ze zijn zo mooi beschreven in de boek van Piet Weisfelt “Nestgeuren” (een aanrader!):
1) Bewust worden van je eigen situatie
2) Verwerken van relevante informatie
3) Ervaren van eigen grenzen
4) Stoppen met gevoelens en gedachtes lezen (deze zijn zo belangrijk voor alle coaches en hulpverleners!)