en fr nl en en en nl fr en nl en pl en nl es fr en it en es es nl en nl it en nl de nl fr en en en nl nl en it nl en en nl en pl en nl es fr en it en es es es es tr es en en en fr fr nl en en nl nl en nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl ru en en en en en en en en en en en en nl en fr fr en nl en en fr fr nl nl en fr fr de en nl en fr fr nl en nl en fr fr en en nl en en nl nl nl en nl it en sv nl en en es es tr es en en
Met de deur in huis: Still is voor iemand van Richard Thompsons kaliber een flink tegenvallend album. Het is dat de man zelfs op zijn zwakste projecten nog hoog boven al zijn Britse collega’s uittorent, anders zou anderhalve ster hebben volstaan.
Hoewel de lyrische solo’s ook op de vorige plaat met nieuw materiaal – Electric uit 2013 – achterwege bleven (met een weldadige uitzondering in de staart van My Enemy), getuigde Thompson als gitarist op die schijf in ieder geval van een hervonden agressie. Dit schiep verwachtingen, omdat RT de laatste vijftien jaar te vaak de nonchalante virtuoos uithing, vooral als hij op het podium of in de studio een band achter zich had. Het heilige vuur leek terug te keren.
Daarnaast waren de ballads op Electric van hoog niveau. Met Salford Sunday en Another Small Thing In Her Favour presenteerde Thompson knappe luisterliedjes, die blijk gaven van een regisseursoog voor details. Het materiaal had niet de epische allure van Devonside, Vincent Black Lightning en King Of Bohemia, maar de schrijver mikte daar ook niet op. Hij leverde nu als het ware korte filmscènes op muziek, gekenmerkt door een even bondige als beeldende precisie.
Op de nieuwste is alles anders. In het gitaarwerk van Still wint de routine het weer van de hartstocht. Dit is geen bezwaar wat betreft All Buttoned Up, een luchtige variatie op het thema van de verleidster die wel graag begeerte opwekt, zonder de intentie om die te vervullen. De muzikale leut – die de bij vlagen op zichzelf nog steeds rake ironie in de songs ontkracht – wordt lastiger te pruimen als Thompson in Long John Silver voor de zoveelste maal zijn afkeer van een door ziekelijke gulzigheid beheerste maatschappij ventileert. Bijna een kwart eeuw geleden heeft hij dat het meest trefzeker en giftig gedaan in het tegen Margaret Thatcher gerichte Mother Knows Best. De ernst van de gehekelde kwaal is sindsdien permanent toegenomen, wat meestal niet geldt voor de kwaliteit van Thompsons commentaren. Long John Silver was enigszins te redden geweest door snerpende woede in het snarenspel, maar van een dergelijke razernij is geen spoor te bekennen. Verder ontbreekt in omineus bedoelde stukken als No Peace No End en Dungeons For Eyes doodgewoon de vereiste dreiging.
Dat Thompson deze keer op het instrumentale vlak tevreden is met de jolige demonstratie van zijn meesterschap, wordt al dan niet met opzet geaccentueerd in Guitar Heroes. De veteraan speelt bijna acht minuten de rol van een adolescent rond 1960, die even bezeten als vergeefs diverse helden van Django Reinhardt tot en met Hank Marvin probeert te evenaren. In werkelijkheid toont Thompson zich met zijn imitaties natuurlijk moeiteloos de gelijke van de handvol grote namen, wat het “lijden” van de obsessionele hoofdpersoon in het dunne verhaaltje en passant van alle tragikomische geloofwaardigheid berooft. Prima als circusvermaak tijdens een concert, op de plaat hooguit één keer leuk.
Helaas overtuigt het melodieuzere repertoire al evenmin. She Never Could Resist A Winding Road beklijft alleen door het contrast tussen de gedragen wijs en het schetsmatige portret van de vrouw die van je houdt, maar wier liefde op den duur niet opgewassen is tegen haar zwerversbloed – een gegeven dat in de pop zacht gezegd niet voor het eerst wordt aangeroerd, en waar deze song niets aan toevoegt.
Het kan nog erger. Thompson heeft een fors aantal klassiekers over vertwijfelde passie op zijn conto, maar Where’s Your Heart? is op zijn best gênant in vergelijking met onder (veel) meer How I Wanted To en Jennie. Dit wordt des te pijnlijker benadrukt doordat de troubadour zich hier plotseling even kwetsbaar en direct manifesteert als in de genoemde nummers uit de jaren tachtig – nu met ontluisterend vlak resultaat.
Slotsom: een vreemde combinatie van gemakzucht en vruchteloos bestreden creatieve malaise.
Het album Still van Richard Thompson is uitgebracht door Proper Records op 6 januari 2017.
Bestellen bij Sounds Downloaden bij iTunes (€10,99)
She Never Could Resist A Winding Road
Patty Don't You Put Me Down
Pony In The Stable
No Peace, No End
Aanbevolen om verder te lezen
Brigitte DeMeyer over Savannah Road
"Deze plaat komt het dichtst in de buurt van het geluid waar ik altijd naar heb gezocht." Sinds Brigitte DeMeyer...
Richard Thompson: Al mijn songs zijn verhalen
Richard Thompson is bijna een halve eeuw beroeps, maar stilstaan bij de naderende mijlpaal is niet aan de orde. In...
JP Den Tex – The Starlight Adventure
JP voluit, Jan Piet den Tex stamt uit een artistieke familie, in de grafiek en het figuratieve schilderwerk van vader...
Lara Taubman – Ol’ Kentucky Light
Lara Taubman was voordien actief in de kunstensector van LA, met de verhuis naar New York City kwam de drang...
Steve Wallis – Nothing Stays The Same Way For Long
De in de Byron Bay opgegroeide muzikant was ruim een decennia lang actief op Australische grond, in 2014 trok hij...
Is hét online magazine waar de liefde voor muziek centraal staat. Een magazine bedoeld om eenieder die niet binnen één bepaald genre kijkt en luistert optimaal te kunnen bedienen met muziekrecensies, -nieuws, interviews, concertverslagen en uitgebreide artikelen & specials.
Written in Music weet zich omringd door de meest veelzijdige en enthousiaste muziekjournalisten die ons land rijk is.