nl en en en en en en en en en en nl fr nl en nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl en nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl en en nl nl nl nl nl nl nl nl en nl nl nl nl nl nl nl en nl en nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl en nl nl en nl ceb nl nl en en nl nl nl nl nl en en nl nl en nl nl nl ru nl en nl nl nl en nl nl en en nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl en nl nl nl nl nl nl nl en en nl nl nl nl en nl nl nl nl nl nl fy nl nl nl en en nl nl nl en en nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl en en nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl fr en en en en en en en
Using an outdated browser makes your computer unsafe. For a safer, faster, more enjoyable user experience, please update your browser today or try a newer browser.
Update Your Browser | Try Something New | Hide This Warning
Het is weer een tijdje rustig geweest op de blog, bij ons echter niet.
We zijn nu onderweg naar Bonaire en met een reden. We wilden zo graag nog naar Antigua, St. Barths, St. Maarten, Anguila, Saba, St. Eustatius en Montserat.
Sinds Union hebben we Mayreau, Tobago Cays, Canouan hebben we overgeslagen, Bequia, St.Vincent, Saint Lucia, Martinique, Dominica, The Saints en Guadeloupe bezocht. Zoveel gedaan, zoveel beleefd en geen tijd of puf om hierover te schrijven. Zeg maar een blogblock! Hier hebben jullie dus nog recht op maar eerst dit.
Vanaf Guadeloupe wilden we verder naar Antigua toen we het bericht hoorden dat mijn zus opgenomen was in het ziekenhuis ivm opstapeling van CO2. Zij heeft COPD Gold 4 en wellicht zou ze de ochtend niet halen. Na rondbellen en mailen bleek dat we de boot niet veilig konden achterlaten ivm overvolle jachthavens in Guadeloupe en Martinique, de andere eilanden hebben geen havens, ivm komend carnaval. Voor anker gooien is voor mij geen optie aangezien we niet weten hoelang e.e.a. kan gaan duren.
Gelukkig bereikte ons s’ochtend het bericht dat het weer stukken beter ging met mijn zus en heb zelfs nog met haar gebeld. Daarin gaf ze aan dat wij nog niet hoefde te komen maar het zette mij toch tot nadenken. Als er op korte termijn overtocht gewenst is zitten we daar niet goed. Misschien hadden we nog door kunnen varen naar Antigua, havens genoeg daar maar het leek ons verstandiger om koers te zetten naar Bonaire. Vanaf daar hebben we een rechtstreekse vlucht en ook vanaf Curaçao. We weten immers niet voor hoelang we evt naar Nederland moeten en dan ligt de boot in ieder geval al goed voor aankomend hurricaneseizoen. We waren echter nog niet klaar voor de overtocht, er moest iets meer duidelijkheid komen over de toestand van mijn zus, verder wilde ik goed internet en dat kon in Dominica. Daar had ik al een datakaartje voor en die werkte prima. In Martinique en Guadeloupe kan je dan wel gemakkelijk bellen met de mobiel (=Europa) maar internet is slecht en ik heb geen internetdata op mijn abonnement. Op een of andere manier kon ik via mijn T-mobile er ook geen data op krijgen. We waren dus aangewezen op internet van café’s en terrasjes en dat ging moeizaam. Dus vertrokken we naar Dominica, echter het weer was zo slecht dat we zijn uitgeweken naar The Saints. Hier konden we geen goede ankerplaats vinden en hebben de hele nacht liggen rollen. We moesten ook nog uitklaren en dit hebben we de andere dag gedaan. Daarna zijn we doorgevaren naar Dominica, weer veel wind, hoog aan de wind, maar met de kotterfok erbij liepen we toch 8 knopen. Toen we aankwamen op de ankerplaats in Dominica stond er inmiddels 30 knopen wind, uitschieters 35 knopen, en toen deed d ankerlier het niet. Asha doet normaal het ankeren terwijl ik de boot in positie houdt maar ik werd nu op het voordek verwacht. De ankerlier gaf geen sjoege meer, geen spanning oid. Terug naar de kuip om de automatische zekeringen te resetten zonder resultaat. De boot was inmiddels behoorlijk afgedreven en toen Asha maar gezegd het anker van de rem te nemen zodat we in ieder geval voor anker kunnen. Het probleem lossen we later dan wel op.
De boot weer in positie gebracht maar toen kreeg Asha de rem wel los maar de gypsy, oftewel nestenschijf, wilde niet lossen. Het anker viel dus niet en mijn assistentie was weer benodigd op het voordek. Na veel getrap op de ketting en handmatig bedienen kwam deze dan eindelijk los maar we waren weer veel te ver afgedreven. Opnieuw de boot in positie gemanoeuvreerd en toen vallen anker. De ketting liep mooi uit maar de boot werd weer door de wind gepakt en we driften erg snel naar achteren, toen we voldoende ketting hadden gestoken de rem erop maar nu begon de lier af te lopen. Als ik dit niet kon stoppen zouden we het einde van de ketting bereiken en dan komt er touw van 20 meter. Deze had ik juist nog in Guadeloupe vernieuwd en constructie verbeterd maar het zou wel met een schok gaan wat ik wilde voorkomen. Splitsecond decision wat te doen. Ik kon naar achteren sprinten om de motor in zijn vooruit te zetten om zodoende de kracht eraf te halen maar de boot lag dwars op de wind. Dat zou betekenen met vol roer aan boord de boot proberen in de windrichting te krijgen. Die tijd had ik niet. 2e optie was de snubber,(lijn met kettinghaak die om de kikkers wordt belegd)  die altijd op de ketting wordt gezet om de kracht van de ankerlier te halen in te haken in de ketting. Dit, al overboord hangend, op een uitlopende ketting in kunnen haken en nu werd de kracht naar de kikkers geleid en de ankerlier stopte gelukkig. Missie geslaagd maar nu krabte het anker.  Gelukkig hadden we de ruimte maar bijna 60 meter met de hand inhalen om opnieuw voor anker te gaan stond mij niet zo aan. Ik liet het even zo, de wind zou ook wel weer minder worden en we hadden nog genoeg ruimte achter ons. Wel lag er een boot schuin achter ons en als de wind zou draaien zouden we weleens erg dichtbij kunnen komen. Toeval wil dat er vrienden (Fairy Queen) op de ankerplaats lagen en die kwamen al snel op ons toe terwijl ik overal aan het meten was waar nu het probleem zat. Maar dat kon ook wel wachten tot morgen, bier en wijn kwamen op tafel en het werd al snel gezellig. Toen de wind minder werd hebben we met behulp van Ronald en Nicole het anker met de hand binnen gehaald en zijn we opnieuw voor anker gegaan. Dit gaf meer rust, we lagen nu vrij van alles en iedereen, en het feest kon verder. De andere dag alles nagemeten en ik kwam uit bij de ankerlier zelf. De rest zag er goed uit dus de ankerlier maar uit elkaar gehaald. Elektromotor gedemonteerd en deze open gemaakt en daar zat het probleem. De koolborstels zaten vast en maakten geen contact meer met de rotor. Na een middagje schoonmaken en gangbaar maken deed de ankerlier het weer zoals vanouds (misschien zelfs beter) en we konden met een gerust hart weer vertrouwen dat deze het de volgende dag zou doen. Na nog een sundowner op de Fairy Queen zijn we op tijd naar bed gegaan en nu zijn we dus onderweg naar Bonaire.
Dit ging ook niet geheel zonder problemen want toen we de rhib (rubberboot) hadden gehesen zag ik bij het borgen dat de zonnepaneelbeugel, waaronder dus ook de rhib hangt gescheurd was. Als dit verder zou scheuren kon ik de boot niet meer laten zakken met de kans dat alles ook nog eens naar beneden kan komen op open zee. De rhib dus maar weer laten zakken, die kan ook gesleept worden maar heeft niet mijn voorkeur. Nu was in ieder geval de kracht eraf en het wordt ondersteund door de davits. Die houdt het wel vol tot Bonaire of Curaçao. Althans dat moet!
We varen nu nog op de motor, de wind laat het helaas helemaal afweten.
De zee wisselt van regelmatig naar warrig, soms met golftoppen van 4 meter hoog die de boot op zijn kant proberen te gooien maar steeds vecht ze terug en komt weer mooi terug. De deining is niet regelmatig, er lopen kruiszeeën doorheen wat het allemaal zo rommelig maakt. Dat maakt het leven aan boord ook niet plezierig en Asha heeft er dus ook zwaar problemen mee. Aanvankelijk leek het goed te gaan, ze ging er zelfs prat op niet meer zeeziek te zijn geweest sinds Barbados maar nu heeft ze toch weer last. Het pilletje wat ze daarna toch heeft ingenomen is alweer uitgespuugd, nu zit er een pleister achter haar oor en van eten komt niet veel. Elk nadeel heb zijn voordeel plachtte Johan Cruijf te zeggen en het voordeel is dat ze wat pondjes af valt. (dat wil ze zelf hoor!). Ik heb er geen last van want Asha had in de haast voor vertrek toch wat eten kunnen voorbereiden en beschik nu over kant en klare maaltijden, even opwarmen is genoeg. Behoudens de salade dan die weer zo uit de koelkast gegeten kan worden. En vanouds smaakt alles heerlijk. Morgenvroeg verwachten we dan aan te komen. Met gemengde gevoelens want hadden wat meer tijd ingeruimd voor de oostelijke Carieb. Aangekomen in Bonaire zullen we horen hoe de gezondheid van mijn zus Ilse is. De kans bestaat dat we direct door moeten naar Curaçao maar het kan ook zijn dat we langer in Bonaire kunnen blijven. We zullen het zien. De laatste keer dat we contact hadden voor vertrek uit Dominica had ze volgens haar nog wel even. Hoe eea uit gaat pakken en wat ik nog voor haar kan betekenen moeten we nog bespreken. De afstand Bonaire Curacao is vlot te overbruggen, 38 mijl en wind en golven mee. Zeg maar 7 uur, daarna moet natuurlijk wel ingeklaard worden en een goede ligplaats gevonden.
Er is een Marina en we kunnen aan de mooring, afhankelijk van de tijd die we denken in Nederland nodig te hebben geniet de Marina de voorkeur uit veiligheids oogpunt. Als de tijd ons gegeven is kunnen we dat allemaal voorbereiden in Bonaire.
Categories: Uncategorized | Reacties uitgeschakeld voor 27-02-2019 Onderweg naar Bonaire
Dit jaar pakken we de draad weer op. Mijn zus is overleden, we waren op tijd. Het was fijn voor haar dat we er waren en hebben haar nog netjes uitgeleide kunnen doen. Na de crematie hebben we het huis opgeruimd en leeg gehaald voor de oplevering voor de nieuwe huurder. Daarna ben ik gaan werken en is Asha bij familie en vrienden gaan logeren. tevens is haar oog geopereerd. Na Nederland zijn we weer naar de boot in Curacao gegaan en hebben haar weer klaar gemaakt voor het vervolg van ons traject. Ditmaal stond Cuba in de planning maar eerst maar eens naar Bonaire.
We hebben een heel leuk verblijf gehad op Bonaire waarin we veel oude vrienden zijn tegengekomen en waarmee we de feestdagen hebben doorgebracht. Daarna werd het tijd om weer verder te trekken  maar het weer was te onstuimig door de zgn Christmas winds.
Het vertrek werd dus telkens uitgesteld maar de tijd werd goed besteed. De klussenlijst die altijd wel open staat werd afgewerkt waaronder de houten potdeksel opnieuw inkitten, een dekwaspomp installeren, storing opheffen waarom het extern alarm van de AIS het niet meer deed, verstaging weer aandraaien, kotterfok weer aanslaan, een triangel hijs systeem bij de mast  voor de dinghy gemaakt om de boot vrij van de romp te kunnen hijsen en als deze in positie is dat deze tegen de romp wordt getrokken, (afgekeken van Cor maar beter goed gejat dan slecht bedacht),  enz, enz. Het repareren van de vriezer is helaas nog niet gelukt wegens het ontbreken van een onderdeel welke ook niet voorradig is in Nederland en welke ik wel kan bestellen in Amerika maar alleen als ik er 3 af neem. Dat is iets te veel van het goede dus hoop ik op 1 van de eilanden iets te kunnen vinden.
Het viel niet mee om elke dag weer op tijd klaar te zijn voor de Happy Hour die begint om 17:00 of 17:30. Menigmaal hebben we dus niet aan boord gegeten maar hebben een leuk restaurantje uitgezocht waarmee we de lokale middenstand hebben gesteund. Niet dat ze ons nodig hebben maar elke cent telt. Hoewel, hier op Bonaire alleen Dollars. Maar vermaakt hebben we ons en moest mezelf dwingen om weer 1 a 2 alcoholvrije dagen, per week!, in te lassen. Verder hebben we met zijn vijfen (Fred, Caroliien, Cor, Asha en ik) een auto gehuurd voor drie dagen en hebben hiermee Washington Slagbaai National Parc verkent en Bonaire rond gereden. Het is groter dan ik in mijn herinnering had van mijn Marinetijd en erg leuk om te doen.
We hebben ook nog afgesproken met oude bekenden (Nick en Beate) die we kennen via Agatha en die hier op Bonaire wonen en een leuk jochie (Kim) van 8 jaar hebben. Daarmee hebben we gesurft en lokaal gegeten bij Maiky snack midden in de knoek. Voor mij Mondongo soep welke bestaat uit pens, ja, je leest het goed, runderpens dus! En lekker dat het is en voor Asha Galina Stoba, wat gestoofde kip betekent. Later hebben we nog eens afgesproken om dit bij een andere lokale tent over te doen met mooi uitzicht vlakbij het plaatsje Rincon. Posada Bon Mira, ook dit was lekker hoewel, alles bij elkaar genomen was het verre rijden en het feit dat we gestoord werden door hele kleine vervelende soort vliegjes deze van onze lijst schrappen. Nou ja , we hebben het toch maar weer gedaan. Daarna hebben we nog Chinees eten gehaald bij een andere snack (Lings Kitchen Bar) en meegenomen aan boord voor een sundown sailing. Om 16:00 dus losgemaakt van de mooring en op voorzeil met halve wind langs de kust van Bonaire gezeild. Toen we terug kwamen bij de mooring was de zon net onder en werd het al snel donker. Dus in het donker nog even lekker zwemmen rond de boot en daarna aan de chinees.
Gisteren, maandag 27 Januari dus leken de weergoden ons het meest gegund. Het beloofde een week te worden met rustige wind variërend van 10 tot 15 knopen uit een veelal Oostelijke richting. Hier werd dus naartoe gepland. Maandags boot verder gereed maken, uitklaren, boodschappen doen en laatste rekeningen vereffenen bij de Marina voor de moorring en het dinghy-dock om de sleutel in te leveren van het hek.
Nick heeft met ons het rondje gemaakt met uitklaren en boodschappen doen en daarna moest hij Kim afhalen van school. Later zou hij dan nog loempia’s halen voor de lunch en samen met Joshua en Kim kwam hij nog even aan boord lunchen en zwemmen met de jongens onderwijl ik de boot verder gereed maakte voor vertrek. Rond 16:00 uur heb ik iedereen naar de wal gebracht want de dinghy moest ook nog gehesen worden en dat kost tijd, motor eerst eraf en dan dinghy hijsen en vast sjorren met spanbanden, en dan watergenerator op de spiegel monteren.
Rond half 6 was ik dus klaar en Asha ook die onderwijl maaltijden voor onderweg had gekookt zodat we alleen nog hoeven op te warmen. Grootzeil gehesen, motor gestart, mooring losgegooid en weg dreven we en de motor welke voor de veiligheid was gestart kon weer uit. Genua erbij en met toeters en heen en weer geschreeuw werden we uitgezwaaid. Het was uit een boekje, met een bakstagwindje en 4,5 knopen vaart door het water en met een prachtige zonsondergang verlieten we Bonaire die nog lang zichtbaar bleef in de vorm van lichtjes en Curaçao zagen we ook al aan bakboord. Het leek allemaal goed te gaan totdat ik een verkeerde knopjes combinatie had ingedrukt van mijn navigatiemeters. Alles werd op nul gesteld en voordat ik het door had kregen we een klapgijp doordat de stuurautomaat het ook niet meer deed. Ik zag geen kompas meer en ook geen roeruitslag wat het erg lastig maakte. Wat ik nog wel had was het magnetische kompas en de Navionics die een GPS koers aan geeft maar de OPENCPN waar ik normaal op vaar gaf ons bootje een compleet verkeerde tegenovergestelde koers aan. Dus eerst maar eens zeilen neer, motor aan en boekjes erbij. Ik bleek dus alles naar fabriekswaarde te hebben terug gesteld en alle waardes moesten opnieuw worden ingevoerd, van maximale roeruitslagen tot roer middenstand enz, enz. Dit moest in Commission mode en met de handleiding lukte dit voorlopig goed genoeg om weer op koers te gaan en de zeilen weer te hijsen. Gelukkig was er geen schade ontstaan,ook niet aan de zeilen of de giek door de klapgijp maar schrikken was het wel. Asha die eerst lag te slapen was op slag zeeziek wat erg begrijpelijk is. Klapgijp, pikkedonker, herrie, een onrustige boot en niet begrijpen wat er gebeurt is, is niet goed voor het stressniveau. s, Nachts heb ik er wel direct een bulletalie (preventer) op de giek gezet zodat de giek gefixeerd blijft en we geen klapgijp meer kunnen krijgen. Voorlopig blijf ik ook van de knopjes af in het donker, haha. Vannacht hebben we ook nog  een uur gemotord en de zeilen gestreken omdat we gek werden van het geklapper van de zeilen, wel deining maar bijna geen wind. Na een uur stond er weer 11 tot 13 knopen en konden de zeilen weer omhoog.
Vandaag varen we met een lichte deining en weinig wind redelijk stabiel door de koers iets te verleggen en de Genua uit te bomen. Hopelijk komt de wind morgen anders belanden we nog in Haiti of de Dominicaanse Republiek die we later op de wensenlijst hebben staan.
De laatste keer meldde ik een klapgijp en dat we wonder boven wonder geen schade hadden, nu kan ik jullie melden dat ik iets te voorbarig was. We hebben nl wel schade, de Windex windvaan is verdwenen!! Dat is een mechanisch windvaantje bovenop de mast zodat je visueel een kijk hebt hoe de ware wind instroomt als je stil ligt en de relatieve wind als je vaart. Dit is gelukkig maar een ding van een paar tientjes, niet echt nodig want heb nog steeds mijn elektrische windvaan bovenop de mast die ook door de stuurautomaat wordt gebruikt en die ik voor mijn snuffert in de cockpit kan aflezen, dus geen stijve nek door het naar boven kijken. En het was toch al moeilijk kijken door de Bimini die nu permanent opgetuigd is tegen de zon.
Verder ben ik door mijn hangmat gescheurd, heel langzaam landde ik op dek doordat één voor één de touwtjes doorscheurden, luxe probleem dus.  De watergenerator  doet het ook niet meer, schroef schoon, zekering heel maar geen opbrengst, dingetje voor later op de klussenlijst die nooit af raakt.
Iemand waarmee ik een SSB netje onderhoudt vertelde me van een aardbeving tussen Cuba en Jamaica met een kracht van 7.7 op de schaal van Richter. Met Tsunamie waarschuwing voor Jamaica. Aangezien we onderweg zijn naar een plaats aan de NO kust toch wel een dingetje.  Hier wilde ik dus meer van weten en probeer op alle manieren om hier meer over te weten te komen. Dwz, de mogelijkheden zijn beperkt, we hebben SSB radio en SSB email. Via de radio konden ze ons niet meer vermeldden maar Willem uit Den Helder die ons altijd als walkapitein begeleidt kon me vertellen dat het had plaatsgevonden op 10 km diepte 125 Nm NW van Jamaica. Geen schade was gemeld en ook geen tsunamies. We kunnen dus gerust doorvaren naar Port Antonio. Mocht het zo zijn dat er meer bevingen gaan plaatsvinden wijken we uit naar de zuidkust van Jamaica, dan zitten we in ieder geval aan de veilige kant.
Ik ben vannacht ook nog bezig geweest om het journaal, wat ingebakken zit in OPENCPN, completer te maken met  data die ik al sinds vertrek uit Nederland mis. De data die van mijn navigatie-instrumenten komt zoals diepte, windkracht, windrichting en snelheid door het water werden niet meer automatisch overgenomen in het journaal en begreep maar niet waarom niet. Maar heb het probleem gevonden in de netwerkinstellingen van OPENCPN. Deze kon nu nl alleen GPS en AIS gegevens lezen en niet de data, vinkje op TCP en nu doet alles het weer zoals bedoeld.
Met nog 300 mijl te gaan moet je de aankomsttijd gaan plannen, we zitten precies op de helft maar toch. We hebben vanmorgen dus de rem erop gezet. Het was of meer dan 8 knopen varen of 4,5 knoop varen en meer dan 8 zat er ws niet in. We hebben dus het grootzeil  dubbel gereefd en de genua ver ingedraaid. Het lijkt of de ASHA hier niet mee eens is want de snelheid wil nauwelijks zakken, we hebben naar verwachting wel iets meer wind gekregen. Nu ong. 13 knopen Oost en de stroom is gedraaid en duwt ons noordelijker van de uitgezette koerslijn. Met deze beslissing hebben we nog 2 dagen te gaan want wil niet in het donker aankomen op een vreemde plek. We plannen dus voor de ochtend. Met meer wind in het verschiet hoeven we alleen maar een rif eruit te schudden om eventuele achterstand weer vlot in te lopen maar ik probeer nu al de grondsnelheid stabiel rond de 5 knopen te houden.
Ik heb zojuist toestemming gekregen van Asha om weer vis te mogen vangen, de koelkast krijgt ruimte! Nu maar hopen dat Neptunus meewerkt en ons wat gunt.
Categories: Uncategorized | Reacties uitgeschakeld voor 26-01-2020, Onderweg naar Jamaica.
01-02-20 – 15-02-2020, Port Antonio
Posted on 10 september 2020 by admin
We kwamen mooi in de ochtend aan bij Port Antonio, het had  wat vroeger kunnen zijn maar we waren er voor de middag. Dwz, we startten de motor en streken de zeilen maar bij het ophangen van de fenders hoorde ik een vreemd geluid van de motor. Hij klonk zwaarder en dat klopte dan ook, we hadden geen koelwater meer op de uitlaat. Nu moet ik eerlijk bekennen dat ik bij mijn servicebeurt in Curaçao deze niet heb gecontroleerd. Aangezien de pomp moeilijk bereikbaar is en de laatste keren de impeller in keurige staat was en toen toch heb vervangen dacht ik dat een half jaartje uit te stellen tot de volgende beurt. Niet dus. Motor weer uit en een klein puntje zeil erop om te kunnen blijven sturen. Ondertussen dook ik de machinekamer in om de complete pomp te gaan vervangen, dat gaat nl gemakkelijker dan de impeller alleen. De pomp zit nl onder de alternator en niet bereikbaar vanaf de voorkant. Ik heb standaard een reserve pomp gereed liggen met nieuwe pakkingen  en een nieuwe impeller. Deze in elkaar gezet en weer terug gemonteerd. Na anderhalf uur zat de pomp weer op zijn plaats en kon de motor weer gestart worden.
Kant en klare koelwterpomp
Inmiddels waren we de haven al 3 mijl voorbij gezeild en nu moesten we tegen de stroom, wind en golven terug varen. De invaart was gemakkelijk, recht vooruit lag de Oost baai en via een kleine doorgang gingen we naar de West baai waar ook  de Marina was en we moesten inklaren. Het inklaren ging vlot en desondanks dat we in het weekend waren gearriveerd hoefden we niets te betalen in tegenstelling tot de boten voor en na ons???? Onze charmes???? Of gewoon vergeten!  Het colaatje hielp misschien wel.
De Marina was best wel duur, 42 USD per nacht en na 2 nachten besloten we om voor anker te gaan voor 25 USD per nacht. We  konden ook voor niets in de Eastbay gaan liggen en het voelde daar ook wel vertrouwd maar het was moelijker om met de dinghy te landen. Overal was het veilig genoeg maar Asha vond de voorzieningen wel fijn van de haven en dat je de dinghy aan het dinghydock kan afmeren waar je droog uitstapt i.p.v. door de modder te banjeren. Er zijn ook moorings maar die zijn al lang niet meer gecontroleerd. Je gebruikt dus je eigen anker en de bodem bestaat uit modder, het anker dus eerst laten indalen voordat je het anker probeert erin te trekken want dat gaat niet. De voorzieningen van de haven zijn security, internet (slecht), zwembad (klein en oud), douches (soms geen water)  en toiletten. Het is verboden je toilet te gebruiken in de Westbay en als je geen vuilwatertank hebt wordt het toilet verzegelt.  Wij hebben gelukkig wel een tank en dan verzegelen ze niet. Ze vertrouwen er dan dus op dat je niets loost. Goed, we vonden het dus wel duur ankeren maar achteraf is het wel heel leuk geweest met de andere zeilers. Elke dag rond 17 uur borrelen in de Marina bar bij het zwembad om ervaringen uit te wisselen.
Het zwembadje moest natuurlijk worden uitgeprobeerd
De overheids Errol Flynn Marina is leuk en koloniaal opgezet. Je loopt vanaf daar ook zo het stadje in. Hier wordt je terug geworpen in de tijd, er rijden auto’s en bussen maar er worden nog steeds een soort van bolderkarren gebruikt met zelfgemaakte wielen om marktwaar te vervoeren.
Buiten de poort van de Marina
We waren vaak de enige blanken maar waren zeker geen bezienswaardigheid. Op sommige handelaartjes na die meestal  vroegen of we wilden roken, en dan raadt je natuurlijk wel wat. Aangezien wij beiden niet roken hadden we daar ook geen behoefte aan en dropen ze weer af. Ze konden het alleen niet begrijpen als ze hoorden dat we uit Nederland kwamen.
ASHA afgemeerd in de haven
Strandje bij de Errol Flynn Marina kijkend in West Bay
We hebben leuke uitstapjes gedaan zoals naar de Blue Mountains waar de beste koffie ter wereld wordt verbouwd. De zakjes koffie die per pond worden verkocht worden vnl verscheept naar Japan waar 1 kopje van deze koffie al gauw 10 USD zal kosten. De bereidingswijze gaat nog geheel met de hand, inclusief het roosteren.  Zo waren wij op een tour bij een plantage en daar kon de koffie geproefd worden, deze stond klaar in een perculator. Ik vond deze alleen niet te hachelen en heb dat ook gezegd, het leek wel slootwater maar zo drinken de Amerikanen het. Ik zei dat ik van sterke koffie houdt en toen werd ik mee genomen naar het houtvuur waar een keteltje op stond en die smaakte tenminste naar koffie. Ik heb daar een pondje gekocht en geniet nu elke dag van Blue Mountain Koffie.
Asha helpt de koffiebonen branden
Op de voorgrond koffiebonen in verschillende stadia en bij Asha het resultaat.
Met de Zweden Bjorn en Nella op tour met taxichauffeur David.
River raften Errol Flynn’s way
We hebben ook een tour gedaan met een bamboe vlot, dit heet River Raften en was erg leuk. Vroeger werden de bananen zo uit de bergen naar de kust gebracht en Errol Flynn, de acteur, zag hier een toeristisch bestaan in. Heden te dage worden deze rafts vnl gebuikt om  toeristen te vervoeren rivier afwaarts en deze worden vervolgens weer rivier opwaarts gevaren door apprentices. Mannen die ook Captain willen worden en hun sporen moeten verdienen met de vlotten eerst bergopwaarts te brengen. Je begrijpt dat dit zwaar is. Die mannen en de Captains zien er dan ook allen goed gespierd uit. Captain Reeboo, nr. 48 te vinden net buiten de poort van de Marina, anders even op straat naar hem vragen.
Na alles komt een eind en na een leuk Valentijns diner zijn we de 15e vertrokken naar de zuidkust. Er was weinig wind voorspelt voor 2 dagen en uit NO richting. Perfect dus om naar het zuiden te varen.
Buiten stond er een flinke deining, zo’n 4 meter golven maar we konden hoog aan de wind zeilen. Toen we eenmaal  de NO hoek om waren konden we wat afvallen en toen begon de boot echt goed te lopen. Ik had gerekend met gemiddeld 5 knopen maar hebben gemiddeld 7 gedaan, we lagen dus al vroeg in Bowden Harbour. Vanaf een afstand zie je niet echt de ingang en overal zie je brekers. Dichterbij echter valt de swell weg en wordt het rustig.
We werden meteen bezocht door de Coast Guard die meen boot langszij kwamen. Snel fenders opgehangen maar toch wist hij met zijn anker een hap uit onze stootlijst te varen. Nou ja gelukkig de stootlijst, daar is hij voor, en niet de verf.  Na het invullen van een formulier en een inspectie van de boot met wapen en al, gingen ze weer weg. We liggen hiervoor de Coast Guard steiger ten anker.
Voormalige Marina nu Coast Guard
Morgen weer een stukje verder, dan naar Pigeon Island. Kingston hadden we al per taxi bezocht.Asha naar Bob Marley museum en ik naar de boat store voor onderdelen. Ik had het museum ook wel willen bezoeken maar het was 3 uur rijden van Port Antonio en er is geen andere boat store op het eiland. Het was te laat voor beiden dus moest een keus maken.
Maar toch met Bob Marley op de foto.
Lekker kip scoren op de straat.
En 4 Lobsters op de eigen BBQ!
Sea Cloud 2 meerde ook nog af in de Marina bij het cruise dock.
Cee Lees Jerk, uhmmmm, lekkerrrrr
En natuurlijk Jerk eten, Jerk kan varken zijn gemarineerd en langzaam gegaard tussen speciaal hout waardoor het mals blijft.. Het kan ook kip zijn van de BBQ. Jerk is de marinade van speciale kruiden. Wij hebben deze op aanraden, van George de havenmeester, gegeten bij Cee Lee, net voorbij het Jerk centrum in Boston. Hij was inderdaad mals en kruidig.
Wandelend vanaf Boston, het Jerkcentrum, komen we langs Winnifred Beach, leuk strandje met gemoedelijke sfeer. We hadden dorst gekregen en dan gaat  een coconutwater  er wel  in. Op de terugweg naar boven komen we er achter dat we eigenlijk intree hadden moeten betalen. Wij waren via een sluiproute, een wandelpad gekomen, weten wij veel 🙂
Zo kwamen we al wandelend ook bij Blue Lagoon van de gelijknamige film met Brooke Shields. We konden alleen helaas niet naar het strandje. Dat is alleen te bereiken via het hotel of met de bootjes. Daarvoor was het echter al te laat.
En zo houd je de andere weg gebruikers op afstand.
Categories: Uncategorized | Reacties uitgeschakeld voor 01-02-20 – 15-02-2020, Port Antonio
Posted on 10 september 2020 by admin
In het vorige verslag gingen we naar Pigeon Island. Daar is eigenlijk niets over te zeggen. Het is een verlaten eiland net zoiets als Klein Bonaire voor de kenners onder ons. Het wordt veelvuldig gebruikt voor dagtoerisme vanuit Kingstown en toen wij aankwamen gingen net de laatste boten weg. Het zag er verlaten uit en het was al laat dus wij besloten ook op de boot te blijven. We genoten van de ondergaande zon, rust en verlatenheid. Als  je vanaf Pigeon Island naar het westen kijkt zie je wel veel industrie, er is een overslaghaven en er was volop bedrijvigheid van grote schepen. Nou niet het idyllische plaatje. Ik kan me voorstellen als je hier een paar dagen ligt met meerdere boten dat je wel iets gezelligs kan bouwen maar wij wilden verder naar Black River.
Heel vroeg, nog donker togen wij verder door een goed aangeduide vaargeul tussen de riffen, we hadden zo’n 65 Nm af te leggen en wilden bij daglicht binnen komen in Black River. Hier hadden we van gehoord, er zouden krokodillen zitten. Dat was nu precies de reden dat Asha daar niet naartoe wilde maar ik wel en mijn wil is wet, aldus de Kapitein!
Ruim voor donker kwamen we aan en er lagen 2 boten ten anker, een Nederlander, de Linde, en een Amerikaan.  Maar toen wij goed en wel voor anker lagen gingen zij anker op. Toch maar even vragen waarom over de radio. Bleek dat zij hier al enkele dagen lagen en doorgingen naar Cuba. Na gegevens uitgewisseld te hebben en een tip om de YS Falls te bezoeken verdwenen zij achter de horizon en lagen wij weer alleen. We hadden een pittig stuk gemotord en inklaren doen we de andere dag wel. De dinghy bleef dus hangen voor de nacht. Ik ben er toch niet zo’n voorstander van om ergens aan te komen en direct in de dinghy te springen om naar land te gaan zoals de Fransen vaak doen met een boot op drift als gevolg omdat ze niet het geduld hebben om te kijken of alles goed vast ligt. Na een goede nachtrust zijn we de volgende dag naar de kant gegaan maar werden direct gesommeerd terug te gaan naar de boot. De Coast Guard wilde langskomen dus wij maar weer terug. Na een poosje verschenen ze met een patrouilleboot met maar liefst 2 zware motoren dus ik gelijk maar alle fenders opgehangen die ik had. Gelukkig kon deze man beter varen en er kwamen twee beambten aan boord voor inspectie op contrabande, drank, wapens, papieren en permit. Alles was in orde, de kluis werd verzegeld, dat hadden ze in Port Antonio al moeten doen en bij controle in Port Morant ook aldus de Border Control Officier. Er werd dus even rondgebeld. Wat ik nog vergeten was te vertellen is dat we een Barracuda hadden gevangen van ong. 90 centimeter. Een mooie maat dus maar er wordt ook gezegd dat Barracuda’s hier chiquitera gif kunnen hebben. Hij ging dus in de koelkast nog niet wetende wat ermee te doen. Er is een legende dat als je ze voorlegt aan de mieren en die lopen er voor weg dat je het niet moet eten, andersom als zij het eten kun je het veilig eten maar waar haal ik zo snel mieren vandaan. Afijn, wij weer naar de wal en daar worden we geroepen door vissers om onze dinghy tussen hun boten in te leggen. De rivier stroomt daar aardig en er wordt wat vuil verzamelt tussen de afgemeerde boten maar over het algemeen lag de dinghy daar wel veilig volgens de vissers. We hebben de dinghy toch op slot gelegd ondanks protesten dat dat echt niet nodig is maar het is ons enige vervoer naar de wal dus ben er erg zuinig op. We beloofden een koud biertje bij terugkomst als dank. Betreffende visser wist wel een gids voor ons en die moesten we zeker nemen. Er werd gelijk naar een vissers boot geroepen en daar kwam een oud mannetje aan die vertelde dat hij een officiële gids is. Zo zag hij er anders niet uit in zijn visserskloffie, haha. Toen wij daar nogal bedenkelijk om keken werd hij bijgevallen door de eerste visser en er werd gelijk een prijs bedongen. Asha wilde wel krokodillen zien maar niet in onze dinghy. Besproken werd dat de zgn gids eerst maar eens voor een leuke prijs een boot kon huren waarmee we de krokodillen op de Black River konden aanschouwen. Hij beloofde ons dat het voor een bepaalde prijs kon, exact weet ik niet meer, maar aangekomen bij de open vissersboten waarmee ze ook tours doen bleek die prijs toch wel erg magertjes. Er werd flink gesteggeld, gemopperd en doorverwezen maar uiteindelijk was er toch iemand bereid om ons te varen. Terwijl wij instappen zien we eigenlijk pas de grote toeristenboten welke dus ook op krokodillen safarie gaan. Hadden we ook kunnen doen maar nu zaten we al. Meteen bij het verlaten van de kade zagen we de eerste krokodil al, en dat op nog geen 100 meter vanwaar onze dinghy lag. De tour was prachtig en we voelden ons toch ook wel een beetje kolonisten, met zijn tweeën in een privé bootje terwijl de toeristen opeen gepakt zaten in een grotere schuit. We waren gelukkig niet de enige want even verderop kwamen we nog 2 dames tegen die ook een visser hadden gehuurd. Later bij de kade toch maar eens voorzichtig gevraagd wat zij hebben betaald. Het was hetzelfde bedrag……maar dan per persoon. Haha.
Afijn, na de geweldige mooie tocht over de rivier waarin we verscheidene krokodillen hadden gezien, eentje van denk ik toch wel 3  meter lang zelfs,  staat daar onze gids ons keurig op te wachten. We wisten niet wat we zagen, keurig geschoren en in keurig zwart tenue, zwarte coltrui, gouden ketting om, zwart petje op, handschoenen en een wit handdoekje ter contrast. Kortom, hij leek wel een pooier. En daar moesten wij mee op stap. Iedereen kon hem ook in het dorp en noemden hem Rasta wat hij blijkbaar niet leuk vond. Later bleek dat hij ook een rasta is geweest maar toen hij zijn haar had geschoren begon er voor hem een nieuw tijdperk waarin hij serieus wilde worden genomen. Alleen je verleden verdoezel je niet als je iedereen in je omgeving kent. Hij bleek ons van alles te willen laten zien en kon goede prijzen maken dus besloten we hem maar te nemen en zien wat er op ons af komt. De aangeprezen Ys Falls moesten nu natuurlijk ook worden gezien en met de taxi gingen we daar naartoe.
Categories: Uncategorized | Reacties uitgeschakeld voor 18-02-2020, Jamaica,
Union Island, 10 December 2018
Posted on 29 juli 2019 by admin
Het was slechts een dik uurtje varen naar Union, het eerste eiland van de Grenadines vanaf het zuiden gezien. We hebben in Clifton Bay ons anker laten zakken in 7 mtr water net achter de moorings die gelegd zijn pal achter het rif. Hier lagen we mooi beschut tegen de golven maar met vrije wind voor de windgeneratoren die lustig de Amperes in de accu’s pompten. Hier moesten we inklaren voor de Grenadines en dat konden we doen op het vliegveld. Normaal gesproken zou dat ook in het kantoortje kunnen bij de haven maar de dienstdoende ambtenaar was er vandaag niet. Geen probleem, het was maar een klein stukje wandelen en eenvoudig gevonden. Net naast de haven ligt nl de landingsstrip voor kleine vliegtuigjes die regelmatig een tussenlanding maakten op het eiland om de nodige toeristen te droppen cq op te pikken. Het inklaren ging vlot na weer een stapel documenten ingevuld te hebben en we mochten ons weer vrij bewegen in deze contreien. We mogen een half jaar blijven maar hebben maar een vaarpermit voor een maand, deze kunnen we verlengen indien nodig.
Zaterdags hebben we een leuke wandeling gemaakt rondom het eiland. De eerste stop die we aandeden was Sparrows Beach-Bar aan de Noordkant van het eiland, hier hebben we iets verfrissend gedronken en al snel kwam er een hond bij ons zitten die maar al te graag aangehaald wilde worden. Dit leek een Golden Retreiver of een bastaard daarvan maar hoorde daar duidelijk thuis. Toen wij opstonden en weg wilden gaan besloot de hond ons te volgen. Asha maakte zich nogal zorgen dat de hond de weg niet meer terug kon vinden en probeerde de hond te motiveren om terug te gaan, ze wilde de hond zelfs terug brengen maar ik zei dat die zijn eigen weg wel kon gaan. Hij was nl vastbesloten om met ons mee te lopen en zo vergezelde hij ons wat ook nog eens gezellig was. We noemden hem Jack ( Sparrows) en zo liepen we verder. Het was nogal warm en we hadden water mee. Jack kreeg ook wat te drinken wat hij dankbaar aannam. Onderweg kregen we complimenten over de mooie hond en we dachten er al aan om hem maar te adopteren.
Onderweg waren er verschillende honden die nogal een kabaal maakten als we langs liepen met Jack maar die stoorde er zich niet aan. Jack leek niet geïntimideerd en liep rustig verder de andere honden verbouwereerd achterlatend. Hij was dan ook een kop groter en geen hond die het aandurfde om de confrontatie aan te gaan, en zo hadden wij ook een mooie escorte. Aangekomen in Frigate Bay in het zuiden besloot Jack zelf even te gaan zwemmen om af te koelen in zee.
Jack moest even afkoelen
Na een aantal uurtjes kwamen we weer aan in Clifton Bay en Asha besloot even te gaan winkelen. Jack ging rustig bij de ingang liggen wachten alsof hij wist dat hij er niet in mocht. Na een aantal zaakjes was het tijd voor een verfrissing en we liepen een trap op naar een bovengelegen bar. Nu liep hij wel mee naar boven en ik dacht al, daar komt herrie van, maar aangekomen bij de bar werd Jack verwelkomd door de eigenaresse en noemde hem ook Jack. Die naam hadden wij dus goed geraden en het bleek dat Jack wel vaker het eiland rond banjerde. Wij gingen op een balkon zitten en Jack kreeg een bak water en kwam gezellig bij ons liggen. Na een half uurtje kwam hij rechtop en wilde even aangehaald worden waarna hij weer ging liggen. Na zo’n 10 minuten stond Jack op, kwam nog even langs voor een haal en daar ging hij weer. Het voelde gelijk erg leeg zo zonder hem. Toen we later bij het dinghy-dock aankwamen zagen we hem lopen achter een ander stel aan. We riepen zijn naam en ja hoor, hij draaide gelijk om, kwam naar ons toe voor nog een laatste knuffel en toen liep Jack weer weg achter het andere stel aan. Het was een heel bijzondere hond en we misten hem nu al.
Tegen Sunset hebben we Janti’s Happy Island bezocht voor een cocktail(s) en de zonsondergang. Dit eiland is met de hand gemaakt op het rif door een grote berg conch-schelpen, achtergelaten door de vissers, van het strand weg te halen en te dumpen op zijn locatie. Zo heeft Janti het uitzicht op het strand verbeterd en het rif kunnen ophogen en verder met beton afgewerkt. Er staat nu een bar op voorzien van een windgenerator, zonnepanelen en een benzinegenerator. Janti is hier 15 jaar mee bezig geweest en het resultaat is er naar. De kitesurfers komen hier vlak langs en showen hun kunsten, soms komen ze al vliegend handen schudden boven het terras.
Clifton is erg leuk om aan te doen, weliswaar erg toeristisch maar leuk om te zien en met veel leuke zaakjes om te shoppen. De supermarkten zijn er heel basic en er is niet veel te krijgen maar wat de één niet heeft, heeft de ander misschien wel.
Zondag 09 Dec. hebben we ons anker eruit gehaald en zijn aan de westzijde van Union in Chatham Bay gaan liggen. Een mooie baai maar verder weinig te doen, maar wel mooi om te hiken. Erg helder water en we hebben weer water gemaakt. Dat doen we eigenlijk bijna elke dag maar soms is het water te troebel of liggen we te dicht bij de kust of tussen andere boten dat we dan even overslaan.
Hier het uitzicht op Chatham Bay vanaf de berg tijdens het hiken.
Categories: Uncategorized | Reacties uitgeschakeld voor Union Island, 10 December 2018
Carriacou, 07 December 2018
Posted on 29 juli 2019 by admin
Hallo lieve familie, vrienden, zeilers en niet zeilers,
Op Donderdag 29 november ten 13:10 lieten we ons anker vallen in Tyrell Bay, Carriacou. Hier zagen we ook Noanka met John, Katja en Jadon weer. Ze hadden Dylan meenomen uit Suriname en deze zou nog wel even aan boord blijven. Ook Philip en Gaëlle met de Gaya kwamen aangevaren toen we net geankerd waren. Tyrrell Bay is een lieflijke baai met vriendelijke mensen en kleine onderneminkjes verspreid over de baai. Er zit een zeilmaker, wat supermarktjes en een grote “koude” supermarkt. In de baai ligt een trimaran met RVS en aluminium werkplaats, tenminste, het is een grote werkplaats en daaronder kan je nog net een trimaran ontdekken. Er wordt fruit in stalletjes langs de weg verkocht en overal zie je hangplekken voor jong en oud.
Er is zelfs een Hurricane Hole, een verscholen lagune maar daar mag je alleen in bij een dreigende hurricane, het is een broedplaats voor vogels. In de baai lag ook een stalen Nederlandse motorzeiler met wat oudere mensen die hier al jaren kwamen in Hurricane seizoen en eenmaal hebben ze ook in de lagune gelegen. Wij zijn er even doorheen gevaren met de dinghy wat wel toegestaan is. Gaëlle heeft hier met een drone mooie opnames gemaakt. Ik heb al een tijdje niet gevlogen bang dat ik door onervarenheid met de sterke wind de drone verlies. Met Philip en Gaelle  zijn we een dagje met de taxibus naar Hillsborough geweest. Het was zondag en het meeste was helaas gesloten. Toch was hier een mooi strand en beach-bars en hier wilden we nog een keer terugkomen.
Samen met Philip en Gaelle
Later die week hebben we nog een tocht ondernomen naar de andere kant van het eiland waar nog op de traditionele manier houten boten op het strand werden gemaakt. We hebben het gevonden, het lag nl verscholen en we hadden allen het idee dat dit wel eens de laatste boot kon zijn die zo gemaakt was en het was maar de vraag of deze ooit het water zou gaan zien. Het werk lag nl al een tijdje stil zo te zien. Er werd een vrijwillige bijdrage gevraagd en dat was ook nodig zo te zien, afijn, wij konden het missen en heel misschien komt hij dan weer een stukje verder met zijn project.
Op de terugweg reden we een mooie route over het eiland en we stapten uit bij het strand tegenover Sandy Island. Hier hebben we wat gedronken in een beach bar en vandaar zijn we te voet terug gelopen naar Tyrell Bay. Woensdag 05 December zijn we uitgeklaard en zouden we gaan ankeren bij Sandy Island maar er stond veel wind, we hebben toen besloten om door te varen naar Petit Martinique. Op de heenweg voeren we langs Petit St. Vincent, is privé eiland met resort,  waar we niet mogen ankeren omdat dit bij de Grenadines behoort en we daarvoor nog niet ingeklaard zijn maar wat een mooi uitnodigende plek was dat.
Uitzicht vanaf Petit Martinique op Petit Vincent
Petit Martinique bleek een rustig laid back eiland te zijn. We hebben er weer lekker gewandeld maar verder was er ook niet veel te doen. Donderdag 06 December zijn we ankerop gegaan en hebben ons anker stiekem en zachtjes laten zakken in het zand bij Petit St. Vincent achter het beschermende rif. We lagen in 10 meter diep glashelder water op korte afstand van het oogverblindende witte zandstrand. Hier hebben we de nacht samen met Sy Gaya doorgebracht en om de goden, lees autoriteiten, niet te verzoeken hebben we de andere dag koers gezet naar Union om in te klaren voor de Grenadines. We hebben voorlopig weer afscheid genomen van Philip en Gaëlle uit Mauritius die even terug moesten voor werk.
Categories: Uncategorized | Reacties uitgeschakeld voor Carriacou, 07 December 2018
19-11-2019, afscheid Suriname en Barbados
Posted on 28 januari 2019 by admin
Hallo lieve familie, vrienden, zeilers en niet zeilers,
Na een weekje Nederland die te kort was en waarin ik vrienden heb bezocht, Den Helder heb aangedaan, de kinderen heb gezien en Sanne nog een dagje heb geholpen met haar nieuwe huis, heb ik ook Ilse, mijn zieke zus bezocht. Het was koud in Nederland en ik verlangde alweer naar de zon.
Bij Ron en Ilse
Bij het Zwaantje te Den Helder
De watergenerator die al een tijdje in Nederland klaar stond heb ik beter tegen beschadiging ingepakt, ik kon het pak helaas niet kleiner maken.  Bij SLM kon ik het pakket niet via internet aanmelden dus op de dag van vertrek maar gewoon meegenomen. Ik had een auto gehuurd die, naar ik dacht groot genoeg zou zijn maar helaas, de achterklep moest op een kier open blijven. Op Schiphol was ik te vroeg dus maar even een bakkie koffie genomen, daarna begon de rij om in te checken al snel te groeien en ik stond inmiddels halverwege de rij. Ik werd uit de rij gehaald en nog voor de balie open ging werd ik als eerste aangeboden want ze wilden zeker weten dat mijn pakket mee kon. Zij dachten dat het aangemeld moest worden als vracht terwijl ik bleef volhouden dat het overbagage was. Na diverse telefoontjes, maten opnemen en wegen werd het pakket eindelijk doorgelaten en kon ik het naar de “odd bagage” afdeling brengen.
Het pakket was uiteindelijk te groot en te zwaar, wat ik wist, maar ze hebben alleen voor te groot in rekening gebracht wat me 200 euro kostte. Dank U SLM, dit was me niet gelukt bij KLM!
Na een goede vlucht aangekomen op Zanderij in Suriname met het pakket door naar de uitgang, hier werd ik staande gehouden en ze vroegen me of ik iets had aan te geven. Nee zei ik, dit is een onderdeel van een “schip in transit”. Wat dat onderdeel dan wel mocht zijn. Een watergenerator zei ik waarop werd geantwoord, een watte? Proberen uit te leggen wat het is, foto laten zien, en omdat de rij van mensen achter mij groeide en hij alleen stond, liet hij me ineens door. Jippy, zonder problemen de watergenerator in Suriname, nu nog installeren. Het was inmiddels al donker en na een rit van een uur was ik dan eindelijk weer bij de boot en Asha. Het was goed om weer in Suriname te zijn. Asha heeft zich goed kunnen redden, ook met de dinghy naar de kant, maar was blij me weer te zien. Gelukkig maar!
Na nog 3 weken Suriname waarin weer van alles werd gedaan en familiebezoekjes werden afgelegd werd het toch echt tijd om afscheid te nemen. Vertrek stond voor de deur en na een nachtje op de rivier bij Frederiksdorp te hebben gelegen voeren we dan samen met de Nina van Franz en Angela echt weg uit het mooie en gastvrije Suriname.
Besloten was om eerst naar Barbados te varen, Trinidad had veel wateroverlast door regen en vanaf Suriname is Barbados bezeild. Na een heerlijke overtocht van 4 dagen/ nachten waarin we eerder te snel gingen door gunstige wind en stroom, hebben we minimaal zeil gevoerd de laatste dag om in de ochtend bij daglicht aan te komen. Achteraf gezien hadden we de tocht kunnen doen in 3 dagen/ nachten als we niet in hadden gehouden. Na het inklaren zijn we naar Carlisle Bay gevaren om ten anker te gaan. De Nina (Lagoon 38) kwam tegelijkertijd met ons aan en dat wil zeggen dat wij goed gezeild hebben, of zij slecht! Maar feit is dat wij tijdens die overtocht niet meer dan 15 mijl uit elkaar zijn geweest terwijl een Catamaran bij voordewindse koersen sneller zeilt dan een monohull. Qua snelheid ontlopen we elkaar dus niet veel.
Nina, 38 ft Lagoon met Franz en Angela uit Duitsland
Tatoosh van Paul Allen in Barbados, https://en.wikipedia.org/wiki/Tatoosh_(yacht)
Barbados is een mooi eiland en het meest Oostelijke van de Caraïben. In tegenstelling tot de rest is Barbados niet ontstaan uit Vulkanen maar omhoog gedrukt door aardplaten. Dit is te zien aan de hoger gelegen koralen en fossielen. Het is een mooi eiland en we hebben veel gezien dmv het openbaar vervoer. Dat werkt als volgt; Er is een reguliere busdienst (blauw) die om het uur vertrekt van een station. Elke rit kost $2 (2,25 Barbadian Dollar=1 euro). Daarmee rijdt je dus naar de andere kant van het eiland als je wilt. Vreemd genoeg is deze reguliere busdienst niet betrouwbaar en rijd vaak niet of niet op tijd. Hiervoor gebruik je ook een muntensysteem maar gek genoeg kan je ook gewoon in de bus betalen. Daarnaast rijden er gele bussen die wel een vast traject volgen maar geen vaste tijd hebben, die vertrekken wanneer ze vol zijn en stoppen overal. De chauffeurs racen als gekken en het is ook niet geheel zonder gevaar. Deze kosten ook 2 BD$. Dan hebben we nog de witte minibusjes die ook een vast traject rijden en overal stoppen, die willen ook nog weleens een detour doen als je erom vraagt en het niet te ver van de route is, ook standaard 2 BD$. Iedereen zonder auto verplaatst zich hier met die busjes en wandelen wordt er niet veel gedaan, wat ook te zien is aan de bevolking. Hiervoor zijn geen haltes en als een busje langs rijdt gaat dat met veel getoeter om de bus vol te krijgen. Er rijdt ook standaard een bijrijder mee die half uit het raam de mensen de bestemming toeroept en het geld int. Langer dan een paar minuten hoef je dus in de regel niet te wachten. De busjes worden volgepropt en als je aan een minibus denkt in Nederland waarin je met 9 personen mag rijden zijn er hier bankjes bijgeplaatst en zit je zomaar met 20 man in de auto. Denk daarbij aan te harde muziek, aan iets te corpulente lichamen en 30 graden kun je je een voorstelling maken hoe levendig het is in de bus. Je wordt geacht iedereen netjes te groeten als je in stapt. Stoppen is kloppen tegen het plafond of wand. Kortom, een erg leuke en goedkope manier van reizen.
Ten anker lagen we vaak te rollen, niet erg hinderlijk maar soms wel vervelend. Daarnaast zeer harde muziek van de disco-restaurants op het strand, tot diep in de morgen en overdag de jetskies die door toeristen worden gevaren. Dat dit ook niet zonder gevaar is blijkt uit het feit dat het voor veel mensen vaak de eerste keer is dat zij hierop zitten en die apparaten verschrikkelijk hard gaan. Soms zelfs gevaarlijk dicht langs de boot. Zwemmen doen we dus alleen voor 09:00 uur als er nog geen jetskies zijn. We zwemmen geregeld naar het strand waar we dan het strand op en neer joggen, en wat opdrukoefeningen doen om het schuldgevoel weg te drukken van weer een paar drankjes teveel de vorige avond. We snorkelen wat en zien geregeld waterschildpadden bij de boot. Ook zwemmen er paarden voorbij….he wacht eens, paarden? Ja paarden en geen zeepaarden. zie hieronder
Als we naar de stad gaan leggen we de dinghy vast bij de lokale sportvissers. Het kan ook veilig in de stad onder de brug door maar dat is verder varen en we lopen liever. Bridgetown is ook erg leuk en levendig met zijn rumbarretjes. De toeristenbars en restaurants laten we voor wat het is. Ze hebben allemaal 3 bier voor 10 BD$ maar eten is er duur en wijn kost 16 BD$ (per glas). Wij (en de portemonnee) vinden het leuker in de lokale barretjes en rumtentjes waar het veel levendiger is en je contact maakt met de bevolking. De muziek is hier vaak te hard (in heel de Carieb overigens) maar wel gezellig. Hier koop je 4 biertjes voor 10 BD$ en ze houden het graag voor je in de koelkast want ik ga natuurlijk geen lauw bier drinken. In de buurt is er altijd wel wat eten te scoren en dat kan je opeten bij de bar. We hoeven dus geen honger te lijden en zeker geen dorst te hebben.
Franz en Angela zijn overgestapt op de lokale rum, je koopt een klein flesje rum, lekker en goedkoop (7 – 10 BD$) en altijd te krijgen. Daarbij een fles cola en een beker met ijs en na een paar glaasjes kan je ze wegbrengen, haha.
flesje rum en cola
Na 3 weken hadden we Barbados wel gezien en na het uitklaren hebben we koers gezet naar Grenada. De Nina moest eruit want Franz had nl bubbels op het onderwaterschip ontdekt en dat moest onderzocht worden. Osmose werd gevreesd. En dat voor een Cat van 1,5 jaar oud.
Groetjes van de crew van SY ASHA, Asha en John
Categories: Uncategorized | Reacties uitgeschakeld voor 19-11-2019, afscheid Suriname en Barbados
Thursday 26 September 2018
Posted on 19 oktober 2018 by admin
Er was slecht weer onderweg en er werd zelfs windkracht 11  voorspelt in het Kanaal. De Jackup Barge moest naar een veilige plaats versleept worden en wilde mij natuurlijk standby houden. Maar ik heb de Bargemaster duidelijk gemaakt dat dat geen omstandigheden zijn om voor anker te liggen en dat ik in de getijde-haven standby ga liggen. Hier wilde de haven echter niet aan meewerken, we moesten al elke keer door een brug en getijdedeur in een bassin gaan liggen waar we gedurende het getij vast lagen. De deur ging alleen bij hoog water open. Na een getouwtrek tussen autoriteiten kregen wij geen toestemming en hebben het slechte weer in het bassin gelegen. De Jackup was even aan zijn lot overgelaten en bij emergency zou er een helicopter worden ingezet. Gelukkig viel het weer achteraf mee.  Na de Jackup Barge elke 2 tot 3 dagen versleept te hebben en bevoorraad te hebben van proviand, water en brandstof zat mijn werk in Frankrijk er bijna op. De drie weken waren voorbij gevlogen. Er stond een mailtje voor me klaar dat ik terug zou vliegen naar Suriname, maar hoor eens even, dat was niet de bedoeling! Ik zou toch ook nog naar Duitsland voor drie weken en wilde daarna ook nog even naar Nederland om de familie op te zeken en ik had ook nog een pakket in de vorm van de watergenerator mee te nemen. Mailtje terug geschreven dat ze een fout maakten maar kreeg al snel de bevestiging dat Duitsland niet meer doorging omdat de Kapitein aldaar niet afgelost wilde worden. Toch maar even geopperd dat ik dan toch wel via Nederland wilde vliegen met een verblijf in Nederland van ong. een week. Hierin werd mee gegaan en zo kon ik op de aflos-dag met de trein naar Parijs reizen om daar na een nachtje hotel op het vliegtuig te kunnen stappen. Een taxi was snel geregeld via de Agent om naar het station gebracht te worden. Echter, de taxi was niet op tijd. Toch maar vast de koffers klaar gezet en naar buiten gebracht maar nog niet op de kade. Ik dacht het wordt al later dus laat ik maar vast afscheid nemen van de jongens. Hier werd me nog eens gezegd dat ze het erg fijn hadden gehad met mij en dat ze hoopten dat ik nog eens terug zou komen. Dat is altijd fijn om te horen natuurlijk en gelukkig, daar was de taxi ook al. De jongens hielpen me de koffers naar boven te sjouwen, het was laag water, en boven aangekomen nog één handdruk. Ik draai me om naar de taxi en weg is ie….. ! Potverdomme, het zal toch niet waar wezen. Een nieuwe taxi bestellen had geen zin, dan zou ik de trein missen dus maar te voet met de koffers dwars door de stad naar het treinstation. Daar aangekomen waren er maar 3 mensen voor mij bij het loket dus zou snel geholpen worden. Vergissing want bij 1 loket stonden ze gezellig te keuvelen en het heeft zeker een kwartier geduurd voordat de man klaar was. De 2 vrouwen voor me hadden ook alle tijd en eindelijk was ik dan aan de beurt. Ik was zo klaar en had nog net genoeg tijd om in de trein te stappen die kort erna vertrok. Gelukkig had ik genoeg speling ingebouwd. In Rouen weer overgestapt in de volgende trein en na 2 uurtjes was ik in Parijs. Daar weer zoeken naar de juiste metro om verder te reizen en via het gangenstelsel eindelijk het perron gevonden waar ik verder kon reizen. Na alweer een overstap was ik dan na 3 uur eindelijk op Charles de Gaulle waar ik een taxistandplaats zocht om naar het hotel gebracht te worden.Ik wil instappen bij de voorste taxi en de man vraagt waar ik naartoe wil. Ik zeg IBIS hotel en hij vraagt welke, ik zeg nog IBIS Roissy en hij zegt roept wat naar zijn collega’s. Die knikken nee en hij zegt beslist dat hij me niet gaat brengen. Ik kon met de metro zegt hij. Het was te dichtbij en hij wilde wel wat verdienen, dus ik weer met mijn 2 koffers naar de metro. Het lijkt wel off die taxichauffeurs geen geld willen verdienen in Frankrijk. Dit was nu al mijn vierde slechte ervaring met taxies aldaar. Ik dus weer in de metro, hij had me wel verteld welke borden ik moest volgen, en stapte uit bij de IBIS. Bij de receptie aangekomen verteld de dame me dat ik niet de juiste IBIS heb en zegt dat ik de zwarte shuttlebus moet nemen een metrostation verder. Dus ik weer in de metro en stap uit bij de shuttlebussen. Hier blijkt dat ik niet de zwarte bus maar de blauwe bus moet hebben. Na weer 20 min gewacht te hebben komt deze eindelijk aanrijden en hop, daar gaan we, eerst nog langs een paar IBIS hotels en plots zie ik dezelfde taxi-standplaats weer waar de bus ook stopt, Ik had dus beter daar op kunnen stappen, grrr. Het geduld raakte wel op zo. Na nog een kwartiertje rijden met de bus waarbij we weer IBIS hotels passeerden en ik steeds meer begon te twijfelen kwamen we dan eindelijk aan in het juiste IBIS hotel. Snel ingecheckt en een biertje genomen, even op de menu-kaart gekeken maar je kon alleen snacks bestellen. Dan maar een restaurant in de buurt gezocht en gevonden. Na terugkomst in het hotel gevraagd hoelaat het ontbijt geserveerd zou worden en dat bleek om 6 uur te zijn. Na een korte nachtrust stond ik om 06 uur beneden maar de ontbijtzaal was donker dus vraag de receptionist of ik kon plaatsnemen. Zegt de man doodleuk dat het ontbijt pas om half 7 is. Alles stond wel klaar dus ik vraag of ik dan even een broodje mocht pakken en de receptionist loopt even naar de kok en die laat weten dat er voor half 7 niets gepakt mag worden.  Ik maar weer eerst naar boven om de koffers op te halen en bij terugkomst vraag ik hem dan of ik een banaan mag van de fruitschaal. Er was ook al betaald voor het ontbijt maar zelfs dat werd niet toegestaan! Mijn geduld raakte op en zeg nog van lekkere communicatie zo en dat het een slechte service is voor een airporthotel waar de gasten toch vroeg moeten vliegen. Toen heeft hij stiekum, zodat de kok het niet zag een croissant voor me gepakt en een banaan en wilde ook nog koffie inschenken maar de bus stond inmiddels ook al klaar dus heb die maar geweigerd.
Aangekomen op de airport ingecheckt en kon ik eindelijk dat Frankrijk verlaten. Het zal wel nooit mijn land worden!
Categories: Uncategorized | Reacties uitgeschakeld voor Thursday 26 September 2018
Suriname Thursday 13 September 2018
Posted on 19 oktober 2018 by admin
Na het komen en gaan van zeilboten waarbij de moorings in tegenstelling tot andere jaren nu wel bezet blijven en er ook zelfs een boot voor anker ligt hebben Asha en ik nog wat dagtochtjes ondernomen. We zijn met Frans en Angela van de Nina en Canadese Melody van de Whisper naar Brownsberg gereden. Hiervoor hebben we een fourwheeldrive gehuurd bij Rishi, een Toyota Rav4. Al vroeg gingen we op pad en na een uurtje verharde weg konden we dan afslaan een dirt road in (gewoon een zandweg maar dirt road staat leuker). Eerst zijn we naar de Dam gereden van het Brokopondomeer (stuwmeer) waar we zelfgemaakte koffie en door Angela gebakken cake verorberden. Daarna 20 km terug gereden over de verharde weg en de weg ingeslagen naar Brownsweg. Hier ging het weer over in een dirt road en begonnen we al snel te klimmen. Het werd frisser, elke 100 meter 1 graad zeggen ze, en de airco kon uit. Zo af en toe leek het of we niet verder konden want de weg vertoonde zulke diepe afwateringssporen dat we bang waren vast te blijven zitten maar alle hindernissen werden door de auto, en mijn vaardige handen ahum, gemakkelijk genomen. Eenmaal aangekomen op de berg moesten we een kaartje kopen en konden de auto daar parkeren. Er was ook een restaurantje welke je van tevoren moest bespreken als je daar iets wilde eten maar wij hadden genoeg eten mee. Na een sanitaire stop zijn we gaan wandelen naar de waterval. Er zijn er daar meerdere maar wij kozen voor de Irene waterval. Het was een flinke afdaling maar de rewards waren geweldig. Heerlijk koel stromend/ vallend water waar je geen genoeg van kon krijgen. We waren eerst alleen maar helaas kwam er nog een gezelschap bij waarbij we de waterval en de beste plekjes dus moesten delen. Na lekker afgekoeld te zijn werd het tijd om aan de terugtocht te beginnen. Die viel tegen aangezien we nu weer omhoog moesten en na diverse rustpauzes kwamen we weer bij de auto aan. Daar aangekomen eerst de meegebrachte en gekoelde meloen buit gemaakt om weer wat energie op te doen. Daarna weer, zigzaggend om de grootste gaten te ontwijken, naar beneden met de auto om het laatste stuk weer op de verharde weg te rijden. Voor donker waren we terug en besloten om de auto nog snel even te laten wassen aangezien deze diezelfde avond nog moest worden ingeleverd. Ook de schoenen werden door de hogedrukspuit schoon gespoten. Moe maar voldaan ging eenieder vroeg terug naar de boot.
Het werd steeds warmer en ik wilde graag gaan zwemmen maar Asha is altijd druk aan boord dus ging ik alleen naar de wal om lekker af te koelen in het zwembad. Eerst sta ik nog wat te praten met Duitse Walther en Noorse Kari die met een truck de wereld verkennen toen Asha mij belde via whatsapp. Er klonk paniek in haar stem en ik moest snel komen. Onderweg naar de rubberboot zie ik al 2 andere rubberboten van de Nina en de Noanka bij onze boeg en Asha op het voordek. Er blijkt een boomstam vast te zitten aan onze mooring en Asha was bang dat wij zouden verplaatsen en dan op de Noanka zouden knallen. Zover was het nog niet en ik ben snel naar de boot toe gevaren. Daar aangekomen bleek er een boomstam zo groot als onze boot precies in het midden tegen onze mooring-ketting te liggen en niet te verplaatsen door de stroom die er staat. Eerst probeerden we het aan één zijde maar kregen er niet genoeg beweging in. Toen een lijn gegooid aan de andere zijde en terwijl ik aan het trekken was duwde John van de Noanka tegen mijn dinghy om meer power te creëren. Aan de andere kant van de boom duwde Frans van de Nina met zijn dinghy en langzaam kwam er beweging in. Asha stond ook als een gek te drukken met de pikhaak maar vertelde haar al dat dat geen zin had. Toen de boomstam eindelijk los kwam hebben we die naar de kant gemanoeuvreerd om vast te laten lopen op de stenen. Nadat deze droog stond zijn we nog eens gaan kijken. Hij was zeker 14 a 15 meter lang met een diameter van rond de 80 cm. Die zal wel wat wegen maar onze boot is niet van zijn plaats geweest en dat geeft me toch wel vertrouwen voor de toekomst. In het verleden zijn er nl moorings verplaatst door dit soort stammen en drijvende eilanden. Zo groot hadden ze deze hier ook nog niet gezien. Helaas is deze stam wel weer verdwenen na een aantal dagen en god weet waar deze nu rond drijft.
Wat ook jammer was is dat ik Frans al waarschuwde voor de ondiepte en de stenen maar er zelf een kapotte schroef aan over heb gehouden terwijl ik dacht op dieper water te zitten. Die moest ik nieuw gaan kopen in Paramaribo maar er blijken 2 naaf fittingen te bestaan voor mijn type motor. Ik koos natuurlijk de verkeerde en moest daarvoor terug naar Paramaribo. Ik kom om 15:40 de winkel binnen en zeg dat ik wil ruilen. Zegt de man tegen mij waarom ik zo laat ben. Laat zeg ik en ja zegt hij, we gaan zo sluiten. Ik bekijk hem bedenkelijk aan en zeg hem dat de winkel open is, iedereen nog aan zijn balie zit, inclusief hem en het niet lijkt op sluitingstijd. Hij liet blijken de schroef niet te willen ruilen. Toen werd ik licht geagiteerd en vertelde hem dat ik meerdere mensen had aanbevolen om daar een nieuwe Yamaha Enduro buitenboordmotor te kopen, niet gelogen, en dat ik dat nu ten stelligste zou afraden wegens gebrek aan service. Toen bond hij in en vertelde dat het niet aan hem lag maar aan de administratie. Later begreep ik waarom, het duurde nl tot 16:30 voordat ze klaar waren met omboeken. Er liep zeker 10 man personeel rond in een zaakje die je in Nederland alleen zou runnen. Om 16:00 gingen ze daadwerkelijk dicht en ik bleef geduldig wachten. Niemand van het personeel ging naar huis want allen hadden een taak. Eén moest de deur afsluiten, 2 vrouwen in het administratiehokje, 1 vrouw bij de kassa, 1 man op de servicebalie die mij de schroef weer moest overhandigen, 1 man op de verkoopbalie voor buitenboordmotoren, 1 man op de balie voor generatoren? 1 in het magazijn en ga zo maar door. In Nederland had je zo een andere schroef gekregen en dat omboeken komt later wel, daar laat je een klant niet op wachten maar goed, we zitten in Suriname. Ik was alleen te laat om ook nog mijn printer cartridges om te kunnen ruilen. HP heeft nl Amerikaanse en Europese versies en die zijn niet uitwisselbaar. En Suriname voert schijnbaar de Amerikaanse versie. Goed om te onthouden als je een HP printer hebt, zorg dat je genoeg cartridges hebt of koop een Brother, die heeft dat probleem niet.
En toen is er een andere wending in het verhaal gekomen.
Ik dacht, laat ik mijn Linkedin account (platform voor mensen met gelijke interesses) eens bekijken en updaten. Er kwam teveel informatie binnen van mensen die niet belangrijk zijn voor datgene waarvoor ik een account in linkedin had aangemaakt. Niet verkeerd bedoeld maar ik had me daarop geabonneerd om werk gerelateerde info te ontvangen. Dus wat contacten eruit gegooid en mijn profiel verbeterd. Meteen de dag daarop een verzoek van een Crewing Agency of ik niet voor hun wilde werken. Nu stond ik al ingeschreven bij een aantal Crewing Agencies en hoefde eigenlijk alleen maar aan te geven dat ik beschikbaar was voor werk maar had dat nog niet gedaan. Het plan was nl pas kort gerezen om even een paar weken te gaan werken in afwachting van het Hurricane seizoen wat tot eind November duurt. Ik moet na 3 maanden of eigenlijk 90 dagen Suriname uit, terwijl Asha een half jaar mag blijven als geborene in Suriname. Die datum stond dus op 5 september en dat was al snel. Andere optie was om naar Trinidad te varen en vanaf daar te werken maar Trinidad is niet zo veilig als Suriname en we liggen goed op de rivier. Reden dat ik niet eerder heb gesolliciteerd is nog steeds mijn zus die COPD heeft en verwacht niet lang meer te leven. Maar dat zei ze een jaar geleden ook al en ik kan niet blijven uitstellen. Er moet brood op de plank komen voor onvoorziene uitgaven. Dus in overleg met mijn zus toch besloten om verder te varen hetzij te werken. Blijven liggen was ook geen optie meer. Maar goed, de Crewing Agency kwam met een opdracht van een Engelse klant voor 2 klussen. Eéntje betrof een sleepreis over de Atlantische Oceaan, de andere assistentie van een Jackup Barge in Frankrijk. Beide klussen stonden mij wel aan dus ik werd aangeboden aan de Engelse klant. Die vond mij meer geschikt voor de Jackup Barge ivm mijn ervaring in slepen en manoeuvreren en nadat we overeen gekomen waren over mijn dayrate moest ik nog wel even langs de Notaris om mijn papieren te laten legaliseren en kunnen aantonen dat mijn Engels op voldoende niveau was voor het bemannen van een UK geregistreerd schip. (MCA eis, Engelse kustwacht). Hiervoor moest ik een internet test en een telefoon gesprek in het Engels voeren, een zgn Berlitz test. Deze test glansrijk doorstaan en nu konden ze een Excemption Certificate of Competence aanvragen. Slechts een dag later had ik de vliegticket al binnen. Helaas wel via Frans Guyana want de vluchten vanaf Suriname waren al vol geboekt. Gelukkig konden we de verjaardag van Asha nog samen vieren op vrijdag. Asha had taart besteld en we hadden daarover al discussie vooraf gehad want Asha is altijd bang dat er iemand tekort komt. De taart die ze had besteld kon niet groter (40 x 30) anders had ze nog groter besteld en uit voorzorg had ze ook nog 2 zeilers bereid gevonden om ook een taart te bakken. We waren overeen gekomen met de uitbater Rob van River Resort Bar dat Asha wat zelfgemaakte hapjes mee mocht nemen. De rest zouden we dan bij hem bestellen. Jullie raden het al. Genoeg taart over voor nog 2 verjaardagen, iedereen buikje vol en er hoefde niets te worden bijbesteld tot groot ongenoegen van Rob. Maar dat is ruim goed gemaakt met de omzet van de drank. Wij hebben de eerste 10 literflessen bier vrij gezet en de rest van de drankjes, daarna kon iedereen op eigen houtje bestellen. Het was weer erg gezellig en veel te laat geworden.
Zaterdag nog laatste instructies gegeven aan Asha vwb de buitenboordmotor en de dinghy. Zondag vroeg werd ik dus opgehaald met de taxi om naar de grens gebracht te worden met Frans Guyana. Daar heb ik uit gestempeld uit Suriname en na met een Korjaal overgezet te zijn weer in gestempeld in Frans Guyana. De Korjaal (boomstamkano met opgehoogde zijkanten en een dakje er op) was ook weer een verhaal. Die willen natuurlijk met zoveel mogelijk mensen naar de overkant en er staat één man klanten te ronselen op straat. Er zaten al een aantal dames in de korjaal met een hoop bepakking en die vonden het teveel worden wat ze niet onder stoelen of banken staken. Er werd dus volop gescholden en gepressed om het hierbij te laten en de bootsman zwichtte hier voor. Naar mijn mening konden er wel meer mensen mee. Tegelijkertijd met ons voeren er meerdere boten naar de overkant en het is een drukke bedrijvigheid naast de reguliere veerboot die slechts 4 keer per dag oversteekt. Er liggen tientallen korjalen aan weerszijden van de rivier die om de haverklap oversteken en ik was slechts de enige die inklaarde in Frans Guyana. Hoezo grenscontrole, haha.
Daarna op zoek naar een taxi. Al snel kwam er een auto aanrijden met 2 guur uitziende gasten erin. Of ik taxi nodig had. Ik vraag op mijn beurt of zij dan een bonnetje kunnen uitschrijven en daar gingen ze gelukkig weer. Ben even terug gelopen naar het loket om daar een taxi te bestellen maar die zei dat er een kilometer verderop een taxistandplaats was. Een jonge jongen zag mij en bood aan om met mij mee te lopen richting taxi, Bij de taxies aangekomen kwamen er van alle kanten ongure mannen op mij af die mij wel wilden helpen maar met een nonchalante blik kon ik ze allemaal afwimpelen. Ik had nl mijn doel bereikt, er stond een taxibusje met de route St. Laurent – Cayenne en dat is net waar ik naartoe moest. Koffers ingeladen, de jongen een tip gegeven, en na nog even gewacht te hebben totdat de bus vol zat konden we op pad. Tenminste, het verkeer was erg druk en we konden even niet verder. Zodanig dat de chauffeur zelfs uitstapte en rustig een stuk meloen ging halen. Na deze hindernis konden we dan eindelijk op weg. De route was mooi, net zoals Suriname eigenlijk maar met veel betere wegen en geen houtkap gezien. Onderweg stopten we in een dorpje en de chauffeur nam de tijd om een lunch te halen langs de kant van de weg en deze rustig op te eten. Ik had gelukkig geen haast want zou de andere dag pas vliegen. Hotel was al geboekt dus dat kon wachten. Toen de chauffeur zijn buik vol had werd er nog even achter een container geplast en toen ging hij rustig staan keuvelen met andere mensen aan de overkant. Dit werd de man naast mij teveel en die begon te schreeuwen dat we verder moesten. Hierop zwichtte ook de chauffeur, schijnbaar is de klant hier nog steeds koning, en daar gingen we weer voor de laatste 100 km. In totaal zou ik die dag 320 km afleggen, eerst 100 km naar de grens en daarna nog 220 km over Frans Guyana’s wegennet. De taxibus stopte op verzoek bij verschillende locaties en ook mij bracht deze met de laatste passagiers naar het hotel. Het hotel welke ikzelf had geboekt bleek een succes. Het was een oud hotel uit 1800 zoveel en mooi gerestaureerd. Prachtige en nette kamer in oude stijl en met uitzicht op een palmentuin zoals in Paramaribo. Nadat ik de koffers had neergezet ben ik even gaan rondwandelen in Cayenne. Ook hier verval en tekenen van criminaliteit. Overal tralies voor de ramen en deuren, ingeslagen autoruiten, veel politie op de been enz. Maar ik voelde me genoeg op mijn gemak om een laatste biertje in het palmbomen park te doen. Was voor de deur van het hotel dus…. Haha. Ik had even naar de prijs in het hotel gekeken voor een biertje en zag dat dat 7 euro was voor een halve liter en op straat bij een mobiel eettentje een halve liter Heineken voor 3 euro. Keus was snel gemaakt en smaakte er niet minder om.
Na een lekkere maaltijd in het hotel, (de baas betaalt toch) lekker onder de wol gekropen in een koele hotelkamer. Ik hoefde niet vroeg op, kon lekker uitslapen en rustig ontbijten maar werd tegen twaalven toch onrustig en heb een taxi genomen naar het vliegveld welke nog best lang duurde. Erg druk op de weg maar veel te vroeg was ik al op het vliegveld. Ik kon nog niet eens mijn bagage inleveren! Inchecken had ik al in het hotel gedaan zodat ik verzekerd was van een stoel. Ik vond een plekje met stopcontact en met gratis wifi kwam ik de tijd door. Het vliegtuig zat stampvol en het bevreemd me steeds weer dat mensen niet weten waar hun toegewezen stoel is. Ze gaan zomaar ergens zitten of een rij verkeerd, zou het stress zijn? Maar elke keer weer leuk om te zien. Ach ja , ze vliegen misschien voor de eerste keer. Ik heb die nacht niet kunnen slapen. De vlucht duurde 8,5 uur en we werden 5 uur vooruit gegooid zodat we s’morgens aan kwamen in Parijs. Tenminste op vliegveld Orly maar dan ben je er nog niet. Ik had geen schema van de rest van de reis en dat moest ik even uitzoeken. Blijkt dat ik niet kan reizen naar Dieppe vanaf Orly, ik moest eerst naar vliegveld Charles de Gaulle. Hiertussen rijden shuttlebussen die vreemd genoeg wel betaald moeten worden en 23 euro vond ik nog duur ook maar had geen keuze. Op Charles de Gaulle kon ik in de automaat geen treinkaartje verkrijgen ondanks dat het in de automaat wel vermeld stond. Op dus naar de informatiebalie. Hier bleek dat ik niet de enige was met vragen en er werd mij een nummer gegeven. Na een kwartier wachten was ik aan de beurt en daar werd mij verteld dat ik eerst naar Parijs moest met de metro, huh. Een treinkaartje vanaf Parijs kon men mij wel verkopen maar voor de rit naar Parijs moest ik weer naar de automaat. Gelukkig schreef de dame achter het loket een briefje voor me welke metro ik moest pakken en waar ik moest overstappen. Ik had er anders nog gestaan, wat een onoverzichtelijk gebeuren en daarin was ik niet alleen gezien de paniekerige en zoekende gezichten van toeristen die ik onderweg zag. Ik had gelukkig een briefje maar moest toch nog soms vragen of ik wel in de goede metro zat. Eindelijk was ik in het vertrekstation naar Dieppe , of eigenlijk Rouen beland maar moest ook daar weer 3,5 uur wachten. Ik heb de tijd gedood met een bezoek aan een Burgerking die ik normaal mijdt maar er was niets anders en ik had honger. Na deze maaltijd heb ik een strategische plek uitgezocht vlakbij een piano die vrij bespeeld mocht worden. En dat werd deze door verschillende mensen die schijnbaar ook moesten wachten op hun vertrek. Toen het eindelijk tijd was heb ik de trein opgezocht en een plekje uitgezocht. Vreemd genoeg zag ik mensen naar nummertjes kijken op hun ticket. Zou ik ook een nummertje hebben? En ja hoor, ik zat in de verkeerde wagon en moest weer verkassen. Een koekje van eigen deeg (vliegtuigstoel). Na mijn plekje gevonden te hebben moest ik na een uur rijden overstappen in een andere trein die me verder zou brengen naar Dieppe, hier was geen sprake van nummers dus kon ik weer mijn eigen plekje uitzoeken. Aangekomen in Dieppe zou een taxi me opwachten om naar het hotel gebracht te worden, na 10 minuten nog geen taxi dus de Agent maar eens gebeld. Deze vertelde dat de taxi onderweg was maar na 35 minuten nog steeds geen taxi. Het hotel was op loopafstand had ik al gezien maar de taxi was immers al besteld en het regende dus reden genoeg om te blijven wachten. Na 45 minuten kwam de taxi dan eindelijk voorrijden en bracht deze me naar het hotel. Daar ingeboekt, kamer even verkend en toen weer naar beneden voor de maaltijd. De koks die gingen aflossen de andere dag op de Jackup Barge kwamen ook aan tafel en die wisten precies wat ze moesten bestellen dus de experts maar gevolgd in die bestelling. Het was lekker en na de maaltijd ben ik even naar de boot gelopen welke ik de volgende dag zou overnemen. Het is een leuk bootje, 27 meter lang en een Shoalbuster, dat is een Damen ontwerp, een AHT, (Anchor Handling Tug) met weinig diepgang, 3000 pk sterk en geschikt om te slepen, ankers te verzetten en te bevoorraden vanwege een relatief groot achterdek. Na de ins en outs besproken te hebben ben ik snel terug gegaan naar het hotel om onder de wol te kruipen want moest de andere dag om 06:00 uur aan boord zijn. Woensdag om 05:30 ontbijt genomen en om 06:00 stond ik aan boord. Eerst maar eens crewchange voor de Jackup Barge. Er waren teveel mensen dus konden we de helft maar meenemen en na een uurtje uitstomen kwamen we aan bij de Barge. Hier werden de mensen opgehesen in een personeels basket terwijl de boot in positie moet blijven liggen op stroom en wind. Je manoeuvreert hier zowat tussen de poten van de Jackup Barge en veel speling is er niet. Nadat de mensen overgezet waren konden we even afstand nemen en na een half uurtje waarin een handover werd gedaan van het personeel namen we de off-signers weer aan boord om deze terug te brengen naar de wal. Daar aangekomen ging ook mijn aflosser van boord en stond ik er alleen voor met de volgende lading mensen. Ook deze netjes afgezet en het voelde fijn om weer op een Shoalbuster te varen, ze manoeuvreren lekker en ik probeer er altijd een kunst van te maken om zonder boegschroef te werken, wat helaas niet altijd mogelijk is als de stroom met 2 knopen rond de poten van het platform giert en de wind de golven opstuwt. S’middags hebben we de Barge ook nog moeten verplaatsen naar een nieuwe locatie. Hierbij zakt de Barge naar beneden zodat deze bijna drijft. Ik manoeuvreer de sleepboot dan voor de boeg en wordt er een messenger lijn overgegooid. Hieraan zit een dikkere hiewing lijn die met een tuggerwinch wordt binnen gehaald. Daaraan bevestigd zit dan de stretcher die gevangen wordt in hydraulische pinnen. Als deze daarin gevangen zit moet de bemanning de hiewing lijn losmaken en de sleepdraad met een zware harpsluiting bevestigen aan de stretcher. Daarna kunnen we de pinnen laten zakken en de sleepdraad uitvieren tot sleeplengte, deze varieert naargelang de te slepen afstand, vaart, en weersomstandigheden. Maar gemiddeld bij dit soort werk zo’n 200 meter. Al deze handelingen moeten door mijzelf worden uitgevoerd, behalve het insluiten, dmv drukknoppen, draaiknoppen en joysticks terwijl ik ook de boot nog op zijn plaats moet houden. Daarnaast ook nog de communicatie met de Barge en de jongens op dek. Even druk dus maar hiervoor ben ik opgeleid en heb deze handelingen al vaker uitgevoerd. Weliswaar 2 jaar geleden inmiddels en op een ander schip waarbij de bediening ook anders was maar in theorie is het verhaal hetzelfde. Eigenlijk kom je handen tekort, haha. Nu na een week aan boord hebben we al 4 x de Barge verplaatst, personeeltransfers gedaan en de boot bevoorraad met containers, pallets, big bags, vers water en dieselolie.
Kortom, ik geniet weer van het werk! En Asha, die geniet van de rust en de wijntjes in Suriname.
Categories: Uncategorized | Reacties uitgeschakeld voor Suriname Thursday 13 September 2018
Suriname 20 August 2018
Posted on 19 oktober 2018 by admin
Het is weer even stil geweest op de blog rondom ons. Hier was het integendeel stil. Daarom juist deze vertraging in het verslag. Er is zoveel te doen, en gedaan, dat we het idee krijgen dat we geleefd worden maar zal verder gaan waar we gebleven waren.
We zijn dus heelhuids weer de Cottica en Commewijne- rivier af maar niet nadat we nog een aantal dagen hebben geankerd bij Plantage Frederiksdorp. Ik zeg bewust heelhuids want hebben veel drijvende boomstammen gezien, sommigen stonden als een spiets op de bodem en staken enkel zo’n 10 cm uit het water omhoog waardoor je ze bijna niet ziet. Vaar je daarop dan wordt de boot gespietst en zinkt deze in de diepe rivier. Zelfs voor de grote scheepvaart zijn deze stammen gevaarlijk. Bij Frederiksdorp lagen we lekker na te genieten en hebben nog een tour gedaan met ze naar de swamp. Hierbij werden we opgepikt bij onze boot en met een gewone Korjaal naar de plantage Johan en Margaretha gebracht en moesten we in de kreek overstappen in een kleine snelle korjaal. Deze bracht ons naar de swamp, hiervoor moesten we een botentrap nemen. Dat is een helling versterkt met hout en ingesmeerd met klei die eerst even nat gemaakt wordt waarover de korjaal getrokken moet worden. Eerst moest iedereen uitstappen en werd de helling nat gemaakt. Daarna nam de korjaal een aanloop en ging met volle snelheid de helling op waarbij de bootsman snel de motor opklapt. Hier ging het lichtelijk mis want de korjaal ging scheef en belandde halverwege naast de helling. Nadat deze weer recht geduwd was trokken en duwden we deze met vereende krachten verder over de helling.  Aan de andere kant konden we weer instappen en gleden we het laatste stukje van de helling in de swamp. Het water was hier veel schoner en helderder en er dreven talloze waterlelies op het water. Na een rondtour die in onze ogen veel te kort duurde zijn we terug gevaren onderweg nog slingers makend van de stelen van de waterlelies. Teruggekomen bij de botentrap zorgde de bootsman voor een voldoende lange aanloop en met de opmerking, handen binnenboord houden, gaf hij vol gas en stoven we op de helling af. De swamp ligt hoger dan de kreek en deze keer hoopte hij met iedereen erin er ineens overheen te kunnen glijden. De korjaal bleef mooi recht maar kwam net niet tot de top waardoor we toch weer uit moesten stappen en het laatste stukje weer verder moesten trekken en duwen. Dit was wel het leukste deel van de tocht maar ik ben dan ook een thrillseeker en ben niet snel bang. Op de terugweg weer over in de grote korjaal en werden we weer netjes bij onze boot afgeleverd. We hebben nog een flinke wandeling ondernomen naar Plantage Rust en Werk waar runderen en varkens worden gehouden. Nadat we helemaal tot rust waren gekomen hadden we het plan opgevat om zondag in alle vroegte terug te varen naar Domburg profijt nemend van het getij. Deze plannen werden lichtelijk verstoord doordat zaterdagmiddag er ineens een snelle boot naderde met daarin, ja hoor, vrienden uit Domburg die ons wilden verrassen. Ik had daar niet op gerekend en zoveel bier had ik niet koud staan maar dat was geen probleem, ze hadden aan alles gedacht en de koelbox zat op getopt met koud bier en zelfs Rosé voor Asha. Asha zorgde zoals gewoonlijk weer voor hapjes en na een geslaagde middag waarbij de drank weer rijkelijk vloeide en ervaringen werden uitgewisseld is de dag afgesloten met een diner op Plantage Frederiksdorp. Daarna werden we weer netjes afgezet op de boot en moesten onze vrienden hun weg in het donker terugvinden naar Domburg waar ze uiteindelijk langer over hebben gedaan dan ze hadden voorzien. Enerzijds door een flinke regenbui waar ze  even voor hebben gewacht en anderzijds durfden ze niet hard te varen doordat het erg donker was. De rivier staat vol met visstaken waar ze al snel achter kwamen doordat ze er bijna in zaten. Op de heenweg hadden ze nog 100 km/h gedaan maar daar kwam nu niet veel meer van terecht en 3 uur later waren ze gelukkig veilig terug. Wij lagen inmiddels al lekker te slapen niet wetende van hun avonturen want wij moesten vroeg op. Zondags vroeg was ik al voor de wekker wakker en waren snel op weg om van het getij te profiteren. Dwz eerst met het afgaande tij naar de splitsing van de Commewijne rivier en daarna met opkomend tij over de Suriname rivier naar Domburg.  Planning was goed geweest en de vaart ging vlot waarna we afmeerden naast de blauwe boot van Holsu. Hier hebben we de watertanks gevuld en de boot gespoeld en gewassen.
Terug bij de moorings bleek er een nieuwe boot uit Zuid Afrika te hebben geankerd, echter net te dicht bij onze mooring en we hebben de andere mooring gepakt waar de HH op had gelegen. Bij de kentering van het getij dreef de geankerde boot toch nog te dicht naar ons toe en ze besloten om toch maar aan een mooring te gaan liggen waarbij ik ze even heb geassisteerd.
We kregen nog bezoek van Sabita (Asha’s nichtje waarmee ze was opgegroeid) met man Anand waarbij we een zelfgemaakte taart kregen aangeboden. Zij verdiend de kost met het maken van prachtige feestelijke taarten en na een rondleiding op onze boot werd de afspraak gemaakt om naar Carolinakreek te gaan. Velen kennen Colakreek en dit was net zoiets. Rond 17:00 uur werden we opgehaald en reden naar Carolinakreek. Hun 2 zoons met aanhang kwamen we onderweg al tegen en aangekomen op Carolinakreek begon Anand met het braden van varkensvlees en dogs (eend) We hebben genoten van lekker eten, lekker drinken, leuk gezelschap en na een verhit spelletje tafelvoetbal afgesloten met een heerlijk afkoelend bad in de kreek om 12 uur s’nachts. Daarna alles weer ingepakt en hebben ze ons weer bij River resort afgezet. Het was een geslaagde gezellige avond.
We hebben een aantal dagen een auto gehuurd zodat we wat konden zien en zijn naar Ston Eiland, zo’n 82 km, gereden. Onderweg nog wat eten gekocht. Dit is een schiereiland en het laatste stukje was niet geasfalteerd maar goed te doen met gewone auto. Hier is een resort en hebben de hangmatten opgehangen om even lekker tot rust te komen. Niets van dit alles want precies naast ons strijkt er een familie neer met veel kleine krijsende kinderen die continue aan het gillen waren. Rond 13:00 trokken we het niet meer en hebben de boel weer ingepakt en zijn naar Atjonie gereden zo’n 80 km verderop.
Bij Atjonie stopt de highway en kan je niet verder met  de auto. Vanaf hier wordt alles met de korjaal gedaan. We kwamen daar eigenlijk veel te laat aan maar wilden wat informatie voor het geval we nog een keer verder het land in willen met een korjaal. Na wat mensen gevraagd te hebben die net terug kwamen en anderen die net weg gingen kwamen we in contact met Andre, ik dacht een bootsman, die vertelde over de dorpen langs de Boven Surinamerivier. Hij wilde ons wel brengen maar aangezien we niets bij ons hadden vwb overnachting leek dat ons niet verstandig. Asha vroeg naar de Sula (=stroomversnelling) om even lekker te zwemmen en hij vertelde over de sula voor zijn dorp en opperde om ons ook weer terug te brengen voor donker. Zo gezegd zo gedaan en na een afgesproken prijs (hij vroeg 500 srd maar boden hem 300 srd waarop hij zei dat hij een kleine motor had en dat het dan wel uit kon) konden we instappen. We waren juist onderweg toen we werden ingehaald door een grotere korjaal met zwaardere motor en hij zei dat we moesten overstappen. Die ging sneller zei hij en dan konden we nog even genieten. Overgestapt ging het zeker sneller en na een tochtje van een half uur kwamen we bij de Sula aan die moeiteloos werd genomen door de korjaal. Zij laveren tussen de rotsen als een fietser door het verkeer en weten precies waar de rotsen zich bevinden en waar ze de motor even moeten optillen. Na de Sula werden we afgezet op een eiland genaamd Isadou. Aan de andere kant waren er nog meer Sula’s en hier werd gebaden. Dus snel kleren wisselen voor zwemkleding en baden maar. De stroom was best wel sterk en ik waagde me niet te ver in de rivier zodat ik houvast bleef houden met mijn voeten. Asha kwam er ook in nadat ze eerst alles moest fotograferen en we hebben heerlijk genoten in het snel stromende water. Ondertussen werden de Sula’s ook aan die zijde genomen door korjalen waarbij we getuige waren dat het ook wel eens bijna fout kan gaan. Eén korjaal kwam nl hard aangevaren en op het laatste moment wordt de motor opgeklapt maar ditmaal raakte de korjaal uit koers en zou bijna op een steen zijn geknald als de bootsman de motor niet snel  weer had laten zakken en corrigeerde maar de correctie was teveel en nu liepen ze de kant op de mangrove in. De jongens die voorop zaten vluchtten snel naar achteren omdat de korjaal onder het gebladerte verdween  bang voor slangen die in de takken zouden kunnen hangen. Hilariteit alom en met gelach konden ze de tocht voortzetten. Na heerlijk te zijn afgekoeld en omgekleed stonden we te wachten voor de terugtocht waarbij bleek dat Andre ( de bootsman) de eigenaar was van het resort. Dit was het eerste resort dat we bezochten wat door een Marron familie werd geleid. We vonden het er erg leuk, rustgevend en goed verzorgd. We hadden er graag willen blijven maar wilden de auto niet in Atjonie in het donker achterlaten met al onze spullen erin. Het is betaalbaar (all-inclusive) en zeker een aanrader. We hebben daar in de bomen ook nog een Luiaard met jong zien hangen.
We zijn een dagje naar Paramaribo gereden met de Zuid Afrikaanse familie om de Inheemsen en Javaanse feestdag te bezoeken. Ook dit was kleurrijk en leuk om te zien. De Indianen hadden zich verzameld en er werden optredens gegeven. Ook heb ik Pepre Watra gegeten , een Indiaanse soep met een hele peper en een Kwikwi (gepantserde swamp-vis, familie van de meerval) erin. Lekker pittig en heerlijk. Desi Bouterse, de President, stond te speechen en na afloop kreeg hij een matig applausje van enkele toehoorders. Ik houdt me ver van politiek maar misschien is dit een voorbode voor komende verkiezingen.
Een dag nadat wij op de mooring lagen kwam er nog een Franse boot binnen.  Hier hebben wij geen contact mee gehad. Die was een week later ook weer weg en Nina, een Duitse Catamaran met Frans en Angela die we al in de Gambia hadden ontmoet was ook binnen gekomen en er was ook nog een Bestevear met Aerorig binnen gekomen met een Engelse eigenaar. Later is er nog een zeiljacht (Whisper) binnen gekomen met een Canadees, zijn nichtje en Thaise vrouw aan boord. De moorings liggen dus weer vol en River Breeze heeft een goede doorloop van zeiljachten dit jaar. Velen zijn hier gekomen doordat wij over Suriname spraken en er zullen er ook nog volgen.
We zijn een dag naar Bhaiwa( de neef van Asha) gegaan en hebben een nachtje geslapen bij de familie in de hangmat. We kregen een bed aangeboden in een kamer met airco maar verkozen om lekker in onze hangmat te slapen. Bhaiwa was naar het bos geweest met een vriend en ze hadden een bosvarken en enkele vogels geschoten. Wij wilden natuurlijk wel bosvarken mee eten dus de afspraak was snel gemaakt. Het bosvarken werd in kleine stukjes gehakt en gemarineerd waarna Bhaudie (tante) deze heerlijk heeft gekookt. Het was heerlijk en pittig dus moest met bier worden weggespoeld. De hele familie was aanwezig wat het extra gezellig maakte. We zijn nog  even naar het huis  in aanbouw gaan kijken van Anand (zoon) en heb daar nog even met mijn drone geoefend en wat filmpjes gemaakt die ik later op hun computer heb gezet.
In het weekend zijn we met 12 pers. (bemanning Whisper, Nina, Noanka, Asha, Gerben, Peter en Sushi en zoon Jesper),  in de Rhib van Holsu (visfabriek) naar Overbridge gevaren voor een BBQ en overnachting. De Rhib was aardig vol, personen kunnen er wel meer bij maar iedereen had bagage ook, maar de motor (Mercury 250PK) had er geen problemen mee. Onderweg had Gerben nog een verrassing voor ons. We stopten bij Waterland Marina en daar werden we voorzien van voorgekoelde kokosnoten die heerlijk smaakten. Aangekomen op Overbridge hadden we een hutje waaronder we de hangmatten konden ophangen. Wij hadden taart meegenomen voor ons 15 jarig jubileum (hoe vaak wil je dat vieren want jubileum was in maart) Angela had diverse cake gebakken. Een BBQ set was besproken en wij hadden onze Cobb en brandertje mee. Gelukkig maar want de BBQ kwam pas om 18:00 vrij en we konden dus al eerder beginnen. Ik zou een rookpan meenemen maar het rooster was nog niet gerepareerd maar wilde het nu proberen met de Cobb. Gerben had Bangbang filet (vis) meegenomen en het roken ging ook goed met de Cobb. Asha kon hier nu een salade mee maken en ik ging verder met saté braden op de Cobb. Om 18:00 kwam de BBQ en toen kon het echte werk beginnen. We zijn tot in de late (of eerder vroege) uurtjes doorgegaan en het was bere gezellig . Na een nacht in de hangmat, waarbij iedereen plaats  genoeg had doordat sommigen onder de sterrenhemel en er ook andere hutjes vrij kwamen begon het s’ochtends opnieuw. De één begon met koffie, de andere met bier en ik begon met roken van Bangbang voor de salade. Er was nog genoeg cake over van Angela en dat diende als ontbijt samen met gekookte eieren, worstjes en toastjes met salade. Weggespoeld met … jullie mogen niet meer raden. BIER!! S’middags kwamen Jack en Dick die Erik en Mim van de Whisper hadden meegenomen en Murk, de vader van Gerben met zijn vrouw en haar zoon ons versterken. En nog kregen we het vlees en het bier niet op. Besloten dus om woensdag daarop alles nog eens dunnetjes over te doen bij Holsu op de blauwe boot in een poging nu wel het bier en vlees op te krijgen.
We zitten inmiddels in de grote droge tijd. Het weer is nu stabieler, droger en warmer. Soms valt er een flinke bui die lekker afkoelt en de watertank weer wat bij vult. Sinds de vriezer uit staat blijven de accu’s ook bij zodat we de motor niet hoeven te draaien voor stroom. Douchen doen we met koud water wat inmiddels 31 graden is of bij het zwembad of in een regenbui. Ik wil nog weleens opfrissen in de rivier maar dat vindt Asha niet fijn vanwege de vele slangen, kaaimannen, arapaima’s, piranja’s, grote catfish…..en andere dieren in de rivier. Op Arapaima na hebben we ze dus ook allemaal al gezien. Ik blijf dan ook hangen aan de zwemtrap ook vanwege de sterke stroom die op dit stuk kan oplopen tot zo’n 2,5 knoop en op de Cottica en Commewijne zelfs 3 knopen gemeten. Eenmaal moest ik zelfs onder de boot bij de schroef om mijn eigen vislijn eruit te halen die ik had laten staan tijdens de kentering en dat voelde niet fijn. Er is bijna geen zicht en dan zie je allemaal schimmen voorbij flitsen.