nl nl id en nl nl nl en en de nl en nl nl de nl nl nl nl nl fr nl de en nl nl de nl nl fr de en it nl en nl en en en en en en id en nl nl nl en en de nl en nl nl de nl nl nl nl nl fr nl de en nl nl de nl nl fr de en it nl en nl en en en en en en nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl lb nl nl nl nl nl nl nl nl de sv nl nl nl sv ja nl ceb sv nl nl nl nl nl nl nl nl en sv nl nl nl sv nl nl nl sv nl nl fr sv nl nl nl sv nl nl en sv nl nl nl nl sv nl nl nl nl nl nl nl nl fr en en en en nl nl en nl nl nl en en en en nl pl pl nl fr nl nl nl nl nl it eo de en en nl nl fr nl nl fr nl nl nl nl nl nl fr nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl fr nl en nl nl nl en en de nl en nl nl de nl nl nl nl nl fr nl de en nl nl de nl nl fr de en it nl en nl en en en en en
Op 9 september 2021 ben ik ingeleid en bevallen. De laatste foto’s zijn nog gemaakt. We probeerden zelfs tussendoor een serie te kijken om te “ontspannen”, wat natuurlijk echt totaal lukte. Wat zag ik hier tegenop: de bevalling. Het was een bumpy ride. Ik wilde geen pijnstilling, omdat ik er bewust bij wilde zijn, maar ook omdat ik vond dat ik dat verdiende. Op een gegeven moment waren de weeën, die waren veranderd in een weeënstorm, echt niet meer op te vangen, terwijl ik potdicht bleef. Er werd besloten dat er alsnog een ruggenprik gezet moest worden. Iedereen was zo ontzettend lief: de gynaecoloog, artsen, verloskundige en zelfs de mensen op de OK. Ik ben ze achteraf dankbaar dat ze hebben ingegrepen. Zodra de ruggenprik erin zat, braken mijn vliezen, alsof mijn lichaam zich ontspande. Met alles wat ik in me had hield ik de bevalling tegen.
Het 10 minuten gesprek start: Anieke kan niet op deze school blijven
Een stukje uit mijn dagboek over die dag:
“Ook op de OK waren ze super lief. Volgens papa sloeg ik wartaal uit. Daar weet ik zelf niets meer van. Zodra de ruggenprik werkte, was ik bang. Ik hoorde een plop en ik vloeide. Ik dacht dat jij geboren was, maar gelukkig waren het mijn vliezen. Het vruchtwater en bloed bleef stromen. Gelukkig werkte de ruggenprik snel. Ik was zo bang dat ik daar van jou zou bevallen en papa en M. ook. Er werd spoed achter gezet om mij zo snel mogelijk terug op de kamer te krijgen. Dit was geen fijne omgeving. Het was er heel wit, de lampen stonden fel en er was heel veel drukte om ons heen. Bovendien lag de camera op de kamer. De fotograaf was er nog niet. Gelukkig mochten papa en M. mij snel terug naar de kamer rijden. De arts toucheerde me. Ze zei dat het moeilijk te beoordelen was, maar het leek alsof er vordering in zat. Ik mocht proberen om mee te persen. Terwijl dat gezegd werd, klopte onze lieve fotograaf op de deur. Wat fijn, goede timing. Ik ging weer mijn bubbel in. Ik durfde niet te persen, maar ik was tegelijkertijd ook mega nieuwsgierig naar jou. Na drie keer flink persen werd jij geboren, onze Pippa-Louise!”
Om 17:44 u was onze prachtige dochter geboren. In het begin durfde ik niet te kijken. Ik was zo bang, want ik had al wat foto’s op Google gezien waar ik een beetje van was geschrokken. Mijn partner gaf gelijk aan dat ik echt kon kijken en dat ze prachtig was. Zodra ik keek, had ik een fijn gevoel. Ze was inderdaad prachtig. We waren zo trots, euforisch, we vergaten even dat ze veel te klein en stil geboren was. Ze was 20 cm lang. Ik heb pas naar haar gekeken nadat de navelstreng van haar nekje afgewikkeld was, deze zat vier keer heel strak om haar nek. Pippa-Louise werd in het water gelegd en wat deed dat haar goed. We zagen gelijk overeenkomsten met haar grote zus, bizar.
We reden de duisternis in
We wilden zo snel mogelijk naar huis. Hier hadden we ons achteraf op verkeken. Om 09:00 uur waren we binnen en om 22:00 uur waren we buiten. Niemand waarschuwde ons hoe de weg uit het ziekenhuis naar huis zou zijn. Gelukkig was het later op de avond en was het ziekenhuis leeg en stil. Pippa-Louise lag in een bak water, ingepakt met een molton lakentje. Ik wilde lopen, maar dat mocht niet omdat ik veel bloed was verloren. Ik zat in een rolstoel met een ingepakte bak klotsend water op mijn schoot. Ik hoorde met een maxicosi op schoot te zitten. Dit deed zoveel pijn. De weg naar huis was zenuwslopend. We waren zo bang dat er iets met ons meisje zou gebeuren. Wat een stress. Wat hebben we tegen elkaar gevloekt. Waar we een paar uur daarvoor nog overliepen van liefde en trots, waren we nu zo bang. Bang om letterlijk de duisternis in te rijden. Wat stond ons te wachten? Thuis vielen we in een gat, stilte, leegte en verdriet. “Dit kan toch niet echt gebeurd zijn?”, vroeg ik me af.
Een week lang is Pippa-Louise bij ons thuis geweest
Wat was dit fijn! De kinderen waren trots op hun zusje. Wij konden haar verzorgen, knuffelen, kussen, goedemorgen en welterusten wensen en foto’s maken. Nog net geen 18 weken, maar toch leek ze al sprekend op haar grote zus. Elke dag werd ze mooier in het water. Echt, wat raad ik de watermethode aan. Pippa was nog heel mooi en we konden haar daarom ook goed in en uit het water halen. Waar ik eerst nog bang was, was het na twee keer al heel normaal om Pippa-Louise uit het water te tillen en te knuffelen. Even in het babynestje naast ons, knuffelen met haar wikkelcapeje om of gewoon zo, alles was mogelijk en heel normaal. Ook haar grote broer en zus hebben haar regelmatig vastgehouden. We waren van te voren zo bang voor hun reactie en de impact, maar het was gelijk zo “normaal”. Ze verschoonden het water mee, maakten tekeningen terwijl Pip bij hun op tafel stond en ze zongen liedjes. Ze wilden haar elke dag vasthouden, gaven haar kusjes en schreven briefjes. Hier verbaas ik me achteraf nog steeds over. Al snel werd “de baby”, Pippa-Louise, Pippa, Pip, Pipje, minizus en babyzusje. Ze kreeg bijnamen, zoals ze ook voor elkaar bijnamen hebben.
“Ik duwde de achterkant van mijn broek net iets te ver uitdagend naar beneden”
Haar afscheid was klein, maar wat was het mooi en fijn, precies zoals we zelf in gedachten hadden. Ik wilde een perfect afscheid neerzetten. Ik kon dit namelijk maar één keer doen. Na haar afscheid op 16 september 2021 begon de leegte. Normaal gesproken ben ik de persoon die haar masker op zet en doorgaat. Dit keer lukte dat niet. Nooit zal ik haar zien opgroeien. Ik zal nooit een levend kusje krijgen. Ik mis haar eerste lachje. Ze zal nooit twinnen met haar zus. Ze zal nooit aan de hand van grote broer lopen. Ik mis haar in de draagzak, maxicosi of kinderwagen. Zo zijn er nog miljoenen dingen die ik zal missen. Zodra ik Pippa-Louise voor de eerste keer zag, voelde dit direct hetzelfde voor mij als mijn gevoel voor haar grote broer en zus. Direct zag en voelde ik dat zij mijn dochter was. En nu zal ik haar voor altijd moeten missen. Bestond die toverstaf maar. Na alle uitslagen en gesprekken is de navelstreng de boosdoener geweest voor onze Pippa-Louise. Zo oneerlijk. We waren beide kerngezond, maar die stomme navelstreng zat vier keer zo strak om haar nek, dat ze geen enkele kans had.
Waar we op het begin ontzettend veel liefde en steun kregen, voel je al heel snel dat aan alle kanten de wereld door raast. Dat is heel confronterend en moeilijk, maar ook heel logisch. Wanneer je dit niet meemaakt, weet je niet hoe het voelt. Het is geen onwil van de mensen, ze bedoelen alles goed. Mocht iemand dit in je omgeving meemaken; stuur dat kaartje, die bloemen, dat cadeautje waar je over twijfelt of zet die pan eten voor de deur. Het geeft troost en doet een mens goed. Weet je niks te zeggen? Benoem dat dan eerlijk, stuur desnoods alleen een kus, hartje of sterretje. Blijf dat ook doen na een tijd en niet alleen die eerste twee weken. Het geeft warmte en is welkom. Houdt opmerkingen als “Je bent nog jong”, “Je hebt in ieder geval al kinderen”, “Het had zo moeten zijn”, “Oh, dan rij je weer naar België” of “Je bent in ieder geval weer zwanger geweest” voor je. Het is niet gepast en maakt het verdriet niet minder.
Mocht je dit lezen, omdat je zoiets soortgelijks overkomen is, weet dat je niet alleen bent. Samen met ons zijn er helaas nog vele lotgenoten. Weet dat het normaal is hoe je je voelt, of dit nou gelijk oke of gitzwart is, iedereen doet het op z’n eigen manier. Hoe leeg en zwart het ook is, ik hoop dat het licht ooit weer gaat schijnen. Ook wil ik je meegeven om bewust over kraamzorg na te denken. Ook in deze tijd zijn die mooie mensen er voor je en heb je hier gewoon recht op. Wij hebben dit afgewezen, maar achteraf was dit zo welkom en fijn geweest. Voor jezelf, voor eventuele broertjes en zusjes, voor vragen, voor zorgen en nog zoveel meer. Je hebt het die periode heel druk met van alles regelen, iemand extra in huis is dan heel welkom. Sommige kraamzorg is gespecialiseerd om te begeleiden bij stilgeboortes. En daarbij ben jij ook echt een kraamvrouw met alles erop en eraan.
Op dit moment probeer ik weer op te krabbelen, mee te doen met het “normale” leven, ook al valt dat niet mee. We zijn vier maanden verder, maar ons leven zal nooit meer normaal zijn. Hier zijn we achteraf wel naïef in geweest. Beiden hebben we hulp en proberen we uit het diepe dal van rouw op te klimmen. Wat je niet altijd aan de buitenkant ziet, schuilt er van binnen wel degelijk: onmacht, verdriet, frustratie en woede. Maar we doen ons best. Wij zullen altijd onze jongste dochter moeten missen. We zitten met de vraag “wat als”, ook al weten we dat dat geen enkel zin heeft. Elke avond blazen de kinderen wolkenkusjes de lucht in, ze knuffelen met hun Pippa knuffeltjes en pakken elkaar nog steviger vast. Sinds de geboorte van Pip vallen ze elke avond samen in het grote bed in slaap en sus ik ze totdat ze rustig worden. In de avond zitten ze vol verdriet en vragen. Wat zou ik hun verdriet graag willen overnemen. Ik ben zo ontzettend trots op mijn gezin, op Pippa-Louise, hoeveel liefde ze ons heeft gegeven, op haar grote broer en zus, hoe knap ze het doen en op mijn rots, hun papa. Waar ik niet meer overeind kon staan, heeft hij alles overgenomen, terwijl ook hij een zwaar verdriet met zich meedraagt. We vloeken, tieren en huilen samen heel wat af (als de kids slapen), maar we doen het wel samen. Als je zoiets als gezin meemaakt, heeft dat zo’n impact, dat weten we ondertussen wel.
KIKI (klik hier voor haar Instagram)
Bekijk alle blogs van Redactie
In 7 stappen je relatie door de APK
Een te stille echo
10 gedachten over “De stilgeboorte van Pippa-Louise”
24 januari 2022 om 19:59
Ik weet niet wat het is om een kindje te verliezen… Maar leef echt met jullie mee. Het is verschrikkelijk om dit te moeten door maken…wees lief voor elkaar….steun elkaar en houd elkaar vast als het even niet lukt om de dag of nacht door te komen….en veel liefde voor jullie andere 2 kinderen…..blijf houden van elkaar….ondanks dit grote verlies.
26 januari 2022 om 20:08
25 januari 2022 om 08:31
Ondanks het grote verdriet toch een mooi en bijzonder verhaal. Voor mij is het inmiddels 38 jaar geleden dat ik mijn eerste zoontje verloor na een zwangerschap van 38 weken. Ook bij mij was de navelstreng de boosdoener. Echter niet om zijn halsje, maar zijn voetje zat in een lus van de navelstreng.
38 Jaar geleden was een heel andere tijd dan nu. Het klinkt misschien raar, maar als ik weer eens een verhaal lees zoals het uwe, wordt ik jaloers. Ik heb nl geen enkele foto, heb hem niet vastgehouden, heb hem niet geknuffeld.
Dat was toen allemaal nog niet. Ik heb hem wel gezien. Hij was helemaal gaaf en mooi. Een blik en toen was hij weg.
Ook voor mij geen kraamzorg. Achteraf ben ik blij dat ik van de gynaecoloog een paar dagen in het ziekenhuis moest blijven. Ik neem je tegen jezelf in bescherming zei ze. Jaren later begreep ik pas wat ze daarmee bedoelde.
6 Weken later stond ik alweer op de werkvloer. Heb mezelf niet de tijd gegund om te rouwen.
Dat is me opgebroken.
Dus een ieder die dit helaas meemaakt, kan ik een goede raad geven: neem de tijd om afscheid te nemen en neem tijd om te rouwen. Neem ook vooral tijd voor elkaar. Geef elkaar de ruimte om te rouwen op jouw manier, maar verlies elkaar niet uit het oog.
25 januari 2022 om 16:57
Ahh, Magda zo herkenbaar zelf een zoontje verloren na 23 weken zwangerschap 20 jaar geleden. Ik heb gelukkig wel een foto, maar de verwerking is er nooit geweest. Heel veel sterkte allemaal.
26 januari 2022 om 20:16
Jij ook nog steeds heel veel sterkte Lies 💙
26 januari 2022 om 20:12
Wat ontzettend verdrietig! Dit zeggen wij inderdaad vaak tegen elkaar, moet je nagaan als je dit een aantal jaar geleden mee had gemaakt.. Zo pijnlijk dat je eigen kindje zo weggerukt wordt.. Wij zijn heel dankbaar dat wij haar wel konden vasthouden, knuffelen, kusjes geven, naar haar kijken en eindeloos veel foto’s hebben gemaakt. Dit had ik jullie ook zo gegund!! Onmenselijk om zelfs dat stuk nog te moeten missen.. En elke dag doet het weer meer pijn dat we alleen nog maar de foto’s en herinneringen hebben.. 💖
25 januari 2022 om 09:43
Het is zo ontzettend mooi hoe je dit allemaal beschreven hebt. Zelf weet ik vaak de woorden er niet voor te vinden. Mijn dochter, ook via traject in UZ Gent, is geboren met 22 weken. Een andere oorzaak, maar een zelfde weg hebben wij moeten bewandelen. Zo fijn om mijn gevoelens hier in jouw verhaal terug te kunnen vinden. Mijn zus was ook zwanger en is 2 dagen na mij bevallen van een gezond voldragen kindje. Waar ik enorm blij om ben, maar wat natuurlijk ook z’n verdriet meebrengt. Ik heb verder geen kinderen, en wij moeten de uitslag van een onderzoek van een half jaar afwachten om te weten of het verstandig is voor ons om verder te proberen. Dit is wel echt zenuwslopend. Ik wil jullie heel veel sterkte wensen met jullie verlies en ook complimenteren, want wat doen jullie het goed! Bedankt voor jullie verhaal, het helpt mij enorm.
26 januari 2022 om 20:15
Dankjewel voor je lieve bericht 💖 Je wilt geen lotgenoten en toch voelt de herkenning ergens dan weer fijn.. je bent niet alleen.. wat ontzettend toevallig dat je ook via de toppers van Gent zwanger bent geraakt.. mijn zus is ook 2 dagen later bevallen van mijn petekind. Bizar hoe verdriet en geluk zo dicht bij elkaar kunnen staan.. afscheid nemen en nieuw leven.. Als je wilt zou je me dan een berichtje op instagram willen sturen? @huisjevanliefde wie weet kennen we elkaar al wel van de Gent Facebook.. Sterkte!💖
26 januari 2022 om 21:07
Jullie verhaal is zo herkenbaar in veel opzichten. 18 januari 2022 ben ik met 40 weken bevallen van onze zoon. We hebben gisteren zijn uitvaart gehad. Hij bleek twee dagen ervoor overleden door een beknelling van de navelstreng. De ervaring en gevoelens die beschreven worden zijn zo herkenbaar. Het is fijn om te lezen dat we niet de enige ben die dit meemaken en zo voelen.
Het was fijn hem thuis te hebben en herinneringen te hebben maar ook heel pijnlijk om je overleden kind zo te zien en het verlangen te voelen naar wat nooit zal zijn.
30 januari 2022 om 09:51
Bedankt voor je reactie Kirsten! Wat ontzettend verdrietig dat jullie, jullie zoon moeten missen 💙 Onze gynaecoloog had het in 25 jaar 2 keer eerder meegemaakt met de navelstreng vertelde hij.. zo oneerlijk hè dat zoiets dan uitgerekend bij je eigen kindje gebeurd 😢 Heel veel sterkte en een dikke knuffel
Plaats een reactie Reactie annuleren
Mijn naam, e-mail en site bewaren in deze browser voor de volgende keer wanneer ik een reactie plaats.