en fr nl en en en nl fr en nl en pl en nl es fr en it en es es nl en nl it en nl de nl fr en en en nl nl en it nl en en nl en pl en nl es fr en it en es es es es tr es en en en fr en en en en nl nl en nl nl nl nl nl nl ru en en en en en sl en en en en nl fr fr fr en nl it fr fr de pl nl en de fr en nl nl en fr fr en la nl it fr fr en en nl it en nl nl nl en nl it en sv nl en en es es tr es en en
Op een zwart kartonnen hoesje zit scheef een sticker geplakt. Daarop staat een in zwart-wit gekopieerde miniatuurafbeelding van iets wat lijkt op de albumhoes en daaronder de gegevens van Artiest, Titel, Release Datum en Platenlabel. De achterkant is ook zwart – een tracklist ontbreekt. Binnenin vinden we een cd-rretje waar niets op staat geschreven. Het zal voor veel recensenten een reden zijn om het hele handeltje met een nijdige blik in de prullenbak te gooien. Niet hier, waar het doet terugdenken aan zelf cd-r branden: of dat nou poppy mixtapes zijn voor je klasgenootje of splinterbommen vol noise, drone, power electronics en screamo , de nietsvermoedend luisteraar die zegt wel wat gewend te zijn de stuipen op het lijf jagend. Knutselprojecten vol crêpe papier, glitter, tijdschriftknipsels en viltstift die vroeger nog de hele wereld over konden, omdat ooit in een ver  verleden de post nog betaalbaar was. Bedoeld of onbedoeld, puur esthetisch werd ik dus al razend enthousiast van deze “brakheid”.  Als daar dan ook nog Zen Zsigo AKA Cremation Lily achter blijkt te zitten veer ik op. In datzelfde verre verleden ruilde ik namelijk een cassette vol ambient, noise en power electronics.  Je raadt het: Cremation Lily!
In de veronderstelling dat zijn muziek na al die jaren hetzelfde is blijven klinken (dom dom!), rees de vraag: wat gaan we daar over vertellen? De veelal gruizige lo-fi mix van bloedmooie ambient, loops en agressievere uitspattingen vol feedback, tape ruis, voice samples en noise is te niche en lo-fi om aan een breed publiek aan te raden. Gelukkig maar dat nieuw album Dreams Drenched in Static binnen een krap half uur duidelijk maakt dat er wel degelijk veel is veranderd binnen zijn sound. Alle basiselementen zijn er nog steeds, waar de lo-fi tapeklanken wellicht even doorbijten zijn voor de ongetrainde luisteraar. Maar heeft Cremation Lily hier een experimenteel popalbum proberen te maken? Dan moet je enkel wel even de bakken ruis wegdenken!
Instrumentale opener Barely Remembered doet nog denken aan het verleden, met voice samples en piano loops die zorgen voor een heerlijk obscure ambient sfeer. Maar bij de titelsong krijgen we het als recensent moeilijk als screams en harsh noise uitbarstingen in gevecht gaan met een onderliggende ambient laag, postrock gitaren en diepe, moderne hiphopbeats. Stukken cleane zang lijken weggetrokken bij een dreampop band, met stemeffecten die zorgen voor een androgyne, ijle stijl.  Deze bevreemdende, fel in het rood opgenomen style clash weet heel het album af te wisselen tussen bloedmooi, rustgevend, triest of pisnijdig. Alsof de mix aan stijlen nog niet schokkend genoeg is, houdt het album altijd nog wat extra verrassingen in petto. Wat dacht je van doorbeukende techno op Body on A Lake. En wie denkt dat noise en lo-fi ambient niet bij postrock gitaren en strijkers passen moet. Vervolgens maakt de piepende harsh feedback in I Need to Stop Blaming Myself plaats voor een regelrechte rockballad waar Linkin Park in zijn glorietijden nog jaloers op had kunnen zijn. Vol teksen over onzekerheid, depressie en (gebrek aan) eigenwaarde. Ware het niet dat ook deze track weer fiks in het rood staat en menig luisteraar piepende oren zal bezorgen.
Niet alles werkt op Dreams Drenched in Static. Soms is de sfeer net ietsje te emo en een aantal effecten zitten tegen kitsch aan. Of hij slaat finaal de plank mis door zijn gebruik van stemeffecten.  Logisch, ben je haast geneigd te zeggen aan de hand van alles wat er wordt geprobeerd en onbesuisd op de luisteraar wordt afgevuurd, dan mag er soms wat mis gaan. Zonder genade! In dit geval is het al knap dat het zo goed werkt als het doet. Zeg nou zelf: een emo postrock ambient harsh noise hiphop dreampop techno album, met strijkers? Wie verzint zoiets?
Het album Dreams Drenched in Static van Cremation Lily is uitgebracht door The Flenser op 15 april 2022.
Bestellen bij Sounds op Vinyl Bestellen bij Sounds op CD Downloaden bij iTunes (€7,99)
Dreams Drenched in Static
I'm Done (Indefinite Light)
Body on a Lake
I Need to Stop Blaming Myself
Aanbevolen om verder te lezen
Party Dozen – The Real Work
Het Australische duo Party Dozen is Jonathan Boulet op drums en sampler en Kirsty Tickle als saxofonist en vocalist. Hebben...
Matmos – Regards / Ukłony Dla Bogusław Schaeffer
Aaah Matmos, het duo bestaande uit Drew Daniel en Martin Schmidt die van de gekste elementen nog een betrekkelijk stukje...
Het Weekeinde; het beste van week 38 – 2022
Het Weekeinde vol met opvallende artikelen, interviews en recensies. Met een terugblik op de afgelopen week, soms al een vooruitblik...
A Slice Of Life – Tabula Rasa
Zeven gouden jaren worden vaak gevolgd door een net zo lang durende zwarte periode. Geen slechte week en een Friday...
Eerie Wanda – Internal Radio
Dat Marina Tadic zich niet in hokjes laat plaatsen hoor je overtuigend op het Eerie Wanda debuut Pet Town terug....
Is hét online magazine waar de liefde voor muziek centraal staat. Een magazine bedoeld om eenieder die niet binnen één bepaald genre kijkt en luistert optimaal te kunnen bedienen met muziekrecensies, -nieuws, interviews, concertverslagen en uitgebreide artikelen & specials.
Written in Music weet zich omringd door de meest veelzijdige en enthousiaste muziekjournalisten die ons land rijk is.