en fr nl en en en nl fr en nl en pl en nl es fr en it en es es nl en nl it en nl de nl fr en en en nl nl en it nl en en nl en pl en nl es fr en it en es es es es tr es en en en fr en nl en en nl nl en nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl ru en en en en en en en en en en en nl fr fr en la nl it fr fr en en nl it fr fr en en nl en fr fr en en nl en fr fr de nb nl en en nl nl nl en nl it en sv nl en en es es tr es en en
Nadat ik de eerste donker roodfluwelen klanken van You’ll Need a New Backseat Driver voorbij hoor komen, komt niet de gedachte bij mij op dat we hier met de springerige groep uit het Canadese Vancouver te maken hebben. Maar zodra de drum en stem van Neko Case invalt, hoor je het kenmerkende geluid van The New Pornographers overduidelijk terug. Het is zeldzaam hoe ze deze duisternis na een paar secondes weten om te zetten tot een kermisachtige kitsch, en er zonder schaamte mee aan de loop te gaan.
Toch krijg ik sterk het gevoel dat ze het imago van leuk, aardig schattig indie bandje van zich af willen schudden. Al zeven albums weten ze tot in perfectie uitgewerkte popmelodietjes af te leveren. Nu mogen ze zichzelf wel eens definitief op de kaart zetten. Nergens klinkt de frustratie door dat dit nog steeds niet gelukt is, daarvoor is het net te lief allemaal. Wat zou ik een pleidooi kunnen geven voor deze geweldige band, die gekozen heeft voor de meest foute naam die je kan verzinnen. Je gaat tijdens een feestje niet snel vragen wie het laatste album van The New Pornographers heeft gehoord.
De groei ten opzichte van een plaat als Brill Bruisers zit hem voornamelijk in de meer uitgesproken zelfverzekerde zang en een stabieler geheel. Werd er voorheen nog vooral in de songs meer onderscheid gemaakt tussen dromerige synthesizers en hard dynamisch gitaar ramwerk, hier zijn de scherpe kantjes vervangen door een evenwichtigere sound. Natuurlijk mag het nog steeds knallen, en uiteraard is er de ruimte voor emotionele beladenheid. Het verschil zit hem voornamelijk in de afronding. Nog soepeler loopt het allemaal in elkaar over; kan dat? Ja, blijkbaar wel!
Het is al een uitdaging om de voltallige band een plek op het podium te geven. Hoe bijzonder is het dat ze ook speltechnisch elkaar ook niet voor de voeten lopen. Volledig in balans ademen ze een speelgenot uit waarmee ze met gemak zich een voortrekkersrol kunnen toerekenen. Nergens is maar een zuchtje zenuw oproepende gejaagdheid waar te nemen. A.C. Newman heeft nog steeds een overschot aan getalenteerde muzikanten achter zich staan. Dat geluk verwoord zich in het ontspannen eindresultaat.
The Magnificent Seven is met violiste Simi Stone uitgebreid tot een achttal, al wist deze zich de afgelopen vier jaar al in tourverband zich te presenteren. Geen vreemde ontwikkeling dus met een meer organisch geluid tot gevolg. Hoe ironisch is het dat ze vrijwel niet opvalt op In the Morse Code of Brake Lights. Maar als ze dan mag uitpakken doet ze dat wel gelijk goed. Dreamlike And On The Rush zou zonder haar aandeel een stuk zwakker uitvallen.
Over die plaat hebben we het dus, In the Morse Code of Brake Lights. Nog steeds lukt het ze niet om de onschuld van zich af te schudden. Maar de unieke chemie is veel sterker aanwezig. Joe Seiders roffelt met gemak zijn stevigere partijen door de sfeerbepalende keyboardtoetsen van Blaine Thurier heen. Noko Case mag met tegenstrijdige backingvocalen proberen de zanglijnen van A.C. Newman onderuit te halen, en de structuur blijft net zo gemakkelijk intact. Het klopt gewoon allemaal. Hoe chaotisch het dan toch verloopt, nergens wordt het echt rommelig.
De aanpak sluit nog het beste aan bij de verfrissende new wave uit de jaren tachtig, voordat deze samengevoegd werden onder het kopje postpunk. Ach, er zitten wel nieuwere invloeden in verwerkt, zoals bij het door ambient ingeleide Colossus of Rhodes met de hedendaagse dance. Het gebruik maken van disco en aanwezige koortjes is een directe aanval op de Canadese vaandeldragers van Arcade Fire. Waar deze benadering op hun laatste plaat niet begrepen werd, slagen The New Pornographers daar wel in. Het pijnlijke gemis van een grote achterban werkt dan wel in het nadeel.
Ondanks dat In The Morse Code Of Brake Lights meer dan een goede plaat is geworden, ontbreken de echte memorabele songs. Die zijn wel nodig om het product aan de man te brengen. Perfectie is niet synoniem aan gedenkwaardig, maar in zijn totaliteit blijft het absoluut staande.
Het album In the Morse Code of Brake Lights van The New Pornographers is uitgebracht door Concord op 27 september 2019.
Bestellen bij Sounds Downloaden bij iTunes (€10,99)
You'll Need a New Backseat Driver
Falling Down the Stairs of Your Smile
Dreamlike and on the Rush
You Won't Need Those Where You're Going
One Kind of Solomon
Leather on the Seat
Aanbevolen om verder te lezen
A Slice Of Life – Tabula Rasa
Zeven gouden jaren worden vaak gevolgd door een net zo lang durende zwarte periode. Geen slechte week en een Friday...
Eerie Wanda – Internal Radio
Dat Marina Tadic zich niet in hokjes laat plaatsen hoor je overtuigend op het Eerie Wanda debuut Pet Town terug....
Blondie – Against The Odds 1974-1982 (4LP boxset)
Platenlabel Numero staat al jaren bekend om hun geweldige uitgaven op vinyl. Altijd met goede teksten en fantastische foto’s in...
The Kinks – Muswell Hillbillies & Everybody’s in Show-Biz (2022 remaster)
In 1971 verscheen Muswell Hilbillies van The Kinks, in 1972 gevolgd door Everybody's in Show-Biz. Om de vijftigste verjaardagen van...
The Mars Volta – The Mars Volta
Van een verrassing gesproken. 10 jaar na hun split is daar ineens toch opnieuw een The Mars Volta-album. Het ziet...
Is hét online magazine waar de liefde voor muziek centraal staat. Een magazine bedoeld om eenieder die niet binnen één bepaald genre kijkt en luistert optimaal te kunnen bedienen met muziekrecensies, -nieuws, interviews, concertverslagen en uitgebreide artikelen & specials.
Written in Music weet zich omringd door de meest veelzijdige en enthousiaste muziekjournalisten die ons land rijk is.