en en nl nl en en en en nb nl nl nl nl nl nl nl nl nl en nl en fr en en en nl nl nl en en nl en en en nl nb en en en en en nl nl id de nl de nl de
Toen mijn dochter vorig jaar (ze was toen 9 jaar) op de donderdagen zelf van de BSO naar haar basketbaltraining mocht gaan, vond ik het fijn als ze mij een berichtje kon sturen als ze daar aan was gekomen. Ik heb een prepaid simkaart gekocht en achter in de kast bleek nog mijn oude iPhone 1 te liggen. Hoewel er geen apps meer op geïnstalleerd konden worden vanwege de niet te updaten IOS, kon ze er mee bellen en sms’en. Een mooie oplossing.
Hier moest ik aan denken bij de presentatie van de nieuwe iPhone 8 en iPhone x (10). Teruggerekend zit ik ondertussen dus 10 jaar aan de iPhone. Eerst de 1, daarna de 3G, de 4, de 5S en nu de 6. Eigenlijk heb ik nooit een andere smartphone gehad. De Galaxy Tab3 die we thuis hebben, komt mij altijd onbekend voor. Het is dus niet meer dan logisch dat ik mijn iPhone 6 ga inruilen voor een 8, of zelfs de 10. Zeker gezien de belabberde prestatie van mijn iPhone 6 batterij, vooral nu ik IOS 11 er op draai. Ik haal nog geen halve dag zonder opnieuw te moeten opladen.
Ook bij brandwebbing is er een duidelijk onderscheid tussen #teamiPhone en #teamAndroid. De eerste iPhones 8 zijn al besteld en de 10 wordt overwogen. TeamAndroid is tot nu toe in de minderheid en verliest de discussies hierover nog aan de lunchtafel. Peerpressure is ook op de werkvloer een reëel factor.
Toch voelt er iets niet goed. Ik kan niet enthousiast worden van de nieuwe modellen. Draadloos opladen.. tja. Quick charge.. prima, maar wel weer bijna € 100 extra betalen voor de snelle lader. En daarmee kom ik gelijk bij mijn grootste pijnpunt; de prijs. Zelfs met de minimale randapparatuur zit je al snel op een kostenplaatje van boven de € 1.000. Het is niet dat ik het geld niet heb, maar heb ik het er ook voor over? De iPhones zijn weer prachtig, maar met deze prijs wil ik wel heel zeker zijn dat ik hem niet stuk laat vallen, dus een groot en sterk hoesje is noodzakelijk en daarmee is gelijk het design weer weg.
Als ik vervolgens kijk welke apps ik nu werkelijk gebruik, valt me ook wat op. Facebook en WhatsApp van Facebook. Maps, YouTube, Gmail, Google Search en Docs van Google en nog wat algemene apps voor bankieren, nieuws en entertainment. De enige Apple app die ik gebruik is telefoneren… dat zou toch ook op Android moeten werken? En de apps van Google zouden, gok ik, beter op Android moeten aansluiten dan op een iPhone.
Ook in het domein van ‘voice-command’ ben ik altijd meer tevreden over Google dan over Siri.
Al met al kom ik tot de conclusie dat mijn volgende telefoon geen iPhone gaat worden. Voor de helft van de prijs van een iPhone heb ik schijnbaar een prima Android, zoals de OnePlus 5 of een Huawei P9. Spannend vind ik dat wel, ik zal weer moeten wennen aan een nieuwe interface, aan nieuwe logica en nieuwe handelingen. Maar de keuze voelt ook als een bevrijding. Als alles goed gaat, ben ik straks ontsnapt aan de Apple bubbel, kan ik verschillende fabrikanten van hardware tegen elkaar afzetten en werken mijn applicaties beter met elkaar in de Cloud.
Nu alleen nog de vraag of mijn dochter de iPhone 6 krijgt of dat ik haar voor dat afgesloten ecosysteem wil behoeden.