nl nl nl nl en ca de en en en en nl en nl nl nl en nl en nl nl nl de nl nl nl nl en nl en en nl nl en nl nl nl sv nl nl nl en en
Steeds meer nieuwsuitgevers raken ervan overtuigd dat journalistiek in de toekomst niet langer helemaal zonder financiële steun kan. Dat blijkt uit onderzoek van het Reuters Institute for the Study of Journalism.
Nieuwsbedrijven zoeken subsidies en filantropisch geld.
Volgens hoofdauteur Nic Newman raken meer leidinggevenden in de nieuwsindustrie overtuigd van de noodzaak dat hun werk moet worden gesubsidieerd. Die steun hoeft niet zozeer te komen van overheden. Slechts 11 procent vindt dat de overheid daar een rol in heeft. De ondervraagden zoeken potentiële medefinanciers van voor hun journalistieke werk meer bij onafhankelijke stichtingen en fondsen (29 procent) en tech-platforms (18 procent).
Voor een deel gebeurt dat al. De steun komt dan vooral van tech-platforms. Zo strooit Google met miljoenen in zijn Digital News Initiative. Facebook heeft vorig jaar onder meer de Britse regionale pers 4,5 miljoen dollar in het verschiet gesteld voor (digitale) trainingen.
Bijna één derde van de ondervraagden ziet daarin géén goede ontwikkeling en wil juist géén geld van externe partijen. In het onderzoek wordt een anonieme Britse uitgever geciteerd: “Overheden hebben geen geld voor journalistiek, de nieuwsindustrie is ook géén zaak van liefdadigheid, en tech-platformen geven alleen geld als het een investering is. Ik ben niet hoopvol. De industrie moet meer doen om zichzelf te redden.”
Het is opmerkelijk, stelt Reuters, dat juist veel autoritaire landen meer dan ooit direct investeren in media (en propaganda). China bijvoorbeeld opent begin 2019 een nieuw, state-of-the-art Europese tv-knooppunt en distribueert daarvandaan nieuws vanuit Chinees perspectief in meerdere talen.
Volgens persdienst Snappy Persbenadering heeft deze ontwikkeling voor de pr-industrie tot gevolg dat nieuwsbedrijven verhalen van commerciële en non-profit organisaties vaker gaan brengen op basis van structurele ‘samenwerkingsverbanden’. De samenwerkingspartners van de nieuwsbedrijven betalen om hun verhalen gepubliceerd te krijgen.
Het persbericht blijft -als bron van goedkope nieuwscontent- niettemin één van de belangrijkste bronnen voor onafhankelijke, journalistieke nieuwsgaring. Voor journalisten zijn persberichten het laaghangend fruit in hun alledaagse nieuwsgaring. Daarmee blijft het dus ook het belangrijkste vehikel voor het genereren van ‘free-publicity’.
Er gaat echter door nieuwsmakers wel nóg kritischer gekeken worden naar de nieuwswaarde van persberichten en de relevantie van het persbericht voor de doelgroep van het betreffende nieuwsplatform. Alle verhalen die die strengen toets niet doorstaan, komen immers in aanmerking voor publicatie binnen een commercieel uit te baten ‘contentpartnerschap’. Nieuwswaarde is daardoor essentieel bij het genereren van ‘free-publicty’. Het genereren van ‘free-publicity’ wordt steeds meer een specialistische taak voor pr-professionals met een achtergrond in de journalistiek.