en fr nl en en en nl fr en nl en pl en nl es fr en it en es es nl en nl it en nl de nl fr en en en nl nl en it nl en en nl en pl en nl es fr en it en es es es es tr es en en en fr fr nl en ceb nl nl en nl nl nl nl nl nl nl nl ru ceb en en en en en de en en en nl fr fr de en nl en fr fr en en nl fr fr fr en en nl en fr fr en nl nl en fr fr de en nl en en nl nl nl en nl it en sv nl en en es es tr es en en
Glenn Jones is amper veertien jaar oud als The Jimi Hendrix Experience in 1967 het meesterwerk Axis: Bold as Love uitbrengen. Het puberale verzet maakt plaats voor een heuse doelstelling, al zullen zijn ouders niet echt gelukkig zijn geweest met de mededeling dat Glenn Jones de schoolboeken aan de kant schuift en zich op het akoestische gitaarspel richt. Toch gaat er nog de nodige tijd overheen voordat hij in 1990 Cul de Sac opricht.
Cul de Sac, duister, mysterieus, dreigend zelfs, ja zeker dreigend, maar ook nog eens instrumentaal. Klimaatsoundtrack muziek, dreigend als een alles meesleurende wervelstorm, scherp doeltreffend als druiperige ijspegels, die zich op het juiste moment met vol evenwicht op hun onschuldige slachtoffers laten vallen. Donkere psychedelische postpunk akkoorden en mistige slaande ritmes, zo passende in de verregende neerslachtigheid van de grunge. Het is niet zozeer het feit dat deze deprimerende zelfdestructieve bastaard van de rockmuziek een langzame dood sterft, het zijn eerder de frontfiguren die aan een vroegtijdig einde komen.
Bewapend met zijn geschoolde slidegitaar techniek gaat Glenn Jones op een avontuurlijke ontdekkingsreis. Zijn woeste gitaarspel rafelt steeds meer die stekende kantjes er vanaf en polijst zijn sound tot een toegankelijk geluid. Minder schurend, aangenaam pingelend de dromerigheid kruisend. Nadat hij de woestijnkorrels uit zijn instrument geklopt heeft zoekt hij zijn toevlucht steeds meer in die torenhoge zandkastelen mystiek. Mijmerende stapelwolken bouwend, het muzikale vluchtoord, woonplaats van de steeds zelfstandiger functionerende kleine voortkabbelende groei- en gloeijuweeltjes.
Op zijn laatste album Vade Mecum leiden de songs ieder hun eigen leven. De liedjes komen aanwaaien, en krijgen in de handen van Glenn Jones onderdak. Soepel kneedt en masseert hij de tracks totdat ze genoeg versterkt en gevoed in staat zijn om hun reis te vervolgen. De oudere gepensioneerde Amerikaan is uitgewandeld, zijn pelgrimstocht uitgelopen. Vade Mecum voegt weinig toe, zijn kristalheldere verfijning is tot in perfectie uitgevoerd. Door het speels mijmerend gebruik van tempowisselingen in het donkere Kathy Maltese pakt hij een stukje afgesloten jeugd terug. De eenzame weg krijgt aansluiting als de gitaar voor de banjo ingeruild wordt en de geschoolde Ruthie Dornfeld hem met haar viool vergezeld. Een kort wederzien, toepasselijk Ruthie’s Farewell genaamd. Een eerbetoon aan de vrouw die hem in het verleden een banjo schenkt, en nu een aanvulling op die leerlessen geeft.
Het zijn die fraaie toevalligheden die hier zo mooi samenkomen. De kracht van het onvoorspelbare, elke ontmoeting heeft zijn nut en zal ooit nog eens van pas komen. De spirituele geesten uit het verleden, wijze grijze voorouders en uitgeschreven bekwaamheden. Glenn Jones draagt een plunjezak aan bagage met zich mee, maar is niet te beroerd om deze te delen. Vade Mecum, kom met mij mee, trotseer de jaargetijden, reisgids sightseeing door het natuurlijke schoon van de Verenigde Staten. Het mediterend psychedelische Vade Mecum titelstuk roept de nodige filosofische vragen op, een ontwakende drugstrip op klaarlichte dag. Clean van de emoties, met opgeschoonde hersencellen. Each Crystal Pane of Glass is de dreigende keerzijde, dezelfde invalshoek, maar dan met het zonsverduisterende effect.
Het Cul de Sac verhaal lijkt nog steeds genoeg doorgangen te hebben. Tussen de nauwe kieren door ontsnapt het zwaar duistere Forsythia dat roemloze verleden, om die invloedrijke fase hier als woekerend onkruid een doorstart te geven. Dierlijke klanken en de kracht van het ruisende water voegen een stukje natuurbeleving aan het folky Bass Harbor Head toe. Herinneringen vervagen totdat er alleen maar zwarte, witte en grijze tinten overblijven. Het nostalgisch ouder worden, voor eeuwig vastgelegd in monumentale muziek, want daar draait het uiteindelijk toch allemaal om? Het zijn de verhalen die zich in het hoofd afspelen, door de keuze om hier geen woorden aan te verbinden, blijft het puur en identiek.
Het album Vade Mecum van Glenn Jones is uitgebracht door Thrill Jockey op 24 juni 2022.
Bestellen bij Sounds op Vinyl Bestellen bij Sounds op CD Downloaden bij iTunes (€7,99)
Black & White and Gray
Each Crystal Pane of Glass
A Handful of Snow
John Jackson of Fairfax, Virginia
Aanbevolen om verder te lezen
De schoonheid van het vernederen, Pixies komt er probleemloos mee weg. Man, wat blijft Debaser toch een krachtige meestertrack. Frank...
Of het in het onbewuste een grote rol speelt valt te betwisten, maar de ontwikkeling van jonge muzikanten hangt veelal...
Steve Wallis – Nothing Stays The Same Way For Long
De in de Byron Bay opgegroeide muzikant was ruim een decennia lang actief op Australische grond, in 2014 trok hij...
Merel van de Keer – Ghost In The Storm
Vorig jaar Jan van Bijnen nog met een lovende recensie bedacht voor het fraaie Modest Man, een volwaardig solodebuut waarbij...
The Brother Brothers – Cover To Cover
Sinds hun hereniging in Brooklyn verrastten de uit Illinois afkomstige zingende tweeling met enkele prachtige werkstukken opgebouwd met zelf gecomponeerd...
Is hét online magazine waar de liefde voor muziek centraal staat. Een magazine bedoeld om eenieder die niet binnen één bepaald genre kijkt en luistert optimaal te kunnen bedienen met muziekrecensies, -nieuws, interviews, concertverslagen en uitgebreide artikelen & specials.
Written in Music weet zich omringd door de meest veelzijdige en enthousiaste muziekjournalisten die ons land rijk is.