nl nl de nl id en nl it nl en nl es nl hbs_lat en nl nl en nl en de nl nl hbs_lat nl fr es oc en nl en en en en en en nl nl nl nl nl nl nl nl en nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl en nl nl nl nl nl nl nl en nl nl nl nl nl nl nl en en nl nl es nl es es en nl nl de nl nl nl de nl nl nl de nl nl en nl nl en nl en nl de nl en en
Privégids Faruk pikt me al vroeg in de ochtend op bij mijn hostel. Een privégids is fantastisch in a way omdat je enigszins invloed hebt op waar je heen gaat en je alle vragen kunt stellen die je maar kunt bedenken. Een auto delen met één ander persoon zorgt echter ook bijna zonder uitzondering voor een zekere ongemakkelijkheid. Het kan ontzettend leuk en leerzaam zijn, maar ook dodelijk vermoeiend. Stiekem vind ik het heerlijk om uit het raampje te turen en de wereld aan me voorbij te laten gaan. Uren kan ik zo met m’n eigen gedachten doorbrengen. Gelukkig blijkt dat Faruk er weinig moeite mee heeft om voornamelijk zelf aan het woord te zijn..😊
Allereerst rijden we naar een prachtig uitzichtpunt over Sarajevo. De dikke laag sneeuw doet de stad er vanaf hier sprookjesachtig uitzien. Onderweg naar boven wijst Faruk me verlaten gebouwen aan waar volgens hem de snipeschutters zich tijdens de siege (of: belegering) schuilhielden. Vanaf bovenaf is de ligging van Sarajevo (midden in een dal) pas echt goed zichtbaar. Wat moet men zich hier tijdens de oorlog letterlijk en figuurlijk afgesloten hebben gevoeld van de rest van de wereld, denk ik.
Onze volgende stop is de bobsleebaan die gebruikt werd tijdens de Olympische Winterspelen van 1984. Vandaag de dag doet de baan vooral dienst als hangplek voor jonge Sarajevanen en staat bomvol graffiti, wat de plek iets rauws geeft.
Een kwartier lang loop ik in m’n eentje over de bobsleebaan in absolute stilte. Het enige geluid is de krakende sneeuw onder m’n voeten. Het heeft iets merkwaardigs om over de verlaten baan te lopen, alsof er ieder moment een bobslee de bocht om kan komen denderen. Gelukkig gebeurt dat niet.😊
Ik ben stiekem een beetje opgelucht als Faruk me zoals beloofd aan het einde van de baan op staat te wachten. ‘En, gaaf he!?’, zegt hij. ‘Ja, heel tof’, moet ik toegeven.
We stappen weer in de auto op weg naar de reden waarom ik deze tocht perse wilde maken: Bjelašnica, een gebergte ten zuidwesten van Sarajevo. We rijden over kronkelende besneeuwde weggetjes, door een prachtig ongerept landschap. Onderweg komen we een oude herder tegen vergezeld door een kudde schapen en een extreem lieve hond. Nadat Faruk een praatje met de man heeft gemaakt is het tijd voor lunch.
We stoppen bij wat lijkt op een verlaten dorpje van kleine driehoekvormige huisjes. Uit een van de huisjes komt echter een pluim rook en dat blijkt ons restaurantje te zijn. We strijken er neer voor een glas limonade en Kljukusa, een gerecht met aardappelen, melk en ui. Ontzettend lekker!
Na de lunch lopen we nog wat rond bij de kleine huisjes en komen uit bij een prachtige besneeuwde vallei. Faruk heeft me een dikke jas geleend, zodat ik zonder in een ijspegel te veranderen minutenlang over de leegte kan uitkijken.
In tijden van de siege
Op de terugweg vertelt Faruk me over hoe hij opgroeide tijdens de siege. Hoe hij al heel jong de blind spots van de snipers uit z’n hoofd leerde om toch met zijn vrienden op straat te kunnen voetballen. Zijn stem klinkt anders als hij over de oorlog praat, bedachtzamer, maar nog altijd met die inmiddels vertrouwde felheid.
Wanneer Faruk me die middag afzet bij het hostel en we afscheid nemen, merk ik dat ik zijn gezelschap oprecht ben gaan waarderen. Die avond ben ik me dan ook ontzettend bewust van de stilte. Ergens wel fijn, want ik heb een prachtige dag om op terug te kijken en kan alle indrukken lekker rustig op me in laten werken.❤
Ik bezocht Bosnië en Herzegovina als onderdeel van een reis door de Balkan, waarin ik ook een Grand tour door Montenegro maakte, en Kosovo en Macedonië aandeed. Over Kosovo blogde ik in Via Ferrata in Kosovo, over Bosnië en Herzegovina blogde ik ook over de Stari Most in Mostar en over Macedonië in ‘Bijzonder Skopje’.
Klik om te delen op Facebook (Wordt in een nieuw venster geopend)
Klik om te delen met Twitter (Wordt in een nieuw venster geopend)
Klik om op LinkedIn te delen (Wordt in een nieuw venster geopend)
Klik om dit te e-mailen naar een vriend (Wordt in een nieuw venster geopend)
Alleen reizenBackpackenBalkanBosnië en HerzegovinaEuropaSarajevo
Vorig bericht Bosnië en Herzegovina|Naar ‘Balkans meest geliefde brug’ in Mostar
Volgend bericht Japan|Torii uit duizenden in Kyoto
4 reacties Voeg uw reactie toe
Pingback: Naar ‘Balkans meest geliefde brug’ in Mostar – De slechte verhalenverteller
Pingback: Via Ferrata in Kosovo – De slechte verhalenverteller
Pingback: Grand Tour door Montenegro – De slechte verhalenverteller
Pingback: ‘Bijzonder’ Skopje – De slechte verhalenverteller
Geef een reactie Reactie annuleren
Vul je reactie hier in ...
Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.
E-mail (vereist) (Adres wordt niet getoond)
Je reageert onder je WordPress.com account. ( Log uit /  Bijwerken )
Je reageert onder je Twitter account. ( Log uit /  Bijwerken )
Je reageert onder je Facebook account. ( Log uit /  Bijwerken )
Houd me via e-mail op de hoogte van nieuwe reacties.
Houd me via e-mail op de hoogte van nieuwe berichten.
Follow De slechte verhalenverteller on WordPress.com
Volg mijn blog via Email
Klik hier om mijn blog te volgen en om een notificatie per e-mail te ontvangen als ik een nieuw blog post! :)