en af nl nl nl nl nl nl it en en es es en nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl nl it en en nl nl nl nl nl nl nl en nl nl nl nl it en nl nl en af nl nl nl nl en nl nl eu nl en nl nl ru en nl eu nl en nl nl nl nl it nl nl nl nl nl nl ca li nl nl nl nl en en en en nl nl nl en nl nl nl en en nl en nl nl nl en nl nl en en nl en nl sv nl nl sv en nl nl en en nl en nl
Ooit hoorde ik het verhaal van een vrouw wiens moeder zei eenzaam te zijn. De jonge vrouw deed haar best om een bezoekje aan haar moeder in het toch al drukke schema te passen. Toen de moeder tijdens het eerstvolgende bezoek vertelde dat die en die was langsgeweest en ze ook nog met een ander had gesproken, was de dochter verbaasd. Hoezo zei haar moeder dan eenzaam te zijn, ze had toch allerlei mensen gezien?
Er zijn momenteel best wat acties gaande met de strekking: “Laten we massaal ouderen die door de corona dit jaar alleen zitten, een kerstkaartje sturen. Dan voelen ze zich minder alleen.” Natuurlijk ontzettend lief en goedbedoeld. Maar of het echt helpt? Dat betwijfel ik. Want daar zit je dan met dat kaartje met de groeten van ene Mireille uit IJsselstein, nog altijd moederziel alleen.
Eenzaamheid is veel meer dan weinig mensen om je heen hebben. Ja, het gaat om contact met mensen. Maar vooral gaat het om de kwaliteit van het contact dat er is.
Je kunt door de dag heen met de caissière bij de supermarkt babbelen en met de buurman een praatje over de heg maken, maar dat wil niet zeggen dat daarmee jij jouw ei ook even kwijt hebt gekund. En daar gaat het natuurlijk om. Betekenisvolle contacten. Iemand die even echt naar je luistert, die informeert hoe dat ene laatst is gegaan, die even volle aandacht voor je heeft. En andersom. Samen zijn, betrokken vragen stellen en luisteren. Hilarische en pijnlijke verhalen delen. Even een soort mentale knuffel uitwisselen met elkaar. Nu de echte even moeten wachten.
We maken nu met zijn allen richting de winter een soort terugtrekkende beweging. Iedereen keert meer naar binnen. Er wordt in razend tempo een waslijst aan dingen afgewerkt die echt nog voor het einde van dit jaar moeten. Alsof januari niet bestaat. De korte dagen gaan toch al gepaard met wat minder energie en dus blijft er na het afvinken van de to-do’s niet veel ruimte meer over. Vriendschappen worden bijgehouden via Whatsapp en Facebook.
Best een beetje armoedig, vind ik. Want hoe vaak doe jij het niet op die manier, dat je liever even snel een appje stuurt dan dat je de telefoon pakt of een afspraak inplant? Lekker handig. Ik doe het zelf ook. Maar ik merk hoe hol de contacten daarvan worden. Zeker die met echt goeie vrienden.
Het is net niks. Ik wil mensen zien. En als dat niet kan in elk geval horen. En dat kan prima, ook nu. Je kunt vanalles verzinnen. Buiten afspreken, samen lopen. Of op een bankje in het park. Thermosje mee en wat lekkers. Hoeft niet eens veel tijd te kosten. Maar elkaar even echt zien, elkaars stem horen, die ander weer in de ogen kunnen kijken, die heerlijke lach horen. Dat is goud.
Ik voel me soms ook weleens alleen. En daar heb ik zelf mijn aandeel in. Want ik kies ook geregeld voor de makkelijke weg met appjes en sociale media. En soms is dat voldoende. Maar soms ook niet. Dan snak ik naar écht contact. En dan moet je dus in actie. Niet zitten wachten op die ander, nee, gewoon zelf het initiatief nemen: Ik wil gezelligheid! Wat kunnen we eens verzinnen?
*** Vertel eens, hoe is dit voor jou? ***
Categorie: Stukjes met kop en staart
Tags: Alleen, Contact, december, Eenzaamheid, Goud, Samen, Sociaal, Vriendschap, winter
Je e-mailadres zal niet gepubliceerd worden. Vereiste velden zijn gemarkeerd. *
Mijn lichaam heeft een duidelijke eigen wil. Ze laat zich niet om de tuin leiden met nep-licht en vooruit-nog-maar-een-koffie. Neen. Sinds het vallen van het zomertijddoek, is het mis. Met de acht in de klok begint ze subtiele hints te…
Er is een weten. Geen feitelijk weten, maar een diep weten van binnenuit. Dat zich ergens goud bevindt en dat ik de enige ben die dat goud – mijn goud – kan delven. Iedereen heeft zijn eigen goud. Alleen jij…
December – een maand als iedere andere
Er was alle reden tot vreugde. Ik had net een groot project afgerond, waar vele uren in waren gaan zitten en dat het een en ander aan offers had gevraagd. Zoals altijd had ik uitgekeken naar de tijd na de klus.…
Hello darkness, my old friend
Terugkijkend had ik er al vroeg last van. Ergens in november begon doorgaans de fut eruit te sijpelen, om in december nog dramatischer vormen aan te nemen. Januari bracht ik grotendeels slapend door. Meestal kwam het dieptepunt in februari; in…
Lees meer verhalen op onze homepagina
Nooit meer een stukkie missen? Schrijf je hier in.
Ja, hallo. Ik ben het, die Karin. Ik doe van alles in het leven, maar hier, op deze plek, schrijf ik. Meestal stukjes en miniverhaaltjes met kop en staart. Soms doe ik verslag van allerlei experimenten waarin ik mijn eigen proefkonijn ben. Ik schrijf bloedstollend open en eerlijk. Over mezelf en het leven. Leuk als je meeleest.
Contact opnemen kan via het Contactformulier.
Stukjes met kop en staart
Stukjes met kop en staart
Hier kun je je abonneren (dat komt hier te staan zodra ik heb uitgevogeld hoe dat moet…)
Is er ook nog iets anders?
Zoeken in https://karinvandertuin.nl/ Ga zoeken
Met trots gebracht door WordPress. Thema digitale Pracht door Palasthotel.
OOPS, I DID IT AGAIN
Soms doe je het weer. Tegen beter weten in. Het is me allang duidelijk. Van welke werkklussen ik ga joelen…