nl en en en en en nl nl af nl en nl nl nl nl nl nl nl en en en en fi en en nl nl nl nl nl nl nl nl nl en en en en nl fr en en nl fr en en nl zh en en en en en
Met al mijn ex-partners had ik moeiten met het los laten van de relatie. Maakt niet uit, of het door mij of door hem uitgemaakt was geweest, er bleef nog iets hangen. Van mijn kant was er na de afscheid soms nog een wens om vrienden te zijn of behoorlijk wat hunkering naar fysieke intimiteit, ondanks dat ik zelf uit de relatie gestapt was. En als mijn ex-partner nog aan me bleef trekken, dan had ik veel moeiten met het NEE zeggen en bleef vaak nog hangen in een slopende afhankelijkheidstoestand. Ik had moeiten met los laten. Ik kon me niet helemaal ont-hechten.
Ik wist toen niet, dat om te kunnen ont-hechten, moest ik de hechtingsfase eerst helemaal doorleven. Mijn eerste lange relatie van 10 jaar was de relatie waar ik de hechting heb kunnen ervaren. De hechting zoals de kinderen dat ervaren met hun ouders. Want dat was wat ik in mijn kindertijd gemist had. Veiligheid, geborgenheid en de liefdevolle welkom hebben mij toen met de onzichtbare kracht aangetrokken tot mijn partner. Dat waren precies de ontbrekende stukken uit mijn kinderjaren, waardoor ik niet de hechtingsfase volledig heb kunnen doormaken.
Daarom was het ook ontzettend pijnlijk en beangstigend, toen de relatie abrupt beëindigd werd. Ik viel op dat moment meteen in mijn trauma stuk van het contact verliezen met mijn moeder: schok toestand, ervaring van verlies van de bodem, onveiligheid, verwarring, angst voor het leven en voor het bestaan, emotionele afhankelijkheid van mijn ex-partner (fysiek voelbaar), intense gemis van alle elementen die de hechting ondersteunen (geborgenheid, veiligheid, liefdevolle welkom). Kortom ik was in de toestand van VERLOREN ZIJN.
Toen ik mijn ex-partner vroeg om de oplossing voor de toestand waarin ik terecht was gekomen, gaf hij mij het antwoord: ‘tijd’. Ik weet nog dat ik teleurgesteld was in het antwoord. Tijd gaf mij toen geen gevoel van houvast, zekerheid, troost en heling die ik in het moment nodig had. Het idee dat ik langere tijd in zo een toestand van trauma moest rond lopen, leek ondragelijk. Maar ja, we mensen kunnen soms veel meer dan dat we denken. En dat mocht ik voor mijzelf ook ervaren.
Sommige mensen groeien uit de symbiose binnen de relatie. Sommige mensen overleven de forse crisis samen en ontmoeten elkaar opnieuw als meer volwassene en autonome wezens. En voor sommige mensen is het nodig om een abrupte einde van de hechting te ervaren om te kunnen leren ont-hechten. Mijn behoefte voor veiligheid was zeer groot na de breuk van de relatie en ik had veel moeiten met het feit dat mijn ex-partner niet meer beschikbaar was voor mijn vragen en nabespreking over onze relatie. Maar tegelijkertijd was dat mijn motor om te leren zelf de stappen zetten richting zelfstandig worden en mijn eigen omgeving leren vullen met de veiligheid, geborgenheid en warme welkom voor liefde.
In de jaren van ont-hechten van mijn ex-partner was ik vaak terug gespiegeld door omgeving op het feit dat ik het nog niet los gelaten heb, dat ik nog praat over mijn ex, dat ik nog een hoop heb voor iets tussen ons. Voor mij was het soms lastig om het te horen, want dat voelde al gauw als een oordeel. Het raakte me alweer in een andere kwetsuur – het niet mogen zijn zoals ik ben – anders dan de rest, anders dan het verwacht wordt, ‘gezond’ is of ‘normaal’ is. In mijn hart wist ik zelf wel wat ik wou. Ik wist hoe ik de relatie met de vader van mijn kinderen wil en daar ben ik voor gegaan. Door werken aan mijzelf, woede en kwetsing eigenen, blijven zoeken naar de verbinding en vriendschap en de ouderschap die we delen met elkaar te beschermen van de oude patronen die uit verleden bleken niet constructief te zijn.
Onthechten heeft voor mij te maken met het los laten van de Liefdes Bron. Het kunnen voelen dat ik los ben van de bron waaruit ik ontstaan ben en ervaren dat ik zelf verbonden ben met deze energie, dat ik zelf de Bron BEN. Deze thema gaat over het VASTHOUDEN EN LOS LATEN. Een thema waarin je veel te weten komt over de ene kant als je aan de andere kant blijft staan. In de toestand van verloren (afgesplitst) zijn kun je de intensiteit en waarde voelen van het vasthouden. En andersom ook. As je je vasthoud aan iets wat je niet wilt los laten voor welke reden dan ook, kun je geconfronteerd zijn met de sterke verlangen om vrij te zijn van dat wat je zelf blijft vasthouden.
Blijven bewegen tussen deze twee kanten is wat ons verder doet groeien, zelfs zonder heel erg bewust ermee omgaan.