ka ka ka ka ka ka ka ka sv ka ka ka ka cs ka ru ka ru ka ka en ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka en ka xmf ka xmf sv ka ka ka en en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr de fr es nb fr de en en sv de de fr en fr it fr de ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka en en en en ka ka en en en ka ka ka ka ka en en en en en en en en ka ka ka
ივლისი | 2011 | გორგილაძის ბლოგი
ივლისი 23, 2011 | gorgiladze
–         ПяTb  лapи, y MeHя Toлbko opиrиHaл ocTaлcя.
–         CaM пoдyMaй бpaT, зaчeM MHe Teбя oбMaHыBaTb?, Tы Moй пocToяHHый kлиeHT.
–         ჰო, ჰო, მაჩვენეთ აბა – ვპასუხობ რუბიკას, რომელიც დიდ ბაბუად თუ არა, ბაბუად მაინც მერგება, მაგრამ რაც თავი მახსოვს  „ბრატ“-ით მომმართავს. რუბიკას, რომელსაც ყველაზე ხრინწიანი ხმა აქვს დედამიწის ზურგზე, მუდამ კუბოკრული პერანგი აცვია და ზედ ჟილეტი აქვს მოსხმული. ვეებერთელა ცხვირზე სქელლინზიანი სათვალე აზის და ყურში იმოდენა ბეწვები აქვს, ვინმეს მისი წამება რომ მოუნდეს უეჭველად მაგ ბალანის ღერიღერ დაწიწკვნით დაიწყებს.
რუბიკა სიმწრით გადანახული ხუთი ლარის სანაცვლოდ რამშტაინის „ორიგინალ“ კასეტას მაძლევს, რომელსაც დავხედავ თუ არა ვხვდები, რომ რამდენიმე დღის წინ, მისივე „ცვეტა მუზიკებიან“ მაგნიტოფონში გაკეთებული „ზაპისია“,  მაგრამ რამშტაინის კასეტა ისე მჭირდება, რომ ამ ყველაფერზე თვალს ვხუჭავ. თუმცა, აქ რომც გავახურო, მაინც ვერაფერს გავხდები, ჯერ ერთი სხვა უბანში ვარ და ამ უბნელებს ჩემი უბნელები მაინცდამაინც გულზე არ ეხატებათ და თან სულ ცამეტი წლის ვარ. ასე რომ  რუბიკას „ძმები“ ყოფას მიტირებენ. მადლობას ვუხდი და მოვდივარ. . .
ეს იმდროინდელი ამბავია, თბილისში როკერებისა და რეპერების სამოქალაქო ომი რომ გაჩაღდა და მისმა ეიფორიამ ჩვენს საკლასო ოთახშიც შემოაღწია.ერთ დღესაც, სანამ პირველი გაკვეთილი დაიწყებოდა, ორ ჯგუფად გავიყავით. მე, ერეკლე გულაშვილთან და ირაკლი ისაკაძესთან ერთად უმცირესობაში აღმოვჩნდი, რადგან იმ მხარეს დგომა სადაც ნაკლები ხალხია ყოველთვის მხიბლავდა. ჩვენ „როკერებში“ ჩავეწერეთ.  მეორე ნაპირას კი დათო ნაცვლიშვილი, შოთა ცინცაძე, გიორგი ედიშერაშვილი, ლევან კირვალიძე და სხვები დარჩნენ. იმ დღიდან მოყოლებული დიდი ხნის განმავლობაში ჩვენს კლასში დიდი სასამართლო სხდომები იმართებოდა, სადაც ჩვენ-ჩვენი არგუმენტები მოგყავდა უპირატესობის დასამტკიცებლად. „როკერები“ ვამტკიცებდით, რომ დიდი ისტორია გვაქვს, ლეგენდარული შემსრულებლები გვიდგანან უკან და ამ დროს ჩამოვთვლიდით ყველას, ვისი სახელიც კი ოდესმე გაგვეგონა და ამ ჩამონათვალში, როგორც წესი ყოველთვის გამოერეოდა  უამრავი „არალეგენდარული“, თუმცა დემაგოგიურ სიტყვას ეს მცირეოდენი გაყალბება ვერაფერს აკლებდა, პირიქით! ჩვენი გამოსვლა ყოველთვის ერთი და იგივე რიტორიკული შეკითხვით მთავრდებოდა: „და თქვენ კი ვინ გყავთ?!“ – იკითხავდა  ერეკლე და საკუთარ შეკითხვას თავადვე დიდსულოვნად გასცემდა პასუხს: „ერთი 2Pac-ი  და ისიც ხულიგანი“ – ამასაც დააყოლებდა ხოლმე მიყრუებით.
თავიანთი დემაგოგები „რეპერებსაც“ ჰყავდათ და მათ რიგებში განსაკუთრებით პოეტი გიორგი ედიშერაშვილი გამოირჩეოდა, რომელიც ყველა არგუმენტს სიმღერის ნაწყვეტს დაუმატებდა ხოლმე. მახსოვს, როცა მათ მუსიკას დავცინეთ გაუგებარი ტექსტების გამო და მაგალითან მოვიყვანეთ 2pac-ის „გეტოს სახარების“  დასაწყისი „Hit them with a lil’ ghetto gospel“, რომელიც ჩვენდა სამარცხვინოდ მაშინ დაახლოებით ასე გვესმოდა: „ჰერო ლერო ვერო გეტო გასფელ“, როგორც ჩანს გიორგიმ სახლში ბევრი იფიქრა და მეორე დღეს საკადრისი პასუხი მოგვაგება: „ეგ ამერიკულია მისამღერია. აი ჩვენ ხომ გვაქვს ოდელია დელია, ან ჰოი რანინა, ეგეთივეა, ოღონდ ამერიკული“ – ვეღარაფერი ვუპასუხეთ.
„როკერებისა“ და „რეპერების“ სასამართლოს ერთი უჩვეულო ტრადიცია ჰქონდა, რომელიც არცერთხელ არ დარღვეულა: დებატების მიწურულს თავგანწირული ჩხუბი იწყებოდა და ამ დროსაც ჩემი შთაგონების წყარო როკი იყო, ოღონდ ამჯერად როკი ბალბოა.
დროთა განმავლობაში „რამშტაინი“ „აეროსმიტმა“ და „განს ენ როუზმა“ ჩაანაცვლა, ხოლო რუბიკას კასეტები მუსიკალური ცენტრის კომპაქტ დისკებმა, მაგრამ  ძალაუნებურად ჩემს ცნობიერებაში დარჩა რამდენიმე სიმღერა, რომლებსაც ვერა ძალა ვერ ამოშლის იქიდან.
November Rain – პირველად ტელევიზორში მოვისმინე და მას მერე დიქტოფონით ხელში ვდარაჯობდი. როცა მიზანს მივაღწიე და შედეგის მოსმენა დავიწყე, ისეთი შეგრძნება დამეუფლა, თითქოს საბჭოთა კავშირის რომელიმე მიყრუებულ ადგილას ვიყავი და მალულად ვცდილობდი „ამერიკის ხმა“ დამეჭირა. ჩანაწერი იმდენად „ხარისმიანი“ იყო, რომ შიგადაშიგ სიმღერის ხმაც ისმოდა. ხოლო როცა „სუფთა“ ჩანაწერს ვეღირსე, თითქოს მელოდიათა ზღვა გადმომეღვარა ტანზე. ტექსტიდან სულ რამდენიმე სიტყვა მესმოდა, მაგრამ ვგრძნობდი ეს სიმღერა იტევდა ყველა ჩემს ოცნებას, სამომავლო გეგმებს, კარიერას, საოცნებო გოგონებს. მასში იყო ყველა ნაფიქრალი. ეს ყველაფერი ახალგამჟღავნებული ფირივით გარბოდა ჩემ თვალწინ, მერე კი, უცებ სლეშის სოლოს ავყავდი სადღაც მაღლა. ცაში. არა, ცაზე მაღლა და კიდევ უფრო მაღლა. ავყავდი ნელა და მიდუღდა სისხლი. მერე კი ექსელ როუზის ხმა რომელსაც სიამოვნება დასასრულისკენ მიჰყავდა. ხოლო მაშინ, როცა კაიფს დასრულებულად ჩათვლიდი, ფორტეპიანო, გიტარა და დასარტყამი ინსტრუმენტი  დიდი აფეთქებისკენ მიგიძღვებოდა.  სიმღერა მთავრდებოდა, მე ვქოშინებდი და გული ამოვარნაზე მქონდა, თითქოს მთელი სამყარო შემომერბინოს ფეხით.
მიუხედავად ამ ყველაფრისა, მუსიკაში მაინც დილეტანტი ვარ და დღესაც რამდენიმე კომპოზიციით ვსაზრდოობ, მათ შორის „არაროკერულითაც“.  (და ეს მყოფნის). ამ ამბის მოყოლაც მხოლოდ იმიტომ გადავწყვიტე, რომ დღეს აქსელ როუზის ვიდეოს გადავაწყდი და გავიფიქრე: „დაბერებულხარ, მოტეხილხარ და დაჩაჩანაკებულხარ ჩემი ბავშვობის კუმირო ექსელ“. შესაბამისად, ეს წერილიც ისევე შემთხვევით დაიწერა, რაოდენ შემთხვევითადაც მე „როკერებში“ ჩავეწერე .
გნებავთ რუსუდანი დაუძახეთ, გნებავთ მაკა
სად მთავრდება რეალობა და იწყება მტკვრის მარჯვენა სანაპირო
ნ ი კ ა
« აპრილი   აგვისტო »
"დაბლობები" LSD აბრაამ ლინკოლნი ადამიანური ფაქტორი ამერიკა ამოს ოზი ბაირონი ბერნარდ შოუ ბილიარდი გაბრიელ გარსია მარკესი დათა თუთაშხია დედოფალი დენიელ დეი ლიუისი დორის ლესინგი ერევნის ხსნარი ვიღაცამ გუგულის ბუდეს გადაუფრინა ისაბელ ალიენდე ისრაელი კაბა-შარვალი კამილო ხოსე სელა კანადა კარელ ჩაპეკი კენ კიზი კინოაკადემია კლინტ ისტვუდი ლათინური ამერიკა ლუიჯი პირანდელო მაგიური რეალიზმი მარგარეტ ეტვუდი მარტოობის 100 წელიწადი მატია პასკალი მეზრვაურის სიმღერა მეთ დეიმონი მილოშ ფორმანი მკვდარი პოეტების საზოგადოება მორგან ფრიმანი მსახიობი ნარიო ვარგას ლიოსა ნელსონ მანდელა ნინია კაკაბაძე ნობელის პრემია ოსკარი პადერევსკი პასკუალე დუარტე პინოჩეტი პოლიტიკა ჟან კლოდ ვან დამი ჟან მარი გუსტავ ლე კლეზიო ჟურნალისტიკა რაგბი რობინ უილიამსი რობ მარშალი რომეო სამხედრო გადატრიალება სანტა ბარბარა სასამართლო სოფი ლორენი სუპერ მარიო ტრანსილვანია ტრეილერი ტრუმენ კაპოტე უოლტ უიტმენი ფილმი ფსიქიატრიული საავადმყოფო ქალთა ემანსიპაცია ქალის თეძოები ყვითელი კორპუსი შავკანიანი შეილოკი შექსპირი ძვირფასი წიგნი ჭაბუა ამირეჯიბი ჯოის კეროლ ოუტსი ჰემინგუეი
ირაკლი აბაშიძე კომენტარი “მკვდარი პოეტების საზოგა… ჩანაწერზე
mariam კომენტარი “მკვდარი პოეტების საზოგა… ჩანაწერზე
ittornike კომენტარი and the oscar goes to . .… ჩანაწერზე
tamojelia კომენტარი სად გადამალეს ბენდუქიძე?! ჩანაწერზე
Kate კომენტარი მეორადი კევები ჩანაწერზე
Kate კომენტარი სად მთავრდება რეალობა და იწყებ… ჩანაწერზე
Kate კომენტარი რუსული ხიზილალას გემო ჩანაწერზე
www.alleyboy.com კომენტარი რუსული ხიზილალას გემო ჩანაწერზე
dianths.com კომენტარი რუსული ხიზილალას გემო ჩანაწერზე
Britax boulevard 70 კომენტარი რუსული ხიზილალას გემო ჩანაწერზე
container shipping t… კომენტარი მეორადი კევები ჩანაწერზე
search engine regist… კომენტარი სად გადამალეს ბენდუქიძე?! ჩანაწერზე
medical negligence l… კომენტარი მეორადი კევები ჩანაწერზე
social media proposa… კომენტარი მეორადი კევები ჩანაწერზე
social media marketi… კომენტარი მეორადი კევები ჩანაწერზე
Privacy & Cookies: This site uses cookies. By continuing to use this website, you agree to their use.
To find out more, including how to control cookies, see here: Cookie Policy
Join 206 other followers
Already have a WordPress.com account? Log in now.