ka ka ka en ka ka ka en ka ka en en en en ka nl en ka en sv ka ka en en hi ka en ka ka ka fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka en hbs_lat en ka en ka ka ka fr ka ko ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka en hbs_lat en ka en ka ka ka fr ka ko ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka en hbs_lat en ka en ka ka ka fr ka ko ka ka ka ka ka ka ka ka en hbs_lat en ka en fr en en fr fr ka ka ka hbs_lat en ka en ka ka ka fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka en hbs_lat en ka en fr ka fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka hbs_lat en ka en ka ka ka fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka hu hbs_lat en ka en ka ka ka fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka hbs_lat en id en fr en fr ka ka ka nl ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka en hbs_lat en ka en fr ka ka ka fr ka ka ko ka ka ka ka ka ka ka ka hbs_lat en hbs_lat en fr en en en fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka hbs_lat en en ka en en ka en en en en ka ka ka ka ka en en ka ka ka en en en en en en en ka en ka en ka en ka en ka en ka en ka en ka en en en en en
Would you like to react to this message? Create an account in a few clicks or log in to continue.
არმური - ლიტარენა, უფრო კი – ბიბლიოთეკა
Armuri - literary Arena, or library from Georgia (country)
Forum started: Sun 9 Nov 2008
Home   Portal   Register   Log in
არმური Armuri :: მთქმელი და გამგონებელი (ავტორები და ტექსტები) :: პოეტების ქვეყანა
Number of posts : 1342
Subject: შოთა ჩანტლაძე    Thu Jul 23, 2009 2:19 pm
გულანშარო, გულანშარო, - სამეფოო ვაჭართა...
ყველა ქალმა ჩაიარა, - ნესტანი კი არ ჩანდა.
ვინახულე ნავსადგური, - ყველა გემის ბაქანი,
ყველა ბაზრის დუქანი და ყველა საქულბაქონი.
ლხინი იყო, - ამოჰქონდათ ლოთებს სიტყვა გულიდან:
ზოგი ღვინით მთვრალი იყო,ზოგი - სიყვარულითა.
გლოვა მესმა, - ალბათ, სადმე აზიელნი მღეროდნენ:
უმღეროდნენ ტანად ალვას,ქალას - არა ცეროდენს.
უმღეროდნენ და მღეროდნენ ასე გულდამწვარები: -
მეფის კარზე მიიყვანეს, მეფისავე ბრძანებით;
მეფის კარის ფატმანები გახდნენ ნაფატმანები.
გაიოცეს, არ იცოდნენ, ასე თუ რამ დალოცა,
გააოცა მეფეცა და მთელი გულანშაროცა.
შემდეგ, თურმე, უჩინარი სადღაც გაპარულიყო...
დაეძებდნენ, დაეძებდნენ, როგორც ჩვენში სულიკოს,
გულანშარო, გულანშარო, - სამეფოო ვაჭართა...
ყველა ქალი ვიხილე და ნესტანი კი არ ჩანდა.
Number of posts : 1342
Subject: Re: შოთა ჩანტლაძე    Fri Jul 24, 2009 8:01 am
Subject: Re: შოთა ჩანტლაძე    Sun Jul 26, 2009 8:33 am
სადაც მაგიდები თავს გრძნობენ ბუნებრივად,
სადაც გახსენდება,რომ მილიციაში გამოცვალე პასპორტი,
სადაც გახსენდება,რომ ამბულატორიაში ამოგიღეს ჭიანი კბილი,
სადაც რედაქტორი თავს ისე გრძნობს,
Number of posts : 1342
Subject: Re: შოთა ჩანტლაძე    Mon Jul 27, 2009 4:42 pm
და სიყვარული შემომფიცე ღიმილით მერე,
მე დაგიჯერე,რადგან არის ქვეყნად ტყუილი,
რომელიც გინდა დაიჯერო და დაიჯერებ.
და,აი,ახლა,როს უმთვარო ღამეს მინათებ,
შენ გაიღიმე და ის ფიცი უარყავ მერე,
არ დაგიჯერე,რადგან არის ქვეყნად სიმართლე,
რომელიც გინდა არ გჯეროდეს და არ იჯერებ.
Number of posts : 182
Registration date : 27.12.08
Subject: Re: შოთა ჩანტლაძე    Mon Aug 10, 2009 5:56 pm
Number of posts : 1342
Registration date : 09.12.08
Subject: Re: შოთა ჩანტლაძე    Wed Aug 12, 2009 8:33 am
აქ ერთ დროს რეკავდნენ ზარები თამამი
და თითქოს დიდებას ამბობდნენ ღმერთების,
აქ ერთ დროს ილოცდნენ წმინდანი მამანი
და ბოლოს დასტოვეს მონასტრის კედლები.
და ბოლოს დასტოვეს მონასტრის არენი_
სიკვდილის ჟამმა თუ დარეკა,
ქარსა და ქვიშაზე უმიზნოდ ნარენი,
ქარმა და ქვიშამვე წალეკა.
დაინგრა მონასტრის ზეცა და გუმბათი,
დადუმდნენ ზარები და დუმილს უმატეს
და ხმა არ ისმოდა არსაით.
წავიდა წვიმა და მოვიდნენ ქარები,
ციოდა მარიამს და დედის მკლავებში
Number of posts : 97
Registration date : 05.03.09
Subject: Re: შოთა ჩანტლაძე    Thu Aug 20, 2009 11:45 am
მე არც თამადას ვირჩევ ჟინიანს,
რომ გადარევით არ დაიგეშოს,
თუმცა ლექსებში მუდამ ლხინია,
ერთი სტრიქონიც ვერ გაილეშოს.
ცეცხლი გამომყვა ძველთა მამათა,
ლექსებს მივსდევდი მუდამ მადიანს,
ლექსებში გრძნობა დავსვი თამადად
Number of posts : 1342
Registration date : 09.12.08
Subject: Re: შოთა ჩანტლაძე    Sun Feb 07, 2010 7:32 pm
უხსოვარ დროში, ერთმა მოხეტიალე ფაკირმა გამოიგონა უკვდავი თამაში — ჭადრაკი. ამ საოცარმა ხელოვნებამ, როგორცციებ — ცხელებამ, ისე შეიბყრო მთელი ინდოეთი. ყველანი, დაწყებული მეფიდან, გათავებული დაძონძილ მათხოვრამდე, თამაშობდა ჭადრაკს. თამაშის ათასგვარი შესაძლებლობანი აღაფრთოვანებდა და აღაგზნებდა როგორც ჰაშიში, აღმოსავლეთის მცხუნვარე მზისგან დასიცხულ გონებას.
ბრძენმა მოჭადრაკეებმა, ათი წლის განმავლობაში, მოახდინეს ათობით სხვადასხვა აღმოჩენა და უკვე არსებობდნენ ჩემპიონები, რომლებიც ათ პარტიას ერთდროულად თამაშობდნენ და არსებობდნენ ისეთებიც, რომლებიც დაფაზე დაუხედავად თამაშობდნენ. მათ შორის ყველაზე სახელგანთქმული მაინც აბუ-კაირი იყო, რომელმაც ყველა მოწინააღმდეგე დაამარცხა და მსოფლიოს არაოფიციალური ჩემპიონი გახდა. მთელი თავისი სიცოცხლე მან ჭადრაკის საიდუმლოებათა ამოხსნას მიუძღვნა.
ოთხი წლის ასაკში მან უკვე იცოდა თამაშის ძირითადი წესები, ხოლო ათი წლისამ დაამარცხა მოხუცი ჰასანი, რომელიც მანამდე საუკეთესო მოთამაშედ ითვლებოდა მთელს აღმოსავლეთში. აბუ-კაირი მთელი დღეების განმავლობაში იჯდა ჭადრაკის დაფასთან, სწავლობდა სხვადასხვა მდგომარეობებს და ემზადებოდა მოწინააღმდეგის ყველა მოსალოდნელი სვლისათვის.
25 წლის აბუ-კაირი უკვე დაუმარცხებელ ჩემპიონად ითვლებოდა. მისთვის ყველაფერი ჭადრაკი იყო. მან არ იცოდა რა იყო ქალი, ანდა კარტი. ფერმკრთაკი სახით და ანთებული თვალებით იჯდა იგი ჭადრაკის დაფასთან.
იგი მოკვდა 36 წლის ასაკში უცნაური და სამწუხარო, მაგრამ მისი ცხოვრებისათვის დამახასიათებელ პირობებში.
სწორედ იმ დროს ბაღდადში გაიმართა მსოფლიო ტურნირი და აბუ-კაირმა შეუსვენებლად ითამაშა 15 პარტია 4 დღე-ღამის განმავლობაში. მეოთხე დღეს მიმწუხრისას, იგი წამოდგა, შუბლზე ყინული დაიდო და გამოვიდა ოთახიდან, რათა ესუნთქა სუფთა ჰაერით. საღამო ხანი იყო თბილი. აბუ-კაირი მივიდა მდინარესთან. ქარი არხევდა ფოთლებს, მაგრამ აბუ-კაირი ვერ გრძნობდა ქარს. მისი თვალები ანათებდნენ უცნაური ცხელებიანი ცეცხლით. იგი ნახევრად ხურავდა ქუთუთოებს და იცქირებოდა ირგვლივ. მისი მარჯვენა ხელის ორი თითი ფრთხილად ირხეოდა ჰაერში. ბაგეები რაღაცას ჩურჩულებდნენ.
ქვევით, მდინარის პირას, იჯდა ახალგაზრდა გლეხი. მისგან მოშორებით ბალახებზე იწვა ლამაზი ქალიშვილი და ყვავილებიდან გვირგვინს წნავდა. ახალგაზრდა ხშირად იხედებოდა უკან. უეცრად იგი წამოხტა და ნელი ნაბიჯით მიუახლოვდა ქალიშვილს. მისი თვალები მხიარულად ბრწყინავდნენ. მან დააპირა რაღაცის თქმა, მაგრამ უეცრად ვიღაცამ ძლიერი ხელი ჩაავლო ყელში და დასწია უკან. მისი შეშინებული გამოხედვა შეისრუტა აბუ-კაირის ცხელებიანმა თვალებმა. “უკან“, — ჟინიანად წაიჩურჩულა აბუ-კაირმა. “ხომ არ შეიშალე? პაიკი უკან არ დადის!“
— დარჩი იქ, სადაც იჯექი, — ჩურჩულებდა აბუ-კაირი: — იქ შენთვის უმჯობესია. შენს წინ მოძრავი მდინარეა. მას არ შეუძლია შენი მოკვლა,რადგან ეტლი დარბის და კვლავ მხოლოდ სწორ ხაზზე. მეფეს არ შეუძლია უკნიდან შენი მოკვლა, რადგან მას არა აქვს უფლება იმოძრაოს არათავისი გზით. შენ კი შეგიძლია მეფეს გაუკეთო ქიში, ცხადია, იმ შემთხვევაში, თუ მე დაგიცავ შენ. დარჩი შენს ადგილზე და მე შენ გარდაგაქცევ დედოფლად!
ახალგაზრდა არ იძვროდა. მას ეგონა, რომ ჯადოქარი მოევლინა. მან არ იცოდა ჭადრაკის წესები და მისთვის უცნობი იყო, რომ პაიკი, როდესაც ჭადრაკის დაფის ბოლო რიგში მოხვდა, გარდაიქცევა დედოფლად. აბუ-კაირი იდგა ახალგაზრდასთან. მისი თვალები ანთებულიყვნენ, ხელი უკანკალებდა და იგი ველურად იცქირებოდა ირგვლივ.
— აჰა! — სთქვა მან და მჭახედ გადაიხარხარა.
— ერთი გახედე იმ ნაპირს, ხომ არ ამჩნევ რაიმეს?
მაგრამ ახალგაზრდა ვერაფერს ვერ ამჩნევდა.
— ეს იმიტომ, რომ შენ ახალბედა ხარ... მაგრამ ჩემი მოტყვილება კი არ შეიძლება... აი, იმ ნაპირზე... აი, იქ... ბუჩქებთან, ისინი ფიქრობენ, რომ მე ვერ ვხედავ, იქ დგას ფიგურა... ღაღადებდა აბუ-კაირი.
მაშინ ახალგაზრდამ უფრო გულმოდგინედ გაიხედა იქით და საზარელი ღრიალი აღმოსკდა მისი პირიდან. საწინააღმდეგო ნაპირზე ბუჩქებთან მიმალულიყო ძლევამოსილი ვეფხვი. ვეფხვი მოემზადა ნახტომისათვის, მისი ელვარე თვალები მიებჯინა ორივე მამაკაცს.
აბუ-კაირისაგან შეშინებული ქალიშვილი კარგა ხნის უკან გაქცეულიყო. ეხლა არც ახალგაზრდა კაცი იტყოდა გაქცევაზე უარს.
— შენ აქ დარჩები, შენ აქ უნდა დარჩე... — წაიჩურჩულა აბუ-კაირმა და სწვდა მას ხელში. რისი გეშინია? მართალია ის ცხენია, რომელსაც შეუძლია შენი მოკვლა, იმიტომ, რომ იგი აკეთებს ორ ნახტომს წინ და ერთს კი გვერდით, მაგრამ შენ ნუ შეგეშინდება, იგი ვერ მოგკლავს შენ, იგი ხედავს, რომ მე, მეფე, გიცავ შენ, ხოლო კუს პაიკში არავინ გასცვლის. ეს ყველაზე საძაგელი კომბინაციაა. მაგრამ თუ სხვა გზა არ იქნება, უარეს შემთხვევაში მე შეგწირავ შენ და მაშინ ნამდვილად მოვიგებ. მთავარი ხომ პარტიაა. არა ფიგურა, არამედ პარტია.
ახალგაზრდისათვის ეს საკმარისი იყო. მას სრულიადაც არ უნდოდა თავის შეწირვა. მან ფეხი დაუდო აბუ- კაირს, გაუსხლტა ხელიდან და კურდღელივით მოკურცხლა იქვე მდგომ ციხე — სიმაგრისკენ.
— წყეულო ვირო! რისი გეშინია? შენ იქით არ გარბიხარ, საითაც საჭიროა. ეტლი უსათუოდ მოგკლავს შენ და ამით ვერაფერსაც ვერ მოიგებ!— მიაძახა მას აბუ — კაირმა.
ამ დროს ვეფხვმა ჰაერში შეკრა კამარა და აბუ — კაირისაკენ გააკეთა ნახტომი.
— აა... — წარმოსთქვა ჭადრაკის ჩემპიონმა დამცინავად.
— ახალი სვლა! ქიში? ქიში მე? ბავშვური სვლაა!
— სუსტი თამაშია! — მან მშვიდად ჩაიქნია ხელი და ნაბიჯი გადადგა გვერდით.
— ეხლა რაღას იზამ? ეხლა როგორ მეტყვი ქიშს? არავითარ შემთხვევაში არ გამოგივა. ხომ ხედავ, მეგობარო, თამაშის უფრო კარგი ცოდნაა საჭირო. ჯობია დამნებდე. შენი საქმე გათავებულია.
მაგრამ ვეფხვი ეცა აბუ — კაირს, ამოაქცია და გამოღადრა ყელი.
Number of posts : 1342
Registration date : 09.12.08
Subject: Re: შოთა ჩანტლაძე    Fri Feb 12, 2010 10:33 am
გაზაფხულის გრილი ღამეა. ბაღის ბოლოში ვზივარ. გავცქერი თითქმის მიძინებულ ქალაქს და ვოცნებობ. ოცნებაში აღიმართა ჩემი ფიგურა, რომელმაც ტუჩები აამოძრავა და ვიღაცის მიმართ წარმოსთქვა: ,,უნდა იცოდეთ, რომ ჩვენ უკვე კომუნიზმი დავამყარეთ მთელი მსოფლიოს 1/6 ნაწილზე“, მაგრამ ეს არცთუ ისე საოცნებოა — ვფიქრობ ეხლა.
ავხედე ცას, რომელზედაც მთვარე ენთო და ვარსკვლავები ციმციმებდნენ. კარგად დავაკვირდი და მომეჩვენა, თითქოს მთვარე გულივით ძგერდა, ქართველის გულივით. რომელი ქართველის გულივით? ვეკითხები ჩემს თავს, მაგრამ ვინ იცის, რამდენი მადლიანი ქართველის გული ძგერდა სამშობლოსათვის. ვინ იცის ვისი გული ავიყვანე ეხლა მე ცაზე და სამუდამო ბინა გაუჩინე იქ.
ქვევით მტკვარი გარბის, თითქოს უნდა რომ ქვეყნებს ამცნოს ქართველი ხალხის “საქმენი საგმირონია“. მაგრამ, ალბათ ღონდება, როცა დასასრულს უახლოვდება და გულში ფიქრობს: — რა ამაოდ გამოვიარე ამდენი გზა, მაინც ვერ შევძელი წადილის ასრულება და ვინ იცის ამდენ ფიქრსაც ვერ მოასწრებს და მოწინავე ტალღა გულდაწყვეტილი ეშვება აქაფებულ “პონტოს“ ზღვაში. იქაც ჩაიტანს გულის ტკივილს, შეუერთდება და მასთან ერთად კვლავ განაგრძობს უნაყოფო ბრძოლას.
ეს ყოველივე თუ მართლაც ასეა, მაშინ რა მიამიტი ყოფილხარ მტკვარო. რა გაქვთ სადარდელი, ეხლა ის დრო კი არ არის , როდესაც ქართველ ხალხს პირში წყალი ეგუბა. ეხლა მას თამამად შეუძლია ამცნოს მსოფლიოს, რომ ჩვენ, ქართველებს დიადი წარსული გვქონდა და უდიდესი მომავალი გვექნება, რომ ჩვენში ყველაფერი “ქართულია — კარგია.“
ეხლა სხვა დრო დადგა. ეხლა ჩვენ მტრებს ჩაუდგათ პირში წყალი. ცდილობენ ლაპარაკს, ისვრიან სიტყვებს, მაგრამ წყლიან სიტყვებს რა ფასი ექნებათ.
მტკვარი გარბის და მახსენდება არა ნიკოლოზ ბარათაშვილის ლექსი: „ფიქრნი მტკვრის პირას“, არამედ თანამედროვე ქართული პოეტის ლექსიდან ერთ-ერთი ტაეპი...
ამ ოცნებაში ვარ, რომ შეუმნევლად მომიახლოვდა მხარზე თოფგადაგდებული მილიციელი, მომესალმა, შემდეგ საქმიანი ხმით მომმართა: “თქვენი საბუთები, ამხანაგო.“ მე ოცნებიდან ვერკვევი და საბუთებს ვეძებ, მაგრამ ამაოდ.
— რას აკეთებთ ამ ღამეში აქ? — მკითხა მილიციელმა.
— მე პოეტი გახლავარ და ლექსს ვიგონებდი. — მივუგე ნაძალადევი ღიმილით და თან ვფიქრობდი რომ ეს იყო ერთადერთი საშუალება თავის დახსნისა. მან მაზარის ჯიბიდან ამოიღო ასანთი და გაჰკრა. ასანთის ღერი აენთო და მე დავინახე საშუალო ტანის კაცი შავი ულვაშებით და სახის ქართული ნაკვთებით.
მან ამხედ — დამხედა და გაეღიმა, თითქოს დარწმუნდა ჩემს პოეტობაში.
— თქვენ, რაც უნდა იყოს, კანონს არღვევთ და ეხლა ამიტომ მილიციაში უნდა წამობრძანდეთ — შერბილებული ხმით თქვა მან.
მივედით მილიციაში. ჩემი თანამგზავრი მილიციელი გამოცხადდა მორიგე მილიციელთან, მხედრულად გამოეჭიმა, შემდეგ ჩემზე მიუთითა და უთხრა: „აი, მოგიყვანეთ უსაბუთო პოეტი“. იგი მალე გავიდა ოთახიდან და ჩვენ მარტონი დავრჩით.
— თქვენ ლექსებს სწერთ? — შემეკითხა მორიგე მილიციელი.
— დიახ! — რიხიანად მივუგე მე.
— კი მაგრამ, თქვენ არ იცით, რომ არ შეიძლება უსაბუთოდ სიარული ქალაქში?
მე მინდა უთხრა, რომ მე უსაბუთოდ არ დავდივარ და მას წინ დაუდო ჩემი ლექსები საბუთების ნაცვლად.
უცებ ტელეფონის ზარმა დარეკა რამდენჯერმე. მან ხელში აიღო ყურმილი და მომიგო:
“თავისუფალი ხართ, მეგობარო, ეხლა კი ძილი ნებისა.“
მილიციიდან გახარებული გამოვედი. გული სიხარულით ძგერდა, შევხედე ცას და ამ დროს მის მკერდზე მცურავი მთვარე ვიღაც მიუგნებელ და უცნობ ქართველის გულივით კი არ ძგერდა, არამედ საკუთარ გულივით.
სადღაც გამიგონია ასეთი ფრაზები: მე საბჭოთა საქართველოში ვცხოვრობ და ამიტომ მე გამიგებს ყველა, ვისაც კი საბჭოთა ქვეყნის ბედნიერება სურს. მე გამიგებს ყველა, ვისაც ქვეყნის დიადი წარსული და უდიდესი მომავალი სწამს — ესევე შემიძლია გავიმეორო მეც.
უთქვამთ: საქართველო ულამაზესი პოემააო და მეც ვუმატებ: ხოლო ადამიანები კი ამ პოემის დაწყობილი მგრძნობიარე სტრიქონებია. მგრძნობიარე კი ყველაფერს გრძნობს. აი, კიდევ მიზეზი იმისა, თუ რატომ გამიგეს მე.
Number of posts : 118
Registration date : 17.12.08
Subject: Re: შოთა ჩანტლაძე    Sun Feb 14, 2010 5:57 pm
- - - - -- -
ეს გახლავთ ჩვენი უკანასკნელი სიტყვა,
ჩვენი პირველი და უკანასკნელი სიტყვა გახლავთ ეს:
იმათთვის, ვინაც წინ მიგვიძღვოდა ჩვენ,
ჩვენთვის კი იგი — პური და წყალია
და წარმოუდგენელია ცხოვრება უმისოდ.
პატივისცემით უნდა მოგახსენოთ -
იგი კალატოზია სახლის მშენებელი,
იგია მშენებელი, რომელიც კედელში
ფართო კარებს და ფანჯარას ჰკვეთს.
ჩვენი დღეების უბრალო ენაზე,
კაბალისტიკის არ გვწამს არაფერი.
დედამიწაზე იმისათვის არსებობს პოეტი,
რათა ხე მრუდედ არ ამოიზარდოს აროდეს.
ჩვენ ამით მოგმართავთ თქვენ
წიგნთსაცავის ვირთხას რომ გავს.
რამეთუ აგებენ ჰაეროვან კოშკებს
და უმოწყალოდ ფლანგავენ სივრცესა და დროს.
იცავენ პარიზის უკანასკნელ მოდას,
ხოლო ჩვენებურად კი ასე არ არის:
აზრი იბადება არა ბაგეებზე,
არამედ გულისგულში იბადება აზრი.
არ გვწამს არაფერი ალის და ფერიების.
ერთი იღლია მწიფე თავთავებით
ანდა პოეზია საერთოდ არ არის.
სად არიან ისინი, ვინც წინ მიდიოდნენ,
ჩვენი კეთილი და უახლოესი წინაპრები...
მათგან მხოლოდ ცოტანი აღწევდნენ
და ცხოვრობენ ამ გულში.
სხვები კი მუდამ, როცა კი შეეძლოთ,
გამოდიოდნენ სიტყვით და საქმით
მით უფრო მწარეა აღიარება,
რომ მათი პოეზია — კატასტროფაა,
ნაპირზე,ზღვისაგან, მოგდებული ძველი ფიცრები.
ცხვირისა და ხორხის პოეზია,
რომლის საფუძველში ძევს სიტყვის რევოლუცია.
გრძნობისა და იდეის რევოლუციის საფუძველზე.
ნახევარდუჟინი რჩეულების მოჯადოებული წრე:
და დღეს ჩვენ ვიკითხავთ გაოცებით:
რისთვის იწერებოდა ყოველივე ეს?
მისთვის, რომ დაეშინებინათ წვრილი ბურჟუაზია?
რა ტყუილა დაკარგულა დრო!
ბურჟუა რეაგირებს მხოლოდ მაშინ,
როდესაც საქმე ეხება საჭმლის მონელებას.
შეეცადეთ შეაწუხოთ იგი ლექსებით!
პოეზიის სინათლე უნდა უნათებდეს
Number of posts : 11
Registration date : 31.05.09
Subject: Re: შოთა ჩანტლაძე    Tue Feb 23, 2010 6:01 pm
მახსოვს სიფითრე და ჩურჩული თქვენი ბაგისა,
მეუბნებოდნენ - ჩამოგყვებით სამარეშიცო,
სად სიყვარული შეიძლება უსპეტაკესად -
ყველამ დამტოვა, დავშთენილვარ თქვენი ამარა
და ახლა ვხედავ - საიქიოს ვლიან ლანდები;
დიდი ხანია მე მიმელის ჩემი სამარე,
Number of posts : 5
Registration date : 18.03.11
Subject: Re: შოთა ჩანტლაძე    Fri Mar 18, 2011 9:37 pm
რომლებიც ერთმანეთს დაცილებულნი იყვნენ საჭირო
ზამთრის დღე იდგა ქალაქში.
როგორც ტრამვაის გაჩერებასთან მდგარი ხის შემდეგ
ქალაქი იყო ისე ჩვეულებრივი,
რომ ვერ იფიქრებდი ქალაქზე ვერასგზით
უეცრად ქალაქში მოვიდა თოვლი...
ფიფქები იყო ძალიან ფართო.
ფიფქები იყო ძალიან ხშირი.
ფიფქებსა და ფიფქებს შორის აღარ იყო ადგილი
ფიფქები იყო ძალიან მძიმე,
სიმძიმის გამო ძლივს იძროდნენ ფიფქები,
დიდი ცდისა და ტანჯვის შემდეგ
აღწევდნენ ასფალტსა და სახლებს.
ქალაქი აღარ იყო ჩვეულებრივი:
ქალაქის ქუჩებმა მიიწიეს ერთმანეთთან.
ქალაქის ქუჩებმა დაჰგმეს საჭირო დისტანცია.
ქალაქის ქუჩები შეერთდნენ ერთ ქუჩად.
ქალაქში იყო ქუჩა ერთადერთი.
სახლებმა დაჰგმეს საჭირო დისტანცია.
მიუჩოჩდნენ ერთმანეთს და გადაიზარდნენ ერთმანეთში
და ქალაქში იყო სახლი ერთადერთი.
ადამიანებმაც დაჰგმეს საჭირო დისტანცია, —
გადაიზარდნენ ერთმანეთში და გაერთიანდნენ ორ ადამიანად.
ქალაქში იყო ერთადერთი ქალი
და ქალაქში იყო ერთადერთი კაცი...
ქალაქში იყო ერთადერთი სახლი,
ქალაქში იყო ერთადერთი ქუჩა.
ეს ქუჩა შეიკუმშა, დაპატარავდა
და შეიპარა ამ სახლში იატაკად
და თან შეიტანა ამ სახლში
ერთადერთი ქალი და ერთადერთი კაცი.
ქალაქი გახდა ერთადერთი სახლი ორი ადამიანით.
ჭერიდან ეშვებოდა თოვლი იატაკზე.
ამ ოთახში თბილოდა სანეტაროდ.
ამ ოთახში იყო ორი ადამიანი.
და ამ ორ ადამიანს, ალბათ, უყვარდათ ერთმანეთი
Subject: Re: შოთა ჩანტლაძე
Page 1 of 1
Permissions in this forum:
You cannot reply to topics in this forum
არმური Armuri :: მთქმელი და გამგონებელი (ავტორები და ტექსტები) :: პოეტების ქვეყანა
არმური Armuri :: მთქმელი და გამგონებელი (ავტორები და ტექსტები) :: პოეტების ქვეყანა
Jump to: Select a forum||--მართალს ვიტყვი, შევიქნები ტყუილისა მოამბე რად? (საცნობარო)|--მთქმელი და გამგონებელი (ავტორები და ტექსტები)|   |--პოეტების ქვეყანა|   |--მთხრობელთა და მოსათხრობთათვის|   |--ესეებისა და კრიტიკოსთათვის|   |--მთარგმანებელთა და თარგმანთათვის|   |--ლიტერატურა უსაზღვრებოდ|   |--ისტორიისათვის|   |--ბალღოო, აეს არი შენ სამშობლო...|   |--"ლიტერატურის თეორია" – სტუმრად რენე უელეკთან და ოსტინ უორენთან|   |--საკამათო|   |--ბობოისკარი|   |--მინიმალისტური პოეზია|   |--სიტყვითდუელები|   |--მწერლები - მწერლებზე|   |--შეუნდოთ ღმერთმა...|   |--ლიტერატურული კონკურსები|   |--აგორა|   |--სტუმრები და მასპინძლები (ერთნიც და მეორენიც ფეისბუკზე დაიკარგნენ)|   |--"ვერცხლის თასადამც მაქცია" - სტუმრად სანათასთან|   |--არაგვიანი – სტუმრად არაგვთან|   |--"ბრანდი-ბრუნდი" - სტუმრად მარიამ წიკლაურთან|   |--ამაოდ არც მთაწმინდაზე უსეირნიათ - სტუმრად გია არგანაშვილთან|   |--სადისკუსიო კლუბი - სტუმრად ნინი მელივასთან|   |--”ვაჟკაცობისას ამბობენ” და "უკვდავებისა წყაროო" - სტუმრად ვაჟიკა კაწალხეველთან|   |--კაცობრიობა დანა-ჩანგლით ითხრის სამარეს! - სტუმრად ვაჟა ხორნაულთან|   |--ნაფეხურები - სტუმრად ნინო დარბაისელთან|   |--”დარდების შემგროვებელთან” - სტუმრად გოდერძი ჩოხელის გამიხარდასთან|   |--საუბრები სიტყვის ხელოვნების შესახებ - სტუმრად ზევსის დაქალთან|   |--"მზე ხატავს სახლის ფერად რიკულებს..." - სტუმრად კესოსთან|   |--”მითოლოგია ჩემი სისუსტეა...” - სტუმრად ნინო ნეკერიშვილთან|   |--"ცისკარი" – სტუმრად ძველ მეგობართან|   |--ქართული ჟარგონის ლექსიკონი - სტუმრად ლევან ბრეგაძესთან|   |--მზერის გადანაცვლება (მხატვრობა, კინო, თეატრი, მუსიკა)|   |--მხატვრობა არმურზე: "ნიკალა და მარგარიტა"|   |--კინო არმურზე: კამერითაც ცხონდების კაცი|   |--თეატრი არმურზე: მელპომენე და თალია|   |--მუსიკა არმურზე: ხმა - სინათლეა...|   |--Georgian Authors in English|--Deutsche Übersetzung Georgischer Literatur
:: I forgot my password
Yesterday at 1:39 pm by Admin
Yesterday at 1:36 pm by Admin
» ქართული ხალხური პოეზია
Sat Sep 24, 2022 1:47 pm by Admin
Fri Sep 23, 2022 8:05 am by Admin
Fri Sep 23, 2022 7:58 am by Admin
Fri Sep 16, 2022 9:00 am by Admin
Sun Sep 11, 2022 11:39 am by Admin
Bookmark and share the address of არმური Armuri on your social bookmarking website
Free forum | © phpBB | Free forum support | Contact | Report an abuse | Latest discussions