ka ka ka en ka ka ka en ka ka en en en en ka nl en ka en en hi ca en fr ka nl ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka de en es en ka en en ka ka ru en hbs_lat en ca en fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka en hbs_lat en ca en fr ka ka ka hbs_lat en ca en fr ka ka ka ka ka ka ka hbs_lat en ca en fr ka ka ka hbs_lat en ca en fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka en hbs_lat en ca en fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka hbs_lat en ca en fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka en hbs_lat en ca en fr ka ka ka ka en ka ka en ka en ka en en ka en de ka hbs_lat en ca en fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka hbs_lat en ca en fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka hbs_lat en en ka en en ka en en en en ka ka ka ka ka en en ka ka ka en en en en en en en ka en ka en ka en ka en ka en ka en ka en ka en en en en en
Would you like to react to this message? Create an account in a few clicks or log in to continue.
არმური - ლიტარენა, უფრო კი – ბიბლიოთეკა
Armuri - literary Arena, or library from Georgia (country)
Forum started: Sun 9 Nov 2008
Home   Portal   Register   Log in
არმური Armuri :: მთქმელი და გამგონებელი (ავტორები და ტექსტები) :: ესეებისა და კრიტიკოსთათვის
Number of posts : 7134
Subject: ზურაბ კიკნაძე    Wed Oct 06, 2010 8:53 am
ზურაბ გიორგის ძე კიკნაძე დაიბადა 1933 წლის 3 ოქტომბერს, თბილისში. 1940-1951 წლებში სწავლობდა თბილისის მე-7 ვაჟთა სკოლაში. 1951 წელს ჩაირიცხა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში, რომელიც დაამთავრა 1956 წელს სემიტოლოგიის განხრით.
1956-1960 წლებში სწავლობდა საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ასპირანტურაში შუმეროლოგიას. 1960 წლიდან და 1977 წლიდან დღემდე საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის აღმოსავლეთმცოდნეობის ინსტიტუტის მეცნიერ-თანამშრომელი ძველი აღმოსავლეთის ენათა განყოფილებაში. 1977 წლიდან არის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფოლკლორისტიკის კათედრის გამგე, თსუ დიდი საბჭოს წევრი. 2002 წლიდან მოღვაწეობს. ს. ორბელიანის სახელობის თეოლოგიის, ფილოსოფიის, კულტურისა და ისტორიის ინსტიტუტში.
1992 წელს იყო სახელმწიფო საბჭოს წევრი, 1992–1993 წლებში – ადამიანის უფლებათა დაცვის სახელმწიფო კომიტეტის თავმჯდომარის პირველი მოადგილე. 1996 წლიდან არის „გაერთიანებულ ბიბლიურ საზოგადოებათა საქართველოს წარმომადგენლობის“ მრჩეველთა საბჭოს თავმჯდომარე.
1985 წელს დაიცვა სადოქტორო დისერტაცია თემაზე „ქართულ რელიგიურ გადმოცემათა სისტემა“. 1986 წლიდან ფილოლოგიურ მეცნიერებათა დოქტორი, თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის პროფესორი.
2006 წლიდან ილიას უნივერსიტეტის პროფესორი.
არის რამდენიმე წიგნისა და არაერთი სამეცნიერო ნაშრომის ავტორი; პეტერბურგის, მოსკოვის, იერუსალიმის, ხოლონის, პარიზის, რომის საერთაშორისო სამეცნიერო კონფერენციების, ბიბლიური საზოგადოების ფორუმების (ბუქარესტი, კვიპროსი, მოსკოვი, ბრიუსელი) მონაწილე. სხვადასხვა დროს ლექციებს კითხულობდა პეკინში, როდოსში, მალაგასა და გრანადაში.
ზურაბ კიკნაძეს ჰომეროსის „ოდისეის“ თარგმნისათვის (1975, თ. ჩხენკელთან ერთად) 1978 წელს მიენიჭა ივანე მაჩაბლის სახელობის პრემია. არის თბილისის უნივერსიტეტის სახელობის პრემიის ლაურეატი(1986 წ.), მიენიჭა სახელმწიფო პრემია (2005 წ.) ავტორთა ჯგუფთან ერთად პუბლიცისტიკის დარგში წიგნისათვის ,,საყმაწვილო მითოლოგიური ლექსიკონი". მიღებული აქვს ივანე ჯავახიშვილის მედალი (2006 წ.)
პირველი თარგმანი – „გილგამეში“ (შესავლით, ლექსიკონითა და კომენტარებითურთ) 1963 წელს გამოაქვეყნა.
ზურაბ კიკნაძის კვლევის სფეროა შუამდინარული ლიტერატურა, შუამდინარული მითოლოგია და შუამდინარული რელიგია; ქართული მწერლობა, ქართული ფოლკლორი და მითოლოგია; ქრისტიანობა და ქრისტიანული კულტურა; ბიბლიის (ძველი და ახალი აღთქმის) თარგმანი და ეგზეგეტიკა, საზოგადოებრივი პრობლემები.
* გილგამეშის ეპოსი, 1963 წ.
* თამუზის სიზმარი 1969 წ.
* შუამდინარული მითოლოგია, 1976, 1979, 2006 წ. წ.
* შუამდინარული მითოლოგიის ლექსიკონი, 1984 წ.
* ძველი შუამდინარული პოეზია, 1987 წ.
* ხამურაბის კანონები, 1988 წ.
* საუბრები ბიბლიაზე, 1989 წ.
* ქართული მითოლოგია I, „ჯვარი და საყმო“, 1996 წ.
* შობიდან შობამდე, 1998 წ.
* ავთანდილის ანდერძი, 2001 წ.
* ქართული ხალხური ეპოსი, 2002 წ.
* მითოლოგია, VIII კლასის სახელმძღვანელო, 2002 წ.
* ძველი აღთქმის წუთისოფელი, 2003 წ.
* ქართული მითოლოგია (მითოლოგიური ენციკლოპედია ყმაწვილთათვის), 2004 წ.
* „ხუთწიგნეულის თარგმანება“, თბ.: ქრისტიანული თეოლოგიისა და კულტურის ცენტრი, 2004 წ.
* ანდრეზები, აღმოსავლეთ საქართველოს მთიანეთის რელიგიურ–მითოლოგიური გადმოცემები, 2009.
ლიტარეა - ზურაბ კიკნაძე ''მითი და ლიტერატურა''
რომელი იყო პირველი? მითი დაიბადა ლიტერატურისგან, თუ ლიტერატურა მითისგან?
ზურაბ კიკნაძის ექსკურსი მითოლოგიასა და ლიტერატურაში.
Last edited by Admin on Sun Jun 13, 2021 11:45 am; edited 4 times in total
Number of posts : 7134
Registration date : 09.11.08
Subject: Re: ზურაბ კიკნაძე    Wed Oct 06, 2010 8:56 am
როცა სტარკიდი დაბერდა და თითქმის დაბრმავდა, სულმუდამ იმის მოლოდინი აწუხებდა, რომ საწოლში მოკვდებოდა და არა სისხლიან შეტაკებაში. რაკი მხოლოდ ბრძოლაში დაცემულთა ხვედრია ვალჰალა, "ჩალაზე სიკვდილი" კი - არათუ საძრახისი ("საძრახ ას სიკვდილ", იგულისხმება ბუნებრივი სიკვდილი), არამედ სამუდამო დაღუპვა, სხვა რა დარჩენოდა სტარკიდს, თუ არა მკვლელის მისაზიდად კისერზე ჩამოეკიდა ბრძოლებში მოხვეჭილი ოქროთი სავსე ქისა და ველად გასულიყო. მკვლელიც გამოჩნდა: დაუძლურებული მოხუცი მოკლა ოქროზე დახარბებულმა ხატერმა, რომლის მამა სტარკადს ჰყავდა მოკლული.
ისლანდიური საგის ეს ეპიზოდი პარადიგმა იყო სტარკიდის ბედში ჩავარდნილი ყველა თავმოყვარე ადამიანისთვის, ვინც მთელი სიცოცხლე კვებავდა თავს მოწოდებით, რომ სახელი აუცილებელია, სიცოცხლე არ არის აუცი-ლებელი.
მსოფლიო პოეზიაში უმოკლესი ბალადა გვამცნობს:
"ერთი ვაჟკაცი ფხოველი შავწყალს საომრად დადგაო,
ადგა და შინ წამოვიდა, გზად შავანელი შახვდაო.
ჩაჭრეს ჩაკაფეს ერთურთი, მაშველი აღარ შაშჩაო.
ცითა მოვიდა ყორანი, მაგათ ნაომარს დახყვაო,
ჯერა დაითვრა სისხლითა, მერე ლეშ ჭამა, გაძღაო.
ადგა და ისევ წავიდა, მაგათ ვაგლახი დასცაო:
ორნივ ყოფილან უჭკონი, ერთმ მაინც რად არ დათმაო."
ჩანაწერს ახლავს მისი პირველჩამწერის (თედო რაზიკაშვილის) შენიშვნა: "მე ამათი ვერა გავიგე რა: ვინ იყო შავანელი ან სადაური".
გასაგებია ეს გაუგებრობა. ამ თითქოს უმიზეზო და უაზრო შეტაკების ჰერმენევტიკა მხოლოდ და მხოლოდ იმ საზოგადებისთვის არის გასაგები, სადაც მუშაობს მოწოდება სახელი აუცილებელია, სიცოცხლე არ არის აუცილებელი. ყორანი სხვა საზოგადოებიდან არის მოსული. ის იკვებება ამ მოწოდების შედეგით, მაგრამ დასცინის მოწოდებას.
Last edited by Admin on Sun Jun 13, 2021 11:46 am; edited 2 times in total
Number of posts : 7134
Registration date : 09.11.08
Subject: Re: ზურაბ კიკნაძე    Wed Oct 06, 2010 9:09 am
Pontifex - "ხიდის მკეთებელი"
კოპალობის დღესასწაულზე, რომელიც აგვისტოს ბოლოს იმართება ფშავში, უძილაურთის თემში, მლოცველთა პროცესია დეკანოზის წინამძღოლობით, რომელიც ნახევარი საათის სავალზე წინ უსწრებს მათ, მიემართება სოფლიდან აღმართებზე, ირემთკალოს გავლით, ციხეთგორისკენ. ირემთკალოდან, სადაც ეული სამრეკლოა აღმართული, პროცესია გაივაკებს და ახლა დაღმართს დაუყვება, გაივლის ტყეს და მიადგება სწრაფმდინარ და წყალუხვ ღელეს, რომლის გაღმა, დაკიდებული აღმართის ბოლოს, ხატის პირველი შენობები გამოჩნდება. ბილიკი აგიყვანს დაფერდებულ გორზე - აქეთ ფშავია, იქით - ხევსურეთი, ლიქოკის ხეობა, ხეობის სოფელი აკუშო. აქ წელიწადში ერთხელ ერთმანეთს ხვდებიან ხევსური ხუცესი და ფშაველი დეკანოზი, ორივენი კოპალას მსახურნი. ფშავის მხრიდან წამოსული დეკანოზი ორიოდე თანმხლებ პირთან ერთად, რომელთაგან ერთი ამ კუთხის გასაცნობად ჩამოსული უცხო ეთნოლოგია, მიადგა წყალს. ის ნახევარი საათი, რომელიც მას მლოცველთაგან შორავდა, და სარტყელში უკანა მხრიდან ამოჩრილი ცული დეკანოზს დასჭირდა გასული წლის განმავლობაში იავარქმნილი ხიდის აღსადგენად, ხიდისა, რომელსაც დროშიონი და მლოცველი გაღმა ნაპირზე უნდა გადაეყვანა. ეს ხდებოდა ყოველ წელიწადს და ამ ბუნებრივ საქმიანობაში უჩვეულო არაფერი იყო. მაგრამ როგორც კი დეკანოზი შეუდგა ხიდის გამართვას და აამუშავა თავისი ხელსაწყო, იმ უცხოელს აღტაცებით აღმოხდა: პონტიფექს! ახლაღა მიხვდა, თუ რატომ ეწოდებოდა ეს სახელი - "ხიდის მკეთებელი" - ძველი რომაული რელიგიის ქურუმს, რომელსაც ამ ფშაველი დეკანოზის მსგავსად ორ სამყაროს შორის ხიდის გადება ევალებოდა. Pontifex!
Number of posts : 7134
Registration date : 09.11.08
Subject: Re: ზურაბ კიკნაძე    Wed Oct 06, 2010 9:10 am
ხატში დეკანოზი აღარ იყო, ჯვარსაც რატომღაც არავინ მოუთხოვია, არავინ დაუმიზეზებია იმის ნიშნად, რომ თავის მსახურად ირჩევდა, არც ვინმე ყოფილა გაურჩებული ოქრომჭედელ თაველიქასავით, რომელიც ჯვარმა თვალისჩინის წართმევით დასაჯა და, როცა დღეობა მოახლოვდა, არავინ იყო, რომ დღესასწაულს გაძღოლოდა, - პირველ რიგში, საყმოს შეწირული საკლავი დაეკლა, როგორც წესი მოითხოვდა. ამ გაუგებრობაში და რაღაც გაურკვეველ უიმედო მოლოდინში რომ იყვნენ, გამოჩნდა კაცი, რომელმაც იკისრა დეკანოზის მოვალეობა. პირველივე საკლავის დაკვლას რომ შეუდგა, რამდენჯერაც ყელზე დააღირა სამსხვერპლო პირუტყვს სატევარი, იმდენჯერ ბარძაყში დაიცა. სირცხვილეულმა ხელიდან გააგდო მახვილი და გაეცალა იქაურობას.
კაცი დაკოჭლდა, ცალ ფეხს აყოლებდა. დეკანოზობა რომ არ გამოუვიდა, მაინც სასარგებლო, თუმცა ხეიბრისთვის არცთუ შესაფერის სამსახურს - ფოსტალიონობას მიჰყო ხელი.
ღამით რომ ეს ამბავი მოვისმინეთ, დილით სოფლად გასულები ვხედავთ კაცს, ახლად მოსულ თოვლში კოჭლობით ჩვენკენ გზას მოიკვლევს, მხარზე ფოსტალიონის ჩანთა ჰკიდია. პირველი, რაც გავიფიქრეთ, ეს იყო: დეკანოზი ხომ კაცსა და ჯვარს შორის შუამავლობს, ასევე შუამავლობს ფოსტის მსახური კაცთა შორის.
საკრალური შუამავლობა თუ ეკრძალებოდა, სეკულარული ხომ მისთვის ნებადართული იყო.
Number of posts : 7134
Registration date : 09.11.08
Subject: Re: ზურაბ კიკნაძე    Wed Oct 06, 2010 9:12 am
ნახტომს ვუწოდებ ალუდას საქციელს, ზნეობრივ აქტს, რომელმაც შეძრა საზოგადოება, - ნახტომს, რადგან არსაიდან ჩანს, რომ გუშინდლიდან ან გუშინწინდლიდან მასში მზადდებოდა ეს გარდატეხა. ერთადერთი, რითაც ის ბევრისგან გამოირჩეოდა, დავლათიანობა იყო, რომელიც მას თუმცა არ უშლიდა ხელს ჩვეულებისამებრ ეჭრა და ეჭრა მტრის მარჯვენა. საფიხვნოს თავსაც ბევრჯერ მჯდარა, გზიანი სიტყვაც ბევრჯერ უთქვამს, ორთაბრძოლაშიც ბევრჯერ მოხვედრილა, «არ მოგხვდაუაც" ბევრჯერ შეუძახნია, შესაძლოა, მუცალისთანა ვაჟკაცებსაც ბევრჯერ გადაყრია, მაგრამ იმ კაცთან იმ წამს და იმ ადგილას შეხვედრამ გადაწყვიტა მისი და მთელი საზოგადოების ბედი, რომელიც თუმცა არა მასავით ერთიანი აქტით, არამედ თანდათანობით, უკვე მის გარეშე, დაიწყებდა გარდაქმნას.
Number of posts : 7134
Registration date : 09.11.08
Subject: Re: ზურაბ კიკნაძე    Tue Nov 23, 2010 11:22 am
მედეას უსიყვარულოდ იასონი ვერ მოიპოვებდა ოქროს საწმისს, რისთვისაც ის მისმა მუხანათმა ბიძამ გააგზავნა კოლხეთში. საწმისი, ტყავი გრძნეული ცხვრისა, იმ ქვეყანას უნდა დაბრუნებოდა, საიდანაც მოვიდა. ეს აუცილებლობა იყო ელადის ისტორიით განპირობებული.
მედეას, სიყვარულის ნესტრით დაკოდილს, ეჩვენებოდა, რომ იასონი ოქროს საწმისის წასაღებად კი არ იყო მოსული, არამედ მის მოსატაცებლად. ასეთი იყო მისი "ცრუ სიზმრები". ის მზად იყო თავად შებმოდა იმ რვალისჩლიქებიან ხარებს, რომელთა გახედნა აიეტმა იასონს დაავალა საწმისის სანაცვლოდ. მზად იყო იმ ბუმბერაზებსაც შერკინებოდა, რომლებიც გველეშაპის დათესილი კბილებიდან იბადებოდნენ ხოდაბუნის ორნატებიდან. ასეთი იყო მისი სიზმრები.
მაგრამ უყოყმანოდ როდი მიუღია მედეას გადაწყვეტილება დახმარებოდა მის მომნუსხველ უცხოელს ძნელი დავალების შესრულებაში და, ბოლოს, საწმისის გატაცებაში. ის გრძნობდა, რისი გაწირვა მოუწევდა ამისათვის. როცა ეროსის ისარი შეუმსუბუქდებოდა, ასე ფიქრობდა: "ვაი, მე ბედკრულს... უბედურება არ მოიტანოს ამ უცხოელმა ჩვენს ქვეყანაში... დაე, შორს თავის სახლში დაქორწინდეს აქაველ ასულზე, მე კი დამრჩეს ჩემი სიქალწულე და მშობლიური სახლი..." ყოველი ფიქრი უცხოელზე და დაუოკებელი სურვილი მისი დახმარებისა "ბოროტ ზრახვად" მიაჩნდა, მაგრამ ვერაფრით მოეთოკა თავისი გრძნობები, იასონისთვის კი საარაკო გმირობის ჩადენას ეპირებოდა...
იასონის სიყვარულისთვის მან გათქვა არა მხოლოდ ქვეყნის საიდუმლო, უღალატა არა მხოლოდ მამას, არამედ სასიკვდილოდ გასწირა თავისი უმცროსი ძმაც, რომლის სხეული ნაჭრებად დაანაკუწა და ზღვაში გადაყარა, რათა მათ აკრეფაში დადევნებული მამა აიეტი დაბრკოლებულიყო, მათ უსაფრთხოდ გაეღწიათ კოლხეთის საზღვრებიდან.
იოლკოსში, სადაც ისინი უკვე დაქორწინებულნი წავიდნენ, მედეას მოუხდა ახალი სისასტიკის ჩადენა კვლავ იასონის სიყვარულისა და "ბედნიერებისათვის": მართალია, პელიასი, რომელმაც მოკლა კანონიერი მეფე იოლკოსისა უფლისწულთან ერთად, სასჯელს იმსახურებდა და ღირსი იყო შურისგებისა, მედეას მოქმედებამ ყოველგვარ სისასტიკეს გადააჭარბა: მისსავე ქალიშვილებს, დაჯერებულებს, რომ ამ ნაჭრებიდან მათი ბეხრეკი მამა კვლავ ჭაბუკად აღდგებოდა, მისი სხეული დააჭრევინა.
შურისგება აღსრულდა, მაგრამ თავის ქვეყანაში ბედნიერების ნაცვლად, იასონს უცხოობა ერგო წილად. მედეასთან ერთად ის განდევნეს იოლკოსიდან. დევნილნი დასახლდნენ კორინთოში და, თუმცა მოკვეთილნი, ათი წელი ბედნიერად ცხოვრობდნენ.
კორინთოში, სადაც ბევრი საბედისწერო ამბავი მომხდარა, კიდევ ერთი განსაცდელი ელოდა მედეას.
მეფობადაკარგულმა იასონმა განიზრახა, კორინთოში ეცადა ბედი. რა იქნებოდა საჭირო იმისათვის, რომ ის გამეფებულიყო, თუნდაც უცხო ქვეყანაში, როგორიც მისთვის კორინთო იყო? ის ამ ქვეყნის მეფის ასულზე უნდა დაქორწინებულიყო. ეს იყო რეუსა (ან გლავკე), კრეონის ასული, რომელიც სამკვდროდ შეურაცხყოფილი მედეას მსხვერპლი შეიქნა: მის მიერ "საქორწილო ძღვნად" გაგზავნილმა მოწამლულმა პეპლოსმა გადაბუგა ის თავის მამასთან ერთად, რომელიც მის გადარჩენას შეეცადა.
მაგრამ ბოლომდე იყო ნაძიები შური? დაკმაყოფილებული იყო მედეას შეურაცხყოფილი ღირსება? ვინ იყო რეუსა იასონისთვის? მხოლოდ საშუალება მეფობის მისაღწევად. იასონს მომავალი წინ ჰქონდა - კიდევ გამოჩნდებოდა მის ცხოვრებაში სხვა რეუსა. მაგრამ თუ შეხვდებოდა კიდევ მედეას მსგავსი, რომელიც ყველაფერს გასწირავდა მისთვის? (მაგრამ ის სანაცვლო ერთგულებას მოითხოვდა მისგან). და, აჰა, იგრძნო რა, რომ არ იყო სავსე შურისგების თასი, მედეამ ახალი სისასტიკე ჩაიდინა, როგორიც ჯერ არ ენახა მრავალ ტრაგიკულ ამბავთა განმცდელ ელადას. პავსანიას, ელადის მოგვიანო აღმწერელს, უნახავს ორი დახოცილი ბავშვის საფლავი კორინთოში. ესენი იყვნენ მერმეროსი და ფერეთი - შვილები იასონისა და მედეასი. მედეამ დახოცა ისინი იასონის გასამწარებლად, რისთვისაც ის თავის სიმწარესაც არ მოერიდა, საკუთარი თავიც არ დაინდო. იქნებ მან შური მხოლოდ იასონზე არ იძია, არამედ საკუთარ თავზეც იმ ყველაფრისთვის, რაც უმადური იასონისთვის ჩაიდინა?
ადამიანისთვის აქ მთავრდება ცხოვრება და სიცოცხლეც. მაგრამ ამბობენ, რომ მედეა არ ყოფილა ჩვეულებრივი ადამიანი. მისი პაპა ჰელიოსი იყო, მისი მამიდა ქალღმერთი კირკე. ამ წინაპრების მქონე მედეას ცხოვრება არ წყდება იმ საბედისწერო წამების შემდეგ, როცა ის აღმოჩნდა საკუთარი ხელით ნამოქმედარის წინაშე. სხვა თქმულებით, მას არ დაუხოცავს ბავშვები - ჰერას საკურთხევლისთვის მიუბარებია ისინი, როგორც საყვედური იასონზე. გააფრთებულ კორინთელებს კი ჩაუქოლავთ. დევნილ მედეას ათენისთვის შეუფარებია თავი და ყველაფერი თავიდან დაწყებულა: ის მისთხოვდა ათენის მეფეს ეგევსს, უშვა მას ძე - მედონი, და, როცა თესევსი, ეგევსის ვაჟი, მამის უცნობად დაბრუნდა ათენში, გრძნეულმა მედეამ მასში გამოიცნო ეგევსის მემკვიდრე და, იმის შიშით, რომ თავის შვილს ტახტი აღარ შეხვდებოდა, შთააგონა მამას შვილის მუხანათურად მოკვლა. როცა ყველაფერი გაირკვა, მედეა კვლავ ლტოლვილი ხდება, ამჯერად შვილთან, მედონთან ერთად. ამბობენ, მედონს დაუარსებია ქვეყანა მიდია და ერთ-ერთ ბრძოლაში დაღუპულა. კვლავ მარტოდ დარჩენილი მედეა საბოლოოდ მისგან ერთხელ გაწირულ კოლხეთს უბრუნდება, კოლხეთში - კუთაიას, რომელიც მას გველებისგან ალყაშემორტყმული დახვდება. მედეა იხსნის თავისი ჯადოქრობით ქალაქს არა მხოლოდ გველებისგან, არამედ უზურპატორი პერსევსისგანაც, რომელსაც თავისი ძმისათვის, აიეტისთვის, ტახტი აქვს წართმეული. მედეა აღადგენს სამართლიანობას, აღასრულებს უკანასკნელ შურისგებას და ყველაფერი თავის საწყისს უბრუნდება. აიეტი, ძე ჰელიოსისა, კვლავ კოლხეთის ტახტზეა.
მედეა კვლავ მისი ერთგული ასულია, არავითარი კვალი იმისა, რაც ჩაიდინა და რაც თავს გადახდა. ეს ყველაფერი სიზმარი იყო.
ის კვლავ მარტოდმარტოა, მაგრამ ფხიზელია ახალი იასონის მოლოდინში.
Last edited by Admin on Sun Jun 13, 2021 11:38 am; edited 1 time in total
Number of posts : 7134
Registration date : 09.11.08
Subject: Re: ზურაბ კიკნაძე    Mon Dec 13, 2010 9:49 pm
დრო თუ გაჩერდა, ის სივრცედ გადაიქცევა. მარადისობა სივრცედ ქცეული დროა (რ. გენონი), როცა დასამაბიდან ყველა განვლილი წამი ერთდროულობაშია მოქცეული.
როცა დრო ვექტორს დაკარგავს, ეს ჩერდება. არც წინ მიდის, არც უკან ბრუნდება. ამ დროს დრო თავის შიგნით, სიღრმეში ჩაბრუნდება და სხვა განზომილებაში გადავა. ამის მეტაფორა მორევია, ღურღუმელი. გინახავთ: წყალი დუღს, მასში ჩავარდნილ ნაფოტს ათამაშებს, ნაფოტი არც წინ მიდის, არც უკან ბრუნდება. ბვშვებს აფრთხილებდნენ მისგან, ჩათრევა იცის. მარადისობა ჩაგითრევს.
თუ მდინარე დროჟამის განმავლობის (ხანიერების) სიმბოლოა, მორევი მარადისობას გამოხატავს.
ბორბალი ბრუნავს თავისი ღერძის გარშემო, რომელიც უძრავია. ამრიგად, ბორბალი, რომელიც ბრუნავს, დროჟამის სიმბოლოა, და ღერძი, რომლის გარშემოც ის ბრუნავს, მარადისობაა. ამრიგად, მარადისობის გარეშე დროის განმავლობაც არ არის.
თუ დრო გადის, მარადისობის ფონზე გადის.
პლატონისგან იმ ცნობილი პასუხის ("ტაბლისა და თასის დასანახად თვალები გაქვს, ტაბლობისა და თასობის დასანახად კი გონება არ გაგაჩნია") მიღების შემდეგ სირცხვილეული დიოგენე ხელში იჭერს ანთებულ ფანარს და ადამიანს უწყებს ძებნას. ფანარი გონების სიმბოლოა, მის შუქზე ძიებაც სიმბოლურია. დიოგენი სრულყოფილ ადამიანს ანუ ადამიანობას უნდა ეძებდეს, რაც იმას ნიშნავს, რომ კვლავ პლატონის მოძღვრების თანახმად (რომელიც მან უარყო), მას ოდესღაც ნანახი უნდა ჰქონოდა ადამიანობის იდეალური ხატი, სხვანაირად - საძებარიც არაფერი იქნებდა.
არც ადამიანი, არც ცხოვრება, არც საუკუნე, არც რაგინდარა ნივთი - თუნდაც ხელოვნების ეჭვმიუტანელი შედევრი - სრულყოფილი რომ არ არის, ამას გრძნობს ადამიანი. და თუ გრძნობს, მაშ, ჯერ კიდევ არ გაუწყვეტია კავშირი იდეალურ სამყაროსთან. მასში ჯერ კიდევ ბჟუტავს ღვთის ხატი - სრულყოფილი ადამი.
Number of posts : 7134
Registration date : 09.11.08
Subject: Re: ზურაბ კიკნაძე    Mon Jan 03, 2011 1:09 pm
მირჩა ელიადე ერთგან წერს: "საკვირველია, რომ იმ კულტურებშიც კი, სადაც ქალწულობა დიდ პატივშია, ახალგაზრდა ქალ-ვაჟის შეხვედრას არათუ ითმენდნენ, არამედ მშობლები ხელს უწყობდნენ კიდეც. ეს იყო არა ზნეობის რღვევა, არამედ ქალის საკრალობის გახსნის დიდი საიდუმლო, სიცოცხლისა და ნაყოფიერების წყაროებთან შეხება. ქალიშვილების ქორწინებამდელი თავისუფლება სრულიადაც არ იყო ეროტიული ხასიათისა, მისი ბუნება რიტუალური იყო და შეადგენდა დავიწყებული მისტერიის ნაწილს და ნაკლები კავშირი ჰქონდა მიწიერ სიამეებთან".
რომელ კონკრეტულ კულტურასაც არ უნდა გულისხმობდეს ამ ნაკვეთში განთქმული რელიაგიათმცოდნე და მითოლოგოსი, ეს სიტყვები თითქოს საკუთრივ ხევსურული სინამდვილის მიმართ არის ნათქვამი, ელიადეს კი, საეჭვოა, ოდესმე გაეგონოს მათი სახელი. ყოველ შემთხვევაში არსად თავის მრავალრიცხოვან ნაწერებში იგი არ ახსენებს ხევსურებს და არც მათთვის ნიშანდობლივ სწორფრობის ჩვეულებას, რომელსაც, გავბედავ და, მტკიცედ და მკაცრად ჩამოყალიბებულ ინსტიტუციას ვუწოდებ. მართალია, მითოსი წარსულისკენ არის ორიენტირებული, მაგრამ არ არის აუცილებელი, რომ მითოლოგოსიც მხოლოდ წარსულისკენ იხედებოდეს, არად აგდებდეს აწმყოს და ძირითად აქცენტს საგნის, მოვლენის გენეზისზე აკეთებდეს. რატომ უნდა იყოს ძირითადი ამოცანა ჩხრეკა "დავიწყებული მისტერიისა", რომლის სუბიექტთა შინაგანი სამყარო ჩვენთვის უიმედოდ დახურულია, და არა გამოძიება საზრისისა, რომელსაც დღემდე (ჩვენს ცივილიზაციამდე) ცოცხლად შემორჩენილი რიტუალი ან წეს-ჩვეულება შეიცავს?
რა არის საზრისი ან მიზანი სწორფრობისა, რომლის კუდები უკანასკნელ დრომდე შემონახული იყო ხევსურეთის თემებში (საზოგადოებებში). რატომ იყო, რომ სოფლის ხალხმრავლობის დროს - ქორწილი იქნებოდა თუ სხვა რამ დღესასწაული, საზოგადოებას აუცილებლად მიაჩნდა, რომ ერთმანეთის თანხმობით დაწყვილებული ქალ-ვაჟი ერთად დაწოლილიყვნენ ანუ, ადგილობრივი ტერმინოლოგით თუ ვიტყვით, "წოლა-დგომის" წეს-ჩვეულება შეესრულებინათ. ღამით, მრავალსტუმრიანი სახლის აურზაური რომ მიწყდებოდა, ქალი მიდიოდა ვაჟთან და წვებოდა მის გვერდით. დილამდე საუბრობდნენ ისინი ხელგადახვეულნი, ის კი, რისი მოლოდინი შეიძლება ჰქონდეს დღევანდელ ადამიანს, არ ხდება. თითქოს ყველაფერი მზადდება იმისათვის, რომ ის მოხდეს, მაგრამ არ ხდება. წყვილს შორის სწორფრობის დაუწერელი კოდექსის სატევარი დევს. როგორც კი ვაჟი ზღურბლის გადალახვას შეეცდება, ქალი დგება და მიდის უხმაურად, უსკანდალოდ სტოვებს ვაჟს. ქალი უფრთხილდება ვაჟის ღირსებას. ვაჟი რომ მიდიოდეს ქალთან, როგორც ფშაურ წაწლობაშია, ვაჟის მიერ ზღურბლის გადალახვის მცდელობისას ქალი იძულებული იქნებოდა გაეძევებინა ვაჟი, რაც გახმაურების შემთხვევაში დიდ სირცხვილად ჩაეთვლებოდა მას. ამაშია კარდინალური განსხვავება ხევსურულ სწორფრობასა და ფშაურ წაწლობას შორის. სწორფრები არათუ მიილტვიან ხორციელი თანაყოფისკენ, არამედ მათ, როგორც "ძმობილ-დობილთ" (ასე იწოდებიან ერთმანეთის მიმართ სწორფრები), ქორწინებაც კი ეკრძალებათ. სწორფრობისა და ქორწინების დროჟამი დასაბამითვე განხვავებულ მდინარებებს ეკუთვნიან. ისინი არ კვეთენ ერთმანეთს, მაგრამ როცა კი გადაიკვეთებიან - და ეს მომხდარა - შეუღლებული სწორფერნი თემიდან მოიკვეთებიან და საბოლოოდ მათი სიცოცხლე ტრაგიკულად მთავრდება. მკაცრი აზრით, სწორფრობის ჩვეულება არა საერთო ხევსურული, არამედ საკუთრივ არხოტული წარმოშობისაა. ნათელა ბალიაური (1886-1988), რომელსაც ეკუთვნის ჩანაწერები არხოტისა და პირაქეთი ხევსურეთის სწორფრობის შესახებ (გამოქვეყნდა სათაურით "სწორფრობა ხევსურეთში", თსუ, 1991), განასხვავებს არხოტულ და არაგვულ (პირაქეთ ხევსურულ ან ბუდეხევსურულ) "წოლა-დგომას" ერთმანეთისგან, ხედავს რა ამ უკანასკნელში რღვევის ნიშნებს, რამაც კულმინაციას და საბოლოო გადაგვარებას ფშაურ წაწლობაში მიაღწია. მკითხველს ვგზავნი სწორედ ამ წიგნთან, რომლის ავტორი შიგნიდან, როგორც ერთი მონაწილე, აღწერს სწორფრობას და არა როგორც გარედან მისული ეთნოგრაფი აღწერდა. აქ კი ერთ პარალელს მოვუხმობ მისი საზრისის უკეთ წვდომისათვის.
ორ ასპარეზზე გამოიცდება ყმა: ერთგან საბრძოლო ცდაში, "ველზე", სიკვდილ-სიცოცხლის ზღვარზე, მეორეგან სწორფრულ ცდაში - ნებადართულისა და აკრძალულის ზღურბლზე. ერთგან - დღის კაშკაშა სინათლეზე, მეორეგან - ბნელი ღამის იდუმალებაში. ველობა ნამდვილად ქმნის საზღურბლო სიტუაციას, სადაც სიკვდილ-სიცოცხლის მიჯნაზე მოყმის ეკსისტენცია ვლინდება. მაგრამ არის ერთი ნაკლებ სახიფათო ასპარეზი, სადაც მოწმდება მისი ღირსება. კეჭნაობაში ნორმით დაშვებულზე მეტი სიღრმის ნაკაწრი სიმხდალეში ეთვლება მოწინააღმდეგეს, რომელსაც გადამეტებულმა ემოციამ თუ შიშმა ვერ გამოაზომინა ჩხვერვის ძალა. თითქოს უწყინარ კეჭნაობაში გადამწყვეტია ნების სიმტკიცე, ისევ როგორც სწორფრულ წოლა-დგომაში ნება უნდა ძლევდეს და ძლევს კიდეც - არის, როგორც ყოველ წესში, გამონაკლისებიც - ვნებას.
სწორფრობაში სქესისა და სქესთა შორის ურთიერთობის ხორციელი ზედაპირის სანაცვლოდ, რომელიც უკან იხევს, მისი მეტაფიზიკური სიღრმეები იჩენს თავს.
სულიერი თავისუფლების საუფლოში ყველა თანასწორია, როგორც ის შვიდი ელინი ბრძენი, რომელთაც ერთმანეთს მორიგეობით გადაულოცეს აპოლონის კუთვნილი სიბრძნის თასი. ეს იგავი გვისურათებს იმ ჰარმონიული საზოგადოების ხატს, რომელიც მხოლოდ "სულის აზნაურთაგან" შედგება. მაგრამ წუთისოფლის ფარგლებში ეს შეუძლებელია. ეს დეტერმინიზმის საუფლოა და სწორედ ამიტომ ძვირია აქ თავისუფლების ფასი. ამ საუფლოში თავისუფლების კუნძულებია და "ახალი ცისა და ახალი მიწის" სუფევამდე კუნძული კუნძულადვე რჩება. ნეტარი ავგუსტინე ამბობს, რომ ღვთის ქალაქი აქაც, ადამიანთა ქალაქშიც, ბადებს თავის მოქალაქეთ და მათი სახით მწირობს მიწაზე ღვთის ქალაქი. ასევე შეგვიძლია ვთქვათ, რომ დაუსაბამო თავისუფლებიდან მომავალ სულის აზნაურებს აქ, "კეისრის სამეფოში", სრული გაუგებრობა ან, წუთისოფლის წესისამებრ, მატერიალურ ინტერესთა და მოთხოვნილებათა მსახურად ქცევის პერსპექტივა ელით. მაგრამ ეს პერსპექტივა იმსხვრევა, თუ თავისუფლებისთვის შობილი კეისარს კეისრისას აძლევს, არა ღვთისას და ღმერთს - ღვთისას, არა კეისრისას.
Number of posts : 7134
Registration date : 09.11.08
Subject: ქართული მითოლოგია : ჯვარი და საყმო    Sun Jan 09, 2011 11:25 am
ქართული მითოლოგია : ჯვარი და საყმო
DDC Subject: Literature & rhetoric
Abstract: მთის ფერდობზე მდგარი სამრეკლო მოუხმობს ადამიანებს. ესენი არიან საყმო და ეს არის ჯვარი, რომელიც უხმობს მას. აქ, სალოცავთან, დარბაზთან, დროშასთან ადასტურებს ის თავის ერთიანობას, თავის რწმენას და ერთგულებას უხილავი პატრონისადმი. ჯვარის წინაშე საყმო იხსენებს პირველ ჯვარჩვენებას, ჯვარის მკადრეთა საკვირველ განსაცდელთ და სასწაულებს, ” სისხლის წვიმების” დღეებს, ღვთის წყალობას და რისხვას — ანდრეზებს, რომელთაც მისი რელიგიური და საერო ყოფა ეფუძნება.
Table Of Contents: შესავალი; დაარსების ანდრეზები; მიწა-წყალის მოპოვება; კვრივი; კვრივის აღმოჩენა; ჯვარჩენა (იფანი კერიაში); ბეთლემი - ჯვართა სამშობლო; მტრედი - ჯვარის ნიშანი; მტრედი - ეკლესიის მაშენებელი; ჯვარჩენა ტყვეობაში; ქაჯავეთის განძი; თასი; ფურის რქა; ცხრაძალიანი ოქროს ფანდური; საკიდელი; ცხრაენიანი ზარი; ნახირი; სამძიმარი; დროშა; საყმო; საყმო ჯვრის კარზე; მთაწმინდა; საყმო და განძი; მკადრეს განსაცდელი; ”ოქროს ღილი”; დავლათი; წოდებულნი და რჩეულნი; ჯვარის პატიმარნი; ბოსლიდან ჯვარამდე; ქადაგი ქალები; ”სისხლის წვიმების დროები”; დევების მობრუნება შეწირულნი; ლიტერატურა; SUMMARY.
Date of Issue: 1996
Source: ქართული მითოლოგია : წ. 1 : ჯვარი და საყმო / ზ. კიკნაძე; რედ.: მიხეილ ქურდიანი; - ქუთაისი : ნეკერი, 1996 -189 გვ. (ს/ს "პირველი სტამბა"). - (გელათის მეცნ. აკად. შრომები. ფოლკლორის და მითოლოგიის სერია N1). UDC: 2-264(479.22) + 821.353.1-394
Extent Format: 189 გვ.
Object - ჯვარი და საყმო [189 გვ.]
Format - Adobe PDF
Download – გადმოწერა (დაუწკაპეთ წარწერას ბოლოში – "ჯვარი და საყმო".
Number of posts : 7134
Registration date : 09.11.08
Subject: Re: ზურაბ კიკნაძე    Mon May 22, 2017 7:45 pm
რომელმან სიღრმე იხილა ხმელეთის კიდეგან,
რომელმან ყოველი შეიცნო, შთაიბეჭდა,
იდუმალებანი ვინც სრულად განჭვრიტა, -
სიბრძნის მფლობელმა, ყოვლის მეცნაურმა,
საუნჯეს მიაგნო, გახსნა დაფარული,
მცნება მოგვიტანა წარღვნამდელ დღეთა.
შორი გზით იარა, დაშვრა და დაბრუნდა;
ქვაზე ამოკვეთა ყოველი განცდილი.
ურუქის ქალაქს ზღუდე შემოავლო, -
წმინდა ეანას კურთხეულ ბეღელს.
ახედე ზღუდეს, ლარივით გამართულს!
ქვაკუთხედს დახედე - მის დარს ვინ შემნის!
ზღურბლს ხელი შეახე, შორიდან მოტანილს!
ეანას მოადექ, იშთარის სამყოფელს,
რის დარს მომავალი ვერ შექმნის მეფე!
ურუქის ზღუდეზე ადი, გაიარე,
საძირკველს ჩახედე, აგური მოსიჯნე, -
იქნებ გამომწვარი არ იყო აგური?
იქნებ შვიდ ბრძენკაცს ლიბო არ ჩაედოს?
Number of posts : 7134
Registration date : 09.11.08
Subject: Re: ზურაბ კიკნაძე    Sun Jun 13, 2021 9:41 am
ალუდას ნახტომი შინაგანი ფაქტია, ის ცნობიერებაში მოხდა. ალუდა ერთადერთი იყო თავის თანამეთემეთა შორის, რომელიც მიხვდა რაღაც სხვას. მაგრამ მასში დაბადებული ახალი ცნობიერება თემიდან მისი მოკვეთისთვის არ იქნებოდა საკმარისი საფუძველი, რომ თავად თავისივე ქმედებით არ მოეყვანა ეს წამი. ასეთ ალუდას, უცნაურს და ახირებულს, რომელსაც ყურს არავინ უგდებს, გველისმჭამელ მინდიას მსგავსად, ჯერ კიდევ შეეძლო არსებობა მათ შორის ამ უპერსპექტივო სივიწროვეში, რომელიც მისთვის მწვავედ გაცნობიერდა. მხოლოდ არსებობა. მაგრამ მან უფრო მეტი მოინდომა: ის შეეცადა, სულიერი გარდატეხისთვის ინსტიტუციური ფორმა მიეცა, რათა მისი აღმოჩენა საყოველთაოდ გაზიარებულიყო, მთელ თემზე გავრცელებულიყო. ფართე მასშტაბის საზოგადოებებში ამას რელიგიური რეფორმა ეწოდება.
განსხვავებით იმ გუდამაყრელი თვითმარქვიისგან, ხუცესის არარსებობამ რომ გააბედინა არალეგიტიმური საქციელი, რისთვისაც კოჭლობით დაისაჯა, ალუდა მოქმედი ხუცესის საკრალურ პრეროგატივას თვითნებურად ითვისებს - თავისი ხელით სწირავს მსხვერპლს ხატის კარზე, რისი უფლებამოსილება მას არ ჰქონია და, როგორც სიწმიდის ხელმყოფელი თემიდან მოიკვეთება.
ეს იყო ალუდას ჰუბრისი, გაბუდაყება. იქნებ მისთვის სექტანტი გვვეწოდებინა, თუ რომ მისი რელიგიური ხედვა (რჯულიან-ურჯულოთ მომცველი) ხევის თვალსაწიერზე ფართო არ ყოფილიყო.
იყო იუდას მეფე ქველი ყუზია. თექვსმეტი წლისა გაამეფეს და ორმოცდათორმეტი წლის მანძილზე ყველაფერში, რასაც აკეთებდა, ღმერთი შეეწეოდა, რადგან ესავდა უფალს. შორს გაითქვა სახელი, რადგან საკვირველად შეწევნილი იყო უფლისგან. ქვეყნის საზღვრები შორს გასწია და ქვეყანაშიც კეთილდღეობა და სიმშვიდე დაამკვიდრა. ნამდვილად იტყოდნენ, რომ ყუზია “კაცია დავლათიანი". და როცა მეტისმეტად გაძლიერდა ყუზია, მაშინ გადიდგულდა და იმაზე მეტი მოინდომა, რისი ხელეწიფება, როგორც თუნდაც მეფეს, არ ჰქონია.
“როცა გაძლიერდა ყუზიაჰუ, გადიდგულდა და თავისდა დასაღუპავად შესცოდა უფალს, თავის ღმერთს, რადგან შევიდა უფლის ტაძარში საკმევლის საკმევად სამსხვერპლოზე. და დაედევნა მას მღვდელი ყაზარიაჰუ უფლის მღვდლების, ოთხმოცი ვაჟკაცის თანხლებით. და წინ გადაუდგა მეფე ყუზიაჰუს და უთხრა: შენ არ გეკუთვნის, ყუზიაჰუ, უფლისთვის კმევა, არამედ მღვდლებს, აარონიანებს, რომელნიც მკმევლებად არიან ნაკურთხნი. გამოდი საწმიდარიდან! რადგან შესცოდე და პატივად არ ჩაგეთვლება უფლისგან, შენი ღმერთისგან. განრისხდა ყუზიაჰუ, ხელში კი საცეცხლური ეჭირა საკმევად და, როცა განურისხდა მღვდლებს, კეთრი გამოაჩნდა შუბლზე მღვდლების წინაშე უფლის სახლში, სამსხვერპლოსთან. და მიიხედეს მისკენ ყაზარიაჰუ მღვდელმა და ყველა მღვდელმა და, აჰა, კეთრი აქვს შუბლზე. და სასწრაფოდ გამოიყვანეს იქიდან, თავადაც ჩქარობდა გამორიდებას, რადგან უფალმა დაჰკრა მას. სიკვდილამდე კეთროვანი იყო მეფე ყუზიაჰუ, ცხოვრობდა განცალკევებულ სახლში, როგორც კეთროვანი, რადგან მოკვეთილი იყო უფლის სახლიდან..." (2 ნეშტ. 27:16-21).
“შენ არ გეკუთვნის, ყუზიაჰუ, უფლისთვის კმევა" - ეს სიტყვები, თუნდაც მეფისადმი მიმართული, არ იქნებოდა ვედრების კილოთი წარმოთქმული. ეს მიახალა მღვდელმთავარმა პირში ჰუბრისით შეპყრობილ მეფეს.
სხვანაირად არც შატილის ხუცესი იქცევა. ალუდას საქციელი ისევე უპრეცედენტოა, როგორც ყუზიაჰუსი. მაგრამ მისი დანაშაული ორმაგია: სიწმიდის უზურპაცია და რჯულის საკრალური საზღვრების გარღვევა. ალუდა იმსახურებს რისხვას და, თუ იუდას მეფე ღვთისგან მოვლენილი კეთრით ისჯება, ალუდას ხევის სამართალი სჯის.
- გაგონილაა, - იძახდა, -
საკლავს თვითონ ჰკლავს ალუდა,
Subject: Re: ზურაბ კიკნაძე
Page 1 of 1
Permissions in this forum:
You cannot reply to topics in this forum
არმური Armuri :: მთქმელი და გამგონებელი (ავტორები და ტექსტები) :: ესეებისა და კრიტიკოსთათვის
არმური Armuri :: მთქმელი და გამგონებელი (ავტორები და ტექსტები) :: ესეებისა და კრიტიკოსთათვის
Jump to: Select a forum||--მართალს ვიტყვი, შევიქნები ტყუილისა მოამბე რად? (საცნობარო)|--მთქმელი და გამგონებელი (ავტორები და ტექსტები)|   |--პოეტების ქვეყანა|   |--მთხრობელთა და მოსათხრობთათვის|   |--ესეებისა და კრიტიკოსთათვის|   |--მთარგმანებელთა და თარგმანთათვის|   |--ლიტერატურა უსაზღვრებოდ|   |--ისტორიისათვის|   |--ბალღოო, აეს არი შენ სამშობლო...|   |--"ლიტერატურის თეორია" – სტუმრად რენე უელეკთან და ოსტინ უორენთან|   |--საკამათო|   |--ბობოისკარი|   |--მინიმალისტური პოეზია|   |--სიტყვითდუელები|   |--მწერლები - მწერლებზე|   |--შეუნდოთ ღმერთმა...|   |--ლიტერატურული კონკურსები|   |--აგორა|   |--სტუმრები და მასპინძლები (ერთნიც და მეორენიც ფეისბუკზე დაიკარგნენ)|   |--"ვერცხლის თასადამც მაქცია" - სტუმრად სანათასთან|   |--არაგვიანი – სტუმრად არაგვთან|   |--"ბრანდი-ბრუნდი" - სტუმრად მარიამ წიკლაურთან|   |--ამაოდ არც მთაწმინდაზე უსეირნიათ - სტუმრად გია არგანაშვილთან|   |--სადისკუსიო კლუბი - სტუმრად ნინი მელივასთან|   |--”ვაჟკაცობისას ამბობენ” და "უკვდავებისა წყაროო" - სტუმრად ვაჟიკა კაწალხეველთან|   |--კაცობრიობა დანა-ჩანგლით ითხრის სამარეს! - სტუმრად ვაჟა ხორნაულთან|   |--ნაფეხურები - სტუმრად ნინო დარბაისელთან|   |--”დარდების შემგროვებელთან” - სტუმრად გოდერძი ჩოხელის გამიხარდასთან|   |--საუბრები სიტყვის ხელოვნების შესახებ - სტუმრად ზევსის დაქალთან|   |--"მზე ხატავს სახლის ფერად რიკულებს..." - სტუმრად კესოსთან|   |--”მითოლოგია ჩემი სისუსტეა...” - სტუმრად ნინო ნეკერიშვილთან|   |--"ცისკარი" – სტუმრად ძველ მეგობართან|   |--ქართული ჟარგონის ლექსიკონი - სტუმრად ლევან ბრეგაძესთან|   |--მზერის გადანაცვლება (მხატვრობა, კინო, თეატრი, მუსიკა)|   |--მხატვრობა არმურზე: "ნიკალა და მარგარიტა"|   |--კინო არმურზე: კამერითაც ცხონდების კაცი|   |--თეატრი არმურზე: მელპომენე და თალია|   |--მუსიკა არმურზე: ხმა - სინათლეა...|   |--Georgian Authors in English|--Deutsche Übersetzung Georgischer Literatur
:: I forgot my password
Yesterday at 1:39 pm by Admin
Yesterday at 1:36 pm by Admin
» ქართული ხალხური პოეზია
Sat Sep 24, 2022 1:47 pm by Admin
Fri Sep 23, 2022 8:05 am by Admin
Fri Sep 23, 2022 7:58 am by Admin
Fri Sep 16, 2022 9:00 am by Admin
Sun Sep 11, 2022 11:39 am by Admin
Bookmark and share the address of არმური Armuri on your social bookmarking website
Free forum | © phpBB | Free forum support | Contact | Report an abuse | Latest discussions