ka ka ka en ka ka ka en ka ka en en en en ka nl en ka en en en hi ca en fr ka la ka ka ka ka ka ka ka ka en ka ka ka ka en ka ka ka ka ka ka en ka ka ka ka ka ka en en en es eo ka en en ka ka en hbs_lat en ca en fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka xmf ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka xmf ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka xmf ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka xmf xmf ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ja ka ka ka xmf ka ka ka el ka ka ka ka ka xmf ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka fi ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka el ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka xmf ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka xmf ka ka ka ka en hbs_lat en ca en fr ka ka ka ka ka ka ka en ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka en ka en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en ka en hbs_lat en ca en fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka hbs_lat en ca en fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka hbs_lat en ca en fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka hbs_lat en ca en fr ka ka ka ka ka xmf ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka hbs_lat en ca en fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka hbs_lat en ca en fr ka ka ko ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka hbs_lat en ca en fr ka ka en en ka ka ka ka ka hbs_lat en ca en fr ka ka en en ka ka ka ka ka ka hbs_lat en ca en fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka hbs_lat en ca en fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka hbs_lat en ca en fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka en hbs_lat en ca en fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka hbs_lat en de ca en fr fr fr fr fr ka ka en ka ka ru en de hbs_lat en ca en fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka hbs_lat en en ka en en ka en en en en ka ka ka en en ka ka ka en en en en en en en ka en ka en ka en ka en ka en ka en ka en ka en en en en en
Would you like to react to this message? Create an account in a few clicks or log in to continue.
არმური - ლიტარენა, უფრო კი – ბიბლიოთეკა
Armuri - literary Arena, or library from Georgia (country)
Forum started: Sun 9 Nov 2008
Home   Portal   Register   Log in
არმური Armuri :: მთქმელი და გამგონებელი (ავტორები და ტექსტები) :: მთხრობელთა და მოსათხრობთათვის
Number of posts : 7134
Subject: ლაშა თაბუკაშვილი    Tue May 04, 2010 7:27 pm
დაბადების თარიღი: 23 ნოემბერი, 1950
დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი ფილოლოგიის ფაკულტეტი.
მწერალთა კავშირის უცხოეთთან ურთიერთობის განყოფილების რეფერენტი. კინომსახიობთა თეატრის ლიტერატურული ნაწილის გამგე.
ჟურნალ ''XX საუკუნესთან'' დააარსა მწერალთა კავშირის კლუბი ''XX საუკუნე'' (1998). მისი ბიოგრაფია შეტანილია იუჯინ ო'ნილის სახელობის დრამატურგთა ცენტრის კატალოგში ''100 ყველა დროის ცნობილი დრამატურგი''.
მისი ლიტერატურული დებიუტი შედგა 1969 წელს ჟურნალ ცისკარში მოთხრობით –მოკლეს ბიჭი. სულ დაბეჭდილი აქვს ოცამდე მოთხრობა, რომელიც მრავალ ენაზეა ნათარგმნი (ერთერთი მოთხრობა მშვიდობით, ქალბატონო ახლახან გამოიცა ტოკიოში, იაპონურ ენაზე შედგენილ ევროპელ მწერალთა ლიტერატურულ ალმანახში).
ლაშა თაბუკაშვილს ეკუთვნის პიესები (ჭრილობა, დარაბებს მიღმა გაზაფხულია, ძველი ვალსი, ათვინიერებენ მიმინოს, შენკენ სავალი გზები, მაგრამ უფლება არ მოუცია..., ნატაძრალზე, მერე რა რომ სველია, სველი იასამანი, თოვლივით თეთრი თოვლი, ასტეროიდი), რომლებიც ყოფილი საბჭოთა კავშირის თითქმის ყველა რესპუბლიკის აკადემიურ თეატრშია დადგმული, აგრეთვე ჩეხოსლოვაკიაში, გერმანიაში და ნათარგმნია მრავალ ენაზე.
კინომსახიობთა თეატრის ლიტერატურული ნაწილი, გამგე (1975-1981)
კინოსტუდია ,,ქართული ფილმის'' მწერალთა შემოქმედებითი გაერთიანება, წევრი (1981-1986)
* 2017 - ლიტერატურული პრემია საბა „დრამატურგიის“ ნომინაციაში წიგნისათვის – „სადღაც, ცისარტყელას მიღმა...“
* 2010 - თე­ატ­რა­ლუ­რი პრე­მია ''დურუჯი'', საუკეთესო ქართული თანამედროვე პიესა
* "ათვინიერებენ მიმინოს" ("სულის სამჭედლო, ანუ სისხლი სისხლის წილ")
* 2005 - შოთა რუსთაველის სახელობის სახელმწიფო პრემია, წლის საუკეთესო პიესა
* ერთიც გაგვიცინე, გუინპლენ! (რომანი), - თბილისი, ინტელექტი, 2015
* თოვლივით თეთრი თოვლი (Author). - თბილისი, ბაკურ სულაკაურის გამ-ბა, 2001. - 383გვ.
* მერე რა, რომ სველია, სველი იასამანი : პიესა 2 მოქმედებად (Author). - თბილისი, საარი, 1999. - 88გვ.. - ISBN: 99928-39-03-1
* შენსკენ სავალი გზები : პიესები (Author). - თბილისი, მერანი, 1985. - 169გვ.
სტუმარი: ლაშა თაბუკაშვილი - მწერალი.
Last edited by Admin on Sat Nov 23, 2019 11:24 am; edited 6 times in total
Number of posts : 7134
Subject: Re: ლაშა თაბუკაშვილი    Fri Nov 23, 2012 7:46 pm
ტბასავით გარინდული ზღვიდან ნელ-ნელა წამოიმართა უზარმაზარი, ლურჯად ჩამუქებული ტალღა, თავზე თეთრი ქაფის ზოლი გაიკეთა და მზე დაფარა, შემდეგ გაიყინა და ყველამ დაინახა, რომ ეს იყო მთა, უყვავილო, ბრტყელი მთა, მხოლოდ ქაფის ზოლი განაგრძობდა შიშინს. ხოლო სულ ბოლოს, თითქოს მზემ ამოტეხაო ამ გაუვალ სილურჯეში, ტალღა – მთის მკერდზე კაშკაშა მკაცრი ჯვარი გამოკიაფდა.
გაეღვიძა. სიზმარი ჯერ კიდევ თბილი და ხელშესახები იყო. საღამოვდებოდა. ზღვის ხმაური და ტყის შრიალი შემოდიოდა ფანჯარაში.
ვაჟა სიგარეტის კოლოფს გადასწვდა და უეცრად დაინახა სავარძელში მოკალათებული ჭაღარა კაცი, მოთმინებით რომ ელოდა მის გაღვიძებას.
- გამარჯობა! – თქვა კაცმა, - მე მაქაცარია ვარ, მილიციის სამძებროს უფროსი. გახსოვართ?
- როგორ არა! – ზრდილობიანად უპასუხა ვაჟამ, ლოგინზე წამოჯდა და სახე მოიფშვნიტა.
- უკაცრავად, ასე მძინარეს რომ დაგადექით თავს, რამდენიმე შეკითხვა მაქვს თქვენთან.
მაქაცარიამ ყურადღებით შეათვალიერა წვიმისაგან დამსკდარი ჭერი, შემდეგ მზერა აივანზე გადაიტანა და თითქოს თავისთვის ჩაილაპარაკა.
- მამათქვენმა ამ სახლის მშენებლობა რომ დაიწყო, მეც თქვენხელა გახლდით. აჰ, რა კარგი დრო იყო მაშინ...
“მოეშვი ახლა ლირიულ წიაღსვლებს...” გაღიზიანებით გაიფიქრა ვაჟამ, სწრაფად ჩაიცვა ხალათი და თვითონაც სავარძელში გადაინაცვლა.
კაცმა თითქოს რაღაც იგრძნოო, აჩქარდა.
- ახლა რაშია საქმე! მოგეხსენებათ, ჩვენ რამდენჯერმე ანგარიში გავუწიეთ თქვენს ოჯახს... ცოტა აცვენილი პერიოდი რომ გქონდათ, ასე ვთქვათ... ახლა მესმის ხოლმე თქვენი ქება, წარმატებები...
- რაღაც საქმეო... – შეახსენა ვაჟამ.
- მოკლედ, თქვენი პატარა დახმარება გვჭირდება. დღეს დილით ჩვენმა ოპერმუშაკმა პლაჟზე ვოლგოგრადის ციხიდან გამოქცეული პატიმარი დააკავა. აქაური ბიჭია, ზურა ჰქვია. თქვენ, თუ არ ვცდები, შეესწარით ამ სიტუაციას?!.
- იმ ზურამ ჩვენი ოპერმუშაკის დანახვაზე ჯინსის კურტკას სტაცა ხელი და ზღვაში გადახტა. ეტყობა რაღაც-რაღაცეები მოიცილა წყალში.
- ჩვენ ვიცოდით, რომ მას თან ორი ათასი მანეთი ჰქონდა, მაგრამ დაკავებისას ვერაფერი ვუპოვეთ.
- არა. როგორც ჩვენ გვაცნობეს, მას ნაპირზე დაუყრია ფული. წყალში მან, ჩემი ვარაუდით, ნარკოტიკი მოიცილა.
- მე რით შემიძლია დაგეხმაროთ?
- ჩვენ ისიც გვაცნობეს, რომ თქვენს გვერდით მჯდომმა ყმაწვილმა აიღო ის ფული! თქვენმა ამხანაგმა, ასე ვთქვათ...
-აქ რაღაცა შეცომაა, იქ მარტო მე და ჩემი შვილი გახლდით.
ნუ ბრაზდებით! ჩვენთვის ძალზედ მნიშვნელოვანია იმ ორი ათასის პოვნა, საბუთად გვჭირდება!
“სამას ორმოცდაათის. საიდან მოიტანა ეს ორი ათასი?! “
-ციხიდან თუ გამოიქცა, ისედაც დაუმატებენ სასჯელს, რაღა საბუთი
- ვერ გავიგე? – ცივად იკითხა კაცმა.
ვაჟა სიგარეტს გადასწვდა და მაქაცარიასაც შესთავაზა. მან თავი გააქნია უარის ნიშნად.
- ორი თვეა თავი დავანებე.
კაცმა მუხლზე დადებული პორტფელი გადახსნა, ცოტა ხანს ქექა უწესრიგოდ ჩაყრილი ხელნაწერები, შემდეგ ერთ-ერთი დაკეცა, პერანგის ჯიბეში ჩაიდო და ვაჟას მიაჩერდა. ბიჭის დაინტერესებულ მზერას რომ წააწყდა, გაეცინა.
- არა, ეს ისე, საჩვენებლად არ ამომიღია.
- კი მაგრამ, იმდენი ფულის დაყრა ნუთუ ვერავინ შეამჩნია.
- შეამჩნიეს და გვაცნობეს კიდეც.
- რომ ჩემმა მეგობარმა აკრიფა?
- არ ვიცი, მეგობარია, ძმაკაცია თუ ნაცნობია... ჩვენ ვიცით, რომ ფულის ამღები თქვენ გახლდათ პლაჟზე.
- იცით, ნაცნობ-მეგობრები მე აქ ბლომად მყავს, მაგრამ იმ დღეს ჩემთან ერთად არავინ ყოფილა. ასე რომ, ვერაფრით დაგეხმარებით.
მაქაცარია ჩაფიქრდა, კვლავ წვიმისაგან დახეთქილ და დალაქავებულ ჭერს მიაპყრო მზერა და ბოლოს ჩაილაპარაკა:
- თქვენი შვილი რა ხნისაა?
- არ ვიცი, ალბათ, თამაშობს ახლო-მახლო...
- თქვენი მეუღლე არ ჩამოსულა?
- არა. ზეგ ჩამოდის. გნებავთ რამე ჰკითხოთ კახას?
- თუ თქვენ წინააღმდეგი არ იქნებით...
- კი ბატონო, ჰკითხეთ, რახან ეჭვი გეპარებათ ჩემს სიტყვებში.
- არა, რა ეჭვი?! ისე, უბრალოდ... იქნებ, რაიმე ახალი გვითხრას.
- ბავშვი ნახევარ საათში უნდა გამოჩნდეს.
მაქაცარიამ პორტფელი იღლიის ქვეშ ამოიდო და ეზოში გავიდა. ვაჟამ თვალი გააყოლა, შემდეგ პირსაბნის წყალი შეისხა, ძილისაგან შეშუპებულ სახეზე და მეზობელ ეზოში გავიდა.
- რა იყო ვაჟა? – მაღალი, ტანსრული ვაჟი გამოვიდა აივანზე.
ხეზეა გასული, ვერაფრით ჩამოვიყვანეთ! – გაიცინა ქალმა, - შენს თავზეა სწორედ.
ვაჟამ აიხედა და გული გაუსკდა. კახა ცალი ხელით სქელ ტოტს ჩახვეოდა, მეორეთი კი გამწარებული ცდილობდა მოშორებით მოქანავე ვაშლს მისწვდომოდა.
ბიჭი მაინც მისწვდა ვაშლს, მოწყვიტა, ისედაც გვარიანად გამობერილ პერანგში ჩაიდო და უხმოდ ჩამოსრიალდა ხიდან.
- მინდა! – ვაჟამ ვაშლი ჩაკბიჩა, მოტრიალდა და სახლისკენ წავიდა. კახა ფეხაკრეფით გაჰყვა მამას.
- არა, მაგრამ მალე წავალთ.
- ზეგ. ახლა გაჩუმდი და მე მომისმინე. ჰო, მართლა, კიდევ მებუტები?
- არა! – უხალისოდ ჩაილაპარაკა ბიჭმა.
- კარგი, მაგაზე მერე ვილაპარაკიოთ. კახა, მე შენ ყოველთვის გასწავლიდი, რომ ტყვილი არ უნდა თქვა!
- მერე, როდის ვთქვი ტყვილი?!
- არა, არ გითქვამს, მაგრამ... მაგრამ ახლა უნდა თქვა!
- ღმერთო ჩემო! – დაიკვნესა ვაჟამ, სავარძელში ჩაეშვა და სახე მოისრისა. – წადი, სიგარეტი მომიტანე!
- ჯიბეში გაქვს. – წაიბურტყუნა კახამ.
- კახა, შენ ერთი ბიძია გკითხავს, თუ რა ნახე დღეს დილით პლაჟზე, აი, ის ბიჭი რომ დაიჭირეს... შენ კიდე უნდა უთხრა...
ვაჟამ სიგარეტს მოუკიდა და ბოლთის ცემას მოყვა აივანზე. კახა მოთმინებით ელოდა საუბრის გაგრძელებას. ზღვასა და ტყის ხმაშეწყობილი ხმაური ყვავის ჩხავილმა გასერა. დამნაშავესავით შეხედა შვილს.
- კახა, შენ არ უნდა თქვა, რომ დათო ბიძია ჩემს გვერდით იჯდა. შენ უარი უნდა თქვა, რომ დაინახე, თუ როგორ ავკრიფეთ ჩვენ იმ ბიჭის მიერ დაყრილი ფული. ეს რომ წამოგცდეს, ჩვენ დიდი უსიამოვნება შეგვხვდება.
- ვინ უნდა მკითხოს, მილიციელმა?
- ჰო, მილიციელმა. ოღონდ ფორმა არ ეცმევა.
ქუჩიდან მანქანის ხმა მოუსმა. ვაჟა დაიძაბა, მაგრამ მანქანამ სახლს სწრაფად ჩაუქროლა და კვლავ ყვავმა დაიჩხავლა საზიზღრად. ვაჟა გადასაფურთხებლად მოემზადა, მაგრამ შვილის დაინტერესებულ მზერას რომ წააწყდა, თავი შეიკავა და გვერდზე ჩამოუჯდა ბიჭს.
- შენ ხომ გჯერა, რომ მე და დათო უკადრისს არაფერს ჩავიდენდით.
- მჯერა! – მტკიცედ თქვა კახამ. მაგრამ სწორედ ეს სიმტკიცე არ მოეწონა ვაჟას.
- ის ბიჭი მართლა დამნაშავეა, ტყუილად კი არ დაიჭირეს. მაგრამ როგორ და რატომ გახდა დამნაშავე, ჩვენ ხომ არ ვიცით. თავიდანვე დამნაშავედ ხომ არ დაიბადებოდა. ისიც ხომ იყო შენსავით ბავშვი?
- ჰო, - ხანმოკლე დაფიქრების შემდეგ დაეთანხმა კაცი.
- მისი გაჩენაც ხომ ისევე გაეხარდათ მშობლებს, როგორც გაგვეხარდა შენი გაჩენა.
- ჩამოფრენა! – დააზუსტა ბიჭმა.
- ჰო, შენი ჩამოფრენა რომ გაგვიხარდა მე და დედაშენს. ეტყობა, საწყალს მაგრად მოენატრა თავისი მშობლები, მეგობრები, ზღვა... თორემ ციხიდან გამოქცეული სახლში ხომ არ დაბრუნდებოდა. ეს ხომ სისულელეა?!
კახამ დინჯად დაუკრა თავი თანხმობის ნიშნად. ვაჟამ სული მოითქვა და ახლა უფრო სწრაფად განაგრძო საკუთარი ადაპტირებული მონოლოგი.
- ახლა მთავარი მინდა გითხრა. იმ ბიჭმა, წყლიდან რომ ამოვიდა, თვალით გვანიშნა, ფულს აქა ვყრიო. ესე იგი, გვენდო მისთვის უცხო ადამიანებს. გვენდო მაშინ, როცა ასეთ ცუდ დღეში აღმოჩნდა და ისევ ის დაწყევლილი ციხე ელოდა. რა მოხდება, ჩვენ ეს ფული რომ აგვეღო და მილიციისთვის ჩაგვებარებინა?
- ის მოხდებოდა, რომ ბიჭი ადამიანების ნდობას კიდევ უფრო დაკარგავდა. უფრო გაბოროტდებოდა და შეიძლება საბოლოოდ ჩაექნია ხელი ცხოვრებაზე. ახლა კი წლების განმავლობაში, მას ის აზრი გაათბობს, რომ უცხო ადამიანებმა არ გაუმტყუნეს ნდობა.
- ალბათ. ალბათ კი არა, აუცილებლად გამოსწორდება. მაშ დაიმახსოვრე, რაც გთხოვე?
- ესე იგი, შენ არ ახსენებ დათოს იქ ყოფნის ამბავს და...
- მე მხოლოდ იმას ვიტყვი, რაც ყველამ დაინახა.
ვაჟამ წამით პირი დააღო.
- მამა, ეს ტყვილი დათო ბიძიას სჭირდება?
- არა, მაგრამ კარგი დღე არ დაადგება.
- არც შენ დაგადგება კარგი დღე?
- რასაკვირველია! – გაეცინას ვაჟას. – ისე, შენ არაფრის შეგეშინდეს, მე გვერდზე გეყოლები!
- მე არ მეშინია! – ჩაილაპარაკა კახამ და ვაშლი ჩაკბიჩა.
ეს დილაც ჩვეულებრივად დაიწო. დათო ყველაზე ადრე ადგა, გასტრონომიდან სურსათი მოიტანა და მამა-შვილიც გააღვიძა.
ვაჟკაცების კომუნა, ფეხზე! საუზმე მზადაა.
- ვაჟამ მძინარე შვილს აკოცა. მერე შეუღიტინა...
- კარგი რა, მამა, ხუთი წუთი...
- წამოხტი, საბანაოდ მივდივართ!
ვაჟამ ანაზდად საბეჭდ მანქანას მოკრა თვალი და გუნება მოეშხამა.
სიგარეტს მოუკიდა და უმიზნოდ გაბოდიალდა აივანზე.
- დედამ რომ გთხოვა, უზმოზე ნუ მოსწევო?!
- არ არის ეგ შენი საქმე? – უპასუხა შვილს. ცოტა ხნის შემდეგ პირდაბანილი და საბანაოდ გამოწყობილი “კომუნა” პატარა მაგიდას შემოუსხდა.
- კი, კი არა, დიახ!
- მამა, არაჟანი არ მინდა, რა!
- ვერ ვიტან წუწუნს!
- მე არ ვწუწუნებ! – სახეზე წამოანათა კახას.
- კახუნა! შეჭამე ეგ არაჟანი! – ჩაერია დათო – ჩამოვა ზეგ დედაშენი და გაჩხინკულს რომ დაგინახავს, სამივეს გაგვიჯავრდება.
უხმოდ შეუდგნენ საუზმეს. ვაჟა უგემურად ილუკმებოდა, ისევ მტვრიანი საბეჭდი მანქანა ედგა თვალწინ.
- რა მოხდა, ვერც გუშინ იმუშავე? – რბილად ჰკითხა დათომ.
- ვერა, მაგის ოხერი... – ვაჟამ დროზე მოსხიპა გინება და ყურდაცქვეტილ შვილს რომ შეხედა, სულ გადაირია. – ლოკატორებივით რომ წამოგეზრდება ხოლმე ყურები ჩვენი საუბრის დროს, გატყეპვა ხომ არ მოგნატრებია?
- მე მერევი? – წყნარად ჰკითხა ბავშვმა.
დათოს სახეზე წამოაწითლა და თავი თეფშში ჩარგო.
-გადი, სამზარეულოში დაამთავრე ჭამა!
კახა უხმოდ წამოდგა, საკუთარ დანა-ჩანგალს და თეფშს ხელი ჩასჭიდა, გაუბედავად გაუღიმა დათოს და აივნიდან სამზარეულოში გავიდა. ვაჟამ თვალი გააყოლა შვილს და გული შეეკუმშა.
- პესტალოცი! – გინებასავით წარმოთქვა დათომ – ეგ ბიჭი მუტრუკი არ არის, არ შეიძლება მისი დამცირება. შენ თუ ვერ მუშაობ და “კერასინკა” აგიბოლდა, ბავშვი რა შუაშია!
- თავი დამანებე, რა!
- არ ვიცი, დათო, რა მემართება. დედამისს ვუკრძალავ კახას დატუქსვას თავმოყვარეობა არ შეულახო-მეთქი. თვითონ კი, მარტო როგორც დავრჩი, კაპას დედაკაცად ვიქეცი.
- ზედმეტად ახალგაზრდა ხარ! – გაეცინა დათოს.
- ჰო, ოცი წლის ვიყავი, ეგ ყმაწვილი რომ მოგვევლინა მე და ირინკას.
გაახსენდა: კახა სულ რამოდენიმე თვის იყო, პირველად რომ გაბედა მისი ხელში ატატება... შემდეგ საკუთარი სიმამაცით გათავხედებულმა სასწრაფოდ შეფუთა ბავშვი და ბებიასთან გააქანა.ახალგაზრდა მამის ბრიყვული სიამაყით მიაბიჯებდა ქუჩაზე, ქალაქში ფოთლებს წვავდნენ, გვიანი შემოდგომა იდგა.
და უეცრად ჩამობნელდა, სადღაც ელვამ გაკვეთა კაბადონი, ყრუდ დაიგრგვინა. ვაჟამ თავისდაგასაკვირად დაინახა, რომ ქუჩა სულ დაცარიელდა, არც ადმიანები, არც მანქანები... რამოდენიმე პირქუში, თვალებჩამქრალი სახლი წამოდგომოდა თავს და რატომღაც ენით აუწერელი შიში და უმწეობა იგრძნო, თითქოს რაღაც უხილავი და საზარელი დაემუქრა მის თოთო შვილს, თვითონ კი უსუსურს და უღონოს ძალა არ შესწევდა შესკდომოდა ბოროტ სტიქიონს. ვაჟამ მკერდში ჩაიკრა პატარა სიცოცხლე და ჩვილის განუმეორებელი სურნელით გაბრუებულმა ჩაილაპარაკა: მე შენს თავს არავის დავუთმობ!
რაღაც წამებში მოხდა ეს. შემდეგ თვითონაც ეცინებოდა თავის უცნაურ ქცევაზე...
- არ იცი, როგორ ღადაობდნენ შენზე ბიჭები? – გაეცინა დათოს.
- კახა რომ დაიბადა!
- გაიგე, ვაჟა რატიანს ბიჭი შეეძინა და უკვე პასტერნაკს კითხულობსო. შენ იმდენს ტრაბახობდი...
- კინტოები ხართ, რა უნდა გელაპარაკოთ! - გაიცინა ვაჟამაც, მაგრამ სადღაც, გულის სიღრმეში, არ ესიამოვნა ეს ხუმრობა.
- კახა შენ წამოიყვანე, გაბუტული იქნება ჩემზე!
მზე უმოწყალოდ აცხუნებდა, პლაჟს ორთქლი ასდიოდა, ხალხმრავლობა იყო. სიცხისგან დაელმებული დამსვენებლი შვებას ზღვაში ეძებდნენ.
ვაჟა შურით უყურებდა წყალში მოთამაშე დათოს და კახას. აკი თვითონ აიკრძალა დღეს დილით ყველაზე დიდი ნეტარება: შვილთან ერთად წყალში ჩადგაფუნება და კახას გამხდარი მკლავების მოჭერა კისერზე.
- ვაჟა, როგორ ხარ? – მის გვერდით მოხდენილი ქერა გოგონა ჩამოჯდა.
- რა მიშავს. მაგრად გარუჯულხარ, ნელი!
- ჰო, კანი მძვრება უკვე. სიგარეტი გაქვს?
ნელიმ სიგარეტს მოუკიდა და ზღვას გახედა.
- არსებობს სადმე ასეთი ზღვა?
- ირინე როდის ჩამოდის?
- არ მოენატრა კახას?
- ძალიან, მაგრამ არ იმჩნევს.
- ჰო, ამ ასაკში, ბიჭებს უფრო დედები უყვართ! – ავტორიტეტულად დაასკვნა ნელიმ – არ გეწყინოს!
- სასტიკ შეკითხვებს არ გისვამს შვილი?
- მაგალითად, თუ როგორ და საიდან გაჩნდა ამ ქვეყანაზე!
- ამასთან დაკავშირებით თვითონ მოიგონა მშვენიერი ვერსია. ცაში დაფრინავდა და მშვილდისარი მეჭირა ხელშიო. მერე ფრთები მომტყდაო და ძირს ჩამოვვარდიო. კუპიდონის სურათი ნახა მუზეუმში.
- ისე, მართლა ჰგავს კუპიდონს!
კახა წყლიდან ამოხტა, მათთან მოირბინა და პირსახოცზე წამოწვა შორიახლოს.
- აი, ასე მყარაულობს! – ჩუმად გადაულაპარაკა ვაჟამ გოგონას.
- ეჭვიანობს! – გაიღიმა ნელიმ, შემდეგ კახას მოუტრიალდა – რა ლამაზი ბიჭია!
- მე ლამაზი არ ვარ! – ჩაიბურტყუნა კახამ.
- შეურაცხყოფად თვლის! – კმაყოფილი მამის სიამაყით ახსნა ვაჟამ, შვილს ქუდი ჩამოაფხატა თავზე და წამოდგა – არ მოიხადო, არ შეიძლება მზეზე უქუდოდ.
გოგონა მეგობრების ჯგუფს შეუერთდა. ვაჟამ მთვარეულივით გადადგა რამოდენიმე ნაბიჯი, შემდეგ ადგილიდან მოწყდა და წყალში გადაეშვა. უზომო ნეტარება იგრძნო, ამღვრეული ცისფერი მოაწყდა გახელილ თვალებს, შემდეგ თანდათანობით გამუქდა ყველაფერი და ამოყვანისას მზემ დააბრმავა.
ნაპირს ხრინწიანი, მოძველებული შლაგერის ბღავილით სასეირნო კატერი მოადგა. ნაბახუსევი ბიჭების ჯგუფი გემბანზე აცვივდა, მაგრამ კატერის კაპიტანმა მათ იმედებს ცივი წყალი გადაასხა, როცა გამოაცხადა, გემზე ჩეხური ლუდი გათავდაო.
ვაჟა ნაპირზე ამოვიდა და სიამოვნებით გაწვა ცხელ ქვებზე.
- კახა, ჩრდილში ადი.
- ერთსაც დავსველდები! – ჩაიბურტყუნა კახამ, მამის თანხმობას აღარ დაელოდა და წყალში ჩახტა.
უეცრად ვაჟას ყურადღება ერთმა უცნაურმა ჯგუფმა მიიპყრო. სამი ბიჭი ნაპირთან ჩაცუცქულიყო, სამივეს ძალზე სერიოზული გამომეტყველება აღბეჭდვოდა სახეზე, ხმადაბლა საუბრობდნენ და დანისლული მზერით დროდადრო თვალს შეავლებდნენ ხოლმე პლაჟის შემოსასვლელს. უცნაური კი ის იყო, რომ ამ სიცხეში ბიჭები ჯინსის შარვლებში, ბათინკებში და კურტკებში გამოწყობილები ისხდნენ ნაპირზე.
დათო და კახა წყლიდან ამოვიდნენ და ვაჟას გვერდით ჩამოსხდნენ. დათომ თვალი გააყოლა მეგობრის მზერას.
- რას იკლავენ თავს ამ სიცხეში?! – ჩაილაპარაკა. თითქოს მისი ნათქვამი გაიგონაო, ერთ-ერთმა ბიჭმა, ქერამ და ჩაფსკვნილმა, სრულიად მოულოდნელად იქვე დაგდებულ კურტკას ხელი სტაცა და ტანსაცმლიანად გადაეშვა წყალში.
ვაჟა გაოგნდა. ქერამ გაჭირვებით გაცურა რამოდენიმე მეტრი, რამდენჯერმე ჩაყვინთა და შემდეგ ნაპირის გასწვრივ განაგრძო ცურვა. კურტკა, შარვალი და ბათინკები გვარიანად უშლიდნენ ხელს, მაგრამ ის სასოწარკვეთით, მაინც ცდილობდა არ მოახლოებოდა ნაპირს. მის ორ მეგობარს სამი ფორმიანი მილიციელი დადგომოდა თავზე. ვაჟამ მოიხედა და დაინახა, მაღალი, თმებშეთხელებული ჯანიანი კაცი, გამაძღარი ვეფხვის მოძრაობებით რომ მიუყვებოდა ნაპირს და თვალს არ აცილებდა წყალში მოფართხალე ბიჭს. პერანგი გაღეღოდა, საქამრეში ტიტველი იარაღი ჰქონდა გარჭობილი. ბიჭმა შეწყვიდა წყალთან ბრძოლა და ვაჟას და დათოს შორიახლო ამოვიდა წყლიდან. ფერი წასვლოდა, ღრმად სუნთქავდა, ტანსაცმლიდან წურწურით ჩამოსდიოდა მოლურჯო წყალი.
კაცი დინჯად დაიძრა მისკენ. ქერა წამით მოტრიალდა, ვაჟას და დათოს შეავლო გამწარებული მზერა, შემდეგ თვალით რაღაცა ანიშნა და შეუმჩნევლად ამოყარა ჯიბიდან დასველებული ფულის დასტა. ვაჟა ზანტი მოძრაობით გადაიხარა და პირსახოცი დააგდო ფულის ბღუჯაზე. იარაღიანი კაცი მივიდა ქერასთან და მსუბუქად წაჰკრა ხელი ბეჭზე.
- წამოხვალ, თუ იფაფხურებ კიდევ?
ბიჭმა არაფერი უპასუხა. თვალი შეავლო მილიციელებს, შემდეგ ოდნავ დაიხარა, სარმა გამოსდო კაცს და ფართხაფურთხით გაიქცა გასასვლელისკენ. კაცი შეტორტმანდა, მაგრამ არ წაქცეულა, შემდეგ, ზამბარასავით შეკუმშული სხეული ორჯერ მოისროლა ბიჭის მიმართულებით, გზად იარაღის ამოღებაც მოასწრო და მოწყვეტით ჩაარტყა ქერას ფერდში. ბიჭმა დაიკვნესა და ნელა დაეშვა ქვებზე.
ყველაფერი ეს წამებში მოხდა, გონმოსულმა ხალხმა იხუვლა, ქალის კივილმა გააპო გარინდება და აღშფოთებული ახალგაზრდების დიდი ჯგუფი გარს შემოერტყა კაცს და ქერას. ვაჟამ რამდენიმე ბიჭის დახმარებით ხელიდან გამოგლიჯა ქერა იარაღიანს, მაგრამ ის გააფთრებით ჩააფრინდა ბიჭს საქამრეში და რაღაც იყვირა.
- რას შვებით, ეს ორგანოს თანამშრომელია! – აყვირდნენ თანამშრომლებიც და გზა გაიკაფეს მისკენ.
ქერა კვნესით წამოდგა. კაცი დაეხმარა წამოდგომაში, იარაღი კვლავ საქამრეში გაირჭო და ცოტა ხანს ასე გაშტერებულები იყვნენ. სულს ითქვამდნენ. პიჟამოიანი დამსვენებელი ქერასთან მივიდა, ხელი უბიძგა და კბილებს შუა გამოსცრა:
ბიჭმა უკანასკნელი ძალა მოიკრიბა, შეიგინა და ფეხი ამოსცხო არამკითხე მოხალისეს. პიჟამოიანმა უეცრად ქალის ხმით მორთო კივილი.
ქერა ორგანოს თანამშრომელს მიუტრიალდა.
კაცმა უხმოდ მიაწოდა კოლოფი. ბიჭმა აცახცახებული ხელით მოუკიდა ვიღაცის მიერ შეთავაზებულ სანთებელაზე სიგარეტს და მორჩილად გაჰყვა კაცსა და მილიციელებს. გასასვლელში შემოტრიალდა და იყვირა:
-ვისაც ჩემი დახმარება გინდოდათ, დიდი მადლობა, ვისაც არა და... – ამას მოკლე გინება მოაყოლა, - შემდეგ იქვე მდგარ სასწორზე აიწონა და თავჩაქინდრული წალასლასდა გასასვლელისკენ.
ვაჟა უკან დაბრუნდა. დათოს და კახას პირსახოცები და ტანსაცმელი აეკრიფათ და მას უცდიდნენ.
- რა მოხდა, მამა? – ბორძიკ-ბორძიკით ჰკითხა კახამ.
- ბოროტმოქმედი დაიჭირეს, ბიჭიკო! – კმაყოფილი სახით აუხსნა მელოტმა, ჩასუქებულმა კაცმა.
- ფული მე ავიღე! წავედით! – ხმადაბლა თქვა დათომ. ნახევარი საათის შემდეგ ვაჟამ დათო ავტობუსის გაჩერებამდე მიაცილა. დათო ორი დღით უნდა ჩასულიყო
სოხუმში, თვითონ კი პლაჟზე დაბრუნდა. სასწორთან ხუთიოდე ბიჭი ირეოდა. ერთ-ერთი ვაჟას ნაცნობი იყო. დანარჩენი ოთხი ქერა მეგობრები აღმოჩნდნენ.
- ფული დაყარა ზურამ პლაჟზე... ვიღაცას აუღია!
- მე ავიღე! – თქვა ვაჟამ, მკლავი გამოსდო ერთ-ერთს და დანარჩენების თანხლებით შეფარებულ ადგილს მიადგა.
- შენ ვაჟა ხარ, რატიანი? – ჰკითხა შავტუხა, თხელმა ბიჭმა – ჩვენ გიცნობთ. – ვაჟამ სველი ფულის ბღუჯა ამოიღო ჯიბიდან და დაბალ, პირმრგვალ ბიჭს გაუწოდა.
- ეს არის თქვენი მეგობრის ფული, სამას ორმოცდაათი მანეთია.
- ეგ ფული ჩვენ შევუგროვეთ ზურას! – გაიღიმა შავტუხამ.
- აქ მე მგონი სამოცდაათი მანეთი აკლია! – ჩაილაპარაკა ფულის დათვლით გართულმა დაბალმა. ვაჟას სისხლი აუვარდა თავში, საყელოში მოკიდა ბიჭს ხელი და
თავისკენ მოქაჩა, მაგრამ შავტუხა და ის ნაცნობი ყმაწვილი ჩადგნენ შუაში.
- ჩვენ გვაპატიე, ვაჟა! შენზე არ უფიქრია!
- გეფიცები, მეგობარო, ეს ისე ვთქვი! – ჩაერია დაბალიც და საყელო გაისწორა – მასეთ რამეს არც გაკადრებდი, პირიქით, მადლობელი ვართ შენი.
- თითო ჭიქა დავლიოთ! – თქვა შავტუხამ, მაგრამ ვაჟამ საქმეები მოიმიზეზა და მალე დაშორდა ბიჭებს.
ქუჩიდან სიგნალის ხმა მოისმა.
- შენ ჯერ აქ იყავი, კახა, მე რომ დაგიძახებ, მაშინ გამოდი!
- კარგი! – ჩუმად თქვა ბიჭმა, ვაჟამ იჭვნეულად შეავლო შვილს თვალი და გარეთ გავიდა.
მანქანაში ოთხნი ისხდნენ, მძღოლის გვერდით ის თმაშეთხელებული კაცი გაშხლართულიყო, ვეება ტორი მანქანის საზურგეზე გადაედო და თვალებმოლულული ღიღინებდა რაღაც მოტივს. ვაჟამ კარი გამოაღო და მაქაცარიას გვერდით მიუჯდა.
- თქვენ იყავით დღეს დილით იქ? – ჰკითხა ღიმილით ოპერმუშაკმა – თქვენი სახე მეცნობა!
- დიახ, იქ გახლდით!
- ის ორიც ავიყვანეთ! – მიახარა ვაჟას მაქაცარიამ.
- კიდევ კარგი, ზურიას იარაღი რომ არ ჰქონდა თან! – თქვა აქამდე ჩუმად მყოფმა მილიციელმა.
- ჰო, ცუდი ამბები დატრიალდებოდა, სავსე იყო პლაჟი ბავშვებით და ქალებით! – ფიქრიანი თვალები გაუხდა ოპერმუშაკს – ბოლო-ბოლო დავაჭედავდი ოთხ ტყვიას და ამით გათავდებოდა ყველაფერი!
- რატომ მაინცდამაინც ოთხი?! – ჰკითხა ვაჟამ. ოპერმუშაკი ყურადღებით ჩააკვირდა ვაჟას და უხმოდ შეტრიალდა.
- თქვენი ბიჭი მოვიდა? – ჰკითხა მაქაცარიამ.
- დიაც, ახლავე დავუძახებ! კახა!
კახამ ჭიშკარი გამოაღო და მანქანისაკენ წამოვიდა. ფერი დაკარგვოდა, ფეხები უკან რჩებოდა. ვაჟამ გამამხნევებლად გაუღიმა. სხვებიც ღიმილით მიესალმნენ.
- გაუმარჯოს ვაჟკაცს, რა გქვია?
- მშვენიერი სახელია! – მოუწონა მაქაცარიამ – სკოლაში დადიხარ?
- დიახ, პირველ კლასში გადავედი!
- პირველ კლასში როგორ გადახვედი?
- ნოლ ჯგუფში ვიყავი!
- აჰ, ეს ნოლი ჯგუფები... სულ დამავიწყდა. ფეხბურთი გიყვარს?
- ყიფიანი! – თქვა კახამ, მერე რატომღაც დაამატა – მამა იცნობს ყიფიანს!
- ჰო, მეც ყიფიანის თამაში მომწონს ყველაზე მეტად! ერთი ეს მითხარი, დღეს დილით, პლაჟზე ქურდი რომ დაიჭირეს, იქ იყავი შენც?
- იმ ბიჭმა ფული რომ დაყარა, ხომ გახსოვს?
- როგორ, ვერ დაინახე იმ ქურდმა ფული რომ დაყარა და...
- ვერ დავინახე! ის ბიჭი წყლიდან რომ ამოვიდა, აი, ამ ბიძიამ დაიჭირა.
- კახა, ვინ იყო შენთან და მამიკოსთან ერთად?
- კახა, შენ რაღაცას გვიმალავ მგონი. ეს კი არ არის კარგი. დაგავიწყდა ვინ იჯდა მამასთან?
- პლაჟზე ბევრი ხალხი იჯდა მამას გვერდით. მაგრამ ჩვენთან ერთად არავინ ყოფილა.
- მდაა... – მაქაცარიამ ვაჟას შეხედა და უეცრად გაეცინა. ვაჟა კი შვილის გაფითრებულ, განწირულ სახეს უყურებდა, ჩამავალი მზის სხივი რომ სცემდა ირიბად.
მანქანაში მსხდომნიც კახას უყურებდნენ.
მაქაცარია გადმოვიდა მანქანიდან, ვაჟას მკლავი გამოსდო და გვერდზე გაიყვანა.
- იცით, ერთი რამე მინდა გითხრათ...
- ძალიან კარგი ვაჟი გყავთ!
- ნუ იჩქარებთ მადლობის თქმას. მე შვილი შეგიქეთ და არა თქვენი საქციელი. რატომ არ იფიქრეთ, რომ ეს სამას ორმოცდაათი მანეთი სალახანამ ვინმე წესიერს და კეთილშიბილ კაცს მოჰპარა. ჩვენ გავიგეთ, რომ ის ორი ათასი მანეთი სხვას მოუპარავს. ისიც გავიგეთ, ამ ნახევარ საათში, რომ სამას ორმოცდაათი მანეთი მეგობრებმა შეუგროვეს, მაგრამ თქვენ დასაწყისში ხომ არ იცოდით ყოველივე ეს. იცით, ძალიან ადვილია სხვის ხარჯზე ჰუმანისტობა. ვერ დაგეთანხმებით, ვერ დაგეთანხმებით!
მაქაცარია მანქანაში ჩაჯდა და იქიდან დაუქნია ხელი კახას. ბორბლების წრიპინით გაუჩინარდნენ მოსახვევში.
- წამო, სახლში შევიდეთ! – მიუბრუნბდა ვაჟა შვილს.
- წამო! – ჩაილაპარაკა კახამ.
ღამით ძლიერი ქარი ამოვარდა და ორჯერ შემოგლიჯა აივნის კარი. ვაჟამ რის ვაივაგლახით დაამაგრა კარი და შვილს მიუწვა გვერდით. მესამედ უკვე გარიჟრაჟზე გაეღვიძა.
კახა ლოგინზე წამომჯდარიყო და კედელს უყურებდა.
- რაღაც სიზმარი ვნახე!
- არ ვიცი, მგონი დიდი ტალღა იყო. დედა ხვალ ჩამოდის?
- კარგია! – ჩაილაპარაკა ბიჭმა, ბალიშზე გადაწვა და დაიძინა. მამას კი თვალი აღარ მოუხუჭავს. საფიქრალი ბევრი ჰქონდა.
Last edited by Admin on Sat Nov 23, 2019 5:17 pm; edited 3 times in total
Number of posts : 7134
Registration date : 09.11.08
Subject: Re: ლაშა თაბუკაშვილი    Fri Aug 04, 2017 3:51 pm
წიგნის დასახელება - „სადღაც, ცისარტყელას მიღმა...“ (ორმოქმედებიანი პიესა)
ავტორი - ლაშა თაბუკაშვილი
რედაქტორი - ზვიდ კვარაცხელია
დამკაბადონებელი - ვიოლა ტუღუში
გარეკანი დიზაინერი - თეონა ჭანიშვილი
კატეგორია - ქართული დრამატურგია
ცხოვრება თავისი ყველა გამოვლინებით ცდილობს შეცვალოს ადამიანების ბედი და მათი ურთიერთობა – პოლიტიკით, დეკადანსით, ფორმალიზმით, ბოლოს და ბოლოს, ნიჰილიზმით და სიძულვილითაც კი, რითაც გაჯერებულია თანამედროვე სამყარო; მაგრამ, როცა ღვთაებრივი შემთხვევითობის წყალობით ერთმანეთს ამ ყველაფრისგან თავისუფალი ადამიანები ხვდებიან, იქ წინასწარ განსაჭვრეტი დრამატურგიაც უძლურია... მერე რა, თუ ამ ადამიანებიდან ერთი ყოფილი პატიმარია და მეორე კი, რამდენიმე დღის წინ ჯვარაყრილი 20 წლის გოგონა...
ექსპრესიული, ლაღი და გამორჩეული იუმორით სავსე დიალოგები, დახვეწილი (ასე კარგად დავიწყებული) რომანტიზმი და საიდუმლო, რითაც ჩვენს დროში მომხდარი ერთი შეხვედრის ამბავიც მარადიულ საკითხავთა მწკრივში დგება – ასეთია ლაშა თაბუკაშვილის პიესა სადღაც, ცისარტყელას მიღმა. ამ სტილს და ატმოსფეროს მკითხველი და მაყურებელი კარგად იცნობს და მუდმივად ელოდება, როგორც კიდევ ერთ დღესასწაულს თეატრისათვის.
წიგნი გამოიცა საქართველოს კულტურისა და ძეგლთა დაცვის სამინისტროს მხარდაჭერით.
გამოყენებულია კომპოზიცია - Somewhere Over the Rainbow by Keith Jarrett -- It is an improvisation on a well known song, Somewhere Over the Rainbow. It is a magical and sublime performance. Enjoy. The second video is from his famous Köln Concert recorded live in 1975. It is an example of freestyle improvising. -- https://youtu.be/eq0EWNuR1H8
ლექსი და სიმღერა -- https://youtu.be/V1bFr2SWP1I -- Somewhere over the Rainbow by Israel "IZ" Kamakawiwoʻole
Somewhere over the rainbow
And the dreams that you dreamed of
Once in a lullaby
Somewhere over the rainbow
And the dreams that you dreamed of
Dreams really do come true ooh oh
Someday I'll wish upon a star
Wake up where the clouds are far behind me
Where trouble melts like lemon drops
High above the chimney top
That's where you'll find me
Oh, somewhere over the rainbow bluebirds fly
And the dream that you dare to,
Oh why, oh why can't I?
Well I see trees of green and red roses too,
I'll watch them bloom for me and you
And I think to myself
What a wonderful world
Well I see skies of blue
And I see clouds of white
And the brightness of day
I like the dark
And I think to myself
What a wonderful world
The colors of the rainbow so pretty in the sky
Are also on the faces of people passing by
I see friends shaking hands
Singing, "How do you do?"
They're really singing, "I, I love you."
I hear babies cry and I watch them grow,
They'll learn much more than we'll know
And I think to myself
What a wonderful world world
Someday I'll wish upon a star
Wake up where the clouds are far behind me
Where trouble melts like lemon drops
High above the chimney top
That's where you'll find me
Oh, somewhere over the rainbow way up high
And the dream that you dare to, why oh, why can't I?
Songwriters: Harold Arlen / E Harburg
Over the Rainbow lyrics Sony/ATV Music Publishing LLC
Number of posts : 7134
Registration date : 09.11.08
Subject: Re: ლაშა თაბუკაშვილი    Sun Aug 06, 2017 10:18 am
მე კი ვერავინ ვეღარ გამხედნა,
როცა ირინკას მკერდში ჩავხედე,
ჩემი თვირთვილა მაშინ გახელდა.
თუშთა ღრეობას მოვტაცე ცხენი,
ჩემი სიცოცხლე არ იყო გრძელი,
მაგრამ სიკვდილი არ შეხებია.
ლუდსა სვამდნენ და ორნახად არაყს,
შემდეგ კი სისხლი მოსწყურდათ კაცებს,
ხელი აუსვეს ხანჯლების ვარაყს,
მარცხენა ცხენთა აღვირებს სტაცეს.
თითქოს ნახმლევი მკერდზე მატყვია,
მზეზე ტიტველი ბრწყინავს ხანჯალი,
თითქოს გადმოსკდა გულ-მკერდს ნატყვიარს
უცებ ვიგრძენი წამის ცვლილება,
კვლავ მომენატრა მოკლული რაში,
ისევ გავხიე ჩემი ჭრილობა
და გუმბათიდან გადავხტი ზღვაში.
ზღვა ოცნებობდა მოთენთილ მზეზე
და ასკდებოდა ჯებირებს ხველით,
ჩემი ცხოვრების პატარა ლექსზე
ზღვამ მოაწერა წყლიანი ხელი.
Number of posts : 7134
Registration date : 09.11.08
Subject: Re: ლაშა თაბუკაშვილი    Sun Aug 06, 2017 10:20 am
ნუ დამიმალავ, რა არის _ დროშა?
თუ გასისხლული ნაჭრის ნახევი...
თუ ნიშანია შემუსრულ დროში,
რად მიმკითხავებ საძირკვლის მოშლას,
ჩემს ხელისგულზე მკითხაობს ბოშა
რაღაც დაიწყო და რაღაც მორჩა...
სამიზნე შენი სარკეში მოჩანს,
აბა მითხარი, რა სათქმელია!..
კაენი აბელს, კაენს აბელი,
კვლავ მოერია ქართველს ქართველი!
მაშ დროშაა თუ ნაჭრის ნახევი?
ნათელი აზრი, შენი სახელი,
სახეს გამითბობს წმინდა სანთელი,
როცა შეუნდობს ქართველს ქართველი.
მაშინ დალბება მკერდში იარა
და მაშინ გეტყვი იმ მთავარ სათქმელს,
როცა დამინდობს ბედი კი არა,
როცა ქართველი დაინდობს ქართველს.
Number of posts : 7134
Registration date : 09.11.08
Subject: Re: ლაშა თაბუკაშვილი    Sun Aug 06, 2017 10:21 am
და ცისარტყელებს უხმობს ვედრებით,
დღეს თითქოს ყველა ხე წაქცეულა
და მისაყრდნობად დამრჩა კედლები...
უმზეობაში მზე თუ ჩავთესე,
მე მას ღრუბლიან მკერდში ჩავიდებ,
კვლავ ამხედრებულ გამხდარ რაინდებს,
ვეტყვი, დაშნები რატომ ჩააგეთ,
არ შეუშინდეთ დღეს ქარ-წვიმიანს,
თქვენ წისქვილებთან ბრძოლა წააგეთ,
თქვენი სახელით მე დამცინიან.
კვლავ წარსულიდან გახდნენ საჩვენო,
რომ ყველა დროში შენაჩვენები
ჩვენმა თაობამ არ შეაჩვენოს.
სიმართლის გზები ეკლით გებული,
ხან ლხენით ვთელოთ, ხან კი გოდებით,
Number of posts : 7134
Registration date : 09.11.08
Subject: Re: ლაშა თაბუკაშვილი    Sun Aug 06, 2017 10:22 am
მე ვარ კვაზიმოდო, მე ვარ კვაზიმოდო,
მე მთელი სიცოცხლე ბეჭებით დავათრევ
უხეშ ტომარაში ჩაგდებულ ლოდივით კუზს.
თქვენ მე შეგიძლიათ მახინჯი მიწოდოთ,
მაგრამ მოუსმინეთ წუთით კვაზიმოდოს
მას ერთი რამის თქმა სურს.
ო, ნუ გაიკვირვებს ამაყი ბიჭი და
ნუ გაეღიმება იმ ცისფერ გოგონას,
ჩემი სიყვარული ზვავივით მოგორავს,
ნუ გაეღიმება იმ ცისფერ გოგონას,
რომ თქვა, რომ ყველაზე
უფრო ლამაზი ვარ თქვენში.
მე არ ვარ რომეო და გრძნობა უზიარს
არვინ მოუწამლა ტრფობის ამულეტი,
ჩემი სიმახინჯე და აი, ეს კუზია
ჩემი მონტეგი და ჩემი კაპულეტი.
ფოფხვით და კანკალით, სულამოუთქმელად,
ტაძრის სამრეკლოზე ავალ აღტკინებით,
მიჯნურის ლამაზი სიტყვების უთქმელად
და შეასკდებიან ერთმანეთს რკინები.
მაშინ ვერ შემბოჭავს ტკივილის თარეში
და თქვენ შეგეძლებათ ლამაზი მიწოდოთ,
ვაბღავლებ სიყვარულს ჟანგიან ზარებში,
კოჭლი, კუზიანი, ნაზი კვაზიმოდო!
Number of posts : 7134
Registration date : 09.11.08
Subject: Re: ლაშა თაბუკაშვილი    Sun Aug 06, 2017 10:22 am
თითქოს ვიღაცას უხდიდა ბოდიშს,
უალდის კეთილ და ამაყ პროფილს.
ლაგამს ლოღნიდა უფეხო რაში;
კაცები ფოთლებს წვავდნენ ქუჩებში
და პასტერნაკი ტიროდა ბაღში.
მარტორქებს სუსტი, სიმართლის შველი
რქაზე აეგოთ, იყო ტალახი,
როცა პაოლომ ნატიფი ხელით,
დასხლიტა თოფის ყველა ჩახმახი.
და კოლომბინას წითელი პალტო,
თქვენს საკიდელზე ეკიდა მარტო
და შემოდგომა იდგა გვიანი.
თავს იმართლებდნენ, სჭირდება მიზანს
მსხვერპლი და გველი ღმერთის ლოგინში,
დიდი ბოდიში, მეტს აღარ ვიზამთ,
მოხდა შეცდომა, დიდი ბოდიში.
ცავ ულმობელო, შენც განგიცდია,
როცა მზეები წითლად დაბინდე,
როცა დაარქვეს ჯვარცმას _ ტიციან!
როცა დაბრმავდა ტანიტ ტაბიძე.
დაბრმავდა, მზეს ვეღარ შეხედა,
მაშინ ზეცაში მზეც დაეხვრიტათ
და თამუნიას ლამაზ ფეხებთან
მაგრამ ლექსები ვეღარ დარაზეს,
ვერ დააჭედეს მონური ნალი,
შენ ყაჩაღებმა მოგკლეს არაგვზე _
და შენ სიკვდილში მე მიდევს ბრალი!
Number of posts : 7134
Registration date : 09.11.08
Subject: Re: ლაშა თაბუკაშვილი    Mon Feb 18, 2019 10:20 am
მე არ მეგონა, რომ მალე წავა,
ჩემი ლამაზი, ვაჟკაცი მამა,
არა მჯეროდა ლაღსა და თამამს,
რომ ვერ ვპოვებდი საჭირო წამალს.
და აი, როგორც დაცინვა ბედის
ბაცი ხაზია, არა წყვეტილი,
აქ დაბადება, ათვლის წერტილი,
იქ კი სიკვდილით გადაწყვეტილი,
კვლავ ბედისწერის რაშს რომ აოთხებს,
მე კი ოცნებას გავისამოთხებ.
დიახ, მე ახალ ოცნებას ვბედავ,
დამიბრუნდება მამა და დედა,
ზაფხულის წვიმად, თოვლის ფიფქებად,
რწმენას, რომ ცაში არიან ახლა
და უხილავი მფარველი მხედავს.
Number of posts : 7134
Registration date : 09.11.08
Subject: Re: ლაშა თაბუკაშვილი    Mon Feb 18, 2019 10:37 am
სპექტაკლის დრო - "მერე რა, რომ სველია, სველი იასამანი"
Published on Jul 4, 2015
შოთა რუსთაველის სახელობის სახელმწიფო აკადემიური თეატრის სპექტაკლი.
პიესის ავტორი: ლაშა თაბუკაშვილი
მონაწილეობენ: ზაზა პაპაუაშვილი, დათო დარჩია, გიორგი ნაკაშიძე, ლელა ალიბეგაშვილი, ნინო არსენიშვილი, კახი კავსაძე, ლევან ბერიკაშვილი, ბაჩი ლეჟავა.
Number of posts : 7134
Registration date : 09.11.08
Subject: Re: ლაშა თაბუკაშვილი    Mon Feb 18, 2019 10:40 am
სპექტაკლის დრო - "დარაბებს მიღმა გაზაფხულია"
Published on Apr 26, 2014
პიესის ავტორი: ლაშა თაბუკაშვილი
მუსიკალური გამფორმებელი: დავით ტურიაშვილი
რეზო ჩხიკვიშვილი, ია ხობუა, ირაკლი ღარიბაშვილი, ნანა დათუნაშვილი, ეკა ქუთათელაძე, კუკური ბექაია, გუჯა ქებაძე
Number of posts : 7134
Registration date : 09.11.08
Subject: Re: ლაშა თაბუკაშვილი    Sat Nov 23, 2019 12:15 pm
ასეც ხდება ხოლმე, იშვიათად, მაგრამ ხდება ასეც, როცა ყველაზე დიდი შეფასება შენი ღვაწლისა, ყველაზე დიდი ჯილდო ცხოვრების ბოლოს, სახელით მოხსენიებაში იხატება. სახელით, წინ რომ ზრდილად, აღარც ბატონობით მიმართვა ან გვარის დაზუსტება სჭირდება, არც რამე სხვა ზედსართავი... ის თვითკმარია მეფისთვის, თუ მხატვრისთვის მწერლისთვის თუ პედაგოგისთვის... დავითი, ილია, ვაჟა, აკაკი, ნიკალა, ჭაბუა!
მითხრეს, გითქვამს ბოლოში: მამა, სახლში წამიყვანეო! აგისრულეს ეს ნატვრა ქართველებმა, ოღონდ კი არ წაგიყვანეს, აგიყვანეს სახლში, ამ წმინდა მთაზე, სადაც ლომების ცალკე პრაიდმა დაიდო ბინა.
და მეც პირველად მოგმართავ სახელით უბატონოდ –ჭაბუა!
აქ ახლა ჩემში უკვე ხანდაზმულ ადამიანში, უცნაურად მატულობს მოწაფეობის შეგრძნება. შენ გვწერდი, „დაიცავი საქარათველო!“ და არ გულისხმობდი მხოლოდ საზღვრებს და ტერიტორიებს, რის დაცვასაც შენი ლამაზი ბოკვერი – ირაკლი შეეწირა. იმიტომ რომ გრძნობდი, საქმე უფრო რთულადაა. და ეს ტკივილიანი ენერგიით დანაღმული ორი სიტყვა, იმ ქართული ფასეულობების დაცვას მოითხოვდა, რომელიც ქართულის გარდა ზოგად საკაცობრიოცაა. ფასეულობების, რომელიც მოულოდნელად იოლად მსხვრევადი აღმოჩნდა მსახვრალი ხელისთვის და თურმე მის მცველს, ხმლის ქნევის გარდა, სულის სიმტკიცე და დიდი ცოდნა ესაჭიროებოდა. ცოდნა იმისა, თუ რას და რატომ იცავს.
და შენ, ჭაბუა, ერთ-ერთი ბოლო რაინდი, გვამეცადინებდი ამ ცოდნაში და ყავარჯნად დგებოდი ჩვენთვის, ვისაც ეს ცოდნა, ენერგია და სულის სიმტკიცე გვაკლდა, გვაკლდა ხანდახან, მაგრამ ეს ხანდახან შენთვის კატასტროფის ტოლფასი იყო.
შენ, ეპოქებგამოვლილს, არც ციხეკაზემატები, არც დევნა და არც მსოფლიოს აღიარება დაგკლებია გრძელ ცხოვრებაში. მაგრამ სულ ბოლოს, ერთ პატარა ოთახში, ბერ დავითად შერაცხული, მარტო დარჩი სუფთა დაფასთან და აქედან ებრძოდი ბოროტს და არ გვავიწყებდი, რომ ამ ბრძოლაში სულის მოთქმა არ არსებობს.
და დღეს, აქ, შენს საფლავთან ქედმოხრილს, მე ღრმად მწამს, რომ ჩვენც და შემდგომი თაობებიც არ დავიღლებით საქართველოსა და სულიერების დაცვაში. რომ სიბრძნით და არა ცერცეტობით მიიღწევა ის დიდი მიზანი, რისთვისაც შენ იღწვოდი და მე არ გეტყვი ნახვამდის, მე გეტყვი გამარჯობას, გამარჯვებას! ჭაბუა!
Number of posts : 7134
Registration date : 09.11.08
Subject: Re: ლაშა თაბუკაშვილი    Sat Nov 23, 2019 12:18 pm
„რაც უფრო დაჟინებით ჩააცქერდები ქვესკნელს, ისიც სულ უფრო მეტად დაინტერესდება შენით. დრო იყო ასეთიო, ჩაილაპარაკებს მხდალი, მაგრამ ის დრო ვინ შექმნა? ვინ დააყენა სასიკვდილო არჩევნის წინაშე, არა მხოლოდ მრავლად ჩინებულნი, არამედ, მცირედ რჩეულნიც.
– მე ამათ დავუმტკიცებ, რომ ვაჟკაცი ვარ! – ჩაულაპარაკა მწერალთა დარბაზში პაოლომ მიხეილ ჯავახიშვილს. მართლაცდა რა ელოდა წინ – წამება და სიკვდილი, თუ მეგობრებს არ გასცემდა. ყველას აქვს ზღვარი სულიერი სიმტკიცისა, და რაც ყველაზე მტკივნეულია, ის დაუცველი წერტილი, რომელიც ჯალათს განსაკუთრებით აინტერესებს, ამ შემთხვევაში ეს ოჯახია, რომელიც შენვე უნდა გასწირო და პირველ რიგში, პატარა მედეა. აკი შემდგომში მხოლოდ შენი შესანდობრის დალევის გამო, ცხრამეტი წლით გააციმბირეს შენი ძმისშვილი კუკუნა.
– მე ამათ დავუმტკიცებ, რომ ვაჟკაცი ვარ! – ეს გამოსავალი იპოვნე, და შენი გასროლით გეგონა, ქვესკნელიდან წამოსულ ავ ტალღას ჩაახალე ჟაკანი.
ვინა ვართ ჩვენ, თვითონ ცოდვებით დამძიმებულნი. მხოლოდ ერთადერთმა ძალამ აგხსნა ხუნდები – დედა ეკლესიამ და მისმა უბადლო მესაჭემ – სრულიად საქართველოს პატრიარქმა, უწმინდესმა და უნეტარესმა ილია მეორემ.
სულ ლამაზად გექროლოს, ქროლვას მონატრებულო, პაოლოს სულო!"
Number of posts : 7134
Registration date : 09.11.08
Subject: Re: ლაშა თაბუკაშვილი    Sat Nov 23, 2019 5:16 pm
ქეთი! მთხოვეს, მცირე მოგონება დამეწერა შენზე და მეც გამახსენდა რაღაც-რაღაცები მცირე ნაფლეთებად! ქეთი, ნუ გიკვირს მომართვის აწმყოობა, მახსოვს, სამწუხაროდ, მახსოვს, რომ აღარა ხარ, რომ თავი მოიკალი და დარჩენილი ხელთნაწერები ცეცხლს მიეცი! გოგოლის ალუზიაც აგვკიდე მე და ერლომს, შენს სასახლეს როცა შევუდექით ორივენი... ცოტანი ვიყავით გამცილებლები, ვინც იცოდა შენი ტალანტისა და კეთილშობილი ბუნების ფასი! ცოტანი გახლდით, შენზე განbრისხებულები!
პირველად ბაკურიანის სიმპოზიუმზე გაგიცანი, მიტო დანგაძის „ხიჟინაში“, ყველაზე უმცროსი და ყველას ნერვების დამწყვეტი სუფრაზე! თხელი, მომხიბლავი, ექსცენტრიული! და როცა უკვე გვარიანად აკრიფე, ჩუმად მოგეცი შენიშვნა, დაოკდი-მეთქი! ჯერ უსამართლოდ დატუქსული კნუტივით შემომხედე, მერე კი მითხარი, რომ ჩემი შენიშვნა მიღებულია, რადგან არც თუ ისე ცუდ ტიპად აღმიქვამ და, რაც მთავარია, სკოლის ასაკში, გურამ რჩეულიშვილზე მაქვს ლექსი დაწერილი.
რამდენიმე წლის შემდეგ, მწერალთა კავშირში, როცა ახალგაზრდული ჟურნალი „სათავე“ იქმნებოდა, კაბინეტში ვისხედით და მე გიხსნიდი, თუ რა ბედნიერი ახალბედა რედაქტორი ვარ, რადგან შენი „ავტოპორტრეტის“ დაბეჭდვას ვაპირებ... ჩაფიქრებული და ჩამქრალი იჯექი მაგიდასთან და სიგარეტს სიგარეტზე უკიდებდი.
-ყველგან უარით გამომისტუმრეს! შენ რატომ გაქვს იმედი, რომ ცენზურა...
-ახლა პერესტროკაა, ქეთი, ცენზურას, ცოტა არ იყოს, სძინავს!
_ იცი, მწერლურთან ერთად, სხვა ნიჭიც გაქვს...
- ვიცი, წყობიდან გამოვიყვანო ადამიანები! ნუ განმეორდები, ლაშა!
მოთხრობას დიდი წარმატება მოჰყვა. მერე უკვე, ოთხმოცდაათიანებში, როცა მე და ზაალ სამადაშვილმა არაკომერციული ჟურნალი „მეოცე საუკუნე“ დავაარსეთ, შენი რომანის პირველი ნაწილიც დაიბეჭდა, გაგრძელებით... (მეორე ნაწილი კი იმ ავბედით ღამეს დაწვი) აქაც წარმატება შეგხვდა, ოღონდ ის მაღიზიანებდა, რომ ზოგიერთის აზრით, მკითხველის ინტერესი, რომანში საკმაოდ ფაქიზად დაძრულმა ლესბოსურმა თემამ წარმოშვა. ჰო, ახალი ხილი იყო ქართულ პროზაში ეგ გეიმები, მაგრამ შენ ეპატაჟისთვის არ გაგიკეთებია ეს...
მერე, როცა ვეღარ გავაგრძელე ჟურნალის გამოშვება, რეზო- უმცროსმა აიტაცა ესტაფეტა და თანხის მოძიებასთან ერთად, ინგლისურად გამოსცა ჟურნალის ოთხი ნომერი, სადაც შენი „ავტოპორტრეტიც“ დაიბეჭდა და ნიუ-იორკის კონგრესის ბიბლიოთეკაში წარდგინების შემდეგ, ამერიკულ უნივერსიტეტებში დარიგდა. იმასაც გამცნობ, ქეთი, რომ ალექსანდრე ყაზბეგსა და სხვა რამდენიმე ავტორთან ერთად სტუდენტებმა შენი მოთხრობა გამოარჩიეს.
და ბოლოს, როგორც მე და რეზიკოს, (შენს ორ რედაქტორს) გვიამბეს, ფრანკფურტის ბაზრობაზე, ქეთი ნიჟარაძე, (ჰო, ჰო, შე ყურუმსაღო) თანამედროვე ქართული პროზის, ერთ-ერთ მკაფიო ტალანტად აღიარეს.
შენ კი წასვლა არჩიე! სხვა რა მოგწერო, ქეთი?! წლები გავიდა და ვატყობ, რომ მაინდამაინც ხშირად არ მაგონდები! ალბათ, გვიცავს ტკივილისგან ქვეცნობიერი! მაგრამ ახლა, როცა გაგიხსენე... ( არა, მწარეს არაფერს გეტყვი, დაიკო!) უბრალოდ მომნატრებიხარ, თურმე!
Number of posts : 7134
Registration date : 09.11.08
Subject: Re: ლაშა თაბუკაშვილი    Mon Dec 07, 2020 10:52 am
მე კი ვერავინ ვეღარ გამხედნა,
როცა ირინკას მკერდში ჩავხედე,
ჩემი თვირთვილა მაშინ გახელდა.
თუშთა ღრეობას მოვტაცე ცხენი,
ჩემი სიცოცხლე არ იყო გრძელი,
მაგრამ სიკვდილი არ შეხებია.
ლუდსა სვამდნენ და ორნახად არაყს,
შემდეგ კი სისხლი მოსწყურდათ კაცებს,
ხელი აუსვეს ხანჯლების ვარაყს,
მარცხენა ცხენთა აღვირებს სტაცეს.
თითქოს ნახმლევი მკერდზე მატყვია,
მზეზე ტიტველი ბრწყინავს ხანჯალი,
თითქოს გადმოსკდა გულ–მკერდს ნატყვიარს
უცებ ვიგრძენი წამის ცვლილება
კვლავ მომენატრა მოკლული რაში,
ისევ გავხიე ჩემი ჭრილობა
და გუმბათიდან გადავხტი ზღვაში.
ზღვა ოცნებობდა მოთენთილ მზეზე
და ასკდებოდა ჯებირებს ხველით,
ჩემი ცხოვრების პატარა ლექსზე,
ზღვამ მოაწერა წყლიანი ხელი.
Number of posts : 531
Job/hobbies : poète et Journaliste
Humor : Le bien
Registration date : 12.02.19
Subject: Re: ლაშა თაბუკაშვილი    Tue Mar 09, 2021 12:54 pm
ლაშა თაბუკაშვილი " XX საუკუნე "
თანამედროვე ქართული ლიტერატურის წარმომადგენელთა ვიდეო - პორტრეტები. “ ცოცხალი წიგნები ”
განათლების, მეცნიერების, კულტურისა და სპორტის სამინისტროს ლიტერატურული პროექტი “ ცოცხალი წიგნები ” წარმოგიდგენთ თანამედროვე ქართული ლიტერატურის წარმომადგენელთა ვიდეო- პორტრეტებს.
Number of posts : 7134
Registration date : 09.11.08
Subject: Re: ლაშა თაბუკაშვილი    Sun Aug 29, 2021 7:26 am
1973 წელს, მწერალთა კავშირში დავიწყე მუშაობა და 22 წლის ყმაწვილს, პირველ დავალებად, ერთი ნაკლებად ცნობილი უნგრელი მწერლის მასპინძლობა მერგო. მთაწმინდის პანთეონში ავიყვანე ის, მისი მეუღლე და რუსი თარჯიმანი ქალი. გვიანი შემოდგომის დილა იყო, ოდნავ ცრიდა, როცა სტუმრები ილიას საფლავთან მივიყვანე. აქ ვინ ასვენია? მკითხა კაცმა და მეც გავემზადე ილია ჭავჭავაძის წარდგენისთვის. რაც მერე დამემართა, ახლაც უხერხულობაში მაგდებს. ჯერ ბურთი გამეჩარა კარგა ხნით ყელში და დამუნჯებული, ხელის მოძრაობით ვამშვიდებდი დაბნეულ და შეშფოთებულ სტუმრებს, ახლავე გამივლის, ახლავე-მეთქი და მართლაც სპაზმი უეცრად მომეხსნა და საბოლოოდ გავაოგნე იქ მყოფნი... ტირილი წამსკდა, თან ისეთი, სახე რომ არ გემანჭება და ცრემლი თავისით მოთქრიალებს... დასასრული ამ ეპიზოდისა მშვიდობიანი გახლდათ, როცა ავუხსენი მათ, რომ პირველად მოვიყვანე ამ საფლავთან სტუმარი და იმის გაფიქრებამაც კი, რომ ახსნა დამჭირდებოდა, თუ ვინ არის და ვინ ბრძანდება ჩვენთვის ილია ჭავჭავაძე, თავზარი დამცა-მეთქი.
მე ხომ ჯერ საკუთარი თავისთვისაც ვერ ამეხსნა ის, რაც თანმდევი იყო მთელი ჩემი ცხოვრების მანძილზე, თანმდევი იყო სიყვარულიც, მოწიწებაც და განცვიფრებაც ილიას მიმართ... და ეს თანმდევობაც, ლამის ჩვეულ ყოველდღიურობად მექცა და კათარზისიც მაშინ მოხდა, როცა შევეცადე, სტუმრისთვის ამეხსნა, თუ რა არის ჩვენთვის, მისთვის უცნობი ილია ჭავჭავაძე.
ახლა უკვე უნგრელი მწერლის ქვითინის ჯერი დადგა. ამას რაღა ატირებს მეთქი, თარჯიმანს ვკითხე. ამბობს, ბედნიერი იქნება ის დღე, როცა ჩემი შვილი შანდორ პეტეფის საფლავს დაიტირებსო.
წიწამურთან, რომ მოკლეს ილია... დიახ, დამთავრდა დიდი ეპოქა, მაგრამ დაიწყო ის, რასაც ბოროტის დრამატურგიას თუ დავარქმევთ. ილიას ოცნება დამოუკიდებელ საქართველოზე, მწიფე ვაშლივით ჩაუგორდათ კალთაში, მის ბიოლოგიურ მტრებს, მარქსისტ სოციალ დემოკრატებს და ბოლოს საკუთრივ დათმობილ თავისუფლებას, ვაჟკაცი ყმაწვილი იუნკრების სისხლიც მიანთხიეს. ხოლო მათ მიერ დაყრილ ჭორები, ბოროტი და გლეხების შემავიწროვებელ თავადზე, საოცრად სიცოცხლისუნარიანი აღმოჩნდა სინდისგამოფიტულ საქართველოში.
ილია ვარო, შეუყვირა მკვლელებს და ეს არ იყო მხოლოდ გაფრთხილება მათ მიმართ, მგონი იმ წამში პოეტისა და ბანკირის აზროვნება ერთ ორგანიზმად იქცა და განჭვრიტა, თუ რა ცოდვა დაედებოდა მის სათაყვანო სამშობლოს და რომ მისკენ მომავალი ტყვია, მის სამ უდიდეს იმპერატივს, მამულს, ენას და სარწმუნოებას ემუქრებოდა. შემდეგ კი ვინც მოვიდა საქართველოში, სწორედ იმ ბოროტის მიერ დაწერილი პიესის კულმინაცია გახლდათ.
და ბოლოს, კიდევ ერთ სტუმარზე გეტყვით, ამერიკელ ქართველოლოგ კიმ ბრედვაიტზე. 1987 წელს, ილიას იუბილეზე, დროზე რომ არ მიმესწრო, საპატიო სტუმარს ფილარმონიის დარბაზში არ უშვებდნენ: იმდენად ანკარა ქართულით მეტყველებდა კიმი, რომ დაცვას ეჭვი შეეპარა მის ამერიკელობაში. მოკლედ შეაღწია ჩემმა და თქვენმა, კიმ ბრედვაიტმა პრეზიდიუმში, ავიდა ტრიბუნაზე და თქვა:
– ილიას მტრებმა დააგვიანეს მისი მოკვლა! მთავარი, რაც მას სურდა, ილიამ მოასწრო და გააკეთა!
კიმის ამ სიტყვების, მცირე დასტური, დღევანდელი დღეც გახლავთ, წმინდა ილია მართლის დაბადების დღე, რომელსაც მისი სათაყვანებელი ერი ზეიმობს!
Subject: Re: ლაშა თაბუკაშვილი
Page 1 of 1
Permissions in this forum:
You cannot reply to topics in this forum
არმური Armuri :: მთქმელი და გამგონებელი (ავტორები და ტექსტები) :: მთხრობელთა და მოსათხრობთათვის
არმური Armuri :: მთქმელი და გამგონებელი (ავტორები და ტექსტები) :: მთხრობელთა და მოსათხრობთათვის
Jump to: Select a forum||--მართალს ვიტყვი, შევიქნები ტყუილისა მოამბე რად? (საცნობარო)|--მთქმელი და გამგონებელი (ავტორები და ტექსტები)|   |--პოეტების ქვეყანა|   |--მთხრობელთა და მოსათხრობთათვის|   |--ესეებისა და კრიტიკოსთათვის|   |--მთარგმანებელთა და თარგმანთათვის|   |--ლიტერატურა უსაზღვრებოდ|   |--ისტორიისათვის|   |--ბალღოო, აეს არი შენ სამშობლო...|   |--"ლიტერატურის თეორია" – სტუმრად რენე უელეკთან და ოსტინ უორენთან|   |--საკამათო|   |--ბობოისკარი|   |--მინიმალისტური პოეზია|   |--სიტყვითდუელები|   |--მწერლები - მწერლებზე|   |--შეუნდოთ ღმერთმა...|   |--ლიტერატურული კონკურსები|   |--აგორა|   |--სტუმრები და მასპინძლები (ერთნიც და მეორენიც ფეისბუკზე დაიკარგნენ)|   |--"ვერცხლის თასადამც მაქცია" - სტუმრად სანათასთან|   |--არაგვიანი – სტუმრად არაგვთან|   |--"ბრანდი-ბრუნდი" - სტუმრად მარიამ წიკლაურთან|   |--ამაოდ არც მთაწმინდაზე უსეირნიათ - სტუმრად გია არგანაშვილთან|   |--სადისკუსიო კლუბი - სტუმრად ნინი მელივასთან|   |--”ვაჟკაცობისას ამბობენ” და "უკვდავებისა წყაროო" - სტუმრად ვაჟიკა კაწალხეველთან|   |--კაცობრიობა დანა-ჩანგლით ითხრის სამარეს! - სტუმრად ვაჟა ხორნაულთან|   |--ნაფეხურები - სტუმრად ნინო დარბაისელთან|   |--”დარდების შემგროვებელთან” - სტუმრად გოდერძი ჩოხელის გამიხარდასთან|   |--საუბრები სიტყვის ხელოვნების შესახებ - სტუმრად ზევსის დაქალთან|   |--"მზე ხატავს სახლის ფერად რიკულებს..." - სტუმრად კესოსთან|   |--”მითოლოგია ჩემი სისუსტეა...” - სტუმრად ნინო ნეკერიშვილთან|   |--"ცისკარი" – სტუმრად ძველ მეგობართან|   |--ქართული ჟარგონის ლექსიკონი - სტუმრად ლევან ბრეგაძესთან|   |--მზერის გადანაცვლება (მხატვრობა, კინო, თეატრი, მუსიკა)|   |--მხატვრობა არმურზე: "ნიკალა და მარგარიტა"|   |--კინო არმურზე: კამერითაც ცხონდების კაცი|   |--თეატრი არმურზე: მელპომენე და თალია|   |--მუსიკა არმურზე: ხმა - სინათლეა...|   |--Georgian Authors in English|--Deutsche Übersetzung Georgischer Literatur
:: I forgot my password
Yesterday at 1:39 pm by Admin
Yesterday at 1:36 pm by Admin
» ქართული ხალხური პოეზია
Sat Sep 24, 2022 1:47 pm by Admin
Fri Sep 23, 2022 8:05 am by Admin
Fri Sep 23, 2022 7:58 am by Admin
Fri Sep 16, 2022 9:00 am by Admin
Sun Sep 11, 2022 11:39 am by Admin
Bookmark and share the address of არმური Armuri on your social bookmarking website
Free forum | Art, Culture and Leisures | Literature, Poetry | © phpBB | Free forum support | Contact | Report an abuse | Latest discussions