ka ka ka en ka ka ka en ka ka en en en en ka nl en ka en en hi ca en fr ka sv ka ka ka xmf ka eo ka ka ka ka ka ka ka ka fr ka ka ka ka ka ka ka ko ka en hbs_lat en ca en fr ka sv ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka el ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka el ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka xmf ka ka ka xmf ka ka ka ka ka hbs_lat en ca en fr ka ka ka ka el ka ka ka ka ka ka ka el ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka el ka ka ka ka ka ka ka ka ka el ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka el ka el ka ka ka ka ka xmf ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka el ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka hbs_lat ka hbs_lat ka xmf ka ka ka ka ka ka xmf ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka el ka ka ka ka ka ka ka ka el ka ka ka hbs_lat en ca en fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka hbs_lat en ca en fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ru fr ka hbs_lat en ca en fr ka ka ka ka ka en ka ka sv ka ka fr ka de ka de ka ka fr ka ka fr ka fr ka ka sv ka ka ka ka hbs_lat en en ka en en ka en en en en ka ka ka en en ka ka ka en en en en en en en ka en ka en ka en ka en ka en ka en ka en ka en en en en en
Would you like to react to this message? Create an account in a few clicks or log in to continue.
არმური - ლიტარენა, უფრო კი – ბიბლიოთეკა
Armuri - literary Arena, or library from Georgia (country)
Forum started: Sun 9 Nov 2008
Home   Portal   Register   Log in
არმური Armuri :: მთქმელი და გამგონებელი (ავტორები და ტექსტები) :: მთხრობელთა და მოსათხრობთათვის
Number of posts : 7134
Subject: ზვიად კვარაცხელია    Sat Jan 22, 2011 3:57 pm
დაიბადა 1986 წელს, ქალაქ ზუგდიდში.
შენ უსახელო, სრულიად მოულოდნელად, CTRL–ით გახსნილი ცარიელი ფაილი ხარ, სადაც სუფთა და ათასგვაროვანი აბრევიატურით უბღალავი ქაღალდი ატოტილა, ატოტილა და თეთრადვე ჩაჩუმქრალა, თავის სისპეტაკეში ჩამარხულა. დასანანია, მაგრამ მე, როგორც ნათელი სიტყვის ორნიტოლოგი, ლოგოსებისა და ყოველგვარი განსხვავებულის მიმდევარი, ვცდილობ, ჩაგეძიო და WINDOWS –ის იარაღასხმული ხელები ჩავაფათურო შენს სულში, ჩავაფათურო და ფენა–ფენა, გაურკვეველი მონახაზებით გავაბიაბრუო შენი აწმყო–ნამყოთი ჩემი მყოფადის დასანახავად: CTRL C–ის დახმარებით ვაკოპირებ არც ისე უცნაურ, შავ–თეთრ ფოტოს: ერთ მუშტად შეკრული, შავჩოხიანი ადამიანები, ერთად შემართულნი, წინ წამძღვარებული ვაზირტოება ჯვრით. CTRL V ყოველგვარი ჩხუბის, ჯიჯღინისა და გალიმათიის გარეშე ჩასვამს დაკოპირებულ ფოტოს მიჩნეულ ადგილზე. სილამაზე შემომცქერის თვალებში! შემდეგ მე, CTRL X–ად თბობილი კლავიატურით ამოვჭრი შვიდ, ერთმანეთზე შეხამებულ და მაინც, ცა და მიწასავით განსხვავებულ ცნებას, სპეტაკ ფურცელზე ჩამოქვეითებულებს ერთობლივი CTRL–თი CTRL I–ის თანწყობილი ოპერაციით ვამუქებ და ვაკურსივებ, განზე ვხრი, შესამჩნევად და გულმო(სა)დგინე წასაკითხს ბადექსოვილად ვაქცევ: სიყვარული, სიხარული, მშვიდობა, სულგრძელობა, სიტკბოება, სიკეთე, სარწმუნოება, მყუდროება, მოთმინება;
უეცრად თავს ვანებებ, ვწყვეტ, განგებ გავაჩერებ საქმე–ზე–ში–თან–ჩაბმულ მუშაობას, ქოშინით ვიღებ უსათუთოეს აბრევიატურას SAVE, ანუ დაიმახსოვრეთ, და იქვე სათუთ CTRL–ით ვპასუხობ მას, მოუხელთებელი ჩანთების, ილაჯართმეული ფაილების ვაკქანალიას ვანდობ ჩემს ახალ, პირზე WINDOWS –ის რძეშეუმშრალ დოკუმენტს, CAPS LOCK–ით შედიდებულ და ინტერვალური პანელით გამოცალკავებულ ან უკვე ჩაფერადებულ სისპეტაკეს: "საქართველო–უპირველეს ყოვლისა!"
ანოტაცია: ზვიად კვარაცხელიამ, არსებულ მასალებზე დაყრდნობით, ახალი ფასეულობა შექმნა. მხატვრულ-დოკუმენტური თხზულებაში ცოცხლად და ექსპრესიულადაა წარმოჩენილი ურთულესი ეპოქა, თითქოს ერთმანეთს ენაცვლებიან კადრები დოკუმენტური ფილმიდან - "ილია სამეგრელოში".
Last edited by Admin on Sat Jan 22, 2011 5:27 pm; edited 1 time in total
Number of posts : 7134
Subject: Re: ზვიად კვარაცხელია    Sat Jan 22, 2011 4:01 pm
– ჩემთან ერთად ეს პერანგიც გაიცრიცა, შვილო, ჩემი გულივით ამასაც დააწყდა ძაფები...
მოგუდულად ჭრიალებს კარადის კარი, საკეტმოშლილი და მორღვეული. მოხუცი თრთოლვით გადმოიღებს ძველი ზეწრების წყებაში ჩამალულ ნაკეცს, სინათლეზე გამოიტანს – გადმოფენს მაგიდაზე.
– გაწვალდა... გაილია, გამჩენის მადლს ვენაცვალე...
ბოლო წლებია, ჩამიჩუმი აღარ ისმის თინიას ეზოდან. ადრე სანატრელი იყო სიჩუმე, შუქიც დღედაღამ ენთო, სტუმარიც მოდიოდა და მოდიოდა. ახლა ჩაკვდა და ჩაიფერფლა ეს სახლ-კარი, როგორც სოფლის შარაგზა ზაფხულის არდადეგების შემდგომ.
– მთელი ცხოვრება ვიბრძოდი, რომ პენსიის იმედად არ ვყოფილიყავ. ზოგი ნანატრი და დაუმადლებელი სიბერისთვის შრომობს... მე არა! ჩემი ნატვრაც და სიცოცხლეც შვილის სხეულში გამოვახვიე. გიჟი დედობა პროფესიაა, შვილო...
ძაძისა და ძველი პერანგის სუნი დადგა ოთახში.
– როგორ დავჩაჩანაკდი, ნივთებს და სიჩუმეს ვეწყობი მხოლოდ, მათთან საუბარი მიადვილდება. იოლად მიგებენ, არ მეპასუხებიან და მეც დილიდან საღამომდე გაუთავებლად ვეჩურჩულები ჩემი წუთისოფლის სევდიან ამბავს...
– ამბობენ, ქარიშხლიანი ცხოვრება ჰქონდაო.
– მე შეცდომიანს დავარქმევდი, სხვები არ ვიცი, რას ლაპარაკობენ. სიმართლე გითხრა, აღარც მაინტერესებს! შეცდომაში იხვეწება ადამიანი, ქალი მით უმეტეს. ჩადენილის გამო სინანული სჯობს ჩაუდენელი ცოდვების მოლოდინს. მე კიდე არასდროს არაფრისთვის მიცდია!
– თინია ბებო, ცოტათი მეუხერხულება, პირველად ვარ აქ. იცით, რაღაცნაირი იდუმალებით მიყვებოდნენ თქვენზე, თითქმის დამარწმუნეს, რომ...
– სწორადაც დაგარწმუნეს, შვილო, ოღონდ ქაჯი და კაციჭამია კი არა, ერთი საცოდავი დედაბერი ვარ და მეტი არაფერი. ამ სახლს და შვილის პერანგს ვდარაჯობ. ეს არის ჩემთვის უკვდავების წყაროც, ოქროს საწმისიც და წმინდა წერილიც, რომელსაც არ ეღალატება.
– შეიძლება გული გატკინოთ და გაწყენინოთ, მაგრამ მაინც მინდოდა მეკითხა...
– რატომ ვინახავ და ვუფრთხილდები ამ გაცრეცილ პერანგს...
– ჩემი შვილის დაღუპვის შემდეგ, კლასის დამრიგებელმა, მშობლიური ენისა და ლიტერატურის შესანიშნავად მცოდნემ, საშინაო დავალება მისცა ბავშვებს – ორი სიტყვით გაეხსენებინათ ცოტნე – მოეთხროთ საერთო მოგონებები, ან, უბრალოდ, ეთქვათ რაიმე, ოღონდ გულწრფელად...
ბოლო ზარზე, სკოლის ეზოში, ჩემი შვილის თეთრი პერანგიც გამოფინეს.
პერანგი წარწერებით იყო გადავსებული – ნაწყვეტებით საშინაო დავალების ტექსტიდან...
პირველი კლასიდან ვიცნობდი. ღონიერი და დამრტყმელი ბიჭი იყო, თავს არავის დააჩაგვრინებდა, არც სხვისი დაჩაგვრის ნებას მისცემდა ვინმეს. გული ერჩოდა და ძალაც მოსდგამდა, ოღონდ ნამეტანი ფიცხი და თავისებური იყო. არაფერს გეტყოდა, არ ჩაგახედებდა თავის სამყაროში, ამიტომ მასთან შიში კი არა, უფრო სიფრთხილე მაკავშირებდა. ფრთხილად ვმეგობრობდი – არც იქით, არც აქეთ. ყოველ სიტყვას ვწონიდი მასთან ყოფნის დროს და დაძაბულობის მარწუხი სადღაც მექაჩებოდა სულ, მაწვალებდა...
არასდროს მჯეროდა, რომ შენისთანებს ჩემისთანების შეყვარება შეუძლიათ. შენი წერილები, ყვავილები, დიდი თვალების შემონათება აღარ მიმაჩნდა საჩემოდ, იმდენ ვინმეს აფორიაქებდი და უშფოთებდი გულს. მერე ვიღაცამ მითხრა, დაქალმა მგონი, ასე და ისეო, და მეც არ დავუჯერე. ქალებს ჩვევიათ ოცნებებში ცხოვრება, მაგრამ ცხვირწინ მოარულ, ახდენილ ოცნებებს ვერ ამჩნევენ. არადა, თვალის გახელა უნდა მხოლოდ...
ბოღმამ და სირცხვილმა ერთდროულად ამასხა სახეზე. გაშვებულ გოლს არ ვნანობდი, მაგრამ ხვალ დილიდან (დღესვე თუ არა) მთელ სკოლას ეცოდინებოდა, რომ წლის საუკეთესო მეკარემ „დირკა“ ჭამა. გაკვირვებული და გახარებული სიფათები წარმოვიდგინე და გწყევლე, რაც შემეძლო. მძულდი, მეზიზღებოდი, ვერ გიტანდი და სულ ფეხებზე მეკიდა, რომ ასეთი საქციელები არაკაიბიჭურია. ოღონდ გეცოცხლა და, მამას ვფიცავარ, ყველაფერს გაპატიებდი...
პირველი ფიზ-რა გვქონდა. შენ სულ კაიფობდი, „ფიზიკური კულტურა“ სათქმელადაც ამხელა ენერგიას მოითხოვს, ისე კი ბურთის ერთი გაგორებააო, მარტივი, მშვიდი, აუღელვებელი გაგორება. ეგ სიმშვიდე აღარ გამოგივიდა, ძმაო, თორემ დანარჩენში ხუთიანს იმსახურებ ჩემგან, სწორედ იმ დიდ, უშველებელ, ვეებერთელა ხუთიანს.
მახსოვს, „ლტოლვილოო“, – დამიძახე. გულზე მომხვდა. ისე მეწყინა, გაჩერებას არც ვაპირებდი. „ჩვენ ყველანი ლტოლვილები და გამოქცეულები ვართ იმ კუთხიდან ამ ქვეყანაშიო“ – გაღიმება იცოდი უჩვეულო, უცნაური. „თავს ნუ იმართლებ, უკვე მაწყენინე-მეთქი“, – გავჯიუტდი. ეტყობა ძალიან შემეტყო გაბრაზება. დიდხანს ვიარეთ უხმოდ, გაბუსხულებმა. ჭიშკარს ისე მივადექი, აღარც გამიხედია შენკენ. იდექი და ჩურჩული მესმოდა მხოლოდ...
ატირებული შემოვარდა ლიკა, ზლუქუნებდა, ხავერდის ნაჭერზე იმშრალებდა ცრემლს. რა დაგემართა-თქო. დიდხანს ხმა ვერ ამოიღო, დამუნჯებულივით იყურებოდა. ფანჯარაში გაიხედეო, – ეს მითხრა მხოლოდ. ფარდა გადავწიე და ახლომახლო მოვავლე თვალი, თუმცა არავინ იდგა გარეთ. წასულაო, – ლიკამ, – ცოტნე იყო, აქამდე მომაცილა და... სიყვარული ამიხსნაო. როგორ-მეთქი, – გავცოფდი, შევიშალე კინაღამ, არ ვიცოდი, რა მექნა...
ამ გოგოებს ხომ თეთრი შავად ელანდებათ და ბუზი სპილოდ. მთელ სკოლას მოსდეს: ცოტნეს ლიკა ჰყვარებია და ამას გვიმალავდნენო. ისეთი არაფერი, კაცო! უბრალოდ, ლექსი წაუკითხავს _ „ვშორდებით, ყოველ წუთას ვშორდებით...“ და ამაზე ატყდა ერთი ამბავი. რახან კლასგარეშე წიგნებს კითხულობს, გენიოსი გონიათ ბიჭი... ეგონოთ... ანდა გოგოს გაწითლებას რა უნდა?!
გამოქანებაც ეგ იყო, მაგრამ მაშინვე ავუღე „აბაროტი“ – ისეთი ვძნეყვე ყბაში, ჩაიკეცა და ტირილი დაიწყო. მტერი ხომ არ ვიყავი, მივედი და წამოვაყენე. არ გაპატიებო, – სასაცილოდ დამემუქრა. ვმეგობრობდით მას მერე, ბევრჯერ გვიჩხუბია ერთად. თქვენ წარმოიდგინეთ, ქალის გულისთვისაც კი. თავშეწირვასავით იცოდა ჩხუბი, თითქოს ომში გადიოდა, თან უკანასკნელად. გავიდა და ეგაა...
საჭირო ოთახში ვიყავი, ხველებით რომ შემოვიდა, მიდგა კუთხეში და მიწყნარდა ხმაურიც. ველოდები რა იქნება – თავი მოვიმკვდარუნე ასე ვთქვათ. სიჩუმე აუტანლად გაიწელა, საუკუნეს დაემგვანა და უცებ დაირღვა: „რა დაგიშავეთ, ხალხო?!“ – სასოწარკვეთილების განსახიერება იდგა ჩემს წინ, ცალკე სიმწრისგან და იქით – ტკივილისაგან ეხეთქებოდა ყრუ კედელს, დამალულ ცრემლით, გაუმხელელი საიდუმლოთი, რომელიც ლიფტის ხურდასავით და ავტობუსის ბილეთივით საგულდაგულოდ შეენახა უბეში.
– გადმოაბრუნე, შვილო... მეორე მხარეს უფრო გარკვევით იკითხება, ალაგ-ალაგ ფლომასტერებიც გაურევიათ... რატომ ვარ ცოცხალი...
პასუხად არაფერი მაგონდება. ისევ ბებო:
– ხანდახან მგონია, რომ სხვა სჩადის ჩემს საქციელს, სხვა გარბის ამ ცხოვრებიდან და შემორბის ხელახლა და გაუთავებლად, რომ გულის აირწინაღში ჩატუმბოს ცოდვილი ჰაერი, რადგან ცოდვის ქვეყანაში უამჰაეროდ გაძლება ისეთივე ძნელია, როგორც პირჯვარი, როცა მარჯვენა ხელი არა გაქვს.
დედიკოს ბიჭი არასდროს ყოფილა. თუ სიმართლე გინდათ, შვილიშვილად უფრო ეკუთვნოდა საწყალ თინიას. ზოგჯერ ბებოსაც ეძახდა ხუმრობით. ყველამ ვიცოდით, აყვანილი რომ იყო, ამიტომ კიდეც გვეშინოდა და კიდეც გვეცოდებოდა. სახელს ამართლებდა რაღაცნაირად _ ერთგული და თავგანწირული იყო, თუმცა როგორც ძმაკაცები ამბობდნენ, გულჩვილობასაც ავლენდა რიგ შემთხვევებში. ერთხელ ვერ მოვითმინე და ვკითხე: „გოგოს გამო თუ გიტირია-მეთქი“? არაფერი უთქვამს, მაგრამ მივხვდი – თვალებით მიდასტურებდა.
ჩემზე წინ იჯდა, დამამთავრებელ კლასში. ტოტალიზატორმა დაგვაძმაკაცა. ხშირად იჩითებოდა მანდ. დიდ ფულს არ დებდა, მაგრამ ბევრჯერ მოუგია. ვირტუოზივით აწყობდა კომბინაციებს, რამდენიმე გუნდს ერთმანეთზე გადააბამდა, თავისი „სტრახოვკებით“ და... უმართლებდა მოკლედ. ზოგჯერ ჩამოვჯდებოდით, თამაშს ვუყურებდით, ვეწეოდით. სულ რაღაცას ინიშნავდა ქაღალდზე, მერე კუჭავდა და ყრიდა... ერთხელ ვიღაცამ დაუძახა გარედან. როცა გავიდა, დაჭმუჭნული ბილეთი დავითრიე და ჩავხედე ჩუმად. გაკრული ხელით ეწერა: სიყვარული – სიძულვილი 1X.
აღელვებული მომეჩვენა. „ამდენ რამეს რომ გამოვედე და გამოვეკიდე, მადლსა და შემწეობას ვითხოვ, მამაო, უფლისგან, რადგან, დღეს თუ ხვალ, მეც მტვრად ქცევა არ ამცდება და თუ ზეციდან არ ვიგრძენი სითბო, მიწაზე დაღვენთილს ვინ მიპატრონებსო...“ – ალალი და გულწრფელი თვალებით შემომჩიოდა, მე კი მეგონა, „ჯესუს ქრაისთ სუპერსტარის“ მოსანანიებლად იყო მოსული.
ის დღე საშინლად დაიწყო. ჯერ იყო, გვიან მივედით გაკვეთილზე და ქიმიამ დერეფანში გამოგვყარა ყველანი. სიგარეტს გააბოლებდა კაცი, მაგრამ მოთმენა და ნათელი მომავალი ვარჩიეთ მათხოვრობას, ვიღაცის დანაყვედრებ ორ ღერ ფილტრიანს. „ბაყაყი ხო არ არის, ჯიბიდან ამოგიხტეს, ან როიალი, ჯიბეში არ ჩაგეტიოსო?!“ – ამათი ატანა არ გინდოდა?! ქალაქისკენ ვაპირებდით, როცა ნიკუშა მოვარდა აფორიაქებული...
ჩემი და მოიტაცეს! ქუჩის თავში დახვედრილან ახვრები, ძალით შეუტენიათ მანქანაში და მარცხნივ დააწვნენო, ქალებმა მითხრეს. მაგათი ამბავი ხომ ვიცი, სადმე სოფელში აიყვანენ, უკაცრიელ ადგილას და დიდ გულზე იქნებიან მერე. მშობლები შემეცოდა და რაც პირველი ვიაზრე, სკოლაში მივაჭრი-მეთქი. ბიჭები დამხვდებიან, ეგებ რამეთი დამეხმარონ-თქო...
რა ცოტა ყოფნის – სიხარულიც და მწუხარებაც – ვისაც სული უდგია. წუხელ ჩემს გოგოსთან ვიბუქნავე მთელი ღამე, ზღაპარი იყო! დილით კიდე, ვინ გაცადა, ცოტნემ მომაყენა ბიჭები, თაკო მოუტაციათ და მანქანა გამოიყვანეო. როგორ გინდა ამ ხალხს გააგებინო, რომ მამაჩემის გადამკიდე, „პატიხონკუ“ ვაკეთებ რაღაცებს, ისიც ათასში ერთხელ... გაბაზრება არ მინდა, თორე ამათ ვაწუწუნებდი?! მოკლედ, დავადექით კვალზე...
ორი „ძევიატკა“ გავამზადეთ სანადიროდ... რა დიდი მიხვედრა უნდა, ვინ მოიტაცებდა. ადრეც მინახავს ის ნაგლი პარაოზი. არასრულწლოვნებში ახეხინეს სამი წელი, ვითომ გამოსწორდებაო, მაგრამ უარესი გამოვიდა. „უნდა გამელახა, გუშინწინ ეზოში იჯდა გაბღენძილი, დირექტორივითო“ – გაცეცხლებულია ცოტნე, ძლივს ვამაგრებთ. წინ წამოგვისკუპდა – მაგას ვინ დაასწრებს წინ დაჯდომას?! „ვიცოდი მე ეგ, ვიცოდი ეგ შორით ტრფობა როგორც დამთავრდებოდაო“ – ისე გვიყურებს, თითქოს ჩვენ მოგვეტაცოს ის გოგო. „რა გააჭირე, დავეწევით და დავაწერთო“ – იმედიანადაა დაჩი. ასფალტი მორჩა და ხრეშიან გზაზე აცეკვდა მანქანა.
არ მთავრდებოდა აღმართები, ატალახებულ გზაზე უჭირდა „დევიატკას“, წამდაუწუმ სრიალებდა, ბუქსაობდა, იჭინთებოდა ორსული ქალივით. „აქ ამოსვლა იკითხე, თაკო თუ მაგ ვიგინდარას გაყვა!“ – ახითხითდა დაჩი. ცოტნემ შეუბღვირა, სერიოზული დაედო სახეზე. „წინ იყურე, ბიჭო!“ – ჩამქრალ ბიჩოკს მოუკიდა და ფანჯარა ჩაწია ბოლომდე. ერთი ნავსიანი მოსახვევი გვაკლდა და დაიწყებოდა დამრეცები...
ხმაურის მეტი რა გამიგონია, ხმას და ხმაურს ვიყავით სულ მიყურადებული – დირექტორი, სასწავლო ნაწილი, დამრიგებელი – თვალდახუჭული ვარჩევდი მათი ფეხსაცმლების ხმას, მაგრამ ასეთი უცნაური, ასე მოულოდნელი არაფერი გამეგონა. შეშინდნენ ბიჭები. ერთმა ისიც თქვა, მიწისძვრა ხო არ იყოო. რაღაცით კი გავდა მიწისძვრას! გავიხედ-გამოვიხედე. მთები იწვნენ გარშემო, დღენიადაგ მოღუშულნი, როგორც ჩვენი დაწყებითის მასწავლებელი, სულ რაღაცით უკმაყოფილო. მთებს ბილიკები გასდიოდა ნაწილ-ნაწილ, თითო-თითოდ, პაწია ქუჩები, ქუჩა კი არა და – ჩიხები; სადღაც იკარგებოდნენ ხვეულები, მთის ძირში თუ მთის მწვერვალზე; სახლებს ამაყად ეჭირათ თავი. რატომაც არა – უკვე გადასულიყო ზამთრის სუსხი და მეწყრის შიში. ბოლო თვეში იყო, სულს ღაფავდა გაზაფხულიც. ხეები შეფოთლილიყვნენ, ნაწვიმარზე ბალახი ბზინავდა. ნისლიც გაეპარებინათ, როგორც უდროო სტუმარი, რომელსაც მასპინძლის ნაცვლად მასპინძლის მეზობლები დახვდნენ, ხელცარიელი და უპურმარილო... ყველგან მოვავლე თვალი. ვხედავ, აჩიკო მეჩურჩულება გაბზარული ხმით: „იქ, დაღმართთან, მგონი რაღაცაა!“
მანქანა გულაღმა ეგდო ტალახში. მზე აცხუნებდა და ზაგარზე გამოსული ქალივით, სხივებს ისრუტავდა მიწაც, მანქანაც, ტალახიც... გულაღმა ეყარნენ ბიჭებიც. დაჩი ტკივილისგან მოკრუნჩხულიყო, ფეხებს ასავსავებდა ჰაერში, ხმამაღლა ითხოვდა შველას. „წყალი, წყალიო“ – ჩალურჯებულიყო ირაჩო, ბოდავდა რაღაცებს, თითქოს უკანასკნელ წამებს ითვლიდა მოწყვეტილი თითებით, რომლებიც უნუგეშოდ და უანგარიშოდ ცახცახებდნენ თავისთვის. გუგა მჭევრმეტყველებდა, როგორც არსად და არასდროს: „ბეჭი ჩამელეწა და უკანასკნელი ღამე მივდრიკე აღსასრულისკენ. გულით მჯერა, რომ ხვალ დილიდან არ ვიქნები აქაობას. ყველა საყვედური, შური და დამცინავი თვალები მიპატიებია თქვენთვის, რაც აქამდე ვიგრძენი და შევამჩნიე. რაც გამომრჩა – ისიც, უბრალოდ, ამ ორომტრიალში ვერ მოვიცალე, ყველასთვის მეგდო ყური, ძმაკაცების ხოშზე მეცხოვრა და ჩემი ნაბიჯები ვიღაცებთან მეთანხმებინაო. წუწუნი რა მოსატანია – ახალი დღის მოლოდინი მაშინებს მხოლოდ. იმედიც მაძლებინებს, იქნებ ის ჩემი ცოდვით სავსე მფარველი ანგელოზი მოვიმადლიერო და თუნდაც ერთი სამუშაო დღით გამიხანგრძლივოს წუთისოფელიო“. ცოტნეს დავხედე – ჩამქრალი ჰქონდა თვალები...
„დაბადებასაც თავისი კანონები აქვს, თავისი წესი. დაბადებაც, როგორც სიკვდილი, არავის ეკითხება და არც არავის უთანხმებს მოსვლას. ოღონდ სიცარიელეს კი არ ტოვებს სიკვდილივით, ავსებს ყველა ღრიჭოს და ჭუჭრუტანას, სადაც უკუნეთია“ – ვიღაცის ნათქვამს ჰგავს, მაგრამ მე მჯერა, რომ ეს მისია, მხოლოდ მისი – ცოტნეს უკანასკნელი ჩანაწერი ჩემს დღიურში.
Number of posts : 7134
Registration date : 09.11.08
Subject: Re: ზვიად კვარაცხელია    Sat Jan 22, 2011 4:03 pm
...შენ, როცა ერთხელაც, სამუდამოდ გამო¬ირთვები სამყაროს არსებათა უწყვეტობიდან,
ერთი ხელის მოსმით, უგანგებოდ მოსწყდები გზას,
როცა მიხვდები – გვერდით მოსიარულე სულდგმულთა ნაბიჯს ფეხს ვერ უწყობ,
მათებურ სიმღერას ვერ მღერი,
და მათნაირ ცეკოს არ თამაშობ წინალითა და უკანალით...
დაღუპვად კი არა, აღდგინებად მონათლავ ჩავლილ მისტერიას, რადგან შენი დროის სულიერები მოწყვეტილნი არიან აშკარა და ნამდვილ სიწმინდეს. ისინი მხოლოდ თამაშობენ სიყვარულის ბალაგანში, გადანაწილებული აქვთ `ქალის~, `მამაკაცის~, `ქვეშ მყოფისა~ და `ზედა სართულის~ როლები, ჰყავთ მათზე დაფჩენილი ბრბო (მოტაშეები, მსტვენიები, მყივანები, მკივანები, ქლესიები, `დამფასებლები~, ავტოგრაფზე მონადირენი), აქვთ ნაირფერი განათება, მიწიერი მუსიკა, აღმგზნები მელოდია.
გარბიან და აღარ ბრუნდებიან სიწმინდის ლანდშაფტში, გამოიძევებენ ყოველივე წ¬რფელს, პიროვნულს, საკუთარს, ხალასს, ფაქიზსა და უმწიკვლოს და აგინებენ ამის უმალ, თრგუნავთ გამოდევნილის გახსენება...
საშუალო სკოლებში ადრე (და თუ არ ვცდები, დღესაც), წარმოსახვაში უმეცარ ქართული ენისა და ლიტერატურის მასწავლებლებს ჩვევად შეენიშნებოდათ მუდმივად ყალბი, `შეთხზული~ დაინტერესება თავისუფალი თემებით. ძალიან ხშირად თუ ძალიან ხანდახან ისინი დაბარებულივით ცდილობდნენ, გამოეჭირათ ჩვენში ფანტაზიის ნამცეცები და ასევე ძალიან პერმანენტულად შემდეგი სახის თემებს გვთავაზობდნენ:
`მე რომ მასწავლებელი ვიყო~...
`მე რომ სკოლის დირექტორი ვიყო~...
`მე რომ საქართველოს პრეზიდენტი ვიყო~...
`მე რომ უჩინმაჩინი ვიყო~...
თითქმის არავინ (იშვიათი, მეტყველი გამონაკლისების გარდა) ცდილა, ერთხელაც გაერღვია თავისუფალი თემის თავისუფლების ჩარჩოები, ყოფილიყო უკანმოუხედავად უკომპრომისო და დაფარულზე აეგო ამბავი:
მე რომ ვიყო შენ...
ნურვინ იფიქრებს, რომ ამ შეკითხვით არაფერი შეიცვლებოდა, რაც კი ტრადიციის მტვრიან სარდაფში შეუნახავთ. მოთმინებით ელიან, როდის გამოჩნდება სამიზნე, დამოკლეს მახვილივით რომ დაეკიდოს, სათითაოდ აწყას და აღნუსხოს ჩვენი ცოდვები.
შეიცვლებოდა ძირითადი და უმთავრესი – გული ჩვენი ანცობისა.
გული გახდებოდა ყველასი. ადვილი იქნებოდა სიყვარულის უშურველი გავრცელება, გულიდან გამონაძახი ხმების შეტყობა.
ჩვენ ერთი გულით ვიცხოვრებდით, ერთი გვექნებოდა საგულე-საბარგული და წმინდა მამები დაგვახასიათებდნენ, როგორც `საგულისხმოდ გულგახსნილ, საერთო გულისნადების მქონე გულთამხილავებს~.
სიყვარულზე დიდი სჯა-ბაასი იყო ამას წინათ უნივერსიტეტში, ყველა თავისას მიაჭენებდა, აურზაურს მიჰქონდა იქაურობა.
სიყვარული ასაკისმიერიაო, – თქვა ერთმა გვარიანად მექრთამე კურატორმა და ვაშად გადმოალაგა თავისი გებჟალიასავით თვალები.
როგორო, ჩაეკითხნენ. როგორ და, პატარას სიყვარული უფრო წრფელია, მოზარდისა – სხვა, შერყვნილი, სიყვარულიდან გახრწნამდე ნაბიჯიაო, შეჰყვა და შეუბერა ძალმიცემულმა, ხობის მილიციასავით.
... წუხელ ღამურა შემოფრინდა საძინებელ ოთახში.
მარცხენა კუთხეში საქართველოს ფიზიკური რუკაა გაკრული ჭიკარტებით. ჭიკარტის ჟანგი სქელ ქაღალდზე მიწისფრად გადასულა, მთელი ფშავ-ხევსურეთ-მთიანეთი ჩამოუდღაბნია, სამეგრელოს აღმოსავლე¬თით (სადაც ახლა გურია იწონებს თავს) ლურჯი სინესტე ეტყობა.
რამდენსაც ეცადა ღამურა, შიშველი ფანჯრისათვის მიეცა ფრთები, იმდენი დაეხალა კედელს, დაურიდებლად ურტყა და უთავაზა.
დედას შუქი აენთო ამასობაში, შეშინებოდა პირველი შეშინება. ქათქათა ზეწრით გამო¬ვენთე ფრთიან თაგუნას – ვირთხას წამის უმალ გავსრესდი, ღამურამ კი დამაეჭვა და მოსალოდნელ უძლურებაზე დამიფეხმძიმა გონება.
ცოცხს ვეცი. თქვენ კარგად მოგეხსენებათ აფორიაქებული კაცის სიტუაციური სიმულაციები განსაცდელის დროს. ქნევა რბილი სიტყვაა იმ მოქმედებასთან შედარებით, რასაც მაშინ ვახორციელებდი. ცოცხს წარამარა სცვიოდა ბეწვი, მე ცალკე ვიწურავდი ოფლს, დედაჩემი იქით დნებოდა, ჩემი წამების თვითმხილველი.
აი ახლა, ამ წერისას უნებლიეთ ის ღამურა მომაგონდა. ღამურა იქით იყოს და, პირველი სიყვარული ხომ ჰგავს სულის საძინებელში შემოფრენილ მაწიოკებელ ფრინველს, გნებავს `აქშა~ უძახე, გინდა ცოცხი უთავაზე – დარჩება, ჩაგრჩება, საითაც გაიტევი, ისიც გამოგყვება, `შენი მტკივნეული სიძველე ვარ~, – ქუშად შემოგძახებს.
თქვენ ალბათ გსმენიათ უკვდავი ყოფითობა, რომელსაც პირველი სიყვარული ჰქვია.
აქ მდგომ სულიერს, როგორც უბღალავ სიწმინდეს, ისე უყურებ და ნათელი თვალით შესცქერი... შენში ნაბიჯები იწყებენ ტივტივს, სუნთქვას ემორჩილები, წარსულს აზავებ ახლანდელთან, ხდები ხუთივე გრძნობით უზადო.
მას სათნო სახე ჰქონდა სიტყვის ნატიფი, ფაქიზი და უსათუთესი გაგებით, მშვიდი თვალები და შორეული გამოხედვა, ბავშვური მზერა. ასეთები ყოველთვის ჩრდილში არიან, ხანდახან თავად იფარებენ მორიდების ჩადრს, კრძალულებას ესწრაფვიან და ფრთხილი პა-დე-დე არასდროს ხდება თვალშისაცემი.
უნდა შეამჩნიო. შემთხვევა საგანგებოდ წაგეხმარება, ხელს შეგაშველებს. სულერთია, მარტო იქნება თუ ხელიდან ჩანთა დაუსხლტება, რისიმე შეეშინდება თუ საათს დაეკითხები. თვალები სახეთა დამახსოვრებაში ვარჯიშდებიან, თვალები ყურადღებას აარსებენ. უნდა ეცადო, თვალები მოახვედრო თვალებში.
შინ გაცილებას შესთავაზებ (რაც ბანალურია და ნასესხები).
ჭიქა ყავაზე მოიპატიჟებ (რაც ერთობ ქაჩალი სითამამეა და ყველასთან ვერ გაჭრის).
გაეცნობი ან გამოეცნაურები (ეგებ მას არ ნებავდეს ხელის ჩამორთმევა და მიგება, რომ `თქვენი გაცნობა ფრიად სასიამოვნოა~?).
ხავსისფერი და შავი. ჩვენი თვალები ერთმანეთს შეხვდა. შენ არ ირხევი, სხეული დაჩრდილულია უძრაობით და არ განაღვლებს სიჩუმის დახარჯვა; მეც... შენსავით... სისხლი მომაწვა სახეში, გაქვავებული ვდგა¬ვარ და მძლავრობს ჩემი სულის ნაციონალური კონფესია, სიმორცხვე.
აზვირთებული სიჩუმე მოაწყდა ნაპირებს, მაგრამ ჩვენ მხოლოდ თვალებით ვართ. თვალებით ვხედავთ, თვალებით გვესმის, თვალებით გვტკივა, თვალები აგებენ გულში ახალშენებს (ერთგულების ფაზისი, სასოების გიენოსი, კრძალულების პიტიუნტი, სულგრძე¬ლობის დიოსკურია). თვალები შეიცავენ ჩვენს ყველაფერს, თვალები აზროვნებენ, თვალები ამბობენ, თვალები განიცდიან მოღიაღებული სინდისის სიწრფელეს – ჩვენი უერთმანეთო თვალები.
მე ცოდვა გამოვიღე ჩემი თვალიდან, შურშიშისფერი გონებით არც შენსაში ვეძებ დაფარულს, რადგან სიყვარული დღეს სარწმუნოება გამხდარა. მივესალმები მათ, ვინც პირველმა იღო ნათელი, სულიდან ბოროტება გამორეკა, გულში სათნოება დაამკვიდრა, უბრალოებას შესწირა ძღვენი.
ხავსისფერი და შავი. შავი და ცისფერი, ყორნისფერი და მწვანე დანაშრევები ქუთუთოებთან. ჩემი და შენი თვალები აცილებენ ერთმანეთს. სულში იძერწება ყოფითობა, რომელსაც პირველი სიყვარული ჰქვია, ჰქვია თვალღებული სწორფრობა, ცრემლი და გოდების ციხესიმაგრე...
მთელი სიცოცხლეა სიწმინდე მშია. კვალდაკვალ მივდევ და გამირბის შენდობისფერი უბიწო ყანა, მორჩიფოთლა ჯეჯილის გრძედით, მობიბინე მდელოთი. როგორ ვეცადე, რარიგ არ ვეწარმართე მის მეწამულ უკიდეგანობას – ვერ შევაღწიე ვერაფრით. როგორც კი მივუახლდები, მიწა მისკდება ფეხქვეშ, ცა ზევიდან ქურუხს ატეხს, ყომრალი ყვავები – ბუნების შავი სალახანები, რა ყვანჩალი იციან ანდა – თავის სიგრძეზე დამიწყებენ სკინტლაობას, ვეღარ მომიშორებია. დავრბივარ ძალაგამოთავებული წაღმა-და-დაღმა. ერთიხანობა ხელსაც ჩავიქნევ, არ ყოფილა საჩემო ეს ყანა, გავეცალო ჯობია, რასმე ფათერაკს ამკიდებს-მეთქი. ცოტა ხნის შემდეგ, ისევ არ ვიშლი, ჭაობისფერი უსახობიდან გამოცურვა მინდა, ვძალიანდები – სხვებს, ჩემნაირებს რომ ვხედავ იქ, ის მაცოფებს, შური მძლავრობს და სურვილი, მანამ არ დავმშვიდდე, მანამ არ შევეპუო, ვიდრე შევაღწევ, ნდომად ატანილი არ შევიჭრები, ნამიან ყლორტს მოვწყვეტ და სულთქმა სულის¬კვეთებით არ შევექცევი ბოლომდე...
ვინც სინათლეს დიდხანს, თვალსაჩინოდ დაჰკვირვებია, აღმოიჩენდა გონებაში მოსულ, უეცრად მობერილ ჩუმ შეკითხვას:
რატომ მახრჩობს და მასახიჩრებს სურვილი, გავიგო რა ხდებოდა დასაწყისის წინ, რა მოხდება დასასრულის მერე?!
რატომ ჰქვიათ ადამიანებს სახელი და რატომ არ იწოდებიან ისინი, ვთქვათ, ზმნით. ქცევები მეტყველს გახდიდნენ მათ არსებას.
დავუშვათ, დიაღაც ხომ არაფრისმთქმელია დიოგენე უმეცარისთვის, მაგრამ სულ სხვაა: `ელოდება~ მის ნაცვლად – უმალ კითხვას ბადებს,
დიოგენე დიდი ხანია (დღემდე) დაუსრულებლად ელოდება ადამიანს.
სამაგიეროდ, დღემდე არავის დანახვა არ სურს ლესბოსელ საფოს, რომელმაც უკვე გამოიარა სახეობრივი სანახაობანი, სულიც მრავალჯერ დაიზუსტა და უკიდურესობაც აღარ ენატრება.
ჩვენ კი რატომღაც ძალიან გვენატრება უკიდურესობა.
სინათლეს ხედავ – ბნელში გინდა. ხარ ღარიბი – წელში გაშლა გეოცნებება. ანდა პირიქით.
ქალი გაჩნდი და განგებას ევედრები, მამრად გარდაგმოსოს.
დააკვირდით თეზა-ანტითეზების თამაშს, ახირებას, შავით დაწერო შავზე.
... შეკითხვაზე, თუ რა უნდა გახდეს მომავალში გონების მასალა, ჩვენ კარგა ხანს დაფიქრების შემდეგ ვუპასუხებთ:
და სხეული უნარებით აივსება.
ხანდახან ამართლებს დაზუსტება და ამ ერთხელ იქნებ ჩვენც გვეცადა:
ნებსით და უნებლიეთ ჩადენილ ქმედებათა ერთობლიობას, რომელიც ზიანს აყენებს სათანადო სულიერ სიკეთეს (ივარაუდება, პირველად ყოვლისა, ადამიანი) და დაკავშირებულია გულში იფქლის გაღვარძლების მდგომარეობასთან, ცოდვა ეწოდება.
ცოდვის ცოდნისათვის უპირატესობა ენიჭება თავად ცოდვის ჩადენას და ეს მარტივადაა ახსნილი: ის, რაც არ განგიცდია, შესწავლილიც ვერ გექნება.
დაფარულის გასაგებად მოძველებულ მეთოდს მიემხრობა ადამიანი. დაღამებისას დაჯდება საკუთართავის სარკესთან (მე და მე) და გულახდილად ამოიკითხავს შეცოდებათა ნუსხას:
– დილით იყო და წავიდა, მას!
– ავად გახდა და ითხოვა!
– ჯერ არ გამოჩენილა, მას!
– ცარცის მოსატანად ჩავიდა, მას!
– გვაქვს ეს ბედნიერებაც!
– აქა ვარ და გპირდებით, რომ დღეისსწორზე ნულს გაუთანაბრდება თქვენი სულიერების დეპოზიტი!
– იმედები გარდაეცვალა, მას. წერილობითი შეტყობინება არ იქნება და ეგება გეკადრათ პანაშვიდზე მიბრძანება!
– საჭირო ოთახშია, მას!
– მოგეცა ლხენა, დაგექცა ჭიშკარი!
ვიღაცისთვის მსჯავრის დადება, ერთ¬ხელაც ჩვენში სინანულს აღძრავს. მოგვიწევს, პირწმინდად შევიმუსროთ ჩვენი გულები, ვნებას დამოკიდებული გემოვნება და სახედ გამოვსახოთ არაპრესტიჟული პირჯვარი, ანუ ფარულად კმევა მადლისა.
სამეტყველო ენაში, სასურველი იქნება, ჩავამატოთ ხშირად სახმარი (ხშირად სათქმელი, ხშირად გასაგონი) სიტყვები:
მომნანიენი, ძირითადად, გრძელი ენისა და უკონტროლო ქცევის `წყალობით~ ჩადენილს ასაჩივრებენ. ღმერთთან შეხვედრის რიგში დგას უზნეობის ღაბაბდადებული ბრბო, რომელსაც ყურადღება და სათქმელის გახსნა სწადია. უფალი გადმოხედავს შვილთა მისთა.
და აიკრიფება: ამას გთხოვ, გენუკვი, გღაღადებ, გეოხები, გევედრები, გეხვეწები, გემუდარები, გეზნახები, გეაჯები, გეღიჯინები, გეღიცინები და გეღრიცინები...
სანაცვლოდ დამბადებელი ჩვენი სმენა-და-გაგონებას მოითხოვს.
`ცხოვრება დღიდან დღემდე გადებული ხის ჯოხია: დილას მთელი, შუადღეზე ნახე¬ვრად მთელი, საღამოთი გამოფუღრული. თუ დღეს დღით არ მოასწარ დღესდღე მოსასწრები, ხვალ არ გეცლება მისთვის და მიგრჩება. ამიტომ, თუკი ცხოვრება გინდა, ყოველდღე უნდა ჩახვდე კითხვას,
რაში ვცდები და რას ვეცდები და პირველს აუცილებლად პირველი გაეპასუხო~.
შეხეთ, როგორ ჰგავს ხელგაშლილი ადამიანი ჯვარს, ხელგაშლილი ქართველი კი ვაზის ჯვარს. ქართულ მიწაზე დაბადებულისთვის ითხრება სანერგე და სამარე, ჰყრიან ვაზს და მიწით ფარავენ.
შემჩნეული მაქვს, დიდხანს გრძელდება რტოთა აღმოცენება. ქართული ვაზი თავმოყვარეა. ამოდის, ნება-ნება ამოიზრდება, გარშემო მიმოხედვა სჩვევია, თვალიერება – პირველად ვინ შემნიშნა, ვინ დამლოცაო.
ტანს აიყრის, წლებს მოიყრის, ზეცაში აიხედავს. მერე მლოცველ ქალწულსაც შენიშნავს ახლო, სხეულს გადიჯვარედინებს კეთილ თითებში და ივერიისკენ წაჰყვება თოვლიანი გზით, ქრისტიანობის საქადაგოდ.
Number of posts : 7134
Registration date : 09.11.08
Subject: Re: ზვიად კვარაცხელია    Sat Jan 22, 2011 4:07 pm
– მამაჩემისთვის უთქვამს... მე არც გამიგია, ეზოში ვიყავი რაღაც საქმეზე ჩასული... შენისთანა ბიჭებს თუ არ ვენდე და გვერდში არ დავიყენე, ქვეყანაა სამართავი, ფეხზე დასაყენებელი და მარტო რას გავხდებიო...
– ეს როდის იყო?
– აი, დიდი გაწევ-გამოწევა რომ შეიქნა და ტანკები დაიძრნენ დასავლეთისკენ. ყველა ამბობდა, მიწასთან გაგვასწორებენ, ჩვენს დასასჯელად და გადასაბუგად მოდიან ეს ტანკები, ბეტეერები, იარაღიანი ხალხი, მაგათ განადგურება უნდათ აქაურობისა, ვეზიზღებითო. მეზობელი ბიჭი შემოვიდა იმ დილით, – ჭაკადაა ჩვენი საქმე, მდინარე გადმოლახეს და ბრიყვს და ჭკვიანს ერთიანად გაგვჟუჟავენო. დავფეთდი, ბავშვი ვიყავი. შიში ჩამეჭრა და ამირია გულგვამი. საღამოდრო იყო, მამაჩემი რომ დაბრუნდა ქალაქიდან და მაშინვე ავუხსენი ჩემი შიშის მიზეზი, არაფერი დამიმალავს. ჩაეღიმა ბრძენი კაცის ღიმილით – ნუ ნერვიულობ, გზაში კი არიან, მაგრამ არც ისე გამოვშტერებულვარ, ზედ შევაკვდე იმათ ტანკებსო.
– ნეტა რას აპირებდა?
– მაგის ტვინში, ღმერთმა იცის, რა პარტიები ირჩეოდა მაშინ, მაგრამ მჯერა, რომ რაც მერე მოხდა, ერთადერთი გამოსავალი იყო ამ შიშისგან. შენ რა გგონია, შიშს თბილი ოთახით და მაძღარი კუჭით გაუმკლავდები?! ისე ჩაგიქრობს კერას და დაგიცარიელებს სტომაქს, აზრზე ვერ მოხვალ, ნავთისა და კვამლის სუნი აგივა წამის დახამხამებაში... შიშს უნდა გაეცალო, უფრო სწორად, უნდა მოატყუო შიში – შეიჩვიო, მოიშინაურო, როგორც ლეკვობისას გასხვისებული ძაღლი, პატრონს რომ დაუბრუნდება და უცხო გარემოს ვერ ჰგუობს. სალაფავი და ხორცის ნაჭერი არ უნდა მოაკლო, თორემ დაიმშევა და გამწარდება, კბილებს დაგიღრჭიალებს უნდობლად.
– ბევრნი იყვნენ შიშები?
– არც ისე. ერთი მანქანა, სამხედრო ვილისი მოადგა ჭიშკარს და მამაჩემი შემოუძღვა. მარტო მას არ ჰქონდა იარაღი, დანარჩენები ტყვია-წამალში იჯდნენ. ერთს მზის სათვალე ეკეთა, შავ-შავი, დაბურული და იქიდან იყურებოდა, ეგონა, ვერ მხედავენო. დაკვირვებული მზერა ყველაფერს ამჩნევს, თუ ცნობისმოყვარე ბავშვის თვალებიდან იცქირება, უფრო მეტსაც იმახსოვრებს, ვიდრე ნებისმიერ ჟურნალისტს წარმოუდგენია.
– არ მითხრა, იმ ტიპის სახელიც მახსოვსო...
– სახელი რომელია, სახის ყველა ნაკვთი ახლაც თვალწინ მიდგას. სეტერა ერქვა, არ ხმაურობდა და ბევრს ჭამდა, თავისთვის იყო. მაშინ მიკვირდა, ასე თვალმოუშორებლად რომ მისჩერებოდა მამაჩემს, სიტყვასაც არ აგდებდა მისი ლაპარაკიდან. საპასუხოდ არაფერი უთქვამს, მაგრამ, ალბათ, იმახსოვრებდა. ხომ არის, შეგხვდება ადამიანი, ხმას არ დაძრავს, არადა მაშინვე ეტყობა, ისრუტავს ყველაფერს. ზოგიერთი იმისთვისაა დაბადებული, სხვაზე გაიგოს და იცოდეს, თავისი კი ჭუჭრუტანაც არ დარჩება ამოუქოლავი, დაუკითხავად არ შეიჭყიტონ ჩემს ოთახშიო.
– მამაშენი რას ამბობდა?
– დიდი სუფრა დაახვედრა მამაჩემმა. წინა ღამით ხარი ჩამოიყვანეს სოფლიდან, ვეება „პრიცეპზე“ დაებათ, თოკები, ღვედები წაეჭირათ თურმე და ისე შემეცოდა, ისეთი ღონიერი და გაბრაზებული ჩანდა, გულში ვიფიქრე – ნეტა ვინ მოდის ეგეთი, ჩვენს შვინდას რომ სწირავენ-თქო...
– შვინდა... კაი სახელია...
– ათას რამეს ვეძახდი: შვინდა, ჯორა, ჯაკუნა... სულ პატარა იყო, ზარი რომ ჩამოვკიდე და მთელ სოფელს ესმოდა მისი წკრიალი, ზოგჯერ განგებაც აჟღარუნებდა – ცხოველი ეძახე და ჭკუა კი ჰქონდა ერთი კაცის ფასი. რომ წამოიზარდა და იერი მიეცა, მამაჩემს ვთხოვე, თუ გიყვარვარ, ამას კაცობას ნუ გამოაცლი, არ დაყვერო-მეთქი. ცოტა კი იჭოჭმანა, მეზობლებიც ურჩევდნენ, გარე-გარე წანწალში იქნება, შენ კიდე სოფელში მრუშა კი არა, მუშა ხარი გჭირდებაო. მაინც ჩემი გავიტანე და იმ დღიდან ახლო არ მინახავს შვინდა. გადაიკარგებოდა და თვეობით არ ბრუნდებოდა ხოლმე. ხან რას აეკიდებოდა, ხან – რას... ერთიხანობა საერთოდ გადაიხვეწა, ისე, რომ ხელიც კი ჩავიქნიეთ და მამაჩემმა ბრაზით თქვა მაშინ, ალბათ ჩემს გასაგონად: რა უჭირდა პაპაცხონებულს, ყოფილიყო სოფლის ხარებივით დაკოდილი, წყნარად და ბედნიერად იცხოვრებდაო.
– ბოლოს მასაც სოფლის ხარებივით მოუწია კისრის წაგრძელება...
– ურჩობისა და ბღავილის ნებაც არ მისცეს, შენ წარმოიდგინე. ოთხმა კაცმა მიათრია უზარმაზარ კუნძთან – კუნძს სქლად, შინდისფრად ეტყობოდა შემუსრული ქათმების, ინდაურების, გოჭების გახმარი და ჩაკირული სისხლი – მუხლებზე დასცეს და ერთმა ისეთი სისწრაფით გამოუსვა დანა, გეგონება, მოსისხლე მტერს კლავსო. შვინდამ უცნაურად დააცემინა და სისხლმა იფეთქა ნესტოებიდან, ოთხფად გაჭრილი არტერიიდან, ამღვრეული თვალებიდანაც კი. სიკვდილიც არ აცალეს საბრალოს, რაღაცნაირი ხერხებით გამოუნასკვეს თოკი აქედან იქ, იქიდან აქ და კაკლის უშველებელ ტოტზე გამოკიდეს ხარის უსულო სხეული.
– ჰო, მახსოვს, ადრე მეც მინახავს, ბავშვობაში...
– მერე ჭიანჭველებივით დაესია ხალხი: ერთი ატყავებდა, მეორე შიგნეულისგან ასუფთავებდა, მესამე – ნაჭრებად აფასოებდა, მეოთხე – ხარშავდა და, ჭიშკარს რომ მოადგნენ, ცოცხალი შვინდასგან ნატამალი არ იყო დარჩენილი... არნახული სუფრა დახვდათ სტუმრებს – კაი ღვინო, ჩვენებური საჭმელები: ელარჯი ქალაქის ნაქებ მზარეულს შეუკვეთა მამაჩემმა, გებჟალია – უჩვეულო, საოცარი სურნელით, ხაჭაპურები ქორფა ყველით გამოტიკნული, რა გინდა, სულო და გულო... კარგად გამიგე, ძმაო, ისეთი დრო იყო, ღომის ფქვილი ენატრებოდა ხალხს, მჭადი დაეცხო და შიმშილი გადაეტანა. ბრაზი და სიძულვილი ბუდობდა ყველგან. შვილი რომ დაგემშევა და ფეხისთითები მიეყინება, შენ კი ლუკმა ვერ გიშოვნია და ხემსი შეშა – გათბე, გაბოროტდები, გამწარდები, შურს ჩაიდებ გულში! ასეთ დროს შორი გზიდან მოსული სტუმრებისთვის მალამოსავით იყო გაღუღუნებული ოთახი და დაუკლებელი სუფრა.
– ოოო, რა სვეს და რა შეუბერეს! ერთმა იმათგანმა, ყველაზე განათლებული და სიტყვიანი რომელიც იყო, დიდი სითბოთი და სიყვარულით დალოცა ჩვენი ოჯახი, მამაჩემს სტუმრიანობა მოუწონა. როცა იარაღით დაგეშილები გვხვდებიან, თქვენ კარს გვიღებთ და გვიფარებთ, უზადო ღვინოს და გემრიელ საჭმელებს გვახვედრებთო. აბა, რა გეგონათ, ლობიოთი ხომ არ გავისტუმრებდი ამისთანა დიდებულ ხალხსო, – მიუგო მამაჩემმა, რაზეც იმან, – ლობიოობა დამთავრდა, აწი წესრიგი და მშვიდობა უნდა იყვეს ქვეყანაში, გლეხმა იმუშაოს, ვაჭარმა ივაჭროს, მწერალმა წეროს, მასწავლებელმა ასწავლოს და... ახ, იმ კაცის ბოღმა და ჯავრი არ ამომდის გულიდან, მდინარე რომ გადმოვლახეთ და მშიერ-მწყურვალები სოფელს მივადექით, ვიფიქრე, სადმე შევეფარებით, ჭერს ვიპოვნით-თქო. რიგიანი ადგილიც შევათვალიერე, როგორც იქ მითხრეს – სოფლის სკოლა და ეგრევე დირექტორს მივადექით, გასაღები რომ დაეყაჭა. იმან კიდე, შენც არ მომიკვდე, ნამეტანი შორს დაიჭირა, მხედრობას სკოლაში ვერ შევუშვებ, სასწავლო პროცესი ჩამეშლებაო. გავცოფდი, ახლა ნაღდად ტვინს მივასხმევინებ-მეთქი, მაგრამ იქაური ბიჭი გადამიდგა, მეხვეწა, მაგის გაზრდილი ვარ, არ მოკლაო... ერთი სიტყვით, ყველა უნდა დაისაჯოს, ჩემო გოგი, უკ-ლებ-ლივ, დღეს რომ წყალს ამღვრევენ და ტყე-ტყეს ეფარებიან! მაგათი დანდობა არ იქნება, ეგენი შეწყნარებას არ იმსახურებენო.
– მუქარაც ამას ჰქვია!
– ცოტა შემაშინებლად კი თქვა! მამაჩემი ამბობდა მერე, როცა წამოიშალნენ – ეგ ჰაერზე არაფერს იტყვის, შემსრულებელიაო!
– როგორც ჩანს, ამაშიც არ შემცდარა მამაშენი...
– არ შემცდარა, ოღონდ ნამეტანი გააბუქეს შემდეგ, გააზვიადეს, ათასი ყური გამოაბეს, ჩვენი მტერი და დამაქცევარი შეიფარაო. მე თუ მკითხავ, აქაც შურის ამბავი იყო – სხვებმა ვერ ივარგეს, ქცევაში შეეშალათ და ჩვენ დაგვიწყეს ლანძღვა. არადა, რომ გაეგოთ, იმ კაცმა მამაჩემს რა დაუბარა, ალბათ ჭკუიდან შეიშლებოდნენ. აქაურობას უნდა მიხედო თავიდან ბოლომდე – ჯერ სადა ხარ, ათასი წურბელა და ვიგინდარა გამოჩნდება კიდევ, ხელში იარაღი უნდა გეჭიროს და სქელ შუბლებს უხვრეტდე დაუნანებლად, ჩემგან მხარდაჭერა არ მოგაკლდებაო... კიდევ ბევრი ბრძნული და საქმიანი რამე უთხრა, მაგრამ ბავშვი ვიყავი და არ დავკვირვებივარ მის სიტყვებს, ხარი უფრო მეფიქრებოდა – ასო-ასო, ნაჭერ-ნაჭერ დაკეპილი შვინდა, სუფრის ყველა კუთხეში, კრემისფერ თეფშზე რომ ელაგა გამომცდელად, თითქოს ცოცხალი იყო და ნიშნს გვიგებდა: შეხეთ, ბედოვლათებო, ამოდენა ხარი ამ პატარა თეფშზე რა იოლად დავეტიეო.
Number of posts : 7134
Registration date : 09.11.08
Subject: Re: ზვიად კვარაცხელია    Sat Jul 07, 2012 8:40 am
ავტორი - ზვიად კვარაცხელია
Number of posts : 7134
Registration date : 09.11.08
Subject: Re: ზვიად კვარაცხელია    Sat Feb 04, 2017 2:06 pm
კურტ ვონეგუტს აქვს, თუ არ ვცდები, ერთი ძალიან უცნაური მოთხრობა თუ წერილი. ესაა იმ ადამიანების ჩამონათვალი, ვისაც ცხოვრებაში შეხვედრია, ვინც რაღაცით დამახსოვრებია. აი ასე, პირდაპირ, მიყოლებით – ჩამოთვლილია ჩვენთვის მეტ-ნაკლებად ცნობილი თუ საერთოდ უცნობი ადამიანების გვარ-სახელები.
წლების წინ, „ცისკარში“ წავიკითხე მიხო მოსულიშვილის მიერ მომზადებული ეს პუბლიკაცია და ძალიან მომეწონა. ისე, რა კარგი იქნება, ყველა რომ ასეთ პირად საძიებელს აკეთებდეს, რაღაც სულის მოსათქმელი და ტკბილ-მწარედ გასახსენებელი ამბებიც მეტი დაგროვდებოდა და ნიჰილისტებს რომ მთლად უდაბნოდ წარმოუდგენიათ ჩვენი ცხოვრება/მწერლობა, მთლად ეგეთი უდაბნოც არ იქნებოდა.
ნესტან ფიფიასთვის უთქვამს ერთ ნაცნობ შვილმკვდარ ქალს:
– ორ რამეზე არ უნდა იტირო: რასაც ეშველება და რასაც არაფერი არ ეშველება.
არ არსებობს დანაშაული, რომლის ჩადენაც მე არ შემძლებოდაო, – გოეთეს ეს სიტყვები რეზო კვესელავამ გამახსენა ამ რამდენიმე წლის წინ, 90-იანი წლების ამბებზე რომ შევყევით საუბარს. – თომას მანს აქვს ეს ციტატა ერთგან დამოწმებული და იქვე უკეთებს კომენტარს, ეს ღრმა ფსიქოლოგის სიტყვებიაო.
მთელი დღეები მეფიქრებოდა, მზარავდა და მტანჯავდა მისი ნათქვამი.
ზაურ გერგედავა იყო ამასწინათ გამომცემლობაში. ძნელად ვმუშაობ, მიჭირს ჩაჯდომა. თან შვილიშვილი დამყავს სკოლაში ყოველდღე და მთელი ყურადღება მასზე მაქვს გადატანილიო. მერე ჩაიღიმა, თვალებში ნაპერწკლები გაუკრთა და უცებ მეუბნება: „ლერსის უჯგუ მოთა (ლექსს ჯობია/მირჩევნია შვილიშვილი)“.
მარგომ დამირეკა, – ბები, ამ სიბერეში ენაღა შემრჩა მარტოო, – მერე ეტყობა გაახსენდა ამ სიტყვების პირველწყარო და დაამატა, – როგორც შურა მაჭავარიანი იტყოდა, ამ სიბერეში ენაღა შემრჩაო.
ვინც ანაიდა ბოსტანჯიანს არ იცნობდა, ალბათ ვერ წარმოიდგენს, თუ როგორ შეიძლება ერთმა ადამიანმა დაიტიოს უზარმაზარი ენერგია (დილიდან შუაღამემდე შეეძლო შეუსვენებლად ემუშავა), ადამიანებთან ურთიერთობის საოცარი ნიჭი და უამრავი სასიკეთო ჩანაფიქრი.
სწორედ მაშინ, როცა ასეთი ნაპერწკლების გაღვივებაა საჭირო, ისინი სამუდამოდ ქრებიან.
– ამ ტემპში თუ იცხოვრე, ვერ გაქაჩავ! – მეუბნება მამაჩემი. როგორც ყოველთვის, პირდაპირია, შვილებისთვის კეთილი სიტყვის თქმა და მოფერება არასდროს გამოსდიოდა.
კი, ალბათ სწორია. რაც უფრო იზრდება, მით უფრო ცვდება ადამიანი: ოსტატობა და გამოცდილება კი ემატება ასაკთან ერთად, მაგრამ სისწრაფეს და გამძლეობას კარგავს. ასაკში შესული ფეხბურთელები როგორც არიან – კარგ პასს გააკეთებენ, მაგარ საჯარიმოს დაარტყამენ, ერთი-ორ ეფექტიან მანევრსაც გაჩითავენ, მაგრამ მთელი მატჩი სირბილი უკვე არ შეუძლიათ, ბევრ შავ სამუშაოს ვერ იღებენ საკუთარ თავზე. ამ დროს სწორედ ეს დაუღალავობა და შავი სამუშაოს შესრულებაა ცხოვრების დიდი წილი.
ლეილა ბეროშვილი – ვნანობ, რომ ეს უძვირფასესი ადამიანი პირადად ვერ გავიცანი. ტელეფონით ვსაუბრობდით და სულ მეგონა, რომ ერთხელაც მოვა დრო, როცა შევხვდებით და ვეტყვი თუ როგორ მომწონს მისი მოთხრობები, ჩანაწერები, მისი პრინციპული მოქალაქეობრივი პოზიცია. ძალიან, ძალიან მომწონს. სამწუხაროდ, ეს დრო აღარასდროს დადგება, ახლა უკვე გვიანია.
მე მგონი ბიძაჩემმა, თემურ კვარაცხელიამ დამსვა ბოლოს საჭესთან. ხუთი წლის ვიყავი. მის მუხლებზე მჯდომი საჭეს ვაკონტროლებდი და ვცდილობდი პედლებისკენაც გამეპარებინა ფეხი. უბედნიერესი წუთები იყო.
როცა სამეგრელოში მხედრიონი შემოვიდა, ის მანქანა – თეთრი „ჟიგული“ 06 – თხილნარში გადავიყვანეთ და ჩალით დავფარეთ. რამდენიმე თვის შემდეგ ვიღაცას მიჰყიდა ბაბუაჩემმა, ის ფული კი თავის შვილებს მისცა უკრაინაში ბიზნესის ასაწყობად. ჰო, კიდევ სამი დიდი ტომარა შაქარი ვიყიდეთ.
ნინო ჩხიკვიშვილის ბიოგრაფიული რომანის „უკანასკნელი ცისფერყანწელი“ (კოლაუ ნადირაძე) წარდგენაზე კულტურის სამინისტროში ნონა კუპრეიშვილმა სხვათა შორის აღნიშნა, – ქალბატონ ნინოს ვეხუმრებოდით კიდეც, კოლაუს უკანასკნელი სიყვარული ხარო. ხალხი გახალისდა.
და სანამ მიკროფონს წიგნის ავტორს გადავულოცავდი, უცებ ნონა კუპრეიშვილს დავესესხე და:
– ახლა კი უკანასკნელი ცისფერყანწელის უკანასკნელ სიყვარულს ვთხოვოთ სიტყვა.
Subject: Re: ზვიად კვარაცხელია
Page 1 of 1
» ზვიად რატიანი - ეკა კუხალაშვილი
Permissions in this forum:
You cannot reply to topics in this forum
არმური Armuri :: მთქმელი და გამგონებელი (ავტორები და ტექსტები) :: მთხრობელთა და მოსათხრობთათვის
არმური Armuri :: მთქმელი და გამგონებელი (ავტორები და ტექსტები) :: მთხრობელთა და მოსათხრობთათვის
Jump to: Select a forum||--მართალს ვიტყვი, შევიქნები ტყუილისა მოამბე რად? (საცნობარო)|--მთქმელი და გამგონებელი (ავტორები და ტექსტები)|   |--პოეტების ქვეყანა|   |--მთხრობელთა და მოსათხრობთათვის|   |--ესეებისა და კრიტიკოსთათვის|   |--მთარგმანებელთა და თარგმანთათვის|   |--ლიტერატურა უსაზღვრებოდ|   |--ისტორიისათვის|   |--ბალღოო, აეს არი შენ სამშობლო...|   |--"ლიტერატურის თეორია" – სტუმრად რენე უელეკთან და ოსტინ უორენთან|   |--საკამათო|   |--ბობოისკარი|   |--მინიმალისტური პოეზია|   |--სიტყვითდუელები|   |--მწერლები - მწერლებზე|   |--შეუნდოთ ღმერთმა...|   |--ლიტერატურული კონკურსები|   |--აგორა|   |--სტუმრები და მასპინძლები (ერთნიც და მეორენიც ფეისბუკზე დაიკარგნენ)|   |--"ვერცხლის თასადამც მაქცია" - სტუმრად სანათასთან|   |--არაგვიანი – სტუმრად არაგვთან|   |--"ბრანდი-ბრუნდი" - სტუმრად მარიამ წიკლაურთან|   |--ამაოდ არც მთაწმინდაზე უსეირნიათ - სტუმრად გია არგანაშვილთან|   |--სადისკუსიო კლუბი - სტუმრად ნინი მელივასთან|   |--”ვაჟკაცობისას ამბობენ” და "უკვდავებისა წყაროო" - სტუმრად ვაჟიკა კაწალხეველთან|   |--კაცობრიობა დანა-ჩანგლით ითხრის სამარეს! - სტუმრად ვაჟა ხორნაულთან|   |--ნაფეხურები - სტუმრად ნინო დარბაისელთან|   |--”დარდების შემგროვებელთან” - სტუმრად გოდერძი ჩოხელის გამიხარდასთან|   |--საუბრები სიტყვის ხელოვნების შესახებ - სტუმრად ზევსის დაქალთან|   |--"მზე ხატავს სახლის ფერად რიკულებს..." - სტუმრად კესოსთან|   |--”მითოლოგია ჩემი სისუსტეა...” - სტუმრად ნინო ნეკერიშვილთან|   |--"ცისკარი" – სტუმრად ძველ მეგობართან|   |--ქართული ჟარგონის ლექსიკონი - სტუმრად ლევან ბრეგაძესთან|   |--მზერის გადანაცვლება (მხატვრობა, კინო, თეატრი, მუსიკა)|   |--მხატვრობა არმურზე: "ნიკალა და მარგარიტა"|   |--კინო არმურზე: კამერითაც ცხონდების კაცი|   |--თეატრი არმურზე: მელპომენე და თალია|   |--მუსიკა არმურზე: ხმა - სინათლეა...|   |--Georgian Authors in English|--Deutsche Übersetzung Georgischer Literatur
:: I forgot my password
Yesterday at 1:39 pm by Admin
Yesterday at 1:36 pm by Admin
» ქართული ხალხური პოეზია
Sat Sep 24, 2022 1:47 pm by Admin
Fri Sep 23, 2022 8:05 am by Admin
Fri Sep 23, 2022 7:58 am by Admin
Fri Sep 16, 2022 9:00 am by Admin
Sun Sep 11, 2022 11:39 am by Admin
Bookmark and share the address of არმური Armuri on your social bookmarking website
Free forum | © phpBB | Free forum support | Contact | Report an abuse | Latest discussions