ka ka ka en ka ka ka en ka ka en en en en ka nl en ka en en en hi ca en fr ka it ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka es ka en de ka en ka ka en hbs_lat en ca en fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka en hbs_lat en ca en fr ka ka ko ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka hbs_lat en ca en fr xmf ka ko ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka en hbs_lat en ca en fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka hbs_lat en ca en fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka hbs_lat en ca en fr xmf ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ru ka nl hbs_lat en de ca en fr en en fr fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka hbs_lat en de ca en fr en en fr fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka hbs_lat en ca en fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka xmf ka fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka xmf ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka xmf ka ka ka ka ka ka ka fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka xmf xmf ka ka xmf ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka bg ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka fr ka en hbs_lat en ca en fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka xmf xmf xmf ka fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka el ka ka cs ka ka ka ka ka ka ka ka cs ka ka ka ka ka ka ka ka fr ka ka cs ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka xmf ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka cs ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka xmf ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka cs ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka cs ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka fr ka ka cs ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka cs ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka cs ka ka ka ka ka ka ka ka cs ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka cs ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka fr ka ka cs ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka xmf ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka cs ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka cs ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka cs ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka fr ka ka ka ka ka cs ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka cs ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka cs ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka cs ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka cs ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka cs ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka cs ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka da ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka cs ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ko ka ka ka ka ka ka ka ka ka fr ka hbs_lat en ca en fr ka ka hbs_lat en ca en fr ka ka en ka ka ka ka ko ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka xmf ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ko en en en en ka hu hbs_lat en ca en fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka hbs_lat en ca en fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka hbs_lat en en xmf en en ka en en en en ka ka ka xmf ka en en ka ka ka en en en en en en en ka en ka en ka en ka en ka en ka en ka en ka en en en en en
Would you like to react to this message? Create an account in a few clicks or log in to continue.
არმური - ლიტარენა, უფრო კი – ბიბლიოთეკა
Armuri - literary Arena, or library from Georgia (country)
Forum started: Sun 9 Nov 2008
Home   Portal   Register   Log in
არმური Armuri :: მთქმელი და გამგონებელი (ავტორები და ტექსტები) :: პოეტების ქვეყანა
Number of posts : 7134
Subject: ნინო ქუთათელაძე    Sun Nov 25, 2012 12:55 am
დაიბადა 1952 წლის 28 ივლისს, თბილისში. დაამთავრა მიხეილ ჯავახიშვილის სახელობის 124-ე სკოლა.
სწავლობდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში ფილოლოგიის ფაკულტეტზე, სპეციალობით ჟურნალისტიკა, რომელიცდაამთავრა 1975 წელს.
მამა_,ირაკლი ქუთათელაძე იყო სამხედრო პირი. დაამთავრა კიევის საარტილერიო სასწავლებელი. მაშინ 19 წლის იყო და გამოიარა ომი კიევიდან სტალინგრადამდე და სტალინგრადიდან ბერლინამდე.
ნინო ქუთათელაძე მუშაობდა საქართველოს ტელერადიოკორპორაციის ლიტერატურის განყოფილების გამგედ.
არის საქართველოს მწერალთა კავშირის წევრი და საქართველოს ჟურნალისტთა ფედერაციის წევრი.
ორგანიზაციის, ასოციაციის ან ჯგუფის წევრი
* საქართველოს ეროვნული მწერალთა კავშირი
* ჰოი, ლიპარიტ! : პოემა, ლექსები (ავტორი). - თბილისი, მერანი, 1999. - 80გვ.. - ISBN: 99928-16-56-2
* თეთრი ათინათი : ლექსები (ავტორი). - თბილისი, მერანი, 1991. - 68გვ.
* მუსიკა სცენიდან : ლექსები (ავტორი). - თბილისი, ნაკადული, 1989. - 47გვ.
* სამი მონოლოგი : პოემები (ავტორი). - თბილისი, მერანი, 1985. - 68გვ.
* ფოთლის ფარდა : ლექსები (ავტორი). - თბილისი, მერანი, 1980. - 42გვ.
18 სექტემბერს, საქართველოს პარლამენტის ეროვნული ბიბლიოთეკის საკონფერენციო დარბაზში გაიმართა ნათია გიორგაძის წიგნის "ელასამონი" პრეზენტაცია.
პოეტი ნინო ქუთათელაძე ნათია გიორგაძის შემოქმედებაზე საუბრობს.
Last edited by Admin on Tue Dec 15, 2020 12:48 pm; edited 11 times in total
Number of posts : 7134
Subject: Re: ნინო ქუთათელაძე    Sun Nov 25, 2012 12:58 am
Last edited by Admin on Sat Feb 14, 2015 6:17 pm; edited 1 time in total
ისე, რომ თავსაც კი არ ვუტყდები,
წამი და წვეთი ერთად წრიალებს,
რა არის ხსოვნა? _ ერთი წუხილი,
ცრემლის მარცვალი, სულში რომ სძინავს,
Number of posts : 7134
Subject: Re: ნინო ქუთათელაძე    Sun Nov 25, 2012 1:08 am
მაგრამ არ მტკივა არც ერთი ნეკნი,
შემოდგომითაც ამოდის მზე და _
Last edited by Admin on Tue Dec 15, 2020 12:49 pm; edited 1 time in total
Number of posts : 7134
Subject: Re: ნინო ქუთათელაძე    Sun Nov 25, 2012 1:09 am
მე დავთქვამ ვადას ჩემი სიცოცხლის,
და ლურჯ საათზე როცა ჩამოჰკრავს
ყველა ლოცვას და ყველა ტკივილს
მე დავთქვამ ვადას წყლის მოქცევის,
და ლეგა საათს თავს დაატყდება
და წარსულიდან წამოსული წამოწვეთს ქარვა,
მომაგონდება ისიც, რასაც ვერ ვიგონებდი.
როცა ნაჯახით გაჩეხავენ ვარდისფერ საათს,
და რაც აქ დარჩა, ისიც კი წავა...
რაღაცა ვუთხრათ ამ გარიყულ ყვავილებს ველზე,
ბავშვებს _ საჯიშე ცხენებივით გამოზრდილებს,
როგორ ბერდება აკვანშივე სისხლი და სული
და როგორ წვეთავს გონებაშიდაღლილი ღმერთი,
Number of posts : 7134
Subject: Re: ნინო ქუთათელაძე    Sat Feb 14, 2015 6:16 pm
არ მიყვარს ინტერნეტში ლექსების არც გამოქვეყნება და არც კითხვა, ტექნიკა ხელს მიშლის პოეზიის აღქმაში, მაგრამ ეს სულ სხვა შემთხვევაა. ძალიან მიყვარდა, პატივს ვცემდი მის ნაღვაწსაც და პიროვნულ თვისებებსაც... ძალიან დამწყვიტა გული. ჩემს თავს ვერაფრით ვაპატიებ, რომ ამდენი ხანი ვერ ვინახულე. მაპატიეთ, ბატონო ნოდარ, უმორჩილესად გთხოვთ, მაპატიეთ!
ცოტამ ისხურა მწუხარების წვიმის წვეთები...
ო, ვინ რა იცის, როგორია ღამის საბანი
როცა გხურავს და მზისაგან იწვი,
და ისევ მენატრებით, როგორც იმ დღეს, როცა ეს ლექსი დავწერე.
Number of posts : 38
Subject: Re: ნინო ქუთათელაძე    Mon Jul 15, 2019 9:29 am
„ჩემთვის პოეზია ცხოვრებაა... ეს არის ერთადერთი რგოლი, რომლითაც მიბმული ვარ ამ ქვეყანაზე“
- ქალბატონო ნინო, თქვენ პოეზიაში ტრადიციულ მაგისტრალურ გზას აგრძელებთ. როგორ ფიქრობთ, ის პოეტები, ვინც ეპატაჟითა და თავის გამოჩენის რაიმე პოპულისტური მეთოდით არ იმკვიდრებენ თავს, დღეს როგორ უნდა იპოვოს მკითხველმა, როცა არც კრიტიკაა, წიგნებიც ვერ აღწევს საქართველოს მასშტაბით, რეკლამა კი ერთი და იგივე მწერალს უკეთდება?
- მე არ ვთვლი, რომ ტრადიციულ მაგისტრალურ ხაზს ვაგრძელებ, თუმცა რითმიან ლექსს ხშირად ვწერ და დღემდე მგონია, რომ ყველა სათქმელს თავისი ფორმა სჭირდება. არის ლექსი, რომელიც პირდაპირ, ჯიქურ მოითხოვს რითმას. საერთოდ, ცნობილია, რომ მხატვარმა თუ ხატვა არ იცის, ის ვერასოდეს გახდება კუბისტი, იმპრესიონისტი, სიურრეალისტი ან სხვა და სხვა. ასეა რითმიანი ლექსიც... თუ რითმიანი ლექსის წერა არ შეგიძლია, შენ პოეტი არც ხარ (ეს ჩემი აზრია, რა თქმა უნდა). ლექსი კი არ უნდა აკეთო, საჩუქარივით უნდა მიიღო უფლისგან. ჩემი სტიქია რიტმულად მოწესრიგებული ვერლიბრია. ის არ გიზღუდავს სათქმელს, არ გიწესებს ჩარჩოებს, განგაწყობს სააზროვნოდ... მე ჩემს მასწავლებლად ქართული საგალობლები მიმაჩნია, ოდნავ არეული რითმითა და სათქმელის სიღრმით, განუმეორებელი რიტმითა და სულიერი სიფაქიზით. აი, სწორედ მათში მჟღავნდება, რომ სიტყვა უფალია და არა მხოლოდ იმიტომ, რომ საგალობელი რელიგიის კუთვნილებაა, არამედ იმიტომაც, რომ მასში სიტყვისა და სათქმელის ესთეტიკა აბსოლუტურად თანხვედრილია.
რაც შეეხება თავის დამკვიდრებას, ეს ნამდვილად არ ვიცი... მე რომ ეს მცოდნოდა, არც ადრე ვიდგებოდი სადღაც კუთხეში და არც ახლა ვიქნებოდი გამოუვალ სიმარტოვეში. ლიტერატურული კრიტიკა კი ძალიან რთული დარგია, დიდ განათლებასა და ანალიტიკური უნარის ქონას მოითხოვს. ეს ისეთი სფეროა, სადაც სუბიექტური დამოკიდებულებები გვერდზე უნდა გადადო და რეალობას თვალი გაუსწორო, რაც თითქმის გმირობის ტოლფასია. ლიტერატურული კრიტიკა შეიძლება მხოლოდ იმ ქვეყანაში ყვაოდეს, რომელმაც იცის, რა უნდა, რა არის მისი მიზანი, რა ამოცანები დგას საზოგადოების წინაშე... ილიამ ეს იცოდა! ჩვენ ვიცით? - არა! აბა, რა კრიტიკაზეა ლაპარაკი. ამასთან, ეს მძიმე შრომაა და მას შესაფერისი ანაზღაურებაც სჭირდება. ლიტერატორის შრომას კი დღეს ფასი არა აქვს და სწორედ იმიტომ, რომ არ არსებობს ეროვნული კონცეპცია. აქედან გამომდინარეობს საზოგადოების ზედაპირულობა და იმ მწერალთა და პოეტთა რეკლამირებაც, რომელნიც თავის თავს თვითონ ახვევენ მასმედიას.
- როდის და როგორ დაიწყეთ წერა? რა არის თქვენთვის პოეზია?
- წერა მაშინ დავიწყე, როცა ასოების გამოყვანა შევძელი. ჩემი პირველი ლექსი არავის ჩაუწერია, მე თვითონ დავწერე მოღრეცილი და მსხვილი ასოებით. ჩემთვის პოეზია ცხოვრებაა და როცა წერას შევწყვეტ, ესე იგი, დასრულდა ყველაფერი. მართალი გითხრათ, ეს არის ერთადერთი რგოლი, რომლითაც მიბმული ვარ ამ ქვეყანაზე.
- რით განსხვავდება 21-ე საუკუნის პოეტის საფიქრალი მე-20 საუკუნის პოეტის საფიქრალისგან?
- 21-ე საუკუნის პოეტის საფიქრალი მხოლოდ ნიუანსებით განსხვავდება მე-20 საუკუნის პოეტის საფიქრალისაგან, რადგან ენა, რომლითაც ჩვენი მწერლობა საზრდოობს, დღეს გერის როლშია. მაშინ თუ რუსული გვეძალებოდა, ახლა ინგლისურის ამერიკული დიალექტი გვიტევს. თანამედროვეთა თხზულებებში ისეთი ენობრივი კონსტრუქციები გაჩნდა, დედა შვილს რომ არ აიყვანს ხელში. ამას, რა თქმა უნდა, დიდად შეუწყო ხელი ჩვენმა განათლების სისტემამ. ახლა, მართალია, წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოება არ გვჭირდება, მაგრამ ფიქრის, აზროვნების დეფიციტი, დიახაც, სახეზეა, ეროვნულად აზროვნების საჭიროება ხომ საერთოდ გამოირიცხა.
- ვინ არიან თქვენი რჩეული ავტორები და რატომ?
- ვგიჟდები ბარათაშვილზე! მან, სრულიად ახალგაზრდა ადამიანმა, შესძლო დაენახვებინა ჩვენთვის, რისთვის და რატომ უნდა იცხოვრო კაცმა. კი... წუთისოფელში ყველაფერი ამაოა, გვეუბნება ის და ამასვე გვასწავლის „ეკლესიასტეც“, მაგრამ შენ იმისთვის მოდიხარ, რომ აშენო მომავალი, თუნდაც ეს სიცოცხლის ფასად დაგიჯდეს... ეს მთელი ფილოსოფიაა, გააზრებული და გათავისებული ფილოსოფია. ტყუილად კი არ ეთაყვანებოდა გალაკტიონი ბარათაშვილსა და აკაკის. მას სურდა ეს ორი ფენომენი შეერწყა საკუთარ პოეზიაში _ აზრი და მუსიკა. ხშირად ვკითხულობ ფრანგ და რუს სიმბოლისტთა ნაწარმოებებს, თუმცა, ჩემდა სამარცხვინოდ, უნდა ვაღიარო, რომ ფრანგული არ ვიცი. ვცდილობ, წელიწადში ერთი-ორჯერ მაინც წავიკითხო „ვეფხისტყაოსანი“. ნეტავ, იცოდეთ, როგორ მეხმარება ეს ნაწარმოები ცხოვრებისეული პერიპეტიების ახსნაში, მეხმარება სასოწარკვეთილებისას, მეხმარება ყოველდღიურ ყოფაში. მიყვარს მიხეილ ჯავახიშვილი, რადგან მის ნაწარმოებებში ქართველთა სულიერი სამყარო სუნთქავს. ამ ბოლო ხანს უფრო და უფრო მივეძალე ფილოსოფიურ ლიტერატურას. ამის გამო ხანდახან საკუთარ თავსაც დავცინი, როგორც ჩანს, დავბერდი-მეთქი. მეტი რა გითხრათ?!
- ცოტა ხნის წინ თქვენს გადაცემაში „სარკმელი“ვისაუბრეთ პოეზიაზე და მის ბედზე დღევანდელ სამყაროში... რატომ უნდა უჭირდეს პოეზიას, როცა საქართველოში ყოველი მეორე ლექსებს წერს?
- ლექსის გაგება ძალიან რთულია... მის გაგებას სპეციალური მომზადება და გული სჭირდება. თანამედროვე საზოგადოებას უტილიტარული, მომხმარებლური დამოკიდებულება გაუჩნდა სამშობლოს მიმართაც კი და ლექსი რაში უნდა მოიხმარო, მათი გაგებით, რა თქმა უნდა. თუ ლექსი არ დამასახლებს, სარგებელს არ მომიტანს, რატომ წავიკითხო, აი, თანამედროვეთა ფსიქოლოგია. რასაც ყოველი მეორე წერს საქართველოში, თქვენ გგონიათ ლექსია? ეს სიტყვების გროვაა და ამ სიტყვათა საერთო რაოდენობა 100-ს იშვიათად სცდება. ჩვენში ამ თვალსაზრისით, მაინც უკეთესი სიტუაციაა, ვიდრე დღევანდელ ევროპაში. გოეთესა და ჰაინეს ქვეყანაში თითქმის აღარ იწერება ლექსი. ეს ტრაგედიაა! და იცით, რატომ? ადამიანები აღარ განიცდიან კათარზისს, ცრემლი მხოლოდ ფიზიკური ტკივილისას თუ მოადგებათ თვალზე... პოეზია კი კათარზისის სათავეა!
- თქვენ ლევან გოთუასთან მეგობრობდით... ხომ ვერ გაიხსენებდით მასთან ურთიერთობის განსაკუთრებულ შემთხვევას, ან სიტყვებს, რომელმაც თქვენზე წარუშლელი შთაბეჭდილება დატოვა?
- ერთ საოცარ ამბავს მოგიყვებით, არსად მომიყოლია და... მე, რა თქმა უნდა, გადასახლებიდან დაბრუნების შემდეგ გავიცანი ლევან გოთუა. მოგეხსენებათ, რა წლები გადაიტანა ვორკუტაში, სოლოვკებზე და გახსენებაც არ მინდა, კიდევ სად... ვერ იტანდა, როცა ვინმე რუსულად საუბრობდა, სახე აენთებოდა ხოლმე, თავს ძლივს იკავებდა, სახეზე ისეთი ტკივილი გამოეხატებოდა, თითქოს ისევ მიწურში იწვა და სიცივისაგან სუნთქვა ეკვროდა. ერთხელ ბატონი ლევანის დებს, თინათინსა და თამარს ვესტუმრეთ, ბიძია ლევანიც იქ დაგვხვდა. მე და მამას თან გვახლდა მამიდაჩემიც, რომელსაც ქართული კი ესმოდა, მაგრამ მშობლიურ ენაზე თითქმის არ ლაპარაკობდა... გადაირია და ბოლოს ისიც კი თქვა, ეს ქალი თუ კიდევ მოვა, წინასწარ გამაგებინეთ, რომ მე არ მოვიდეო. მაშინ ეს ძალიან გამიკვირდა. ახლა მესმის მისი... მეც ასე ვარ, ინგლისური რომ მესმის ტრანსპორტში, ან ქუჩაში, თავს ვერ ვიკავებ, რადგან ვიცი, რომ სიამტკბილობითა და ფლიდობით მოსული მტერი მტერზე მტერია. არა, ისე არ გამიგოთ, თითქოს ინგლისურ ენაზე შექმნილი ლიტერატურა არ მიყვარდეს, ძალიან მიყვარს უიტმენის, ეზრა პაუნდის, თომას ელიოტის, ემილი დიკინსონის პოეზია და ზოგი მათგანი ორიგინალშიც წამიკითხავს, მაგრამ უკვე კარგა ხანია, აღარ დავბრუნებივარ მათ შესანიშნავ და ამაღელვებელ თხზულებებს.
- თქვენი თარგმნილი წიგნი ანდრეი ბელის რომანი ხანგრძლივი დროის მერე გამოიცა. რატომ აირჩიეთ ამ წიგნის თარგმნა და რას ნიშნავს თქვენთვის მისი გამოცემა?
- ჰო, ახლა თქვენ შეგიძლიათ, მკითხოთ, მაშ, ანდრეი ბელის შემოქმედება რაღად თარგმნეო? ჩემთვის ლიტერატურა და პოლიტიკა აბსოლუტურად გამიჯნულია ერთმანეთისაგან. მაშინ, გასული საუკუნის 70-80-იან წლებში ბევრი იყო გატაცებული რუსული ლიტერატურით (სამწუხაროდ, დღეს ინგლისურენოვანი მწერლების შემოქმედება არავის აინტერესებს), უმეტესობას ესენინისა და ბლოკის ლექსები ხიბლავდა. ჩემთან გაცილებით უფრო ახლოს იყვნენ: რუსული ლექსის ნოვატორი - ვლადიმერ მაიაკოვსკი და სრულიად ფენომენალური ანდრეი ბელი, ბორის ნიკოლაევიჩ ბუგაევი. პირველად ანდრეი ბელის „პეტერბურგი“ ჩემმა მუსიკის მასწავლებელმა მაჩუქა, რადგან იცოდა ჩემი გატაცების შესახებ. მას შემდეგ მე და ანდრეი ბელი არ დავშორებივართ ერთმანეთს. მხოლოდ ამ ნაწარმოების წაკითხვის შემდეგ ახლებურად გაიხსნა ჩემთვის მისი პოეზია. ამ წიგნის გამოცემა დიდი ხანია, მინდოდა, მაგრამ ვთვლიდი, რომ ამგვარ წიგნს ძალიან დაინტერესებული პირი თუ გამოსცემდა, ამიტომ ხელნაწერი სახლში მედო და არავის ვაწუხებდი.
„პეტერბურგის“ გამოცემით ჩემი ცხოვრების ერთი ეტაპი დასასრულია და, ამასთან, ის ანდერძი თუ თხოვნაც შევასრულე, რომელიც ჩემმა ბაშვობის მეგობარმა, მიხეილ ქურდიანმა დამიბარა. როცა ის საავამყოფოში მოვინახულე, დამიმარტოხელა და მითხრა, მე ალბათ ვეღარ და როგორმე შენ თვითონ უპატრონე შენს შემოქმედებასო, აუცილებლად გამოეცი, რადაც არ უნდა დაგიჯდეს, „პეტერბურგი“, დაასრულე შენი ნაშრომი ლევან გოთუაზე, დაწერე ბიოგრაფიული რომანი, და კიდევ... გახსოვს? - ჩვენ ერთად გვინდოდა დაგვეწერა ისტორიული პიესა გორგასალის ეპოქაზე, ესეც შენ უნდა გააკეთო უჩემოდ... ერთი პუნქტი შესრულებულია! სანამ ყველაფერს არ გავაკეთებ, ვიცი, რომ უფალი დამინდობს და არ მიმიხმობს თავისთან, თუმცა მე ამისთვისაც შინაგანად მზად ვარ.
Number of posts : 38
Subject: Re: ნინო ქუთათელაძე    Sun Aug 11, 2019 1:33 pm
ყვავილების მაგიერ დაბადების 80 წლისთავზე
ისე უჩუმრად, მოკრძალებით მოდის მაისი,
რა დაინახავს მკლავებს მოცელილს,
რა დაინახავს გათიბულ მინდვრებს,
დაკრეფილ ვარდებს რა დაინახავს?!.
როგორ ბრუნდება ისევ და ისევ,
როგორ აწყდება ლექსი ღია კარს;
როგორ ზეიმობს სიჩუმე ცივი
და რა ფერებით, მათ რა იციან?!.
მიხაკის ნაცვლად მზის ხავერდები
თეთრი სინათლე ისევ ყვავილობს
და ეს სინათლე მძლეთა სულია;
და როცა ლურჯი იღება ფარდა
და სარკეებში თვლემენ იები,
ის ლანდიც მოვა ნაგვემ-ნაცემი,
მაგრამ დიდი ხნის ნაპატიები.
და ლექსი ისევ ამტვრევს დარაბებს
და იმ ლექსების სიცოცხლე მიაქვს,
ამდენ აშარ და ავყია ასულს
როცა ამქვეყნად პოეტი ჰქვია.
ერეკებიან ლექსებს და ლანდებს
თეთრი დროშები წვიმის და თოვლის
და ყოველდღიურ მძიმე ყოფაში
სინათლე მოაქვს სიჩუმეს ყოვლის.
ვიცი, წავიდნენ, აღარ არიან,
არვინ მიუტას ათსფერ ყვავილს...
კდემას, სიჩუმეს და მოკრძალებას
მონდა მიწამდე დავუკრა თავი.
Number of posts : 7134
Registration date : 09.11.08
Subject: Re: ნინო ქუთათელაძე    Thu Nov 14, 2019 2:49 pm
და როცა მისი მორჩილნი ვხდებით,
აღარსაით ჩანს გზები პირქუში,
არ გვახსოვს წვაში გამქრალი წლები.
აშენებ სხეულს, როგორც სასახლეს
და აღარ გტკივა მოჭრილი მკლავი,
როცა შენს სულში სამშობლო იძვრის,
როცა სხეულში სიმშვიდე ჰყვავის.
გარდასულ დღეებს ბინდი დაათოვს,
მტერი წალეკავს ჩამტკბარ სიცოცხლეს,
უძრავ და უთქმელ ცხოვრების ნაყოფს
ჟამი ილოკავს, როგორც ჭრილობებს.
ნისლია იქით, რასაც ვერ ხედავ,
რასაც ვერ არქმევ სახელს და განცდას...
ფიქრს და წვალებას ‒ ვით მეხთატეხას ‒
უნდა დაედოს სამანი სადღაც.
და შენი წილი შრომა და დაღლა
თუ გამოსტაცე მტერსა დუშმანს,
თუ შენს ხელშია შენი ნათელი,
არ მიიხედო არასდროს უკან.
სამშობლოს ხსნისთვის ცისკრად შობილი,
ისევ ისეთი როგორიც გუშინ
ნუთუ არ დარჩება ჩემთვის
ნუთუ არ დამინდობს ბედი
გარემოს ისეთი ნისლის საფარი
რომ ჩემს სუსტ მხრებზე
და დადრეკილი ჩემი მუხლები,
შენ აქციე ჩემ სიმდიდრედ
და ახლა უნდა გაიბზაროს
შენს წამებულ შვილს შეგავედრებ!
ოღონდ მე შევრჩე ორივე ხელში,
შენს წამებულ შვილს შეგავედრებ,
შენ ულმობელი დრო აქციე
და შენი სული ორ არსებაში
არ მოუკლავს მძევალი შვილი,
უკვე დამარცხდა მეფე პეროზი,
და თუ ცეცხლს ნახავს
ღვინის მაგიერ სისხლს გადაასხამს
... და შებორკილი კაცური იჭვი
რადგან ის უკვე შებორკილია,
ჭიპზე გაკრული ფირუზის თვლები
და მისი ბედი (!),
რომ მახვილი არა ჩანს ჯერაც ‒
არე ჩამოდის სენაკის კართან
და სიბნელეში ინთქმება რიდი,
კედლებს ღებავენ ნაცრისფერ დაღლით...
ღამე იქნება გულივით მშვიდი.
მე არ ამოვალ ღამის ნაპირზე
და მოლოდინი ლურჯი გაისის
ჩატყდება, როგორც უვალი ხიდი.
არ გავჩერდები საკუთარ ხატთან,
სხვა ხატს დავუნთებ სიმშვიდის სანთელს
და მთელი ღამე მუხლებზე დამდგარს
რომ გასული ღამის სიმშვიდე
ღვარძლის და დარდის ამოფრქვევის
რასაც დანდობა ჰქვია სახელად,
თუ დასანდობად გაგიხდა საქმე,
არც აღტაცება შენი სიმაღლით,
კაცი კი აბა, რა დასათრგუნი
და თუ ღალატი უცხოა შენთვის
თუკი სიბილწეს უჩვენა სითბო
ვერ უშველის მის მობრუნებას
მათი სინათლეც მაბრუებს თითქოს
ვერ გავმთბარვარ იმ სინათლეზე.
რომელიც ჩემთვის ქცეულა ღმერთად,
საფერავი გადასხმია სამყაროს ჩემსას,
და ჩემს მოშვებულ სხეულში ერთხმად
ამქვეყნად მოსვლის ნათელი წამი.
ვერ ვიწამებ სამშობლოს აუგს,
ვერ ვიქნები ამაზე „კარგი“...
გარეთ მზე იყო ისე მზრუნველი,
უცებ მოისპო ჩემთან სიზმარში
და შენი ხატი მაწვალებდა
შენთან ტაძარში ვიყავი მარტო
აზნაურთა და ზეპურ დედათა
ჩემი წილი სითბო და ტრფობა,
რომელიც ახლა უკვალოდ გაჰქრა.
სინათლესავით მტკივა და მავსებს.
მე ტყვეც შენი ვარ,
როგორც ცოლი ვიყავი შენთვის,
ყოველ დილით ამოდის ჩემში
ჩემი სიყრმე დადის ლანდივით,
ეს შენმა მამამ გამომიწოდა,
და ყრმათა ჩემთა ძარღვებში ფეთქავს,
რომ მომიყვანა ამ მიწაზე
რომ ათქმევინა პირველად პირმშოს...
რომ ჩემი მიწა ეს არის ახლა,
ერთი მოქნევა ხმალი მეყოფოდა
ამ გულის ‒ მტრედის,
ჯოჯიკის ცოლსა და ქალთა სხვათა
რას ეუბნები საკუთარ სიზმარს,
თავთავი დიდხანს არ ეკიდება.
შენმა სულმა უნდა იდინოს
შენი მოდგმის და ჯიშის სხეულში
იმას, რომელმაც უკვე გაყიდა
მხოლოდ ორ ფერში ჩნდება ‒
ღამე და მოთეთრო არწივი,
ღამე და მოთეთრო გზნება.
მგზავრი ვარ მეც და მომეცი
და მთელი კვირა მღერის,
და ხმამაღალი სიცილი ცეცხლივით აქრობს
ო, როგორ უცებ შეიკრა გზები
აქეთ და იქით ‒
დედის კალთასავით თბილი იქნება,
მათთვის თბილი იქნება მაინც.
არა, ეს ჩემთვის იყო ნათქვამი.
რატომ ამოდის ქალების მოდგმა,
როგორც ზაფხულის ცხელი ბალახი,
რომელიც მაინც უნდა დაიწვას
და მერე ღმერთმაც აღარ იცის,
რატომ ამოდის ქალების მოდგმა,
როგორც ზაფხულის ცხელი ბალახი,
რომელიც მაინც უნდა დაიწვას
როცა ალერსიც არაფრად უღირთ,
როცა სიცილით ამბობენ „ბნელს“ და
როცა ტირილით ამბობენ „დილას“,
მე სამშობლო „მერგება“ ჩემი ‒
დამიამებს წყლულს და ტკივილებს
და არ მოსპობა საფიცარის!
მე ღმერთად ჩემად მიგიღე შენ და
შენ მოგკლავენ მღილივით სახლში,
გარეთ შეხვდე მტერს და მოყვარეს...
და ეს იქნება ჩემი ღმერთი
რომელსაც მაინც დაუნთებ სანთელს,
რომ მოგცილდეს და მოგასვენოს...
შენი სარეცლის გვერდით იქნება
სიცივეს დალევ მისი შეხებით.
ერი მტერი გახდება შენთვის,
რადგან შენ გაძარცვე ისიც,
ხარკად უქციე სიცოცხლე მთელი...
ყველა კარის წინ ილანდება,
ყველას თავის სიკეთეს აძლევს ‒
ზოგს ‒ შვილის მზერას,
ზოგს ‒ მიწის ზრუნვას...
ადამიანს კი რა გამოულევს?
მე კი სიმღერას ვეხმატკბილები
მე შეგავედრე ოთხივე ერთად,
მე მაპატიე შენი დედობა,
და შენს გაყოფილ რწმენას
ორივე მხრიდან მე შევუდგები...
მე ვზიდავ ოთხივეს ცოდვას,
რადგან მე ვზარდე მათში ღალატი.
და თბილ პერანგს ნუ მოაკლებ,
ორი ბილიკი ჩემი ცრემლის
უნდა გადავლოს გულების ზღუდე
ქვეყნის დიდზე დიდი ტკივილი ‒
თ ა ვ ი ს უ ფ ლ ე ბ ა! ‒
საქართველოს ყველა ბორცვს ერთად
ჰქონდეს საფლავის წმინდა უფლება,
არ მოიშალოს მიწის ფეთქვა,
არ დაიხიოს მიწის პერანგი
ზამთარს მოჰქონდეს თეთრი თოვლი,
შემოდგომას ‒ სავსე ბეღელი
ჩემი გვარის და ტომის
მუდამ ზრუნვა და სიმშვიდე იწვა,
ჩემს ერს და მამულს!
ქორწილს და მაყრულს ‒
საკუთარ ღმერთებს ვეძებდი მუდამ,
რომლებსაც მერე ცეცხლზე მიწვავდნენ,
და ღრმად ვმარხავდი ურგებ სიცოცხლეს.
მე ჩემს საბუდარს ხატებით ვრთავდი
და მენგრეოდა ეს საბუდარიც,
ვგრძნობდი, მეწვეოდა ცბიერი მარტი,
ფეხქვეშ მეცლებოდა ჩემი ტრფიალი,
არ შემიხედავს ზეცისთვის ბილწად
და თავზე მედგა მეხის გრიალი.
და მე ორივე ხელი ავღმართე,
მე დავითხარე ორივე თვალი,
რომ არ მენახა არც ჩემი მიწა,
არც ზურგს მიჯრილი „ნაქები“ ხმალი.
ვიყვირე, როგორც ყვირის არწივი,
როცა ბარტყს ჰკარგავს სუსტს და უგონოს,
და ასე ბრმად მიყვარს ჩემი საუფლო,
გ ა დ ა ა რ ჩ ი ნ ე!
Last edited by Admin on Thu Nov 14, 2019 2:51 pm; edited 1 time in total
Number of posts : 7134
Registration date : 09.11.08
Subject: Re: ნინო ქუთათელაძე    Thu Nov 14, 2019 2:50 pm
ო ‒ ო! შენი ვეება
ჩვენ გვჯერა შენი სიწმინდის მხოლოდ,
შენს ლამაზ ქალურ სიამაყესთან
ო ‒ ო ‒ ო ‒ ო ‒ ო ‒ ო!
ო ‒ ო ‒ ო ‒ ო ‒ ო ‒ ო!
ო ‒ ო ‒ ო ‒ ო ‒ ო ‒ ო!
უნდა დაიწყო ძალიან მშვიდი
უნდა ჟღერდეს მაღალი ნოტა,
უნდა აიღო სიმაღლე დიდი,
უნდა დაემხო ქვეყნისთვის ლოცვად.
უნდა შეაღო სიცოცხლის კარი,
უნდა ადგე ბრძოლით და გრგვინვით,
რომ არ ეგონო არავის მკვდარი,
და წაშალო სიკვდილის ბინდი.
2. მონოლოგი „სიმღერა წყვდიადში“
თვალს გავახელ, თავს მადგეხარ,
როგორც ჩემი ჩუმი ჩრდილი,
ყველა ზღაპარს შენით ვიწყებ
და სიმღერა როცა მოდის,
წყვდიადში მხოლოდ პოეტი მღერის
და სიმღერისგან იცლება გული,
ვით წვიმის შემდეგ ლურჯი ღრუბელი,
რომელიც გაქრა და არსად არ ჩანს.
ამ სიმღერისგან მზის ნამცეცები
მზედ ერთდებიან და სხეულში იწყებენ ტრიალს,
რომ არ დაუფრთხოს ხალხს მყუდროება,
მძინარე სივრცე, მზე გულით მიაქვს.
და ჩურჩულებს ყველა ფრესკა
აქ რა ხანია გაზაფხულია
და შეუთხზავთ მერცხლებს ბუდე,
მაგრამ ბარტყები ვერ გამოჰყავთ
ეს მერამდენედ არ გინდა მოსვლა,
რომ დაეხმარო საცოდავ ჩიტებს.
დიდი ხანია სასწაულებს გპირდებიან,
ხელს თუ შეახებ, წითლდებიან
და მერე, რაც გინდა, ის მოსთხოვე
(... მაგრამ ხელი ისე შორსაა,
ნახე, რამხელა გაზრდილა ვარდი
უეკლოა, თითებს არ გატკენს...
დაიძვრება ეს ბუჩქი შენსკენ
და ყვავილისფერ სისხლის წვეთებით
აქ ერთი თეთრი მოხუცი ელის
რომ გრძნეული ვეშაპის ცრემლით
მან დაგვიჯერა და გველოდება.
ვინღა მოიცლის ახლა მისთვის!
სახადით გათანგული სხეული ბორგავს,
და მე გიზივარ სასთუმალთან
როგორც გაზაფხულის პირველი სითბო,
და მოლოდინის მეექვსე გრძნობას
შენსას მუდამ თვალდათვალ სდევდა;
წევხარ და ჩუმად ელოდები
მე კი შორსა ვარ,
და მაინც ვზივარ შენს შორიახლოს,
ჩემი ხელების სითბო გერთვის
ან ჰოლანდიიის ბაღად ქცეული
განა იმას მნიშვნელობა აქვს
ჩვენი არსება ისეთივე ძლიერი
იყო და არა იყო რა,
ღვთის უკეთესი რა იქნებოდა“,
და შესაძლოა გავფრინდეთ კიდეც.
შენ იცი, როგორ უნდა გაშალო ფრთები,
რომ შენს ფრთებქვეშ შეიყუჟოს
ანდა რა უნდა დაინახო იმ სიმაღლიდან?
‒ მიწის წიაღში როგორ სუნთქავს
შეგიწიროს შენც, შენი მსგავსიც ‒
და წყვდიადის ხავერდოვანი ზმანებაა...
განა იმას მნიშვნელობა აქვს
ახლა ჩვენ უნდა ჩიტებივით
ვიტრიალოთ ჩვენს ნაძვის ხესთან.
და ვერ გაგვიხდია ცოდვები ჭრელი,
სანთელივით იწვის ჩვენს შორის,
ჩვენ კი არ ვიცით,
ან არ გვინდა რომ დავინახოთ,
რადგან არაფრის შეცვლა უკვე
არც ვეშაპის გრძნეული ცრემლის,
არც სანატრელი ოქროს თევზის,
რომ გავუწოდოთ ერთმანეთს ხელი
ასე თბილა და სინათლეა.
ღიმილით აღნიშნე შენი მოსვლა,
საოცარია თოვლი და თოვა;
რომ მეც თოვლის ერთი ფიფქი ვარ
მიხვედრილივით შემაშველე სიცილი შენი
და უცებ გაჰქრა შიშის ღრუბელი.
თუ რა ფასი აქვს შენს ღიმილს ჩემთვის;
როგორც პატარა ნიბლია ‒ ჩიტი
ამ პირველყოფილ თოვლიან დღეში
ვკენკავდი ნეონების მბჟუტავ სხივებს,
რომ დამენახა შენი თვალების
უპეებთან მიყუჟული სიხარული ‒
‒ კარგია, როცა თოვს და თბილა!
‒ შენ მართალი ხარ!
თუმცა იქნებ სჯობს, როცა გცივა.
‒ სისულელეა, სიცივე არ შეიძლება
აი, ხომ ხედავ გაიყინე
და როგორ გიჭირს თითების მოხრა...
‒ მერე რა მოხდა!
სიცივეში კრისტალდება და სუფთავდება
‒ სახიერია ეს ყველაფერი,
მაგრამ ცხოვრება მაინც სულ ხვაა...
და უსინდისოდ შევატოვეთ ერთმანეთს
თ ო ვ ლ ი...
მთელი კვირა თოვდა და თოვდა,
უფრო მკაფიოდ გვესმოდა სუნთქვა,
ყველაფერს ახლა ამ მრუმე კედლებს
თუ რას ნიშნავდა მეტეხის ციხე
რომ ამ საზარელი ურჩხულისაგან
ამ დროს უეცრად გამინათდა
„ ‒ რომ რასაც ფიქრობ,
... და ამ დროს თოვლიც დადნა,
და არა აქვს არაფერს აზრი,
და დავინახე ორივე თვალი
სავსე ჩემი ხატით და არსით,
რაღაცა იყო ღიმილზე მეტი,
გამოუთქმელი სითბო და სევდა
სურვილისა და ბედის გარეშე
როცა კვდებიან ატმის ხეები,
როცა კვდებიან ატმის ხეები,
შავი და თეთრი ‒
ღიმილი და ფარული ცრემლი,
სიყვარული და ტკივილი ‒
და ახლა როცა ჩემი სარკმლიდან
მტკვრის გადაღმა შორეთში გხედავ,
ო, რომ იცოდე, რა ძნელია,
როცა სიტყვები გაღრჩობს და გაღრჩობს!
რა უცნაური ქუდი გახურავს,
და ნატრობ ყოველ დილით
სარკმლის მინაზე ტრაფარეტივით აკრული
რას მოვუტანთ ახლა ერთმანეთს,
როგორ არ მინდა სიმღერა ახლა,
არა, უფრო საკუთარ თავზე;
რომ თუკი რამეს დასთმობ და გასწირავ
მხოლოდ ისაა შენი და შენთვის,
და გავიწირეთ ისე უბრალოდ,
რომ დღეს სიმაღლე მომეტანა
და როცა საღად აფასებ განვლილს,
უფრო და უფრო აღარ გესმის,
... და ისე შორს ხარ,
და ვეღარ გწვდება ჩემი ნათელი
და ჩამოდგება ვარსკვლავიანი ღამეების
რადგან საჩემო წყვდიადს მაინც დატოვებს,
სახურავებზე თოვლს არ სძინავს,
არ ეძინებათ მოტყუებულ კვირტებს ხეებზე,
მათი კივილი შემოდის სახლში
და ტანწერწეტა ბროლის სასმისში
ყოჩივარდებს ეფერება უხეში ხელი.
როცა სინათლე არ გაქვს სახლში,
იმედად რომ ბჟუტავს და ქრება.
მაშინღა ამჩნევ, რომ უიმედოდ
და უმეცრებით დაღლილ სხეულებს
... და შენს სიყვარულს
მე კი მჯერა სასწაულების!
ამიტომ ჰქვიათ მათ „მდინარე“
მე კი ზღვა მინდა,
რომ ვერ ვხედავდე მეორე ნაპირს
რომ იქ აღთქმული ქვეყანაა...
და ვერ ვხედავ, რა ხდება ირგვლივ...
. . . . . . . . . . . . . . .
წყვდიადში მხოლოდ პოეტი მღერის
და ეს წყვდიადი ხშირად თბილი
მე კვლავ შენთან ვარ,
როცა არავინ დარჩა შენს გვერდით
და კვლავ არ ვიცი,
დედას შვილი იმიტომ უყვარს,
დას ‒ რომ დაა,
ცოლს ‒ რომ ცოლია
და დედაა მისი შვილების
სატრფოს იმიტომ, რომ სატრფოა...
მე არაფრისთვის არ მიყვარხარ,
და სახელიც კი არა აქვს
მაგრამ მაინც ყველაზე ნათელს...
მე დღეს შენთან ვარ
და უკვე არასდროს არ გელოდები,
დიდი ხანია მიატოვა საჩემო სულმა...
რომელიც ნერვებს არ დამაწყვეტს,
ერთ ცრემლსაც არ გამოიმეტებს
და მეშინია, რომ არასოდეს
მიგვარი თოვლის თუ წვიმების
მე დღეს შენთან ვარ.
ავადმყოფს და უსუსურს გხედავ,
როცა არავის აღარ უნდიხარ,
მე ხომ არც პური,
და პეპლებივით ბადეში ახვევთ,
ან სიგარეტის კოლოფში ამწყვდევთ,
და მით ვნება და სიყვარული
თქვენ თილისმებად იკერებთ ნათელს
წარსულის ან მომავლის მსგავსს,
რომელსაც ჰქვია დედა და ბავშვი
და ანაწილებთ თქვენს სინათლეებს
ამ წარსულსა და მომავალს შორის!..
როცა პოეტი წყვდიადში მღერის
და სიმღერით სისხლისაგან იწრიტება
3. მონოლოგი „სატანური სპექტრი“
შენ ხარ მადლი გაზაფხულის,
გადმოვფინე ჩემი თეთრი გაფიქრება ‒
როგორც თეთრი გალიების ათინათი,
განთიადზე რომ გავუღე იადონებს,
სულ სხვა ფერი იბატონებს ‒
... და დარჩება სინათლე და
და ვერავინ ვეღარ გიშველის...
და სცივათ ნაძვებს სიმძიმისგან
ცის და მიწის მკვეთრი სურნელი
რაღა ფასი აქვს ყველაფერს ახლა,
როცა ამაღლდა შენი ნათელი!..
როგორც სამანს ჩემი სიცოცხლის
რომ თუნდაც წამით შეახო ხელი
ცისფრად მბჟუტავ ათას სინათლეს
სხვა არაფრისთვის აღარ ივარგებს...
წამოვიდნენ ზანტად და მდორედ,
რომ დაისველონ ნედლი ტკივილი...
... და მოდის სევდა,
ბაიისფერი ცხენები უკან იხევენ,
ვკარგავ ფერის ყოველგვარ განცდას,
სულში მიძვრება მწვანე ბალღამი
ვაშლის უმწიფარ ნაყოფს ვეხები,
რომ დავხლიჩო ვაშლი ფრჩხილებით,
აღარ იგემოს ვაშლის ნაყოფი ‒
ცოდვიანი სიმწვანის ლაქა დედამიწაზე...
გაოცებული იმზირება მწვანე ხეების
„შენ ხარ ვენახი მსხმოიარე...“
და მერე კატა მწვანე ბეწვით
და ბრჭყალებით სურს დამადინოს
თუმცა ახლა ზღვის ფსკერზე ვარ,
და აი, სადღაც აქ იმალება ფერი,
რომელმაც ბავშვივით უნდა გამახაროს!
მე მესმის, როგორ უსტვენს ბულბული,
მე მესმის, როგორ იშლება ვარდი,
მე მესმის, როგორ წკრიალებს სხივი
და უჩინარი მაინც არა ჩანს!
აი აგორდა წითელი ბურთი
ამდენი ტანჯვის და გლოვის შემდეგ...
შენი ფერით ავსებული ‒
შენი და ჩემი სიხარული
ცვივა ფშანიდან სიცილივით ‒
და მხოლოდ ქარის დაბერვისას
ახლა გული უჭირავს ხელში
მიიღე ჩემი პირმშო ბრძოლისთვის,
და ეს ფერი ხშირად ბინდისფერს
ო, რა უგონო ტკივილი მოდის,
როცა დღისითაც ღამე გაწვალებს;
და ინსტიქტები ისე ცოცხლდება,
და ბღავის გული დათვის გულივით,
რომელსაც ბელი მოუკლეს გუშინ...
რომ აიტანო მძიმე სხეული
და თვალებში შეხედო ღამეს.
ო, რომ იცოდე, რა თვალებია,
ბანგივით გათრობს მისი მზერა!“
‒ მ ი დ ი, მ ი ჰ ყ ე ვ ი,
ა ხ ლ ა უ კ ვ ე შ ე ნ ი
ჯ ე რ ი ა!
იქნებ მკითხველს სულაც არ აინტერესებს, როგორ დაიწერა „შუშანიკის საგალობელი“, მაგრამ მე მაინტერესებს მკითხველმა ისე გაიგოს, როგორც მე მესმის ის.
ათი‒თორმეტი წელია, რაც ეს თემა მაწვალებს. ლიტერატურულ‒ისტორიული მასალების ნაკლებობას მეტად მტკივნეულად განვიცდიდი. განსაკუთრებით მაშინ გაიზარდა ჩემი ინტერესი შუშანიკისადმი, როცა გავეცანი ნ. მარისა და ლ. მელქისეთბეგის შეხედულებას მამიკონიანთა საგვარეულოს ლაზური წარმოშობის შესახებ. მოგვიანობით მუშაობა მომიხდა ვახტანგ გორგასალის პერიოდის, მისი გამეფების, ვარსქენის დასჯის ისტორიულ თუ ლიტერატურულ თხზულებებზე, რათა გამერკვია თითოეული მათგანის სახე და ხასიათი, შევეცადე, ვარსქენში აღმომეჩინა ადამიანური თვისებები და ნაწილობრივ მაინც დამეჩრდილა მისი უკეთურობა. ამის შედეგია „რა გულსაკლავად ტირის მამა“. ფსიქოლოგიური გამართლება კი მის საქციელს ვერაფრით ვერ მოვუნახე. აქ იყო მხოლოდ ისტორიული სიმართლე ‒ ვარსქენი საქართველოს მეფის ოპოზიციაში მდგომი ერისთავი იყო, ის იბრძოდა ერთიანი საქართველოს წინააღმდეგ, რათა ხელში ჰქონოდა საკუთარი მცირე, მისხლისოდენა ძალაუფლება.
მაგრამ მთავარი მაინც შუშანიკი იყო. და აი აქ გაიელვა თითქმის ყველა ქალმა ჩვენი იატორიიდან, თითოეული თავის სიტყვას ამბობდა შუშანიკის ხასიათის გამოკვეთაში. აქ იყვნენ ყველა ‒ ანტიკური მედეადან დაწყებული, სამამულო ომის მონაწილე ქალებით დამთავრებული.
შემდეგ გადავწყვიტე, ძველი ქართულიდან ახალ ქართულზე სიტყვა‒სიტყვით გადმომეღო ცნობილი ლიტერატურული ძეგლი. როცა დავამთავრე და ხელახლა გადავიკითხე, სიზმარში ფილმივით ვნახე შუშანიკის გარდაცვალება. მეორე დღეს დავწერე „დატირება“. ეს იყო პირველი ლექსი ამ პოემიდან.
წამების წაკითხვისთანავე ამეკვიატა აზრი, რომ შუშანიკი თვითონ წერდა საგალობლებს, თუმცა ამის შესახებ არსად არაფერი არ არის ნათქვამი. ეს ამბავი იმდენად დავიჯერე, რომ პოემაში მისი გადმოტანა აუცილებლობად ჩავთვალე.
ჩემი შუშანაკი მხოლოდ ისტორიული პირი როდია, ის ქართველი ქალის ყველა კეთილი თვისების მატარებელი ადამიანია ‒ შემოქმედი, სახელმწიფო საქმეებში ჩახედული, განათლებული, კეთილშობილი... ამასთანავე ის არის საოცრად მოყვარული დედა, ერთგული მეუღლე და შეუდარებელი სატრფო. შუშანიკისთვის უცხო არაა წუთიერი სისუსტეც. ის ჩვეულებრივი მოკვდავია და არა წმინდანი, და თუ ლოცავს ყველას, იმიტომ კი არა, რომ მისი ყველა ლოცვა ახდება, არამედ იმიტომ, რომ კეთილია და სხვაგვარად არ შეუძლია. არ იფიქროთ, რომ შუშანიკი მერყევია, რადგან ამბობს „რა იცის ღმერთმა, ღმერთი სუსტია...“ ჩემი შუშანიკი ღმერთს მხოლოდ ებღაუჭება, რომ იხსნას ერი დარბევისა და განადგურებისაგან.
შევეცადე, პოემისათვის ქართული საგალობლის მრავალხმიანობა მიმეცა. რამდენად შევძელი ეს, მკითხველმა თვითონ განსაზღვროს.
პოემაში ტყუილად არ ჟღერს სიტყვები: „თავისუფლება“, „მშვიდობა“, „ერთგულება“, „სამშობლო“. ეს არის პოემის მთავარი აზრიც და მისი დაწერის გამართლებაც.
Number of posts : 7134
Registration date : 09.11.08
Subject: Re: ნინო ქუთათელაძე    Thu Sep 10, 2020 9:46 pm
ნინო ქუთათელაძე-პოეტი, მთარგნელი და საზოგადო მოღვაწე, 2000 წელი
Number of posts : 7134
Registration date : 09.11.08
Subject: Re: ნინო ქუთათელაძე    Wed Sep 23, 2020 9:00 am
ნინო ქუთათელაძე - მე შენ მოგიტაცებ
ვიდეო - მიხო მოსულიშვილის, 2020
ყველა ღრუბელს იქით გადაგმალავ...
ჩემმა სიყვარულმა შენი სახლის კიბეს
როგორც გაზაფხულმა, ისე ჩაუარა.
და თვით ღმერთებს თითქოს
იასამნისფერი ზეცის ჯვარზე მეტად...
და მეც ეშაფოტზე ამიყვანენ ალბათ,
შენ გაგხდიან ჩემი უღმერთობის ღმერთად.
ხალხი კვლავ იმღერებს სასიკვდილო
ჩემი თბილი სისხლით დახატავენ ქალაქს,
როცა შემიყვარებ მე - მიწიერ ასულს,
წავალ სხვაგან, წავალ, წავალ.
და შენც არ იქნები ჩემი ალბათ,
დახატავენ ქუჩებს ჩემი თბილი სისხლით,
ოც კარიბჭეს ქვისას დაუდგამენ ქალაქს.
მე კი მაშინ შენგან
The poem by Nino Kutateladze
This clip is made with: ALAN WALKER - FADED VIOLIN COVER.
Mikho Mosulishvili, Tbilisi, Georgia, 2020
Number of posts : 7134
Registration date : 09.11.08
Subject: Re: ნინო ქუთათელაძე    Thu Jul 28, 2022 2:26 pm
მე დავთქვამ ვადას ჩემი სიცოცხლის,
და ლურჯ საათზე როცა ჩამოჰკრავს
ყველა ლოცვას და ყველა ტკივილს
ამ სამოთხიდან იმ სამოთხემდის...
მე დავთქვამ ვადას წყლის მოქცევის,
და ლეგა საათს თავს დაატყდება
და წარსულიდან წამოსული წამოწვეთს ქარვა,
მომაგონდება ისიც, რასაც ვერ ვიგონებდი.
როცა გაწყდება სიმი ყოველი,
როცა ნაჯახით გაჩეხავენ ვარდისფერ საათს,
როცა თორმეტი _ ვარდისფერი
და რაც აქ დარჩა, ისიც კი წავა...
ცისფერ ვადას დაგითქვამთ, ძმებო,
ჩვენი შეხვედრის, თავშეყრის და
რაღაცა ვუთხრათ ამ გარიყულ ყვავილებს ველზე,
ბავშვებს _ საჯიშე ცხენებივით გამოზრდილებს,
როგორ ბერდება აკვანშივე სისხლი და სული
და როგორ წვეთავს გონებაშიდაღლილი ღმერთი,
გათიბულ მინდვრებს როგორ სტკივათ
და ითვლის წუთებს დრო,
რომელიც არსად არ არის.
Number of posts : 7134
Registration date : 09.11.08
Subject: Re: ნინო ქუთათელაძე    Thu Jul 28, 2022 2:27 pm
და მერე გვაცლის სულსაც.
Subject: Re: ნინო ქუთათელაძე
Page 1 of 1
Permissions in this forum:
You cannot reply to topics in this forum
არმური Armuri :: მთქმელი და გამგონებელი (ავტორები და ტექსტები) :: პოეტების ქვეყანა
არმური Armuri :: მთქმელი და გამგონებელი (ავტორები და ტექსტები) :: პოეტების ქვეყანა
Jump to: Select a forum||--მართალს ვიტყვი, შევიქნები ტყუილისა მოამბე რად? (საცნობარო)|--მთქმელი და გამგონებელი (ავტორები და ტექსტები)|   |--პოეტების ქვეყანა|   |--მთხრობელთა და მოსათხრობთათვის|   |--ესეებისა და კრიტიკოსთათვის|   |--მთარგმანებელთა და თარგმანთათვის|   |--ლიტერატურა უსაზღვრებოდ|   |--ისტორიისათვის|   |--ბალღოო, აეს არი შენ სამშობლო...|   |--"ლიტერატურის თეორია" – სტუმრად რენე უელეკთან და ოსტინ უორენთან|   |--საკამათო|   |--ბობოისკარი|   |--მინიმალისტური პოეზია|   |--სიტყვითდუელები|   |--მწერლები - მწერლებზე|   |--შეუნდოთ ღმერთმა...|   |--ლიტერატურული კონკურსები|   |--აგორა|   |--სტუმრები და მასპინძლები (ერთნიც და მეორენიც ფეისბუკზე დაიკარგნენ)|   |--"ვერცხლის თასადამც მაქცია" - სტუმრად სანათასთან|   |--არაგვიანი – სტუმრად არაგვთან|   |--"ბრანდი-ბრუნდი" - სტუმრად მარიამ წიკლაურთან|   |--ამაოდ არც მთაწმინდაზე უსეირნიათ - სტუმრად გია არგანაშვილთან|   |--სადისკუსიო კლუბი - სტუმრად ნინი მელივასთან|   |--”ვაჟკაცობისას ამბობენ” და "უკვდავებისა წყაროო" - სტუმრად ვაჟიკა კაწალხეველთან|   |--კაცობრიობა დანა-ჩანგლით ითხრის სამარეს! - სტუმრად ვაჟა ხორნაულთან|   |--ნაფეხურები - სტუმრად ნინო დარბაისელთან|   |--”დარდების შემგროვებელთან” - სტუმრად გოდერძი ჩოხელის გამიხარდასთან|   |--საუბრები სიტყვის ხელოვნების შესახებ - სტუმრად ზევსის დაქალთან|   |--"მზე ხატავს სახლის ფერად რიკულებს..." - სტუმრად კესოსთან|   |--”მითოლოგია ჩემი სისუსტეა...” - სტუმრად ნინო ნეკერიშვილთან|   |--"ცისკარი" – სტუმრად ძველ მეგობართან|   |--ქართული ჟარგონის ლექსიკონი - სტუმრად ლევან ბრეგაძესთან|   |--მზერის გადანაცვლება (მხატვრობა, კინო, თეატრი, მუსიკა)|   |--მხატვრობა არმურზე: "ნიკალა და მარგარიტა"|   |--კინო არმურზე: კამერითაც ცხონდების კაცი|   |--თეატრი არმურზე: მელპომენე და თალია|   |--მუსიკა არმურზე: ხმა - სინათლეა...|   |--Georgian Authors in English|--Deutsche Übersetzung Georgischer Literatur
:: I forgot my password
Yesterday at 1:39 pm by Admin
Yesterday at 1:36 pm by Admin
» ქართული ხალხური პოეზია
Sat Sep 24, 2022 1:47 pm by Admin
Fri Sep 23, 2022 8:05 am by Admin
Fri Sep 23, 2022 7:58 am by Admin
Fri Sep 16, 2022 9:00 am by Admin
Sun Sep 11, 2022 11:39 am by Admin
Bookmark and share the address of არმური Armuri on your social bookmarking website
Free forum | © phpBB | Free forum support | Contact | Report an abuse | Latest discussions