ka en en ka ru ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka uz en ka ru ru la sl de es sk en oc ru fi ka ka ru ru es en ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ar ka ka ka en xmf en ka ka ka ka xmf ka ka ka ka ka ka ka ka ru en
hexe's parrot: “წყლის წვეთები “
skip to main | skip to sidebar
ნუ ხარჯავ ამდენ ძალისხმევას, ყველაფერი საუკეთესო მოულოდნელად ხდება =) როგორც შენი სტუმრობა ბლოგზე =.)
ამ სახლში ხშირად უკრავდდნენ შოპენს…..
იშვიათად დადიოდნენ სტუმრები და თავად მასპინძლებიც იშვიათად ტოვებდნენ სახლს.
ამ სახლში ყველა ფანჯარა ერთ პატარა მდინარეს გადასცქეროდა, იქიდან მოვარდნილი ქარი სახლის აივნებს არწევდა და იქ ჩაძინებულ ბავშვს ზღაპარს უყვებოდა შორეულ პრინცზე.. ბავშვს მისი არ სჯეროდა, მაგრამ მაინც ყოველთვის დიდი გულისყურით უსმენდა ქარს.
ოჯახის უფროსი ოთახიდან ოთახში დააბიჯებდა და ყველა ოთახის ფნჯრიდან მუდამ ერთი და იმავე პეიზაჟს უყურებდა.
ოჯახის დიასახლისი ყოველ დილით კალებს აწყობდა საოცრად დიდ ლარნაკში და მერე მთელი დღე ცდილობდა ამ ლარნაკისთვის ადგილის პოვნას.
ამ სახლში ზუსტად 6 საათზე ეძახდნენ სავახშმოდ. ვახმშმის შემდეგ ოჯახის უფროსი ისევ იმ მუსიკას რთავდა, რაც ოჯახის დიასახლისს უკვე 10 წელია რაც ყოველ საღამოს ესმოდა.
ქარი უსტვენდა და ისევ იმ იდუმალ პრინცზე ყვებოდა.
- “არ მჯერა ,, აღარ მჯერა მე შენი “- ლოყებს ბერავდა პატარა ბავშვი.
ქარი იცინოდა და არ ჩერდებოდა.
ოჯახის უფროსი ყოველ წამს კედელზე ჩამოკიდებულ ძველ საათს უყურებდა ფიქრით ხომ არ გაჩერდაო? ამ საათს ოჯახის დიასახლი ყოველ საღამოს წმენდდა და ფიქრობდა სხვაგან ხომ არ მიეჩინა მისთვის ადგილი.
კაცს მოსწონდა როცა მისი ცოლი როიალზე უკრავდა.
ქალი მთელი დღე ოჯახის კეთილდღეობაზე ფიქრობდა და იშვიათად იცლიდა ამისთვის.
ალბათ სწორედ ამიტომ ხიბლავდა კაცს მეუუღლის როიალზე დაკვრა……
და დადგა დრო როდესაც სახლი ოჯახის დიასახლისმა დატოვა. ის წავიდა სხვაგან სხვა ქვეყანაში , სადაც შესაძლებელი იქნებოდა აღარ მოესმინა ის მუსიკა რასაც უკვე 30 წელი ყოველ საღამოს ვახშმის შემდეგ ისმენდა. სადაც შეიძლებოდა აღარ ეფიქრა ერთი და იმავე ყოველდღიურ პრობლემებზე,. რომლებიც ისევ და ისევ ძალიან გვანდენ ერთმანეთს. სახლში მხოლოდ ორნი დარჩნენ. კაცი, რომელიც ისევ დააბოტებდა ოთახიდან-ოთახში და მუდამ კედლის საათს უყურებდა.
და ქალი, რომელსაც გაგონებაც კი აღარ უნდოდა ქარის, რომლიც უკვე დიდი ხანია ერთი და იმავე ზღაპარს უყვებოდა, მას კი უკვე ღრმა ბავშვობიდან აღარ სჯეროდა მისი. ამ სახლში ეხლა უკვე საერთოდ აღარ მოდიოდა არავინ, და სახლსაც აღარავინ სტოვებდა. მხოლოდ ქარი ანგრევდა მის კარებს, არწევდა მის აივნებს და ჩაძინებულ ქალს თმას უჩეჩავდა ისევ ძველი ამბის მოყოლით,. ქალს კი იმდენად სძულდა ეს ამბავი როგორც დედამისს ის მუსიკა, რომელსაც მამა უკვე 30 წელი უსმენდა - ყოველ საღამოს ზუსტად შვიდის ნახევარზე.
მიუხედადვ იმისა რომ ეს სახლი დიასახლისმა მიატოვა სახლი მაინც ცდილობდა შეენარჩუნებინა გარე თვალისთვის კარგად შესამჩნევი და დასამახსოვრებელი სიმშვიდე და ჰარმონულობა.
და ამას მშვენივრად ახერხებდა.
გარეთ მყოფნი შურით და მოკრძალებით უყურებდნენ ამ თეთრად შეღებილ ნაზ და ლამაზ შენობას და ყევლას ამ სახლში უნდოდა თუნდაც ერთი წამით ცხოვრება.
შიგნით მყოფნი კი გარეთ გამოღწევას ლამობდნენ.
”მონასტერს დაემსაგავსა აქაურობა”- ამბობდა გოგონა და ისევ იმ ზრაპრულ ქვეყანაზე ოცნებობდა.
ერთ დღესაც როდესაც საათმა ზუსტად 6-ს ჩამოკრა.სახლის კარი კიდევ ერთმა ადამიანმა მოიჯახუნა.
ის წავიდა, იქ სადაც რამდენიმე წლის წინ ოჯახიდან გასული დიასახლისი. იქ სადაც არ არსებობდა ასე მკაცრად გაწერილი წესები. იქ სადაც მაშინ ვახშმობდნენ როცა სურდათ და იქ სადაც დღეები ასე ტყუპებივით არ გვანდნენ ერთმანეთს,.
სახლში მხოლოდ ერთი კაცი დარჩა.
ის ძველებურად ოთახიდან ოთახში დააბიჯებდა და ყველა ოთახიდან ერთი და იმავე პეიზაჟს უყურებდა მხოლოდ.
ის ძველინდებურად ფიქრობდა რომ მისი სახლი ყველაზე თბილი და ჰარმონიული იყო სხვა სახლებთან შედარებით, ასევე ფიქრობდნენ სახლის გარეთ მდგარნი და ამ თეთრ და ლამაზ სახლში შეღწევას ამაოდ ლამობდნენ.
ძველი კედლის საათი ძველებურად რეკავდა და ოჯახიდან მრავალი წლის წინ გასულ დიასახლისს ისევ ამაოდ უხმობდა.
დღეები ისევ წყლის წვეთებივით გვანდნენ ერთმანეთს.
Posted by ჰექსე at 11:08 PM
AHoHиMHый29 okTябpя 2008 r., 14:30
ise gamovida, rom swored im kacis brali iyo aseti monotonuri cxovreba da magis gulistvis miatova jer colma da mere shvilma... :user:
klasikuri nimushi im ojaxisa, sadac sakmarisi siyvaruli ar moipoveba.
ara, jobia gavigimooo :))))
Cлeдyющee Пpeдыдyщee ГлaBHaя cTpaHицa
ПoдпиcaTbcя Ha: KoMMeHTapии k cooбщeHию (Atom)
"მზეზე ბრწყინავენ ზანტი მუშები  და იმშრალებენ გაოფლილ კისრებს  და როცა სიცხით პირიც უშრებათ,   თვალი ფანჯრისკენ გაურბით ისევ&quo...
წიგნი, რომელმაც რუტინა დაარღვია
იშვიათად ვწერ წიგნებზე, მინდა მათზე ჩემზე  კომპტეტენტურმა ხალხმა წეროს. წესის დარღვევას არც ახლა ვაპირებ, მე მხოლოდ  წიგნის პრეზენტაციაზე...
ქართული მენტალიტეტი ანუ 3 ამბავი ვირზე
პოსტი ეძღვნება მათ ვისაც ჯერ არ დაუკარგავს იმედი,  რომ ჩვენ ოდესმე რამე გვეშველება „აქ ჩამომსვლელნო,  ყველა იმედი ზემოთ დატოვეთ. „ ...
"ეხლა მოდაში შემოვიდა აზრი რომ ყველაფერი უაზრობაა,  მაგრამ უნდა გითხრათ რომ იქ, საიდანაც ეს აზრი შემოვიდა,  უკვე სულ სხვა აზრია მო...
რა მოხდება ერთი წლის შემდეგ?
ერთი წლის შემდეგ სამყარო ისევ გაებმება იმ ალიაქოთში რასაც ახალი წლისთვის მზადება ჰქვია. შესაბამისად საქართველოშიც --> როგორც 5 წლის წინ...
guest - post (2)
მე სწერვა ვარ :yes: (28)
არქივი aBrycTa (1) июHя (1) фeBpaля (1) яHBapя (1) Hoябpя (2) okTябpя (2) июHя (1) Maя (1) aпpeля (1) MapTa (1) яHBapя (1) дekaбpя (1) Hoябpя (3) июHя (1) aпpeля (1) MapTa (1) фeBpaля (3) яHBapя (1) дekaбpя (7) Hoябpя (3) okTябpя (1) ceHTябpя (1) aBrycTa (1) июля (1) июHя (2) Maя (3) aпpeля (2) MapTa (2) фeBpaля (7) яHBapя (4) дekaбpя (3) Hoябpя (4) aBrycTa (1) июля (4) июHя (1) Maя (4) aпpeля (3) MapTa (5) фeBpaля (6) яHBapя (13) дekaбpя (8) Hoябpя (3) okTябpя (8) ceHTябpя (12) aBrycTa (12) июля (7) июHя (12) Maя (6) aпpeля (6) MapTa (7) фeBpaля (6) яHBapя (6) дekaбpя (13) Hoябpя (15) okTябpя (6) ceHTябpя (11) aBrycTa (5) июля (9) июHя (11) Maя (14) aпpeля (10) MapTa (17) фeBpaля (10) яHBapя (5) дekaбpя (12) Hoябpя (6) okTябpя (22) ceHTябpя (15) aBrycTa (2)