ka ka ka en ka ka ka en ka ka en en en en ka nl en ka en en hi ca en fr ka en ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka en ka en en en ka ka ka fr ka ka es ka ka ka ka ka ka ka en en hbs_lat en ca en fr ka en ka xmf ka ka ka ka ka ka ka ka ka en hbs_lat en ca en fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka en hbs_lat en ca en fr ka en en ja en en en en en en en en en en en en en de en en en en en it en en en it en cs en pt en de en en en fr nb en en en en fr en en en en en hbs_lat en ca en fr ka en ka ka ru ka ka ka ka ka en hbs_lat en ca en fr ka en en en en en en en en hu en en en en en en en en en en en en en en en en hbs_lat en ca en fr ka ka fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka el en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en hbs_lat en ca en fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka de ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka en sv ka ka ka ka ka ka ka en hbs_lat en ca en fr ka hbs_lat en ca en fr ka ka en en hbs_lat en ca en fr ka en de de de de de de fr de de ka de de hbs_lat en ca en fr ka en ka en ka ka ka ka ka ka de hbs_lat en en ka en en ka en en en en ka ka ka ka ka en en ka ka ka en en en en en en en ka en ka en ka en ka en ka en ka en ka en ka en en en en en
Would you like to react to this message? Create an account in a few clicks or log in to continue.
არმური - ლიტარენა, უფრო კი – ბიბლიოთეკა
Armuri - literary Arena, or library from Georgia (country)
Forum started: Sun 9 Nov 2008
Home   Portal   Register   Log in
არმური Armuri :: მთქმელი და გამგონებელი (ავტორები და ტექსტები) :: მთხრობელთა და მოსათხრობთათვის
Number of posts : 7134
Subject: ზურაბ ქარუმიძე    Wed Feb 09, 2011 10:33 am
ზურაბ ქარუმიძე (დ. 1957 წლის 22 აგვისტო) - ქართველი მწერალი. ლიტერატურული პრემია საბას ლაურეატი. 2006 წელს ქარუმიძემ ინგლისურ ენაზე დაწერა რომანი Dagny or a Love Feast.
სწავლობდა ინგლისურ ენასა და ლიტერატურას, თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში. 1984 წელს, მან დაიცვა დისერტაცია თემაზე - "მახვილგონიერება და პატივმოყვარეობა ჯონ დონის პოეზიაში."
წლების განმავლობაში, ქარუმიძე მუშაობდა XX საუკუნის ლიტერატურის კვლევის ცენტრში, თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი. 1994-5 წლებში კი იგი იყო ფულბრაითის მოწვეული მკვლევარი, უისკონსინ-მილვოქის უნივერსიტეტში, სადაც იგი პოსტმოდერნულ ამერიკულ მეტაპროზას სწავლობდა.
ქარუმიძის ორი მოთხრობა (რომელებიც ავტორმა თავად თარგმნა ინგლისურად) გამოქვეყნდა ამერიკაში, Clockwatch Review-ში (Clockwatch Review, Bloomington, IL, 1996).
ჯეიმს ვერჩთან ერთად, ზურაბ ქარუმიძე იყო თანა-რედაქტორი წიგნისა - "კმარა:ვარდების რევოლუცია საქართველოს რესპუბლიკაში" (Nova Science Publishers, ნიუ-იორკი, 2005). ქარუმიძე წერს ესეებს კულტურასა, კოლექტიურ მახსოვრობასა და ეროვნული ნარატივების შესახებ.
ქარუმიძის ბოლო წიგნი - "ჯაზის ცხოვრება" 2009 წელს გამოვიდა და 2010 წელს მიენიჭა პრესტიჟული პრემია "საბა," ნომინაციაში "წლის საუკეთესო კრიტიკა, ესსეისტიკა და დოკუმენტური პროზა."
* (1988) ოპერა, მოთხრობათა კრებული, ბაკურ სულაკაურის გამომცემლობა, – ISBN 99928-52-12-7
* (2000) ღვინომუქი ზღვა, რომანი, გამომცემლობა "აზრი" – ISBN 99928-70-30-3
* (2003) თხა და გიგო, რომანი
* (2006) Dagny or a Love Feast, რომანი ინგლისურ ენაზე
* (2009) ჯაზის ცხოვრება, დოკუმენტური პროზა
ამჟამად თანამშრომლობს ვაშინგტონის უნივერსიტეტთან სენტ-ლუისში (აშშ) და რადიოსთან “სინდიკატი 104.3.”
წიგნის დასახელება – "ჯაზის ცხოვრება"
პრემია – "საბა–2010" ნომინაციაში: "წლის საუკეთესო კრიტიკა, ესსეისტიკა და დოკუმენტური პროზა."
ანოტაცია: წიგნი მოგითხრობთ ჯაზის ისტორიას - წარმოშობიდან დღემდე; ასევე, იმ ხალხის ამბავს, ვინც ამ დიდებულ მუსიკას ქმნიდა და ქმნის - ლეგენდარული ბადი ბოლდენიდან უინტონ მარსალისამდე.
Last edited by Admin on Sun Aug 22, 2021 2:00 pm; edited 20 times in total
Number of posts : 7134
Subject: Re: ზურაბ ქარუმიძე    Wed Feb 09, 2011 10:52 am
"კალმასობა", სამშაბათი, 07 დეკემბერი 2010 19:54
გვერდი 1 ( სულ 11 )
დიდი შუადღე. უშგული. ლამარიას ეკლესია. სალოცავის გარშემო ზორბა სვანი კაცები ფერხულში ჩამწკრივებულან და გველისებრ კლაკნილებს მიუყვებიან: თითოეულს ხელები წინმდგომის თეძოებზე უდევს და უქაქუნებს. მოფერხულეებს პატარა ბავშვები მისდევენ, მუჭით ნაკელს ესვრიან და აფურთხებენ, თან ერთმანეთსაც მიაყრიან, ძახილ-ძახილით: “ფუი, ლამარია! ფუი, ლამარია!” მთელს ამ პროცესიას წინამძღოლი კაცი ჰყავს -- წვერმოშვებული, გრძელი კეხიანი ცხვირით და დიდრონი თვალებით; გულზე თიხის ფირფიტა უკიდია, წარწერით: ადრეკილა; შარვალი ჩახდილი აქვს, პერანგი აწეული, ბანჯგვლიანი ღიპი უთანთალებს, ხოლო ღიპის ქვემოდან წითელი მამლაყინწა ამოზრდია, რომელსაც ორივე ხელით ათამაშებს... “ადრეკილაც” ქაქუნით დაიარება და ხანგამოშვებით დაიძახებს: “ა, თქვენისთანა ბალღებს, დედის სკორემც გვიჭამია, გვიჭამია, გვიჭამია!” ამაზე კიდევ დანარჩენები მიუგებენ: “მელიაი ტულეფიაი! Foxtrot! Foxtrot! მელიაი ტულეფიაი! Foxtrot! Foxtrot!” ... გვერდით თეთრთავსაფრიანი ქალები შექუჩებულან, კვარცხლბეკივით შემაღლბულ ალაგას მანაზე რამოდენიმე თხა დაუბამთ და იმათ წინაშე იჩოქებენ; თხები შარდავენ, დაჩოქილი ქალები კიდევ შარდის ჭავლს პირს უხვედრებენ და დალევას ლამობენ; მლაშე შარდს რომ გადაყლაპავენ, თავსაფრის კიდით ტუჩებს მოიწმენდენ და ჩურჩულით იტყვიან: “მარილი ჩვენი მოგვეც ჩვენ, ჯიმშერ! Mon cher! ჯიმშერ! Mon cher!”... “ფუი, ლამარია! ფუი, ლამარია!” -- ჟრიამულობენ ნაკელში ამოგანგლული ბავშვები... “ა, თქვენისთანა ბალღებს, დედის სკორემც გვიჭამია, გვიჭამია, გვიჭამია!” - გაიძახის “ადრეკილა”... “მელიაი ტულეფიაი! Foxtrot! Foxtrot! მელიაი ტულეფიაი! Foxtrot! Foxtrot!” -- მღერიან მოფერხულეები... უეცრად, შიშის ჟრუანტელი დაუვლის იქაურობას - მოშორებით, შხარას მთის ძირას გიგანტურ ცეცხლისფერ მელიას დალანდავენ, რომელიც ძალუმი ნახტომებით ხალხისკენ გამოქანდება: თვალები ოქროსფრად უელავს, ბროლივით ეშვებს შორის ხასხასა წითელი ენა მოუჩანს... მორბის, მოგელავს, აქეთ-იქეთ იმზირება... მერე შედგება - კბილებდაკრეჭილი ქშინავს და სისინებს; არემარეს დრუნჩს შეავლებს და მფეთქავი ნესტოებით ყნოსავს... თანდათან მთელ სურათს მისი სახე გადაფარავს, უფრო და უფრო აქეთ მოიწევს, მერე კი ერთბაშად რაღაცა მუხტი დაუვლის და ამოიხავლებს: “ადე, შაქრო, კისლავოდსკში ვართ!”...
“... ადე, შაქრო, კისლავოდსკში ვართ,” - ჩაესმა ძილბურანიდან გამორკვეულ შაქრო კარმელს. ხელი საბნისქვეშ შეაცურა და ყვერები მოიფხანა. მერე სირიც მოისინჯა - ქვასავით გამაგრებოდა; ძილში დაგროვებული ენერგიით დატენილი: “ის” უკვე ამდგარიყო! სიზმრის ლატენტიური მოქმედება, როგორც რომ იტყვის პროფესორი ფრეიდ... და კიდევ - ფიზიოლოგიურის წვენთა შერევა და ურთიერთქმედება ძილის დროს; აი, რა ახდენს გაღვიძებისას ხოლმე ამ ეროტიულის ენერგიის გენერირებას, - გაიფიქრა შაქრომ და გაიზმორა... გაზმორებისას სირმა “თავისაკენ მოქაჩა.” “ადე, შაქრო, კისლავოდსკში ვართ,” - უთხრა სირმა პატრონს.
არა, კისლავოდსკში არ იყო, თბილისში იყო, სერგიევის ქუჩაზე, სახლში #2 - ერთოთახიან ბინაში, კომუნალური სამზარეულო და საპირფარეშო რომ აკავშირებდა სხვა მდგმურებთან ამა სოფლისა: მოხარშული კომბოსტოს ყროლი და კლასიკური ქართული ჩეჩმა, მთელი თავისი ფეკალური ატრიბუტიკით... ხოლო კისლავოდსკში ნადია იყო, ნადეჟდა დაშკოვა - შაქრო კარმელის ყოფილი ხასა, რომელიც იჩემებდა, რომ კავკასიის გენერალ-გუბერნატორის, დიდი თავადის, ილარიონ ივანიჩ ვორონცოვ-დაშკოვის ნაბოლარა ქალისშვილი გახლდათ. იქ საშოვარზე იყო წასული - კისლავოდსკის მთავარ კურზალში ოფიციანტად მუშაობდა. ესეც შენი მთავარგამგებლობა და გუბერნატორობა, თავისი აქსელბანტებითა და ფრეილინებით, ჰა, ჰა, ჰა... თუმცა, შაქრო კარმელიც ხომ ნათავადარია, ჩემო ბატონო, და ნააფიცრალიც - პრაპორჩიკიდან ლეიტენანტამდე, და, სხვათა შორის - ნადეზერტირალიც: ევროპის ომში მოუწია მცირე ხანს გარევა, თუმცა მსუბუქად რომ დაიჭრა, მოახერხა და იქაურობას თავი დააღწია, მერე კიდევ ის რევოლუციაც მოხდა და სხვა ყველაფერი... ხოლო იმ “სხვა ყველაფრის” შედეგი კი ისაა, რომ დღეს შაქრო კარმელი ტფილისის ერთად-ერთი და სწორუპოვარი სატაქსო “გარრაჟის” მუშაკია - იზვოშჩიკი, ოღონდ მოტორიზებული... ასე და ამგვარად, შაქროს ბედის ტრაექტორიაც ნადიასას ეპარალელურება. მაგრამ, რუსის ქალს განა რა ქალი სჯობია?!
საბანი გადაიხადა და წამომდგარ სირს დახედა: დასაბამიერი, თაურმდგომი ასო, ჭეშმარიტი “ალფა,” ხოლო ყვერები - “ომეგასაებრ” მომრგვალებულნი: ალფა და ომეგა! დასაბამი და დასასრული! ნაწილი (სირი), რომელიც მთელს (შაქროს) მოიცავს და მთელი (შაქრო), რომელიც ნაწილში (სირში) განსრულდება იდუმალის დიალექტიკით! რამეთუ იყო იგი სხვა მისი... არა - ერთადერთი და მისი საკუთრება, როგორც იტყოდა მაქს შტირნერ... დილისმიერმა სექსუალურმა მუხტმა ამგვარი “ლაზღანდარობის” იშტაზე დააყენა შაქრო. ხოლო მის ნააზრევს რუსის ქალის შიშველი ხორცები ლანდებად ედებოდა... “ეპოქის სტილი სენსუალობაშია და სენსუალობა - სიტიტვლეში,” დასძინა შაქრომ, თითქო ვინმე ახლანდელ, ყავახანის ინტელექტუალს, ვინმე მოლაყბე “ესტეტს” მიუგდო ეს აზრი უგულისყუროდ... მერე საწოლზე წამოჯდა და ბალიშს მიეყუდა. ბანჯგვლიანი ბარძაყი მოიფხანა. ბარძაყიდან ჭრილობა ეღრიჯებოდა, ომიდან წამოღებული - ტევტონური ფოლადის ნამსხვრევით დანატოვარი...
Last edited by Admin on Tue Feb 27, 2018 12:32 pm; edited 3 times in total
Number of posts : 7134
Subject: Re: ზურაბ ქარუმიძე    Tue Apr 05, 2011 8:34 pm
ეს წიგნი ჯაზის ისტორიას მოგითხრობთ - წარმოშობიდან დღემდე; ასევე, იმ ხალხის ამბავს, ვინც ამ დიდებულ მუსიკას ქმნიდა და ქმნის - ლეგენდარული ბადი ბოლდენიდან უინტონ მარსალისამდე.
ლუი არმსტრონგს უთქვამს: "ის, ვინც მეკითხება რა არის ჯაზი, ვერასოდეს გაიგებს, მართლა რა არის ჯაზი!"
იკითხეთ "ჯაზის ცხოვრება" და ნუღარ იკითხავთ "რა არის ჯაზი?"
ვეღარ გავიგე, რად უნდა ამ წიგნსაც ეს პატარა გლობუსი რა...
იქით უმბერტო ეკოს "ვარდის სახელს" ხომ მოჰყვა, რაც აისახა კიდეც მთარგმნელ ხათუნა ცხადაძის გვერდზე და ახლა - ამ ზურას წიგნსაც ეს გლობუსი აქვს...
ისე, რა იცი, იქნებ უნდა ეგეთი გლობუსი? - ჯაზია, უნდა გააგორო-გამოაგორო და ისე იკითხო, ალბათ...
სხვა არ ვიცი, რა ვიფიქრო, – იმის გარდა, რომ ფოტოგრაფი ხომ არ ეშმაკობს რამეს?..
არადა, ჩემი გადაღებულია ეს სურათები...
დიდი მადლობა "სიესტას" მესვეურს, გამომცემელ ქეთი კიღურაძეს!..
Last edited by Admin on Tue Feb 27, 2018 12:31 pm; edited 1 time in total
Number of posts : 7134
Subject: Re: ზურაბ ქარუმიძე    Tue Jul 05, 2011 8:33 pm
Karumidze, Zurab and James V. Wertsch, eds. 2005. Enough! The Rose Revolution in the republic of Geprgia 2003
Nova Science Publishers, Inc. New York
Editors: Karumidze, Zurab; Wertsch, James V.
After more than a decade of turmoil and decline, Georgia has emerged as one of the world’s most dynamic laboratories of democracy. The major event in this new chapter of its history is the “Rose Revolution.” A three week period of political intrigue and public demonstrations in November 2003 led to Eduard Shevardnadze’s resignation, and the result was that a demoralized and lethargic society suddenly seemed to turn into an energetic experiment in democracy. Events subsequent to the Rose Revolution suggest that this may be just the beginning of a larger transition, but regardless of where the future leads, this bloodless rebellion will remain a fascinating chapter in its own right. It has left a powerful impression not only on Georgians, but on people throughout the world. Admired by some and deplored by others, it has been observed closely everywhere in the former Soviet states and beyond. This new book presents a first historical snapshot of the Rose Revolution and events leading up to it. The editors have included interviews with major players who were at the center of this historical episode as well as chapters by analysts who have tried to make sense of it from various perspectives. The result is a multifaceted picture of an exciting, as well as perilous time… From the Introduction.
(Zurab Karumidze and James V. Wertsch);
The Rose Revolution: A Chronicle and Images
(Giga Chikhladze and Irakli Chikhladze);
Eduard Shevardnadze; Zurab Zhvania; Nino Burjanadze; Tedo Japaridze; David Zurabishvili; Richard Miles; James Baker; Strobe Talbott; Aleksei Malashenko; ARTICLES.
Chapter 1. The Meaning of Georgia’s Latest Revolution;
Chapter 2. The End of the Age of the Nomenklatura in Georgia
Chapter 3. Contextualizing the Rose Revolution
Chapter 4. The Georgians: Esthetics above All
Chapter 5. Georgia’s Revolution of Roses: A View from Baku
Chapter 6. Forces Behind the Rose Revolution
The Rose Revolution In The Republic Of Georgia 2003
by Zurab Karumize, James V. Wertsch
ISBN 1594542104 / 9781594542107 / 1-59454-210-4
Publisher Nova Science Pub Inc
Number of posts : 7134
Registration date : 09.11.08
Subject: Re: ზურაბ ქარუმიძე    Wed Oct 05, 2011 1:16 pm
Zurab Karumidze - Fox-Fecund-Trot (a novel), Siesta, 2011
წიგნის სათაური - "მელია-ტულეფია: FOX-TROT"
წიგნის ავტორი - ზურაბ ქარუმიძე
გამომცემელი – ქეთევან კიღურაძე
ტექნიკური უზრუნველყოფა – გვანცა მახათაძე
გამოცემის წელი - 2011
გარეკანზე გამოყენებულია კირილ ზდანევიჩის ესკიზი გრიგოლ რობაქიძის პიესისათვის "მალსტრემ".
Last edited by Admin on Sat Nov 19, 2011 2:53 pm; edited 1 time in total
Number of posts : 7134
Registration date : 09.11.08
Subject: Re: ზურაბ ქარუმიძე    Fri Nov 11, 2011 1:29 pm
Georgian Books on My Mind
August 25, 2008 | permalink |
Coverage of the Russian/Georgian conflict has rarely examined the impact of the occupation and its aftermath on writers and literature. In fact, little contemporary writing from Georgia has been translated into English.
So I shot off a few e-mail questions about the country's literary scene to Georgian writer Zurab Karumidze, a professor of literature who has lectured in the United States and published two short stories in English via the Clockwatch Review.
He has also served as the Director of the US-Caucasus Institute for Strategic and Cultural Studies in Tbilisi. Two years ago Karumidze wrote a novel in English ("This was a crazy idea, alas!"), called "Dagny or a Love Feast," which still remains unpublished. Karumidze has also written a book on the history of jazz.
-- World Book's Bill Marx
World Books: Describe, briefly, contemporary Georgian literature.
Zurab Karumidze: After the collapse of the Soviet Union and the fall of the Iron Curtain, postmodernism swept the Georgian literary scene, though there still remains plenty of examples of ‘mainstream' writing. Why did the younger generation turn toward the unconventional? The economic, social, and political turmoil of 1990s generated a search for order and coherence based on a critical and/or playful look at the myths of the past.
Our cutting edge writers are fascinated with non-linear narrative, parodic rereading of the classics, imagining blank spots in the country's history and satirizing mythologized clichàs in our collective memory and national narrative. The best among the young novelists is Aka Morchiladze. Other iconoclastic prose talents include Lasha Bughadze, David Turashvili, Anna Kordzakhia-Samadashvili, Kote Jandieri, and Zaza Burchuladze. Among poets I would name Rhaty Amaghlobeli, Zviad Ratiani, Shota Yatashvili, Davit Barbakadze, etc. Alas, none have been translated into English.
World Books: What are some of the major concerns in Georgian literature?
Zurab Karumidze: Many writers are taking up the challenge of dramatizing as well as questioning the modernization of Georgia, which increasingly means examining the complexities of the urban experience. The idea of the modern city, from the relatively easygoing life in Tbilisi to the frenzied life of the metropolises in Western Europe, has become a major concern. This is a huge step for our literary culture because classical Georgian literature used to be, to a large extent, "rural." Today's writers use an urbanized language, full of city slang, neologisms, etc. Along with this emphasis on the urban come some narratives on feminist and gender issues. But what is most interesting about contemporary Georgian writing is how radically it departs from the past and its traditional respect for realism – today the focus is on stylistic innovation and inventiveness.
World Books: How does Russia fit into this urge for creative freedom?
Zurab Karumidze: Russophobia has always been present in Georgian literature, though Georgians have never been as staunch Russophobes as, say, Estonians or Lithuanians.
In the past, Georgians were more open-minded, at least culturally. In fact, a good knowledge of Russian language was regarded as a sign of good education and intellectual accomplishment in Soviet Georgia, and even in Tsarist times. You can see the praise of Russian military might in the writings of Georgian romantic poets. The latter were nobles and for some time Georgian aristocracy admired its Russian counterpart. Sure, there are some strong anti-Russian sentiments in the writings of the mainstream authors, but even in Georgian patriotic literature the focus is on the beauty, exclusiveness and distinctiveness of the Georgian nation itself, rather than an open aggression towards Russia.
As for contemporary writers, the "postmodernists" – well, all of us are extremely angered by the dirty game of disruptive, neo-imperialist politics Russia has been playing in the Caucasus, let alone the current occupation of Georgia and the atrocities. But when it comes to Russian culture and literature we are still open to it.
Although most of the new authors prefer to name European, American or Japanese writers as their major inspirations, they still appreciate the writings of postmodernist Russian authors like Viktor Pelevin, Vladimir Sorokin, and Boris Akunin (who, by the way, is ethnic Georgian – Grigory Chkhartishvili). Let's face it -- no decent writer can afford to be without a good knowledge of the great Russian literature of the 19th and early 20th century. Young authors have penned a couple of "anti-Russian" stories, but their anti-Russianness is rendered in such a broadly parodic way that their critiques encompass uncomfortable Georgian realities as well.
World Books: How respected are writers in Georgian society?
Zurab Karumidze: Writers were regarded here as they used to be in Russia – "A poet in Georgia is more than just a poet!" With the rise of nationalism in the mid-19th century, writers exerted a very strong influence in Georgian society. The first nationalist poets were respected, even adored, as the "Fathers of the Nation." A poet was viewed as a kind of "Pontiff" who communicates messages between "God and The Nation." Poetry was regarded as a "branch of wisdom," a supreme metaphysical art; nobody would consider it to be a mere "trade."
In Soviet times cooperating writers had many privileges – subsidized housing, access to huge copy-runs, a huge income. They would be invited to comment on large public issues from Georgian national identity to science, technology, even sports. Things started to change during the 1990s. Today, politicians, media types, and pop stars generally forge public opinion. This is not a tragedy, but the problem is that our politicians, media celebrities, and pop stars are pretty "underdeveloped" (to put it mildly). Some writers are still politically and socially engaged, but they are not the "top decision makers," or "intellectual role models" any longer.
World Books: Has any Georgian literature been translated into English?
Zurab Karumidze: Not much of a high quality. There are some excellent English translations of Georgian classical and symbolist poetry made by Donald Rayfield, who also wrote a comprehensive history of the literature of Georgia. As for the contemporary writings the pickings are depressingly slim: a couple of years ago a small publisher put out an anthology, "P.S. Literature" (Siesta Publishers), that features major young Georgian authors.
A novel by Aka Morchiladze ("Santa Esperanza") was translated into German and published in Germany. But so far the leading Georgian writer has yet to find his way into English.
Last edited by Admin on Tue Feb 27, 2018 12:28 pm; edited 2 times in total
Number of posts : 7134
Registration date : 09.11.08
Subject: Re: ზურაბ ქარუმიძე    Fri Nov 11, 2011 2:26 pm
დაგნი ანუ სიყვარულის ნადიმი
ზურაბ ქარუმიძის ინგლისურენოვანი რომანი.
გამომცემლობა 'სიესტას' ერთ-ერთი ავტორი, ზურაბ ქარუმიძე, რომელიც საქართველოს პარლამენტის ეროვნული ბიბლიოთეკის მიერ, აპრილში, დუბლინის პრემიაზე იქნა წარდგენილი წიგნით - "Dagny or a Love Feast", პრემიის ე.წ. 'ლონგ-ლისტში' მოხვდა. გამომცემლობა 'სიესტას' ჯგუფი ულოცავს ავტორს ამ მშვენიერ წარმატებას და იგივეს უსურვებს ყველა ქართველ ავტორს და გამომცემლობას!
* * * *
That spring Vazha-Pshavela began working on his masterpiece, a poem called The Snake Eater. He was forty and living in his highland village of Chargali where he combined ‘creative scribbling’ with hunting, teaching at the local elementary school, and fist fighting. Besides he spent much of his time talking to plants, animals and rocks – the knowledge of their sacred tongues had been obtained by him ten years earlier, when he contracted anthrax and exchanged his eye for the honey of poetry. This came to pass in the remotest mountainous village, ‘as lovely to behold, as a woman’s breasts’ -- as he’d put it elsewhere.
The Snake Eater was conceived by him to narrativize his own experience as a shamanic-pardimeme: he chose the Faustian paradigm to portray an Exalted Insider, whose initiation took twelve years, during which he had to stay with demonic creatures and eat snakes with them, and via this be inspired by the multiplicity of tongues spoken by non-human beings. The story is enacted in the times of Queen Thamar and thus the hereditary link with the acme of Georgian pardimeme tradition was re-established.
He wrote in austere language of highland folk poetry, with compressed syntax and in an abrupt, dislocated narrative style. Through this very crudeness he imparted his gloomy message of the isolation and loneliness of a mind haunted by transcendent worlds. The fact that plants and animals speak in his writings can by no means be identified as a so-called ‘pathetic fallacy’ – the term which John Ruskin coined to describe the tendency of some poets and painters to ascribe to nature the feelings of human beings. No, the ‘pathetic fallacy’ is a mere artistic device, while in Vazha-Pshavela’s case we see how a shamanic mind translates the supra-human language into a human one: his is a painstaking hermeneutical attempt to overcome the total misconception in which humans deal with nature, or a man as Being-there deals with the Being as it unfolds.
In a short narrative poem – The Wounded Tiger written in 1890 -- he tells the story of his encounter with the mystery of the Ur-Leopard. It is about a hunter, roaming hungry in the forest seeking game which never appears – a cursed hunt. Suddenly he catches sight of a tiger lying by the river -- its paw bleeding, the blood tinting the waters red. This totally exhausted and vulnerable creature suggests that the hunter should kill it, but the hunter cures its wound instead. The tiger runs away and then a mysterious transformation begins: each game the hunter shoots dead turns out to be that very tiger, the ubiquitous and polymorphous giver of life …
Pshavela was also able to trace and read various inscriptions, scattered in the forests, meadows and the mountain slopes. Once on Christmas Eve he was staying with some wood-choppers. When a pine tree was chopped down he suddenly saw ink coming out of it, spelling words in the snow. These words were written in a childish hand – somebody invisible was entreating the men to abstain from their greed and heed the forest’s creatures dying at their hands…
Pshavela was obsessed with the rupture of Ur-Leopard Unity, after which the leomeme preoccupation with Power and the Rule of Law and Tradition would crush the pardimeme individuals – those sycophants of Love and wizards of Letting-Be. In his bitter narrative poems Aluda Ketelaouri and the Guest and Host he hypostasized himself into the rebellious individuals who would break up the commune’s imperative and therefore be destroyed. No, they were not destroyed because they fell into that old classical tragic hubris, – no, those were the leomeme rulers of the cowmeme commune who proved hubristic in their determination to keep the established rules and regulations going: such as the requirement to cut off the hand of one’s defeated enemy. Thus Mindia the ‘Snake Eater’ is destroyed too, since he’d assumed some cowmeme commitments as a breadwinner for his family and afterwards he acted as a leomeme chief-commander during the war of his people against the invaders. These engagements deprive him of the magic powers he’d received and in sheer disenchantment make him commit the gravest sin for a pardimeme – suicide. In the final episode of the poem depicting Mindia’s suicide, Pshavela almost opens up his own wounds as the mouths through which the non-human nature speaks:
The moon shed its light upon the ridge,
Where alone the wild goats live,
And fixed in its beams the suicide
With the hue of a mourning girl.
And the soft breeze wafted to and fro,
Carefree, singing a peaceful song.
It brushed its wings on the sword’s sharp point,
Which jutted out, a bright red tongue
Stained by the juice of the human chest.
It began to frolic over the green,
Whistling cheerfully, proud and free.
That year, drafting the first movements of the new poem, Vazha-Pshavela observed the birth of spring – the first spring of the nascent century. He fasted a lot and rambled ascetically, driving his wife and children to quail at nights in the cowshed, where the cowmemes were supposed to stay, so that none would distract his unleashed mind. And that was the time when he had the first clear flashes of the pardimeme premonition:
First he saw a speckled wounded eagle, warring with crows and ravens and dragging one wing on the ground, its chest bleeding. Since ravens are shamanic birds themselves, this was a clear indication, an omen of the future war of ‘false shamans’ against the pardimemes: repressions, banishments, execution of free and creative minds, and the solid color of the attacking birds bespoke of the onslaught of uniform and totalizing Identity upon the variety of Differences.
Next he saw a roe-deer fawn being slaughtered by a hunter – his hands and knife stained with its blood. The hunter peeled back the poor little creature’s skin, put salt on it and hung it on a tree. There, on the peeled skin of the roe-deer fawn he read the words spelled in tiny speckles: “The Passion is the Passage!”
And then he saw himself speaking to a lovely violet, telling it that worms would come and eat it up; that if the violet believed life to be an open door to paradise it should not come to this world, and should STAY hidden in the earth; and he begged the earth to protect the violet, be a parent to it, as was its wont.
After this, he saw giants at a wedding feast eating boiled human flesh and inviting him to eat it too… And he wept and he saw a woman’s breast burning bright, and a bleeding cut-off hand squeezing it. And then he saw a panther with sparkling stars on it and the panther said: “To the Lowland City Go!”
Later his wife found him feverish, lying in a swamp, and murmuring: “The Cosmic Agape! The Celestial Love Feast!”
It took him seven weeks to recover himself. One gorgeous morning in mid-May he rushed out of bed, his rude awakened face grinning at his wife, stuffed some manuscripts into his saddle-bag, mounted a horse and made off straight for Tiflis.
From novel: DAGNY OR A LOVE FEAST
(English brushed up and fine-tuned by Amy Spurling)
Last edited by Admin on Mon Apr 01, 2013 8:16 am; edited 1 time in total
Number of posts : 7134
Registration date : 09.11.08
Subject: Re: ზურაბ ქარუმიძე    Sat Nov 26, 2011 7:20 pm
სახლის წინ ხის ძირას გაშლილ სუფრასთან მირკნის კურდღელი და გიჟი მექუდე (1) ჩაის გეახლებოდნენ. შუაში მუთაქასავით დაეგდოთ ჩაძილქუშებული ძილგუდა, ზედ იდაყვები შემოელაგებინათ და მასლაათობდნენ. (2)
„ძილგუდამ ისე მოიკალათა საკუთარ ძილში,“ - გაიფიქრა ალისმა - „რომ ასეთი შემაწუხებელი მოპყრობა აღარც კი აწუხებს.“
სამივე მეინახე ვეება სუფრის ერთ კუთხეში შეყუჟულიყო, - ეტყობა ადგილი არ ყოფნიდათ. და რა იხილეს ვიღაცა გოგო და რა დარწმუნდნენ, რომ იგი სწორედ მათკენ მოიწევდა - ყვირილი მორთეს:
„მორჩა, მორჩა! წადი აქედან!“
„არასადაც არ წავალ“ - დინჯად მიუგო ალისმა და სუფრის თავში ჩამოჯდა...
„ღვინო მიართვით მაგას, ღვინო!“ - ომახიანად შესძახა მირკნის კურდღელმა.
ალისმა თვალი მოავლო სუფრას, რომელზეც ჩაის გარდა არაფერი იყო.
„მე აქ ღვინოს, რაღაც, ვერ ვხედავ.“ - შენიშნა მან.
„არც არის და რა უნდა დაინახო?!“ - გადაუგდო მირკნის კურდღელმა.
„ბატონო ჩემო, ერთი ეს მითხარით - სადაური წესია ტყუილებით გამასპინძლება?“ - იკითხა ალისმა.
„სადაური წესია და იქაური, საიდანაც დაუპატიჟებელი სტუმრები მობრძანდებიან ხოლმე და ასევე დაუპატიჟებლად იკავებენ ხოლმე საპატიო ადგილს“ - მშრალად უპასუხა კურდღელმა.
„მერე და თქვენ აქ მასპინძლად ვინ დაგაყენათ? ამ ეგებ ისიც მითხრათ, რომ ეს სუფრა მხოლოდ სამ კაცზეა გაშლილი?“ - ჩაეკითხა ალისი.
„ჩემი ნება რომ იყოს, მაგ ბუწუწებს სულ სათითაოდ დაგაჭრიდი“, - როგორც იქნა ხმა ამოიღო მექუდემ. აქამდე მას არაფერი უთქვამს; იჯდა და თვალებით ჭამდა ამ საეჭვო სტუმარს. და ეს იყო მისი პირველი რეპლიკა.
„კეთილი ინებეთ და ჩემს პიროვნებას ასე უხეშად ნუ შეეხებით“ - განუცხადა ალისმა, - „ეს უზრდელობაა.“
მექუდეს ამის გაგონებაზე თვალები გადმოუცვივდა, მაგრამ ერთადერთი რაც თქვა, ესღა იყო:
„რა არის შავი ყორანი საწერი მერხისთვის, ან საწერი მერხი შავი ყორანისთვის ნეტავ რა არის?..“
„აი, ეს მესმის, ახლა კი მართლა მოვილხენო,“ - გაიფიქრა ალისმა, - „ჩაის სვამენ და ლაყბობენ, გამოცანებს იტყვიანო...“ შემდეგ ხმამაღლა დაუმატა:
„მგონი ვიცი რაც უნდა ვთქვა...“
„მაინც რისი თქმა გინდა?“ - ჩაეკითხა მირკნის კურდღელი.
„მე? მე იმის თქმა მინდა... მე, - აი, რაც ვთქვი, ის მინდა. ეს კი ერთ და იგივეა.“ - უპასუხა გოგომ.
„ეე, ეგრე არ გამოვა,“ - ჩაერთო მექუდე, - „ჯერ გაარკვიე რას ამბობ, რომ გაარკვიო - რა გინდა, რადგან ეს არ არის ერთ და იგივე; და ეს იგივე ის ერთია, რომელიც არაიგივეს არაერთია, თანახმად მეთანახმეთა თანამეხმეობისა...“
„ხოლო ის, რაც იქნება არანაირი ერთი ყველანაირიად იგივე“ - დაუმატა მირკნის კურდღელმა, - „იგივეობრივია არაერთისა, როგორც სულერთი. ასე რომ - შენ დებულება უკუიგდება უკურღვევის გზით, თუკი ცემი წინჩამოსაგდებელი შესატყვისიდანაა დაკაზმული.“ (3)
„ჰოო,“ - ძილიდან აღმოუტევა ძილგუდამ, - „როგორც შემდებარე და ქვემასმენელი...“
„ჰოო, შე სიზმარ-სიცხადის მექორწილევ შენა!“ - ჩასძახა მექუდემ და საუბარი შეწყდა.
„სუფრაზე წუთიერი დუმილი ჩამოვარდა,“ - გაიფიქრა ალისმა.
„ერთ გავიგოთ - სადა ვართ, რა ქვეყანაში ვართ?!“ - მიუბრუნდა იგი ალისს, თან ჯიბიდან საათი ამოიღო. როგორ? კრძალვით. თითებში ოდნა შესამჩნევი ცახცახით. მზერა - დაბინდული; ხან კი - იდუმალი... საათი ჯერ ხელში აათამაშა, შემდეგ ყურთან მიიტანა, შემდეგ ცხვირთან და დაყნოსა. შემდეგ კი ენის წვერით, რამოდენიმეჯერ გემო გაუსინჯა.
ალისი ცოტა ხანს დაფიქრდა და მხოლოს ამის მერეღა თქვა:
„მძაღეა,“ - გაბრაზდა მექუდე და მირკნის კურდღელს შეუბღვირა გაწიწმატებულმა, - „მე შენგან ვითხოვდი ნაყოფს ბაგეთა, შენ კი მაინც კარაქით შეგიპოხავს!“
„კი, მაგრამ, ეს ხოომ სამსხვერპლო კარაქია!“ - თავი გაიმართლა კურდღელმა.
„შესაძლებელია! მაგრამ ეტყობა ყველაფერი სისხლში ამოისვარა“ - ჩაილაპარაკა მექუდემ, - სამზარეულოს დანით არ უნდა გექნა...“
მირკნის კურდღელმა საათი გამოართვა და თავის წინ ლანგარზე მოათავსა. მერე ლიმონის ასაღები ჩანგალი მოიმარჯვა და საათს ჩასცა. თან რაღაცას ბუტბუტებდა თავისთვის. შეჩერდა, ღრმად ჩაისუნთქა. საათი მაღლა ასწია და წართქვა:
„Corpus Domini Nostri!” („ხორცი უფლისა ჩვენისა“ (ლათ.))
ალისი უცნაურად უცქერდა ამ უცნაურ სანახავს.
„რა სასაცილო საათია, - აღნიშნა მან, - „ადგილმდებარეობას აჩვენებს, დროს კი არა...“
„ეტყობა, ამ ქალბატონის საათი ადგილის, დროისა და მოქმედების ერთიანობას აჩვენებს.“ - თქვა მექუდემ.
„...თანაც - შიშითა და თანაგრძნობით...“ - ნიშნის მოგებით დაუმატა კურდღელმა.
„აი, ჩემი კი - მხოლოდ ალაგს,“ - ჩაილაპარაკა მექუდემ და თვალი გაუშტერდა.
ეს ყოველივე ერთობ უჩვეულოდ ჟღერდა, თუმცაღა ალისისათვის სრულიად გასაგებ ენაზე.
„ეტობა მაინცა და მაინც კარგად ვერ მიგიხვდით,“ - შენიშნა მან რბილად.
„ძილგუდას ძველებურად სძინავს,“ - თქვა მექუდემ და დრუნჩზე ცოტაოდენი ცხელი ჩაი დაასხა. გაღიზიანებულმა ძილგუდამ თავი გააქნია და თვალდახუჭულმა დაიწრიპინა:
„ჰო, ჰო, - მეც მანდა ვარ!..“
„გამოცანისა თუ გამოიცანი რამე?“ - მიუბრუნდა მექუდე ალისს.
„ვერა, ვერ გამოვიცანი,“ - აღიარა ალისმა, - „იქნებ თქვენ მითხრათ პასუხი?!“
„მე პასუხს ნუ მომთხოვთ,“ - იუარა მექუდემ.
„პასუხს დრო მოიტანს,“ - დაუმატა მირკნის კურდღელმა.
„მე კი მგონია, რომ დროის ასეთი უპასუხისმგებლო ფლანგვა არაფერს გარგებთ,“ - შენიშნა ალისმა.
„მაგას არ იტყოდი, რომ გცოდნოდა რაოდენ დიდია დრო, რომელიც ერთი ციცქნა არსებობისთვის მოგენიჭა,“ - აღაღო პირი მექუდემ დამმოძღვრავად და წაიღიღინა - „დრო მამაა ჩემი, სივრცემ - დედა ჩემი...“
„არ მესმის რისი თქმა გსურთ...“ - მართლაც ვერ გაიგო ალისმა.
„ვერც გაგიგებ,“ - დაუდასტურა მექუდემ, - „იმიტომ რომ დრო რაღაცა სახარჯი და საფლანგი და სარგებლის მომტანი გგონია. ვინ იცის, ეგებ დროის შესახებ შეკითხვის განახლების საკითხის მნიშვნელობასაც ასევე აფასებ!“ - შეჰყვირა მერე მაღლა აპყრობილი თავით.
„დროის გაგება თუ მინდა, მე ამ შეკითხვას ან კედლის საათს ვუსვამ, როცა სახლში ვარ, ან გამვლელებს, ქუჩაში,“ - გულუბრყვილოდ მიუგო გოგომ.
„სახლში ჯდომით ვერაფერს გახდები. ხოლო ყოველი გამვლელი წარმავალია, როგორც დროს აყოლილი,“ - განაგრძო მექუდემ, - „საქმეც ეგ არის, რომ შეკითხვა დროის შესახებ ხელსაწყო-საათს არ უნდა გადააბარო, იმიტომ, რომ საათმა, გინა კედლისა და გინა მაჯისამ, ლაპარაკი არ იცის. მეტყველებს მხოლოდ ის, ვინც უწყის რომ სასრულია და მოკვდავი. ხოლო უკვდავი - სდუმს და ზედაც არ გვაფურთხებს!“
(ამ სიტყვების გაგონებაზე მირკნის კურდღელმა დაამღერა:
„მზიგან დასიცხული დროის საათია,
შემხვედრ შეკითხვათა ყალბი დანათვალი!
ასე იძლეოდა პასუხს შეკითხვაზე...)
მექუდემ ყურადღება არ მიაქცია:
„...მაშინ საათს დროის შესახებ ყველაფერს ათქმევინებდი. ახლა კი, ა, ბატონო, (მაგიდაზე დაგდებულ საათზე მიანიშნა) - დევს აქ და დროისა კი არაფერი გაეგება, - ჰიპონის ეპისკოფოზივით!(4)“
„გატყობთ, თავის დროზე თავით დროს ბევრჯერ დასჯახებიხართ.“
„არა, მხოლოდ ერთხელ,“ - დააზუსტა მექუდემ, - „ერთად-ერთხელ, როცა მითხრეს რომ ბრალდებული ვარ. ბოროტებათა რა ჩირქიან სილამაზედ გამომიზრდია თავი!“
„ეგ როდისღა მოხდა?“ - ზრდილობისთვის იკითხა ალისმა.
„თვალგაშტერებულმა მექუდემ ამოიოხრა და უპასუხა:
„შარშან,, მარტში... ჰო, გარეთ შეშლილივით მოკვდა თებერვალი!.. (ჩაის კოვზით მირკნის კურდღელზე მიანიშნა) ეს უპატრონოც მაშინ გაგიჟდა... მახსოვს - მაგიური თეატრის სცენაზე დებიუტი მქონდა. ნაზუქის დედოფლის წინაშე გამოვდიოდი. სწორედ იმ დღემ მშვა და იმ დღემ დამამხო სწორედ. ჩემი ერთი ექსპერიმენტული ხასიათის ნაწარმოები უნდა შემესრულებინა, რომელსაც ერქვა - დროის მოკვლის მიზნით მშობელ სივრცესთან შერთვა მუსიკის მეშვეობით. ალბათ გსმენია, ასეთი სიტყვებით იწყება:
„ჰო, მგონი მახსენდება...“ - იცრუა ალისმა.
„...შემდეგ გუნდები შემოდიან,“ - აენთო მექუდე:
„ჭრელო ღამურავ, გაფრინდი ნელა,
აქ ძილგუდა შეფართხალდა და ძილში აჰყვა:
„დელიავრანუნი, დელიავრანუნი, დელიავრანუნი, დელია...“ - და ისე გაუტია, რომ ვიდრე კურდღელმა მუჯლუგუნი არა ჰკრა, არ გაჩერდა.
„ჰოდა, იმას გეუბნებოდი,“ - განაგრძო მექუდემ, - „პირველი სტროფის დამთავრება ვერც კი მოვასწარიი, დედოფალი წამოხტა განრისხებული და იკივლა. - ეს ხომ დოდეკაფონიაა! თავი წააცალეთ! (5)“
„ღმერთო, რა სასტიკი ცენზურის პირობებში გიწევდათ მოღვაწეობა!..“ - კვლავ თანაუგრძნო ალისმა.
„შიშმა შემიპყო...“ - ხმა აათამაშა მექუდემ, „გონება დამიბინდდა, თვალები დამიბრმავდა, - რის გამოც ექსპერიმენტი ჩაიშალა და ხელში შემრჩა ფუტურო სივრცე...“ თავი ჩაქინდრა და ცოტა ხნის შემდეგ დაუმატა:
„მას შემდეგ ჩემი საათი მხოლოდ ალაგსღა აჩვენებს, ხოლო მე კი - რაც წარსულში მიკეთებია, იგივეს კეთება მიხდება ახლაც და შემდგომშიც იგივე მომიწევს...“
„ეტყობა წარსულში სმის მეტი არაფერი გიკეთებიათ,“ - დაასკვნა გოგომ, - ამიტომაც არის, რომ ეს სუფრა ამდენ ჭუჭყიან ჭურჭელს ვეღარ იტევს.“
„ჰო,“- დაეთანხმა მექუდე - „ერთი და იგივეს მარადიული შემობრუნება... ჭურჭლის გარეცხვასაც კი ვერ მოახერხებ!“
„და სულ ასე - წრეზე ბრუნავთ?“ - ჰკითხა ალისმა.
„რას იზამ?! - მიუგო მექუდემ, - „კაცი ყველაფერს ეჩვევა...“
„ჰო,“ - დაეთანხმა ალისი, - „შეჩვეული ჭირი მარგებელია.“
„კარგი, მოვეშვათ ამას“ - შეაწყვეტინა მექუდემ და დაამთქნარა, - „მომბეზრდა. მოდი, ზღაპარი მოგვიყევი.“
„რომ არ ვიცი“, - თქვა ალისმა.
„მაშინ ძილგუდამ გვიამბოს!“ - ერთხმად შესძახეს კურდღელმა და მექუდემ, - „ძილგუდ, გაიღვიძე!“ - და ორივე მხრიდან წაუთაქეს.
ძილგუდამ ნელა გაახილა თვალი.
„მე სრულებით არ მძინებია,“ - დაიწრიპინა მან, - „და ყველაფერიც მესმოდა, რაც ითქვა ჩემი არყოფნის დროს.“
„ზღაპარი მოგვიყევი!“ - უთხრა მირკნის კურდღელმა.
„ჰო, მოგვიყევით რა...“ - სთხოვა ალისმაც.
„ოღონდ დროზე, თორემ ისევ დაგეძინება,“ - დაუმატა მექუდემ.
„იყო და არა იყო რა, იყო ერთი სამი გოჭი“ - სხაპასხუპით დაიწყო ძილგუდამ - „სახელად ერქვათ: ტანო, ტატანო და გულწარმტანო. მეოთხეც იყო, მაგრამ სხვაგან დადიოდა... ცხოვრობდა ეს სამი გოჭი კვერცხუჯრედში.“
ზღაპრის დასაწყისმა ალისს რაღაც მოაგონა და გოგონამ იკითხა:
„იქ რომ იყვნენ, ნეტა რას სჭამდნენ?“
ძილგუდა ცოტა დაფიქრდა და უპასუხა:
„რას სჭამდნენ და ერბოკვერცხს...“
„როგორ - ერბოკვერცხს?! - გაუკვირდა ალისს.
„აბა, კვერცხუჯრედში სხვა რა უნდა ეჭამათ?! - მიუგო ძილგუდამ და დაუზუსტა - „ეს იყო უტაფო ერბოკვერცხი...“
ალისი შეეცადა წარმოედგინა ამგვარი რამ, მაგრამ მეხსიერებაში საამისოდ აღარაფერი შემორჩებოდა. შემდეგ კი უბრალოდ იკითხა:
„იქ საიდან გაჩნდნენ, ან - რატომ?“
„არ დაიბადო, აი, რა არის ყველაზე კარგი!“ - პათოსით წამოიწყო მირკნის კურდღელმა და წაუმატა - თითოც ხომ არ მიგვეღო, ჰა?!“
„მხოლოდ ჩაი და სხვა არაფერი“, - თქვა ალისმა.
„ჩაი გვაქვს, მაგრამ ეს სხვა არაფერი სად გიშოვო?!“ - ჩაერთო მექუდე.
ალისმა თავი უხერხულად იგრძნო - მიხვდა, რომ ზედმეტი მოუვიდა. სიტუაციის განმუხტვის მიზნით პურს კარაქი წაუსვა და ისევ ძილგუდას მიუბრუნდა:
„მაშასადამე, თქვენ ამტკიცებთ, რომ ეს იყო უტაფო ერბოკვერცხი...“
ძილგუდამ ორიოდ წუთს არაფერი უპასუხა, შემდეგ კი განაგრძნო:
„...და ეს ერბოკვერცხი სადაფის ათინათში თავზე დასტრიალებდა გოჭუნებს. ესხნეს ხალები, მაკრძალები, ნარინჯი ორნი, ტოლნი, სწორნი და ცისფერ სისხლძარღვთა სითეთრეში მოაგონებდა მილეულს მთვარეს...“
„ასეთი რამ არ არსებობს,“ - ვერ მოითმინა ალისმა., რამაც მექუდე და კურდღელი ერთდროულად აღაშფოთა. ხოლო ძილგუდამ უთხრა:
„თუ მოსმენა არ იცი, მაშინ მე გავჩუმდები და შენ ილაპარაკე...“
„გთხოვთ მომიტევოთ. თავადაც არ ვიცი რა მემართება,“- მოიბოდიშა ალისმა და მოწიწებით მიმართა ძილგუდას:
„თქვენ ეტყობა, სიურრეალისტი ბრძანდებით, არა?!“
„მე არა,“ - გადაუგდო ძილგუდამ - „აი, ის გოჭუნები კი იპრესიონისტები იყვნენ.“
„იმიტომაც ჰქონდათ ასეთი ფერადოვანი შთაბეჭდილებები?“ - იკითხა კურდღელმა.
„არა, მაგათ მარტო შთაბეჭდილებები ჰქონდათ, - დანარჩენი მე შევაფერადე.“ - მოუჭრა ძილგუდამ, მშრალად.
„დაუკვირდით ამ ფინჯანს,“ - უცაბედად წართქვა მექუდემ და კოპწია მოძრაობით ასწია ფინჯანი, რომელშიც მღვრიე ჩაი ჩარჩენილიყო - “რა ნატიფად ეხამება მისი მოხატულობა იმ ატმოსფეროსა და განწყობას, რომელიც აქ სუფევს და ამ ლარნაკში მოთავსებულ ერთად-ერთ ყვავილსაც როგორ ეხამება, - ყვავილს უსახელოს, საგანგებოდ ჩვენი განუცხოვებისათვის შერჩეულს...“
შემდეგ აიღო და ფინჯანი კურდღელს გადააწოდა. კურდღელმა ჯერ დაიყუნცა და თავი დაუკრა, შემდეგ ფინჯანი გამოართვა, მკერდთან სათუთად მიიტანა, საკინძე ჩაიხსნა, ძუძუ გაიშიშვლა და ჩაიში ცოტაოდენი რძე გადასწურა. შემდეგ პირთან მიიტანა, მოსვა, ორივე ხელი ფინჯანი ალისს წინ დაუდგა და თავი დაუკრა. ძილგუდამ და მექუდემ ერთმანეთს დაუკრეს თავი (6).
ამის დანახვაზე ალისს გულზიდვა მოაწვა. ძლივს შეიკავა თავი და ზიზღნარევი სახით ძილგუდას მიუბრუნდა:
„თქვენ რაღაცა შთამბეჭდავს გვიამბობდით...“
„მერე ის ერბოკვერცხი გასკდა და ის გოჭებიც დარჩნენ თავისი თავის ამარა,“ - განაგრძნო ძილგუდამ.
„როგორ, სულ აღარაფერი გააჩნდათ?“ - იკითხა ელისმა.
„ხომ გითხრეს - ის ერბოკვერცხი უტაფო იყოოო...“- გაუმეორა მექუდემ, რომელსაც მობეზრდა ერთი და იგივეს გამეორება.
ალისმა მანამდეც ვერაფერი გაუგო ამ „უტაფობას“. ამიტომაც დუმილი არჩია.
„ჰოდა, თავის თავის ამარა დარჩენილი გოჭები შეერივნენ გარემოს...“ - მთქნარებითა და თვალების ფშვნეტით ამოილუღლუღა ძილგუდამ, რომელსაც ისევ ძილი ერეოდა.
„რომელ გარემოს?“ - ვერ მოითმინა ალისმა.
„ყველაფერი რაც ასო სან-ზე იწყება...“ - უპასუხა ნახევრად ძილში მყოფმა ძილგუდამ.
„რატომ მაინცა და მაინც სანზე??“ - კვლავ ჩაეძია გოგო.
„რატომაც არა?! - ჩაერია მირკნის კურდღელი - „სისტემა იყოს და სხვა ყველაფერი იქნება.“
ძილგუდას თვალები მიელულა და კვლავ ღრმა ძილში გადავარდებოდა, რომ არა მექუდე, რომელმაც კარგი მუჯლუგუნით ისევ აქეთ მოაბრუნა.
ძილგუდამ ერთი დაიწრიპინა და განაგრძო:
„ყველაფერი, რასაც შთანთქავენ უზოგადესი ცნებები: სიგრძე, სიგანე, სიმაღლე, სიმდაბლე, სიმრუდე, სისაძაგლე, სისასიზღრე, სისულელე, მოკლედ - სიმრავლე, სადაც გინდა ალხანა იყოს, გინდა ჩალხანა, გინდა რაც გინდა - ის. გინდა რამე, ჰა?“
„მე? მე არაფერი...“ - დაიბნა ალისი.
„ჰოდა, აბა ადექი და აქედან გაიძურწე!“ - შეუტია მექუდემ და დააყოლა. – „მონასტერში წადი, მონასტერში!“
ასეთ უკმეხ მოპყრობას ალისი ნამდვილად აღარ მოელოდა. წამოიჭრა სახეალეწილი, გაგულისებულმა კბილებში გამოსცრა - „ვიგინდარები!“ - სავარძელი გადააბრუნა და კუტიკარისკენ გაემართა.
ძილგუდას მყისვე ჩაეძინა, დანარჩენ ორს ყურიც არ შეუბერტყამს.
ბაღიდან გასვლისას ალისმა ვერ მოითმინა და უკან გაიხედა: მირკნის კურდღელი და გიჟი მექუდე ძილგუდას თავით ტენიდნენ ჩაიდანში...
(1)არსებობს ორი მოსაზრება: ერთის მიხედვით გიჟი მექუდის პროტოტიპია ვინმე თეოფილუს კარტერი, - ავეჯით მოვაჭრე, ფრიად ექსცენტრიული პიროვნება, მუდამ ცილინდრი რომ ეკოსა თავზე; გამომგონებელი იმ ორიგინალური „მაღვიძარა-საწოლისა“, რომელიც დანიშნულ დროს ზარის დარეკვის ნაცვლად, მძინარეს იატაკზე გადმოუძახებდა ხოლმე. (ექსპონირებული იყო 1851 წლის მსოფლიო გამოფენაზე, „ბროლის სასახლის“ პავილიონში.) მეორე მოსაზრებით, პროტოტიპად მიჩნეულია დიდი ბრიტანეთის იმდროინდელი პრემიერ-მინისტრი, სახელგანთქმული ლიბერალი - ლორდი გელდსტონი (ილია ჭავჭავაძე რომ „დიდებულ მოხუცს“ უწოდებდა), რომელიც ცნობილი იყო პარლამენტში თავისი მგზნებარე გამოსვლებითა და კიდევ იმით, რომ ასევე მუდამ ცილინდრით დადიოდა.
მაგრამ ჩვენთვის არანაკლებ საყურადღებოა ის ვარაუდი, თითქოს გიჟი მექუდე თავად წარმოადგენს XX საუკუნის უდიდესი მათემატიკოსისა და ფილოსოფოსის, ნობელის პრემიის ლაურეატის (ლიტერატურის დარგში) - ბერტრან რასელის ექსისტენციალურ წინასახეს. როგორც აღნიშნავდა კიბერნეტიკის მამა, ნორბერტ ვინერი, „ბერტრან რასელის იერი შეიძლება სულ ორი სიტყვით ავღწეროთ - პირწავარდნილი მექუდეა!“
(2)ვინერი იმასაც იხსენებს, რომ რასელი ორი კემბრიჯელი კოლეგა - მაკტაგარტი და მური - საოცრად აგონებდნენ კურდღელსა და ძილგუდას... და საერთოდ, უნივერსიტეტში მათ „გიჟების ჩაისსმის სამეულს“ ეძახდნენ. (ინგლისური ძილგუდას სახელი - dormouse - წარმოდგება ლათ. სიტყვიდან dormire (ძილი) და ინგლსურიდან mouse (თაგვი); პაწია ცხოველია, მღრღნელთა რიგის ციყვებრთა ოჯახიდან).
(3)მთელი ეს პასაჟი აგებულია შუასაუკუნუვანი სქოლასტიკის ტერმინოლოგიაზე დაყრდნობით. წინჩამოსაგდებელი და დაკაზმვა (ბერძ. პრობლემა და კატასკევი) სილოგიზმის სტრუქტურული შემადგენლების ქართული შესატყვისებია იოანე პეტრიწის მიხედვით.
(4)ანუ ნეტარი ავგუსტინე, რომელმაც პირველმა აღიარა დროის არსის გონებისმიერი წვდომის შეუძლებლობა. (იხ. მისი აღსარება, წ. XI, თავები 12-16)
(5)მექუდისა და ნაზუქის დედფლის კონფლიქტი პირდაპირ მიგვანიშნებს არნოლდ შონბერგისა და მისი ორი თანამოაზრის - ალბან ბერგისა და ანტონ ვან ვებერნის შემოქმედებით ნოვაციებზე, რაც დოდეკაფონური, ანუ თორმეტტონოვანი მუსიკალური რიგის ფარგლებში დროის შექცევადობის ესთეტიკურ ეფექტს გულისხმობდა.
(6)შდრ. ჩაისსმის ტრადიციული ცერემონიალი, რომელიც თან ერთვის სატრფოსთან სამურაის სამუდამო განშორების რიტუალს...
Last edited by Admin on Tue Feb 27, 2018 12:39 pm; edited 2 times in total
Number of posts : 7134
Registration date : 09.11.08
Subject: Re: ზურაბ ქარუმიძე    Wed Jun 20, 2012 2:02 am
Number of posts : 7134
Registration date : 09.11.08
Subject: Re: ზურაბ ქარუმიძე    Mon Apr 01, 2013 8:04 am
ზურაბ ქარუმიძის ვრცელი მოთხრობა "ბაში-აჩუკი ანუ მობი-დიკი" საქართველოში ბოლო დროს განვითარებულ მოვლენებს აღწერს. სახელშეცვლილ გმირებში ადვილად ამოიცნობთ სხვადასხვა პოლიტიკოსსა თუ ახალი ამბების გმირებს. გაუმართავი პენიტენციალური სისტემა, ამბოხი, რომელმაც სისტემის ნგრევა გამოიწვია. მობი-დიკი, როგორც სიმბოლო ძალისა, რომელსაც ვერავინ შეაჩერებს... ნაადრევი ჭკუასუსტობით დაავადებული ავამყოფი პატიმარი ბიჭის თვალით დანახული ციხე, ძალადობისა და უსამართლობის მძაფრი განცდა. მოთხრობაში ციტირებული დოკუმენტური მასალები კიდევ უფრო მეტ სიმძაფრეს სძენს ტრაგედიას, რომელიც თვითოეულმა ჩვენგანმა განიცადა და კიდევ უფრო მეტად გვარწმუნებს ცვლილების აუცილებლობაში.
Last edited by Admin on Sun Aug 22, 2021 1:53 pm; edited 2 times in total
Number of posts : 7134
Registration date : 09.11.08
Subject: Re: ზურაბ ქარუმიძე    Tue Feb 27, 2018 12:38 pm
Dagny oder Ein Fest der Liebe
Aus dem Englischen von Stefan Weidle
Gefördert vom Georgian National Book Center
Number of posts : 7134
Registration date : 09.11.08
Subject: Re: ზურაბ ქარუმიძე    Sun Aug 22, 2021 1:22 pm
გადაცემა "ღამის საუბრები" - რომანი და ქალაქი
თემა - რომანი და ქალაქი
სტუმარი: გიორგი ახვლედიანი (აკა მორჩილაძე)
საზოგადოებრივი მაუწყებელი, 08.03.2008 წელი.
დიდი მადლობა ზურაბ ქარუმიძეს
Subject: Re: ზურაბ ქარუმიძე
Page 1 of 1
Permissions in this forum:
You cannot reply to topics in this forum
არმური Armuri :: მთქმელი და გამგონებელი (ავტორები და ტექსტები) :: მთხრობელთა და მოსათხრობთათვის
არმური Armuri :: მთქმელი და გამგონებელი (ავტორები და ტექსტები) :: მთხრობელთა და მოსათხრობთათვის
Jump to: Select a forum||--მართალს ვიტყვი, შევიქნები ტყუილისა მოამბე რად? (საცნობარო)|--მთქმელი და გამგონებელი (ავტორები და ტექსტები)|   |--პოეტების ქვეყანა|   |--მთხრობელთა და მოსათხრობთათვის|   |--ესეებისა და კრიტიკოსთათვის|   |--მთარგმანებელთა და თარგმანთათვის|   |--ლიტერატურა უსაზღვრებოდ|   |--ისტორიისათვის|   |--ბალღოო, აეს არი შენ სამშობლო...|   |--"ლიტერატურის თეორია" – სტუმრად რენე უელეკთან და ოსტინ უორენთან|   |--საკამათო|   |--ბობოისკარი|   |--მინიმალისტური პოეზია|   |--სიტყვითდუელები|   |--მწერლები - მწერლებზე|   |--შეუნდოთ ღმერთმა...|   |--ლიტერატურული კონკურსები|   |--აგორა|   |--სტუმრები და მასპინძლები (ერთნიც და მეორენიც ფეისბუკზე დაიკარგნენ)|   |--"ვერცხლის თასადამც მაქცია" - სტუმრად სანათასთან|   |--არაგვიანი – სტუმრად არაგვთან|   |--"ბრანდი-ბრუნდი" - სტუმრად მარიამ წიკლაურთან|   |--ამაოდ არც მთაწმინდაზე უსეირნიათ - სტუმრად გია არგანაშვილთან|   |--სადისკუსიო კლუბი - სტუმრად ნინი მელივასთან|   |--”ვაჟკაცობისას ამბობენ” და "უკვდავებისა წყაროო" - სტუმრად ვაჟიკა კაწალხეველთან|   |--კაცობრიობა დანა-ჩანგლით ითხრის სამარეს! - სტუმრად ვაჟა ხორნაულთან|   |--ნაფეხურები - სტუმრად ნინო დარბაისელთან|   |--”დარდების შემგროვებელთან” - სტუმრად გოდერძი ჩოხელის გამიხარდასთან|   |--საუბრები სიტყვის ხელოვნების შესახებ - სტუმრად ზევსის დაქალთან|   |--"მზე ხატავს სახლის ფერად რიკულებს..." - სტუმრად კესოსთან|   |--”მითოლოგია ჩემი სისუსტეა...” - სტუმრად ნინო ნეკერიშვილთან|   |--"ცისკარი" – სტუმრად ძველ მეგობართან|   |--ქართული ჟარგონის ლექსიკონი - სტუმრად ლევან ბრეგაძესთან|   |--მზერის გადანაცვლება (მხატვრობა, კინო, თეატრი, მუსიკა)|   |--მხატვრობა არმურზე: "ნიკალა და მარგარიტა"|   |--კინო არმურზე: კამერითაც ცხონდების კაცი|   |--თეატრი არმურზე: მელპომენე და თალია|   |--მუსიკა არმურზე: ხმა - სინათლეა...|   |--Georgian Authors in English|--Deutsche Übersetzung Georgischer Literatur
:: I forgot my password
Yesterday at 1:39 pm by Admin
Yesterday at 1:36 pm by Admin
» ქართული ხალხური პოეზია
Sat Sep 24, 2022 1:47 pm by Admin
Fri Sep 23, 2022 8:05 am by Admin
Fri Sep 23, 2022 7:58 am by Admin
Fri Sep 16, 2022 9:00 am by Admin
Sun Sep 11, 2022 11:39 am by Admin
Bookmark and share the address of არმური Armuri on your social bookmarking website
Create a forum on Forumotion | Art, Culture and Leisures | Literature, Poetry | © phpBB | Free forum support | Contact | Report an abuse | Latest discussions