ka ka ka en ka ka ka en ka ka en en en en ka nl en ka en en en hi en en ka en ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka en ru ka es en en en en ka en ka ka ka en ka ka ka ka en ca en fr ka en en en en en en hbs_lat en ca en fr ka en en ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ko ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ko ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ko ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ko ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka en hbs_lat en ca en fr ka ka ko ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka xmf ko ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ko ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ko ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka en hbs_lat en ca en fr ka ka ko ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka hbs_lat en ca en fr ka ka el ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka hbs_lat en ca en fr ka ka ka ka ka ka ka ka de hbs_lat en ca en fr ka ka ko ka ka hbs_lat en ca en fr ka ka ko ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka en hbs_lat en ca en fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka en hbs_lat en ca en fr ka ka ko ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka hbs_lat en ca en fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka fr hbs_lat en ca en fr ka ka ka ka en ka ka ka ka hbs_lat en ca en fr ka ka ka ka en ka ka ka ka ka hbs_lat en ca en fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka xmf ka en hbs_lat en ca en fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka hbs_lat en ca en fr ka fr en en en en en en en en en fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka fr en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka fr en en en en en en en es en en en en en en en en en en en fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka fr en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en es en en en en en en en hbs_lat en ca en fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ko ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka hy ka ka ko ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ko ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka xmf ka ka ka ka ka ko ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ko ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ko ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ko ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ko ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka xmf ko ka ka ka ka ka ka xmf ka ka ka ka ka ka ka en hbs_lat en ca en fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka hbs_lat en ca en fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka en hbs_lat en de ca en fr fr fr fr fr ka ka ko ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka en en de hbs_lat en de ca en fr fr fr fr fr ka ka ko ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka en de hbs_lat en de ca en fr fr fr fr fr ka ka ka ka ka en de hbs_lat en ca en fr ka ka ko ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka de hbs_lat en ca en fr ka ka en ka ka fr hbs_lat en en ka en en ka en en en en ka ka ka ka ka en en ka ka ka en en en en en en en ka en ka en ka en ka en ka en ka en ka en ka en en en en en
Would you like to react to this message? Create an account in a few clicks or log in to continue.
არმური - ლიტარენა, უფრო კი – ბიბლიოთეკა
Armuri - literary Arena, or library from Georgia (country)
Forum started: Sun 9 Nov 2008
Home   Portal   Register   Log in
არმური Armuri :: მთქმელი და გამგონებელი (ავტორები და ტექსტები) :: პოეტების ქვეყანა
Subject: მაია სარიშვილი    Sat Jan 02, 2010 10:02 am
„რაც ოდესმე დამიწერია, ეძღვნება მათ, ვისი ქომაგიც არავინაა. ვისი სახლიც ოთხი ხელჩაკიდებული ქარია. ვისი ძილიც ქვაშია ჩათესილი და ვისი ღვიძილიც - იმავე ქვაში. ვისაც არავინ ეძებს, როცა უფსკრულთა ყბებით ქუცმაცდება“.
პოეტი და პედაგოგი. ლიტერატურული პრემია „საბას“ ლაურეატი.
დაიბადა 1968 წლის 29 დეკემბერს, თბილისში. დაამთავრა სულხან-საბა ორბელიანის სახელობის პედაგოგიური ინსტიტუტი. მისი ნაწარმოებები იბეჭდება 1990 წლიდან. მისი ნაწარმოებები თარგმნილია ინგლისურ, რუსულ, ჰოლანდიურ, პორტუგალიურ, ფრანგულ, არაბულ, შვედურ, ჩინურ, ესტონურ და აზერბაიჯანულ ენებზე.. მუშაობს „ბაკურ სულაკაურის სკოლაში“ დაწყებითი კლასების მასწავლებლად.
მაია სარიშვილი ყოველდღიურ თემებს კონკრეტულ ნივთებსა და მოვლენებთან მიმართებაში განიხილავს. მისი პოეზია რეალისტურ და ემპირიულ ხასიათს ატარებს და გამოძერწილია ქალის ბუნებისა და სიძლიერის სულიერ ძიებაში. მისი შემოქმედება ისეთი ხატებით ბრწყინავს, რომლებიც თავიანთი სიწრფელით, სხეულებრიობით და ფსიქოლოგიური დამარწმუნებლობით სრულიად ახალ ხმას სძენენ ქართულ პოეზიას.
* „მიკროსკოპი“ (ლექსები) - თბილისი, სეზანი, 79 გვერდი, 2007 - ISBN 978-9941-9014-1-6
* „ცხადის გადაფარვა“ (ლექსები), თბილისი, მერანი, 40 გვერდი, 2001 - ISBN: 99928-16-96-1
საზოგადოებრივ რადიოარხზე დაიდგა მისი რადიოპიესები (რეჟისორი ზურაბ კანდელაკი):
* „სამი ვედრო თოვლი“, 1996
* „ძალიან ცუდი კაცი“, 2004
* „კატა ისევ წვიმაში“, 2015
* ლიტერატურული პრემია „საბა“ ნომინაციაში „წლის საუკეთესო პოეტური კრებული“, წიგნისათვის „მიკროსკოპი“, 2008
რადიოთეატრი - Georgian Radio Theatre
ხმის რეჟისორი - ბაკო ხვიჩია
მონაწილეობენ: გიზო სიხარულიძე, ზაზა ლებანიძე, ლილი ხურითი, სოფია ჯაფარიძე, სანდრო ჯანგირაშვილი.
Number of posts : 7134
Subject: Re: მაია სარიშვილი    Wed Dec 05, 2012 5:19 pm
RadioTavisupleba on Jun 22, 2008
Last edited by Admin on Sun Mar 10, 2019 12:43 pm; edited 1 time in total
ეგ სიტყვა - თოთო ბავშვივით მოგდებული კართან,
ნოტებით სავსე პარკს ძირი ძვრება,
როგორ მაბერებდა ეგ სიტყვა თურმე.
როგორ უბოდიშოდ მიბერავდა და მიჩუტავდა მუცელს.
ვეფერებოდი ამ ხეთა ნერგებს ოდესღაც.
ახლა ქარიშხალმა სხვაგვარად გადააწყო შეშლილები.
მე კი ღიმილი,როგორც ნატკენი ფრთა,
ჩემს ღიმილზე ებიჯება სუყველას ფეხი -
ავიხედე - წვეთები გვანან პაწაწინა მეგაფონებს,
ეს სიგიჟეა.ერთი წვეთიც არ დამრჩენია.
სადაც ავედი ზუსტად ისევე სულელურად,
რომ ახლოდან გაეგონა ღმერთს ჩემი ლოცვა...
მე ვიცი,რაც გაყვირებს ძილში -
და მართლაც რა საშიშია ეგ მოგუგუნე სიბნელე -
მე ვიცი,როგორ საპონივით ისვამ ღამღამობით
დედა ყოველ ღამით გამოდის სიკვდილიდან
და ვარდებს გირგავს იმ ჩუსტებში,
შენ რომელშიც დილაობით ფეხებს აბიჯებ...
ალბათ კანფეტების ყუთთან იქნება სადმე ახლოს.
და თუ მარმელადის გოშია აყეფდეს,
როგორ იქნება ამ ზამთარს ჩემი საქმე?
დიდფანტელება თოვლს კი არ გამოვიწერ,
და გულმოდგინედ იატაკის ღრმულებს შევავსებ.
წესიერ ნივთებს არ ავურევ წესიერ გზა-კვალს.
დამჯერე ხელი მტვერს აიღებს ხავერდის ნაჭრით.
აღარასოდეს შევადარებ რამეს - რაიმეს...
მაგრამ ვაი თუ დამიძახა იმ ხიდმა ღამით! -
(მას ეშინია,რომ შეუძლია გადახტეს ქვემოთ)
თითებს მიფშვნიან ღონიერი მისი რკინები -
და ჯადოსავით შიშხინებს შიგ რაღაც.რა?
რაც შეიძლება სწრაფად რომ მოვჭრა
"სულ არ შეგეხები შენ -
თუმცა თავსხმაა, ხელს არ ვუშვებ
დედამიწის არც ერთ, არც ერთ ეტლს,
რაც საბავშვო ეტლებია, ყველა ჩემია.
მიწის ზემოთ და ეტლებს ირგვლივ
ზეცას კი ვკარგავ - ის უძრავია,
რადგანაც წვიმის გვირისტები - შავი და გამძლე -
"წამების რიტმში დაიკეცა დღე წერილივით.
და ჩამობნელდა, რადგან კუბოში -
მხოლოდ გუგულია ამოგლეჯილი დროიდან -
და აი, ხომ ამდენი ჩიტი ჩამოგკივის
დროს მაინც ვერც ერთი გეუბნება".
Last edited by Admin on Sun Mar 10, 2019 3:03 pm; edited 3 times in total
Number of posts : 7134
Subject: Re: მაია სარიშვილი    Wed Dec 05, 2012 5:32 pm
ანას, მიხოს, რობიკოს, ელენეს, დათუნას, თამთას, ნინის, გიორგის, სანდროს, გიგის, ანანოს, ტასოს, ლიკას, ლუკას, ორივე ნიკოლოზს და ორივე მარიამს
თითქოს ჩვენ კი არ ვირჩევთ, საით წავიდეთ,
ორივე ხელით წავფრენივარ რაღაც საქმეებს.
და ასე საცოდავად და ასე ახალი საგანივით
ალბათ შენიშნეთ - ძილი, რომელსაც ვერასდროს ვასწრებ,
და ხან მპოულობს და ხან მკარგავს ამ რყევებისას.
ვერ მიდებენ გულს სერიოზული საქმეებიც -
ყველა ნატეხი რომ თავის ადგილს უბრუნდება,
ჩემი მაგიდის ზედა უჯრაში კი,
კარტებს რომ აჭრი, ისე ვთამაშობ.
და რა საოცრად კარგია ასე -
სიგიჟე უჯრაში და ირგვლივ თქვენ -
ასე შევეჩვიე დაღლას -
თითქოს ზურგზე ცოცხალი მგელი -
ჩადგება ყველა სხვა ფერი გრიგალივით.
თითებიც რომ მომყვეს ამ მოქნეულ კარში
გულიც რომ მომყვეს ამ კარებში,
ნაბიჯსაც არ გადავდგამ არსაით-მეთქი.
ირგვლივ დღეები გააქვთ და გამოაქვთ.
მე კი ფეხსაც არ ვიცვლი,
დედაც ამ კართან მომიკვდა,
ყველა უცხო ქვეყანაშიც ამ კართან ვიყავი
თქვენს გამოხურულ კართან გავაჩინე.
და ეს სასტიკი გულწრფელობაა,
რადგან ხამხამი კადრიდან ჭრის
რომლებიც ერთად რომ შეკრიბო
ერთი სიცოცხლე კიდევ გამოვა.
ლეიბებში - მატყლის ნაცვლად -
სავსე არის ჯარისკაცთა ოცეულებით.
წვეთებს კანიდან წერილებივით გვიგზავნიან,
მაგრამ არ ვიცით ოფლის კითხვა
და გაუშიფრავ ხელნაწერებს ემსგავსებიან
ქალაქი ვერ გრძნობს მცენარეებს
ზოგჯერ ხეები ეკვეთება, როგორც ფეხები.
მცენარეები საკუთარი ნებით არ სულიერდებიან
და ეს მელანქოლიის მწვერვალია,
თავად გაიქრეს სისხლძარღვები, ორგანოები
და იმ უფაქიზეს ზღვარზე დადგნენ,
და თან არა ხარ აქ.
„ლიტერატურა – ცხელი შოკოლადი“ - http://arili2.blogspot.com/2010/01/blog-post_1299.html
Last edited by Admin on Sun Mar 10, 2019 12:52 pm; edited 2 times in total
Number of posts : 7134
Registration date : 09.11.08
Subject: Re: მაია სარიშვილი    Tue Feb 07, 2017 7:19 pm
მეტროს ბოლო მატარებელში მოხვედრილები,
მთელი წაღებული ქალაქიანა მიქრიან სადგურ-სადგურ
და მათთანაა რაღაც ისეთი გამაოგნებელი
სინამდვილეში კი, სიმართლე ჩვენკენაა,
ვინც ვერ მივუსწარით ბოლო მატარებელს,
ბოლო ვაგონის ბოლო კარი,
ვინც დავრჩით ქალაქგატანილ უსულო სადგურში,
სადაც ხმის ამოღებასაც რომ ვერ მოსთხოვ
და ჩასასუნთქადაც რომ ვერ გაიმეტებ,
ისეთი გადაქანცული ჟანგბადი დაგვიტოვეს.
Number of posts : 7134
Registration date : 09.11.08
Subject: Re: მაია სარიშვილი    Thu May 04, 2017 11:39 am
სულ თავიდან როგორ იყო ვეღარ ვიხსენებ.
ახლა ქარხნის მუშასავით მექანიკურად
ვიმეორებ ერთი და იგივე მოძრაობას -
რასაც დღეს ვაწვდი, ფერფლად მიბრუნებს.
მერე ისევ ახალი დღე -
ეს მარტივია, თუ გაზაფხული წააწყვიტე წელიწადს,
რომ არ იყივლოს აღარცერთი გათენება ისე მჭახედ,
თითქოს ქვის ღობეს ცელავდეს ვინმე.
ყველა ქოხი სხვადასხვა ზომის ქილებითაა ამოვსებული.
მათში ყრიან სამკურნალო მცენარეებს
და მდუღარე წყალს ასხამენ
რომ წამებით გამოსტყუონ სარგებელი.
მძინარე ბავშვი გადაბრუნდა პირით კედლისკენ.
წინათაგრძნობა ძვლების წყვეტილ გვირაბებში ფუვდება
და ელვის წამიერი გაკრთომა -
როგორც ხელმოწერა საიდუმლო განკარგულებაზე -
როგორ უცებ ვხვდები ყველა საიდუმლოს,
როცა გაქცევა უკვე აღარ შეიძლება
და ვერც ვერავის დავუძახებ.
ასეა, დილის შუქს მუდამ დახრა უწევს
ჩვენს მიწურ სახლში რომ შემოვიდეს
და მთელი ღამით სიბნელეში მოტივტივე
ნივთები რომ სამშვიდობოს გაიყვანოს მორიგეობით.
ჯოჯოხეთიდან გამოქცეული ბავშვებივით დგანან -
და შუქის კალთას საღამომდე ხელს არ უშვებენ,
ვიდრე თითები არ ეღლებათ
და მორიგი დღეც ვიდრე არ გადის გარეთ
თითქოს მიტკალი კარის ღრიჭოდან გაასრიალეს.
Number of posts : 7134
Registration date : 09.11.08
Subject: Re: მაია სარიშვილი    Sat Aug 12, 2017 10:53 am
ნაგავი ჩამოგვქონდა უზარმაზარი პარკებით. ჩრდილი საერთოდ არ იდგა გზაზე. ალბათ, ერთი კილომეტრი გვქონდა გასავლელი. აღმოჩნდა, რომ ამაზე ახლოს არ იდგა ბუნკერი . დიტოს პარკიდან გატეხილ თეფშს ჰქონია გამოყოფილი ნისკარტი და ფეხი გაუჭრა. აღარ შემიძლიაო - წუხდა, აქვე გზაზევე წავუკიდოთ ნაგავს ცეცხლიო. ქუდებიც არ გვეხურა. მე თვალები მიბნელდებოდა უკვე სიცხისა და უჰაერობისგან. ვიღაცის ღობიდან გამოჩრილი ხის ტოტები შევნიშნე და იქ შევიყუჟე. მორჩა, ვეღარ წამოვალ, თქვენ გადაყარეთ და მე აქ დაგელოდებით-მეთქი. წავიდნენ ხატია და დიტო წვალებით. ბედად რაღაც მილი ეგდო იქვე და ჩამოვჯექი. მოპირდაპირე ეზოში შავკაბიანი ქალი სარეცხს ფენდა და რამდენიმე ბავშვი ხმამაღლა იცინოდა აივანზე. ნეტა მე ხომ არ დამცინიან-მეთქი, რადგან თან მართლაც სასაცილოდ მეცვა, თან უცნაურად მოგრეხილი ვიჯექი ამ დაბალ მილზე და თან ბავშვების სიცილის მიზეზს რას გაიგებ. მაგრამ ჩემკენ ერთხელაც არ გამოუხედავთ. მგონი, საერთოდ ვერ მხედავდნენ. თავში ცხელი სითხე მეღვრებოდა თითქოს. შემეშინდა და მივედი იმ ბავშვებიან-შავკაბიანი ქალის ეზოსთან, რომ წყალი მეთხოვა, მაგრამ ხმამაღლა დაძახების ღონე არ მქონდა, ხმადაბლა კი ვერ გავაგონე.
ამასობაში დიტო და ხატიაც მობრუნდნენ. შავ პარკს ძირი გაძვრა, ნაგავი ხელებით ავკრიფეთ და გულში ჩახუტებული მივიტანეთ ბუნკერამდეო. მკლავები სულ გაწებილი გვაქვსო. წავედით სახლისაკენ. მზემ კიდევ უფრო მომიჭირა ტვინზე ბრჭყალები. ვერ წამოვალ-მეთქი ბავშვებს ვუთხარი. დავჯექი გაუქმებული მაღაზიის კიბეზე და ვიღაც კაცი გამომელაპარაკა. გაზს ვუმონტაჟებთ ერთ-ერთ მოსახლესო, ახლა მცალია და მე აგიყვანთო. ჩავსხედით მის ჯართითა და მადლით ამოვსებულ მანქანაში და აგვიყვანა სახლამდე.
ამასობაში ნატას და ანასტასიას ტაქსიც გამოუძახიათ, რომლითაც თბილისში უნდა ჩავსულიყავით. მალევე მოვიდა ეს ტაქსი და წამოვედით. გზად სოფო მდივანიც ჩავისვით მანქანაში. ფეხით მიდიოდა ტრასაზე იმ იმედით, რომ ვინმე შეიბრალებდა და ჩაიყვანდა თბილისამდე. სოფო 20-დან 25 წლამდეა მგონი. მინდოდა მეკითხა ასაკი, მაგრამ იმდენჯერ მქონდა ნაკითხი და დავიწყებული, რომ მომერიდა. მე წინ ვიჯექი. სოფო და ჩემი შვილები უკან. უცებ მანქანა უცნაურად ამოძრავდა. მუხრუჭი გამიფუჭდაო - მძღოლმა. ჩაგაგორებთ ნუცუბიძის პლატომდე როგორღაცო. ცოტა ხანს მივგორვდით. მერე შემეშინდა , გავაჩერებინე, ჩამოვედით და ახალი ტაქსი გამოვიძახეთ.
გადმოვალაგეთ თუ არა ჩანთები მანქანიდან, წელს ზემოთ შიშველი ბიჭი გამოგვეცხადა უცებ. ცხენები მყავს აქვე და ვიდრე თქვენი ტაქსი მოვა, გაჩვენებთო. ხუთივენი გაყვნენ. მე ბარგთან დავრჩი და ჩამოვჯექი ჩანთებზე, რომლებშიც გასარეცხი თეთრეული იყო დაუნდობლად ჩატენილი. თუთის ხის ქვეშ დაგვიყრია ბარგი. მიწა მოშავებულ-გაწებილი იყო გასრესილი თუთებით. მეშინოდა ბავშვებს არ გაერისკათ და ცხენებზე არ დამსხდარიყვნენ, ან ცხენს ფეხი არ მოექნია, ან არ ეკბინა უცებ მათთვის. ამ შიშებით ვიყავი ამოვსებული, რომ მოულოდნელად, სულ რამდენიმე წამით, გვერდიდან, ალბათ ოციოდე მეტრის სიშორიდან დავინახე ჩემი თავი: ტრასის პირას, თუთის მაღალი ხის ქვეშ, გასარეცხი თეთრეულით სავსე ჩანთებზე უშნოდ ჩამომჯდარი და გავიფიქრე, რომ ამ ოცკილომომატებულ, ჩანჩურა, ოთხბავშვნაზიდ და გაუსაძლისად გადაქანცულ ქალს არავინ იცის როგორ სჭირდება, რომ წეროს-მეთქი, მაგრამ ძალიან მალევე შემრცხვა, შემეშინდა და სასაცილოდაც მომეჩვენა ეს ყველაფერი და ისევ ჩანთების მოდარაჯე მაიად დავბრუნდი.
მოვიდნენ ბავშვებიც. არ დავმსხდარვართ ცხენებზე, მხოლოდ მოვეფერეთო. ჭუჭყიანი გექნებათ-მეთქი ხელები - შევწუხდი. მერე გამოძახებული ტაქსიც მოვიდა და როგორც იქნა ჩამოვედით თბილისში. საშინლად ცხელოდა და მთელი გზა იმ ერთი ყოფილი მეგობრის ნაჩუქარ ღია ბარათს ვინიავებდი უმწეოდ, რომელზეც, ვიდრე სულ ბოლომდე გადაიცრიცებოდა, ძალიან ლამაზი და მტკიცე ასოებით ეწერა, რომ ოდესღაც ვუყვარდი.
Number of posts : 7134
Registration date : 09.11.08
Subject: Re: მაია სარიშვილი    Sat Mar 10, 2018 10:14 pm
პირდაპირ ეზოდან უმიზნებდა თოფს ბაბუაჩემი და ცვიოდნენ ძირს მკვდარი შაშვები. დაცემის ხმა იყო ისე შემზარავი, თითქოს სოფელი ამოყირავდაო. თოფის ხმაზე მეტად მაკრთობდა ეს დანარცხების ხმა. დაივლიდნენ, აკრეფდნენ, ხარშავდნენ და ითხოვდნენ დაგველია. ხოდა, ესხა და ესხა ღრმა თეფშში შაშვის ბულიონი ოქროსფერი სიკვდილივით და ცივდებოდა.
აი, ლომი ვერ დაეცემა ისე გრგვინვით, როგორც მოკლული, ციდან ჩამოვარდნილი შაშვი ეცემა და ფიზიკის ამ ულოგიკო კანონის ამბები ბავშვებმა იციან და ზრდასრულთა მხოლოდ გულსაკლავმა უმცირესობამ.
Number of posts : 7134
Registration date : 09.11.08
Subject: Re: მაია სარიშვილი    Wed Jul 18, 2018 12:53 am
აღმოჩნდა, რომ ყველა სიტყვა -
ჩავდივარ, ხორცს ვიწვავ, ამომაქვს,
ვითვლი, ზუსტად ორად ვყოფ:
ზოგი - შვილებს, ზოგი - ლექსებს.
არ ჩავალ-მეთქი დანარჩენებისთვის მდუღარეში.
ქუჩა კი გრძელია და ფართო
და ყველგან თქვენა ხართ.
ხოლო გზად გხვდებით ასეთი სამარცხვინო მე:
კაბა - ცალ მხარეს გრძელი,
დაუვარცხნელი თმა - შავი რეზინით შეკრული
და გულიც კი იაფფასიანი საფულესავით
შვილებისა და ლექსების სიტყვები
Number of posts : 7134
Registration date : 09.11.08
Subject: Re: მაია სარიშვილი    Tue Aug 28, 2018 10:25 pm
შემიყვანეს თუ არა პალატაში, მაშინათვე ვიცანი ნანა - ჩვენი ყოფილი პიონერთა ხელმძღვანელი. მეოთხე კურსზე ვიყავი, ეს რომ მოხდა. ტოქსიკური განყოფილება იყო და ყველანი მოწამლულები ვიწექით. ნანას რაღაც მჟავა დაელია ქმრის გამო და ტუჩებიც ამომწვარი ჰქონდა. ძმა უვლიდა გასაოცრად. არ შორდებოდა. ღვეზელების გამყიდველ პუტკუნა სომეხ მალვინას წამლები დაელია ცოლ-შვილიანი საყვარელის გამო. და თამარა
- სარეცხის ფხვნილით მოწამლულიყო შემთხვევით. უზომოდ მშვიდი ბებო - ულამაზესი ისტორიებით ამ ჯოჯოხეთში.
11 წლის ვიყავი, ნანა რომ გავიცანი. ვაკის პარკში პიონერთა ბანაკი იყო გახსნილი. იქ მტოვებდა დედაჩემი დილაობით და საღამოს, ინსტიტუტიდან რომ ბრუნდებოდა, მეც სახლში მივყავდი. დაგვსხა ერთხელ ამ ნანამ რამდენიმე გოგო ნაძვნარში და გვეკითხება: იცით, როგორ ჩნდებიან ბავშვები? ყველას გაეცინა, ეტყობა რაღაც იცოდნენ ნაწილობრივ მაინც, მე კი გული შემიღონდა. აივანზე მოგრძო კალათა გვედო, რომლითაც ვარსკვლავიდან ჩამომიშვა ღმერთმა ერთ ზამთარს. ვიცოდი, რომ ყველანი სხვადასხვანაირად იბადებოდნენ და მე კი _ ასე. და ვიცოდი, რომ არავისთან არ უნდა მეთქვა ეს... ნანამ კი სულ ღიმილ-ღიმილით აღგვიწერა ყველაფერი და გაოგნებული ვიყავი _- აბა კალათა?.. ხოდა, ეს ნანა იწვა ახლა ჩემგან ორ მეტრში და ვერაფრით ვბედავდი თავი შემეხსენებინა. ან კი სად ჰქონდა ჩემი თავი? მილიცია იძიებდა მის საქმეს და დაკითხვაზე მოდიოდნენ, ქმრის პასუხისგებაში მიცემას აპირებდნენ.
პუტკუნა მალვინა კი სულ ტიროდა და ტიროდა. ობოლი ყოფილა, დების გაზრდილი. იმ ცოლ-შვილიანი კაცის ნაჩუქარი ზამთრის ქუდი მოატანინა სახლიდან და ის ეხურა ხუთივე დღე იმ გაგანია მაისში.
თამარა ბებო კი იწვა რაღაც სინათლის სვეტივით, ფარდასა და ფარდას შორის შემოპარული მზის შუქივით. გვიყვებოდა, როგორ კეთდება გემრიელი ვარდის მურაბა, როგორ ღებავდა ძაფებს ლილაში, როგორ ქსოვდა ამ ლურჯი ძაფებით პატარა ჩიტებს, რომლებშიც ბამბას ჩურთავდა მერე... თუ სიბერე მეღირსა, ასეთი მინდა ვიყო. მშვიდი, ვარდის მურაბების გემრიელად გამკეთებელი და ლურჯი ჩიტების მქსოველი.
ჩემი გამოწერის დროც რომ დადგა, ეტყობა თავს მოდუნების უფლება მისცა და საწყალ დედაჩემს, ამდენი ღამის უძილოს, სკამზე ჩამოეძინა მთელი გულითა და არსებით. და ზუსტად ამ დროს, ჩვენი მოშლილი ფანჯრიდან, რომელიც ბოლომდის არ იხურებოდა, უცებ საშინელი ხმა შემოვარდა საშიში ნადირივით. ატყდა ერთი ამბავი: პაციენტებისა და მათი მომვლელების ხმამაღალი ლაპარაკი, ექიმების ახსნა-განმარტებები და ათასი სხვა ხმა ირეოდა ერთად, ძაღლებიც კი აყეფდნენ.
როგორც გაირკვა, ფილმის გადაღება მიმდინარეობდა, ბაბლუანის ,,უძინართა მზის,, და კინოსტუდიის მანქანის ხმა ყოფილა, რამაც ყველა ასე გაანერვიულა. მეც შევწუხდი. ჩემს გამო კი არა, დედას გამო, არ მინდოდა გაღვიძებოდა. ავდექი და ფანჯრის დახურვა ვცადე, მაგრამ არაფრით დაიხურა. გავგიჟდი. ავძვერი უცებ რაფაზე და ბეჭებით ავეფარე ამ ღრიჭოს. პალატაში აბსოლუტური სიჩუმე ჩამოდგა. ნუ, მე მომეჩვენა ასე. ვზივარ, ვზივარ, თან დედაჩემის სუნთქვას ვითვლი. ორი ათასამდე თუ ავედი, ეყოფა გამოსაძინებლად-მეთქი, მაგრამ სათვალავი მალევე ამერია. არ მახსოვს, რა დრო გავიდა. უცებ ექიმის გაოგნებულ სახეს ვხედავ. ,,ნუ გეშინიათ, პირველი სართულია., _ ღიმილით ვამშვიდებ. ,,არ ჩამოდის, შვილო, ხმაურს ვაკავებ ბეჭებითო,, -თამარა ბებოა. ექიმი მკლავზე ჩამეჭიდა და ჩამოვედი.
მეორე დილით ე.წ. შემოვლა უნდა გამეკეთებინა გაწერის წინ და ფილტვებზეც გადამიღეს რენტგენი. ეს სურათი დიდხანს მქონდა შენახულის და ზოგჯერ შუქზე გავხედავდი ხოლმე შესამოწმებლად - სულ მეგონა, რომ სადღაც აუცილებლად უნდა გამოჩენილიყო ეზოს ის დამანგრეველი ხმაური, ბეჭებით რომ ვაკავებდი და იმ ოთხი ქალის სუნთქვა, რომელთაგანაც სამი ქიმიით იყო მოწამლული და ერთი, რომელსაც ეძინა - ჩემით.
Number of posts : 7134
Registration date : 09.11.08
Subject: Re: მაია სარიშვილი    Mon Feb 04, 2019 9:02 pm
(ჰოლანდიელ ფოტოგრაფს - პიტერ ვან დერ მეერს, რომელმაც როტერდამის ფესტივალისთვის გადამიღო ფოტო)
ისე მოგიჭირონ სახეზე ხელი,
მთელი სიცოცხლის მარაგი სევდა.
ჰგონიათ, ყველაფერი წესრიგში მაქვს,
ყველა ემოცია თავის ადგილას მიდევს.
უკვირთ, საიდან მომაქვს ასეთი ღიმილი –
ძველი ნავივით საწყალი, უფსკერო,
შიგ რომ ვერავის ჩასვამ, რომ სახიფათოა.
სხვების ღონიერ ტუჩებზე კი იალქნიანი ხომალდებია –
მთელი მათი ოჯახებით -
აქ ამბობენ რომ პოეტი ვარ -
თითქოს იმ სიტყვებს, რომლებიც მოსწონთ,
ქინძისთავებით მიმაგრებენ პირდაპირ ხორცზე.
ასე გარედან ჩემი ამბები არასოდეს მიტარებია.
(სამშობლოში ისევ უკან ჩავიყრი ამათ).
ვიდრე უკლებლივ დავიბრუნებ ყველა სადარდელს,
ჩემი დაღლილი ჩემოდანი უთვალავჯერ დატრიალდება.
Number of posts : 7134
Registration date : 09.11.08
Subject: Re: მაია სარიშვილი    Fri Feb 08, 2019 8:57 pm
რეჟისორი - ზურაბ კანდელაკი
ხმის რეჟისორი - რომეო ტერ-გრიგორიანი
მუსიკალური გამფორმებელი - ლალი სეთურიძე
მონაწილეობენ: დარეჯან ხარშილაძე, გოგა გორგასანიძე.
Number of posts : 7134
Registration date : 09.11.08
Subject: Re: მაია სარიშვილი    Sun Mar 10, 2019 12:50 am
რადიოთეატრი - Georgian Radio Theatre
Published on Oct 15, 2015
რეჟისორი - ზურაბ კანდელაკი
ხმის რეჟისორი - გიორგი ცაგარეიშვილი
მონაწილეობენ: გიზო სიხარულიძე, ზაზა ლებანიძე, ნიკა წერედიანი, ნანა ხურითი, ლილი ხურითი, სანდრო ჯანგირაშვილი, დავით ველიჯანაშვილი.
Number of posts : 7134
Registration date : 09.11.08
Subject: Re: მაია სარიშვილი    Sun Mar 10, 2019 12:52 am
რადიოთეატრი - Georgian Radio Theatre
Published on Oct 15, 2015
რეჟისორი - ზურაბ კანდელაკი
ხმის რეჟისორი - ნანა სანდუხაძე
მუსიკალური რედაქტორი - ნინო სარალიძე
მონაწილეობენ: ნანა ხურითი, მერაბ მაისურაძე.
Number of posts : 7134
Registration date : 09.11.08
Subject: Re: მაია სარიშვილი    Sun Mar 10, 2019 12:53 am
ფანტელებია – ზეციურ მხეცებს...
ფანტელებია – ზეციურ მხეცებს
ბრჭყალები რომ დააცალეს ხორცებიანად.
კაპილარებიც ჩაიტოვოს ამ სიქვავეში –
აღრიცხულია ყველა ნერგი ტუჩების ირგვლივ,
რომ რაიმედ კი არ იხარონ,
ეშვებივით ამოელვარდნენ ასეთები –
აღარსადა ვართ ასეთები –
და კეფაზე დახვეული და მოხტუნავე
ხის ტანშიც რომ როგორმე შეძვრე
და შიგნიდან რომ იარო
Last edited by Admin on Sun Mar 10, 2019 12:47 pm; edited 1 time in total
Number of posts : 7134
Registration date : 09.11.08
Subject: Re: მაია სარიშვილი    Sun Mar 10, 2019 11:19 am
აქ ნუგეში მუდამ ასეთია_
ჯერ ფარგლის წვერით ჩაგესობა
და მერე შემოხაზავს წრეს.
აქ სიცილის ოთახშია შეგდებული რაღაც საიდუმლო
და ისევ სარკეები ბრეცენ და ამასხარავებენ სათქმელს...
აქ ზოგჯერ თავისით იხრება მიწა, უნიჩბებოდ.
და ფრთხილად თავისით ირგვებიან ხეები.
აქ ჰაერის ყველა მოლეკულაც რომ
რჩება დუმილი, რომელივ წმინდანია და მაცოცხლებს.
Number of posts : 7134
Registration date : 09.11.08
Subject: Re: მაია სარიშვილი    Sun Mar 10, 2019 12:19 pm
Translated by Timothy Kercher and Nene Giorgadze
These rare English translations of the Georgian poet, Maya Sarishvili, come to us through the work of Tim Kercher and his translation partner, Nene Giorgadze. Of Tim’s many translation projects (see another Kercher translation here on NC), I am particularly drawn to Sarishvili’s poems as her work creates a meticulously urgent consciousness—her writing reminds me of the startling humanity of Anna Swir’s poetry mixed with elements of the mysteriously resonate, vulnerable work of Mary Ruefle.
Tim Kercher and I became friends at Vermont College, having survived the famed Lasko pivo, DG-infused Slovenia residency of 2008. Originally from Colorado, Tim currently teaches high school English in Kyiv, Ukraine, his fifth overseas teaching appointment. Tim lived in the Republic of Georgia for the past four years, where he started editing and translating an anthology of contemporary Georgian poetry. His manuscript, “Nobody’s Odyssey,” was recently selected as a finalist for the John Ciardi Prize for Poetry and his poems and translations have appeared or are forthcoming in Iron Horse Literary Review, Quiddity, The Dirty Goat, Poetry International Journal, upstreet, The Minnesota Review, and others.
Co-translator Nene Giorgadze holds an MA in Georgian Literature from Ilia University (Tbilisi, Georgia), has lived in US since 1999, and speaks three languages: Georgian, English, and Russian. She has written poetry and prose since childhood. Her work is forthcoming or has appeared in Ann Arbor Review, Raleigh Review, Rhino, and others
Maya Sarishvili won the SABA Prize for Poetry, Georgia’s top literature award, for her collection, Microscope, which includes these three poems. She is the author of one other poetry collection, Covering Reality (2001), as well as three radio plays. She lives in Tbilisi, Georgia where she works as a third-grade teacher and is mother to four children, ages 5 to 12. Her work has is forthcoming or has appeared in Crazyhorse, Versal, Nashville Review, Los Angeles Review, Guernica, and others.
What a pleasure it is to grapple with and savor these poems.
ახლა ქარიშხალმა სხვაგვარად გადააწყო შეშლილები.
ბოლოებში ბავშვები დააყენა რითმებად
მე კი ღიმილი,როგორც ნატკენი ფრთა,
ძირს მეთრევა და უხერხულია.
ჩემს ღიმილზე ებიჯება სუყველას ფეხი –
ავიხედე – წვეთები გვანან პაწაწინა მეგაფონებს,
რომელთაც დავსდევ და სათითაოდ
ყოველ მათგანს ვუკითხავ ლექსებს.
ეს სიგიჟეა.ერთი წვეთიც არ დამრჩენია.
და მახსენდება ბლანტი სცენა
სადაც ავედი ზუსტად ისევე სულელურად,
და მაგიდაზე შევდექი შიშით,
რომ ახლოდან გაეგონა ღმერთს ჩემი ლოცვა…
[Now, the storm has arrange the insane,]
Now, the storm has arranged the insane,
set down a different order.
Those at the end are children, like rhymes.
A lunatic poem started as a protest.
My smile is thrown down
like a wounded wing
I can’t lift it, can’t grip it.
A crowd tramples my lips—
it gets worse in the throng’s midst.
I look up—drops like mini-megaphones.
I chase them down and to each one,
It’s odd. Not a single drop lingers with me.
And I remember the sticky stage
in a packed-out house
where, once upon a time
as a child, I foolishly rose
when my mother was dying
and clumsily climbed up on the table
to make God better hear my prayers…
ასე არ გამოვა -
ერთ ფესვს ვერ იპოვი ვერსად.
ქალაქები უბრალოდ დევს ასფალტზე.
და ყველანი რა მონდომებით,
ვაცლით სხეულებიდან ძველმოდურ ძარღვებს -
[It doesn’t work this way—]
It doesn’t work this way—
even when you knock down an entire forest,
you won’t find a single root anywhere.
When not fixed to the earth, the universe
Towns float atop asphalt,
Wherever the earth collapses,
And how enthusiastically we all strip
one by one of the ancient veins—
even the bees can’t sting our ceramic children
any longer, children meant to be displayed
on top of grand pianos…
აქ ჩემს ოთახს თავის ღამე ჰყავს -
რომ დაბერდა და ვერ უვლის ნივთებს,
ხოლო სიმწრით გამოზრდილი მოჩვენებები
უკვე პირში დასცინიან, ვერ იმორჩილებს.
ფარდაც ვერ იჭერს -
ფანჯრებიდან შემოდის შუქი -
აცმული ძილი -ციმციმა აბრებს
სიტყვებიდან გამოაქვთ სისხლი -
და მეცოდება ასოები - მუნჯი ტყვეები,
რომ ჩაამწკრივეს და აკივლეს გათენებამდე.
შავ ბამბაშია შეფუთული რძით სავსე ჭიქა.
რაც არ იმსხვრევა - ტელეფონის ბლოკნოტიც კი
და იქ ანბანის სულელური რაღაც წესრიგით,
გამოგონილი მეგობრები მიქნევენ ხელებს.
[Do you hear the shallow breaths?]
Do you hear the shallow breaths?
Here, my room possesses the night
from growing old, being unable to manage
to ghosts bred in torment,
in-your-face laughter can’t be held back—
the curtains, too, can bear no more light
charming blood from words,
with letters that pity me—dumb slaves
lined up and made to scream till dawn.
The full milk glass is wrapped in black cotton.
Everything that doesn’t break—even the address book
is wrapped in black cotton—
and there, in the alphabet’s impractical manner,
my invented friends are waving goodbye.
‘Her poems are like Rilke’s Duino Elegies. Somehow self-sufficient, and somehow something is always happening inside them. Whenever I touch them, whenever I read them over and over again, something else is happening inside me each time. Her poems are naked, containing so much naked feeling and sense, but on the other hand, so much intelligence.’
‘In her depiction of every event, object and action Maia Sarishvili wraps reality into a linguistic membrane. Her poetic world gives the means to stop and think. For Maia Sarishvili reality, outside the bounds of poetry, would be like a path on which life would fly past at an unimaginable speed. By means of poetry, however, the poet subdues reality in her verses. This blazes a trail through the tensions of everyday life and chaos.’
Last edited by Admin on Sun Mar 10, 2019 12:27 pm; edited 1 time in total
Number of posts : 7134
Registration date : 09.11.08
Subject: Re: მაია სარიშვილი    Sun Mar 10, 2019 12:23 pm
თქვენ მეუბნებოდით, რომ ამ ოთხიდან
ორი ბავშვი მაინც უნდა ჩამეძაღლებინა,
თავის დაცვა უკვე კარგად შეუძლიათ.
ისე ადვილად ვეღარ დახოცავ…
და არავინ ეტყოდა, რომ დანარჩენები
იმ სამი კოცნისთვის დაიხოცნენ.
ვერ ამოვითხარე სტერილური თოხებით
და საქმე საბოდიშოდ გავიხადე,
რადგან სულ მეგონა, რომ
ზუსტად იმდენი ბორცვი უნდა მეტარებინა,
რამდენ ბავშვსაც ტანში ჩავიკლავდი.
და ესენი კი იქნებოდნენ
ბევრად უფრო საშიშნი და მარადიულნი-
ჩემივე შვილების საფლავების ბორცვები.
თქვენ მეუბნებოდით, რომ ამ ოთხიდან
ორი ბავშვი მაინც უნდა ჩამეძაღლებინა,
მაგრამ ვერ ამოვარჩიე – რომელი,
მე ვიცი,რაც გაყვირებს ძილში –
და მართლაც რა საშიშია ეგ მოგუგუნე სიბნელე _
მე ვიცი,როგორ საპონივით ისვამ ღამღამობით
შენსავე გულს მთელს სხეულზე.
როგორ მონდომებით იცილებ ლაქებს
დედა ყოველ ღამით გამოდის სიკვდილიდან
და ვარდებს გირგავს იმ ჩუსტებში,
შენ რომელშიც დილაობით ფეხებს აბიჯებ…
ალბათ კანფეტების ყუთთან იქნება სადმე ახლოს.
და თუ მარმელადის გოშია აყეფდეს,
ესე იგი, ჯადო ახსნილია…
რომელთაც ქვეშ ჰყავხართ თქვენ
და უჩინარდება ღრმა თეფშებიდან.
ყბების ქნევის სხვადასხვა რიტმი.
მალე კანფეტის ქაღალდშიც შემეძლება
თქვენმა დღეებმა კი მოიფიქრეს
რაღაც ახალი გასართობი –
თანხმობის ნიშნად თავმოქანქარე ქალების გარდა,
ფირიდან ყველა სხვა კადრი რომ ამოჭრეს.
რა ევალება თანამედროვე სევდიანს?
რის მიხედვით შეარჩიეთ ქალები,
არავინ დაშინდა რატომღაც ჩემსავით.
ვერავინ დაინახა უჯრედების წამლეკავი მელანქოლია.
ოროსნების და ხუთოსნების თმის ღერთა უჯრედები,
უცებ, სამყაროს გარსი აეფხრიწა.
სახლიც – ყველა ოთახით.
უფრო შორს კი –
რა სევდა. რა ჯადოქრობა.
მიკროსკოპით ნანახი მუნჯი კინო.
ღმერთი თვალისაკენ რაღაცას ამოგძახის,
მაგრამ მთავარს მაინც არ გეუბნება…
ბავშვობისას დარდი ან ასეთია –
რომ ორმოში დგახარ და სიცოცხლე ზემოთაა,
ოთახის რომელიღაც კუთხე დაგყვება თან.
და ორმოთი უზიხარ დედას კალთაში,
ან ოთახის კუთხეს ვერ იცილებ,
როგორც მარადიულ დასჯას და მუქარას.
დარდი თანდათან ისე გაშეშებს,
და რბილობის ადგილს იკავებს,
და ყველაზე ახლო ნათესავები.
და თუმცა გჭრიან, გჭრიან,
რომელშიც არა და არ არის ხსნა.
რომ თოთო გედი წარმოიდგინო,
დილა ასეთი უმწეოა და გამჭვირვალე.
ჩვენ კი წირპლივით გვიზის თვალებში სიკვდილი,
შხამიანები ხომ არ გამოდგნენ ის სოკოები –
წინსაფრებზე რომ მივიხატეთ საბავშვო ბაღში.
წარმოვიდგინეთ, რომ ჩვენსავით მუნჯები იყვნენ,
წინსაფრები საპნიან წყალში ჩაალბო და
წყალმა ჩაყარა საშიშ მილებში,
მდინარემ კი ზღვაში ჩაკარგა.
შეიძლება ჩვენი ბრალია – ჩემი და შენი,
რომ დღესაც კი ავადაა მზე,
რომელიც ამ ზღვაშია ამონავლები.
ქალაქი ვერ გრძნობს მცენარეებს
ზოგჯერ ხეები ეკვეთება, როგორც ფეხები.
მცენარეები საკუთარი ნებით არ სულიერდებიან
და ეს მელანქოლიის მწვერვალია,
თავად გაიქრეს სისხლძარღვები, ორგანოები
და იმ უფაქიზეს ზღვარზე დადგნენ,
და თან არა ხარ აქ.
და ეს სასტიკი გულწრფელობაა,
რადგან ხამხამი კადრიდან ჭრის
რომლებიც ერთად რომ შეკრიბო
ერთი სიცოცხლე კიდევ გამოვა.
ლეიბებში – მატყლის ნაცვლად –
სავსე არის ჯარისკაცთა ოცეულებით.
წვეთებს კანიდან წერილებივით გვიგზავნიან,
მაგრამ არ ვიცით ოფლის კითხვა
და გაუშიფრავ ხელნაწერებს ემსგავსებიან
ხეებივით მიწიდან რომ იკვებებიან,
ვეღარ არიან მხოლოდ სახლები.
ბეტონის ფილები და აგურები
თავიდან თვალით რომ არ ჩანდნენ,
ფრთხილად შევცვალე ყველაფერი, ძალიან ოდნავ.
დავბრიცე წელში გამართული ყველა ოთახი.
გადახრილია აივნისკენ მძიმე კარადა
და მასში ყველა ჩვენი რამე
გადახრილა სულ ოდნავ მარცხნივ.
რა მონდომებით ვცვალე თითქოს,
მაგრამ გამექცნენ, აყირავდნენ დამჯერე გზები.
ჰაერშიც ისე ულმობელი დაღმართებია,
მოჩვენებები ნაბიჯებს ვერ იმორჩილებენ.
ასე შევეჩვიე დაღლას –
თითქოს ზურგზე ცოცხალი მგელი –
ჩადგება ყველა სხვა ფერი გრიგალივით.
თითებიც რომ მომყვეს ამ მოქნეულ კარში
გულიც რომ მომყვეს ამ კარებში,
ნაბიჯსაც არ გადავდგამ არსაით-მეთქი.
ირგვლივ დღეები გააქვთ და გამოაქვთ.
მე კი ფეხსაც არ ვიცვლი,
დედაც ამ კართან მომიკვდა,
ყველა უცხო ქვეყანაშიც ამ კართან ვიყავი
თქვენს გამოხურულ კართან გავაჩინე.
დაუკვირდით, დღე როგორ ყანყალებს.
თითქოს ჩვენ კი არ ვირჩევთ, საით წავიდეთ,
ორივე ხელით წავფრენივარ რაღაც საქმეებს.
ფეხები კი მიწიდან ამსხლეტია
და ასე საცოდავად და ასე ახალი საგანივით
ვსწავლობ თქვენგან იმ სიხარულს,
ალბათ შენიშნეთ – ძილი, რომელსაც ვერასდროს ვასწრებ,
და ხან მპოულობს და ხან მკარგავს ამ რყევებისას.
ვერ მიდებენ გულს სერიოზული საქმეებიც –
ათასჯერ დამნომრეს და ჩამომწერეს,
ვიდრე ასე ჭასავით ვდგავარ,
ვიდრე დღეები სათლებივით მეთხლაშუნებიან,
კადრის უკუღმა დატრიალება –
ყველა ნატეხი რომ თავის ადგილს უბრუნდება,
ასე უკუღმა ვცხოვრობ თქვენთან
და ფანჯრებს რომ ვხსნი,
თუკი ოდესმე ქვემოთ გადავმხტარვარ,
სათითაოდ უკან ვბრუნდები თქვენთვის.
ჩემი მაგიდის ზედა უჯრაში კი,
თქვენს დაქექილ საშლელებსა და
თქვენს თავმოჭმულ კალმებს შორის
ძალიან საშიში ამბები მიდევს.
კარტებს რომ აჭრი, ისე ვთამაშობ.
და რა საოცრად კარგია ასე –
სიგიჟე უჯრაში და ირგვლივ თქვენ –
ამსიმძიმე სევდა რომ აგკიდეთ
და სახედრებივით რომ დგახართ
და ადგილებიდან რომ არ იძვრით,
ეს ძალიან საშიშ განცდას იწვევს,
მე მეგონა, გახვიდოდით ფურცლებიდან
მეგონა იცოდით გზა –
სადაც სევდის დატოვება შეიძლება.
Last edited by Admin on Sun Mar 10, 2019 3:05 pm; edited 2 times in total
Number of posts : 7134
Registration date : 09.11.08
Subject: Re: მაია სარიშვილი    Sun Mar 10, 2019 12:29 pm
რომელთაც ქვეშ ჰყავხართ თქვენ
და უჩინარდება ღრმა თეფშებიდან.
ყბების ქნევის სხვადასხვა რიტმი.
მალე კანფეტის ქაღალდშიც შემეძლება
თქვენმა დღეებმა კი მოიფიქრეს
რაღაც ახალი გასართობი –
თანხმობის ნიშნად თავმოქანქარე ქალების გარდა,
ფირიდან ყველა სხვა კადრი რომ ამოჭრეს.
რა ევალება თანამედროვე სევდიანს?
რის მიხედვით შეარჩიეთ ქალები,
Number of posts : 7134
Registration date : 09.11.08
Subject: Re: მაია სარიშვილი    Sun Mar 10, 2019 10:27 pm
თუ მინდორი, თოვლი და სისხლი რომ წითელია და მოძრაობს, ფუფუნებაა, ერქვას პოეზიასაც ფუფუნება
(თეონა დოლენჯაშვილი ესაუბრება მაია სარიშვილს)
- გუნტერ გრასი იხსენებდა მშვენიერ და მავნებელ სიტყვებს. გაქვს ასეთები? რომელი სიტყვაა ყველაზე თბილი, კარგი და ცუდი. რა გახსენდება მათზე.
- სულ მეგონა, რომ სკოლის წიგნები იყვნენ ამოვსებულნი ამ მავნებელი სიტყვებით. ისინი აგურებივით ეყარნენ სახელმძღვანელოებში და მე არ მინდოდა მათი ჩემში შემოზიდვა. შესავალიდან დაწყებული, სარჩევის ჩათვლით და სიტყვებიც: “ფასი" და “ტირაჟი" სკოლის წიგნების ფურცლებზე უმძიმესები ჩანდნენ. არ მიყვარდა ეს წიგნები. თითქმის არც ერთი. ცოტათი ბიოლოგიის წიგნისადმი მქონდა სხვანაირი დამოკიდებულება. ახლა აღარ ავხსნი რატომ. გვავალებდნენ პრიალა, თეთრი ფურცლები გადაგვეკრა მათზე, მაგრამ ეს არაფერს ცვლიდა. ერთხელ ქიმიის წიგნისთვის არ მეყო ეს თეთრი ფურცელი და გაზეთი შემოვაკარი ზემოდან. გაკვეთილზე კი აღმოვაჩინე, რომ მიცვალებულთა გვერდი ყოფილა გაზეთ “თბილისიდან". ოჯახის წევრები და ნათესავები იუწყებოდნენ ვიღაცეების გარდაცვალებას. ძალიან სევდიანი რამ იყო: შიგ საძულველი ფორმულები და ტექსტები, და გარეთ - გლოვა. ეს პოეზიაა. ყოველი სიტყვა, გარდაცვლილთა გვარები, მათი ახლობლების სახელები და ქუჩის სახელწოდებებიც კი ძალიან თბილი იყო და ამაღელვებელი. ხომ თითქოს მკვდრებიანი გაზეთი ეკრა გარედან წიგნს და შიგ უცოცხლესი სიტყვები იდგნენ, მაგრამ ჩემთვის პირიქით იყო.
- იყო პოეტი. თან ქალი. აქ, ამ სივრცეში. ადრე ეს ამაღლებულად, ლირიულად ითვლებოდა.. დღეს კი მეჩვენება, რომ სიგიჟეა. ტვირთი და სიმძიმეა...
- არ ვიცი, ტვირთია თუ არა პოეტობა. როგორც ის არ ვიცი, რომ არ ვხედავდე და არ მესმოდეს, ტვირთის აკიდება იქნებოდა ეს თუ მოხსნა. რა, ეს ადვილია? - ამდენი ბგერა შემოუშვა შენში, ამდენ რამეს შეხედო და კიდევ უთვალავჯერ ჩაჭრა ეს დანანახი, თვალების ხამხამით? ძნელია ძუძუებზე ბავშვები გეკიდოს, მაჯებზე - ბაზრის ჩანთები, კბილებზე - სული, და მაინც წერდე? ისე არ მიყვარს ამაზე დაფიქრება, ისე არ მიყვარს... მოდი, ვითომ ვერ გავიგე, რა მკითხე.
- კარგი. მაშინ ასე გკითხავ. პოეზია ფუფუნებაა?
- თუ მინდორი, გათოვება და სისხლი რომ წითელია და მოძრაობს, ფუფუნებაა, ერქვას პოეზიასაც ფუფუნება.
- საერთოდ რა გაწერინებს?
- შეიძლება მაგალითად, ამინდმაც დამაწერინოს. სწორედ დღეს ვთქვი: ამინდიც ფილმივით შეიძლება იყოს დოკუმენტური და მხატვრული მეთქი. ახლა წვიმს, ჩამობნელდა, ყველაფერი შავ-თეთრია, ნამდვილი, უბრალო, სწორედ რომ დოკუმენტური და ამიტომ მიყვარს ასეთი ამინდი. სულ ლექსებითაა ხოლმე ამოვსებული ასეთი დღეები. აი, ცოტა ხნის წინ ავტობუსში ორი ტყუპი გოგო გავიცანი, 6 წლისანი. ერთ სკამზე ისხდნენ ორივენი. რომელიც ფანჯრისკენ მოხვდა, იმან ჰკითხა მეორეს: გინდა, შენ გადმოგსვა აქეთო? მეორეს გაუხარდა და მადლობა გადაუხადა. ხმები ჰქონდათ უთბილესი. სახეები მშვიდი. გრძელი თმები წარმოუდგენლად უბზინავდათ. დაორთქლილ ფანჯრებზე უნაზესი თითებით ხატავდნენ ყვავილებს. და ამ წვრილად მოხაზული ყვავილების რკალებიდან მოჩანდა ჩვენი ქალაქი - დაღლილი, უხმო, უსიხარულო. არ ვიცი, რა ვუყო ამ განცდას. ლექსებს ვეღარ ვწერ და ვიფიქრე, მოკლედ მაინც მოვყვები-მეთქი.
- და შენთვის წერისთვის საუკეთესო დრო რომელია? დღე, ღამე, შემოდგომა, ზამთარი... ან თუ გაქვს რამე რიტუალები, ჩვეულებები. საყვარელი რვეულები, ფანქრები, ბლოკნოტები...
- საუკეთესო დროა შუაღამე, როცა არავინ იცის, რომ ვწერ. ვერ წარმომიდგენია, როგორ უნდა გამოვაცხადო სახლში, ლექსს ვწერ და ჩუმად იყავით მეთქი. ყოველი ლექსის წერის ამბავი ჩემი საიდუმლოა. აბაზანაში ჩავიკეტები და იქ დავწერ, ოღონდ არავინ დამინახოს და ვერავინ მიხვდეს.
ადრე საკანცელარიო მაღაზიაში ისე შევდიოდი, როგორც ყველაზე იდუმალ დაწესებულებაში. საგანგებოდ ვარჩევდი ბლოკნოტებსა და კალმებს და სულ მეგონა, რომ ისინი წერაში დამეხმარებოდნენ. არც ერთი ლექსი ამ ბლოკნოტებში და ამ კალმებით არ დამიწერია. საქმე საქმეზე რომ მიდგებოდა, მაინც ფურცლების ნაგლეჯებზე ვწერდი, ძველ, უკვე ნახმარ, და ფურცლებამოხეულ რვეულებში. აქ უფრო ჩემი გარემო იყო. უფრო შინაურულად ვგრძნობდი თავს. ახლა უკვე შევეშვი საკანცელარიო მაღაზიებს. უბრალო, ჩვეულებრივი კალამი და რვეულიდან დაუდევრად ამოფხრეწილი ფურცლებიც სავსებით საკმარისია წერისთვის.
- მკითხველთან შეხების წერტილები თუ გაქვს. როგორია შენი მკითხველი? თუ ხედავ მას?
- ნამდვილად რომ არ ველოდი, იმხელა სიყვარული მივიღე მკითხველისგან და ეს ცოტა მაფრთხობს, რადგან გულისგულში ხომ ვიცი, ნამდვილად კარგი ლექსისგან ჯერ კიდევ შორს ვარ. ისეთი უხერხულობის განცდა მიჩნდება, თითქოს ჯანსაღი ატმები ჩამოვურიგე მათ, ვისაც ჩემი ლექსები მოსწონთ და ჯერ არ იციან, რომ ყველა ჭიანია შიგნით.
ვიღაც ამბობდა, პოეტს უფლება არა აქვს, უმწეო იყოს, მკითხველს ჩამოეკიდოს კისერზე - მიშველეო. თვითონ უნდა ეხმარებოდეს მათო. მე არ შემიძლია, ფსიქოლოგიური დახმარების ცენტრი ვიყო, 03 ან პატრული. და არც პაციენტი მინდა ვიყო. ვწერ, როგორ გამაოგნეს ადამიანებმა, ნივთებმა, რაღაც ამბებმა. მარტივად რომ ვთქვა, ის, რაც ჩვეულებრივია, არ არის ჩვეულებრივი და ვერ ვითმენ, არ ვთქვა ეს.
- არის ისეთი რამ, რასაც უპირისპირდები შენი ცხოვრების წესით? პოეზიით, ლექსებით?
- ჩემს ლექსზე “სასტიკი პასუხი", მითხრეს, რომ ძლიერი პროტესტია აბორტის თემაზე. მითხრეს, მანიფესტივით უნდა გაიკრას ქალაქშიო. რა ვიცი. როცა ვწერდი, არ მიფიქრია სხვების სინდისზე და სინანულზე მემუშავა. აღელვებულმა დავწერე რაღაც ამბების გამო და უცებ პროტესტი გამოვიდა. არ შემიძლია დასაპირისპირებლად ვწერო. არ გამომივა. შეიძლება ხან ნაჯახივით იყოს ჩემი ლექსი და ხან იადონის ბარტყივით და ორივე ჩემდაუნებურად დაპირისპირება იყოს რამესთან ან ვინმესთან, მაგრამ ასეთი შეკვეთა არასდროს მიმიცია ჩემი თავისთვის, რომ ვემსახურო მანკიერებების და ამგვარების აღმოფხვრას. ხომ არც მზე ამოდის რამესთან დასაპირისპირებლად და არც მიწისძვრა უპირისპირდება რამეს. თუმცა, ორივე შეიძლება ისე აღვიქვათ, როგორც დაპირისპირება. ლექსიც ასეთივე ბუნებრივი მოვლენაა ჩემთვის ამ თვალსაზრისით.
- შენი ლექსები ბევრ ენაზე ითარგმნა და საზღვარგარეთაც გამოიცა.
- ახლახანს ბელგიაში ბელგიური გამომცემლობა “პოეზიის ცენტრისა" და ფლანდრის ლიტერატურული ფონდის დაფინანსებით გამოიცა თანამედროვე ქართული პოეზიის ანთოლოგია, რომელშიც შესულია 10 პოეტი: რატი ამაღლობელი, ნიკა ჯორჯანელი, ელა გოჩიაშვილი, შოთა იათაშვილი, რუსუდან კაიშაური, ლელა სამნიაშვილი, ზურაბ რთველიაშვილი, ზვიად რატიანი, ზაზა თვარაძე და მე. ეს პოეტები შეარჩია და თარგმნა ინგრიდ დეხრავემ, რომელიც არის ილიაუნის ნიდერლადური ცენტრის დამაარსებელი და ხელმძღვანელი, გამომცემლობა “ლინკის" დირექტორი და უკვე დიდი ხანია ორიგინალიდან თარგმნის ქართულ ლიტერატურას და ეწევა მის პოპულარიზაციას ბელგიასა და ჰოლანდიაში. თბილისში, ერთ-ერთ კერძო სკოლაში ინგლისურ ლიტერატურას ასწავლიდა ამერიკელი პოეტი და ლიტერატორი ტიმ კერხერი, რომელიც დაინტერესდა ქართული ლიტერატურით და დაიწყო მისი თარგმნა. თანდათან ქართული ანთოლოგიის მომზადების და მისი ამერიკაში გამოცემის იდეაც გაუჩნდა. ანთოლოგიისათვის ჩემი რამდენიმე ლექსიც თარგმნა, და თარგმნის პროცესში ჩემი ბოლო კრებულის, “მიკროსკოპის" მთლიანად თარგმნა გადაწყვიტა. ახლა კრებულის სულ 15-იოდე ლექსიღა აქვს დარჩენილი და მის ამერიკაში გამოცემაზე ფიქრობს.
- მილორად პავიჩი ამბობდა, რომ ყველაზე უკეთ იმაზე წერს, რისიც ეშინია. გაქვს ასეთი თემები? თემა, რომელიც მუდმივად გაწუხებს, რომელზეც ყოველთვის შეგიძლია წერო...
- ბავშვობის თემა ვერაფრით ამოვწურე. ბოლო ლექსებიც მაშინდელ განცდებზეა. ლექსისთვის კი არ მოვიგონე, ბავშვობისას მართლა მეგონა, რომ ყველა ოთახს თავის ღმერთი ჰყავდა და ეს ღმერთები ჭაღებში ცხოვრობდნენ. ყველა ოთახის ღმერთზე დავწერე. აი, ლექსი ერთ-ერთ ღმერთზე:
სასტუმრო, მისაღები ოთახის ღმერთო,
ხან მაგიდაა გაშლილი სტუმრებისთვის,
ხან - ახდილი კუბოებიდან
სტუმრებისა და მკვდრების ოთახის ღმერთო,
ჩემი ოთახის ჭერზე კიდია
და ზიხარ შიგ უხმოდ.
რა მოხდებოდა, იქამდე გადაგემალე,
ვიდრე გაიგებდნენ, რომ ვარსებობდი,
უჩემო დედას და მამას -
ჯერ სუფრასთან და მერე კუბოებში -
თავიანთივე თმების უძრავ ჰამაკებში
გაზეთი „24 საათი“, Weekend, 10 ოქტომბერი, 2010
Number of posts : 531
Job/hobbies : poète et Journaliste
Humor : Le bien
Registration date : 12.02.19
Subject: Re: მაია სარიშვილი    Fri Apr 19, 2019 3:47 pm
მეტროს ბოლო მატარებელში მოხვედრილები
მთელი წაღებული ქალაქიანა მიჰქრიან სადგურ-სადგურ
და მათთანაა რაღაც ისეთი გამაოგნებელი
სინამდვილეში კი სიმართლე ჩვენკენაა -
ვინც ვერ მივუსწარით ბოლო მატარებელს,
ბოლო ვაგონის ბოლო კარი.
ვინც დავრჩით ქალაქგატანილ უსულო სადგურში,
სადაც ხმის ამოღებასაც რომ ვერ მოსთხოვ
და ჩასასუნთქადაც რომ ვერ გაიმეტებ,
ისეთი გადაქანცული ჟანგბადი დაგვიტოვეს.
Number of posts : 531
Job/hobbies : poète et Journaliste
Humor : Le bien
Registration date : 12.02.19
Subject: Re: მაია სარიშვილი    Tue Apr 23, 2019 11:06 pm
ვერც ერთი ხმა ვერ დამეწია,
ისე ზუსტად მივყვებოდი მჭიდრო გვირისტებს.
ძაფთან ერთად ჩავდიოდი თითქოს ბილიკში,
და მერე ისევ ორ მილიმეტრში ჩავდიოდი.
ეს გზა არასდროს მოერღვევა აქაურობას.
ასე არავის გაუვლია, ამ თავგანწირვით -
ვინ დამაწევდა ამ სიგიჟეში რაიმე ნუგეშს?
ყველამ მხოლოდ მოკლე გზა იცის –
ასე გრძელი გზით ვერ გამოგყვება ვერავინ ვერსად,
მით უფრო, თუ იციან,
რომ ვერასოდეს მოაღწევენ შენს დაღლამდე
და შემთხვევით, რომც მოაღწიონ,
მოვიდნენ თუ ისევ მარტო ხარ,
არც მათ ექნებათ წარმოდგენა,
მოგიხერხეს რაიმე, თუ ვერ მოგიხერხეს.
Number of posts : 531
Job/hobbies : poète et Journaliste
Humor : Le bien
Registration date : 12.02.19
Subject: Re: მაია სარიშვილი    Sat Jul 27, 2019 9:01 pm
დილით ანასტასიას ვიოლინოს ბუდეს გამოვედე ფეხით და თაროს ჩავეჭიდე, საიდანაც ფოტოების ყუთი ჩამოვარდა და ამოყირავდა. ვჩქარობდი, უცებ ჩავყარე ყველა სურათი უკან და ამ ფოტოებთან შეხებისას, ყველას, ვისაც ვიცნობდი, ცოცხალს თუ უკვე წასულს, წამის მეათასედში ვუთხარი რაღაც. მერე თან ვიცვამდი, თან ხატიას სამსახურში დავურეკე, ნატას - მასწავლებელთან, ანასტასიას - მეგობართან, და დიტოს - სკოლაში. გარეთ გავვარდი. აფთიაქში მითხრეს დღეს ფასდაკლებების დღე არ გვაქვსო. გამოვბრუნდი, შემხვდა ოლია, ჩვენი სადარბაზოს დამლაგებელი. რამდენიმე სიტყვა ვუთხარი და განსაცვიფრებელი მონდომებით ჩავატიე ამ რამდენიმე სიტყვაში იმდენი ნუგეში, რომ ცოტა ხანს მაინც ჰყოფნოდა. ისევ ვჩქარობდი. ვიყიდე ცივი ლობიანი, გაცხელების დრო არ იყო და დიდი ლუკმებით დავიწყე ჭამა. გამახსენდა რამდენიმე უცნობი ადამიანის წერილი, ქუჩაში დაგინახეთ და მოსვლა ვერ გავბედეთო, რომ მწერდნენ. ისევ ვინმე არ მხედავდეს-მეთქი ნეტა. გამოვიყურებოდი საშინლად. 20 კგ. მომატებული, თმა საზარლად, სახე ჩამქრალი, ტანსაცმელი უგემოვნოდ და დაუდევრად ამოცმული, თვალები ჩამქრალი და უშველებელი ლობიანით ამოტენილი პირი. ვინც მწერს, რომ ვუყვარვარ, მათი შემრცხვა. მერე გამიარა. როგორიც შემიძლია, ისეთი ვარ-მეთქი. ამაზე უკეთესი თავის მართლება ვერ მოვიფიქრე. მობილური აფთიაქში დამრჩენია, მივბრუნდი, მაგრამ შენ არ დაგრჩენია, სხვა ქალი იყოო. რამდენიმე კითხვაზე პასუხით დავამტკიცე, რომ ჩემი იყო და წამოვედი ტირილით. რა ვიცი, პატარა უსამართლობებზეც მეტირება. მარტო მე რომ მეხება იმათზე კი არა, ზოგადად ყველანაირზე, ცხოვრებაშიც, ფილმებშიც, ზღაპრებშიც. ოპერასთან, მზესუმზირის გამყიდველმა მთხოვა წნევა გამიზომეო. ადრეც გავუზომე ორჯერ, ცუდად რომ გახდა და დამიმახსოვრა. მეჩქარებოდა, მაგრამ გავუზომე. აპარატს ჩანთით ვატარებ შიშების გამო. წამლებსაც. სამაგიეროდ, ბევრს გამოადგა ჩემი შიშებით გამოწვეული სასწრაფო დახმარეობა. მირეკავს ელექტრიკოსი. შენც წამომყევი ელიავაზე, მარტო არ ვიყიდი არაფერსო. ვისთან მისვლასაც ვჩქარობდი, დავურეკე, რომ ვეღარ მივიდოდი. ელიავაზე ვიყიდეთ უამრავი ჩემთვის გაუგებარი რამ. ამ ელექტრიკოსს ენა ებმებოდა და გამყიდველები ცოტა გაწვალდნენ. ზოგი გაბრაზდა კიდეც. მეც მეჩხუბნენ, შენ თქვი, რისი თქმაც ამას უნდაო. როგორ ვეტყოდი? 200 მქონდა პულსი ამ კაცის საცოდაობით. არც ბაზრობამდე ებმოდა ენა, არც იქიდან რომ გამოვედით მერე. მარტო იქ. მოვათრევთ პარკებს. გავაჩერეთ ტაქსი. მძღოლი მთელი გზა გვიყვებოდა როგორ მოუკლეს ექიმებმა შვილი და ფოტოც გვაჩვენა. საცობში მოვხვდით. მე მივხვდი, რომ პანიკის შეტევა მეწყებოდა და ტაქსიდან დაუკითხავად ჩამოვედი გმირთა მოედანზე, სრულიად საშინელ ადგილას. მანქანები მისიგნალებდნენ და მიყვიროდნენ. ისევ ტაქსიში ჩავჯექი, მაგრამ მელიქიშვილზე ისევ ჩამოვედი შეშლილივით. ამ დროს ვიღაც მეძახის, მივიხედე უკან და თურმე მე არ მეძახიან, ჩემ გვერდით ვინც იდგა, ის ლამაზი გოგო იღიმოდა მზესავით. გადაიღეს ფოტო და ისე ახლოს ვიდექი იმ გოგოსთან, დარწმუნებული ვარ, კადრში მოვხვდი. არ ვიცი წაშლიან თუ არა იმ ფოტოს, როგორც წუნდებულს ჩემი შეშლილი სახის გამო, უბრალოდ ჩამომჭრიან თუ დამტოვებენ, მაგრამ მე სამუდამუდოდ ჩამრჩება მეხსიერებაში ასეთი საკუთარი თავი - ვიოლინოს ბუდეზე ფეხწამოდებული, ფოტოებთან მოლაპარაკე, ცივი ლობიანით პირამოვსებული, გაშლილი წნევის აპარატით ოპერასთან, აფთიაქიდან ტირილით გამოსული, ელიავაზე ხმააკანკანკალებულ ელექტრიკოსთან ატუზული, გმირთა მოედანზე ტაქსიდან ჩამომხტარი, თმააწეწილი, არალამაზი, სახეჩამორეცხილი და ამდენი დაწერილ-დაუწერელი ამბით ვიღაც მზე გოგოს კადრში შემთხვევით მოხვედრილი.
Number of posts : 7134
Registration date : 09.11.08
Subject: Re: მაია სარიშვილი    Tue Sep 15, 2020 8:46 am
ღიმილის ისე მიმაგრება ლექსებზე,
მკითხველს კი სიხარული უნდა,
უნდათ ვირთხები ჟოლოსფრად გადაიღებო
და მათი ნაკბენები ტყის თაფლით ამოივსო.
უნდათ, სადაც სიგიჟე იკუზება,
და მოასწორო სათქმელი ასფალტივით.
უნდათ ყეფა კალიებად დაიქუცმაცო
და სხვადასხვა მხარეს აუქშიო,
რომ ვეღარ შეაკოწიწონ და ვეღარ გაიგონ
უნდათ ფეხზე დამდგარმა წაიკითხო ლექსები,
რომ სიტყვებმა იოლად ამოირბინონ
და გზის გამრუდება აღარ დასჭირდეთ
მოხრილ მუხლებთან და წელთან.
მერე კი მოვა ფარჩის მშვიდი არაფერი,
გაწვები შენი სკივრის გვერდით,
რომელშიც ნისლი გაქვს გამოკეტილი
რომ ამოუშვა და ჩააყენო
შენსა და ნივთებს შორის,
შენსა და კეთილმოსურნეთა შორის,
შენსა და ბუნებას შორის
და აღარ გეძებონ შვილებმა, რადგან
ეგონოთ რომ აქვე ხარ,
ნისლს მიღმა სილუეტით გიცნონ,
და მართლა ეგონოთ რომ იქვე ხარ
და სინამდვილეში არ იყო იქვე.
Number of posts : 7134
Registration date : 09.11.08
Subject: Re: მაია სარიშვილი    Fri Sep 23, 2022 8:05 am
მაია სარიშვილი " სიტყვები მდუღარე წყლის ფსკერზე"
* Sep 16, 2022
თანამედროვე ქართული ლიტერატურის წარმომადგენელთა ვიდეო - პორტრეტები. “ ცოცხალი წიგნები ”
საქარტველოს კულტურის, სპორტისა და ახალგაზრდობის სამინისტროს ლიტერატურული პროექტი “ ცოცხალი წიგნები ” წარმოგიდგენთ. თანამედროვე ქართული ლიტერატურის წარმომადგენელთა ვიდეო- პორტრეტებს.
Subject: Re: მაია სარიშვილი
Page 1 of 1
Permissions in this forum:
You cannot reply to topics in this forum
არმური Armuri :: მთქმელი და გამგონებელი (ავტორები და ტექსტები) :: პოეტების ქვეყანა
არმური Armuri :: მთქმელი და გამგონებელი (ავტორები და ტექსტები) :: პოეტების ქვეყანა
Jump to: Select a forum||--მართალს ვიტყვი, შევიქნები ტყუილისა მოამბე რად? (საცნობარო)|--მთქმელი და გამგონებელი (ავტორები და ტექსტები)|   |--პოეტების ქვეყანა|   |--მთხრობელთა და მოსათხრობთათვის|   |--ესეებისა და კრიტიკოსთათვის|   |--მთარგმანებელთა და თარგმანთათვის|   |--ლიტერატურა უსაზღვრებოდ|   |--ისტორიისათვის|   |--ბალღოო, აეს არი შენ სამშობლო...|   |--"ლიტერატურის თეორია" – სტუმრად რენე უელეკთან და ოსტინ უორენთან|   |--საკამათო|   |--ბობოისკარი|   |--მინიმალისტური პოეზია|   |--სიტყვითდუელები|   |--მწერლები - მწერლებზე|   |--შეუნდოთ ღმერთმა...|   |--ლიტერატურული კონკურსები|   |--აგორა|   |--სტუმრები და მასპინძლები (ერთნიც და მეორენიც ფეისბუკზე დაიკარგნენ)|   |--"ვერცხლის თასადამც მაქცია" - სტუმრად სანათასთან|   |--არაგვიანი – სტუმრად არაგვთან|   |--"ბრანდი-ბრუნდი" - სტუმრად მარიამ წიკლაურთან|   |--ამაოდ არც მთაწმინდაზე უსეირნიათ - სტუმრად გია არგანაშვილთან|   |--სადისკუსიო კლუბი - სტუმრად ნინი მელივასთან|   |--”ვაჟკაცობისას ამბობენ” და "უკვდავებისა წყაროო" - სტუმრად ვაჟიკა კაწალხეველთან|   |--კაცობრიობა დანა-ჩანგლით ითხრის სამარეს! - სტუმრად ვაჟა ხორნაულთან|   |--ნაფეხურები - სტუმრად ნინო დარბაისელთან|   |--”დარდების შემგროვებელთან” - სტუმრად გოდერძი ჩოხელის გამიხარდასთან|   |--საუბრები სიტყვის ხელოვნების შესახებ - სტუმრად ზევსის დაქალთან|   |--"მზე ხატავს სახლის ფერად რიკულებს..." - სტუმრად კესოსთან|   |--”მითოლოგია ჩემი სისუსტეა...” - სტუმრად ნინო ნეკერიშვილთან|   |--"ცისკარი" – სტუმრად ძველ მეგობართან|   |--ქართული ჟარგონის ლექსიკონი - სტუმრად ლევან ბრეგაძესთან|   |--მზერის გადანაცვლება (მხატვრობა, კინო, თეატრი, მუსიკა)|   |--მხატვრობა არმურზე: "ნიკალა და მარგარიტა"|   |--კინო არმურზე: კამერითაც ცხონდების კაცი|   |--თეატრი არმურზე: მელპომენე და თალია|   |--მუსიკა არმურზე: ხმა - სინათლეა...|   |--Georgian Authors in English|--Deutsche Übersetzung Georgischer Literatur
:: I forgot my password
Yesterday at 1:39 pm by Admin
Yesterday at 1:36 pm by Admin
» ქართული ხალხური პოეზია
Sat Sep 24, 2022 1:47 pm by Admin
Fri Sep 23, 2022 8:05 am by Admin
Fri Sep 23, 2022 7:58 am by Admin
Fri Sep 16, 2022 9:00 am by Admin
Sun Sep 11, 2022 11:39 am by Admin
Bookmark and share the address of არმური Armuri on your social bookmarking website
Free forum | © phpBB | Free forum support | Contact | Report an abuse | Latest discussions