ka ka ka en ka ka ka en ka ka en en en en ka nl en ka en pt ka pt xmf es en en en hi ca en fr ka en ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka en fr ka en en ka en en hbs_lat en ca en fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka en hbs_lat en ca en fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka en en en hbs_lat en es en fr ka ka es ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka hbs_lat es de de de de de de de de de de de de de de de de de en hbs_lat en es en fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka hbs_lat en es en fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka en ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka en ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka xmf ka hbs_lat en es en fr ka hbs_lat ru ru ru ru zh uk ru ru zh en ru ru es cs ru en vi ru ru en ru hbs_lat en es en fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka hbs_lat en es en fr ka ka en ka ka ka ka ka ka ka ka ka sv ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka hbs_lat en es en fr ka ru ru ru ru ru ru de ru ru eo ru qu hbs_lat en es en fr ka ka de en de de de de de de de de de sv de de de de de de de de de de de de de de de de de de hbs_lat en es en fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka es de de de de de de de de de de de de de de de de hbs_lat en es en fr ka ka cs ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka cs ka ka ka ka ka ka ka ka ka hbs_lat en es en fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka el en ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka sv ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka de ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka de ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka hbs_lat en es en fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka hbs_lat en es en fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka hbs_lat en es en fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka pt ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka el pt ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka hbs_lat en es en fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka en el ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka el ka nl de de de de de de de de de de de de de de de de de de de de de de de de de de de de de de de de de de de de de de de de de de de de de de de de de de de de de de de de de de de de de de de de de de de de de de de de de de hbs_lat en es en fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka xmf ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka hbs_lat en es en fr ka ka ka sv ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka en ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka en ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka hbs_lat en es en fr ka ka ka ka en ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka sv ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka de ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka de ka ka ka ka ka ka ka ka fr ka ka ka ka ka ka ka ka fr ka ka ka ka ka ka ka ka fr ka ka ka ka ka ka ka ka hbs_lat en es en fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka hbs_lat en es en fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka hbs_lat en es en fr ka ka ka ka en ka ka ka en ka ka ka hbs_lat en es en fr ka ka ka ka ka ka ka ka hbs_lat en en ka en en ka en en en en en ka ka ka ka en en ka ka ka en en en en en en en ka en ka en ka en ka en ka en ka en ka en ka en en en en en
Would you like to react to this message? Create an account in a few clicks or log in to continue.
არმური - ლიტარენა, უფრო კი – ბიბლიოთეკა
Armuri - literary Arena, or library from Georgia (country)
Forum started: Sun 9 Nov 2008
Home   Portal   Register   Log in
არმური Armuri :: მთქმელი და გამგონებელი (ავტორები და ტექსტები) :: პოეტების ქვეყანა
Go to page : 1, 2, 3, 4
Number of posts : 7132
Subject: ზვიად რატიანი    Sun Dec 14, 2008 10:20 pm
ზვიად რატიანი დაიბადა 1971 წლის 5 იანვარს, თბილისში. დაამთავრა თბილისის 190-ე საშუალო სკოლა და თბილისის ტექნიკური უნივერსიტეტის (ინსტიტუტის) კავშირგაბმულობის ფაკულტეტი.
წლების მანძილზე მუშაობდა ლიტერატურულ ორგანიზაციებში. მისი ახლანდელი სამსახური ფიზიკურ შრომასთან და სულიერ სიმშვიდესთანაა დაკავშირებული.
1998 წელს გამოსცა ტომას ელიოტის თარგმანების კრებული - "ლექსები, პოემები".
თარგმნის ინგლისურ და გერმანულენოვან პოეზიას (ელიოტი, პაუნდი, ფროსტი, სენდბერგი, ოდენი, ლოუელი, სტრენდი, უოლკოტი, სიმიკი, ჰინი, რილკე, ცელანი და სხვ.).
ზვიად რატიანის ლექსები ნათარგმნია ინგლისურ, გერმანულ, ფრანგულ, რუსულ, აზერბაიჯანულ, უკრაინულ და სხვა ენებზე.
ჰყავს მეუღლე - თეონა ბექიშვილი, პოეტი, ფილოლოგი და ორი შვილი - ნინო და ლექსო.
* “გზები და დღეები” (2005)
* ლიტერატურული პრემია “საბა”, ნომინაციაში საუკეთესო პოეტური კრებული. “ნეგატივი” (2010)
მწერალთა სახლი, ლექსები - ზვიად რატიანი
არტარეა და მწერალთა სახლი წარმოგიდგენთ ქართველ პოეტებს.
Last edited by Admin on Mon Mar 25, 2019 12:31 pm; edited 13 times in total
Number of posts : 7132
Subject: Re: ზვიად რატიანი    Sun Dec 14, 2008 10:22 pm
და გაზაფხულზე პირველივე სითბო აღვიძებს.
ის არ ჩრდილავს ნახევარ ეზოს,
მისი ჩრდილი მსუბუქია და თვინიერი –
მას შემოდგომის სუსტი მზეც კი
სულ ადვილად ატრიალებს ღერძის გარშემო,
ხოლო ზაფხულში, როცა ჩვენკენ უზომოდ ცხელა,
მისი ჩრდილი, მეტს თუ არა, ხუთ-ექვს ჩვენგანს ნამდვილად იტევს
და ჩვენ ეს გვყოფნის. მეტი არც ვართ.
მეც სწორედ მსგავსი სიბრძნეებით ვისულელებდი
ჩემს გულს, მაგრამ გაიწელა –
ეს ჟამი ქვების შეგროვების – სწორად ვამბობ? – ჰოდა, ეს ჟამი
შეგროვილია ყველა ლოდი და ყველა კენჭი,
ალბათ ყველაზე მსუბუქ კენჭსაც ვერ გადავაცდენ,
განძრევისაც კი მეშინია – შეიძლება ჩამოიშალონ
ეს ჩემი წლობით ნაგროვები მეტყველი ქვები
და ყველა ქვას სათითაოდ ვათვალიერებ;
Last edited by Admin on Mon Dec 25, 2017 12:23 pm; edited 1 time in total
Number of posts : 7132
Subject: Re: ზვიად რატიანი    Sun Dec 14, 2008 10:24 pm
მიმღერე შენი უკუღმართი იავნანა, შვების სიმღერა
მათთვის, ვინც მხოლოდ დილისპირზე ბრუნდება სახლში
და ვიდრე ღამე მზის სხივებით არ აიმღვრევა -
ვერ შელევია მის წმინდა და სევდიან ნახშირს.
ვინც უკეთესი ვერაფერი ვერ შეძლო, ვიდრე
ღამის ხიდიდან ჯოჯოხეთში ვარდნაა; და ვინც
მზის პირველ სხივებს, როგორც ფილმის მოსაწყენ ტიტრებს,
ისე აჰყურებს. ვისაც სძულს და ვერა თმობს მაინც
თუნდაც ერთ წარსულს, უმაჯინჯესს. ჰოდა მიმღერე
შენი ხმამწარე იავნანა - მათთვის, ვინც ღმერთზე
მხოლოდ ის იცის, რომ ახლოა, და ვერ იყენებს
მისკენ მიმავალ ვერცერთ რწმენას, არადა ეძებს.
მიმღერე შენი იავნანა, მიმღერე შენი
კანონგარეშე იავნანა მათთვის, ვინც ახლა
ღამენათევი და ნათრევი მიიწევს ქშენით
ცივი სახლისაკენ; იმისაკენ, რასაც ჯერ სახლად
ნათლავს და სჯერა, რომ იქ მაინც დახვდება სითბო,
რომელიც თუნდაც მხოლოდ სხეულს ჭირდება ჯერაც;
სჯერა, რომ სიკვდილს და სიყვარულს რაც უფრო ითმენ,
მით უფრო მშვიდად დაიძინებ. რატომღაც სჯერა.
(იმღერე მისთვის, ვინც თავისი ნახა საფლავი
და თითქმის გული აუჩუყა წარწერამ ნიშში.
სახლებს ანგრევენ, ზღვებს აშრობენ, ტყეებს კაფავენ,
მან კი ვერაფრით მოიკვეთა სიკვდილის შიში.)
მიმღერე შენი იავნანა, შვების სიმღერა
მისთვის, ვინც ლიფტის წითელ ღილაკს დილითღა აჭერს
და მერე სამჯერ წარმოიდგენს, როგორ იღება
ლიფტის კარი დ ვიღაც როგორ დაახლის სამჯერ
სახეში ტყვიას. ვინც საკუთარ გასისხლულ სახეს
და აყმუვლებულ ჭირისუფალ ძაღლებსღა ფიქრობს,
როცა კანკალით დილისპირზე სახლის კარს აღებს
და გაუხდელად მიეგდება; და რათა იკლოს
ძილგამძლე ფიქრმა, ყვავილს ხატავს ბალიშზე თითით
ან წარმოიდგენს, რომ დალია აბი საძილე,
ან თავზე საბანს წაიფარებს, ან კიდევ ითვლის,
ან ცდილობს, თავი მოუყაროს ლექსის ნაწილებს
და გრძნობს, რომ სისხლი თვალებიდან აღარ იღვრება.
აღარც ცრემლები. მხოლოდ შიში, დაღლა და შიში.
მიმღერე შენი უკუღმართი იავნანა, შვების სიმღერა
მათთვის, ვინც მხოლოდ დილისპირზე ეფლობა ძილში.
zviad ratiani - dilis simghera
Last edited by Admin on Fri Feb 22, 2019 10:31 pm; edited 1 time in total
Number of posts : 648
Subject: Re: ზვიად რატიანი    Mon Dec 15, 2008 7:31 pm
მანდ არა, ქვემოთ, ფურცელზე წერე,
რომ შენ თვითონ ხარ საკუთარი თავის სამშობლო
და რომ წმინდაა შენი გული.
ნუ დაუცდი შთაგონებას, თამამად წერე
და თქვი, რომ ჩაწვდი საიდუმლოს -
Schreib, was dir keiner glauben wird,
schreib, als wäre nichts passiert, schreib
über Geister, an deren Existenz
du auch nicht geglaubt hättest, doch.
Schreib, was dir niemand verzeihen wird.
Nein, nicht dort unten, auf das Blatt schreib
dass du dir selbst deine Heimat bist
und dass rein ist dein Herz.
Schreib, wofür man dich auslachen wird.
Warte nicht auf Begeisterung, schreib hemmungslos
über die alltägliche ungerechte Niedertracht
und über deinen kreuzverwerflichen Glauben.
Was noch? Schreib auch über die Liebe
und sag, dass du das Geheimnis erfuhrst –
dass Gedichte vor der Liebe geschrieben
und nach der Liebe gelesen werden.
Aus dem Georgischen übersetzt von Tengis Chatschapuridse
Number of posts : 648
Subject: Re: ზვიად რატიანი    Mon Dec 15, 2008 7:36 pm
ჩვენ ხომ აქ ვმდგარვართ.ჩვენ ხომ აქ დიდხანს
(ჩვენ ხომ აქ ზოგჯერ, ჩვენ ხომ აქ ვითომ)
ოდესღაც ვმდგარვართ. თუ ვინმემ გკითხა,
თქვი, რომ ვიდექით ,და თხოვე, თქვითო
ყველასთან, ყველგან, რომ ჩვენ აქ ვმდგარვართ,
რომ ჩვენ აქ დიდხანს, ვითომ და ზოგჯერ
ვმდგარვართ ხეებად, მერე კი გვალვამ
მაგრამ ჩვენ ვმდგარვართ - აქ, ამ მინდორში
ორი ხე, ერთად. მერე კი მეხი
ზამთრის ყინვაში. ან კიდევ ხერხით
როგორ ჩაუწვა ხორხი ჩვენი სიტყვების ჭვარტლმა,
და დაიჩხავლა, და დაეშვა ქვემოთ, მიწაზე,
და როცა ხალხი დაინახა, უმატა ჭარტალს:
"ესენი იდგნენ, ორი ხე, ერთად,
ესენი მოჭრეს, ერთად, ორი ხე,
ესენი დაწვეს. და ახლა ყელთან
ამათი ჭვარტლის ყლაპვისაგან. და მსურს მოგიყვეთ
იმის შესახებ, თუ რად იქცნენ მას მერე, როცა
მოჭრეს და დაწვეს (სხვათაშორის, ორივე ლოცვავს
იმ დღეს, როდესაც მოჭრეს, დაწვეს) ისინი ახლა
აქვე ცხოვრობენ, თქვენს ქალაქში, თქვენსავით ხალხად
იწოდებიან; და თქვენსავით ისწავლეს კოცნაც,
საჭმლის კეთებაც, ფულის დათვლაც, ბუზების ხოცვაც,
ხოლო მე, ყვავი, ვიწოდები აწ უკვე ლექსად
და ყველას, თუკი მოისურვებთ, ჩემს ფრთებზე შეგსვამთ -
გადავევლებით მრავალ ქალაქს, მდინარეს, ფერდობს,
ბოლოს მიგაფრენთ იმ მინდორთან, სადაც თქვენ ერთ დროს
(სადაც თქვენ დიდხანს, სადაც ვითომ, და სადაც ზოგჯერ)
ორ-ორ ხეობით იდექით და, მერე კი, მოგჭრეს.
Number of posts : 648
Subject: Re: ზვიად რატიანი    Mon Dec 15, 2008 7:43 pm
ჩვენ, ვინც არასდროს გამოვალთ გარეთ
და ხმას არასდროს შევუერთებთ მშიერ რაინდებს,
არც საპროტესტო წერილებზე მივაწერთ გვარებს
და სხვებსაც, თუკი დაგვიჯერეს, გამოვარიდებთ
ასეთ საქმეებს, დიდ საქმეებს. საკუთარ წვენში
ვინც ვიხარშებით, და ხანდახან თუკი ხმამაღლა
რამე დაგვცდება – მხოლოდ ვიწრო, შინაურ წრეში,
და ისიც მაშინ, თუ სასმელმა გაგვაამაყა.
– ჩვენ, ვნც არასდროს ავტუზულვართ ჩარაზულ კართან
და თუ შევდივართ, იქ შევდივართ, სადაც გვიშვებენ.
ვინც ვკეტავთ ფანჯრებს და სასწრაფოდ ვაფარებთ ფარდას,
როცა ქუჩიდან განწირული ისმის მიშველეთ.
ვინც დიდხანს არვის ვუჩერდებით სალაპარაკოდ,
განსაკუთრებით – თუკი სურვილს თვითონ იჩენენ.
ვინც არა მხოლოდ წაკითხულს და სხვისგან განაგონს,
ჩვენივე თვალით ნანახსაც კი ვეღარ ვიჯერებთ.
– ჩვენ, ვინც არასდროს ვეზიდებით სხვების ჩემოდნებს.
არც სხვას დავიხმართ; მითუმეტეს – თუა ნაცნობი.
ვინც მუდამ ვცდილობთ, არავისგან გავირჩეოდეთ
არც სისუსტით და, მთავარია, არც ვაჟკაცობით.
– ვინც ახალ ამბებს დაბალ ხმაზე ვუსმენთ ყოველთვის,
რომ მეზობელმა არ გაიგოს, ქვეყნის ავ-კარგი
ჩვენც რომ გვადარდებს. და როდესაც იქ უცხოეთის
უფრო სწორად კი – დასამალი, არაფერია,
და ვაღებთ ფანჯრებს. ვინც ვიცინით, როცა მღერიან,
და მაშინ ვმღერით, როცა ირგვლივ ყველა სლუკუნებს.
– შვილო, განა ჩვენ გაჩენიდან ასე ვიყავით!
დედის მუცლიდან, აკვნიდანვე კი არ შეგვახმა
შუშის თვალებით გაწყობილი ცვილის ნიღაბი;
შენ ეს თვალები ოცი წლის წინ უნდა გენახა –
დროშების ქარში, ბნელ ქუჩებში, როდესაც ქშენით
ხმის ჩახლეჩამდე გავყვიროდით: ენა, მამული,
შენი ბრალია ყველაფერი! ჩვენს ცას, მხიარულს,
შენ წააფარე შენი შავი ჩოხის კალთები
ჩვენ ვიწამეთ და გვიხაროდა, როგორ ვმრავლდებით,
როგორ ვიჩოქებთ სველ ასფალტზე, როგორ ვსისინებთ,
დარწმუნებულნი, რომ ვლოცულობთ. ჩვენი ლოცვები
არ დარჩენილან უპასუხოდ – მალე ისმინეს,
ანუ მალევე დავაჩერდით ტყვიით მოცელილ
ჭაბუკს, რომელიც იცინოდა... პირველს... მეასეს...
და ჯერ ვინატრეთ მათი ბედი, მერე შევცვივდით
და რადგან უკვე ვეღარაფერს ვეღარ შევცვლიდით,
ყველა ოცნება. საკუთარ თავს სიტყვა მივეცით,
ამ დაცინვისთვის: ისარგებლა ჩვენი სიბეცით
და ჩვენი ხელით მოინდომა გამოსაშვები,
გადახალისდა მისი მიწა მკვდარი ბავშვებით,
ცრემლით განელდა მისი წყლები, რადგან ატირდა
ყველა, – ჩვენს გარდა, – ჩვენი ხვედრი ბევრად მძიმეა,
რადგან იმ ბავშვებს ყოველ ღამით გვერდით ვუწვებით
და ასე ვხდებით უკვდავები.
ეს ჩვენ დავღუპეთ საქართველო ჩვენი გულწრფელი
და საზეპირო სიყვარულით. როგორ ვუმზერდით,
როგორი რწმენით, რამდენიმე წამებულ შეშლილს,
რომლებსაც ფრთებით შეენიღბათ ხმელი კუზები,
ხოლო წვერებით – თითო წყვილი ელვარე ეშვი.
ისინი მოკვდნენ. საზეიმოდ. თითმის ელოდნენ
და ბოლოს მისცეს უხილავი ჩვენთვის ნიშანი___
უცებ იფეთქეს და აალდნენ, ჩვენ კი ვმღეროდით.
ბოლოს გავხვეტეთ მათი ფერფლი, და დავიშალეთ.
– და ჩვენ არასდროს გამოვალთ გარეთ,
ხმას აღარასდროს შევუერთებთ შეშლილ ფანტომებს,
მთელ უკვდავებას მრავლისმეტყველ დუმილში გავლევთ
და არსად, გარდა სიზმრებისა, კვალს არ დავტოვებთ.
ხოლო სიზმრებში – იქ ვერასდროს თავს ვერ დავაღწევთ
იმ წლებს, იმ გვამებს, იმ სამშობლოს, სადაც უწყვეტად
ახალი სისხლი, თბილი სისხლი, წვეთავს ტალახზე,
სადაც შვილები მოკლულ მამებს გვერდით უსხედან
და აღვიძებენ. იმ სიზმრებში ისევ განგაშის
მჭახე და სისხლის გამყინავი რეკენ ზარები
და ისევ, პალტოს საყელოში, როგორც სანგარში,
თავჩარგულები, ბნელ ქუჩებში მივიპარებით
და ვცდილობთ, დროზე გავერიდოთ ქალაქს ნაომარს,
ფრთხილად ვაბიჯებთ იქ მიმოყრილ შავ-თეთრ ბიჭუნებს;
უკნიდან ვიღაც გამუდმებით ყვირის
ჩვენ კი ჩუმად ვართ. ისევ ყვირის. ისევ სიჩუმე.
Number of posts : 648
Registration date : 17.11.08
Subject: Re: ზვიად რატიანი    Mon Dec 15, 2008 7:43 pm
ДByязычHый pekBиeM для cпaceHHыx. Ha TpeTbeM, pycckoM
BoT и oHи, плoxиe дHи. Bcю Hoчb бoMбили ropoд
и Hekyдa былo бeжaTb. Korдa paccBeлo,
rpoMы пpиTиxли. Я пoдkpaлcя k okHy –
B kpиBыx лyчax paccBeTa kaчaлиcb
Boзpocшиe Haд ropoдoM зa пapy чacoB
rиraHTckиe дepeBbя дыMa, BцeпиBшиecя
Bce eщe пылaющиMи kopHяMи orHя
B cпящиe Teлa, yжe HaBeчHo cпящиe. MHe пoka He дo Hиx,
He дo ckopби; cepдцe пepeпoлHeHo Bepoй,
чTo я и Moи cпaceMcя, чTo cлeдyющий cHapяд пopaзиT
дpyroй дoM, xoTя бы BoH ToT – coceдHий,
a Haш yцeлeeT. CToю y okHa, пpиkoлoB Bзop k Heбy.
Hy koHeчHo жe, k Heбy. A oTkyдa eщe ждaTb бeды?
OTkyдa eщe ждaTb cпaceHия? И kyдa eщe
He Ha дoM жe coceдHий,
k okHaM koToporo пoдkpaлиcb yжe люди,
пpиkoлoB Bзopы k Heбy. Иx cepдцa пepeпoлHeHы Bepoй.
ABToпepeBoд c rpyзиHckoro пpи yчacTии ИHHы KyлишoBoй
Number of posts : 648
Registration date : 17.11.08
Subject: Re: ზვიად რატიანი    Mon Dec 15, 2008 7:44 pm
ჩვენ ხომ აქ ვმდგარვართ.ჩვენ ხომ აქ დიდხანს
(ჩვენ ხომ აქ ზოგჯერ, ჩვენ ხომ აქ ვითომ)
ოდესღაც ვმდგარვართ. თუ ვინმემ გკითხა,
თქვი, რომ ვიდექით ,და თხოვე, თქვითო
ყველასთან, ყველგან, რომ ჩვენ აქ ვმდგარვართ,
რომ ჩვენ აქ დიდხანს, ვითომ და ზოგჯერ
ვმდგარვართ ხეებად, მერე კი გვალვამ
დაგვახმო ანდა, უბრალოდ, მოგვჭრეს.
მაგრამ ჩვენ ვმდგარვართ - აქ, ამ მინდორში
ორი ხე, ერთად. მერე კი მეხი
დაგვეცა ციდან. ან გავითოშეთ
ზამთრის ყინვაში. ან კიდევ ხერხით
სიმლაშე ჩვენი სიყვარულის...იგრძნო იმწამსვე,
როგორ ჩაუწვა ხორხი ჩვენი სიტყვების ჭვარტლმა,
და დაიჩხავლა, და დაეშვა ქვემოთ, მიწაზე,
და როცა ხალხი დაინახა, უმატა ჭარტალს:
"ესენი იდგნენ, ორი ხე, ერთად,
ესენი მოჭრეს, ერთად, ორი ხე,
ესენი დაწვეს. და ახლა ყელთან
ამათი ჭვარტლის ყლაპვისაგან. და მსურს მოგიყვეთ
იმის შესახებ, თუ რად იქცნენ მას მერე, როცა
მოჭრეს და დაწვეს (სხვათაშორის, ორივე ლოცვავს
იმ დღეს, როდესაც მოჭრეს, დაწვეს) ისინი ახლა
აქვე ცხოვრობენ, თქვენს ქალაქში, თქვენსავით ხალხად
იწოდებიან; და თქვენსავით ისწავლეს კოცნაც,
საჭმლის კეთებაც, ფულის დათვლაც, ბუზების ხოცვაც,
ხოლო მე, ყვავი, ვიწოდები აწ უკვე ლექსად
და ყველას, თუკი მოისურვებთ, ჩემს ფრთებზე შეგსვამთ -
გადავევლებით მრავალ ქალაქს, მდინარეს, ფერდობს,
ბოლოს მიგაფრენთ იმ მინდორთან, სადაც თქვენ ერთ დროს
(სადაც თქვენ დიდხანს, სადაც ვითომ, და სადაც ზოგჯერ)
ორ-ორ ხეობით იდექით და, მერე კი, მოგჭრეს.
Number of posts : 648
Registration date : 17.11.08
Subject: Re: ზვიად რატიანი    Mon Dec 15, 2008 7:45 pm
ადამიანი ფანჯარასთან, გარეთ შემოდგომა
ათიოდ თაობა ჩემი წინაპრების
და ცოტა ნაკლები - შთამომავლების
მე კი არ ვიცი, როგორ ვიცხოვრო,
როგორ ვწერო და როგორ განვიცადო
რომელმაც შეაგროვა ნაწილ-ნაწილ გაბნეული ყოველი ეჭვი
და თქვა: ყველაფერი თავიდან იწყება,
მე შემიძლია საათობით ვიჯდე ფანჯარასთან
და ვგრძნობდე, შეუძლებელია რამეზე წერა.
ჩემო მუდამ ცვალებადო, ჩემო მოუხელთებელო,
ჩემო თითქმის არაჩემო არსებობავ,
მე შემიძლია საათობით ვიჯდე ფანჯარასთან,
მე შემიძლია შემოდგომის დღე იყოს გარეთ,
მე შემიძლია გარეთ თბილოდეს,
მე შემიძლია მოდიოდეს სამი გოგონა,
გული კი გრძნობდეს: მათგან ერთერთი
ჩემი შეყვარებულია, ხოლო მეორე
ჩემი შეყვარებულია, მესამე კი
არ შემეძლოს სხვაგვარად წერა,
არ შემეძლოს სხვაგვარად წერა.
Number of posts : 648
Registration date : 17.11.08
Subject: Re: ზვიად რატიანი    Mon Dec 15, 2008 7:46 pm
y Hac cocToялacb бeceдa c MoлoдыM пoэToM ЗBиaдoM PaTиaHи, и oчeHb иHTepecHa Toчka зpeHия oдHoro из лyчшиx rpyзиHckиx пoэToB пokoлeHия 30-лeTHиx, B чbиx cTиxax BлияHиe Бpoдckoro oщyTиMo и opиrиHaлbHo, yчиTыBaя фakT, чTo cTиxи Ha rpyзиHckoM.
ЗBиaд PaTиaHи: - Ecли и roBopиTb o kakoM-To BлияHии Бpoдckoro, Toлbko oб эcTeTичeckoM, и To дoBoлbHo B peдkиx cлyчaяx. B пepByю oчepeдb, B cTиxax БaTy ДaHeлия, пepeBoдчиka Бpoдckoro (B ero cлyчae эTo BлияHиe MoжHo oxapakTepизoBaTb kak cBoero poдa пoбoчHый эффekT пepeBoдoB). BлияHиe эToй эcTeTиkи Takжe пpocлeжиBaeTcя B kHиre пoэTa AHдpo Бyaчидзe “PaзroBop Bo TbMe”, B HekoTopыx cTиxax Moлoдoro пoэTa PaTи AMarлoбeли [o caMoM PaTиaHи yжe ckaзaлa. – И.K.].
- C kakиMи ocHoBHыMи пpoблeMaMи cTaлkиBaeTcя rpyзиHckий пoэT пpи пepeBoдe Бpoдckoro?
- He Toлbko Tpaдиция rpyзиHckoro cTиxa, Ho и xapakTep caMoro языka coздaюT TpyдHoпpeoдoлиMыe (и To B eдиHичHыx cлyчaяx) пpeпяTcTBия пpи пepeBoдe Бpoдckoro. ПpичиH MHoro, xoTя бы пpeTeHциoзHocTb rpyзиHckoй pифMы пo cpaBHeHию c pycckиM языkoM. CToиT лишb cpифMoBaTb rлaroл c rлaroлoM, и пoлyчaeTcя yжac. ПpoблeMa He Toлbko B pифMoBke rлaroлoB, чTo B rpyзиHckoM yжe He Toлbko дypHoй Bkyc, kak и B pycckoM. ГpyзиHckoe cTиxocлoжeHиe ToHичeckoe – HeT yдapeHия B cлoBax. TpeбyeTcя идeHTичHocTb rлacHыx и MakcиMaлbHaя coзByчHocTb corлacHыx B pифMoBaHHыx cлoBax. HaпpиMep, B rpyзиHckoM HeBoзMoжHы pифMы Haпoдoбиe “coлидapHocTb-блaroдapHocTb”, a TeM бoлee “HaйTи-yйTи”. ГлacHыe B cлoBe, pифMyющeMcя co cлoBoM c O л И д A p H O c T b oбязaTeлbHo дoлжHы быTb | o | и | a | o | , или: H a й T и – | a | й | и|. KpoMe Toro, B rpyзиHckoM MeHbшe pифM, чeM B pycckoM, и B ocHoBHoM, pифMoBka идeT kaTpeHaMи. Takaя cTpoфиka, kak y Бpoдckoro, He xapakTepHa для rpyзиHckoй пoэзии. B ocHoBHoM, rpyзиHckий cTиx (a MoжeT, и MышлeHиe) пo cBoeй пpиpoдe ckлoHeH k cюжeTHocTи, k лorичeckoMy paзBиTию, k cMyTHoMy Haчaлy и oT Hero иcxoдящeMy чeTkoMy koHцy. ГpyзиHckoMy cTиxy “HpaBиTcя” фokycиpoBaTbcя Ha чeM-To oдHoM, Torдa kak y Бpoдckoro kaдpы MeHяюTcя oчeHb быcTpo - лorичeckи, Ho быcTpo; kaждый Tpoп cлишkoM “MHorokoMпoHeHTeH”, oбpaзы yckoлbзaюT из Bидy или BыTecHяюTcя дpyrиMи oбpaзaMи, - и эTo oчeHb He пo-rpyзиHckи. B rpyзиHckoM cTиxe, бoлbшeй чacTbю, дoMиHиpyeT oдиH oбpaз, Bokpyr koToporo Bce и packpyчиBaeTcя, иHaчe roBopя дeйcTByюT цeHTpocTpeMиTeлbHыe cилы.
- Torдa kak oдHиM из rлaBHыx cBoйcTB пoэзии Бpoдckoro яBляeTcя цeHTpoбeжHocTb (“ЦeHTp бoлbшe He дepжиT”, ЙeйTc)...
- ЭTo Toжe coздaeT oпpeдeлeHHыe TpyдHocTи для пepeBoдa. KpoMe Toro, y Бpoдckoro бoлbшyю poлb иrpaeT лaHдшaфT, oпиcaHиe okpyжaющeй cpeды. Бyдb эTo пeйзaжи или koMHaTa, oH пpиxoдиT k чeлoBeky изBHe, чTo пpoTиBopeчиT rpyзиHckoй пoэзии, бoлee opиeHTиpoBaHHoй Ha oпиcaHиe coбcTBeHHыx чyBcTB, a He BHeшHero Mиpa. Для Бpoдckoro rлaBHoe – cцeHa, дekopaции.
- “ЗaHe B TeaTpe зaдHиk/BaжHee, чeM akTep. ПpocTop BaжHeй, чeM BcaдHиk./ПepeдHиx Hor пpocTop He oTличиT oT зaдHиx”...
- CoBepшeHHo BepHo. Бyдb “ПяTaя roдoBщиHa” HaпиcaHa rpyзиHckиM пoэToM, oHa, ckopee Bcero, HaчиHaлacb бы co cлoB “Я Bыpoc B Tex kpaяx, я roBopил “зakypиM”/ иx лyчшeMy пeBцy...”. To ecTb HaчиHaлacb бы c “я”, и He былo бы “пaдyчиx зBeзд” и “лyжи Bo дBope, kak плoщaдb дByx AMepиk”. ДлиHa Haшero Bзrлядa изMepяeTcя paccToяHиeM Meждy rлaзoM и ближaйшeй ropoй. K ToMy жe, oдHи и Te жe cлoBa B pycckoM и rpyзиHckoM иMeюT coBepшeHHo paзHыe эMoциoHaлbHыe Harpyзkи, и He Toлbko cлoBa – дaжe Mыcли; и эTo He cyryбo языkoBaя пpoблeMa, a ckopee reHeTичeckaя. ДoлжHo быTb, Bce дeлo B paзHицe TeMпepaMeHToB, MиpooщyщeHия, чyBcTBиTeлbHыx cTpykTyp. Bcя rpyзиHckaя пoэзия пoroлoBHo koHфeccиoHaлbHaя [ЗBиaд иMeeT B Bидy изHaчaлbHoe зHaчeHиe эToro cлoBa: иcпoBeдaлbHaя, a He пpиoбpeTeHHый пoToM cMыcл иckлючиTeлbHo peлиrиoзHoro TepMиHa – И.K.]. ГpyзиHckий пoэT Hиkorдa из "Я" He BыxoдиT, eMy yдoбHee Mиp BBecTи B ceбя, a He ceбя B Mиp. XapakTep rpyзиHckoй пoэзии, ckopee, иcпoBeдaлbHый и личHocTHый, opиeHTиpoBaHHый Ha koHkpeTHoe "Я". Бpoдckий жe, HecMoTpя Ha Bcю личHocTHocTb cBoeй пoэзии, yMyдpяeTcя идTи BoBHe и He cMoTpeTb Ha Bce c koлokoлbHи coбcTBeHHoro "Я".
- To ecTb пpи пepeBoдe cTиxoTBopeHий Бpoдckoro пpиxoдиTcя пpиcпocaблиBaTbcя k MeTaфизиke иHoro Tипa?
- KoHeчHo. Bce ckaзaHHoe иMeeT oTHoшeHиe Toлbko и Toлbko k пoэTиke Бpoдckoro.
ИHorдa, kak эTo Hи пapaдokcaлbHo, xopoшee зHaHиe pycckoro языka MeшaeT пepeBoдy, пoToMy чTo, Bo-пepBыx, TepяeTcя пoTpeбHocTb B caMoM пepeBoдe, ибo aдekBaTHo BocпpиHиMaeTcя чиTaTeлeM opиrиHaлbHый TekcT; Bo-BTopыx, cлишkoM Bыcok фakTop pиcka для пepeBoдчиka, Tak kak любoй дByязычHый чиTaTeлb MoжeT cpaBHиBaTb (a B Гpyзии любящиe лиTepaTypy, kak пpaBилo, дByязычHы: xopoшo BлaдeюT pycckиM и yжe oBлaдeBaюT aHrлийckиM). To ecTb oHи MoryT чиTaTb лиTepaTypy B opиrиHaлe, и akTyaлbHocTb пepeBoдa B HekoTopoM cMыcлe TepяeTcя. MoжeT, лeT чepeз 20, korдa BыpacTeT coBepшeHHo иHoe пokoлeHиe, зHaющee aHrлийckий лyчшe pycckoro, – a Takaя TeHдeHция yжe HaблюдaeTcя, - пoTpeбHocTb B пepeBoдe pycckoй лиTepaTypы Ha rpyзиHckий BoзpacTeT. Пoka жe чиTaющиe люди Гpyзии He HyждaюTcя B TakoM koличecTBe пepeBoдoB. XoTя caM пpoцecc пepeBoдa иHTepeceH и HeoбxoдиM и для пoэTa, и для чиTaTeля, и для caMoro языka.
Number of posts : 648
Registration date : 17.11.08
Subject: Re: ზვიად რატიანი    Mon Dec 15, 2008 7:47 pm
ადამიანი ფანჯარასთან, გარეთ შემოდგომა
Ein Mensch am Fenster, draußen ist Herbst
Etwa zehn Generationen meiner Vorfahren
und etwas weniger – der Nachkommen
spiegeln sich wahrscheinlich im Blut wider,
aber ich weiß nicht wie ich leben soll,
wie ich beschreiben und wie ich empfinden soll
diesen so gelben Herbst,
der jeden, Teil für Teil zerstreuten Verdacht sammelte
und sagte: alles beginnt von vorn,
wie immer, mit dem Welken.
Einen Guten Herbst wünsche ich.
Ich kann stundenlang am Fenster sitzen
und fühlen, es ist unmöglich über etwas zu schreiben.
Einen Guten Herbst wünsche ich, o mein Leben,
meine immer wechselnde, meine unfassbare,
meine und nicht meine Existenz,
Ich kann stundenlang am Fenster sitzen,
ich kann mir einen Herbsttag draußen vorstellen,
ich kann mir vorstellen dass es draußen warm ist.
Ich kann mir vorstellen, drei Mädchen kommen,
das Herz fühlt jedoch: von ihnen ist eine
meine Geliebte, und die zweite ist
meine Geliebte, die dritte jedoch ist
auch meine Geliebte. Ich kann mir vorstellen,
nicht anders schreiben zu können.
Ich kann mir vorstellen,
einen Guten Herbst wünsche ich,
nicht anders schreiben zu können.
Number of posts : 648
Registration date : 17.11.08
Subject: Re: ზვიად რატიანი    Mon Dec 15, 2008 7:47 pm
გადაარჩიე, და ყველაზე უმწარესი, ძილს რომ გიფრთხობდა,
თვალს რომ ახელდი და ვერავინ ვერ გხედავდა, მე შენს მზერას ვეძებდი უკვე
და საიდუმლო ძაფის ბოლოს ჩემსკენ ვითრევდი,
რომელსაც ცვარი მოჰყვებოდა შენი ფიქრების
და წვეთწვეთობით ავსებდა ჭურჭელს,
სადაც ესვენა უცხოთაგან საიმედოდ დაფარული ჩემი სიტყვები.
და იქ პოვებდი შენს ერთადერთ ნამდვილ სახელს, შენად გაჩენილს,
და საკუთარი თავისაკენ უდრტვინველად მიაბიჯებდი.
მსუბუქად ვცემდი ჩემს უროებს ,მოწკრიალე გრდემლკადონზე შენი სიჩუმის
და შენსკენმსწრაფი ჩემი სმენა
კვდებოდა და გეხვეოდა მკვდარი ხმლებით,
მერე კი, ერთად მიმავალნი, საღამოს ვკვეთდით.
zähle,was bitter war und dich wachhielt,
Ich suchte dein Aug,als du´s aufschlugst und niemand dich ansah,
ich spann jenen heimlichen Faden,
an dem der Tau,den du dachtest,
hinunterglitt zu den Krügen,
die ein Spruch,der zu niemandes Herz fand,behütet.
Dort erst tratest du ganz in den Namen,der dein ist,
schrittest du sicheren Fußes zu dir,
schwangen die Hämmer frei im Glockenstuhl deines Schweigens,
stieß das Erlauschte zu dir,
legte das Tote den Arm auch um dich,
und ihr ginget selbdritt durch den Abend.
Zähle mich zu den Mandeln.
Number of posts : 648
Registration date : 17.11.08
Subject: Re: ზვიად რატიანი    Mon Dec 15, 2008 7:49 pm
როცა სულ რაღაც ოციოდ წუთით აგვიანებდა ფოსტალიონი ახალთახალი პრესის მოტანას, ისინი ბრაზობდნენ.
ისინი გულს დებდნენ დროებით გამწვანებულ ცისფერ ეკრანებში და ხტოდნენ, ხტოდნენ ჭეშმარიტი სიხარულით, როცა მშობლიური საფეხბურთო კლუბის ფორვარდი ამ გულს მეტოქის კარში ათავსებდა.
ზამთრისდილაობით ისინი ქოქავდნენ გათოშილ მანქანებს და მოტორის გახურებამდე მოთმინებით აბოლებდნენ პირველ ღერ კოსმოსს, ზაფხულობით კი იმავე მანქანებს საბარგულებს ადგამდნენ თავზე და ძვირფას ცოლ–შვილს არიდებდნენ დახრუკულ ქალაქს.
ისინი ტკბილად მეგობრობდნენ ტკბილ მეგობრებთან და სუფრის თავში ამაყად მსხდომნი, იმავდროულად ღირსეულად ისხდნენ ხელფასზე.
ისინი აწყობდნენ ლამაზ საღამოებს.
ისინი აწყობდნენ ძნელზე ძნელ საქმეებს.
ისინი აწყობდნენ მზრუნველ ხელისგულებს საყვარელი შვილების მხრებზე და აწყობდნენ, უსასრულოდ აწყობდნენ გეგმებს.
მაგრამ ხორცი, ამ გეგმებს რომ უნდა შეესხა, გამოდგა მოწამლული –
საწყალი მამები, რომელთაც ეყოთ თავხედობა დარჩენილიყვნენ ისეთებად, როგორებადაც თავისთავი წარმოედგინათ,
და როცა ირგვლივ ყველაფერი შეცვლილია,
ისინი, ისევ ისეთები, ყანყალებენ ავტობუსებში, რომლებსაც შეუცვალეს ნომრები;
ჭუჭყიანი მინებიდან გაჰყურებენ ქუჩებს, რომლებსაც შეუცვალეს სახელები;
იხდიან მგზავრობის საფასურს – ფულს, რომელსაც შეუცვალეს ფორმა და ფერი
და სამსახურებში, რომლებსაც სახეები (კერძოდ, პროფილები) შეუცვალეს, მთელ თავის მუშა–ენერგიას დროის კვლას ახმარენ, რომელსაც, ზღაპრული ურჩხულივით, ახალ–ახალი თავები ამოსდის მოჭრილთა ნაცვლად და რომელმაც, მამების გარდა, არაფრის შეცვლა არ დაიზარა.
და ახლა, როცა ყველაფერი შეცვლილია,
ისინი, ისევ ისეთები, როგორც წლების წინ, და კიდევ უფრო ისეთები, ვიდრე წლების წინ,
ჯიბეებში ხელებჩაწყობილნი, სახლებისაკენ მოაბიჯებენ,
ისევ იმგვარად ჩაცმულები, როგორც მაშინ – წლების წინ,
იმდროინდელი შარვლებით და სვიტრებით და ფეხსაცმელებით,
რომლებიც ისეთი გამძლენი გამოდგნენ, თითქოს პლასტმასის მანეკენებს ცმოდეთ ამდენხანს და არა იმათ მძიმე სხეულებს.
მოაბიჯებენ სახლებისკენ ჩვენი მამები,
სხვადასხვაგვარი სახლებისკენ, სხვადასხვაგვარი ნაბიჯებით,
და საერთოდაც – სხვადასხვაგვარები,
და მხოლოდ მზერა, მზერა დასჩემდათ ბოლო დროს საერთო,
როგორც ცხოველებს, სხვადასხვა ჯიშის და ზომის და ღირსების ცხოველებს ჩვევიათ, როცა პირველად მოხვდებიან ზოოპარკში, ვიდრე გალიებს მზერას შეაჩვევენ;
როცა ვეფხვსაც და კურდღელსაც, გველსაც, თუთიყუშსაც, ერთნაირად უელმდებათ გამოხედვა
და ერთნაირად ეშინია ვეფხვსაც, კურდღელსაც...
და როგორც ისინი ვერ აღიქვამენ გალიის გისოსებს,
ისე მამებიც, ჩვენი მამებიც, ყველაფერს ხსნიან სიზმრის ლოგიკით და ასე, მშვიდად, თითქმის ამაყად, ნიშნისმოგებით მოელიან გამოღვიძებას.
მაგრამ სიზმრისთვის სულერთია, მამაპაპური ძილისათვის მოემზადე თუ მხოლოდ თვალის მოტყუება მოიწადინე,
მისთვის მთავარია, უბრალოდ, გეძინოს
და რაკი დაიწყო, გრძელდება სიზმარი,
და არც ის ადარდებს, თუ მომართული მაღვიძარა სადაცაა აწკრიალდება.
და წვანან მამები, სიბნელეში, პირით – კედლისკენ,
ჩამშვიდებულები – ფხიზელი ძილის წინ,
და ვეღარ ბედავენ იფიქრონ წარსულზე,
რომელიც ასე, ძილისწინობით, წაღმა–უკუღმა იმდენჯერ ფურცლეს, რომ გაეცრიცა ყოველი გვერდი და არაფერი თითქმის აღარ ჩანს –
ერთი წაკითხვა დარჩა მხოლოდ, ერთი მოყოლა,
ოღონდ ის ერთი – მათ აღარ ეკუთვნის,
ოღონდ ის ერთი – უნდა შეინახონ:
შვილიშვილებისთვის, და იმ მომავლისთვის, რომელიც, წარსულის არ იყოს, აღარ ჩანს.
და წვანან მამები, სიბნელეში, პირით – კედლისკენ,
რომელსაც უკვე, რახანია, რაც ყურები ჩამოახიეს
და თქვან – რაც უნდათ,
ვინც უნდათ – აგინონ,
ამოანთხიონ მთელი ბოღმა – აღარა აქვთ კედლებს ყურები!
მაგრამ არა, ისევ ჩუმად წვანან მამები,
პირით კედლისკენ, სიბნელეში, გატრუნულები,
და ვეღარ ბედავენ იფიქრონ წარსულზე,
როცა მათი საქმეები, სურვილები, საზრუნავები
შეუფერხებლად მოძრაობდნენ საათის ისრის მიმართულებით
და როგორც ვალმოხდილი დეკორაციები, სპექტაკლის შემდეგ, სცენის სიღმისკენ –
საწოლებისკენ ისე მშვიდად მიირწეოდნენ;
როცა იწვნენ, სიჩუმეში, პირით – ხვალისკენ
და კალენდარული ძილით იძინებდნენ.
მაგრამ ახლა, როცა ყველაფერი შეცვლილია,
როცა უკვე ყველაფერი იმდენად შეცლილია, რომ ხსოვნამ შეიძინა ახალი თვისება – თვითირონია,
როცა დროის და ფულის კურსი ერთმანეთს დაემთხვა,
როცა მრავალჭირნახულმა სამშობლომ მეიმდენე გასაჭირი გადაიტანა, რომ გადატანითი მნიშვნელობა შეიძინა სიტყვა „სამშობლომ“,
როცა საეჭვოდ დაჭკვიანდნენ ზოგიერთები, რამაც გაზარდა უეჭველი გიჟების რიცხვი,
როცა ყველამ და ყველაფერმა დაიკავა თავისი ადგილი, რომელიც სხვისი იყო და როცა ყოველგვარი წარსული, განსაკუთრებით – უზრუნველი, საბოლოოდ ჩამოყალიბდა, როგორც დროის მეეექვსე გრძნობა,
ვხედავთ ჩვენ მათ, ჩვენს მამებს, რომელთაც ეყოთ თავხედობა დარჩენილიყვნენ ისეთებად, როგორებადაც თავისთავი წარმოედგინათ, და უპასუხოდ გადაყლაპეს ყველა საყვედური, რომელიც ვუთხარით,
რომ თურმე ერის საკეთილდღეოდ შუბლით კედლები უნდა ენგრიათ,
რომ თურმე მუხლზე დაცემულებს უნდა ეხეხათ ეკლესიები,
რომ თურმე უნდა ყოფილიყვნენ მღაღადებელნი წალკოტსა შინა
და თანაც ჩვენთვის, თუკი ჩვენი დროც დარჩებოდათ, ჯანსაღი სექსის საფუძვლებზეც უნდა ეამბნათ,
და კიდევ ბევრი სისაძაგლე როცა ვუთხარით, მათ რატომრაც ითაკილეს შეპასუხება
და ახლა, როცა უკვე ყველაფერი უნუგეშოდ შეცვლილია,
როცა უგზოუკვლოდ გადაიკარგნენ ფოსტალიონები თავთავიანთი გაზეთებით,
როცა დაუდგენელ ვითარებაში აორთქლდა მშობლიური საფეხბურთო კლუბი თავისი ფორვარდით,
როცა გაყიდული მანქანის მოსაგონებლად შემორჩნენ მხოლოდ ჟანგიანი საბარგულები,
როცა დახლებიდან უგზოუკვლოდ დაიკარგა თამბაქო კოსმოსი
და როცა ტკბილი მეგობრებიც მიმოფანტა მწარე ცხოვრებამ –
დაიჩაგრნენ, დაიჩაგრნენ ჩვენი მამები,
და დაიჩაგრნენ, რადგან იყვნენ ჩვენი მამები,
ჩვენი მამები – და არა ნავთობის,
ჩვენი – და არა თამბაქოს მამები,
და არა ტრიბუნის, და არა ეკრანის, და არა ომის და ტურიზმის მამები;
რადგან არასდროს უცხოვრიათ პრესის ფურცლებზე, ხალხის გულებში, ქვის ობელისკებზე,
არამედ ცხოვრობდნენ, უბრალოდ, სახლებში,
ჩვენს მყუდრო სახლებში –
და ცოცხლობს იმედი, როგორც გადაბრუნებული ხოჭო,
რომელიც ვერ ხვდება, რომ არის ასეთი – გადაბრუნებული,
და გამწარებით იქნევს ფეხებს: უაზროდ, ჰაერში.
და ენაცვლებიან ერთმანეთს დღეები, როგორც გასაფერადებელი რვეულის ფურცლები,
და დგანან მამები – ოთახებში, ქუჩებში, ტრანსპორტში,
და როგორც ჯიუტი ბავშვები, ჯიუტად იცდიან,
როდის გამოჩნდება სადღაც მიკარგული, სადღაც უადგილოდ დადებული,
Number of posts : 648
Registration date : 17.11.08
Subject: Re: ზვიად რატიანი    Mon Dec 15, 2008 7:49 pm
ჩვენ აქ ვწვალობდეთ, ვბერდებოდეთ,
შენ კი იყო მუდამ უცვლელი
და მოწყალე. ჩვენ არასდროს გვქონდეს უფლება
ეჭვი შევიტანოთ შენს მოწყალებაში,
არსებობაზე – ლაპარაკიც ზედმეტია. სწორადაც იქცევი,
რომ ასე ადვილად არ გვითმობ ჩვენს თავს,
რომ გვახვეწნინებ ჩვენივე სხეულებს,
ჩვენს შიშველ და სასაცილო, მოუქნელ სხეულებს,
და არასოდეს გვიტოვებ დროს
ავიდეთ და მივალაგოთ ჩვენი საფლავები,
ჩვენ ხომ ჩვენივე სიცოცხლეც კი არ მოგვენდობა,
სიკვდილი კი – მითუმეტეს; მაგრამ რა ვუყოთ სიზმრებს,
აქ კი, ჩვენს დროში, მათი ატანა შეუძლებელია,
ცხადიც გეყოფა, რომ დაგვცინო. სახლში ვბრუნდებოდი
და შორიდანვე დავინახე რუხი ბოლი,
და რაც უფრო მივუახლოვდი,
ჩემი სახლი იწვის. გამოღვიძებულმა,
ცივი ოფლით დანამული ბაგეებით
და გულს, ჯერაც აჩქარებულს,
რადგან მხოლოდ სიზმრით დამსაჯე.
ასე გამომტყუე რამდენი მადლობა. მაგრამ ეს – ბოლოა.
ესეც ბოლოა, როგორც გუშინ,
როცა ლიფტში პირჯვარს ვიწერდი
დაბნეული – რომ მე მართლა პირჯვარს ვიწერდი
და ბედნიერი – რომ ის ბიჭი დამხვდა ცოცხალი,
მე კი, ვიდრე მოვძებნიდი,
რა სიმწარე აღარ ვიფიქრე.
ის კი დამხვდა მხიარული, მთვრალი, ცოცხალი
და გამიღიმა. შიშველ ტანზე ეცვა ქურთუკი,
რადგან ჯემპრი და მაისური თურმე ჩხუბში შემოახიეს,
შემდეგ კი ლიფტში ვიდექი და პირჯვარს ვიწერდი
და უეცრად გონს მოვეგე. მეც გამეცინა
და მომეჩვენა, შენც დამცინე. შენი არ ვიცი,
მე კი ჩემს ხელზე გამეცინა,
პირჯვრის წერისას გაქვავებულ ხელის მტევანზე
და იმაზეც, რომ ის ლიფტიც კი
ზემოდან ქვემოთ ეშვებოდა. ახლა მჭირდები,
რადგან ცხოვრება ბავშვობა და სიბერეა,
რადგან ყველაზე საზარელი მათშორის გზაა,
რადგან მეც მიჭირს შუაგზაზე,
სადაც ამდენი საცდურია –
საქმეც გვინდა, სიყვარულიც, ძილიც, წუწუნიც,
შენ კი არ გინდა დაგვენახო. მეორდება ჩემი სიზმარი,
მერამდენედ მესიზმრება ჩემი თავი
და თუმც არ მჯერა საკუთარი წინათგრძნობების,
თუმცა სიზმრები არასოდეს მიცხადდებოდნენ,
გამოღვიძებულს, ისევ შენკენ გამექცა ფიქრი,
რადგან, თუ სადმე მეჩვენები,
იქ მირჩევნია, იმ სიზმარში: სიზმრის მიწურულს
მოულოდნელად რომ ჩაჭიდო ჩემი ეტლის სახელურს ხელი
და ვიდრე გონზე მოვეგები,
და დაგინახო ჩემს ზურგსუკან ბინდბუნდში მდგომი;
დაგინახო და დაგიჯერო. თუკი სადმე, ისევ სიზმარში,
თან სიზმარში და თან სარკეში,
ალბათ იქ თუ დაგიჯერებდი,
მისვენებული ინვალიდის მოხდენილ ეტლში,
და არ მოგთხოვდი სხვა სასწაულს, ვთქვათ, განკურნებას;
ოღონდ თვითონაც ნუ დამაფრთხობ
და ნუ მომთხოვ ყველაფერს ერთად:
დღეს დამავალე, შევიყვარო მტერი ჩემი
და თანდათან გამირთულე მოთხოვნები. არ გამოვრიცხავ,
რომ ბოლოს გახდე ისე ცხადი და უეჭველი,
როგორც ცხადია, რომ ეს ლექსი – არ არის ლექსი
და ის, რაც არის, აქ არ მთავრდება.
ახლა რომშიც წამიყვანე, ვეუბნები ჩემ ცხოვრებას,
ალბათ ბოლომდე არ მჯეროდა, რომ სამყარო მართლა არსებობს,
რომ ის ქვეყნები, ქალაქები, ჩანჩქერები, კუნძულები
და როცა ერთხელ, ორჯერ, მესამედ
თვითონ აღმოვჩნდი ისე სხვაგან, როგორც არასდროს,
უხხერხულობა, გაწბილება, ყველაფერი ერთად ვიგრძენი,
გაწბილება ორივეთი, სამყაროთიც, ჩემი თავითაც,
მაგრამ უფრო – სამყაროთი, რადგან მისგან მეტს მოველოდი.
ის კი აღმოჩნდა ისეთი და სწორედ ისეთი,
როგორიც უნდა ყოფილიყო. თანაც –
რაც მეტს ნახავ, მით ნაკლები გეხსომება,
რომელიც მისი მაგიდისკენ მოირწევა საფერფლით ხელში
და არ არის გამჭვირვალე. მე ვაფხიზლებ საკუთარ თავს: შეჩერდი, დაფიქრდი,
ეს ყველაფერი მირაჟია! ის კი იცინის
და ნეტარებით ეწაფება ზომიერად ქაფმოდებულ ქარვისფერ სითხეს,
რომელიც არის ისეთი და სწორედ ისეთი,
როგორიც ლუდი უნდა იყოს. ყველაფერი არის ისეთი,
როგორიც არის. ყველაფერი მართლა არსებობს.
მათშორის – რომიც. უკვე მჯერა. და თუ ასეა,
ახლა რომშიც წამიყვანე, ვეუბნები მთელ სამყაროს,
მე კი, აეროპორტიდან მობრუნებული,
კმაყოფილი ჩემი თავით – რომ გავაცილე,
ავტობუსის გრილ მინაზე შუბლმიდებული,
მონუსხული გავყურებდი ნაადრევი დილის მზეში გათქვეფილ თბილისს
და საკუთარ თავს დაბრუნებას ვათამაშებდი:
თითქოს წლების წინ დაკარგული
და სამყაროშემოვლილი, როგორც იქნა, სახლში ვბრუნდები
და სიყვარულით შევყურებდი ყველა ხეს და სახლს და ფანჯარას
და ყველა გამვლელს. ეს არ იყო ცუდი თამაში.
ყოველთვის სხვები ბრუნდებოდნენ. მე ვხვდებოდი აეროპორტში
და ვისმენდი მათ მონათხრობ უცნაურ ამბებს
უცხო ქვეყნებზე, ქალაქებზე, ჩანჩქერებზე, კუნძულებზე,
და მჯეროდა. არ მჯეროდა.
არ მჯეროდა. ისევ მჯეროდა.
რომ სამყარო მართლა არსებობს
და როცა ერთხელ, როცა ორჯერ, როცა მესამედ
თვითონ აღმოვჩნდი ისე სხვაგან, როგორც არასდროს,
უხერხულობა, გაწბილება, ყველაფერი ერთად ვიგრძენი,
და თან ჩემს თავზე ვბრაზდებოდი,
რომელიც ისე ბუნებრივად, ისე სწრაფად მოერგო სივრცეს,
ისე მოერგო, შეირგო და გაშინაურდა,
თითქოს არასდროს წვეთი ეჭვიც არ გასჩენოდეს,
რომ ის, სამყარო, უსასრულო,
მართლა არსებობს, ვფიქრობდი სტამბოლში.
მართლა არსებობს, ვფიქრობდი ვენაში.
მართლა არსებობს, ვფიქრობ ახლა, გოტებორგის ღია კაფეში
და ნეტარებით ვეწაფები ზომიერად ქაფმოდებულ ქარვისფერ სითხეს,
რომელიც მართლა ზღაპრულია. მართლა როგორ ყვარებიათ
შვედებს სასმელი. მართლა როგორი მშვენიერი გოგოები
ყოლიათ შვედებს. მართლა რამდენი წრფელი მართლა
გროვდება ტვინში. და ყველა მართლა თუკი მართლა,
აკი ყველა გზა რომში მიდის,
Number of posts : 648
Registration date : 17.11.08
Subject: Re: ზვიად რატიანი    Mon Dec 15, 2008 7:50 pm
როდესაც მცივა, მე ბევრად მეტს ვლაპარაკობ, ვიდრე შენ გესმის.
მე მინდა, ვცდილობ, მეტი სიტყვა შემოგაწიო,
რათა შენ, როგორც ბავშვობაში, იატაკზე დაჯდე,
და ჩემი სიტყვებით სახლი ააშენო,
რომელსაც, თუ მოგინდა, თვითონვე დაანგრევ;
რათა შენ, როგორც დიდობაში, ჩემი სიტყვები თაროებზე ჩამოალაგო,
რათა შენ, როგორც სიბერეში, ჩემი სიტყვები ექიმთან წაიღო
და დამშვიდდე, როცა ანალიზის პასუხი გამცნობს,
რომ ამ სიტყვებზე, მართალია, ერთი-ორგან აღინიშნა ნაკბილარები,
მაგრამ ისინი კიდევ დიდხანს გაცოცხლებენო;
რათა შენ, როგორც სიკვდილში, მთელ სამყაროს მიაწერო ჩემი სიტყვები.
როდესაც მცივა, მრავლდებიან ჩემი გულები,
ჩემი სიზმრებით იბერება ყველა ბალიში,
ყველა პოეტი ჩემს ლექსებს დასდევს -
ვინ - პეპლის საჭერით, ვინ - შურდულით, ვინ კიდევ - თოფით,
და ეს არავის უცნაურად არ ეჩვენება,
რადგან არ სმენიათ არცერთი მკვდრისაგან,
როგორც ტოტები ფოთლებისაგან, ჩემი სიტყვები გრძნობებისგან იძარცვებიან
და ჩვენ ერთმანეთს უხერხული პაუზებით ვესაუბრებით,
და შენც ყოველთვის ისეთი ხარ, როგორც ყოველთვის:
სადაც მე და შენ აღარ დავდივართ,
სადაც ძვირფასმა რესტორანმა დაიდო ბინა,
სადაც აღარ სვამენ ჩაის.
როდესაც მცივა, მე შენ მყავხარ; და ასე იქნება მუდამ,
ვიდრე ზამთრობით ბეღურები თბილ ქვეყნებში გადაფრენას დაისწავლი
Number of posts : 648
Registration date : 17.11.08
Subject: Re: ზვიად რატიანი    Mon Dec 15, 2008 7:55 pm
ბოლოს ლექსებიც გაეცალენ ადამიანებს.
შეარჩიეს ძნელი ღამე, ავდრიანი, როცა გარეთ არავინ გადის,
როცა ფანჯრებს არავინ აღებს,
და საიდუმლოდ აიყარა მათი ბანაკი,
და გზადაგზა ივსებოდა მგლოვიარე შენაკადებით.
მგლოვიარენი – რომ ყველაფერი ბოლოს ასე ცუდად დამთავრდა,
გაბნეულებიც – რომ არც ისე ბევრნი გამოდგნენ, მათ რომ ეგონათ,
როგორც ნაშთი ლეგიონის, წაგებული ბრძოლის შემდეგ,
მძიმედ დაუყვნენ ავდრიანი ღამის ველებს შორეული ქვეყნისაკენ,
დროის თვალისგან საიმედოდ მიმალული ქვეყნისაკენ,
საიდანაც სხვადასხვა დროს გამოიტყუეს.
ვერავინ შენიშნა მათი წასვლა, რადგან ღამე იყო.
ვერც მათი არყოფნა შენიშნა ვინმემ,
Number of posts : 648
Registration date : 17.11.08
Subject: Re: ზვიად რატიანი    Mon Dec 15, 2008 7:55 pm
და შენ შეგაძრწუნა შეუჩვეველმა სიმშვიდემ,
დილის ოთახმა, თეთრმა კედლებმა,
საეჭვოა, რომ მოგესწრო ჩემი შეძულება.
ისე მოკვდი, ალბათ გიყვარდი.
იყო სხვა ციდვებიც. უფრო მძიმე. უფრო მსუბუქი.
მძიმეები, რომლებიც არ მახსოვს.
და ალბათ დროა, დავისაჯო მეც.
შენ იწექი საძინებლის კარისკენ ზურგით
და მე, კართან მდგარს, ვერ მხედავდი. შენ კითხულობდი,
მე კი ქეჯნა მახრჩობდა, დედი.
დედი, დახურე ჩემი წიგნი, გადადე სკამზე.
ლამპას გადაწვდი და ჩააქრე.
დაიძინე. არაფერზე იფიქრო, დედი.
არც აქ, დედი, არც ამ წიგნში
და შენ დახურე ჩემი წიგნი, გადადე სკამზე.
ლამპას გადაწვდი და ჩააქრე. შემდეგ ბნელოდა
და ვეღარ მივხვდი - გეძინა თუ ფიქრობდი, დედი.
გამახსენდა, როგორ განვიცდიდი ადრე,
რომ ჩემი ლექსები არ გავდნენ ცხოვრებას.
არავითარი ნიჭი წინათგრძნობის -
რათა იღბლიანად არ მეგრძნო თავი,
სადაც გამუდმებით რაღაც იცვლება.
მაშინ დედაჩემმა ვერ დამინახა.
დამინახა, მაგრამ არ მითხრა.
მე დედაჩემს თვითონ ვუთხარი.
Number of posts : 648
Registration date : 17.11.08
Subject: Re: ზვიად რატიანი    Mon Dec 15, 2008 7:56 pm
ჩავძახო კი არა _
ჩავყმუვლო მინდა შენს თვალებს,
როგორც შვილის მაძებარმა დედამ _ ჭას,
რომელზეც საშინელი ეჭვი აიღო
ან როგორც მგელმა შემოდგომის უმთვარო ღამეს.
საიდან ჩემი სიყვარული, რომ მომენატრო?!!
წყალს კი არ ვითხოვ უდაბნოში _
იმედს _ რომ სადღაც, ჩემს მახლობლად, წყარო მარხია.
გამათბოს კი არა _ შემერგოს მინდა შენი თეთრი მკლავების სიცხე,
როგორც გზის პირას ჩაქოლილ ნადირს
სასოწარკვეთილ ხელებს ვუწვდი გათოშილ ფოთლებს,
რომლებიც შემოსავენ ჩემს სიგიჟეს,
ორი სიჩუმე ერთ ოთახში _ უკვე პოეზიაა.
ფრთხილად. მიაწექი სკამის საზურგეს, არ გაიჭრიალოს.
ეგონოს ოჯახს, თითქოს სამუშაოდ შეიკეტე; ეძინოს ოჯახს.
ფრთხილად გამოაბოლე პირიდან კვამლი, ისე ფრთხილად, თითქოს შიშობდე _
სულიც არ ამოვაყოლოო ჩამშვიდებულმა.
ეგონოს ოჯახს. რაც უნდა, ეგონოს. ხოლო შენ მშვიდად წრუპე ყავა,
ან ჩაი, ან არაყი, ან წყალი, და მშვიდად: ორი სიჩუმე ერთ ოთახში
და უყურე ფურცელს, სუფთას, შენსას, რომელიც არც ისე ღრმაა.
“ვიცი, უშენოდაც ვიცი ყველაფერი”, განიშნებს იგი
და დაუჯერე _ არ შეეხო, არ გააქრო,
როგორც ხავსი და კენჭები გამჭვირვალე წყაროს ფსკერიდან _
არ აამღვრიო. ორი სიჩუმე ერთ ოთახში
ძალიან ლამაზია გერმანულად. დავდებ : )
Wenn mir kalt ist, wachse ich, werde ich endlos
und meine Hände, meine Knie, meine Augen haben keine Zahl mehr
und ich bringe Bewegungen zur Vollendung, von denen mein Leib nicht einmal träumte.
Wenn mir kalt ist, erblindet das Weltall
und ich kann frech starren in blinde Augen,,
Meine Hände jedoch wachsen,
sie sind kalt und sie wachsen,
sie verzweigen sich, wie Strassen,
sie breiten sich aus auf die ganze Stadt, die ganze Heimat, die ganze Erde
Wenn mir kalt ist, laufe ich gleich in die erste Speisehalle,
wo du immer auf mich wartetest, wenn mir kalt war,
Und immer warst du so, wie eine Frau sein sollte, wenn mir kalt ist,
Und dann tranken wir Tee, wir wärmten uns auf,
Durch die beschlagenen Scheiben sah man die Strasse, die fror
und auf ihren Körper wie Gänsehaut gestreut die Autobusse.
Du ahntest manchmal, dass ich leide,
dass meine Hände wachsen, sich verzweigen, sich ausbreiten auf die ganze Erde,
dass meine Augen, meine Knie keine Zahl mehr haben,
Und du sagtest zu mir: Reg dich nicht auf, beruhige dich,
Wir können gewagt miteinander sprechen,
mutig Versprechen geben, leicht Entschuldigungen aussprechen,
Denn, es ist egal, peinliche Pausen werden im Moment des Sprechens
das einzelne Wort austrocknen,
Unser Gesagtes wird auch keine Spur hinterlassen
Und wir können gewagt miteinander sprechen.
Es geht mir gut - sagte ich dir, und meine schlotternden Knie
ließen Felsen, Bauten erzittern.
Ich verstehe - antwortetest du mir, und auf meinen zitternden Händen
konnten sich die Autos, die Bürger nicht mehr halten.
Es wanden sich die in warme Decken eingehüllten Töchter.
Die Verstorbenen sagten die Rückkehr ins Leben ab als einem vergeblichen Traum.
Wir sind immer noch hier,
in einer kühlen Ecke der Speisehalle verkrochen,
Aus einem Glas nippen wir Tee, nach und nach wärmen wir uns auf,
Die peinlichen Pausen dehnen sich,
noch ein bisschen und: Ihre Länge ist nichts im Vergleich zu den Maßen unserer Mundöffnung –
dass sie ein Lächeln zudecken könnten.
Wenn mir kalt ist, spreche ich viel mehr, als du verstehst.
Ich bemühe mich, ich versuche, dir viel mehr Worte zu widmen,
Damit du dich, wie in der Kindheit, auf den Fußboden setzt,
und mit meinen Worten ein Haus bauen mögest,
das du, wenn du plötzlich den Wunsch verspürst, selbst zum Einstürzen bringen wirst;
Damit du, wie im Erwachsenenalter, meine Worte auf die Regale legst,
an den Wänden aufhängen mögest;
Damit du, wie im Alter, meine Worte zum Arzt mitnimmst
und es dich beruhigt, wenn er dir das Ergebnis der Untersuchung bekannt gibt,
dass in diesen Worten, in der Tat, Spuren von ein/zwei Verletzungen zu verzeichnen sind,
sie dich aber trotzdem noch lange Zeit leben lassen;
Damit du, wie im Tod, meine Worte ins ganze Weltall einschreiben mögest.
Wenn mir kalt ist, vermehren sich meine Herzen,
Mit meinen Träumen blähen sich alle Kopfkissen auf,
Alle Dichter verfolgen meine Gedichte –
einer - mit dem Schmetterlingsfangnetz, einer - mit der Schleuder,
wieder einer – mit der Flinte,
Und dies erscheint niemandem merkwürdig,
Weil man noch nie auch nur von einem Toten gehört hat,
der in das Grab eines andern zur Ruhe gelegt worden sei.
Wenn mir kalt ist, ist Winter.
Oder ist später Herbst.
Wie die Zweige blattlos, sind meine Worte gefühllos
Und wir unterhalten uns mit peinlichen Pausen
Und du bist immer genauso, wie immer:
Die auf mich Wartende
in der kühlen Speisehalle,
Wohin du und ich nicht mehr gehen,
Wo ein teures Restaurant eingezogen ist,
wo man keinen Tee mehr trinkt.
Wenn mir kalt ist, habe ich dich; und so wird es immer sein,
bis des Winters die Spatzen lernen werden, in warme Länder zu fliegen.
Übersetzung aus dem Georgischen von Susanna Reinhart
Number of posts : 648
Registration date : 17.11.08
Subject: Re: ზვიად რატიანი    Mon Dec 15, 2008 7:57 pm
როცა გზას ვუკვალავდით მზეს ცივი სახლისკენ?
ჩვენმა შეყვარებულებმა შხამისფრად გადაიღებეს თმები.
ხოლო სამშობლო გარდაცვლილ მამას ჩავაყოლეთ გულისჯიბეში,
მე ვიჯექი უცხო ქალაქის ცივ კაფეში.
გაკრული ხელით ნაწერი ლექსი,
მე კი მუნჯური ჟესტებით და მიმიკებით ავუხსენი,
რომ მათი ენა უცხოა ჩემთვის.
კაფეს კუთხეში მარტოდმარტო იჯდა ბიჭუნა,
დამცინავად მიყურებდნენ მისი თვალები.
რა დავაშავეთ ჩვენ, როცა ქურდულად გადავძვერით
და შევიპარეთ აკრძალულ მინდორში,
რათა მოგვეწყვიტა ორი-სამი თბილი ყვავილი
მე ვიდექი უცხო ქალაქის მდინარესთან,
ზემოთ კი, ხიდის მოაჯირზე, იდგა ბიჭუნა
და სულ ტყუილად ავძახოდი: არ გაბედო, ცურვა არ იცი...
ის ჩაეხეთქა მღვრიე წყალში
და რატომღაც წყალს არ დასცდა არცერთი შხეფი;
და მერე დიდხანს სულ ტყუილად გავყურებდი
როცა კოცნისას ვერ მოვთოკეთ სიყვარული
და თვითმკვლელობა დავანებეთ. ხოლო ცოდვა მაშინ ვიგრძენით,
და მკვდრის ღიად დარჩენილი თვალივით შეხსნილ
მე ვიწექი უცხო ქალაქის სასტუმროში
და ვფიქრობდი მეგობარზე, რომლსაც დავცინეთ.
კვამლით გაბუღულ ბნელ დარბაზში
საყვარელი ქალისადმი მიძღვნილ სტრიქონებს,
ჩვენ კი ვისხედით ბოლო რიგში და სიცილით ვიგუდებოდით.
როცა ის მოკვდა, მეგობარი,
ის მოკვდა და მეტი არავინ.
რა დავაშავეთ ჩვენ, როცა ყველაფერს ვიჯერებდით,
რასაც არ ქონდა სუნი, რასაც არ ქონდა გემო,
რასაც არ ერქვა სამშობლო,
და ზამთარ-ზაფხულ უნაყოფო ხეს ვარხევდით,
და ვაშლი რაა, ხეს ერთხელაც არ დაცვივდა მკვდარი ჩიტები.
რა დავაშავეთ? ჩვენ ხომ მხოლოდ თავს ვიტყუებდით,
შესაძლოა, ჩვენ არ გვქონდა ცუდი მიზნები.
შესაძლოა, ჩვენ ვფიქრობდით დიდებაზეც,
რათა მისი ბრჭყვიალა მტვერი
დიდსულოვნად დაგვებერტყა სამშობლოს მხრებზეც,
ოღონდ შემდეგ, რა თქმა უნდა, სიკვდილის შემდეგ.
ადამიანი შეიძლება იყოს ბოროტიც, სულ ეს იყო, რაც დაგვასწავლეს
და გამოგვისტუმრეს აქეთ, ცხოვრებაში,
რომელიც ისეთი ძნელიც არ გამოდგა, როგორც გვაფრთხოლებდნენ,
არც ისე ადვილი, თვითონ რომ გვეგონა.
ადამიანი შეიძლება იყოს კეთილიც, ვუთხარი ჩემს შვილს
და გაკვირვებით რომ შემხედა, თვალი ჩავუკარი.
ადამიანი შეიძლება, გავუმეორე, შეიძლება ადამიანი.
როცა ყიჟინით შევუერთდით აჩრდილ-მეომრებს,
რომლებმაც ყველას დაგვირიგეს თითო მაშხალა
და მთელი ღამე ჩაგვძახოდნენ უცნაურ სიტყვებს –
მთელი ღამე გუგუნებდა მიკროფონი,
ან გამარჯვება ან სიკვდილი,
და ექოდ ჭექდა დერეფნებში:
უცხო ქალაქის ბნელ ტაძარში,
ხომ შეიძლება იყოს ორივე,
უცხო ქალაქის ბნელ ტაძარში,
სადაც იდგა პატარა კუბო
და მე ვხვდებოდი, ვინ იწვა მასში.
ნუთუ მე მხოლოდ ჯოჯოხეთი დავიმსახურე?
მითუფრო ნუთუ მხოლოდ სამოთხე?
რატომ, ვკითხულობდი, ასეთი უკიდურესობები,
ხომ შეიძლება იყოს ორივე,
უცხო ქალაქის ბნელ ტაძარში;
სამწუხაროდ, არ ვიცოდი არცერთი ლოცვა
და ხატებზეც, სამწუხაროდ, ვერავის ვცნობდი,
კუბოში კი სხვის მაგიერ იწვა ბიჭუნა,
შესაძლოა, ჩემს მაგიერ... რა საწყენია.…
როცა შიშით შევცინოდით ბებერ მეფეებს
და ვარწმუნებდით, რომ იღბლიან ვარსკვლავზე გაჩნდნენ,
ვახსენებდით, თუ როგორი მშვენიერი იყო ცხოვრება:
მათი ვაჟები-ვამპირები გმირულად მოკვდნენ,
მათი ბიზნესი – ჰოსპიტალი ღია ცის ქვეშ
და იჯარით აღებული სასაფლაო –
აყვავდა და გაიფურჩქნა; მათი თითები
ახლაც კი, მიხრწნილ სიბერეში, ფულზე სწრაფად ითვლიდნენ
ნელთბილ წყალში ჩაეყარათ ხმელი ფეხები
როცა ჩაზრდილ დრჩხილებს ვჭრიდით ხელისკანკალით.
უცხო ქალაქის სასაფლაო, უცხო ხალხი; მეც იქ ვიდექი,
ფეხისწვერებზე ვიწეოდი, რომ ერთხელაც მომეკრა თვალი
მკვდარი ბიჭისთვის, ვიდრე კუბოს დახუფავდნენ, და დამენახა
მისი ჩემი დედაჩვენიც –
გვამის თეთრი საყელოდან მონაბერი სიკვდილის ქარი
როცა სახიდან წამოხდიდა შავ თავსაფარს,
როცა მზისაკენ ჩვენს ცივ გულებს გზას ვუკვალავდით?
ჩვენმა შეყვარებულებმა შხამისფრად გადაიღებეს თმები.
გარდაცვლილი – გიჟი იყო, და სამშობლო ჩავაყოლეთ გულისჯიბეში,
მაგრამ დედამ ამის მერეც არ მოიშალა
ნუ ინგრევა ჩემი სახლი, ნუ ინგრევა, ნუ ინგრევა...
ვინც ვერ გავმდიდრდით, ვერც გავლოთდით,
Number of posts : 648
Registration date : 17.11.08
Subject: Re: ზვიად რატიანი    Mon Dec 15, 2008 7:57 pm
რა გიპასუხო? განა ღმერთი ასეთებს გვხედავს.
განა ის ხედავს ჩვენს ქმნილებებს, სიმწრით ნაკეთებს.
ამ საოცრებებს, ამ მანქანებს, რომლებშიც ვსხედვართ.
ამ თვითმფრინავებს, მატარებლებს, გემებს, რაკეტებს.
განა ის ხედავს ჩვენს სავარძლებს, ტელევიზორებს
და ჩვენს კედლებზე მოწიკწიკე იაფ საათებს.
სარკეებს, სადაც გამრუდებულ სახეს ვისწორებთ.
საწოლებს, სადაც უკანასკნელ ღამეს გავათევთ.
ღმერთი ვერ ხედავს ჩვენს ქაღალდებს; როგორც ფასიანს –
ფულის ნიშნებს და ასე შემდეგ, ისე სავსებით
უსარგებლოებს – ხელნაწერებს, რითიც სავსეა
ჩვენი უჯრები, და უჯრები ჩვენი მსგავსების.
ვერ ხედავს არყით გადავსებულ ერთჯერად ჭიქებს.
ვერც ბნელ ტროტუარს, ნამთვრალევი სადაც ვირწევით.
ვერც თაროებზე უწესრიგოდ მიწყობილ წიგნებს
და ჩვენს სახელებს, ზოგიერთის ყდაზე მიწერილს.
ღმერთისთვის ისევ შიშვლები ვართ და ჩვენს გარშემო,
როგორიც შექმნა, ისეთია ისევ სამყარო;
რამდენიც გინდა ცათამბჯენი, ქოხი ვაშენოთ,
უშენ მინდვრებზე ამწეების ჩრდილი დავხაროთ,
მისთვის არსებობს მხოლოდ მიწა, რომელსაც ქარი
გვის და ამტვერებს, და რომელშიც შიშვლად ვმარხივართ;
და მას არ ესმის ტელეფონის გაბმული ზარი
ცარიელ სახლში. და ვერც ხედავს, თუ აქ სახლია.
ზამთარია. სასაცილო სპორტული ქუდით,
მამისეული ბათინკებით შენ მოირთვები
და წახვალ ქარში, ან წვიმაში; ჯიბეში – ხურდით,
გულში სიმღერის არცთუ ისე მსუბუქ ზვირთებით.
წახვალ და გიკვირს, დღეს არავის ნახვა არ გინდა,
მაინც, გზადაგზა კაფეებთან აყოვნებ წამით
და იხედები ვიტრინებში: ერთ-ერთ მაგიდას
იქნებ უსხედან ნაცნობები, რომლებიც სვამენ.
მთელი დღე ძვირფას, მობეზრებულ ქუჩებში ივლი.
მერე აბოლებ აივანზე. მერე შეწვები
ნაჩვევ ლოგინში. ვერც ვიტრინებს, რომლებიც დილით
გირეკლავდნენ, ვერც აივანს, სადაც ეწევი,
და ვერც იმ ლოგინს, სადაც წევხარ, ვერ ხედავს ღმერთი.
ღმერთი ვერ ხედავს შენს მაგიდას, რომელიც კვლავაც
არეულია. ვერც ხელნაწერს, რომელსაც ხევდი.
ღმერთი ვერ ხედავს შენს თითებში მომწყვდეულ კალამს.
ვერ ხედავს არყის ბოლო წვეთებს, რომელსაც ვიყოფთ.
და ვერც ნასუფრალს ბნელ ოთახში, როცა ვიშლებით.
მისთვის ისევე შიშვლები ვართ, როგორიც იყო
ყველა, ვინც იყო. ვინც იქნება. ისე შიშვლები,
როგორც ადამი. და რაც გინდა სხეულს ფარავდეს –
ლაბადა, ჯინსი, ანაფორა, ნიღაბი, ჩექმა,
ღმერთისთვის მაინც შიშვლები ვართ აწ და მარადის
და ეს სამყაროც ისეთია, როგორიც შექმნა.
მისთვის სამყარო ისეთია, როგორიც თავად
ოდესღაც შექმნა და მოხატა ლურჯი ლაქებით.
მხოლოდ მიწაა და მდინარე, რომელშიც გავალთ
და ყველაფერი დასრულდება. ის ქალაქები
და ის სახლები, სადაც ვცხოვრობთ, არ არსებობენ.
არ არსებობენ არც ის გზები, ჩვენ რომ მივყვებით.
ღმერთი ვერ ხედავს ჩვენს ვერაფერს, რადგან ზემოდან
არაფერი ჩანს, გარდა ერთის, გარდა სიტყვების.
ის ხედავს სიტყვებს. ოღონდ შიშვლებს. ჯერარშემოსილს
ის ხედავს სიტყვებს, ეს-ესაა ჩვენში შემოსულს,
ვიდრე წარმოვთქვამთ, ვიდრე დავწერთ, ვიდრე შიშვლები
დგანან ჩვენს გულში და იცდიან. წიგნი ჩანიშნე,
ლამპა ჩააქრე, წაიფარე თბილი საბანი.
ღმერთი ვერ ხედავს ჩვენს საწოლებს, საბან-ბალიშებს,
შიშვლები ვყრივართ ცივ მიწაზე, წვიმით ნაბანნი.
და ვერც ამ სიტყვებს, სამწუხაროდ. მათგან არცერთი,
უკვე ნათქვამი, დაწერილი, ღმერთისგან არ ჩანს;
თუმცა, ხედავდა თითოეულს, ვიდრე დავწერდი,
და ჯერაც ხედავს რამდენიმეს, რომელიც დამრჩა
მოსახელთები, დასაწერი. არ ჰქონდა აზრი,
თორემ ამ ლექსის დასრულებას ალბათ შევძლებდი
გულში მომხვედრი, ეფექტური, ლამაზი ფრაზით,
რომელსაც ერთხანს, ვაღიარებ, კიდეც ვეძებდი.
Number of posts : 648
Registration date : 17.11.08
Subject: Re: ზვიად რატიანი    Mon Dec 15, 2008 7:59 pm
ჩვენ, ვისი ფილტვებიც ისრუტავენ დილის სინედლეს,
ვისი თვალებიც მოხიბლულან გაფოთლილი ტოტით მაისში,
ჩვენ ვჯობდით იმათ, ვინც უკვე მოკლეს.
ჩვენ, ვინც პირველნი ვაგემოვნებთ აღმოსავლური სამზარეულოს ახალ მიღწევებს,
ვინც ალერსის წვრილმანებში ზედმიწევნით კარგად ვერკვევით,
ჩვენ ვჯობდით იმათ, ვინც წევს მიწაში.
რომელთა მიღმა ზუზუნებდნენ მარადიული შემოდგომის ცივი ტყვიები,
ჩვენ გვიხსნა მოხერხებულობამ და ცხოვრების სწორად გაგებამ.
სხვებს წილად ერგო დაცხრილული სამალავები
და ჩვენი მკაცრი მოწოდებები – არ დაეთმოთ არცერთი გოჯი,
ჩვენ გვერგო ფიქრი, რომ არაფერს არა აქვს აზრი.
თუ არჩევანი მერყეობდა ორ სიკვდილს შორის
და მათგან ერთი – ჩვენი იყო, მეორე კი – ჩვენი მეგობრის,
ჩვენ ვირჩევდით უკანასკნელს, და ვფიქრობდით: ოღონდაც სწრაფად.
ეს ჩვენ ვიყავით, ვინც ვრაზავდით გაზის კამერებს,
პურს ვიპარავდით და ძალიან კარგად გვესმოდა,
რომ ხვალ იქნება კიდევ უფრო საშინელი, ვიდრე დღეს არის.
და როგორც მუდამ უხდებოდათ ადამიანებს,
ჩვენ შევიცანით სიკეთეც და ბოროტებაც; არაფერია
ქვეყნად ბადალი ჩვენი ბილწი გამჭრიახობის.
და ვცნობთ დადასტურებულად, რომ მართლაც ვჯობდით
რადგან, როგორც ჩანს, ვერ გაიგეს სიცოცხლის ფასი.
ევროპის პირმშოვ, დააფასე ეს მწარე ცოდნა,
მემკვიდრეობით მიღებული გოთიკური ნაგებობები,
ეკლესიები ბაროკოს სტილში, ენისჩლექით მოლუღლუღე მწუხარება
სპინოზა და ხმამაღალი სიტყვა ღირსება.
გამოცდილება დააფასე, შეძენილი შიშის ხანაში.
სხარტად იჭერდეს პრაქტიკული გონება შენი
წუნს და სარგებელს ყოველი საგნის.
დახვეწილობა და სკეპსისი, აი, რაა გარანტია სიამოვნების,
რაც პრიმიტიულ სულებს არ ესმით.
შენ, აღწერილი გონებრივი წყობის პატრონი,
მთელი სიღრმით შეაფასებ ქვემოთქმული რჩევის სიზუსტეს:
დილის სინედლით ამოივსე ორივე ფილტვი.
ზოგ მკაცრ, მაგრამ ბრძნულ პირობას აქვე დავურთავთ:
არავითარი საუბრები ძალის ტრიუმფზე.
დღეს ზეიმობს, ეს შეიგნე, სამართლიანობა.
ძალა საერთოდ არ ახსენო, რომ არ დაგბრალდეს
საიდუმლო მომხრეობა მცდარი მოძღვრების.
ძალაუფლებას ვინც ფლობს ახლა, ფლობს მას მხოლოდ ისტორიული
ლოგიკის ძალით. სხვას არაფერს არ სცე პატივი.
ხელმა აყალბოს შედეგები, იქადაგოს მოძღვრება ბაგემ,
მთავარია, ერთმანეთის არა ესმოდეთ.
ისწავლე ხანძრის წინათგრძნობა წამის სიზუსტით,
მერე კი დაწვი შენი სახლი, რომ გამართლდეს, რასაც ამბობდი.
გამოზარდე სიცრუის ხე, ოღონდ მხოლოდ სიმართლის თესლით.
პატივი არ სცე მატყუარას, სინამდვილე თუ ეზიზღება.
სიცრუე უფრო ლოგიკური უნდა იყოს, ვიდრე არის სინამდვილე. გადაქანცული
მგზავრი ჩამოჯდეს, დაე, მის ჩრდილში.
დღე სიცრუეს მიუძღვენი, საღამოს კი ვიწრო წრეში იმხიარულე,
გაიხსენე, როგორ იყო სინამდვილეში.
ჩვენ ვართ უკანასკნელები, ვის სიცრუესაც ჯერაც შერჩა ნიშანწყალი
სასოწარკვეთის, და ვისი ცინიზმიც სიცილის წყაროა.
არადა უკვე წამოზრდილა სხვა თაობა, გაცილებით სერიოზული
და ჩვენი სიტყვების პირდაპირ გამგები.
სიტყვა ნიშნავდეს არა იმას, რასაც ნიშნავს, არამედ საზომს –
რამდენად არის შენი სისხლი გაფუჭებული.
ორაზროვნება იყოს შენი იარაღი. ყოველი სიტყვა
არ ენდო სიტყვას, ვიდრე ცნობა არ მოგივა კართოტეკიდან
მისი წარსულის დეტალური აღწერილობით.
მსხვერპლად გაიღე გონების ხმა ველური ჟინის სასარგებლოდ,
რადგან პირველი ისტორიის მსვლელობაზე ვერ ზემოქმედებს.
ნუ შეიყვარებ ქვეყანას: შეიძლება რუკიდან გაქრეს.
მითუფრო ქალაქს: აღენიშნება ჩუმი ლტოლვა ნანგრევებისკენ.
ნუ დაიჭერ საქმეს ხალხთან: ადვილად კვდებიან.
ან უარესი: განსაცდელში ჩავარდნილნი, შველას ითხოვენ.
არ შეინახო სუვენირები. შეიძლება შენი უჯრიდან
ისეთი კვამლი ამოიჭრას, კიდეც დაგახრჩოს.
არანაკლებ მავნებელია ბავშვობის ტბაში დიდხანს ყურება:
ლემნების აპკი შენს ანარეკლს დაამახინჯებს.
ვინც ისტორიულ მაგალითებს იშველიებს, იშვიათად აწყვეტინებენ.
მკვდრენი აღარ აღსდგებიან, რათა უარყონ.
შეგიძლია ყველაფერი დააბრალო, რასაც ისურვებ.
დუმილი – მხოლოდ ეს იქნება მათი პასუხი.
ღამის წყვდიადში მოცურავენ ცარიელი სახეები გარდაცვლილების.
შეგიძლია შეურჩიო ის იერი, რომელიც გაწყობს.
გულმოცემულმა მკვდართა ზედა მოხვეჭილი ძალაუფლებით
დახვეწე წარსული – სახედ და ხატად შენად.
სიცილი, ერთდროს სიმართლის ექო,
დღეს ხალხის მტრების იარაღია.
დასრულებულად გამოცხადდეს სატირის ერა.
კმარა მოხუცებულ ტირანზე ქირქილი.
როგორც მართალი საქმისათვის მებრძოლები, ჩვენ ვართ პირქუშნი.
დღეიდან მხოლოდ საქმიანი იუმორის ნება გვეძლევა.
მიზანსწრაფულნი, მოკუმული ბაგეებით, დიდი სიფრთხილით
შევაბიჯებთ მოცეკვავე ცეცხლის ხანაში
Number of posts : 648
Registration date : 17.11.08
Subject: Re: ზვიად რატიანი    Mon Dec 15, 2008 8:00 pm
მე მიხარია ჩემი თავი
მე ვეტოტები ჩემს ღამეებს
მე ცოცხალი ვარ -
სანამ მიჭირს, სანამ მრცხვენია,
სანამ - მოვა სიკვდილი
Number of posts : 648
Registration date : 17.11.08
Subject: Re: ზვიად რატიანი    Mon Dec 15, 2008 8:05 pm
აი, ეს ხეა მამაჩემი.
არა, ეს ხეა მამაჩემი,
და არც ისე ხანდაზმული,
რომელსაც ფხიზლად სზინავს ზამთარში
და გაზაფხულზე პირველივე სითბო აღვიძებს.
ის არ ჩრდილავს ნახევარ ეზოს, არ აბნელებს დანარჩენ ხეებს,
მისი ჩრდილი მსუბუქია და თვინიერი -
მას შემოდგომის სუსტი მზეც კი
სულ ადვილად ატრიალებს ღერძის გარშემო,
ხოლო ზაფხულში, როცა ჩვენში უზომოდ ცხელა,
მისი ჩრდილი, მეტს თუ არა, ხუთ ჩვენგანს
და ჩვენ ეს გვყოფნის. მეტი არც ვართ.
Number of posts : 648
Registration date : 17.11.08
Subject: Re: ზვიად რატიანი    Mon Dec 15, 2008 8:06 pm
რა გიპასუხო? განა ღმერთი ასეთებს გვხედავს. განა ის ხედავს ჩვენს ქმნილებებს, სიმწრით ნაკეთებს. ამ საოცრებებს, ამ მანქანებს, რომლებშიც ვსხედვართ. ამ თვითმფრინავებს, მატარებლებს, გემებს, რაკეტებს. განა ის ხედავს ჩვენს სავარძლებს, ტელევიზორებს და ჩვენს კედლებზე მოწიკწიკე იაფ საათებს. სარკეებს, სადაც გამრუდებულ სახეს ვისწორებთ. საწოლებს, სადაც უკანასკნელ ღამეს გავათევთ.
ღმერთი ვერ ხედავს ჩვენს ქაღალდებს; როგორც ფასიანს – ფულის ნიშნებს და ასე შემდეგ, ისე სავსებით უსარგებლოებს – ხელნაწერებს, რითიც სავსეა ჩვენი უჯრები, და უჯრები ჩვენი მსგავსების. ვერ ხედავს არყით გადავსებულ ერთჯერად ჭიქებს. ვერც ბნელ ტროტუარს, ნამთვრალევი სადაც ვირწევით. ვერც თაროებზე უწესრიგოდ მიწყობილ წიგნებს და ჩვენს სახელებს, ზოგიერთის ყდაზე მიწერილს.
ღმერთისთვის ისევ შიშვლები ვართ და ჩვენს გარშემო, როგორიც შექმნა, ისეთია ისევ სამყარო; რამდენიც გინდა ცათამბჯენი, ქოხი ვაშენოთ, უშენ მინდვრებზე ამწეების ჩრდილი დავხაროთ, მისთვის არსებობს მხოლოდ მიწა, რომელსაც ქარი გვის და ამტვერებს, და რომელშიც შიშვლად ვმარხივართ; და მას არ ესმის ტელეფონის გაბმული ზარი ცარიელ სახლში. და ვერც ხედავს, თუ აქ სახლია.
ზამთარია. სასაცილო სპორტული ქუდით, მამისეული ბათინკებით შენ მოირთვები და წახვალ ქარში, ან წვიმაში; ჯიბეში – ხურდით, გულში სიმღერის არცთუ ისე მსუბუქ ზვირთებით. წახვალ და გიკვირს, დღეს არავის ნახვა არ გინდა, მაინც, გზადაგზა კაფეებთან აყოვნებ წამით და იხედები ვიტრინებში: ერთ-ერთ მაგიდას იქნებ უსხედან ნაცნობები, რომლებიც სვამენ.
მთელი დღე ძვირფას, მობეზრებულ ქუჩებში ივლი. მერე აბოლებ აივანზე. მერე შეწვები ნაჩვევ ლოგინში. ვერც ვიტრინებს, რომლებიც დილით გირეკლავდნენ, ვერც აივანს, სადაც ეწევი, და ვერც იმ ლოგინს, სადაც წევხარ, ვერ ხედავს ღმერთი. ღმერთი ვერ ხედავს შენს მაგიდას, რომელიც კვლავაც არეულია. ვერც ხელნაწერს, რომელსაც ხევდი. ღმერთი ვერ ხედავს შენს თითებში მომწყვდეულ კალამს.
ვერ ხედავს არყის ბოლო წვეთებს, რომელსაც ვიყოფთ. და ვერც ნასუფრალს ბნელ ოთახში, როცა ვიშლებით. მისთვის ისევე შიშვლები ვართ, როგორიც იყო ყველა, ვინც იყო. ვინც იქნება. ისე შიშვლები, როგორც ადამი. და რაც გინდა სხეულს ფარავდეს – ლაბადა, ჯინსი, ანაფორა, ნიღაბი, ჩექმა, ღმერთისთვის მაინც შიშვლები ვართ აწ და მარადის და ეს სამყაროც ისეთია, როგორიც შექმნა.
მისთვის სამყარო ისეთია, როგორიც თავად ოდესღაც შექმნა და მოხატა ლურჯი ლაქებით. მხოლოდ მიწაა და მდინარე, რომელშიც გავალთ და ყველაფერი დასრულდება. ის ქალაქები და ის სახლები, სადაც ვცხოვრობთ, არ არსებობენ. არ არსებობენ არც ის გზები, ჩვენ რომ მივყვებით. ღმერთი ვერ ხედავს ჩვენს ვერაფერს, რადგან ზემოდან არაფერი ჩანს, გარდა ერთის, გარდა სიტყვების.
ის ხედავს სიტყვებს. ოღონდ შიშვლებს. ჯერარშემოსილს მნიშვნელობებით, ჟღერადობით, ასო-ნიშნებით. ის ხედავს სიტყვებს, ეს-ესაა ჩვენში შემოსულს, ვიდრე წარმოვთქვამთ, ვიდრე დავწერთ, ვიდრე შიშვლები დგანან ჩვენს გულში და იცდიან. წიგნი ჩანიშნე, ლამპა ჩააქრე, წაიფარე თბილი საბანი. ღმერთი ვერ ხედავს ჩვენს საწოლებს, საბან-ბალიშებს, შიშვლები ვყრივართ ცივ მიწაზე, წვიმით ნაბანნი.
და ვერც ამ სიტყვებს, სამწუხაროდ. მათგან არცერთი, უკვე ნათქვამი, დაწერილი, ღმერთისგან არ ჩანს; თუმცა, ხედავდა თითოეულს, ვიდრე დავწერდი, და ჯერაც ხედავს რამდენიმეს, რომელიც დამრჩა მოსახელთები, დასაწერი. არ ჰქონდა აზრი, თორემ ამ ლექსის დასრულებას ალბათ შევძლებდიგულში მომხვედრი, ეფექტური, ლამაზი ფრაზით, რომელსაც ერთხანს, ვაღიარებ, კიდეც ვეძებდი.
Number of posts : 648
Registration date : 17.11.08
Subject: Re: ზვიად რატიანი    Mon Dec 15, 2008 8:06 pm
თუ ეს იმედიც ზღაპარია,
როგორც უკვე ათასჯერ მოხდა,
ცხოვრებაზე გული კი არ გამიტყდება,
ყველფერზე ხელს კი არ ჩავიქნევ,
ჩავთვლი, რომ, უბრალოდ, ცუდი მეზღაპრე ვარ
და ახალ იმედს დაველოდები.
Subject: Re: ზვიად რატიანი
Page 1 of 4
Go to page : 1, 2, 3, 4
» ზვიად რატიანი - ეკა კუხალაშვილი
Permissions in this forum:
You cannot reply to topics in this forum
არმური Armuri :: მთქმელი და გამგონებელი (ავტორები და ტექსტები) :: პოეტების ქვეყანა
არმური Armuri :: მთქმელი და გამგონებელი (ავტორები და ტექსტები) :: პოეტების ქვეყანა
Jump to: Select a forum||--მართალს ვიტყვი, შევიქნები ტყუილისა მოამბე რად? (საცნობარო)|--მთქმელი და გამგონებელი (ავტორები და ტექსტები)|   |--პოეტების ქვეყანა|   |--მთხრობელთა და მოსათხრობთათვის|   |--ესეებისა და კრიტიკოსთათვის|   |--მთარგმანებელთა და თარგმანთათვის|   |--ლიტერატურა უსაზღვრებოდ|   |--ისტორიისათვის|   |--ბალღოო, აეს არი შენ სამშობლო...|   |--"ლიტერატურის თეორია" – სტუმრად რენე უელეკთან და ოსტინ უორენთან|   |--საკამათო|   |--ბობოისკარი|   |--მინიმალისტური პოეზია|   |--სიტყვითდუელები|   |--მწერლები - მწერლებზე|   |--შეუნდოთ ღმერთმა...|   |--ლიტერატურული კონკურსები|   |--აგორა|   |--სტუმრები და მასპინძლები (ერთნიც და მეორენიც ფეისბუკზე დაიკარგნენ)|   |--"ვერცხლის თასადამც მაქცია" - სტუმრად სანათასთან|   |--არაგვიანი – სტუმრად არაგვთან|   |--"ბრანდი-ბრუნდი" - სტუმრად მარიამ წიკლაურთან|   |--ამაოდ არც მთაწმინდაზე უსეირნიათ - სტუმრად გია არგანაშვილთან|   |--სადისკუსიო კლუბი - სტუმრად ნინი მელივასთან|   |--”ვაჟკაცობისას ამბობენ” და "უკვდავებისა წყაროო" - სტუმრად ვაჟიკა კაწალხეველთან|   |--კაცობრიობა დანა-ჩანგლით ითხრის სამარეს! - სტუმრად ვაჟა ხორნაულთან|   |--ნაფეხურები - სტუმრად ნინო დარბაისელთან|   |--”დარდების შემგროვებელთან” - სტუმრად გოდერძი ჩოხელის გამიხარდასთან|   |--საუბრები სიტყვის ხელოვნების შესახებ - სტუმრად ზევსის დაქალთან|   |--"მზე ხატავს სახლის ფერად რიკულებს..." - სტუმრად კესოსთან|   |--”მითოლოგია ჩემი სისუსტეა...” - სტუმრად ნინო ნეკერიშვილთან|   |--"ცისკარი" – სტუმრად ძველ მეგობართან|   |--ქართული ჟარგონის ლექსიკონი - სტუმრად ლევან ბრეგაძესთან|   |--მზერის გადანაცვლება (მხატვრობა, კინო, თეატრი, მუსიკა)|   |--მხატვრობა არმურზე: "ნიკალა და მარგარიტა"|   |--კინო არმურზე: კამერითაც ცხონდების კაცი|   |--თეატრი არმურზე: მელპომენე და თალია|   |--მუსიკა არმურზე: ხმა - სინათლეა...|   |--Georgian Authors in English|--Deutsche Übersetzung Georgischer Literatur
:: I forgot my password
» ქართული ხალხური პოეზია
Sat Sep 24, 2022 1:47 pm by Admin
Fri Sep 23, 2022 8:05 am by Admin
Fri Sep 23, 2022 7:58 am by Admin
Wed Sep 21, 2022 3:47 pm by Admin
Fri Sep 16, 2022 9:00 am by Admin
Sun Sep 11, 2022 11:39 am by Admin
Sat Sep 10, 2022 9:18 am by Admin
Bookmark and share the address of არმური Armuri on your social bookmarking website
Free forum | © phpBB | Free forum support | Contact | Report an abuse | Latest discussions