de en en ka ka ka ka en ka ka ka ka en ka ka ka ka en en en en ka ka ka ka en ka ka ka ka en ka ka ka ka en en en en ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka en en en en ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka en en en en ka en ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka en en en en en ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka en en en en en en ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka xmf xmf ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka en en en en en en ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka en ka ka ka ka en
განა შეიძლება ჭეშმარიტება თავს მოხვეული იყოს?
განა შეიძლება მას მატრივობა არ ახასიათებდეს?
განა შეიძლება   იგი სიყვარულით არ იყოს გაჟღენტილი?
განა შეიძლება ის მთელი გულით არა გიყვარდეს?
ნუთუ შეიძლება ჭეშმარიტება მრავალი იყოს?
ნუთუ შეიძლება  იგი არაწმინდას ეხებოდეს?
ნუთუ შეიძლება მას გვერდს რომ უვლიდეთ?
ნუთუ შეიძლება მას მთელი ძალით არ ვიცავდეთ?
ასე შეიძლება შენს ქვეყანას შენ გამოადგე...
ასე შეიძლება სიცოცხლეს სიბრძნე მიეცეს...
შეიძლება ამ ყველაფერს ღრმად ჩაუფიქრდეთ?!
ეს ყველაფერი ხომ შეიძლება სიმართლე იყოს.
გ  ე  ნ  ა  ც  ვ  ა  ლ  ე
რითმა შეშალა ფოთლის შრიალმა.
ტატუდ, ვატარებ მე სიმარტოვეს.
ლექსებთან ერთად რომ ,მიგატოვე.
ეს, მეც არ მჯერა.
იაქედ იჯდა ,ვერხვის შტოებში
ცოდვებთან ბრძოლას, ვეღარ მოვეშვი,
ფიქრები? ჯავრის ჯარად დადიან,
მტევნები სცვივა ვენახს დასეტყვილს.
ამ ლექსებს ჩემსას, ლექსებს დარდიანს.
ფერხულის ცეკვით ,მე და ვერხვები.
შენ კი ვერ გხვდები.
შორს მე და მთვარე ვიდექით მარტო,
ვიდექით მარტო ,იმედით ზეცის.
და რაც შენ გტკივა ჩემო ერატო,
მეწვის დედის რძე ,გამშრალ ბაგეზე
ტატუს კი ვერ ვშლი.
სდუმს, ყომარბაზი რითმა მთვლემარე.
მე ,სიყვარულმა შენმა დამღალა
ცხელ ზაფხულს ტურფა თვალი  ეთხრება
ენკენის სიოს უთხრეს ვერხვებმა
მიდის ზაფხული მწვანე და მწველი
ტანთ შემოდგომის ყვითელი ველი
ქურქად ჩაიცვეს ტურფა ვეფხვებმა
რას შევადარო ამას ვერ ვხვდები
ეს მშვენიერი დედა ბუნება,
ყოფილა წამი როცა ცხოვრება მომბეზრებია
ნაღრძობი გული  საგულეში არა მდებია
ეს ხასიათი მეგობრებზეც გადამდებია
არ შეიტყოო მარიგებდა ჩემი ბებია
დარდის მალამოდ მოედება შენს გულს ხალისი
ფერებს შეისხავს სულის ტილო,მოვა მაისი
წამი წუთს ავსებს ცხოვრებაა ყლუპი ჩაისი
აღმართს დაღმართი მოზდევს ბებო აისს დაისი
მხედარი უნდა იყოს კაცი სულის თავისი
მზეს თაფლისფერი ჰქონდა თვალები
სევდა ნარევი ფრთა შეეკეცა
და ტალღის შრიალს, შრიშინი ფანქრის
აჰყვა კვალდაკვალ, შალა სიშორე.
ვიყავი ყველგან, სად ქარი დაჰქრის.
და სხვა სამშობლო ვერსად ვიშოვე.
ჩემში? ქართული რეკენ ზარები.
და იყო ასე ზღვა რეცხდა ქვიშას.
ვეგუებოდი მეც ჩემს განაჩენს,
რაჭაში მინდა სხვა არა მიშავს
დაღლილ ტალღებად ვიტყვი დანარჩენს.
ცივი ცრემლები  სცვივა წამწამებს.
მე მიწა წიგნად დამეხურება
და პოეტობას ბედი დამწამებს.
მზეს თაფლისფერი ჰქონდა თვალები
განა შეიძლება ჭეშმარიტება თავს მოხვეული იყოს?
განა შეიძლება მას მარტივობა არ ახასიათებდეს?
განა შეიძლება   იგი სიყვარულით არ იყოს გაჟღენთილი?
განა შეიძლება ის მთელი გულით არა გიყვარდეს?
ნუთუ შეიძლება ჭეშმარიტება მრავალი იყოს?
ნუთუ შეიძლება  იგი არაწმინდას ეხებოდეს?
ნუთუ შეიძლება მას გვერდს რომ უვლიდეთ?
ნუთუ შეიძლება მას მთელი ძალით არ ვიცავდეთ?
ასე შეიძლება შენს ქვეყანას შენ გამოადგე...
ასე შეიძლება სიცოცხლეს სიბრძნე მიეცეს...
შეიძლება ამ ყველაფერს ღრმად ჩაუფიქრდეთ?!
ეს ყველაფერი ხომ შეიძლება სიმართლე იყოს.
ტკბილი ერთობის თანასწორების ნიჭი
თბილი -სი-ტყვითა კავშირის მძივი...