ka ka ka en ka ka ka en ka ka en en en en ka nl en ka en en hi ca en fr ka en ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka en eo en en fr ru en de ka ka ka nl en hbs_lat en ca en fr ka en ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka en hbs_lat en ca en fr ka ka ka ka en ka ka ka ka ka ka hbs_lat en ca en fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka de nl ka ka hbs_lat en ca en fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka de ka ka ka en hbs_lat en ca en fr ka ka ka ka ka ka ka ka ru hbs_lat en ca en fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka en hbs_lat en ca en fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka hbs_lat en ca en fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka en en ka ka ka ka ka hbs_lat en ca en fr ka ka en ka ka ka nl hbs_lat en ca en fr ka ka en ka ka ka de hbs_lat en ca en fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka hbs_lat en ca en fr ka ka en ka ka ka nl hbs_lat en en ka en en ka en en en en ka ka ka ka ka en en ka ka ka en en en en en en en ka en ka en ka en ka en ka en ka en ka en ka en en en en en
Would you like to react to this message? Create an account in a few clicks or log in to continue.
არმური - ლიტარენა, უფრო კი – ბიბლიოთეკა
Armuri - literary Arena, or library from Georgia (country)
Forum started: Sun 9 Nov 2008
Home   Portal   Register   Log in
არმური Armuri :: მთქმელი და გამგონებელი (ავტორები და ტექსტები) :: მთხრობელთა და მოსათხრობთათვის
Number of posts : 7132
Subject: ირაკლი სამსონაძე    Fri Dec 17, 2010 1:19 pm
– (დ. 31 მაისი, 1961, თბილისი, საქართველო), ქართველი დრამატურგი, მწერალი.სექციების სია [ჩვენება]
ირაკლი (ლაშა) გივის ძე სამსონაძე დაიბადა 1961 წლის 31 მაისს. დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის (თსუ) ჟურნალისტიკის ფაკულტეტი (1978-1983).
1985 წელს ჟურნალ “ხელოვნებაში” გამოქვეყნდა მისი პირველი პიესა “შუაღამისას”.
1992-1996 წლებში იყო ალმანახ “დრამატურგიის” მთავარი რედაქტორის მოადგილე, ხოლო 1996-98 წებში – ამავე ალმანახის მთავარი რედაქტორი.
ჰყავს მეუღლე და ორი შვილი.
არის საქართველოს მწერალთა კავშირის და თეატრის მოღვაწეთა კავშირის წევრი 1986 წლიდან დღემდე.
1988-1989 წლებში მუშაობდა კინოსტუდია “ქართული ფილმის” შემოქმედებით სახელოსნოში, რომელსაც ხელმნდძღვანელობდა რეზო თაბუკაშვილი, შექმნილი აქვს სცენარები.
* „ტრიპტიქი“, თბილისი, "მერანი", 2000 წელი, (პიესები) – ISBN: 99929–16–08–2.
* „გარეუბანი“, თბილისი, გამომცემლობა "სანი", 2003 წელი, (მოთხრობები) - ISBN: 99940-705-7-6.
* "ყურთბალიში", თბილისი, გამომცემლობა "არეტე", 2004 წელი – ISBN: 99940-810-0-4
* "ინდაურის კვერცხი", თბილისი, გამომცემლობა "არეტე", 2010 წელი – ISBN: 978–99940–054–13–8
მისი სცენარების მიხედვით გადაღებული ფილმები:
„ეტლი შარაგზაზე“, 1989, რეჟისორი დავით ქვარცხავა.
„დოგა დოგა“, 2006, რეჟ. დ. ქვარცხავა.
“შუაღამისას” - ახალციხის თეატრი, 1985 წელი, რეჟისორი გ. მაცხონაშვილი.
“ბედნიერი ბილეთი” - შოთა რუსთაველის სახელობის აკადემიური თეატრი, 1986-87 წლების სეზონი, რეჟისორი გია ანთაძე.
“აღდგომა გაუქმებულ სასაფლაოზე” - შოთა რუსთაველის სახელობის აკადემიური თეატრი, 1990-91 წლების სეზონი, რეჟისორები: გოგა თავაძე და გ. ბარაბაძე, დადგმის ხელმძღვანელი რობერტ სტურუა.
“იქ სადაც ღვარად მოედინება” - შოთა რუსთაველის სახელობის აკადემიური თეატრი, 1995-96 წლების სეზონი, რეჟისორი გ. თავაძე.
“ვანილის მოტკბო, სევდიანი სურნელი” - შოთა რუსთაველის სახელობის აკადემიური თეატრი, 2006, 2007 და 2010 წლების სეზონი, რეჟისორები რობერტ სტურუა, ანდრო ენუქიძე.
“ბედნიერი ბილეთი” - მოზარდ მაყურებელთა თეატრი, 1986-87 წლების სეზონი, რეჟ. შალვა გაწერელია.
“აღდგომა გაუქმებულ სასაფლაოზე” – მოზარდ მაყურებელთა თეატრი, 1990-91 წლების სეზონი, რეჟისორი შალვა გაწრელია.
“შუაღამისას” - ახმეტელის თეატრი, 1986-87 წლების სეზონი, რეჟისორი მარლენ ბესტავაშვილი.
“აღდგომა გაუქმებულ სასაფლაოზე” – ახმეტელის თეატრი, 1991-92 წლების სეზონი, რეჟიოსორი გიორგი შალუტაშვილი.
“მეხუთე პერსონაჟი” – ახმეტელის თეატრი, 2007-008 წლების სეზონი, რეჟ. გ. შალუტაშვილი.
“იქ, სადაც ღვარად მოედინება” - რუსთავის დრამატული თეატრი, 1995-96 წლების სეზონი, რეჟისორი კ. აბაშიძე.
“ტელეშოუ მიწისძვრის სინდრომით დაავადებულთათვის” – რუსთავის დრამატული თეატრი, 1996-97 წლების სეზონი, რეჟისორი ლ. სვანაძე.
“ინდაურ ინდიკოს საახალწლო თავგადასავალი” - საბავშვო ზღაპარი რეჟისორი კ. აბაშიძე , 1996-97 წლების სეზონი.
“აბეშურა – ფარნავაზიანთა უკანასკნელი დედოფალი” - ქუთაისის ლადო მესხიშვილის სახელობის დრამატული თეატრი, 2003 – 04 წლების სეზონი, რეჟისორი ნუგზარ ლორთქიფანიძე.
“ბებო მარიამი, ანუ ტრადიციული ქართული სუფრა” - ქუთაისის ლადო მესხიშვილის სახელობის დრამატული თეატრი, 2005-06 წლების სეზონი, რეჟისორი ნ. ლორთქიფანიძე.
“ხილვები გზაგასაყართან” - ცხინვალის ივანე მაჩაბლის სახელმწიფო დრამატული თეატრი, 2003 – 04 წლების სეზონი, რეჟისორი ალექსანდრე ქანთარია.
” მეხუთე პერსონაჟი” - ჭიათურის აკაკი წერეთლის სახელობის სახელმწიფო დრამატული თეატრი, 2007 – 08 წლების სეზონი, რეჟისორი გ. შალუტაშვილი.
“სიყვარული კვარცხლბეკზე - “თეატრში ათონელზე”, 2007 წელი, რეჟისორი ანდრო ენუქიძე.
“კონსენსუსი” - 2008 წელი, რეჟისორი დ. ქვარცხავა.
“საღამოს ბაღში, როგორც ფერად სიზმარში” - ბათუმის ილია ჭავჭავაძის სახელობის სახელმწიფო დრამატული თეატრი, 2005-06 წლების სეზონი.
2007 წელს რუსთაველის სახელობის აკადემიური თეატრის ექსპერიმენტულ სცენაზე განხორციელდა პირველი ქართული თეატრალური სერიალი “13-12 = 1″ (სერიალის ავტორი – ი. სამსონაძე, რეჟისორი – ნ. ხუსკივაძე, დადგმის ხელმძღვანელი რ.სტურუა).
"ბანანისა და კომშის პუდინგი კონიაკითა და რომით" (კომიკური იგავი ერთ მოქმედებად, გიორგი თავაძესთან თანაავტორობით)
"დაბოლილი მთვარე გაპრიალებულ იატაკზე" (ირაკლი სამსონაძის და გოგა თავაძის კომიკური იგავი) – შოთა რუსთაველის სახელობის აკადემიური თეატრი, 2009–10 წლების სეზონი, რეჟისორი გოგა თავაძე
სახელმწიფო პრემიის ლაურეატი ლიტერატურის დარგში (პიესების კრებული “ტრიპტიქი”, 2001 წელი).
ლიტერატურული პრემია “კვალის” ლაურეატი 2002 წელი მცირე რომანისათვის “ყურთბალიში”.
ლიტერატურული პრემია “საბას” ლაურეატი დრამატურგიაში 2005 წელს (მონოპიესა “ბებო მარიამი, ანუ ტრადიციული ქართული სუფრა”).
სრულიად საქართველოს ისტორიულ-ლიტერატურული პრემია “დავით აღმაშენებელი” პიესისათვის “აბეშურა – ფარნავაზიანთა უკანასკნელი დედოფალი”, 2010 წელი.
მიხეილ თუმანიშვილის სახელობის ფონდის 2010 წლის კონკურსზე „ახალი ქართული პიესა“ პირველი პრემია დაიმსახურა ირაკლი სამსონაძის ნამუშევარმა „კლინიკური ქორწინება“.
ირაკლი სამსონაძე - "საბას" პრემიის დაჯილდოება
ირაკლი სამსონაძეს "საბას" პრემია 2013 წლის საუკეთესო პროზაული კრებულისთვის "შემკრთალი ქუჩა" გადაეცა.
Last edited by Admin on Tue May 31, 2022 1:29 pm; edited 10 times in total
Number of posts : 7132
Subject: Re: ირაკლი სამსონაძე    Fri Dec 17, 2010 1:22 pm
Irakli Samsonadze Photo by Maka Miqeladze, 2011
ამ დაკარგულ ცხოვრებაში მართლაც რომ ბევრი დაიკარგა, მათ შორის გოჩა და ნიკო. ორმოცისთვის მიეღწიათ, მაგრამ ვერც ოჯახს მოჰკიდებოდნენ და არც საყვარელი საქმე გააჩნდათ. თანაკლასელები იყვნენ. თუმცა, მათი მეგობრობა დიდ დროს არ ითვლიდა. მოწაფეობის ხანაში არ ძმაკაცობდნენ. სტუდენტობისას მითუმეტეს. სამი თუ ოთხი წლის წინ აღმოაჩინა ნიკომ გოჩა, გოჩამ კი ნიკო, რადგან სწორედ მაშინ შეუდგნენ ლოთობის ერთფეროვან, მომქანცველ გზას. არა, თხრილში თუ ქვაფენილზე მძინარე არავის ენახა ისინი. ხელგაწვდილებს ჯერჯერობით არ ჩამოევლოთ სახინკლეში და არც სხვისგან დატოვებული ლუდით დაესველებინათ გამომშრალი ხახა. აქამდე არ მისულიყო მათი საქმე, მაგრამ ამისკენ კი მიდიოდნენ თანდათანობით; ამ გზაზე იდგნენ, შეიძლება ითქვას, გზის შუაწელს მიახლოებოდნენ, კაცისთვის ყველაზე დამამცირებელი ფეხებზე მკიდაობა გზის მეორე მონაკვეთში ჩამომჯდარიყო ქვაზე და გულდინჯი თავდაჯერებით ელოდა ორივეს. ამჟამად კი იმის თქმა შეგვიძლია, რომ გოჩასა და ნიკოს ინტერესთა სფერო უაღრესად დაუკონკრეტდათ, ბრინჯის მარცვალივით დაუპატარავდათ და ისეთი მაღალი, მყარად ნაგები ღობით შემოესაზღვრათ, გეგონება, დიდი სიმდიდრის პატრონები არიან და თავის საუნჯეს ქურდის ცბიერ თვალს არიდებენო. არაყი და არაყი – ფიქრის ასარიდებლად თუ დარდის მოსაკლავად; ან სულაც იმიტომ, რომ მოთხოვნილებად ქცეულიყო სასმელი, მორჩა და გათავდა.
გოჩამ თბილისის უნივერსიტეტის ისტორიის ფაკულტეტი დაამთავრა. მშობლები სტუდენტობისას გარდაეცვალა. ჯერ მამა – მსმელი, შარიანი კაცი; შემდეგ, მეხუთე კურსზე, დედა – ჩუმი, რაღაცით მუდამ დამფრთხალი ქალი. ხასიათით დედას ჰგავდა, გარეგნობით მამას. ყოველ შემთხვევაში, მამამისივით სუსტი მხედველობა ჰქონდა და ამიტომაც სათვალეს ატარებდა. მინების მიღმა ბაყაყივით ცივი, დაჭყეტილი თვალები მოუჩანდა გოჩას, მაგრამ საკმარისი იყო სათვალე მოეხსნა, იმ წამს იგრძნობდით, რა უბოროტო და უსუსური კაცი იდგა თქვენს წინაშე. განსაკუთრებით მაშინ მჟღავნდებოდა გოჩას უსუსურობა, როცა რაიმე საბუთის მოპოვება ხდებოდა აუცილებელი. თრგუნავდა სახელმწიფო დაწესებულებათა დერეფნები და მოხელეთა გაუგებარი ენა. სულელი კი არ იყო, იცოდა რატომაც იქმნებოდა ასეთი გადაულახავი წინაღობები უბრალო ცნობის ასაღებად, მაგრამ ვერ ახერხებდა ისე მოქცევას, როგორც უნდა მოქცეულიყო, ან, რასაც ელოდნენ მისგან. ამით კიდევ უფრო ითრგუნებოდა; ეჩვენებოდა, რომ ოფლიან ხელისგულში ნაწვალები ფული სამარცხვინოდ დასველებულიყო და საკუთარი მოუქნელობით შეწუხებული, მადლობითა თუ ბოდიშით ეცლებოდა მძიმე დერეფნებსა და თითქოს სწორედ ამ დერეფნებისთვის შექმნილ მკაცრ, უგერგილო, გაღეჭილ ადამიანებს. მოკლედ რომ ვთქვათ, მორიდებული, წესიერი ადამიანი იყო ბუნებით; მართლაც დაკარგული ამ დაკარგული ცხოვრებისთვის, მართლაც თავის თავსღა შერჩენილი. ჰო, პატარა ეშმაკობას თუ არ ჩავუთვლით უწესობად. ავტოფარეხის დარაჯად მუშაობდა და რადგან ზამთრის ღამეები ასეთი ცივი იყო, შემოდგომისა ასეთი სევდიანი, ზაფხულისა ასეთი ჩახუთული და გაზაფხულისა ასეთი ლამაზი; ხოლო ავტოფარეხის მეპატრონე კრძალავდა სამუშაო საათებში ყოველგვარ სასმელს, გოჩამ მურას სადგომთან მოიძია ერთი მიჩუმათებული ადგილი და იქ გადამალა ჭიქა, ჭიქასთან ერთად კი ბოთლით არაყი. ჩამოუვლიდა ღამით ავტოფარეხს, იქითაც მიაქცევდა ყურადღებას, აქეთაც მიხედავდა მისახედს, მაგრამ მურას სადგომთან ცოტა მეტხანს შეყოვნდებოდა. ჩაიჩოქებდა, რათა უცხო თვალს არ შეენიშნა, არაყს ჩამოასხამდა ჭიქაში, გადაჰკრავდა, ნაცნობი სუნით სუნთქვას გაიხსნიდა, უფილტრო სიგარეტს ჩაანაფაზებდა და მერეღა წამოდგებოდა ფეხზე. შესაძლოა, ხვდებოდნენ მის ეშმაკობას. ალბათ ხვდებოდნენ კიდეც, მაგრამ მორიგეობისას ისე არასოდეს თვრებოდა, რომ ფეხი არეოდა; თანაც უპრეტენზიო, წესიერი კაცი იყო, მხოლოდ წამლად იღებდა სამუშაოზე სასმელს, ჰოდა, ისინიც პატიობდნენ.
ნიკო გოჩაზე შფოთიანი გახლდათ. წარსულის მოგონებებში უყვარდა ხელის ფათური. იქ დაეძებდა რაღაცას. როგორც წესი, გაზვიადებულად წარმოაჩენდა ხოლმე თავს. თურმე ბიჭობაში მასაც ეთქმოდა სიტყვა უბანში; პოლიტექნიკური ინსტიტუტის ბიჭებთან ერთად, თურმე, ხშირი სტუმარი იყო ლუდის ბარისა და რადგან ოციდან ოცდახუთ კათხამდე ლუდს სვამდა, ნიძლავებს იგებდა; პრარაბად მუშაობისას, თურმე, იმდენი ფული ეშოვნა, რომ ბარე ორს არ დასიზმრებია. ასეთი, თურმე, ბევრი იყო ნიკოს მოგონებათა სკივრში. ყოფილ ცოლს, თურმე, ერთი გადაკრული სიტყვა არ აპატია და ამიტომ მიუთითა კარზე. ცალკე ოჯახად მცხოვრები ძმა ფულს კი არ ჩუქნიდა, არამედ, ნიკოს ვალს ისტუმრებდა, რადგან თავის დროზე მასზეც დიდი ამაგი ჰქონდა, თურმე, ნიკოზე და მოხუც მშობლებზეც. ამ მოსაწყენ მელოდიაზე, მოსაწყენი, ხშირად გამეორებული სიტყვებით ერეკებოდა თავისას შფოთიან, ლაყაფა სიმთვრალეებში. სიფხიზლეში კი გოჩასავით ჩუმი იყო.
ასეთი დღეებიც გამოერეოდა ხოლმე გოჩასა და ნიკოს ცხოვრებაში. რამდენიმე ფხიზელი დღე, რადგან ჯერ კიდევ ფეთქავს თავდაცვის ინსტინქტი და უფრო ძალუმად ფეთქავს სასმელისგან გაღიზიანებული ნაღველი. ერთ კვირამდეც გაუძლიათ ასე, მაგრამ უინტერესო, არასრული არსებობით შეძრულებს ისევ არყით გაუქარვებიათ ეს არასასიამოვნო შეგრძნება. ძირითადად ჩამოსასხმელ სპირტსა და ჩამოსასხმელ ჭაჭას სვამდნენ (კაცმა არ იცის, ჭაჭა იყო თუ არა). ის უფრო იაფიც ჯდებოდა და მიზანსაც უფრო მალე აღწევდა. ამიტომაც ასდიოდათ ცოტა მჟავე სუნი. დღიდან დღემდე ლოთობაში ჩართულ ადამიანს ავიწყდება, რომ აბანო თუ აბაზანა არსებობს ქვეყნად. დილაობით, უჟმურ პახმელიაზე გაახსენდებათ ხოლმე. ალბათ, ამიტომაც იბანენ პირს ასეთი საქმიანი, ნერვიული მოძრაობებით. თმას გულდასმით ისველებენ ცივი წყლით. ამის შემდეგ პირსახოცით შეიმშრალებენ. გაქონილი, დატკეპნილი თმა არაბუნებრივად იწყებს ბზინვას და სავარცხლის ნაკვალევს სწორ, თანაბარზომიერ ხნულებად იბეჭდავს გაზინთულ ზედაპირზე. გზის იმ მონაკვეთში, რომელშიც გოჩა და ნიკო იმყოფებოდნენ, ასეთი სახე ჰქონდა ლოთობას. თუმცა სხვა, უფრო სახიფათო ნიშნებიც იკვეთებოდა თანდათან: უკვე აღარ იზიდავდა დალეული არაყი მისაყოლებელს; პურის შესუნთქვაღა ჰყოფნიდა, თუნდ საკუთარ მაჯაზე ცხვირის მიბჯენა თქვი. ავადმყოფური, მკლავებთან ჩამომჩვარული სიგამხდრეც ახლოს იყო და კანსაც მუქი ფერი მისცემოდა ღვიძლის ავადობით. ჰო, ამ გზაზე იდგნენ, მიბორძიკობდნენ, შუაწელისთვის მიეღწიათ თითქმის, გზიდან გადასახვევი კი არც მარჯვნივ ჩანდა და არც მარცხნივ. ერთი გზა იყო – ლარივით გაჭიმული და ოღრო-ჩოღრო.
როგორც ახეტიალებულ ადამიანებს სჩვევიათ, მათაც მოიძიეს თავისთვის საშველი – ბავშვობა და მოწაფეობის ხანა გააიდეალეს. მართალია, არ ძმაკაცობდნენ იმ წლებში, მაგრამ ეჩვენებოდათ, რომ მაშინაც ისევე გასაგებნი და მახლობელნი იყვნენ ერთმანეთისთვის, როგორც ახლა. გაიხსენებდნენ ფეხბურთის თამაშს სკოლის მოედანზე. მასწავლებლებს. თანაკლასელებს. შატალოებსა და მეათე კლასში მოხშირებულ ქეიფებსა თუ ექსკურსიებს. ამით ფანტავდნენ ჭიქიდან ჭიქამდე ჩამოწოლილ სიცარიელეს; ამით ახალისებდნენ უეშმაკო, ლოთურ სუფრას.
იმ დღესაც ასე მოხდა. ასორმოცდაათ-ასორმოცდაათი გრამის შემდეგ სასიამოვნოდ გამლღვალმა ტვინმა ნიკოს გაახსენა, რომ 14 მარტი იყო და, რადგან 14 მარტი იყო, ესე იგი ქეთის დაბადების დღეც გახლდათ. ქეთიზე ისაუბრეს. ადღეგრძელეს. დალიეს. ყველა კლასში მოიძებნება თითო-ოროლა ისეთი გოგონა, რომელიც განა მარტო ყოველწლიურად აღნიშნავს დაბადების დღეს, არამედ კლასის შეკრებების სულისჩამდგმელიცაა. ქეთიც მათი რიცხვიდან იყო. გულგახსნილი, მხიარული, გაუთხოვარი, მაგრამ ამის არდამტყობი, რადგან თითქოს კლასზე გათხოვილი.
– მივიდეთ. – მოულოდნელად წამოსცდა ნიკოს. წამოსცდა თუ არა, ინანა კიდეც, რადგან იგრძნო, მარტო ქეთისთან მისვლას კი არ სთავაზობდა გოჩას, არამედ იმ დამღლელ ცხოვრებასთან შეხვედრასაც, რომელსაც გამოექცნენ, თუ გამოერიდნენ, თუ მიივიწყეს, თუ იმან, იმ ცხოვრებამ მიივიწყა ესენი, თავად კი მხოლოდ შეეგუენ გარიყულობას.
– სად უნდა მივიდეთ... – ტუჩი აიმრიზა გოჩამ. შემდეგ შეცბა. დაიბნა. და ეს რომ დაემალა, სათვალის მინის გაწმენდა მოიგონა.
ნიკოზე უცნაურად იმოქმედა გოჩას შეცბუნებამ. მივიწყებული უპირატესობის განცდა დაეუფლა და მოეჩვენა, რომ გოჩას დაყვინთული აქვს უკვე, რადგან კლასელების ნახვა აშინებს, მას კი არ დაუყვინთავს; არა, ამის საბუთად ისიც კმარა, თუ რა დაუდევარი სითამამით შესთავაზა ქეთის დაბადების დღეზე მისვლა თანამეინახეს. ალბათ, ამ შეგრძნებითა და ასორმოცდაათი გრამი არყით გათამამებულმა აალაპარაკა აღტკინებით, ამან დააჟინინა თავისი. ყველაფერი ახსენა: ის გაიდეალებული მოწაფეობის ხანა, რომელშიც ერთად იყვნენ ნიკო, გოჩა, ქეთი, მანანა, ზურა, დათო, მეორე დათო და საერთოდ ყველა, მთელი კლასი განურჩევლად ბიჭებისა და გოგონებისა. ერთობლივი შატალოები, ქეიფები და ექსკურსიები. ფეხბურთის მოედანიც კი. თუმცა, რა საერთო ჰქონდა ქეთის ფეხბურთის თამაშთან, გაუგებარი დარჩა. და რა კარგი იყო; და მიდი რა, ბიჭო; და მართლა ხომ არ დაგიყვინთავს; და კლასელი გოგონები გიტარაზე იმღერებენ; და თუკი სხვებისთვის არის ქეთის ბინის კარი ღია, ჩვენ ვისზე ნაკლებნი ვართ; და მიდი, შეჩემა, ჰო; და...
– კარგი, – უეცრად თქვა გოჩამ. თქვა და გაიცინა. ასე ბავშვები იცინიან, როდესაც საგმირო ხასიათის ამბავს ისმენენ უფროსისგან. ისმენენ. ისმენენ. თავფეხიანად ერთვებიან ამ ისტორიაში. თანაგანცდით იმუხტებიან და შემდეგ, როდესაც კულმინაციამდე მიაღწევს ამბავი, როცა ყველაზე ვაჟკაცურ თვისებებს ამჟღავნებს მთავარი გმირი, ბავშვებს გულისშემძვრელი უსუსურობით გაეცინებათ ხოლმე. ჰო, ბავშვები და ცხოვრებისთვის დაკარგული, სუსტი ადამიანები, როდესაც მათთვის მნიშვნელოვან გადაწყვეტილებას იღებენ, ერთნაირი სიცილით იცინიან. ჯერ სათვალეს ჩაჩერებულმა გაიცინა გოჩამ. კარგი, თქვა. უსათვალო მზერა მიაპყრო ნიკოს, ისევ გაიცინა და თითქოს საგარეოდ გამოეწყო უკვეო, თითქოს იმის მისანიშნებლად, რომ მისი გადაწყვეტილება მყარი იყო, სათვალე გაიკეთა.
ნიკო მიხვდა, შეეტოპა. არ უნდოდა ქეთისთან მისვლა. ეზარებოდა და ერცხვინებოდა, რადგან აღარაფერი აკავშირებდა თანაკლასელებთან. ყველაზე მეტად კი ის აშფოთებდა, რომ თავად წამოიწყო ეს საუბარი და მისდაუნებურად ლიდერობა დაიჩემა. ერთადერთი, რაც შექმნილი მდგომარეობიდან გამოსავალს სთავაზობდა, ყვავილების ფული იყო.
– ყვავილები? – იკითხა ნიკომ.
– ხუთი ლარი მაქვს, – თქვა გოჩამ, – გუშინ ვიმორიგევე.
ახლა ქეთისთან მიდიოდა ის ბილიკი, რომელიც ნიკოს მთვრალი ახირებით გამოიძენძა წყვდიადიდან. თუმცა, ჯერ შუადღე იყო და არავინ იცის, რა მოხდებოდა საღამომდე. ამიტომაც ჩამოასხა არაყი.
– მე არ მინდა, – თქვა გოჩამ, – საღამომდე არ დავლევ.
– მიდი, კაცო, – თქვა ნიკომ, – იქამდე ცხრაჯერ გამოფხიზლდები.
– არა, – თქვა გოჩამ, – არ მინდა.
– არ გინდა და ნუ გინდა, – თქვა ნიკომ, შემდეგ კი დალია.
გოჩამ იფიქრა, რომ საღამომდე მართლაც დიდი დრო იყო და მანაც დალია.
ბოთლი ჩაიცალა. ნიკომ ისევ დააპირა არყის ამოტანა, მაგრამ ამჯერად გოჩამ შეუვალობა გამოიჩინა. ისე ძალიან მოუნდა ახლა ნორმალურ სუფრასთან ყოფნა, სადაც იცინიან, გიტარაზე მღერიან და ბედნიერი, სავსე მაგიდით თავადაც გაბედნიერებულნი სვამენ ღვინოს, რომ გაჯიუტდა, გაჯიქდა და თავისი გაიტანა.
– გამოვიძინოთ, – თქვა გოჩამ, როდესაც ნიკოს აღტკინება მიანელა, – გამოვიძინოთ და ქეთის დაბადების დღეზე მივიდეთ.
გოჩა ტახტზე მოთავსდა. ნიკო ძველ, გასაშლელ სავარძელში. თავ-თავის ფიქრში წასულებმა მოწიეს სიგარეტი. არ ეძინებოდათ. მერე ალაპარაკდნენ. დიდხანს ლაპარაკობდნენ. შიში ალაპარაკებდათ და მათდაუნებურად სრულიად სხვა ხასიათის მოგონებებს სთავაზობდა მეგობრებს. გაიხსენეს, რომ ერთხელ ქეთიმ თვალი აარიდა მათ; რომ დათოსთან ფულის სასესხებლად მისული ნიკო თანაკლასელმა უარით გამოისტუმრა; რომ მეორე დათო ძალიან გაამპარტავნდა; რომ მანანა არავის კარნახობდა, შეეძლო კი კარნახი, რადგან ფრიადოსანი იყო და პირველ მერხზე იჯდა; რომ საერთოდ, ისინი, ყველანი, ძალიან შეიცვალნენ.
ახლა ეს ორნიღა იყვნენ და დანარჩენები. ყველას აღმოაჩნდა ხინჯი. რატომღაც არც ერთი არ იყო საკმარისად გულგახსნილი და ისეთი, როგორიც უნდა ყოფილიყო წესითა და რიგით. მერე გადაწყვიტეს, რომ აღარ წავიდოდნენ ქეთისთან. ყვავილებისთვის დაგულებული ხუთი ლარით ორი ბოთლი ჭაჭა იყიდეს, სამი ლარი კი პახმელიისთვის გადაინახეს. დალიეს. დათვრნენ. მაინც იმათზე ალაპარაკდნენ. იმ ყველაზე. იმ დანარჩენებზე. ლაპარაკ-ლაპარაკში კვლავ გაკარგდნენ კლასელები. რაც არ უნდა იყოს, ბავშვობა ერთად გაუტარებიათ. კარგები არიან. რამდენი სიკეთე ახსოვთ ზურასგან. დათოსთან. მეორე დათოსგანაც. უნაკლო არავინ არ არის. გოჩასა და ნიკოსაც ხომ აქვთ ნაკლი? კი. როგორ არა აქვთ, იმიტომ, რომ უნაკლო მართლაც არავინ არის.
– სად უნდა მივიდეთ, დავთვერით!
– მერე რა, ახლა ყველა მთვრალი იქნება.
– არა, რა დროს მისვლაა.
– დამიჯერე, მივიდეთ. გოგოები გიტარაზე იმღერებენ.
– თითო ჭიქას დავლევთ, მოვეფერებით კლასელებს და წამოვალთ.
– გეუბნები, ახლა ყველა მთვრალია იქ.
– მივიდეთ და მივიდეთ!
წავიდნენ. ყვავილები უბნის ჯიხურში შეიძინეს. გალახული ყვავილები იყო, მაგრამ მაინცდამაინც დიდი ყურადღება არ მიუქცევიათ ამისთვის. გაამაყებულნი, მთვრალნი და გაბავშვებულნი იყვნენ. ამ მდგომარეობაში მივიდნენ.
ქეთი შეეცადა, შეცბუნება არ შეემჩნია. რა თქმა უნდა, გადაკოცნეს. რა თქმა უნდა, ეს ვინ მოსულაოც! – თქვეს აქა-იქ. თუმცა, თავდაპირველად, ავის მოლოდინში სუფრა ცოტათი მოიბუზა კიდეც. მითუმეტეს, მარტო კლასელები კი არ ჰყავდა სტუმრად ქეთის, სხვებიც იყვნენ – სუფთად პირგაპარსული კაცები ჰალსტუხებითა და კოსტუმებით, ჩამაკიაჟებული ქალები ძვირფასი კაბებითა და სამკაულებით. ბროლის ჭაღი. ვერცხლის დანა-ჩანგალი. ესენი კი ცივი წყლით დასველებული, გაზინთულ-ალაპლაპებული თმით, რომელზეც სავარცხლის სწორხაზოვანი ხნულები მოსჩანს. საყელოაქერცლილ პერანგებსა და სკოლისდროინდელ სვიტრებში. საკმაოდ ჩაშავებული ფრჩხილებითა და გამოლენჩებული ღიმილით, რომელიც, თითქოს, სხვებსაც ეპატიჟებოდა, რათა ასეთივე ღიმილი აეკრათ სახეზე.
თამადამ შემოსწრებულების სადღეგრძელო შესვა. განსაკუთრებით ქართულ წესს გაუსვა ხაზი, რითაც, ფაქტობრივად, ის თქვა, რომ წესის ხათრით, თორემ საერთოდ არ იყო სათქმელი არაფერი. ფეხზე წამოდგნენ. ძალიან ყურადღებით მოუსმინეს თამადის ორაზროვან სადღეგრძელოს და ზედმეტად შესამჩნევი მადლობა გადაიხადეს. აქეთ-იქიდანაც შეაწიეს მოკლე და სხარტი – გაგიმარჯო-თ! ისინიც თავს უქნევდნენ სუფრას, ემადლიერებოდნენ და გამოლენჩებულ ღიმილზე ეპატიჟებოდნენ. შემდეგ ნიკომ გადაიხადა სამადლობელი. ყველას სიყვარული გამოუცხადა და გოჩას გადასწვდა. აქო და ადიდა მეგობარი – მისი ნიჭიერება, მისი განათლება, თავმდაბლობა, გულიანობა, და საერთოდ, ყველაფერი, რადგან გოჩა კი არ ადღეგრძელა, არამედ მათი აქ მოსვლის გამართლებას შეეცადა, მათი ცხოვრების, მათი ასეთობის გამართლების სურვილმა ალაპარაკა ამდენ ხანს. მაგიდა კი ხმაურობს. ჭამენ. სვამენ. იცინიან. აინუნშიც აღარავინ აგდებს შემოსწრებულებს. თავისი ვალი მოიხადეს და სიმართლე რომ ითქვას, არავის აინტერესებს, რას იტყვის ერთი ლოთი მეორე ლოთზე. ნიკო კი მაინც ლაპარაკობს. ლაპარაკობს და ლაპარაკობს. გოჩა თავდახრილი უსმენს ნიკოს. მერე გოჩა ადღეგრძელებს მეგობარს. ის უფრო მორიდებულია. უფრო ხმადაბალი. თუმცა, ამას არავითარი მნიშვნელობა არა აქვს, რადგან რა ხმამაღალიც არ უნდა იყოს, სუფრა მაინც იხმაურებდა. ჭამენ. სვამენ. იცინიან. გოჩა კი თავდახრილ ნიკოს ადღეგრძელებს. ვის დაკარგვიან, ვის დაკარგვიან, მაგრამ მაინც რომ ლაპარაკობს, მაინც რომ აწუხებს რაღაცის გამოხატვისა თუ ამოთქმის სურვილი? მერე თამადამ მოიგდო აღვირი ხელში. მაგიდის წევრები დააოკა. სათქმელი თქვა. ოჯახიც ადღეგრძელა და მფარველი ანგელოსიც. ესენი კი ჩაკარგულები. უკვე მიჩუმათებულები.
გოგოებს არ უმღერიათ იმ საღამოს. ან, თუ იმღერეს, მათ მოსვლამდე იმღერეს. განსაკუთრებული არაფერი მომხდარა. მალე დაიშალნენ. ისინიც იძულებულნი გახდნენ, სხვებთან ერთად წასულიყვნენ – ვერდაკმაყოფილებულნი. სითბოს არიდებულნი. სიმღერამოსაკლისებულნი. თითქოს კონცერტზე მივიდნენ, უკანასკნელი ფულით ბილეთი შეიძინეს, კონცერტმა კი ვერ ივარგა.
ერთი გზა ჰქონდათ და წაბანცალდნენ. მიბანცალებენ.
– კარგები არიან, მაგრამ მაინც აკლიათ რაღაცა...
– სითბო თუ სიყვარული თუ... არ ვიცი, მაგრამ აშკარად აკლიათ...
– ხვალ რა ვქნათ?
– რა უნდა ვქნათ, ამოვალ...
– კარბიტია, არაყი კი არა.
– ნისია არა მაქვს მალვინასთან.
– ვერ არიან მაინც იმ დონეზე კლასელები.
– ჰო, ვერ არიან. ადრე ამოდი.
– გააღებს თუ არა, ამოვალ.
ერთ გზაზე მიდიან. იმ გზას არც ბილიკი ერთვის, არც შარა. ლარივით გაჭიმულა. ხანდახან ფეხი წამოედებათ ხოლმე აყრილ ასფალტზე. ხელს შეაშველებენ ერთმანეთს. გზა ღამის სიჩუმეში ჩაკარგულა. იმ გზაზე მიდიან. მიბანცალებენ. ლაპარაკობენ დროდადრო. მიდიან. მიბანცალებენ. ერთი გზა აქვთ, იმ გზაზე მიდიან.
Last edited by Admin on Tue Mar 12, 2019 4:16 pm; edited 1 time in total
Number of posts : 7132
Registration date : 09.11.08
Subject: Re: ირაკლი სამსონაძე    Sun Jun 19, 2011 8:35 am
წიგნის დასახელება - "ინდაურის კვერცხი"
ანოტაცია: ირაკლი სამსონაძის ოთხი პიესა–ზღაპარი სასაცილო, მოსულელო რეფორმატორ ინდაურსა და ასევე სასაცილო, რეტროგრად მგელზე გვიამბობს. ამ ისტორიებში ბევრი რამ გეცნობათ. არაა გასაკვირი, ფსიქიატრიულ კლინიკაში თუ აფრიკის სავანაში განვითარებული ამბები ხომ ადვილი შესაძლებელია, თბილისშიც მომხდარიყო. ბევრი რამაა შესაძლებელი თეატრშიც და ზღაპარშიც...
Number of posts : 7132
Registration date : 09.11.08
Subject: Re: ირაკლი სამსონაძე    Sun Jul 08, 2012 1:10 pm
წიგნის დასახელება: "ლეას საათი"
ანოტაცია: ირაკლი სამსონაძის რომანი სამი საუკუნის საქართველოს აცოცხლებ. ერთი გვარის– ბაგართ– ცხოვრების კვალდაკვალ. ბაგარები თავის დასამკვიდრებლად ჩამოდიან უცხო ქვეყანაში და მათთვის სულერთია, ვის სამსახურში ჩადგებიან. ამ მიზნის აღსასრულებლად, მთავარია დაეფუძნონ, კარ–მიდამო გაიჩინონ, წარჩინებული გვარის ქალი შეირთონ და შთმომავლობა ჰყავდეთ.
Number of posts : 7132
Registration date : 09.11.08
Subject: Re: ირაკლი სამსონაძე    Thu Dec 20, 2012 9:01 am
წიგნის დასახელება: "შემკრთალი ქუჩა" (ნოველები)
ანოტაცია: ირაკლი სამსონაძის მიერ ბოლო წლებში დაწერილ ნოველებს შეიძლება ერთდროულად მკაცრიც ვუწოდოთ და ნოსტალგიურიც. ეს წიგნი ცხოვრებაზეა – ყოველდღიურ მოძრაობაზე, მიმქრალ და ჩაკარგულ ადამიანებზე, რომლებიც მწერალს დავიწყებისთვის არ ემეტება.
თითოეული შტრიხი, პერსონაჟებისგან ნათქვამი სიტყვა თავს იმისთვის იყრის, რომ ნამდვილი ოსტატის ხელში შთამბეჭდავ, ორიგინალურ სურათად გამთლიანდეს.
ამ სურათზე სახეღიმილიანი პოლიტიკოსის მოულოდნელი გამოჩენით შემკრთალი ქუჩაცაა, მექათმე გაბრიელის თავაღერილი ინდაურებიც და "ტკივილში გამოტარებული შვებაც", რომელიც ძნელ დროზე დაწერილ წიგნს იმედით ავსებს.
Last edited by Admin on Tue Mar 12, 2019 3:53 pm; edited 1 time in total
Number of posts : 7132
Registration date : 09.11.08
Subject: Re: ირაკლი სამსონაძე    Fri Feb 08, 2019 8:22 pm
ირაკლი სამსონაძე - ბებო მარიამი ანუ ტრადიციული ქართული სუფრა
რეჟისორი - ზურაბ კანდელაკი
ხმის რეჟისორი - თამარ გოგლიძე
მუსიკალური გამფორმებელი - ლალი სეთურიძე
Number of posts : 7132
Registration date : 09.11.08
Subject: Re: ირაკლი სამსონაძე    Tue Mar 12, 2019 4:19 pm
შემთხვევა, რომელიც არ მავიწყდება
ცხოვრების გზაზე ზოგჯერ ისეთი შემთხვევა შეგეყრება, რომელიც მუდამ თან გდევს. არ არის აუცილებელი, რაიმე განსაკუთრებული ამბავი იყოს, სულ უბრალო თავგადასავალი, ხშირად, ბედისწერის ნიშანს შეიძენს და იდუმალ კანონზომიერებად თუ ფარულ გაფრთხილებად გარდაისახება ადამიანის ცნობიერებაში.
ეს ამბავი 18 წლის წინ, როგორც ახლა ვამბობთ ხოლმე, ჯერ კიდევ კომუნისტების დროს, მე, ჩემს ძმას და ჩემს ორ მეგობარს – დათოსა და გიორგის, მეტსახელად “ბაიკოს“, ერთად გადაგვხდა თავს.
კაცმა რომ თქვას, დიდი არაფერი ამბავია, არც მეგულება ადამიანი, რაღაც მსგავსი რომ არ გადახდენოდეს ყმაწვილკაცობაში, მაგრამ ერთი შტრიხი აქვს ჩვენს თავგადასავალს, რომელიც, სიმართლე გითხრათ, თავადაც მაწუხებს, იმდენად მეტაფორული, წინასწარ მოფიქრებული, გალიტერატურულებული შეიძლება გამოჩნდეს ვიღაცის თვალში. მერწმუნეთ, რეალურ ცხოვრებაში იყო ასე, და იქნებ ამიტომაც იქცა ეს შემთხვევა ჩემი ცხოვრების თანამდევად.
თუმცა, სანამ ამბავს მოგითხრობდეთ, შევეცდები, იმდღევანდელი თანამეინახენი გაგაცნოთ.
ჩემი ძმა რვა წლით არის ჩემზე უფროსი. მაშინ უკვე ცოლ-შვილს იყო მოკიდებული. ის 28”ისა იქნებოდა, მე – 20–22-ისა. უცხო ენების ინსტიტუტში მუშაობდა ისტორიის კათედრაზე. საკმაოდ დაბალი ხელფასი და ბევრი თავისუფალი დრო ჰქონდა. მიუხედავად ასაკში 8-წლიანი სხვაობისა, უცხო ადამიანს ხშირად მე ჩავუთვლივარ უფროსად, ჩემი ძმა კი – უმცროსად. ბიჭური აღნაგობისაა, სახეზეც მარადიული ბიჭის გამომეტყველება აქვს – წვრილძვალაა, თხელნაკვთიანი. ბერძნული, ცხვირი აქვს, წაბლისფერი, ოდნავ ტალღოვანი თმა. როცა თმა მოეზრდება, რომელიღაც ამერიკელ კინოვარსკვლავს ემსგავსება (იმათი რიცხვიდან, რომ არ ბერდებიან), როცა თმას დაიდაბლებს, მე-2 თუ მე-3 კურსელ თბილისელ სტუდენტს ჰგავს.
ხმამაღალი, უდარდელი, ჩაბჟირებამდე სიცილი იცის ჩემმა ძმამ, ცხონებულ ბაბუაჩემს კრეჭელა შეურქმევია მისთვის მოფერებით. უხდებოდა კიდეც ეს სახელი – ძალიან ლამაზი, მძივებივით ჩაწყობილი კბილები ჰქონდა.
ჩემი ძმა გამოუსწორებელი ოპტიმისტია. უყვარს კამათი და ხშირად გამოთქვამს პარადოქსულ აზრებს, აზრის ჩამოყალიბებისთანავე კი მრავალმნიშვნელოვნად დააყოლებს ხოლმე – გაიგე შენა!.. მიმნდობი ხასიათი აქვს, ცოტა მჩატე ხასიათი, ამის გამო ბევრი ტკივილი თუ იმედგაცრუება უგრძვნია, მაინც გამოუსწორებელი ოპტიმისტია, ალბათ იმიტომ, რომ კეთილი, უბოროტო გული აქვს.
დათო და გიორგი ჩემი თანაკლასელები არიან. დათო მეორე კლასიდან გადმოვიდა ჩვენს სკოლაში. მე და დათო მეგობრებიც რომ არ ვყოფილიყავით, მაინც დამამახსოვრდებოდა მისი პირველი შემოსვლა კლასში. ძალიან დიდი იყო ტანად, მსუქანი, წითელლოყება, სქელი თეძოებით და ტანთან შედარებით პატარა, დახრილი მხრებით. რაღაცნაირი გაბუსკნული იყო, ღაბაბიანი, გაბრაზებული ჩანდა რატომღაც.
როცა ცოტა წამოვიზარდეთ და “სამი მუშკეტერი” წავიკითხეთ, დათომ მუშკეტერების ხატვას მოუხშირა. ძალიან სასაცილო მუშკეტერებს ხატავდა. წამახვილებული ულვაშები ჰქონდათ იმ მუშკეტერებს, ფაშფაშა შარვლები ეცვათ, მხრებში ჩამოკვეთილები იყვნენ, კანჭებში არაბუნებრივად დაწვრილებულები, რაღაცნაირი ელიფსური მუშკეტერები გამოსდიოდა ნახატზე. დათოს ნაკლებად იტაცებდა ის თამაშები, რითიც მაშინ ვერთობოდით ბავშვები – კოჭის, საშლელისა და სალკის მოთამაშე არასოდეს მინახავს. თავისებური ბავშვი იყო, იმ ადრეულ წლებში მგონი, ჩემთან გამოძებნა მხოლოდ საერთო ენა. მიუხედავად ამისა, მისი ბუტია ხასიათის წყალობით, ერთი წლის განმავლობაში ხმას არ მცემდა. ეს შემთხვევაც კარგად მახსოვს. შესვენებაზე, ჩვეულებრივ, ბავშვები ომობანას ვთამაშობდით ხოლმე სკოლის დერეფანში. დათო არც იმ თამაშში იღებდა მონაწილეობას. დინჯად გამოვიდოდა საკლასო ოთახიდან, ლილისფრად შეღებილ მოაჯირს მიეყრდნობოდა და ჩვენს წიოკობას გულგრილი სახით შესცქეროდა. მაშინაც მოაჯირს მიყრდნობილი იდგა. მე უხმლოდ ვეხმალავებოდი ვიღაცას და შემთხვევით იდაყვი გავკარი დათოს მუცელში. ეტკინა, მოიკეცა, გაწითლდა. პატიება ვთხოვე. ხმა არ გამცა. ერთი წელი არ გამცა ხმა. რას იზამ, ბუტიაა. გაწითლება ვახსენე. სანამ დათო გადმოვიდოდა ჩვენს კლასში, მე ვწითლდებოდი ყველაზე მეტად ბავშვებს შორის და გატანჯული ვიყავი ამ თვისების გამო, რადგან საყოველთაო ყურადღებას ვიქცევდი. დათო შემეხიდა. ჩემი სიწითლე მონაგონი იყო მის სიწითლესთან. სულ უბრალო მიზეზითაც ისე აუჭარხლდებოდა სახე, იფიქრებდი, უშველებელი წითელი ბუშტი გასკდება სადაცააო.
დროსთან ერთად ყველანი ვიცვლებით. დათოს ცვლილება იმაში გამოიხატა, რომ მაშინ პატარა დათო იყო, ახლა ორმეტრიანი დათოა. პროპორციები არ დარღვეულა, ზუსტად ისეთივეა, როგორიც ბავშვობისას იყო, მხოლოდ გაცილებით დიდი.
ხასიათის კაცია დათო, გააჩნია, რა ფეხზე ადგება დილით. ხან გულჩათხრობილია, ხან – ლაქლაქა და დამღლელი, ყველაზე კარგი სანახავი კი მაშინ არის, როცა მეგობრებში ქეიფობს, თანაც თამადობს, თანაც ლაღობს და, რაც მთავარია, ხუმრობა”ოხუნჯობის ხასიათზეა. კარგი იუმორის გრძნობა აქვს – სხარტი, მოქნილი, სახიერი. ძალიან მთვრალი უნდა იყოს, რომ მისი ხუმრობა ცინიზმში გადავიდეს. სმით კი ბევრს სვამს, კარგად იტანს სასმელს.
მაშინ, ანუ 18 წლის წინ, დათო კინოსარეჟისორო ფაკულტეტს ამთავრებდა. როგორც ყველა კინორეჟისორი, ცნობიერად თუ ქვეცნობიერად, სამყაროს შიშის მომგვრელ, სევდიან ან ლამაზ კადრებად აღიქვამდა და ალბათ ამიტომაც, თავისი ფერადი სიზმრების კინოსურათად ქცევაზე ოცნებობდა. ფერადი სიზმრები რაღაც წარმოუდგენელი სიხშირით აკითხავდნენ დათოს და, როგორც წესი, ამ სიზმრების გვირგვინი, ვიღაც ეგზოტიკური, ჩვენთის უცნობი ქალები იყვნენ. იუმორის გრძნობაზე მოგახსენეთ, განსაკუთრებული შთაგონება მაშინ ეწვევა ჩემს ორმეტრიან მეგობარს, როცა გიორგი, ანუ “ბაიკოც” მის გვერდით არის. კარგად არიან შეთამაშებულები. ეს რომ ამთავრებს ოხუნჯობას, ის იწყებს მერე. თამაშობენ პინგპონგს და, მერწმუნეთ, თუ ფორმაში არიან, არაფერი სჯობს მათ ცქერას. მრავალსერიანი ღადავი მიდის – საკუთარ თავზე, რაიმე მოვლენაზე თუ კონკრეტულად ვინმე პიროვნებაზე. ისეც ხდება ხოლმე, რომ ერთმანეთს ამოიღებენ მიზანში, თუ დათომ იმარჯვა, მაშინ ბაიკო თვალებს მოწკურავს და რაღაცნაირი გაუცხოებული, არავისკენ მიმართული მისამართით ჩაილაპარაკებს – კაცი არა ხარ, ქაქი არ გიჭამია?! – სწორედ ეს უმისამართობა, თუ ეს გაუცხოებული მზერა კეთილგანწყობის სასწორს უმალ ბაიკოსკენ გადახრის ხოლმე.
გიორგის მისმა უფროსმა დამ შეარქვა “ბაიკო”. დაინახა სახვევებში გახვეული ბავშვი და “ბაიკოო“ – თქვა. ამის შემდეგ ყველა ახლობელისთვის გიორგი ბაიკოდ იქცა. ბაიკო პეწენიკი კაცია, უყვარს კარგად ჩაცმა, უყვარს სისუფთავე. აქვს სტილის გრძნობა – მკაცრად კლასიკური, რაფინირებული. ძალიან უყვარს უცხოური სუნამოები, რაღაც კარდენები და ჯანდაბები, რაც ჩემთვის ძალიან უცხოა და, სწორედ ამიტომაც, ის ჩემს გოიმობას დასცინის, მე – მის ზიზილპიპილობას.
მიუხედავად ასეთი დახვეწილი, ფაქიზი გემოვნებისა, ბაიკო ხშირად ხვდება სახაშეში – შეშლილი სახით, ყალყზე შემდგარი შეთხელებული თმითა და მიმოზებით... შემინდოს დიდი პოეტის სულმა ეს შედარება, მაგრამ ბაიკოს ზოგად დახასიათებას მიმოზები და შეშლილი სახე მართლაც უხდება. წარმოიდგინეთ, თბილისურ კი არა, რაღაც სხვა, იქაურ მოდაზე ჩაცმული კაცი, – აწეწილი თმით, მილულული თვალებთ, გამთენიის ხანს, ორთაჭალის რომელიმე “ზაბიგალოვკაში”, სადაც, ალბათ, სამზარეულოში ვირთხები ბუდობენ; სადაც იკრიბებიან სახედაბიჟვინებული უხმაურო ლოთები; დგას სასმელის, ხაშისა და შეგუებულობის მძიმე სუნი, თეთრხალათიანი, თმაგაჭაღარავებული ქსენია კი ერთმანეთზე შემოწყობილ ცარიელ მათლაფებს მიაქანდარებს სამრეცხაოსკენ; მათლაფებს, რომელთაგან ერთ”ერთზე, სწორედ ჩამოტეხილ კუთხეში, ამაზრზენი შავი ბეწვი მოსჩანს არშიყად მოხვეული.
არადა, წინა დღე რა კარგად, იმედისმომცემად, მრავლისაღმთქმელად და სასიამოვნოდ იწყებოდა – სრულიად ახალი პერანგი, სრულიად ძვირფასი სუნამო. შემდეგ სუფრა. თბილისელ გოგოსთან ფლირტაობა, რომელიც, რატომღაც, თავაწყვეტილ, გიჟურ სმაში გადაიზარდა და ლოგიკური გაგრძელება მეორე დღის გამთენიისას ორთაჭალის რიგით სახაშეში ჰპოვა.
ბაიკო გურმანიც გახლავთ. აქაც არ ღალატობს თავის სტილს, აქაც მკაცრად კლასიკურია – კიტრისა და პამიდვრის სალათაზე მრგვალად დაჭრილი ხახვი და არავითარი ძმარი თუ ზეთი – რას არ აკეთებს, ჩაქაფულიდან დაწყებული, ელარჯით დამთავრებული. ბევრი უცხოური კერძის მომზადებაც იცის – ამით ამაყობს და საამაყოც ბევრი აქვს: სუფრას როგორ აწყობს, არ იკითხავთ? ხელოვნების ნიმუშია, სუფრა კი არა. მერედა, როგორ უყვარს მეგობრების გამასპინძლება და თავისი ნახელავით ყელყელაობა? საერთოდაც, უყვარს მეგობარი, უყვარს ლამაზი ცხოვრება და ფიქრი ჰაერიდან ფულის შოვნაზე. ალბათ ამიტომაც, კომუნისტების დროში, იმ ავადსახსენებელ საბჭოთა კავშირში, სადაც სარეკლამო საქმე საერთოდ არ არსებობდა, ბაიკომ სწორედ ეს ხელობა ირჩია და თეატრალურ ინსტიტუტში ახლად გახსნილ ფაკულტეტზე ჩააბარა.
მე უნივერსიტეტის სტუდენტი ვიყავი, ჟურნალისტიკაზე ვსწავლობდი და უკვე ვიცოდი, რომ ამ საქმეს არ გავყვებოდი. მწერლობაზე ვოცნებობდი ბავშვობიდან, იქნებ მატრაკვეცობით იყო გამოწვეული ჩემი სურვილი, იქნებ, მართლაც, ვგრძნობდი რაღაც უხილავ კავშირს კოსმოსთან, რაც ხშირად მაიძულებდა – განვმარტოებულიყავი, ვარსკვლავიანი ცისთვის მეცქირა დიდხანს, თვალმოუშორებლად; და ავვსებულიყავი აუხსნელი, უეცრად მოწოლილი, ყოვლისმომცველი სევდით, რომელსაც ასევე აუხსნელი შვება ახლდა თან. იქნებ. თუმცა, თავს არ შეგაწყენთ, მხოლოდ იმას ვიტყვი, რომ ჟურნალისტიკაზე იმიტომ ჩავაბარე, მეგონა, რაღაც საერთო იყო მწერლობასა და ამ პროფესიას შორის. იმჟამად კი უკვე ვიცოდი, რომ ჩემგან ჟურნალისტი არ დადგებოდა. ღმერთი, რჯული, არავის ვაყენებ შეურაცხყოფას, უბრალოდ, ახალგაზრდული მაქსიმალიზმისთვის მიუღებელი აღმოჩნდა ჟურნალისტის პროფესია. მაშინ ეს ჩემთვის თავის გაყიდვის ტოლფასი იყო.
ახალგაზრდები ვიყავით, კაცებად მოგვქონდა თავი, მაგრამ ბავშვური ბევრი იყო შერჩენილი ჩვენში – რაღაც უდარდელობაც იყო. მუდმივი ღადავი. მე ჩემს მეგობრებზე ვღადაობდი, ისინი ჩემზე ღადაობდნენ, სამივენი კი, ჩემი ძმის ერთ უცნაურ თვისებაზე, რომელსაც ამ ამბავთან პირდაპირი კავშირი აქვს: ვთქვათ და, გაგვიჩნდა ფული. ვიყიდდით ვიღაცისგან ნაქებ ღვინოს, თანაც ბევრს, მივაყოლებდით იმ ღვინოს სათანადო მისაყოლებელს, გავშლიდით ჩემს სახლში პურმარილს. ვთქვათ და, შემოგვესწრო ჩემი ძმა, შევიპატიჟებდით მონდომებულად. გვინდა, იმანაც ნახოს რა ღვინო ვიშოვეთ. “ნახე, ბიჭო, რა ღვინოა, გასინჯე!” – არ დალევდა. ცოცხალი თავით არ დალევდა. მოიმიზეზებდა რაღაცას – ან კბილის ტკივილს, ან იმას, რომ ღვინოს საერთოდ ვერ იტანს, სულაც გადაუდებელ საქმეს მოიმიზეზებდა. მოკლედ, წამის წამში ჩაამჟავებდა სიტუაციას. უფრო ხშირად, რა თქმა უნდა, სტუდენტურად ვლოთობდით. მაშინ ყველაზე გამსვლელი, თანაც იაფფასიანი ღვინო “გარეჯი” “კაცზე ორი ბოთლი. ჰა, ჰა, კარგ შემთხვევაში, სამი. ძეხვი, ათიოდე კვერცხი, მაღაზიის ტყემალი, რომელსაც შემდეგ ნივრით, ქინძითა და წიწაკით ვკმაზავდით. ვთქვათ და, შემოგვესწრო ჩემო ძმა. რა თქმა უნდა, შევიპატიჟებდით, ოღონდ ცალყბად, ყასიდად “ხომ არ დალევ?“ – დაახლოებით, ამ ფორმით. აუცილებლად დალევდა. ის კი არა, ხელებსაც მოიფშვნეტდა, “ვახ, ბიჭებო, სვაამთ?” – გვეტყოდა რაღაცნაირი გულისშემძვრელი მზადყოფნით, გულღიად გაგვიცინებდა, თავის ლამაზ კბილებს გვაჩვენებდა, ანეკდოტსაც იტყოდა და ბოთლს მისწვდებოდა. – საჯარიმო ჭიქა არ მერგებაო? – ამასაც მოაყოლებდა.
სამივენი ერთმანეთს გადავხედავდით. განსაკუთრებით მეტყველი სახე დათოს ჰქონდა. გადიდდებოდა თითქოს შეშმუშვნაში, კისერ”ღაბაბს აიგრეხდა, წამოწითლდებოდა ცოტა.
– ახლა დავიწყეთ, ეს წუთია! – უპასუხებდა დათო.
ვიცინოდით დათოს პასუხზე და რეაქციაზე. რა გათვლილი გვქონდა! მიდი და იჩალიჩე ახლა. მართლაც და, ზუსტად სამ კაცზე იყო გათვლილი ეს ზასტოისდროინდელი ჩვეულებრივი საღამო.
ჰო, ზასტოისდროინდელი, ჩვეულებრივი, ერთფეროვანი საღამოები. მაშინაც უფულობა, მაშინაც სიდუხჭირე, მაგრამ რაღაცნაირი უდარდელობაც. რაღაცას მოიფიქრებ. ჩალიჩი მოგიწევს, მაგრამ მოიფიქრებ.
– ფული არა გაქვს? – ბუნებრივია, პირველი კითხვა ჩემს ძმასთან არის.
– ჩვენ კარგად ვიყოთ, ფულის ოხერი დედაც ვატირე, მასმევთ საჯარიმოს თუ არა? – ერთობ ზოგადად გვიპასუხებდა ჩემი ძმა.
ხო ვიცი, არა აქვს. არც გაემტყუნება, დაბალხელფასიანი კაცია, თანაც – ცოლშვილიანი. ისევ ჩვენ უნდა მივდგეთ”მოვდგეთ. ჩვენი საშოვნელია. ისიც ვიცი, რაღაცას მოვახერხებთ, მაგრამ ამ ჩემი ძმისა ვერ გამიგია. არ უყვარს სასმელი, რაღა ამ მჟავე “გარეჯზე” გაიგიჟა თავი. სიტუაციას ვერ გრძნობს. უდარდელია. უდარდელი იქნება, აბა, რა იქნება, მსმელი არასოდეს ყოფილა, – გათავდება სასმელი? კარგად იყავით, ბიჭებო! – ხელსაც დაგვიქნევს. ჩვენ რა ვქნათ, ჩვენ, ეს რომ სმას ამთავრებს, მაშინ გვეშლება საღერღელი. მიუხედავად ბიჭური აღნაგობისა, მჭამელი მაგარია ჩემი ძმა, ღმერთმა შეარგოს, მსმელი არ არის და რას ითხოვს ამ საჯარიმოებს, ვერაფერი გამიგია. მოკლედ, რაც ჩვენ გვაღელვებს, მისთვის უცხოა, გაუგებარია და, რაც მთავარია, სიტუაციას ვერ გრძნობს, თუ არ სცნობს, არ ვიცი. ჩემი ძმის ამ თვისებამ და ჩვენმა აჭრილმა პახმელიამ შეგვყარა სწორედ იმ შემთხვევას.
თერთმეტი საათი იქნებოდა დაწყებული, დათომ და ბაიკომ რომ მომაკითხეს. შევკრიბეთ ფული. იმდენია, რომ მაღაზიიდან ბოთლების, კვერცხებისა და ტყემლის მსუქანი ქილის თრახვას, შემდეგ კი სამზარეულოში თითხნაობას, სადმე წესიერ, მყუდრო ადგილას წასვლა სჯობს. ვიღაცის ხელით გაკეთებული და მორთმეული სჯობს. ჰოდა,იმას ვფიქრობთ ხმამაღლა – სად წავიდეთ.
შემოდის ჩემი ძმა, ახლახან გაიღვიძა. ცოლ-შვილი ცოლოურში ჰყავს გასტუმრებული, სამსახურში არ ეჩქარება, კარგად არის გამოძინებული.
– იპოდრომზე ახალი დუქანი გაუხსნიათ, იქ პური იჭმება, თითებს ჩააკვნეტო, – ამბობს. – თანაც, სიიაფეა, ახალგახსნილიაო, – ამბობს. აქტიურია ძალიან, ჩვენ – პახმელიით გათანგულები. ბაიკოს მილულული მზერა აქვს. დათო ზარმაცად მიწოლილა ტახტზე. ის და უჰაერობა თუ პახმელია ერთად ავსებენ ჩემს პატარა ოთახს.
– ყოფილხარ იქა? – ეკითხება დათო ჩემს ძმას. ტახტს ხომ ფარავს თავის უზარმაზარი სხეულით, ფეხები ნახევარ ოთახზე აქვს გაშოტილი, ზარმაცად ეკითხება.
– მითხრეს, – პასუხობს ჩემი ძმა. – ისეთმა ხალხმა მითხრა, დაეჯერება. თანაც სიიაფეაო. კარგი პურიც იჭმებაო.
ვინ არის ეს ხალხი, რატომ უნდა ვენდო იმათ პირის გემოს და ჯიბეს, ნამდვილად არ ვიცი, მაგრამ რაღაცნაირად გაისმა ეს იპოდრომის დუქანი. სივრცეა თითქოს. ჰაერია. კარგია რაღაც. რაღაც ახალია. სიახლეა.
ჩემს ძმასაც აღმოაჩნდა ცოტაოდენი ფული. დავთვალეთ, ვიანგარიშეთ – ქაბაბი, არაყი, ხინკალი ხუთ”ხუთი. ლუდი. – გვყოფნის. გვყოფნის და გვყოფნის. გამალებით ვიცვამთ მე და ჩემი ძმა. გამალებით ვეშურებით. ფეხებში ვედებით ერთმანეთს.
როგორც კი შინიდან გავაღწიეთ, ხასიათზე მოვედით ყველანი. სექტემბრის სასიამოვნო, ოდნავ მოთენთილი დღეა. ჩვენს განწყობას უხდება, ჩვენს რიტმშია ის დღე. მიზანდასახულობაც გაჩნდა. ესეც კარგია. დათო ხუმრობს, ბაიკოს აღადავებს.
– კაცნი არა ხართ, ქაქი არ გიჭამიათ!. – ამბობს ბაიკო გაურკვეველი მისამართით.
გვეცინება. რატომღაც გვიხარია. გვიმჩატდება ხასიათი.
ამჩატებულობის პიკზე შევაღწიეთ იპოდრომის სასაუზმეში. დახლთან მდგომ მედუქნეს შინაურულად ვესალმებით. ისიც მოხარულია ჩვენი ხილვის. კარგი სალამი აქვს.
– რაც შეეხება მენიუს?..
– სულო და გულო, რაც გინდა.
– სასმელს რაც შეეხება?
– ინატრე რამე. ნებისმიერი.
Last edited by Admin on Tue May 31, 2022 1:26 pm; edited 1 time in total
Number of posts : 7132
Registration date : 09.11.08
Subject: Re: ირაკლი სამსონაძე    Tue Mar 12, 2019 4:19 pm
შემთხვევა, რომელიც არ მავიწყდება
მართლაც კარგია, ხომ იცი. ფასს არ ვეკითხებით, ძალიან ლაღად ვართ შემოსულები. ან კი, რა დიდი სხვაობა უნდა იყოს, რა ფასებიც სხვა დუქნებშია, ის ფასები იქნება აქაც. რატომღაც, იმ მედუქნის დასანახად, ძალიან მძიმე პახმელიის თამაშს ვიწყებთ. პახმელიაზე კი ვართ, მაგრამ უფრო მეტს ვთამაშობთ, ვიდრე სინამდვილეში ვართ. სასწრაფოდ ვითხოვთ არაყს, ჩამოსასხმელ ლუდსა და მჟავეს.
– სალათა მოგვაწიე უცებ, უფროსო! ცხარე წიწაკა დააჭერი.
– კაცი არა ხარ, ცოტა მოუჩქარე! – ეუბნება ბაიკო მედუქნეს.
მედუქნე სალათას ჭრის. ქვემოდან ამოგვხედა. შენი რომ ესმის კაცს, შენს მდგომარეობაში თავ”ფეხიანად რომ არის შესული, ისე გვიღიმის. ვიცინით. კიდევ კარგი, – ქაქი არ გიჭამიაო– არ მიაყოლა თავის საფირმო სიტყვას ბაიკომ და, საერთოდაც, ისე ვიქცევით, ვატყობ, რომ ხუთ– ხუთ ხინკლობით დათვლილი სინამდვილე გვავიწყდება თვალსა და ხელს შუა.
სიმართლე გითხრათ, ერთი შეშფოთება მაშინ შევშფოთდი, ჩემმა ძმამ ხელები რომ მოიფშვნიტა და ქაბაბს სუკის მწვადი სჯობიაო, – თქვა. რას რა სჯობია, ძალიან კარგად ვიცი, მაგრამ მოიცადე, შენი ჭირიმე, ჩუ.
– სუკის მწვადი ან მუჟუჟი. – ამბობს ჩემი ძმა.
– ჩუ. – ვიმეორებ მე.
– არ გვინდა ხინკალი, არავითარი სხვაობა არ იქნება. – ხმას უდაბლებს ჩემი ძმა.
– შემარგე ერთი ჭიქა – ვპასუხობ მე.
დავლიეთ. მედუქნის მიერ მოტანილი სალათა მივაყოლეთ. მართლაც, კარგი წიწაკაა. ცხარე. პურიც კარგია. თონის პური. დაწინწკლული რაღაცნაირად. კვამლის სურნელი აქვს. წაგაქცევს, ისეთი სურნელი. სალათა უცებ გათავდა. მეორე თეფშს ვითხოვთ.
– ყველიც მოაყოლე, უფროსო, ჩვენ რომ არ გითხრათ, შენ არ იცი?!..
– გუდის, გუდის! – ამატებს ჩემი ძმა.
გუდის და გუდის, რა გიყო ახლა, მომბეზრდა. მოდი, თითოც.
პირველი ბოთლი არაყი და ოთხი კათხა ლუდი ისე დაილია, რომ სალათაზე, ყველზე და მჟავეზე ვიყავით ჯერაც. გათბა, გალღვა, გალამაზდა. მოვწიეთ სიგარეტი. რა კარგად იწევა.
მაღალი ფანჯრებიდან ცოტა მოთენთილი, ლამაზი სექტემბერი მოჩანს, კიდევ ტირიფის ხე მოჩანს, ორი თუ სამი მანქანა, ონკანი, მწვანედ შეღებილი გრძელი სკამი. სკამზე არავინ ზის. სიმშვიდეა.
დათო მორიგ ფერად სიზმარს იხსენებს, შემდეგ ჩუმდება, ფანჯარაში იცქირება. ბაიკო ლექსს ამბობს. ვიღაც თანამედროვე პოეტის ლექსს. კარგ ლექსს, თანაც მოკლეს. მოუხდა განწყობას.
– ბიჭებო, დამიჯერეთ, სუკის მწვადი ან სულაც მუჟუჟი. არ გვინდა ხინკალი, დამიჯერეთ მე თქვენ!.. – თავს გვახსენებს ჩემი ძმა. მაგიდაზეა გადმოხრილი, სწრაფ– სწრაფად, სხაპასხუპით, დარწმუნებით ამბობს.
სიტუაციას ვერ გრძნობს!.. მე, ბაიკოს და დათოს ახლა დასალევი უფრო გვინდა, ვიდრე მუჟუჟი და სუკის მწვადი. სხვანაირი განწყობაა. ლამაზი სექტემბერია, თანაც ცოტა მოთენთილი. ლექსი მინდა ახლა, რაღაც სხვა მინდა. იქნებ სიყვარული, იქნებ ანგლობა. ყოველ შემთხვევაში, ანგარიში არ მინდა. მაინც გვაანგარიშებინა. უფრო სწორედ, თვითონ იანგარიშა. აი, ასევე, მაგიდაზე გადმოხრილმა იანგარიშა. წავიდა ფიქრი ანგარიშისკენ. ვიანგარიშეთ. ორ შამფურზე გვყოფნის. გვყოფნის და გვყოფნის, მოვატანინოთ, თუ ასე გულით გსურს!
– ორი სუკის მწვადი, უფროსო, ერთი ბოთლი არაყიც!..
ლუდს აღარ ვიღებთ. გვეშინია, არ დავიწვათ. ჩემმა ძმამ ხელები მოიფშვნიტა. მეორედ მაშინ გამკრა გულთან რაღაცამ. ანეკდოტს ამბობს. იცინის. რა ლამაზი კბილები აქვს ამ ოხერს.
ოთხი შამფური მოგვიტანეს. შეეშალათ, გვეგონა, ოთხი შეუკვეთეთო. არ ვიმჩნევთ, იხტიბარს არ ვიტეხთ, ლაღად ვართ თავიდანვე შემოსულები. ვითვლით ჩვენთვის. აუჰ. ვიღეჭებით უშნოდ.
– პასპორტი ვისა აქვს? – ვკითხულობთ.
ბაიკოს სტუდბილეთი აღმოაჩნდა. არ დაიტოვებენ, უცნობი დუქანია. ფიქრის სიმძიმე და სიმაძღრე ერთად გვაწვება. ფუჭდება ეს ლამაზი, ცოტა მოთენთილი სექტემბრის დღე.
– დანახარჯი მოვითხოვოთ, ამის მიხედვით ვიმოქმედოთ! – ამბობს დათო.
რასაც ვფიქრობდით, ორი იმდენი გვითხრეს. წაუუსინდისოეს, მოკლედ. თუმცა, შეგუებულები ვიყავით, ბევრს რომ მოგვაწერდნენ, ძალიან ლაღად შემოვედით თავიდანვე. ჩასუქებული მედუქნე მკაცრად მოწყენილი მეჩვენება. არ უნდა შევიმჩნიოთ, თორემ იქ არის ცუდად საქმე. ავიწყვიტეთ ხელმეორედ.
– ხინკალი ოცდაათი, ორი მუჟუჟი, არაყი, ლუდი!..
უნდა გავიქცეთ, სხვა გზა არ არის. იქამდე კი ეჭვი არ უნდა აიღონ. მედუქნის მოწყენილი გამკაცრება ნაღდად არ გვაწყობს. საით გავიქცეთ, – ამასაც ვკითხულობთ. – სამანქანო გზისკენ არ შეიძლება. მანქანით გამოგვედევნებიან, თანაც მილიციაც იქვეა. ისევ იპოდრომისკენ. მეორე გზით, ტყე– ტყე გადავალთ სამშვიდობოს.
ჯერ დათო გავიდა ტუალეტში. მალევე გამობრუნდა. ჩამოჯდა სკამზე, ვითომ გრილდება, ხინკლის მოჭუპრვას იქ ელის. ჩემი ძმაც გავიდა, მოუშვა ონკანი. წყალს ისხამს პირზე. მე და ბაიკო ერთად გავედით.
– უფროსო, შენ იცი, მეორე ტაიმს ვიწყებთ!..
მედუქნე გვიღიმის. გვიღიმის, მაგრამ დაკვირვებულად.
შევჯგუფდით გრძელ სკამთან, ვეწევით სიგარეტს. გავმართეთ მუხლი – ხინკლის მოჭუპრვას ველოდებით სუფთა ჰაერზე.
– ხინკალი ოცდაათი! – შინაურულად გვიხმობს მედუქნე.
– ჰო, ოქრო, ახლავე!..
ახლავე კი არა, “პლეტი”, ბიჭებო!.. გინება გვესმის. ვიღაც მანქანისკენ გაიქცა. “პლეტი”, “პლეტი”. იქით მივრბივართ, სიღრმეში. მგონი, მოგვდევენ. წინ დათოს მსუქანი თეძოები მიდი”მოდის. რა სირბილი სცოდნია ამ გასიებულს. ღობეში ვძვრებით. ხეებია, რაღაც ჩირგვები. მივრბივართ. წამოვედე ჩირგვს, კინაღამ წავიქეცი. მივრბივართ. გავაღწიეთ ამ ხეებსა და ჩირგვებს. იპოდრომისკენ მიმავალი გზა. გვეცინება ხანდახან. ჩემმა ძმამ გადაგვასწრო ყველას. ის კი იცინის. გავუსწარი დათოს. ბაიკოს შეთხელებული თმა ქროლვაში იწეწება. ჩემი ძმა ძალიან დაგვშორდა. მაგრად გარბის, საქმიანად. რცხვენია ალბათ. ჩვენც გვრცხვენია, მაგრამ ჩვენ მაინც სტუდენტები გვქვია. იმან იკითხოს. რას დაეწევი. შორს არის უკვე.
– იპოდრომზე! იპოდრომზე! – გვესმის უკნიდან დათოს ყიჟინა.
შევაჭერით იპოდრომზე. თურმე ნუ იტყვი და, დოღია! სწორედ ეს – თურმე, ნუ იტყვი და დოღია– არის ის შტრიხი, თავში რომ მოგახსენეთ. ცხენების საჯირითო ბილიკები, გვერდით მოასფალტებული გზა. იმ გზაზე მივრბივართ ახლა. ერთად მივრბივართ თითქმის, იქით – ცხენები და ჟოკეები, აქეთ – ჩვენ და მედუქნის გინება. აღარ გვესმის ეს გინება, მაგრამ მაინც მიგვარბენინებს, მაინც გვარტყმევინებს ქუსლებს კისერზე. გადაგვასწრეს, რა თქმა უნდა, ცხენებმა. ჩაგვიქროლეს თქარათქურით. მივრბივართ ისევ. ტრიბუნებზე ჯგუფ– ჯგუფად შეფენილა მაყურებელი. ვინ იცის, ფსონს ჩამოდიან ჩვენზე. ავრბივართ ტრიბუნებზე. სიცილიც გვესმის. რას დავეძებთ, თავად გვეცინება ჩვენს თავზე. მოვიბრუნეთ სული, ჩამოვსხედით ერთხანს. შემდეგ, ჩემთვის იქამდე უცნობი გზით დავტოვეთ იპოდრომი. გავედით სამშვიდობოს.
ის დღე ისე დამთავრდა, როგორც უნდა დამთავრებულიყო, ბოლომდე გავიჟღინთეთ, იმ დონეზე, რომ აღარც გვათრობს სასმელი. შემომაწვა მერე ნაღველი, საღამო ხანისკენ შემომაწვა. არ ვიცი რატომ, მაგრამ საღამო ხანს ვიგრძენი, რომ ეს შემთხვევა, ეს, ერთი შეხედვით, სახალისო თავგადასავალი ოდესღაც სხვაგვარად გამახსენებდა თავს.
მას შემდეგ 18 წელი გავიდა. ხუმრობაა – 18 წელი. მაინც მახსოვს ჩვენი თავგადასავალი. ისე, ბოლო ათი წელი განსაკუთრებით მძიმე აღმოჩნდა ყველასთვის. არ ვწუწუნებ, ღმერთმა დამიფაროს. საწუწუნო და სავაივიშო არც არაფერია – დიდი ამბები ხდება. ახალი წესრიგი ყალიბდება მსოფლიოში. ახალი წესრიგი მსხვერპლს ითხოვს. ასე იყო და მუდამ ასე იქნება – მსოფლიო მასშტაბის გარდაქმნათა სიმძიმე ღატაკი ქვეყნების ღატაკ მოქალაქეთა მხრებმა უნდა იტვირთოს, სხვანაირად როგორ გინდა, ბუნებრივიცაა და ლოგიკურიც.
ყველაფერი კარგად მესმის. მესმის, განა არ მესმის. უბრალოდ, გული მეწურება ხოლმე, როცა ჩემი ძმის ლამაზ, მძივივით ასხმულ, თეთრ კბილებს ვეღარ ვხედავ. ღრძილების ანთებამ ხუთიოდე კბილი შეარჩინა ქვედა ყბაზე, მოვაქუჩეთ ცოტაოდენი ფული, რაც მოგვიხერხდა ამ გაჭირვებაში. ვნახეთ ნაცნობობით პროთეზისტი. კარგად მიგვიღო. ის ცოტა ფულიც იკმარა, მაგრამ ვერ გაუკეთა კარგი პროთეზი. ვერ ხმარობს კაცი და რად გინდა. მოგვეხათრა მეორედ შეწუხება. ნაცნობობით ვიყავით მისული, თანაც, ცოტა ფული აიღო. არა უშავს, გამოსწორდება ალბათ საქმე. სულ ასე ხომ არ იქნება. მოვახერხებთ რაღაცას. სიცილი მაინც გულიანი შერჩა ჩემს ძმას. ვცდილობ, თვალი არ ავარიდო. არ გამოდის. ვარიდებ თვალს. მაშინაც ვარიდებ თვალს, მარადიული ბიჭის სახე ღრმა მოხუცებულივით რომ მოეჭმუჭნება საჭმლის ლოღნისას. მაშინაც ვარიდებ თვალს, სიგარეტის წევისას არაბუნებრივად რომ შეესრუტება ლოყები. მაშინაც, წამით რომ გაუყუჩდება რაღაცას, ქვედა ტუჩ– ყბა წინ რომ წამოეწევა, ჩამოუვარდება ლოყები, თვალებში კი მშიერი სიბერე ჩაუდგება. მაინც ოპტიმისტია. ახლა უფრო მწარე ოპტიმისტია, ვიდრე ოდესმე ყოფილა. ხომ ასე აერია ცხოვრება, რა ხანია უმუშევარია, ცოლს გაეყარა, შვილებს ვერ ნახულობს ხშირად, მაინც ოპტიმისტია. თუმცა, ვინ იცის, რატომ არიან ამ დროს ოპტიმისტები.
დათო უპროფესიო კაცად იქცა. გასაკვირიც არ არის, დიდი თანხა სჭირდება კინოსურათის გადაღებას. ამ ბოლო დროს ხშირად ახსენებს მამამისს, გენიალურ კაცს, ვაჟა ბიძიას. – სად მქონდა ჭკუა, დამეჯერებინა მამაჩემისთვის, ჩამებარებინა ღვინის ტექნოლოგიურზეო, – ამბობს. ეს კია, რომ ძალიან ხშირად იმეორებს ამას. თითქოს თავს იმართლებს ვიღაცასთან თუ თავს იმათრახებსო, ვერ გაიგებ. ფერადმა სიზმრებმა დატოვეს დათო. ეგზოტიკურმა ქალებმაც დატოვეს სიზმრებთან ერთად. მის ხუმრობას კი ცოტა ღვარძლი შეერია. თუმცა, ჩემდა გასაკვირად, არც ისე ბუტია აღმოჩნდა. ერთ მორიგ სიმთვრალეში, სრულიად უმიზეზოდ ბაიკომ ხელი გაარტყა. დათომ მოუთმინა. მასთან სახლში საბოდიშოდ ასული ერთიანად აწურული ბაიკო ჩვეულებრივად მიიღო. ვითომც არც არაფერი ყოფილა, ისე ჩაატარა ყველაფერი. ალბათ იმიტომ, რომ ბაიკოს ყველაზე მეტად გაუჭირდა ჩვენს შორის. გამოსკოველებულმა სოხუმელმა აფერისტმა დიდ ფულში გადააგდო. აკითხავენ მევალეები – ბაიკოს ეძახიან აფერისტს. მე ხომ ვიცი, სხვამ თუ არა, რა აფერისტია ბაიკო. გაყიდა სახლი. რა სახლი უშველის იმხელა ვალებს.
ამას წინათ იყო ჩემთან. ძველი, თუმცა კარგად გახამებული პერანგი ეცვა. ფეხსაცმელიც ძველი ეცვა. ძვირფასი ფეხსაცმელი კი იყო თავის დროზე, მაგრამ შეელახა იერი იმ ფეხსაცმელს. დავლიეთ ცოტა. კარტოფილის კერძებზე მელაპარაკა დიდხანს, იქნებ იმიტომ მელაპარაკა, მის საქმეზე რომ არ მეკითხა არაფერი. არც ვკითხავდი. ვიცი, არ სიამოვნებს. მართლაც, რამდენი კერძი მზადდება თურმე კარტოფილისგან. ნამდვილად ვერ წარმოვიდგენდი. განვიტვირთეთ იმ დღეს. სხვა ამბებთან ერთად, ჩემგან მოთხრობილი ამბავიც გავიხსენეთ. ვიცინეთ.
მე კი, მე რა. ცოლი, ორი შვილი, დედა და ძმა. ჩემი ოჯახი ეს არის. ვეწევით ჭაპანს, როგორც შეგვიძლია, რთული დროა. კი არ ვწუწუნებ. საწუწუნ”სავაივიშო არც რა არის. მსოფლიოში ახალი წესრიგი მყარდება. რა არის ისტორიისთვის ათი წელი. არც არაფერი. მესმის, განა არ მესმის. ყველას გვესმის. თანაც, რამდენს ჩემზე მეტად უჭირს. ჰე, ვინ მოთვლის. მე ხანდახან დაკვეთას მაინც მივიღებ თეატრიდან. აქა– იქ ჰონორარსაც გამოვკრავ ხოლმე ხელს. დამიბერდა დედა, მაგრამ ისიც მეხიდება. მოწაფეები აიყვანა. ცოლსაც ჰყავს რამდენიმე მოწაფე. ფორტეპიანოში ამეცადინებს. ვცოცხლობთ ჯერჯერობით. ნისია მაღაზიაც გვაქვს. თუ ძალიან გაგვიჭირდა, იმ მაღაზიის მოიჯარადე ლუბასთან მივდივარ ხოლმე... ლუბა დეიდას ვეძახი, ალბათ იმიტომ, რომ მთხოვნელი ვარ და მინდა, შინაურულად გავათბო სიტუაცია. ლუბა დაძმობას მიხსენებს. ალბათ იმიტომ, რომ არც ისე ბებერი ვარო, – მეუბნება. თანაც მამუნათებს, როგორც მე მესმის შენი, შენც ისევე გამიგე, მეც ჩემი ვალდებულებები მაქვს, ფული დროზე მჭირდებაო, ამას მეუბნება. ვხვდები, განა არ ვხვდები. მაინც ლუბა დეიდას ვეძახი. ამ ბოლო დროს კი ძალიან დავუგვიანეთ ფულის გადახდა. ზაფხულია. არც დედაჩემს ჰყავს მოწაფეები, არც ჩემს ცოლს. თეატრალური სეზონიც დაიხურა. ვერაფერს გამოვკარი ხელი. ტვინი ამტკივდა, იმდენი ვიფიქრე, სად მეშოვა ლუბას გადასახდელი ნისია. ვერაფერი მოვიფიქრე. გაკრეფილია ყველა ქალაქიდან. რომც იყვნენ, ამ რთულ დროში ვის რა უნდა სთხოვო. ტყუილად ავიტკიე ტვინი. ვეშმაკობთ ახლა მე და ჩემი ცოლი. ბავშვებს ვაგზავნით მაღაზიაში. შეთქმულებივით ველოდებით, როდის გაიღვიძებენ. რცხვენია ჩემს ცოლს მაღაზიაში ჩასვლისა. მეც მრცხვენია. კი გავუგზავნე ბავშვის ხელით ლუბას წერილი, მაგრამ რა ვიცი. ვერიდები პირადად ნახვას. ესმის იმასაც. არ მაწუხებს. არა, არა, კი არ ვწუწუნებ. მართლა ყველაფერი მესმის. მესმის, როგორ არ მესმის, გამოსწორდება, ბოლოს და ბოლოს, ჩვენი საქმეც. ზაფხული მიჭირს, თორემ სექტემბრიდან რამე საშველს ვნახავ. ერთი კი მეამაყება, სიმართლე გითხრათ, არ გავყიდულვარ ამ რთულ დროშიც. არც ერთ პარტიულ ბირჟაზე არ შემისვენებია მუხლი. კი მეპატიჟებოდნენ ისე. უარი ვთქვი. იქნებ ჩემი ბრალიცაა, იქნებ მართლაც ჩემი უხიაგი ხასიათის ბრალია, რომ ასე უჭირს ჩემს ოჯახს. იქნებ მართლაც უნდა შევყოვნებულიყავი რომელიმე ბირჟასთან. რომ არ შემიძლია?! დღესაც ვერ ვცნობ ხუთ– ხუთ ხინკლობით დათვლილ სინამდვილეს. ამ დროს ბავშვები მეჩაგრება. არა, სხვანაირად არ გამიგოთ, არ ვწუწუნებ, უბრალოდ, გული მწყდება, რადგან ხანდახან გავიხსენებ ხოლმე ჩემს ყმაწვილკაცობას და უფრო და უფრო ვრწმუნდები, რომ მართლაც იყო რაღაც უხილავი კავშირი კოსმოსთან, დღეს კი ამ კავშირს ვეღარა ვგრძნობ. ის რომ ვიგრძნო, შვებაც მომიხსნიდა გულიდან სიმძიმეს. დედა, ჩემო ძვირფასო, ლამაზო, მოხუცებულო დედა! შენ ხომ გახსოვს, ნამდვილად გახსოვს, რომ შენს ვაჟს რაღაც სხვა სხივი ედგა თვალებში, ვიცი, უთქმელად გესმოდა ჩემი, სწორედ ამიტომ მომაჩერდებოდი ხოლმე სიყვარულით, რაღაც სევდიანი სიამაყით. მაგრამ, დედა. როგორ გითხრა. მარცხი ხრჩოლავს ჰაერში. ტვინს მატკიებს. ვარსკვლავიანი ცა უკან დარჩა, დედა. წინ რაღაც ჩირგვებია და უკუნი ღამე. ორიოდე შორეული ვარსკვლავი მოჩანს გაცრეცილად. მივდივარ, დედა, იქნებ მივრბივარ კიდეც. არა, სირბილისთვის ჰაერი არ მყოფნის. ვეხლები რაღაცას. ჩირგვებია. საიდანღაც შემზარავი ჩაკისკისება ისმის. არ დავარდე, ბიჭო, მიდი, შვილები გყავს დასაზრდელი, შე მაიმახო, უნდა გაძვრე რომელიღაც ღობეში. გააღწიო უნდა. ნუ ედები ჩირგვებს. ჰაერი დაიჭირე კბილებით. მიდი, თორემ ობლად დაგრჩებიან შვილები ამ ველურ ყოფაში, ბიჭო. სადღაც შუქი გაკრთა. ვიღაცის გარაჟია. რა უნდა ხეებში გარაჟს. ალოკილი სიფათები. გაქორვაჭრებულ ხელისუფალთა ალოკილი სიმართლე. მოდი, გენაცვალე, მოდი, დაისვენე. დაჭრილი ხომ არ არის? დაჭრილია?! ღობეს ეხლები. ვარსკვლავიანი ცა უკან დარჩა. ნაცნობი ხმებია. ბიჭებო, სადა ხართ, ბიჭებო! სადღაც არიან. აქვე არიან. ტვინი. რატომ დაიღალა ასე ტვინი. რა ტკივილი სცოდნია. ჩირგვებია. კინაღამ. კინაღამ. არა, ღობემ გიშველა. ახლა ხეები. სადღაც არიან ბიჭები, აქვე არიან.
"ჩვენი მწერლობა", № 11, 2001
Number of posts : 7132
Registration date : 09.11.08
Subject: Re: ირაკლი სამსონაძე    Fri Dec 06, 2019 11:16 am
რომანზე მუშაობისას თანადგომას ვგრძნობდი შენგან, ინტერნეტჟურნალი მართლაც დამეხმარა მძიმე, გამთანგველ პროცესში, ჩემი წერილების ადრესატი კი შენ იყავი, – გმადლობ, მეგობარო!
რომანი გასრულდა, „ქელეხი-ქორწილი“ დავარქვი, ახლა იმ მდგომარეობაში ვარ, როცა არ ვიცი, რა გავაკეთო. ასე გაგრძელდება, სანამ საბოლოოდ არ გამიუცხოვდება ნამუშევარი. მოდი, იმ ამოცანებზე მოგწერ, რომანზე მუშაობისას რომ დავისახე; „წერილები მეგობარს“ ხომ იქიდან და იმიტომ დაიწყო, ერთმა კონკრეტულმა ამოცანამ რომ გამაჩერა რომანის შუაწელში. ამით იმის თქმა მინდა, რომ ნებსით თუ უნებლიეთ ჩემს ეპისტოლარულ ახირებასაც თავისი თავგადასავალი აქვს – დაიწყო მაშინ, როცა რომანი გამიჩერდა, ახლა, როცა ავად თუ კარგად გავართვი თავი ერთ ადგილას გახირულ საქმეს, „წერილები მეგობარს“-აც უნდა გასრულდეს წესით.
ამთავითვე სათქმელია – არც ერთ აქამდე დაწერილ ნაწარმოებაზე არ მიმუშავია ასე ხანგრძლივად, რაც, ბუნებრივია, სრულებით არ მეტყველებს „ქელეხი-ქორწილი“-ს რაიმე განსაკუთრებულ ღირსებაზე – არა, რა თქმა უნდა, არა – შესაძლოა, პირიქითაც იყოს საქმე, რომანის სიავკარგის მსაჯულად არ და ვერ გამოვდგები იმ მარტივი მიზეზის გამო, რომ ჩემია და რაც მთავარია, არ გაუცხოებულა, ჯერ ისევ იქ ვარ, რომანის ატმოსფეროდან ვერ გამომითრევია თავი; ჰოდა, დავიწყოთ ამოცანებით, სანამ „ცხელია“, სანამ მახსოვს, როგორ მტანჯავდნენ…
„ქელეხი-ქორწილი“ ორი ნაწილისაგან შედგება – „ქელეხი ქარში“ და „ქორწილი ქარში“. თავიდან არ ვფიქრობდი რომანის ამ სათაურზე. დავიწყე „ქელეხი ქარში“ და მაშინ მომეჩვენა, საბჭოეთის არსებობის უკანასკნელ ჟამს დაწყებული თხრობა უწყვეტი უნდა ყოფილიყო ჩვენს დღეეებამდე (იქნებ, სიმბოლურად, ხვალინდელ დღემდეც). შესაბამისად, რომანის პირველი ვარიანტის სავარაუდო სათაური „აპრილის ქარები“ იყო და არა – „ქელეხი-ქორწილი“. ქორწილი რომ უნდა გათამაშებულიყო ფინალში – იმთავითვე ვიცოდი, მაგრამ, ვიმეორებ, რომანი უწყვეტ თხრობაში ჩავიფიქრე და პირობითი სათაურიც სხვა მქონდა.
ერთ-ერთი ყველაზე რთული ამოცანა „ქელეხის“ სიუჟეტის ანეკდოტური ხასიათი იყო – ძირძველი ქუთაისელი კაცი ქელეხს უხდის თავის საოხრეს. საბჭოთა კავშირის არსებობას დიდი დღე აღარ უწერია, მაგრამ სუფრასთან თავშეყრილი თანამეინახეები, ის სოციუმი, რაც ნიშანდობლივი და ტიპიური იყო იმჟამინდელი საბჭოთა საქართველოსათვის, ვერ ხვდება, ვერ გრძნობს ეპოქალური მნიშვნელობის ცვლილების სიახლოვეს, ისინი „ღადაობენ“, საოხუნჯო თემა მოიგდეს, მათი მეგობარი, ტრულაილად შესახელებული დიმიტრი (დიტოია) კა . . . . ძე ქელეხს უხდის საოხრეს.
ერთ კოლორიტულ ქუთაისელ კაცზე ცხონებული მამაჩემისაგან მოსმენილი ეს რეალური ამბავი სახალისოცაა და ორ სიტყვაში გადმოსაცემი ანეკდოტივით დასამახსოვრებელი, მაგრამ ამასთან ძალიან სახიფათოც, თუკი არ გინდა, ლიტერატურულ კალაპოტს გასცდე. დამეთანხმები, შადო, საკმაოდ რთული ამოცანაა და სწორედ ამიტომ გაჩნდა „ქელეხი ქარში“-ს ახალი პერსონაჟი – ლამარიე, ვისზეც თავიდან არ ვფიქრობდი. ამ პერსონაჟს უნდა ეტვირთა, ლამარიესგან ველოდი ამოცანის გასაღებს. იქნებ მომიხერხდა, იქნებ – ვერა, ეს სხვა თემაა, მაგრამ მოხდა ისე, რომ ერთ კონკრეტულ ლოკაციაში გათამაშებული ამბის ბოლოს დასმულმა წერტილმა უწყვეტი თხრობა გამიწყვიტა. ჰო, ასე იყო, დაისვა წერტილი და მივხვდი – ეს ისტორია აქ დამთავრდა, გაგრძელება აღარ აქვს. სიმართლე გითხრა, ვერ ველეოდი თავდაპირველად ჩაფიქრებულ ვერსიას, ბევრი ვიჯახირე, არც ენერგია დამიზოგავს, არც – ფურცელი, მაგრამ – არა, ვერა, – მოსაწყენი, დუნე, ყურით მოთრეული მეჩვენებოდა, რასაც ვწერდი. „ქელეხი ქარში“-ს ბოლოს დასმული წერტილი იმდენად მსუყე აღმოჩნდა, რომ ვერა და ვერ გადავაბიჯე, ვერ გადავლახე. გადავწყვიტე, ხელი ჩამექნია რომანზე. ადრეც მოგწერე, ვიმეორებ – ხდება ხოლმე, რომანად ჩაფიქრებული მოთხრობად იქცევა, ხდება პირიქითაც, დაიწყებ ნოველას და გრძნობ, რომანის გაქანება აქვს. მოკლედ, „შეველიე“ რომანს; როგორც დამოუკიდებელი მოთხრობა, წიგნად გამოვეცი „ქელეხი ქარში“, ახლა მოვისვენებ-მეთქი, დავიიმედე თავი.
ჩემი შფოთის უპირველესი მიზეზი თემა იყო, „ქელეხი ქარში“ ხომ იმიტომ წამოვიწყე, რომ ერთი ეპოქიდან სხვა ეპოქაში თავამორგული ქვეყნის ჩემეული ხედვა არ მასვენებდა. არ დამანება თავი ამ თემამ, ამ ხატმა, სახებამ, აქამდე ვერცერთ მცდელობაში რომ ვერ მოვასხი ხორცი.
თამაზ ჭილაძემ შენიშნა ერთგან – გლობალიზაცია მთელ სამყაროს გთავაზობს სამშობლოს ხარჯზეო. ქართველი ხალხი საკმაოდ მოქნილი აღმოჩნდა გლობალური გამოწვევების მიმართ. მოვახერხეთ, შევინარჩუნეთ იდენტობა, იმედია, ახლაც ვივარგებთ, მაგრამ იმ მდგომარეობაში კი ნამდვილად ვართ, ამაზე რომ უნდა ვიფიქროთ, რაღაც ორიენტირები გავიხსენოთ ან დავისახოთ მიზნად. საბჭოეთის დროის ტრულაილაც იმიტომ დამჭირდა, გზაარეული, შერყვნილი ორიენტირების მატარებელი ტიპაჟი რომ შემექმნა. ეს სოციუმი იყო იმჟამად, დაახლოებით ამგვარ ღლიცინში იხარჯებოდა ენერგია და დრო, კოლორიტულობა მოვიგონეთ თუ ტვირთად ავკიდეთ საკუთარ თავს, რადგან სხვა გასაქანს და საშველს არ გვიტოვებდა საბჭოური იმპერია; ჰოდა, ვიყავით, როგორც ვიყავით – თვალუწვდენელი იმპერიის განაპირა რესპუბლიკაში (გუბერნიაში, კოლონიაში) მცხოვრები სტუმართმოყვარე, ხელგაშლილი, არტისტული ბუნების კოლორიტული ხალხი, საკუთარი კოლორიტულობა რომ ჰგვრის სევდას, რადგან კოლორიტულობა, ღლიცინი ექცა ტრადიციად და სადღაც, გულის სიღრმეში, გენეტიკური კოდის რომელიღაც ხელშესახები უჯრედით რომ ახსოვს მაინც – სხვა ტრადიციის, სხვა ორიენტირების მატარებელი იყო ოდესღაც …
კეთილი, გამოვაღწიეთ იქიდან; ღვთის მადლით, როგორღაც გამოვატანეთ თავი და გლობალური სამყაროს პირისპირ აღმოვჩნდით ნაწილობრივ ოკუპირებულები რუსეთისგან. მძიმე მდგომარეობაა, დამეთანხმები. ბევრი რამ, რასაც სამყარო გვთავაზობს, ანდა მოითხოვს ჩვენგან, ვერ ჯდება, ვერ ეთვისება ქართველის ბუნებას; სად შეიძლება მოინახოს შეხების წერტილი გარდაუვალთან, რომელიც კარს გიხსნის, გეპატიჟება თავისკენ, მაგრამ თამაშის თავის წესს გიმკვიდრებს მაშინ, როცა ფეხზე ვერ დგახარ მყარად, როცა საბჭოეთიდან გამოყოლილი ორიენტირები მოგყვება კვლავაც და ახალ რეალობაში თავამორგულს, მხოლოდ ერთი გაქვს საზრუნავი – როგორმე გადარჩე, როგორმე უკან არ წაგიცდეს ფეხი.
ახლო წარსულში ჭაობია, საუკეთესო შემთხვევაში – ტრულაილას ნიღბის მორგება კვლავაც, წინ – თამაშის ახალი წესი, ახალი თეატრი, სადაც რიგი და რიგი მიზეზების გამო ვერ გიხერხდება სცენაზე გამოჩენა.
თეატრი უცხო არაა ჩემთვის, ბევრ მსახიობს ვიცნობ, ვიცი, რა მძაფრად, მტკივნეულად განიცდიან რეჟისორისგან უგულვებელყოფას, ვერშემდგარობას, ისიც ვიცი, რა იოლად მოწყვლადია მსახიობის ბუნება, რადგან ეს პროფესია სხვის ნებაზეა დამოკიდებული.
ვერშემდგარობა და გაურკვეველი, აუხსნელი წარსულის ლანდი უნდა ყოფილიყო „ქორწილი ქარში“-ს მთავარი პერსონაჟის ერთ-ერთი დამახასიათებელი ნიშანი – ეს ვიცოდი; ვიცოდი, ან დროთა განმავლობაში მივედი ამ დასკვნამდე, – სიმართლე გითხრა, აღარ მახსოვს, რადგან წერის პროცესში ხშირად მივყვები იმპულსს, ალღოს და თუ ფურცელზე გადმოტანილი მომავალი ნაწარმოების ფაბულაში ჯდება, თემას თუ პასუხობს – მაშინ ვტოვებ. ამით იმის თქმა მინდა, რომ რომანი (განსაკუთრებით რომანი), სადაც ვრცელი პანოა გასაშლელი, თანდათანობით იკვეთება; სადღაც, ექსპოზიციური ნაწილის ბოლოს, კვანძის შეკვრისას ვუახლოვდები თემას, პრობლემას, კომპოზიციას და წერის პროცესში ისე შეუმჩნევლად ხდება ყოველივე, რომ ვეღარ ვიხენებ, თავიდან რამ გამიტაცა – გმირმა, სიუჟეტმა, ეპოქის ატმოსფერომ თუ თემამ.
პატარა ქვეყნის ბედი მეფიქრებოდა და „ქორწილის“ მთავარი გმირის მხატვრულმა გააზრებამ მიკარნახა, მომეთხრო მსახიობ ქალზე, ვინც დიდი ხნის მანძილზე არ გამოსულა სცენაზე, ვისაც ნათელი წარმოდგენა არ აქვს თავის წარმომავლობაზე, ადრენალინის ნაკლებობამ (ესე იგი ვერშემდგარობამ) კი კლეპტომანად აქცია. „მძიმე“ გმირია, მძიმე ფონი, კრიტიკულია პერსონაჟის წინაკლიმაქსური ასაკიც. ამ მოცემულობამ ექსპრესიული თხრობა მოითხოვა; გადავწყვიტე, პირველი პირიდან მომეყოლა ისტორია გულისშემძვრელ სიმარტოვეზე, რასაც ჩემი პერსონაჟი განიცდის.
ქალის პირველი პირიდან მოთხრობილმა ისტორიამ შემოქმედებითი ჟინი გამიღვივა, თუმცა, კითხვების მთელი ჯარი წამომიშალა სამუშაო მაგიდასთან.
რთული ამოცანა დავისახე, მეგობარო და აქვე გეტყვი, მართლა არ ვიცი, თავი როგორ გავართვი საქმეს, მაგრამ რთული ამოცანაა სწორედ, რაც მიტაცებს, ჟარგონი რომ მოვიხმოთ, რთული ამოცანაა „ამგდები“, მაპროვოცირებელი ფაქტორი ჩემთვის, რთული ამოცანის გარეშე წერა მეზარება.
რომანის სამი თავი პირველ პირში დაიწერა; ვფიქრობდი, ასე გამეგრძელებინა, მაგრამ კულმინაციაში (იგულისხმება – „მიწისქვეშეთი“) ვიგრძენი – პირველ პირში თხრობა არ მაკმაყოფილებდა, ტემპერატურა ვერ ავწიე სათანადო დონეზე, რაღაც უნდა მეღონა.
დიდხანს ვფიქრობდი ამაზე; ინტერნეტჯურნალთან ჩემი თანამშრომლობაც მაშინ დაიწყო და მიუხედავად იმისა, რომანის თაობაზე გწერდი, თუ განზოგადებულ თემებს ვეხებოდი წერილებში, საბოლოოდ მაინც მეხმარებოდა „წერილები მეგობარს“ – მეხმარებოდა თუნდაც იმაში, რომ ვერგასრულებულ საქმეს მახსენებდა, მაძალებდა გამუდმებით და ამავე დროს, ეპისტოლარული ჟანრი მინარჩუნებდა ფორმას, გადანაცხოვრებაში მაბრუნებდა, სევდანარევ ღიმილში მგვრიდა შვებას, შვებას კი აშკარად ველტვოდი, რადგან გამთანგა, დამაოსა შუა გზაზე გახირულმა რომანმა; შეიძლება ითქვას, დამაკომპლექსა კიდეც წარუმატებლობათა კასკადმა, ჩემს მაგიდასთან რომ მაცხრებოდნენ თავს.
თემას დავუბრუნდეთ – პირველ პირში თხრობა ვერ გადაება, ვერ შეენივთა რომანის დასაწყისს – „ქელეხს“. დავიწყე ახლიდან – მესამე პირში.
ახლა მეჩვენება, რომ მესამე პირში დაწყებულმა თხრობამ საშველი გაუჩინა, „ჟანგბადი ჩაბერა“ პირველ პირში მონათხრობის სიმძიმეს. მესამე პირმა მომცა საშუალება, სიუჟეტი შემეკრა და ორგანულად შემერწყა „ქელეხი“ „ქორწილთან“.
დავაზუსტებ – პირველი პირით გადმოცემული ამბავი გარკვეული ხასიათის ინფორმაციას ატარებს, მაგრამ, უპირველეს ყოვლისა, მთავარი გმირის სიმარტოვის, შეპყრობილობის, მისი მდგომარეობის ანარეკლია, მცდელობაა, შეიქმნას პერსონაჟის კარდიოლოგიური სურათი და კარდიოგრამის ენით, რიტმით, ნახაზით გადმოგვცემს ისტორიას ქალზე, ვინც თვითმკვლელობა ჩაიფიქრა, რათა სიგიჟისაგან ეხსნა თავი.
პირველი და მესამე პირის მონაცვლეობამ წერის მანერა შეცვალა; რამაც, სიმართლე გითხრა, დამაინტერესა და დამაინტრიგა კიდეც.
საკმაოდ დიდხანს ვიმუშავე; როგორც იქნა მივუახლოვდი ერთ ადგილას გახირულ „მიწისქვეშეთს“, მომეჩვენა, წერის სხვა მანერა უნდა შემოსულიყო კულმინაციაში და იქ დამებადა აზრი – მეორე პირიც გამეჩინა თხრობაში, მეორე პირი – ესე იგი, ავტორი, რომელიც პერსონაჟს მიმართავს, რომელიც იქ, კულმინაციაში გამოდის სააშკარაოზე, ვისი ჩანაფიქრით და ვისი ნებითაც სამგზის ჩაესმა მთავარ გმირს მისთვის უცნობი ლამარიეს სახელი.
„დარინდაში“ მივმართე სამ პირში თხრობას, მაგრამ იქ თავიდანვეა ეს ხერხი გაცხადებული, შეიძლება ითქვას, „გალაითებულია“, მარტივად, მსუბუქადაა შეთავაზებული მკითხველისათვის, „ქელეხი-ქორწილი“-ს კულმინაციაში კი მოულოდნელად ჩნდება მეორე პირი, რამაც ავტორისა და მთავარი გმირის იდენტურობის ხარისხზეც დამაფიქრა.
მნიშვნელოვანი თემაა განსჯისთვის. მწერალი მეორეხარისხოვან პერსონაჟსაც თავის ქურაში ატარებს, თავისი გამოცდილებიდან, დაკვირვებიდან, პირადი იმპულსებიდან ასხამს ხორცს, ანიჭებს ამა თუ იმ თვისებას, თავისებურად ძერწავს, მოკლედ რომ ვთქვათ. რაც შეეხება მთავარ გმირს, ძალზე ხშირია პერსონაჟისა და ავტორის სრული ან ნაწილობრივი იდენტიფიკაცია. არსებობს თხრობის სხვა ხერხიც – ობიექტურობის ილუზიის შესაქმნელად ავტორი დისტანცირდება პერსონაჟთან. მხოლოდ ამ რომანზე მუშაობის პროცესში – არა, „ყურთბალიშიდან“ მოყოლებული ვფიქრობ, თუ რა ხარისხში შეიძლება მთავარი გმირისა და ავტორის თანხვედრა შედგეს იმგვარად, მკითხველმა რომ მიიღოს და დაიჯეროს, რადგან პირველი პირიდან მოთხრობილ ამბავს ორი განვითარება აქვს – საუკეთესო შემთხვევაში გულწრფელობას ინარჩუნებს, კათარზისამდე მიყავხარ, ცუდ ვარიანტში – ავტორის თვითკმარობას, ნარცისიზმს გაგრძნობინებს.
წარმოიდგინე შემდეგი სურათი: ასე თუ ისე, ვიცი ამბავი, განწყობილი ვარ სამუშაოდ, მივუჯდები მაგიდას, დავიწყებ წერას და მინდა თუ არა, უცილობლად შემომიჩნდებოდა ხოლმე აზრი – ვისი პირიდან ყვები ამბავს? რამდენად დისტანცირებული, თუ პირიქით, შერწყმული ხარ გმირთან? მნიშვნელოვანი კითხვაა, გადასაჭრელი ამოცანა, წერის გაგრძელება თუ გსურს. ეგ ავტორის ოსტატობაზეა დამოკიდებულიო, – იტყვის მავანი და მართალიც იქნება, მაგრამ მხოლოდ ოსტატობაში არაა საქმე, სხვა კითხვა მებადება მუშაობის პირველ ეტაპზე – გულწრფელობის ხარისხი. ჰო, გულწრფელობის ხარისხი და თამაშის წესი (იქნებ ჩემი დრამატურგიული წარსულის წყალობითაც). „დარინდას“ ექსპოზიციურ ნაწილში გაცხადებული ხერხი – მე, შენ, ის, – ესე იგი, სამ პირში თხრობა, „ქელეხი-ქორწილი“-ს კულმინაციაში იჩენს თავს და, როგორც ახლა მეჩვენება, სწორედ ეს ხერხი მჭირდებოდა, თხრობა რომ „ამეჭრა“, ახალი ენერგეტიკით რომ დამემუხტა მთავარი გმირის კოშმარული ხილვა, მოულოდნელად შემომეყვანა ახალი პერსონაჟი – ავტორი, ვისი სულიერი მდგომარეობის ანარეკლიცაა დეა.
ნაწარმოების მიღმა ავტორი დგას ამ მოცემულობას წიგნის პირველი წინადადებიდან იღებს მკითხველი. იმედი მაქვს, დაკვირვებული თვალი „ქელეხი-ქორწილი“-ს კულმინაციაში აღმოაჩენს „პერსონაჟს“, ვინც ფარდის მიღმა იდგა და თავი გამოიაშკარავა, გულწრფელად აღიარა, რომ მთელი ეს ისტორია მისი შეთხზულია, რომ იქნებ უხერხდება, იქნებ – ვერა, მაგრამ ცდილობს, სხვასაც გაუზიაროს თავისი ხედვა, შფოთი, ტკივილი, დიაგნოზი, სულიერი მდგომარეობა.
მდგომარეობა – ამ „პერსონაჟზე“, ესე იგი, „მდგომარეობაზე“, რომანშიცაა საუბარი და კაცმა რომ მკითხოს, ვინ არის ნაწარმოების მთავარი გმირიო, – ვუპასუხებდი, – მდგომარეობაა – მეთქი მთავარი გმირი, სულიერი მდგომარეობა, რასაც პერსონაჟთან იდენტიფიცირებული ავტორი განიცდის ცხოვრების კონკრეტულ ეტაპზე.
იქნებ შიში მალაპარაკებს ახლა, იქნებ – დაუკმაყოფილებლობის გრძნობა, რომანის დასრულების შემდეგ რომ წამომეკიდა?.. სიმართლე გითხრა, რაღაცებზე მეთანაღრება გული, მაგრამ ისიც ვიცი, ვერაფრის შემცვლელი ვარ, იმდენად „გამაძაღლა“, ისე დაუნდობლად „მათრია“ რომანმა.
კარგი, მოვეშვათ წუწუნს, ამოცანებს დავუბრუნდეთ- რიტმი და ჟანრი.
თითოეულ ეპიზოდს (განსაკუთრებით პირველ პირში დაწერილს) თავისი რიტმიკა აქვს მთავარი გმირი კულმინაციამდე, ფაქტობრივად, ორ ლოკაციაშია მხოლოდ – შინ და კლინიკის პალატაში. აქედან გამომდინარე, ან ავტორი ყვება პერსონაჟზე, ანდა, პერსონაჟი იხსენებს თავსგადახდენილს. ქმედება მიწისქვეშეთში ვითარდება, პერსონაჟი მოძრაობს, ხედავს სხვა პერსონაჟებს, ურთიერთობს, ანდა აფასებს მათ. უნდა ასახულიყო მთავარი გმირის მოძრაობა, ფიქრი, შეფასება, მიწისქვეშეთის ატმოსფეროს აღქმა. მომეჩვენა, რომ ამ ეპიზოდს რეფრენი სჭირდებოდა, ფრაზა, რომელიც გმირის მოძრაობის იმიტაციას შექმნიდა. „ფიქრობს დეა, დეა ფიქრობს“, – ეს რეფრენი ვიღაცას იქნებ ზედმეტი მოეჩვენოს (შემდგომ ეპიზოდებშიც მეორდება), მაგრამ გმირის მოძრაობის რიტმი მაგრძნობინა, აქცენტების დასმის საშუალება მომცა, ერთგვარი დინამიკა მომახელთებინა თხრობაში.
ბუნებრივია, რიტმი იცვლება კვანძის გახსნაშიც, მაგრამ იცვლება თავისებურად – ჟანრთან ერთად. აღარ მახსოვს, რომელ წერილში მოგწერე ჟანრულ აღრევაზე, თუ შეიძლება ითქვას – „მართულ ეკლეკტიზმზე“, ერთ-ერთ პიესაში რომ გამოვიყენე („ვანილის მოტკბო, სევდიანი სურნელი“). იქ ყოფითი კომედიით დაიწყო პიესა და თავი რომ შემაწყინა ან ჟანრმა, აბსურდის ხერხში „ავჭერი“ კვანძის გახსნა, რამაც ჟანრულ ცვლილებასთან ერთად გააჩინა ამბის სიუჟეტური მოულოდნელობა. „ქელეხი-ქორწილში“ დრამატულად იწყება ამბავი, თანდათან მიდის კულმინაციამდე, სადაც მეფიქრებოდა, თუ მეიმედებოდა – მკითხველი თანაგანცდაში შევიდოდა მთავარ გმირთან. ხომ კარგად მოგეხსენება, ჩემო შადიმან, რამდენი ძალისხმევა, ოსტატობის რა ხარისხი სჭირდება ავტორს, მკითხველი რომ შეიყვანოს თანაგანცდაში? ვიმეორებ – არ ვიცი, რამდენად მომიხერხდა ამის „შესრულება“, მაგრამ მიზანი მქონდა – თანაგანცდამდე მიმეყვანა მკითხველი და როგორც ხშირად ხდება ხოლმე რეალურ ცხოვრებაში, მერე სრულიად სხვა ჟანრში წამეყვანა თხრობა – დრამატული ქცეულიყო ფარსად, ე.წ. „ჰეფი ენდი“ წარმოჩენილიყო ღრმად მიმალული შინაგანი ტრაგიზმით, გმირები, ვისაც დეა ატარებდა თავის მოგონებებში, რეალურად გამოჩენილიყვნენ, ერთად მოეყარათ თავი „პანაშვიდზე“, სადაც ძველი დაიმარხება და ახალ ეპოქაში შედგება პირველი ფიქტიური ქორწინება, სადაც გათამაშდება ახალი პერფორმანსი ახალი გმირებით, სხვა ქარი დაუბერავს და იქაც აიჭრება დრო, რადგან ნასესხების ქარი იმისაა, მოულოდნელად გაცხრება თავს და თუ მხატვრულ სინამდვილეზეა საუბარი, არც ის უნდა გაგიკვირდეს, აპრილის ქარები რომ გადმოქარდნენ მაისში – თან მოიყოლეს მენტალური ცვლილებების სუსხი, ხიფათი, განსაცდელი, თან მოიყოლეს სხვა ეპოქა…
კეთილი, ჩემო მეგობარო, ამით გავასრულოთ წერილების ციკლი, თავშესაფრად, შვებად რომ დავიგულე „გაონჩებულ“ რომანზე მუშაობისას; იქნებ უფრო ვრცლად უნდა მომეწერა ამოცანებზე, რასაც ოთხი-ხუთი წელი ვეჯახირე სამუშაო მაგიდასთან, მაგრამ, ვატყობ, გაცლა მიჯობს რომანისგან. ახალი სამუშაო ვერ დაიწყება, სანამ „ქელეხი-ქორწილს“ არ გავირიდებ და მწერლის ხვედრიც ეს ყოფილა – ძალისხმევა ახალ სამყაროში თავის შესათრევად და ძალისხმევა – გასრულებული საქმიდან თავის გამოსათრევად… ამოცანებს ვისახავთ, ვეჯახირებით, მაგრამ ხანდახან გვავიწყდება , – ყველაზე რთული ამოცანაა, შენი ამოცანა ვერ იგრძნოს მკითხველმა; ჰოდა, არ ვიცი, იქნებ ესეც მაფიქრებს ახლა, იქნებ ესეც მიმძიმებს გულს…
P.S. „წერილები მეგობარს“ – ციკლის ბოლო წერილი დავასრულე, ზვიად კვარაცხელიამ რომ დამირეკა და ორი წიგნი „ჩამახუტა“. ერთი – „ლეას საათი“-ა (ტრილოგია -„ყურთბალიში“, „ლეას საათი“, „ღრუბელი, სახელად დარინდა“) მეორე – ახალი რომანი – „ქელეხი – ქორწილი“. ეს ამბავი 15 ნოემბერს მოხდა. გუშინ, 16 ნოემბერს, „ქელეხი-ქორწილს“ ჩავუჯექი. როგორც ხშირად ხდება ხოლმე, რამდენიმე ადგილას მაინც „გაძვრა“ კორექტურა, რამაც გული დამწყვიტა, მაგრამ წიგნმა თავი წამაკითხა; უკეთ რომ ვთქვა, წიგნმა თავი „მაგრძნობინა“ (მოგეხსენება, სხვა თვალით კითხულობ ხელნაწერს, აკრეფილ ტექსტს და წიგნად გამოცემულს). მომეწონა დიზაინი, კარგი გარეკანია. ახალი თვალით (გეგონება, ჩემი დაწერილი არააო), წავიკითხე რომანი და კიდევ ერთხელ, ეს უკვე მერამდენედ დავრწმუნდი, – რა დიდებული შეგრძნებაა, როცა ტექსტი იქცევა წიგნად. მადლობის მეტი რა მეთქმის გამომცემლობა „ინტელექტთან“, გულიანად მიუდგნენ საქმეს. დაახლოებით 6-7 საათი ვკითხულობდი და როცა წიგნი გავასრულე, მივხვდი – რომანთან დაშორების პროცესი რეალურად ახლა იწყება. როგორც ნებისმიერ ცოცხალ ორგანიზმს, წიგნსაც თავისი ბედი დაჰყვება ხოლმე, „ქელეხი-ქორწილი“-ც ამიმოგზაურდა ჩემგან დამოუკიდებლად და მისი თავგადასავალის ერთი შემადგენელი – „წერილები მეგობარს“ – არის, რისთვისაც კიდევ ერთხელ გემადლიერები, ჩემო მეგობარო!
ირაკლი სამსონაძის ახალ რომანში ორი უცნაური პერფორმანსი თამაშდება, რომელთაც 30 წლიანი ინტერვალი აშორებს.
პირველი ქუთაისის რესტორანში ვითარდება. 1988 წელია, არავის ეფიქრება საბჭოთა იმპერიის ჩამოშლა; მათ შორის, სუფრასთან თავშეყრილი ბავშვობის მეგობრებსაც. სუფრის მასპინძელი, მეტსახელად ტრულაილა, ქელეხს უხდის თავის საოხრეს. მეგობრები ოხუნჯობენ, უჩვეულო ქელეხია, ღიმილისმომგვრელი, დასამახსოვრებელი თავგადასავალი. თამადად მოიწვევენ ლამარიეს, ბიბლიოთეკარ ქალს, ვინც სიყმაწვილეში „დაავაჟკაცა“ ტრულაილა. ანეკდოტური ატმოსფერო თანდათან იცვლება, ლამარიე ქარს და სუსხიან სიმართლეს შემოიყოლებს.
მეორე ამბავი დღევანდელ საქართველოში ვითარდება და კლიმაქსურ ასაკში მყოფი მსახიობი ქალის ისტორიას გვიამბობს. მისთვის კარგახანია, როლი არ შეუთავაზებიათ და ამას მტკივნეულად განიცდის, მოლოდინის რეჟიმში ცხოვრობს. შედარებით ხანგრძლივი ვადით სამ მამაკაცთან ცხოვრობდა – მსახიობთან, რეჟისორთან და დრამატურგთან; დეას ერთი ვნება აქვს თავშესაფრად – იგი კლეპტომანია; როდესაც უმნიშვნელო, მისთვის სრულიად უსარგებლო ნივთს იპარავს, ადრენალინის მოზღვავებას გრძნობს, ეს კი მონატრებულ სცენაზე აბრუნებს თითქოს. და ერთხელაც, ნევროზისა და შიშისგან გასათავისუფლებლად მიეშურება მიწისქვეშა გადასასვლელისკენ, სადაც ბაზრობაა გამართული, იქ უნდა „ინადიროს“, რამე მოიპაროს, შიში დაძლიოს, ვნება დაიბრუნოს...
Number of posts : 7132
Registration date : 09.11.08
Subject: Re: ირაკლი სამსონაძე    Thu Dec 31, 2020 4:06 pm
ირაკლი სამსონაძე "მარტოობა - პროფესიის ნაწილი"
თანამედროვე ქართული ლიტერატურის წარმომადგენელთა ვიდეო - პორტრეტები. “ ცოცხალი წიგნები ”
განათლების, მეცნიერების, კულტურისა და სპორტის სამინისტროს ლიტერატურული პროექტი “ ცოცხალი წიგნები ” წარმოგიდგენთ თანამედროვე ქართული ლიტერატურის წარმომადგენელთა ვიდეო- პორტრეტებს.
Number of posts : 7132
Registration date : 09.11.08
Subject: Re: ირაკლი სამსონაძე    Tue May 31, 2022 12:31 pm
ირაკლი სამსონაძე • საყმაწვილო-სასკოლო დასების თეატრალური ფესტივალი „პირველი ავტოგრაფი“ 2021წ.
ფესტივალის ავტორი, დამფუძნებელი და ორგანიზატორი: აჭარის ა.რ. განათლების, კულტურისა და სპორტის სამინისტროს „ფესტივალების საგრანტო კონკურსში“ გამარჯვებული შემოქმედებითი ორგანიზაცია ა(ა)იპ „არტ პორტალი“.
გიორგი ბერიძე | მონტაჟი ამირან ვადაჭკორია
Number of posts : 7132
Registration date : 09.11.08
Subject: Re: ირაკლი სამსონაძე    Tue May 31, 2022 1:24 pm
ლიტერატურული ბლიც ინტერვიუ ირაკლი სამსონაძესთან...
ზღაპრებს თუ არ ჩავთვლით, ჯეკ ლონდონის „თეთრი ეშვი“.
წიგნი, რომელმაც სხვებზე მეტი მხატვრული ცოდნა მომცა...
ოთარ ჭილაძის „გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა“.
პერსონაჟი, რომელიც მუდამ ჩემთანაა...
პერსონაჟი, რომელსაც ჩემ თავს ვამსგავსებ...
ათოსი, დიუმას „სამი მუშკეტერიდან“.
წიგნი, რომელსაც ფილმად გადავიღებდი...
ნაწარმოები, რომლის ფინალსაც შევცვლიდი...
წიგნები, რომლის ფინალსაც შევცვლიდი, არ მამახსოვრდება, „აცდენილი“ წიგნებია, ზუსტი აკორდი არ აქვს. საერთოდაც, არცერთი წიგნის შინაარს არ შევცლიდი. ეს გალაქტიკაში ხელის ფათურს დაემსგავსებოდა.
წიგნი, რომლის შინაარსსაც დავივიწყებდი, თავიდან რომ წამეკითხა...
Number of posts : 7132
Registration date : 09.11.08
Subject: Re: ირაკლი სამსონაძე    Fri Sep 23, 2022 7:58 am
* Sep 22, 2022
თანამედროვე ქართული ლიტერატურის წარმომადგენელთა ვიდეო - პორტრეტები. “ ცოცხალი წიგნები ”
საქარტველოს კულტურის, სპორტისა და ახალგაზრდობის სამინისტროს ლიტერატურული პროექტი “ ცოცხალი წიგნები ” წარმოგიდგენთ. თანამედროვე ქართული ლიტერატურის წარმომადგენელთა ვიდეო- პორტრეტებს.
Subject: Re: ირაკლი სამსონაძე
Page 1 of 1
Permissions in this forum:
You cannot reply to topics in this forum
არმური Armuri :: მთქმელი და გამგონებელი (ავტორები და ტექსტები) :: მთხრობელთა და მოსათხრობთათვის
არმური Armuri :: მთქმელი და გამგონებელი (ავტორები და ტექსტები) :: მთხრობელთა და მოსათხრობთათვის
Jump to: Select a forum||--მართალს ვიტყვი, შევიქნები ტყუილისა მოამბე რად? (საცნობარო)|--მთქმელი და გამგონებელი (ავტორები და ტექსტები)|   |--პოეტების ქვეყანა|   |--მთხრობელთა და მოსათხრობთათვის|   |--ესეებისა და კრიტიკოსთათვის|   |--მთარგმანებელთა და თარგმანთათვის|   |--ლიტერატურა უსაზღვრებოდ|   |--ისტორიისათვის|   |--ბალღოო, აეს არი შენ სამშობლო...|   |--"ლიტერატურის თეორია" – სტუმრად რენე უელეკთან და ოსტინ უორენთან|   |--საკამათო|   |--ბობოისკარი|   |--მინიმალისტური პოეზია|   |--სიტყვითდუელები|   |--მწერლები - მწერლებზე|   |--შეუნდოთ ღმერთმა...|   |--ლიტერატურული კონკურსები|   |--აგორა|   |--სტუმრები და მასპინძლები (ერთნიც და მეორენიც ფეისბუკზე დაიკარგნენ)|   |--"ვერცხლის თასადამც მაქცია" - სტუმრად სანათასთან|   |--არაგვიანი – სტუმრად არაგვთან|   |--"ბრანდი-ბრუნდი" - სტუმრად მარიამ წიკლაურთან|   |--ამაოდ არც მთაწმინდაზე უსეირნიათ - სტუმრად გია არგანაშვილთან|   |--სადისკუსიო კლუბი - სტუმრად ნინი მელივასთან|   |--”ვაჟკაცობისას ამბობენ” და "უკვდავებისა წყაროო" - სტუმრად ვაჟიკა კაწალხეველთან|   |--კაცობრიობა დანა-ჩანგლით ითხრის სამარეს! - სტუმრად ვაჟა ხორნაულთან|   |--ნაფეხურები - სტუმრად ნინო დარბაისელთან|   |--”დარდების შემგროვებელთან” - სტუმრად გოდერძი ჩოხელის გამიხარდასთან|   |--საუბრები სიტყვის ხელოვნების შესახებ - სტუმრად ზევსის დაქალთან|   |--"მზე ხატავს სახლის ფერად რიკულებს..." - სტუმრად კესოსთან|   |--”მითოლოგია ჩემი სისუსტეა...” - სტუმრად ნინო ნეკერიშვილთან|   |--"ცისკარი" – სტუმრად ძველ მეგობართან|   |--ქართული ჟარგონის ლექსიკონი - სტუმრად ლევან ბრეგაძესთან|   |--მზერის გადანაცვლება (მხატვრობა, კინო, თეატრი, მუსიკა)|   |--მხატვრობა არმურზე: "ნიკალა და მარგარიტა"|   |--კინო არმურზე: კამერითაც ცხონდების კაცი|   |--თეატრი არმურზე: მელპომენე და თალია|   |--მუსიკა არმურზე: ხმა - სინათლეა...|   |--Georgian Authors in English|--Deutsche Übersetzung Georgischer Literatur
:: I forgot my password
» ქართული ხალხური პოეზია
Sat Sep 24, 2022 1:47 pm by Admin
Fri Sep 23, 2022 8:05 am by Admin
Fri Sep 23, 2022 7:58 am by Admin
Wed Sep 21, 2022 3:47 pm by Admin
Fri Sep 16, 2022 9:00 am by Admin
Sun Sep 11, 2022 11:39 am by Admin
Sat Sep 10, 2022 9:18 am by Admin
Bookmark and share the address of არმური Armuri on your social bookmarking website
Free forum | © phpBB | Free forum support | Contact | Report an abuse | Latest discussions