ka ka ka ka ka ka ka ka sv ka ka ka ka ka ka ka ka fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka en ka xmf ka xmf sv ka ka ka en en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr de fr es nb fr de en en sv de de fr en fr it fr en ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka en en en en ka ka en en en ka ka ka ka ka en en en en en en en en ka ka ka
ივნისი | 2010 | გორგილაძის ბლოგი
ივნისი 30, 2010 | gorgiladze
შორეულ მხარე არხენტინაში, რომელიც ქართველებისთვინ ძალიან შორს, უშველებელა წყლის გადაღმა მხარეს იყო, ცხოვრობდა ერთი ხელიდან წასული კაცი, გვარად მარადონა, დიეგოდ წოდებული, მამამაგისი დიეგოსა და დედამაგისი დალმა სალვადორ ფრანკოს ვაჟი.
ბავშვობიდან ფუტბოლსა ჰყვარობდა და ეგ ამბავი კარგადაც გამოუდიოდა. ზოგი იფიცება კიდევ უფრო გადაღმამხარელ შავ ყმაწვილ პელესაც არ უდებდა ტოლსაო. ეგ კი არა, ნანა მჭედლიძე ამბობს თავად იასონ კვირკველიას ასი თავით და კიდევ უფრო მეტით ჯობნიდაო. ნანა თუ ამბობს, წყალგაუსვლელად ეგრეა.
ამ შუა ფუტბალისტობის დროს დიეგოს მაიმუნობა დაუწყია, თურმე ბურნუთსა სუნთქავდა. აბა ბურნუთის ყნოსვას ფუტბოლის კამისარი როგორღა აპატიებდა?- გააძევეს
მერე ბევრმა წყალმა ჩაიარა, დიეგო ხან ლუარსაბივით გასუქდა, ხან ბუშზე აუგი თქვა, ხან რომელიღაც კანალზე თავისი გადაცემა წაიყვანა, მოკლედ ფულის გულისთვის რას აღარ კადრულობდა. საქართველოშიც კი ჩამოვიდა, მაგრამ ამათ შეპირებული ფული სრულად არ მიუციათ და შეუთვლიათ აქედან მალე ჩვენიანი წამოვა და გამოვატანთო. არ იდარდოო.მაგის მერეც ბევრი დრო გავიდა.
ახლა დიეგოს არხენტინელების კამანდა ჩააბარეს და შეჯიბრე ჰყამს წაყვანილი. მაჯაზე ორი საათი შემოურტყამს, წელზე ქამარი და კარგი კრევდიშილის კასტუმიც ჩაუცვამს (საეკლესიო აზნაური ჰერეკლე გუნია იფუცება ბალღმა სთხოვაო).
დიეგოს კაცური სიტყვა უთქვამს, თუ არხენტინელები ამ შეჯიბრს მოიგებენ მოედანს ისეთივე ტიტლიკანა შემოვირბენ, როგორიც დედაჩემმა გამაჩინაო. ვუცქიროთ რას იზამენ არხენტინელები და გამოვცადოთ დიეგოს კაცურკაცობა
ივნისი 2, 2010 | gorgiladze
ამასწინათ ჩემი თაობის ვაჟიშვილების შესახებ დავწერე და თითქოს მკაცრად მქონდა გადაწყვეტილი მსგავს თემებზე აღარაფერს მოვყვები – მეთქი. ამას ისიც დაერთო, რომ ჩემმა მეგობარმა, ირაკლი გუნია უსაქმურად ყოფნისას გამეხუმრა შენ ხომ ქალების მწერალი ხარო, ეგეთი თემებით იზიდავ მკითხველებსო. ბუნებრივია ირაკლი ხუმრობდა, მაგრამ მისი ოხუნჯობა მაინც გულზე მომხვდა და იქიდან მოყოლებული საკუთარ თავს ცენზორად ვუდგავარ.
აღარც ეს წერილი დაიწერებოდა იმავე ირაკლი გუნიას ერთი განცხადება რომ არ ეჩვენებინა, რომლებსაც თურმე მეტროსადგურ რუსთაველთან არიგებდნენ. აქ წერდნენ „მართლმადიდებელ მშობელთა კავშირის“ მიერ გაკეთებულ სასარგებლო საქმეებზე და მოსახლეობას მოუწოდებდნენ სოლიდარობა გამოეცხადებინათ ამ ორგანიზაციისთვის. სასარგებლო საქმეთა ჩამონათვალში ეწერა ისიც, რომ „მართლმადიდებელ მშობელთა კავშირმა“ შეაჩერა საჯარო სკოლებში გარყვნილობის (თუ არ ვცდები ამ სიტყვას იყენებდნენ) სწავლება.
განცხადების წაკითხვისას გულწრფელად ჩავფიქრდი მართლაც საჭიროა თუ სკოლაში მამაკაცისა და ქალის სქესობრივი კონტაქტის შესახებ ასწავლონ – მეთქი. ბუნებრივია მე განათლების რეფორმასა და სწავლების მეთოდებში დიდი ვერაფერი ვინმე ვარ და ამ შემთხვევაში ისევ საკუთარი თავის მაგალითი და ჩემი თაობის გულანთებული ბიჭები გამახსენდა.
გამახსენდა ბიოლოგიის გაკვეთილები, როცა ჩუმი ინტერესით, ერთმანეთისაგან ფარულად ყველანი ველოდებოდით ბოლოს წინა პარაგრაფამდე მისვლას, სადაც სქესობრივ კავშირზე ეწერა, ეგ გაკვეთილი ყველას ას-ასჯერ გვქონდა წაკითხული და მგონი უკვე ზეპირადაც ვიცოდით. ხოლო როცა ამ სანუკვარ პარაგრაფს მივუახლოვდით, მასწავლებელმა ცივი წყალი გადაგვასხა ის გაკვეთილი გამოტოვა და პირდაპირ ბოლო პარაგრაფისკენ გაგვიძღვა. ვერც ვერაფერი ვთქვით. მაშინ ეგეთ რამეზე რას იტყოდი?! „ტი შტო“?!
მართალია წიგნიდან არა, მაგრამ მკაცრად გასაიდუმლოებულ ინფორმაციას სხვადასხვა გზებით მაინც ვიღებდით. მოარული ხმებისგან; პორნოგრაფიული გაზეთიდან, რომელსაც კორპუსის უკანა ეზოში შეულახავ მდგომარეობაში ვპოულობდით, თითქოს გამოწერილი გვქონდა (ეტყობა იმას, ვისაც ამ გაზეთზე ხელი მიუწვდებოდა ახალ-ახალი ნომრები მისდიოდა და ძველებს უცნაური მეთოდით და უცნაურ ადგილას იშორებდა ხოლმე) მოგვიანებით ჩემმა მეგომარმა კიდევ ერთ აკრძალული ინფორმაციის წყაროს მიაგნო , რომელიც ყოველთვის ერთსა და იმას გვეუბნებოდა, არასოდეს იცვლებოდა, მაგრამ მაინც ყოველთვის ჰქონდა თავის ეშხი და ფასი: ჩემი უბნის სკოლასა და ბაგა-ბაღს შორის წყლის ძველი და დანგრეული ბოილერი იდგა, რომლშიც ერთი უცნობი მხატვარი შეპარულიყო და ერთერთ კედელზე დიდი ნახატი დაეტოვებინა. ნახატი მართლაც ვეებერთელა იყო, ყველაფერი გარკვევით ჩანდა. როცა დაბალ კლასებში ვიყავით და სკოლიდან გამოვიდოდით, მოჩვენებებად გადავიქცეოდით ხოლმე და ბოილერში შევიპარებოდით. შესვლისთანავე ჩვენ წინ აღიმართებოდა ძალიან უცნაური სცენა, რომლის მნიშვნელობასაც თითქოს ვარკვევდით და თან შეკითხვებიც გვიჩნდებოდა. ამ კითხვებს არასოდეს ვუსვამდით ერთმანეთს. პასუხის გამცემი მაინც არავინ იყო. ასე გადიოდა დრო. მოგვიანებით კედლის ნახატი „ფოე-ფოე“ ჟურნალებმა, „აკრძალულმა“ ვიდეომასალამ და არც მეტი არც ნაკლები XXL-მა ჩაანაცვლა.
ახლა იმ სამი დაწესებულებიდან მხოლოდ სკოლასღა შერჩა თავის პირვანდელი ფუნქცია. ბაგა-ბაღში იძულებით გადაადგილებულები დაასახლეს, ბოილერი ვიღაც ფულიანმა შეისყიდა და კეთილმოწყობილ შენობად აქცია, თუმცა რა ფუნქციას დააკისრებს კაციშვილმა არ იცის. ბუნებრივია ის ნახატი აღარ არსებობს (არამგონია თვალსაჩინოებისთვის დაეტოვებინათ). როცა იმ კედლისკენ ვიხედები, ყოველთვის ის ნახატი და ნერვიულობა მახსენდება (გვეშინოდა ვინმეს იქ არ დავენახეთ) ის ნახატი ალბათ ცხოვრების ბოლომდე დარჩება ჩემთვის ყველაზე ეროტიულ და ამავდროულად ყველაზე აკრძალულ ნამუშევრად.
ჩემს ბავშობაში ეგრე იყო. სკოლაში ლიტერატურას, ისტორიას, გეოგრაფიასა და ფიზიკას ვსწავლობდით. ეგეთებს კი უცნობი მხატვარი გვასწავლიდა.
გნებავთ რუსუდანი დაუძახეთ, გნებავთ მაკა
სად მთავრდება რეალობა და იწყება მტკვრის მარჯვენა სანაპირო
ნ ი კ ა
« მაისი   აგვისტო »
"დაბლობები" LSD აბრაამ ლინკოლნი ადამიანური ფაქტორი ამერიკა ამოს ოზი ბაირონი ბერნარდ შოუ ბილიარდი გაბრიელ გარსია მარკესი დათა თუთაშხია დედოფალი დენიელ დეი ლიუისი დორის ლესინგი ერევნის ხსნარი ვიღაცამ გუგულის ბუდეს გადაუფრინა ისაბელ ალიენდე ისრაელი კაბა-შარვალი კამილო ხოსე სელა კანადა კარელ ჩაპეკი კენ კიზი კინოაკადემია კლინტ ისტვუდი ლათინური ამერიკა ლუიჯი პირანდელო მაგიური რეალიზმი მარგარეტ ეტვუდი მარტოობის 100 წელიწადი მატია პასკალი მეზრვაურის სიმღერა მეთ დეიმონი მილოშ ფორმანი მკვდარი პოეტების საზოგადოება მორგან ფრიმანი მსახიობი ნარიო ვარგას ლიოსა ნელსონ მანდელა ნინია კაკაბაძე ნობელის პრემია ოსკარი პადერევსკი პასკუალე დუარტე პინოჩეტი პოლიტიკა ჟან კლოდ ვან დამი ჟან მარი გუსტავ ლე კლეზიო ჟურნალისტიკა რაგბი რობინ უილიამსი რობ მარშალი რომეო სამხედრო გადატრიალება სანტა ბარბარა სასამართლო სოფი ლორენი სუპერ მარიო ტრანსილვანია ტრეილერი ტრუმენ კაპოტე უოლტ უიტმენი ფილმი ფსიქიატრიული საავადმყოფო ქალთა ემანსიპაცია ქალის თეძოები ყვითელი კორპუსი შავკანიანი შეილოკი შექსპირი ძვირფასი წიგნი ჭაბუა ამირეჯიბი ჯოის კეროლ ოუტსი ჰემინგუეი
ირაკლი აბაშიძე კომენტარი “მკვდარი პოეტების საზოგა… ჩანაწერზე
mariam კომენტარი “მკვდარი პოეტების საზოგა… ჩანაწერზე
ittornike კომენტარი and the oscar goes to . .… ჩანაწერზე
tamojelia კომენტარი სად გადამალეს ბენდუქიძე?! ჩანაწერზე
Kate კომენტარი მეორადი კევები ჩანაწერზე
Kate კომენტარი სად მთავრდება რეალობა და იწყებ… ჩანაწერზე
Kate კომენტარი რუსული ხიზილალას გემო ჩანაწერზე
www.alleyboy.com კომენტარი რუსული ხიზილალას გემო ჩანაწერზე
dianths.com კომენტარი რუსული ხიზილალას გემო ჩანაწერზე
Britax boulevard 70 კომენტარი რუსული ხიზილალას გემო ჩანაწერზე
container shipping t… კომენტარი მეორადი კევები ჩანაწერზე
search engine regist… კომენტარი სად გადამალეს ბენდუქიძე?! ჩანაწერზე
medical negligence l… კომენტარი მეორადი კევები ჩანაწერზე
social media proposa… კომენტარი მეორადი კევები ჩანაწერზე
social media marketi… კომენტარი მეორადი კევები ჩანაწერზე
Create a free website or blog at WordPress.com.
Privacy & Cookies: This site uses cookies. By continuing to use this website, you agree to their use.
To find out more, including how to control cookies, see here: Cookie Policy
Join 206 other followers
Already have a WordPress.com account? Log in now.