ka ka ka en ka ka ka en ka ka en en en en ka nl en ka en tr ka en ka ka ka tr ka tr id ka mg en en en hi ca en fr ka ka en ka hbs_lat en ca en fr ka ka en ka hbs_lat en ca en fr ka ka en ka cs hbs_lat en ca en fr ka ka ka en ka ka ru hbs_lat en ca en fr ka ka en en en ka hbs_lat en ca en fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka en ka ka el ka en ka ka ka ka ka ka ko ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka it ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ko en en en en en hbs_lat en ca en fr ka ka ka en ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka hbs_lat en ca en fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka fr en hbs_lat en ca en fr ka ka ka ko ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka xmf ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ko ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ko ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ko ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ko ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ko ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ko ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ko ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ko ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ko ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ko ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ko ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka en en en hbs_lat en ca en fr ka ka ka ka ka ka ka en fr en ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka fr en ka ka ka fr en ka ka ko ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka xmf ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka en en hbs_lat en ca en fr ka ka en hbs_lat ka ka ru hbs_lat en ca en fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka hbs_lat en ca en fr ka ka ko ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ko en en ka nl hbs_lat en ca en fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka hbs_lat en ca en fr ka ka xmf ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka xmf ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka de hbs_lat en en ka en en ka en en en en en ka ka ka ka ka en en ka ka ka en en en en en en en ka en ka en ka en ka en ka en ka en ka en ka en en en en en
Would you like to react to this message? Create an account in a few clicks or log in to continue.
არმური - ლიტარენა, უფრო კი – ბიბლიოთეკა
Armuri - literary Arena, or library from Georgia (country)
Forum started: Sun 9 Nov 2008
Home   Portal   Register   Log in
არმური Armuri :: მთქმელი და გამგონებელი (ავტორები და ტექსტები) :: პოეტების ქვეყანა
Go to page :   1, 2, 3, 4, 5, 6
Number of posts : 7134
Subject: Re: მარიამ წიკლაური    Fri Mar 27, 2020 11:23 am
მარიამ წიკლაური - იფხიზლე ჩემო ანგელოზო
#ლიზასთან ნუკრი კაპანაძე "მტვერსასრუტი" მუსიკა: ნინო ჩხიკვაძე; ტექსტი: მარიამ წიკლაური
პირველი არხი Georgian Public Broadcaster
მარიამ წიკლაური პრემია ალმა და საბავშვო ლიტერატურა
ტვ პირველი გადაცემა ახალი დღე #ალმა #საბავშვოლიტერატურა
ნინო ბაშარული – ჯადოსნურ ღამეს მარიამ წიკლაურის ლექსზე
ჩანაწერი ეკუთვნის გადაცემას "იმედის დღე"
მუსიკალური ფილმი. დამკვეთი ა(ა)იპ მოსწავლე ახალგაზრდობის ეროვნული სასახლე. მუსიკის ავტორი - ნინო ჩხიკვაძე, ტექსტების ავტორი - მარიამ წიკლაური, რეჟისორი - ლაშა ადამაშვილი. საავტორო უფლებები დაცულია. 2018 წელი
Subject: Re: მარიამ წიკლაური    Tue May 19, 2020 8:51 am
ეჰ, ბალღო, დაგიბერდა შენი ერთ-ერთი წიგნის რედაქტორი, -- ტიროდა ამ ვიდეოლექსს რომ აკეთებდა... მთის მიტოვებული, ბანჩაქცეული და ჭინჭარგადავლილი სახლები ედგა თვალწინ, თავისი ფეხით რომ დაუვლია და...
ესეც, მაგრამ იმ დაცარიელებულ სახლების ხსოვნას ლელა თათარაიძის ამ საცეკვაოს რომ ადებდა, როგორც კონტრაპუნქტს და ეს დარდიანი ლექსი რაღაცა განწირული ცეკვით რომ გამოსდიოდა, არარსებული ხალხით, -- ესეც ხო უფრო და...
თან ხო გოდერძი ჩოხელიც არი ამ ვიდეოში და...
რახან, - ვისაც არ უტირია, ის ვერ გაიცინებსო...
მარიამ წიკლაური - სოფელი სოფელს ეძახის
ვიდეო - მიხო მოსულიშვილის, 2020
მუსიკა: ლელა თათარაიძე და „კესანე“ - კავკასიური მელოდიები.
აუდიო: კინოსტუდია ხომლის მიერ მომზადებული კრებულიდან: „მარიამ წიკლაური აუდიო ლექსები“, 2020
„მე შვილებს ველი, გზას გავცქერ
Village talks to another village
The verse by Mariam Tsiklauri (in Georgian)
This clip is made with: Caucasian Melodies by Lela Tataraidze and 'Kesane'.
This clip made by Mikho Mosulishvili, Tbilisi, Georgia, 2020
Last edited by Admin on Tue May 19, 2020 8:52 pm; edited 3 times in total
Number of posts : 7134
Subject: Re: მარიამ წიკლაური    Tue May 19, 2020 3:51 pm
„ლონდრე“ და მღვდლის ფრაზა ფილმიდან გახსოვთ ? „თუ შინა ვარ დავიღუპე!“, არადა,
„შინა ვართ“! და იმიტომ, რომ არ დავიღუპოთ! შემოვზიდეთ შინ ჩვენ-ჩვენი სამსახურები, საქმეები, ბავშვების ბაგა-ბაღები, სკოლები, ტაიკვანდოები, საბალეტო სტუდიები, ეზოები, ბურთები, ველოსიპედები... ყველანი და ყველაფერი შინ... გაზაფხულიც! კარანტინია, საგანგებო მდგომარეობა, სოციალური დისტანცირებით. კოცნა და ჩახუტება არაო! მეტრნახევრიანი გახდა ჩვენი „გარშემოწერილობა“ თვითიზოლაციაში. უჩვეულოა ყოველდღიურობაზე მოჭიდებული ადამიანებისთვის ასეთი რეჟიმი. ყელაფერი აიკრძალა, გარდა კარგად ყოფნისა! ექიმებიც, ჩვენც, სახელმწიფოც ამ სიცოცხლისთვის იბრძვის! ავად არ უნდა გავხდეთ, და მით უფრო ბევრნი არ უნდა გავხდეთ ავად ერთდროულად! საქართველო ყოჩაღობს. აი, რაში გამოგვადგა ჩვენი სიმცირე! ადვილად ვითვლებით, ვკონტროლდებით! მით უფრო, თუ შინ ვართ!
ეს დიდი შეკუმშვის პერიოდია. სივრცეები, მანძილები, დრო, ყველაფერი შეიკუმშა და დედამიწაზე დიდი „გადატვირთვა“ ჩაირთო. ვინ იფიქრებდა რაც ფილმებში ხდებოდა, ის გადმოაბიჯებდა ცხადის რეალურ ზღვრებს?! ახლა ჩვენ ვართ ფილმში! წინასწარმეტყველებაშიც ვართ! ყველა გზა ჩაიკეტა და ერთადრთს - გამოსავალ გზასღა ვეძებთ. ერთ უხილავ ხვრელს, რომელშიც სამყარო, კაცობრიობა და.. ნემსი გაეტევა ! ნემსის ერთი ჩხვლეტა და ისევ გაიღება დედამიწაზე ყველა კარი და გზა... მაგრამ ეს როდის მოხდება არავინ იცის. თუმცა, უთუოდ მოხდება! მილიონზე მეტი ადამიანი დავირუსდა ამიტომაც შინ ვართ!
დედამიწაც ხომ ჩვენი სახლია... ხილულ-უხილავი მხრით, ხილულ-უხილავი სამყაროებით, ხილულ-უხილავი არსებებითა და კანონ-სამართლით. სულერთია, ერთ სახლზე ილაპარაკებ, ერთი ოჯახის ამბავზე თუ მთლიან დედამიწაზე და მილიარდობით ადამიანზე. თარგი ერთია, არა მხოლოდ 2020 წლის პანდემიის ფონზე! უკიდეგანო კოსმოსშიც ხომ ასე ვართ - იზოლაციაში დედამიწაზე! თენდება, ღამდება, თენდება... იგივე... უძილობის პიკი - ახალი საერთო დაავადება! ან რა დაგაძინებს, როცა გამუდმებით გესმის:
მსოფლიოში ასიათასობით გარდაცვლილი, საძმო კრემატორიუმები, წინასწარ გათხრილი საფლავების N რაოდენობა... ეს არა მოდელირებულ, არამედ რეალურ საინფორმაციო გადაცემებშია...მორგებად გადაკეთებული საკვები პროდუქტების შესანახი დიდი მაცივრები, საველე ჰოსპიტალებად გადაკეთებული სპორტული დარბაზები და სტადიონები მთლიანად ჩაკეტილი ქალაქები, დაღუპული ექიმები, სასულიერ პირები და მწყობრიდან გამოსული საავადმყოფოები... განადგურებული მოხუცთა თავესაფრები... პაპი მარტო დგას და ლოცულობს წმ პეტრეს მოედანზე, მაშ კინო არააა? საკმარისია, რომ ადამიანი გაგიჟდე, მაგრამ სახლში სიმშვიდეა... თუ ყოველდღიურობის მყისიერ წუთს მოჭრი, ვერც მიხვდები, რა ხდება დედამიწაზე.
მერე რა თუ გახშირებული ხელის ბანვა, ლაგება და მოჭარბებული სპირტისა და ქლორის სუნია ირგვლივ. მეგობრის ხმა გაძვირფასდა! გაიგებ და გკმარა. ხმა და აივანი. ხმა აივანი და ინტერნეტი. ადამიანი მარტო არა ხარ... ტექნოლოგიურ იზოლიაციაშიც ხარ სამუდამოდ დარჩენილი!
სახლის ოთახებში დარბის უზარამაზარი, წარმოსახვითი, ჭრელი ხმაურის ბურთი, დარბის სრულიად განუსაზღვრელ ტრაექტორიაზე. ამ ბურთს ყველა შვილიშვილის ყვირილი, სიცილი, სირბილი, ბრახუნი და ათასნაირი სხვა ხმა ავსებს. 9 საათისთვის კი ბურთი ნელნელა ერთი ოთახისკენ მიგორავს და თან მაქვს დამაგრებული ძაფივით ყველანაირი ფუსფუსის, ხმაურის, მოძრაობის, ზრუნვის სხივები და ბოლოს, როგორც იქნა სულ რაღაც ნახევარ საათში იმ ერთ ოთახში ჩაფრინდება, როგორც ჩიტი ბუდეში, ჩაყუჩდება, ცოტას იწრიალებს და ბოლოს მშვიდი ფშვინვის კალაპოტს გაუყვება. ბავშვებიც აღარ არიან ისეტები დასვა და წიგნები უკითხო, ისინიც ტექნოლოგიების პატარა ტყვეებად ქცეულან.
იწყება დღის მეორე ნაწილი ანუ „საღამოის დღე“, მეორე დღე დღეში, ე.წ. ზრდასრულთა და ხანდაზმულთა დღე! დღე როცა უფროსები, მშობლები თავის წილ სიმყუდროვეს, რუტინაში ვერცხლისწყალივით გაფანტულს, ნელა უყრიან თავს და მისხლობით აგროვებენ. მე ყურებში სიჩუმის ბჟუილი მიდგას. ყოველდღიურობიდან ჩემი ნანატრი მარტოობის ყველი ამომყავს. ბევრნი ვართ, ყველანი ერთმანეთს ვჭირდებით, მაგრამ ყველასთვის ძვირფასია თავისი საკუთარი დრო და არსებობა, მეორადი იზოლაცია იზოლაციაში. ამის მერე იწყება დაზუსტება, რომელ ქვეყანაში რამდენი დარჩა, რამდენი მოკვდა, რა ხდება დედამიწაზე, ჩვენთან. აი, მიზანი! ყველაზე დიადი სამოქალაქო და ადამიანური ვალი - არ შეგეყაროს კოვიდი! რაგბის არ იყოს, აქაც წარმატება გვაქვს ქართველებს, ვამაყობთ, ვეიმედებით ექიმებსაც და ხელსუფალთა დროული თავის მოქაჩლებაც მოგვწონს. კარგია, რომ ყური ადრევე გამოიფხიკეს. შინ ჩაგვაკონსერვეს! რაც ევალებათ, კარგად აღასრულებენ და თავალდათხრილი ზაფხულის მერე, გვაგრძნობინეს,რომ საქართველო სახელმწიფოა!
31 წლის წინ თავისუფლებისა და სახელმწიფოდ გახდომის ვირუსით დაავადებულებიც ასე ჩაგვაკომენდანტსაათეს. ხვალ 9 აპრილი თენდება. ჩვენი საქართველოს ახალი და სისხლიანი დაბადების დღე! იზოლიაცია ის იყო, თუ იყო - სსრკ ვირუსის გამო რომ ვიმყოფებოდით 70 წელი. ყველაზე „დიადი“ იზოლაცია! ყველაზე ძლიერი და დიდი „კომენდანტის საათი“! მსხვერპლით, შეზღუდვებით, უპერსპექტივობით... გამოვძვერით, მაშინ დედამიწის ერთ მეექვსედზე იყო წითელი პანდემია. მაგრამ ის ვირუსი არ გამქრალა, დღესაც მძვინვარებს, გვანადგურებს და ასეთი ძლიერი პრევენცია და ბრძოლა ,მას რომ სჭირდება ჩვენ ქვეყანაში, ისე არფერს.
რამდენნაირ ომს, ოკუპაციას, სტრესს და აი, მსოფლიო პანდემიასაც მოვესწარით... ახლა კი უხილავი ვირუსები გვებრძვიან. როცა ვირუსების ბუნებას სწავლობ, მთთან ერთად ათასნაირი სხვა არსებებისაც, ხვდები, რომ მიუხედავად შენი გვირგვინობისა, ბუნებაში მაინც უმცირესობაში ხარ, ადამიანო! სულ ომში, სულ ბრძოლაში დგახარ და თავს ზეით ძალა არც გაგაჩნია. და რაშიც შენი ძალაა, მანვე გიბოძა ნება, რომ ყველა სიტუაციაში ადამიანად დარჩენა შეძლო!
მომავალი ეკონომიკურ კრიზისზე მეტად მადარდებს, როგორი იქნება ახალი სამყარო და ახალი ადამიანი? უფრო უღმერთოები? უფრო ინდიფერენტულები? უფრო გაუცხოებულები? უფრო დამოკიდებულები? უფრო უეროვნოები? უფრო მარტოსულები? უფრო ზომბები და ზედაპირულები თუ უფრო ნამდვილები და უფრო ბუნებრივები? ბებიას რომ ომი ჰქონდა გამოვლილი და სუ მარილის, შაქრის, ზეთის, ასანთის და საპნის მარაგს ავსებდა, ჩვენ რას დავიმარაგებთ? რა მაკლია ახლა მე? რა მომაკლდება, ურომლისობის შიშიც არ მომადუნებს მთელი ცხოვრების განმავლობაში?
ხომ არ ვადრამატიზირებთ ზედმეტად ამ „შინყოფნობას“? მე მთელი ცხოვრება პირადი „მკაცრი კარანტინიც“ მაქვს - ვაღიარებ, ადამიანებთან ისედაც ვდისტანცირებ. მწერლისთვის ბუნებრივიცაა ერთგვარი იზოლაცია ცხოვრებაში. იზოლაციაშია შენი შემოქმედებაც და, სიმართლე რომ ითქვას, არც ადამიანები გახევენ კალთებს. არ ხარ მათთვის საინტერესო. მიეჩვივნენ, რომ უპოეზიოდ, უმუსიკოდ, უთეატროდაც, გაუნათლებლობაშიც, მშვენიერ გემოს ინარჩუნებს ჩიხირთმაც, ბოზბაშიც და ბედნიერებაც! სუროგატული ცხოვრებაც თურმე მშვენივრად ფხანს და აძინებს ადამიანს. სიღრმეები კი დე, დარჩნენ ოკეანეთა ფსკერზე, ზედაპირულ არსებობასაც არაფერი დაეწუნება! პოეტი გიჟია და იყოს იზოლაციაში. სისხლზე, მკვლელობაზე, ათასგვარ ტრაგედიებსა და სენსაციაზე დაგეშილი ადამიანი ვერც ხვდება, რა ოფლის ღვრა სჭირდება სულსაც... ფეისები (მე რომ „სახეგანთქმულები“ დავარქვი) კმარა, დანარჩენი არ აინტერესებს ცხოვრებას. ასე რომ, მაინც იზოლაციაში ხარ და შეგუებულიც, რომ ცხოვრება უშენოდაც მშვენივრად გრძნობს თავს! საყვარელი საქმის კეთება , თვითრეალიზება - ესაა ყველაზე სასურველი კარანტინიც და იზოლაციაც, დისტანციაც. „ღიმილის მტვერი“ მახსენდება. გაქვთ წაკითხული? გირჩევდით! შვეიცარიის მთის ერთ სოფელში და საკუთარ თავში გამოკეტილი დიდებული ქალბატონის ცხოვრება და მსოფლმხედველობა. ეს წიგნი ერთი დიდი სიბრძნეა. ცხოვრების და ადამიანად ყოფნის სიბრძნე! არ უნდა გაგბანგოს ცხოვრებამ მუდმივი კომფორტით! ამან ეტყობა, ადამიანის წახდენა იცის... როცა ბავშვებს ჩემს საყვარელ წიგნს „ჰაიდის“ ვუკითხავ, ყოველთვის ვფიქრობ, რომ ჰაიდი სწორედ ის ქალი გაიზრდებოდა, რომელიც მე „ღიმილის მტვერში“ გავიცანი! ასეთივე ქალი - ძლიერი, გონიერი, ჰუმანისტი გაიზრდება ჩემი მეორე უსაყვარლესი გმირი რონია. ,ე ასტრიდ ლინდგრენი ხორციელად მოსული ანგელოზი მგონია. ხევსურეთში ხომ ითვლებოდა, რომ უხორცო სულებთან, ანუ ანგელოზებთან ერთად, სამყაროს „ხორცივლებიც“ - ადამიანებად დაბადებული, სხეულის მქონე, ანგელოზებიც მართავენ. ჰოდა, ასტრიდიც ხორციელი ანგელოზია. წელს მისი სახელობის პრემიის -„ალმას“ ნომინაციაში მეც ვიყავი წარდგენილი და ჩემი გამგზავრებაც კორონამ ჩაშალა. ყველაფერი ხომ ასე გადაიდო , მათ შორის ბოლონიის საბავშვო წიგნების საერთაშორისო ფესტივალიც, სადაც ტრადიციულად ალმას პრემიის გამარჯვებული სახელდება! მთელი მსოფლიოს საბავშვო მწერლებსა და მხატვრებს შორის ერთადერთი ადამიანი! მაგრამ აი, შინ ვარ! საქმეებიც შინ მაკითხავენ .ბედნიერი დამთხვევაა, რომ სწორედ ამ დღეებში მივიღე შემოთავაზება მეთარგმნა ამერიკელი მწერალი ქალის მეი ოკოსტის საყმაწვილო რომანიდან ლექსები. უდიდესი სიამოვნება იყო ამის კეთება .. ისევ ჩემმა საყვარელმა პოეზიამ მიშველა და ეს შინყოფნა გამიდღესასწაულა. როცა ეს წიგნი გამოვა, მასთან ჩემი ემოციური დამოკიდებულება სწორედ იზოლაციაში ყოფნას შეინახავს სამუდამოდ. ყველასთვის , ყველა დროში “შინ“- ნიშნავს მყოფობას მშვიდობიანობაში, სიკეთეში, სიყვარულში , ოჯახის წევრებზე ზრუნვასა და ღვთის რწმენაში! და კულტურაც მუდამ იქნება ადამიანთა მოდგმის იმუნიტეტი!
ჩემი ახალი, მარტში გამოცემული საბავშვო წიგნიც იცდის საწყობში... ალბათ უკვირს, რატომ არ მიჰყავთ თვალცქრიალა ბავშვებთან, მაგრამ არა უშავს. სხვა, უფრო დიდი და უფრო ჭკვიანი წიგნები აუხსნიან, რაც ხდება, წიგნებიც ხომ ადამიანებივით ბედისწერით იბადებიან. ეს წიგნი ცხოველების და ბავშვების მეგობრობაზეა, სწორედ ბუნებისა და ურბანული გარემოს წინააღმდეგობრივ ურთიერთობაზე.
სამყარო იცვლება კორონას გარეშეც. ახალ ათასწლეულში ვართ! მთავარია. ეს ცვლილებები არ იყოს ადამიანისა და ბუნების მთლიანობის დამანგრეველი! მათი ურთიერთგაუცხოების მომტანი. მთავარია, ადამიანმა არ დაკარგოს ამ სამყაროს შეგრძნება, როგორც დიდი ღვთაებრივი სასწაულისა, რომელიც ოდესღაც მარადიული სიცოცხლის სასარგებლოდ გადაწყვიტა უზენაესმა გონმა! მაგრამ ასე ლანგარზე დადებული და მორთმეული არ არის და არც იქნება ეს ყველაფერი, არც არასდროს ყოფილა! მოსაძებნია, მოსაპოვებელია, შესატკბობია, გასააზრებელია... და ასე დაუსრლებლად. ბრძოლაა სიცოცხლე, დაბადება და შობაა, მარადი შობაა დიახ მარადის(შ)ობაა და არ შეიძლება , დაუშვებელია ადამინმა საკუთარი თავი ამხელა სამყაროში სიყვარულის, ღვთისა და ადამიანების გარეშე დატოვოს . ყველაფერი ერთად ბედნიერებას ემსახურება, ბავშვების და მოხუცების სიკეთეს, როცა შრომა ჯილდოა, როცა ყველაფერს თავის შინაარსი და სახელი აქვს. ხედავ, რა იდეალურ სურათს ვხატავ, რა პათეტიკურად ჟღერს ეს ყველაფერი, როცა ადამიანებს ამ პატარა ქვეყანაში თუ პატარა დედამიწაზე იმდენიც ვერ მოგვიხერხებია, რომ შევინარჩუნოთ სუფთა ჰაერი, წყალი, გარემო, საკვები, ტყე, მიწა და ფულის მსოფლიო დიქტატურის ყურმოჭრილი მონები საკუთარი შვილების გაწირვის ხარჯზე არ გავმდიდრდეთ? მძორით არ ვკვებოთ, შხამი არ ვასუნთქოთ... ამბობენ, გაივსო სოფელი, მიუბრუნდა ქალაქს გამოქცეული ხალხიო. მაგრამ , არ მაქვს იმედი, ისინი პოსტკორონიზმის პერიოდშიც იქ დარჩნენ. ადამინი უფრო მიდრეკილი გახდა ურბანული ყოფისადმი და სოფლის და მიწის მიტოვება სულ სახვა კავშირების გაწყვეტის ჭრილშია გასაანალიზებელი.
თავაღერილობა მოეძალა ადამიანს, მიწას არაა დაჩერებული და იმიტომ . სიტყვასაც ჩამოაშორა სიმძიმე პასუხისმგებლობისა! არც ფიქრობს, რომ, თავისუფალი, სინამდვილეში ,ბევრი რამის მონად ქცეულა. იმ ასაკში არ ვარ, რამემ ძალიან გამაკვირვოს, რაც მიკვირს, ესაა ადამიანური უგნურება, უტიფრობა, ფანატიზმი. არადა, ამ ღვთის სასწაულით შექმნილ სამყაროში როგორ ვერ უნდა ხვდებოდე, რაა მთავარი... ესეც გაივლის...
შინ ვარ...და რატომღაც შიში არ მაქვს, მაგრამ მაინც მთრგუნავს აკრძალვები! თავისუფლება მინდა! ჩემს ადამინებთან დაბრუნება! როგორ მიყვარს და მჭირდება იმათ თვალებში ჩახედვა, რომ მივხვდე ყველაფერს! იმედია, ერთმანეთს ადამიანებად დავხვდებით !
Number of posts : 7134
Registration date : 09.11.08
Subject: Re: მარიამ წიკლაური    Tue Nov 17, 2020 9:01 am
მთვარეს - სიბნელის ნათელ შვერილს,
შენი რამდენი მზერა შვენის,
ხან - ანგელოზსაც აშინებდი
ვერ იქარვებდი სივრცის სურვილს.
და ორთავ მხარის იდექ ზღურბლთან.
ის, რაც გაგაჩნდა, არვის შურდა -
მხედარი მზის და ცალადმყოფი,
როგორ ებრძოდი ძალადობას -
სოფელს უხუნარ ფერად ედო.
ხომ ეს უნდოდა უფალს?!
ვით მეცხრე კარის განაჩენი -
რღვევა - ახალთა გამართლებად,
სიტყვები - ბედის კამათლები
სამშობლო გცდიდა თავის ცოდვილს,
ჰაერისა და ცეცხლის მკოდველს,
წყლის და ლაჟვარდის მონაქობი -
მარილის სიტკბო ჰქონდა ლოცვებს,
ზმანების სიტყვის ბახს და მოცარტს,
სურო-სულს -სხივზე გსურდა ცოცვა,
სამყარო კვართად მოისარკე -
უსმენდი ქვეყნის უხმო მოთქმას,
როგორც ურუქის ბრძენი მოგვი -
ღმერთის პასუხზე ყურის მოკვრს
შენც რჯული ცეცხლით დაგეწერა.
შენც იქეც კერის მზიან ძელად.
ქარით და თქეშით ლურჯადმღვრიე,
მწიფე ზეცას რომ დაარხევენ -
ყველა მხრის ქარის ენას ფლობდი,
დიდების ჟრჟოლას ნერვით გრძნობდი,
Number of posts : 7134
Registration date : 09.11.08
Subject: Re: მარიამ წიკლაური    Sun Jan 10, 2021 2:07 pm
ალილო, ალილო, ეს ღამე დიდია,
შობის დღე თენდება, ცისკარი მშვიდია.
შორ გზაზე მიდიან გვიანი მგზავრები,
ზეციდან მოისმის ხმა ღვთიურ ზარების.
სარკმელში სანთლების ციმციმა ალია,
შემოდი, შემოდი, ნათელო მარიამ.
ბეთლემზე ბრწყინდება ვარსკვლავი ნათლის,
ჩვენ სახლში შემოდი, მოიღე მადლი.
დედავ სათნოების, დალოცე კერა,
ჩვენ შობის სასწაულს ველით და გვჯერა -
ჩვენს ჭერქვეშ უმღერებ ნანინას ყრმას,
ალილო, ალილო, თაყვანს ვცემთ მას!
ალილო, ალილო, დიდება უფალს!
პატარა იესო ჩვენს გულში სუნთქავს.
ვახაროთ ქვეყანას შობა ძე ღვთის,
ვადიდოთ იესო გალობის თქმით.
ალილო, ალილო, დიდება უფალს!
გავიღოთ წყალობა, გავშალოთ სუფრა.
დღეს სტუმრობს დიდსა და პატარას იესო,
იმედით აპურებს ობოლს და მშიერსო,
ეს ღამე სამყაროს სასწაულს ჩუქნის -
კერაზე ეშვება უქრობი შუქი.
ჩვენშიც დაიბადე და იშვი, უფალო.
მერვე დღეს იესოდ ნათლეს,
,,ბნელი ვერ მოიცავს ნათელს~
მზე დაგვიჯდა სუფრის თავს.
კაცთა შორის მშვიდობის და
რასაც ჩადებთ – ალალიო,
ვინც აგვივსებს ძღვენით ხონჩას,
შობა ამ მადლიან ოჯახს.
გზა დიდია და მიდიან
მოდით ჩვენი სახლის კარსა!
თაფლიც გვაქვს და რძეცო,
გადიდებთ და თაყვანს გცემთ
მწყემსებმა გცეს თაყვანი და
იხარეთ ღვთის აქ ყოფნით.
კარზე მოდგა ღვთის სტუმარი,
ნუ იქნებით დღეს მდუმარი.
ღვთის მადლი არ დალიო.
პური – ბეღელს, ღვინო – ქვევრებს,
შეეწიე, ღმერთო, ამ სახლს,
წყალობა მიეცი ამ ხალხს.
ღვთის მადლი არ დალიო.
ყრმა იესო – უფალი,
რაც დარჩება, მივცემთ მდიდარს,
მასაც ერგოს ლუკმა წმინდა.
თქვენი სახლის კარზე ვგალობთ,
ჩვენ ვიკმარებთ – ნახევარსო.
არ დაგვილევს მადლს უფალი,
ჩიტებს – ნამი და კიმპალი.
თქვენს ეზოს და თქვენს ერდოს
თქვენს კერაზე ღმერთმა მადლი
ღვთის შიში და ძალიო.
ბეთლემს იშვა ყრმა იესო,
ჩვილს ესვრება ბაგე რძითო,
რასაც გასცემ შენი არის,
ალილო, იშვა ძე ღვთისო,
კრავის ბეწვს რომ სხივი სდისო.
ქრისტე მზის ცვრით განათლავსო.
ვთქვათ დიდება შობის დღისო,
უპოვრის და ობლის ლუკმა
ბნელი დღეს ვერ აღამებდეს,
აქ სუფევდეს ძალი ღვთისო,
ჟურნალი „ლიტერატურული პალიტრა“, #1 (28), იანვარი, 2007
* ჟურნალი „დილა“, N 6, 2005
* ჟურნალი „ლიტერატურული პალიტრა“, #1 (28), იანვარი, 2007
Last edited by Admin on Sun Jan 10, 2021 3:23 pm; edited 2 times in total
Number of posts : 7134
Registration date : 09.11.08
Subject: Re: მარიამ წიკლაური    Sun Jan 10, 2021 2:16 pm
დიახ, სახალხო პოეტი გავხდი ამ შობას. მაშ, ეს სასწაული არაა?! ფეისბუქზე მართლმადიდებლური გვერდები, მარნები, სკოლები, სოციალური დახმარებისთვის შექმნილი პეიჯები, უთვალავი ადამიანი, მასწავლებლები, მოხელეები, ბუღალტრები, მომღერლები, დიასახლისები, მრევლი ერთმანეთს შობას ჩემი ლექსით მიულოცავენ, ღია ბარათებს დაამზადებენ, გაამშვენიერებენ ნახატებით, ხოა სასწაული?!
ნამდვილად სასწაულია, მიხარია, ძალიან მიხარია ამ 18 წლის წინ დაბეჭდილ-დასტამბულია მრავალჯერადად "საალილოები", ამღერებულიც. კი ძაან გავიხარე, რო მაფრიალეს,მეტი რაზე უნდა ოცნებობდეს პოეტი? გაქვეყნებაც ასეთი უნდა,მაგრამ მაინც უხერხულობა ვიგრძენი, ზოგმა ავტორად პატრიარქი რომ მიაწერა .ეს უკვე სასწაულის ზედოზირებაა და ცოდვაში ვვარდები,იმდენი ვიფიქრე მეთქვა თუ გამეტარებინა. "ფსევდონიმი", და ასეთი?!
სხვა მხრივ კიდევ, დღესაც გილოცავთ ქრისტეშობას, დებო და ძმებო!..
„ ...და როგორც ბეთლემში, მშვიდად და უბრალოდ,
ჩვენშიც დაიბადე და იშვი, უფალო" - მარიამ წიკლაური...
დღეს, ერთმა ქალბატონმა მომწერა, თქვენი საალილოები ნუთუ არ შეიძლება ამღერდესო, ყოველ შობაზე გადმოვალაგებო და ვტკბებიო. როგორ გავიხარებდი, წარმომიდგინეთ, რას გავიკრიჭებოდი წლის სამყოფი ამპარტავნობით.
ამაზე გამახსენდა, როგორ დავწერე ერთ მშვენიერ და გაგანია ზაფხულის დღეს, 2004 წელს, მგონი, ან ჰა-ჰა 2005-ში, უცებ და გალობა-ღიღინ-სიმღერით 12 საალილო, აი, ასე ცამოწმენდილზე.
როგორ დამირეკა ორ დღეში კომპოზიტორმა ნანა გველესიანმა და მთხოვა, ეგებ დამაკვალიანო რამე ლექსები თუ გეგულება შობაზე საალილო საგალობლებისთვის, თანამედროვეო. ჩავთვალე, რომ ამისთვის დამიწერია და აგერ 12 ლექსი მიდევს-მეთქი. იმანაც მალევე დაწერა ულამაზესი სიმღერა-საგალობელი ქართველი სოპრანოსათვის, რომელიც იმ წელს მოწვეული ყოფილა თბილისში, იტალიიდან, კერძოდ ოზანოს კონსერვატორიიდან, სადაც მოღვაწეობდა და თავისი სოლოკონცერტზე, კონსერვატორიაში, უნდოდა ახალი, საშობაო სიმღერა შეესრულებინა, "საშობაო ფესტივალზე", რომელიც იმხანად მანანა დოიჯაშვილმა დაარსა.
მართლაც, ნანა გველესიანის მუსიკაზე და ჩემ ერთ-ერთ საალილოზე შექმნილი ნაწარმოები შესრულდა ალა სვიმონიშვილის მიერ, კონცერტმეისტერი ნანა დიმიტრიადი და დიდი მოწონებაც დაიმსახურა პროფესიონალთა თვალში.
ამ ფაქტზე მე გაზეთ "კვირის პალიტრაში" დავწერე კიდეც წლების წინ. იმავე წელს ეს "ალილოები" ჟურნალში ჩადევულ ამოსაჭრელ წიგნად გამოსცა "დილამ ", 2005 წელი #6 .
ნაწარმოები კიდევ შესრულდა სხვადასხვა წლებში სხვადასხვა სოპრანოების მიერ საზეიმო-საშობაო მიღებაზე საპატრიარქოში, უწმინდესისთვის და ასე დაიწყო ამ "საალილოების" გამღერება.
ამას მოჰყვა კომპოზიტორ თამრიკო ვაშაკიძის ორი არაჩვეულებრივი სიმღერის შექმნა ამ ლექსებზე, რომლებიც დედაქალაქში გამართულ საზეიმო მსვლელობებზე, ალილოზე სრულდება ხოლმე, ტელეგადაცემებშიც სრულდება.
ამას მოჰყვა შესანიშნავი სიმღერის შექმნა კომპოზიტორ ნინო ჩხიკვაძის მიერ, რომელიც არაერთხელ შესრულდა ნუკრი კაპანაძის მიერ მოზარდების გუნდთან ერთად და გადაიცა ტელევიზიითაც.
ამ სიმღერის მერე დაიწყო ჩემი და ნინოს ინტენსიური თანამშრომლობა თავის სიმღერებიან-მიუზიკლებიანად. დიდი სიურპრიზი იყო ამ ლექსებზე "ირიაოს" მიერ ნამღერი საალილო სიმღერა, რომელიც მუსიკოსმა დავით მალაზონიამ შექმნა და პირველად დედაქალაქის დიდ საახალწლო კონცერტზე წარადგინეს სამიოდე წლის წინ. მაგრამ დავით მალაზონიას ეს სიტყვები ხალხური ჰგონებია და უკვე პოსტფაქტუმ ვესაუბრე და დავუდასტურე ჩემი ავტორობა. თუმცა მის სიმღერაში გამოყენებული ჩემი ლექსის გარდა მართლა ჟღერდა ხალხური სტროფებიც. ბევრ ადამიანი ასწავლის ამ ლექსებს, კითხულობს და თბილ სიტყვებს არ იშურებს.
მოკლედ, ვიტრაბახე, მაგრამ მართლა საოცარი იყო, იმ პაპანაქება ზაფხულში რამ დამაწერინა ეს "საალილოები"...
ზოგი სტროფი კი ისე გახალხურდა და ისეთ ავტორებს უთითებენ, წესით სუ გაბღენძილმა უნდა ვიარო, ხან ხალხურიო, ხან ილია მეორეო, აწერენ. ეს მესმის, რომ მეტ დამაჯერებლობას სძენს და მეტ ღირებულებას მატებს ამ მოკრძალებულ სიტყვებს...
ამიტომ ასეა მითითებული ამ ფრაზებზე ყველგან, ეს იქნება საეკლესიო-სატაძრო გვერდები, მრევლის პეიჟები, ისე გვერდები, ბიზნესმენების მილოცვები, სკოლა-ლიცეუმ-ბაღები, მარნები თუ რა გინდა რა ვოლები საინტერნეტო სივრცეში....
აი, რამდენი ვწერე, ამოფუვდა ამასობაში კვერების ცომიც...
თქვენ თუ შემეხმიანებით ხანდახან, ორ ტკბილ სიტყვას მეტყვით, ისეთ ისტორიებს მოგიყვებით. სიცოცხლე იბადება, სიცოცხლე მაცხოვნებელი!
სულ, ზამთარ-ზაფხულ გვქონოდეს შობის სიხარული, ადამიანებო!
...და როგორც ბეთლემში, მშვიდად და უბრალოდ,
ჩვენშიც დაიბადე და იშვი, უფალო.
ამ სიტყვებს ბევრგან შეხვდებით ინტერნეტში: ინსტაგრამი, ფეისბუქი, ოდნოები, რესტორნის გვერდები, კარნიზების სახლები, ხელსაქმის სახელოსნოებ, ბაგა-ბაღები, საეკლესიო ფორუმები, ტაძრების გვერდები, სისხლის ბანკი, პერსონალური თუ რა გინდა, რა, ათასგვარი ე.წ. პეიჯები, ღვინის მარნების სარეკლამო პოსტერების ჩათვლით! იმ გვერდებს კიდევ ათასობით გაზიარებები აქვს,ზედაც ლაიქები და ა.შ... დიახ, ეს გვინდა და გვწადია ყველას! მაგრამ მე განსაკუთრებით მიხარია: ეს ჩემი ლექსის ფრაზებია "საალილოს" ციკლიდან! ასე გახალხურდა, ხან უწმინდეს პარტრიარქს უთითებენ ავტორად, ხან, ხალხურს მიაწერენ და ხანაც საერთოდ უავტოროდაა წარმოდგენილი. ამაზე დიდებული შეფასება არ არსებობს ავტორისთვის, როცა მისი სახელ-გვარი იშლება და რჩება სიტყვები, რომელიც ყველასია ერთდროულად. კარგია, რომ ეს სიცოცხლეში მეღირსა და ვიქეც ფოლკორად. ბედნიერი შობა, მეგობრებო! ჩემ სატრაბახოს ხო რა დალევს?! რომ მიმალავდით ჩემ პოპულარობას, მაინც ხომ გავიგე. ახლა ვიწვრთნები, რომ თავმდაბალ ადამიანად დავრჩე.
ალილო, ალილო, ეს ღამე დიდია,
შობის დღე თენდება, ცისკარი მშვიდია.
შორ გზაზე მიდიან გვიანი მგზავრები,
ზეციდან მოისმის ხმა ღვთიურ ზარების.
სარკმელში სანთლების ციმციმა ალია,
შემოდი, შემოდი, ნათელო მარიამ.
ბეთლემზე ბრწყინდება ვარსკვლავი ნათლის,
ჩვენ სახლში შემოდი, მოიღე მადლი.
დედავ სათნოების, დალოცე კერა,
ჩვენ შობის სასწაულს ველით და გვჯერა -
ჩვენს ჭერქვეშ უმღერებ ნანინას ყრმას,
ალილო, ალილო, თაყვანს ვცემთ მას!
ალილო, ალილო, დიდება უფალს!
პატარა იესო ჩვენს გულში სუნთქავს.
ვახაროთ ქვეყანას შობა ძე ღვთის,
ვადიდოთ იესო გალობის თქმით.
ალილო, ალილო, დიდება უფალს!
გავიღოთ წყალობა, გავშალოთ სუფრა.
დღეს სტუმრობს დიდსა და პატარას იესო,
იმედით აპურებს ობოლს და მშიერსო,
ეს ღამე სამყაროს სასწაულს ჩუქნის -
კერაზე ეშვება უქრობი შუქი.
ჩვენშიც დაიბადე და იშვი, უფალო.
* ჟურნალი „დილა“, N 6, 2005
* ჟურნალი „ლიტერატურული პალიტრა“, #1 (28), იანვარი, 2007
Number of posts : 7134
Registration date : 09.11.08
Subject: Re: მარიამ წიკლაური    Mon Mar 15, 2021 4:13 pm
შემდეგი გაჩერება - მარიამ წიკლაური
შემდეგი გაჩერება - მარიამ წიკლაური | პოეტი
Number of posts : 7134
Registration date : 09.11.08
Subject: Re: მარიამ წიკლაური    Wed Dec 08, 2021 1:53 pm
რომ ვიჯდე სადმე ხის ძირში
შენც იქვე იყო, აპობდე
მე ვიჯდე ჩემთვის, დაღლილი,
იმ ერთი წამის რაც იყოს,
Number of posts : 7134
Registration date : 09.11.08
Subject: Re: მარიამ წიკლაური    Mon Jun 06, 2022 1:46 pm
ლელა ნაყეური - სევდა / Lela Nakeuri - Sevda
„ვარ, ჯერა ვსუნთქავ კიდევა,
ჯერ კიდე სიკვდილს ვთვალაო!
ჯერ ხევისბერიც აქა მყავს,
დროშას ცისკრის ცვრით ვნამაო,
შენ როგორა ხარ, ბეჩაო,
„მე შვილებს ველი, გზას გავცქერ
არ მომდევს კერის ძალაო.
თან მეუბნება, რადა ხარ,
თან მოიდენის თეთრ ხბორებს,
წიგნიდან: „მარადისობის რიტუალი“, 2012
Village talks to another village
The verse by Mariam Tsiklauri (in Georgian)
Number of posts : 7134
Registration date : 09.11.08
Subject: Re: მარიამ წიკლაური    Wed Sep 21, 2022 3:47 pm
მთის კალთებზე მოდებულ ტყეებსა და ბუჩქნარებს,
ნასიცხარ გულს ნიავი რა საამოდ უჩქამებს.
სადღაც ველურ ღრუბელთა რემა დაიფრუტუნებს,
ზაფხულს, მწვანე ხარ-ირემს, მალე ჟინი უმტყუნებს.
რქებზე გადაიფლითავს წვიმას ფერისცვალების,
ფოთოლთა დინასტიის წარღვნისა და წალეკვის.
ცაში შეცურდებიან ქარვის კიდობანები,
წაედება წამსუმალ ტყეთა ქიტონს ალები
კიდეს მოადგებიან ოქროსფერზე ნაჩვევი
ზამთრის მაჭანკლები და ჭირხლის თეთრი არჩვები.
შორს, შორს გაასახლებენ ზურმუხტისფერ ხელმწიფეს,
ჩემსავით, სიყმაწვილის ზაფხულებს რომ შეწირეს.
დაიფერთხავს სიწითლეს უბეები ტევრების.
ცეცხლსაც კი შეაჟრჟოლებს ყინვის გადამტერება.
უნდა წელში გაღუნოს კენწეროთა ქარცივმა
ზამთარი და მიერთვას თავის წილი არჩივი,
მთები გადაათეთრებს მწვერვალების უსტარებს -
თოვლის იდუმალებას, სხვა ენაზე უთარგმნელს.
ზროებს მიელამბება მდუმარების ეჟვნების
ანასხლეტ სიჩუმეში ლურჯი ყინვის ჰეშთეგი.
ფეხს მოირთხამს მეფურად მთაზე ყინვის ყაენიც,
აბრეშუმებს დაუქსოვს აბლაბუდით ჰაერი.
მაგრამ არც ეს იქნება მუდმივი და მარადი,
მარადი ხომ ცის გარდა არაფერი არ არის.
და მეც, გაის ამა დროს, როცა ამ მთებს გავხედავ,
როცა კვლავ ვემსგავსები წელში გამწყდარ სახედარს,
როცა ქალაქებიდან ჩამოვზიდავ ნევროზებს,
ისევ ტყე გადამიცვლის მას სიმშვიდის ევროზე.
დამსხვრეული დამხვდება ბჭენი ჯოჯოხეთისა,
ტყე იდგება მიწის და ზეცის მწვანე ხერთვისად.
მომიშუშებს ნატკივარ ურბანისტულ ნაცვარებს,
ყველა ნაავდრალებს და ყველა ნაავკაცარებს.
სხვა ვინ მაყურებინებს ვარსკვლავიან ღამეებს,
ვინ დამაბნევს დედოფლურ სავსემთვარის კამეას?-
წყარმაფშების გაზრდილი ამ უღრანთა მეუფე!
ჩემი დარდის ცხრაკლიტულს კარს თუმც ვერც ის შეუმტვრევს.
დრო - და მოწყალებისა - თუღა მოგვეშველება,
მისთვის არაფერია ქართა ხელის შევლება,
ის მოქაჩავს ზაფხულის მწველ და მწვანე საბელებს,
ზარებს დააგუგუნებს, შიში რომ არ გაბევრდეს.
რომ ცის იქით ფასკუნჯებს გაგვაყოლოს მშვიდობით,
ღამის პეპელასავით უმსუბუქეს შენდობით,
ლაჟვარდების ტყეების უდაბურმა სიცისფრემ
ისე შეგვიყოლიოს, მოხედვაც არ ვიფიქროთ.
ფერცვალობის წვიმებად დავეპკუროთ ზაფხულებს,
და ეს იყოს სანაცვლო აქაური ფაფხურის...
Number of posts : 7134
Registration date : 09.11.08
Subject: Re: მარიამ წიკლაური    Wed Sep 28, 2022 1:39 pm
გინდა იდგე, გინდა იჯდე,
გინდა „სროკზე“, გინდა კუკზე,
უნდა ჩანდე, ჩანდე, ჩანდე,
მაინც უნდა ჩანდე, ჩანდე!
უნდა პოსტო, პოსტო, პოსტო,
თორემ ეს ცხოვრება მოგსპობს.
გინდა წერე, გინდა ხატე,
ფეისბუქზე თუ არ დადე,
გინდაც ოქროს ადნე ზოდი,
გინდა დარჩი, გინდა მოკვდი,
მთავარია აქ თუ პოსტავ,
დღეში დადო ათი ფოტო.
შენი დედაც მოვ@@ან რუსო!
აქ ამოწმებ, ამინდს, კვარას
აქ შევიტყობთ სქროლვით ხვალ-ზეგ.
აქ გიყურებს უფროსი და
კიდევ ბევრი, კიდევ ბევრი
პოსტე, პოსტე, პოსტე, პოსტე!
თუ გადავრჩით, აქ ვიქნებით.
თუ არადა, აქვე მოვკვდეთ!
რა გემო აქვს, რა მუღამი?
ყველა ვაკრათ ჯვარზე, მიდით,
ჩვენს ჭკუაზე ვჭრათ და ვკეროთ,
აქ მიიღებ რუსთაველს და
აქ მიიღებ ალმას, ბუკერს,
აბა ისე რა ქალი ხარ,
რა კაცი და რისი ქრაში,
თუ არ ჯობნი ფრენდს და ბოტებს
ტაშის ან პანღურის კვრაში.
გინდა იდგე, გინდა იჯდე,
გინდა „სროკზე“, გინდა კუკზე,
Subject: Re: მარიამ წიკლაური
Page 6 of 6
Go to page :   1, 2, 3, 4, 5, 6
» ირინკა - ირინე წიკლაური
Permissions in this forum:
You cannot reply to topics in this forum
არმური Armuri :: მთქმელი და გამგონებელი (ავტორები და ტექსტები) :: პოეტების ქვეყანა
არმური Armuri :: მთქმელი და გამგონებელი (ავტორები და ტექსტები) :: პოეტების ქვეყანა
Jump to: Select a forum||--მართალს ვიტყვი, შევიქნები ტყუილისა მოამბე რად? (საცნობარო)|--მთქმელი და გამგონებელი (ავტორები და ტექსტები)|   |--პოეტების ქვეყანა|   |--მთხრობელთა და მოსათხრობთათვის|   |--ესეებისა და კრიტიკოსთათვის|   |--მთარგმანებელთა და თარგმანთათვის|   |--ლიტერატურა უსაზღვრებოდ|   |--ისტორიისათვის|   |--ბალღოო, აეს არი შენ სამშობლო...|   |--"ლიტერატურის თეორია" – სტუმრად რენე უელეკთან და ოსტინ უორენთან|   |--საკამათო|   |--ბობოისკარი|   |--მინიმალისტური პოეზია|   |--სიტყვითდუელები|   |--მწერლები - მწერლებზე|   |--შეუნდოთ ღმერთმა...|   |--ლიტერატურული კონკურსები|   |--აგორა|   |--სტუმრები და მასპინძლები (ერთნიც და მეორენიც ფეისბუკზე დაიკარგნენ)|   |--"ვერცხლის თასადამც მაქცია" - სტუმრად სანათასთან|   |--არაგვიანი – სტუმრად არაგვთან|   |--"ბრანდი-ბრუნდი" - სტუმრად მარიამ წიკლაურთან|   |--ამაოდ არც მთაწმინდაზე უსეირნიათ - სტუმრად გია არგანაშვილთან|   |--სადისკუსიო კლუბი - სტუმრად ნინი მელივასთან|   |--”ვაჟკაცობისას ამბობენ” და "უკვდავებისა წყაროო" - სტუმრად ვაჟიკა კაწალხეველთან|   |--კაცობრიობა დანა-ჩანგლით ითხრის სამარეს! - სტუმრად ვაჟა ხორნაულთან|   |--ნაფეხურები - სტუმრად ნინო დარბაისელთან|   |--”დარდების შემგროვებელთან” - სტუმრად გოდერძი ჩოხელის გამიხარდასთან|   |--საუბრები სიტყვის ხელოვნების შესახებ - სტუმრად ზევსის დაქალთან|   |--"მზე ხატავს სახლის ფერად რიკულებს..." - სტუმრად კესოსთან|   |--”მითოლოგია ჩემი სისუსტეა...” - სტუმრად ნინო ნეკერიშვილთან|   |--"ცისკარი" – სტუმრად ძველ მეგობართან|   |--ქართული ჟარგონის ლექსიკონი - სტუმრად ლევან ბრეგაძესთან|   |--მზერის გადანაცვლება (მხატვრობა, კინო, თეატრი, მუსიკა)|   |--მხატვრობა არმურზე: "ნიკალა და მარგარიტა"|   |--კინო არმურზე: კამერითაც ცხონდების კაცი|   |--თეატრი არმურზე: მელპომენე და თალია|   |--მუსიკა არმურზე: ხმა - სინათლეა...|   |--Georgian Authors in English|--Deutsche Übersetzung Georgischer Literatur
:: I forgot my password
Wed Sep 28, 2022 1:39 pm by Admin
Wed Sep 28, 2022 1:36 pm by Admin
» ქართული ხალხური პოეზია
Sat Sep 24, 2022 1:47 pm by Admin
Fri Sep 23, 2022 8:05 am by Admin
Fri Sep 23, 2022 7:58 am by Admin
Fri Sep 16, 2022 9:00 am by Admin
Sun Sep 11, 2022 11:39 am by Admin
Bookmark and share the address of არმური Armuri on your social bookmarking website
Free forum | © phpBB | Free forum support | Contact | Report an abuse | Latest discussions