ka ka ka en ka ka ka en ka ka en en en en ka nl en ka en en en en hi it en fr en fr fr fr ka it ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka xmf ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka es ka en en en en es ka en ka hbs_lat en it en fr en fr fr fr ka ka ko ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka hbs_lat en it en fr en fr fr fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka hbs_lat en it en fr en fr fr fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka hbs_lat en en en ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka en en en fr ka ka fr fr ka hbs_lat ka ka de ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka en hbs_lat en ca en fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ko ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka hbs_lat en ca en fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka hbs_lat en ca en fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka el ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka hbs_lat en ca en fr ka ka ko ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka en hbs_lat en ca en fr ka ka ka ko ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka hbs_lat en ca en fr ka ka ko ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka fr hbs_lat en ca en fr ka ka ko ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka fr hbs_lat en ca en fr ka ka en ka ko ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ko ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka en hbs_lat en ca en fr ka ka ko ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka hbs_lat en ca en fr ka ka ko ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka hbs_lat en ca en fr ka ka ko ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka hbs_lat en ca en fr ka ka ko ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka hbs_lat en ca en fr ka ka ko ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka hbs_lat en ca en fr ka ka ko ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka en en en hbs_lat en ca en fr ka ka ko ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka en hbs_lat en ca en fr ka ka en en ka ko ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka xmf ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka hbs_lat en ca en fr ka ka en en ka ko ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka fr ka en hbs_lat en ca en fr ka ka en ka ka ka ka ko ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka xmf ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ko pt en en en ka nl hbs_lat en ca en fr ka ka ko ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka de en hbs_lat en en ka en en ka en en en en en ka ka ka ka en en ka ka ka en en en en en en en ka en ka en ka en ka en ka en ka en ka en ka en en en en en
Would you like to react to this message? Create an account in a few clicks or log in to continue.
არმური - ლიტარენა, უფრო კი – ბიბლიოთეკა
Armuri - literary Arena, or library from Georgia (country)
Forum started: Sun 9 Nov 2008
Home   Portal   Register   Log in
არმური Armuri :: მთქმელი და გამგონებელი (ავტორები და ტექსტები) :: პოეტების ქვეყანა
Go to page : 1, 2
Number of posts : 33
Humor : me ravici aba...
Subject: ვახტანგ ღლონტი    Sun Jan 10, 2010 2:06 am
დაიბადა 1954 წლის 4 დეკემბერს, ბათუმში. დაამთავრა ბათუმის შოთა რუსთაველის სახელობის პედაგოგიური ინსტიტუტის ქართული ფილოლოგიის ფაკულტეტი და თბილისის სასულიერო აკადემია.
2004-2006წწ. ხელმძღვანელობდა საქართველოს მწერალთა კავშირის აჭარის ორგანიზაციას; 2008 წელს აირჩიეს ბათუმის "სახედ".
ორგანიზაციის, ასოციაციის ან ჯგუფის წევრი
* ბათუმის საკრებულო, წევრი (2006-)
* გალაკტიონ ტაბიძის სახელობის პრემია
* მწერალთა ალტერნატიული გაერთიანება "გულანის" პრემია "ოქროს წიგნი"
* Stia Viator : ლექსები (ავტორი). - ბათუმი, 2004. - 266გვ.
* სევდიანი სიმღერა : ლექსები (ავტორი). - ბათუმი, 1996. - 207გვ.
* ბოღმა უარყოფილ სულთა... : ლექსები (ავტორი). - თბილისი, მერანი, 1991. - 112გვ.
* უდიდესი საეკლესიო დღესასწაულები (შემდგენელი). - თბილისი, 1990
ვახტანგ ღლონტი რუბრიკაში "პერსონა" გადაცემაში "თვითმმართველობის საათი"
Number of posts : 33
Humor : me ravici aba...
Subject: ტერენტი გრანელს    Sun Jan 10, 2010 2:13 am
ასე ნაცნობი და ასე შორეული.
გული ჩამომწყვიტე როგორც ჩოხას ღილი,
ჩემი მწვალებელი მკვდარი მზის ფონია,
სული საყდარია, მკერდი რა ფიქალი,
მხოლოდ შენ გესმოდა ჩემი ნაფიქრალი,
ევას ნაშიერო, როგორ განდო სული?
გზებმა დაგზაფრეს და სხვასთან დაიცადე,
ღმერთო მომკალი და მიწას გამაშორე.
Number of posts : 33
Humor : me ravici aba...
Subject: Re: ვახტანგ ღლონტი    Sun Jan 10, 2010 2:21 am
ხან ტყვიას გვჩუქნის - დანტესივით,
ვინც ძმა იყო და ნათესავი.
არა?! - მიდი და გაიარე!
მე ჩემს ფიალას არ ავიცდენ,
Number of posts : 33
Humor : me ravici aba...
Subject: უთავბოლო სონეტი    Sun Jan 10, 2010 2:22 am
ნებას ვიძლევი, წაიკითხოთ მარჯვნივ და მარცხნივ,
ვნება უზომო მაწამებს და ძალ-ღონეს მაცლის.
ვინაც მოსულა - შემთხვევითი მგზავრია ყველა,
ბრწყინავს ცრემლები თვალებში და არაა შველა,
ძალა ბოროტი დაგვაჩნია ბედის ეშვებმა.
შენი წყალობა უმოწყალო ყოფილა, ღმერთო,
მორცხვად ინანა, ადრე ვინაც გითხრა მადლობა,
ენით რარიგ ვთქვა, კაცი კაცსა როგორღა ენდოს,
როცა უფალზეც სი(სუ!)ლელე არის დანდობა.
კარავი მომეც სიმშვიდისა - ამას გთხოვ მხოლოდ,
არავინ უწყის წუთისოფლის თავი და ბოლო.
Subject: Re: ვახტანგ ღლონტი    Sun Jan 10, 2010 12:42 pm
ვახ, გამიხარდა ვახო ღლონტის დანახვა!..
თუ ნახოთ, გადაეცით, - მიხომ მოკითხვა შემოგითვალა და ძალიან დაგვიძველდა პურ-მარილი თქო...
და თუ ინტერნეტი აქვს, მოვიდეს რა აქაც...
ზღვაზე ფეხით მინდა ახლა გავიარო,
ასე ნაცნობი და ასე შორეული.
გული ჩამომწყვიტე როგორც ჩოხას ღილი,
ჩემი მწვალებელი მკვდარი მზის ფონია,
სული საყდარია, მკერდი რა ფიქალი,
მხოლოდ შენ გესმოდა ჩემი ნაფიქრალი,
ევას ნაშიერო, როგორ განდო სული?
გზებმა დაგზაფრეს და სხვასთან დაიცადე,
ღმერთო მომკალი და მიწას გამაშორე.
Number of posts : 53
Registration date : 10.03.09
Subject: Re: ვახტანგ ღლონტი    Mon Jan 11, 2010 5:16 pm
Zalian gamixarda vaxtangis mosvla "safixvnoze". mivesalmebi Cems Zvel megobars, guliT da moraliT poets!
ვახტანგ ღლონტი - პოეტი
ბოლო დროს ინტერვიუებს გავურბივარ. ხუთი წელია, წიგნიც არ გამომიცია. აბსოლუტურად განხიბლული ვარ იმისგან, რაც ხდება პარნასზე და ქართულ ჟურნალისტიკაში. თუმცა, როდის იყო უკეთესი? და მაინც, ადამიანს დალაგებული ჯოჯოხეთი გირჩევნია დაუწყობელ სამოთხეს. მსმენელი დაიკარგა. ჩვენ მოლაპარაკე ერად ვიქეცით: ყველას იმდენი აქვს თავისი ამოსათქმელი, რომ სხვისი მოსმენა აღარ შეუძლია. ჟურნალისტებმა პროკურორის ფუნქციები იტვირთეს, თანაც ხალისით. კალამი ყასბის დანას გაუთანაბრდა. “ჟურნალისტს სქესი არა აქვს!” - გაჰკივიან თავმომწონედ. როგორ გაუშინაურდნენ ამ სახიფათო სიტყვებს! პირველმთქმელს ამ სიტყვებისა სულ სხვა რამ ჰქონდა გუნებაში, უნიჭო თუთიყუშებმა კი აზრი დაუკარგეს ყველაფერს. უბრალო ვარდიც კი „კილერის“ ხელში მკვლელობის იარაღია, როცა კეთილი კაცის ხელში შეიძლება თოფი არც გავარდეს. არ მწამს ბოროტი სიმართლის. ამასთან, სქესი აქვს ყველას და ყველაფერს - ქვასაც, ბალახსაც, სიტყვებსაც კი. ერთ ნაგვისმაძიებელ, ვითომდა ჟურნალისტს ვუთხარი კიდეც: “შვილო, მე და ჩემს მეგობრებს ძვლებს გვიმტრევდნენ, სისხლს გვიშრობდნენ იმ სიმართლისათვის რომელიც უშრომელად მოგეცათ თქვენ ხონჩით. თქვენ კი ჩვენგან წამლად მორთმეული ეს სიმართლე არ იცით, გადაყლაპოთ თუ უკან, სახეში შემოგვაფურთხოთ.” სად იყო უწინ ამდენი გაბედული... ნებადართული გმირობა ხომ გმირობა არ არის!
არადა, ნატას გაწბილება არ შემიძლია. იგი არ ეძებს სხვებივით სკანდალს. არ ცდილობს, მუქთად, სხვის ხარჯზე იშოვოს სახელი. გონიერია და კეთილგანწყობილი. მისი სიმართლე არ კლავს, იგი გაფიქრებს.
დღეს 19 ივლისია, ჩემი ძმის, არქიმანდრიტ ნიკოლოზის დაბადების დღე. ბოლო ხანს იშვიათად ვხვდებით ერთმანეთს. არადა, მამაჩემის შემდეგ ის იყო ჩემი პატრონი. მისი მიბაძვით დავიწყე ლექსების წერა.
შფოთიანი ახალგაზრდობა ჰქონდა. როცა ჩვენს თაობაში (ორწლინახევრით უფროსია) პირველმა ჩაიცვა ანაფორა, ბევრს გაუკვირდა. ეს ის მამა ნიკოლოზია, რომელმაც პირველად დალოცა სახალხოდ საქართველოში აზვირთებული ტალღა ეროვნული მოძრაობისა. ეს თბილისის იპოდრომზე მოხდა. მაშინ ცოტანი ვიყავით: ზვიადი, მერაბი, გია, ირაკლი, მამუკა, ირინა, გოგა, ვანიჩკა, იასონი, თემური და სხვები, რომელთა გვარები მშვენივრად იცის საზოგადოებამ. ბათუმში ჩვენ ვიყავით. 1978 წლის 26 მაისის დემონსტრაცია ჩემს კისერზეა. მე და ჩემმა მეგობრებმა მთელი სტუდენტობა ქუჩაში გამოვიყვანეთ და მთავრობის სახლისაკენ დავიძარით. მთელი აჭარა გვერდით დაგვიდგა მაშინ. ტკივილიანი ძმობა გვქონდა.
ბიჭობიდან მოყოლებული, ხან ერთად გვტანჯავდნენ, ხან - ცალ-ცალკე. ეს ცალ-ცალკე უფრო რთული ასატანი იყო. ამას პირველად ვამბობ ხმამაღლა, ამ ასაკში მრცხვენია კიდეც - ლენინის ბიუსტი შემოგველახა. სახეში რიგრიგობით გავულაწუნეთ აჭარის კაგებეში, სადაც ჩვენი ფეხით მივედით. ის - ახალგაზრდა ბერი, მე - ახალგაზრდა პოეტი. ახლა რომ ვუყურებ, ეს სიგიჟე იყო, მაგრამ მიგვიყვანეს იქამდე. დაბნეულმა დაცვამ ოფიცრებს უხმო: ოღონდ წადით, თავი დაგვანებეთო. კომუნისტური რეჟიმი ბოლო წლებს ითვლიდა. მაშინ 1988 წელი იყო, თუ სწორად მახსოვს. მოკლედ, მოსაყოლი ბევრია.
ვიღებ მობილურს და ვურეკავ. მივულოცე, გაუხარდა, რა თქმა უნდა... მეპატიჟება თავისთან მონასტერში: ჩამოდი, დაისვენეო. სანამ დედაჩემი იქ იყო, ავდიოდი და ხანდახან ვრჩებოდი კიდეც. ახლა კი მიჭირს! იქ აღესრულა ჩემი კეთილი დედა, რომელმაც ბოლომდე ვერ გაიგო, თუ რა ჭირდათ ისეთი მის ნიჭიერ და ცნობილ შვილებს, რომ ვერ დალაგდნენ სხვებივით და უკვე ხანშიშესულებიც კი ვერ ირიდებდნენ სახიფათო ახალ-ახალ სახიფათო ისტორიებს.
საოცრება მოხდა, როცა ბათუმში წამოვასვენეთ ჩემი ძმის ახალ სახლში. ჩემი ძველი მეზობლები მოვარდნენ ლერმონტოვის ქუჩიდან. ის ქალიც მოვიდა, ვინც მამისეული ბინა შეიძინა, სადაც გავიზარდეთ. გვეკითხებიან: „რომელ საათზე მოასვენეთ სახლში?“ ვპასუხობთ და ასეთ ამბავს ყვებიან (დრო ზუსტად ემთხვევა): „ვისხედით სახლში, არათუ ქარი, სიოც არ იძვრის გარეთ. კარები დაკეტილია და უცებ, რაღაცამ იგრიალა და შუა კარი - ოთახიდან ოთახში გასასვლელი, რომელიც ასევე დაკეტილი იყო - ანჯამებიდან ჩამოვარდა!“ ეტყობა, დედაჩემის სულმა თავის ძველ ბინას მიაკითხა, ძველ მისამართზე. სიკვდილის წინ ჩემს ძმას მამაჩემთან ერთად ახალგაზრდობაში გადაღებული სურათი მოატანინა - ყველაზე ბედნიერი მაშინ ვიყავი და საფლავზეც ეს მინდა იყოსო. ასეც მოხდა. შვილიშვილები აპროტესტებენ - ბებიას ვერ ვცნობთო. ალბათ, ხანდაზმულობის სურათიც საჭიროა, ამაზე მე ვიზრუნებ, თუმცა როდის?!
მირეკავენ, საღამოს პრეზენტაციაზე მიწვევენ. გამიხარდა, იქნებ დარდი გადავაყოლო.
გავიღვიძე... გუშინდელი ბანკეტიდან გამოყოლილ ფიქრებს ვალაგებ. რატომღაც ავიკვიატე: “მკითხველი მიქებს ლექსებს, მელექსე მიქებს კაცობას”.
მთელი ცხოვრება ასე იყო. გაქებენ, მაგრამ მაინც გტკივა. როცა მწერლებშია გულწრფელობის დეფიციტი, უბრალო ხალხზე რა უნდა ილაპარაკო. ისე, მკითხველებში უფრო მეტი შემხვედრია პოეტი, ვიდრე საკუთრივ ჩემს კოლეგებში. ნამდვილი მკითხველი ნამდვილი პოეტის დონეა. იგი გალიაში გაზრდილ არწივს მაგონებს, ფრთები რომ მოუდუნდა. ბევრი ჩემი კოლეგა კი შინაურ ქათამს ჰგავს – ღობიდან ღობეზე თუ გადაფრინდა, ცათა მეფე ჰგონია თავი... ყველაფერი დალაგდება, ყველაფერი კარგად იქნება, როცა ჩვენ აღარ ვიქნებით, მაშინ!
მყუდრო და ვიწრო ქუჩებს ვეძებ. ასე ვიყავი სიჭაბუკიდან მოყოლებული. არადა, ვისაც გავურბივარ, ბედად, სწორედ ისინი შემეჩეხებიან ხოლმე. საათობით მიწევს ათასობით სისულელის მოსმენა - ვიღაც თავის ნაკაწრებზე გიყვება, როცა გულში ალესილ ხანჯლებს მალავ. “კაცი ვიყავ და თანდათან გოდების კედლად ვიქეცი.”
მირეკავენ. დღეს გიორგი ოვაშვილი ჩამოდის - “გაღმა ნაპირი” ვინც გადაიღო. ბათუმში პრემიერაა. არადა, ამ ფილმმა უკვე მოასწრო რამდენიმე ქვეყანაში „გრან პრისა“ და უამრავი ჯილდოს მიღება. ფილმში ჩემი ძველი ლექსი უნდა აჟღერდეს - სოსო ბარდანაშვილია კომპოზიტორი და ბუბა კიკაბიძემ უნდა შეასრულოს. სოსოს არაერთი სიმღერა ჰქონდა დაწერილი ჩემს ლექსებზე, მაგრამ დიდი ხნის წინ, ისრაელში რომ წავიდა, თან წაიღო. ესეც ჩემი ბედი: ყველაფერი კარგი - გვიან, ყველაფერი ცუდი - ადრე! ფილმის ჩვენება საღამოსაა, მანამდე - პრესკონფერენცია.
შევხვდი გიორგის. მის ნიჭიერებაზე ფილმის დიდი წარმატება მეტყველებს. ბუნებით კეთილშობილია, მორიდებული. ჩემზე ათი წლით ახალგაზრდაა. იწყება პრესკონფერენცია და მობილური რეკავს. “ბატონო ვახტანგ” - მესმის მეტად ნაცნობი და არასასურველი ხმა. სულ ასეთ დროს რეკავს ხოლმე. გრძელი ზღაპარი გაჭირვებაზე და ბოლოს - “ფული.” ამ კაცმა დაღალა ყველა, აღარავინ იკარებს - არც ნათესავი, არც ნაცნობი. არადა, ზაფხულია, უამრავი სტუმარია. ბათუმში მიდის ქეიფი, პატივისცემა - ხან ნაღდით, ხან ნისიად. სექტემბრიდან ბათუმელი ნელ-ნელა იწყებს დაგროვილი ვალების გასტუმრებას.
„რატომ არ იშორებ მაგ გარეწარს?“ - მეკითხებიან ჩემზე გამოცდილები. ვპასუხობ: „მაინტერესებს, სადამდე მიდის არაკაცობის ზღვარი.“ გულში კი ვფიქრობ: იმ ასი ზღაპრიდან, რომელსაც მიყვება, ხომ შეიძლება, ერთი მაინც იყოს მართალი. არადა, უსინდისობაა, უსახლკარო კაცს ფულის სათხოვნელად მიადგე. ამდენი საკუთარი შვილებისთვის არ მიმიცია. ერთხელ მაქვს ხელფასი და ისიც ნაქირავები ბინისთვის იხარჯება.
შევბრუნდი პრესკონფერენციაზე, რომელიც მალე დამთავრდა.
საღამოს ფილმის ჩვენება შედგა. ტევა არ იყო. ძლიერი ფილმია, მაგრამ მძიმე. მეორეჯერ შეიძლება ვერც ნახო. იყო აპლოდისმენტები და მილოცვები.
ვიღვიძებ. მობილურზე მესიჯი მხვდება. “ბინიდან მასახლებენ. ფული არა მაქვს. ორ ინვალიდს რა ვუყო.” საცოდავი, თავის თავს არ თვლის ინვალიდად - თუმცა, არ არის ჯანმრთელად. რამდენიმე კაცი ამოგვიჩემა. მე, რომელმაც არაერთხელ არაერთი მინისტრი შევაწუხე. მათე ტაკიძე, რომელსაც მთელი თვის ხელფასი წინასწარ აქვს გახარჯული და ამ ქალბატონს სოლიდური დახმარებაც გაუწია. ეს კაცი არ დაიღალა სიკეთით, არადა, თავად ნაქირავებში ცხოვრობს თავისი ახალგაზრდა ოჯახით. თემურ კახიძე, არისტოკრატი ახალგაზრდა კაცი, რომელიც ყველა უბედურის პატრონია და ვალს ვალზე იღებს, თუ გაჭირვებულს წააწყდება.
ურთიერთობაც ბავშვივითაა, როგორც მიაჩვევ, ისე გაიზრდება.
ვნახოთ, რაღაცას კიდევ მოვიფიქრებთ!
მირეკავს გენო თებიძე, უკეთილშობილესი, რაინდი კაცი. ბიჭობიდან ეროვნულ მოძრაობაშია, რომელიც სხვებმა შემდგომ სკამებისთვის მოძრაობად აქციეს. გიორგი ოვაშვილზე მეუბნება: „თქვენი სტუმარი ჩვენი სტუმარია!“ არადა, მას ჩემზე მეტი ჰყავს შემწუხებელი. ის და ბაჩო ჩხეიძე (გაუხედნელ კაცს ვეძახი) განუყრელი მეგობრები არიან. ილიკო და ილარიონივით სულ ეჯიჯღინებიან ერთმანეთს, მაგრამ უერთმანეთოდ არ შეუძლიათ.
შევდივარ სამსახურში. მხვდება ერთი ქალბატონი, მადლობის სათქმელად მოვედიო, მაგრამ ახალ სათხოვარს მიტოვებს და მიდის. კიდევ ერთი მესტუმრა - ორი საათი ვერ ამიხსნა, რა სურდა, მომიყვა თავისი ბიოგრაფია. ბოლოს მივხვდი: მსმენელი არ ჰყავდა, ეს იყო და ეს...
მეც კულტურას და განათლებას ვემსახურები, რაღა!.. ყველაზე ნაკლებად სწორედ ამისთვის მცხელა.
ჩავდივარ ნათია სურგულაძესთან პირველ სართულზე. უმშვენიერესი და უკეთილშობილესი ქალბატონი. იმედი გოგო. ბევრი გაჭირვებულის საქმე გადამიწყვეტია. არადა, მას თავად ჰყოფნის შემწუხებელი.
საღამოს გიორგის ვხვდებით... არაუშავს მოვულხინეთ ბიჭებთან ერთად.
შემოდის ერთი წვიმისა და თოვლის ოპოზიციონერი. ვუხსნი: სიმართლის სიყვარულმა ზოგი გმირად აქცია, ზოგი - უბრალო დამბეზღებლად. შენ გმირი არა ხარ და, მგონი, მეორე ტიტულიც არ გაინტერესებს. ბათუმი სიყვარულის ქალაქია და ერთმანეთს გაუფრთხილდით-მეთქი. ოპოზიციაც პოტენციური ხელისუფალია. თუ მართლა მოხვედით, მერე სად მიდიხართ? როგორ აპირებთ ამდენი პრობლემის მოგვარებას? ჩაფიქრდა... ბოლოს ვეუბნები: “ტიტანიკს” შუაგულ ოკეანეში კი არ დახვედრია ყინული, რომელზეც დაიმსხვრა, მას ეს ყინული ნაპირიდან გაჰყვა. ეს ყინული იგრძნობოდა იმათ თვალებში, ვინც გემბანზე ვერ მოხვდა-მეთქი. ან რატომ გძულთ ისინი, ვისაც ასე ძალიან ჰგავხართ? ქართველი კაცი დღეს ლოგინშიც პოლიტიკის კეთებას ცდილობს. ეს ჩვენი გადაღლილობის ან სულიერი სიბერის ნიშანია-მეთქი. ჩაფიქრდა...
მირეკავს გივი სიხარულიძე. იუზგარ, როგორა ხარ, მალე გინახულებო. გადაყოლა იცის, თბილისში ხომ მასპინძელია, ბათუმშიც ცდილობს, მასპინძელი იყოს. იმდენს მაქებს პრესა-ტელევიზიით, მწერლებს ლამის თავიც შეაძულოს. არადა, მართლაც განსაკუთრებულია ყველაფერში. იცნობენ და არც იცნობენ. ჩვენ - ქართველებს ხომ ზეპირად გვძულს და გვიყვარს, შეთვლით ან ვიღაცის ხათრით ან დაძალებით. საინტერესო ხალხი ვართ.
დღევანდელი დღე ჯო ბაიდენისაა. სულ იმედისკენ ვიწვდით ხელს და ხავსი გვრჩება. მაგრამ ვფიქრობ, ამჯერად მართლაც იცვლება რაღაც. მისმა გამოსვლამ ყოველგვარ მოლოდინს გადააჭარბა. ღმერთო, შენ უშველე საქართველოს! არაა დასაღუპი. ჩვენ კი მხოლოდ საკუთარს ვშველით. თუ ვიმარჯვებთ, სულ ცალ-ცალკე. თუ ვმარცხდებით, მუდამ ერთად. ღმერთო, ნუ იზამ, საქართველო დამარცხდეს! ჩვენ არც ისე ცუდები ვართ, როგორადაც გაჩვენებთ თავს. სამშობლო მხოლოდ პოლიტიკოსებს არ ეკუთვნით. უბრალო ხალხმა რა დააშავა?
მაყვალა გონაშვილმა მომიკითხა მერაბთან ერთად. ეს ჩემი უახლოესი ოჯახია. როცა მწერლობიდან წავედი და სასულიერო აკადემიაში ჩავაბარე, სწორედ მაყვალა იყო, ვინც გადაწყვიტა ახალდაარსებული “გულანის” პრემია პირველად ჩემთვის მოენიჭებინათ. უამრავი სიკეთე მახსოვს. აფხაზეთში სწორედ მათი სახლიდან წავედით, ოჯახი ბათუმში მყავდა და გავეპარე რამდენიმე ჩემს კოლეგასთან ერთად. უსაშველოდ მიყვარს აფხაზები, ჩემი სისხლი და ხორცი არიან. ასე ვთვლი დღესაც. უბრალოდ, ორი ვაჟი მეზრდება და ხო მკითხავდნენ, მამა ომის დროს სად იყავიო. ვიხეტიალე ხან სანგრებში, ხან სუფრებზე - თოფები არ გვაქვსო და კვირანახევრის შემდეგ უკან დაგვაბრუნეს. აეროპორტიდან ფეხით წამოვედი. პირველად მერაბს და მაყვალას ვესტუმრე სახლში. არეული იყო თბილისი. იქ გადარჩენილს აქ ნუ მოაკვლევინებ თავსო - მეორე დილას გამიყვანეს ჩემთან სახლში...
“ახლა სად წავიდეთ?” - ვეკითხები. ვაჟა მოიკითხეს.
გავედით, ვაჟა დავითაძე ვნახეთ. ღირსეული კაცია, ნამდვილი მამულიშვილი: მცირე სუფრა გაშალა და მოვეფერეთ ერთმანეთს.
ვბრუნდები სამსახურში. ერთ კარგ კაცს მოვუხერხე სამსახური. მეორისა ერთი კვირის შემდეგ შემპირდნენ. “რით გადაგიხადოთ მადლობა?” ნაცნობი ფრაზა. წადი და შენზე გაჭირვებული რომ შეგხვდება, იმას შეეხიდე. სამაგიეროც ეს იქნება. ამ კაცის საქმეში გიორგი დამეხმარა - საკრებულოს თავმჯდომარე, ჩემი თანაკლასელის, უწესიერესი კაცის, ბიძინა კირთაძის შვილი. გიორგი თვითონაც ღირსეული ბიჭია.
მირეკავს ერთი კარგი კაცის კარგი შვილი - დათო სიორიძე. ახალგაზრდა პოეტს უნდა თქვენი ნახვაო. სულ ვნერვიულობ ასეთ დროს: მეცოდება თუ უნიჭოა, თუ ნიჭიერი - ის უფრო მეცოდება. გადავრჩით, მშვენიერი ბიჭი გამოდგა, დასაწყისისათვის ძალიან კარგი ლექსებია.
ქართლოს მახარაძეს ვურეკავ. ხვალ ლიზიკო, ჩემი შვილიშვილი, უნდა ჩამოვიყვანო სოფლიდან. ქართლოსს სტუმრები ჰყავს - პრობლემა არაა, წაგიყვანო. იშვიათად მინახავს ასეთი დინჯი, საქმიანი და კეთილშობილი კაცი, ქრისტიანი და მოსიყვარულე. არა, ვეუბნები, სხვას შევაწუხებ - ნაბახუსევზე გაგიჭირდება, მაშინ მანქანას გათხოვებო. კარგი-მეთქი... ვურეკავ გოჩა შამილიშვილს - შვილის ტოლია, მაგრამ ვმეგობრობთ. საოცრად ღირსეული, ვაჟკაცი ბიჭია. ვიცი, მანქანა გაუფუჭდა, არც ფული ჰქონდა, რომ გაეკეთებინა. მეუბნება: მანქანა ორი საათია, რაც გავაკეთეო. ვეუბნები: დილის ხუთ საათზე მჭირდები.
- ხუთზე თქვენთან ვართ!
ჩამოვიყვანე ლიზიკო. გოჩა დასაძინებლად წავიდა, მე დღიური უნდა გადავათეთრო. არ გამომდის. ცოტას წავუძინებ-მეთქი, არ გამომდის... ვდგები, მირეკავენ, რომ სტუმარია. ჩემი კოლეგა ქუთაისიდან. ვეუბნები, სამი საათის შემდეგ, რადიოდან როცა გამოვალ-მეთქი.
Number of posts : 7132
Registration date : 09.11.08
Subject: Re: ვახტანგ ღლონტი    Wed Feb 23, 2011 9:20 pm
უფლის ახლო ცად მოკარვე.
შენმა კაბის კალთამ, კარმენ!
მე რომ ცხარე ცრემლით ვქარვე.
„ან უფალი ღმერთი, ან - მე!”
ცას და მიწას შორის, კარმენ!
ვნება იყო ელვის დარი,
რად შენს ჯვარზე არ მომკალი,
რად ვერ ამიტანე, კარმენ!
დაგკალ, როცა ხელი მკარ მე.
სხვა, შენს ჯვარზე, ვერვინ ავა,
შავს, შავ მიწას გაყრი, კარმენ!
ვერც ჯალათი, ვერც სხვა მხეცი,
შენს გრიგალს ვერ გამიქარვებს.
„ომრი” - მეომრის წიგნია,
დროსთან რომ ჰქონდა ომი.
დღეიდან დროც არ მგონია
ხოლო უგვარო მტრებმა -
უღრინონ, არა შენს სახელს,
თუმც, შენი ფასი ვიცოდი
სულ და საოხიც არ მაქვს.
შენ შენი გითქვამს გუშინ.
არ მჯერა, ღმერთი არ თვლემდეს
შენს წიგნებს ბევრჯერ ჩახედავს
მე მიყვარს შენი სოფელმთა,
ისევ მაგარი ბიჭი ხარ,
ღმერთო, შენ მოეც ჭკვაღონე
ზემო და ქვემო ქართველს;
ალბათ, ეს თუა დიდება -
არც მოგიკითხავს, შენს თავზე
ხან აღტაცება, ხან შური.
ხომ თბილი არის თბილისი,
ჯერ ახლო ნაგავს გაცრიან.
არა რითმების ხშირი ბმა.
და არც მიწიერ პარნასთან
ან რა - თბილისის რეისზე
ბილეთი თუ ვერ იშოვე.
„ბის!” - პროვინციელ მესიებს,
მათ მოთმენას და გაძლებას,
Number of posts : 7132
Registration date : 09.11.08
Subject: Re: ვახტანგ ღლონტი    Wed Feb 23, 2011 9:50 pm
ჩემი სონეტი იკითხება დასასრულიდან,
ნებას ვიძლევი, წაიკითხოთ მარჯვნივ და მარცხნივ,
გემი გასულა უსახელო ნავსადგურიდან,
ვნება უზომო მაწამებს და ძალ–ღონეს მაცლის.
ვინაც მოსულა, შემთხვევითი მგზავრია ყველა,
ცალად დარჩენილთ მოლოდინი გვენუგეშება,
ბრწყინავს ცრემლები თვალებში და არაა შველა,
ძალა ბოროტი დაგვაჩნია ბედის ეშვებმა.
შენი წყალობა უმოწყალო ყოფილა, ღმერთო,
მორცხვად ინანა, ადრე ვინაც გითხრა მადლობა,
ენით რარიგ ვთქვა, კაცი კაცსა როგორღა ენდოს,
როცა უფალზეც სი(სუ!)ლელე არის დანდობა.
კარავი მომეც სიმშვიდისა – ამას გთხოვ მხოლოდ,
არავინ უწყის წუთისოფლის თავი და ბოლო.
Number of posts : 7132
Registration date : 09.11.08
Subject: Re: ვახტანგ ღლონტი    Wed Feb 23, 2011 10:00 pm
პოეტი, რომელიც სიკვდილის მოთვინიერებას ცდილობს
ბათუმელი პოეტი ვახტანგ ღლონტი შვიდი პოეტური კრებულის ავტორი და ხუთი პრემიის ლაურეატია. იყო ბათუმის მწერალთა კავშირის თავმჯდომარე და საკრებულოს წევრი. წლების განმავლობაში საერთაშორისო მართლმადიდებლური ფესტივალის "წმინდა ანდრიას ჯვრის" გულშემატკივარი, თანამდგომი და ჟიურის წევრი გახლავთ. აჭარაში მათი ოჯახი ერთ–ერთი პირველი იყო, ვინც ბედი საქართველოს ეკლესიას დაუკავშირა. თავად ვახტანგი სწავლობდა თბილისის სასულიერო აკადემიაში, მისი ძმა კი გახლავთ არქიმანდრიტი ნიკოლოზი, რომელთან ერთადაც პოეტმა არაერთი განსაცდელი გამოიარა.
რას ნიშნავს ბატონი ვახტანგისთვის ხელოვნება, პოეტი, ნამდვილი მკითხველი, რატომაა ოსტატ–შეგირდობის მუდმივი განცდა აუცილებელი და ა.შ., ამაზე 56 წლის პოეტი თავად გვესაუბრება.
– ბატონო ვახტანგ, იქნებ თქვენს ძმაზე მეტი რამ გვიამბოთ.
– შფოთიანი წლები იყო. როცა ჩემმა ძმამ ჩვენს თაობაში პირველმა ჩაიცვა ანაფორა, ბევრს გაუკვირდა. ეს ის მამა ნიკოლოზია, რომელმაც პირველად დალოცა საქართველოში აზვირთებული ეროვნული მოძრაობის ტალღა თბილისის იპოდრომზე. სწორედ ჩვენს დროს და ჩვენით დაიწყო მართლმადიდებლობისკენ აქტიური შემობრუნება აჭარაში. მაშინდელი ეროვნული მოძრაობის ლიდერებიც ჩვენი ოჯახიდან გაიცნო ბათუმმა.
მაშინ ცოტანი ვიყავით. ბათუმში 1978 წლის 26 მაისის დემონსტრაცია ჩემს კისერზეა. ის ხალხი იმ დღეს მე გამომყვა. მე და ჩემმა მეგობრებმა სტუდენტობა ქუჩაში გამოვიყვანეთ და მთავრობის სახლისკენ დავიძარით. მთელი აჭარა გვერდით დაგვიდგა. ტკივილიანი ძმობა გვქონდა. ბიჭობიდან მოყოლებული ხან ერთად გვტანჯავდნენ, ხან – ცალ–ცალკე, რაც ბევრად რთული ასატანი იყო. ამას პირველად ვამბობ ხმამაღლა, ამ ასაკში მრცხვენია კიდეც ამის გამხელა, მაგრამ მაშინ ლენინის ბიუსტი შემოგველახა. სახეში რიგრიგობით გავულაწუნეთ აჭარის კაგებე–ში, სადაც ჩვენი ფეხით მივედით. მაშინ ჩემი ძმა ახალგაზრდა ბერი იყო, მე – დამწყები პოეტი.
– თქვენი ოჯახის სხვა წევრებზეც გვითხარით, ვინ არიან ისინი?
– მყავს მეუღლე, ორი ვაჟი და ერთი შვილიშვილი. სანამ დედაჩემი ჩემს ძმასთან შემოქმედის მონასტერში იყო, იქ ხშირად ავდიოდი და ხანდახან ვრჩებოდი კიდეც. ახლა კი ასვლა მიჭირს. იქ აღესრულა ჩემი კეთილი დედა, რომელმაც ბოლომდე ვერ გაიგო, თუ რა სჭირდათ ისეთი მის ნიჭიერ და ცნობილ შვილებს, რომ სხვებივით ვერ დალაგდნენ და უკვე ხანშიშესულებიც კი ვერ ირიდებდნენ სახიფათო ისტორიებს. რატომღაც ეს ლექსი ავიკვიატე:
მე ერთად მსურდა იქნებ...
ეჰ, კაცია და განწყობა.
თან შარი–შური, თან ძმობა.
არც ვწერ და აღარც ვბეჭდავ...
ეჰ, კაცია და განწყობა.
მზად მაქვს ორივე ხელი
მივდივარ... თქვენც იქ გელით...
ეჰ, კაცია და განწყობა!".
მთელი ცხოვრება ასე იყო. გაქებენ, მაგრამ მაინც გტკივა. კარგს ისე გეტყვიან, რომ გატკინონ. როცა მწერლებშია გულწრფელობის დეფიციტი, უბრალო ხალხზე რა უნდა ილაპარაკო?! მყუდრო და ვიწრო ქუჩებს ვეძებ. ასე ვიყავი სიჭაბუკიდან მოყოლებული. არადა ვისაც გავურბივარ, ბედად, სწორედ ისინი შემეჩეხებიან ხოლმე. ვიღაც თავის ნაკაწრებზე გიყვება, როცა გულში ალესილ ხანჯლებს მალავ.
– როგორ იბადება თქვენი შემოქმედება, მუზა როდის გეწვევათ ხოლმე?
– თავდაპირველად, როცა ახალგაზრდა ხარ, იგი დაუკითხავად მოდის. შემდეგ თანდათან იშინაურებ და საჭიროებისამებრ მოუხმობ კიდეც – თავად ხდები მუზის გამგებელი, მაგრამ ოსტატობის დროსაც თავი შეგირდად უნდა იგრძნო, რადგან არც ცხოვრებაში და არც ხელოვნებაში არ არსებობს დამამთავრებელი კურსი. ეს პროცესი დაუსრულებელია. 6 წლის განმავლობაში მიტოვებული მქონდა პოემა "ნოსტალგია მეორე ადამზე". ჩემმა ახალგაზრდა კოლეგებმა ერთ–ერთ საიტზე ამ პოემის ფრაგმენტი დადეს, რომელსაც საოცარი გამოხმაურება მოჰყვა. მივხვდი, რომ გაჩერება არ შეიძლება, მაგრამ ძალიან დიდია, თუ მკრეხელობაში არ ჩამომერთმევა, თითქმის "ვეფხისტყაოსნის" ხელაა, არადა სულ ერთი პატარა ლექსით დაიწყო ყველაფერი. ეს წიგნი არაა შეხვედრა, ეს უფრო გამოთხოვებაა. აქაა ყველა იმ კითხვის პასუხი, რომელიც ოდესმე გამჩენია ან შესაძლოა, ვინმეს გაუჩნდეს ჩემი მისამართით. მწერლობიდან ორჯერ წავედი, ეს მესამე და ალბათ საბოლოო "წასვლა" იქნება. ყველანი წავალთ. უნდა დაასწრო სიკვდილს და წასვლამდე წახვიდე. მინდა, ვიყო, თან არ ვიყო, მაგრამ სრულ არყოფნას ვერ შევეგუები.
"ერთხელ, ვიცი, ბნელ ღამეში,
კი არ ვტირი, კი არ ვმღერი,
სიკვდილს ვათვინიერებ!" (ფრაგმენტი პოეტის სიმღერიდან).
ყველა, ვინც ხატავს, მღერის, სინამდვილეში სიკვდილის მოთვინიერებას ცდილობს. ხელოვნება სიკვდილის წინააღმდეგ მიმართული იარაღია. მე ასე ვუყურებ და ასე მესმის პოეზია. ყველა სხვაგვარი მიახლება სიტყვასთან, ფერთან უბრალო მომხმარებლობაა და მეტი არაფერი.
– რას ნიშნავს, იყო პოეტი?
– ჩემი აზრით, პოეტი ის კაცია, ვინც უნდა წაიკითხოს უფლის დუმილი და თარგმნოს იგი ადამიანთა ენაზე. პოემიდან ერთ ამონარიდს გეტყვით:
"ზოგ პასუხს ნახავ მზეში, მთვარეში
ან დასაკლავი ბატკნის თვალებში.
ათასი ენით მეტყველებს ღმერთი,
ჩვენ კი არ ძალგვიძს, გავიგოთ ერთიც!"
– ცხოვრების თავიდან დაწყება რომ შეგეძლოთ, რამეს შეცვლიდით?
– წვრილმანებს. ახლა ვფიქრობ, რომ მე ამ პოემამდე უნდა მივსულიყავი. თუ შემეძლო, არავინ გამიწბილებია, მათ შორის – მტერიც. ამ საერთო უმუშევრობის ჟამს არაერთს დავეხმარე. ახლო მეგობარმა მკითხა, იმ არამზადას რატომ ეხმარები, ასჯერ რომ გაუმწარებიხარო. ამით ვემშვიდობები–მეთქი, ვუპასუხე. კარგი დამშვიდობება გცოდნიაო. უმუშევრობის გამო საკუთარი შვილი გამექცა თბილისში. ხუმრობით მითხრა კიდეც, ყველას მამა ხარ და ჩემი არაო. იმათი მამები არ მუშაობენ და იმიტომ ვეხმარები, თქვენი მამა მუშაობს–მეთქი, ვუპასუხე.
არასოდეს ვნანობ, თუ ღმერთმა ვინმესთვის რამის გაკეთება შემაძლებინა. ინანოს იმან, ვისაც მადლიერების დანახვა არ შეუძლია. ეს ენერგია ჩემგან უნდა გასულიყო. ვთვლი, იმ არამზადასაც უნდა დაეხმარო, მაგრამ გამუდმებით უნდა იფიქრო იმ კეთილშობილზეც, რომელიც არასოდეს გაწუხებს, თუმცა ხედავ, თვალებში რამხელა ტანჯვა აქვს და რცხვენია, რამე გთხოვოს.
– არამზადას კეთილგანწყობითაც არ უნდა მიუთითო?
– გააჩნია, უგუნურს ნუ ამხილებ, რამეთუ მოგიძულოსო. ზოგს თუ არ ატკინე, ადამიანურს ვერ ხვდება და მაინც, სიკეთეა ყველაზე დიდი მასწავლებელი. სწორედ სიკეთეს შეუძლია მეასე ჯერზე მაინც დაღალოს ბოროტი. როცა მეკითხებიან, სიკეთე როგორ გადაგიხადოო, ვეუბნები, ჩემი ვალი არ გაქვს, წადი, შენზე გაჭირვებული ნახე და იმას გადაუხადე, ასე სანთლის ალივით უნდა გადავიდეს ერთიდან მეორეზე და ჩემი ვალიც გასტუმრებული გექნება–მეთქი.
– როგორ გგონიათ, დრო ადამიანს ცვლის?
– თუ ძალიან დიდ გენეტიკურ კოდს ატარებს, ის შეიძლება მოსპო და ვერ შეცვალო. ასაკთან ერთად მოდის ხანდაზმულობაც და ცაიტნოტში მყოფნი თითქოს ასწრებენ რაღაცას, სინამდვილეში ყველა იმას აჩვენებს, რაც მოჭარბებით იდო მათში – სიმახინჯე ან სილამაზე, ბოროტი ან კეთილი. კაცი კი არ ბერდება, პირველი ადამივით უბრუნდება საწყის მდგომარეობას, ანუ შიშვლდება, მაგრამ ყველას როდი უხდება ეს სიშიშვლე.
– მართლმადიდებლურ ფესტივალს როგორ აფასებთ?
– გაქრისტიანებიდან ოცი საუკუნე გავიდა – აღარც ქართლის ჭირი გათავდა და აღარც საქართველო. როგორც ჩანს, არსებობის ფილოსოფია მარადიულ ბრძოლასა და გაძლებაშია. უკიდურესი შეჭირვების ჟამს ჩვენ სწორედ ის ჯვარი გვშველიდა, რომელზეც არაერთხელ გაუკრავთ ჩვენი მეობა. ჯვარი არ ნიშნავს დასასრულს, სწორედ ჯვარცმის შემდეგ იწყება ამაღლება. მრავალჟამიერ საქართველო! მრავალჟამიერ ჩვენს ფესტივალს!
დაბოლოს, "უთავბოლო სონეტი", რომელიც მარჯვნიდან მარცხნივაც ისევე გარითმულად იკითხება, როგორც პირიქით:
"ჩემი სონეტი იკითხება დასასრულიდან,
ნებას ვიძლევი, წაიკითხოთ მარჯვნივ და მარცხნივ,
გემი გასულა უსახელო ნავსადგურიდან,
ვნება უზომო მაწამებს და ძალ–ღონეს მაცლის.
ვინაც მოსულა, შემთხვევითი მგზავრია ყველა,
ცალად დარჩენილთ მოლოდინი გვენუგეშება,
ბრწყინავს ცრემლები თვალებში და არაა შველა,
ძალა ბოროტი დაგვაჩნია ბედის ეშვებმა.
შენი წყალობა უმოწყალო ყოფილა, ღმერთო,
მორცხვად ინანა, ადრე ვინაც გითხრა მადლობა,
ენით რარიგ ვთქვა, კაცი კაცსა როგორღა ენდოს,
როცა უფალზეც სი(სუ!)ლელე არის დანდობა.
კარავი მომეც სიმშვიდისა – ამას გთხოვ მხოლოდ,
არავინ უწყის წუთისოფლის თავი და ბოლო".
Number of posts : 7132
Registration date : 09.11.08
Subject: Re: ვახტანგ ღლონტი    Mon Aug 01, 2016 5:41 pm
უნდა მისაგზლოს, როცა მომშივა,
შენ, გინდ, რითმით ან ვერლიბრით წერე;
ლექსი არაა, რაც სტრიქონშია,
ლექსი იწყება წერტილის მერე.
ვინ მოარიგა მიწასთან ზეცა,
მეც, რაც მაღრჩობდა, ამოვიმღერე;
ღმერთი არ იყო, ჯვარზე რომ ეცვა,
ღმერთი დაიწყო აღდგომის მერე.
რაც აქ ითქმება, - აქვე დარჩება,
ცოტა მისწვდება საუფლო სერებს;
დაგვიგდონ ფასი - სიტყვის ჩარჩებმა,
მოგვეფერება ცა უფრო, მერე.
არ გასწორდება გრძელი და მოკლე,
მე, სიცოცხლეში იმდენჯერ მომკლეს,
უნდა ვიცოცხლო სიკვდილის მერე.
შენც, ვიდრე მახვილს მაძგერებ ფერდში,
მერე იქნება, ან - არაფერი...
ან - ყველაფერი იქნება მერე!
Last edited by Admin on Sun Jun 28, 2020 7:12 pm; edited 2 times in total
Number of posts : 7132
Registration date : 09.11.08
Subject: Re: ვახტანგ ღლონტი    Thu Nov 24, 2016 10:22 pm
,,ცოტა - სიშლეგე, მეტი - ტალანტი!..''
მაგრამ, როდესაც პირიქით არის;
რა საჭიროა მწერლის მანდატი,
მშვენივრად იხდენს თან ამ დეფობას;
მე ერთს ვერ მივხვდი - ეს გვარია თუ
ვინ - ,,მეფეს'' ირქმევს და მახათს იყრის,
ვინ - იბორიებს ტვინში მარაოს;
რისი პარნასი!.. (ბალაგან-ჩიხი!..) -
ჯობს, ეგალობა სახლში ცოლისთვის,-
ტიპს, ეკრანებს რომ იკლებს ბოლოხანს...
მარტო არასდროს არის სოლისტი,
ყველა შერყეულს მისი ქოროც ჰყავს.
რა ოსტატურად გვატენის ნაგავს,
კაცია, თუმცა, მამრობითს არ ჰგავს,
ხომ, გაბრაზება არ ღირს გიჟებზე -
(ღმერთმა უშველოს, თუკი უშველის);
მაგრამ, გიჟი რომ ნორმებს გიწესებს -
იქ,ოთხზე უნდა მოსვა, უშვერი.
მე, ცალი ფეხი, სტიქსის წყალში მაქვს,-
შეკვეთილი აქვს ქარონს კანოეც...
ეს, თქვენ იკითხეთ, თუ შეშლილებმა,
Number of posts : 7132
Registration date : 09.11.08
Subject: Re: ვახტანგ ღლონტი    Mon Sep 11, 2017 9:08 am
აკრთობს ოქტომბერს ოქროს ოქტავით.
ვერ გავუსწორე მზერა მოკვდავი.
შემხმარ სახეებს ახევს ხეივნებს.
მეც დაქცეული ცრემლი ვარ უფლის
და ვცდილობ ზეცას ისევ მივება.
სამშობლო მიწა მუდამ აქვეა;
სამშობლო არის,რაც ელდის წამებს
შენა ხარ ჩემი თვალსაყუდელი,
მიწვევ,მარწევ და თვალს არ მაცილებ;
მე ათასობით თვალს გავუძელი!..
როგორც წმინდანთა უხრწნელ ნაწილებს
მაგრამ იმათგან შენ ერთს გაგენდო
და ვიდრე ათას წვეთში ამარჩევს
მე შენს თვალებში დავეძებ საშველს
Number of posts : 7132
Registration date : 09.11.08
Subject: Re: ვახტანგ ღლონტი    Mon Oct 30, 2017 8:57 pm
ალბათ, ეს თუა დიდება -
არც მოგიკითხავს, შენს თავზე
ხან აღტაცება, ხან შური;
ხომ თბილი არის თბილისი,
ჯერ ახლო ნაგავს გაცრიან.
არა რითმების ხშირი ბმა.
და არც მიწიერ პარნასთან
ან რა - თბილისის რეისზე
ბილეთი თუ ვერ იშოვე.
„ბის!” - პროვინციელ მესიებს,
მათ მოთმენას და გაძლებას;
Number of posts : 7132
Registration date : 09.11.08
Subject: Re: ვახტანგ ღლონტი    Tue Nov 14, 2017 11:52 am
ვახტანგ ღლონტი. ბათუმი არის წვიმა
ხომ ხედავ,ცრემლებიც აღარ მდის;
ვინც საღმრთო ზვარაკად უგეშავთ,
რას ეტყვი,რომ ღირდეს ნუგეშად?!
ტანჯვა და სეირი მაღალ მთის -
ვუცქერდე სამყაროს ამ ჯვრიდან?!
მშვიდობით,მსაჯე თუ ვერ მსაჯე,
მარტო ვარ,მგზავრიც და მესაჭეც,
ზურგქარი - მე და ჩემს კიდობანს!..
ხომ დიდხანს გიცდიდი თვალღია;
ზედმეტი კითხვით ნუ დამღლიან.
ახალი ბინაც და სამოსიც
ვიგუო...თუ არა,- აგერ თქვენ,
აგერ ეს მიწაც და,ჩამომსვით.
ამაზე სასტიკი სასჯელი -
სხვა, ჩემთვის, რომელი იქნება;
იქ ვისიც იმედით გავძელი,
აქაც ჭირს იმისი მიგნება.
ზენაართ ენაზე ამ ღალატს?!
თუმცა მე ხანდახან თომაც ვარ;
და იქნებ, ეგ ზეცა მომაცვა
ჩემს ჰანგზე, შენს ერთგულ სერაფიმს;
არა ვარ არაფრის მთხოველი!!!
მისებმა და მისტერებმა ;
ყველა გამვლელს დად რომ სურდა;
ცოლად - არვის!.. ნეტა, ვისი
მორჩეს, გიჟი - საგიჟეში...
მტერი მაინც დაგთხრის თვალებს,
შენ, რას ითხრი, ოი-დიპოს?
Last edited by Admin on Thu Jan 30, 2020 4:11 pm; edited 2 times in total
Number of posts : 7132
Registration date : 09.11.08
Subject: Re: ვახტანგ ღლონტი    Thu Sep 27, 2018 11:01 am
აკრთობს ოქტომბერს ოქროს ოქტავით.
ვერ გავუსწორე მზერა მოკვდავი.
შემხმარ სახეებს ახევს ხეივნებს.
მეც დაქცეული ცრემლი ვარ უფლის
და ვცდილობ ზეცას ისევ მივება.
სამშობლო მიწა მუდამ აქვეა;
სამშობლო არის,რაც ელდის წამებს
შენა ხარ ჩემი თვალსაყუდელი,
მიწვევ,მარწევ და თვალს არ მაცილებ;
მე ათასობით თვალს გავუძელი!..
როგორც წმინდანთა უხრწნელ ნაწილებს
მაგრამ იმათგან შენ ერთს გაგენდო
და ვიდრე ათას წვეთში ამარჩევს
მე შენს თვალებში დავეძებ საშველს
Number of posts : 7132
Registration date : 09.11.08
Subject: Re: ვახტანგ ღლონტი    Sun Nov 04, 2018 10:23 am
სიკვდილთან ყველა შიშველი რჩება;
ჯერ წაიშლება სიტყვა - „ღირსება”,
ბოლოს - პირველი სიტყვა - „გიშველი!”
FESTINA LENTE - იჩქარე ნელა,
სიკვდილთან ყველა შიშველი რჩება;
ვისაც ეშმაკმა, მისივე ნეკნით,
თუ იცის ეჭვი და მოყირჭება
თვითონ სამოთხის მწვანე ლოგინმა
შენ, ვინც ჯვარივით ფიცარზე წვები,
სიკვდილთან ყველა შიშველი რჩება;
შენც გაშიშვლდები ბოლოს, სიკვდილო,
შენთან სატირლად ვინ წამომყვება,
შენი ტყვე შენვე უნდა მიტირო.
ვაი, ამ სოფლის წუთიცვალებით
ჩამორღვეულო კლდევ და ქვითკირო,
ღმერთო და ერთო, ყოველთან ერთად,
ეს ერთი გული როგორ ვიტკინო.
სიკვდილთან ყველა შიშველი რჩება;
სიბრძნე ყოველთვის მოდის შიშველი,
როცა არყოფნის სარკეს ჩახედავ
ამაო რჯაა საფლავის ლოდზე
ამოტანჯული ის დღე, ის წელი.
ეს იმას ნიშნავს - გერგო სიცოცხლე,
მაგრამ შენ იგი ვერ შეიძელი.
Number of posts : 7132
Registration date : 09.11.08
Subject: Re: ვახტანგ ღლონტი    Mon Nov 05, 2018 10:39 am
ვაი-შენ, ჩემო ქორაზინ და,
მოსულს - ქრისტე არსად დამხვდა...
პეტრეც სხვა მხვდა...სხვაც - ფილიპედ...
ნუთუ, ეს გზაც მიდის დახლთან,
ელი, ელი - ვის რა ელის...
კვლავ, ვინ შეკრას ჩვენი, ბიჯო,
თან მოსეს და თან იესოს...
ვისი სული დამაქვს ტანით...
ვისი შხამით უნდა მოვკვდე,
ვისი ტყვიით, ვისი დანით?!
მაქვს სამშობლო - ჰორიზონტთან,
ვაი-შენ, ჩემო ქორაზინ და,
Number of posts : 7132
Registration date : 09.11.08
Subject: Re: ვახტანგ ღლონტი    Mon Nov 12, 2018 8:05 pm
წვიმის ქალაქს წამდაუწუმ წვიმს,
რა ხანია აღარ ჩანხარ, ოხ...
გახსენება არ სჭირდება მკვდარს,
მაგრამ მე ხომ ცოცხალი ვარ,– მწყინს!
ჩემი დახსნა უნდომია ქარს,
უკან მომდევს მომძახის და ქშენს;
უკითხავად აღებს ყველა კარს,
სად წადი და სად გეძებო, შენ?!
მიწის მკერდზე თავი უდევს ცას,
ღრუბლებიდან წვიმის ცრემლებს ცრის...
არ არსებობს წარსულისკენ გზა,
არ არსებობს ვინც გიყვარდა, – ის!
Number of posts : 7132
Registration date : 09.11.08
Subject: Re: ვახტანგ ღლონტი    Sat Dec 01, 2018 10:49 pm
რაწამს სულში აიცრი ცას...
რამდენს - გული, რამდენს - მძივი...
ახლა ბოლო ლექსიც რანდე
,,რას მიტოვებ, - გკითხავს შვილი,-
ან რა გინდა დამიბარო...''
შინ - რად ვერ ხარ მხრებგაშლილი,
სხვის ომებში - ამირბარო?!
ვერც მამულის შესძელ დაცვა,
ძარღვში წყალი შეგდის ლეთის.
ანდა - ფეხი დაჰკრა რაფას...
Number of posts : 7132
Registration date : 09.11.08
Subject: Re: ვახტანგ ღლონტი    Wed Apr 17, 2019 8:09 pm
რომ არ დადგება აწი.
აწვიმს წარსულს და მომავალს,
წვიმას ვერ ეტყვი – ,,ნუ მოხვალ!''
ზეცას ვერ ჰკადრებ – ,,კმარა!''
აწვიმს ქრისტეს და ელიას,
აწვიმს – აქაც და იქაც;
მიწა კი ისევ მშრალია,
ეწვის სული და აწვიმს.
აწვიმს ტბასა და მენავეს,
მეც მიმაქვს (საით,– ვიცოდე?!)
აწვიმს სიკვდილს და სიცოცხლეს...
Last edited by Admin on Sun Jun 28, 2020 11:19 am; edited 1 time in total
Number of posts : 7132
Registration date : 09.11.08
Subject: Re: ვახტანგ ღლონტი    Wed Apr 24, 2019 2:02 pm
როცა მზე ლომზე შევალს,
როცა მზეს მთვარე შეცვლის,
როს მოძღვარს გაცვლის იუდა;
მქონდეს იმედი კი უნდა.
და, როცა სამი ჯვრიდან,
იმ ჯვარს ზედ ვინც დავაკალით,
ვით არ მიყვარდეს დიდად,
ვინც მაძლევს ასეთ მაგალითს.
მერყევი, მაინც კლდე ვარ;
მე - სამჯერ, სხვებმა - სამასჯერ...
ყურზე ხახვიც ვერ დამაჭრეს.
ჩემს უფალს ხელებს ხვევდა
ის საოხრე და საბაწრე.
აღდგა, ხომ მაინც აღდგა!
რისი „ვუი“ და რისი „ვა...“
მეც აქ დამაგდო, რადგან
იქ ყოფნის მე რა ღირსი ვარ...
ამ ბრმას, რა ძალა ადგას,
ახლა კი ვიყოთ ასე -
ერთად და, მაინც თავისთვის.
ღმერთს არ ვისვამდით თავზე,
მე თქვენთან როგორ დავრჩე,
წავალ... სად წავალ - რა ვიცი?!
ყოველ ამბორში - სიძვა,
ყოველ მზერაში - მზვერავი ...
Number of posts : 7132
Registration date : 09.11.08
Subject: Re: ვახტანგ ღლონტი    Tue Jul 09, 2019 1:32 pm
ვახტანგ ღლონტი - ზვიად ბოლქვაძე
იყო ცხვარი, - გახდა ფარა,
იყო ცხენი,- გახდა რემა;
გული მიგრძნობს - ყველაფერი
ვინ ადამი და ვინ ევა;
ყველა თავის ხეირს ელის,
უნდა მივცეთ თავი რიონს;
ეს ყოფილა ჩვენი წერა,
არც მთავრდება შოუ ჯერე;
ბიჯო,ჩემი თუ არ გჯერა,
მტერზე მეტი მტერი ნახეს!
2014 წლის 4 ნოემბერი
Number of posts : 7132
Registration date : 09.11.08
Subject: Re: ვახტანგ ღლონტი    Thu Jun 25, 2020 1:09 pm
ვახტანგ ღლონტი. მეგონა მქონდა სამშობლო
მეგონა... ახლა ამ სიტყვებს,
ვით კედლებს, თავპირს ვახლი.
გმირი და არა მკვეხარა,
იყო, ეს ჩემი ქვეყანა,
და მეც, მის გამო, ძარღვებში
და მეც ვიბრძოდი ხალხისთვის,
მეც ხალხად ვიქეც თავად.
მაგრამ წავაგე დავა -
ისევ ჩემს ხალხთან, რომელიც
ღმერთო, რა ფუჭი გამოდგა
გარჯა, ჩემიც და შენიც.
ახლა ვდგავარ და არ ვიცი -
ვის მოვუწოდო და რა;
იქაც კი რიგი მდგარა.
მე რომ ნამდვილი მეგონა,
იყო და არა იყო რა...
ქატო აქ, ფქვილი იქით...
Number of posts : 7132
Registration date : 09.11.08
Subject: Re: ვახტანგ ღლონტი    Sat Jun 27, 2020 7:42 pm
ვახტანგ ღლონტი - ბათუმი
ვიდეო - მიხო მოსულიშვილის, 2020
მე ჩემს ბათუმში ვარ...
მე მისი ცრემლი მზრდიდა,
მისი ქუჩა და ზღვა.
აქ შეუყენეს ჩემი ძმა
ის იყო ჩემი კორიდა,
მიწა ხურავს და ხრავს,
მე ჩემს ბათუმში წავალ,
მე ჩემს სიკვდილში წავალ,
მე აქ მიყვარდა პირველად,
აქ არის ჩემი ცხოვრება,
ჩემი ჯვარცმა და ხსნა,
The verse by Vakhtang Ghlonti (in Georgian)
This clip is made with: Nothing Else Matters - Metallica - Violin & Guitar - Golden Salt
This clip made by Mikho Mosulishvili, Tbilisi, Georgia, 2020
Number of posts : 7132
Registration date : 09.11.08
Subject: Re: ვახტანგ ღლონტი    Sun Jun 28, 2020 7:11 pm
თავს რით იმართლებ... როცა მიზეზი -
თავად არ იცის, ბრალის დადების,
ვინც გედავება... თუმცა ზე-ზევსი
აქაც პოულობს რაღაც დადებითს
და, ოლიმპოზე, ღრუბლის დახლებთან -
გაყინულ გულგვამს ჩაითბობს ,,ოტკით''...
ფასი არ გქონდეს - ხელს ვინ გახლებდა...
ვინც გკლავს, არც იცის, რომ უკვე მოკვდი
და, ნურც გაუმხელ, დე უხაროდეს,
რომ ებრძვის ბოროტს - ასე კეთილი
და, რაც ასწავლა ძია ჰეროდემ,
ღმერთს ჩააბაროს ის გაკვეთილი.
Last edited by Admin on Thu Dec 03, 2020 10:35 am; edited 1 time in total
Subject: Re: ვახტანგ ღლონტი
Page 1 of 2
Go to page : 1, 2
» ვახტანგ კუნცევ-გაბაშვილი - Vakhtang Kuntsev-Gabashvili
Permissions in this forum:
You cannot reply to topics in this forum
არმური Armuri :: მთქმელი და გამგონებელი (ავტორები და ტექსტები) :: პოეტების ქვეყანა
არმური Armuri :: მთქმელი და გამგონებელი (ავტორები და ტექსტები) :: პოეტების ქვეყანა
Jump to: Select a forum||--მართალს ვიტყვი, შევიქნები ტყუილისა მოამბე რად? (საცნობარო)|--მთქმელი და გამგონებელი (ავტორები და ტექსტები)|   |--პოეტების ქვეყანა|   |--მთხრობელთა და მოსათხრობთათვის|   |--ესეებისა და კრიტიკოსთათვის|   |--მთარგმანებელთა და თარგმანთათვის|   |--ლიტერატურა უსაზღვრებოდ|   |--ისტორიისათვის|   |--ბალღოო, აეს არი შენ სამშობლო...|   |--"ლიტერატურის თეორია" – სტუმრად რენე უელეკთან და ოსტინ უორენთან|   |--საკამათო|   |--ბობოისკარი|   |--მინიმალისტური პოეზია|   |--სიტყვითდუელები|   |--მწერლები - მწერლებზე|   |--შეუნდოთ ღმერთმა...|   |--ლიტერატურული კონკურსები|   |--აგორა|   |--სტუმრები და მასპინძლები (ერთნიც და მეორენიც ფეისბუკზე დაიკარგნენ)|   |--"ვერცხლის თასადამც მაქცია" - სტუმრად სანათასთან|   |--არაგვიანი – სტუმრად არაგვთან|   |--"ბრანდი-ბრუნდი" - სტუმრად მარიამ წიკლაურთან|   |--ამაოდ არც მთაწმინდაზე უსეირნიათ - სტუმრად გია არგანაშვილთან|   |--სადისკუსიო კლუბი - სტუმრად ნინი მელივასთან|   |--”ვაჟკაცობისას ამბობენ” და "უკვდავებისა წყაროო" - სტუმრად ვაჟიკა კაწალხეველთან|   |--კაცობრიობა დანა-ჩანგლით ითხრის სამარეს! - სტუმრად ვაჟა ხორნაულთან|   |--ნაფეხურები - სტუმრად ნინო დარბაისელთან|   |--”დარდების შემგროვებელთან” - სტუმრად გოდერძი ჩოხელის გამიხარდასთან|   |--საუბრები სიტყვის ხელოვნების შესახებ - სტუმრად ზევსის დაქალთან|   |--"მზე ხატავს სახლის ფერად რიკულებს..." - სტუმრად კესოსთან|   |--”მითოლოგია ჩემი სისუსტეა...” - სტუმრად ნინო ნეკერიშვილთან|   |--"ცისკარი" – სტუმრად ძველ მეგობართან|   |--ქართული ჟარგონის ლექსიკონი - სტუმრად ლევან ბრეგაძესთან|   |--მზერის გადანაცვლება (მხატვრობა, კინო, თეატრი, მუსიკა)|   |--მხატვრობა არმურზე: "ნიკალა და მარგარიტა"|   |--კინო არმურზე: კამერითაც ცხონდების კაცი|   |--თეატრი არმურზე: მელპომენე და თალია|   |--მუსიკა არმურზე: ხმა - სინათლეა...|   |--Georgian Authors in English|--Deutsche Übersetzung Georgischer Literatur
:: I forgot my password
» ქართული ხალხური პოეზია
Sat Sep 24, 2022 1:47 pm by Admin
Fri Sep 23, 2022 8:05 am by Admin
Fri Sep 23, 2022 7:58 am by Admin
Wed Sep 21, 2022 3:47 pm by Admin
Fri Sep 16, 2022 9:00 am by Admin
Sun Sep 11, 2022 11:39 am by Admin
Sat Sep 10, 2022 9:18 am by Admin
Bookmark and share the address of არმური Armuri on your social bookmarking website
Free forum | © phpBB | Free forum support | Contact | Report an abuse | Latest discussions