ka ka ka en ka ka ka en ka ka en en en en ka nl en ka en sv ka pt it en en hi it en fr fr ka it ka ka ka ka ka ka ka ka hbs_lat en pt en zh ka fr ka ka hbs_lat en ka en fr en en en fr ka ka ka ka ko ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka hbs_lat en it en fr fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka hbs_lat en en en ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka en en en ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka en it en fr fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka hbs_lat en es ca en fr en fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka xmf ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka en hbs_lat en ka en fr ka fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka hbs_lat en ka en fr ka ka fr ka fr ka ka ka ka fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka hbs_lat en ka en fr ka ka fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka fr ka ka ka ka ka ka ka ka xmf ka ka ka fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka hbs_lat en ka en fr ka ka fr ka fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka hbs_lat en ka en fr ka ka fr ka fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka hbs_lat en ka en fr ka ka fr ka fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka hbs_lat en ka en fr ka ka fr ka fr ka ka ka ka ka ka ka ka fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka hbs_lat en ka en fr ka ka fr ka fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka hbs_lat en ka en fr ka ka fr ka fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka fr ka ka ka ka ka hbs_lat en ca en fr ka ka ka ka ka ka ru ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka hbs_lat en ca en fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ka ru hbs_lat en ca en fr ka ka ka ka ka ka ka ka ka nl hbs_lat en en ka en en ka en en en en ka ka ka ka ka en en ka ka ka en en en en en en en ka en ka en ka en ka en ka en ka en ka en ka en en en en en
Would you like to react to this message? Create an account in a few clicks or log in to continue.
არმური - ლიტარენა, უფრო კი – ბიბლიოთეკა
Armuri - literary Arena, or library from Georgia (country)
Forum started: Sun 9 Nov 2008
Home   Portal   Register   Log in
არმური Armuri :: მთქმელი და გამგონებელი (ავტორები და ტექსტები) :: პოეტების ქვეყანა
Number of posts : 135
Subject: თამაზ ბაძაღუა    Thu Apr 09, 2009 8:54 pm
თამაზ ბაძაღუა (დ. 1959, ნახუნავო, ახლანდელი მარტვილის მუნიციპალიტეტი — გ. 5 ნოემბერი, 1987) — ქართველი დრამატურგი, პოეტი.
დაიბადა უძველეს სოფელ ნახუნავოში, გეგეჭკორის რაიონი, პედაგოგების პოლიკარპე და თალიკო ბაძაღუების ოჯახში. ჰყავდა ორი და - დოდო და ლეილა.
1975 წელს დაამთავრა ნახუნავოს სკოლა და ამავე წელს ჩააბარა მისაღები გამოცდები თბილისის ივანე ჯავახიშვილის სახელობის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიურ ფაკულტეტზე. პირველი სამეცნიერო ნაშრომი I კურსის სტუდენტმა წარმოადგინა სტუდენტთა 38 სამეცნიერო კონფერენციაზე „პერსონოლოგიური ანალოგია“. II კურსის სტუდენტმა 1977 წელს ისევ სტუდენტთა 39-ე სამეცნიერო კონფერენციაზე წაიკითხა ნაშრომი: „მისტიკური სილამაზის გამოსახვა იოანე მტბევარის საგალობლებში“, ხელმძღვანელი იყო გ. ფარულავა. 1980 წელს თამაზმა დაამთავრა უნივერსიტეტი, დაწერა სადიპლომო ნაშრომი ოთარ ჭილაძის რომანზე „გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა“, ამავე წელს დაიწყო მუშაობა მხატვრული თარგმანის მთავარ სარედაქციო კოლეგიაში. 23 წლისამ 1982 წელს გამოსცა პირველი წიგნი „მესამე ზარი“ ოჯახიც დროულად, ახალგაზრდამ შექმნა.
1985 წელს გამომცემლობა „განათლებამ“ დასტამბა მის მიერ თარგმნილი ჯაკომო ლეოპარდის ლექსები. თარგმნა პიერ პაოლო პაზოლინის, მიქელანჯელო ბუონაროტის, გიიომ აპოლინერის, რაინერ მარია რილკეს ლექსები. თამაზი მუშაობდა დრამატურგიაშიც. ის იყო ახალგაზრდა დრამატურგთა ბიჭინთვის სემინარის უცვლელი წევრი. მისი პიესები იდგმებოდა რუსთავის, თბილისის სანდრო ახმეტელის სახელობის, ერთი მსახიობის თეატრებში. მისი პირველი პიესა იყო „იფიგენია“ ხოლო „ბოლო ღამე და თუთიყუში“ 2001 წელს ერთი მსახიობის თეატრში დაიდგა მისი პიესა „ღამე და თუთიყუში“, მსახიობ დუტა სხირტლაძის შესრულებით. თამაზის პიესები „რეკვიემი ვერცხლის ქორწილისათვის“, „ღუზა ჩაუშვი“, ანგელოზო", „ძველი როიალი“ წარმატებით იდგმებოდა თეატრების სცენაზე. პროზაშიც სცადა ბედი 1982 წელს „ცისკრის ბიბლიოთეკის“ 3-4 ნომერში გამოქვეყნდა მისი მოთხრობა „დღე“.
1987 წლის 5 ნოემბერს პოეტი და დრამატურგი თამაზ ბაძაღუა ოჯახთან ერთად ტრაგიკულად დაიღუპა.
2011 წლის 22 იანვარს საქართველოს საპატრიარქოსთან არსებული ახალგაზრდობის სულიერი და ინტელექტუალური განვითარების ცენტრის დარბაზში პოეტისა და დრამატურგის ხსოვნისადმი მიძღვნილი საღამო გაიმართა.
Number of posts : 108
Location : (+995 99)18 80 93
Subject: Re: თამაზ ბაძაღუა    Thu Apr 09, 2009 10:10 pm
ცხადად მახსოვს ის შემზარავი ტრაგედია, რაც თამაზ ბაძაღუასა და მისი ოჯახის(ორსული მეუღლე და ქალიშვილი), ასევე ბათუ დანელიას მეუღლის დაღუპვასთან არის დაკავშირებული...ეს იყო საშინელი ავტოკატასტროფა...ბათუ მაშინ სასწაულებრივად გადარჩა...ამ ამბავმა თვზარი დასცა მთელ საქართველოს....თამაზ ბაძაღუა იყო უნიჭიერესი პოეტი, მთარმნელი და დრამატურგი...ის სრულიად ახალგაზრდა წავიდა ამ ქვეყნიდან...თუ არ ვცდები 26-28 წლის...მე ის რამდენჯერმე მინახავს ჯურნალ ,,სისკრის’’ რედაქციაში... დამამახსოვრდა, როგორც საოცრად წყნარი, გაწონასწორებული, ღვთისნიერი და გამორჩეული ადამიანი ...ახლაც თვალწინ მიდგას მისი სახე...ძალიან მნიშვნელოვანი ლიტერატურული მემკვიდრეობა დატოვა...თარგმნა იტალიელი კლასიკოსი ლუიჯი პირანდელოს პოეზია...ასევე პეტრარკას სონეტები...მრავალი ავტორი ერთი სიტყვით...მისი პიესები დღემდე იდგმება ქართულ სცენაზე...მისი პოეზია, ეს არის საოცარი სამყარო...სხავათა შორის, ერთერთ ლექსში იწინასწარმეტყველა მოსალოდნელი ტრაგედიაც...
Location : Milky way galaxy
Subject: Re: თამაზ ბაძაღუა    Fri Apr 10, 2009 8:23 pm
ამ რამდენიმე დღის წინ ვფიქრობდი, რა სამწუხაროა, ბაძაღუას და კაჭარავას თემები რომ არ არის არმურზეთქო.
გამიხარდა, თამაზის თემა რომ ვნახე გახსნილი.
შენ თითქოს მიხვდი: ბედი რაც არი,
შენ თითქოს მიხვდი, რომ ბრძოლა არ ღირს,
რომ ჩაფლული ხარ ლაფში ყელამდე,
შენ თითქოს მიხვდი... მაგრამ არ იცი,
რად შერჩა ხელი მწვანე ფასადზე,
შენ დიდხნს დგახარ ღია კარის წინ
და სულ სხვა მხარეს ეძებ გასასვლელს.
Number of posts : 135
Subject: Re: თამაზ ბაძაღუა    Sat Apr 11, 2009 9:04 pm
ვერც სიყვარულით და ვერც იმედით,
სად არის ქალი, რომ გამყოლოდეს
იმ გზაზე, სადაც ვეღარ მივედი.
წვიმამ და ქარმა დამსუსხა ერთად,
მწყუროდა ღვინო და ვსვამდი ქეძაფს,
მწყუროდა ზეცა და მიწას ვჭამდი.
თან იმ ჭრილობებს სულს ვუბერავდი
ხან ღმუილით და ხანაც სიცილით,
ამოდი ჩემგან, რომ მივხვდე მაინც
ჩემგან შენს გარდა თუ რჩება რამე.
რომ ჩავიღვარო შენში ვით წვენი,
თუ მხოლოდ ეს ვარ-უტყვი ჭურჭელი,
Subject: Re: თამაზ ბაძაღუა    Sun Apr 12, 2009 6:30 pm
"ბაძა” - აი, ეგრე ვეძახდით ოთხმოციანი წლების უნივერსიტეტში თამაზ ბაძაღუას...
მე რომ სტუდენტი გავხდი - ეგენი უფროსკურსელი სტუდენტები იყვნენ ან უკვე დამთავრებულიც ჰქონდა ზოგს. და რომ გაიგეს, მეც ვცოდვილობდი რაღაცას, სულ მივლიდნენ და სულ თავიანთ გვერდით მამყოფებდნენ მეც... თანაც ერთი და ორი თვე კი არა, წლები გრძელდებოდა ეს უნივერსიტეტული ძმობა...
ბაძას სიკვდილი რომ გავიგე, ეგრევე ის ამბავი მომაგონდა - 1986 წელს, ბიჭვინთის დრამატურგთა სემინარზე მე და მაგან რომ ჭადრაკი ვითამაშეთ...
გამახსენდა მთელი ის ამბავი და...
დასაწერად რომ დავჯექი, სიტყვა ვეღარ დავწერე - ძალიან იმოქმედა იმან, რომ მთელი თავისი ოჯახიანად წავიდა ამქვეყნიდან ბაძა და ჩემმა აკნკალებულმა ხელმაც უარი თქვა იმ მოგონების დაწერაზე...
ამ ბოლო დროს კი - მეჩვენება, რომ ვერ შევძლებ ისე დაწერას, ბაძას რო ეკადრებოდა...
Subject: Re: თამაზ ბაძაღუა    Sun Apr 12, 2009 6:47 pm
აბა, მე რა ვიცოდი, რომ გასული საუკუნის ოთხმოციანი წლების დასაწყისში უნივერსიტეტის სტუდენტად გახდომა კიდევ იმითაც იქნებოდა ჩემთვის დიდი სიხარული, რომ მწერალთა წრის წევრები, თავადაც უფროსკურსელი უნივერსიტეტელები დამიხვდებოდნენ იქა - ერეკლე საღლიანი, ტარიელ ხარხელაური, მარიკა ბაქრაძე, ნოდარ გრიგალაშვილი, შერმადინ ქალდანი, თამაზ ბაძაღუა, კოტე ჯანდიერი, ირაკლი ლომოური, ირაკლი სამსონაძე, ამირან არაბული, ეთერ თათარაიძე, ანა-მარია (ანა მიქაძე), მიშა ანთაძე, ნოდარ ბერიკაშვილი, ტრისტან მახაური...
ვინმე არ გამომრჩეს, - სიკვდილსამც დავიწყებიან და...
დაგიხვდებოდნენ და, თუკი იმასაც გაიგებდნენ, რომ შენც ცდილობდი რაღაცის წერას, მორჩენილი ამბავი იყო - აბა, იმ საღამოზე წამოდი და აქ თუ მოდიხარო; იმ პოეტზე რას ფიქრობო და ამ პროზაიკოსზე რას გვეტყვიო; საქეიფოდ ავდივართ ამას და ამასთანა, ანდა აქა და აქა და, აბა, ხომ მოდიხარ შენცაო; რადა სწერ ეგრე აკუტაგავასავითა და რატომ შენსას არ დასძებნიო; აბა, ნახე-ნახე, როგორი კაფია დაუწერა ერეკლე საღლიანმა ამ ჩვენ ნოდარ გრიგალაშვილსაო და დაუძახებდნენ ტიტესა, ეგრე ვეძახდით ტრისტან მახაურს, - მოდი, რა, გვითხარიო... ეს ტიტე ხო ნიჭიერი გვყავდა ძალიან - მარტო თავისები კი არა, ჩვენებიც სულ ზეპირად იცოდა - დაგვავიწყდებოდა რომელიმეს საკუთარი სტრიქონი სადმე სუფრაზე და ტიტე უნდა გვყოლოდა იქვე, იმას უნდა შეეხსებენინა და მერე კაფიაც გამოეთქვა ჩვენზე...
მოკლედ, ეგრე იყო - მოგივლიდნენ, მოგეპატრონებოდნენ, გვერდში ამოგიდგებოდნენ, დაგიმეგობრდებოდნენ, თავისიანად მიგიღებდნენ და მერე შენზეღა იყო დამოკიდებული, როგორ გაიგებდი და როგორ მოიქცეოდი...
ოცი-ოცდახუთი წელიწადია გასული იმ დროიდან, აღარა გვყავს თამაზ ბაძაღუა, ჩვენც აქეთ-იქით მიმოგვფანტა ცხოვრებამ, მაგრამ რომელიმე იმათგანის წიგნს რომ გავიგებ, ან სხვა რამ წარმატებას, - გეგონება ჩემი მიღწეულიაო, - ისე მიხარია ხოლმე...
და ეგრე მოხდა გასული წლის ბოლოსკენ, როცა კატო ჯავახიშვილის წიგნის საღამოზე ტიტეს ეს კრებული მაჩუქა მარიამ ხუცურაულმა, იგივე სანათამ...
ამ ჩვენ ტიტეს ჯერ ხომ ჯანმრთელობის ამბავი ვერა ჰქონდა კარგადა, ახლა კიდევ - კომპიუტერს ეომება, რომ ინტერნეტში ნავარდი შეიძლოს...
ჰოდა, როგორც კი "ფრენას" ისწავლის, აქ უნდა მოვიდეს მასპინძლად - დათქმული გვაქვს და... ვნახოთ.
Number of posts : 135
Subject: Re: თამაზ ბაძაღუა    Sun Apr 12, 2009 9:23 pm
თამაზ ბაძაღუა თავის სათქმელს დუმილით უფრო ამბობდა. დიდი ცისფერი თვალებით გვაგრძნობინებდა ჩვენდამი სიყვარულს.თუ ამ დუმილს არ დააფასებდი,შეუძლებელიც იყო მისთვის გაგეგო.ვინ იცის, იქნებ ეს ტრაგედიაც იმიტომ მოხდა, რათა რაღაც, ბევრად მეტი,ეთქვა ჩვენთვის და ჩვენც უფრო მეტი გაგვეგო მისგან. დუმილი ყოველთვის იდუმალია.მისი ლექსებიც იდუმალებით არიან მოცულნი, ისინი აწი უფრო გასაგები გახდება ყველასათვის. მან მოახერხა ის, რაც პოეზიის უპირველესი მიზანია: სულს აასხა სიტყვები, რის გამო მისი ლექსები მისი სულივით უსაზღვროა, დაუსრულებელი. სულის სიღრმეში ჩასული პოეტი ყოველთვის გრძნობს თავის ბედისწერას. ამან თუ დააწერინა სრულიად ახალგაზრდას უაღრესად ტრაგიკული ლექსი ,ბოლო გაჩერება”, რომელშიც თითქო იწინასწარმეტყველა თავისი და მისი ოჯახის ნაადრევი აღსასრული; დღეს თავსხმასავით მოაწყდა სხეულს შემზარავი სიტყვა“სიკვდილი”დღეს ლოცვასავით გაიღვიძა ტანში სიკვდილმა და ალისფერი ყვავილივით დააჩნდა ასფალტს. ამ ახალგაზრდა ოჯახის სიკვდილი მართლაც რომ თავსხმასავით შემოვარდა ჩვენს,ახალგაზრდა მწერლების სიცოცხლეში. შემზარავია ამ ლექსის ის ადგილები, რომლებშიც მისი გოგონას და მეუღლის აღსასრულიცაა თითქოს განჭვრეტილი; გათავდა, უკვე აღარ არის ბავშვი, რომელსაც ხვალ ცისფერი მოსასხამი უნდა ეყიდა... გვაგონებეს ციტატაც: იმის მკერდი? მზემ იხილა და ვარსკვლავებმა ოქროს საცერში გაცრილი ოქროს წყალში ამოვლებული. გათავდა. აღარ მიეჩქარება.. არადა სამივენი მართლაცოქროს წყალში იყვნენ ამოვლებულნი ოქროსფერი თმებიქონდა სამივეს. ლექსში ,,მზეო ამოდი!” ისიც განჭვრიტა თითქოს, რომ წყალი იქნებოდა მათი სიკვდილის მიზეზი; გინახავს წყალში დამხვრჩალი გვამი. ბნელი ტალღა რომ აბრუნებს უკანასკნელად, უკანასკნელად დაუვლის სხივი... მე იმ ტალღაზე გატრუნული ვწევარ და ვუცდი... უცდიდა, როდის დაიწყებდა ახალ სიცოცხლეს, უკვე სხეულის გარეშე და ყველაზე ნამდვილ სიცოცხლეს სიცოცხლის ლექსებში, მკითხველებში, მეგობრებში, ყველაში, ვინც მას იცნობდა ისე უეცრად შემოვარდა სიტყვა “სიკვდილი”, თითქოს სიკვდილი არ არსებობდა და დაბნეული მეოცნებე ბიჭუნასავით იდგა ქუჩაში... მეოცნებეც იყო, საოცრად ნიჭიერიც და უაღრესად შრომისმოყვარეც. მის პოეტურ სამყაროში მოექცნენ საქვეყნოდ განთქმული პოეტები პეტრარკა, ჯაკომო ლეოპარდი ტორკვატო ტასო,მარია რაინერ რილკე, რომელთა ბრწყინვალე თარგმანებიც შესთავაზა მან ქართველ მკითხველს. უფრო მეტიც გაკეთება სურდა მაგრამ
ჩვენც დაგვშორდა მისი ღიმილი, მისი ცხოვრება, ჩვენც გაგვაოცა ასეთი უეცარი განშორებით. ის ხომ თავისსავე ლექსიდან გვეუბნება:
მაგრამ ეს განშორება მხოლოდ მის სხეულს ეკუთვნის, სულით კი მარადიულად დარჩება ჩვენთან, რის საფუძველსაც მისი ლექსები იძლევა.
არ არსებობს თაობა, რომელსაც თავისი მოუშუშებელი ტკივილები არ ქონდეს. ასეთ ტკივილად დარჩება ჩვენთვის პოეტი თამაზ ბაძაღუა.
ეს მოგონება თამაზ ბაძაღუას საიტიდან გადმოვიტანე
Number of posts : 223
Subject: Re: თამაზ ბაძაღუა    Sun Apr 12, 2009 9:51 pm
ირმა მებურიშვილი ,თამაზ ბაძაღუა და ...სალიერი
ისინი შეიძლება დაშორდნენ რაღაც გაუგებრობის გამო,ან იმის გამო,რომ დიდობაში შესულები იგრძნობენ ან აღმოაჩენენ,რომ საერთო დიდი არაფერი ჰქონიათ.
შეიძლება არც არასოდეს შეწყვიტონ ურთიერთობა ან ყოფით -რიტუალურ დონეზე მაინც შეინარჩუნონ, ულოცონ ერთმანეთს დაბადების დღეები,შობა-ახალი წელი - ტელეფონით ან პირადად, ერთად იარონ,შეხვდნენ საერთო ნაცნობ-ახლობლების დღეობებსა და პანაშვიდებზე.
ბევრი რამ შეიძლება , სიკვდილი - არა!
...მაგრამ სიკვდილს ეს არ სჯერა.
ირმა მებურიშვილი და თამაზ ბაძაღუა ერთმანეთს მე გავაცანი.ერთი ჩემი ბავშვობის მეგობარი იყო,მეორე - თითქმის ბავშვობისა.უჩემოდაც ისე დაახლოვდნენ,ცოტა არ იყოს,ვეჭვიანობდი და კიდევაც ვუბრაზდებოდი,როცა გამომტოვებდნენ რაიმე ''კაი ამბიდან''.
მთავარ უბედურებად მაინც ის მექცა,რომ ირმა,რომელიც აღმოსავლეთმცოდნეობაზე სწავლობდა და, ჩემგან განსხვავებით, ნებისმიერ დასავლურ თუ აღმოსავლურ უცხო ენას ღრუბელივით ისრუტავდა,თამაზს გადაეკიდა,მეგრული მასწავლეო...მოკლედ,ერთად ყოფნისას ნერვებს კიდევ იმით მიშლიდნენ,რომ სულ მეგრულად ლაპარაკობდნენ და არაფერი მესმოდა.
ეს ყოველივე იმით დასრულდა,რომ ადგა ირმა და ერთ დღეს,სრულიად მოულოდნელად ...მეგრელზე გათხოვდა.
სიძე კარგი გამოგვადგა. მე მეჯვარე ვიყავი,თამაზი - მაყარი .
როცა თამაზის სადღეგრძელო დალიეს, სამადლობელში იხუმრა:
- მეტი რა მექნა ჯიმა,რძალი მეგრულში მოგიმზადეთ აბაშელებსო.
ეს ყველაფერი ირმას ლექსმა გამახსენა:
წუხელ სიზმრად იყავ ჩემი მეინახე,
ცოცხლად გიდღეგრძელე ასული და ცოლი...
მე ვერ გავიხარე შენი ნახვით, ჯიმა,
ამას წინათ ერთმა ახალგაზრდა პოეტმა პირადად რომ გამიცნო, მითხრა:
- ქალბატონო ნინო, ცხოვრებაში რა კარგი ადამიანი ყოფილხართ, პორტალზე ყველას ჰგონია, ძალიან მკაცრი ხართ ,პოეზიას ვერ იტანთ და ნიჭიერ პოეტებს არ ახარებთო.
თავიდანვე ასეთი ჩვევა მქონდა : ახლობელიც კი,თუნდაც ჩემდამი მოძღვნილ ლექსს რომ წამაკითხებდა ,დავიწყებდი,ეს ასე აჯობებდა, აქ ეს ზედმეტია, ეს სახე არაზუსტია... და საერთოდაც, არ ვარგა! ...
ამის გამო ხუმრობით,ჯერ ''სალიერი'' შემარქვეს,მერე ჩემს გვარს შეურწყეს და მეგრული აქცენტით ''დარბაისალიერს'' მეძახდნენ.
სულ სხვანაირი იყო თამაზ ბაძაღუა .ცუდი ლექსიც რომ წაგეკითხა ,დაუყოვნებლივ გეტყოდა:ბეთხოვენი ხარ ჯიმა,ბეთხოვენი!
ირმა მებურიშვილმა მაშინ ასეთი ლექსიც დაწერა :''ბეთჰოვენის შეხვედრა მოცარტთან'',ცხადია,ბეთჰოვენად და მოცარტად საკუთარი დიადი თავი და თამაზი ჰყავდა გამოყვანილი ,მე საწყალს კი აბა, მზაკვარი სალიერის სახელს რა ამაცილებდა!
გულისკანკალით წამიკითხა ლექსი .ვიხალისე ,შენიშვნებიც არ დავინანე და ვურჩიე,გამოექვეყნებინა კიდეც ,თან მიეწერა,ვის ეძღვნებოდა .
ირმასი ხომ მართლა ბევრი რამ მშურდა და არც ვმალავდი.მშურდა რომ ულამაზესი იყო, რომ მამა ცნობილი პოეტი ტაგუ მებურიშვილი ჰყავდა,რომ ყველა პოეტს,მე რომ მორიდებით ვესალმებოდი , დაბადებიდან ახლო იცნობდა,ბოლოს და ბოლოს ,ანა კალანდაძის ხელში იყო გაზრდილი,მერე როგორ კითხულობდა საკუთარ ლექსებს,როგორი ხმა ჰქონდა!
დიდხანს იყოყმანა ,დაებეჭდა თუ არა ეს ლექსი და ბოლოს ასეც მოიქცა.
მაგრამ ყველას გასაოცრად,მოცარტმა არ ინდომა
ჩამეთვლება,მაგრამ თქვენგან ქება მიკვირს ძალიან
რაც ახლახან მოისმინეთ,ჩემი გულის ხმა იყო,
ასე მკაცრი შეფასება ,ეგებ უკან წაიღოთ.''
''შემისრულეთ მაშინ ესო''- უთხრა ამადეუსმა
და თითები კლავიშებზე ჯადოსნურად მოუსვა.
ბეთხოვენი თითებს მისას მიჰყვა,არ დაერიდა
და დარბაზი საოცარი ხმებით გადაირინდა.
როიალის კი არა და,სულის კლავიატურას
მოცარტი და ბეთხოვენი განა გაუკილია,
შენიშვნისთვის ბოდიშის თქმაც კი არ უთაკილია.
ო,რა წრფელი იყო ჟესტი,ჟესტი გვირგვინოსნისა,
თაყვანს რომ გამოხატავდა ყმაწვილ მუსიკოსისა.
''სიამაყე იქნებიო,-უთქვამს - ჩვენი ქვეყნისა'',
თუმც,თვით მოცარტს უნიჭოთა ოდენ მტრობა ეღირსა,
რატომ იყო,რად იმსხვერპლა ზაკვამ სალიერისა.
ეს ლექსი მოგვიანებით დაიწერა, თამაზი უკვე ცოცხალი აღარ იყო და ჩვენ უკვე გვესმოდა მეგობრობის ფასი.
ბედმა შენი ნახვა ასე გამიძვირა,
ადრე გაზაფხულით მოტყუებულ ნუშებს
ჰგვანან ქარში ხენი ...
მომეახლა ცხადად სიქალწულე ჩემი
და ხუნდები ახლა უფრო შევიძულე,
მოვალ თავშიშველი და ქარს სახეს ვუშვერ,
ისე,როგორც მაშინ,ამ ათი წლის წინათ...
დაემგვანენ ხენი მოტყუებულ ნუშებს
და ქარს სახეს ვუშვერ,
და თოვლს სახეს ვუშვერ,
და სველი მაქვს სახე
და არ ვიცი უკვე,
-ჩემს ცხელ სუნთქვას ფიფქთა წყება შეეწირა.
Number of posts : 97
Registration date : 05.03.09
Subject: Re: თამაზ ბაძაღუა    Sat Jun 06, 2009 9:32 pm
რას დაიტოვებ ჩემგან, ბალახო,
წვიმავ, რა მიგაქვს ჩემი ცრემლიდან,
მე კიდევ ერთი დღე მინდა,
ჩემი სიმშვიდე რომ დავანახო.
რა ისიზმრებო სიზმრებში ვხრჩოლავ,
ჩემივე კვამლი ნესტოებს მიწვავს,
რა მინერალებს აღაგზნებ, მიწავ,
ჩემგან, სხეულის ჟანგო და ძრწოლავ,
თქვი, რას გპირდება წყვდიადში წოლა.
რადგან სიკვდილი დამთავრდა... იმის
ბოლოდან უკვე იწყება ღმერთი,
შენ დაიტოვებ ჩემს ბოლო ღიმილს,
რომელიც მალე გახდება შენთვის-
შუქი ან სისხლი, ჯვარი ან ქიმი.
თქვი, სანამ ერთი დიდი დღე დარჩა,
სანამ შენს თვალში სამყარო ტირის,
სანამ ჩაჰყურებ წმინდა ქარაფებს,
შენი ფხვიერი და ცივი პირითსანამ ბალახი ილაპარაკებს.
Number of posts : 77
Job/hobbies : მთა, პოეზია
Registration date : 25.10.11
Subject: Re: თამაზ ბაძაღუა    Mon Jan 16, 2012 4:24 pm
ცრემლი კი როგორც მესამე თვალი
ბნელით ავსებულ ოთახს მინათებს,
მე იმ თვალიდან ამოვყურებ
ისიც ჩაწერე, სანამ ბოლო წერტილს დავსვამდე,
რომ ახლა უფრო შევეჩვიე სახლში ყოფნას, ნუ გეცინება.
ისიც ჩასწერე, რომ მეშინია, ყველა ახალი დღის გათენება,
ჩემ გვერდით ახლა არავინ არის და იქნებ ვინმემ მაინც გაიგოს,
რომ დამავიწყდა ჩემი სიცოცხლე, რომ დამავიწყდა ყველა სიმღერა,
რომ შუადღეს კარტოფილს ვიწვავ და ორ კაცზე ვაწყობ მაგიდას,
ისიც ჩასწერე, რომ არ ვიცი, რა მემართება,
როცა მზე მოდის, მე კი ფარდებს ვუშვებ ბოლომდე,
რატომ გაჩერდი, სანამ ბოლო წერტილს დავსვამდე,
რომ მესიზმრება, ბაბილონი ინგრევა თითქოს
და ძილში ვხედავ ავარვარებულ წითელ სახეებს,
რომ ჩემ სიკვდილთან ერთად სამყაროც მოკვდება თითქოს,
ისიც ჩასწერე, რომ გავყიდე ძველი ნივთები,
სანამ ბოლო წერტილს დავსვამდე,
რომ ზოგჯერ დანას ვეღარ პოულობ, რომელიც თურმე ხელში მიჭირავს,
რომ მეშინია მისი წკრიალის, მისი ტკბილი მიმზიდველობის,
ისიც ჩასწერე, რა დაგემართა, რომ ღამით აღარ ვაქრობ სინათლეს,
რომ მეშინია, რატომ გაჩერდი, სანამ ბოლო წერტილს დავსვამდე,
ჩასწერე, როგორ მაკლდება თვალში, როგორ დავდივარ პანაშვიდებზე,
ისიც ჩასწერე, ვერაფრით შეძლო, ერწმუნა რამე, თუმც ბევრს ეცადა,
რა დაგემართა, რატომ ცახცაცებ, რომ დავწვი ყველა ძველი სურათი
ისიც ჩასწერე, სანამ ბოლო წერტილს დავსვამდე,
რომ წერტილია ჩემი ბოლო უსასრულობა,
ისიც ჩასწერე,.. რა დაგემართა, რა დაგემართა, რატომ ცახცახებ?
ბალახს ცეცხლივით ეღვრება წვიმა. აქ იწყება შენი საღამო.
აქ იღვიძებენ ანგელოზები ილუზიურ ფრთათა შხუილით.
შენი სნეული ამგელოზები, ბალახს ცეცხლივით ეღვრება წვიმა.
ლითონივით წკარუნებენ მათი სხივები ილუზიურ ფრთათა შხუილში.
შენი მშვიდი და ნამდვილი ცოდვა იფარება ბალახის ცეცხლით
მე შეიძლება მარიამი გიწოდო ახლა-
დედა კი არა, ის მეორე, მაგდალინელი,
სხვა სახელი შენ არ შეგფერის, შენი მშვიდი და ნამდვილი ცოდვა
ცეცხლის ალივით დასრიალებს ნათელ წვიმაში.
შენ უკვდავი ხარ შენი ცოდვით. აქ იწყება შენი საღამო.
და როგორც წვიმა კარგავს ღრუბელს, როგორც ბალახი კარგავს მინდორს
შენი სნეული ანგელოზების ილუზიურ ფრთათა სიგრილე,
მე შეიძლება მარიამი გიწოდო ეხლა...
რა ჩაიფიქრა შემოდგომამ შენს ღრმა თვალებში:
ლოცვის ნეტარი სიმხურვალე, ნიჰილიზმი, მონანიება
თუ გაძარცვული ბაღის სიჩუმე....
უკვე მშვიდად ხარ და ელოდები:
შენს ცაზე ერთი მთვარე იგვიანებს,
შენს დროში ერთი გაზაფხული იგვიანებს,
შენს გულზე ერთი ცრემლი იგვიანებს,
შენს საფლავზე ერთი ბალახი იგვიანებს.
ვერ იმღერებენ შენი ტუჩები,
ვერ შეგიხორცებს გახსნილ ჭრილობას,
მადლობა ღმერთს, რომ ამ ეკლებზე იზრდები,
Number of posts : 77
Job/hobbies : მთა, პოეზია
Registration date : 25.10.11
Subject: Re: თამაზ ბაძაღუა    Mon Jan 16, 2012 4:25 pm
მწიფობის სუნი ასდით ბალახებს,
მწიფობის სუნში თვრება ბალახი,
ამხელს და თითქოს მაინც არ ამხელს,
რომ კიდევ რჩება გადასალახი
ერთი ნაბიჯი -- ყველაზე მძიმე,
ყველაზე ტკბილი და მაცდუნები,
მწიფობის სუნში ჩამოღვრილ წვიმებს
მაღლა აკავებს ალღო ბუნების.
ყველაზე ადრე ღამდება შენთვის,
რადგან შენ იცი სიბნელის ძალა,
რომელსაც მდუღარ ძარღვებში მალავ,
რომელიც ჰაერს შუქივით ერთვის.
შენ შეგიძლია ყველაზე ადრე
იგრძნო ღალატის ჩურჩული გულთან,
რადგან არასდროს დაეძებ საყრდენს
და სისხლში სიტყვებს არასდროს ურთავ.
შენი სიტყვები სისხლია თავად,
ისინი ჰგვანან ეკლის ნაფლეთებს,
ისინი ჰგვანან მდინარეს, რომელიც წავა,
და სიყვარულიც წავა აგრეთვე.
კარმენ, მე მახსოვს, როგორ მელოდი
და როგორ კვნეტდი ბალახის ღერებს,
მკერდს გიწამლავდა ის მელოდია,
ჩემმა თითებმა რომ იგრძნეს მერე.
წვიმები უკვე მხვდებოდნენ გზაში,
და მე გუმანით ვგრძნობდი წინასწარ
ჩემს დამარცხებას -- ტკბილსა და საშიშს.
მე მივაღწიე მინდვრის პირამდე,
როგორც მლოცველმა ნესტიან ეკვდერს,
და განწირული ბალახში ვეგდე.
კარმენ, შენ ყველა ქალის სანაცვლოდ
ჩამჭიდე ხელი და გამიტაცე,
წვიმა ვიყავ და წვიმამ დამაზრო,
მიწა ვიყავ ვიქეც მიწაზე.
კარმენ, შენ ყველა ქალის ტუჩებით
მკოცნიდი, როგორც ალი მთუთქავი,
მკერდს მიშიგნავდა ვნება უჩვევი
და ყველა ქალის სუნთქვით სუნთქავდი.
ღრუბელმაც განგებ რაღაც ანიშნა
და როცა ჩემი იყავ მთლიანად,
მე ორი მრგვალი სამოთხის გულში
ჩავყვინთე მაშინ, და სამოთხემაც
დაკოცნა ჩემი თვალები მრუში.
კარმენ, მე ვგრძნობდი, რომ ვარსებობდი,
რომ მეც ვმღეროდი იმ სიმღერასთან
და ყველა ქალის ვნებით შებორკილ
სხეულს იმათი ხარკიც ემართა.
უმალ იმ მიწის წვიმაც მოვიდა
და ძარღვებივით ლურჯი რუები
იქ ეგდო შენი პატარა ჩანთა,
მრგვალი სარკე და მაღალი წინდა,
და იმ სარკეში თვალნათლივ ჩანდა,
რომ მხოლოდ ჩვენთვის ქუხდი და წვიმდა.
რომ მოდიოდა სიცოცხლე ცალკე,
ჩვენ კი სხვა მხარეს ვეძებდი ნაპირს,
გადაბრუნებულ მიწას და სარკეს
სხვა ვარსკვლავების ეხვია ქაფი.
კარმენ, იქნებ მე გადაგარჩინე,
რომ იმ სარკეში არ ჩამიხედავს,
რადგან სხეული გრძნოდა საშინელ
შუქს, რომ დამფლეთდა ბოლოს ისედაც.
იმ ძველ საწოლში, ღმერთო, რატომღაც
შენ ყველა კაცის გვერდით მარტო ხარ
და არასოდეს ებრძვი ცდუნებებს.
შენ ყველა კაცთან ნაწილ და ნაწილ
კვდები ცისკრისას, რომ გადნე სუმთლად,
ჯერ მოუსვლელი წვიმები გაწვიმს,
ჯერ დაუმდგარი ზაფხული გთუთქავს.
შენ არასოდეს ითხოვ შენდობას,
რადგან საკუთარ სიმართლეს ებრძვი,
არ დაიჩოქებს არავინ შენს წინ.
და არც გჭირდება ბევრჯერ ნათრევი
ერთგულების და ტრფობის სიტყვები,
ვერ დაისერავ მკლავს სამართებლით,
შენ დამთავრების შემდეგ იწყები.
შენ მართალი ხარ ჭრილობისათვის,
შენი სიტყვები ჰგვანან მეომრებს,
რადგან ცხოვრება რასაც გასწავლის,
შენ უკვე იცი და იმეორებ.
ხან ცხელ ლოყაზე გისვამენ ნახშირს,
ხან გახსენდება, რომ მოკვდი გუშინ
და გადადიხარ ქალიდან ქალში,
როგორც მზის სხივი ხნულიდან ხნულში.
თითქოს ლღვებოდა ეგ თბილი ტანი,
ეგ თბილი წელი, ეგ თბილი ძუძუ,
თვალის გუგებში ვქოლავდი უძლურ
წმინდანის ცრემლს და სინანულს, მაგრამ
როდემდე უნდა ჰგვემო და ჰქოლო
სისხლი, რომელიც გაყვირის მხოლოდ,
რომელსაც ცხელი მზის დაღი აკრავს.
ბოლოს ყველაფერს ფასი დაედო,
რაც ბუნდოვანი იყო აქამდე,
და ვარსკვლავებიც მოკვდნენ საერთოდ
ანდა სამყაროს იქით დაქანდნენ.
შენ მომაწოდე წყალი, რომელსაც
ტუჩებს ვერავინ ვერ აკარებდა,
შენი ხმაც უფრო იქით მომესმა,
უფრო შორიდან და შენს გარედან.
მაინც დავლიე და მოვიწამლე.
რაღაც უკვდავი შხამით ნაკვები,
შორი მანძილი იყო მიწამდე,
იქ ანათებდა შენი ბაგენი,
როგორც სამსხვერპლო ქვაზე ნიშანი
და მივხვდი, მაინც რომ მოგაგენი,
შენი სურნელიც რომ შევიცანი.
თენდება... გაბნევს უხი სინათლე
და ქრიზანთემას მინდვრის სუნი სდის,
შენ ვერ გაგწირეს სიყვარულისთვის,
შენ მხოლოდ პეშვი სითბო ინატრე.
თენდება... რბილად ცახცახებს ნეკნი,
რა ქნას სურვილმა, გზადაკარგულმა,
და, როგორც ფოთლს ფოთოლი, ვეკვრი
გრიგალს, რომელიც ტანში დაბრუნავს.
მივფრინავ, თუმცა უმოძრაოდ ვარ,
რაღაცას მცხრალი მთვარეც მანიშნებს
და მოქირქილე სულის საოხად
ხელებს ჯვარივით ვაწყობ ბალიშზე.
შენ იყურები მაღლა და მაღლა
და თითქოს უკვე გარბიხარ ჩენგან,
ის შენ დაგეძებს, ის შენ გეძახის
ისე სასტიკად და დამღუპველად,
რომ გრძნობ: თვალებში, გულში, სიზმარში
მეც შენთანა ვარ! ჩვენ გავასწარით
საკუთარ ნაბიჯს და გზას გვიღობავს
დამიზნებული ყელზე ბაწარი --
შენ გაიმარჯვე! მე შენთანა ვარ,
სიკვდილის წრიდან ვცდილობთ გაძვრენას;
შენ გაიმარჯვე! უფრო თამამდ,
არ შეგაშინოს იმ სიმკაცრემაც,
რომელსაც, როგორც სასჯელს, მოველით,
რაც გვიქადაგა ყველა ქადგა,
რა უცნაურად გვტკივა ყოველი
კოცნა და თითზე თითის გადაბმა.
რა ეშველება, მითხარი, კარმენ,
ჩვენს ვნებებს ციცქნა ქალაქის თალწინ,
ვერ შეგვიფარებს ვერავინ აწი.
ვინ გაიმეტებს ორიოდ ლუკმა
სიმარტოვეს და სიჩუმეს ჩვენთვის,
წყეული მთვარეც ანათებს უქმად,
ყველა ხის ძირთან მიგვასწრებს ღმერთი,
და ყველა სარკმელს ბნელით შებურავს,
რომ ყველა ცაზე ჩაქრეს მთიები;
შენი ნაბიჯით სიჩუმე დადის
გაუდგამს ფესვი და სიმარტოვეს,
ეს მერამდენე დღეა სიჩუმე
წვება შენს თბილ და ნაცნობ ლოგინში,
როგორც მდინარის დამშრალ ხახაში
წყალი და თვალებს ტკივილი ხუჭავს.
როგორც სისხლიან ჯვარს ქრისტიანი
ვეყრდნობი მძიმე და უხეშ კედელს.
არა! ხვალაც ვერ დაივიწყებ ცხოვრებას!
ხვალაც ამოვა ის დიდი, მღელვარე მზე
და გულის სარქველს აგილოკავს ცხელი ბაგეებით.
ნუთუ გგონია უკანასკნელ სიყვარულსაც
შენ აქ ვალს იხდი, მაგრამ დღისით,
დაინახავ, რომ ხეებს უცნაურად ეცვლებათ ფერი
და შეგაშფოთებს შემოდგომის წვიმის სიცივე.
არა, ხვალაც ვერ დაივიწყებ ცხოვრებას,
თუ ღმერთმა მოგისაჯა, რომ შენს სულში,
იყრებოდეს მთელი დღის ჩენჩო.
ღამით ხომ ფრჩხილებივით იზრდებიან ტკივილები.
შენ წახვსლ ტანჯვის ბილიკებით,
ხოლო შენს სახეს გადაფარავს ღიმილის მტვერი,
ღიმილის მტვერი გადაფარავს შენს მწარე ღამეს
და დაობებულ სიზმარიდან გადმოაბიჯებ.
შენ ის კარი ხარ-გრიგალი რომ
შენ ის კარი ხარ-სუყველას რომ შეუძლია
შენ ის კარი ხარ-
სამუდამოდ ღია და ცივი.
Number of posts : 77
Job/hobbies : მთა, პოეზია
Registration date : 25.10.11
Subject: Re: თამაზ ბაძაღუა    Mon Jan 16, 2012 4:29 pm
როცა თვალები ცრემლებს იშრობენ
და ცრემლი ღამეს გულში ჩაიტანს
რომ არაფრიდან და არსაიდან
რაღაც სხვა მზერა დაგეძებს მწარედ,
შენ კი დაჰყურებ ცრემლიან თვალებს,
და ცივად გნუსხავს თრთოლვა იმათი
ვინც გაგახედა სინათლის გარეთ,
ვინც მოგატყუა მწარე სიმართლით.
და სხვა სარკმელი იღება თურმე
და შენს კეთილ და ბუნდოვან სურნელს
იმ არარსებულ სარკმლიდან ვყნოსავ?
რომ ვერასოდეს გაიღვიძებ ვარსკვლავის გულში,
შუა ძილშიო ჩაყვინთულ ფანჯრებს:
რომ ვერასოდეს გაიღვიძებ იმ ქალის ტანში,
ვერასოდეს გადაურბენ თავზე ხარხარით,
ბედსნიერებას - სულ რომ ასე გეცოტავება,
როცა დარწმუნდი და ხელები გარეთ დაყარე,
შენი ლოგინი ისე შეირხა,
Number of posts : 77
Job/hobbies : მთა, პოეზია
Registration date : 25.10.11
Subject: Re: თამაზ ბაძაღუა    Mon Jan 16, 2012 4:29 pm
მე უკვე ვეღარ მიხსნის ვერავინ,
მე უკვე თოვლში ვწევარ ყელამდე
და როგორც მშიერ ყვავების გუნდი
მე უკვე ვეღარ მიხსნის ვერავინ,
უკვე, შენდობას და მიტევებას
წყვდიადი მიხმობს და სარკმელს იქით
შეშლილ ქალივით როკავს სინათლე,
მე ამ სინათლეს დიდხანს ვმალავდი,
როგორც ნაჩუქარ და ძვირფას ნივთებს.
დიდხანს ბზინავდა ბნელში სხეული
დაღლილი, მთვრალი და შემცივნული.
მერე დამტოვეს შენმა წვიმებმა,
შენმა ქარებმა. მე უხერხულად
და შემეშინდა თვალის გახელის.
მე ვიცი, ის გზაც შენთან დამთავრდა,
რადგან ღმერთებმა ასე ინებეს,
მე ვიგრძენ, ალბათ, აღარასოდეს
სიტყვები, როგორც ბალახში გველი,
იწვნენ სხეულში და ჩუმად თრთოდნენ
და ნაბიჯ-ნაბიჯ მივდივარ შენგან.
ან იქნებ დროა... ან იქნებ კმარა...
ო, ღმერთო ჩემო, სანამდე...რატომ...
გარეთ ქარია და ოთხ კედელში
როგორც გამსკდარი გულიდან სისხლი
მე ეს ცრემლებიც ჩამოვარიგე,
მე ეს ნიღბებიც მტვერს მივანებე
როგორც დაჟანგულ, მძიმე იარაღს,
გადასაგდებად რომ ვერ იმეტებ.
გარეთ ქარია. მე თითქოს მძინავს
ან უფრო სწორედ: ასე ჰგონიათ,
მე მეშინია, მდუღარე ვნება
მითუთქავს თვალებს. სანამდე... რატომ...
იქნებ მის ფსკერზე ენთოს ცეცხლივით
ტკივილის ლურჯი, ნათელი ფესვი.
ვუმზერ აივნებს და კენწეროებს
როგორც სველი და სუსტი ბეღურა
საკუთარ ბუდეს, მე თურმე ვტირი..
მე სულში მიმზერს ათასი თვალი
და მიფათურებს ეკლიან თითებს,
მინდა, გაქცევა, მაგრამ ღამეში
აგდია დაღლილ ვნების ნამსხვრევი
და გმინავს, გმინავს გამთენიამდე.
Number of posts : 77
Job/hobbies : მთა, პოეზია
Registration date : 25.10.11
Subject: Re: თამაზ ბაძაღუა    Mon Jan 16, 2012 4:30 pm
ქარით გიყურებ და ყველაზე ჩუმი ვარსკვლავივით
და ნისლით ვცდილობ გაღიმებას,
ხოლო ზაფხულით გეფერები და მისი ღელვა
ფორმას იძენს შენი მღვივანი მკერდის გარშემო.
ჩვენს უცვლელ დროში ვერ შემოდიან,
მაგრამ ზამთარი ჩემი გულია,
გული, რომელიც თეთრად სკდება.
რომელიც ჯერ არ დანებებია უიმედობას.
და თუკი მოგვისწრო თოვლმა. მე ვიტყვი,
რომ გადარჩენა არასოდეს არ არის გვიან,
რადგანაც როცა ვამბობ , "თოვლი"-
მე ვგულისხმობ მუდამ სიყვარულს.
ილაპარაკე ჩუმად, ჩუმად ილაპარაკე
და გაზაფხულის უწყნარეს ფშვინვას მიუგდე ყური,
ილაპარაკე პურზე, მწიფე თავთავებზე, როცა ღამეში
ვარსკვლავით იფურჩქნება წითელი ვარდი.
ილაპარაკე ბალახებზე, რომ მათ ნაღვლიან
ჩურჩულში შენი სუნთქვა დაიხეს,
როგორც საფლავზე ქარიან ღამით მთვარის სხივები.
ილაპარაკე ცაზე, ჩიტებზე, მეგობრებზე, ბავშვებზე, ამინდზე.
ილაპარაკე როგორ დაბერდა შენი სახლის წინ მაღალი ცაცხვი,
ილაპარაკე როგორ აკლდა ტოტები ყოველ შემოდგომაზე,
ილაპარაკე ჩუმად, ჩუმად ილაპარაკე,
შენი ტუჩები გადაირბენენ გაქრობის და დავიწყების მწარე მინდორზე
Number of posts : 77
Job/hobbies : მთა, პოეზია
Registration date : 25.10.11
Subject: Re: თამაზ ბაძაღუა    Mon Jan 16, 2012 4:30 pm
ჩემი ცრემლები ამ თვალების იქით გრძელდება,
ჩემი სიმღერა ამ ბგერების იქით გრძელდება,
ჩემი ღიმილი ამ ტუჩების იქით გრძელდება,
სუსხი რომ აზრობს, როგორც ხის ქერქს შემოდგომაზე.
ქერქივით მაკრავს ეგ ღიმილი, იმ ქერქის შიგნით
ნაღველში ბრუნავს სისხლის შესაძლებლობა,
ან იქნებ მხოლოდ ფუჭი ნატვრაა... ჩემი ტკივილი
ამ სხეულის და ამ სიტყვების იქით გრძელდება.
და მხიარული კაცუნების უძლური
ვფიქრობ, დროა დავხურო კარი,
რომ მარტომყოფმა და ბედნიერმა
მე კარგად ვიცი, მეუფეო, რომ არც წვიმა ვარ,
და არც ბალახი, შრიალით რომ მოგვწვდე მუხლამდე,
ადრე გაბზარულს და დუმილით დაღმა მიმავალს
იმ ილუზიის ანარეკლი მახრჩობს, წუხანდელ
ტკივილს რომ დაჰყვა და მადლობაც ვერ მოვუხადე.
რა ვუპასუხო იმ მიხრწნილ და უხიაკ ბებერს,
მთელი სიცოცხლე რომ იცინის ჩემში მაცდურად
და დანასავით უელვარებს თვალები ბასრი
არავინ უყვარს, საკუთარი სიკვდილის გარდა.
ო, მეუფეო, შენს სიღრმეში შემომაცურა
არარაობამ, და უსახურ სხეულით დასვრილს
ის გული მეწვის, დარჩენილი სამოთხის კართან.
Number of posts : 77
Job/hobbies : მთა, პოეზია
Registration date : 25.10.11
Subject: Re: თამაზ ბაძაღუა    Mon Jan 16, 2012 4:31 pm
გატანჯული შავი ხეების ღამედ, რომლებიც
ყველა საზღვარი და ნაპირი ჩამომიქცია
და კლდეებიც ვერ აკავებენ
რომელიც აალებული სულიდან იწყება…
ჩემ სიცარიელეში, როგორც ვარდი,
შენი სურნელი, გამაბრუები, ვერ მოსწვდა სხეულს,
და მე აღმოვჩნდი მდინარის გზაზე,
დრო კი, როგორც ქვა. ჩემ გულში იდო
და დიადი კაკუნი მისი შიგნიდან მჭირდა.
მე მეშინია ჩემი სიფხიზლის,
არ მანებებს სიზმარს-თავის მოსატყუებლად,
მეშინია ჩემი სიფხიზლის-არაფრად ქცევის.
მაგრამ ერთმანეთს უფრო ვშორდებით…
მე დავამტვრიე ჩემი ფესვები,
იმ ფესვებიდან უფრო ახლოს რომ დამენახე,
ქალბატონი ცოდვა იყო ჩემი მეგზური,
ეჭვების, შიშის, უნდობლობის, შემთხვევითობის
მე მეშინია ჩემი სიფხიზლის,
რომელიც მოკლე დანასავით ბზინავს ცივ შუქზე…
ვარდის ფერისა და ცისაფერი საუკუნეებში,
იამბიკოსა და მაღალი შაირის სამლოცველოში,
არ გიკრეფია ღვთის გულიდან წმინდა ყვავილი,
არ ჩაგიყვინთავს ქრისტიანი ბავშვის სიზმრებში.
შენ ფრთა ხარ-ჩუმი და მოტეხილი,
რომლის ბოლოში განუწყვეტლივ შრიალებენ
ძველი ქარები და დროში,
ფესვებიანად ამოთხრილი ყვავილი ხარ,
რომელსაც დილით წყალს თუ დაუსხამ,
მშვენივრად გაძლებს და აყვავილებს
სანამ ფესვები გულში ამოვა.
Number of posts : 77
Job/hobbies : მთა, პოეზია
Registration date : 25.10.11
Subject: Re: თამაზ ბაძაღუა    Mon Jan 16, 2012 4:31 pm
სამოთხის წყლიდან გამოპარულა ეს ნაკადული,
გამოჰყოლია მთვარის გრილ წვიმებს
შენს მაცდურ ტბებში ჩასაკარგავად.
როგორ მღერიან ალუბლები შუაღამისას
უხმოდ, უცრემლოთ - სიხარულის წითელ სიმღერებს,
ან ვის რა ესმის - ცარიელი ქვეყნის ბოლოში
ან ზღვის ნაპირას გამორიყული
ჯოჯოხეთის ორი ნიჩბის ხვეწნა მარადი,
რა მდუღარე სისხლი მოწვეთავს
ჩემი სიტყვების გამსკდარ გულიდან.
ნუ მიენდობი ჩემს ცრუ ღიმილს, იგი კარია,
რომლის იქით ცივ სიბნელეში
მაგიდას უზის მობუზული კაცი და, როგორც
მხოლოდ საკუთარ თავს ანათებს.
Number of posts : 7134
Registration date : 09.11.08
Subject: Re: თამაზ ბაძაღუა    Thu May 23, 2013 10:59 pm
წიგნის დასახელება – "6 პიესა"
ავტორი – თამაზ ბაძაღუა
რედაქტორი - ირაკლი სამსონაძე
გარეკანის დიზაინი - ილია ხელაია
გვერდების რაოდენობა – 260
გამოცემის წელი - 2013
* ღამე და თუთიყუში
* ღუზა ჩაუშვი, ანგელოზო!
Number of posts : 7134
Registration date : 09.11.08
Subject: Re: თამაზ ბაძაღუა    Sat Jan 21, 2017 10:52 am
თამაზ ბაძაღუა - 30 წლის შემდეგ საბედისწერო ავტოკატასტროფიდან
22 იანვარს პოეტ თამაზ ბაძაღუას დაბადების დღეა. დიდი ხნის წინ მომხდარი უბედური შემთხვევა რომ არა, ის ახლა 58 წლის გახდებოდა. თამაზ ბაძაღუას ლექსები ყველაზე მეტად ახალგაზრდების მოწონებით სარგებლობს. ლიტერატორები ამბობენ, რომ მან დროს გაუსწრო და 30-40 წლის წინ შექმნა ისეთი პოეზია, რომელიც სწორედ ამ თაობისთვისაა მისაღები და გასაგები.
30 წლის წინ თამაზ ბაძაღუა ცოლსა და პატარა შვილთან ერთად სოფელში მიდიოდა. მასთან ერთად იყვნენ მისი მეგობარი, პოეტი ბათუ დანელია, და მისი მეუღლეც. სამტრედიასთან მანქანა მდინარეში გადავარდა. ბათუ დანელიას გარდა, ვინც კი მანქანაში იჯდა, ყველა დაიღუპა. თამაზ ბაძაღუა მაშინ მხოლოდ 28 წლის იყო.
საუკუნეა გამოფიტულ ოთახში დავრჩი,
საუკუნეა ჩემს სხეულში, როგორც ტაძარში,
აღარავინ აღარ ლოცულობს“. (თ.ბ.)
თამაზ ბაძაღუა მარტვილის რაიონის სოფელ ნახუნავოში დაიბადა. მესამე შვილი იყო ორი დის შემდეგ - ქერა, ცისფერთალება და ლოყაწითელი ბავშვი. მამა პედაგოგი ჰყავდა, პოლიკარპე ბაძაღუა, ისტორიკოსი და გეოგრაფი. დედა, თალიკო ესიავა, შვილს ასე იხსენებს:
„თამაზი იყო კეთილი, მოსიყვარულე მშობლების, ყველასი და ძალიან ნიჭიერი ბავშვი. სახლში ყოველთვის წიგნი ეჭირა და იმას კითხულობდა. მამასაც ეხმარებოდა. ფეხბურთს თამაშობდა კიდევ კარგად“.
თამაზი სკოლაში დროზე ადრე შეიყვანეს. მაშინ მხოლოდ 7 წლის ასაკის ბავშვებს იღებდნენ, მაგრამ რადგან ძალიან უნდოდა სკოლაში წასვლა, წერა-კითხვა სახლში ისწავლა და, განათლების მინისტრის ბრძანებით, ნება დართეს დროზე ადრე შესულიყო. დრო გავიდა და ამ სკოლას თამაზ ბაძაღუას სახელი მიენიჭა. მისი და, ლეილა ბაძაღუა, ამბობს, რომ თამაზი დებთან ერთად მეცადინეობდა, მიუხედავად იმისა, რომ ერთი სამი წლით იყო მასზე უფროსი, მეორე - უფრო მეტით.
„ჩემზე სამი წლით პატარა იყო. მაშინ კლას-კომპლექტი იყო. ჩვენ რომ ვსწავლობდით, კლასში ერთად ვისხედით. მასწავლებელი კითხვას რომ დაუსვამდა, ჩემკენ გამოიხედავდა, აბა, სწორად თუ ვპასუხობ მასწავლებელსო. ძალიან მოსიყვარულე იყო. თამაზი ისე გაიზარდა, ისე დაამთავრა საქართველოს სახელმწიფო უნივერსიტეტი, მისი მომდურავი კაცი არ ყოფილა“.
ბავშვობიდან უყვარდა ფეხბურთის თამაში, ჭადრაკისაც. ერთხელ ნონა გაფრინდაშვილსაც ეთამაშა და ის პარტია ყაიმით დასრულდა. ფილოლოგიის ფაკულტეტი1980 წელს დაამთავრა. მუშაობდა მხატვრული თარგმანისა და ლიტერატურული ურთიერთობის კოლეგიაში. თბილისში თავდაპირველად ბიძაშვილთან, მალხაზ ბაძაღუასთან, ცხოვრობდა.
„იცოდა იტალიური, რუსული, გერმანული. სკოლაში გერმანულს გადიოდა. კარგად ჩააბარა გამოცდები. მახსოვს, მზექალა შანიძე იყო გამომცდელი და მაშინვე დიდი გამოხმაურება მოჰყვა მის გამოცდას“, - ამბობს მალხაზ ბაძაღუა.
მისი პირველი კრებული 1982 წელს „მერანმა“ გამოსცა - „მესამე ზარი“. შემდეგ გამოვიდა თარგმანებიც. თარგმნილი ჰქონდა პიერ პაოლო პაზოლინის, მიქელანჯელო ბუონაროტის, გიიომ აპოლინერის, რაინერ მარია რილკეს ლექსები. საკმაოდ აქტიური ადამიანი იყო და ბევრი მეგობარიც ჰყავდა. ერთ-ერთი მათგანი, ლიტერატორი ვანო ამირხანაშივილი, კუს ტბაზე ფეხბურთის თამაშისას გაიცნო.
„ძალიან ახლოს ვიყავით. განსაკუთრებული გრძნობა გვქონდა მეგობრობისა. გადამდები იყო მისი სიყვარულისმიერი დამოკიდებულება საგნებისადმი, ადამიანებისადმი, მოვლენებისადმი. თანდათან წინამძღოლიც გახდა ჩვენი. ჩვენ დავინახეთ მასში უდიდესი ნიჭი, უდიდესი ჰუმანური ნაკადი, რომელიც დეფიციტი იყო მაშინ და ახლაც დეფიციტია, მარტო ჰუმანურობა კი არა, არამედ რაღაც ადამიანური შინაგანი ძალა, რომელიც ნიჭთან ერთად ცხოვრების ცოდნასაც მოითხოვს“.
ამირხანაშვილი ამბობს, რომ თამაზ ბაძაღუას განსაკუთრებულობა მისი ლექსის ფორმაშიც ჩანდა და მის ცხოვრებაშიც. მას შეეძლო დაენახა ცხოვრება, ადამიანი. იმ დროის საქართველოში პოეზიაში კრიზისი თუ არა, სტაგნაცია მაინც შეინიშნებოდა. მოდიოდა ახალი თაობა, მაგრამ მასაც ახშობდნენ. ვანო ამირხანაშვილის თქმით, თამაზ ბაძაღუა, ერთი შეხედვით, მეოცნებე ადამიანი იყო, თუმცა, მეორე მხრივ, კარგად ხედავდა თავის გზას და იმასაც, თუ რა უნდა ეკეთებინა. 1986 წელს იტალიაში იმოგზაურა და იტალიური პოეზიის სამტომეულის თარგმნას და გამოცემას აპირებდა. ბოლო წლები სულ ამაზე ლაპარაკობდაო, - ამბობს ამირხანაშვილი.
„აი, ეს ყველაფერი, რაც მან გაკეთა, იყო სრულიად უხმაურო, სრულიად უპრეტენზიო და მას ხედავდა მეგობართა და მკითხველთა ვიწრო წრე. მე მახსოვს მტრული გამოსვლები თამაზის წინააღმდეგ მწერალთა კავშირში და მის გარეთაც. იყო შურიანი გამოხდომებიც, ბოღმიანიც, მაგრამ ესეც, ალბათ, იმ ცხოვრების გამოხატულება და წესი იყო და რაღაცნაირად უხდებოდა თამაზის ცხოვრებასა და მის ნატურას“.
ვანო ამირხანაშვილი ამბობს, რომ თამაზ ბაძაღუას შემოქმედება წინასწარმეტყველურიც იყო -გარდა იმისა, რომ სრულიად ახალი მეტაფორული სახეები შემოიტანა პოეზიაში, თავისი ცხოვრებაც იწინასწარმეტყველა:
„წინასწარმეტყველური კიდევ რა მხრივ აღმოჩნდა, იცით? მისი პოეზია, პოეტური ფორმა იყო წინასწარმეტყველური. დღეს ახალგაზრდები მას ბაძავენ. ახალგაზრდებს ძალიან უყვართ თამაზი, თამაზის პოეზია. მე მახსოვს, 1987 წელს, როდესაც თამაზი გარდაიცვალა, მამუკა წიკლაური ამბობდა, ცხონებული (თვითონაც კარგი პოეტი და კრიტიკოსი), თამაზი მომავლის პოეტია და მომავალი თაობები გაიგებენო. მაშინ მეგონა, რომ ეს იყო შეღავათით ნათქვამი გარდაცვლილი კოლეგის მიმართ, მაგრამ, როგორც აღმოჩნდა, სრულიად მართალი ყოფილა“.
მას შემდეგ თამაზ ბაძაღუას პოეზიის ბევრი კრებული გამოვიდა, დაიბეჭდა მისი პიესებიც. ეს კი ციტატებია თამაზ ბაძაღუას ლექსებიდან: „გაზაფხული კი შეშინებული ბავშვივით ყვირის და გამწარებით შემორბის სახლში“. „და თუთის ფოთოლივით შრიალა ჰაერში არავინ იტირებს, როცა ადამიანები ნელა და გულგრილად მიაბიჯებენ ზამთრისკენ“. „არა მთვარეზე და ვარსკვლავებზე, ყაზარმის სუნში, შეშფოთებულ სიზმრების ქვემოთ, ჯარისკაცები ფიქრობენ პურზე“. „სად არის ქალი, რომ გამყოლოდეს იმ გზაზე, სადაც ვეღარ მივედი“.
თამაზ ბაძაღუამ ცოლად თანაკურსელი ნატო ჯალაღონია შეირთო. გოგონა შეეძინათ, თუთა.
„თუთა იყო ოქროსთმიანი, ისიც ცისფერთვალება, უნიჭიერესი, მოსიყვარულე. გაშლიდა ათივე თითს და ასე მიყვარხართ, მამიდებოო, მე და ჩემს დას გვეუბნებოდა“, - იხსენებს ლეილა ბაძაღუა.
კოლეგიაში თამაზ ბაძაღუასთან ერთად მუშაობდა ბათუ დანელიაც. ძალიან მეგობრული კაცი იყო, თუმცა მხიარული არ ეთქმოდაო, - ამბობს ის, - ღვინო უყვარდა და ქეიფიო.
„ჩვენ მას შევარქვით „დასხმა ძლიერი“. სუფრაზე როცა ვსვამდით ხოლმე, მაშინ უყვარდა თქმა, „დასხმა ძლიერი“ და ეს იყო მისი „კლიჩკა““.
ამ ლექსს კი „აღსარება ქრისტეს ჯვარცმასთან“ ჰქვია:
ჩემ სიცარიელეში, როგორც ვარდი,
შენი სურნელი, გამაბრუები, ვერ მოსწვდა სხეულს,
და მე აღმოვჩნდი მდინარის გზაზე,
დრო კი, როგორც ქვა, ჩემ გულში იდო
და დიადი კაკუნი მისი შიგნიდან მჭირდა.
მე მეშინია ჩემი სიფხიზლის,
არ მანებებს სიზმარს-თავის მოსატყუებლად,
მეშინია ჩემი სიფხიზლის-არაფრად ქცევის“. (თ.ბ.)
1987 წლის 5 ნოემბერს თამაზ ბაძაღუა და ბათუ დანელია თავიანთ ცოლ-შვილთან ერთად სენაკში მიდიოდნენ, ბათუ დანელიას მეუღლის, ნათელა ლაშქარავას, სახლში. შემდეგ გზა ბიჭვინთისკენ უნდა გაეგრძელებინათ, იქ ახალგაზრა მწერლების სიმპოზიუმი ტარდებოდა. თამაზის ცოლი, ნატო ჯალაღონია, სოხუმიდან იყო და იქაც ელოდნენ. მანქანა, დაახლოებით, ერთი წლის წინ გამოუყო მწერალთა კავშირმა თამაზს და ტარებაც ახალი ნასწავლი ჰქონდა. გზაზე დაუღამდათ, თან კოკისპირულად წვიმდა.
„ბათუ გვერდით ეჯდა. ბათუს მეუღლე და ნატო, ჩემი რძალი, უკან ისხდნენ და მამაკაცები - წინ. სამტრედიის გზაზე, ცენტრალურ გზას აცდენილები არიან და სოფლის გზაზე არიან შესულები. თავსხმა წვიმა იყო, ახალი შეღამებული. ხიდზე შემხვედრმა მანქანამ მოანათა და გადავიწიეთო, ბათუმ. ჩავარდა მანქანა. უმოაჯირო ხიდზე, სოფლის ბოგირს რომ ეძახიან... სადმე რიკოთზე ყოფილიყო, კიდევ რაღაცას იტყვის ადამიანი. წყალში დაიხრჩვნენ. გაკაწრულებიც არ იყვნენ, ვერ გამოვიდნენ კარებებჩაკეტილ მანქანიდან და წყალში დაიხრჩო ოთხი ადამიანი“.
„ხოლო სიკვდილის გაჩერებასთან შეგროვდა ხალხი -
სანოვაგით, ჩანთებით და გაზეთით ხელში.
რადგან თვალებმა მოითხოვეს სიტყვა „მიშველეთ“
და უკანასკნელი პოლიტიკური სკანდალის ამბებში სისხლმა გაჟონა“. (თ.ბ.)
თამაზი მხარზე ხელს დაგვადებდა და ამბობდა, ჩვენ სულ სხვანაირი დაძმობა გვაქვსო, - იხსენებს ლეილა ბაძაღუა.
„ახალგაზრდები ვიყავით. ასაკოვანები რომ ვყოფილიყავით, ალბათ, ვერაფრით გადავიტანდით. თამაზი მთარგმნელთა კოლეგიაში როცა მუშაობდა, მაშინ მობილურები არ იყო. რომ დავრეკავდით და გვეტყოდნენ, თამაზი არ არისო, გული გვისკდებოდა. არა, ქალბატონო, არ შეგეშინდეთო, - გვეტყოდნენ, - იყო თამაზი გუშინ და ჯანმრთელობას არ უჩიოდაო. ახლაც ვამბობთ მე და ჩემი და, სიზმარში რომ გვენახა ასეთი რამ, ალბათ, ჭკუიდან შევიშლებოდით და ეს რა გადავიტანეთო“.
თამაზ ბაძაღუა, მისი მეუღლე და შვილი ნახუნავოს სოფლის სასაფლაოზე არიან დაკრძალულები, მარტვილის მონასტერთან ახლოს. მათ საფლავებზე 22 იანვარს მეგობრები და ახლობლები დღემდე იკრიბებიან. „ჩემ შიგნით ორმო ამოვთხარე,- მითხრა გლახაკმა. ახლა იმ ორმოს ფსკერზე ვდგავარ და მთელი დღე ვცეკვავ გიჟივით. - ნუ დაესწრებით, მეგობრებო, ამ დღესასწაულს“ - ეს მორიგი ციტატაა თამაზ ბაძაღუას ლექსიდან. და კიდევ ერთი ციტატა, რომელსაც ბათუ დანელია კითხულობს:
ვერ ამობობღდი ბინდის ხაროდან,
ჩაგძახი, როგორც ჭერახდილ საფლავს,
ჩაგძახი, თუმცა ამაოდ ვბილწავ
სიტყვას, გულზე რომ გამხია კეცად,
და ზეცასავით იხსნება მიწა
და მიწასავით ღამდება ზეცა“.
Number of posts : 7134
Registration date : 09.11.08
Subject: Re: თამაზ ბაძაღუა    Fri Feb 08, 2019 9:18 pm
თამაზ ბაძაღუა - ღუზა ჩაუშვი, ანგელოზო
რეჟისორი - ბადრი მიქაშავიძე
ხმის რეჟისორი - რომეო ტერ-გრიგორიანი
მუსიკალური გამფორმებელი - ლალი სეთურიძე
რედაქტორი - შოვინა ქაცარავა
მონაწილეობენ: ზაზა ლებანიძე, მურმან ჯინორია, ლამზირა ჩხეიძე, ნინო მესხი, მანანა თევზაძე, დათო ბერაძე, გია ლეჟავა, ალექსანდრე იოსელიანი.
Subject: Re: თამაზ ბაძაღუა
Page 1 of 1
Permissions in this forum:
You cannot reply to topics in this forum
არმური Armuri :: მთქმელი და გამგონებელი (ავტორები და ტექსტები) :: პოეტების ქვეყანა
არმური Armuri :: მთქმელი და გამგონებელი (ავტორები და ტექსტები) :: პოეტების ქვეყანა
Jump to: Select a forum||--მართალს ვიტყვი, შევიქნები ტყუილისა მოამბე რად? (საცნობარო)|--მთქმელი და გამგონებელი (ავტორები და ტექსტები)|   |--პოეტების ქვეყანა|   |--მთხრობელთა და მოსათხრობთათვის|   |--ესეებისა და კრიტიკოსთათვის|   |--მთარგმანებელთა და თარგმანთათვის|   |--ლიტერატურა უსაზღვრებოდ|   |--ისტორიისათვის|   |--ბალღოო, აეს არი შენ სამშობლო...|   |--"ლიტერატურის თეორია" – სტუმრად რენე უელეკთან და ოსტინ უორენთან|   |--საკამათო|   |--ბობოისკარი|   |--მინიმალისტური პოეზია|   |--სიტყვითდუელები|   |--მწერლები - მწერლებზე|   |--შეუნდოთ ღმერთმა...|   |--ლიტერატურული კონკურსები|   |--აგორა|   |--სტუმრები და მასპინძლები (ერთნიც და მეორენიც ფეისბუკზე დაიკარგნენ)|   |--"ვერცხლის თასადამც მაქცია" - სტუმრად სანათასთან|   |--არაგვიანი – სტუმრად არაგვთან|   |--"ბრანდი-ბრუნდი" - სტუმრად მარიამ წიკლაურთან|   |--ამაოდ არც მთაწმინდაზე უსეირნიათ - სტუმრად გია არგანაშვილთან|   |--სადისკუსიო კლუბი - სტუმრად ნინი მელივასთან|   |--”ვაჟკაცობისას ამბობენ” და "უკვდავებისა წყაროო" - სტუმრად ვაჟიკა კაწალხეველთან|   |--კაცობრიობა დანა-ჩანგლით ითხრის სამარეს! - სტუმრად ვაჟა ხორნაულთან|   |--ნაფეხურები - სტუმრად ნინო დარბაისელთან|   |--”დარდების შემგროვებელთან” - სტუმრად გოდერძი ჩოხელის გამიხარდასთან|   |--საუბრები სიტყვის ხელოვნების შესახებ - სტუმრად ზევსის დაქალთან|   |--"მზე ხატავს სახლის ფერად რიკულებს..." - სტუმრად კესოსთან|   |--”მითოლოგია ჩემი სისუსტეა...” - სტუმრად ნინო ნეკერიშვილთან|   |--"ცისკარი" – სტუმრად ძველ მეგობართან|   |--ქართული ჟარგონის ლექსიკონი - სტუმრად ლევან ბრეგაძესთან|   |--მზერის გადანაცვლება (მხატვრობა, კინო, თეატრი, მუსიკა)|   |--მხატვრობა არმურზე: "ნიკალა და მარგარიტა"|   |--კინო არმურზე: კამერითაც ცხონდების კაცი|   |--თეატრი არმურზე: მელპომენე და თალია|   |--მუსიკა არმურზე: ხმა - სინათლეა...|   |--Georgian Authors in English|--Deutsche Übersetzung Georgischer Literatur
:: I forgot my password
Yesterday at 1:39 pm by Admin
Yesterday at 1:36 pm by Admin
» ქართული ხალხური პოეზია
Sat Sep 24, 2022 1:47 pm by Admin
Fri Sep 23, 2022 8:05 am by Admin
Fri Sep 23, 2022 7:58 am by Admin
Fri Sep 16, 2022 9:00 am by Admin
Sun Sep 11, 2022 11:39 am by Admin
Bookmark and share the address of არმური Armuri on your social bookmarking website
Free forum | Art, Culture and Leisures | Literature, Poetry | © phpBB | Free forum support | Contact | Report an abuse | Latest discussions