eo es eo en eo eo pt eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo es de es nl eo eo en en en ja en eo es eo lt eo eo eo eo de es eo eo eo eo eo sv ur eo eo eo eo es eo eo eo eo eo eo eo eo tr nl eo eo it eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo nl da ar en ru br uk ca mzn cy de en es et eu fa fi fr lt he hi id es is it ja ko it lt lv mr ms nl nb nb fr pl pt ru sd en sl sv ta tr fy ur vi zh zh zh eo eo eo eo eo eo eo eo eo
El Vikipedio, la libera enciklopedio
Jump to navigation Jump to search
Incenso (de la latina lingvo incensum, participo de incendere, ekbruligi) estas miksaĵo de rezinoj parfumaj kaj oleoj esencaj kiu ekbruligante disigas sian bonodoron. Estas ĝenerale metata en ujo al kiu oni balancas por oksiĝenigi kaj disigi la bonodoron. Ĝi oni uzas en liturgiaj cerimonioj de kristanaj eklezioj.
Ĝia ĉefa ingredienco estas rezino produzita de arbo nomata Boswellia sacra, de la familio de la burseracoj. L'arbo estus origina de Dofaro en la nuna sultanlando Omano. Tie, ĝi estas ankoraŭ kultivata kaj eksportata tra la haveno de Salaalah. Aliaj lokoj de produktado: Somalio,Jemeno kaj Barato (kie oni kultivas ĉefe la Boswellia serrata, kiu produktas olibanon).
Aliaj "incensoj"[redakti | redakti fonton]
Ankaŭ oni nomas "incenson" aliaj specoj de bonodoraj bruligaĵoj, faritaj de aliaj substancoj, sed ankaŭ uzataj dum religiaj cerimonioj aŭ kun mistika celo.
Hodiaŭ oni eĉ uzas incenson, ĉefe el Barato, eĉ sen religia sinteno, nur por ĝui ĝin.
Historio[redakti | redakti fonton]
Oni fumas substancojn kun religiaj celoj ekde pra-historio. Per la medio de la fumo la homoj serĉis rilatojn al la dioj, ĉar la homoj ja havas intencojn, serĉas gracon kaj favoron (Eliro 1,3-4; 4,3-5; 8,20-21). Sed en la Biblio ĉiu povas trovi ekzemplojn ne nur por tiaj sinceraj, sed ankaŭ por amuzaj situacioj, kie ni legas ekz. en la Sentencoj de Salomono (7,17) "mi preparis mian kuŝejon per mirho, aloo kaj cinamo", kaj el la Alta Kanto de Salomono (8,2) ni ekscias pri gustaĵoj la sekvan: "mi prezentus al vi aromizitan vinon kaj moston el miaj granatfruktoj".
La romaj pastroj uzis por ĉiu dio apartan incenson. La pastroj de la diversaj kultoj jam tre frue ekkonis, ke el ĉiuj sensekscitoj la odoro estas la plej efika: la riĉaĵoj de la temploj kaj la pompo de la pastroj ne tiom kaptas la kapojn de la mizeruloj kiel la bonodoro de la ceremonio. Per fuma nebulo la mesaĝo atingas ne nur la faldojn de la vestaĵoj, sed ankaŭ tiujn de la cerbo, kie kuŝas la subkonscio. Memkomprene la murmurado en mistika kaj kolore iluminata ĉirkaŭaĵo influas nin, sed la flarsento estas tamen pli sentema, pli sentiva por neraciaj impresoj.
La uzo de incenso de kristanoj devenas ambaŭ de judaj moroj kaj de romia moro.
bildigo en Köhler 1887
bastonoj de incenso, pakaĵitaj por aĉeta en budhana templo en Japanio
Vidu ankaŭ[redakti | redakti fonton]
Incenso en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Kategorio Incenso en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Eksteraj ligiloj[redakti | redakti fonton]
Informoj pri la paĝo
Citi ĉi tiun artikolon
Ĉi tiu paĝo estis lastafoje redaktita je 16:19, 1 mar. 2017.
La teksto disponeblas laŭ la permesilo Krea Komunaĵo Atribuite-Samkondiĉe 3.0 Neadaptita; eble aldonaj kondiĉoj aplikeblas. Vidu la uzkondiĉojn por detaloj.
Regularo pri respekto de la privateco