eo eo eo eo eo pt eo eo eo eo eo eo eo eo it eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo es sv fr de de fr fr fr sv en it it eo de de eo de eo eo en pl en pl nb ka nb ka en de en de en de oc oc eo eo eo pl eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo en eo eo lt eo eo eo eo de es eo eo eo eo eo sv ur eo eo eo eo es eo eo eo eo eo eo eo eo tr nl eo eo it eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo nl da ar arz sv bg bn br hbs_lat ca hbs_lat da de el en es et fa fi et fr de ja gu he hi tl hbs_lat it id ast is it ja jv ka ta ko it lt lv en be mr ms ne nl nb pl pnb pt ru bxr hbs_lat en sk sl hbs_lat sv ta te th ceb tr fy ur vi pl zh zh eo eo eo eo eo eo eo eo eo
El Vikipedio, la libera enciklopedio
La reĝo de trefoj, karto en anglatipaj kaj francatipaj ludkartoj.
1.1 Ludkartaj emblemoj ĉe Unikodo
3 Hispanatipaj kaj italatipaj ludkartoj
Ludkartoj estas kartoj por ludi kartludojn. Anglatipaj kaj franctipaj kompletoj de ludkartaroj konsistas el 52 kartoj dividitaj en kvar emblemoj de po 13 rangoj.
La rangoj estas: aso, duo, trio, kvaro, kvino, seso, sepo, oko, naŭo, deko, fanto, damo, reĝo. En iuj ludoj, aso povas rangi jen super reĝo, jen sub duo, depende de kio necesas por aranĝi la plej bonan manon. Mallongigoj estas A, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, X, F, D, R. En iuj lokoj, inkluzive de Vikipedio, deko reprezentiĝas cifere, 10.
En tradicia germana ludkartaro ne estas duo, trio, kvaro, kvino kaj seso, do entute estas 32 kartoj.
Iuj ludoj (ekzemple iuj versioj de pokero) uzas ĵokerojn, kiuj ne apertenas al iu emblemo kaj kutime povas reprezenti iun ajn deziratan emblemon kaj rangon. Ludkartaroj ofte enhavas du ĵokerojn krom la 52 ordinarajn kartojn.
Ekzemplo de angl- kaj franc-tipaj ludkartoj
Ludkartaj emblemoj ĉe Unikodo[redakti | redakti fonton]
Unikodo difinas ok tipojn por la emblemoj, de U+2660 ĝis U+2667 (deksesumaj kodoj) [1]:
Germanatipaj ludkartoj[redakti | redakti fonton]
Iliaj kvar simboloj estas montardevenaj kaj elvokas la kvar sezonoj; ili estas
koro (printempo, sezono de amo)
tintilo (somero, pro la gregomigrado deklivsupren)
vitofolio (aŭtuno, tempo de vitberrikolto), kaj
glano (vintro, pro paŝtado de porkoj)
Ili estas uzataj en Svisio, Aŭstrio, Hungario, Ĉeĥio, Slovakio kaj parto de Germanio.
Svistipaj ludkartoj[redakti | redakti fonton]
La svisaj ludkartoj estas varianto de la germanaj kartoj. La ludkartaro konsistas el 36 germantipaj kartoj, kies rangoj estas seso, sepo, oko, naŭo, flago, fanto, damo, reĝo kaj aso.
Tell-ludkartoj[redakti | redakti fonton]
La Tell-ludkartoj aŭ hungaraj ludkartoj estas ludkartoj, kiujn Peŝt-aj kartoproduktistoj komencis produkti ĉ. 1835 laŭ figuroj de dramo de Friedrich Schiller: Tell Vilmos.
La spegulbilda formo popularigis la ludkartojn kaj ĝi tute anstataŭis la antaŭulojn je dua duono de la 19-a jarcento. (antaŭis ĝin la Hungar- kaj Ŝopronbildo).
La Tell-ludkartoj estas uzata ĉefe en la postlandoj de Aŭstrio-Hungario, sed kelkaj alvenis en Okcidenta Eŭropo kaj Ameriko, eble kun la elmigrintoj.
La Tell-ludkartaro konsistas el 32 aŭ 36 kartoj kaj havas la samajn kolorojn kiel la kartoj de malnovaj germanaj kartoj.
Hispanatipaj kaj italatipaj ludkartoj[redakti | redakti fonton]
Ili estas la samaj ol tiuj de la praaj Tarokaj kartoj kaj simbolas la kvar fundamentaj roloj en praa Hindeŭropa socio (vidu la libroj de Pierre Dumezil) kaj la kvar ĉefkastoj hindaj:
la pokalo (simbolas la spiritan vivon, pro la pokalo de kristana eŭkaristio)
la glavo (simbolas la militistan vivon)
la denaroj (simbolas la komercan vivon, en hindio vajŝjaoj)
la bastonoj (simbolas la laboron kaj laboristan klason)
La tarokaj ludkartoj[redakti | redakti fonton]
La taroka kompleto de ludkartoj konsistas el 78 kartoj:
4 emblemoj (piko, kero, karoo, trefo) kaj 14 rangoj: Reĝo, (ludkarto)|Damo, Kavaliro, Fanto, 10, 9, 8, 7, 6, 5, 4, 3, 2, 1, (do sume 4×14 = 56 kartoj)
21 atutoj (la atuto unu nomiĝas la malgrando)
La senkulpigo (ankaŭ nomata la bufono aŭ la ĵokero)
La dudekunuo, la malgrando, kaj la senkulpigo estas la tri udleroj. La strategio sin organizas ĉirkaŭ ĉi tiuj tri kartoj, ĉar se oni havas la tri, oni bezonas ricevi nur 36 poentojn por venki, kun du, oni bezonas 41 poentojn, kun unu, 51 poentojn, kaj kun neniu udlero, 56.
La kartoj estas pli longaj ol ordinaraj kartoj (plej ofte 61×112 mm). La kartoj unue disdonataj al ĉiu ludanto nombras 18 (foje eĉ pli), do la longo faciligas la mantenon.
Vidu ankaŭ[redakti | redakti fonton]
Proverbo[redakti | redakti fonton]
Ekzistas plura proverboj pri karto en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof[2]:
„ La vivo staras sur la karto. ”
„ Blindulo kartojn ludi ne devas. ”
Referencoj[redakti | redakti fonton]
↑ (kiel por la aliaj tipoj, la koloro ne dependas de la kodo)
Eksteraj ligiloj[redakti | redakti fonton]
Muzeo de ludkartoj (multlingve).
Historio de ludkartoj (angle).
Ludkarto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Kategorio Ludkarto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Informoj pri la paĝo
Citi ĉi tiun artikolon
Ĉi tiu paĝo estis lastafoje redaktita je 14:04, 12 aŭg. 2016.
La teksto disponeblas laŭ la permesilo Krea Komunaĵo Atribuite-Samkondiĉe 3.0 Neadaptita; eble aldonaj kondiĉoj aplikeblas. Vidu la uzkondiĉojn por detaloj.
Regularo pri respekto de la privateco
Vidigo por porteblaj aparatoj