eo eo eo eo hbs_lat eo eo hbs_lat lt eo eo nl eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo es eo eo eo
Kiu estas Gijom’ Armide? | Dudu. Por la futuro
Mi verkis kaj registris plurinstrumentajn aranĝojn pere de sintezilo, sekvencilo, specimenilo, ĉiuj aparatoj, kiujn nuntempe anstataŭas komputiloj! Mia tiama modelo estis la greka muzikverkisto Vangelis. Mi deziris same kiel ri, verki sonĝigajn muzikojn per mikso de elektronikaj kaj akustikaj instrumentoj. Sed mi konfesu, ke mi estis tre mallerta pri plurinstrumenta muzikaranĝado kaj daŭre estas! Neniam ĉesis mia admiro al muzikistoj, kiuj fajne regas la muzikaranĝadon, solaj kun elektronikaj aparatoj! Laŭ mi, en Esperantujo, nia plej bona artisto, tiufake, sendube estas i. d. c..
Tiuepoke, mi tute ne interesiĝis pri kantado nek tekstverkado. Tio venis iom poste kun ŝato al franckantantaj artistoj kiaj Michel Berger, Michel Jonasz, William Sheller, Jacques Brel, Georges Brassens… Iom post iom, mi ekverkis tekstojn. La unua celo, tute ne estis verki mesaĝon aŭ rakonti ion ajn sed nur kunigi bonsonajn vortojn pri amo por havi kanteblan melodion iomete pli interesan ol nur « Lalala… »! Sed fakte, tio, kion mi tiam verkis estis malpli interesa ol «Lalala… »!!! Kaj okazis, ke mi renkontis alian muzikiston, kun kiu mi amikiĝis kaj laŭ kiu, kanzono estas teksto antaŭ ol muziko. Kia ŝoko por mi! «Kiel eblas havi tian misan koncepton?», mi unue pensis! Kun ri, mi iom post iom malkovris la gravecon kaj la belecon de teksto, kaj kiel la kongrueco inter teksto kaj muziko povas naski kvazaŭ kroman kreaĵon! Mi malkovris, ke oni ne povas verki kanzonon. Oni povas verki muzikon kaj tekston, kunigi ilin, kaj tiam la kanzono mem aperas (aŭ ne!), sendepende de onia volo kaj krea intenco. Tio estas la plej bela magio, kiun mi konas!
Tiuepoke, la hejma piano ne plu funkciis. Tio bonis, ĉar tiel mi elektronike muzikumis en mia ĉambro, sen ĝeni la aliulojn! Kaj okazis tio, ke kun tiu amiko, ni decidis kunverki spektaklon pri Jacques Brel kaj tion ni faris en kampara domo, kie troviĝis piano kaj neniu alia klavaro. Dum du monatoj, mi muzikumis per ĝi, kaj certe mi neniam estis pli kreema ol dum tiu mallonga periodo. Pli ol 20 kanzonoj aperis. Finverkinte ilin, mi revenis al miaj hejmaj elktronikaj aparatoj kaj simple ne plu povis ludi per ili! Mi urĝe bezonis pianon kaj aĉetis ĝin per mono pruntita de miaj patroj!! Mi tiam tute forlasis elektronikan muzikon kaj iĝis kantanta pianludanto.
Jarojn poste, mi same freneze decidis eklerni esperanton.
Tri jarojn poste mi partoprenis en miaj unuaj e-renkontiĝoj, t. e. IJK 2008 en Hungario kaj MIRo en Kroatio. Mi estis tro mallerta pri esperanto kaj tro timema por sukcesi amikiĝi kun homoj. Feliĉe, en ambaŭ kongresejoj troviĝis piano. Tio ebligis, ke mi parolas lingvon, per kiu mi kapablas logi amikojn!! Tiuj diris al mi: «Verku esperantajn kanzonojn!» Mi ride respondis: «Mi eĉ ne estoj kapablo parlar esperanto!»
Unu jaron poste mi estis verkinta kelkajn kanzonojn en mallerta esperanto kaj faris mian unuan koncerton, invitita de miaj amikoj, organizintoj de FESTO 2009. Tio estis la komenco de serio de koncertoj, verkado de ĝis nun 16 kanzonoj en esperanto kaj adapto de plej parte francaj kanzonoj al esperanto.
Dum la renkontiĝo JES 2010-11, mi kantis la unuan fojon koncerte «La fabelan rakonton pri milda Dudu kaj la malafabla reĝo de Braĝujo». Mi rekantis ĝin kadre de aliaj kongresoj, inter kiuj la junulara UK 2011, en Kopenhago, invitita de Kimo kaj miaj amikoj de la Perdita Generacio. Tie, Anna Striganova ĝin aŭdis kaj ekdeziris krei ion videcan el tiu aŭdaĵo!
"Ĉu ne estas merita morti por ĝi, por tiu ĉi sorĉa kanto?
Sed tiu, kiu mortus por ĝi, mortus jam ne por ĝi, sed por la nova,
por la vivanta en lia koro nova vorto de la amo.
Por la futuro" (T.Mann)
Kreis retpaĝon kaj pentraĵojn: Anna Striganova