pt pt es en en en eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo tr en en eo en eo eo eo eo en hbs_lat zh lt eo eo eo eo eo eo eo en eo eo eo eo it eo eo eo eo eo eo eo eo de eo eo eo eo eo eo eo eo en eo eo eo eo eo eo eo eo eo en io en eo eo eo eo eo eo en hbs_lat en eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo en hbs_lat en eo eo es eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo en eo eo en hbs_lat en eo en hbs_lat en eo en hbs_lat en es eo eo eo eo eo eo eo eo eo en hbs_lat en es eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo en nl eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo tr eo en hbs_lat en eo eo en eo en eo en eo en eo en eo en eo en eo tr en eo en eo en eo en eo en eo en en ceb eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo en en en eo eo en en en en eo eo pt eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo es de en eo eo pt en en eo en en cs cs da en da cs en en cs da en en en de cs da en da cs en en cs cs en en en cs cs da en da cs en en cs cs en en en de cs da en da cs en en cs cs en en en cs cs da en da en en en cs cs en en en cs cs da en da cs en en cs cs en en en cs cs da en da cs en en cs da en en en cs cs da en da en en en cs da en en en cs cs da en da cs en en cs da en en en cs cs da en da da en en cs cs en de cs en en da en en en cs da da cs en en cs en en en cs en cs cs cs cs eo en eo es eo eo de eo en eo eo fr eo eo eo eo it eo eo en eo eo eo it eo eo eo en nds en en eo eo en en en eo en
Blogo de Razen Manandhar, el Katmando, Nepalo
Showing posts with label EKKo. Show all posts
Serio de santendaro en Katmando finiĝis
La serio de santendaro kiu okazis en kvin diversaj vilaĝoj ĉirkaŭ Katmando finiĝis hodiaŭ, la 29an de aprilo, 2010. La programo finiĝis post fonidiĝo de Buddha's Light International Associaton - Young Adult Division (BLIA-YAD) ĉe Pranidhipurna Mahavihar, Balambu.
Parolande dum la finprogramo, honorinda Bonzo Hui Xian, la ĉefo de Fo Guang Shan Delhi Buddhist Centre, diris ke la organizintoj estas tre feliĉa havi la ŝancon veni en Nepalo por servi la popolon je nomo de la Budho. "Estis nepre tre interesa sperto," li diris.
Li ankaŭ gratulis al la membroj de la nova BLIA-YAD Katmando-branĉo.
Honorinda Sukha Bhante de Pranidhipurna Mahavihar diris ke la kuracisto-teamo faris laŭdindan laboron en Nepalo, servante al popolon kiuj suferadis je diversaj malsanoj de jaroj.
Anil Ratna Tuladhar, la prezidanto de Esperanto-Klubo de Katmando, diris ke la klubo-membroj estas feliĉaj havi la ŝancon esti parto de tiu santendaro kun nobla kialo.
Honorinda Rupshila Guruma dankis al la organizantoj, kuracisto-teamo kaj la voluntuloj kiuj sukcesigis la progrmon.
Honorinda Hui Xian disdonis memoraĵojn al la novaj membroj de BLIA-YAD kaj disdonis aplaŭdo-leterojn al voluntuloj kaj aliaj kontribuantoj. Je la fino okazis kultura programo, kiuj ĉefe depiktis la tradiciajn budhismajn dancojn de Katmando.
Serio de santendaroj en Balambu, Sitapaila, Khokna, Thecho and Tokha okazis de 22an ĝis 29an de april. La tendaroj kuracis malsanuloj de dentaj, virinaj, ostaj infanaj kaj ĝeneralaj sanproglemoj.
La tendaroj okazis ĉePranidhipurna Mahavihar de Balambu la 22an, April kaj 24 April; ĉeKarma Lekshy Ling Institute of Sitapaila la 23 April, ĉeJitapur Gandhakuti Vihar de Khokna la 25 April, ĉeWeluwanaram Vihar de Thecho la 26 April kaj ĉeBuddhabhoomi Mahavihar de Tokha la 27 April. Proksimume, 500 malsanuloj de 5 ĝis96 jaraj, el ĉirkaŭaj vilaĝoj profitiĝis per la tendaroj. Ĉiuj vilaĝoj situas ĉirkaŭ 7 aŭ12 kilometroj for de la urbocentro kaj loĝas tie ĉefe la Nevaroj.
La kvintaga santendaro komenciĝis la ĉe Pranidhipurna Mahavihar, Balambu per religiaj ceremonio la 22a de aprilo. kaj Community Health Centre, ĉe la Mahavihar, ankaŭ estis inaŭgurita dum la sama okazo.
La tendaroj estis organizitaj de Pranidhipurna Mahavihar; Taiwan Health Corps, FGS Educational and Cultural Centre, Delhi, India; BLIA-YAD, Delhi, India kun subtenoj de Manamohan Memorial Institute of Health Sciences. La programo estis loke organizita de Esperanto-Klubo de Katmando (EKKo).
22 membra teamo de Tajvanaj, Ĉinaj kaj Malajziaj kuracistoj, flegistinoj kaj famacistoj kunekun ĵurnalistoj alvenis en Katmando la 21an de aprilo.
[noto: ĉiuj raportistoj kaj blogantoj rajtas uzi tiun ĉi informoj por si]
Labels: budhismo, EKKo, Esperanto, Katmando, santendaro, socia laboro
Jacob venis al EKKo-kunvenejo hieraux por kuragxigi la komencantoj. Li bone klarigis ke praktikado de Esperanto helpos homojn pli flue komuniki. Li ankaux diris ke estus bonege se ni povos arangix vojagxon al Danio dum la UK venontjare.
La prezidanto de EKKo Anilo klarigis ke EKKo planas okazigi 16 santendarojn en Aprilo, en kvar vilagxoj cxirkaux Katmando.
Jacob estas tiu vigla viro el Danio kiu multe laboris por eldoni Nepali-Espernto Vortaro.
Estis mia longa revo viziti la sudan Baraton. Ĉar mi scias ke tio ne estas la “Barato” kiun ni konas aŭ kiun la Hindi-parolanta registaro aŭ kino prezentas al ni. Veni tempo kiam diris al mi Navindra, ka kasisto de Esperanto-Klubo de Katmando ke li devis viziti al Chennai por surakcigi sin. Do, tio estis bona sanĉo por mi akompani lin kaj ĝui la vojaĝon. Malgraŭ mia famila afero, mi tuj iĝis parto de la teamo. Ankaŭ estis Anil, Jhalak Mama, la oklno de Navindro kaj ankaŭ Gurung Mama, la amiko de Jhalak Mama.
17 merkrede: Matene komencis veturado el Sundhara en buseto. Manĝis matene kaj tagmanĝis en solecaj restoracioj laŭ la soŝeo. Maoistoj petis monon ie ajn al busoj. Policanoj ankaŭ staris apude sed ili ne malpermesis. Atingis al Sunauli, la bordo inter Nepalo kaj Barato, je 3.30 posttagmeze. Post mallonga serĉado de buso, ni trovis ĝin kaj ekveturis. La ŝoforo tre rapide verutigis ĝin laŭ la verdaj kamparoj. Vespere atingis al Gorakhpur, konata urbeto por uzi trajnon al diversaj lokoj de norda Barato. Estis varmege, sed estis nur la komenco de la rakonto.
Templo de Gorakhapur staris apude. La marbura templo esis bela kaj pura; kaj ankaŭ homoj tre dece preĝis al la Sanktulo Gorakhnath, kies idolo estis ene. Ne troviĝis almozpetantoj kaj malpuraĵoj. Interese, oni traktis Matsyendranath kiel desciplo de Gorakhnath. Tie ĉi oni kredas male.
Post veturo en trirada taksieto (kun kvin prsonoj kaj sep pakaĵoj), ni iris en la pli ol 100jaraĝa stacidomo de Gorakhpur kaj vidis ke centoj da homoj atendis la trajnon, dormante sur ŝtonpavita planko. Tio estas normal por ili. Ni manĝis rizon ĉe bazaro kie gaja nepalano servis. Estis multaj nepalanoj tiel laborantaj en tiu urbeto. Fakte estas granda kaj malpura urbeto – malpuraj stratoj, tro da bruo, ne taksebla prezo de varoj. Ni trovis puran ĉambron en stacidomo kaj pasigis nonkton tie. Estis sufiĉe malvarma por ni. Navindra havis SIM carto de telefono kaj mi kontaktis hejmen.
18 ĵaude: Matene ni trovis la trajnon. Mirinda kaj amuza sperto estis tio por mia vivo. Granda, malnova, forta kaj malpura lokomotivo estis. Mi memoris kantojn de “Kajto”. Estis mallume kaj poste venis la lumo. Estis mallarĝaj litoj por dormi. Nenion por fari. Estis same kiel malliberajo movanta. Iom babilis pri diversaj aferoj kaj pose enuis. Do, mi kuŝis sur la liteto. Trajno estas bonega por trarigardi la vilaĝojn laŭ la fervojoj. Certe, ĝi ne povas doni la tutan impreson de la urbetoj kiujn ni trapasas sed oni povas almenaŭ vidi kelkajn angulojn. Estis plejparte malpuraj domoj kaj malriĉaj homoj. Ĝis horoj ni trapasis ebenaĵojn – ne nio plu interesis min. Vesperiĝis kaj ni manĝis kion ni kunportis. Fakte oni vendas manĝaĵojn en la trajno kaj oni eĉ ne povas resisti la vokadojn de la vendistoj. Nokte estis ege malvarma. Danke ke mi kunportis dormosakon kaj pli malpli bone dormis en la treamanta trajno-lito.
19 Vendrede: De mantene trarigardis la fenestron kaj vidis la saman pejzaĵon : arbojn, plantojn, sennuban ĉielon, fikantajn homojn, malpurajn lagetonj kaj montetojn de rubaĵoj. Raghawapuram, Potakapalli kaj aliaj estis kelkaj urbo-nomoj kiujn mi memoris. Rokaj montoj estis belaj post ebenaĵo. Ni atingis al Vijayawada vespere.
Atingis al Chennai (Madras) ĉirkaŭ noktomeze. Estis nekredeble varme en nokto. Centoj da surstrate dormantaj homoj ŝokis min. Estis granda kja historia stacidomo, sed la dormantuloj estas la hodiaŭa vero de Chennai. Mi deziris ke mia urbo ne ne tiom grandiĝu. Aŭto (trirada taksieto) portis nin al Geethalayam Lodge proksime. Tre varme kaj moskvitoj havis bonan vespermanĝon de ni montanoj.
20 sabate. Ĵurnalvendejo apuda nur vendas ĵurnalon en la loka Tamil lingvo. Afiŝoj, ankaŭ troviĝis nur en la loka lingvo. Tio tiris mian intereson. La urbanoj tute ne kredas ke ili bezonas aliajn lingvojn por viviteni. Ili tute ne parolas la Hindian lingvon kaj anstataŭ balbutas per la angla se vi demandas al ili ion. Almenaŭ laŭ lingve, ĝi ne apartenas al la granda lando de Barato (ĉar ni havis impreson ke ĉiuj parolas la registaran lingvon, same kiel en Nepalo, la registaro devigas nin parole la lingvon de la eksreĝo). Ili havas kutimon pendi maskon de Diablo super la pordo, eble por eviti malbonajn fortojn. Jen komencas la problemo de manĝo. Ni ne kutimas manĝi aĵojn de suda Barato. Kaj tie troviĝas nur tio. Ni iel manĝis “pongalon” en Annapurna Café. Estis ne malbongusta kvankam ĝi estis tre pipra. Same kiel en Katmando, troviĝas multaj surstrartaj templetoj. Preĝistoj petas monon al pilgrimoj. Simile estis interesa ke homoj faras belajn “mandalojn” antaŭ pordoj per eble faruno.
Temploj estas belaj. Belaj realaj skulptoj de gedioj, same kiel lokanoj, iom granda ventro kja rondaj okuloj sidas aŭ staras sur la tegmentoj de la temploj.
De longa tempo mi volis renkonti geesperantistojn dum mia vojaĝo; tio estas natura. Mi skribis al A Giridhar RAO kaj AS Venkatesh Reddy kaj Ranganayakulu antaŭ ol mia vojaĝo por ke mi aranĝu mian vojaĝon tiel ke ankaŭ mi povos renkonti ilin survoje. Ne venis respond tamen. En Chennai, mi trovis ke Ranga mendis ĉambrojn por ni en iu loĝejo. Sed dum la vojaĝo, mi ne povis sekvi ilin kaj revenis hejmen sen ia ajn sperto de Barata Esperanto.
Poste ni aranĝis lokon en malplimulte kosta loĝejo Santhi Bhawanam. Tio estis nur por baratanoj kaj ni devis viziti al policejo por ricevi permesilon.
Tagmeze ni ekis al Tirupati templo per bela buso. Estis la 6.30 kiam ni atingis al la templo. Estas konata templo kiel riĉa kie la pligrimoj donacas multege damonon. Cetere, estas tia sistemo ke tiu kiu pagas multe estas pli bone servata. Ĉu religia komerco? Estis kutimo tie viziti al la templo razigite haron. Amaso da homoj estis en vicoj por raziĝi. Estis senpaga sed mi devis pagi al la barbaristo. Dromantaj sur stratoj estis kutima ankaŭ tie. Aro de vendejoj atendas pilgrimojn. Ni pagis Rs 300 kaj devis atendi ĝis 3.30 horoj en vicoj laŭ tre amasoplena vojo por iri en la templo. Aĉetis kelkajn memoraĵojn kaj serĉis buson sed ĝin ni ne povis trovi. Do, unue ni veturis ĝis Tirupati kaj poste per alia buso, al Chennai. Estis 4a mantene de dimaĉo kiam ni atingis tie.
21 Dimanĉe: Matene ripozis ĉar ni ĉiuj estis lacaj post 4taga vojaĝo. Posttagmeze iris al la marbordo. Estis homamaso kaj ankaŭ la sablaro estis malpura sed nature, estis belega por ni montanoj. Crte ni ĝuis la maron, panoramon, homojn malsekajn kaj vicojn de memoraĵo-vendejoj. Eble estos interese por eŭropanoj ke tie ne estis kutimo iri al la marbordo kun malgrandaj vestaĝoj. Ni vidis nur homojn en ĉemizoj kaj pantalonoj, kaj virinojn en sarioj aŭ longa pantalonoj. Kelkaj virinoj estis en burkaoj. Ni estis ĝuanta la maron kaj ni subite vidis ke iu knabo malaperis kaj tute ne revenis. La spektantoj nur kris sed neniu el la amaso naĝis en la maro por savi lin. Neniu estis en la bordo por helpi al dronantaj homoj. Ni aĉetis kokojn ktp kiel memoraĵoj kaj donacoj por parencoj. Konkoj estas por mi arto, nature kaj ankaŭ religio. Estis longega bazaro. Estis malfacile reveni. Eĉ lokanoj ne scias ekzakte pri buso-sistemo, eble tio estas la rezulto de metropolisiĝo de Chennai.
22 lunde: Mi promenis kun Anil ĉirkaŭe en mateno. Trovis nomon de Npaiyer ĝargeno en la turisma libro kaj serĉadis pri tio sed ne povis trovi. Homoj ne havas eĉ ĝeneralajn informojn pri la urbo. Lingvo estas la grandega problem por vizitantoj : homoj simple ne parolas Hindi kaj malmulte da homoj komprenas la anglan, ekzemple. Sendomuloj prenas lokon ĉirkaŭ la ĉefaj stratoj kaj vivas mizere. Eble ni nepalanoj lernis tiun arton el ili.
Je la 9a iris la Shankar Netralaya, la malsanulejo pri okuloj, kie Navindro kaj lia onklo estis kuracotaj. Ne venis vico de nia amiko. Devis atendi ilin dum 4 horoj. Nature mi estis enua kaj sole promeis ĉirkaŭe. Troviĝis strato kun luksaj eŭropaj vestaĵoj ktp. Ankaŭ venis riĉuloj tie en BMW veturiloj. Jam bone riĉa urbo sed egale multe troviĝas malriĉaj homoj. Dormi kaj pisi surstrate estas preskaŭ normala. Tre bedaŭrinde ke estis malfacila por Navindra kuraciĝi. Post kuracado, ni revenis al la loĝejo.
Ni poste promenis kaj reiris al la hotelo. Plaĉis al ni, homoj manĝas pan-kukon de rizo, en Katmando tio nomiĝas “chatamari”. Ni poste promenis ĉirkaŭ belajn vendejojn de ledaĵoj.
23 Merkrede: Anil kaj Jhalak vizitis al la malsanulejo. Navindra iris al lia bopatro. Mi kaj Gurung vizitis al la marbordo. Kelkaj homoj tie povas skribi nomojn de homoj sur rizgrajno. Ni mendis kelkajn rizojn kaj Ni ordonis ŝlosilringojn. Volis aĉeti konkegon sed aĉetis ŝtonon. Mi iris en la maro. Ĝuis. Malpura akvo. Ĝuis.
Posttagmeze iris ni ĉiuj al Mercury Nursing Home. Mi enuis kaj promenis ĉirkaŭe. Post la 8a, mi kaj Anil vizitis la la marbordo denove kaj ĉetumis iomete. Ni iris serĉante tiel nomata Isaac Road, pri kiu Navindra multe parolis sed ni ne povis trovi ĝin.
Mi kredas ke Chennai estas bone organizita urbo, sed troviĝas ankaŭ friponoj tie. Reveninte, antaŭ la King’s Park resturacio, iu drinkemulo senkazŭe batis min; mia okulvitro estis preskaŭ rompita. Estis senutila batali kontraŭ lin kaj mi eskapis.
24 merkrede : Matene, mi Anil kaj Gurun veturis al Pondicherry je la 9a. Etis ĉirkaŭ 4 hora veturado kaj oni posutlis Rs 55.Estis tre freŝa aero kaj bela etoso, ne videblis malbelajn imagojn de la granda urbo tie kaj do ni ĝuis la solecon. Estis bela templo de Ganesha kie staris ankaŭ elefanto. Venis Ardhendru Bishwas, la bonkora amiko de Anilo. Fakte, li iam vizitis al Nepalo kaj Anilo multe helpis lin. Kaj do, li nun volis regali nin. Li jam arangix nian manĝadon kaj loĝadon. Tre ĝoje, li mendis ĉambron en luksa hotelo “L’ heritage Podindicherien” . Li ankaŭ aranĝis turisma veturado al Auroville. Intertempe aĉetis teran lampon.
Aŭroville estis interesa sanktejo. Preter baroj de religio, nacio, lingvo kaj aliaj, oni konstrius templon de patrino, kie oni povis mediti. 10 minuta filmo klarigis al ni la filozofion. Estis la ideo de iu francino kiu loĝis tie kaj kune kun loka sanktulo Aurobindo, ili aranĝis tiun templon. Miloj da homoj de diversaj landoj vizitas tien. Kaj, pli ol 150 da nepalanoj laboras. Unu estis Amar Singh Shrestha el Dailekha. Reveninte ni vizitis al templo de Hanuman survoje.
Poste, ni vizitis al la “ashramo” de la sanktulo kaj patrino. Iris al marbordo. Oni dire 500 milionoj da rupioj venas kiel donacoj el diversaj landoj.
Vespere, Biswas atendis nin por preni nin al foiro de artaĵoj el la tuta lando. Mi aĉetis rokpoton el Manipur. Ĝojas ke li tiom multe helpis nin.
Mi iomete preomenis en la urbeto. Interese ke kelkaj vendeoj ne permesas klientojn kun ŝuoj! Oni lasas ŝuojn por iri en vendejoj.
Nokte, ni iomete drinkis en la hotelĉambro. Venis inform de Navindro ke kuracado daŭros. Ni ne povis decidi ĉu restos aŭ frue reiros al Katmando.
25 ĵaŭde: Revenis de Pondicherry je la 7a kaj tingis al Chennai la 12.00an. Anilo havis informon de lia oficejo ke lia laboro trafis problemon. Ni diris al Navindra kaj oknlo ke ni ne restos longe. Ni devis aranĝi bileton por reveturo al Nepalo. Vepere iris serĉante Isaac Road. Tio estis fakte tre amasoplena, brua kaj malluma kvartalo, same kiel malnova parto de Katmando. Nokte, je la 11.20 ni veturis al Bangluro.
Mi tiom multe volis lerni pri kulturo de Tamilnadu. Cetere mi volis lerni pri “Hiĝroj”. Ili estis tiuj mem-faritaj virinoj. Tiuj viroj kiuj volis esti virinoj, vestas sin kiel virinoj kaj vivas en sia komunumo. Ili ne devige sanĝas sian seksorganon tamen. Ili havas sian kulturon tie. Ankaŭ troviĝas templo de Iravano (ĉu ĝuste?) kie la Hiĝrinoj preĝas. En iu monato okazas festival tie. Dum tiu festival, oni starigas grandan idolon de tiu dio kaj poste okazas episode de lia sinmortigo. Hiĝroj kredas ke ili estas edzinoj de tiu dio. Kaj, post tio, ili ploras je mortiĝo de iliaj edzo.
26 Vendrede: Ni atingis la Bangloro matene. Estis iom malpli varma ol Chennai.Oni parolas Kannada lingvo kaj ankaŭ ne parolas la Hindi lingvon tie. Egale malpura bushaltejo.
Venis Achyuta Limbu, frantino de amikino de Anilo, kiu studis tie. Ŝi estis preta helpi nin. Ni aranĝis bileton al Puttaparty kaj petis al ŝi preni niajn pakaĵojn al hejmo de ŝia amiko Niraj. Ni iomete promenis ĉirkaŭ la urbo. Kolektis informon pri urba turismo, trinkis kokoso-akvon – tio estas la ĝojo de vojaĝo en tropika lando.
Je la 12.20a, ni veturis al Puttaparty. Tio estas la loko kie vivas Sri Sai Baba. Estis mia longa revo viziti lin ankaŭ. Li estas sanktulo, kiun homoj adoras kiel avataro de Hinda dio. Li jam starigis malsanulejo por liaj descipiploj. Ankaŭ veturis nepala familio el Darjeeling por kuracado. Tre bela vojo estis tra dezerta regiono. Atinginte al la sanktejo je la 4a, ni nue ni aranĝis bileton por morgaŭa reveno. Ni lasis sakojn en iu ĉambro kaj iris al la templo. Oni ne rajtis iri tien en ŝortoj kaj ni devis vesti sin per pantalonoj. Ĉiu tage venas ĉirkaŭ 20,000 aŭ 50,000 da pligrimoj el Barato kaj aliaj landoj. Post 1.30 horoj de atendado. Sri Saibaba alvenis kaj pilgrimoj estis kontentaj. Li pace regardis la dramon, prezentitan de lokaj kulturgrupoj. Ni poste promenis kaj aĉetumis memoraĵojn. Estis centoj da memoraĵo-vendejoj. Ankaŭ troviĝas Nepali dokan, malfermita de nepali-paronaltoj el Darjeeling. Vendejoj fermiĝis frure kaj ni ne povis eĉ vespermanĝi. Ni devis satigi nin nur per bananoj.
27 sabate: Matene Gurung Mama hazarde rakontis pri lia bofilo kiu estis iam ege monespezema kaj ne laborema. Li poste vojaĝis al Hongkongo kaj eklaboris. Kaj nun li estas dekora desciplo de Saibaba kaj vizitis al la sanktejo el Hongkongo. Hazarde, post 30 minutoj, ni vidis la saman viron.
Ni alvenis al Bangoloro je la 2.30 posttagmeze. Nek ni iris al urbaj vizitindaĵoj nek ĉeestos al la templo de Saibaba en Whitefield.
Kun helpo de Achyuta, ni iris la hejmo de Niraj. Estis malgranda kaj do deziris loĝi en alia hotelo sed li petis ke ni aranĝu tranokton ĉe li. Ni cixuj poste vizitis al Commerce Road, la strato de modernaj vestaĵoj ktp. Poste ni iris al MG road, alia strato de moderna vivo. Estis tre bela kaj nekredeble moderna. Ni vidis ke knabinoj iom pli mode vestas sin (sed ne tiom kiom estsa knabinoj en Katmando). La tumult, brilaj vendejoj kaj trapasantaj gejunuloj memorigis min pri Rappongi de Tokio.
Je noktomezo, ni kunmanĝis nepalstile kaj babilis pri dieversaj aferoj. Tre ofte nia babilado temis pri Nepalo. Ni ankaŭ parolis pri Esperanto.
28 dimanĉe: Estis la lasta tago de nia vojaĝo. Ni preparis por reiro. Restis tiom multe da loko por vidi en tiu region sed samtempe mi sopiris hejmon. Ni tiel decidis ke Anil, Gurung Mama kaj mi veturos al Nepalo, kaj Navindro kaj Jhalak Mama veturos al Chennai. Je la 6.30 Anil, Gurung Mama kaj mi iris al trajstacio. Post du horoj alvenis trajno. La trajno ekis je la 9.20. Taykal, Bangarpet, Kasamudra, Jolarpattai, Ongole, Jabalpur.
Post tri tagoj, la 3an de marto mi alvenis al Katmando.
Posted by Razeno at 09:25 3 comments:
Labels: Barato, EKKo, vojagxo
Ne okazis estrara kunveno hodiaŭ ĉe NEspA. Mi estis ĉe la programo de Anil ( estis jara inaŭguro de lia kooperativa oficejo) ni ĉiuj EKkanoj estis invititaj. Kaj mi poste iris al la NEspA Oficejo en Thamel. Mi volis esti ĉe la estrara kunveno almenaŭ unu foje. Mi kunportis organon de EKKo "Katmando"n kaj ŝlosilringon de EKKo por ili kiel miaj donacoj.
Mi vidis ke Bhrat kaj Parashar estis atendantaj ĉe la oficejo de turisma agentio malsupre. Bharat diris ke li ne havis ŝlosilon do neniu povis iri en la ĉambro. Li ankaŭ bedaŭris ke ne povis okazi la estrara kuveno. Almenaŭ du el 11 estraranoj venis.
Vespere mi telefonis al Poshraj kaj li diris ke li estis en Pokhara kun al francaj gastoj. Oh. Kaj, ili poste vojaĝos al Barato kaj ree al iliaj lando. Tre bedaŭrinde, mi ne povos renkonti ilin.
Moragaŭ estos la Amo-Tago, tiel nomata Tago de Sankta Valentino. Mi deziras al ĉiuj feliĉn, sanan kaj amo-plenan Amo-Tagon! Mi bedaŭras ke mi ne povis deamandi al Poshraj pri lia plano pri liaj gegastoj.
Krome, mi volas anonci ke tiuj cxiuj kiuj volas ricevi PDF version de EKKo-organo "Katmando", bonvolu musklaki http://ur.lc/gvo . Estoas tre facila kaj ankaux rapida. Mi atendas viajn reagojn.
Posted by Razeno at 20:42 1 comment:
NEspA kaj NEL estas kontentaj pri EKKo
Mi estis feliĉa ke mi estis ĉe NEspA kunveno heieraŭ (2010-01-23). Mi eble iris tien post unu monato. Mi tiom multe okupiĝis prk EKKaj aferoj.
Laŭ mia opinio, hieraŭ devis esti estrara kunveno de NEspA ĉar verŝajne ne okazis tio dum lasta sabato ĉar la prezidanto kaj ĝenerala sekretario ne estis en Katmando tiam.
Kiam mi antingis al NEspA Oficejo, mi vidis kvar amikojn: Philim, Hareram kaj liaj du lernontojn. Poste venis Navin Subedi, Poshraj kaj Narendra. Ni iomete babilis pri politico kpt kaj venis Bharat eble je la 1.00. Mi do ĝois. Fakte mi ĉeestis en la kunveno car mi aŭdis ke Bharat forte kritikis fondiĝon de EKKo kaj eĉ malpermesis NEspAnojn pri partopreno en la EKKo-Kunveno dum lasta sabato. Mi poste renkontis al Navin Lal.
Tion mi ne povis kompreni. Bharat mem estas sekretario de "Nepala Esperanto-Lernejo" (NEL) kaj li opinias ke oni ne rajtas malfermi alian E-klubon (krom li mem). Simile, Subas, kiu venis al EKKo-Kunveno kaj forte kritikis kontraŭ la klubo fakte estas la prezidanto de NEL! Laŭ informo dissendita de Bharat, NEL estas sendependa organizo sed kunlaboros kun NEspA/ NEJO/KAEM/
UEA/TEJO/ILEI kaj aliaj internaciaj organizoj laŭeble. Eĉ S-ro Hori Jasuo estas konsilanto de NEL. Do?
Bone, Bharat venis kaj krokodilado daŭris dum duonhoro. Sed li tute ne demandis al mi ion ajn pri la EKKo kaj ĝia kunveno. Tio signifas ke nun li estas kontenta pri la fongiĝo de EKKo kaj certa ke ĝia fondiĝo neniel malheplas al la asocio.
Jes ĵaŭde mi telefonis al Bharat kaj iomete babilis. Eĉ tiam li ne diris ion ajn kontraŭ EKKo. Eble tiuj mensogis kiuj diris al mi ke Bharat estas malkontenta.
Estas tia kutimo ke neniu en Nepalo rajtas fari ion ajn kontraŭ lia konsento. Oni eĉ ne rajtas esti prezidanto de NEspA se li ne konsentas. Tiel okazis al mi kiam mi venis je balotado por la pozicio de NEspA prezidanto en novembro 2006.
Nun mi multe esperas ke EKKo kaj NEapA kunlaboros kaj disvastigos la movadon en Nepalo. Ni esperu ke tio estas la fino de la problemo de NEspA kaj oni ĉiujn gesamideanojn akceptos en estoteco kun malferma koro.
Posted by Razeno at 17:29 3 comments:
Estis nia granda revo okazigi kunvenon por la tuta aro de geesperantistoj de Nepalo. Ekde fondiĝo de Esperanto-Klubo de Katmando (EKKo), ni revis pri tio. Ni volis vidi kiom granda estas nia verda societo en Katmando. Ni volis sidigi tiujn kiuj lernis Esperanton de Tibor Sikelj (antaŭ 50 jaroj) kaj tiuj kiuj lernis ĝin nur antaŭ kvar monatoj ĉe la sama tablo.
Unue ni kolektis monon, el niaj propraj poŝoj; ni ne volis peti donacojn al eksterklubanoj por tio. Unue ni kalkulis pri la estontaj gastoj. Ni havis nomojn kaj retadresojn aŭ telefonnumerojn de ĉirkaŭ 60 homoj kaj ni esperis ke ni povos kolekti almenaŭ 50 homojn. Bonege. Estis sezono de geediziĝceremonio kaj do estis malfacila trovi lokon. Finfine ni trovis kunvenejon kiu nomiĝas "Green Party Palace", ĉe Jamal, je la centro de Katmando. Estis luksa kaj do multe kosta, laŭ nia nivelo. Teman plaĉis al ni ĉar ĝi portins la verdan nomon.
Unue ni intencis regali niajn per tagmanĝo kaj poste ni decidis ke ni nur donos al ili teon kaj kukaĵojn ĉifoje. Jen, ni printigis unu grandan afiŝon por pendi tra la strato kaj du grandajn afiŝojn por meti en la kunveno-halo. Kaj ni ankaŭ printigis 100 invitkartojn. Ni iomete volis oficialigi la eventon. Tio ne estis kutima en nepala estoso kie oni devas partopreni eĉ en naciaj kongresoj de NEspA laŭ mallongaj retmesaĝoj senditaj nur antaŭ tri tagoj de la evento. Ni skribis nomojn de pli ol 50 homoj kaj komencis disdoni ilin.
Unue, ni planis viziti al la NEspA Oficejo kaj peti nomliston kaj adreson de NEspAnoj. Estis planita viziti tien la sabaton antaŭan kaj vizitonte ni sciis ke tio ne eblos ĉar dum tiu tago, okazos edziniĝfesto de Miranda kaj ĉiuj NEspAnoj anstataŭe iris al la templo. Ni donis invitkartojn al kelkaj ĉe la templo. Mi finfine trovis Baraton kiu promesis ke li venos al la asocio la lundon por helpi per tio. Sed li poste diris ke li ne povos tion fari ĉar li devis lasi Katmandon (tiom urge!). Do, per la informon mi kolektis por mia hejmpaĝo (www.razeno.net), mi telefonadis al ĉiuj kaj petis ĝustan hejmo-adreson. Multaj estis nur nomoj, kelkaj troviĝis sed diris ke ili ne havas intereson pri Esperanto, kelkaj jam vivas en aliaj landoj. Kaj nur kelkaj homoj diris kie ili ekzakte povas troviĝi. Do, ni kuris al iliaj hejmoj, oficejoj. Kelkaj homoj laboris kune kaj do estis facila lasi la katrojn tie. Ekzemple, mi trovis ke kvin homoj laboris kun Indu en Nepal Rashtra Bank. Ni iris tien sed povis renkonti nur al ŝi. Ŝi diris ke ŝi mem donos la katrojn kaj poste diris ke ŝi ne povos veni ĉar ŝi anakaŭ lasos Katmandon.
Okazis tiel. Cetere, nia intereso estis venigi malnovajn geesperantistojn kiuj lernis el Tibor aŭ Simo, laŭ mi estis "veteranojn". Ni sukcesi kontakti al Shree, Baikuntha, Nutananda, Triratna. Intertempe ni aŭdis pri Universala Asocio pri Frateco, kiu celas disvastigi Esperanton tutmende. Estis Uday Mojan kiu zorgas pri nepalaj aferoj.
Poste ni dissendis invitkarton per retleteroj al ĉiuj kiuj havis retadreson, estis ĉirkaŭ 50. Samtempe ni anoncis pri nia evento en "Facebook" kaj Monda Kalendaro. Kelkaj jam promesis el Facebook. Pradip Manandhar el Usono deziris sukceson. Samtempe venis retmesaĝoj el diversaj landoj. Estis Ursula el Germanio, Joakimo el Pollando, Jan el Ĉeĥio ka. Salla el Finlando eĉ sendis bondezirojn per teksto de portebla telefono.
Post tiom multe da preparado venis ĉirkaŭ 34 gesamideanoj de Nepalo. Mi opinias ke tio estas granda kolekto de geesperantistoj, kie okazas Zamenhoftago kun ses amikoj.
Estis Baikuntha, Triratna kaj Nutanananda el malnova flanko. Estis Narendra kaj Nabin Lal el estraro de NEspA. Ankaŭ estis Subas, Hareram, Nara Bahadur, Tulsi kaj aliaj. Ankaŭ estis Prakash, el Klubo Esperantista de patan, kiun mi fondis en 1993. Mi estis precipe feliĉa kiam mi vidis ke Dipendra venis! Li estis unu el tiuj kun kiuj mi laboris por fondi NEapA-on en 1990. Ni kune laboris por eldoni nian organon "Montejo". Li plustudis en Usono eble en 1996. Li venis en Katmando nur antaŭ tri semajnoj kaj reflugos tien venontan semajnon. Simile venis Asta kun kiu mi laboris tiam.
Ni matene iris la la kuvenejo, purigis ĝin, aranĝis 50 seĝojn, podiomon por kvin personoj. Pendis du afiŝojn, ekpoziicis fotojn pri nia agado, ekpoziciis Esperanto librojn kaj insignojn el mia kolekto. Kankaŭ metis mian libron "Vojaĝo al Muktinath" por vendi. Starigis apartajn tablojn por aliĝo kaj teumo.
Anil Ratna Tuladhar, la EKKo-prezidanto, estis la kunvenestro. Baikuntha, Nutananada kaj Triratna estis sidigitaj; Shree ne povis veni pro familia festo.
La gastoj sidiĝis kaj prezidanto bonvenigis la gastojn kaj rakontis iomete pri la klubo. Poste mi klarigis pri la kurso, kursofina programo, pri la fondiĝo de la klubo, ĝia santendaro, niaj Esperanto-vojaĝoj kaj, partorepreno en NEspA. Mi ankaŭ klarigis pri niaj estontaj programoj.
Poste S-ro Baikuntha Man Maskey malkovris la organon de la klubo "Katmando". la 8-paĝa organo nun havas informojn pri gixaj diversaj agadoj, verkitaj de la klubanoj. Mi redaktis ĝin. Ĝi estos eldonita kvarfoje en jaro kaj dissendita al diversaj landaj alsocioj kaj aliaj organizaĵoj. Samtempe ĝin oni povas akiri pre reto.
Ni petis al ĉiuj verki mallongajn rakontojn ktp por la organo kaj precipe atentigis la malnovajn samideanojn partopreni je verkado.
Ni poste petis al ĉiuj liebere doni iliajn opiniojn pri iliaj spertoj je Esperanto, la klubo kaj Esperanto-movado en Nepalo. Homoj ne montris intereson kaj mi mem vokis unu post la alia. Unue mi petis al vic-prezidanto de NEspA S-ro Narendra Raj Bhattarai, eksprezidanto de NEspA Subas Gautam, amiko de Nepala Esperanto-movado Philip Pierce kaj fondintoj de NEspA : Dipendra Kumar Piya kaj Asta Bahadur Shakya. S-ro Uday Mohan Shrestha portis la gratulmesagxon de Universala Asocio de Frateco kaj deziris kunlabori kun la klubo por disvastigo de Esperanto.
Dume ni disdonis al partoprenantoj informilon pri Esperanto, la organon "Katmando" kaj belan ŝlosilringon kun la emblembo de EKKo.
En lia vico, Subas, subite parolis akre kaj diris ke oni devas ne malfermi novajn Esperanto-klubojn. Li precipe ne volis toleri ĉar EKKo havis nur Nevarojn (la indiĝenoj de Katmando-valo) kiel membroj. Li rekte diris ke ni kolektis nur nevarojn por fari la klubon. Li eĉ akuzis ke ni agas por konstrui propran nevaran ŝtaton en Katmando!
Mi ne volis koleri ĉar mi estis gastiganto sed devis respondi ke la vero ne estis tiel. Mi memorigis lin ke la kurso okazis post libera anonco en famaj ĵurnaloj kaj tiuj ĉiuj estis en la klubo kiuj lernis. Poste mi diris ke ne estas malbona afero ke oni malfermas novajn klubojn por disvastigi Esperanton. Mi memorigis lin ke ĉiuj EKKanoj jam etas membroj de NEspA kaj ĉiam partoprenos programojn de NEspA. Estis ironie ke li estas la persono kiu fondis novan organizon "Nepala Esepranto-Lernejo" antaŭ tri jaroj. Tamen mi ne volis paroli pri tio dum la programo.
Tuj poste, Navin Lal ankaŭ diris ke oni ne devas pensi tiel kaj aliaj homoj ne devas kompreni la aferon tiel ĉar li volis miskomprenigi homojn pri la fondiĝo de la klubo.
Poste venis Philip kiu diris ke ni esperantistoj ne devas havi samajn opiniojn en la tuta mondo. Li diris, "Ni estas samideanoj sed ne samopinianoj. Do, tiaj diferencoj restas kaj tio ne gravas se ni ĉiu havas saman celon".
Narendra Bhattarai ankaŭ deziris ke oni devas esti certa pri la pozicio de la asocio kaj la klubo kaj diris ke la du organizaĵoj devas kunlabori.
Kio estas la profito de la oranizado? Ni povis vidi kiuj estas kiom serioza pri Esperanto. Nun mi komprenis ke plej multe da homoj kiuj montras iliajn vizaĝojn dum jara kunveno, unu foje en jaro, fakte ne amas Esperanton. Ili nur serĉas profiton el nia riĉa asocio. Kaj ili ne ĉiam aranĝas tempon por Esperanto-aranĝoj. Mi komprenas ke ne ĉiam ĉiuj havas tempon sed eĉ tiuj ne venis kiujn ni vizitis ĉe iliaj hejmoj aŭ oficejoj kaj promesis veni. Ne estis malfacile por mi kompreni ke fakte iu odernis or malpermesis homojn viziti al la EKKo-Kunveno. Aŭ, homoj ne kutime iras al tiaj kunvenoj se tie la oragnizantoj ne promesas doni bongustan aŭ luksan manĝaĵon. Mi memoras nur ses NEspAnoj venis dum al Zamenhoftago kaj mi aŭdis ke estis sufiĉe multe da "gesamideanoj" dum la edziĝfesto de Miranda (mi ne iris ĉar mi ne estis invitita dum tiu festo).
Nun mi estas certa kiun mi devas pensi kiel reagi kiam NEspA invitas min (aŭ invitus).
Posted by Razeno at 23:15 1 comment:
Fotoj pri EKKo-Kunveno 2010
Posted by Razeno at 00:09 No comments:
Bonvenon al EKKo-Kunveno 2010
Posted by Razeno at 04:12 No comments:
Okazis interese hodiaŭ. Mi havis planon viziti al NEspA oficejo kun EKKanoj. Fakte ni estis vizitonta al la NEspA oficejo por renkonti la estraranojn por disdoni invitleterojn pri la EKKo-Kunveno 2010, okazonta la 16an de januraro.
Mi telefonis al Poshraj kaj demandis je kioma horo estos li tie. Kaj venis surprizo al mi. Li diris ke estis geedziĝceremonio de Miranda hodiaŭ kaĵ ĉiuj estas ĉe la templo de Bhadrakali!!!
Li hazarde diris ke mi povas ankaŭ veni. Mi iom hezitis ĉar ne etas nia kutimo viziti al tiaj programoj seninvitite kaj mi ne estis unu el tiuj invititoj. Do? Estas manĝentile sed mi pretigis min viziti al la templo de Bhadrakali por rigardi tiun ĝojon. Mi ja deziris gratuli al Miranda. Do, mi petis al Anil kaj Navindra akompani min kaj ankaŭ igis Navindra peti al Sharmila ke ŝi ankaŭ venu. Ja estis granda okazo ĉeesti dum la nepalstila edziĝceremonio okazonta inter nepalano kaj eksteranda esperantistino. Mi vidas ke tio ests nova dimensio de esperanto-historio de Nepalo. Do, vidu kiel helpis Esperanto ŝin por paŝi preter la muroj de raso, nacieco, religio. Tio vere estis geedziĝo inter homoj kaj homo; pli precize, koro kaj koro. Mi de mia koro deziras al ili senfinan amon kaj sukcesan kunvovon.
Mi ĝojis ke ankaŭ frato de Miranda parolis Esperanton.
Kiam mi eniris Poshraj eliris (li havis alian gravan programon). Apud la templo mi vidis kelkajn gesperantistojn kaj meze staris mirinda Miranda, en tradicia nepala vestaĵo de edziniĝontoj : tute ruĝa - de kapo ĝis piedo, en bela sario. Bele aspektis hieno sur ŝiaj manoj. Ho!!! Ĉu estis vere ŝi?
Mi gratulis ŝin. Mi vidis Philip, Mukunda Chhetri, Kanchan, Subhas, Hareram, Narendra kaj filinoj de Poshraj kiuj venis por gratuli tie. Dank' al mia telefonvoko al Poshraj, mi sciis pri tiu grava historia evento. Poste venis Parasar. Ni disdonis invitleterojn pri EKKo-Kunveno al ili ĉiuj.
Iom mi rigardis kiam Miranda kaj ŝia edziĝonto sidis apude antaŭ la diino Bhadrakali kaj kune preĝis kaj revenis.. Survoje, mi trovis Bharaton. Mi petis lian helpon trovi nomojn kaj adresojn de esperantistojn el la kajeroj en la NEspA oficejo. Li ĝuste diris ke multaj homoj lernis ĝin kaj poste forlasis. Li diris ke li mem jam instruis al 1,000 aŭ 2,000 da homoj. Kaj ni donis la invitleteron ankaŭ al li.
Ni poste iris al la oficejo de Anil (kio jam fariĝis oficejo de EKKo) kaj telefonis al membrojn de NEspA. Tre bedaŭrinde multaj el la telefonnumeroj ne estis ĝustaj.
Intertempe mi havis informon ke Nguyen Hoang Yen estis elektita kiel prezidantino de Vjetnamio Esperanto Junulara Organizo. Gratulon!!!
Posted by Razeno at 21:44 2 comments:
Labels: EKKo, kulturo, nespa
Zamenhoftago celebrita en Nepalo
Ni hodiaŭ celebris la naskiĝtagon de D-ro Lazaro Ludoviko Zamenhofo, la kreinto de Esperanto. Estas lia 150a naskiĝtago, fakte, en Katmando.
Por tio, ni, la membroj de Esperanto-Klubo de Katmando (EKKo), matene iris al Suajambhu, la montento apud Katmando, kie troviĝas sanktejo "stupao" budhisma.
Ni estis ses : Mi, Anil, Navindra, Kailash, Rina kaj Sharmila. Ni bruligis butelampojn omaĝe al la Budho kaj preĝis ke nia laboro por Esperanto-movado estus fukcesa dum venonta jaro. Ni tiel celebris la 150an naskiĝtagon de Zamenhofo.
La sanktejo estas nun renoviganta. Kaj ĝi estas unu el la zonoj kiuj farigas Katmandon kiel Monda Heredaĵo de UNESKO. Homoj kredas ke tiu ĉi sanktejo estis kreita antaŭ miloj da jaroj, antaŭ ol al kreo de Katmando-Valo. Tiam, la valo estis granda lago kaj estis la monteto sur kie floris lotuso de la Budho.
Ni samtempe decidis ke hodiaŭ (la 15a de decembro) estu ankaŭ naskiĝtago de EKKo.
Poste ni promesis la sanktejon kun la verda standardo kaj fine fotis sin. Kolumboj flugis kiam ni promenis ĉirkaŭe.
Aperis reklamo de EKKo pri la naskiĝtago de Zamenhofo en la loka ĵurnalo "Sandhya Times" hodiaŭ.
Kaj, vespere, ni celebris la tagon ĉe la oficejo de NEspA. Mi iris je la 5.00a vespere kun Navindra, Anil kaj Kailash. Estis tie Bhart, Poshraj, Philip, Subhas, Hareram kaj alia junulo. Estis mallume. Bharat parolis pri lia tezo kaj Philip parolis pri ideo de Esperanto. Mi legis poemon de William Blake, tradukita en Esperanto. Mi montris al ili la anoncon pri Zamenhoftago.
Ni provis kanti la himnon sed ne povis cxar tiam ni ne povis trovi la kopion de gxi.
Mi tre bedaŭras ke homoj en Nepalo nuntempe ne volas partopreni en Espernto-aranĝoj. Ĉi jara Zamenhoftago en Nepala Esperanto-Asocio ja estis vere pala.
Oni ofte diras en internaciaj forumoj ke la Esperanto-movado estas tre viglas en Nepalo. Mia demando: kie mi vidu tiun viglecon? Nur dum senpagaj manĝado? Ĉu ili estas esperantistoj kiuj venas al la asocio nur tiam kiam oni donas senpagajn manĝaĵojn? Mi memoras multajn vizaĝojn tiajn. Ĉu tio estas vere movado?
Zamenhoftago esta la plej grava tago por ĉiuj esperanstistoj. Ili memoras ke kreinton, legas, aŭkustas pri lia vivo. Kaj ankaŭ legas ion en Esperanto kaj promesas ke li aŭ ŝi laboros dum la jaro por la Esperanto-movado. Sed, mi vidis ke nur estis ses homoj en la oficejo de NEspA ĉi jare. Nur ses!!!
La estrara komitato mem havas 11 membrojn. Mi memoras, ke ili estis tre feliĉa kiam oni anoncis iliajn nomojn kiel estraranoj. Sed nur du inter ili povis veni por danki al d-ro Zamenhof pro lia mirinda kreo de la lingvo. Kaj ankaŭ ne troviĝis memroj de pasintaj estraraj komitatoj, aŭ almenaŭ prezidantoj. Kaj aparte, tri geesperantistoj vizitis al Bjalistoko por partoreni en la UK ĉi jare. Eĉ ili ne venis. Ĉu ili jam forgesis ke multaj homoj helpis ilin partopreni kaj loĝi en tiu mutekosta urbo? Eĉ tiu persono ne venis kiu postilis postenon de nepala ano de KAEM, kaj kiu skribis ke jam 600 homoj lernis Esperanton en Nepalo. Do, kie estas la esperanto-movado en Nepalo?
Estas tre bedarŭinda parto de la movado en Nepalo ke oni venas al asocio nur por serĉi eblecon vojaĝi senpage per Esperanto, aŭ por trovi alian profiton, sed neniu serioze pensas pri la fundamentoj de Esperanto. De dekoj da jaroj oni restas komencantoj kaj tiuj pli laŭte balbutas kiam venas eksterlandanoj riĉaj. Ho dio!
Posted by Razeno at 13:23 2 comments:
Labels: EKKo, nespa, zamenhof
Okazis jara kunveno de Nepala Esperanto-Asocio
Okazis jara kunveno de Nepala Esperanto-Asocio hodiaŭ. La venejo estis la tejo-vendejo de la virina lernejo "Kanya School" ĉe Dilli Bazar en Katmando. Estis en tute 38 homoj.
Kiel ĉiam, multa el ili estis tiuj kiuj videblas nur unufoje en jaro. Ankaŭ Mukundo venis malfrue, li diris ke li estis tre okupita.
Ĝenerala Sekretario presentis la jaran raporton kaj kasisto prezentis la kasraporton. La ĝenerala sekretairo konfesis, " La estraro de NEspA ne sukceis fari pli. Kvankam ni decidis multon en la protokolo, pro la diversaj kialoj ni ne povais plenumigi la planon." Li ankaŭ diris ke Kaj la kasisto presentis bilancon de Rupioj 1,185,845 (USD 16,024).
Himlal, Poshraj kaj Indu rakontetis pri iliaj spertoj en la UK en Bjalistoko.
Venis donacoj (belaj globo-krajonoj) el Koreio. Multaj el ni ricevis tion. Dankon al la sendinto.
Mi raportetis pri mia instruado en "School of Creative Communications" kaj diris ke la nova klubo de la gelernantoj jam okazigis santendaron en Balambu kaj alia estas okazonta en Dhading.
Indu diris ke ŝi ne plu volas estis KAEMano kaj do petis proponon de kandidatoj. Mukundo donis lian nomon kaj ankaŭ mi. Oni petis al ni ke ni interkonsentiĝu. Sed kaj neniu inter ni faris tion. Do, voĉdono estis okazonta kaj do, mi diris ke se devas okazi voĉdono, mi volonte donacos tiun postenon al Mukundo. Li venis al mi por danki. Mi multe esperas ke venonta KAEMano donos al ni daŭran inforomon kaj ne okazu denove tiel ke mi devos peti informon rekte al KAEM-prezidanto, eĉ pri nepalaj aferoj. Oni simple ne rajtas kaŝi veron. Samtempe, mi devas vidi ĉu li laboros kiel eksprezidanto de NEspA aŭ direktoro de Nepala Esperanto-Lernejo.
Navinlal denove protestis ke ni ne havu du poŝtkestojn (tion li faris antaŭ unu jaro, kaj la estrarao konsentis sen oni simple ne faris tion) kaj malsukcesis. Mi preferis estis silenta hodiaŭ sed devis ion diri. Ankaŭ venis demando pri invitilo de Japana Esperanto-Asocio al NEspA. MI diris ke kaŝi invitilojn estas kutimo de NEspA ekde 1994 kaj kiam ni vidis ke iu ne kontata neesperantisto jam vojaxis al Koreio kaj neniu scias ĉu li revenis aŭ ne kaj oni simple ne respondecas pri la invitilo de Japanio, tio estas suspektinda. La ĝenerala sekretario rekte diris ke ni ne plu parolu pri tio.
Dume, miaj gelernintoj aliĝis al NEspA. Strange, ili pagis membro-kotizon kaj ricevis kvitancon, sed la prezidanto agnoskos ilian membrecon poste.
De la kunvenejo, mi kaj miaj gelernantoj iris al la loko kie la ministro de informado Shakar Pokhrel donis unua-taga ŝtampon al la poŝtmarko kun la portreto de fama nepala artisto "Tej Bahadur Chitrakar". Li naskitĝis en la jaro 1898 kaj forpasis 1971. Li estis unu el tiuj artistoj kiuj enkondukis modernan pentrarton al nepala tradicia arto teĥniko. Nepala registaro malofte honoras artistojn.
Posted by Razeno at 17:37 No comments:
Labels: arto, EKKo, nespa
EKKo disdonis 107 okulvitrojn senpage
La Esperanto-Klubo de Katmando disdonis okulvitrojn senpage al 107 malsanuloj en la vilagxo de Balambu sabate, la 14n de novembro 2009. Tio estis la fino de la okulsantendaro kiun la klubo okazigis la 31an de oktrobro.
La bonzo Sukha transdonis al okulvitrojn en templo Pranidhipurna Mahavihar je nomo de la klubo.
La malsanuloj estis tre felicxaj ricevi belajn okulvitrojn kiuj donis novan vidon al ili kaj dankis kaj benis al la klubo kaj klubanoj por la bona laboro. La bonzo deziris ke ni povu denove ripeti tijn agon en aux Balambu aux en aliaj regionoj de la lando.
La 31an de oktobro, la santendaro, okazita de la klubo, donis sancxon al pli ol 550 homoj kuracigxi. Inter ili, 12 da homoj ricevis kataraktan operacion senpage. Tio sukcesigxis pro subteno de kuracistoj de BP Korala Lions Centro de Okulstudoj TU Teaching Hospital.
Atantuxe, mi iris al NEspA Oficejo post longa pauxzo. Ankaux estis Anil kaj Navindra kun mi.
Dum antauxaj du monatoj ne okazis sabataj kunvenoj pro festivalo Dasxamio kaj poste mi farigxis okupita, parte pro la santendaro kaj mia vojagxo al Japanio. Estis gxoja vidi Philip, Nabinlal kaj Sri tie. Poste venis Narendra kaj Poshraj, kaj ankaux Alinka.
Sri diris ke la asocio decidis peti permeson al KAEM por okazigi Azian Kongreson al Nepalo. Kaj por tio li mem kaj aliaj havas planon vojagxi al Mongolio. Tio estas bonega, laux mi. Kaj ankaux estis decidita ke okazos la jara kongreso en decembro.
Kiel kutime, ni babilis pri kelkaj esperanstistoj kaj politiko. Cetere oni demandis pri la santendaro kaj mi klarigis pri la afero. Anil kaj Navidro ankaux klarigis pri iliaj spertoj, kiom malfacila sed kiom gxojiga doni vidon al malsanuloj. Ni cxiuj kredis ke tia laboro ja donas bonan imagon de Espernato inter la popolo kaj tio helpos nin disvastigi nian lingvon.
Nepalo nun iras tra nekredebla trasformado. La politiko jam farigxis la plaj amuza sporto.
Plej nova evento: La ministrino pri agrikulturo kaj kooperativo S-ino Karima Begum manfrapis al altnivela registara oficisto en lia oficejo cxar li ne povis sendi al sxi luksan veturilo kiam sxi alvenis al la flughaveno de la distrikto de tiu simpatia persono. Li, sxokite, ne povis ecx diri ion ajn aux savi lin, li vundigxis je lia okulo kaj ecx lia okulvitro rompigxis.
La organizajxoj de registaraj oficistoj jam ekis protestadon. Kaj la viktimo jam plendis al la polico por puni ls ministrinon.
Tio estas nur unu ekzemplo de troigo de nepalaj ministroj. La hxaoso okazis kiam la plej granda politika partio en la Konstitucia Asembleo rezignis cxa tiu partio vidis ke la prezidento agis kontraux la konstitutico  por savi la cxefo de la armeo. Kaj, la malgrandaj partioj, kiel malsataj vulpoj, formis registaro haste. Ili unue prenis malvenkitaj kaj koruptaj homoj por igi ministro kaj la kabineto ankaux etis farita tiom granda (pli ol 24 personoj) cxar la reganta partio inter ili volis felicxigi cxiujn politikistojn. La nuna registaro estis formita post la subteno de 22 malgrandaj partioj (kelkaj jam forprenis subtenon). Do, vi povas vidi kvazaux televida programo la sporton de nove bakitaj politikistoj. La miinmstoj pensas ke ili povas fari cxion ajn. Nur antaux unu semajno eble, unu el la ministroj mem rompis la registaran auxton cxar tiu ne bone funkciis ie.
Dank' al kelkaj partioj kaj subteno/devido de internaciaj organizajxoj ke ni okazigis la elekton de Konstitucia Asembleo. Ni havas 61-membra kontstucio kaj ni devis fini la taskon de verkado de la konstitucio en 18 monatoj (pli ol unu jaro jam pasigxis) sed la membroj nun estas pli okupitaj je formado/disfaligo de la registaro aux sercxo por plej koruptemaj segxoj por gajni monon. Tio estas Nepalo, mi povas diri.
Posted by Razeno at 08:49 No comments:
Santendaro de Esperanto-Klubo de Katmando
Mi ne scias kiom da malsanulojn Dr Zamenhof kuracis en sia vivo. Sed Dank' al Esperanto, pli ol 550 da okulmalsanuloj ricevis kuracadon en Nepalo, pere de klopodo de Esperanto-Klubo de Katmando (EKKo).
En Junio, mi instruis Esperanton al 8 gejunuloj ĉe "School of Creative Communications". Ili bone lernis dum la kurso kaj paroladis sed post la kurso, ili nature ĉesis praktikadon. La gelernintoj unue intencis fondi klubon kaj mi proponis ke ili anstataŭe aliĝu al NEspA. Ili konsentis kaj unu el ili venis al NEspA oficejo. Mi klarigis al la kunveno ke la novaj lernintoj volas esti membroj. Mi estsas ĝoja ke mi trovis gejunulojn kiuj volas servi la socion kiel parto de Espernato-movado.
Ni jen fariĝis kvazaŭ nova grupo sennoma. Ni, kiel unua paŝo, decidis okazigi okulsantendaron. Neniu inter ni estas kuracistoj. Unu estis okulmansalulo do li scias kiom grava estas tia programo, precipe por malriĉuloj. Ni diskutis pri ebleco kun multaj registaraj kaj neregistaraj oficistoj, kuracistoj, importistoj kaj vendistoj de medikamentoj, lokaj kluboj, maljunuloj kaj aliaj okulmalsanuloj. Ĉiuj diris ke estas fakte grava kaj enda laboro. Por labori kun la registaraj oficoj, ekzemple, ni bezonas nomon. Do, ni preskaŭ hazarde nomis sin "Esperanto-Klubo de Katmando"(EKKo). Eestis Anil, Navindra, Kailash, Sarmila, Rina (Niru ĵus antaŭ la programo flugis al Britio; Govinda kaj Basanta ne povis veni) kaj mi en la grupo.
Do, poste ni kolektis mondonacojn. Venis malgrandaj sumoj el diversaj kompanioj, industrialistoj, komercistoj ktp. Ĉefe subtenis nin la vendistoj de medikamentoj kiuj donis al mi grandajn kvantojn de bezonataj medikamentoj. Mi persone tamen ne multe povis labori. Krome ankaŭ venis kritikoj, suspektoj kaj falsaj promesoj, pri kio ni ne multe zorgis.
Dume ni laboris por aranĝo de venejo. Ni finfine iris al la monaĥejo en Balambu por aranĝi lokon. La venejo estis terevada budhisma monaĥejo "Pranidhipurna Mahavihar". La bonzo de la monaĥejo "Sukha" estis tre entusiazma por okazigi tion en la monaĥejo, por la maljunaj kaj malsanaj vizitantoj. Ni elektis tiun lokon ĉar venas multaj malunuloj regule al la monaĥejo kaj mi volis unue servi ilin. La bonzo aparte kolektis gejunulojn kiuj venis tien por studi bazan budhismon, nome Parijati. Jes, ni aĉetos manĝaĵojn por la kuracistoj kaj voluntuloj, kaj estis persono en la monaĥejo kiu kuiras tie regule. Ŝi konsentis helpi nin. Poste, ni afiŝis ĉe muroj de kvar vilaĝoj kaj ankaŭ pendis grandajn afiŝojn ĉe stratoj.
Vendrede loka televikanelo Avenues TV intervjuis la prezidanton Anil Ratna Tuladhar. Mi mem ne povis rigardi ĝin sed ili diris ke estis longa, preskaŭ dum 30 minutoj. Li havis sanĉon paroli pri Esperanto kaj la santendaro.
Do, la nove fondita klubo de gejunuloj, EKKo, okazigis okulsantendaron en vilaĝo Balambu, ĉirkaŭ 8 kilometroj okcidente de Katmando la 31an de oktobron 2009. Ĝi vere estis nia una paŝo al laboro per Esepranto por la socio. Venis kuracistoj de BP Koirala Lions Okulstudo-Centro TU Teaching Hospital.
Ni atingis al tiu monaĥejo je la 7.15 matene. La vetero estis malvarmeta. La lokaj voluntuloj jam estis pretaj. Ili malfermis giĉetojn; homoj jam estis starantaj je vico. Ĉar plej parte de malsanuloj estis maljunaj, oni akceptis kelkajn nomojn el unu persono en vico. Por faciligi la maljunulojn, aliaj voluntuloj iris kie staris ili kaj prenis nomojn. La malsanuloj ricevis nur pecojn de papero kun numeroj por ke ili ne devos stari en vico dum longa tempo kaj nur iliaj numeroj helpos ilin atingi al la kuracistoj.
Venis la teamo de kuracistoj: Estis D-ro Jeevan Kumar Shrestha kiu gvidis la teamon. La teamo estis bonvenigita. Post kunmanĝetado, ni iris al preĝejo. La preĝado laŭ budhismo dauris dum ĉirkaŭ 30 minutoj; ĉeestis gebonzoj, kuracistoj, voluntuloj, malsanuloj kaj ni. Kaj sekvis mallonga soleneta programo.
D-ro Shrestha aplaŭdis ke la monaĥejo donis ejon por la tendaro. Li ankaŭ diris ke la klubo devas nun iri al diversaj lokoj de Katmando ĉar la kuracservo tie jam ne estas atingebla por ĉiuj.
Bonzo Sukha diris ke kuracservo estas grava en budhismo kaj estas sia prozuro aranĝi lokon por tiu sankta servo al homaro.
La prezidanto de la klubro Tuladhar diris ke estis la unua paŝo de la klubo. Li diris ke post lernado, la gelernintoj volis labori por la socio kaj tion ili trovis kiel la plej taŭga kaj ebla laboro.
Estis plano disdoni memoraĵojn al la kuracistoj post la kuracado sed ni volis fini la aferon tuj. Do la bonzo disdonis memoraĵojn, t.e., statutetoj de la Budho al la kuracistoj. Kaj Tuladhar disdonis ŝalojn al la gebonzoj.
Jen komencis kuracado. Estis kelkaj ĉambroj tie sed preskaŭ malplenaj; ni aranĝis tablojn, seĝojn kaj benkojn. Oni ekzamenis vidkapablon ekstere. Du ĉambroj estis por kuracistoj. Unu ĉambro estis por provi taŭgan fortecon de la okulvitroj ricevotaj. Alia ĉambro estis por purigado de okuloj por malsanuloj. Ni disdonis akvon kaj sukon al la vizitantoj. Ĉio iris preskaŭ glate malgraŭ homamaso, ĥaoso, plendo, grumblo kaj aplaŭdo. Multaj homoj devis stari sub suno dum pli ol du horoj. Kelkaj homoj ricevis seĝojn aŭ benkojn kaj aliaj staris sub suno, sekve aliaj iris al hejmo aŭ bazaro ĉar ili scias ke iliaj vicoj venos nur post du horoj. Ni aŭdis ke ne ĉiuj povis veni ĉar estis sezono de rekolto kaj pro tio, aŭ malsanuloj ne povis veni por ekzameniĝi aŭ ne povis kunporti iliajn malsanajn gepatrojn.
La malsanuloj venis el diversaj lokoj : Plej multaj estis el kvar proksimaj vilaĝoj - Balambhu, Satungal, Thankot, Matatirtha. Aliaj venis el Khanikhola, Katmando kaj ankaŭ Patano. Estis ekde 8 jaraĝa ĝis 87 jaraĝa. Ĉiuj havis saman deziron -- vidi la mondon pli klare.
Venis ĵurnalistoj. Avenues TV devove intervjuis nin. Vole ne vole, ankaŭ mi iomete parolis pri Esperanto antaŭ la kamerao.
La kuracistoj estis tiom okupitaj ke ili eĉ ne havis tempon tagmanĝi. Ili tre malfacile povis lasi ĉambrojn por manĝi. Ili devis aranĝi tempon inter si tiel ke unu manĝas kaj aliaj laboradas. Simile okazis ankaŭ voluntuloj kaj ni, la organizantoj.
Venis tiom granda amaso ke ni devis ĉesi aliĝadon je la 1.00 ĉar la kuracistoj diris ke se aliĝado daŭorus oni devus labori ĝis nokto kaj tielmaniere oni ne povos bone kuraci ilin.
Pli ol 107 homoj bezonis okulvitrojn kaj 24 da homoj bezonis operacion de katarakto. Tio estis nia respondeco ke ni aranĝos ĉion senpage. Jen, unuflanke estis nia plezuro havi sanĉon servi al tiom multe da homoj sed aliflanke ni ekŝvetis ĉar la monsumo ni kolektis ne estis sufiĉa por fari tion. Ni ne sukcesis kolekti tiom da mono kiom ni celis kaj venis pli multe da patientoj ol ni kalkulis. Do, ni simple silentiĝis kaj helpis la la malsanuloj de kernoj de niaj koroj.
Je la fino, ni dankis al la kuracistoj kaj la bonzo donacis al ili librojn pri Budhismo. Ni, organizantoj, ankaŭ ricevis la librojn. Ni kun dankemo adiaŭis la kuracistojn. Ili estis dekope en unu aŭtomobilo, tre malfacile veturis ili, estis simpatiaj.
Poste ni dankis al la voluntuloj kaj disdonis al ili atestilon por iliaj helpoj. La bonzo disdonis librojn akaŭ al ili. Antaŭ la fino, mi klarigis pri Esperanto : ĝia origino, celo kaj disvastiĝo en Nepalo.
Dum tuta tago, ni ne varbumis pri Esperanto en la tendarejo. Kvankam nia intenco ankaŭ estis diskonigi nian lingvon al la socio, ni ne estis laŭtaj: Ni nek starigis nian flagon, nek la nomo de nia klubo estis en grandaj literoj. Ni simple pendis grandan verdan afiŝon ĉe la muro kiu donas nomojn de la subtenantoj kaj helpantoj kaj plej malsupre estis nomo de nia klubo. Ni nur volis ke homoj memoru ke tiuj afablaj homoj kiuj aranĝis ĉion havas ion komunan inter ili kaj tio estas Esperanto. Pro tio, ni ĉiuj estis en niaj T-ĉemizo kun Esperanto-flago. Ni kredis ke poste ili mem kaptos ŝancon scii pri Esperanto kaj ili mem montros intereson lerni la lingvon. Tion ni vere deziris. Ni simple diris ke ni apartenas al malgranda grupo de homoj kiuj lernis Esepranton kaj diris ke ĝi estas internacia lingvo preter religioj, rasoj, kastoj etnaj baroj ktp. Nature venis demandoj el al amaso pri Esperanto kaj pri esperantistoj kaj tiel ni klarigis pri ĝi. Multaj el ili montris deziron lerni ĝin en estonteco.
La tuta programo kostis al ni ĉirkaŭ 1,000 euroj. Nepre estis granda monsumo. La mono ni kolektis ne etis sufiĉa kaj nun ni devige estis pretaj pagi malgrandajn sumojn el niaj poŝoj. Ni ĉiukaze estas tre tre feilĉa ke Esperanto vere fariĝis utila por pli ol 500 homoj! Tio signifas ke unu malsanulo ricevis servon kontraŭ 2 eŭroj. Ĉu tio ne estas malmulte kosta? Cetere Zamenhof mem estus tre feliĉa ke multaj okulmalsanuloj resaniĝis pro Esepranto se li vivus hodiaŭ (aŭ li mem kuracus kelke da homoj).
Tio ne estis la fino de la programo. Lunde ni aranĝis senpagan operacion de kararakto por 12 homoj. Fakte estis 23 da patientoj. Ni organizis kunsidon kun ili dimanĉe kaj trovis ke multaj ne povis esti operaciitaj ĉar estas rikolto-sezono kaj eĉ tiuj majunuloj devis labori en la kamparo. Do ni honoris al tiuj kiuj preferis rikolton ol videblecon. Aliaj ne povis esti ĉar ili havis aliajn malsanojn (ekz sango-premo) kaj do ne estis taŭga por operacio. Ni pagis tuton de la operacioj al la hospitalo. Krome mi prezentis honorarion al la kuracistoj. Post unu semajno, ni aranĝos okulvitrojn al la bezonantaj malsanuloj.
Posted by Razeno at 17:03 6 comments:
EKKo okazigis okulsantendaron en Balambu
La gebonzoj, voluntuloj kaj EKKanoj
Posted by Razeno at 16:09 No comments:
Subscribe to: Posts (Atom)
Diris mia amiko ke...
Bonvenon al mia blogejo. Per mia Esperanto-blogo, mi montras al la mondo ke nia internacia lingvo ja vivas hodiaŭ, kaj ĝi troviĝas ankaŭen Nepalo. Vi trovos artikoletojn pri Nepalo, tiea kulturo, socio kaj mia persona vivo. Kaj mi nepre donas mian personan opinion pri Esperanto-movado en mia lando.
Dankon por via vizito. Bonvolu lasi viajn komentojn aŭ skribi al mi al razeno(a)gmail.com. Mi atendas viajn reagojn. Mi ege emas korespndi per Esperanto.
Mi estas Razen Manandhar "Razeno"
1990: Aliĝis al NEspA, kiel fondinto-membro
1992: aliaĝis al UEA
1994: partoprenis en la UK (Seuolo)
1996: fakdeligitiĝis en UEA
2005: partoprenis en la AK (Katmando)
2006: prezidis NEspA-n (ĝis 2008)
2007: partoprenis en la UK (Jokohamo)
2009: eldonis libron "Vojaĝo al Muktinath"
2011: partoprenis en la UK (Kopenhago)
2012: volagxis en Francio por instrui Esperanton
2012: eldonigxis libro "Puinkino kaj aliaj nepalaj rakontoj" el Japanio.
Mia libro - "Jen Japanio" atendas eldoniĝon.
2013: organizis programon "La 1a Internacia Ekskurso de Katmando".
Mi troviĝas ankaŭ en lernu.net, facebook.com, ipernity.com, esperanto.com ktp.
Mia Vojagxo Tra Esperanto Slideshow: Razen’s trip from Kathmandu, Nepal to Kazakhstan was created by TripAdvisor. See another Kazakhstan slideshow. Create your own stunning free slideshow from your travel photos.
Estas mia unua Esperanto-libro. Bonvolu acxeti gxin en UEA.
Belaj fotoj de Nepalo
Nepalaj geesperantistoj en Facebook
Serĉu en tiu ĉi blogo
Aligxu al nepala diskutgrupo
There was an error in this gadget
Full Size Synth Piano widget and many other great free widgets at Widgetbox! Not seeing a widget? (More info)
Watermark theme. Powered by Blogger.