pt pt es en eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo ca eo eo eo eo eo es eo eo eo eo eo eo eo es eo eo eo eo eo en ta en lv en eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo en ta en en en eo eo eo eo en nl en eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo en lt en eo eo eo fr hbs_lat en ta en fr eo eo eo eo eo en lt de eo tr eo eo eo eo eo eo en en lv en en eo eo pt eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo es de en eo eo pt en en eo en en cs cs da en da cs en en cs da en en en de cs da en da cs en en cs cs en en en cs cs da en da cs en en cs cs en en en de cs da en da cs en en cs cs en en en cs cs da en da en en en cs cs en en en cs cs da en da cs en en cs cs en en en cs cs da en da cs en en cs da en en en cs cs da en da en en en cs da en en en cs cs da en da cs en en cs da en en en cs cs da en da da en en cs cs en de cs en en da en en en cs da da cs en en cs en en en cs en cs cs cs cs eo en eo es eo eo de eo en eo eo fr eo eo eo eo it eo eo en eo eo eo it eo eo eo en nds en en eo eo en en en eo en
Blogo de Razen Manandhar, el Katmando, Nepalo
Jen mia rakonto pri mia vojagxo.
Same kiel ĉiam, mia vojaĝo al tri montaj distriktoj ne estis planitaj. Nur venis al mi telefono de Uniuĝintaj Naciaj Evolua Programo (UNDP) por rekonfirmi pri "mia" vojaĝo. Antaŭe tiu vojaĝo estis planita por mia kunlaborintino sed ĝi venis al mia kapo ĉar ŝi havis alian okupon. Mi simple diris jes, sen ian ajn informon pri la vojaĝplano.
Mi iris al la resturacio matene ĉe Hariharbhawan, apud la UN-domo je 7.30. La oficistoj klarigis al ni ke ni iros al tri distriktoj - Makawanpur, Chitwan kaj Syanja por vidi kiel malgrandaj mon-helpoj de UNDP donis feliĉon kaj garantion kontrŭ risko pri katastrofoj al lokanoj.
La veturo ekis je 9.15. Por sperto, ni elektis la montan vojon de Naubise-Daman-Hetauda, kiun homoj nuntempe ne multe uzas. La serpeta vojo donis al ni turniĝon kaj en nia kapoj kaj en nia ventroj. Ni nur ne povis diri. La pejzaĵo nepre estis belegaj, la freŝaj vilaĝoj. Ĉar al veturiloj ne abunda, la vilaĝos apud la vojo estis freŝaj kaj la arobj estis verdaj. Ni sentis malvarme kiam ni atingis al la punkto de Simbhanjyang (2488metroj). Jen nia lando estis kaprica - ie vi povas senti kiel vintro kaj post duhora veturo (20 minuta flugo), povovas ŝveti kiel en tropika lando.
Poste, ni sentis pli kaj pli malfacila pro la turnoj. Unu el ni vomis kaj ni ĉiuj sentis simile, sed nur ni ne povis purigi nin tiel...Mi memoris kiel niaj eksterlandanoj de Internaicia Himalaja Renkontiĝo veturis laŭ tiu vojo.
Ni iris por manĝi al la fama Daman Resort sed oni diris ke ili ne povis kiuri por ni kaj ni feliĉe manĝis apude, en loka manĝejo.
Daŭis nia babilado - pri evoluo, internacia donaco, patrinaj lingvoj, moderniĝo, federalismo, monarĥismo ktp ktp. Ni ĵurnalistoj estas tiaj - duone inteligentaj. Ĉar ni havas kontakton kaj diskutadon kun multaj homoj, ni sentas ke ni scias ĉion kaj ni analizas la situacion laŭ la informon ni havas. Ni kritikis ĉiujn, ĉefe la reĝon kaj la politikistojn. Ni ĉiuj estis kontraŭ la Madeshanoj - la homoj kiuj volas krei novan federacion de sudaj ebenaĵoj, ignorante kulutran kaj lingvan diversecon de la regiono.
Multe pluvis kiam ni atingis al Hetauda. Ni rekte iris al Shramik Alta Lernejo kie oni konstruis domon kontraŭ tertremo  per la monhelpo de UNDP kaj kun aliaj fondusoj. Oni diris ke post la konstruado, multaj homoj en la kreskanta urbo volis konstrui siajn domojn laŭ la teĥniko. Tertermo estas tia en Nepalo - en 1934, okazis tertremo kaj prenis vivon de 17,000 homoj.
Ni rekte iris al Bharatpur, la fama urbo de Chitwan. Estis ege ege varma. Nia loĝado estis aranĝita en Hotelo Royal Century, fama kaj luksa en la urbo. Mi verkis raporton sur mia komputilo sed ne povis sendi ĝin - la reto estits tiel malrapida. Do, nokte ni iris ekstere kaj promenis en mallumaj stratoj. Dormi en la varmega ĉambro ja estis puno.
Matene mi kaj Krishna iris al Kalika FM. Mi volis renkonti mian amikinon Chandani tie. Mi hazarde telefonis al ŝi kaj ŝi diris ke ŝi ĵus vekiĝis kaj nur malfrue iros al la oficejo. Ni iris al la redio stacio, kiun ni trovis tre bone aranĝita. Ni renkontis al Tirtha kaj li klarigis al ni kiel ĝi funkcias.
Post matenmaĝo, ni veturis al Kerunga. Antaŭ 30 jaroj, la registaro konstruis kanalon por irigi la farmon tie, sed poste, la registaro forgesis kaj la lokanoj plenigis ĝin per tero por vendi la kampon. Poste okazis konflikto inter la grupo da homoj kiuj volas kanalon kaj kiuj volas plenigi ĝin. Per la helpo de UNDP, oni refuŝis ĝin kaj nun la kanalo savas homojn el inundo dum pluva sezono.
De tie, ni rekte veturis al Divyanagar, kiu kuŝas apud la rivero Narayani. Estis bela vilaĝo kun etnoj Tharu. Plaĉis al mi la reta strukturo kiun ili uzas por kapti fiŝetojn. Estis domanĝe ke la kampoj de la lokaj homoj estas eltranĉitaj de la rivero dum la pluvsezono kaj ili ne povas rikolti kiun ili plantas. La UNDP helpis ilin konstrui ŝtonan barakaĵon kiu malpermesas akvon flui al la direkto de la kampo. Ni ankaŭ vidis ke elektra barilo kiu malhelpas animalojn de Chitwan Nacia Parko iri al ilia kampo.
Ni estis tre laca reveninte je 3a posttagmeze, kaj ankaŭ estis malsataj. Post manĝado, mi estis vizitonta al Kalika FM sed multe pluvis kaj poste oni diris ke la ĉefvojo estis blokita de homoj kiuj vokis strikon. La etnanoj de Tharu kontraŭis demandon de Madheŝanoj. Do, ni devis atendi ĉirkaŭ du horoj en iu ne konata loko survoje. Nur tiam mi memorais ke mi perdis mian amatan horloĝon, kiun mi ricevis kiel donaco en Japanio.
Jam estis nokto kiam ni antingis al Butwal, al urbo proksima al la borodo al Bharato. Dank' al la komerco, ĝi pli kaj pli grandiĝis. Sed tamen estis malpura. Ni malrapide perdis enegion promeni en stratoj pro laceco, nur venis kelkaj. La ventumilo ankaŭ ne helpis nin en varma nokto; ĝi nur sendis al ni varmajn ventojn. Poste ni aranĝis alkutimiĝilon kiu donis freŝan aeron.
Matene, ni iomete promenis al proksima ĝardeno trans la rivero. Estis bone aranĝita kaj verda. Proksime, la eks-Bharata soldado ricevis iliajn pension. Ĉu en via lando homoj laboras kiel mon-soldato de via najbara lando? Ĉu ne estas stranga? Mi aŭdis ke homoj planas protesti kontraŭ la fariĝonta registaro ĉar la Maoistoj malkuraĝigis homoj labori kiel mon-soldato en aliaj landoj.
Ni veturis al Galyan kaj tagmanĝis en loka manĝejo. Fakte, tio estis la plej bongusta manĝo dum nia tuta vojaĝo.
Ni iris al Jagatradevi vilaĝo kie lokanoj bonvenigis nin. Ni vidis kiel ili klopodis protekti la monton el danĝero de malsuprenigo de tero. Ili diris ke mankas akvon por trinki en tiu vilaĝo.
Ni renkontis al la registara oficisto ĉe Putalibazar kaj demandis kiel li povas helpi lokanoj kiuj trafas tiom multe da problemoj por vivteni.
Nokte ni atingis al Pokhara, la dormejo por ni estis Moonlight Resort, parto de la Internaicia Himalaja Renkontiĝo. Mi tuj decidis promeni ekstere sed ni denove trovis ke teo venos. Poste sekvis drinkado kaj babilado interesa - ni rakontis niajn spertojn kiel ĵurnalistoj kaj ankaŭ diskutis kiel homoj vivas en montaj vilaĝoj.
Poste ni manĝis kaj iris eksteren por promeni. Ni hazarde parolis pri Esperanto al kelke da amikoj. Inter ili, Prajwal konis min kaj demandis al mi ĉu mi iam gastigis al iu Ruso. Do, li estis la persono kiu intervjuis al Chikachov, la rusa mondvojaĝanto. Li montris intereson pri la lingvo kaj ĝia uzado.
Survoje ni vidis dancejon kie atendis multaj gejunuloj por eniri, kompreneble ili devis pagi multege da mono. Kaj tiris niajn okulojn la junulinoj, kiu tre mallonge vestis sin. Tio estas moderniĝo, vi devas aperi bele por allogi junulon kiu helpos vin iri en dancejo senpage...
De matenom, ni estis certa ke ni ne plu laboros. Vojaĝo kaj laboro jam farigis nin tiom laca. Ni iris al la templo sur la lago kaj ĝuis mallongan boatadon. Ni vidis ke ia planto kreskas sur la lago tiom rapide kaj vaste ke ĝi frapas niajn okulojn. Oni diris ke estas ĉirkaŭ 40 organizaĵoj kiuj estis fontidaj por purigi la lagon sed ili nur ne laboras laŭ ilia nomo (eble same kiel nia asocio).
Manĝinte ni denove iomete diskutis pri la projektoj kun Jwala, la UNDP oficitino.
Ni ekveturis je 10.15 al Katmando, finfine. kiel kutime, ni okupiĝis pri diskuto bunta kaj samptempe ni aŭuskultis muzikon.
Fino estis pli bone. Antaŭ la fino, ni renkontiĝis apud Balkhu kaj mendis teon. Ni memoris ĉion pri la tuta vojaĝo kaj ridegadis longe. Nia volaĝo tiel estos neforgesinda.
Nur poste mi bedaŭris ke mi ne povis ĉe esti en la kunveno de NEspA. Laŭ mia plano, ni diskutos ĉu NEspA edldonos vortaron aŭ ne.
Message sent using UebiMiau 2.7.9
Posted by Razeno at 21:28 1 comment:
Grava kunveno en NEspA
Hodiaŭ ne estis kunveno de komitato, sed hazarde fariĝis grava - mi povis vidi ke estis teil planita. Mi ĝois vidi S-ron Subhas kiam mi eniris la ĉambron. Jam estis Bharat, Narendra kaj Poshraj tie.
Poste venis ankaŭ Mukunda, Nabin kaj ankaŭ estis juna Mukunda.
Antaŭ ol la komenco de oficialiĝo de la kunveno, Bharat proponis ke ni revizu la 10-jaran historion de la Renkontiĝo - Bonege. Li mem diris ke ni eraris tro subtenante la junulojn je renkontiĝo ĉar tiuj junuloj kiuj ricevis subtenon dum la renkontiĝo poste ne aperis en la movado. Kaj krome, ni ĝenerale konkludis ke kvankam ni elspezid multege da mono por kuranĝigi gejunulojn, ilia kontribuo ne povis esti videbla. Ankaŭ estis tiel ke tiuj kiuj nun vivas eksterlande ne memoras nin kaj Esperanton.
Mi aldonis ke nepala movado ja estas speciala tiu kaze ke niaj "geesperantistoj" aperas je esperanto-etoso nur dum renkontiĝo-kunveno kaj kongreso. Mi miris dum ĉiuj gravaj kunvenoj oni paroas nur pri "vojaĝo". Ĉu Esperanto estas pasporto? Eble iu eraris dum fondiĝo de NEspA.
Mi ankaŭ diris ke ne gravas kiom da kapoj ni kolektas dum Esperanto-kongreso sed gravas kiom da homoj vere ĝuas uzante la internacian lingvon kaj la principojn de la Prago-Deklaro.
La ĉefa temo estis renkontiĝo. Ni decidis ke okazos la venonta Internacia Himalaja Renknotiĝo de 26a de februaro 2009 kaj ĝi okazos ĉirkaŭ Annapurna Himalaja regiono. Ghalegaon estos unu el la bela vilaĝo kien la partoprenantoj trapasos. Narendra jam preparis tekston por eldonila broŝuron.
Venis ideo ke ne estis sufiĉa tempo por promeni en Katmando. Mi aldonis ke mi multe ricevas plendojn de partoprenintoj ke la kotizo estas alta kaj la NEspA ankaŭ ne sendas al ili finacan klarigon kiom da monon NEspA gajnis per la renknotiĝo. Mi proponis ke ni faru tiel ke la renkontiĝo pli malmultkosta kaj ke nepalaj partoprenantoj, plej parte subtenitaj de NEspA, parolu Esperanton almenaxu dum promenado.
Nur estas bedaŭrinda ke Indu, kiu nun estas en Usono kaj rekte vojaĝos al UK por partoreni en ĝi individue, ne kunportis ĝin (ankaŭ mi ne povis doni al ŝi miajn eldonotaj libroj). Ni pensis ke ni havas tempon kaj ŝia vojaĝis tiel subite okazis.
La dua temo estis Nacia Kongreso de NEspA. Post disuktado, ni decidis ke okazos la kongreso la 13n kaj 14an de septembro en Katmando (mi bonvenigas eksterlandanojn paortpreni kaj aŭskulti nin kaj ĝui la movadan etoson). Mi prononis ke ni aranĝu ĉifoje la kongreson tiel ne ni dorumu en tiu loko kaj daŭre diskutu pri diversaj aferoj. Mi opinias ke ni diskutu libere ĝis nokto kaj matene, ni freŝe planu kiel bone antaŭenigi la movadon.
Ni denove decidis ke ni uzos la restantan monon por aĉeti teron en Katmando Valo. Ni jam decidis tiel antaŭ du jaroj kaj ne povis nur fari tion. Bone, mi kredas ke aĉetinte la teron, ni ne plu havos monon por subteni al salutatnoj por vojaĝo. Strange, kiam mi estis elektita kiel prezidanto, oni informis al mi ke ni havas 1,000,000 rupiojn da mono kaj nun mi eksciis ke ni nur havas 700,000. Kie iris la mono kiam na nova kasisto ankoraŭ ne tuŝis la monon kaj la malnova kaŝistino ne rajtis uzi la monon? Ĉio kontraŭleĝa povas okazi en NEspA! Kaj mi sole ne povas batali kontraŭ korupto...
Antaŭ la fino okazis oficiala krokodilado: Sri Prasad, la vic-prezidanto de Itaharia sekcio de NEspA donis leteron al la ĝenerala sekertario, kiu estis skribita en Nepali lingvo. Mi diris ke ni povas krokodili dum la kunveno (ĉar mi ne povis daŭre protesti, kaj tiuj aktivuloj ankaŭ ne volis paroli ĝin) sed oficialaj leteroj devas esti en Esperanto: ĉar laŭ nia statuto, nia oficiala lingvo estas Esperanto. Kaj tiel ni povas almenaŭ montri al aliaj homoj ke ni vere uzas ĝin ie. Sed Sri protestis kaj diris
ke mi ne povas diri tiel kaj mi nur sugestu al li tiel kaj li pensos pri tio dum venonta fojo. Do, vivas tiaj gravaj esperantistoj en Nepalo kiuj devas pensi por uzi Esperanton laŭ la statuto! Ne gravas, li proponis ke la kongreso okazu en Itahario kaj Bharat respondis ke ĝi jam estas malfrua.
Fine, Bharat informis ke li jam pagis lumonon por la ĉambro por venontaj tri monatoj.
Jes ni parolis iomete pri Dro Lee Chong Young, kiu hieraŭ forpasis. Ni memoris ke li jam vizitis al Nepalo kaj amas nepalan Esperanto-movadon.
Message sent using UebiMiau 2.7.9
Posted by Razeno at 16:42 6 comments:
For pasis D-ro Lee Cong-Yeong
Mi hazarde trovis mesangxon ke hodiaux forpasis D-ro LEE Chong-Yeong, iama prezidanto de Universala Esperanto-Asocio. Miajn de korajn nekrologon.
Li for Forpasis en urbo Taegu, Koreio, je la 30 minutoj de la unua horo en la 4a de Julio(lau Korea Tempokalkulo) pro malsano.
Laux la infromo de S-ro Lee Jung-Kee kaj S-ro Ombro Jang, la funebra cermoniejo okazos cxe Katolika Preghejo Su Seong, urbo Taegu en Koreio, en la 7a de de Julio, lunde.
Mi memoras ke mi renkontis lin mallonge dum la Universala Kongreso en Seuolo, en 1994. Li estas cxiam silentema, ridetanta kaj komprenanta persono. Mi nun eksentas la varmecon de liaj manoj cxe mia mano kiun mi ricevis dum nia renkontigxo antaux 13 jaroj. Estu li en paca cxielo kaj trarigardu nin kaj nian Esperanto-movadon kaj sendu al ni liajn piajn gvidojn. Mi auxdis ke li ecx vizitis al Nepalo kaj laboris por la regsistara afero dum kelkaj jaroj. Eble tio estas la sekreto de lia amo al nia lando.
Posted by Razeno at 15:17 1 comment:
Post la reĝa foriro
Ĉu homoj povas kredi ke la dinastio, kiu per forto kaj komploto regis en la malriĉa lando dum 240 jaroj, povas forlasi la palacon tiel simple kiel batita kato? Tio okazis en Nepalo. Do, ni faris historion. Tiel facile, simple kaj pace.
Oni de du jaroj, kiam sukceis popola movado kontraŭ la puĉo, sciis ke la reĝo foriros sed ili ne estis certa ĉu li tiel facile lasos al tronon. Speciale tiu reĝo kiu venis al la trono per/dank' al masakro kaj kies filo estas fi-fama pro misuzo de povo inter popolo. Oni anticipis pli larĝan, vastan kaj tertreman malpacon.
De komenco la Shah reĝoj de Nepalo estis en disputoj. Kiam la mondo faris ĉion eblan evoluon scienan, Nepalo daŭre implikiĝis pri politikaj komplotoj. La reĝo nek povis daŭrigi la arton kaj kulturon de la antaŭa Malla dinatio, nek ili povis moderne evolui la landon.
Antaŭe, la reĝo akceptis la lingvon de la popoloj, la nevara, sed la reĝo de Shah dinastio forte deklaris ke ilia lingvo estu la unu sola lingvo de la lando. Antaŭe vivis en Nepalo Hinduanoj, Budhanoj, Islamanoj kaj Kristnoj sed la unua reĝo de Shah dinatio aŭ mortpunis ilin aŭ sendis ilin ekster la lando. Kavankam ili ne povis malpermesi nian kulturon, ili aldonis novajn (ili tamen havis tre malmulte por aldoni) kulturojn kaj devigis nin tion sekvi.
Jen de komenco, venis problemoj. Antaŭ ol la venko, la reĝo de Shah dinatio trancis nazojn de centoj da homoj kiam ili sukcesis venki iun provincon. Kaj poste, iam iu reĝo devigis milojn da gepatrojn kiuj havis infanojn, kunporti iliajn infanojn ekster la valo por ke lia filo ne ekhavu malsanon! Tia estis la "amo" de nepalaj reĝoj al popolo. La rakonto de tiranismo povas estis pli kaj pli longa.
Mi nur menciu la reĝa masakro de 2001 kaj subita surtroniĝo de la eĝo. Kaj la pŭo de 2004 kiam li marpemesis telefonon, reton kaj cenzuris ĵurnalon.
Nature, la malamo de la popolo al la reĝo ampliksiĝis. Dank' al la Maoista milito, homoj ekhavis kuraĝon paroli kontraŭ la reĝo en malproksimaj vilaĝoj.
Nu, dum lia 10-minuta prelego de 6an de junio, 2007, la reĝo eks-reĝo Gyanendra Shah ĉefe volis klarigi ke la Shah dinstio nur faras ĉion laŭ la deziro de la popoloj.
Li diris ke oni akuzis lin pri la reĝa masakro, kvankam li estas senkupla, li devis toleri lin.
Sampteme, li ankaŭ grumblis ke oni akuzis lin ke li havis trezoron en eksterlando. Li diris ke li havas nenion en eskterlando kaj li ankaŭ ne kolektis heredaĵon de liaj "amataj fratoj kaj kuzoj". Lia heredaĵon estas en Nepalo kaj en pasintaj 7 jaroj li ne kolektis/ detruis hereditan posedaĵon. Li parolis tiel kiel ĉio de la palaco apartenas al li kaj li rajtas kunporti ĉion. "Mi kredas ke mi havos rajton teni mian posedaĵon laŭ la nuna leĝo," li diris.
Li nur promesis redoni al la reĝo la kronon por ke ĝi estu konservita sed ne diris ke li redonos la valoraĵon kiun kolektis la plej riĉa reĝo de al plej malriĉa lando.
Li ankaŭ diris ke li akceptis la baloton de la Konstitucia Asambleo kaj li obeajs la decidon de la popolo. Li memorigis nin ke li ne planis lasi Nepalon kaj li reston tien ĉi por servi lian patrin-landon.
Vere, tio ŝajnis tute simpla kaj sekvis nature celebrado. Sed tio ne estis tiel simpla.
1. Li ne lasis la palacon ĉar li volis, sed ĉar li ne havis alian opcion kaj li ne haivs forton kontruaxi la popoldeziron.
2. Li ne redonis la tutuon de la heredaĵon de la dinatio kio ne estis lia gajno sed la gajno de la reĝo - li posedis la trezoron de la lando nur ĉar li esis la reĝo. Tio signifis ke li nur amis la posedaĵon kaj ne la postenon.
3. Li redonis la kronon al la registaro por "konservi". Li plej eble signifis ke li revenos kun forto kaj la registaro redonu ĝin al li.
4. Eĉ post lia foriro, li tiel planis ke lia patrino kaj avino vivu en la sama palaco. La registaro, pro emocio, jesis al liaj demandoj. Tio eble estos la komeco de estota problemo.
5. Li denove petis al la registaro ke li ne havas loĝejon kaj la registaro ankaŭ donis al li ĝungalon apud Katmando por ke li vivu ĝis li aranĝos alian loĝadon. Tiu reĝo kiu gajnis miloble ol ĝenerala popolo ne havis monon por aĉeti domoen en Katmando? Hontinde.
Kaj, post la fino, ne ĉio finiĝis. Oni diras ke nun okazas disputo inter la eks-reĝo kaj lia filo. Tiel venas diraĵo ke la filo helpis lin dum la masakro ke li iam fariĝos reĝo sed subita forlaso de la eks-reĝo fermis la pordon por la filo en estonteco. Li nun povas esti freneza...
Mi povas diri ke li promesis doni multege da monon al la ministroj ke ili permesis kunporti la trezoron. Ni scias ke plej multe da politikistoj venas al Katmando kiel malriĉuloj kaj ili tre volas riĉiĝi sen laboro. Kaj la reĝo povas esti unu el tia vojo.
La regsitaro ja faris komisionon por ekzameni la posedaĵon de la palaco post lia foriro sed la rezulto aperis tiel hontinda ke la registaro ne povis doni ĝin al la ĵurnalistoj.
La registaro tuj poste decidis ke la palaco estos nepala nacia muzeo. Sed, mi raportis, kiel eblas muzeo sed ne troviĝas valoraĵojn kaj historiaj dokumentojn. Vidu ĝin ĉe mia angla kolekto de novaĵoj www.razen.blogspot.com
La afero de reĝo ankoraŭ ne finiĝis. Vidu, mi estis tre feliĉa kiam mi vidis la finon de 240-jara monarĥismo en mia lando. Sed nun preskaŭ ne. Ĉar nenio ordiĝis post foriro de la reĝo. Protestado daŭras ĉiutage kaj tio estas ĝuste kion la reĝo volis. Ni vidu kiel ĝi funkcios en estoteco. Reĝo vivos en politiko ĝis kiam li posedas la mono li kolektis el la nacia kofro. Nur tiam venos la paco en Nepalo.
Posted by Razeno at 16:10 2 comments:
Labels: monarhxio, Nepalo, politiko
La eks-regxo lasis palacon
La eks-regxo Gyanendra lasis la palacon hodiaux, post lia longa prelego antaux la jxurnalistoj. Antaux du horoj.
Estas eble unua foje en la historioj de monarhxoj ke li lasis 240 jaran heredajxon tiel pace.
Message sent using UebiMiau 2.7.9
Posted by Razeno at 19:09 1 comment:
La eks-reĝo de Nepalo petas almozon!!!
Monarĥio baldaŭ estos historio de Nepalo. En pasitaj du semajnoj, ni multe parolis pri la reĝo - plej ofte ni memoris fi-agojn de la Shah dinstio - masakroj, komplotoj, ekspoito al virinoj, suspektoj, korpo-punoj ktp ktp. Ni emas forgesi eĉ se ili ion faris bonon al la popolo en 240 jaroj.
Kaj, aŭskukltu, la reĝo petis almozon al la registaro! Vizitis nia ministro al la palaco kaj la eks-reĝo petis ke la registaro donacu al li malgrandan palacon apud la monteto en Katmando. Tio neniam okazis en la historio de mondaj monarĥoj, ĉu ne? La reĝo estas la plej riĉa persono en Nepalo sed li ne volis aĉeti unu domon per la mono li akiris el la ŝtata trezorujo.
Kaj, mi ĵus aŭdis ke en la palaco nenio grava kaj valora aĵo restas. Iu registara komitato vizitis al la palaco por ekzameni ĝin kaj ili trovis ke ĝi estis preskaŭ malplena - nek estis valoraĵon nek historiaj dokumentoj - ili eĉ ne sukcesis trovi la tronon !!! La reĝo ŝtelis ilin kaj nun neniu scias ĉu la registaro sukcesos retrovi la valoraĵojn uzitajn de la luksegaj reĝoj de la malriĉega lando. Vidu, avido estas tia - la plej riĉa persono de Nepalo agis same kiel ŝtelisto.
Samtempe, mi opinias ke ankaŭ kulpas la registaro. Ĉar la registaro ankaŭ nun estas faritaj plej parte de la enmigrantoj, kiuj venis el vilaĝoj kaj jam ne vidis riĉĵon. Ilin la reĝo povas facile "aĉeti". Eble la reĝo promesis al ili ke li pagus multege da monon se ili silentus. Avido estas avido - ĝi povas faligi ĉiun ajn.
Posted by Razeno at 19:44 No comments:
Labels: monarhxio, Nepalo, politiko
Hodiaŭ la tuta mondo celebras la etoso-tagon. Mi deziras bonon kaj sukceson al tiuj kiuj laboras por la pia celo. Mi petas vin sanĝi vian kutimon (uzi tro da energio - de elektro, gaso ktp) ĉar tiel vi povas helpi la mondon vivi pli longe.
Eble vi ankaŭ parolas pri mondvarmiĝo, jam ĝi estas modo en mutlaj riĉaj langoj. Sed por ni, malriĉaj landoj kaj tiuj kiuj vivas apud montoj, apud montoj kaj ĉe la maro.
Vi scias, mi loĝas en Nepalo, apud la plej alta monto de la mondo. La neĝo en montoj akviĝas -- pli kaj plu. Tio tiel rezulatas ke la aro de neĝo apud la montoj grandiĝas kaj ankaŭ altiĝasl la akvonivelo de la lagoj faritas per la neĝo-akvo. Tiaj lagoj iam ajn povas ekspolodi kaj miloj da vilaĝoj malsupre povas inundiĝi. Do, suferas la valoj, homoj kaj teaj kulturoj. Kion ni faris malbonon al la tero ke ni estas malbenitaj? Kaj kial vi (moke, la riĉaj, altaj, blankaj homoj) ne povas fari ion por savi nin? La usono (pardonu miaj bonkoraj usonaj amokoj) ne povas diri ke ili estos la parto de la Kjoto Protokolo kaj malalitĝos elsendo de vundigaj gasoj? Kial nur ni aktoras sur la strato kun geknaboj ke ni devas hodiaŭ lasi malbonajn kutimoj? Ĉu tio estas justo?
Aliflanke, la politikistoj en Nepalo ankaŭ ne estas sinceraj por labori por pura etoso. Ili ne povas helpi nin uzi elektrikan aŭtomobilon ktp. Sed kvankam homoj estas intersaj, la regitasro preskaŭ malkuraĝigas nin uzi tiajn aŭtomobilojn postulante altegan imposton. Ni pensas ke ili ricevas multe da mono de la komercistoj de la ortodoksaj aŭtoj. Ili scias ke iam oni enkondukos tiajn purajn aŭtojn, ĉiuj aĉetos ilin kaj homoj ne plu volus akiri malpurigantajn aŭtojn.
Kompreneble, ili ankaŭ estas gvidita de mono - ili faros nur tion kion la komercistoj diras al ili kaj la komercistoj ne niam faras bonon al la popolo?
Mi pensas ke ĉiuj samtempe devas fari ion ke nia tero restu pura, almenaŭ por nia venonta generacio, se ne por ni. Ĉu vi helpos nin?
Posted by Razeno at 20:32 1 comment:
Newer Posts Older Posts Home
Subscribe to: Posts (Atom)
Diris mia amiko ke...
Bonvenon al mia blogejo. Per mia Esperanto-blogo, mi montras al la mondo ke nia internacia lingvo ja vivas hodiaŭ, kaj ĝi troviĝas ankaŭen Nepalo. Vi trovos artikoletojn pri Nepalo, tiea kulturo, socio kaj mia persona vivo. Kaj mi nepre donas mian personan opinion pri Esperanto-movado en mia lando.
Dankon por via vizito. Bonvolu lasi viajn komentojn aŭ skribi al mi al razeno(a)gmail.com. Mi atendas viajn reagojn. Mi ege emas korespndi per Esperanto.
Mi estas Razen Manandhar "Razeno"
1990: Aliĝis al NEspA, kiel fondinto-membro
1992: aliaĝis al UEA
1994: partoprenis en la UK (Seuolo)
1996: fakdeligitiĝis en UEA
2005: partoprenis en la AK (Katmando)
2006: prezidis NEspA-n (ĝis 2008)
2007: partoprenis en la UK (Jokohamo)
2009: eldonis libron "Vojaĝo al Muktinath"
2011: partoprenis en la UK (Kopenhago)
2012: volagxis en Francio por instrui Esperanton
2012: eldonigxis libro "Puinkino kaj aliaj nepalaj rakontoj" el Japanio.
Mia libro - "Jen Japanio" atendas eldoniĝon.
2013: organizis programon "La 1a Internacia Ekskurso de Katmando".
Mi troviĝas ankaŭ en lernu.net, facebook.com, ipernity.com, esperanto.com ktp.
Mia Vojagxo Tra Esperanto Slideshow: Razen’s trip from Kathmandu, Nepal to Kazakhstan was created by TripAdvisor. See another Kazakhstan slideshow. Create your own stunning free slideshow from your travel photos.
Estas mia unua Esperanto-libro. Bonvolu acxeti gxin en UEA.
Belaj fotoj de Nepalo
Nepalaj geesperantistoj en Facebook
Serĉu en tiu ĉi blogo
Aligxu al nepala diskutgrupo
There was an error in this gadget
Full Size Synth Piano widget and many other great free widgets at Widgetbox! Not seeing a widget? (More info)
Watermark theme. Powered by Blogger.