eo fr eo eo eo eo pt eo eo eo es eo eo eo eo eo eo eo eo en en en en en en en en en en en en eo eo en en eo en de en de en en en en en es es en de fr lt eo de en de en en eo en en en fr eo en de en eo eo eo eo eo eo lt eo eo eo eo de es eo eo eo eo eo sv ur eo eo eo eo es eo eo eo eo eo eo eo eo tr nl eo eo it eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo de an ar az ku ru sv bg bn ca ckb hbs_lat da de en es et eu fa fi nn fr fy de gd lt he hi hu hy it id fr en es it ja jv ka kk ko ku it lv hi ml mr nds ne nl nb nb fr pa pl pnb pt ro ru jbo en hbs_lat en sk sl sq hbs_lat sv hu ta te th tr tr oc fy ur vi da zh zh eo eo eo eo eo eo eo eo eo
El Vikipedio, la libera enciklopedio
Alice Ann MUNRO (denaska nomo LAIDLAW; naskita la 10-an de Julio 1931) estas Kanada verkisto. Ŝi estas laŭreato de la Nobel-premio pri literaturo en 2013[1]. En 2009 ŝi ricevis pro sia dumviva verkaro la Internacian Premion "Man Booker". Trifoje estis aljuĝita al ŝi la Premio de la Kanada Guberniestro Ĝenerala por fikcia verkado[2]. La okazocentro de la verkoj de Munro estas en Suda Ontario, ŝia denaska loĝloko[3]. Ŝiaj "facile alireblaj, kortuŝaj rakontoj" studas malsimplaĵojn de la homa vivo en ŝajne senpena stilo.
Vivo kaj verkaro[redakti | redakti fonton]
Munro vivis kun ambaŭ gefratoj ĉe vulpopeltofarmo en Wingham (Ontario). Kiam ŝi estias 10-jaraĝa, sia patrino eksuferis je Parkinsona malsano. De 1949 ĝis 1951 ŝi studis ĵurnalistikon ĉe la Universitato de Okcidenta Ontario. Pro monmanko ŝi ĉesis studi, edziniĝis al Jim Munro kaj naskis kvar filinojn; unu el ili baldaŭ post la akuŝigo mortis. Ŝia filino Sheila Munro publikigis en 2002 la memorojn pri la infaneco ene de la verko Lives of Mothers and Daughters: Growing Up With Alice Munro. En 1972 ŝi eksedziniĝis; en 1976 ŝi edzigis la geografon Gerold Fremlin.
Longtempe ŝi devis atendi ĝis la unua publikigo de siaj rakontoj. Ŝia unue lanĉita rakontaro Dance of the Happy Shades ege laŭdatis en 1968 fare de kritikistoj. Ĝis nun 13 volumoj kun rakontoj eldonitis kaj unu romano.
En la libro The View from Castle Rock ŝi rakontis la historion de siaj skotaj antaŭuloj. Al la parencaro nombriĝas ankaŭ la skota poeto James Hogg. Krome ŝi tie ĉi skribis pri la propra infaneco kaj junuleco.
Per siaj noveloj ŝi plene troviĝas en la anglosaksa tradicio. Ŝiaj rakontoj estas realaj, direktaj, nesentimentalaj kaj ofte igis la leginton elpensi la finon de la intrigo.
Dance of the Happy Shades. 1968.
Lives of Girls and Women. 1971.
Something I’ve Been Meaning to Tell You. 1974.
The Moons of Jupiter. 1977.
Who Do You Think You Are? 1978.
The Progress of Love. 1986.
Friend of My Youth. 1990.
The Love of a Good Woman. 1998.
Hateship, Friendship, Courtship, Loveship, Marriage. 2001.
The View from Castle Rock. 2006.
Too much happiness. (troa feliĉo, 2009). Kolekto de rakontoj aŭ noveletoj, ĉefe pri vivoj de virinoj kiuj suferas probleman kaj eĉ tragedian vivon en la etoso famiia, ofte kaŭzitan de nenormala konduto de viroj (ne nur), kiuj iele rompas la normalan vivon familian ekzemple per agado tipe de "hipioj". Ii estas la jenaj: Dimensions, Fiction, Wenlock Edge, Deep-Holes, Free Radicals, face, Some Women, Childs's Play, Wood, Too Much Happiness. La antaŭlasta Wood estas aparta peco kie oni detalegas pri la fako lignoproduktado kaj ĉefe pri la laboro de arbo-hakisto, kiu suferas akcidenton; tamen tiu konfirmas la intereson kaj insiston de la aŭtoro prezenti la profesiojn rilatajn al lignaĵado kaj ĉarpentado, ĉiam kiel etoso kie okazas problemoj por apudaj virinoj.
Filmoj[redakti | redakti fonton]
1994: Lives of girls and women
2006: Away From Her
Premio[redakti | redakti fonton]
Governor General’s Award for Fiction
1968 für Dance of Happy Shades
1978 für Who do you think you are
1986 für The Progress of Love
1990 porFriend of My Youth
1998 porThe Love of a Good Woman
Order of Ontario (1994)
1998 por The Love of a Good Woman
National Book Critics Circle Award for Fiction (1998) porThe Love of a Good Woman
Man-Booker-Preis für internationale Literatur (2009)
Ritter des Ordre des Arts et des Lettres (2010)
Literaturo[redakti | redakti fonton]
Ingo Schulze, Frauke Meyer-Gosau: Fast ein Gefühl von Vollendung. Ein Gespräch mit Ingo Schulze über Weltliteratur und Welterfolg, Revolution und Konvention und die Besonderheit der Erzählungen von Alice Munro. En: Literaturen: die Zeitschrift für Leser. Vol. 12 (2011), Berlin kajero 4, p. 41-43
Cathy Moulder (eld.): Alice Munro. An annotated bibliography of works and criticism compiled by Carol Mazur. Scarecrow Press, Lanham, Md. 2007 ISBN 978-0-8108-5924-1
Coral Ann Howells: Alice Munro. Manchester University Press, Manchester u. a. 2007, ISBN 978-0-7190-4559-2.
Robert Thacker: Alice Munro : writing her lives; a biography. Emblem, McClelland & Stewart, Toronto, Ont. 2011, ISBN 978-0-7710-8510-9.
Walter Rintoul Martin: Alice Munro : paradox and parallel. Univ. of Alberta Pr., Edmonton, Alberta 1987
Fontoj[redakti | redakti fonton]
↑ The Nobel Prize in Literature 2013 - Press Release (PDF) (10 Oktobro 2013). Alirita 2013-10-10.
↑ "Alice Munro wins Man Booker International prize", 27 Majo 2009.
↑ Marchand, P., "Open Book: Philip Marchand on Too Much Happiness, by Alice Munro", 29 Aŭgusto 2009. Kontrolita 5 Septembro 2009.
v • d • r
Portantoj de Nobel-premio por literaturo 2001-2025
V. S. Naipaul (2001) • Imre Kertész (2002) • John Maxwell Coetzee (2003) • Elfriede Jelinek (2004) • Harold Pinter (2005) • Orhan Pamuk (2006) • Doris Lessing (2007) • Jean-Marie Gustave Le Clézio (2008) • Herta Müller (2009) • Mario Vargas Llosa (2010) • Tomas Tranströmer (2011) • Mo Yan (2012) • Alice Munro (2013) • Patrick Modiano (2014) • Svjatlana Aljeksijeviĉ (2015) • Bob Dylan (2016)
1901–1925 • 1926–1950 • 1951–1975 • 1976–2000 • 2001–nuntempo
Paĝoj kiuj uzas ISBNajn magiajn ligilojn
Informoj pri la paĝo
Citi ĉi tiun artikolon
Ĉi tiu paĝo estis lastafoje redaktita je 07:53, 14 okt. 2016.
La teksto disponeblas laŭ la permesilo Krea Komunaĵo Atribuite-Samkondiĉe 3.0 Neadaptita; eble aldonaj kondiĉoj aplikeblas. Vidu la uzkondiĉojn por detaloj.
Regularo pri respekto de la privateco
Vidigo por porteblaj aparatoj