eo en eo eo eo eo eo it lt eu eo eo es eo eo eo eo eo eo en eo eo es eo eo eo eo eo eo it eo hbs_lat eo it it eo eo eo eo en eo it es eo eo eo eo en eo eo eo eo eo eo en eo eo eo eo eo eo en eo eo eo eo ceb eo en eo es eo eo eo eo en eo eo eo eo eo eo en eo eo eo eo eo eo en eo eo eo eo eo eo en eo eo eo eo ia eo en eo eo eo eo eo eo en eo eo eo eo eo eo en hbs_lat hbs_lat en eo eo eo eo eo eo en eo eo eo eo eo eo en eo eo eo eo eo eo en eo eo eo eo eo eo en eo eo eo eo eo eo en eo eo eo eo eo eo en eo eo eo eo eo eo en eo eo eo eo eo eo en eo eo eo eo eo es en eo it en en en en en es eo eo eo eo eo eo
Eterneco | Kristana ortodoksa rondo esperantista
Hungaraj sanktuloj I.:Sankta Moseo Ugrin, Sanktaj Efremo kaj Georgo
La alveno de la Sankta Virgulino al Zaragozo
La himno "Purega Virgulino" en Esperanto
Niaj celoj kaj rimedoj. Privata diskuto kun patro Taŭrion.
"Transfiguriĝo" - ĉu la termino estas herezeta?
La rakonto estas popola Navarra-Aragona legendo (Norde de Hispanio: okcidentaj Pireneaj montaroj).
Tamen abato Virila ne estas legenda homo. Li vivis en la komenco de la Xa jarcento.
Ekzistas pruvoj ke en la jaro 928 la abato de la monaĥejo Leyre nomiĝis Dom Virila.
La Katolika Eklezio celebras lian feston la 10an de oktobro.
Ankoraŭ en la templo daŭre sonis
la Gregoriaj kantoj de l' Amen'.
L' abato finbenadis kaj ordonis
Poste, la sankta vir' je blanka haro
Li ŝajnas ja trankvila, mienserena,
impona la staturo, li majestas
kaj plena de saĝec' kaj raciplena
trankvila, li antaŭ subuloj, restas;
sed kiel vulkanfajr' sub neĝa krusto
ardadas brulpasi' en lia brusto.
Ho eternec'! Ĉu povas ja la homo
eterne daŭri, adi sen enu'?
Eterne ĝoji en l' eterna domo?
Kiel eterna ĝoj', eterna ĝu'?
L' abaton turmentadas tia penso
kvazaŭ najlata sago en la menso.
La kavaliro rajdas kaj militas
por la atingo de milita glor'.
li sangon versas, sojfas kaj elsvitas;
kaj' se ne mortas li en frua hor',
neniam -lin konfesis kavaliro-
milita gloro plensatigas viron.
Klopodas por akiri hom' bienon
eĉ al la krimo iras pro la or';
sed la posedo de la riĉa pleno
ne feliĉigas en satega kor'.
Li aŭdis certe el la konfesato
konfeson plenan pri la ormalsato.
Junulo serĉas amon kaj kuraĝe
pro ino luktas, ploras kaj batalas,
eĉ freneziĝas, agas li malsaĝe:
la vivo estas, sen la am' banala;
sed kiam fine, ŝian li akiras
kvazaŭ fumaĵ' la iluzi' foriras.
La komercisto la riĉaĵojn celas
per justaj aŭ maljustaj la medioj,
jam riĉa, pluajn riĉojn li akcelas;
nur mono, oro, estas liaj dioj.
Kaj tamen, kvankam jam li riĉe riĉa,
neniam or' lin igas tutfeliĉa.
Kiel, do, ĉiam feliĉec' ĉiela
kion atingi povas or' nek am'?
Kiel eterna ĝoj' eterne hela,
eterna ĉio kaj eterna sam'?
La bruston sen esper' l' abato frapas
kaj kun dolor' singult' el buŝ' eskapas.
Kaj jen en la silento de l' kverkaro
eksonas dolĉa kanto, brila tril'.
plenigas ĉion per la gorĝfajfil'.
Cerbumi ĉesas la pensanta viro,
aŭskultas li, ĉarmata pro la miro.
Ne haltas muzikanta la birdeto:
jen trilo, jen fajfado, jen pepad',
jen arpeĝado, ĉiam sen ripeto,
jen kvazaŭ riveret', jen laŭ kaskad'.
L' abato nek plu pensas nek singultas;
nur sentas li kaj aŭdas kaj aŭskultas.
... ... ... ... ... ... ...
... ... ... ... ... ... ...
Jam vesperiĝas. L' abat' sin levas.
La propraj zorgoj venas al memor'.
Al l' abatejo li reiri devas
por la prezido de l' vespera ĥor'.
Li prenas la bastonon malrapide;
li vidas ja la domon vid' al vide.
Li frapas je la pord'. Monaĥ' malfermas.
Timiĝe li rigardas la venanton.
En menso de Viril' surprizo ĝermas:
Monaĥo tiu, kiel ne konato?
Kaj kial li, ja strange blakvestita,
anstataŭ la tutnigra vesto rita?
- Kion vi petas al ni, mia frato?
Demandis laŭ kutimo la pordisto.
- Min vi ne konas! Estas mi l' abato.
Sed rediras la frato kun insisto:
- La abato? Li nun la vesprojn preĝas
kaj dece en ĥorej' la grupon reĝas.
Pordist' lin konsideras frenezulo;
li tamen, lin kondukas al gastejo.
Neniam, eĉ al plej malinda ulo
Poste, abaton sian li avertas,
dum ĵusvenint' protestas kaj disertas.
Por juĝi pri afero tiel stranga
kunsidas la monaĥoj kun l' abat'.
La nekonata ĉef', vestaro blanka
mirigas sanktan viron sen kompat';
sed kun mien' serena kaj helbrila
mi estas, diras li, abat' Virila.
Aŭdinte tion, la monaĥ' maljuna
pro jaroj kaj pro fastoj kurbigita
alproksimiĝas al abato nuna
kaj, rajto por paroli permesita,
komencas li per voĉo tre humila:
Mi aŭdis iom pri abat' Virila.
Kiam mi, juna, monaĥejon venis
al mi rakontis plencentjara patro
ke, novictempe, li noticon prenis
je sia vic' el plej maljuna frato
ke Virila, abato siatempe
iam iris al promenad' printempe.
Monaĥoj liaj vane lin atendis.
Neniam li revenis el arbaro
kaj la fratar' sendube prikonsentis:
Englutis certe lin sovaĝbestaro;
sed tio, diras la kronikeventoj,
okazis antaŭ pli ol tri jarcentoj.
Tri jarcentoj! kaj nur birdeta trilo!
tri jarcentoj! Ho, kia Dia lumo!
La konfuzatan viron trafas brilo,
disigas lia dubo kvazaŭ fumo.
Li falis teren, kaj vizaĝ' al tero
mortante benas Dian la misteron.
Elhispaniĝis: Amalia Núñez Dubús.
Ensalutu por aldoni komentojn
Dankon, Sabino, pro tiu ĉi
Permalink Submitted by Taŭriono on Mar, 05/05/2015 - 18:14.
Dankon, Sabino, pro tiu ĉi interesa legendo.
Ensalutu por aldoni komentojn