eo en eo eo eo eo eo eo en eo nds fr eo en eo pt it fr eo eo eo eo ca en ca fr fr eo pt eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo fr eo eo eo eo eo eo pt eo fi eo fr fr eo en fr fr eo eo eo eo eo fr fr eo eo eo eo eo eo eo en eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo lt eo eo eo eo de es eo eo eo eo eo sv eo ur eo eo eo eo es eo eo eo eo eo eo eo eo tr nl eo eo it eo eo cs eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo ar en ru bg ca id ckb hbs_lat cy da de el en es et eu fa fi fr fy lt he hi hu id es it ja kk ko it lb lt lv en en ml nl nb pa pl pt ro ru jbo en hbs_lat en sk sl hbs_lat sv en tr fy ur vi pl da zh eo eo eo eo eo eo eo eo eo
El Vikipedio, la libera enciklopedio
1 ŝanĝo en ĉi tiu versio atendas kontrolon. La stabila versio estis patrolita je 1 aŭg. 2016.
Kategorio Claude Lévi-Strauss en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Claude Lévi-Strauss en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)
Etnografio, lingvistiko, Mitoj, parenceco, totemismo
Boas, Durkheim, Freud, Jakobson, Lévy-Bruhl, Mauss, Rousseau, Montaigne, [[Alfred Radcliffe-Brown|Radcliffe-Brown]], Saussure, Troubetskoï
Althusser, Baudrillard, Bourdieu, Butler, Clastres, Derrida, Descola, Foucault, Godelier, Lacan, Piaget, Sebag, Terray
v • d • r
Claude LÉVI-STRAUSS (naskiĝinte je la 28-a de novembro 1908 en Bruselo[1], mortinta la 30-an de oktobro 2009[2] en Parizo) estis franca antropologo, etnologo kaj filozofo. Honora Profesoro en Collège de France, ano de la Franca Akademio li famiĝis kiel unu el la fondintoj de strukturismo.
1.2 Komenco de profesia vivo
2 Listo de verkoj
3 Notoj kaj referencoj
Lia vivo[redakti | redakti fonton]
Junaĝo[redakti | redakti fonton]
Claude Lévi-Strauss, devenas el juda alzaca familio [3], estis naskita en Bruselo de francaj gepatroj. Lia patro estis pentristo-portretisto kiun ruinigis disvolviĝo de la fotografio[4]. Lia avo estis rabeno de la Sinagogo de Versajlo (france: Synagogue de Versailles)[4].
Lévi-Strauss studis unue en la gimnazioj Janson de Sailly kaj Condorcet[5] en Parizo, poste juron kaj filozofion ĉe la universitato Sorbono en Parizo (tria agregacio pri filozofio en 1931, doktoriĝo pri literaturo en 1948). Belga kolego Arthur Wauters, kiu estis fariĝonta sukcesa politikisto, legigis al li la verkojn de Marx, Engels kaj aliaj marksistoj. Lévi-Strauss konvinkiĝis ke necesas politike batali laŭ radikala socialista vidpunkto. Li mallonge engaĝiĝis ĉe SFIO. Li estis kandidato por departementaj balotoj. Veturante al mitingo li, malsperta ŝoforo, faligis la aŭton ekster la ŝoseon, maltrafis la mitingon kaj definitive rezignis pri politika kariero[4].
Komenco de profesia vivo[redakti | redakti fonton]
Post dujara instruado de filozofio en gimnazioj Victor-Duruy en Mont-de-Marsan kaj Laon li fariĝis en la jaro 1935 profesoro ĉe la Universitato de São Paulo (portugale: Universidade de São Paulo), ano de la universitata misio. Inter 1935 ĝis 1939 li partoprenis plurajn etnografiajn ekspediciojn en la regionoj Mato Grosso kaj de Amazono.
En 1938, li trairis la ŝtaton Mato Grosso. Li ekveturis de Cuiabá, malnova pionira urbo de orserĉantoj, per auto Ford 34. El Diamantino li sekvis veturante per bovoĉaroj telegrafan linion kiu trapasas tra cerado (densa veprejo). Li renkontiĝis kun Nambikvaroj (portugale: Nambiquaras) pri kiuj li reportis riĉan dokumentadon kaj 200 fotojn, poste kun etnoj Mundé kaj Tupi Kawahib en la ŝtato Rondonio.
Mallonge antaŭ la 2-a Mondmilito li revenis al Francio. Inter 1939 kaj 1940 li libervole militservis sur la Maginot-linio kiel ligagento. Li poste estis nomita en la gimnazio en Montpellier post sia forpelo pro la rasistaj leĝoj. Li engaĝiĝis en la Rezistoorganizaĵo Forces françaises de l'intérieur (france: Forces françaises de l'intérieur) kaj estas sendita al la scienca misio en Usono. En 1941 li ekinstruiis ĉe la Lernejo por Socia Esplorado (angle: The New School) en Novjorko. Tie li konatiĝis kun Roman Jakobson, kiu multe influis lin per la lingvistika strukturismo kiun li pensis apliki al etnologio. Kune kun Henri Focillon (france: Henri Focillon), Jacques Maritain (france: Jacques Maritain), Jean Perrin kaj aliaj li fondis la francan ekziluniversitaton École libre des hautes études de New York, kies ĝenerala sekretario li estis.
Scienca kulmino[redakti | redakti fonton]
Frontono de la Collège de France
En 1944 li estis revokita de la Franca Ministerio por Eksteraj Rilatoj al Francio kaj en la jaro 1945 denove sendita al Novjorko kiel kultura konsilanto de la franca ambasadejo. En 1948 li demisiis de sia ofico por povi dediĉi sian tempon denove al siaj esplorlaboroj.
En 1949 li fariĝis direktoro de la Musée de l'Homme (france: Musée de l'Homme)' en Parizo. En la sama jaro li publikigis sian tezon Les Structures élémentaires de la parenté (france: Les Structures élémentaires de la parenté)'[4]. Li poste fariĝis direktoro de la École pratique des hautes études (france: École pratique des hautes études)', kie li respondecis samtempe por la katedro kaj la studprogramo pri komparaj religisciencoj de senskribaj popoloj. De 1959 ĝis sia emeritiĝo en la jaro 1982 li estis profesoro pri socialantropologio ĉe la renoma Collège de France.
Li fondis en 1961 kun Émile Benveniste (france: Émile Benveniste) kaj Pierre Gourou (france: Pierre Gourou) la revuon L'Homme (franca antropologia revuo) (france: L'Homme (revue française d'anthropologie))' malfermita al la diversaj etnologiaj kaj antropologiaj skoloj, kaj penas favorigi interdisciplinan aliron.
En 1973 li estis elektita membro de la Franca Akademio kies unua centjarulo li estas.
citaĵo[redakti | redakti fonton]
Kiam 98-jara li esprimis sian pesisismon:
Tio kion mi konstatas, estas la detruegoj nuntempaj, estas la timiga malapero de la vivantaj specioj, ĉu vegetaj ĉu animalaj. Per sia denseco mem la homa specio vivas sub reĝimo de ena venenigado. Kaj mi pensas pri la nuntempo, la mondo en kiu mi estas finiĝanta mian vivon, tio estas mondo kian mi ne amas.
Listo de verkoj[redakti | redakti fonton]
Les Structures élémentaires de la parenté 1949 (la bazaj strukturoj de parenceco)
Race et Histoire (1952)
Tristes tropiques 1955 (tristaj tropikoj)
Le Totémisme aujourd'hui (1962)
La Pensée sauvage (1962)
Mythologiques I–IV (1964-1971) kies unua ero estas Le Cru et le cuit (1964)
Notoj kaj referencoj[redakti | redakti fonton]
↑ Lia patro, pentristo estis en la urbo por plenumi kontrakton kiam lia edzino finis sian gravedecon. Claude pasigis nur siajn unuajn semajnojn en Bruselo, laŭ sia propra rakonto en la dokumentfilma intervjuo de Jean José Marchand.
↑ La 30-an (AFP) aŭ en la nokto de la 31-a ĝis la 1-a de novembro (Le Monde) laŭ la fontoj.
↑ . www.nouvelobs.com. Alirita 2-a de julio2008.
↑ 4,0 4,1 4,2 4,3 « Catherine Clément (france: Catherine Clément) raconte le grand ethnologue qui fête ses 99 ans », (Catherine Clément rakontas pri la granda etnologo festanta siajn 99 jarojn), intervjuo, Le Journal du Dimanche, 25-a de novembro 2007
↑ Réception de M. Claude Lévi-Strauss 1974
Eksteraj ligiloj[redakti | redakti fonton]
Claude Lévi-Strauss en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Kategorio Claude Lévi-Strauss en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Claude Lévi-Strauss en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)
Por vidi kaj aŭdi lin en 1988
Eble la lasta intervjuo de la tiam 97-jara sciencisto
Linguistic and Commodity Exchanges by Elmer G. Wiens. Ekzamenas la strukturan diferencon inter var- kaj mon- intersanĝoj kaj parola kaj skriba lingvistikaj interŝanĝoj. angle
Membroj de la Franca Akademio
Ligilo al bezonata traduko el la franca
Ligilo al bezonata traduko el la portugala
Ligilo al bezonata traduko el la angla
Informoj pri la paĝo
Citi ĉi tiun artikolon
Ĉi tiu paĝo estis lastafoje redaktita je 12:28, 26 okt. 2016.
La teksto disponeblas laŭ la permesilo Krea Komunaĵo Atribuite-Samkondiĉe 3.0 Neadaptita; eble aldonaj kondiĉoj aplikeblas. Vidu la uzkondiĉojn por detaloj.
Regularo pri respekto de la privateco
Vidigo por porteblaj aparatoj