eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo lt eo eo eo eo de es eo eo eo eo eo sv ur eo eo eo eo es eo eo eo eo eo eo eo eo tr fi eo eo it eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo ar ru bg bn ca hbs_lat de en es et fa fi fr de lt he hi hbs_lat hu hy id it ja ko ml nl nb nb pl pt ro ru en sk sl hbs_lat sv ta tr fy uz vi zh eo eo eo eo eo eo eo eo eo
Efiko de Zeeman - Vikipedio
El Vikipedio, la libera enciklopedio
La efiko de magneta indukdenso obligas la spektajn liniojn, ĉar ĝi evidentiĝas ne nur la statoj de la energiniveloj, sed ankaŭ la substatojn.
La efiko de Zeeman aŭ Zeeman-efiko (efekto estas malĝusta termino) estas (en fiziko kaj astronomio) la disiĝo de unu spektra linio al du aŭ pluraj, en magneta kampo. La fenomenon observis unuafoje la nederlanda fizikisto Pieter Zeeman en 1896. Li rimarkis la larĝiĝon de la D-linio de natrio en flamo, lokigante inter fortaj magnetaj polusoj.
Pli poste evidentiĝis, ke la "larĝiĝo" fakte estis disiĝo de la spektra D-linio de natrio je 3 konsisteroj. La kvantuma meĥaniko klarigis, ke la elektrono ellasas (al ondolongo konvena) radiadon dum transiro inter diskretaj, bone difinitaj energioniveloj. Radiadon el ĉiu nivelo karakterizas bone difinita impulsa momanto (spino), kiu disiĝas pro magneta kampo al substatoj de energiaj niveloj. Per la apero de la spektro-konsisteroj, respeguliĝas tiel la substatoj de energiaj niveloj.
Vidu ankaŭ[redakti | redakti fonton]
Informoj pri la paĝo
Citi ĉi tiun artikolon
Ĉi tiu paĝo estis lastafoje redaktita je 17:35, 23 apr. 2016.
La teksto disponeblas laŭ la permesilo Krea Komunaĵo Atribuite-Samkondiĉe 3.0 Neadaptita; eble aldonaj kondiĉoj aplikeblas. Vidu la uzkondiĉojn por detaloj.
Regularo pri respekto de la privateco
Vidigo por porteblaj aparatoj