eo eo eo eo eo pt it eo eo eo eo eo eo eo eo nl eo eo eo eo eo eo eo uk hbs_lat eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo en eo eo eo eo eo eo lt eo eo eo eo de es eo eo eo eo eo sv ur eo eo eo eo es eo eo eo eo eo eo eo eo tr fi eo eo it eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo an ar az uz ru sv bg hbs_lat ca mhr ckb hbs_lat da de el en es et eu fa fi fr fy lt he hi hbs_lat it hu hy it id es is it ja ka kk ko it lt lv en en ml be mr mzn nl nb nb ta pa pl pms pt ro ru jbo en hbs_lat en sk sl hbs_lat sv tr oc en fy uz vi pl zh eo eo eo eo eo eo eo eo eo
El Vikipedio, la libera enciklopedio
Miĥail Afanasjeviĉ BULGAKOV (ruse Mиxaил AфaHacbeBич БyлrakoB) (naskiĝis la 15-an de majo 1891 en Kijivo, tiam cara Rusio, nuntempe Ukrainio; mortis la 10-an de marto 1940 en Moskvo), estis sovetia verkisto de romanoj kaj teatraĵoj en la unua duono de la 20-a jarcento.
2 La Majstro kaj Margarita
Bulgakov estis la unua filo de profesoro de eklezia akademio. Liaj fratoj soldatiĝis en la Blanka Armeo kaj post la rusa interna milito transloĝiĝis al Parizo.
En 1909 Bulgakov eniris la medicinan fakultaton de la Kijiva Universitato, kiun li finis en 1916. Jam tiujare li plentempe eklaboris kiel doktoro kaj tiam aperis liaj unuaj verkoj. En 1919 Bulgakov enarmeiĝis kiel batala kuracisto kaj en 1920 forveturis al la Kaŭkaza montaro. Tie li forlasis la militan servon kaj komencis labori kiel ĵurnalisto; ĝuste tiam aperis liaj unuaj teatraj verkoj. En 1921 li transloĝiĝis kun sia unua edzino Tatjana Lappa al Moskvo, kie li kreis multajn teatraĵojn kaj satirajn verkojn (li kunlaboras kun pluraj periodaĵoj kaj eldonejoj). En 1925 li publikigis la romanon La Blanka Gardo kaj kreis multajn satirajn verkojn.
Tri jarojn poste, divorciĝinta de la unua edzino, li edzinigis Liubovj Bjelozerskaja. En 1932 Bulgakov edziĝis la trian fojon, al Elena Ŝilovskaja. Dum la lasta jardeko de sia vivo Bulgakov daŭre okupiĝis pri La Majstro kaj Margarita, kreis teatraĵojn, kritikajn verkojn, rakontojn, faris multajn tradukojn kaj enscenigojn de pluraj romanoj. Tamen la plimulto de liaj verkoj restis en la kesto de lia skribotablo por pluraj jardekoj. En 1938 li skribas leteron al Stalino, kie li petas lian permeson elmigri. Tiu letero neniam estis respondita.
Miĥail Bulgakov mortis en 1940 kaj estis enterigita en la Novodeviĉje tombejo en Moskvo.
Tombo de Mikaelo Bulgakov en Moskvo
Eĉ dum li vivis, li estis fama pro siaj libroj Notoj de juna kuracisto (Зaпиckи юHoro Bpaчa) kaj La Blanka Gardo (Бeлaя rBapдия). Li estis dum mallonga periodo la plej ŝatata dramaturgo de Jozefo Stalin, kiu tre aprezis la teatraĵon Tagoj de la Turbinoj (ДHи TypбиHыx) bazitan sur la romano La Blanka Gardo. Eble, tio savis lian vivon en la terura jaro 1937, kiam preskaŭ ĉiuj verkistoj, kiuj ne apogis la diktaturon de Stalin, estis malliberitigaj kaj mortigitaj, kiel ekzemple Osip Mandelŝtam. Bulgakov neniam apogis la tiaman reĝimon, kaj en pluraj siaj verkoj mokis ĝin: Hunda Koro (Coбaчbe cepдцe), Kuro (Бer) ktp. En 1929 ĉiuj liaj verkoj, inkluzive de La Blanka Gardo, estis malpermesitaj; Bulgakov ne povis ricevi eĉ plej etan laborpostenon, kaj Stalin neis lian peton pri elmigrado.
La Majstro kaj Margarita[redakti | redakti fonton]
Estis la fantasta/morala romano La Majstro kaj Margarita (MacTep и MaprapиTa), eldonita en 1967, preskaŭ tridek jarojn post lia morto, kiu gajnis al li kritikan senmortecon. Tamen, la libro haveblis, kiel kaŝa "samizdata" eldono, dum multaj jaroj en Sovetunio antaŭ la apero de cenzurita versio en la ĵurnalo Moskva. Laŭ la opinio de multaj homoj, La Majstro kaj Margarita estas la plej bona rusa romano de la 20-a jarcento kaj la plej bona el ĉiuj sovietaj romanoj, kvankam malfacilas imagi la aprobon de Stalino. La romano naskis plurajn frazojn, kiuj eniris en la rusan frazaron, ekzemple "Manuskriptoj ne brulas". Detruita manuskripto de Majstro estas grava elemento de la rakonto, ja Bulgakov fakte devis reverki la romanon el memoro post kiam li per siaj propraj manoj bruligis malnetan verkon.
Diversaj verkistoj kaj muzikistoj jam atribuis inspiron al La Majstro kaj Margarita. Ekzemple, la polemika romano de Salman Rushdie, La Satanaj versoj (The Satanic Verses) estis laŭ sia verkisto profunde influita de la majstroverko de Bulgakov. La usona roka muzikgrupo Pearl Jam estis influita de la konversacio en la romano inter Jeŝua Ha-Nocri, t.e. Jesuo, kaj Poncio Pilato por sia 1998 kanto "Pilate". En esperanto, la samo validas por la satiro La Majstro kaj Martinelli, de Jorge Camacho.
Verkoj[redakti | redakti fonton]
Poŝtkarto el Sovetunio de 1991
Зaпиckи Ha MaHжeTax ("Notoj sur maniko", 1922)
Бeлaя rBapдия ("La Blanka Gardo", 1924-29)
PokoBыe яйцa ("Fatalaj ovoj", 1925)
Зaпиckи юHoro Bpaчa ("Notoj de juna kuracisto", 1925-26)
ДHи TypбиHыx ("Tagoj de la Turbinoj", teatraĵo, 1926)
Moлbep (Kaбaлa cBяToш) ("Molière (La kabalo de bigotuloj)", teatraĵo, 1936)
MacTep и MaprapиTa ("La Majstro kaj Margarita", eldonita 1966-67)
Coбaчbe cepдцe (Koro de hundo, eldonita eksterlande en 1968, en Sovetunio en 1987)
БaTyM ("Batum", teatraĵo, unuafoje prezentita en 1977)
ПyшkиH (пocлeдHиe дHи) ("Puŝkin (la finaj tagoj)", teatraĵo)
Eksteraj ligiloj[redakti | redakti fonton]
Miĥail Bulgakov en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Kategorio Miĥail Bulgakov en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Viktor Petelin: La majstro sukcesis finverki sian vivon
La Majstro kaj Margarita
Informoj pri la paĝo
Citi ĉi tiun artikolon
Ĉi tiu paĝo estis lastafoje redaktita je 16:17, 12 apr. 2015.
La teksto disponeblas laŭ la permesilo Krea Komunaĵo Atribuite-Samkondiĉe 3.0 Neadaptita; eble aldonaj kondiĉoj aplikeblas. Vidu la uzkondiĉojn por detaloj.
Regularo pri respekto de la privateco
Vidigo por porteblaj aparatoj