eo it eo en eo eo pt eo eo de eo eo eo eo la eo de pl fr pl es tr it sv en en eo pl it en de pl ceb hbs_lat pl tr eo eo eo eo pl eo eo lt eo eo es eo eo eo eo it es eo eo es es eo eo eo it es es es es es eo it es pt eo eo eo es eo es eo eo es es eo eo es es es pt pt it eo eo es eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo de eo eo it es eo eo fr en es fr eo tr eo it eo lt eo eo eo eo de es eo eo eo eo eo sv ur eo eo eo eo es eo eo eo eo eo eo eo eo tr nl eo eo it eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo nl an ar en az ru bg bn hbs_lat ca hbs_lat cy da de fr el en es et eu fa fi fr fy lt he hbs_lat tl hu hy it id es is it ja jv ka ko it lb it lt lv en ms nl nb nb fr pl pt ro ru en hbs_lat en sk sl hbs_lat sv hu th ceb tr fy ur vi en ceb pl zh zh eo eo eo eo eo eo eo eo eo
El Vikipedio, la libera enciklopedio
Jump to navigation Jump to search
Statuo de Jupitero en la Prado-Muzeo de Madrido.
La popolo de la antikva Romo havis siajn proprajn diojn, sed la romianoj ankaŭ adoptis la grekajn diojn, kaj ŝanĝis iliajn nomojn. Laŭ la poeto Ennius (en la 3-a jarcento a.K.), estis grupo de 12 dioj, (nomita Dii Consentes), en la latina Iuppiter, Iuno, Minerva, Vesta, Ceres, Diana, Venus, Mars, Mercurius, Neptunus, Volcanus, kaj Apollo; – ses dioj kaj ses diinoj. La nombro "dek du" venis de la Etruskoj, ĉar antaŭe ili havis dek du ĉefdiojn. La statuoj de ĉi tiuj dioj staris antaŭe en la Roma Forumo. Sed oni kultis ilin ankaŭ en la tuta vasta imperio.
Jen listo de la Olimpaj dioj de Romio, sekvitaj de siaj grekaj nomoj;
Greko-romanaj dimitoj[redakti | redakti fonton]
Francisko Azorín listigas plej konatajn greko-romajn mitojn.[1] Jen ili kun la mita senco:
Mozaiko de Neptuno(Museo Archeologico Regionale Antonio Salinas, Palermo).
Hera.- Junona.-------------diopatro edzino, aero.
Atena.- Minerva.------------arto, saĝo, aŭroro.
Saturno manĝas sian filon, 1638-a pentraĵo de Petro Paŭlo Rubens.
"Amoro venkas ĉion" (Amor Vincit Omnia, 1602)
Orfeo en romia mozaiko.
Pano.- Faŭno.- Silvano.----kamparestro, arbarestro.
Kero.- Fatumo.---------------fatalo, destino, sorto.
Palada.- Duelona.------------milito diino, duelino.
Sakrosankteco[redakti | redakti fonton]
En la antikvroma religio, sakrosankteco (latine: sacrosanctitas) estis netuŝebleco kun religia puno por kontraŭantoj. Sankta (sanctus/sancta/sanctum) estis tio, kies kontraŭadon oni punis; la puno estis plej ofte (nome en la kazo de sakrosankteco) sakrigo (sacratio): tio signifas ke oni donis la punendulon al la dioj, ofte al la inferaj dioj. Fakte, tio signifas, ke tiu ulo ne plu estis ano de la respubliko (sed havaĵo de la dioj), kaj oni vidis tiun kiel timendan.
Vidu ankaŭ[redakti | redakti fonton]
Eksteraj ligiloj[redakti | redakti fonton]
Kategorio Romia mitologio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Mitologia de Roma (hispane).
Historio de samseksamo (france).
↑ Francisko Azorín, arkitekto, Universala Terminologio de la Arkitekturo (arkeologio, arto, konstruo k. metio), Presejo Chulilla y Ángel, Madrido, 1932, paĝoj 140-141.
Informoj pri la paĝo
Citi ĉi tiun artikolon
Ĉi tiu paĝo estis lastafoje redaktita je 15:06, 3 jan. 2018.
La teksto disponeblas laŭ la permesilo Krea Komunaĵo Atribuite-Samkondiĉe 3.0 Neadaptita; eble aldonaj kondiĉoj aplikeblas. Vidu la uzkondiĉojn por detaloj.
Regularo pri respekto de la privateco
Vidigo por porteblaj aparatoj