eo eo eo eo fr eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo nl eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo fr eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo nl eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo fr fr fr eo fr fr eo fr fr en fr fr eo eo eo eo eo eo eo eo de eo cs fr fr fr fr cs fr fr fr fr fr eo eo fr eo fr eo hbs_lat eo eo eo hbs_lat de eo eo tl eo eo eo eo fr fr fr de fr fr fr fr fr fr fr cs fr fr fr fr fr fr fr fr fr fr fr fr de fr fr fr fr de fr fr fr fr fr fr fr eo nb it fr es es es en de es pt en en eo en fr id pt eo en eo fr eo eo fr en ceb eo eo eo eo eo eu en eo eo eo fr hbs_lat eo ar eo en eo eo en eo eo eo eo eo fr fr
Gejaj rakontoj en Esperanto.: Kvartalaj knaboj : Kamelo kun ĝibo… en kalsoneto.
Tiu blogo temas pri gejaĵoj diversaj, t.e. literaturo, pentrarto, kinarto... Eblas legi tie ankaŭ informojn, kelkajn petolaĵojn kaj erotikaĵojn, sed vi spektos tie nek pornajn bildojn, nek pornajn videojn. Ne hezitu komenti kaj sendi mesaĝojn kaj kontribuaĵojn al : jerotanguy(ĉe)yahoo.fr
Ĉifoje, mi rakontos denove pri epoko jam konata de vi, kiam mi ankoraŭ loĝis ĉe mia patrino. Nu, tio ŝajnas al mi ja nelge… Tamen tiu tempo, kvankam ne dinosaŭra, estis tiam preskaŭ senpoŝtelefona, kaj interreto apenaŭ balbutis.  Ĉu kredeble ?
Vi konas min, knabaĉo tia mi ne estis. Kaj uloj tiaj mi ne frekventis. Almenaŭ ne grupe. Mia gvatado utilis nur por du celoj. Unue por fantasmi kaj riĉigi miajn masturbadojn pere de fantaziaĵoj el veraj fontoj. Due por trovi kaj elekti, el tiu bubegaro, po unu alireblan kaj fikeblan. Tamen nepre po unu !
Sed en tiu tuta kacularo, Kamelon, la knabon pri kiu mi rakontos, neniam antaŭe mi ekvidis en la kvartalo, eĉ de malproksime.
Lian malĝojan mieneton mi rimarkis unuafoje en la ŝtupara kaĝo de la hejma domego. Mi rapidegis laŭkutime poduŝtupe malsupren, dum la knabo supreniris kun pezaj sakegoj en ambaŭ manoj. Kvankam mi provis bremsi mian alvalon, mi sukcesis nur moderigi la kolizion. Sed neatendite, li petis mian pardonon, puŝante sin flanken eĉ antaŭ ol mi kapablis elbuŝigi ekskuzvorton, lasante respekteme al mi la vojon. Li staris antaŭ mi same kiel batita hundido, apenaŭ aŭdacante levi la rigardon.
Je la vido de hundido, vi ja scias, mia koro fandiĝas. Tial, montrinte mian plej belan rideton, mi pliproponis sincere miajn humilajn pardonpetojn. Tio ŝajne senerigis lin. Mi tendis mian manon.
- Mi nomiĝas Ĵeromo, kaj vi ?
Poste mi eksciis iom pli pri li, almenaŭ laŭdire, ke pro la morto de lia patro kaj mensmalsaniĝo de lia patrino, li retroviĝis kun la postnaskita fratineto ĉe la patrina frato. Nu, se vere, mi ja konis liajn kuzojn. Tute ne anĝeloj ili estis ! Tial mi povis kompreni kial, je ĉiu hazarda renkonto, la kompatindulo aspektis malgaje.
Malgaja, ja certe, kaj krome, tion mi tuj rimarkis, tute ne laŭmode vestita. Kaj liakaze, videble ne pro neglektemo. Kvankam malnovajn, trivitajn kaj trolozajn, siajn vestojn li ŝajne kunaranĝis laŭeble plej bele. Do, eblis facile kompreni, ke lia vivo ĉe lia onklo ne estis paradiza. Koncerne sinvestadon, aparte atentema mi ĉiam estas, ĉar mi mem, vi probable memoras, sekvas la modon same fidele kiel miaj kojonoj mian kacon.
Semajnoj pasis. Probable pro mia labora horaro mi ne plu rekontis lin. Ĝis iu dimanĉo, kiam mi troviĝis en nia kelo por ĝin ranĝi. Fakte mi diru ke tiam, mi ekplanis trovi mian propran loĝejon, kaj tial panjo postulis de mi, ke mi unue malplenigu la kelon de mia propra kartonaro. Ludiloj, libroj, sed precipe vestaĵoj plenigis fatrase skatolojn. Kaj mi agnosku, ke miajn havaĵojn mi tute ne emas forĵeti. Des pli kiam ili estas kvazaŭ novaj. Ĉar dum la tempo de metilernado, mi ne nur estis aĉetema, mi krome estis tiam kreskema adoleskanto. Noĉoj datitaj ĉe la framo de la kuireja pordo daŭre montras la rapidecon de mia pligrandiĝo. Nu, vere korŝire, mi malfaldis mojosajn ĝinzojn, puloverojn, rigardis ilin bedaŭre, ne kapablante rezignacii la forlason, kiam Kamelo preterpasis la malfermitan pordon.
Timeman rigardon li ĵetis, sed eĉ ne kapsignis aŭ salutis.
Mi alsaltis la malhelan koridoron. La knabo daŭrigis sian iradon.
Li turnis sin al mi, ĝuste sub la kruda lumo de pendanta ampolo.
- Kamelo, ĉu vi ne salutas min ?
Liaj lipoj ekdesegnis rideton, apenaŭan mutan rideton. Li portis kartonon da malplenaj bokaloj, kiun li preskaŭ faligis por premi al mi la manon.
- Portu vian kartonon, mi diris, kaj revenu tuj en mian kelon. Vi venos ? Ĉu ?
Fakte, laŭ lia mieno, mi tute ne certis. Tamen, ĉar ideo jam ĝermis en mia kapo, mi rapide elektis el mia fatraso t-ĉemizojn, puloverojn, ĝinzojn je lia mezuro… nu, ĉu 16jara ? Ne pli, ĉar la knabo certe ne estas dikega. Jen ĉemizetoj. Kial ne ! Kalsonoj ? Kvazaŭ neŭzitaj  ili estas, kaj ege bunte belaj. Sed ne. Eble ne…
Post mallonga tempo nazeto montriĝis ĉe la pordo.
Li metis nur unu paŝon enen.
- Kamelo, mi estas forĵetonta tiujn vestaĵojn, kvankam kvazaŭ novaj ili estas. Al mi ili ne plu taŭgas, bedaŭrinde, sed al vi tute certe. Ĉu vi volas ilin ?
- Mi ne povas. Ne, ne eblas.
Liaj okuloj montris panikiĝon. Jam li ekforiris.
- Kamelo ! Ne !
Mi postkuris lin kaj kaptis lian ŝultron. Li ne kontraŭstaris. Liajn pojnojn mi prenis. Milde molaj kaj varmetaj pojnetoj. Li staris fronte al mi, humila same kiel ŝafido, obeema kaj malĝoja. Ŝajne mi povus bati lin, li ne kontraŭstarus. Mi povus premi liajn kojonojn, li probable ankaŭ ne kontraŭstarus.
- Kamelo, mi diris. Via amiko mi estas, ĉu ne ? Mi volas nek ĝeni vin, nek trudi vian konsenton. Sed mi tute ne komprenas vin. Mi donas ilin al vi… Mi donas tute bonkore !
- Jes, dankon ! Sed ne nun, li balbutis. Nun mi devas foriri.
- Ne nun ? Kiam ?
- Poste kiam ?
- Mi diros al vi.
- Vi diros ? Ĉu ? Nu, diru al mi unue, kia estas via mezuro ?
- Mia mezuro ? Kia mezuro ?
- Via mezuro por vestoj !
- Be… Mi ne scias.
- Vi ne scias ? Atendu !
Mi maltenis liajn manartikojn por kapti unu el la ĝinzoj, kiujn mi apartigis. Ĝin mi prezentis aŭtaŭ lia tajlo. Perfekte !
- Nu, deksesjara. Jen via mezuro. Kiom vi aĝas ? Ĉu same ?
- Mi estos dek ok post unu semajno.
- Ĉu ? Do, jen frua donaco por via naskiĝdato. Prenu !
- Mi pardonpetas, sed ne nun. Poste. Bonvolu ! Poste…
Mi agnosku, ke mi dubis pri sekveblecoj. Tamen mi enkartonigis aparte pantalonojn, sportŝortojn, sveterojn kaj aliajn vestojn. Kiu scias ?...
Tempo pasis denove, eble pli ol unu monato, ĝis pluva dimanĉo, kiam mi denove renkontis lin en la ŝtuparkaĝo.
- Kamelo ! Mi ĝojas revidi vin. Kiam vi prenos la vestaĵojn ? Ĉu eblas nun ?
Lia rigardo iris supren malsupren, kvazaŭ li kontrolis, ĉu neniu vidis nin kune.
- Ĉi-posttagmeze, li flustris, mi iros kelen.
- Je la kioma ?
- Ĉu la tria ?
Li alvenis malfrue, preskaŭ je la duono. Sed tamen, li alvenis.
- Mi fermas la pordon, li diris mallaŭte. Ĉu vi povas ŝlosi ?
- Vi volas ke mi ŝlosu ? Kial ? Ĉu vi timas, ke mi forfuĝu, mi ŝercis ?
- Mi preferas esti ne vidata…
Mi ne scias kial, sed ŝlosante la feran pordon de la kelo, mi eksentis tikladon funde de mia kalsono. Kamelo staris antaŭ mi, lian trikotĉemizon duone ŝovitan en tro loza sportpantalono, kies zonon li rulis ĉekokse por ne perdi ĝin. Ŝajne li ne aŭdacis moviĝi, eĉ rigardi min rekte.
- Jen t-ĉemizoj, mi diris. Surprovu almenaŭ unu por kontroli la mezuron.
Li prenis ĝin kaj turnis sin pudore al la muro por demeti sian ĉemizon antaŭ ol surmeti la alian. Peĉ ! Kia magreco ! Vertebroj kaj ripoj vidiĝis trahaŭte.
- Montru, mi petis. Jeŝ ! Belege !
La knabo ruĝiĝis iomete kaj ridetis.
- Redonu nun, ke mi faldu ĝin. Jen naŭ pliaj por vi. Samezuraj.
Li rigardis min nekredeme.
- Ĉu vere ?
- Be ! Kion vi opiniis ? Ne ! Ne !... Ne remetu vian ĉemizon. Ĝinzon provu nun unue !
Li prenis unu el kaj rigardis ĝin atenteme.
- Ĝi estas tute nova ?
- Ho, preskaŭ nova, jes, sed tamen ne tute. Mi metis iam mian pugon enen, antaŭ ol vi metu vian, mi ridis. Hop ! Surmetu ĝin !
Ŝovante malsupren sian pantalonon, li rigardis min de sube. Tial mi mem okulis diskrete oblikve. Bedaŭrinde por li, li ne demetis antaŭe siajn sportŝuojn, tiel ke provante transpasigi la unuan krurumon starante sur unu gambo, li ŝanceliĝis, provis apogi sin, sed ĉe malfirmaj kartonstakoj. Mi kaptis lin antaŭ la falo. Ni ridis. Mi helpis ĝin por demeti liajn ŝuojn, kaj dume, mi profitis por ŝtelrigardi lian kalsoneton. Ne tro eksmoda la kalsoneto, sed trivita kaj ankaŭ tro granda. Tial sendube li refaldis ekstere la zonon. Nigra krispa hartufo eliris super la alloga ĝibeto, kies flankenmetita formo kaj karnodikeco videbliĝis tra la eluzita teksaĵo.
La unua ĝinzo montriĝis tro malgranda, almenaŭ tro strika por ĝin butoni.
- Eble la ŝtofo kuntiriĝis. Tio ofte okazas post lavado la longa neuzo.
Mi prenis la zonon ambaŭflanke de lia kokso kaj tiris supren. La knabo estis tiom malpeza, ke mi levis lin samtempe. Ni ridegis denove. Mi provis denove butoni la fendon kaj la zonon. Fakte, taktoplene kaj plej diskrete mi fingrumis samokaze kaj delikate la plenplenan kalsonan ĝibon. Kamelo ne montris malkonsenton. Ankaŭ lia pisilo.
- Fakte, ĝi ne taŭgos ! Vi provu alian, mi diris.
Kaj ne atendante pli, per milda sed firma puŝo, mi ekŝovis malsupren la tro striktan pantalonon. La loza kalsoneto glitis samtempe. Ĝin Kamelo rekaptis fulmrapide kaj sufiĉe frue por kaŝi ĝian probablan senmufecon. Sed nur ĝin…
La dua ĝinzo havis taŭgan mezuron, same kiel la tria kaj la ceteraj. Sed Kamelo ne plu lasis sin helpi en butonado kaj malbutonado, kaj krome ne konsentis preni pli ol kartoneton plenigitan de du ĝinzoj, sveteroj kaj t-ĉemizoj.
- Kial vi ne prenas pli ? Mi forĵetos la restaĵon, vi scias ?
- Sed kial ? Mi ne komprenas. Ĉu mia konduto iel ofendis vin ? Se jes, mi vere bedaŭras.
- Ne ! Pri tio, mi ja komprenis dekomence. Sed jam malsimplas mia vivo, Ĵero. Tial mi petas, ne provu revidi min.
Li brakumis min ege forte, korppreme, dum longaj minutoj. Mi pensis : eble li ŝanĝos sian decidon. Sed ve ! Fine li kisis min sur vangon, kaj foriris kun sia kartono subbrake.
- Dankegon ! li diris.
Kelkaj semajnoj poste, mi translokiĝis en mian propran loĝejon, tiel ke pasis pli ol jaro, eĉ eble pli, kiam mi rekonis lin tute hazarde, ne en la patrina kvartalo, sed en bazaro. Li laboris estiel legomvendisto. Lia mieno aspektis pli gaje, kvankam lia rigardo konservis ian melankolion.
Ne vidate de li, mi alproksimiĝis kaj atendis mian vicon.
- Jes sinjoro ? Kion vi dez… Ĵero ! Saluton !
Ĝojo kaj tristeco miksiĝis subite sur lia vizaĝo.
- Saluton Kamelo ! Vinberojn, po unu kilogramo, bonvolu.
Li ensakigis flavajn grapolojn, kaj ne pesinte ilin, li kliniĝis super la montrotablo por flustri al mia orelo.
- Donaceto por vi, Ĵero. Mi edziĝontas. Forgesu min, mi petas.
Publikigita de Ĵeromo Tanguy
Envoyer par e-mailBlogThis!Partager sur TwitterPartager sur FacebookPartager sur Pinterest
Rowland Goodbody14 janvier 2014 à 14:39
Bedaŭrinde, ke ĝi ne havas pli ĝojan finon! Sed ĉu eble estos sekvo?
Ĵeromo Tanguy14 janvier 2014 à 16:50
ankaŭ mi bedaŭris, sed ne ĉiam oni gajnas ! :-)
Article plus récent Article plus ancien Accueil
Inscription à : Publier les commentaires (Atom)
Solidareco kun ĉiuj viktimoj.
Aliĝu ! (sed ne aliiĝu :-))
nenia porna bildo tie ĉi !
Ĉu la enhavo plaĉas al vi ?
Nu, komentoj kaj membriĝo estus bonvenaj kaj... kuraĝigaj !
Arkivoj de la blogo
Ni ridu ga(e)je : Buŝ-al-buŝo.
Filmeto : Unu sur unu.
Kvartalaj knaboj : Kamelo kun ĝibo… en kalsoneto.
Ne ĉiam proverbo pravas !
Ni ridu ga(e)je : Ve maltrafe !
Leginda romano : En maltaŭga epoko (Alain Claude S...
Filmeto : 情人间的嫉妒 : Ĵaluzo inter amantoj.
Ni iru naĝejen !
Geja filmeto : Ŝanĝiĝo
Animula vagula blandula (franclingve)
Blogo de Paulo Silas (esperante)
El la kalsono de Ganimedo (gejporna blogo en e-o)
Fikrakontoj (esperanta geja blogo)
Front Free Endpaper (angle)
GAVARO : Esperanta slango
Kukolo : interreta serĉilo en E-o
La kajeroj de Ana Arĉo (esperante)
La sekreta ĉambro de Giton (japane)
Le Monde Diplomatique en Eo
Ligo de Samseksemaj Geesperantistoj
Neniam milito inter ni
Sennacieca Asocio Tutmonda (SAT)
Vinilkosmo (muziko en Esperanto)
Гeй-эpoTиka B pиcyHkax и жиBoпиcи (rusa)
Дoбpo пoжaлoBaTb Ha lernu!
مرحبا بك في !lernu
Vizitintoj laŭflage ekde la 6a de decembro 2014 .
Ĉu vi deziras pli ?
Por viziti pli malnovajn artikolojn : alklaku ĉi-supre "Articles plus anciens".
Por viziti pli novajn artikolojn : alklaku ĉi-supre "Articles plus récents".
Kiu mi estas ?
Afficher mon profil complet
Modèle Simple. Images de modèles de luoman. Fourni par Blogger.