eo eo eo pt eo eo eo eo eo pt eo it eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo fr eo lt eo eo eo eo eo eo eo it eo eo eo eo eo en eo pt lt eo eo eo eo de es eo eo eo eo eo sv ur eo eo eo eo es eo eo eo eo eo eo eo eo tr nl eo eo it eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo nl de ar arz az bg bn br ca hbs_lat da de el en es et eu fa fi fr fy lt he hbs_lat hu hy id it ja ka kk ko lt ml ms nl nb nb pa pl pt ro ru en en sk hbs_lat sv en tr fy ur uz zh zh fr eo eo eo eo eo eo eo eo eo
El Vikipedio, la libera enciklopedio
La alavitoj aŭ alaŭitoj (arabe علوية‘Alawiyyah), ankaŭ konataj kiel Nuṣayrī (arabe نصيريون), an-Naṣīriyyah, kaj al-Anṣāriyyah), estas sekto de la ŝijaista Islamo.
Ĝia nomo devenas de Ali ibn Abi Talib (Alijo), kuzo kaj bofilo de Mohamedo, kaj kvara kalifo de Islamo.
La saman originon havas la vorto "alevoj", kiu estas konsiderata kiel alia branĉo de Islamo.
Ĝi estas ĉefe disvastiĝintaj en Sirio.
Origino[redakti | redakti fonton]
Alavitinoj en Sirio, en la komenco de la 20-a jarcento.
La origino de la Alavitoj estas disputata. Kelkaj konsideras ilin kiel prapopolo de la epoko de Aleksandro la Granda, kiu alprenis kristanan kaj poste islaman fidon.
La alavitoj mem konsideras ke ili devenas el la dekunua Imamo, Hasan al Askari (m. 873), kaj lia disĉiplo Ibn Nusayr (m. 868). Tiu ĉi sin proklamis Bāb "Pordo" (reprezentanto) de la 11-a Imamo en 857.
La sekto estis organizita de sekvanto de Ibn Nusayr, konata kiel al-Khasibi, kiu mortis en Alepo ĉ. 969. Lia nepo, al-Tabarani, translokiĝis al Latakio en la siria marbordo, kie li prilaboris la religion kaj konvertis grandan parton de la loka loĝantaro.
20-a jarcento[redakti | redakti fonton]
Flago de la iama Alavita Ŝtato
Post la falo de la Otomana Imperio, la Franca Respubliko okupis la teritorion kiu nun estas Sirio kaj Libano. Ili agnoskis diversajn minoritatojn, inter kiuj la alavitojn.
En 1925 oni kreis "teritorion de la alavitoj", kaj en 1930 oni kreis registaron en Latakio. Ĝi daŭris ĝis la 28-a de februaro de 1937, kiam ĝi unuiĝis al Sirio.
En 1939, parto de la nordokcidenta Sirio, la Sanjako de Aleksandreto (Alexandretta, nun İskenderun), nuna Provinco Hatay, kiu enhavis grandan nombron da Alavitoj, estis transdonita al Turkio, kio kaŭzis multajn protestojn inter la alavitoj, kaj ĝenerale en la tuta Sirio. Zaki al-Arsuzi, la gvidanto de la ribelo, fariĝos poste unu el la fondintoj de la partio Baazo.
Post la preno de la povo fare de tiu partio, la alavito Hafiz al-Asad fariĝis prezidento de Sirio en 1971. Alia alavito, lia filo Baŝar al-Asad, estas la nuna prezidento de la lando. La sekto estas forte reprezentato en la gvidaj organoj de la registaro, malgraŭ ke ĝi konsistas nur ĉ. 15 procentojn de la loĝantaro.
Vidu ankaŭ[redakti | redakti fonton]
La artikolon pri Alevoj, kiuj ankaŭ konsideras sin "adeptoj de Alijo", sed el teologia vidpunkto ne miksindas kun la Alavitoj
v • d • r
Hanafismo · Malikismo · Ŝafiismo · Hanbalismo · Deobandismo
Dekduimamismo · Sepimamismo · Alavitoj · Alevoj
Bektaŝi · Kiŝtismo · Nakŝbandismo · Nimatulahismo · Ovejsismo · Kadirismo · Suhraŭardiĝismo
Ahmada Islama Komunumo · Lahora Ahmada Movado
Ahle Qur'an · Tolu-e-Islam · Subbranĉoj
Jarsanismo · Mahdavismo · Internacia Mesia Fondaĵo · Moriksa Scienco · Nacio de Islamo · Zikrismo
Informoj pri la paĝo
Citi ĉi tiun artikolon
Ĉi tiu paĝo estis lastafoje redaktita je 23:49, 24 jan. 2014.
La teksto disponeblas laŭ la permesilo Krea Komunaĵo Atribuite-Samkondiĉe 3.0 Neadaptita; eble aldonaj kondiĉoj aplikeblas. Vidu la uzkondiĉojn por detaloj.
Regularo pri respekto de la privateco
Vidigo por porteblaj aparatoj