ja ja eo pt eo eo pt eo eo eo eo nn eu eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo vo eo eo eo it eo eo eo eo eo eo eo it eo eo eo eo de de de de de en de de de en eo pt eo eo eo eo eo eo lt eo eo eo eo de es eo eo eo eo eo sv ur eo eo eo eo es eo eo eo eo eo eo eo eo tr eo eo nl eo eo it eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo ar bg bn ca hbs_lat da de el en es et eu fa fi fr he hi hbs_lat hu id is it ja ko km ta ko lv be ms nds nl nb nb fr pa pl pnb pt ro ru en en sk sl sq hbs_lat sv ta te th tr fy ur vi zh zh eo eo eo eo eo eo eo eo eo
El Vikipedio, la libera enciklopedio
Salti al navigilo Salti al serĉilo
2 Tipoj de la RFID-etikedoj
Antaŭuloj de RFID[redakti | redakti fonton]
La unuaj RFID-similaj aplikoj okazis en fino de la dua mondmilito, por identigi amikajn-malamikajn aviadilojn (IFF, inventita en 1939, en Britio).
En 1946 Léon Theremin inventis spionan antaŭtipon de RFID, enkonstruita en blazonon de Usono kaj donacita al la usona ambasadejo. Usono malkovris nur en 1952 la spionadon.
La RFID-etikedoj havas tri ĉefajn tipojn, kiuj ĉiuj havas antenon. La tipoj diferenciĝas laŭ la energiprizorgo:
Pasiva RFID[redakti | redakti fonton]
RFID, uzita ĉe Wal-Mart
La pasiva RFID ne havas propran energifonton, ĝi kaptas kaj uzas la energion, senditan per radiofrekvencoj (induktiva konekto). La energion transdonas la legilo tra radiofrekvenca signo, kiu vivigas la enkonstruitan etan CMOS-an IC-on per la anteno kaj tiuj respondas la signon (datenpeton).
La responda signo estas plej ofte unika identiga numero, sed okazas, ke la etikedo entenas malgrandan memorion (EEPROM) kaj ankaŭ ties enhavo estas resendita okaze de datenpeto.
La pasivaj etikedoj estas tre malgrandaj, en 2005 oni uzis en la komerco grandajn de 0,4 x 0,4 mm, paperdikajn etikedojn. La efika distanco de la pasivaj RFID-etikedoj estas de 2 mm (ISO 14443) ĝis kelkaj metroj (ISO 18000-6). Ĉar ĝi estas malmultekoste produktebla, ĝi disvastiĝis plej larĝe.
Duon-pasiva RFID[redakti | redakti fonton]
Tiu tipo entenas malgrandan pilon, kiu ebligas la daŭran funkciadon de la IC. La anteno ne devas akcepti signojn, tiel ĝi estas optimigita je datensendo. Tiu tipo pli rapide kaj pli ĝuste respondas ol la pasiva tipo.
Aktiva RFID[redakti | redakti fonton]
La aktivaj RFID-etikedoj entenas energiofonton, kiu sufiĉas por funkciigo de iu ajn IC kaj por sendo de informoj. Ili havas pli grandan atingopovon (eĉ 10 m) kaj memorian kapaciton ol la pasivaj versioj.
Kelkaj aktivaj etikedoj funkcias impulsosimile, tiel ŝparas energion, tiel funkcitenas eĉ 10 jarojn.
Uztereno[redakti | redakti fonton]
pago de la aŭtovoja imposto
poŝta, kuriera, aera transporto
Vidu ankaŭ[redakti | redakti fonton]
RFID en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Kategorio RFID en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Literaturo[redakti | redakti fonton]
C. Kern: Anwendung von RFID-Systemen. ISBN 3-540-27725-0 (2. Auflage, 2006)
R. Schoblick: RFID. ISBN 3-7723-5920-5
K. Finkenzeller: RFID-Handbuch. ISBN 3-446-22071-2
W. Franke, W. Dangelmaier: RFID - Leitfaden für die Logistik. ISBN 3-8349-0303-5
S. Kummer, M. Einbock, C. Westerheide: RFID in der Logistik. Handbuch für die Praxis. ISBN 3-901983-59-7
E. Schuster, S. Allen, D. Brock: Global RFID. The Value of the EPCglobal Network for Supply Chain Management. ISBN 3-540-35654-1
F. Gillert, W. Hansen: RFID - für die Optimierung von Geschäftsprozessen. ISBN 3-446-40507-0
W. Seifert, J. Decker (Hrsg.): RFID in der Logistik ISBN 3-87154-322-5
C. Köster:, Radio Frequency Identification. Einführung, Trends, gesellschaftliche Implikationen. ISBN 3-8364-0162-2
Paĝoj kiuj uzas ISBNajn magiajn ligilojn
Informoj pri la paĝo
Citi ĉi tiun artikolon
Ĉi tiu paĝo estis lastafoje redaktita je 16:07, 12 apr. 2015.
La teksto disponeblas laŭ la permesilo Krea Komunaĵo Atribuite-Samkondiĉe 3.0 Neadaptita; eble aldonaj kondiĉoj aplikeblas. Vidu la uzkondiĉojn por detaloj.
Regularo pri respekto de la privateco