nl fr eo en fr eo pt it sv sv eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo nl nl nl nl eo eo fr nl it es fr fr nl es es fr fr fr fr fr eo eo eo fr eo eo fr fr eo eo eo eo eo eo eo it fr nl de eo eo fr eo eo eo it it eo eo eo eo eo fr en de de eo fr sv nl fr nl es fr eo eo eo eo eo eo eo eo fr eo eo eo en fr eo eo eo de eo eo eo eo fr eo pt eo eo eo eo eo eo eo eo eo nl eo nl nl pl nl eo eo eo eo eo eo eo sk sk eo nl sk eo fr nl de fr en fr fr fr eo eo fr eo nl fr de fr nl eo eo fr fr en fr fr eo eo fr eo fr eo eo eo eo es en eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo lt eo eo eo eo de es eo eo eo eo eo sv ur eo eo eo eo es eo eo eo eo eo eo eo eo tr nl eo eo it eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo nl ar az ru sv bg br hbs_lat ca hbs_lat cy da de el en es et eu fa fi fr lt he hbs_lat hu hy id it ja jv ka kk ko it lb lt lv nl nb nb fr pl pt ro ru en hbs_lat en sk sl hbs_lat sv hu th ceb tr fy uz vi zh eo eo eo eo eo eo eo eo eo
El Vikipedio, la libera enciklopedio
Jump to navigation Jump to search
Charles Camille Saint-Saëns ([ʃaʁl kamij sɛ̃sɑ̃s]; esperanta proksimuma prononco: [ŝarl kamij' sen-sans'] (* 9-an de oktobro 1835 en Parizo; † 16-an de decembro 1921 en Alĝero) estis franca pianisto, orgenisto, muziksciencisto, muzikpedagogo kaj komponisto. Li famiĝis precipe pro sia „granda zoologia fantazio“ Karnavalo de la bestoj kaj la opero Ŝimŝono kaj Dalila.
2 Superrigardo de liaj verkoj
2.1 Verkoj por piano kaj orgeno
2.4 Verkoj por aliaj soloinstrumentoj
2.5 Verkoj por ĉambromuzikaj ensembloj
La muzikan talenton de Saint-Saëns jam frue progresigis liaj patrino kaj praonklino. En la aĝo de ses jaroj li verkis unuajn komponaĵojn, en la aĝo de dek unu jaroj li prezentis sian unuan publikan koncerton en la Salle Pleyel en Parizo. Kelkaj samtempuloj rigardis lin kiel nova Mozart. En la aĝo de 3 jaroj li scipovis legi, 16-jare li jam studis ĉe la universitato en Parizo.
Ĉe la Pariza Konservatorio li studis pianon kun Camille Stamaty, orgenon kun François Benoist kaj kompozicion kun Jacques Fromental Halévy. En 1852 li fariĝis orgenisto en la preĝejo Saint-Séverin en Parizo. Tiujare li konatiĝis kun Franz Liszt, kiu lin ankaŭ muzike grave influis.
Frua verkaro[redakti | redakti fonton]
Sian muzikan debuton kiel komponisto li havis en 1853, kiam li prezentis sian unuan simfonion kaj en 1857 sian duan, kiujn la kritikistaro pozitive akceptis.
En1854 li alprenis orgenistopostenon ĉe la preĝejo Saint-Merry, en 1858 ĉe la preĝejo Madeleine, rezignis tamen ĉi tiun postenon en 1877, por sin dediĉi al la komponado. Ekde 1861 ĝis 1865 li instruis pianludadon ĉe la muziklernejo Louis Niedermeyer, kie ankaŭ Gabriel Fauré apartenis al siaj lernantoj.
Influite de la teatro en 1865 ekestis la operoj Le Timbre d’Argent kaj en 1868 Samson et Dalila, kiuj same kiel Etienne Marcel estis malmulte sukcesaj. En 1872 li komponis la preskaŭ nekonatan operon La flava princino. Nur en 1877 oni prezentis Samson et Dalila en Vejmaro kaj Lyon.
Multe pli sukceson li havis per siaj simfoniaj poemoj Le Rouet d’Omphale (1872), Phaeton (1873), Danse macabre (1875), La Jeunesse d’Hercule (1877). La Oratorio de Noël op. 12, en 1858 finfarita, ekde kelkaj jaroj pli kaj pli estas ŝatata kaj en la kristnaska eklezia muziko pli kaj pli ofte oni muzikas ĝin alternative al la kristnaska oratorio de Bach.
Post la Francia-Prusia Milito en 1871 li engaĝiĝis por nacia franca muziko kaj kune kun César Franck fondis la Société Nationale de Musique.
Sekvatempe li entreprenis kelkajn turneojn kaj aktivis ne nur kiel komponisto kaj pianisto, sed ankaŭ li verkis eseojn pri muzikaj temoj.
Malfrua verkaro[redakti | redakti fonton]
Kvankam li engaĝiĝis por progresema franca simfonia muziko, lia muziko restis pli konservema. Grava escepto estas lia malfrua verko Le Carnaval des Animaux (Karnavalo de la bestoj) el 1886, kiu elstaris pro sia priskriba karaktero el la siatempa muziko.
Al liaj famaj komponaĵoj apartenas ankaŭ la simfonio no 3 en c-minoro, la orgensimfonio, kiu tutmonde renomiĝis. Ankaŭ kelkaj el la pianokonĉertoj (precipe la dua, kvara kaj kvina ) eĉ hodiaŭ apartenas al liaj pli konataj verkoj, lia 1-a violonĉela konĉerto en a-minoro validas kiel devigaĵo de ĉiu soloviolonĉelisto. Lian instrumentadon foje karakterizas kuriozaj, preskaŭ eksperimentemaj sonbildoj. Ekzemple en la t.n. orgensimfonio li postulas pianopartion je kvar manoj en la fina movimento, same kiel li postulas en la fina movimento de sia pianokvinteto la utiligadon de kontrabaso.
Superrigardo de liaj verkoj[redakti | redakti fonton]
Verkoj por piano kaj orgeno[redakti | redakti fonton]
6 bagateloj op. 3
6 etudoj op. 52
Menueto kaj valso op. 56
Une nuit a Lisbonne op. 63
Allegro appassionato op. 70
Albumo por piano op. 72
Souvenir d’Italie op. 80
Le cloches du soir op. 85
Valse canariote op. 88
Suito por piano op. 90
Feuillet d’album op. 81
Pas redouble op. 86
Caprice héroique op. 106
Marche interaliée op. 155
Verkoj por du pianoj
Minuet et Gavotte op. 65
Polonaise por 2 pianoj op. 77
Skerco por 2 pianoj op. 87
Caprice Arabe op. 96
Sur les bords du Nil op. 125
Pianokonĉerto no 1 D-maĵora op. 17 (1858)
Pianokonĉerto no 2 g-minora op. 22 (1868)
Pianokonĉerto no 3 Eb-maĵora op. 29 (1869)
Pianokonĉerto no 4 c-minora op. 44 (1875)
Pianokonĉerto no 5 F-maĵora op. 103 „egiptia konĉerto“ (1896)
Verkoj por piano kaj orkestro
Allegro appassionato op. 70
Rhapsodie d’Auvergne op. 73
Weddingcake op. 76 (nur arĉorkestro)
Verkoj por orgeno sola
Rapsodio pri bretonaj melodioj op. 7
Préludes et Fugues op. 99
Verkoj por violono[redakti | redakti fonton]
Violonsonato no 1 d-minora op. 75
Violonsonato no 2 op. 102
Violonkonĉerto no 1 A-maĵora op. 20 (1859)
Violonkonĉerto no 2 C-maĵora op. 58 (1880)
Violonkonĉerto no 3 b-minora op. 61 (1880)
Verkoj por violono kaj piano
Verkoj por violono kaj orkestro
Introduction et Rondo capriccioso op. 28
Romanco C-Dur op. 48
Morceau de concert op. 62
Havanaise op. 83 (1887)
Sarabando no 1 E-Dur op. 95
Caprice andalou op. 122 (1904)
Verkoj por violonĉelo[redakti | redakti fonton]
Konĉertoj por violonĉelo no 1 a-minora op. 33 (1872)
Konĉertoj por violonĉelo no 2 d-minora op. 119
Danco de la mortinoj
Verkoj por violonĉelo kaj piano
Violonĉelsonato no 1 c-minora op. 32 (1872)
Violonĉelsonato no 2 F-maĵora op. 123 (1905)
La cigno (fakte Karnavalo de la bestoj)
Verkoj por violonĉelo kaj orkestro
Suito por violonĉelo kaj orkestro op. 16 (1863)
Allegro appassionato op. 43 (1876)
Chant Saphique op. 91 (1887)
Verkoj por aliaj soloinstrumentoj[redakti | redakti fonton]
Verkoj por fluto kaj orkestro
Romanco Db-maĵora op. 37
Verkoj por korno kaj piano
Romanco por korno kaj piano op. 36
Romanco por korno kaj piano op. 67
Verkoj por korno kaj orkestro
Morceau de concert op. 94
Ceteraj soloisme okuptaj verkoj
Cavatine por tenortrombono op. 114
Cypres et Lauriers por orgeno kaj orkestro
Prière [Gebet] por violonĉelo kaj orgeno op. 158
Sonato por hobojo kaj piano op. 166
Sonato por klarneto kaj piano op. 167
Sonato por fagoto kaj piano op. 168
Verkoj por ĉambromuzikaj ensembloj[redakti | redakti fonton]
Arĉkvarteto no 1 op. 112
Arĉkvarteto no Nr. 2 op. 153
Pianotrio no 1 op. 18
Pianotrio no 2 op. 92
Tarantelo por fluto, klarneto kaj piano op. 6
Septeto Eb-maĵora por trumpeto, 2 violonoj, vjolo, violonĉelo, baso kaj piano op. 65
Caprice sur des airs danois et russes por fluto, hobojo, klarneto kaj piano op. 79
Fantazio por violono kaj harpo op. 124
Verkoj por orkestro[redakti | redakti fonton]
Simfonio F-Dur „Urbs romana“ (1856)
Simfonio no 1 Eb-maĵora op. 2 (1853)
Simfoniono 2 a-minora op. 55 (1859)
Simfonio no 3 c-minora op. 78 „orgensimfonio“ (1886)
Aliaj verkoj por orkestro
Le Rouet d’Omphale op. 31 (1872)
Phaeton op. 39 (1873)
Danse macabre op. 40 (1874)
Suite algérienne op. 60
Wedding Cake op. 76
L'Assassinat de duc de Guise op. 128 (filmmuziko)
La muse et le poète op. 132 (1909)
La Jeunesse d’Hercule (1877)
Karnavalo de la bestoj (1886)
Verkoj or blovorkestro[redakti | redakti fonton]
Orient et Occident op. 25 (1869)
Mesoj/oratorioj/aliaj sakralaj verkoj[redakti | redakti fonton]
Oratorio de Noël op. 12 (1858)
Psalmo 17 op. 42
La Déluge op. 45
Operoj kaj baletoj[redakti | redakti fonton]
Le Timbre d’Argent (1865)
La princesse jaune (1872)
Samson kaj Dalila (1877)
Vidu ankaŭ[redakti | redakti fonton]
Ah ! vous dirai-je, maman
Eksteraj ligiloj[redakti | redakti fonton]
Camille Saint-Saëns en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Kategorio Camille Saint-Saëns en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Informoj pri Camille Saint-Saëns en katalogo de la Germana Nacia Biblioteko germane
Libere alirebla simfonio no 3
Membroj de la franca Akademio de Belartoj
Entombigitoj en la tombejo de Montparnasse
Komuneja kategorio en Vikidatumoj sen loka parametro
Informoj pri la paĝo
Citi ĉi tiun artikolon
Ĉi tiu paĝo estis lastafoje redaktita je 01:46, 21 maj. 2018.
La teksto disponeblas laŭ la permesilo Krea Komunaĵo Atribuite-Samkondiĉe 3.0 Neadaptita; eble aldonaj kondiĉoj aplikeblas. Vidu la uzkondiĉojn por detaloj.
Regularo pri respekto de la privateco
Vidigo por porteblaj aparatoj