en eo eo eo eo eo eo en eo es ca eo sv eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo en eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo it eo eo it eo eo eo eo eo eo eo pl eo eo eo io eo en en en tr eo fr eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo nl eo es eo eo sv hu eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo en en en en eo en ceb en en en fi en eo en pt en eo en nb en es en es en en
1 - ponto inter la kulturoj, ne nur inter la nacioj.
2 - proveto de dialekteto kiu chiam sekvos la evoluojn de Esperanto.
3 - pledo por hiismo (hi,xi), ichismo (patricho) kaj ujismo (rusujo).
5 - interna ideo: lingva diverseco, baza enspezo, lotumada demokratio, libera kunhavigo de la ciferaj havaqoj, yenerala mecenateco, kaj malkresko... Do, chu vi ikolos ? ;-)
Pardonu infanoj, ke mi dedichis chi tiun libron al "grandpersono". Mi havas seriozan senkulpigon: tiu grandpersono estas la plej bona amikicho, kiun mi havas en la mondo. Mi havas alian senkulpigon: tiu grandpersono kapablas chion kompreni, ech porinfanajn librojn. Mi havas trian senkulpigon: tiu grandpersonicho loyas en Francujo, kie hi suferas pro malsato kaj malvarmo. Hi ja bezonas konsolon. Se chiuj tiuj senkulpigoj ne sufichas, mi volonte dedichos chi libron al la infano, kiu iam antaue tiu grandpersono estis. Chiuj grandpersonoj unue estis infanoj. (Sed malmultaj el ili memoras pri tio.) Mi do korektas mian dedichon: AL LEON VERS, kiam hi estis malgranda knabicho.
IAM, kiam mi estis sesjara, mi vidis belegan bildon en iu libro pri la praarbaro, titolita "Travivitaj Rakontoj". Tiu bildo prezentis boaon, kiu glutas rabobeston. jen kopio de la desegno:
En la libro oni diris: "La boaoj glutas sian rabaqon unuglute, senmache. Sekve ili ne plu povas moviyi kaj dormas dum sia sesmonata digestado."
Ekde tiam mi multe meditis pri la aventuroj en yangalo kaj per kolorkrajono mi sukcesis miavice fari mian unuan desegnon. Mian desegnon numero Unu. Jen kiel yi estis:
Mi montris mian chefverkon al grandpersonoj kaj ilin demandis, chu mia desegno timigis ilin. Ili al mi respondis: "Kial chapelo timigus?" Mia desegno ne prezentis chapelon. Yi prezentis boaon, kiu digestadas elefanton. Do, mi desegnis la enhavon de la boao, por komprenigi grandpersonoj. Ili chiam bezonas klarigojn. Jen kiel aspektis mia desegno numero Du:
La grandpersonoj konsilis ke mi flankenlasu desegnojn de boaoj au malfermitaj au ne, kaj prefere interesiyu pri geografio, historio, kalkularto kaj gramatiko. Kaj tiel, en mia sesjara ayo, mi rezignis grandiozan pentristan karieron. Mi senkurayiyis pro la fiasko de mia desegno numero Unu kaj de mia desegno numero Du. Neniam la grandpersonoj komprenas tute per si mem kaj al la infanoj estas lacige chiam kaj chiam donadi al ili klarigojn.
Mi do devis elekti alian metion kaj lernis piloti aviadilojn. Mi flugis iom chie tra la mondo. Kaj mi tute konsentas, ke geografio multe utilis al mi. Mi scipovis unuavide distingi Winujon de Arizono. Tio estas tre tauga, se oni voyeraris nokte.
Tiel, dum la dauro de mia vivo, mi havis amasojn da kontaktoj kun amaso da seriozaj homoj. Mi multe vivis che grandpersonoj. De tre proksime mi vidadis ilin. Kaj tio malmulte plifavorigis mian opinion pri ili.
Kiam mi renkontis inter ili iun, kiu shajnis al mi iom klarvida, iam mi provis per mia desegno numero Unu, kiun mi chiam konservis. Mi volis scii chu tiu chi vere estas komprenema. Sed chiam oni respondis al mi:
Tiam al tiu mi parolis nek pri boaoj, nek pri praarbaroj, nek pri steloj. Mi adaptiyis al ties komprenpovo. Mi priparolis briyon, golfludon, politikon kaj kravatojn. Kaj la grandpersono estis ja kontenta koni homon tiel konvenan.
Do, mi vivis sola, sen iu ajn, kun kiu mi povus vere interparoli, yis paneo de mia motoro sur dezerto Saharo, kio okazis antau ses jaroj. Io en la motoro rompiyis. Kaj, char estis kun mi nek mekanikisto nek pasayeroj, mi min pretigis por provi tute sola sukcesigi malfacilan riparon. Temis por mi pri vivdemando. Mi havis trinkeblan akvon apenau por semajno.
La unuan vesperon mi do endormiyis sur la sablo, mil mejlojn for de kiu ajn loyigita loko. Mi ja estis multe pli izolita ol xip-rompulo sur floso meze de oceano. Sekve vi imagu mian surprizon, kiam tagiye vekis min kurioza vocheto:
"Mi petas vin... desegnu por mi xafeton!"
"Desegnu por mi xafeton!"
Mi salte ekstaris kiel trafita de fulmo. Mi insiste frotis miajn okulojn. Mi bone rigardis. Kaj mi vidis tute eksterordinaran etan homichon, kiu gravmiene rigardadis min. Jen la plej bona portreto de hi, kiun mi poste sukcesis fari.
Sed kompreneble mia desegno estas ja multe malpli rava ol la modelo. Sed mi ne kulpas: La grandpersonoj senkurayiyis min de pentrista kariero jam kiam mi estis sesjara, kaj, krom fermitaj kaj malfermitaj boaoj, mi nenion lernis desegni.
Do mi rigardis tiun aperaqon per okuloj tute rondaj pro miro. Ne forgesu, ke mi troviyis mil mejlojn for de iu ajn loyigita loko. Nu, mia hometicho xajnis al mi nek voyerarinta, nek mortanta pro laceco, malsato, soifo, au timo. Hi neniel havis aspekton de infano perdita meze de dezerto, mil mejlojn for de iu ajn loyigita loko. Kiam mi fine sukcesis paroli, mi diris al hi:
"Sed... kion vi faras chi tie?"
Kaj tiam li ripetis, tute milde, kiel aferon tre gravan:
"Mi petas... desegnu por mi xafeton!"
Kiam mistero tro impresas, oni ne kurayas malobei. Ech se tio xajnas al mi absurda chi tie, mil mejlojn for de iu ajn loyigita loko kaj en danyero de morto, mi tamen elpoxigis paperfolion kaj fontoplumon. Sed mi tiam ekmemoris ke mi lernis precipe geografion, historion, kalkularton kaj gramatikon; kaj (kun iom da malbona humoro) mi diris al la hometicho, ke mi ne scias desegni. Hi respondis al mi:
"Ne gravas. Desegnu por mi xafeton!"
Char xafon mi neniam desegnis, mi refaris por hi unu el la du solaj desegnoj kiujn mi kapablis fari : tiu de la fermita boao.
Kaj en mirego mi audis la etan homichon respondi al mi:
"Ne! Ne! Mi ne volas elefanton en boao. Boao estas tre danyera kaj elefanto okupas tro multe da spaco. Che mi chio estas tute eta. Mi bezonas xafeton. Desegnu por mi xafeton!"
Li atente rigardis kaj poste diris:
"Ne! Tiu chi estas jam tre malsana. Faru alian!"
Tiam mi desegnis denove:
Mia amiko charme ridetis kun indulgo:
Vidu mem... chi tio estas ne xafeto, sed xaficho. Yi havas kornojn...
Do mi rekomencis desegni. Sed, kiel la antauaj, yi estis rifuzita :
"Tiu chi estas tro maljuna. Mi volas xafeton, kiu longe vivu." Tiam mi sen-pacienciyis kaj, char mi volis senprokraste komenci la malmuntadon de mia motoro, mi skizachis chi tiun lastan desegnon.
Kaj mi qetis tiujn chi vortojn :
"Jen estas la kesto. La xafeto, kiun vi volas, troviyas interne."
Sed mi tre suspriziyis, vidante la vizayon de mia juna kritikisticho ekbrili pro yojo: "Yuste tia mi volis yin! Xu vi kredas, ke tiu xafeto bezonos multe da herbo?"
"Tial, char che mi chio estas tute eta..."
"Certe sufichos. Mi donis al vi tute etan xafeton."
Hi klinis sian kapeton al la desegno:
"Ne tiel etan... Ha! Yi endormiyis..."
Kaj tiel mi konatiyis kun la eta princicho.
Posted by dormomuso at 02:08 1 comment:
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
TOM : Saluton, Linda.
LINDA : Saluton, Tom.
Diru al mi: kiu estas tiu?
Tiu alta, blonda, juna homicho...
Tiu, kiu sidas en la angulo.
Mi ne scias. Mi ne scias, kiu hi estas. Nova studenticho,verxajne.
Hi estas tute sola.
Ne. Rigardu. Bela knabino iras al hi.
Ne bela. Juna, eble, sed ne bela. Nur vi estas bela, Linda.
Tom, kara! Kio okazas al vi? Eble vi laboras tro multe, kaj...
Nenio speciala okazas al mi. Kaj mi ne laboras tro multe. Fakte, mi laboras malmulte nun. La vera demando estas: kio okazas al vi, Linda? Nur vi estas vere bela.
Estas fakto. Nur vi estas bela, Linda. Mi estas sincera. Venu kun mi!
Venu. Al la granda spegulo. Rigardu. Jen estas Linda, la plej bela homino en la mondo, la plej bela homino en la tuta mondo.
Kaj jen estas Tom, la plej malserioza knabicho en la tuta universitato.
Kio okazas al vi? Vi estas pala! Bela, sed pala.
Strange! Okazas io stranga, io tre stranga. Tiu ulicho, tiu nova studenticho... Ne, ne, mi petas vin, ne rigardu. Estu diskreta.
Diable! Diru al mi. Kio estas tiu mistero?
Hia mano agas strange. Rigardu, se vi volas, sed plej diskrete. Turnu vin iomete, eble, sed tute nature. Hi ne vidu, ke vi rigardas al hi.
Vi pravas. Io stranga okazas. Dum xi ne rigardas al hi -- xi nun rigardas al la granda spegulo -- hia mano iom post iom, tre tre malrapide, proksimiyas al xia taso...
Estas io en hia mano.
Mi ne vidas. Hi estas tro malproksima. Diable! Tiu alta forta knabicho nun staras inter ili kaj mi. Mi ne plu vidas.
Sed mi vidas. Mi vidas bone. Mi vidas tre bone. Mi vidas tute bone. Ej!
Xi rigardas al hi nun, kaj hia mano haltas.
Kaj kio plu? Diru al mi!
Nun hi parolas al xi. Hi montras al la pordo.
Eble hi volas, ke xi rigardu al alia direkto, ke xi ne plu rigardu al hi.
Prave, tute prave. Jen xi rigardas al la pordo. Hi plu parolas kaj parolas. Dum xi ne rigardas al hia direkto, hia mano plu proksimiyas al la taso. Ej!
Hia mano revenas, tute diskrete, kvazau tute nature.
Chu estas io en hia mano?
Nenio plu. Sed tute certe nun estas io en xia taso.
Posted by dormomuso at 12:43 No comments:
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
Subscribe to: Posts (Atom)
SAT - Sennacieca Asocio Tutmonda
Pola Retradio en Esperanto
Watermark template. Powered by Blogger.