eo kk fa uk ru nb ru ru ru ru ru ru ru si ru ceb uk et ru id uk nl hbs_lat hu ru mk fr en sv fr ru ar myv en eo hu ru ru sv eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo es eo eo eo eo eo pt eo eo eo eo eo es eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo es eo pl eo eo pt eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo it eo hbs_lat eo pl eo eo eo eo eo eo eo it eo eo eo eo en eo eo it eo eo en eo eo eo eo en eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo nl eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo fy eo eo eo eo eo eo eo it en pt eo eo eo eo eo eo fi eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo la eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo sv eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo es eo eo de en eo eo eo eo eo eo es eo eo eo eo fr eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo pl eo fr eo it eo eo eo eo eo eo eo eo id eo eo eo eo eo fr eo eo ja eo fr eo eo eo eo eo fr eo eo eo eo es eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo en es eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo pl eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo es sv eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo pl eo eo eo eo eo en fr en sv fr ru ar myv en hu ru ru sv eo eo en
Spuroj de miaj pasxoj - Luin Franko - чTeHиe kHиrи бecплaTHo
y Bac пoka HeT зakлaдok, coздaTb иx MoжHo B peжиMe чTeHия kHиrи
10 12 14 16 18 20 22 24 26 28 32 Times New Roman Georgia Courier New Serif Arial Tahoma Helvetica Menlo Consolas monospace Monaco
Luin Franko - Spuroj de miaj pasxoj - ckaчaTb kHиry
Mi kuŝas en verda herbo
por reaperi pli longe for
kaj diskonigas al la mondo
La sunradioi haltas sur folioj
lacaj de la longa vojaĝo
por subite eksalti en la herbon
kaj kaŝi sin en ĝi
Mi kuŝas en verda herbo
mi aŭdas ilin kviete frapantaj
kiel se ili ne volus ĝeni
La ŝtonoj kuŝas sur siaj lokoj
la arboj kreskas sur la samaj lokoj
pli da birdoj en iliaj branĉoj
la domoj la homoj la bestoj
La homoj kun siaj voĉoj
la domo kiu iam estis hejmo
la ŝtonoj kiuj iam sukcesis
kiam mi tion postulis de ili
Mlaj pensoj estas for de ili
fremde rigardas ilin miaj okuloj
la piedoj ne plu nudaj
ne povas senti la varmon de la ŝtonoj
nek la ŝtonoj povas rekoni mian paŝon
de !a tago de la vivo
la rekrion de la silento
tiel ke la koro ektremas
la ruĝo malaperas lasante min
La ondoj ankoraŭ ne vekiĝis
ŝutiĝas sub la piedoj
la spuroj post ili
estas profundaj kaj longe videblaj
Longa estas la vojo
al la leviĝama suno
la koro deziras reen
La sunleviĝo vekas la ondojn
la vento salute rapidas al ĝi
Kiam la piedoj turniĝas
la spuroj de miaj paŝoj
la vojo reen nekonata
La koro ektremas en silenta timo
kaj ekbatas pii forte
kaj ne scias kion trovi
Vi ne konas ia ceion
nekonata estas ai vi la direkto
Vi nun iras kaj serĉas
La vojo plenas je serĉantoj
Aliaj faris la saman vojon antaŭ vi
aliaj faros ĝin post vi
ĉar se vi haltas
estos la fino por vi
Vi havas ia saman rajton
kiel iu ajn alia
Vi havas ia saman rajton
kiei iu ajn alia
Vi havas ia saman rajton
kiei iu ajn alia
Vi havas ia saman rajton
kiei iu ajn alia
Mi ŝatus trovi vorton
— kaj ĉiuj aliaj —
kaj ekĝojus pro ĝi
Mi ŝatus trovi vorton
kiu alportus ĝojon en vian koron
kanton al via orelo
ridon sur vian vizaĝon
Mi ŝatus trovi vorton
vorton simplan kaj ĉionenhavan
Mi similas al vi
Mi havas kapon kiel vi
Mi havas du brakojn kiet vi
Mi havas korpon kiel vi
Mi havas piedojn kiel vi
Kaj du orelojn mi havas
du okulojn nazon buŝon
tute same kiel vi
Mi havas koron kiel vi
Mi havas sentojn kiel vi
Mi havas pensojn kiel vi
Mi similas al vi
Via loko estas tie ĉi
kaj via tempo nun
aŭ esperi pri morgaŭ
Via loko estas tie ĉi
kaj via tempo nun
Tio estas ilia sorto
Kaj la unuaj restas unuaj
kaj la lastaj ciam restas
Egaleco estas daŭra revo
Egaleco estas daŭra revo
revo enskribita en ĉiuj programojn
revo promesata de ĉiuj politikistoj
ne estas la egaleco
Tial egaleco restas daŭra revo revo
Mi iras kaj fajfas
sen scio pri la teorio pri la kurbita spaco,
mi iras kaj fajfas,
en paco kun mi mem.
Ne ĝenas mian penson la scio,
ke mi ne havas propran atombombon por defendi min
kaj krei propran Hiroŝimon,
nek mi sentas mankon
je interkontinentala raketo aŭ
Mi iras kaj fajfas,
kiel se problemoj ne ekzjstus,
kiel se fajfado estas la sola ago,
Kaj kun mi fajfas aliaj,
iliaj pensoj plimalpli senzorgaj,
kontentaj kun si mem.
Tie, ekstere, staras ankaŭ bomoj,
sed ne fajfas —
ili nek havas forton nek emon tion fari.
Ho ne, ne estas la kurbita spaco,
nek atombomboj aŭ raketoj la problemo,
ne, ne estas tio...
Sed ni iras kaj fajfas daŭre kaj senzorge.
Kiam falos la unua ŝtono?
La akvosupro kaptas la nubojn,
la ruinon de la sunsubiro.
La mola balailo de la krepusko
la aĵoj deformiĝas, ŝanĝiĝas, forviŝiĝas en nenion.
La mateno kuŝas fore en la valo
aŭ sur la alia flanko
de la forgesitaj arbaroj —
ekblovo de iam sonĝitaj vojaĝoj,
sur ŝtuparo de la disfalanta lunlumo
sidas la sopiranto kun sia plumo
kaj trinkas tagojn neniam venontajn —
kaj kantas la kanton de la sendomuloj —
la memoro turnas sin for,
prujno fluas super la kuirangulo —
renoviĝo estas mensogo kun buklaj haroj.
Baldaŭ niaj vocoj estos ŝpinitaj en groto
La rajdanto kaj la ĉevalo
Longe mi vojaĝis. Longe.
La ĉevalon mi ne trinkigis.
La cevalo ŝanceliĝas sub la selo.
Mi spronas lin per varma voĉo.
Mi flustras al li: Mi amas vin.
Laca estas la ĉevalo. Laca.
Blanka ŝaŭmo. Polvoplenaj kolharoj.
Li ĝemas sub mi. Mi petas lin:
Eltenu! Mi diras al li: Nu, bona,
bejme ni estas. Li turnas sin. Rigardas min.
Per la okuloj de mia patrino.
Bonaj okuloj, profunda malĝojo en ili.
Longe mi vojaĝis. Longe.
La cevalon mi ne trinkigis.
Nu, bona. Tendo de belulino
malantaŭ la deklivo. Fojno odora.
Viva fonto. Ĝisgenue vi envadas ĝin.
Mi konas la araneajn
surkanajn retojn ĉe l'akvo,
la arbarojn erike florplenajn,
kie treme l'aŭror' malhelas.
Kaj mi nombris la rojajn digojn
el brancoj betulaj, brunflavaj,
krucforme jetitaj de l'vento —
kaj mi vidis la junajn lutrojn
en malklaraj rojondoj ĉasadi
De l'obskur' mi sentis l'obskuron,
vivanta en ĝuo, sufero,
sub la kovra herboplektaĵo,
ĝi krablas, ŝoviĝas kaj rampas
kaj kaptas, mortigas kaj manĝas
kaj naskas kaj mortas por vivi
revive en tempoj venontaj...
Mi konas la vojojn de l' akvo,
kie rojoj murmuras novnaske
sub la muskoarbaroj humiĝaj,
sub ondantaj arbkronoj vivplenaj
je blanko, brun-nigro, krurhasto
flugonta per plunioj kreskantaj
sundancen en monta printemp'.
Ekfajfas la sturn' sen timo,
rapidas ia vulp' tra l'erik',
lepor' saltas, ĉasviktimo —
premiĝas sub ŝu' lumbrik'.
Min ekvekis vivobruo —
nun min tenas printempoĝuo,
eĉ malsato min kanti instigas,
dum gutas de l'alnoburĝon',
min printempo ebria igas,
mi pluiras vagul' sen mon'.
kelkajn florojn en la haroj.
vi nur povus akcepti
(trovita gluita sur montrofenestro en San Francisco)
Via amo estas kiel vento
la mia kiel ŝtono,
ĉar vitejon, kiu mia estas,
Entute ne gravas por mi,
ke la pasero en la aleo
flugas de unu arbo al alia.
Veron diras mi al vi:
se Sevilla estus mia,
la duonon havus vi.
Nun mortis mia patrino:
kaj mia nura ĉemizo
ne havas iun, kiu lavu ĝin.
Ho jes, kun dolor'
Ho jes, kun dolor' burĝono krevas.
Kial la printempo ne hezitu?
Kial nia varma vivsopiro
palan frostamaron ne evitu?
La burĝono vintre estis selo.
Kio nova ŝvele ĝin disigas?
Ho jes, kun dolor' burĝono krevas;
Ho ne, ne facile gutoj falas.
Timotremaj peze ili pendas,
kroĉas sin al branĉo, ŝvelas, glitas —
pezo ilin tiras kaj etendas.
Timas kaj malcertas, dissplitiĝas,
sentas la profundon voki, tiri,
dum plupendas ili kaj plutremas —
Kaj kiam nenio helpi povas,
krevas la burĝono ĝojokrie,
kiam timo ne plu tenkapablas,
falas ia branĉguto eŭforie
kaj forgesas timon pri la novo,
la korpremon antaŭ ol ĝi iras —
dum sekundo sentas sin sekura
en la fido, kiu
"Rapidas knabo tra iu strato,
tiel malplena, ke neniu vekiĝis.
etan fajfilon li tenas enbuŝe
kaj blovas en ĝin trilantan tonon."
Tiel fruestas, ke estas blankningre,
blanka la sonĝo, nigra la fruo.
Estas la bildo, sed kion signifas ĝi?
Ion tre gravan, ĉe kiu estas ĝi?
Estas nenia certa jarsezono, nur frue,
okazas en 1938, nedifineblan tagon,
kiam la horo estas inter kvar kaj kvin matene.
Tiu, kiu sola atestas tion ĉi, estas dujara.
Se vi lin povas trovi, vi povus ekscii,
sed sensignifas kaj neeblas, li ja malaperis,
ESTAS JA Ll KIU ESTAS Ml, 27 jAROjN AĜA,
malaperinta dum mi malaperas, ĉu vi vidas?
Kredu min, ke ne ekzistas ordo,
ke en ekzistas ia ajn ekstero,
nek iu, kiu povas ion diri,
ekzistas domo kaj fera balustrado,
ĵus ekmoviĝis arbo, daŭras la trilanta tono...
Vi koinpreneble povas iri tien, vidi la domon,
la arbojn, balustradon, laktvendejon, Frankegatan,
ĉio restas ankoraŭ, estas hazardo,
kaj povus same bone esti kie ajn alie.
Estas nur tio, kio ĉiam plurestas,
sed ne tio, kio por ciam restas,
estas neeble, neeble, neeble:
TIU, KIUN VI SERĈAS, NE ESTAS EN BlLDOJ.
Kaj ĉio, kio restas, estas nur la bildoj,
neniu scias, kiu posedis ilin, kaj kion ili signifis,
kredu min, ke ne ekzistas ordo, ena aŭ ekstera;
"Etan fajfilon li tenas enbuŝe
kaj blovas en ĝin trilantan tonon."
LA MONDO ESTAS PLENA DE FORĴETITAJ BILDOJ,
kiuj plurestis, neniu scias kial,
NI DEVAS SAVI ILIN!
Iun vi devas ami
Iun vi devas ami,
eĉ se nur herbojn, riveron, arbon aŭ ŝronon,
la manon vi devas apogi sur ies ŝultron,
por ke ĝi, malsata, satiĝu ĉe la tuŝo,
al iu vi devas, devas,
tio estas kiel pano, kiel akvogluto,
devas doni viajn blankajn nubojn,
— ie devas esti por ili
nesto kun paco kaj tenero —
iun vi devas ami,
eĉ se nur herbojn, riveron, arbon aŭ ŝtonon—
ĉar arboj kaj ŝtonoj konas solecon
— ĉar la paŝoj ĉiam daŭrigas la vojon,
eĉ se ili haltas por momento —,
ĉar rivero konas malĝojon
— se ĝi nur kliniĝas sur sian profundon —,
ĉar ŝtono ekkonis doloron
— kiom da pezaj piedoj
jam iris sur ĝia muta koro —,
iun vi devas ami,
iun vi devas ami,
kun iu vi devas iri
la saman spuron —
ho herboj, rivero, ŝtono, arbo,
silentaj kunirantoj de soluloj kaj stranguloj,
10 12 14 16 18 20 22 24 26 28 32 Times New Roman Georgia Courier New Serif Arial Tahoma Helvetica Menlo Consolas monospace Monaco
kHиra «Spuroj de miaj pasxoj»
Luin Franko - Spuroj de miaj pasxoj - ckaчaTb kHиry
©2013-2017 NemaloKnig.info(ex nemaloknig.ru) чиTaTb kaчaTb kHиrи fb2 txt |  ABTopaM и пpaBooблaдaTeляM |  ЦeHзypa и блokиpoBkи| |