eo eo eo eo da eo eo eo en eo eo eo el eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo de eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo el eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo el eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo el eo eo eo eo eo el eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo el eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo el eo eo eo eo eo eo eo eo eo fr fr fr fr fr eo eo eo eo eo eo eo eo de eo cs fr fr fr fr cs fr fr fr cs fr fr fr fr de fr fr fr fr fr fr fr cs fr fr fr fr fr fr fr fr fr fr fr fr es fr fr fr fr de fr fr eo eo en eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo hbs_lat eo pt eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo it et eo eo eo es eo eo pt eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo tr eo eo eo eo eo eo eo es eu en eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo hbs_lat eo hbs_lat eo eo eo eo eo eo eo eo eo fr fr fr fr fr eo nb it fr es es es en de es pt en en eo en fr id pt eo en eo fr eo eo fr en ceb eo eo eo eo eo eu en eo eo eo fr hbs_lat eo ar eo en eo eo en eo eo eo eo eo fr fr
Gejaj rakontoj en Esperanto.: Kojonoj en akvaro, koboldoj en arbaro (dua eldono).
Tiu blogo temas pri gejaĵoj diversaj, t.e. literaturo, pentrarto, kinarto... Eblas legi tie ankaŭ informojn, kelkajn petolaĵojn kaj erotikaĵojn, sed vi spektos tie nek pornajn bildojn, nek pornajn videojn. Ne hezitu komenti kaj sendi mesaĝojn kaj kontribuaĵojn al : jerotanguy(ĉe)yahoo.fr
Mi supozas, sed eble erare, ke nur malmultaj vizitantoj de mia blogo havas emon al arkeologio kaj elfosigas el la jaraj tavoloj la unuajn tekstojn, kiujn mi publikigis sur tiu blogo. Tial mi mem faris la laboron kaj proponas al vi, kun tamen kelkaj korektetoj, rakonton unue eldonitan en la printempo 2012.
Mi esperas, ke multaj el vi ĝin malkovros kaj legos kun plezuro...
Ege sufoka estis la vetero, kaj eĉ en la ombra subarbaro, kie nenia venteto enblovis, mi sange ŝvitadis pro longa marŝado. Tial mi ĝojis, ekflarante la freŝan aeron kaj ekaŭdante la pladaŭdon de rivero. Baraktante kontraŭ sangavida armeo de kuloj, mi trapasis la verdan baron de gigantaj filikoj ĝis strando el hela sablo, kiu milde deklivis al la ŝtonoza fluejo. Blindumite de la sunlumo, unue mi kaŭriĝis, samtempe admirante la pejzaĝon kaj reakirante normalan spiradon.  Nur poste mi senŝuiĝis kaj sobiris en la fluejon por sperti la akvan malvarmon ĉe miaj piedoj. Birdo laŭte blekis supre de mia kapo. Nizo verŝajne… Ambaŭflanke de la rivero staris ĝis nevidebleco nur la malhela frondaro de arbaro. La tikla deflubruo de la akvo tiam min invitis : neniu ĉeestas, senvestiĝu kaj ĝuu plene mian friskecon…
Mi retroiris ĝis la loko, kie mi lasis miajn ŝuojn, demetis mian t-ĉemizon, mian ŝorton, kaj eĉ mian kalsoneton. Kaŭrante momenton, mi kontrolis, ĉu ja neniu alvenas. Neniu… Hop ! hop ! mi kuris tutnuda en la fluan akvon.
Kia plezuriga sperto, tiel naĝadi senĝene, tute libere, en sovaĝa fluo de rivero. Ĉu la sunradioj ebriigis min ? Ĉiaokaze, ludante kun algoj kaj libeloj, mi lasis la fluon forporti min malproksimen. Kaj kiam mi alvenis en lokon, kie la fluejo estis pli larĝa kaj la akvo pli kvieta, tiam mi ekkonsciis, ke mi ne plu havos sufiĉe da forto por retronaĝi kontraŭflue ĝis la plaĝo, kie mi lasis miajn vestojn. Tial mi albordiĝis en arboza kreketo, kaj malkovrinte padon, kiu meandris traarbare laŭ la riverbordo, mi eksekvis ĝin. Dumpaŝade, mi pretigis al mi ian surogatan pugujon el filikaj folioj, esperante tamen neniun survoje renkonti…
Por domaĝi je vundo miajn nudajn piedojn, mi atente piediris, kontrolante ĉiujn miajn paŝojn sur la pada grundo. Tial mi ektremis pro forta surpriziĝo, aŭdante laŭtan voĉon al mi kriante :
Junulo staris kontraŭ mi. Ankaŭ li estis preskaŭ nuda, surhavanta nur ĉekokse verdan kalsoneton kaj surkape brunan kaskedon. Krome, li montris ĝojradian rideton kaj petolajn akrebrilajn okulojn. Sur lia sunumita haŭto flagris ŝviteroj ie kaj tie.
- Saluton, mi balbutis, manpremante mian filikan pugveston.
Mokeme, dekape ĝis piede, li rigardadis min. Li ne kaŝis sian plezuron, ke li kaptis min en tia malagrabla situacio. Ĉefe mia folia kuloto ŝajnis lin interesi, kiun li esploris perokule kun videbla avido.
- Ĉu vi rolas Robinsonon sur sia insulo ? li demandis.
- Jeŝ, jeŝ ! La fluo portis vin for de miaj vestaĵoj. Mi ja scias !
- Ĉu… ĉu vi vidis min preterpasi ?
Li ne respondis. Li daŭrigis, ĉirkaŭ mi rondirante, sian ekzamenadon de mia nudeco.
- Mi ne konjekis iun renkonti.
Penseme, li karesis sian mentonon.
- Se vi konsentos, mi povos vin helpi, li diris. Mi bonvolas doni prunte al vi unu el miaj vestaĵoj…
Tion dirante, li pasigis ambaŭ dikfingrojn trans la elasta zono de sia kalsoneto.
- … sed vi nepre eksciu antaŭe, ke mi estas ne tiun, kiun vi kredas. Mi nur aspektas knabege, sed fakte mi estas koboldo.
Ridetante, li atendis mian reagon. Sed mi ne sciis, kion respondi…
Enkape mi pensis : mi trafis frenezulon !
- Nu, se vi konsentas, mi, sed ankaŭ ĉiu el miaj kvar fratoj, donos prunte al vi, laŭ survojaj renkontoj, po unu el niaj vestoj. Tiel vi retroiru malnude al la loko, de kie vi fornaĝis. Sed atentu ! Nepre vi revenu, kaj redonu al ni ilin. Sed… kun eta krompago.
- Tion ni klarigos al vi ĝustatempe. Do, ĉu konsentite ?
La penso de la transdono de la verda kalsoneto tiom logis min ! Ĉar ĉiu pakaĵo emigas al malkovro de ties enhavo, ĉu ne ? Krome kaj fine, ĉu alian elekeblecon mi havis ?
- Tiu ventkapulo jam estos hejme, antaŭ ol mi reportos al li la kalsoneton, mi pensis.
- Ĉu konsentite ? li demandis, eligante sian dekstran manon de la zono por ĝin al mi prezenti.
- Konsentite ! mi konkludis, frapante lian manon.
Kaj senprokraste, tujtuje, li demetis sian… kaskedon.
Mi kroĉis la kaskedon ĉe la antaŭa parto de mia folia pugujo, kaj daŭrigis mian vojon. Apenaŭ mi paŝis cent metrojn traarbare, kiam mi ekaŭdis melodian kaj viglan fajfadon. Kelkajn pliajn paŝojn, kaj mi trovis la fonton de tiu ĵigo. Sur blanka bantuko kuŝanta, meze de seka herbejo malsupre de la pado, nun videbliĝis karbhara knabego. Li surhavis nur ŝorton blankan, kiu kontrastigis sian bronzkoloran longan korpon. Ŝajne li ne rimarkis min…
Nu, mi provis preterpasi diskrete, dampante kaj tamen rapidigante mian paŝadon.
- Ĉu nenion vi forgesas ? aŭdis mi subite, kiam mi ĵus malaperis je lia vido.
Tiom firmega kaj laŭta estis la voĉo, ke mi ne aŭdacis eĉ provi eskapon. Malrapide mi revenis kaj sobiris ĝis la knabo.
- Ĉu ne vi paktis kun mia frato ? li mokpetolis.
Liaj nigraj okuloj malicete brilis dum li fikse rigardis min. Mi pensis :
- Jen frato ! Ĉu tiu nekredeblaĵo vere veras ? En kian embuskon mi falis ?
Li plektis siajn krurojn kaj, duone sidanta, duone kuŝanta, li malkaŝis sian blankan dentaron tra sovaĝa rideto. Ĉar ja sovaĝule li aspektis, duonvoje inter lasciva faŭno kaj kruda cigano. Ĉu ion li portas sub la blanka ŝorto ?
- Promeso estas ŝuldo, li diris. Mi donos al vi veston mian.
Stariĝonte li displektis siajn gambojn, dum ĉe la rando kruruma fulmaperis la ombro de viloza kaj purpura rondaĵo.
- … sed ne forgesu vian devon !
- Mi ne forgesos, mi flustris pro emocio. Ĉar mi atendis la transdonon de la vestaĵo.
Li stariĝis, kaj demetis por mi… siajn ŝuojn.
Tempon por primediti la aferon mi ne havis, ĉar jam aperis survoje alia ĉarma knabo, kiu ŝajne atendis min.
- Ĉu la Adidas-aj sportŝuoj de mia frato estas komfortaj ? li ŝercis.
- Ege ! mi respondis.
Tiu « kobolda » frato aspektis kiel la plej malgranda, ŝajne la plej juna, kaj (ĉu eblas ?) ankaŭ la plej alloga. Sub distaŭzita orblonda hararo, montriĝis fajne delikata vizaĝo kun dezirvekaj lipoj trans kiuj lumis du kunikleskaj perlamotaĵoj. En liajn grandajn okulojn oni emus plonĝi kaj perdiĝi en la koralaj riĉaĵoj de ambaŭ lagunakvoj. Li surportis helflavan pantaloneton kaj ankaŭ helbluan ĉemizon. Tial mi tuj komprenis, ke ankoraŭ ĉifoje, mi ne malvestos pugon por vesti la mian.
- Vi nepre malforgesu ! li deklaris manpremante mian brakon.
Tute proksimaj al mi, liaj lipoj odoris miele, dum flagris transrigarde oreraj brilaĵetoj.
- Senprokraste vi nepre revenu ! Se ne…
- Se ne, kio okazos ? mi riskis.
- Tion, mi preferas ne imagi. Sed vi ja revenos, ĉu ne ?
Li ekdemetis la ĉemizon.
- Ĉu mi rajtus elekti prefere la pantaloneton ? mi aŭdacis…
- Hej ! Ruzuleto ! Mi mem elektas !
… kaj palpante la kaskedon, kaj eĉ la subkaskedajn foliojn, li aldonis :
- Jam taŭgan pugingon vi havas. Nu, rapidu ! Ek ! Sufiĉe longa ankoraŭ estas la vojo…
Pli ol unu kilometron mi piediris. Tial mi ekopiniis, ke eble, plian koboldon mi ne renkontos. Mi alvenis tiam en maldensejo, kie muskoj kaj likenoj kovris rokojn kaj interplektaĵojn de sekaj trunkoj. Tie, flanke de la pado, tamen li atendis min, torsnude, ambaŭ manojn en la poŝoj de loza grizverda pantalono. Ĉio en li esprimis  samtempe fortecon kaj mildecon, kvazaŭ ambaŭ kuris sub la helbruna haŭto de lia muskuloza korpo. Kadre de mezlonga kaŝtankolora buklaro, senangula vizaĝo serenis tra lojala, avele bruna rigardo.
Li ne estis parolema, sed tamen ridetis al mi. Li malbukis sian zonon kaj malbutonis sian fendon, malkaŝante ruĝan kalsoneton videble plenplenan.
- Kion vi donos al mi ? Ĉu la zonon, la pantalonon aŭ la kalsoneton ? Ĉi-lastan mi preferus, mi diris, tiel poste via lasta frato donos al mi sian pantalonon. Pli logike, ĉu ne ?
- Ververa petolulo vi ja estas ! li nur flustris. Dume, li prezentis al mi la pantalonon.
Ĝin mi fine surmetis. Tamen, mi okulumis bedaŭre al la skarlata pakaĵeto, en kiu tutŝajne plu dormetis generalo kaj ties paro da adjutantoj.
Laŭ la riverbordo mi do pluiris, meze de verdaj herbejoj.
- Jen la vico de la lasta frato. Mi ne eraris, ĉu ?...La unua donis sian kaskedon. La dua, la ŝuojn. La tria, la ĉemizon. La kvara, la pantalonon… Kvar fratojn li anoncis, ĉu ne ? Do, ili estas kvin entute. Mi dubas… Ne, mi ja memoras. Kvar fratojn. Do, la kvina ! La kvina ja montros ĉi-foje sian jesueton. Mi nur esperu ke li estos tiom bela, kiom siaj fratoj.
Subite, mi ekvidis iun, naĝantan en la rivero. Ju pli mi alproksimiĝis, des pli mi distingis la plaĉajn mienojn de la junulo. Lerte li kraŭlis, ludante delfene kun la akvofluo. Kelkfoje li plonĝis funden, vidigante tiam la muaran fundaĵon de nigra bankalsoneto.
- Ĉu li ? mi konjektis.
Post salutgesto, li naĝadis direkte al mi.
- Saluton ! Magia tago por naĝado, ĉu ne ?
Tiom fee li ridetis ! Dume, mil kaj ok akveroj fluis soben ĉe lia vizaĝo.
- Jes, prave ! Ankaŭ mi ĝuis la banadon…
- He he ! Mi jam scias, bubego mia !
La borda deklivo estis iom kruta, tial mi altendis al li la manon.
- Ne, dankon. Mi deziras plu naĝadi. Sed atendu iomete, ion mi havas por vi.
Li mergis siajn brakojn, antaŭ ol eligi enmane la nigran bankalsoneton.
- Kaptu ! li kriis.
Jam malkroksimen li forkraŭlis.
- Kaj nun, ne forgesu vian ŝuldon. Ni atendos vin…
- Hej ! Ĉu eblas klarigi, kia estos la krompago ?
- Tro frue ! Tion vi malkovros je ĝusta tempo.
Tion dirite, li malaperis subsurfacen, en miriga delfena salto, malkaŝante al mi la faman rideton de l’ Luno.
Mi ĵetis surŝultren la banveston. Ĝin fine mi ne bezonis. Mi jam ricevis sportŝuojn, ĉemizon, pantalonon, kaj eĉ kaskedon ! Krome, mi baldaŭ alvenos, kie mi retrovos miajn proprajn vestojn.
- Tamen ! Kia aventuro…
… kaj mi ekrevis pri la kvin fratoj, ja tute enlitigindaj, kiujn mi renkontis, kaj baldaŭ renkontos denove…
Iom post iom, mi retrovis la pejzaĝon, la larĝan ŝtonozan fluejon, ambaŭflanke ĉirkaŭitan de malhela arbaro de la deirpunkto. Jam aperis, malantaŭ la herboza zono, la filika baro, en kiu la kuloj min sturmis. Sed… Kio tio ? Ruĝan tukon mi ekvidis trans la herboj. Ĉu miaj vestaĵoj ? Ne ! Ne eblas…Mi alproksimiĝis…
- Nekredeble ! Plia koboldo !
Surventre kuŝanta sur bunta bantuko, knabo dormis, senkalsone.
- Nu, vi do estas ses fratoj, mi kriis por min anonci. Ne kvin, ses ! Ĉu ne ?
La knabo, duone dormanta, stupore rigardis min.
- Kion vi donos ? Vi havas nenion… Ĉu vian bantukon ? Jes ? Ĉu ?
La knabo iom post iom ŝrumpis, kaŭriĝis, premante la tukon mallerte inter siaj femuroj.
- Hej ! mi argumentis, mi paktis kun viaj fratoj ! Jeŝ ja ! Vi donu al mi ion !...
… kaj altendante la manon, mi alpaŝis lin.
Ĉu pro paniko ? La knabo ekstaris, provante malmontri sian pisilon. Sed li implikiĝis en la tuko, stumblis kaj fine falis surdorse, tiel liberigante sian birdeton.
Helpeme, mi kaptis unu el liaj brakoj, sed li baraktis tuj kaj porkide blekis :
- Lasu mi ! Lasu min !...
Forlasante sian tukon, li kuris sage en la filikejon, kie malaperis lia blanka pugeto de kuniklido.
- Ŝajnas, ke ĉifoje mi eraris. Ne koboldo li estas, sed ja vera knabo !
Sen plia travivaĵo mi fine atingis la lokon, kie kuŝis miaj vestaĵoj. Rapide mi revestiĝis, kaj poste faldis atenteme sur mian brakon la redonotajn pantalonon, ĉemizon kaj jam sekan bankalsoneton. La sportŝuoj en unu mano, mi remetis la kaskedon surkapen, kaj ek ! Ŝuldo estas ŝuldo, kaj eĉ se, dummomente, mi planis ne repagi ĝin, nu… mi ne plu dubis pri ilia potenco… Ĉiel ili rekaptus min. Kaj la punon mi jam antaŭsentis… Estas prefere elekti la vojon de lojaleco, kaj reporti la vestaĵojn. Des pli ke mi arde deziris revidi la frataron…
Ekvesperiĝis kiam mi retrovis ilin sur la muskoza maldensejo. Tuj ili amikece ĉirkaŭis min, brakumis, kaj ampremis miajn ŝultrojn. Liaj okuloj brilis pro ĝojego.
- Nu, mi do redonis viajn havaĵojn, kiel promesite. Diru al mi nun, kio estas la ŝuldita krompago, pri kiu vi parolis…
Ili respondis nur per mutaj, petolaj ridetoj.
Dek brakoj, dek manoj, kvindek fingroj tujtuje palpadis min, premis mian korpon, malbutonis miajn vestojn, formetis ĝis la plej malgrandan teksaĵopecon, fingrumis ĝis la plej…
Tiam mi vekiĝis !...
Penikon enmane, gluon surventre, la ĉurado elsonĝigis min.
Sur la strando mi estis tute sola, sur mia bantuko, sub la ankoraŭ varma sunlumo. Sola ? Jeŝ… sed, al kiu apartenas tiu bruna kaskedo ?
Publikigita de Ĵeromo Tanguy
Envoyer par e-mailBlogThis!Partager sur TwitterPartager sur FacebookPartager sur Pinterest
Article plus récent Article plus ancien Accueil
Inscription à : Publier les commentaires (Atom)
Solidareco kun ĉiuj viktimoj.
Aliĝu ! (sed ne aliiĝu :-))
nenia porna bildo tie ĉi !
Ĉu la enhavo plaĉas al vi ?
Nu, komentoj kaj membriĝo estus bonvenaj kaj... kuraĝigaj !
Arkivoj de la blogo
Rigardo de la semajno 26 - 2016.
Ĉu iu ĉeestas ? Ĉu iu komprenas ?
Sportumu ! semajno 26 - 2016.
Nuko, laŭ mi kisejo, kisnesto, lipripozejo...
Ankaŭ al tio manoj utilas.
Hundido de l' semajno 27 - 2016.
Filmeto : la filo de l' predikanto.
Kiso de l' semajno 27 - 2016.
Kojonoj en akvaro, koboldoj en arbaro (dua eldono)...
Ĉu via duŝejo tro malgrandas ?
Sidvangoj de l' semajno 27 - 2016.
Internacia tago de l’ kiso.
Tutmonda tago de l’ senpagaj brakumadoj.
Ventro de l' semajno 27 - 2016.
Surlite, semajno 27 - 2016.
En bankuvo, semajno 27 - 2016.
La blonda belulo de l' strando.
Bonan dimanĉon al vi ĉiuj !
Kalsonoj por la tuta venonta semajno.
Hundido de l' semajno 28 - 2016.
La ĉerizo sur la kuko.
Tatuaĵo de l' semajno 28 - 2016.
Sportumu ! semajno 28 - 2016.
Kiel belaj la ŝtrumpetoj...
Ĉu vere someras ?
Rigardo, semajno 28 - 2016.
14an de julio : franca nacia festo.
Vi ne havos mian, nian haton.
Via dimanĉo estu bela kaj tenerplena.
Hundido de l' semajno 29 - 2016.
Mojose kune, semajno 29 - 2016.
Engluti fumon, semajno 29 - 2016.
Kalsoneto de l' semajno 29 - 2016.
Kiso de l' semajno 29 - 2016.
Surlite, semajno 29 - 2016.
Hundido de l' semajno 30 - 2016.
Sidvangoj de l' semajno 30 - 2016.
Ventro de l' semajno 30 - 2016.
En bankuvo, semajno 30 - 2016.
Internacia tago de l'amikeco.
Sportumu ! semajno 30 - 2016.
Rigardo de l' semajno 30 - 2016.
Tatuaĵo de l' semajno 30 - 2016.
Animula vagula blandula (franclingve)
Blogo de Paulo Silas (esperante)
El la kalsono de Ganimedo (gejporna blogo en e-o)
Fikrakontoj (esperanta geja blogo)
Front Free Endpaper (angle)
GAVARO : Esperanta slango
Kukolo : interreta serĉilo en E-o
La kajeroj de Ana Arĉo (esperante)
La sekreta ĉambro de Giton (japane)
Le Monde Diplomatique en Eo
Ligo de Samseksemaj Geesperantistoj
Neniam milito inter ni
Sennacieca Asocio Tutmonda (SAT)
Vinilkosmo (muziko en Esperanto)
Гeй-эpoTиka B pиcyHkax и жиBoпиcи (rusa)
Дoбpo пoжaлoBaTb Ha lernu!
مرحبا بك في !lernu
Vizitintoj laŭflage ekde la 6a de decembro 2014 .
Ĉu vi deziras pli ?
Por viziti pli malnovajn artikolojn : alklaku ĉi-supre "Articles plus anciens".
Por viziti pli novajn artikolojn : alklaku ĉi-supre "Articles plus récents".
Kiu mi estas ?
Afficher mon profil complet
Modèle Simple. Images de modèles de luoman. Fourni par Blogger.