eo eo eo eo de eo eo eo eo eo en eo eo eo eo eo ko en eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo ko eo eo eo eo fr eo eo eo eo eo ko en eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo ko eo eo eo eo eo eo eo eo eo ko eo eo eo eo eo eo eo eo eo ko eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo en ko eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo fr eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo en ko eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo ko eo eo eo eo fr fr fr eo eo eo eo fr eo eo eo eo fr fr fr eo eo eo eo eo eo fr eo fr eo eo eo eo ru eo eo eo fr fr zh eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo ru eo eo eo eo nl eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo ru eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo fr fi eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo fr fr de eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo fr fr fr fr eo eo eo eo eo eo eo eo de eo cs fr fr fr fr cs fr fr fr cs fr fr fr fr de fr fr fr fr fr fr fr cs fr fr fr fr fr fr fr fr fr fr fr fr de fr fr fr fr de fr fr fr fr fr fr fr en fr fr fr eo eo eo eo eo es eo es es eo eo it de eo eo ceb hbs_lat eo eo eo eo eo eo eo eo nb it fr es es es en de es pt en en eo en fr id pt eo en eo fr eo eo fr en ceb eo eo eo eo eo eu en eo eo eo fr hbs_lat eo ar eo en eo eo en eo eo eo eo eo fr fr
Tiu blogo temas pri gejaĵoj diversaj, t.e. literaturo, pentrarto, kinarto... Eblas legi tie ankaŭ informojn, kelkajn petolaĵojn kaj erotikaĵojn, sed vi spektos tie nek pornajn bildojn, nek pornajn videojn. Ne hezitu komenti kaj sendi mesaĝojn kaj kontribuaĵojn al : jerotanguy(ĉe)yahoo.fr
- Pli proksime al la heĝo… Jes… Turnu ĝin ! Ne, aliflanken !...
Niko paŝis al mi, iom kaŭboje pro la longa biciklado. Memcerte, li prenis de miaj manoj la enan parton de la tendo. Ĝin li glitigis surherbe.
- Tien ĉi, li diris. La enirejo heĝflanke kaj la kapo pli altaj ol la piedoj.
Lia mieno aspektis multe tro serioza. Subite, li faligis sin sur la tendan ŝtofon, brakojn en kruco kaj ridon ĉe dentoj.
Ĉu farite ? Nu, mi rakontos al vi, kio okazis la sekvantan someron post nia reamikiĝo.
Deksepjaraj ni estis tiam. Kovis Niko projekton por la venonta somera feriado : kune foriri bicikle por tutsemajna tendumado. Mia patrino konsentis. Por ni ambaŭ, tio odoris ja aventure : kampado, kaj kuna libereco. Ĉu vi imagas ?
La gepatroj de Niko tamen postulis, ke ni restadu ĉe iuj familianoj, farmbistoj en suda Bretonio, ne malproksime de maro kaj plaĝoj. Eblos tie tendumi sur kampo sekure kaj senpage, kaj aĉeti laŭdire bonan lakton kaj fromaĝon de la farmo.
Fine alvenis, post du semajnoj da atendado kruele longaj, la feliĉa mateno de nia foriro. La suno ŝajne maltrafis la rendevuon, sed tio ne tro malplaĉis al ni, ĉar pli ol okdek kilometroj da biciklado atendis nin…
***  ***  ***  ***  ***  ***
Nu… Ni ĵus alvenis, lacegaj kaj ebriaj pro senlima libereco, pro somera venteto kaj la tede longa rubando de la vojo. Krome, ankaŭ fieraj pro nia sukceso.
La farmbieno estis malgranda kaj ege malnova, sed la gefarmistoj estis afablaj. Ili sendis nin iom malproksimen, sur kampon apud malnova garbejo furaĝoplena.
- Se pluvos, vi havos almenaŭ ŝirmejon, ili diris. Sed vi nepre ne fumu ene !
Nek Niko, nek mi fumis. Krome, ni tute ne intencis loĝi en garbejo, ĉar tendumi ege antaŭgojigis nin !
Inter rubusaj heĝoj, kies beroj apenaŭ ruĝiĝis, la mallarĝa herbejo deklivis ĝis arbareto, kie staris la kadukiĝanta fojnejo. Dekstraflanke, la kampara vojeto daŭre laŭiris malsupren por vanui en veproj, dum rojo alflanke lirlis inter avelarbustoj kaj sambukoj. Lekantoj kaj ranunkoloj alte levis siajn kapoj inter sovaĝaj gramineroj. Ŝajne nek bovoj nek ŝafoj de lontempe paŝtiĝis tie.
Al ni la loko tuj plaĉis. Mi proponis munti nian tendon sub la ombro de unu el la pomarboj starantaj meze de la kampo.
- Be… ne, respondis Niko ridetante.
- Ĉu vi neniam priaŭdis la danĝeron de fulmotondro sub arboj, li miris ?
Mi agnosku, ke Nikolao estis pli sperta tendumanto ol mi. Tial mi lasis lin elektis la plej taŭgan lokon.
- Kuŝiĝu apud mi, li petis. Ni kontrolu, ĉu la grundo estas sufiĉe glata kaj horizontala…
La teksaĵo de la ena tendo estis silkece milda. Resti honrizontale estis agrable ripoziga por niaj lacegaj dorsoj kaj pugoj.
- Nu… Escepte se vi preferas, ke mi ruliĝu sur vin dumnokte. Aŭ eĉ antaŭe.
Niko turniĝis, kaj premis sian tutan korpon kontraŭ mian. Lia petola vizaĝo pendis tute proksime al mia nazo. Mi sentis ĉe mia femuro ion malmolan, kiu pensigis al mi, ke al Niko restis ankoraŭ iom da vigleco. Ion, kiu krome aŭguris mojosan postvesperan subtendiĝon.
***  ***  ***  ***  ***
Ekde la unua matenmanĝo ni ricevis vizitanton. Ĉu la farmista kuzo ? Tute ne ! Nek lia edzino…
Bruno estis lia nomo. Trafe nomita estis tiu knabego, ĉar ja bruna li estis, harare same kiel haŭte. Kun lentugoj surnaze.
Li alvenis mopedveture, vestita de nigra mallonga ŝorto malnovmoda, kaj de ruĝa T-ĉemizo. Kvankam ni kredis lin pli juna ol ni, tamen li jam aĝis dek naŭ. Fakte, ĉion pri li ni baldaŭ sciis, ĉar tuj li montris sin ege babilema. Li perdis siajn gepatrojn bebaĝe en trafikakcidento, kaj de tiam loĝis ĉe sia avino. Li laboris kiel kultivista tagulo, kaj ne ŝatis lernejon.
Pri nia alveno li eksciis dekomence, dank’al la farmista kuzo, kiu kelkfoje dungas lin. Ege scivolema, li deziris koni ĉion pri ni. Sed ludaĉe, ni preferis moŝtadi en rolo de sekretemaj urbanoj, rilate tian kamparan krudulon iom naivan. Tio des pli spronis lian sciavidon, kaj eĉ eble vekis dubojn koncerne nin. Ekzemple, ekvidante antaŭ nia tendo libron de Niko, li demandis :
- De ambaŭ, mensogis Niko.
- Mi malŝatas legadon, li arogis. Taŭgas nur por inoj… Aŭ por gejaĉoj !
Ĉiaokaze, jam vespere li revenis. Kun bieroj. Tutan pakon. Mi provis paroligi lin pri knabinoj. Niko ridetis kaŝe. Sed Bruno ĉiufoje kaj lerte evitis la temon, devojirante senescepte al fiŝkaptado, ĉasado, bredado kaj… al ni. De kiam ni amikiĝis ? Kial ni amikiĝis ? Kion kutime ni kunfaradas, kaj kion ni kunfaris ĝuste hodiaŭ ? Kaj kiel ?…
Niaj tro svagaj respondoj tute ne kontentigis lin. Tial, fine, iom koleriĝanta kontraŭ ni, li foriris kun ŝajna bedaŭro.
- Kunfiku bone, li ĵetis !
***  ***  ***  ***  ***
Lian konsilon ni plenumis. Senretene.
Mi agnosku, ke Niko kaj mi plene akordiĝis, amike kaj sekse. Tamen nur tiele. Neniel ni enamiĝis unu la alian, kaj tio garantiis la firmecon de nia rilato. Mi ŝatis lian haŭton, lian bugrindan pugon. Li ŝategis miajn karesojn kaj mian rajdindan poreon. Jen, ĉio en ordo ! Kaj se necese, ni ambaŭ havis ion por ŝtopi la faŭkon de klaĉemuloj. Ili venu. Unuope aŭ multope… Se indas ili, kompreneble…
Bruno revenis, neatendite je kikerike frua mateno. Senaverte kaj senĝene, li malzipis la tendon kaj eniris, blekante :
- Ek gliridoj ! Vekiĝu ! Elsakiĝu, alttajdas !
Agrabla malsatveka odoro de ĵusbakitaj bulkoj trafis niajn naztruojn, dum ni ŝovis nian taŭzitan kapon el niaj dormosakoj. Plurale la dormosakoj, jes ja, po unu por ĉiu.
- Jen kafo ! aldonis Bruno, montrante termoson. Ellitiĝu tuj !
Niko eksidis, montrante sian nudan bruston. Sed nenion pli. Nu… mi sufiĉe konas lin por scii, ke tutprobable, li havis la saman problemon kiel mian : surventran rigidecon vekiĝotempan.
- Ĉu senpiĵame vi dormas ? miris Bruno.
Ŝajne por li, tio estis ververa nekredeblaĵo…
- Jam sufiĉe varmas en dormosako, respondis mi en oscedo, streĉante samtempe mian tutan korpon.
Klinante sin antaŭen, Niko provis atingi plej diskrete sian kalsonon, kiu kuŝis niapiede, en la fatraso de niaj vestaĵoj, ĉe la enirejo de la tendo. Tie, kie kaŭris ankaŭ Bruno. Tiam, ĉu pro la ekvido de niaj subvestaĵoj, ĉu pro nia sinteno, precipe tiu de Niko, kiu tenis firme sian dormosakon ĉebruste dum li kliniĝis, ŝajnas ke Bruno ekkomprenis la situacion. Li saltis subite sur Nikon kaj tuj ektiklis lin.
- Ek ! Elsakiĝu, elsakiĝu tujtuje !
Kvankam malalta, la bubego montriĝis vigle forta. Tial Niko ja malfacile baraktis kontraŭ armeo da fingroj avidaj, kiuj knedis, premis, tiris kaj subŝoviĝis malice. Liaj fortoj baldaŭ elĉerpiĝis. Li ne plu kapablis alfronti samtempe la manon tiklantan, kaj la alian, tirantan la kovraĵon, kiu preskaŭ jam nudigis sian ventron. Li provis la strategion enfermiĝi en sia dormosako, kaptante enen kaj firme la tenilon de la zipa movpeco. Sed Bruno tiradis, tiregis. Videble, la fortreso ne rezistos longtempe. Decidante eniri la batalon mi enkalsoniĝis, kaj elsaltis por helpi mian kamaradon.
Tuj kiam mi ekpalpis Brunon subripe, kiel buĉonta porkido li blekadis. Vermumante, li turnis sin defende fronte al mi. Niko profitis la okazon por eliri, kaj kaptis liajn brakojn de malantaŭe. Pro sufokiĝo, Bruno perdis baldaŭ sian tutan forton, kaj dum mi ŝovis miajn fingrojn sub lian subĉemizon, nur mole li baraktis kaj ĝemis obtuzajn konfuzaĵojn.
Niko kapsignis al mi, celante la ŝvelaĵon, kiu substreĉis la nigran ŝorton.
Sed kiam mi ektrotigis miajn fingrojn al la faŭkantaj krurumoj, kie balkonis ronda kojonujo de helruĝa kalsoneto, Bruno, je sovaĝa muĝo subite liberis sin, kaj saltis ranlerte ekster la tendon.
- Nu ! Matenmanĝen !
***  ***  ***  ***  ***
Post kafumado ni proponis al Bruno, ke li sekvu nin mopede ĝis la marbordo, kie Niko kaj mi planis surplaĝiĝon kaj banadon. Li respondis, ke ambaŭ li ne ŝatas. Sed iom da bedaŭro transaŭdiĝis de lia voĉo. Fakte, liaj ĉiutagaj taskoj atendis lin en la najbaraj farmoj.
Rea surseliĝo vekis la doloron de niaj kompatindaj sidvangoj, kiuj apenaŭ havis tempon por ripozi. Sed post kelkaj kilometroj, ĉio ja glatis…Dank’ al Niko, kiu jam feriis tiuregione kun siaj gepatroj, ni malkovris malgrandan strandon en kreketo. Ni sternis nian bantukon piede de rokoza klifa angulo. Tie, ŝirmite de ies ajn okuloj, Niko inicis min al nudismo.
Kia plezuro senti la kareson de sunradia varmo sur sia pughaŭto, sperti liberan ŝvebadon de siaj kojonoj en mara ondaro, ĝui refreŝigan bloveton tra pubharoj. Dum Niko dormetis kun libro surkape, mi okuladis lian glutean kurbon, belan, eĉ perfektan dezirvekan linion el mielkolora alabastro. Spasme, laŭ takto de marondoj, sango alfluis miakacen. Kreskis mia asparago kaj kurbiĝis umbiliken. Volupto alttajdis en mia menso.
- Jen masto sur la plaĝo, mi flustris en la orelon de Niko.
Duondorme, li turnis sian mustelan nazon al mi.
- Masto ? Ĉu ?...
Per petola okulsigno, mi direktis senparole lian rigardon al mia laborpreta levbumo. La frandemulo vigliĝis tuj kaj lekis siajn lipojn, rampis senprokraste, kaj gluteme enbuŝigis sian suĉindaĵon.
Mi lasis min fali surdorsen kaj disentendis la krurojn. Jeŝ, jeŝ, Niko estas ja lerta midzanto ! Per lipoj kaj langopinto, li kapablas lifti vin paradizen. Salivo fluis sur miajn ĉurovojn. Brave, delikate, sed tamen diligente, ludante sakŝalmon samspertule kiel virtuoza kiltportanto, li pafigis min finale varman plenbuŝon da maskla kremo. Dum li viŝis siajn lipojn, malantaŭ li mi ekvidis silueton inter la rokegoj. Viro gvatis nin, mezaĝulo ŝajne kontentigita, kiu signis ke ni trankviliĝu. Kompreninte ke nia porna spektaklo finiĝis, li salutis nin danke kaj malaperis for.
Ni multe ridadis !...
***  ***  ***  ***  ***
Vespere, Bruno ne venis. Tio ja mirigis nin ! Tial, kun certeco ni atendis lin la morgaŭan matenon. Kun kalsono surpuge. Batalopretaj. Sed vane !... nur la taglumo vekis nin.
Pro vetero nuba, anstataŭ plaĝumi ni decidis bicikladi laŭlonge de la marbordo, tra fiŝkaptistaj havenetoj kaj megalitkampoj. Ĉu vi jam vidis megalitkampojn ? Nu, la vido de tiom da starantaj ŝtonegoj, kvazaŭ falusoj vicigitaj de pratempoj, ŝajne stimulis mian fantasmemon. Tial, kiam iom poste, meze de sovaĝa pinarabaro sekvante Nikon en la senluma koridoro mallarĝa de dolmeno mi ŝovis fingron, por ne perdi lin, trans la elastaĵo de lia ŝortzono, tiam mi sentis nereteneblan deziregon esplori pli, kaj palpadi aliflanken. Niko turnis sin al mi, dum komuniiĝe mi surgenuiĝis por engluti religie lian kukumon. Ĝissuke.
La spektaklon tamen neniu ĉifoje ĉeestis. Krom eble la animoj voluptavidaj de la iamaj prahistoriaj konstruintoj, aŭ tiuj de la ge- kaj gej-amantoj, kiuj viciĝis tra jarmiloj en tiu (kac)inga galerio.
Reveninte « hejmen », sur nia kampadejo, ni preparis vespermanĝaĵon. Sed videble, ni ambaŭ iel ĉagreniĝis.
- Ĉu li malamikiĝis, laŭ vi?
- Laŭ mi ? Li probable ne scias kiun cerbon obei, respondis Nikolaon magistrotone.
- Ĉu dekstran, ĉu maldekstran ?
Li ridegis, fiera pro sia ŝerco.
- Ĉiu viro havas du cerbojn : unu en kapo, unu en kalsono !…
***  ***  ***  ***  ***
Bruno probable ne intencis reveni, sed tute hazarde ni retrovis lin. Li riparis kampan palisaron vojflanke. Kiam ni alvenis proksime, li ŝajnigis indiferantecon, kvazaŭ li neniel konis nin.
- Nu, gojo mia, ĉu vi paŭtas ?
- Ne, ne… Nur multe tro da laboro, li balbutis.
- Do… Ĉu tamen vi venos ĉi vespere ? Ni aĉetos friskajn bierojn el la vilaĝa ĉiovendejo.
Larĝa rideto radiis sur lia vizaĝo. Denove.
- Ne rifuzeblas bona biero kun amikoj, li konkludis.
Li alvenis sufiĉe frue, kiam ni apenaŭ finmanĝis. Ni partigis kun li la deserton : kremaĵon kaj biskvitojn.
Ankoraŭfoje, li montriĝis ege scivolema pri ni. Ekzemple, ege interesis lin, kion ni faris dum la lastaj du tagoj.
- Ĉu vi ne preferus scii, kion ni faris dum la du lastaj noktoj ? Kiu bugris la alian ? Ne ?...
Bruno ruĝiĝis. Rigardante sian ŝuojn li murmuris :
- Via pugo vias…
Niko daŭrigis laŭ la sama petola tono :
- Fakte ni iris plaĝen. Sed ne iun ajn plaĝon. Ni iris al la nudista plaĝo.
- Ba ! Mi ne kredas vin ! li rikanis…
- Nu, ĉu vi ne scias, ke tia plaĝo ekzistas ne malproksime ?
- Jes ja, mi aŭdis pri ĝi. Sed mi ne kredas, ke tien vi iris.
- Vi ne kredas ? Bone ! Ĵero, montru vian pugon. Vi vidos, amiketo mia, ke la sunradioj kolorigis lian blankan postaĵeton de kuniklo.
Fakte li pravis. Tutposttagmeza sunumado lasis ja spurojn sur miaj sidvangoj.
La zonon de mia kalsono mi sobtiris antaŭ la nazo de Bruno.
- Tuŝado pagendas, mi ŝercis.
- Jen pugo, kiu emociegis Holivudon, emfazis Nikolao, dum dancpaŝe li malkaŝis grandan parton de lia luna rideto kuprokolora.
- Mi ne kredas, ripetadis li…
- Vi ne kredas ? Laŭ vi, kie bruniĝis nia pughaŭto ? Ĉu en cidrokeloj ?
- Kial ne kompari kun vian ? mi proponis malicete.
Mi faligis lin surdorsen, sed tuj defendoprete li buliĝis, same kiel erinaco.
- Vi kviraĉoj ! li sputis.
Per perfidaj tikladoj, ni fine sukcesis fortiri sian subĉemizon. Kaj tio multe ridegis nin, ĉar lia subvesta haŭto montriĝis preskaŭ tia blanka, kia lia T-ĉemizo. Fakte, brustnuda, ŝajnis ke li ankoraŭ surhavis sian T-ĉemizon, pro diferenco de haŭtkoloro ĉe kolo kaj brakoj.
- Jen sunbrunigo perfekte agrikultura, mokis Niko.
Sed la sarkasmo ridigis eĉ Brunon, tro kontenta, ke ni ne plu alsturmis liajn restantajn vestaĵojn kaj ties enhavon.
Nian (duon)-mensogon pri naturista plaĝo li finfine ekkredis. Sciavide kaj envie, la tutan vesperon li pridemandis nin, dum ni improvizis fantaziajn respondojn, kiuj nutris kontentige lian fantasmon.
- Akompanu nin morgaŭ, vi ja vidos, mi proponis, eĉ forgesante, ke fakte fabelumis ni.
- Jes, venu kun ni, insistis Niko. Sed vi jam konu la paspermisilon : for la kaĝo de via birdeto !
***  ***  ***  ***  ***
Fakte, li venis… Ĉu vi miras ?
Li venis matene kiam ni ankoraŭ matenmanĝis.
- Nu… Ĉu vi pretas ellasi vian birdon subsune ?
Bruno ridetis, sed malvole.
- Mi devas labori, li diris. Tasko ne atendas !
- Ĉu neniam vi ripozas ?
- Jes ja, sed ĵaŭde, neniam.
- Tamen postmorgaŭ ni estos for, gojo mia. Ni rehejmeniru…
- Ĉu jam ? Do feliĉe, ke mi venis por inviti vin por kunmanĝi rostaĵojn ĉi-vespere. Konsentite ?
Niko rigardis nin demande.
- Konsentite, mi diris. Bierojn ni kunportos.
Kvankam ni revenis frue de nia plaĝumado, Bruno jam atendis nin, tajlore sidanta antaŭ nia tendo. Kaj kiel ĉiufoje, liaj femuroj dise malfermitaj lasis preterpasi ĉekrurume rondaĵon enkalsonan. Verdan kalsonon.
- Ĉu ni iru, li proponis, kvazaŭ ordone ?
- Vi nur sekvu, li respondis.
Lin ni sekvis, aŭ pli ĝuste, tenante ambaŭflanke la glacikofron ligitan sur la pakaĵportilo de lia mopedo, ni sagis bicikle sur serpumantaj vojetoj. Sesrada transportilo kun trikapa frenezularo ! Post kilometroj da ralio tra pinarbaroj, ni alvenis ĉe riverbordo, apud kadukaj konstruaĵoj.
Bruno vizitigis nin :
- Antaŭ du jaroj estis kajakklubo tie ĉi. Homoj svarmis tiam, sed nun, neniu plu venas.
- Tamen, mi diris, ĉu la rivero estas sufiĉe granda por kajaki ?
- Tio ne estas vera rivero, korektis Bruno, ĉar ĝi ne havas fonton.
- Vi rakontas stultaĵojn. Ĝian fluon oni ja vidas !
- Jes ja ! Sed temas pri la mara alfluo.
Ni malsupreniris sur larĝa betona deklivo. Sabla strandeto laŭis la akvon maldekstre. La tutan aliflankan bordon kaŝis alta kanaro. Ni demetis la ŝuojn por enpaŝi la varmetan fluon.
- Ĉu vere estas sala akvo, mi miris ?
- Duone sala, jeŝ. Longa marbrako tia, kvazaŭ rivero, oni nomiĝas rio ĉi tie.
- Se mi bone komprenis, de tie la kajakantoj remis al la maro, ĉu ne ?
- Trafe ! Pli precize, en la golfon.
- Nu, kial la klubo fermiĝis ?
- Tion, mi ne scias. Pro problemo de normoj, verŝajne.
Birdoblekoj aŭdiĝis el la flustranta kanaro. La kvieteco de la loko ravis nin.
- Bone, diris Bruno, ĉu ni preparos la manĝon ?
Ni prenis de la mopedo la glacikofron, portis ĝin apud rostilon el brikoj starantan borde de la strando. Bruno eligis el liaj pendsakoj lignokarbon kaj… bierojn.
- Ankaŭ ni portis bierojn, diris Niko, tirante botelpakon el pendsako de mia biciklo !
- Nu, bone ! Hodiaŭ estas feeeeeesto ! kriegis Bruno, saltante kiel rabia kanguruo.
- Kion vi volas festi, demandis mi ?
- Ĉu ni bezonu kialon, amikoj ? Ni festu ĉar ni festu ! Tutsimple ! Kaj unue, ni tintingu la botelojn kaj drinku !
Bruno ŝiris la pakon kaj tiris tri botelojn, kiujn li disdonis. Sed kiam ni senkapsuligis ilin, ŝaŭmo ŝprucis sur nin ĉiuflanken. Ni jelpis, ni ridegis, ni provis enbuŝigi la nereteneblan fluon, sed ve ! Plene malsekaj ni estis…
- Fek ! Stultuloj ni estas ! Tro skuitaj estas la bieroj, ridis Niko.
- Same kiel niaj pugoj !
- Sed viaj pugoj ne surŝprucigas ŝercis Bruno…
- Putin’ ! Povas okazi, mi replikis !
Ĉiaokaze, ĉu pro varmo, ĉu pro stinkaj vestoj, fortrinkinte po du botelojn, ni retroviĝis en nura kalsono. Tiel ni konstatis, ke la verda kalsoneto de Bruno fakte havis blankan zonon.
-  Iru akven dum mi purigas la kradon kaj preparas la fajron, li proponis.
- Sekaj estas niaj kalsonoj, respondis Niko, ilin ni ne malsekiĝu !
- Ba ! Laŭdire vi estas nudistoj, ĉu ne ? Vi iru ! Neniu venos ĉiflanken je tiu ĉi horo !
- Nu, jeŝ ! Sed… ni atendos vin, sin defendis Niko.
Fakte, ni ne volis lasi lin prepari sen nia helpo…
Pro alumetoj biere baptitaj, nur malfacile ni ekbruligis la sekajn branĉetojn sub la karbo. Sed fine, la bona odoro de rostanta viando gajekscitis niajn nazojn kaj vekis nian apetiton.
Post du aŭ tri pliaj bieroj, nu… pretis kolbasoj kaj budenoj. Ili pretis enŝoviĝi inter niaj lipoj. Kaj vi jam antaŭvidas la komentojn, ĉu ne ? La budeno precipe, dank’al sia nigra brila haŭto, enkapigis en nia menso la faman temon de nigrulaj kacegoj. Kaj Niko, kiu neniam perdas okazon por spici la aferon, rakontis, ke la nigruloj laŭdire renkontitaj sur la naturista plaĝo, havis pendaĵojn almenaŭ duoble pli longajn, ol la blankulajn. Do… ne nura legendo ! Tion mi devis atesti plej serioze kiel eble.
Kiam postfestene plenis niaj ventroj, Bruno denove ekpikis nin. Fakte, li daŭre mokis pro la fakto, ke ni ne baniĝis pugnude en la mara brako.
- Bordel’ ! Mensoguloj ! Ja nuraj fanfaronuloj vi estas, li rikanis. Sur naturista plaĝo vi eble neniam estis ! Pri tio, nun mi dubas...
Ve, tro daŭris la sarkasmoj… Kaj tro ĉiam estas tro, ĉu ne ? Tial Niko iam ekpaŭtis. Li diris nenion sed direktis sin al niaj bicikloj. Li revenis post momento, tenante en manoj malfermitan biciklan kontraŭŝtelilon el kablo. Bruno ne vidis lin reveni. Li sidis flanke de la betona deklivo, ridante, iom ebria, kun biero enmane. Kiam Niko staris ĉe lia dorso, li signis al mi, fingron surbuŝe, kaj gestis ke mi alproksimiĝu kaj kaptu Brunon. Mi ne komprenis, kion li planis, sed tamen, obeeme mi alpaŝis lin. Tiu ĉi levis la kapon kaj demandis min per idiota rigardo. Kiam li levis fine la manon por reenbuŝigi sian bieron, tiam mi kaptis liajn brakojn kaj premis. La bierbotelo falis el lia mano. Instinkte li levis sian postaĵon por repreni ĝin, sed tempon li ne havis, ĉar subite, de malantaŭe, Niko tiris la elastaĵon de lia kalsoneta zono kaj enirigis trae ekstremaĵon de la kabla kontraŭŝtelilo. Pro surprizo Bruno refalis surpuge, provis barakti kaj liberigi siajn brakojn, jelpante :
- Fek’ ! Vi bugruloj !...
Dume, levante feran rigon pendantan ĉe flanko de la betona deklivo, ĝuste sub la sidloko de Bruno, Niko pasigis enen la alian ekstremaĵon de la kontraŭŝtelilo kaj hop ! …fermis ĝin.
- Gruntu nun tiom laŭte, kiom vi volas, li mokis ! Koncerne nin, ni feste drinkos je via sano, ĉu ne, Ĵero ?
Fakte, Bruno ja gruntadis. Kvankam iomete « laca », li rapide konsciis, ke, de nun, se stariĝi ankoraŭ eblis, tio estis nur lasante la kalsoneton sur la genuoj, je la alteco de la ringo. Tial, plu sidante, li cerbumis, provante solvi la nesolveblan problemon !
-  Vin konsolu, mi diris ! Vi estas bonŝanculo : neeblas ŝteli nun vian belan kalsoneton !...
Ni sidis sursablen, fronte al la kompatinda mokata mokinto.
- Ĉu plaĉus al vi iom naĝadi, demandis Niko ?
- Kial ne ? Des pli, ke ni konas iun, kiu prizorgos ĝentile niajn pugvestojn, mi substrekis.
Post lerta elkalsoniĝo, ni ambaŭ kovris la kapon de Bruno per niaj ŝtofaj demetitaĵoj.
Aĥ ! Dia putin’ ! Mi certigas al vi, naĝado kaclibere en duona mallumo, sub ruĝa ĉielo  sunsubira, en la kvietaj akvoj de tiu stranga marbrako, tio estis ja ege fantazia. Des pli ke bieroj kaj nia ĵusa ŝerco tenis nin en gajega humoro…
Kiam ni revenis (pri tio ni eĉ ne pensis), Bruno jam vestis sin. Fakte, li profitis de nia foriro kaj de noktiĝo por sin liberiĝi. Sed tamen, li devis lasi sian kalsoneton ŝlosita al la ringo. Nu, la vido de tiu verda kalsoneto katenita same kiel boato al tiu ringo ege ridigis nin, kaj senrankore, ridigis ankaŭ sian posedanton. Mi ja proponis lasi ĝin surloke, kiel memoraĵon de niaj petolaĵoj, sed al Bruno la ideo ne plaĉis. Krome, Niko ne konsentis forlasi sian biciklan kontraŭŝtelilon. Do, post ceremonia liberigo, Bruno ŝovis ĝin sur sian kapon, kiel trofean kaskon, kaj ni veturis tendumejen, bojigante ĉiujn hundojn tra la kampara nokto.
***  ***  ***  ***  ***
Bedaŭrinde, ne daŭras bona tempo !... Tial alvenis la lasta vespero. Morgaŭ ni estos for, kaj ni ankoraŭ ne sciis, ĉu geumas nia kamparuleto, aŭ ĉu li preferus gejumi.
Nur post vespermanĝo li aperis. Kun bieroj… Por ne morozigi pli nian lastan kuneston, ni alpaŝis la plej gajajn temojn, interalie paroligi Brunon pri liaj flirtaj-fikaj rilatoj kun la tieaj knabinoj. Nu… fanfaronadoj kaj konfuzaĵoj instigis nin hoktiri plu la fiŝon, sed tiu ĉi drivis ja lerte, kaj ni parolis finfine pri… feriadoj.
La temo montriĝis tamen fruktodona. Fakte, Bruno neniam vojaĝis, kaj kompreneble, ankaŭ neniam tendumis. Tial, sincere bonkoraj, ni ĝentile, eĉ amikeme, invitis lin kundormi tiun lastan nokton en nia tendo.  Li hezitis…
- Mi ne havas dormosakon.
- Ne gravas. Eblas malzipi kaj malfaldi niajn. Unu sube kaj unu supre ja sufiĉos por ni tri. Des pli ke ne malvarmas !
- Be… Mi ne havas piĵamon.
- Vi fajfu pri piĵamo, bordel’ !
- Fek ! Mia avino certe maltrankviliĝos…
Finfine li foriris, promesante tuj reveni. Tion ni tute ne kredis, kaj ni bedaŭris jam lian foriron. Malprave. Ĉar li ja revenis. Kun piĵamo.
Kiam venis la tempo de enlitiĝo, Niko kaj mi aranĝis la dormosakojn, senvestiĝis krom de kalsono, kaj kuŝiĝante, lasis inter ni spacon por nia gasto. Tiu ĉi dume alivestis sin ekstere, antaŭ ol eniri en striita nokta kostumo, pri kiu, pro nura bonkoreco, mi preferas ne klaĉi.
***  ***  ***  ***  ***
Nu, sciavidaj vi estas nun pri la cetero, ĉu ne ?
Fakte, solene ni ĵuris prisilenti la okazintaĵojn. Amikon ni ne emas perfidi.
Tamen, alproksimiĝu ! Pli proksimen ! Ankoraŭ pli ! Sekreton, vi ja scias, oni diras nur mallaŭte, kaj pounue…
Do, aŭskultu : Ĝis malfrue nia triopo ripozis. Jam dealte ludis la sunradioj sur la pelmelo de la tenda enirejo. Tie kuŝis kun tri ŝuparoj du kalsonoj, unu striita piĵamo kaj… unu kalsoneto. Flava. Kun blanka zono.
Publikigita de Ĵeromo Tanguy Aucun commentaire:
Envoyer par e-mailBlogThis!Partager sur TwitterPartager sur FacebookPartager sur Pinterest
Rondaĵo haroza, interfemura vid’
Maldika ŝirmejo sub loza kalsono
Petole montriĝas de linda putinid’
Sur razeno parka kojona duono
Rondaĵo purpura, milde velura pred’
El volupta sonĝo kacglana elano
Kaj pro la espero, sed ankaŭ pro nekred’
Kien la rigardo, kaj kien la mano ?
Publikigita de Ĵeromo Tanguy Aucun commentaire:
Envoyer par e-mailBlogThis!Partager sur TwitterPartager sur FacebookPartager sur Pinterest
Vi rave sorĉis min
Ĉar ŝajne la strebo
De l' ĵusa rendevu’
Lasis vin kun klabo
Se prenus mi lokon
En koro kaj kalson’
Ne veigus mi vin
Publikigita de Ĵeromo Tanguy Aucun commentaire:
Envoyer par e-mailBlogThis!Partager sur TwitterPartager sur FacebookPartager sur Pinterest
Farbisto penis penike… Panisto farbis penise.
Mi ŝatas somerojn. En tiu sezono plibelas la tuta naturo, smeraldas la foliaro kaj bruniĝas la haŭto de la vira junularo. Abeloj kaj papilioj tiam emas flirti de floro floren, dum mi emus flugeti same de knabego knabegen.  Sed bedaŭrinde nur emus, ĉar parolante vere, ne tiom povas mi, kiom mi ŝatus ! Tro flugetema mi estas…
Nu, tio okazis dumsomere, en la tempo kiam mi estis panista metilernanto.
Antauvespermanĝe,  mia patrino sendis min al la kvartala ĉiovendejo por aĉeti botelojn da akvo kaj mentsiropon. Pro varmego, ne plu restis sufiĉe da en la fridujo por prepari mian porlaboran trinkaĵon. « Ĉar vi nepre trinku po pli ol litron en la nokto » ripetadis panjo. Ŝi pravis. Ĉar se jam ĉiusezone varmis en la bakejo, tial, des pli dum hundotagoj tiaj.
Rehejmenirante, mi rimarkis kelkajn freŝe refarbitajn fasadojn de la domegaro.   Skafaldoj apogiĝis antaŭ la fenestroj kaj blankaj kamionetoj de farbista entrepreno obstrukcis la trotuarojn de najbara strato. Sed laboristoj ne videblis. Ŝajne, je tiu postlabora horo, ĉiuj ariĝis trinkejen por malsekigi al si la gorĝon.
- Baldaŭ belos ! alparolis min Kevino, kapsignante al muntotajn skafaldoj. Aĥ Kevino ! Iam mi petu, ke li instruu al mi gitaron. Mi ja promenigus miajn fingrojn sur la fretkolo de lia instrumento. Laŭdire statistike, gitarludanto pli senpene surlitigas knabinojn, kaj kio funkcias por knabinoj, ankaŭ tutcerte taŭgas por beluĉjoj, ĉu ne ?
Ĵus ni finvespermanĝis, kaj prepariĝis mi por iri laboren, kiam iu sonorigis ĉe nia pordo. Maljuna barbulo en blanka ŝelkpantalono apenaŭ finparolis kun la najbarino de la sametaĝa apartamento.
- Bonan vesperon ! Eble jam vi scias, li diris, ni komencos prilabori vian domegon de morgaŭ matene. Ni unue ekfarbos la internajn murojn de la balkonoj. Tial mi venas de pordo al pordo por kolekti la ŝlosilojn.
- Ho, jes ! Kiom da tempo tio daŭros ? demandis panjo, viŝante telerojn ĉe la kuireja pordframo.
- Be… Almenaŭ unu semajnon. Unu aŭ du. Dependas ! Sed verŝajne, ne pli ol du.
Panjo malpendigis ŝlosilon de la enireja kroĉilaro, kaj donis ĝin al la barbulo.
- Bonvolu skribi vian nomon kaj numeron sur tiu ŝlosilringo, sinjorino, kaj kompletigi kaj subskribi la ateston.
Dum ŝi enirigis lin en la kuirejon por plenskribi la dukumentojn, ŝin mi kisis kaj foriris laboren.
La morgaŭan matenon, kiam mi eniris hejmen frumatene, panjo jam estis for, sed ŝi lasis al mi mesaĝeton sur la kuireja tablo, kun peto por la postdorma posttagmezo : porti kelen grandan parton de la fatraso, kiu kutimas malhelpi aliron al la hejma balkono. Koncerne la plantojn, ŝi mem jam zorgis, dismetinte la potojn poĉambre.
Farinte la taskon, tuj mi forgesis la tutan aferon, la farbadon de la domegoj kaj la maldikan maljunan barbulon, kiu tiom similis tiujn malicetajn koboldojn de ĉirkaŭurbaj ĝardenetoj…
Tri tagoj pasis, aŭ pli trafe dirite, tri labornoktoj. Daŭre varmegis. Tial, antaŭ ol enlitiĝi nude sub nura littuko, mi lasis malfermita la fenestropordon de mia dormoĉambro al la balkono, tiel enirigante plejeble la matenajn freŝajn aerblovojn.
De duondormo aŭdiĝis bruoj nekutimaj : voĉoj, paŝoj… Ĉu sonĝo ? Al mia konscio konturiĝis iom post iom de la barbulo la koŝmaran vizaĝaĉon. Voluptavide li klinis sin al mi. Frenezulaj okuloj flagrantaj, dezirplenaj. Tute proksime. Osteca mano kuretis jam subtuken. Miakacen. Senmova barakto. Ŝvitoza haŭto. Moviĝi ne eblis, nek bleki.
Varmeta bloveto pufigis lude la kurtenojn. De malproksime eĥiĝis ludkrioj de bubaro en parko. Neniu ĉeestis en la ĉambro. Jam diseriĝis for la inkubsonĝaj memoraĵoj, sed ankoraŭ restis tutkorpan malsekecon kaj surventran rigidecon, kiel atestantojn. Mi turnis min surflanken, forpuŝis la littukon, kaj provis reendormiĝi.
Apenaŭ mi ekŝvebis sonĝe tra vasta flokecejo, jen stanga knarado tiris min surfacen al senkompata realeco. Ĉu trenita ŝtupetaro ? Silento… Mi malfermetis okulon. Nenio videblis sur la balkono. Sed sufiĉe longa ĝi estas… Ĉu farbisto eniris por eklabori ? Denove, batbruoj, kvazaŭ kontraŭ ladsitelo. Ne plu eblas dubi : la barbulaĉo estas tie ĉi. Tremeto transaltis trote la ŝviterojn de mia dorshaŭto ĝis mia nuda pugo, sed mi ne kapablis eĉ moviĝeti por tiri sur min la littukon. Jen ombro, kune kun alproksimiĝanta susurado de brosado. Iu alvenas. La olda koboldego staros post momento ĉe la framaperturo kaj spektos neatenditan oferaĵon : la senvualigita aliflanko de Luno mia.
Tra fendo de miaj palpebroj aperis… balailo. Sed balailo, … kiu balais plafonen ! Ĉe fino de la tenilo… brako… dua mano… Mil kojonoj !!! Anstataŭ maljuna satiruso, jen silueto de lindaspekta ulĉjo preterpasis. Nazon al ĉielo la knabego eĉ ne rimarkis min, pro streĉata rigardo al la farendaĵoj : senaraneaĵigi kaj senpolvigi la farbotajn surfacojn. Je ĉiu brakmovo, li kuspis sian nazon kaj faldis siajn okulojn en ĉarma grimaceto, dum hartufo eskapinta de blanka kaskedo dancis gracie antaŭ lia frunto. Sub blanka ŝelkpantalono ĉekokse nebutonita suprenfaldiĝis trivita T-ĉemizo, malkovranta super turkisblua kalsonzono la helan haŭton de ventroflanko.
Kiam, post la plafono, li finbrosadis la flankan muron, li turnis sin fronte al mi, sed plu gapante supren por purigi superporde. Nur tiam, tute hazarde li mallevis la rigardon. Li ŝtoniĝis. Trakurtene, ŝajne li ekvidis min. Post sufiĉe longa tempo li malrapide paŝis flanken por ĝui sen la kurtena vualo la mirigan vidindaĵon. Apoginte atenteme la balailon kontraŭporden, lia mano glitis malsupren laŭ la pantalono ĝis la fendo, kies enaĵon ĝi ekknedis traŝtofe. Sango bategis ĉe miaj tempioj. Mi sentis min same kiel bolonta lakto superrandiĝonta. Kun anakondo traboranta sian vojon inter ventro kaj matraso.
Sed ve ! Kien ? Lin mi ne plu vidas. Kial li foriris ? Eĉ brueton mi ne aŭdas… Tiu kackapulo tamen ne lasu min sola, same kiel turbo sur pinto… Aĥ, li revenis ! Venu, vi ne timu, venu tute proksimen…
Sed la stutulego ne aŭdacis eniri. Kaj mi, por ne ekflugigi lin for, ne aŭdacis eĉ moviĝeti.
Post kelkminuta gapado de antaŭ la pordo, denove li malaperis.
Eniru ! Jam elpakita ‘stas via donaco. Enmanigu ĝin ! Ĝuu ĝin ! Malsovaĝigu la beston, tiel vi rajtos surrajdi…
Fine, luppaŝe, heziteme, li metis piedon en la ĉambron. Kaj krome… ankaŭ manon enkalsonen ! Sed tiun lastan geston, ja multe pli decideme li faris. Kaj kiam li staris nur je unu metro de mia lito, li demetis ŝultroflanken  la ŝelkojn, falis la antaŭklapo ĉe liajn femurojn, kaj kvankam li ne eltukigis la kolbason, li tamen plu fingrumis volupte.
Tiam, pro tro longtempe retenita premo, pro interna incendio, mia korpo subite kaj nevole skuiĝis. Kun okuloj daŭre fermitaj por ne fuĝigi la gapulon, mi ŝajnigis elspiran ronkadon dum mi malfaldis mian gambon kaj ruliĝis surdorsen. La farbisto retropaŝis krabe. Sed kiam li kredis min daŭre dormantan, li revenis tute proksimen, klinis sin super mian subventron, kaj etendis brakon.
Mia prancanta klabo lian manon aspiris, deziregis. Ha ! Esti karesata, prenata, premata. Ankaŭ liaj fingroj certe sopiris tuŝadon, suspiris, suferis inferon. Fine kontakto. Per nur unu fingro. Montrofingro sur kojonharoj. Eĉ flugtuŝeto ĉe kachaŭto.  Ondo de ĝuego…  Atendo… Hezito…
Hop ! lian manartikon mi kaptis. Rigardo rigarden. Panikiĝo. Mano baraktanta kontraŭ miaj kojonoj, mano iom post iom malstreĉiĝanta, moliĝanta, fine obeema, diligenta laŭlonge de mia klabo.
Kiam liaj okuloj rekvietiĝis, mi lasis lian manon daŭrigi sole mian melkadon, por elkasonigi tire lian sufokiĝantan vermegon, kiu senretene montris al mi dankemon.  Por malsovaĝigi tian monstron, ĝin mi kisu unue, poste lekis langopinte, kaj fine enbuŝigis ties kapon. La knabego kriĉadis pro plezuro, same kiel angoranta didelfido senpatrina. Ŝovinte mian nazon sub liajn ĉurovojn, ilin mi ektiklis frandeme kaj furioze, tiel ke li, ĝemante, angilumante implikiĝis en sia interpieda pantalono kaj falis sur min. Post volupta frotado kacon kontraŭ kaco, kokslulado bolera, kvazaŭ ensandviĉa dancado de kolbasa paro, saŭco finale kaj       apoteoze ŝprucis. Penisoj rolis penike por ŝmiri ŝmace la ventron unu de la alia.
Dum la sekvantaj tagoj de farbado, mi ne multe matendormis. Kvankam Alvaro eniris diskrete, kaj same diskrete komencis laboron sur la balkono, mi sentis funde de mia dormado alvokon al surliakaca rajdado, emon al ganimedaj plezuroj. Ekde la unuaj susuradoj de lia peniko sur la farbota surfaco, mi vekiĝis, saltis ellite, kaj vestita de nura bannegliĝo, brakumante lin dum lia tasko, mi ŝovis ambaŭ manojn tra la oscedantaj flankoj de lia blanka klappantalono, cele al lia malmoliĝanta knabludilo. Li ja baraktis iamete, sed ne tro. « Kiu kaĉon aranĝas, tiu ĝin manĝu » diras la proverbo zamenhofa. Nu, miaproverbe, tio fariĝis preskaŭ similsona : kiu kacon aranĝas, tiu ĝin englutu ! Fakte, mi englutis. Kaj suĉis. Ĝissuke…
Iom malpli juna ol mi, Alvaro estis sufiĉe alstatura forta knabego de portugala deveno, kun densa hararo kaŝtanbruna kaj kruroj ĝispuge harkovritaj. Sed karaktere, liaj ĉefaj trajtoj (des pli kontraste kun liaj korpaj) estis eksterkutimaj mildeco, afableco, malaroganteco. Feliĉe, ege lasciva li estis, kaj tio helpis lin iam elkonkiĝi kaj iom friponiĝi.
Fine, post tri tagoj kaj kroma farbotavolo sur nia balustrado, li rezignis kun granda bedaŭro la forlason de nia balkono. Sed pri nia ŝlosilo, ne ! Tiel li plu vizitis min ŝtele dum la sekvantaj semajnoj. Tamen li fine estis skoldata de lia laborestro :
- Ju pli frue vi enposteniĝas, des malpli rapide vi laboras. Tutcerte, tropleno da knabinoj priloĝas vian kapeton !  diris li.
Konkurencon far ulinoj mi ne timis. Sed ve, for de l’okuloj, for de la koro ! Ĉiuj domegoj refarbitaj, ĉiuj skafaldoj malmuntitaj, mia plejŝatata farbisto iam malaperis.
Lontempe mi esperis, ke intence li prenis ĝin. Por plua kunludado. Sed vane !
Tamen plu havis mi memoraĵeton :
- Kiel do vi elturniĝis, diris panjo, por tiel farbe makuli viajn littukojn !
Eĉ post lavadoj, la farbaj makuloj restis neforigeblaj, same kiel la rememoroj pri mia avelokula farbisto, kies peniktenilon mi ŝategis enmanigi, por ke li ŝmiru al mi la fasadon.
Publikigita de Ĵeromo Tanguy 1 commentaire:
Envoyer par e-mailBlogThis!Partager sur TwitterPartager sur FacebookPartager sur Pinterest
Kvartalaj knaboj : tria parto : enlitigindaj knaboj, sed neenlitigeblaj.
Ja kompreneble, estiel fikema kaj midzama gejo, mia memoro plenplenas je bugrindaj, sed tute ne tuŝeblaj junuloj, kiujn, de lerneja tempo ĝis adoltiĝo malmoligis vane mian pisilon.  Bedaŭrinde vane, jes, sed tamem kelkfoje ankaŭ mane, sed nur miamane ! Ĉu ankaŭ vi tion spertis ?
Ie ajn mi renkontis kaj plu renkontas tiajn knabĉjojn : sur lernejaj kortoj, en naĝejoj, en urboj, sur plaĝoj kaj eĉ en ĉiovendejegoj, kiam mi helpis panjo en la semajnfina aĉetumado. Bukla hararo, fripona okulparo, frandema buŝo, dezirveka pugeto, tuberŝvela patalonzipo… Ĉien tien mi ŝategus ŝovi fingron, nazon, langon, glanon, …se eblus.
La sorĉo des pli efikas, kiam la belulo ne nur preterpasas, lasante efemeran spuron, sed vole-nevole aperigas intimajn haŭtpecojn, ion kutime neniel publike videblan. Tiam gravuriĝas enmense kaj neforviŝeble la mirakla iama vidaĵo.
Io tia okazis en mia lernejtempo, kiam somere, kune kun pli aĝaj bubegoj de la domega kvartalo, ni biciklis sekrete al nia sovaĝa naĝejo kromnomita « la banano ». Tio estis longa bananforma akvo-kolektujo, kiu troviĝis kelkajn kilometrojn for de la urbo, inter la rivero kaj la aŭtovojo. Apuda rivero plenigis ĝin dum la vintraj altaj akvoj, kaj somere, la najbaraj legomistoj pumpis el ĝi akvon bezonatan por akvumado. Kompreneble, pro danĝero, la tuta loko estis nepermese alirebla, sed la klabuloj nur malofte venis nin forpeli. La tuta sovaĝejo estis reĝolando nia : granda plaĝo el blonda sablo, tuta reto da tradornaj padoj, kiuj serpentumis al kaŝitaj strandetoj.
Se subkompreniĝas, ke malmultaj knabinoj tien sin riskis, nu, ĉiukaze, venis ili nur duope (komprenu ne ine duope, sed ja gee duope), kaj kredu min, utilis tiam la surŝultraj bantukoj nek por sunumado, nek por postnaĝado, sed ĉefe por tute alispeca okupiĝo. Do, sur nia granda plaĝo, la etoso plejofte montriĝis virece knabaĉa, kaj tio tute ne malplaĉis al la dekkelkjara bubo, kiu tiam mi estis… Ĉar la konversacioj de la « frategoj » (t.e. deksepjaruloj maksimume) preskaŭ senmanke iam-tiam priis inojn, mamojn, pugojn… franzadon kaj midzadon… ĉiĉojn kaj kacojn… Tial, videbliĝis ofte subŝtofa streĉado kalsona, kaj sekve, plej diskrete aliflankeniĝis surventren la konfuzita kompatindulo. Nu, se plu ruĝiĝis ties oreloj, neniel kulpigu la sunradiojn !
El inter tiuj frategoj, almenaŭ du okulfrapis min. Ambaŭ estis nigruloj. Tial mi ne kapablas percepti klare, ĉu allogis min ili pro ties afableco fremdece nekutima, aŭ pro la ĉokoladeco kaj miriga delikateco de iliaj trajtoj.  Kvankam ankaŭ alia kialo eblas, io fantasma, pri kio nigruloj famas kaj almenaŭ fanfaronemas… Krom malrapidaj sed ĉiam elegantaj gestoj, ambaŭ emis ridegi plengorĝe pro ajna kialo. Kaj ilia komunikiĝema gajeco ridigis ankaŭ nin, sen plia kialo.
Mi konas kelkajn, kiuj surgenuiĝus frandeme sub la testikoj de laŭmikelanĝela Davido. Pliajn, kiuj kvazaŭ svenus ĉe la lipoj de Antinoo. Kaj eĉ aliajn, kiu preĝus, pli sage ol saĝe, antaŭ la surpentraĵa brusto de Sankta Sebastiano. Koncerne min, porĉiame, la mirakla vidaĵo plu estos la mil kaj sep scintilantaj akveroj, kiuj fluis ĉe la korpoj de Sedino kaj Mamaduo, kiam ili ambaŭ revenis, ridegante, de sia impeta naĝado. Krome, ĉar plejofte ni ĉiuj ne kunportis banvestojn, iliaj ĉiutagaj kalsonoj, blankaj kaj malsekaj, travidebligis kolore kaj reliefe tion, kion ili kutime vualis.
Eĉ okazis iam, ke dum ŝercega naĝbatalo, Mamaduo petole senkalsonigis Sedinon. Ja kompreneble, ankaŭ Sedino baldaŭ svingis superkape sian trofeon, t.e. la kalsono de Mamaduo. De la strando, kie ni frenezule kuraĝigis ambaŭ luktantojn, ni spektis plezure artan flugadon de subvestoj, tiel ke fine, unu kalsono sinkperdiĝis. Kies ? Negrave ! De tiam la nura afero fariĝis : kiu el ambaŭ ne sukcesos eskapi kun la pugujo, kaj devos elbanigi sin « en Adama vesto ». La suspenso ne tro daŭris. Unue disŝirata pro sovaĝa atako, la dua ŝtofaĵo fine malaperis funden. Tial ni (sed precipe mi, ja konsentite) ĝuis du Adamojn por sama prezo. Du Adamojn ebonkolorajn, ĝislarme ridegantajn, kiuj profitis tiun okazon por montri al ni, kio estas afrikaj dancoj. Ŝajne temis pri « grenrikolta dancado », ĉar la draŝiloj jam pretis, batadis laŭtakte, hipnotige, neforgeseble…
Mi agnosku, ĉu simple duopajn, ĉu eĉe multopajn, enlitajn voluptojn mi tute ne prifajfas. Nek enfojnajn, nek enboskajn (nokte staranta funde de publikaj kaj mallumaj parkoj). Vi kredu min, sinjoroj : fikadon mi ŝategas ! Tamen volas mi omaĝi tie ĉi al ĉiuj knabegoj kaj junviroj, kiuj nevole-nekonscie beligis kaj plu beligos, pere de nuraj nudigitaj haŭtopecetoj, nian ĉiutagan povran vivon. Dank’al simpla rigardotuŝeto, senmane, senbuŝe, senkace, tiaj donacetoj stampiĝas en nia memoro, kelkfoje pli daŭre ol plenkorpa oferdono, ol ĝisosta anusfajriga bugrado.
Dankon al tiu juna patro, longhara blondulo, kiu kaŭriĝante, ĉi-matene, por surbrakigi sian bebon, montris al mi malavare sian lindan pugfaldon kaj blankajn gluteojn. Dankon al tiu sportisto, kiu forviŝante surfrontan ŝviton pere de sia t-ĉemizo, senvualigis por mi ĝispube sian muskolozan ventron. Specialan dankegon mi ankaŭ ŝuldas al ia germana knabego. Antaŭ multaj jaroj, mi veturis Belgion kun mia patrino por somera enfamilia feriado, kiam ŝi haltis frumatene sur aŭtovoja ripozejo por trinki kafon. Mi plu dormetis sur la malantaŭa seĝo, kiam parkiĝis, tute apude, granda aŭto de germana familio. Patro, patrino kaj filineto eliris, kaj laŭtvoĉe foriris restoracien. Silento denove. Mi komencis reendormiĝi, kiam vekis min knarado de aŭtopordo. Nu, ankaŭ filon ili havis, altan bubegon proksimume deksesjaran, kun duone fermitaj okuloj sub distaŭzita hararo. Streĉante sian tutan korpon, li brue oscedis. Tiam sango ekpulsis subite en miajn tempiojn : lia tro strikta piĵamĉemizo glitis supren, dudek centimetrojn kontraŭ mia nazo, nudigante lian blankan ventron, kaj vidigante, sub helblonda pubhara linio, piĵaman pantalonon ĝislime streĉitan de matena erekto. Eĉ spiri mi ne aŭdacis. Sed la knabo, duone dormanta, ne rimarkis min. Post minutoj de senmoveco, kiuj al mi ŝajnis eterneco (sed tamen malinfera eterneco), la junulo neantaŭvideble ŝovis manon subelasten, liberigis kaj enmanigis sian ilon, kaj fine, post proprancaj ŝprucetoj, pisadis senretene inter ambaŭ veturiloj. Tanĝantaj sunradioj brilis ludeme tra la oreca fluo, dum flirtis same orece kelkaj krispaj kojonharetoj, kuspitaj de frumatena bloveto. Jen bona aŭguro por ĵus komencantaj somerferioj, ĉu ne ?
Publikigita de Ĵeromo Tanguy Aucun commentaire:
Envoyer par e-mailBlogThis!Partager sur TwitterPartager sur FacebookPartager sur Pinterest
Kvartalaj knaboj : dua parto : Elujigu vian ilon !
Mi do daŭrigos la rakonton pri la iamaj bubegoj de mia kvartalo, kiujn mi ja kuŝigus mialiten, sed kiujn nur reve mi sukcesis fiki. Tia la vivo ! Eĉ kapturniginda masklo kia mi povas ne plaĉi al ĉiuj…
Unu el ili nomiĝis Volkano. Elvokiva nomo, ĉu ne ? Ĝi pensigas tuj pri varma lavtorento, sobfluanta el la supro de kalva monto. Koncerne vin, mi ne scias, sed mi mem jam emus ekleki miajn fingrojn, kvazaŭ pro ĵusa erupcio.
Li estis turkdevena knabo el multnombra gefrataro. Liaj gepatroj loĝis en longa domo, je stratofino antaŭfervoja. Tie, sur la libera herbaĉejo flanke de la legomĝardeno, eblis trovi lin, vespere kaj semajnfine, en ĉiuj sezonoj. Ĉar tie, sian tempon li dediĉis al sia ununura ŝatokupo : mekaniko.  Jam iste li laboris en busgaraĝo. Sed apenaŭ li rehejmenvenis, tuj li reŝovis sian pugon en bluan laborvestaĉon, kaj nazon kaj manojn en motoroleon.
Bela li ne vere estis, sed lia korpo estis svelta, kaj lia vizaĝo esprimis nediskuteblan allogecon, pro miksaĵo de forto kaj vundebleco. Ĉu io en lia kupre bruna rigardo, iom da neperceptebla sed tamen sensebla strabismo ? Nu, kulpis eble la densaj brovoj, kiuj kuniĝis por formi ununuran arkon. Krome, la rigorecon de lia kvazaŭ militiste razita kranio, montrante multnombrajn cikatrojn, mildigis kaj heligis la blankeco de lia ĉiama rideto. Ĉu necesas aldoni, ke li estis la helpema savanto de ĉiuj, kiujn trafis mopedaj aŭ aŭtaj paneoj ?
Liaj pli aĝaj fratoj estis iam lernejaj kolegoj, antaŭ ol definitive friponiĝi. Tial, per ili mi konis lin de longe. Do, okazis kelkfoje ke mi vizitis lin, ĉu por helpi, ĉu nur por rigardi kaj babili. Sed ne vintre. Nu, mia frostosentemo havis nenian rilaton kun la afero. Sed lia, jes. Ĉar dumvintre, li ĉiam surhavis dikajn puloverojn sub aŭ super sia kombineo. Mi ja preferis la varmajn sezonojn, kiam, pro domaĝo de subvestoj je oleaj makuloj, pro mankantaj butonoj ĉe eluzita ŝelkpantalono, danke al movoj kaj kliniĝadoj, kaj miaj kaj liaj, la ŝtofaj oscedoj iom post iom senvualigis ĝisfunde la diversajn pecojn de lia privata anatomio.
La unuan viziton mi aparte memoras. Tio okazis en varmega posttagmezo. Mi preterpasis lian gepatran domon, kiam mi aŭdis furiozan sakraĵon : « Fek’ ! Fek’ ! Fek ! », tuje sekvatan de sovaĝa gruntado : « Kojone ! »  Tiam mi ekvidis malnovan Ford-aŭton, kun pordoj larĝe malfermitaj. Mi alproksimiĝis, iom scivola : Volkano kuŝis surdorse, laŭlarĝe de la antaŭaj sidiloj, ion konektante subpanelen. Lia menskapta fingrumado tiom absorbis lin, ke li eĉ ne rimarkis mian alvenon. Starante flanke de lia kapo, mi rimarkis tuj, ke la spektaklo indos je atento. Ĉiuj malsekaj muskoloj de la nudaj brusto kaj ventro streĉiĝis pro lia strebado. Ŝvite gluanta linio el nigraj haretoj direktis mian rigardon de lia umbiliko ĝis la elasta zono de nigra ŝorto, kiu malkaŝis grandan parton de liaj pubharoj. Post iom da plezurplena tempo, mi ekkomprenis ke, aliflanke, tio estas kruroflanke, la spektaklo ŝajne montriĝos ankoraŭ pli pranciga. Mi ĉirkaŭiris senbrue la aŭton. Ja prave antaŭvidite : pro ŝvito kaj senĉesaj movoj, la senkalsona loza ŝorto ne nur malsuprenglitis surkokse, sed ankaŭ ŝrumpe faldiĝis supren, vidigante je ĉiu streĉa movo de ŝultroj kaj brakoj la salutan luleton de senmufa kackapo.
Dum jaroj, kreskis mia mekanikemo kaj oftiĝis miaj vesperaj ĉeestadoj. Tamen, neniam mi vidis lin en ververa kunestado kune kun knabinoj. Mi eĉ komencis opinii, post multaj « helpemaj » vizitoj miaj al lia surstrata laborejo, ke lia senpudora sinteno estis, rilate al mi, alloge intenca. Sed kelkaj provoj kaj aludoj montris fine kaj sufiĉe klare, ke mi ne ŝovu la manon tro supren sur lia femuro, ke « ĉu vi povas elpreni ŝraŭbilon de mia ilarujo ? » tute ne estu dub- aŭ du-senca. Ŝajne al nurnura mekaniko li direktis sian fingrumemon, sed nek al mamoj, nek al kacoj. Krome, kvankam lerta uzanto de diverscelaj iloj, ŝajnas ke el ili, iun li ne emis utiligi, almenaŭ ne ĉiuuze.
Iam li malaperis. Nur post longa tempo mi eksciis, preskaŭ hazarde, ke li edziĝis, en malproksima urbeto. Ja stranga bubego…
Nu, el mia memoro plu projekciiĝas kelkiam la filmeto de lia kackapeto al mi svingiĝanta por ŝajna « ĝis revido ».
Publikigita de Ĵeromo Tanguy Aucun commentaire:
Envoyer par e-mailBlogThis!Partager sur TwitterPartager sur FacebookPartager sur Pinterest
Articles plus récents Articles plus anciens Accueil
Inscription à : Articles (Atom)
Solidareco kun ĉiuj viktimoj.
Aliĝu ! (sed ne aliiĝu :-))
nenia porna bildo tie ĉi !
Ĉu la enhavo plaĉas al vi ?
Nu, komentoj kaj membriĝo estus bonvenaj kaj... kuraĝigaj !
Arkivoj de la blogo
Plezurplenan dimanĉon al ĉiuj !
Filmeto : Enriko & Mustafa (2007).
Mi mendis meblojn ĉe Ikea...
Adiaŭ Ren Hang !
Suno ! Sablo ! Sekso !
Mi jam diris milfoje...
Venu momenton ĉi flanken !
Dankon al la nederlandanoj !
Animula vagula blandula (franclingve)
Blogo de Paulo Silas (esperante)
El la kalsono de Ganimedo (gejporna blogo en e-o)
Fikrakontoj (esperanta geja blogo)
Front Free Endpaper (angle)
GAVARO : Esperanta slango
Kukolo : interreta serĉilo en E-o
La kajeroj de Ana Arĉo (esperante)
La sekreta ĉambro de Giton (japane)
Le Monde Diplomatique en Eo
Ligo de Samseksemaj Geesperantistoj
Neniam milito inter ni
Sennacieca Asocio Tutmonda (SAT)
Vinilkosmo (muziko en Esperanto)
Гeй-эpoTиka B pиcyHkax и жиBoпиcи (rusa)
Дoбpo пoжaлoBaTb Ha lernu!
مرحبا بك في !lernu
Vizitintoj laŭflage ekde la 6a de decembro 2014 .
Ĉu vi deziras pli ?
Por viziti pli malnovajn artikolojn : alklaku ĉi-supre "Articles plus anciens".
Por viziti pli novajn artikolojn : alklaku ĉi-supre "Articles plus récents".
Kiu mi estas ?
Afficher mon profil complet
Thème Simple. Images de thèmes de luoman. Fourni par Blogger.