eo en eo en en eo eo eo ca eo eo en io it eo sk eo eo eo pt eo en fr eo eo eo pt eo eo pl eo eo es eo eo it es eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo es eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo en en eo eo en en en en eo pl pl eo en en en en en eo fr en en fr en eo en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en eo fr eo de en en ru de ru de sl ru ja cs ru en eo eo eo eo eo eo eo eo eo hbs_lat eo eo eo lt eo eo eo eo de es eo eo eo eo eo sv ur eo eo eo eo es eo eo eo eo eo eo eo eo tr nl eo eo it eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo ar en az ru bg bn hbs_lat ca hbs_lat cy da de el en es et eu fa fi fr he hbs_lat it hu hy id is it ja ka ko it fa lt lv en en nl nb nb pl pnb pt ro ru jbo en en sk sl hbs_lat sv tr fy vi pl zh eo eo eo eo eo eo eo eo eo
El Vikipedio, la libera enciklopedio
Jump to navigation Jump to search
David Gilmour koncertanta en la Hipodromo de Sankta Isidrio (Buenos Aires) en decembro de 2015.
6-an de marto 1946 (1946-03-06) (72-jara)
v • d • r
David Jon Gilmour, [Davido Johano Gilmur] naskiĝinta la 6an de marto de 1946 en Grantchester (apud Kembriĝo), estas angla gitaristo, kantisto, verkisto, kaj diskofaradisto, ĉefe konata por sia partopreno al la rokgrupo Pink Floyd.
David Gilmour kunigis la grupon Pink Floyd en 1967 por helpi la grupon koncerti sekve de la mensa malsaniĝo de Syd Barrett, amiko de David Gilmour kaj tiama gvidanto de la grupo, kaj kiu, pli kaj pli malsana, estis maldungata de la grupo poste kelkaj monatoj. David Gilmour karieris kun Pink Floyd ĝis 1996, iĝinta la gvintato de la grupo post la foriro de la basgitaristo Roger Waters en 1985. De tiam li karieras kiel sola artisto. Lia lasta albumo Rattle that lock estis eldonata en septembro 2015.
En 2011, la magazino Rolling Stone ordigis lin kiel 14a plej bona ĉiutempa gitaristo[1].
1.2.2 Kariero kun Pink Floyd
1.2.4 Laboro kun aliaj muzikistoj
David Gilmour naskiĝis en Grantchester (apud Kembriĝo (Britio)), de Sylvia Gilmour, instruistino kaj filmmuntistino, kaj de Douglas Gilmour, profesoro de zoologio en la Universitato de Kembriĝo.
Malgraǔ liaj du fratoj kaj liaj du fratinoj, David Gilmour havis solecan infanaĝon. Siaj gepatroj lokumis lin en internulejo por kontinui iliajn karierojn en Usono kiam li estis kvin jaraĝa. En 1954 li aĉetis sian unuan unuopaĵon: "Rock Around the Clock" de Bill Haley[2]. Dum la postaj jaroj, sia intereso pri gitaro aperis pro la aǔskultado de "Heartbreak Hotel" de Elvis Presley kaj poste de "Bye Bye Love" de Everly Brothers. Dek-unu jaraĝa li komencis ĉeesti la "Perse School" en Kembriĝo, kaj renkontis siajn estontajn kunanojn en Pink Floyd: Roger Waters kaj Syd Barrett, kiuj estis studantaj en najbara lernejo. Dek-tri jaraĝa li ekhavis sian unuan gitaron: akustikan gitaron pruntata de najbarulo kaj neniam redonita, kaj komencis lerni sole, per libro kaj sondisko de Pete Seeger.
La forestanteco kaj permeseco de liaj gepatroj ebligas lin frekventi siajn unuajn drinkejojn kaj preferi gitaron ol studadojn. En 1962, li komencis studi modernaj lingvoj en la Technical College de Kembriĝo, kaj malgraǔ ke li ne finis sian studadon, li lernis francan lingvon ĝis flua nivelo. En tiu lernejo li retrovis Syd Barrett kun kiu li ofte muzikis[3].
Frua Kariero[redakti | redakti fonton]
Fine de 1962 David Gilmour aniĝis al la bluz-roka grupo "Jokers Wild" (en kiu oni retrovis Dick Parry, la estonta saksofonisto de Pink Floyd), ili surbendigis duonan albumon nur publikita po 50 ekzempleroj. En 1965, li foriris kun Syd Barrett kaj aliaj amikoj al Hispanio kaj Francio, kie ili gajnis vivrimendojn per strataj koncertoj aǔ per muzikaj okazoj, muzikante kantojn de la Beatles. Ili ne estis tre sukcesemaj kaj vivis unutage, ĝis Gilmour devis esti enmalsanulejigata pro malsufiĉa nutrado[4]. Li vojaĝis en Francio en 1967 kun muzikistoj de "Jokers Wild" sub la nomo "Flowers" poste "Bullitt", sed ili ne havis pli da sukceso. Dum mallonga reiro al Londono por aĉeti novan muzikan aparaton (tiu de la grupo estis ŝtelita en Parizo)[5], li vizitis sian amikon Syd Barrett kiu estis surbendiganta "See Emily Play" kun Pink Floyd, sed Barrett, kies mensa sano estis degradanta, ne ŝajnis rekoni lin, tio kio ege ŝokis Gilmour[6].
Kariero kun Pink Floyd[redakti | redakti fonton]
Vidu ĉefan artikolon: Pink Floyd
David Gilmour muzikanta per Genuoŝtalgitaro dum koncerto de Pink Floyd en Frankfurto ĉe Majno, je la 26-a de januaro 1977.
Komence de 1968, Nick Mason, la drumisto de Pink Floyd, petis al Gilmour veni helpi Syd Barrett, kiu estis iĝinta malkapabla koncerti pro mensa malboniĝo. Gilmour devis unue nur helpi kaj eventuale anstataǔi Barrett dum koncertoj, sed post kelkaj semajnoj Barrett ne plu partoprenis al la koncertoj. Pli kaj pli malkondukebla, Barrett estis fine eksigata el la grupo en abrilo de 1968, kaj Gilmour iĝis plenparta ano kaj gitaristo de Pink Floyd. Dum la sepdekaj jaroj, David Gilmour iĝis faktoro de la sukceso de Pink Floyd per la kvalito de sia ludo de gitaro, kiun oni povas aǔskulti en komponaĵoj kiel "Echoes", "Time", "Shine on you, Crazy Diamond" aǔ "Comfortably Numb".
Post la albumo The dark side of the moon en 1973 kaj sia ega sukceso, iom post iom Roger Waters trudiĝis kiel gvidanto de la grupo kaj la amikecoj inter la anoj malboniĝis. La klavieristo Richard Wright estis eksigata de Waters el la grupo dum la surbendigo de la albumo The Wall en 1979, kaj en 1985, post la sekvanta albumo The final cut verkita ekskluzive de Waters kaj trudata al Gilmour kaj Mason, Waters decidis haltigi la grupon, konsideranta ĝin kiel "kreate foruzata forto"[7]. Sed Gilmour malkonsentis kaj decidis kontinui kun Mason, estante Pink Floyd. Waters kaǔzis juĝaferon kontraǔ Gilmour por ke li ne povu uzi la nomon "Pink Floyd" sed perdis ĝin.
Gilmour tiele iĝis la nova gvidanto de Pink Floyd kaj faradis du albumojn: A momentary lapse of reason en 1987, verkita preskaǔ plene de Gilmour, kaj The Division Bell en 1994, verkita kun Richard Wright, denove plenparta ano de la grupo, kaj ties tekstoj estis kunskribitaj de ĵurnalistino kaj nova edzino de Gilmour Polly Samson.
La malamikeco inter Gilmour kaj Waters restis forta kaj fama ĝis 2005, kiam Bob Geldof, kiu estis organizanta la Live 8, serion de karitataj koncertoj, petis al ilin rekuniĝi por koncerto kune. Post esti hezitinta, Gilmour akceptis kaj la koncerteto okazis en Londono kun Waters, Wright kaj Mason. Poste, Gilmour kaj Waters kelkfoje koncertis kune, ekzemple dum la turneo "The Wall" de Waters la 12-a de majo 2011. Sed Gilmour plurfoje deklaris ke ne estos oficiala rekuniĝo de Pink Floyd, kun aǔ sen Waters. En 2014 estis eldonata lasta albumo de Pink Floyd The endless river, kombinata de komponaĵoj datataj de la tempo de The Division Bell, kaj estis dediĉata al Richard Wright kiu estis mortinta en 2008.
Sola kariero[redakti | redakti fonton]
David Gilmour en 1984 dum la turneo de About Face
David Gilmour faradis sian unuan albumon en 1978, inter Animals kaj The Wall de Pink Floyd. Simple titolata David Gilmour, ĝi estis surbendigata kun muzikistoj de la eksgrupo de Gilmour Bullitt: Rick Wills (basgitaro) kaj Willie Wilson (drumo). Oni povas ankaŭ aǔdi la kantiston Roy Harper, kiu estis jam laborinta kun Pink Floyd por la kanto "Have a cigar".
La dua albumo de David Gilmour, About face, aperis en 1984. Oni poste devis atendi 2006 por aǔskulti la sekvantan albumon On an island, en kiu oni povas aǔdi Gilmour muzikanta per saksofono. Poste David Gilmour foriris turnee kaj filmigis la koncerton de Gdansko.
La lasta albumo de David Gilmour Rattle that lock aperis en 2015. La titola kanto de tiu albumo enhavas tinton de la SNCF (franca trajna kompanio) verkata de Michaël Boumendil. Dum la sekvanta turneo, Gilmour filmigis la koncerto en la antvika teatrejo de Pompejo, 45 jaroj poste la fama koncerto de Pink Floyd en tiu sama loko.
Laboro kun aliaj muzikistoj[redakti | redakti fonton]
David Gilmour laboris kiel muzikproduktisto, soninĝeniro aǔ provludisto por multaj artistoj ties Syd Barrett, Paul McCartney, Kate Bush, Peter Cetera, Grace Jones, Tom Jones, Elton John, B. B. King, Seal, Sam Brown, Jools Holland, Bob Dylan, Pete Townshend, The Who, Supertramp, Levon Helm, Robbie Robertson, Alan Parsons, kaj aliaj artistoj okaze de karitataj koncertoj.
Profesiaj rekompencoj[redakti | redakti fonton]
La 22-an de majo 2008, David Gilmour ricevis la Premion Ivor Novello agnoskantan la kvaliton de lia verkoj[8].
En aǔtuno 2008, li ricevis la Q premion por sia eminenta kontribuo al muziko. Li dediĉis tiun rekompenson al sia samgrupano Richard Wright kiu estis mortinta de septembro 2008[9].
La 11-an de novembro 2009, li ricevis honoran doktoradon de la Anglia Ruskin Universitato[10]
Privata vivo[redakti | redakti fonton]
Familia vivo[redakti | redakti fonton]
David Gilmour edziĝis dufoje. Li unue edziĝis la 7-an de julio 1975 kun la usona artistino Virginia "Ginger" Hasenbein, kiun li renkontis post koncerto en la Universitato de Miĉigano en 1971[11], kaj kun kiu li havas 4 infanojn: Alice (naskiĝinta en 1976), Clare (naskiĝinta en 1979), Sara (naskiĝinta en 1983) kaj Matthew (naskiĝinta en 1986). La paro maledziĝis en 1990.
En 1994 li edziĝis kun la angla romanistino kaj ĵurnalistino Polly Samson. Ili havas 4 infanojn: Charlie (naskiĝinta en 1989 de Polly Samson kaj Heathcote Williams, adoptita de David Gilmour), Joe (naskiĝinta en 1995), Gabriel (naskiĝinta en 1997) and Romany (naskiĝinta en 2002).
David Gilmour estas la baptopatro de la aktorino Naomi Watts, ties patro, Peter Watts, estis turneisto de Pink Floyd.
Politikaj opinioj[redakti | redakti fonton]
David Gilmour eksponis esti maldekstremulo, kaj ke siaj opinoij venas el siaj gepatroj: "Mi ĉiam konsideriĝas pli kiel socialismano ol alio, eĉ se mi ne aniĝus al politikaj partioj."[12]
En Aŭgusto de 2014, David Gilmour estis unu el la 200 famuloj kiuj estis subskibantuloj de letero al The Guardian oponanta al skota sendependiĝo[13].
En majo de 2017, David Gilmour adeptis la Jeremy Corbyn, gvidanto de la Brita Laborista Partio. Li tviteris: "Mi voĉdonas por la laborista partio, ĉar mi kredas je sociala egaleco"[14].
Karitataj engaĝiĝoj[redakti | redakti fonton]
David Gilmour asociiĝis al multaj karitataj organizaĵoj kiel Oxfam, Greenpeace, Amnestio Internacia[15], PETA[16], la Asocio pri la sano kaj la malsanoj mensaj de la Eǔropa Unuiĝo, The Lung Foundation[17], Nordoff-Robbins music therapy, Teenage Cancer Trust.
En 1994, li donis 25000£ al la asocio Save the Rhino interŝanĝe de la propono de sia amiko Douglas Adams por la titolo de la albumo kiu estis iĝonta The Division Bell.
En 2003, David Gilmour vendis sian domon en Little Venice kaj donis la monon de la vendo (3,6 milionoj da Britaj pundoj) al Crisis por helpi trovi hejmojn al senhejmuloj[18].
Muzika stilo[redakti | redakti fonton]
Gilmour estas ĉefe konsiderata kiel gvidista gitaristo. Lia stilo estas karakterizita de bluso-influita frasado, esprimaj portamentoj, kaj daŭrigoj. En 2006, Gilmour diris pri sia ludado: "(Miaj) fingroj faras distingan sonon... (ili) ne estas tre rapidaj, sed mi kredas, ke mi estas tuj rekonebla" kaj, ke lia melodika sentumo estis influata de artistoj kiel Hank Marvin kaj The Shadows[19]. En 2006, la ĵurnalisto de la gazeto Guitar World Jimmy Brown priskribis la ludadon de Gilmour kiel "karakterizata de simplaj, grandegsonantaj ripetfrazoj, aŭdacaj, bonritmaj solooj, kaj riĉaj, ambientaj kordaj teksturoj". La kritikisto de Rolling Stone Alan di Perna laŭdis la gitaron de Gilmour kiel integra elemento de la sono de Pink Floyd. Di Perna priskribis lin kiel la plej grava guitaristo de la 1970-aj jaroj, kaj priskribis lin kiel "la mankanta ligo inter Hendrix kaj Van Halen"[20]. Gilmour akreditas gitaristojn kiel Pete Seeger, Lead Belly, Jeff Beck, Eric Clapton kaj Jimi Hendrix kiel fruaj influoj[21].
Muzika aparataro[redakti | redakti fonton]
Gitaroj[redakti | redakti fonton]
La "Black strat": Fender Stratocaster konsiderata kiel la ĉefa gitaro de David Gilmour.
La "Candy apple", Fender Stratocaster de 1983
La "52V", Fender Telecaster de 1982
Diskografio[redakti | redakti fonton]
Studiaj albumoj[redakti | redakti fonton]
On an Island (2006)
Rattle That Lock (2015)
Koncertaj albumoj[redakti | redakti fonton]
Live in Gdańsk (2008) - 2 KD-oj
Live At Pompeii (2017) - 2 KD-oj
Videoj[redakti | redakti fonton]
David Gilmour Live 1984 (1984) - Label: CBS FOX Video Music Disponible VHS & DVD
David Gilmour in Concert (2002) - Label: EMI (UK), Capitol Records (US) DVD
Remember That Night (2007) - Label: David Gilmour Music Ltd. DVD & Blu Ray
Live in Gdańsk (2008) - Label: EMI (UK), Columbia Records (US) DVD
Live at Pompeii (2017) - Label: Columbia Records DVD & Blu Ray
Filmoj[redakti | redakti fonton]
1984 : David Gilmour Live 1984
2002 : David Gilmour in Concert (DVD : Meltdown Concert / Royal Festival Hall Concert)
2007 : Remember that Night (DVD : Live at the Royal Albert Hall)
2008 : Live in Gdańsk (DVD : Live in Gdańsk)
2017 : Live at Pompeii
Referencoj[redakti | redakti fonton]
↑ Manning, Toby (2006). The Rough Guide to Pink Floyd (1st US paperback ed.). Rough Guides Ltd. ISBN 978-1-84353-575-1. p10-11
↑ Manning, Toby (2006). The Rough Guide to Pink Floyd (1st US paperback ed.). Rough Guides Ltd. ISBN 978-1-84353-575-1. p11
↑ Manning 2006, p. 18: arrested for busking; "PINK FLOYD – David Gilmour Photos, Biography, Apparel". Megapinkfloyd.com. Archived from the original on 14 July 2011. Retrieved 9 August 2010.: malnutrition.
↑ Manning, Toby (2006). The Rough Guide to Pink Floyd (1st US paperback ed.). Rough Guides Ltd. ISBN 978-1-84353-575-1, p.44
↑ Manning, Toby (2006). The Rough Guide to Pink Floyd (1st US paperback ed.). Rough Guides Ltd. ISBN 978-1-84353-575-1, p.44
↑ Blake, Mark (2008). Comfortably Numb: The Inside Story of Pink Floyd. Da Capo Press. ISBN 978-0-306-81752-6., pp. 311–313: O'Rourke's involvement in the settlement; Povey 2008, p. 240: "a spent force".
↑ "Nominees"[1]. The Ivor Novello Awards. 2008. Archived from the original on 24 June 2008.
↑ "Gilmour dedicates his award to late colleague"[2]. Q Awards. Archived from the original on 10 August 2011. Retrieved 20 July 2011.
↑ "ARU honours Floyd's Gilmour with degree"[3]. Cambridge-news.co.uk. Archived from the original on 23 May 2012. Retrieved 9 August 2010.
↑ Blake, Mark (October 2008). "David Gilmour: The Mojo Interview". Mojo. London. 179: 45–46.
↑ "Celebrities' open letter to Scotland".[4] The Guardian. London. 7 August 2014. Retrieved 26 August 2014
↑ Milne, Oliver (8 June 2017). "Who are celebrities voting for in 2017 General Election? The A-Z of famous names supporting Labour, the Tories, the Lib Dems and Greens".[5] Daily Mirror. Retrieved 14 June 2017.
↑ Miles, Barry; Andy Mabbett (1994). Pink Floyd the visual documentary (Updated ed.). London: Omnibus. ISBN 0-7119-4109-2.
↑ "FAQs"[6]. Retrieved 27 May 2012
↑ Miles, Barry; Andy Mabbett (1994). Pink Floyd the visual documentary (Updated ed.). London: Omnibus. ISBN 0-7119-4109-2.
↑ "David Gilmour backs Crisis urban village"[7]. Crisis. Retrieved 20 May 2003.
↑ "Classic guitar interview: David Gilmour, 2006". Musicradar.com. Retrieved 12 July 2016.
↑ "100 Greatest Guitarists: David Gilmour". Rolling Stone. Retrieved 30 June 2014.
↑ "An interview with David Gilmour - Page 4 of 8 - Uncut". Uncut. 2017-03-06. Retrieved 2018-05-07
Vidu ankaŭ[redakti | redakti fonton]
ISNI: 0000 0001 1453 2786
Membroj de Pink Floyd
Paĝoj kiuj uzas ISBNajn magiajn ligilojn
Artikoloj pri muzikistoj kun ŝablono kaj dosiero
Informoj pri la paĝo
Citi ĉi tiun artikolon
Ĉi tiu paĝo estis lastafoje redaktita je 14:28, 2 feb. 2019.
La teksto disponeblas laŭ la permesilo Krea Komunaĵo Atribuite-Samkondiĉe 3.0 Neadaptita; eble aldonaj kondiĉoj aplikeblas. Vidu la uzkondiĉojn por detaloj.
Regularo pri respekto de la privateco