ja lt eo eo eo eo eo eo eo eo hu eo eo fr eo eo en eo eo eo eo lt eo eo eo eo de es eo eo eo eo eo sv ur eo eo eo eo es eo eo eo eo eo eo eo eo tr nl eo eo it eo eo cs eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo am ar bg ca hbs_lat da de en es fi fr he hy es it ja ko it en nl nb pa pl pt ro ru jbo en sk hbs_lat sv ta te th fy vi he zh fr eo eo eo eo eo eo eo eo eo
El Vikipedio, la libera enciklopedio
Mensa stato en rilato inter la niveloj de defio kaj kapablo[1]. Klikebla grafikaĵo.
La enuo aŭ tediĝo estas malplaĉa sento de neokupeco aŭ malintereso pri la nuna situacio, mema neutileco kaj nescio pri la maniero uzi sian tempon. Ĝi devenas ofte el la unuformeco, la malesto de stimulado kaj la neespero (aŭ nevolo) pri ŝanĝo.
La malo de la enuo estas la ekscitiĝo kaj la entuziasmo.
La enuo povas instigi al serĉo pri emocioj per ludo, aŭ sporto, sed ankaŭ hazardludoj, drogoj aŭ deliktado.
La enuo povas esti simptomo de psika malsano kiel la deprimo.
Notoj[redakti | redakti fonton]
↑ Mihály Csíkszentmihályi, Finding Flow, 1997.
Ĉi tiu artikolo ankoraŭ estas ĝermo pri psikologio.
Helpu al Vikipedio plilongigi ĝin. Se jam ekzistas alilingva samtema artikolo pli disvolvita, traduku kaj aldonu el ĝi (menciante la fonton).
v • d • r
amo • anksio • enamiĝinteco • enuo • entuziasmo • ĝojo • kolero • malamo • melankolio • surprizo • timo • tristeco
Informoj pri la paĝo
Citi ĉi tiun artikolon
Ĉi tiu paĝo estis lastafoje redaktita je 04:15, 23 dec. 2015.
La teksto disponeblas laŭ la permesilo Krea Komunaĵo Atribuite-Samkondiĉe 3.0 Neadaptita; eble aldonaj kondiĉoj aplikeblas. Vidu la uzkondiĉojn por detaloj.
Regularo pri respekto de la privateco
Vidigo por porteblaj aparatoj