eo fr eo eo en eo eo pt eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo es eo eo eu nl eo eo eo eo eo eo eo eo eo en eo eo eo eo eo eo eo eo eo lt eo eo eo eo de es eo eo eo eo eo sv ur eo eo eo eo es eo eo eo eo eo eo eo eo tr nl eo eo it eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo ar sv bg bo br hbs_lat ca hbs_lat da de el en es et eu fa fi fr lt he hbs_lat hu hy es it ja ko it lb lt lv en nl nb nb pl pnb pt ro ru hbs_lat si en sk hbs_lat nl sv ceb tr fy uz vi zh zh eo eo eo eo eo eo eo eo eo
El Vikipedio, la libera enciklopedio
Théodore Géricault by Alexandre Colin 1816
La floso de la Meduzo, Théodore Géricault, 1819 , oleo sur tolo, 491 x 717 cm, Muzeo de la Luvro, Parizo.
Jean-Louis André Théodore Géricault, konata kiel Théodore Géricault, en esperanto Teodoro Ĝerikaŭo[1] (Rueno, Francio, 26 de septembro de 1791 - Parizo, 26 de januaro de 1824), estis franca pentristo. Li estas grava ekzemplo de romantika artisto kaj havis vivon mallongan kaj ŝtorman, kio kialis diversajn mitojn.
1 Vivo kaj arta eduko
Li naskiĝis en riĉa familio de Rueno; Géricault studis en la atelieroj de la pentristoj Carle Vernet (kie li ekkonis lian filon Horace) kaj Pierre Guérin antaŭ enskribiĝi la 5an de februaro de 1811, ĉe la Lernejo de Belartoj de Parizo. Lia unua granda verko, Oficiro de ĉasistoj dum ŝarĝo, montrita en la Salono de Parizo de 1812, rivelis la influon de la stilo de Rubens kaj intereso pri la reprezentado de samtempa afero. Tiu junaĝa sukceso, ambicia kaj monumenta, estis sekvata de ŝanĝo de direkto:
Dum la sekvontaj jaroj Géricault produktis serion de etaj pentraĵoj de ĉevaloj kaj kavaliroj.[2] Li ekspoziciis la Vundita Kirasulo en la Salono de 1814, verko pli prilaborita kaj malpli bone ricevita.[2]
En la sekvontaj du jaroj li sekvis personan memdevigon de konstruo kaj komponado de figuroj, dum evidentiĝis persona emo por dramo kaj esprimopleno. [3]
La frenezulino, 1822-1828, oleo sur tolo, 72 × 58 cm, Muzeo de Belartoj de Liono.
Post malsukceso en la konkurso de la granda premio de Romo, decidis veturi al Italio je sia propra konto. Li impresiĝis antaŭ la pentristoj de la itala Renesanco, ĉefe antaŭ Mikelanĝelo, aŭ la flandra Rubens. Tiu vojaĝo al Florenco kaj Romo (1816-17), provokita parte pro deziro fuĝi el romantika amafero kun sia onklino,[4] renaskigis sian miron al Mikelanĝelo.
La propra Romo inspiris al li la preparon de monumenta pentraĵo, la Ĉevalkuro Barberi, verko de epika kompono kaj abstrakta temo kiu promesis esti «tute sen paralelo en sia epoko».[5] Finfine, Géricault neniam finis la pentraĵon kaj revenis en Francion.
Ekde la komencoj de sia kariero, Géricault montris kvalitojn kiuj distingigas klare de la klasikismaj pentristoj de la skolo de Jacques-Louis David: fakte, li preferis trakti temojn de la ĉiutaga vivo, suprenigante ilin al la kategorio de heroaj faroj. Montrinte la malesperon kaj la suferon de la homoj, li iĝis tuj la plej fama romantika pentristo, sed pro sia stilsendependeco kaj karaktero malobea, Géricault restas ĉiam for de la grandaj oficialaj mendoj, ĝenro kiu ja allogis al Delacroix.
Géricault realigis inter 1821 kaj 1824, serion de pentraĵoj kun modeloj de frenezuloj aŭ maniuloj, el personoj zorgitaj en la azilo de la alienisto Jean-Étienne Esquirol. Per tiu serio li klopodis katalogi esprimojn de frenezo..[6]
Suferanta dolorplenan malsanon, eble ostokancero, Géricault vivis siajn lastajn jarojn sen kapabli pentri grandajn pentraĵojn. Li produktis kelkajn litografiojn kun helpo de la metiisto Eugène Lami.
Verkoj[redakti | redakti fonton]
Oficiro de ĉasistoj dum ŝarĝo, 1812, Luvro, Parizo
Vundita Kirasulo, 1814, Luvro, Parizo
La trajno de artilerio, h. 1814, Neue Pinakothek, Munkeno
Ĉevalkuro Barberi, 1817, Muzeo de Belartoj, Lille
"Viro kaj kurĉevalo", Muzeo Thyssen-Bornemisza, Madrido
La merkato de oksoj, 1817, Muzeo de Arta Fogg, Cambridge, Massachussetts
Ĉevalo haltigita de sklavoj, 1817, Muzeo de Belartoj, Ruano
Pejzaĝo kun akvodukto, inter 1817 kaj 1820, Metropolita Muzeo de Arto, Novjorko
Ĉaro de vunditaj soldatoj, 1818, Muzeo Fitzwilliam, Kambriĝo
La floso de la Meduzo, 1819, Luvro, Parizo
Portreto de orientalo, 1819-1821, Muzeo de Belartoj, Besançon
Derbio en Epsom, 1821, Luvro, Parizo
La kalkofabriko, ĉirkaŭ 1821-1822, Luvro, Parizo
Monomaniako de envio, h. 1821-1823, Muzeo de Belartoj, Liono
La kleptomano, hacia 1822-1823, Muzeo de Belartoj de Gento, Gento
Portreto de vendeano, ĉ. 1822-1823, Luvro, Parizo
Pentraĵoj[redakti | redakti fonton]
Oficiro de ĉasistoj dum ŝarĝo (aŭ Oficiro de ĉasistoj) (1812)
Derbio en Epsom (1821)
Monomaniako de envio (1822)
Monomaniako de militordonemo (1819-1822)
Notoj[redakti | redakti fonton]
↑ Fonto: Kiel traduki okdek franclingvajn vortojn kaj Kiel esperantigi proprajn nomojn (2011), P208
↑ 2,0 2,1 Eitner, paĝo 2, 1987.
↑ Eitner, paĝo 3, 1987.
↑ Lüthy, Hans: "The Temperament of Gericault", Theodore Gericault, paĝo 7. Salander-O'Reilly, 1987. En 1818 Alexandrine-Modeste Caruel naskis lian filon.
↑ Eitner, paĝoj 3-4, 1987.
↑ Maneyre-Dagen, N., Leer la pintura, Spes Editorial, S.L., 2005. ISBN 84-8332-598-5. paĝo 148
Théodore Géricault en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Kategorio Théodore Géricault en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Entombigitoj en la tombejo Père-Lachaise
Paĝoj kiuj uzas ISBNajn magiajn ligojn
Informoj pri la paĝo
Citi ĉi tiun artikolon
Ĉi tiu paĝo estis lastafoje redaktita je 06:41, 28 jan. 2016.
La teksto disponeblas laŭ la permesilo Krea Komunaĵo Atribuite-Samkondiĉe 3.0 Neadaptita; eble aldonaj kondiĉoj aplikeblas. Vidu la uzkondiĉojn por detaloj.
Regularo pri respekto de la privateco
Vidigo por porteblaj aparatoj