eo fr eo eo fr eo eo es it io eo eo eo nl nl fr es it eo fr eo eo eo en eo oc eo es eo fr eo eo it fr eo eo eo eo eo eo eo en eo eo eo eo eo en eo eo fr eo eo pt eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo lt eo eo eo eo eo eo en eo it it eo lt eo eo eo eo de es eo eo eo eo eo sv ur eo eo eo eo es eo eo eo eo eo eo eo eo tr nl eo eo it eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo nl br ja ca id hbs_lat de en es eu fa fi fr hu id it ja kk it nl lt en ms nl fr id pl pms pt ro ru hbs_lat en sk sl sq hbs_lat sv fy vi tr pl zh fr eo eo eo eo eo eo eo eo eo
El Vikipedio, la libera enciklopedio
Komuneco de komunumoj tero de Kamargo
7 115 loĝ, (en 2 006)
Vikimedia Komunejo Aigues-Mortes [+]
v • d • r
Aigues-Mortes prononcu: [Egmort] (en Okcitana lingvo, Aigas Mòrtas = morta (stagnanta) akvo) estas franca komunumo en la departemento Gard, de la regiono Langvedoko-Rusiljono.
Ĝi situas ĉirkaŭ 26 km (birdfluge) oriente de Montpellier kaj ĉ. 13 km (birdfluge) sude de Lunel, La najbaraj komunumoj estas okcidente: La Grande-Motte kaj Marsillargues; norde kaj oriente: Saint-Laurent-d'Aigouze; kaj sude: Le Grau-du-Roi.
Geografio[redakti | redakti fonton]
La komunuma teritorio situas en la malsekejo tiel nomata "Malgranda Kamargo" aŭ "Camargue Gardoise" (Kamargo de departemento Gard), okcidenta parto de la delto de Rodano (okcidente de la Eta Rodano). Rivero Vidourle trafluas la komunumon.
Aigues-Morte estas ligata al maro Mediteraneo per la kanalo de Le Grau-du-Roi, kaj la Canal du Rhône à Sète (Kanalo el Rodano al Sète) trairas la komunumon.
Historio[redakti | redakti fonton]
La loko estis loĝata de la antikva tempo. Gerkoj el insulo Rodiso fondis kolonion Rhodanusia apud la elfluejo de Rodano, en la 5-a jarcento a.K., multenombraj restaĵoj tion pruvas: potoj, lampoj, amforoj, moneroj, tegoloj...
Statuo de Ludoviko la 9-a en Aigues-Mortes
En la 5-a jarcento p.K., monaĥoj Benediktanoj instalis abatejon en la marĉojn, sur la loko de malnova gaŭl-romia vilao. Skribaĵoj de la 8-a jarcento mencias tiun lokon sub nomo: Aquae Mortuae.
En 1240 reĝo Ludoviko la 9-a interŝanĝas la bienon de la Benediktanoj kontraŭ terenoj apud Sommières, (ĉ. 24 km norde), ĉar li bezonis havenon el kiu iros la Sepa krucmilito.
La haveno de Aigues-Mortes iĝis grava komerca centro pri eksporto de tinkturaj drapoj el Montpellier, kaj importo de spicoj kaj varoj el oriento. Ĝi estas unu el la ĉefaj komercaj partneroj de respubliko de Ĝenovo.
De la 14-a jarcento la haveno velkas. La dragado de la rodanaj aluvioj kuntrenas multekostaj laboroj, kaj ĝi estas konkurencata de Marsejlo, kiu ĵus aliĝis al la Franca reĝlando (1482).
Resursoj[redakti | redakti fonton]
Hodiaŭ, Aigues-Mortes ĉefe vivtenas per kultivo de vito, asparago kaj persiko, bredado de virbovoj kaj ĉevaloj, rikolto de salo kaj turismo.
Eksteraj ligiloj[redakti | redakti fonton]
Monumentoj de Aigues-Mortes angla
Informoj pri la paĝo
Citi ĉi tiun artikolon
Ĉi tiu paĝo estis lastafoje redaktita je 15:07, 8 jun. 2016.
La teksto disponeblas laŭ la permesilo Krea Komunaĵo Atribuite-Samkondiĉe 3.0 Neadaptita; eble aldonaj kondiĉoj aplikeblas. Vidu la uzkondiĉojn por detaloj.
Regularo pri respekto de la privateco
Vidigo por porteblaj aparatoj