eo eo eo en pt eo eo eo eo eo eo fr en eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo fr en eo eo eo eo eo eo eo eo fr en eo eo eo eo eo eo eo eo fr en eo eo eo eo eo eo eo eo fr en sv eo eo eo eo eo eo eo fr en en eo eo eo eo eo eo en en ca eo eo eo eo eo fr en en eo fr en pl cs cs cs cs cs cs cs cs cs cs cs cs cs cs cs cs de cs cs cs cs cs cs cs cs cs cs cs cs cs cs cs cs cs de cs cs cs cs cs cs cs cs cs cs cs cs et cs cs cs cs cs cs de cs cs cs cs cs cs cs en eo pl eo es eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo pl eo eo eo pt en hbs_lat de eo eu es ro eo eo en
Renata havas islandan sapon. Mi vidis ĝin jam antaŭ monatoj, kiam Renata petis ke mi lavu al ŝi la dorson, uzante tiun sapon. Ĝi enhavas algojn kaj vulkanajn mineralojn el la varmaj fontoj de Islando, kiuj (laŭ Renata) purigas kaj nutras la haŭton. (Renata: "Palpu al mi la postaĵon. Molhaŭta, ĉu ne?" Jes, tiam mi tuj konstatis ke ŝia haŭto estas pli mola ol antaŭe. Verŝajne ŝi ĵus aĉetis la sapon.)
Nun, kiam mi eksciis pri la profesoro pri mezorienta arkeologio, mi denove vole-nevole ekpensis pri la sapo, kaj facile retrovis ĝin en la banĉambro. Vere, la haŭto de Renata ĉiam estas same mola. Verŝajne ŝi ĉiutage lavas al si la sidvangojn kun tiu sapo.
Mi: "Ĉu tiun donis al vi via islandano?" Renata: "Ne ... cetere, li ne estas mia islandano. Li estas mia profesoro de mezorienta arkeologio." Mi: "Ĝuste." Renata. "Se tio interesas al vi, mi petis al li ke li traduku la islandan tekston de la pakaĵo." (Ŝi denove menciis la vulkanajn mineralojn kaj la algojn.)
Mi: "Ĉu ankaŭ li partoprenos la grupseksajn orgiojn?" Ŝi: "Kion?" Mi: "La profesoro mezislanda kaj lia bela edzino tridekkvinjaraĝa." Renata: "Ne, mi estas certa pri tio ke ne." Mi: "Kial ne?" Ŝi: "Nu, eble tion ne interesas al ili, ĉu?" Mi: "Bone, vi jam sukcesis konvinki min pri tio ke mi nepre ĉeestu tiujn orgiojn. Estos ĵaŭde, ĉu ne? Kial vi ne venigu ankaŭ ilin?" Ŝi: "Kial vi diras ĉi-ĉion?" Mi: "Eble plaĉus al mi vidi lian edzinon ..."
Renata: "Venu, karulo. Ĉesu tion." Ŝi kuŝiĝis sur la lito, surventre, kaj mi kisis al ŝi la du sidvangojn dum mi pensis pri la edzino de la profesoro, kiun mi ankoraŭ ne vidis. Poste Renata suĉis min. Fine, kiam ni amoris, mi jam forgesis pri ĉiuj aliaj inoj de la mondo. Ni orgasmis samtempe.
Renata, poste: "Ĉu mi diris tion ke mi invitis Anjan al la kampadejo?" Mi: "Ne, tion vi ne diris. Kaj Anja, kion diris?" Renata: "Nur tion ke ŝi devas pripensi la aferon." Ĉu Renata denove deziras kunigi la tutan mondon en tiun kabanon de la naturista kampejo? Mi: "Kaj Adriana, ĉu?" Renata: "Jes, Adriana." Mi: "Kaj Golo, ĉu?" Renata ekridis: "Ĉu Golo?" Mi: "Kial vi ne demandas al li?" Ŝi: "Bone, mi demandos al li. Certe ke mi demandos al li."
Al Mandy ŝajne tre plaĉis mia nova frizaĵo: "He, mojose ..." Tio estis antaŭ pli ol semajno, kelkajn tagojn post mia lasta vizito ĉe Dinjo. Mandy: "Ĉu vi faris tion mem?" Mi: "Ne, tion faris profesia frizistino. Baldaŭ ŝi ne plu estas profesia frizistino, sed nun ŝi ankoraŭ estas." Mandy: "Nu, ĉiaokaze." Mi glitis miajn manojn tra ŝia longa hararo dum mi rigardis ŝiajn razitajn akselojn. Mandy: "Kion vi pensas? Ĉu ankaŭ mi devus forrazi al mi ĉiujn harojn?" (Mi imagis al mi Mandy-n, kun senhara kapo.) Mi: "Laŭ mi, sufiĉas la akseloj."
Mandy: "Kaj inter la femuroj, ĉu?" Mi: "Se vi volas." Ŝi: "Eble iun tagon." Mi: "Se vi volas, mi povus eĉ forrazi al vi tiujn harojn. Eĉ nun kaj ĉi-tie" Ŝi: "Pri tio mi ne dubas. Eĉ ne." Mi: "Ĉu vi ne volas?" Ŝi: "Bone, se mi post povas forrazi al vi al akselajn harojn ..." Mi: "Nu, kial? Uloj ne forrazas al si la akselajn harojn!" Mandy: "Kial ne? Al mi tre plaĉas uloj kun senharaj akseloj!" Mi: "Nu, bone ..."
Mandy havigis varman akvon en pelvo, kaj trovis razilon (verŝajne tiun kun kiu ŝi ĉiutage razis al si la akselojn). Mi: "Unue tondilo, poste razilo." Ŝi trovis tondilon: "He, atentu!" Mi: "Ĉu vi pensas ke mi malzorge traktus al vi la piĉeton? Ho, ne!" Malrapide mi fortranĉis al ŝi la plejmulton de la etaj haroj. Mi longe lavmasaĝis al ŝi la subventron kun varma akvo, poste surhavis ŝaŭmon kaj forrazis la reston de la haroj.
Plaĉas al mi la senhara pubo de Mandy. Mi longe lekis al ŝi la nudajn lipojn, ĝis ŝi orgasmis. Sed unue ŝi razis al mi la akselojn. Fremda sento, sed ne malagrable. Mandy: "He, tre bele!" Ŝi mallonge kisis al mi la akselojn, post mordis al mi la pintojn de mia brusto.
Mandy ne plu deziras ke mi pagu ŝian lumonon. Mi trovis la fakturon, kiel ĉiam, sed ŝi forprenis ĝin de miaj manoj: "Mi deziras amori kun vi, sed mi ne deziras ke vi pagu mian lumonon." Mi: "Bone, ankaŭ mi deziras amori kun vi, sed kiel vi trovu monon por la fakturo?" Mandy: "He, tion mi ankoraŭ ne scias." Ŝi ekŝiris la fakturon, por ke mi ne reprenu ĝin. Nun ŝi ĉiaokaze devas peti novan fakturon de la oficejo. Ni amoris, kaj mi orgasmis en la buŝon de Mandy.
Kiam Renata ekvidis miajn akselojn, ŝi altigis al si la brovojn: "Kiu faris tion? Ĉu Dinjo, denove?" Mi: "Ne, tion faris Mandy ..." Renata: "La ĉiesulino de la studanta domo, ĉu?"
La sekvo kompreneble estis longa diskuto. Fine Renata demandis al mi: "Kaj ĉu vi enlitigus kun edzinigita virino?" Mi: "He, tion mi jam faris. Tion vi scias." Ŝi: "Nu, kun kiu?" Mi: "Nu, kun Nataŝa. Tion vi scias." (Mi kompreneble ne menciis Adrianan.) Renata: "Kun Nataŝa, certe. Sed tio estis antaŭ la geedziĝo, ĉu ne?" Mi: "Jes, antaŭ la geedziĝo. Sed ankaŭ post la geedziĝo." Renata altigis al si la ŝultrojn. Mi: "Kaj vi, ĉu vi amoris kun edzigita ulo?" Ŝi: "Jes, amoris." Mi: "He, jen novaĵo! Kun kiu?" Renata: "Vi ne konas lin. Estas mia profesoro pri mezorienta arkeologio. Li estas islandano." Mi: "Kiam, aŭ ĉu estas sekreto?" Ŝi: "Antaŭ naŭ monatoj." Mi aŭtomate rigardis ŝian ventron. Renata: "He, mi ne gravediĝis ..."
Mi provis imagi al mi Renatan kun la profesoro de de mezorienta arkeologio, islandano. Ĉu dika maljunulo, jam senhara? Mi: "Kiom li aĝas? Ĉu pli ol tridek?" Renata: "He, mi ne scias." Mi: "Kompreneble vi scias. Ĉu pli ol kvindek?" Renata: "Bone, li havas kvindek ses jarojn. Sed li estas tre juneca kaj havas edzinon tridekkvinjaraĝan." (Nu, mi ne dubas pri tio. Verŝajne antaŭa studantino.)
Antaŭ naŭ monatoj, ĉu? Kion mi faris tiutempe? Tio estas tuj post nia reveno el la naturista kampadejo, eble antaŭ nia semajnfino en la montaro. Tiutempe mi kompreneble okupigiĝis kun la foresto de Erika. Bone, Renata enlitigis kun sia islandano. Kial ne?
je 14:44 No comments:
Renata portis T-ĉemizon kun teksto, anglalingve: "Mi 'stas virgulino". Mi: "Bela T-ĉemizo, he!" Ŝi: "Dankon. Mi aĉetis tri, diverstekstaj." Ŝi demetis la ĉemizon, ni iris sur la terason, ŝi demetis ankaŭ la mamzonon. Varma sunbrilo en la posttagmezo. Mi: "He, kaj nun vi estas virgulino?" Renata: "Nu, kion? Ŝajnas ke vi hodiaŭ havas la cerbon kaj la memorkapablon de orfiŝo ..."
Mi: "La T-ĉemizo, teksto, anglalingve, ĉu?" Ŝi: "Kaj vi, kiam vi lernis la anglan lingvon?" Nu, mi ne demandis pri tio ĉu estas ŝia tempo de la monato.
Renata, poste, kuŝanta sur la teraso: "Kaj Jana, kion vi pensas pri ŝi? Aŭ eble vi ne memoras ke ŝi akompanis nin al la rokaĵoj ..." Mi: "Ŝi plaĉas al mi. Konsentite." Renata: "Vi deziras amori kun ŝi, ĉu?" Mi: "Nu, ne, tion mi ne pensas. Kaj vi, kion vi pensas pri Jana?"
Renata: "Ŝi ne plaĉas al mi." Mi: "Kial ne? Vi pensas ke ŝi estas spionino, ĉu?" Renata: "Ne, ŝi simple ne plaĉas al mi. Cetere, ne ĉiu ruso estas spiono." Mi: "Jen, ŝi malplaĉas al vi simple pro tio ke ŝi dormas en la lito de Flavio, ĉu?" Renata kuŝiĝis surventre: "Mi ne deziras amori kun Flavio, se tion vi pensas. Konsentite, iam, antaŭ longa tempo, mi sentis deziron pri li. Sed nun ne plu." Mi: "Kaj nun, kial ne plu?" Renata: "Li estas la edzo de mia fratino. Tion ne forgesu."
Dum kelkaj minutoj ŝi parolis pri Adriana. Poste, sen interŝtupo: "Kial ni ne aĉetas ujon kun orfiŝoj?" Foje plaĉas al mi kiam Renata diras "ni", foje malplaĉas. Mi: "Bone, kial ne?" Renata: "Ruĝan kaj bluan." Mi: "La ruĝa estas la ino kaj la blua estas la ulo, ĉu?" Ŝi: "Kompreneble." Mi ne demandis pri flava orfiŝo.
Mi metis sunoleon sur la dorso de Renata. Ŝi: "Kion vi faris en la arbaro?" Mi: "Kiu, kiam?" Ŝi: "Vi kun Jana, ĉu vi ne memoras?" Mi: "Ŝi devis pisi. Tute natura afero. Kaj, se tion vi deziras scii, ankaŭ mi utiligis la eblecon." Ŝi: "Nu, la eblecon de kio?" Mi: "De pisi, kompreneble. Cetere, ŝi unue demandis al Flavio ĉu li povu akompani ŝin. Poste ŝi demandis al vi. Ŝi ne deziris sola iri en la arbaron."
Renata: "Bone, nun mi komprenas. Mi ne komprenis tion kion ŝi diris. Nu, ĉu vi alrigardis kiam ŝi pisis?" Mi: "Renata, honeste, nun mi iras al la Komerca Centro kaj aĉetos du orfiŝojn kun ujo." Ŝi: Ruĝan kaj bluan."
je 14:33 No comments:
Sabate ni kun Renata, Flavio kaj Jana fine revizitis la rokaĵojn. Laŭ Renata oni lastatempe tute silentis pri la rokaĵoj, tiel ke verŝajne ĉiuj jam forgesis pri la fermigaj debatoj. Ĉu ankaŭ Franka akompanu nin? Nu, Renata demandis kaj redemandadis, sed fine Franka, ĉu bedaŭrinde aŭ malbedaŭrinde, decidis ne pasigi kun ni la tagon.
Ni senvestiĝis. Renata malgraŭ ĉio ankoraŭ timis ĉeeston de rigardemuloj, tial ni ekokupis lokon tuj apud la rivero, for de ĉiuj arboj kaj aliaj kaŝejoj. Ankaŭ Jana senhezite tuj nudigis al si la bruston, sed mi vidis tion ke ŝi surpriziĝis komprenante ke ni tute senvestiĝis. Ŝi ne demetis la kalsoneton. Verŝajne Flavio ne rakontis al ŝi ĉion pri la rokaĵoj. Aŭ eble li tion rakontis, kaj ŝi ne komprenis.
Mi ĝuis la vidon de la mametoj de Jana, kiujn mi antaŭe vidis nur dum mallonga brilumo. Fine Jana vidis sufiĉe da aliaj nudaj ulinoj, kaj post plonĝo en la malvarman akvon de la rivero ŝi diskrete demetis al si la kalsoneton.
Mi kun Flavio rigardadis la du inojn kiuj kuŝis surventre sur la bantukoj. He, belaj postaĵoj! Ulaĉo faris obscenan mangeston, sed kiam li ekvidis la reagon de Flavio, li tuj foriris.
Jana, fine, devis pisi. Flavio montris al la plej prokcima parto de la arbaro, sur la alia flanko de la rokaĵoj. Jana: "Vi akompanu min, ĉu?" Flavio kapneis, verŝajne ne komprenante la kialon de tio. Jana demandis al Renata, sed ŝi aŭ ne komprenis aŭ ankoraŭ timis la ĉeeston de rigardemuloj. Fine mi akompanis Janan.
Ni eniris la arbaron. Jana: "Ne rigardu, he!" Ŝi iris malantaŭ arbon kaj sidiĝis sur la kalkanoj. Mi aŭdis la sonon de ŝiaj gutoj kontraŭ la tero. Ankaŭ mi pisis, sur la alia flanko de la arbo. Subite mi ekvidis Janan, veninte de malantaŭ la arbo, kiu rigardis min. Ŝi komplice ridetis al mi, kaj mi sentis la hardiĝon de mia ilo. Ni rapide reiris al nia loko ĉe la rivero.
Posttagmeze, kiam ni revenis hejmen, mi amoris kun Renata. Mi pensis: ĉu Flavio en tiu ĉi momento amoras kun Jana? Tio, kompreneble, ne estas malverŝajne. Mi pensis pri la rigardo de Jana, kaj forte orgasmis. Renata, poste: "La rokaĵoj denove ekscitis vin, ĉu?"
je 14:07 No comments:
Renata diris: "He, ulo, kial vi forrazis al vi la hararon?" Mi: "Nu, ne faris tion mi. Tion faris Dinjo. Ne plaĉas al vi, ĉu?" Renata: "Ĉu vi vere ekhavis la impreson pri tio ke plaĉus al mi? Ŝi devus perdi sian postenon!" Mi: "He, kio estas al vi? Ĉu estas via periodo de la monato?"
Bone, Dinjo tondis al mi la hararon. Ŝi rakontis tion ke ŝi rezignis pri sia posteno, ekde la fino de la monato. Mi: "Certe, vi mankos al mi. Kiu nun tondos al mi la hararon?" Ŝi premis la mamojn kontraŭ miaj ŝultroj: "Ankaŭ vi mankos al mi ... He, mi donos al vi la numeron de mia mobila telefono." Dinjo transloĝiĝos al alia urbo. Kiam ŝi menciis la nomon de la urbo, ŝi spegule ekvidis mian rideton: "Vi konas tiun urbon, ĉu?"
Dinjo faris proponon: "Mi forrazu al vi la hararon, tiel ke vi ne bezonas tondumadon dum longa tempo. Cetere, mi pensas ke bele aspektus al vi." Mi nature akceptis. Poste, kiam mi pagis, Dinjo donis al mi paperaĵon, kun numero de mobila telefono. La posedantino malbonhumore ekrigardis nin.
Mi amoris kun Renata. Ŝi fermis al si la okulojn, poste: "He, ĉesu, mi ne deziras vidi vin." Ŝi turniĝis, kaj mi prenis ŝin de malantaŭe, gehunda pozicio. Mi ĝuis la alvidon de ŝiaj dorso kaj postaĵo, dum ŝi rigardadis la muron.
Poste ni trinkis botelon da ruĝa vino. Mi: "Mi havas nur du onklojn. Cetere, unu el ili mi ne vidis dum dek jaroj. Mi pensas ke li vivas en Brazilo. Aŭ eble li tute ne plu vivas." Renata: "Mi havas naŭ onklojn. Unu el ili, malgraŭ tio ke li ne estas vera onklo, sed edzo de onklino, pli plaĉas al mi ol la aliaj onkloj." Mi: "Ĉu vi amoris kun li?" Renata: "Kion?" Mi: "Ĉu vi amoris kun tiu onklo?" Ŝi: "He, ne plaĉas al mi kiam vi tiel parolas." Mi: "Nu, pardonu ..." Ŝi: "Rigardu, ne estas mia periodo de la monato. Male, estas via periodo de la semajno."
(Antaŭ kelkaj semajnoj mi ekvidis inon, tra magazena fenestro. Ŝi aspektis kiel la rufulino. Ĉu? Neeble, la rufulino loĝas eksterlande. Poste mi forgesis tion. Hieraŭ mi diskrete demandis ĉe la Akceptejo pri tio ĉu oni ricevis poŝtkarton de la rufulino. La Anserino respondis ke la rufulino revenis post monato, kiam finiĝis ŝia mono. Ŝi nun denove estas en la urbo, verŝajne ŝi trovis novan postenon.)
Mi suĉis al la cicoj de Renata, dum ŝi karesis al mi la nudan haŭton de mia kapo. Mi: "He, Renata, pardonu al mi ..." Renata rakontis tion kiel onklo ŝia forrazis al si la hararon. Lia edzino, supozeble la onklino de Renata, rifuzis paroli kun li dum duona jaro. Mi: "Eĉ ne dum la amorado?" Renata: "Eĉ ne dum ... nu, tion mi ne scias. Cetere, li tiutempe havis amantinon en la urbo, tial verŝajne ne tre gravis al li."
je 14:11 No comments:
Kun Renata mi diskutis la vorton "brilumi". Ŝi: "Nu, kaj kion ekzakte signifas?" Mi: "Signifas: Nudigi parton de la korpo, kiun oni kutime kaŝas, ekzemple la mamojn." Mi priskribis la brilumadon de Jana. Renata: "Kaj tiam, laŭ vi, ŝiaj mamoj briladis?"
Mi: "Ne. La mamoj ne brilas. Sed estas kiel ekbrilo de lampo: oni tuj ekvidas tion. Tial estas brilumi, ne brili." Renata: "Kial ne simple diri ke ŝi montris al vi siajn mamojn. Mi trovas ĝin senutila vorto."
Poste, sur la trotuaro ĉe Antonio, mi trinkis kafon kun Flavio. Mi klarigis al li pri la vortofarado en Esperanto. Flavio: "Brilumi, ĉu? Nu, ĉiuj konas la anglan vorton. Ĝi estas jam internacia."
Flavio havis aliajn problemojn: "Lena faris viziton, subite ŝi staris antaŭ la pordo. Unue ŝi estis kaj ĝentila kaj trankvila, sed vi konas ŝin, ŝi renkontis Janan kaj mi rakontis al ŝi pri la gravediĝo de Adriana. Kaj jen ŝi ekfurioziĝis. He, mi kaŝas nenion, mi ne havas miajn amantinojn subteretaĝe, kiel oni faraĉas en Aŭstrio. Nu, kial la inoj ne amas min?" Mi ekridis: "He, la inoj ne amas vin, ĉu?"
Flavio: "Sufiĉas. Jen, mi kunprenis al vi kelkajn librojn kiuj eble interesos al vi. Mi supozas tion ke vi ankoraŭ ne komencis legi pri la pingveno." Mi: "Ĉu denove la hitleraj taglibroj?" Flavio metis ŝtokon da libroj sur la tablon. La kovrilo de la unua libro montris bildon pri ulino, kun grandaj mamoj, kaj supraĵo kiu substrekas la ĉebrustan disiĝon - kaj teksto: Mi estas Ĉarlota Simonzo, nova romano de Tom Wolfe." Laŭ Flavio temas pri juna studantino (li elparolis angle la nomon de la ĉefrolulino: Charlotte Simmons), kiu ek-spertas la seksajn morojn de usona universitato. Mi: "Kaj kiom kaj kiamaniere iliaj moroj diferas de la niaj?" Flavio: "Mi ne scias. Tion scios vi. Vi konas vian studantan domon, ĉu ne? Bone, vi konas unu el la flankoj, baldaŭ vi konos ankaŭ la alian."
La dua libro estis "Ŝumajsi" de Turki Al-Ĥamad. Flavio: "Temas pri amo kaj amoro malantaŭ la nigraj vualoj de Saŭda Arabio." (Mi foliumis la libron. En saŭdarabiaj libroj ŝajne ne estas bildoj.)
Flavio: "He, tiu kafo suĉumas!"
je 10:19 No comments:
Renata aĉetis somerajn vestaĵojn kaj provvestis sur la teraso. (Posttagmeza suno, varmege. Kontrolinte mian konton mi pensis tion ke ŝi jam renovigis sian someran garderobon. Jen mi eraris.) Kompreneble mi ekscitiĝis vidante ŝiajn mamojn kiuj malaperis sub kaj poste reaperis de diversaj supraĵoj, senmanikaj bluzoj kaj leĝeraj mamzonoj. Sed fine mi tediĝis pri tio kaj iris al Flavio.
Kun Golo kaj Jana ni rigardis la filmon "Palisumite", de Larry Clark. Temas pri la enregistriĝo de erotika filmo: Unue intervjuiĝas duona dozeno de junuloj. Ili senvestiĝas kaj respondas demandojn pri sia seksa vivo kaj siaj deziroj. Evidentiĝis ke Flavio kaj Jana jam rigardis la filmon: Flavio deziris transsalti tiujn intervjuojn, sed Jana haltigis lin. Ŝajne ke plaĉas al ŝi Danielo, la junulo kiun ili fine elektis por la filmo.
Poste Danielo intervjuis duonan dozenon de aktorulinoj por la ina parto de la filmo. Li demandis pri tio kiam ili perdis sian virginecon kaj pri tio ĉu plaĉas al ili anusa sekso. Ĉiuj senvestiĝas. Unu el la junulinoj, malhelharulino, havis bele diketajn mamojn. Danielo fine elektis ne junulinon, sed kvardekjarulinon, verŝajne pro tio ke ŝi estis la sola kiu konsentis pri anusa sekso.
En la tria parto la kvardekjarulino suĉis Danielon. Poste li palisumis ŝin, unue en la antaŭa truo, poste ankaŭ en la malantaŭa.
Ni rerigardis la filmon, tiun fojon sen la intervjuoj pri la junuloj (malgraŭ la protestoj de Jana). Mi rimarkis tion ke mi nur malfacile povis distingi inter du el la junulinoj, inter tiu kun la belaj mamoj kaj alia ulino kies mamoj ne estis tiom belaj. Fine Golo trovis la distingilon: unu el ili portis ornamaĵon, la alia ne.
Poste Jana brilumis al mi siajn mamojn. (Belaj pometoj.) Kiam mi petis ke ŝi faru duan fojon, ŝi agis kvazaŭ ŝi ne komprenus kion mi celis. Ankaŭ Flavio agis kvazaŭ li ne komprenis, sed mi estas certa pri tio ke li fakte ne komprenis.
je 11:03 1 comment:
Fine mi retrovis la dolfenon. Mi eniris la vestiblon de la Studanta Domo, kaj jen ŝi, la altosaltantino, kiu malsupreniris la ŝtuparon. Ŝi eliris, kaj mi sekvis ŝin. Ŝi portis trejnveston, ruĝan, kun CCCP surdorse. Mi: "Saluton. Vi memoras min, ĉu?" Ŝi: "Certe, mi memoras vin. Mi eĉ vidis vin nuda, tion mi ne forgesas ..." (Ĉu ŝi vidis min nuda? Jes, ŝi pravas.) Mi: "Bela trejnvesto." Ŝi: "Dankon. Nu, mi pensas ke vi verŝajne ne tiom memoras el tiu nokto." Mi: "Mi memoras vian olimpian ringeton." Mi kapsignis al ŝia brusto: "Je via maldekstra cico." La dolfeno: "Ha, la ringeto estas je mia dekstra cico." Mi: "Kompreneble dependas de la vidpunkto." Ŝi: "Nu, certe, jen vi pravas." Mi: "Cetere, mi memoras tion ke vin mi ankoraŭ ne vidis nuda." Ŝi: "Prave, kaj tiel restos. Aŭskultu, ulo, mi revenos post horo kaj ok minutoj."
Mi iris al Mandy. Ĉu horo kaj ok minutoj? Mi rigardis tra la fenestron. Mandy: "He, ĉu vi atendas la revenon de la Glacia Reĝidino?" Bone, mi jam komprenis tion ke Mandy vidis ĉion el sia fenestro. Mi komencas malbutonumi al ŝi la bluzon. Ŝi: "He, kion vi faras?" Mi: "Mi venas al vi, ĉu ne?"
Mandy senvestiĝis kaj iris al la fenestro. Mi staris malantaŭ ŝi, kun mia ventro kontraŭ ŝia dorso, kaj mia ilo trafis al ŝi la lumbon. Mandy: "Kaŝu al mi la mamojn. Oni povas vidi de la strato." Mi metis miajn manojn al ŝiaj brustaĵoj. Verŝajne, malgraŭ ĉio, oni nenion vidas de la strato, kaj mi baldaŭ lasis la manojn gliti malsupren, serĉante la harojn de ŝia pubo. Ŝi: "He, oni povas vidi." Ŝi iris al la ŝranko kaj surmetis T-ĉemizon. Mi: "Ĉu vi foriras? Ne forgesu vian pantalonon." Mandy revenis al la fenestro. Denove mia ilo trafis al ŝi la lumbon. Mandy, vi ne estas sufiĉe altstatura. (Mi pensas tion ke mi povus amori la dolfenon en tiu posicio. Ŝi nature havas la perfektan staturon.) Mi serĉis la pomojn de Mandy, sub la T-ĉemizo. La ĉemizo glitis supren. Mandy: "He, vi estas neeltenebla." Ŝi forlasis la fenestron. Kaj jen mi vidis la dolfenon, kiu kure revenis al la Domo, en sia ruĝa trejnvesto. Ĉu jam pasis horo kaj ok minutoj? Ne, mi pensas ke ne. Ĉu ŝi vidis min? Eble, malgraŭ ĉio, oni povas vidi de la strato.
Ĉu mi faris malĝuste al Mandy? Certe, tion mi konfesas. Ni amoris, sur la lito, senvorte. Poste mi enŝranke trovis la fakturon. Ni rapide kisiĝis, kaj mi forlasis ŝin.
Mi iris al la etaĝo de la dolfeno, sed ŝia ĉambro estis malplena. Verŝajne ŝi ankoraŭ duŝadis en la subteretaĝo. Mi iris en la suban etaĝon. Mi haltis antaŭ la pordo de la ina duŝejo. Mi aŭdis voĉojn kaj la sonon de falanta akvo. Subite alia trejnvestaĵulino, tutcerte pezglobĵetantino, puŝis min flanken: "He, ulo, malĝusta pordo." Mi eniris la duŝejo de la uloj kaj longdaŭre duŝadis. Poste mi iris hejmen.
je 12:32 No comments:
Newer Posts Older Posts Home
Subscribe to: Posts (Atom)
Antaŭaj poŝtoj, arkivo ktp
There was an error in this gadget
Bone, kie rekomenciĝi? Nu, Renata rakontis pri tio kiel ŝi partoprenis festenon kie ĉeestas nuda kelnero. Tio okazis jam antaŭ kelkaj semajn...
Unue ni ekhejtigis la saŭnon, poste ni amoris: unue mi metis al Renata oleon inter la femurojn kaj masaĝis al ŝi la pubon ĝis kiam ŝi ĝeme o...
La du amikinoj sunumas sin sur la teraso ... Anja, mia amikino, kaj Renata - la ŝia. Kiam ili venis hejmen tiun ĉi posttagmezon, ili tuj el...
Mankantaj vortoj, mankantaj vestaĵoj
Mi konstatas ke mi lastatempe komencis iomete pensi en esperanto. La kialo estas nature ke Renata loĝas ĉe ni kaj dum la lastaj naŭ tagoj ni...
Foje estas nokto, eĉ nun dum la somero. Anja kaj mi havas sufiĉe grandan dormoĉambron, kun fenestro al la parko, tiel ke povas esti kaj sile...
La kojoto - vireca revuo por virecaj viroj
Blua Skeleto: Pri io ajn kaj nenio
Georgina - esto que llamo mi vida
Beĉjo - La mondo el mia vidpunkto
Picture Window theme. Theme images by rami_ba. Powered by Blogger.