en en en fr en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en id en en en en ca en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en hbs_lat en en en is en is en de nds en en en it en en fr ro en hbs_lat en it lt hbs_lat en hbs_lat fr en en en en en en en en en en en en en en en en en eo en en en en eo en en en en en en en en en en en eo en en en en en de en en en en en en en eo en en en en en fr en en en en fr en en en en eo en en en en en en en en en en en en en en en en en en en eo en en en en en en en en en en en en en it en en en en fr en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en
John Benjamins e-Platform: Search Results
Shopping cart | Help | Contact
Register Register now to access more content
Sign to view your search history
View search history and set up an alert
Save your search and set up an alert
Text size: A A A A
Found 31 result(s) (All Fields including Full Text contains ‘variation’) AND (publication year contains ‘1979’)
Translation & Interpreting Studies [4]
Donald F. Moores [1]
Judith L. Wingerd [1]
Michael K. C. MacMahon [1]
Stephen D. Krashen [1]
Ton van der Geest [1]
Winfred P. Lehmann [1]
Show / Hide descriptions
Sort results by Relevance | Newest titles first | Oldest titles first
Diaphonic variation in Australian English
Author: Anne Louise Lloyd
Source: Australian Review of Applied Linguistics, Volume 2, Issue 1, 01 January 1979, pages: 1 –12
Report on a Project to Apply Sociolinguistic Research Findings to Educational Needs of Mexican American Bilingual/Biculturals
Author: Jacob L. Ornstein-Galicia
Source: ITL - International Journal of Applied Linguistics, Volume 44, Issue 1, pages: 25 –50
Sociolinguistic Variation and the Description of the Italian /s/
Source: Language Problems and Language Planning, Volume 3, Issue 3, pages: 129 –137
+ Show Description - Hide Description
La socilingvistika variado kaj la priskribo de la itala /s/.Versajne pro la 'Labov-a' revolucio, la lingvistoj komencas atenti ankaù sociologiajn kriteriojn en la solvado de teknikaj priskribaj problemoj. La emfazo ne plu estas strikte lingvistika, au infrastruktura, sed makrolingvistika - atentante la oftecon, la dialektan variadon kaj la sociologie bazitan alternigon. Kompreneble, oni devas komenci per infrastruktura analizo, kolektante kaj enklasigante la donitajojn. Se makrolingve oni povas kontroli la infrastrukturan teorion, do, oni sukcese solvis la problemon.Ekzistas kazoj de libera variado. Sed tre ofte, la variado estas dialekta au sociologia, kaj la parolantoj de la koncerna lingvo facile perceptas gin.La nuna studo atentas la italan fonemon /s/, montrante, ke la infrastrukturaj priskriboj pri gi estas teorie nekonsistaj. Ni diskutas la makrolingvistikajn aspektojn de tiu analiza problemo.Laù Valesio, la diskuto pri la distribuo de la sonoj, reprezentitaj per la litero s kaj fonetike transskribitaj per [s] kaj [z], en la itala, okazas jam kvincent jarojn. Abundas eldonajoj pri la temo, cefe klopodantaj priskribi la problemon per kontentiga infrastruktura teorio. La diversaj skoloj estas resumitaj de Muljacic kaj la cefaj studoj estas listigitaj en la bibliografio de Pelosi.Ni komencas per listigo de la cefaj fonetikaj faktoj pri la itala /s/. Tiam, ni listigas la tri cefajn klopodojn de solvo de la problemo: traktado de [s] kaj [z] kiel apartaj fonemoj; la uzo de neetikeditaj trajtoj; kaj la uzo de enordigitaj fonologiaj reguloj.El la tri teorioj, tiu de la du fonemoj estas la plej malforta. La minimumaj paroj, arde sercitaj de la anoj de tiu teorio estas forjeteblaj, car ili entenas arKaismojn, proprajn nomojn kaj rarajojn, kiuj fakte malofte renkontigus en la flua parolado. La du-fonema teorio bazigas sur la strukturalisma fonologio; do oni ne povas nomi ion fonemo unuloke, sed ne aliloke. Lau la strukturalismo, fonemo ciam restas fonemo. La dua hipotezo estas, ke la [s] kaj [z] libère varias intervokale, sed komplementas sin aliloke. Sed tio levas teoriajn demandojn, kaj krome, la faktoj ne estas tiaj cie en la itallingva zono.Pure infrastruktura solvo estas klare neebla. La tria hipotezo, proponita de Valesio, proponas la uzon de enordigitaj reguloj kaj atentas makrolingvistikajn donitajojn. Lau Valesio, fonologia gramatiko de la itala entenos serion da enordigitaj reguloj, kiuj klarigas, kiuj reguloj estas tut-italujaj, kaj kiuj trovigas nur ce kelkaj parolantoj. Valesio distingas inter sudanoj kaj nordanoj, sed Hall aludas ne nur al geo-grafia, sed ankau socia, eduk-nivela variado.Oni povas pli klare priskribi la uzon de /s/ laû du mezuriloj: la geografîa zono de deveno kaj la socia rango. Ni dividas sociolekte en: Aj (la nordan Italujon, kiu uzas nur [z]), A2 (la centran Italujon, kie oni uzas kaj [s] kaj [z]), A3 (la sudon, kiu uzas nur [s]). La cefa socilingvistika etikedo rilatas al la formaleco au neformaleco.En Italujo, fonologia normigo, au egaligo, okazas nur en la industria nordo, kaj ec tie mankas bonaj studoj pri la fenomeno. Ni ne disponas pri detala priskribo au socilingvistika analizo, do, la fundamenta distingo de Hall, inter flegita kaj neflegita lingvajo au lingva situacio, suficu. La unua tabelo indikas la regulon; gi tamen ne konsideras la fakton, ke kelkaj parolantoj en la zono A3 uzas [ts] anstatau [s] post senvoca konsonanto, sed ni povas aldoni regulon pri tio. Poste, se plua makrolingvist-ika esplorado pruvus, ke aliaj variajoj trovigas, ni devos modifî nian regulon.Konklude, ni substrekas, ke norma prononco de la itala /s/ ne ekzistas. Por la aplika socilingvistiko estas évidente, ke ne eblas konstrui kontentigan politikon de edukado rilate prononcadon. Normigo versajne okazos nur per intermiksado de ciuj socilektaj grupoj. La komuna lingvo de tia interkomunik-ado montrigos iom post iom.
M. A. K. Halliday. Learning How to Mean
Authors: John Local, and Graham McGregor
Source: Studies in Language. International Journal sponsored by the Foundation “Foundations of Language”, Volume 3, Issue 1, pages: 91 –98
Source: Language Problems and Language Planning, Volume 3, Issue 1, pages: 63 –64
Aspects of tertiary ‘illiteracy’
Source: Australian Review of Applied Linguistics, Volume 2, Issue 2, pages: 51 –58
Byron, Janet, Selection Among Alternates in Language Standardization: The Case of Albanian
Source: Language Problems and Language Planning, Volume 3, Issue 1, pages: 48 –50
+ Show Description - Hide Description
La celo de la libro, Elekto inter alternativoj en lingva normigado: la kazo de la albana, estas esplori normigajn decidojn kaj ties principojn ce la albana lingvo. La autoro rakontas la konfliktojn pri la dialekta bazo de la normlingvo kaj la venkon de la literatura dialekto Tosk super la dialektoj Geg kaj Elbasan. Tamen, mankas al la libro gravaj informoj: kial oni deziris normlingvon, kiel oni difinis tiun koncepton, kiuj organizoj faris kaj realigis la decidojn pri la dialekta bazo kaj la unuopaj normoj, kiel tiuj organizoj funkciis kaj kiom da efektiva planado enestas la observitajn sangigojn de lingvuzo. Pro tio ni devas dubi, ĉu per dokumenta analizado oni povas atingi komprenon pri la lingvoplana procezo.
Developmental Features of Visual Communication: A Psycholinguistic Analysis of Deaf Children's Growth in Communicative Competence, Bernard Tervoort
Author: Donald F. Moores
Source: Studies in Language. International Journal sponsored by the Foundation “Foundations of Language”, Volume 3, Issue 2, pages: 294 –297
Collocability Restrictions in Dictionaries
Source: ITL - International Journal of Applied Linguistics, Volume 45, Issue 1, pages: 71 –74
Rubin, Vera, and Schaedel, Richard P., eds. The Haitian Potential
Author: Judith L. Wingerd
Source: Language Problems and Language Planning, Volume 3, Issue 2, pages: 107 –111
+ Show Description - Hide Description
La potencialo de HaitioLa libro prezentas la referaĵojn de Novjorka konferenco, laŭ kvar kategorioj; el tiuj, la dua, pri lingvo kaj alfabeteco, plej gravas al legantoj de LPLP; tamen, oni legu gin en la generala kadro. La referajoj, tre bedaŭrinde, restas en la formo de sia konferenca prezento; do, nenio estis poste farita, la planoj prezentitaj en ill - nerealigitaj. Kromaj mankoj rilatas al la ega nefidindeco de la uzita cenza statistiko, tiu de 1950, kaj al la manka bibliograflo. A. Valdman, en "La lingva situacio en Haitio", resumas la 'diglosian' situacion, kaj apelacias al plua esploro pri la socilingvistika kaj struktura rilatoj inter la haiti-kreola kaj la franca. La listigitaj gisnunaj verkoj pri la haitia estas ciuj, laŭ li, difektaj. La gramatiko de Hall estas plej bona, tamen nesufica; krome, haveblas nur simplaj lernolibroj por usonanoj. Urge bezon-atas plena vortaro. Dek procentoj de la haitianoj estas diglosiaj (haitia/franca). La esplorado devas al-celi normon de oficialiginda ortografio. Valdman debatas pri la teorioj de la estigo de karib-maraj kreolaj lingvoj. La rapida estigo de la haitia estas, laŭ li, simpla realigo de evoluaj tendencoj en la franca; do, la haitia rilatas al la franca, kiel la franca siaparte al la latina.La capitro de Berry, pri alfabeteco kaj la kreola, traktas la esence politikan problemon de la amasega haitia analfabeteco. Berry prezentas teoriaron, la historion de la skribado en la haitia, kaj la demandon pri ortografio. Li favoras 'simplan' ortografion, kiu forigus la analfabetecon kaj per 'transir-reguloj' permesus postan ekakiron de la franca. Tio lasta, li asertas, necesas, car la franca ja estas la lingvo de la edukado, de la kulturo, la dungado. Sed Berry ne sukcesas percepti la plene revolucian efikon de la al-preno de kreola ortografio: se 90 % de la enlogantoj akirus tiel potencan komunikilon, la prestig-valoroj sangigus. Berry fakte servas la tradician eliton, kiu kompreneble malsatas la ideon de kreola ortografio, car per tia 'transira' skribo, kiun li proponas, la gravaj sociaj sferoj restus en la manoj de la elito. Ciuokaze, nenia progreso kontraŭ la analfabeteco estas farata. La artikoloj de Berry kaj Valdman estas interesaj, pro la vastiganta ekintereso pri la kreolaj lingvoj; kaj aliloke, ili estis kritikitaj kaj testitaj, interalie en pluraj disertacioj. La esploro, al kiu ili apelacias, estis parte farita; sed la politka barilo dauras.Artikolo de K. Viélot, pri "La elementa edukado en Haitio" prezentas nur historian skizon pri la temo ekde la sendependigo. Baldau post tio, la politiko kaj la tradicio kaptis la eduk-sistemon kaj kreis situacion, en kiu la edukado apenau tusas la kamparanojn, t.e. 90 % de la haitianoj. La valoro de la artikolo estas pruvi, ke ciuj sferoj de la kulturo, kiujn la socisciencistoj tre ofte traktas aparte, fakte estas intime ligitaj. En tia situacio, la ekstera helpo per teknikistoj kaj mono ne sukcesos.M. Dorsinville, en artikolo pri la haitiaj institucioj, montras, kiel post la sendependigo, la povo transiris de blankuloj al mulatoj, kaj daŭre restas ce tiu elito. Simile, F. LaTortue diras, ke se tiu elito ne sangos la direkton de la nacio, kultura memmortigo nepre okazos.Studo pri la burokratio, de S. Vieux, indikas, kiumaniere gi daurigas sin per tiranio kaj suspektemo. La tuta vivo - politika, kultura, socia - estas venenigita. Reformo devus sangi cion samtempe.La cefa valoro de la libro estas gia daŭra indiko de la interago de ciuj sferoj de soci-kultura sistemo. Samkiel la manka sano, manka agrikulturo, manka edukado, same la stato de lingva esploro kaj lingvo-planado fontas el haitia politiko. Ciu sfero kusas en manoj de la regantoj kaj servas nur ilin.
A Seventeenth-Century Polyglot Grammar
Source: Historiographia Linguistica, Volume 6, Issue 1, pages: 1 –14
+ Show Description - Hide Description
SUMMARYJean Sterpin was a Frenchman who flourished in Copenhagen in the mid-nth century. His claim to recognition rests on his polyglot grammar, Institutiones Glotticae (c.1668). Sterpin was acquainted with the language philosophy of Comenius, whose Janua Linguarum (1631) had set the pattern of the polyglot genre, with the work of Nathanael Duez (fl. 1640-78), the polyglot lexicographer-grammarian, and with Erik Eriksen Pontoppidan's Grammatica Danica (1668). The way in which Sterpin tackles the problem of teaching the grammar of three languages (French, English and Danish) and proficiency in four (incl. Latin) is superior to the schemes employed by Beyer (1661), Howell (1662), Smith (1674), and Colsoni (1688). His method of presentation is a skilful combination of typographic variation, Vertical alternation', and the use of parallel texts. More important still, his description of the three languages involved is effected by interlanguage comparisons. The article touches on the parts of speech, case and gender distinctions, word-order, etc., but the strong and weak points of Sterpin's contrastive-polyglot approach are best studied in his survey of English speech-sounds. Sterpin is sparing in his use of illustrative examples, the parallels he draws are not free from ambiguity, and his sound descriptions suffer from an imperfect understanding of the organs of speech. On the other hand, he shows practical skill in tongues, and his transliterations and 'names' of the letters of the four alphabets are no less ingenious than the contrastive layout as a whole. Especially helpful is a table of 'diphthongues' and 'triphthongues5 on the basis of which it has been possible to assign the English long vowels their relative position in the vowel tract. In addition, there are comments on vowels in weak position and on consonants.RÉSUMÉJean Sterpin etait un FranÇais qui a vecu a Copenhague vers le milieu du XVIIe siecle. II est surtout connu pour sa grammaire polyglotte Institutiones Glotticae (c.1668). Sterpin connaissait la philosophie du langage de Comenius dont le Janua Linguarum (1631) servait de modele au genre polyglot ainsi que les travaux de Nathanael Duez (fl. 1640-78) et de Erik Eriksen Pontoppidan (v. sa Grammatica Danica de 1668). La methodologie qu'utilise Sterpin pour l'enseignement de la grammaire du franÇais, de l'anglais et du danois est su-perieure a celle de Beyer (1661), Howell (1662), Smith (1674), et Colsoni (1688). La presentation de cette grammaire se caracterise par l'alternance des caracteres typographiques, l'emploi de textes paralleles ainsi que par une approche differentielle. L'article traite des parties du discours, des distinctions de genre et de cas, de l''ordre des mots etc., mais c'est surtout dans l'inventaire des sons de l'anglais que l'on peut etudier les desavantages et les merites de la methode de Sterpin. Les exemples d'appoint font souvent defaut et certains paralleles sont plutot ambigus; il n'est pas sur non plus qu'il ait tout a fait compris le fonctionnement des organes de la parole. En revanche, Sterpin fait preuve d'une bonne maitrise des langues et ses transliterations ainsi que les 'noms' qu'il donne aux lettres des differents alphabets sont tout aussi inge-nieux que son approche differentielle. On y trouve une precieuse table des 'diphthongues' et 'triphthongues' en anglais ainsi que des commentaires sur les voyelles en position faible et les consonnes.
Rendering of Russian Compound Terms into English
Source: Babel, Volume 25, Issue 1, pages: 30 –33
Breton, Roland. Géographie des langues
Source: Language Problems and Language Planning, Volume 3, Issue 2, pages: 97 –100
+ Show Description - Hide Description
Geografio de lingvojLa geografio pristudas la spacajn rilatojn; do, la geografia esplorado de lingvaj aferoj komencigas tie, kie la lingvista esploro finigas. Gi kovras la spacan disvastigon de la lingvoj kaj ties interrilatoj kun aliaj spacaj fenomenoj: naturaj faktoj, kiel ekzemple fizikaj, rasaj, demografiaj, kaj kulturaj faktoj, kiel ekonomiaj, religiaj, historiaj, politikaj. La studobjekto de "geografio de lingvoj" estas la unueca lingva fenomeno, en la spaco, kulture kaj fizike difînita.La geografo ne pristudas la lingvon en la senco de de Saussure, sed emfazas la diferencojn inter homaj lingvosistemoj. Do, ne surprize estas, ke la aŭtoro nomas sin strukturisto en la senco de Martinet; tia estas, laŭ li, la cefa gisnuna atingo de la lingvistiko. Samtempe, Breton malakceptas la skolon de Chomsky. La unua parto de la verko avertas la leganton, ke temas pri libro de geografo, ne de lingvisto. Jen guste gia intereso kaj originaleco.En la tradicio de la serio Que sais-je? ("Kion mi scias?"), Breton ofertas skizon de la lingvoj de la mondo. Li distingas la dekon da lingvoj de granda disvastigo. La franca, perilo de ciama kontakto inter pli ol 225 milionoj da homoj, estas komparebla nur al la angla; la hispana kaj rusa disponas nur pri multe pli limigita geografia bazo.La libro estas esence pledo, scienca manifesto La aŭtoro deziras la kreon, en Francujo, de geolingvist-iko, kiel nova fako de la homa geografio. Li petas, ke liaj kolegoj daŭrigu siajn studojn pri la materiaj kulturoj en la zonon de la noosfero, en la spiritan geografion, laû la vidpunkto de Whorf.Breton alprenas la bazan geolingvistikan unuon de gento, lingve (ne rase, nek kulture au politike) unueca grupo. Lia etnolingvistika modelo estas Ukrajno. Tio montras farindan esploron de geolingvistikaj fenomenoj, ekzemple, de kulturaj tendencoj, kiuj hodiaŭ respondas al la antikva romiigo de Europe La esploro de la limoj, de tipaj trajtoj kaj de la dinamiko de lingvaj regnoj, devus okazi kune kun esploro de aliaj biogeografiaj sferoj. La sudo de HindaUnio, ekzemple, dividigas en kvar grandajn regionojn, reliefe kaj klimate, kiuj guste naskis la kvar grandajn dravidajn lingvojn. Tiaj rilatoj evidente estos ec pli fortaj inter la lingvo kaj aliaj trajtoj de la koncerna gento: la nemateria kulturo, la socia strukturo, la politiko, la ekonomio.En la politika lingvistiko, Breton proponas fresan enklasigon de landoj. Trovigas oficiale totalecaj statoj, kiellalingvomortigaj" Francujo, Kanado, Hispanujo, kaj la landoj de oficiala plurlingva sistemo kiel Svislando kaj Jugoslavio. Aliaj transiras de lingva barbareco al la plurisma lingvopolitiko: Belgujo, Finnlando, Hinda Unio. Lingva revolucio povas endangerigi ec la ekziston de kelkaj statoj. La aŭtoro estas pesimista; laŭ li, la lingva tiraneco ciam pli gajnas. La sola solvo, por minacata etna minoritato, estas alstrebi sufican teritorian au politikan aŭtonomecon.Breton proponas novan sciencon. Gia intereso kaj allogo ne kusas, tamen, kiel li asertas, en la fakto, ke "la lingvistiko de la mondo estas en plena evoluo", car gi ja ciam estis tia! Maie, gi estas interesa, car gi estas nova scienco. Ankaŭ la lingva imperiismo ne estas nova fenomeno. Breton troigas la paralelon inter minacataj lingvoj kaj minacataj bestoj. Vere, la pli agresemaj, gajnemaj lingvoj flankenpusas la lokajn lingvojn; sed la gajnintoj mem elvenas sangitaj.
International Scientific Terminology and Neologisms in the Course of Unification
Source: Babel, Volume 25, Issue 2, pages: 91 –100
British Phonetics in the 1880s: The Work of James Lecky
Author: Michael K. C. MacMahon
Source: Historiographia Linguistica, Volume 6, Issue 1, pages: 47 –56
+ Show Description - Hide Description
SUMMARYThe work of the Irish-born phonetician James Lecky (1855-90) has been unjustly neglected. A summary is given of his life and work, especially his work in phonetics, which covered descriptive phonetics, verse rhythm and phonetic notation.RÉSUMÉOn a injustement laisse de cote l'oeuvre du phoneticien irlandais James Lecky (1855-90). Nous presentons un resume de sa vie et ses travaux, en particulier dans le domaine de la phonetique. Lecky s'est intéressé surtout a la phonéti-que descriptive, au rythme poetique et a la transcription phonetique.
An experimental study of some prosodic structures employed by French children between the ages of 7 and 22 months
Source: Australian Review of Applied Linguistics, Volume 2, Issue 1, pages: 13 –37
Geolinguistics, volume 3, 1977
Author: David L. Gold
Source: Language Problems and Language Planning, Volume 3, Issue 2, pages: 86 –95
+ Show Description - Hide Description
La temo konsistas el 16 artikoloj, el kiuj ni priskribos nur tiujn, kies interest) estas lingvoplana au lingvo-politika. Artikolo pri la svahila, de P.M. Makau, asertas pli grandan agon de tiu lingvo. ol de la angla. Tamen, tia aserto estas arbitra; ago de lingvo estas nur terminologia afero. Maksimume, ni povas aserti agon de lingvo, kiam okazas lingve grava eksterlingva okazajo, ekzemple. la alveno de nederlandanoj en Sudafriko (la estigo de la afrikansa), la juda eklerno de la germana (la naskigo de la jida), kc. Artikolo pri la romanĉa, de K.H. Rogers, notas la mankon de unueca normo de tiu nacia lingvo de Svislando. Rogers asertas, ke tia normo estas apenaŭ imagebla sen influa kultura centro. Tamen, la historio de la gudezmagento ekmalintegrigis, fine de la pasinta jarcento, estigismultaj diversaj novstilaj skribmanieroj. kultura centro. La unuecemo de etno eble estas pli grava, ol lingvoplana instituto. Notinde, kiam la gudezma gento malintegrigis, fine de la pasinta jarcento, estigis multaj diversaj novstilaj skribmanieroj. Kiam, en la 1930-aj jaroj, Mussolini komencis postuli sudsvisan teritorion, li ordonis, ke italaj lingvistoj 'pruvu' ke la romanĉa estas nura itala dialekto. La svisa reago estis, deklari gin kvara nacia lingvo, en 1938. La afero memorigas nin pri la simile politika diskuto pri la makedona, la karela kaj la moldava. Simila pri Svislando estas "Lingva plureco en Svislando kaj Belgujo", de J. Levitt. Ambau estas du-religiaj, plurlingvaj nacioj, kiuj transpasas la latinid-germanan lingvolimon. La problemaro kaj ec per-forto estis gisnun pli fortaj en Belgujo, ol en Svislando, sed la ĵurasa problemo en la lastnomita lando ankaŭ minacas perforton. Malgraŭ sufice pozitiva sinteno flanke de la svisgermanoj al lernado de la franca, germanlingvanoj of te pli facile dungigas, ol franclingvanoj, en postenoj, kiuj postulas scipovon de ambaŭ lingvoj. 'Federacia franca' lingvaĵo de Svislando montras germanan influon. La svisgermana estas vaste uzata kaj akceptata, tamen, gi ne taŭgas en la klasika teatro, nek kutime en parlamenta debatado au universitata prelegado. La svisfrancaj dialektoj rapide formortas; tiu de Genevo estas konservata nur en la urba himno. Kaj en Genevo kaj en Bruselo trovigas oficejoj de gravaj internaciaj organizoj: E.K. en Bruselo, U.N. en Genevo. Sed tiu fakto ne influis la uzon de la franca en Genevo, dum en Bruselo, gi antaŭenpusis la francan en tiu cefurbo, kiu ja iam estis plene flandra. Levitt asertas, ke flandra malpermeso de la uzo de la franca, ce eksterlandaj komercistoj en la regiono, malkuragigas ilin, samkiel la nova legaro en Kebeko pri la deviga uzo de la franca en la komerco. Levitt aludas al Luksemburgo, kaj parolas pri 'luksemburggermana', la 'luksemburga dialekto', ks. Tamen, estas prefer-inde paroli pri la luksemburga, car gi estas lingvo kaj meritas disvolvigon kiel perilo de la nacia idento. La disvolvigo de la luksemburga dependos de la parolantoj. Oni povus komence uzi gin en simbola formo, ekzemple sur postmarkoj, moneroj. La historio de la luksemburga montras, kiagrade la lingvo dependas de la historio de la parolantoj. Se Luksemburgo ne estus sendependa iando, gia sorto estus pli-malpli kiel tiu de la germanaj dialektoj de Germanujo au de Francujo (Alzaco, Loreno), depende de la lando, al kiu gi apartenus. Kiam la Grandgraflando sendependigis de Nederlando en 1839, parto de gi fakte estis transdonita al Belgujo (la nuna belga province) Luksemburgo). Estus interese kontroli la lingvan situacion tie.Artikolo pri la lingva leĝofarado en Kebeko, de W.C. Woolf son, parolas pri la efiko de la devigigo de la franca en tiu provinco. Cefe sentos la efikon: (1) anglalingvaj kvartaloj de Montrealo; (2) nefranclingv-aj enmigrintoj; (3) altaj niveloj de kebekaj filioj de ne-kebekaj firmaoj. Nefranclingvaj enmigrintoj devos sendi siajn infanojn al francaj lernejoj. Problemo, kiun la artikolo ne frontas, estas, kiuspeca franca estu instruata. Se oni instruas la tradician normon, do, la normfrancan de Francujo, la nefranc-lingvanoj povos komprenigi sin kaj legi, sed ne kompreni multon da tio, kio estas parolata en Kebeko. En Kebeko, do, estas tipa diglosio; ne nur angla-franca, sed inter tradicia norma franca, kanada norma franca kaj nenorma kanada franca.Studo de Bloom, pri la vaska, estas ofte neklara kaj meritus redaktadon, aparte en la klarigo de la ago de la euskera kaj ties rilato al la apudaj lingvoj. Dua artikolo de J. Levitt temas pri la angla influo ce la hispana. La angla influo komencigis cefe en la 19-a jarcento, kaj povas enpenetri per la parola au la skriba lingvo. Fakte, dependas de la tipo de hispana lingvo, kiom da angla influo trovigas; ekzemple, en la hispana de Novjorko trovigas multe pli, ol en la konservema normo, sed ec tiu lasta akceptas vortojn kiel tenis. Levitt tamen devus atenti, ke anglismo en la hispana (au alia lingvo) estas anglismo nur tiam, se gi eniris la hispanan rekte el la angla (ne, ekzemple, el la franca). Aparte interesa estas la generaligo de komercaj vendonomoj, kiuj en la angla aludas nur apartan komercan vendataĵon, sed en la hispana (ankau hebrea, ktp.) aludas al cia tiuspeca varo. Interesa fenomeno estas repruntvortoj, kiuj iris de la hispana en la anglan kaj tiam, en angligita formo au signifo, reen. Ekzistas simila fenomeno ce hebreaj pruntvortoj en la jida. Multaj anglismoj de Levitt ne necese estas tiaj, sed francismoj au simplaj tuteŭropismoj, aparte tiuj, kiuj ne ekzistas en la angla (ekz. living, camping en tuteuropaj sencoj, ne-konataj en la angla). Levitt aludas al purismaj atakoj kontrau la angla influo, sed ne montras, kiel la puristoj ne tusis la radikon de la problemo. Cu nur hazarde la hispana subiris la influon de la franca en la 19-a jarcento kaj de la angla en la 20-a (kaj ne tion de la cina au svahila) ? La lingva influo estas ne-dividebla parto de kultura influo.M. Altieri, en artikolo pri la popola parolmaniero de la urbo Lyon, nesufice alfrontas la fakton, ke la tradicia dialekto de Lyon velkas antaŭ la normfranca; la rezulto, tie, estas normfranca parolado kun iometa loka influo. Similtema estas artikolo pri komunikadsatelitoj kaj mondlingvoj, de C.S. Kramer. Li asertas, ke la kino, radio kaj televido grandskale normigis la usonan anglan, tiel, ke oni apenaŭ plu povas audi regionan prononcon. Fakte, se prononcaj diferencoj ne estas tiel fortaj, kiel antaŭe (kaj tio ne estas pruvita), tiu versajne dankigas al la generaligo de formala edukado.La artikolo, kiu plej interesos interlingvistojn kaj esperantistojn, estas de J. Balbin, "Lingvoplanado kaj planitaj internaciaj lingvoj". Balbin asertas, ke lingvistoj daŭre rezistas klopodojn de gvidado de la lingva disvolvigo. Dubinda aserto, kiu eble veris gis la mezaj 1960-aj jaroj, sed ec tiam sajne la lingvistoj nur supraĵe apogis la kontraupreskribismon: ciu lingvistika artikolo, libro kaj revuo estas ja en normig-ita lingvoformo, kaj ciu lingvisto parolas norme.Balbin notas, ke 5 000 neologismoj estis kreitaj en la estona, surbaze de fonologiaj respondoj al la finna. Ben-Jehuda simile sekvis modelojn el la araba kaj aliaj semidaj lingvoj, por vortofarado en la hebrea.Interesa studobjekto estas la alpreno de neologismoj, kiu en la novhebrea okazas, cu tuj, cu post tempo, ĉu neniam. De parte planitaj lingvoj, la diskuto nature transiras al plene planitaj lingvoj, kiel Esperanto. Estas diferenco nur de grado, ne de principe Surprizige, Balbin asertas, ke Esperanto "gis nun eskapis la planadon". Male, ciu sugestita neologismo estas ekzemplo de planado, ciu akceptita neologismo estas specimeno de sukcesa lingvoplanado. Ciu faranto de neologismoj estas lingvoplanisto, kiu diferencas disde la patro de Esperanto nur grade, ne principe. Notinde, en siaj 90 jaroj de ekzisto, Esperanto jam havas antikvigintismojn au antikvigantismojn (svati, ci, -edzino), rezulte de sociaj sangigoj. La jida lingvisto M. Weinreich distingis inter tiaj formoj, kaj historiismoj, kiuj aludas konceptojn, kiuj mal-aperis el la socio kaj la homa konscio (ekzemple, la terminaro de feŭda sistemo). Balbin asertas, ke ekzistas sociaj dialektoj (sociolektoj) en Esperanto, sed sen provizi ekzemplojn. Strange, se oni kon-sideras la celojn de la Esperanta movado. Fakte, ia socia diferencigo de Esperanto devas esti nur febla (kp. la artikolon de Wood en Lektos). Balbin provizas nur la ekzemplojn -ioj-ujo, -arbo/-ujo. Estus interese, serci pliajn tiajn.
Adult Second Language Acquisition as Post-Critical Period Learning
Author: Stephen D. Krashen
Source: ITL - International Journal of Applied Linguistics, Volume 43, Issue 1, pages: 39 –52
International Scientific Terminology and Neologisms in the Course of Unification
Source: Babel, Volume 25, Issue 4, pages: 231 –237
"Misleading" Words in Scientific Translation from Russian into English
Source: Babel, Volume 25, Issue 3, pages: 148 –151
1 2 | Next >
Display: 20 | 50 | 100 items per page
^ Back to top
Share this page: These icons link to social bookmarking sites where readers can share & discover new web pages.
Email this page Print this page
Art & Art History
Literature & Literary Studies
Translation & Interpreting Studies
All contents © John Benjamins. Terms of Use | Privacy policy | Copyright & permissions
This is a required field
Please enter a valid email address