eo ceb eo en eo et eo eo de eo da eo ru eo pl it en eo zh eo eo eo eo fr eo en eo en eo ur eo fa it en eo sl en cs la fr eo io pl eo eo eo eo eo eo eo eo fr eo eo eo pt es eo nb eo eo pt eo eo es eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo es eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo fr eo pt it eo de eo eo it la it de ceb eo en it eo eu pt eo ceb eo eo es sl eo eo eo it eo eo eo eo eo eo nl eo eo eo en nds it eo eo eo tr eo eo lt eo eo eo eo de es eo eo eo eo eo sv ur eo eo eo eo es eo eo eo eo eo eo eo eo tr nl eo eo it eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo nl de ar en az ku ru sv bg br hbs_lat ca en it hbs_lat vi cy da de el en es et eu fa fi fr it fy de lt he hi hbs_lat hu hy id is it ja ka kk ko sk cs it lb hbs_cyr nl lt lv en ml be mr ms es my nds nl nb nb fr pl pnb pt ro ru jbo en sd hbs_lat si en sk sl hbs_lat sv ta en th ceb tr oc fy vi pl zh zh zh fr zh eo eo eo eo eo eo eo eo eo
El Vikipedio, la libera enciklopedio
Jump to navigation Jump to search
Ĉi tiu artikolo temas pri luno de Jupitero. Por informoj pri la samnoma heroino de la helena mitologio, vidu la paĝon Ioa.
Inklinacio de la rotacia akso
min. – meza – maks.
130 K (ekster ardaj punktoj)
sulfurdioksido kaj alioj (tre maldensa)
7-a de januaro 1610
v • d • r
Ioo, helene Ἰώ, latine Io, estas luno de Jupitero, unu el la plej kolorhavaj kaj belaspektaj astroj de la sunsistemo. Ĝia nomo venas el Ioa, kiu estis amoratino de Jupitero. Ĝia plej evidenta koloro estas oranĝo.
Ioo estas la plej proksima galileja satelito de Jupitero. Ioo estas la trie plej granda luno ĉirkaŭ Jupitero, kiu havas pli ol 60 lunojn. Ĝi estas la kvare plej granda luno en la sunsistemo.
La itala sciencisto Galileo Galilei malkovris Ioon la 7-an de januaro 1610.
Vulkanismo[redakti | redakti fonton]
La ioa vulkano Pillan Patera.
La proksimeco de Ioo al la gasgiganto Jupitero kaŭzas la fandiĝon de la ioa kerno, pro la efikoj de tajda frapvarmigo. Tiu frapvarmigo respondecas pri la tre aktiva vulkanismo de tiu astro. La vulkanismo estas tiel intensa, ke la ioa surfaco estas la plej juna de la tuta sunsistemo; ĝi ĉiam estas renovigita de novaj elvulkanaj materialoj. Ĝia surfaco subsugestas al iuj pri la aspekto de pico.
Ioo estas rimarkinda pro siaj aktivaj vulkanoj. En la sunsistemo, konata vulkanismo estas observata ankaŭ sur Tero, Tritono kaj Encelado. Ioo estas la plej vulkane aktiva astro de la sunsistemo.
Male al teraj vulkanoj, ioaj vulkanoj elĵetas sulfurajn substancojn, eble inkluzive de sulfura dioksido.
Tajdoj[redakti | redakti fonton]
La energio necesa por la aktiveco probable devenas de tajdaj interagoj inter Ioo, Eŭropo, Ganimedo kaj Jupitero. La tri lunoj havas orbitan resonancon je 4:2:1. Kvankam Ioo ĉiam montras la saman flankon al Jupitero, la ĉeesto de Eŭropo kaj Ganimedo iom flagrigas ĝin. Ĉi tiu interago misformas la surfacon de Ioo, kiu supreniĝas kaj malsupreniĝas je ĝis 100 metroj, kaj kaŭzas varmon pro ena frotado.
Magneta kampo[redakti | redakti fonton]
La orbito de Ioo ankaŭ trairas la liniojn de la magneta kampo de Jupitero; tio kaŭzas elektran kurenton. Kvankam tio ne estas grava energifonto, kompare kun la varmiĝo pro tajdaj fortoj, tiu kurento disperdas povon je pli ol 1 teravato, kun potencialo je pli ol 400 000 voltoj. Tiu elektra kurento forpelas jonigitajn atomojn venantajn de Ioo je mil kilogramoj ĉiusekunde. Tiuj jonigitaj partikloj formas toron, kiuj intense radias en ultraviola radiado ĉirkaŭ Jupitero. La partikloj, kiuj eliĝas el tiu toro estas parte respondecaj pri la escepte ampleksa magnetosfero de Jupitero. La freŝdataj datumoj de la sondilo Galileo montras, ke Ioo povus havi propran magnetan kampon.
La loko de Ioo rilate al Tero kaj Jupitero forte influas la intensecon de la emisio de jupiteraj radioondoj kaptitaj sur Tero. Jupitero estas intensa kaj neregula fonto de radioondoj inter 500 kHz kaj 40 MHz, kaj tiujn radiajn emisiojn ŝajne regas Ioo.
Erupcioj[redakti | redakti fonton]
La ioa vulkano Tvashtar.
Oni mezuris, ke iuj vulkanaj erupciaĵoj supreniras je pli ol 300 kilometroj super la surfaco antaŭ ol refali, la materio estas forĵetita de surfaco je rapido de ĉirkaŭ 1 000 m/s. Tiuj vulkanaj erupcioj estas tre ŝanĝiĝemaj; dum la kvar monatoj inter la alveno de sondiloj Voyager 1 kaj 2, iuj el ili ĉesis kaj aliaj komenciĝis. La falaĵoj ĉirkaŭ la vulkanoj ankaŭ aliaspektiĝas.
Interna konsisto[redakti | redakti fonton]
Ebla modelo de la internaĵo de Ioo kun kerno (grize) de fero aŭ fera sulfido, parte fandiĝanta silikata mantelo (oranĝe), kaj ekstera silikata krusto (brune).
Malsame al plejparte da lunoj de la pliekstera parto de la sunsistemo, la konsisto de Ioo iom similas al tiu de tersimilaj planedoj, kiuj ĉefe enhavas magmon riĉan je silikatoj. Freŝaj datumoj de la sondilo Galileo montras, ke Ioo havas kernon kun almenaŭ 900-kilometra radiuso konsistanta el fero, eble miksita kun fera sulfido.
Atmosfero[redakti | redakti fonton]
Ioo posedas treege maldensan atmosferon kun alteco de 120 kilometroj, kiu konsistas el sulfurdioksido kaj eble ankaŭ eta ero da ceteraj gasoj. La 700 kilometrojn alta jonosfero konsistas el sulfuraj, oksigenaj kaj natriaj jonoj. Ĝi perpetue renoviĝas pro vulkana aktiveco, ke tiele la partiklomalapero pere de la interagado kun la magnetosfero de Jupitero estas reegaligata.
Koloniiĝo[redakti | redakti fonton]
La ioa surfaco estas geologie aktiva. Do, la ebla koloniiĝo de ĝia surfaco per artefaritaj kupoloj kaj loĝejoj estus riska.
Ioo (luno) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Kategorio Ioo (luno) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
v • d • r
Jupiteraj (Ioo, Eŭropo, Ganimedo, Kalisto)
Listo de la objektoj de la Sunsistemo
Kronologio de la malkovroj de la sunsistemaj planedoj kaj de ties naturaj satelitoj
Informoj pri la paĝo
Citi ĉi tiun artikolon
Ĉi tiu paĝo estis lastafoje redaktita je 10:17, 25 jan. 2017.
La teksto disponeblas laŭ la permesilo Krea Komunaĵo Atribuite-Samkondiĉe 3.0 Neadaptita; eble aldonaj kondiĉoj aplikeblas. Vidu la uzkondiĉojn por detaloj.
Regularo pri respekto de la privateco