eo eo eo pt eo eo eo en eo eo en eo eo lt eo eo eo eo de es eo eo eo eo eo sv ur eo eo eo eo es eo eo eo eo eo eo eo eo tr fi eo eo it eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo ar bg ca hbs_lat da de el en es et fa fi fr lt he hbs_lat hu is it ja ko nl ml nl nb nb pl pms pt ro ru en hbs_lat en sk hbs_lat sv th fy vi zh zh zh eo eo eo eo eo eo eo eo eo
El Vikipedio, la libera enciklopedio
La Rusela paradokso (aŭ paradokso de Russell) estas matematika paradokso malkovrita de Bertrand Russell en 1901. Ĝi pruvas ke la naiva arteorio uzata ĝis tiam (precipe grava en la teorioj de Georg Cantor kaj Gottlob Frege) estas memkontraŭdira.
Konsideru la aron M difinitan kiel "la aro de ĉiuj aroj kiuj ne entenas sin mem". Formale:
M = { A ∣ A ∉ A } {\displaystyle M=\{A\mid A\not \in A\}}
Ĉi tiu difino kondukas al kontraŭdiro: Se M entenas sin mem, ĝi ne entenas sin mem pro la difino de M. Kaj se M ne entenas sin mem, ĝi entenas sin mem, denove pro la difino de M.
En la sistemo de Cantor, M estas bone difinita aro, do ĝi devus aŭ enteni sin mem aŭ ne enteni sin mem. En la sistemo de Frege, la aro M korespondas al la ekstensio de la nocio "estas ekstensio de iu nocio kaj ne havas la econ de tiu nocio". Ĉi tiu ekstensio havas la econ de tiu nocio se kaj nur se ĝi ne havas tiun econ.
Informoj pri la paĝo
Citi ĉi tiun artikolon
Ĉi tiu paĝo estis lastafoje redaktita je 21:07, 8 mar. 2013.
La teksto disponeblas laŭ la permesilo Krea Komunaĵo Atribuite-Samkondiĉe 3.0 Neadaptita; eble aldonaj kondiĉoj aplikeblas. Vidu la uzkondiĉojn por detaloj.
Regularo pri respekto de la privateco
Vidigo por porteblaj aparatoj