eo ceb eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo tr eo eo eo eo eo eo lt eo eo eo eo de es eo eo eo eo eo sv ur eo eo eo eo es eo eo eo eo eo eo eo eo tr fi eo eo it eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo
El Vikipedio, la libera enciklopedio
Flaviano (greke ΦλaBιavός, latine Flavianus aŭ Phlabianus, mortis la 11-an de aŭgusto 449) estis ĉefepiskopo de Konstantinopolo inter la jaroj 446 ĝis 449. Li estas honorigata kiel sanktulo de la Ortodoksa Eklezio kaj la Katolika Eklezio.
Flaviano estis la gardisto de la sanktaj vazoj de la granda preĝejo de Konstantinopolo kaj, laŭ la bizanca kristana historiisto Nikeforo Kalisto, vivis sanktecan vivon, kiam li estis elektita ĉefepiskopo de Konstantinopolo.
Dum lia konsekrado, la Roma Imperiestro Teodozio la 2-a restis en Kalcedonio. Lia eŭnuko Xpuσάφιoς (Ĥrisafios) provis ĉantaĝi donacon de oro al la Imperiestro, sed kiam li sukcesis, li komencis konspiri kontraŭ la nova ĉefepiskopo de apogante la ĉefabato Eŭtiko en lia kverelo kun Flaviano.
Flaviano prezidis koncilion de kvardek episkopoj en Konstantinopolo ekde la 8-a de novembro 448 por solvi disputon inter la metropolita episkopo de Sardeso kaj du episkopoj de sia provinco. Eŭsebio, episkopo de Aopύλaιov (transliterigite Dorilaion aŭ Dorileon, latine Dorilaeum), prezentis sian akuzon kontraŭ Eŭtiko. Rezulte la sinodo senpostenigis Eŭtikon.
Tamen, kiam Eŭtiko protestis kontraŭ tiu verdikto kaj ricevis la apogon de la patriarko Dioscorus la 1-a de Aleksandrio, la Imperiestro kunvokis alian koncilion en Efeso. Je ĉi tiu koncilio, kiu kunvenis la 8-an de aŭgusto 449, Eŭtiko kaj Dioscorus perforte atakis la ĉefepiskopon.[1] La konsilio repostenigis Eŭtikon kaj Flaviano mortis mallonge poste, la 11-an de aŭgusto 449, en la urbo Hipaepa (Ύπaιπa aŭ Ύπnπa) en Lidio, Malgranda Azio de la lezoj kiujn li ricevis de tiu atako. Oni entombigis lin kaŝe.
Papo Leono la 1-a, kies senditoj estis ignoritaj en la koncilio, protestis, nomante la koncilion "rabista sinodo", kaj deklaris la decidojn malvalidaj.
Post kiam Teodozio la 2-a mortis en 450, lia fratino Pulcheria revenis al la povo, geedziĝus kun la oficiro Marciano, kiu iĝis Imperiestro. La nova Imperia paro ordonis ke la ostoj de Flaviano estu portataj al Konstantinopolo en maniero kiu, laŭ la vortoj de kronikisto, pli similis "al triumfo .. ol al funebra procesio". La Koncilio de Kalcedonio, kunvokita en 451, kondamnis Eŭtikon kaj deklaris Flavianon martiro.
En la Roma Katolika Eklezio Flaviano estis deklarita sanktulo kaj memorigata ka 18-an de februaro.
Notoj[redakti | redakti fonton]
↑ artikolo anglalingva en la Katolika Enciklopedio de 1913 (en la anglalingva vikifontaro) pri Flaviano
Informoj pri la paĝo
Citi ĉi tiun artikolon
Ĉi tiu paĝo estis lastafoje redaktita je 13:09, 28 jul. 2014.
La teksto disponeblas laŭ la permesilo Krea Komunaĵo Atribuite-Samkondiĉe 3.0 Neadaptita; eble aldonaj kondiĉoj aplikeblas. Vidu la uzkondiĉojn por detaloj.
Regularo pri respekto de la privateco
Vidigo por porteblaj aparatoj