en pt en eo eo eo es eo en uk pl pt en fr en en en en ja en de eo it eu eo hbs_lat eo en es eo eo en es pt da en pl nl eo eo eo eo pt eo it eo eo es eo eo eo eo eo es eo eo en eo eo en eo pl pt eo eo lt eo fr eo eo ceb eo eo eo de eo eo eo eo eo it it eo eo eo eo pt eo it tr id eo eo es eo eo nn eo eo eo eo it eo eo eo eo it sv ceb cs sv la it sv en eo ceb en en fr hbs_lat en en fr ceb en pt en eo en la ru war en ru eo eo eo eo eo eo eo gl eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo br eo hbs_lat eo eo nb ceb pl en fr eo eo ro en en en es eo eo nl en sv eo eo en en en fr eo eo en es fr it tr eo hu de sv sv eo eo fr nb uz uz eo eo en en en fr eo eo pt fr fr fr eo eo sv fr en en sq eo en en fr fr eo eo ru en de en ceb eo sv en fr de eo eo eo nb fr fr eo eo sv tr en sv eo eo eo br eo hbs_lat eo eo nb ceb en de de eo eo sv de sv fr eo eo cs nb fr zh eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo es eo eo pt eo eo eo eo nb eo eo eo eo eo eo eo eo eo pt eo eo eo eo eo pt eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo es eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo pl eo eo pt eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo lt eo es eo eo ca eo eo eo eo de eo en eo en eo ceb eo eo pl eo eo eo eo eo eo eo es eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo pl eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo it eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo it eo eo eo es eo eo eo eo en en tr eo eo pt eo en en ru en eo en en en en en en en en en en eo eo en en en en en en en en eo en en eo es eo en en en uk en en en eo en eo en en en en eo en hbs_lat en en eo de eo en en es en en en en en en pt en eo en en en en en pt en en en en en en en ru en eo en en en en en en en en en en ar en en en en en ar en en uk en en en en en en en en en en en en en en en en en en ar ar uk en ar en ar ar ar ar ar en ar ar ar ar ar ar en en en pt es en en en en en eo en en en en de en en en en en en en en en en en en en ta en en eo eo eo eo eo eo en en en en en en en en en eo eo cs en it eo hbs_lat en eo pt sv ceb ro eo en en hu fr en pt sv en ru sv eo sv it ceb sv cs eo eo eo es eo it eo eo eo eo eo es pl es eo en eo vi ro eo eo hu en sv eo ru sv sv fr ceb sv cs en eo en eo eo eo eo eo eo eo fr eo eo eo eo eo pt eo it tr id eo eo es eo eo nn eo eo eo eo pt eo it eo eo es eo eo eo eo eo es eo eo en eo eo en eo pl pt eo eo lt eo fr eo eo ceb eo eo eo de eo eo eo eo eo it it eo eo eo eo it eo tr id eo eo eo eo it eo eo eo io eo pt eo eo eo eo es eo eo eo nn eo it eo tr tr eo eo hbs_lat eo eo en eo eo en en en eo en en en en ru en fr en eo en en en en de en en en en en en en en en en en en en ta en en eo en de en en eo eo eo ca fr en eo en en en eo eo fr de en eo
Serpento - Wikipedia's Snake as translated by GramTrans
La ĉi-suba teksto estas aŭtomata traduko de la artikolo Snake article en la angla Vikipedio, farita per la sistemo GramTrans on 2016-07-02 07:26:18. Eventualaj ŝanĝoj en la angla originalo estos kaptitaj per regulaj retradukoj. Se vi volas enigi tiun artikolon en la originalan Esperanto-Vikipedion, vi povas uzi nian specialan redakt-interfacon. Rigardu la artikolon pri WikiTrans por trovi klarigojn pri kiel fari tion. Ankaŭ ekzistas speciala vortaro-interfaco por proponi aŭ kontroli terminojn.
Tiu artikolo temas pri la besto. Por aliaj uzoj, vidu Serpento (malambiguigo).
- Donaco, [1] 94-0 Ma
Proksimuma monddistribuado de serpentoj, ĉio specioj
Serpentoj estas longformaj, sengambaj, karnovoraj reptilioj de la subordo Serpentes [2] kiuj povas esti distingitaj de sengambaj lacertoj per sia manko de palpebroj kaj eksteraj oreloj. Kiel ĉiuj skvamatoj, serpentoj estas ektotermic, amniulo vertebruloj kovritaj en imbrikitaj skvamoj. Multaj specioj de serpentoj havas kraniojn kun pluraj pli da juntoj ol siaj lacertprapatroj, ebligante ilin gluti predon multe pli grandan ol siaj kapoj kun siaj tre movaj mandibloj. Por gastigi iliajn mallarĝajn korpojn, la parigitaj organoj de serpentoj (kiel ekzemple renoj) prezentiĝas unu antaŭ la aliaj anstataŭe de flank-al-flanke, kaj la plej multaj havas nur unu funkcian pulmon. Kelkaj specioj retenas pelvan gainon kun paro de spur ungegoj sur ambaŭ flankoj de la kloako.
Vivantaj serpentoj estas trovitaj sur ĉiu kontinento krom Antarkto, kaj sur la plej multaj pli malgrandaj tertumoroj; esceptoj inkludas kelkajn grandajn insulojn, kiel ekzemple Irlando, Islando, Gronlando, la havaja arkipelago, kaj la insulojn Nov-Zelando, kaj multaj malgrandaj insuloj de la atlantikaj kaj centraj Pacific-oceanoj. [3] Plie, marserpentoj estas ĝeneraligitaj ĉie en la hindo kaj Pacifikaj Oceanoj. Pli ol 20 familioj estas nuntempe rekonitaj, konsistante el proksimume 500 genroj kaj el proksimume 3,400 specioj. [4] [5] Ili intervalas en grandeco de la malgrandega, 10.4 cm-longa fadenoserpento [6] al la retizita pitono de 6.95 metroj (22.8 ft) en longo. [7] La fosilia specio Titanoboa cerrejonensis estis 12.8 metrojn (42 ft) longa. [8] Serpentoj supozeble evoluis el aŭ tunelado aŭ akvaj lacertoj, eble dum ĵuraso, kie la plej fruaj konataj fosilioj datiĝas al inter 143 kaj 167 Ma antaŭe. [9] La diverseco de modernaj serpentoj ekaperis dum la Paleoceno periodo ( c 66 ĝis 56 Ma antaŭe). La plej malnovaj konservitaj priskriboj de serpentoj povas esti trovitaj en la Broklina Papiruso.
La plej multaj specioj estas nevenenaj kaj tiuj prefere ol kiuj havas venen uzon ĝi ĉefe por mortigi kaj subigi predon por mem-defendo. Kelkaj posedas venenon sufiĉe potencaj por kaŭzi doloran vundon aŭ morton al homoj. Nevenenaj serpentoj aŭ glutas predon vivantaj aŭ mortigas per konstrikto.
La angla vorto serpento venas de oldangla snaca, sin de La praĝermana ÷ snak-an- (kp. ĝermana Schnake "ringoserpento", sveda snok "natriko"), de proto-ind-eŭropa radiko ÷ (s) nēg-o- "rampi", "por ŝteliri", kiu ankaŭ donis maldiskretulon same kiel sanskritan nāgá "serpenton". [10] La vorto porpelis vipuron, kiam vipuro daŭriĝis por mallarĝigi en signifado, kvankam en oldangla nædre estis la ĝenerala vorto por serpento. [11] La alia esprimo, serpento, estas de la franca, finfine de hindeŭropa ÷ serp- (por ŝteliri), [12] kiuj ankaŭ donis al malnovgreka hérpō (ἕpπw) "I rampado".
Filogenetika superrigardo de la pluekzistantaj grupoj
Notu: la arbo nur indikas rilatojn, ne evoluajn branĉigante tempojn.
La fosiliindikoj de serpentoj estas relative malbona ĉar serpentoskeletoj estas tipe malgrandaj kaj delikataj igante ŝtoniĝon nekutima. Fosilioj volonte identigeblaj kiam serpentoj (kvankam ofte retenante malantaŭ gambojn) unue aperas en la fosiliindikoj dum la Kretaceo periodo. [14] La plej frue konataj veraj serpentfosilioj (membroj de la krongrupo Serpentes) venas de la mara simoliofids, kies plej malnova estas la Malfrua Kretaceo (Cenomaniana aĝo) Haasiophis terrasanctus , [1] datita al inter 112 kaj 94 milionoj da jaroj aĝa.
Bazite sur kompara anatomio, ekzistas interkonsento kiu serpentoj descendis de lacertoj. [16] : 11 [17] Pitonoj kaj boaoj - primitivaj grupoj inter modernaj serpentoj - havas restantajn malantaŭ gambojn: malgrandegaj,-ungaj ciferoj konataj kiel anusaj spronoj, kiuj kutimas ekteni dum pariĝado. [16] : 11 [18] La familioj Leptotyphlopidae kaj Typhlopidae ankaŭ posedas restojn de la pelva gaino, ekaperante kiel lascivaj projekcioj kiam videble.
Frontmembroj estas neekzistant en ĉiuj konataj serpentoj. Tio estas kaŭzita de la evoluo de Hox-genoj, kontrolante membromorfogenezon. La aksa skeleto de la komuna prapatro de la serpentoj, kiel la plej multaj aliaj kvarpieduloj, havis regionajn specialiĝojn konsistantajn el cervikalaj (kolo), torakaj (brusto), lumbaj (malsupraj reen), sakraj (pelvaj), kaj kaŭdalaj (vosto) vertebroj. Frue en serpentevolucio, la Hox genekspresio en la aksa skeleto respondeca por la evoluo de la torako iĝis domina. Kiel rezulto, la vertebroj anterioraj al la malantaŭ gamboburĝonoj (kiam donaco) ĉiuj havas la saman toraka-similan identecon (krom de la atlaso, akso, kaj 1-3 kolvertebroj). En aliaj vortoj, la plej granda parto de la skeleto de serpento estas ekstreme plilongigita torako. Ripoj estas trovitaj ekskluzive sur la brustvertebroj. Kolo, lumbaj kaj pelvaj vertebroj estas tre reduktitaj en nombro (nur 2-10 lumbaj kaj pelvaj vertebroj ĉeestas), dum nur mallonga vosto restas de la kaŭdalaj vertebroj. Tamen, la vosto daŭre estas sufiĉe longa por esti de grava uzo en multaj specioj, kaj estas modifita en kelkaj akvaj kaj arb-loĝantaj specioj.
Modernaj serpentoj tre diversiĝis dum la Paleoceno. Tio okazis kune kun la adapta radiado de mamuloj, sekvante la formorton de (ne-birdaj) dinosaŭroj. La kolubredoj, unu el la pli oftaj serpentogrupoj, iĝis precipe diversspecaj pro ĉasado ronĝulojn, aparte sukcesa mamulogrupon.
Ekzistas fosiliindico por sugesti ke serpentoj eble evoluis el tunelado de lacertoj, kiel ekzemple la varanids (aŭ simila grupo) dum la Kretaceo. [19] Frua fosilia serpentparenco, Najash rionegrina , estis dugamba tunela besto kun sakro, kaj estis plene surtera. [20] Unu recenta analogaĵo de tiuj supozaj prapatroj estas la senorela ekrano Lanthanotus de Borneo (kvankam ĝi ankaŭ estas semiakva). [21] Subteraj specioj evoluigis korpojn fluliniajn por tunelado, kaj poste perdis siajn membrojn. [21] Laŭ tiu hipotezo, ecoj kiel ekzemple la travideblaj, kunfanditaj palpebroj ( brile) kaj perdo de eksteraj oreloj evoluis por trakti fosantaj malfacilaĵoj, kiel ekzemple gratvunditaj korneoj kaj malpuraĵo en la oreloj. [19] [21] Kelkaj primitivaj serpentoj povas esti posedinta malantaŭ gambojn, sed al iliaj pelvaj ostoj mankis rekta ligo al la vertebroj. Tiuj inkludas fosiliajn speciojn kiel Haasiophis , Pachyrhachis kaj Eupodophis , kiuj estas iomete pli maljunaj ol Najash .
Tiu hipotezo estis fortigita en 2015 per la eltrovo de 113m jarojn aĝa fosilio de kvarpieda serpento en Brazilo kiu estis nomita Tetrapodophis amplectus . Ĝi havas multajn serpentecajn ecojn, estas adaptiĝis por tunelado kaj ĝia stomako indikas ke ĝi ĉasis aliajn bestojn. [22] Ĝi estas nuntempe necerta se Tetrapodophis estas serpento aŭ alia specio, en la skvameca sinsekvo, ĉar serpenteca korpo sendepende evoluis almenaŭ 26 fojojn. Tetrapodophis ne havas karakterizajn serpentotrajtojn en ĝia spino kaj kranio.
Alternativa hipotezo, surbaze de morfologio, indikas ke la prapatroj de serpentoj estis rilatitaj al mosasaŭr - formortintaj akvorampuloj de la Kretaceo - kiuj en victurno supozeble venis de varanidlacertoj. [17] Laŭ tiu hipotezo, la kunfanditaj, travideblaj palpebroj de serpentoj supozeble evoluis por kontraŭbatali marajn kondiĉojn (kornea akvoperdo tra osmozo), kaj la eksteraj oreloj estis perditaj tra neuzateco en akva medio. Tio finfine kondukis al besto simila al la marserpentoj de hodiaŭ. En la Malfrua Kretaceo, serpentoj rekolonigis teron, kaj daŭre diversiĝis en la serpentojn de hodiaŭ. Fosiliigitaj serpentrestaĵoj estas konataj de fruaj Late Cretaceous-maraj sedimentoj, kongruaj kun tiu hipotezo; precipe, ĉar ili estas pli aĝaj ol la surtera Najash rionegrina. Simila kraniostrukturo, reduktitaj aŭ forestantaj membroj, kaj aliaj anatomiaj ecoj trovitaj en kaj mosasaŭr kaj serpentoj kondukas al pozitiva kladistika korelacio, kvankam kelkaj el tiuj ecoj estas partumitaj kun varanid'oj.
[ citaĵo bezonis ] Genetikaj studoj en la lastaj jaroj indikis ke serpentoj ne estas tiel proksime parencaj al varanoj kiel estis iam kreditaj - kaj tial ne al mosasaŭr, la proponitaj prapatro je la akva scenaro de sia evoluo. Tamen, pli da indico ligas mosasaŭr al serpentoj ol al varanid'oj. Fragmentaj restaĵoj trovitaj de la Ĵuraso kaj Frua Kretaceo indikas pli profundajn fosiliindikojn por tiuj grupoj, kiuj eble povas refuti ambaŭ hipotezojn.
[ citaĵo bezonis ] Distribuo
Ekzistas pli ol 2,900 specioj de serpentoj streĉiĝantaj same longe norden kiel la Arkta Cirklo en Skandinavio kaj suden tra Aŭstralio. [17] Serpentoj povas esti trovitaj sur ĉiu kontinento krom Antarkto, en la maro, kaj same altaj kiel 16,000 futoj (4,900 m) en la Himalaja Montoj de Azio. [17] [25] : 143 Ekzistas multaj insuloj de kiuj serpentoj estas forestantaj, kiel ekzemple Irlando, Islando, kaj Nov-Zelando [3] [25] (kvankam la akvoj de Nov-Zelando estas malofte vizititaj per la buntvizaĝa marserpento kaj la striita markrait).
Vidu ankaŭ: Listo de serpentgenroj
Ĉiuj modernaj serpentoj estas grupigitaj ene de la subordo Serpentes en Linnean-taksonomio, parto de la ordo Skvamuloj, kvankam ilia preciza allokigo ene de skvamatoj restas kontestata.
La du infraordoj de Serpentes estas: Alethinophidia kaj Scolecophidia. [4] Tiu apartigo estas bazita sur morfologiaj karakterizaĵoj kaj mitokondrioDNA sekvencsimileco. Alethinophidia foje estas dividita en Henophidia kaj Caenophidia, kun ĉi-lasta konsistante el "colubroidaj" serpentoj ( kolubredoj, vipuroj, elapidoj, hidrofid, kaj atraktaspid) kaj akrokordid, dum la aliaj aletinofidian familioj konsistas el Henophidia. [27] Dum ne recenta hodiaŭ, la Madtsoiidae, familio de giganto, primitivulo, piton-similaj serpentoj, estis ĉirkaŭe ĝis 50,000 jaroj antaŭe en Aŭstralio, reprezentita per genroj kiel ekzemple Wonambi .
Ekzistas multaj debatoj en la sistematiko ene de la grupo. Ekzemple, multaj fontoj klasifikas Boidae kaj Pythonidae kiel unu familion, dum kelkaj konservas la Elapidae kaj Hydrophiidae (marserpentoj) disiĝas pro praktikaj kialoj malgraŭ sia ekstreme proksima rilato.
Lastatempaj molekulaj studoj apogas la monofily de la kladoj de modernaj serpentoj, skolekofidian, tiflopid-+ anomalepidid'ojn, aletinofidian, kernaletinofidian, uropeltid'ojn ( Cylindrophis, Anomochilus, uropeltinoj), makrostomatan, boidojn, boidojn, pitonids kaj cenofidian.
Okcidenta Malajzio kaj sur la indonezia insulo de Sumatro.
Afriko kaj la Proksima Oriento.
Norda, Centrejo kaj Sudameriko, la kariba, sudorienta Eŭropo kaj Malgranda Azio, Norda, Centrejo kaj Orientafriko, Madagaskaro kaj Reunion Island, la Arabio, Centra kaj sudokcidenta Azio, Hindio kaj Sri-Lanko, Molukoj kaj Nov-Gvineo trae al Melanezio kaj Samoo.
Ĝeneraligita sur ĉiuj kontinentoj, krom Antarkto.
Sri-Lanko oriente tra Mjanmao, Tajlando, Kamboĝo, Vjetnamio kaj la Malaja Insularo same longe oriente kiel Aru Insuloj de la sudokcidenta marbordo de Nov-Gvineo. Ankaŭ trovite en suda Ĉinio (Fuĝjano, Honkongo kaj sur Hainan Island) kaj en Laoso.
En tereno, tutmonde en tropikaj kaj subtropikaj regionoj, krom en Eŭropo. Marserpentoj troveblas en la Hinda Oceano kaj la Pacifiko.
Laŭ la Pacifika verkiformiko de Meksiko sude ĝis Kostariko.
Subsaharan Afriko, Hindio, Mjanmao, suda Ĉinio, Sudorienta Azio kaj de Filipinio sudoriente tra Indonezio ĝis Nov-Gvineo kaj Aŭstralio.
De suda Meksiko kaj Mezameriko, sude al nordokcidenta Sudameriko en Kolombio, ( amazonia) Ekvadoro kaj Peruo, same kiel en nordokcidenta kaj sudorienta Brazilo. Ankaŭ trovite en Karibio.
La Amerikoj, Afriko kaj Eŭrazio.
Sudorienta Azio de la andamana kaj Nikobaroj, oriente tra Mjanmao ĝis suda Ĉinio, Tajlando, Laoso, Kamboĝo, Vjetnamio, la Malaja duoninsulo kaj la Orienthindaj Insuloj al Sulaveso, same kiel Filipinio.
De suda Mezameriko ĝis nordokcidenta Sudameriko. Dismetitaj populacioj en nordorienta kaj sudorienta Sudameriko.
Afriko, okcidenta Azio de Turkio ĝis nordokcidenta Hindio, sur Socotra Island, de la sudokcidenta Usono sude tra Meksiko kaj Central ĝis Sudameriko, kvankam ne en la alta Andoj. En Pacifika Suda Ameriko ili okazas same longe sude kiel suda marborda Peruo, kaj sur la atlantika flanko ĝis Urugvajo kaj Argentino. En la Karibio ili estas trovitaj sur Bahamoj, Hispaniolo kaj la Malgrandaj Antiloj.
Plej tropika kaj multaj subtropikaj regionoj ĉirkaŭ la mondo, precipe en Afriko, Madagaskaro, Azio, insuloj en la Pacifika, tropika Ameriko kaj en sudorienta Eŭropo.
Dum serpentoj estas senmebraj reptilioj, el kiuj evoluis (kaj estas grupigitaj kun) lacertoj, ekzistas multaj aliaj specioj de lacertoj kiuj perdis siajn membrojn sendepende kaj supraĵe rigardas simila al serpentoj. Tiuj inkludas la angvison kaj vitroserpenton.
Plenkreska Barbada fadenserpento, Leptotyphlops carlae , sur amerika kvarondolaro.
La nun formortinta Titanoboa cerrejonensis serpentoj trovitaj estis 12.8 m (42 ft) en longo. [8] Kompare, la plej grandaj recentaj serpentoj estas la retizita pitono, kiu mezuras proksimume 6.95 m (22.8 ft) longa, [7] kaj la anakondo, kiu mezuras proksimume 5.21 m (17.1 ft) longa [33] kaj estas konsiderita la plej peza serpento sur la Tero.
Ĉe la alia fino de la skalo, la plej malgranda recenta serpento estas Leptotyphlops carlae , kun longo de proksimume 10.4 cm (4.1 in). [6] La plej multaj serpentoj estas sufiĉe malgrandaj bestoj, ĉirkaŭ 1 m (3.3 ft) en longo.
Serpentoj uzas odoron por spuri sian predon. Ili odoras uzante siajn duigitajn langojn por kolekti ŝvebpartiklojn, tiam pasante ilin al la vomeronasal organo aŭ la organo de Jacobson en la buŝo por ekzameno. [35] La forko en la lango donas al serpentoj specon de unudirekta flarsento kaj gusto samtempe. [35] Ili konservas siajn langojn konstante en moviĝo, provante partiklojn de la aero, grundo, kaj akvo, analizanta la kemiaĵojn fondas, kaj determinante la ĉeeston de predo aŭ predantoj en la loka medio. En akvo-loĝantaj serpentoj, kiel ekzemple la anakondo, la langofunkcioj efike sub akvo.
Serpentvizio distingiĝas multe, de nur povi distingi lumon de mallumo ĝis fervora vido, sed la ĉeftendenco estas ke ilia vizio estas adekvata kvankam al ne akraj, kaj permesas ili spuri movadojn. [36] Ĝenerale, vizio estas plej bona en arbaraj serpentoj kaj plej malforta en tunelado de serpentoj. Kelkaj serpentoj, kiel ekzemple la azia rebserpento (genro Ahaetulla ), havas duokulan vizion, kun ambaŭ okuloj kapablaj je temigado la saman punkton. La plej multaj serpentoj fokusas movante la lenson malantaŭa kaj antaŭen kun ligo al la retino, dum en la aliaj amniul grupoj, la lenso estas atentega. Multaj noktaj serpentoj tratranĉis pupilojn dum tagnoktserpentoj havas rondajn pupilojn.
Termografika bildo de serpento manĝanta muson.
Fosaĵvipuroj, pitonoj, kaj kelkaj boaoj havas infraruĝ-sentemajn receptorojn en profundaj kaneloj sur la muzelo, kiuj permesas al ili "vidi" la radian varmecon de varmsangaj predmamuloj. En fosaĵvipuroj la kaneloj situas inter la nazotruo kaj la okulo, en granda "fosaĵo" sur ĉiu flanko de la kapo. Aliaj infraruĝ-sentemaj serpentoj havas multoblajn, pli malgrandajn labialajn fosaĵojn vicantajn supran lipon, ĵus sub la nazotruoj.
La korpoparto en rekta kontakto kun la grundo estas tre sentema al vibrado; tiel, serpento povas senti aliajn bestojn alproksimiĝantajn detektante malfortajn vibradojn en la aero kaj sur la tero.
Liniodiagramo de tiu de G.A. Boulenger Fauna of British India (Faŭno de brita Hindio) (1890) ilustrante la terminologion da ŝildoj sur la kapo de serpento.
La haŭto de serpento estas kovrita per skvamoj. Kontraŭe al la populara nocio de serpentoj estantaj muka pro ebla konfuzo de serpentoj per vermoj, serpenthaŭto havas glatan, sekan teksturon. La plej multaj serpentoj uzas specialecajn ventroskvamojn por vojaĝi, ektenante surfacojn. La korposkvamoj povas esti glataj, kilizitaj, aŭ grajnecaj. La palpebroj de serpento estas travideblaj "spektaklo-" skvamoj, kiuj restas permanente fermitaj, ankaŭ konataj kiel brile.
La deĵetado de skvamoj estas nomita ekdizo (aŭ en normala uzokutimo, molting aŭ haŭtŝanĝo). Koncerne serpentojn, la kompleta ekstera tavolo de haŭto estas deĵetita en unu tavolo. [37] Serpentoskvamoj ne estas diskretaj, sed etendaĵoj de la epidermo - tial ili ne estas deĵetitaj aparte sed kiel kompleta ekstera tavolo dum ĉiu moltas, simila al ŝtrumpeto estanta renversigitaj.
La formo kaj nombro da skvamoj sur la kapo, reen, kaj ventro ofte estas karakterizaj kaj uzitaj por taksonomiaj celoj. Skvamoj estas nomitaj plejparte laŭ siaj pozicioj sur la korpo. En "progresintaj" ( Cenofidian) serpentoj, la larĝaj ventroskvamoj kaj vicoj de dorsskvamoj egalrilatas al la vertebroj, permesante al sciencistoj nombri la vertebrojn sen dissekcio.
Eye skrapas videbla dum la molt de diamantpitono.
La okuloj de serpentoj estas kovritaj per siaj klaraj skvamoj (la brile) prefere ol moveblaj palpebroj. Iliaj okuloj ĉiam estas malfermaj, kaj por dormado, la retino povas esti fermita aŭ la vizaĝo entombigita inter la faldoj de la korpo.
Mudo servas kelkajn funkciojn. Unue, la malnova kaj kaduka haŭto estas anstataŭigita; due, ĝi helpas seniĝi de parazitoj kiel ekzemple akaroj kaj tiktakoj. Renovigo de la haŭto per faligado laŭsupoze permesas kreskon en kelkaj bestoj kiel ekzemple insektoj; tamen, tio estis kontestita koncerne serpentojn.
Molting periode okazas dum la vivo de la serpento. Antaŭ molt, la serpento ĉesas manĝi kaj ofte kaŝas aŭ moviĝas al sekura loko. Ĵus antaŭe deĵetante, la haŭto iĝas enuiga kaj seka rigardado kaj la okuloj iĝas nubaj aŭ blu-koloraj. La interna surfaco de la malnova haŭto likvigas. Tio kaŭzas la malnovan haŭton al aparta de la nova haŭto sub ĝi. Post kelkaj tagoj, la okuloj malbaras kaj la serpento "rampas" for el it aĝa haŭto. La malnova haŭto krevas proksime de la buŝo kaj la serpento baraktetas eksteren, helpita per frotado kontraŭ malglataj surfacoj. En multaj kazoj, la gisita haŭto senŝeligas returnite super la korpo de kapo ĝis vosto en unu peco, kiel tirado de ŝtrumpeto for intern-ekstera. Nova, pli granda, pli brila tavolo de haŭto formiĝis sube.
Ratserpento ( Pantherophis obsoletus) montranta nuban okulon kiel molting komenciĝas. Misouri Ozarks.
Pli maljuna serpento povas deĵeti sian haŭton nur iam aŭ dufoje jare. Sed pli juna serpento, daŭre kreskanta, povas deĵeti ĝis kvar fojojn jaron. [40] La forĵetita haŭto donas perfektan premsignon de la skalpadrono, kaj estas kutime eble identigi la serpenton se la forĵetita haŭto estas sufiĉe sendifekta. [38] Tiu perioda renovigo kondukis al la serpento estanta simbolo de resanigo kaj medicino, kiel bildigite en la Bastono de Asklepio.
Se komparite, la skeletoj de serpentoj estas radikale diferencaj de tiuj de la plej multaj aliaj reptilioj (kiel ekzemple la testudo, dekstra), estante konsistigitaj preskaŭ tute de plilongigita torako.
La skeleto de la plej multaj serpentoj konsistas sole el la kranio, hioido, vertebraro, kaj ripoj, kvankam henofidian serpentoj retenas spurojn de la pelvo kaj bredas membrojn.
La kranio de la serpento konsistas el solida kaj kompleta neŭrokranio, al kiu multaj el la aliaj ostoj estas nur loze fiksitaj, precipe la tre mobilmakzelostoj, kiuj faciligas manipuladon kaj konsumadon de grandaj predobjektoj. Al La maldekstraj kaj dekstraj flankoj de malsupra makzelo estas aligitaj nur per fleksebla ligamento ĉe la antaŭaj pintoj, permesante al ili apartigi vaste, dum la malantaŭa fino de malsupramakzelaj ostoj prononcas kun kvarangulosto, permesante plian moviĝeblon. La ostoj de la mandiblo kaj kvarangulostoj ankaŭ povas kolekti grundajn portitajn vibradojn. [42] Ĉar la flankoj de la makzelo povas moviĝi sendepende unu de la alia, serpentoj ripozigantaj siajn mandiblojn sur surfaco havas senteman sterean demandosesion kiu povas detekti la pozicion de predo. La makzel-kvarangul-piedinga pado estas kapabla je detektado de vibradoj sur la angstrom skalo, malgraŭ la foresto de ekstera orelo kaj la ostet mekanismo de impedanco egalanta uzita en aliaj vertebruloj por ricevi vibradojn de la aero.
La hioido estas malgranda osto situanta malantaŭa kaj ventra al la kranio, en la "kolo-" regiono, kiu funkcias kiel aldono por muskoloj de la ofiogloso, kiel ĝi faras en ĉiujn aliajn kvarpiedulojn.
La vertebraro konsistas el ie ajn inter 200 kaj 400 (aŭ pli da) vertebroj. Vostvertebroj estas relative malmultaj en nombro (ofte malpli ol 20% de la totalo) kaj malhavas ripojn, dum korpvertebroj ĉiu havas du ripojn prononcantajn kun ili. La vertebroj havas projekciojn kiuj enkalkulas fortan muskolalligitaĵon ebligantan movadon sen membroj.
Aŭtotomio de la vosto, trajto trovita en kelkaj lacertoj estas forestantaj en la plej multaj serpentoj. [45] Kaŭdala aŭtotomio en serpentoj estas malofta kaj estas intervertebra, male al tio en lacertoj, kiu estas intravertebra - t.e., la paŭzo okazas laŭ predefineita fraktura ebendonaco sur vertebro.
En kelkaj serpentoj, plej precipe boaoj kaj pitonoj, ekzistas spuroj de la malantaŭ gamboj en la formo de paro de pelvaj spronoj. Tiuj malgrandaj, ungegecaj elstaraĵoj sur ĉiu flanko de la kloako estas la ekstera parto de la spurmalantaŭ gamboskeleto, kiu inkludas la restaĵojn de ilio kaj femuralo.
Anatomio de serpento. 1 ezofago, 2 trakeo, 3 trakeaj pulmoj, 4 rudimenta maldekstra pulmo, 5 dekstra pulmo, 6 koro, 7 hepato, 8 stomako, 9 alveolo, 10 galveziko, 11 pankreato, 12 lieno, 13 intesto, 14 testikoj, 15 renoj.
La koro de la serpento estas enkapsuligita en poŝo, nomita la perikardo , situanta ĉe la forkiĝo de la bronkoj. La koro povas moviĝi ĉirkaŭe, aliflanke, pro la manko de diafragmo. Tiu alĝustigo protektas la koron de ebla difekto kie grandan konsumitan predon estas pasis tra la ezofago. La lieno estas alkroĉita al la galveziko kaj pankreato kaj filtras la sangon. La timusglando situas en grashisto super la koro kaj kaŭzas la generacion de imunĉeloj en la sango. La kardiovaskula sistemo de serpentoj ankaŭ estas unika por la ĉeesto de rena portalsistemo en kiu la sango de la vosto de la serpento pasas tra la renoj antaŭ revenado al la koro.
La restanta maldekstra pulmo ofte estas malgranda aŭ foje eĉ forestanta, ĉar la tubulaj korpoj de serpentoj postulas ĉiujn siaj organoj esti longaj kaj maldensigi. [48] En la plimulto de specioj, nur unu pulmo estas funkcia. Tiu pulmo enhavas vaskularigitan antaŭan parton kaj malantaŭan parton kiu ne funkcias en gasinterŝanĝo. [48] This_-_sackula pulmo estas uzita ke hidrostatikaj celoj adaptus flosemon en kelkaj akvaj serpentoj kaj ĝia funkcio restas nekonata en surteraj specioj. [48] Multaj organoj kiuj estas parigitaj, kiel ekzemple renoj aŭ generiloj, estas ŝanceligitaj ene de la korpo, kun unu lokalizis antaŭ la aliaj.
Serpentoj estas polifiodont kun dentoj kiuj estas ade anstataŭigitaj.
Vidu ankaŭ: Serpentveneno, Venomous-serpento, kaj § Bite
Lakto kiun serpentoj ofte estas konfuzitaj kun koralo serpentumas kies veneno estas mortiga al homoj.
Kobroj, vipuroj, kaj proksime rilatitaj specioj uzas venenon por senmovigi aŭ senvivigi sian predon. La veneno estas modifita salivo, liverita tra dentegoj. [16] : 243 La dentegoj de "progresintaj" venenaj serpentoj ŝatas viperid'ojn kaj elapidoj estas kavaj injekti venenon pli efike, dum la dentegoj de malantaŭ-fangeitaj serpentoj kiel ekzemple la haŭsslango simple havas kanelon sur la malantaŭa rando por enkanaligi venenon en la vundon. Serpentvenenoj ofte estas predospecifaj - ilia rolo en mem-defendo estas sekundara. [16] : 243
Veneno, kiel ĉiuj salivaj sekrecioj, estas predigestant kiu iniciatas la kolapson de manĝaĵo en solveblajn kunmetaĵojn, faciligante bonordan digestadon. Eĉ nevenenaj serpentmordoj (kiel iu besta mordo) kaŭzos histodamaĝon. [16] : 209
Certaj birdoj, mamuloj, kaj aliaj serpentoj (kiel ekzemple reĝserpentoj) kiuj utiligas venenaj serpentoj evoluigis reziston kaj eĉ imunecon al certaj venenoj. [16] : 243 Venenaj serpentoj inkludas tri familiojn de serpentoj, kaj ne konstituas formalan klasifiko grupon uzitan en taksonomio.
La parollingvan esprimon "venenserpento" estas ĝenerale malĝusta etikedo por serpentoj. Veneno estas enspirita aŭ konsumita, dum veneno produktis de serpentoj estas injektita en sian viktimon per dentegoj. [50] Ekzistas, aliflanke, du esceptoj: Rhabdophis sekvestras toksinojn de la bufoj kiujn ĝi manĝas, tiam kaŝas ilin de nukal glandoj ĝis hospitala sekcio de predantoj, kaj malgranda nekutima populacio de ĝarterserpentoj en la usona ŝtato de Oregono retenas sufiĉe daj toksinoj en iliaj hepatoj de la salamandroj kiujn ili manĝas por esti efike venenaj ĝis malgrandaj lokaj predantoj (kiel ekzemple krias kaj vulpojn).
Serpentvenenoj estas kompleksaj miksaĵoj de proteinoj, kaj estas stokitaj en venenglandoj ĉe la postkranio. [51] En ĉiuj venenaj serpentoj, tiuj glandoj malfermiĝas tra duktoj en kanelitaj aŭ kavaj dentojn en supra makzelo. [16] : 243 [50] Tiuj proteinoj eble povas esti miksaĵo de neŭrotoksinoj (kiuj atakas la nervan sistemon), hemotoksinoj (kiuj atakas la kardiovaskulan sistemon), citotoksinoj, bungarotoksin kaj multaj aliaj toksinoj kiuj influas la korpon laŭ malsamaj manieroj. [50] Preskaŭ ĉiu serpentveneno enhavas hialuronidase , enzimon kiu certigas rapidan difuzon de la veneno. [16] : 243
Venenaj serpentoj kiuj uzas hemotoksinojn kutime havas dentegojn en la antaŭparto de siaj buŝoj, faciligante por ili injekti la venenon en siajn viktimojn. [50] Kelkajn serpentoj kiuj uzas neŭrotoksinojn (kiel ekzemple la mangrovserpento) havas dentegojn en la malantaŭo de siaj buŝoj, kun la dentegoj krispigitaj malantaŭen. [52] Tio igas ĝin malfacila kaj por la serpento uzi sian venenon kaj por sciencistoj por melki ilin. [50] Elapidoj , aliflanke, kiel ekzemple kobroj kaj krait'oj estas proteroglyphozaj - ili posedas kavajn dentegojn kiuj ne povas esti starigitaj direkte al la fronto de siaj buŝoj, kaj ne povas "mortpiki" kiel vipuro. Ili devas fakte mordi la viktimon. [16] : 242
Estis ĵus sugestite ke ĉiuj serpentoj povas esti venenaj certagrade, per sendanĝeraj serpentoj havantaj malfortan venenon kaj neniujn dentegojn. [53] La plej multaj serpentoj nuntempe etikedis "nevenenaj" daŭre estus konsideritaj sendanĝeraj laŭ tiu teorio, ĉar ili aŭ manko venena liveraĵmetodo aŭ estas malkapablaj de liverado de sufiĉe por endanĝerigi homon. Tiu teorio postulas ke serpentoj eble evoluis el komuna lacertprapatro kiu estis venena - kaj ke venenaj lacertoj ŝatas la Gilan monstron, perlumita lacerto, varanoj, kaj la nun-formortintaj mosasaŭr ankaŭ eble venis de ĝi. Ili partumas tiun venenkladon kun diversaj aliaj saŭrul specioj.
Venenaj serpentoj estas klasigitaj en du taksonomiaj familioj:
Elapidoj - kobroj inkluzive de reĝkobroj, krait'oj, mamboj, aŭstraliaj agkistrodonoj, marserpentoj, kaj koralserpentoj.
Viperids - vipuroj, krotaloj, agkistrodonoj / fiŝmanĝantaj agkistrodoj, kaj arbustmajstroj.
Ekzistas tria familio enhavanta la opistoglyphozajn (malantaŭ-fangeita) serpentojn (same kiel la plimulto de alia serpentospecio):
Kolubredoj - haŭsslangoj, arbserpentoj, reboserpentoj, mangrovoserpentoj, kvankam ne ĉiuj kolubredoj estas venenaj. [16] : 209 [52]
Vidu ankaŭ: Seksa selekto en skvamaj reptilioj
Kvankam larĝa gamo de generaj reĝimoj estas uzita fare de serpentoj, ĉiuj serpentoj utiligas internan fekundigon. Tio estas plenumita per parigita, duigitaj hemipenoj, kiuj estas stokitaj, inversigitaj, en la virvosto. [54] La hemipenoj hokitaj, ofte estas aŭ turniĝis por ekteni la murojn de la female kloako.
La plej multaj specioj de serpentoj demetas ovojn kiujn ili prirezignas baldaŭ post metado. Tamen, kelkaj specioj (kiel ekzemple la reĝkobro) fakte konstruas nestojn kaj restadon en la najbareco de la membrakvokaŝtanoj post inkubacio. [54] La plej multaj pitonoj volvas ĉirkaŭ siaj ovo-clutches kaj restas kun ili ĝis ili elkoviĝas. [55] Ina pitono ne forlasos la ovojn, krom por foje mallabori en la suno aŭ trinki akvon. Ŝi eĉ "tremetos" por generi varmecon por kovi la ovojn.
Kelkaj specioj de serpento estas ovoviviparozaj kaj retenas la ovojn ene de siaj korpoj ĝis ili estas preskaŭ pretaj elkoviĝi. [56] [57] Lastatempe, estis konfirmite ke pluraj specioj de serpento estas plene vivnaskaj, kiel ekzemple la pitono kaj verda anakondo, nutrante sian idon tra placento same kiel ovoflavpoŝo, tre nekutimaj inter reptilioj, aŭ anything alia ekstere de rekviemŝarkoj aŭ placentaj mamuloj. [56] [57] Reteno de ovoj kaj viva naskiĝo plejofte estas rilata al pli malvarmaj medioj.
La ĝarterserpento estis studita por seksa selekto
Seksa selekto en serpentoj estas montrita de la tri mil specioj tiel ĉiu uza malsama taktiko en akirado de amikoj. [58] Ritan batalon inter maskloj la femalojn ili malhavas por pariĝi kun inkludas pinti, konduton elmontritan per la plej multaj viperid'oj en kiuj unu masklo tordos ĉirkaŭ la vertikale levita antaŭkorpo de sia kontraŭulo kaj devigado ĝi malsupren. Ĝi estas ofta por kolo mordanta por okazi dum la serpentoj estas interplektitaj.
Partenogenezo estas natura formo de reproduktado en kiu kresko kaj evoluo de embrioj okazas sen fekundigo. Agkistrodon contortrix (agkistrodono) kaj Agkistrodon piscivorus (kotonobuŝo) povas reproduktiĝi per nedeviga partenogenezo. Tio estas, ili estas kapablaj je enrangigo de seksa reĝimo de reproduktado ĝis senseksa reĝimo. [60] La speco de partenogenezo kiu verŝajne okazas estas automixis kun fina fuzio (vidu figuron en Partenogenezo numero-automixis), procezo en kiu du finaj produktoj de la sama mejozo kunfandiĝas por formi diploidan zigoton. Tiu procezo kondukas al genarolarĝa homozigoseco, esprimo de malutilaj recesivaj aleloj kaj ofte al evoluaj anomalioj. Kaj zoo-naskita kaj sovaĝ-naskita A. kontortriks kaj A. piscivorus ŝajnas esti kapablaj je tiu formo de partenogenezo.
Reproduktado en skvamecaj reptilioj preskaŭ estas ekskluzive seksa. Maskloj ordinare havas ZZ-paron de sekso determinanta kromosomojn, kaj inojn Zw-paro. Tamen, la kolumbia Ĉielarkboao, Epicrates maurus ankaŭ povas reproduktiĝi per nedeviga partenogenezo rezultiganta produktadon de WW-ina epigono. [61] La WW-inoj estas verŝajne produktitaj per fina automixis (vidu figuron en Partenogenezo numero-automixis).
En regionoj kie vintroj estas pli malvarmaj ol serpentoj povas toleri restante aktivaj, lokaj specioj brumato faras. Male al vintrodormo, en kiu mamuloj estas fakte endorme, brumatingoreptilioj estas nedormaj sed neaktivaj. Individuaj serpentoj brumato povas en nestkavernoj, sub roko amasigas, aŭ ene de falintaj arboj, aŭ serpentoj povas agregi en nombregoj ĉe hibernacula.
Green Tree Snake - Dendrelaphis punctulata - manĝante Blanka-lipan ranon proksime de Cooktown, Queensland (Kuirurbo, Kvinslando), Aŭstralio.
Tapiŝopitono kuntiriĝante kaj konsumanta kokidon.
Ĉiuj serpentoj estas strikte karnovoraj, manĝante malgrandajn bestojn inkluzive de lacertoj, ranoj, aliaj serpentoj, malgrandaj mamuloj, birdoj, ovoj, fiŝoj, helikoj aŭ insektoj. [16] [3] [17] [62] Ĉar serpentoj ne povas mordi aŭ disŝiri sian manĝaĵon, ili devas gluti predotutaĵon. La korpgrandeco de serpento havas gravan influon en siaj manĝkutimoj. Pli malgrandaj serpentoj manĝas pli malgrandan predon. Junulaj pitonoj eble komencos eksteren manĝi lacertojn aŭ musojn kaj diplomiĝinton al malgrandaj cervoj aŭ antilopo kiel plenkreskulo, ekzemple.
La makzelo de la serpento estas kompleksa strukturo. Kontraŭe al la popolkredo ke serpentoj povas elartikigi siajn mandiblojn, serpentoj havas tre flekseblan malsupran makzelon, la du duonojn de kiuj estas ne rigide fiksitaj, kaj multajn aliajn juntojn en sia kranio (vidu serpentokranion), permesante al ili malfermi siajn buŝojn larĝe sufiĉe por gluti sian predotutaĵon, eĉ se ĝi estas pli granda en diametro ol la serpento mem. [62] Ekzemple, la afrika ovo-manĝanta serpento havas flekseblajn mandiblojn adaptiĝis por manĝado de ovoj multe pli grandaj ol la diametro de sia kapo. [16] : 81 Tiu serpento havas neniujn dentojn, sed havas ostozajn protrudaĵojn sur la virinsvingo de sia spino, kiun ĝi uzas por detrui konkojn kiam ĝi manĝas ovojn. [16] : 81
Dum la plimulto de serpentoj manĝas diversecon de predbestoj, ekzistas iu specialiĝo de kelkaj specioj. King-kobroj kaj la aŭstralia glitpilkado-glitpilkado konsumas aliajn serpentojn. Pareas iwesakii kaj alia heliko-manĝado kolubredoj de subfamilio Pareatinae havas pli da dentoj sur la dekstra flanko de siaj buŝoj ol maldekstre, kiel la ŝeloj de sia predo kutime helikformaj dekstrume [16] : 184 [63]
Kelkaj serpentoj havas venenan mordon, kiun ili uzas por senvivigi sian predon antaŭ manĝado de ĝi. [62] [64] Aliaj serpentoj senvivigas sian predon per konstrikto. [62] Daŭre aliaj glutas ilian predon tutaj kaj vivantaj. [16] : 81 [62]
Post manĝado, serpentoj iĝas dormetantaj dum la procezo de digestado okazas. [65] Digestado estas intensa agado, precipe post konsumo de granda predo. En specioj kiuj manĝas nur sporade, la tuta intesto envojaĝas reduktitan ŝtaton inter manĝoj por konservi energion. La digesta sistemo tiam estas "supren-reguligita" ĝis plena kapacito ene de 48 horoj da predkonsumo. Estante ectothermic ("malvarmsanga"), la ĉirkaŭa temperaturo ludas grandan rolon en serpentodigestado. La ideala temperaturo por serpentoj por digesti estas 30 °C (86 °F). Tiel multe da metabola energio estas engaĝita en la digestado de serpento tio en la meksika krotalo ( Crotalus durissus ), surfacaj korpotemperaturo-pliiĝoj je entute 1.2 °C (2.2 °F) dum la digestiga procezo. [66] Pro tio, serpento ĝenis post manĝis ĵus ofte vomkraĉas sian predon por povi eviti la perceptitan minacon. Kiam neĝenate, la digestiga procezo estas tre efika, kie la digestigaj enzimoj de la serpento dissolviĝas kaj absorbado ĉio sed la hararo de la predo (aŭ plumoj) kaj ungegoj, kiuj estas sekreciitaj kune kun rubo.
La manko de membroj ne malhelpas la movadon de serpentoj. Ili evoluigis plurajn malsamajn reĝimojn de movado por trakti specialajn mediojn. Male al la paŝadoj de limbitaj bestoj, kiuj formas kontinuumon, ĉiu reĝimo de serpentmovado estas diskreta kaj aparta de la aliaj; transiroj inter reĝimoj estas subitaj.
Ĉefa artikolo: Undulatorika movado
Laterala bolado estas la sola reĝimo de akva movado, kaj la plej ofta reĝimo de surtera movado. [68] En tiu reĝimo, la korpo de la serpento alterne fleksas al la maldekstre kaj rajto, rezultigante serion de malantaŭe-kortuŝaj "ondoj". [67] Dum tiu movado prezentiĝas rapida, serpentoj malofte estis dokumentitaj moviĝante pli rapide ol du korplongoj je sekundo, ofte multe malpli. [69] Tiu reĝimo de movado havas la saman netan koston de transporto (kalorioj bruligitaj per metro moviĝis) kiel kurante en lacertoj de la sama maso.
rampantaj presaĵoj de Serpento
Surtera laterala bolado estas la plej ofta reĝimo de surtera movado por la plej multaj serpentospecioj. [67] En tiu reĝimo, la posteriore kortuŝaj ondoj premas kontraŭ kontaktopunktojn en la medio, kiel ekzemple ŝtonoj, branĉetoj, neregulaĵojn en la grundo, ktp. [67] Ĉiun el tiuj mediaj objektoj, en victurno, generas reagforton direktis avanculon kaj direkte al la mezlinio de la serpento, rezultigante avanculpuŝon dum la lateralaj komponentoj nuligas. [71] La rapideco de tiu movado dependas sur la denseco de puŝo-punktoj en la medio, kun meza denseco de proksimume 8 [ kiujn klarigo bezonis ] laŭ la longo de la serpento estanta ideala. [69] La ondrapideco estas ĝuste la sama kiel la serpentrapideco, kaj kiel rezulto, ĉiu punkto sur la korpo de la serpento sekvas la padon de la punkto antaŭ ĝi, permesante al serpentoj moviĝi tra tre densa vegetaĵaro kaj malgrandaj malfermaĵoj.
Striita markrait, Laticauda sp .
Dum naĝado, la ondoj iĝas pli grandaj kiam ili moviĝas laŭ la korpo de la serpento, kaj la ondo vojaĝas malantaŭen pli rapide ol la serpento antaŭeniras. [72] Puŝita estas generita premante ilian korpon kontraŭ la akvo, rezultigante la observitan degliton. Malgraŭ totalaj similecoj, studoj montras ke la padrono de muskolaktivigo estas malsama en akvoestaĵo kontraŭ surtera laterala bolado, kiu pravigas voki ilin apartajn reĝimojn. [73] Ĉiuj serpentoj povas laterale ondiĝi antaŭen (kun invers-kortuŝaj ondoj), sed nur-marserpentoj estis observitaj inversigi la decidproponon (moviĝante malantaŭen kun avancul-kortuŝaj ondoj).
A neonate sidewinder rattlesnake (Crotalus cerastes) sidewinding.
Plejofte dungite de kolubroidaj serpentoj ( kolubredoj, elapidoj, kaj vipuroj) kiam la serpento devas moviĝi en medio al kiu mankas neregulaĵoj por premi kontraŭ (malebligante lateralan boladon), kiel ekzemple ŝika ŝlimgrundo, aŭ sabloduno, flankmova estas modifita formo de laterala bolado en kiu ĉiuj la korpsegmentoj orientitaj en unu direkto restas en kontakto kun la grundo, dum la aliaj segmentoj estas levitaj supren, rezultigante strangan "ruliĝantan" decidproponon. [74] [75] Tiu reĝimo de movado venkas la glitigan naturon de sablo aŭ koto premante for kun nur senmovaj partoj sur la korpon, tiel minimumigante degliti. [74] La senmova naturo de la kontaktopunktoj povas esti montrita de la trakoj de flankmova serpento, kiuj montras ĉiun ventroskalpremsignon, sen iu ŝmirado. Tiu reĝimo de movado havas tre malaltan kalorian koston, malpli ol ⅓ de la kosto por lacerto por movi la saman distancon. [70] Kontraŭe al popolkredo, ekzistas neniu indico ke flankmova estas rilata kie la sablo estas varma.
Kiam puŝo-punktoj estas forestantaj, sed ekzistas ne sufiĉe spaco por uzi flankmova pro lateralaj limoj, kiel ekzemple enen tuneloj, serpentoj fidas je akordionmovado. [67] [75] En tiu reĝimo, la serpento stegas la malantaŭan parton de sia korpo kontraŭ la tunelmuron dum la fronto de la serpento etendas kaj rektigas. [74] La antaŭa parto tiam fleksas kaj formas ankropunkton, kaj la malantaŭa estas rektigita kaj tirita antaŭen. Tiu reĝimo de movado estas malrapida kaj tre postulema, ĝis sep fojojn la kosto de laterale ondiĝado super la sama distanco. [70] Tiu alta kosto ŝuldiĝas al la ripetaj haltoj kaj komencoj da partoj de la korpo same kiel la neceso de uzado de aktiva muskola laboro por stegi kontraŭ la tunelmuroj.
Ĉefa artikolo: Rektlinia movado
La plej malrapida reĝimo de serpentmovado estas rektlinia movado, kio ankaŭ estas la nura unu kie la serpento ne bezonas fleksi sian korpon laterale, kvankam ĝi povas fari tion dum turnado. [76] En tiu reĝimo, la ventroskvamoj estas levitaj kaj tiritaj antaŭen antaŭ esti metitaj malsupren kaj la korpo tiritaj super ili. Ondoj de movado kaj stazo pasas posteriore, rezultigante serio de ondetoj la haŭton. [76] La ripoj de la serpento ne moviĝas en tiu reĝimo de movado kaj tiu metodo plejofte estas uzita per grandaj pitonoj, boaoj, kaj vipuroj dum persekutado de predo trans malferma grundo kiam la movadoj de la serpento estas subtilaj kaj pli forte detekti de sia predo tiumaniere.
La movado de serpentoj en arbaraj vivejoj estis nur ĵus studita. [77] Dum sur arbobranĉoj, serpentoj utiligas plurajn reĝimojn de movado depende de specioj kaj bojas teksturon. [77] Ĝenerale, serpentoj uzos modifitan formon de akordionmovado sur glataj branĉoj, sed laterale ondiĝos se kontaktopunktoj estas haveblaj. [77] Serpentoj moviĝas pli rapide sur malgrandajn branĉojn kaj kiam kontaktopunktoj troviĝas, kontraste al limbitajn bestojn, kiuj plibonigas sur grandaj branĉoj kun malmulte da "kaoso".
Glitaj serpentoj ( Krisopeleo ) de Sudorienta Azio lanĉas sin de branĉpintoj, disvastigante siajn ripojn kaj laterale ondiĝante kiam ili glitas inter arboj. [74] [78] [79] Tiuj serpentoj povas elfari kontrolitan glisadon por centoj da futoj dependantaj sur lanĉalteco kaj eĉ povas turni midt i aero.
La plej multaj komunaj simptomoj de iu speco de serpentmordenvenomation. [80] [81] Krome, ekzistas vasta vario en simptomoj inter mordoj de malsamaj specoj de serpentoj.
Vipera berus , unu dentego en ganto kun malgranda venenmakulo, la aliaj daŭre modloko.
Serpentoj ne ordinare utiligas homoj. Krom se mirigite aŭ vundita, la plej multaj serpentoj preferas eviti kontakton kaj ne atakos homojn. Kun la escepto de grandaj konstriktaj muskoloj, nevenenaj serpentoj ne estas minaco al homoj. La mordo de nevenena serpento estas kutime sendanĝera; iliaj dentoj ne estas dizajnitaj por ŝirado aŭ kaŭzado de profunda trapikiĝo bobenita, sed prefere prenanta kaj tenanta. Kvankam la ebleco de infekto kaj histodamaĝo ĉeestas en la mordo de nevenena serpento, venenaj serpentoj ĉi-tie multe pli granda danĝero al homoj. [16] : 209 La Monda Organizaĵo pri Sano listigas serpentmordon sub la "alia nglektita kondiĉo-" kategorio.
Dokumentitaj mortoj rezultiĝantaj el serpentmordoj estas nekutimaj. Neletalaj mordoj de venenaj serpentoj povas rezultigi la bezonon de amputo de membro aŭ parto de tio. De la ĉirkaŭ 725 specioj de venenaj serpentoj tutmonde, nur 250 povas mortigi homon kun unu mordo. Aŭstralio averaĝas nur unu mortigan serpentmordon je jaro. En Hindio, 250,000 serpentmordoj estas registritaj en ununura jaro, kun nekredeblaj 50,000 registritaj komencaj mortoj.
La terapio por serpentmordo estas kiel variablo kiel la mordo mem. La plej ofta kaj efika metodo estas tra kontraŭveneno (aŭ kontraŭveneno), serumo produktita de la veneno de la serpento. Iu kontraŭveneno estas speciospecifa (monovalent) dum kelkaj estas direktiĝis al uzo kun multoblaj specioj en menso (plurvalenta). En Usono ekzemple, ĉio specioj de venenaj serpentoj estas fosaĵvipuroj, kun la escepto de la koralserpento. Por produkti kontraŭvenenon, miksaĵo de la venenoj de la malsama specio de krotaloj, agkistrodonoj, kaj fiŝmanĝantaj agkistrodoj estas injektitaj en la korpon de ĉevalo en iam-ajna-kreskantaj dozoj ĝis la ĉevalo estas imunigita. Sango tiam estas ekstraktita de la imunigita ĉevalo. La serumo estas apartigita kaj plue purigis kaj frostig-sekigita. Ĝi estas reformita kun sterila akvo kaj iĝas kontraŭveneno. Tial, homoj kiuj estas alergiaj kontraŭ ĉevaloj pli havas supozeble alergian reagon al kontraŭveneno. [84] Antivenom por la pli danĝeraj specioj (kiel ekzemple mamboj, taipan'oj, kaj kobroj) estas farita en simila maniero en Hindio, Sudafriko, kaj Aŭstralio, kvankam tiuj kontraŭvenenoj estas speciospecifaj.
Hinda kobro en korbo kun psilo. Tiuj serpentoj eble estas la plej oftaj temoj de serpentoĉarmadoj.
En kelkaj mondopartoj, precipe en Hindio, serpentoĉarmado estas vojflankekspozicio prezentita fare de ĉarmuleto. En tia spektaklo, la psilo portas korbon kiu enhavas serpenton kiun li ŝajne ĉarmas ludante melodiojn de lia flutosimila muzika instrumento, al kiu la serpento respondas. [85] Al serpentoj mankas eksteraj oreloj, kvankam ili havas internajn orelojn, kaj reagas al la movado de la fluto, ne la faktan bruon.
La Faŭno Protektoleĝo de 1972 en Hindio teknike proskribas serpentoĉarmadon pro kialoj de reduktado de bestkruelaĵo. Aliaj psiloj ankaŭ havas serpenton kaj mungoton spektaklon, kie ambaŭ la bestoj havas imititan batalon; tamen, tio ne estas tre ofta, ĉar la serpentoj, same kiel la mungotoj, povas esti grave vundita aŭ mortigita. Serpentoĉarmado kiel profesio formortas en Hindio pro konkurado de modernaj formoj de distro kaj medioleĝoj proskribantaj la praktikon.
La Irula tribo de Andra-Pradeŝo kaj Tamilnado en Hindio estis ĉasistoj-kolektistoj en la varmaj, sekaj ebenaĵarbaroj, kaj praktikis la arton de serpentkaptado por generacioj. Ili havas ampleksan konon de serpentoj en la kampo. Ili ĝenerale kaptas la serpentojn kun la helpo de simpla bastono. Pli frue, la Irulaj kaptis milojn da serpentoj por la serpent-haŭta industrio. Post la kompleta malpermeso de la serpent-haŭta industrio en Hindio kaj protekto de ĉiuj serpentoj sub la hinda Faŭno (Protekto) Akto 1972, ili formis la kooperativon de la Irula Snake Catcher kaj ŝanĝis al kaptado de serpentoj por forigo de veneno, liberiganten ilin en natura medio post kvar ekstraktadoj. La veneno tiel trankvila estas uzita por produktado de vivsava kontraŭveneno, biomedicina esplorado kaj por aliaj medikamentaj produktoj. [87] La Irulaj ankaŭ povas manĝi kelkajn el la serpentoj kiujn ili kaptas kaj estas tre utilaj en ratekstermado en la vilaĝoj.
Malgraŭ la ekzisto de psiloj, ankaŭ ekzistas profesiaj serpentkaptiloj aŭ tumultistoj. Nuntempa serpentkaptado implikas herpetologiston uzantan longan bastonon kun V- forma fino. Kelkaj televidspektaklomoderatoroj, kiel Bill Haast, Austin Stevens, Steve Irwin, kaj Jeff Corwin, preferas kapti ilin uzante nudajn manojn.
Kelkaj el la listigitaj fontoj de tiu sekcio eble ne estas fidindaj . Bonvole helpu al tiun artikolo per serĉado pli bone, pli fidindajn fontojn, aŭ de kontroli ĉu la referencoj renkontas la kriteriojn por fidindaj fontoj. Nefidindaj citaĵoj povas esti defiitaj aŭ forigitaj.
( Lernu kiel kaj kiam por forigi tiun ŝablonmesaĝon) Pligrandiĝi">
"海豹蛇" ("mar-leoparda serpento", supozeble Enhydris bocourti) okupas lokon de honoro inter la vivaj bongustaĵoj atendante por renkonti iliajn konsumantojn ekstere de Kanton restoracio.
Serpentviando, en Tajpea restoracio
Dum ne ofte opiniite de ĉar manĝaĵo en la plej multaj kulturoj, en kelkaj kulturoj, la konsumo de serpentoj estas akceptebla, aŭ eĉ konsideritaj bongustaĵo, aprezis por sia kvazaŭa farmacia efiko de varmigado de la koro. Serpentsupo de kantona kuirarto estas konsumita fare de lokaj homoj en aŭtuno, por varmigi ilian korpon. Okcidentaj kulturoj dokumentas la konsumon de serpentoj sub ekstremaj cirkonstancoj de malsato. [88] Kuirita krotal viando estas escepto, kiu estas ofte konsumita en partoj de la Usona Mez-Okcidento. En aziaj landoj kiel ekzemple Ĉinio, Tajvano, Tajlando, Indonezio, Vjetnamio kaj Kamboĝo, trinki la sangon da serpentoj - precipe la kobro - verŝajne pliigas seksan virecon. [89] La sango estas drenita dum la kobro daŭre estas vivanta kiam eble, kaj estas kutime miksita kun iu formo de alkoholaĵo por plibonigi la guston.
En kelkaj aziaj landoj, la uzo de serpentoj en alkoholo ankaŭ estas akceptita. En tiaj kazoj, la korpo de serpento aŭ pluraj serpentoj estas igitaj trempiĝi en vazo aŭ ujo da likvaĵo. Estas postulite ke tio produktas la alkoholaĵon pli forta (same kiel pli multekosta). Unu ekzemplo de tio estas la Habu serpento foje poziciigita en la okinavan alkoholaĵon Awamori ankaŭ konata kiel "Habu Sake".
U.S. Army Special Forces (U. S. Army Special Forces) praktikantoj estas instruitaj por kapti, mortigi, kaj manĝas serpentojn dum sia pluvivokurso; tio gajnis al ili la moknomo- "serpentmanĝantojn", kiun la videoludo Metal Gear Solid 3: Snake Eater povas esti konkludita por tiri de.
Armeaj komandoj en Libano manĝas serpentojn vivantajn kiel parto de sia trejnado.
Virinoj specialaj militfortoj de la Armilfirmaoj (Sirio) en Sirio manĝis vivantajn serpentojn kiel parto de ilia trejnadoj dum infanoj estantaj trejnantaj en miliciaj agadoj estis trejnitaj por mortpiki vivajn hundidojn al morto. [109] [110] [111] [112] [113] [113] [114] [115] [116] [117] [118] [119] [120] [121] [122] Siriaj fakistaj rotoj ankaŭ manĝis vivantajn skorpiojn, vivantajn serpentojn, kaj vivajn hundidojn dum trejnado. [123] Siriaj soldatoj ankaŭ estas trejnitaj por pritrakti vipurojn.
Egiptaj armeaj fakistaj rotoj manĝas vivantajn gekokojn, [125] [126] [127] kaj vivantajn serpentojn.
Serpentvino (蛇酒) estas alkoholaĵo produktita plenigante tutajn serpentojn en sakeo aŭ grenalkoholo. La trinkaĵo unue estis registrita estinte konsumita en Ĉinio dum la okcidenta Zhou-dinastio kaj pripensita al grava salubra kaj kredis revigligi personon laŭ ĉina tradicia medicino.
En la okcidenta mondo, kelkaj serpentoj (aparte obeemaj specioj kiel ekzemple la pilkpitono kaj maizserpento) estas konservitaj kiel dorlotbestoj. Renkonti tiun postulon zobredad industrion formiĝis. Serpentoj breditaj en kaptiteco emas fari pli bonajn dorlotbestojn kaj estas pripensitaj favorataj al sovaĝaj kaptitaj specimenoj. [138] Serpentoj povas esti tre malaltaj funkciservaj dorlotbestoj, aparte komparite kun pli tradiciaj specioj. Ili postulas minimuman spacon, kiel la plej multaj ordinaraj specioj ne superas kvin futojn (1.5 m) en longo. Dorlotbestserpentoj povas esti manĝigitaj relative malofte, kutime unufoje ĉiujn 5 ĝis 14 tagojn. Certaj serpentoj havas vivotempon de pli ol 40 jaroj se donite bonordan prizorgon.
Ĉefa artikolo: Serpento (simboleco)
En egipta historio, la serpento okupas primaran rolon kun Nilo-kobro ornamas la kronon de la faraono en antikvaj tempoj. Ĝi estis devotita kiel unu el la dioj kaj ankaŭ estis utiligitaj por malbonaŭguraj celoj: murdo de kontraŭulo kaj rita memmortigo ( Kleopatro).
La dorsflanko de la trono de Faraono Tutanĥamono kun kvar oraj uraeus-kobrociferoj. Oro kun lapislazulo; Valley of the Kings (Valo de la reĝoj), Tebo (1347-37 a.K.).
Meduzo de 16-ajarcenta itala artisto Caravaggio.
Imperia Japanio prezentita kiel malbona serpento en WWII-propagandafiŝo.
En helenmitologiaj serpentoj estas ofte rilataj al mortigaj kaj danĝeraj antagonistoj, sed tio estas ne diri ke serpentoj estas simbolaj por malico; fakte, serpentoj estas ktona simbolo, malglate tradukita kiel "tere". La naŭ-kapa Lernaean Hydra kiun Heraklo venkis kaj la tri meduzon fratinojn estas infanoj de Gaia, la tero. [139] Meduzo estis unu el la tri meduzfratinoj kiujn Perseo venkis. [139] Meduzo estas priskribita kiel malbelega mortonto, per serpentoj anstataŭe de hararo kaj la potenco turni virojn por ŝtonumi kun ŝia rigardo. [139] Post mortigado de ŝi, Perseo donis ŝian kapon al Ateno kiu aljardis ĝin al ŝia ŝildo nomita la Egido. [139] La titanoj ankaŭ estas prezentitaj en arto per serpentoj anstataŭe de gamboj kaj piedoj pro la sama kialo - ili estas infanoj de Gaia kaj Urano, tiel ke ili estas ligitaj al la tero.
U.S. President Theodore Roosevelt prezentite kiel la bebo Heraklo baraktante kun du gigantaj serpentoj reprezentante la Standard Oil firmaon.
La legenda raporto pri la fundamento de Tebo menciis monstroserpenton gardantan la origini de kiun la nova kompromiso devis transverŝi sian akvon. En batalado kaj mortigo la serpento, la kunuloj de la fondinto Kadmo ĉiu pereis - kaŭzante la esprimon " Cadmean-venko " (t.e. venkon implikantan onies propran ruinon).
Tri medicinaj simboloj implikantaj serpentojn kiuj daŭre estas uzitaj hodiaŭ estas Bovlo de Hygieia, simbolante apotekon, kaj la Merkurbastonon kaj Bastono de Asklepio, kiujn estas simboloj indikantaj medicinon ĝenerale.
Hindio ofte estas nomita la tero de serpentoj kaj estas trempita en tradicio koncerne serpentojn. [140] Serpentoj estas adoritaj kiel dioj eĉ hodiaŭ kie multaj virinoj verŝas lakton sur serpentotruoj (malgraŭ la malemo de serpentoj por lakto). [140] La kobro vidiĝas sur la kolo de Ŝivao kaj Vishnu ofte estas prezentita kiel dormante sur sep-kapa serpento aŭ ene de la volvaĵoj de serpento. [141] Ekzistas ankaŭ pluraj temploj en Hindio sole por kobroj foje nomitaj Nagraj (Reĝo de serpentoj) kaj estas kredite ke serpentoj estas simboloj de fekundeco. Ekzistas hindua festivalo nomita Nag Panchami ĉiu jaro sur al kiuj tagserpentoj estas honoritaj kaj preĝita. Vidu ankaŭ Nāga .
En Hindio ekzistas alia mitologio koncerne serpentojn. Ofte konate en la hinda kiel " Ichchhadhari " serpentoj. Tiaj serpentoj povas preni la formon de iu vivanta estaĵo, sed preferi homan formon. Tiuj mitaj serpentoj posedas valoran gemon nomitan "Manni", kiu estas pli brila ol diamanto. Ekzistas multaj rakontoj en Hindio koncerne avidajn homojn provanta posedi tiun gemon kaj fini esti mortigitaj.
La ouroboros estas simbolo asociita kun multaj malsamaj religioj kaj dogano, kaj estas asertita esti rilatita al alĥemio. La ouroboros aŭ uroboroj estas serpento manĝanta it propran voston en dekstruma direkto (de la kapo ĝis la vosto) en la formo de cirklo, reprezentante la ciklon de vivo, morto kaj renaskiĝo, kondukante al senmorteco.
La serpento estas unu el la 12 ĉielaj bestoj de Chinese Zodiac, en la ĉina kalendaro.
Multaj antikvaj peruaj kulturoj devotis naturon. [142] Ili emfazis bestojn kaj ofte prezentitajn serpentojn en sia arto.
Tiu sekcio ne citas iujn ajn fontojn . Bonvole helpu plibonigi tiun sekcion aldonante citaĵojn al fidindaj fontoj. Senfonta materialo povas esti defiita kaj forigita.
(junio 2016) ( Lernu kiel kaj kiam por forigi tiun ŝablonmesaĝon) Ĉefa artikolo: Serpentkultado
Serpento asociita kun sankta Simeon Stylites.
Bastono de Asklepio, en kiu la serpento, tra ekdizo, simbolas resanigon.
Serpentoj estas parto de hindua kultado. Festivalo, Nag Panchami, en kiu partoprenantoj devotas aŭ bildojn de aŭ viva Nāgas (kobroj) estas famkonata ĉiu jaro. La plej multaj bildoj de sinjoro Ŝivao prezentas serpenton ĉirkaŭ sia kolo. Puranaj havas diversajn rakontojn rilatitaj kun serpentoj. En la Puranaj, Shesha laŭdire tenas ĉiujn planedojn de la Universo sur siaj kapuĉoj kaj konstante kanti la glorojn de Vishnu de ĉiuj siaj buŝoj. Li foje estas referita kiel "Ananta-Shesha", kio signifas "Endless Shesha". Aliaj famaj serpentoj en hinduismo estas Ananta, Vasuki, Taxak, Karkotaka kaj Pingala. La esprimo Nāga estas uzita por rilati al unuoj kiuj prenas la formon de grandaj serpentoj en hinduismo kaj budhismo.
Serpentoj ankaŭ estis vaste honoritaj, kiel ekzemple enen antikva Grekio, kie la serpento estis vidita kiel resaniganto. Asklepio portis serpentvundon ĉirkaŭ sia sorĉbastono, simbolo vidita hodiaŭ sur multaj ambulancoj.
En religiaj esprimoj, la serpento kaj jaguaro estas verŝajne la plej gravaj bestoj en antikva Mezameriko. "En statoj de ekstazo, sinjorodanco serpentodanco; grandaj descendaj serpentoj ornamas kaj apogas konstruaĵojn de Chichen Itza ĝis Tenoĉtitlano, kaj la Naŭatla vorto koatl kun la signifo serpento aŭ ĝemelo, formparto de primaraj diaĵoj kiel ekzemple Mixcoatl, Quetzalcoatl, kaj Coatlicue." [144] En kaj Mayaj kaj aztekaj kalendaroj, la kvina semajnotago estis konata kiel Snake Day.
En judismo, la serpento da latuno ankaŭ estas simbolo de resanigo, de onies vivo estanta konservita por baldaŭa morto ( Nombroj 21:6-9).
En kelkaj partoj de kristanismo, la liberiganta laboro de Kristo estas komparita kun ŝparado de onies vivo tra rigardado de la Nehushtan (serpento el latuno) ( Evangelio laŭ Johano 3:14). Serpentoprizorgantoj utiligas serpentojn kiel integritan parton de preĝejkultado por ekspozicii sian fidon al dia protekto. Tamen, pli ofte en kristanismo, la serpento estis vidita kiel reprezentanto de malico kaj ruza konspirado, kiuj povas esti viditaj en la priskribo en Genezo ĉapitro 3 el serpento en la Ĝardeno de Eden tentanta Eva. Saint Patrick estas supozita por esti forpelinta ĉiujn serpentojn de Irlando Kristanigante la landon en la 5-a jarcento, tiel klarigante la foreston de serpentoj tie.
En kristanismo kaj judismo, la serpento faras it fifaman aspekton en la unua libro (Genezo 3:1) da la Biblio kiam serpento ekaperas antaŭ la unua paro Adamo kaj Eva kaj tentas ilin kun la malpermesita frukto de la Arbo de scio. La serpento revenas en Eliro kiam Moseo, kiel signo de la potenco de dio, iĝas sian stabon serpento kaj kiam Moseo produktis la Nehushtan, bronzan serpenton sur polo kiujn kiam similite ĉe sekigita la homoj de mordoj de la serpentoj kiuj turmentis ilin en la dezerto. La serpento igas it finan aperon simboli satanon en la Apokalipso de Johano: "Kaj li metis tenon sur la drako la maljuna serpento, kio estas la diablo kaj satano, kaj mallibera lin dum mil jaroj."
(Revelacio 20:2) En Neo-Paganism kaj Viko, la serpento estas vidita kiel simbolo de saĝeco kaj scio.
Ballcourt signo de la Postclassic-loko de Mixco Viejo en Gvatemalo. Tiu skulptaĵo prezentas Kukulkan, mandiblagapon, kun la kapo de homa militisto eliranta el lia faŭko.
La citotoksa efiko de serpentveneno estas esplorita kiel ebla terapio por kanceroj.
Legendo de la Blanka Serpento
La Verda serpento kaj la Bela Lilio (Goethe_ estas arketipa rakonto de konscio)
La Nov-Enciklopedio de Serpentoj
The Snakes of Europe (La Serpentoj de Eŭropo) kaj Serpentoj de Eŭropo Vikilibroj: serpentoj de Eŭropo, ŭikibok
^ a b Hsiang, A. Y.; Field, D. J.; Webster, T. H.; Behlke, A. D.; Davis, M. B.; Racicot, R. A.; Gauthier, J. A. (2015). "The origin of snakes: Revealing the ecology, behavior, and evolutionary history of early snakes using genomics, phenomics, and the fossil record". BMC Evolutionary Biology 15. doi:10.1186/s12862-015-0358-5.
^ Reeder, T. W.; Townsend, T. M.; Mulcahy, D. G.; Noonan, B. P.; Wood, P. L.; Sites, J. W.; Wiens, J. J. (2015). "Integrated Analyses Resolve Conflicts over Squamate Reptile Phylogeny and Reveal Unexpected Placements for Fossil Taxa". PLoS ONE 10 (3): e0118199. doi:10.1371/journal.pone.0118199. PMC 4372529. PMID 25803280.
^ a b Roland Bauchot, ed. (1994). Snakes: A Natural History. New York: Sterling Publishing Co., Inc. p. 220. ISBN 1-4027-3181-7.
^ a b c d e f g da h da I j k "Serpentes". Integrated Taxonomic Information System. Retrieved 3 December 2008.
^ a b c serpenta speciolisto ĉe la Reptilio-Datumbazo. Alirite 22 majo 2012.
^ a b S. Blair Hedges (August 4, 2008). "At the lower size limit in snakes: two new species of threadsnakes (Squamata: Leptotyphlopidae: Leptotyphlops) from the Lesser Antilles" (PDF). Zootaxa 1841: 1-30. Retrieved 2008-08-04.
^ a b Fredriksson, G. M. (2005). "Predation on Sun Bears by Reticulated Python in East Kalimantan, Indonesian Borneo". Raffles Bulletin of Zoology 53 (1): 165-168.
^ a b Head, Jason J.; Jonathan I. Bloch; Alexander K. Hastings; Jason R. Bourque; Edwin A. Cadena; Fabiany A. Herrera; P. David Polly; Carlos A. Jaramillo (February 2009). "Giant boid snake from the paleocene neotropics reveals hotter past equatorial temperatures.". Nature 457: 715-718. doi:10.1038/nature07671. PMID 19194448. Retrieved 2009-02-05.
^ Perkins, Sid (27 January 2015). "Fossils of oldest known snakes unearthed". news.sciencemag.org. Retrieved 29 January 2015.
Caldwell, M. W.; Nydam, R. L.; Palci, A.; Apesteguía, S. (2015). "The oldest known snakes from the Middle Jurassic-Lower Cretaceous provide insights on snake evolution". Nature Communications 6 (5996): 5996. doi:10.1038/ncomms6996.
^ Proto-IE: *(s)nēg-o-, Meaning: snake, Old Indian: nāgá- m. "snake", Germanic: *snēk-a- m., *snak-an- m., *snak-ō f.; *snak-a- vb., Russ. meaning: жaбa (зMeя), References: WP (Vergleichendes Wörterbuch der indogermanischen Sprachen) II 697 f.
^ Online Etymology Dictionary , s.v. " snake " , retrieved on 22 September 2009.
^ "Definition of serpent". Merriam-Webster Online Dictionary. Retrieved 12 October 2006.
^ a b Lee, Michael S. Y.; Andrew F. Hugall, Robin Lawson & John D. Scanlon (2007). "Phylogeny of snakes (Serpentes): combining morphological and molecular data in likelihood, Bayesian and parsimony analyses". Systematics and Biodiversity 5 (4): 371-389. doi:10.1017/S1477200007002290.
^ Durand, J.F. (2004). " The origin of snakes " . Geoscience Africa 2004. Abstract Volume, University of the Witwatersrand, Johanesburgo, Sudafriko, pp. 187.
^ Vidal, N. , Rage, J. - c . , Couloŭ, A. and Hedges, S.B. (2009). " Serpentoj (Serpentes)". Pp. 390-397 en Heĝoj, S. B kaj Kumar, S. (eds. ) , The Timetree of Life (La Timetree de Vivo). Oxford University Press.
^ a b c d e f g da h da I j k l da m da n o p q Mehrtens Jm. 1987. Living Snakes of the World in Color (Vivantaj Serpentoj de la mondo en Koloro). New York: Sterlingaj eldonistoj. 480 pp ISBN 0-8069-6460-X.
^ a b c d e Sanchez, Alejandro. "Diapsids III: Snakes". Father Sanchez's Web Site of West Indian Natural History. Retrieved 2007-11-26.
^ a b "New Fossil Snake With Legs". UNEP WCMC Database. Washington, D.C.: American Association For The Advancement Of Science. Retrieved 2007-11-29.
^ a b Mc Dowell, Samuel (1972). "The evolution of the tongue of snakes and its bearing on snake origins". Evolutionary Biology 6: 191-273. doi:10.1007/978-1-4684-9063-3_8. ISBN 978-1-4684-9065-7.
^ Apesteguía, Sebastián; Zaher, Hussam (April 2006). "A Cretaceous terrestrial snake with robust hindlimbs and a sacrum". Nature 440 (7087): 1037-1040. doi:10.1038/nature04413. PMID 16625194. Retrieved 2007-11-29.
^ a b c Mertens, Robert (1961). "Lanthanotus: an important lizard in evolution". Sarawak Museum Journal 10: 320-322.
^ Jonathan, Webb (24 July 2014). "Four-legged snake ancestor 'dug burrows'". BBC Science & Environment. Retrieved Jul 24, 2015.
^ Yong, Ed. "A Fossil Snake With Four Legs". Retrieved 2015-07-24.
^ Martill, David M.; Tischlinger, Helmut; Longrich, Nicholas R. (2015-07-24). "A four-legged snake from the Early Cretaceous of Gondwana". Science 349 (6246): 416-419. doi:10.1126/science.aaa9208. ISSN 0036-8075.
^ a b Conant R, Collins JT. 1991. Field Guide to Reptilioj and Amfibioj : Eastern and Central North America . Houghton Mifflin, Boston. 450 pp 48 platoj. ISBN 0-395-37022-1.
^ Natural History Information Centre; Auckland War Memorial Museum. "Natural History Questions". Auckland War Memorial Museum | Tamaki Paenga Hira. Auckland, New Zealand: Auckland War Memorial Museum. Q. Are there any snakes in New Zealand?. Retrieved 26 April 2012.
^ Pough; et al. (2002) [1992]. Herpetology: Third Edition. Pearson Prentice Hall. ISBN 0-13-100849-8.
^ a b McDiarmid Rw, Campbell JA, Touré T. 1999. Snake Species de la Mondo: Taksonomia kaj Geographic Reference, vol. La ligo de 1-a herpetologistoj. 511 pp ISBN 1-893777-00-6 (serioj). ISBN 1-893777-01-4 (volumeno).
^ Spawls S, Branch B. 1995. The Dangerous Snakes of Afriko. Ralph Curtis Books. Dubajo: Oriental Press. 192 pp ISBN 0-88359-029-8.
^ Parker HW, Grandison AGC. 1977. Serpentoj - a naturhistorio. Second Edition. Brita Muzeo (Naturhistorio) kaj Cornell University Press. 108 pp 16 platoj. LCCCN 76-54625. ISBN 0-8014-1095-9 (ŝtofo), ISBN 0-8014-9164-9 (papero).
^ Spawls S, Howell K, Drewes R, Ashe J. 2004. Field Guide To The Reptiles Of East Africa. Londono: & C Black Publishers Ltd. 543 pp. ISBN 0-7136-6817-2 .
^ Elapidae at the Reptarium.cz Reptile Database . Accessed 3 December 2008.
^ Rivas, Jesús Antonio (2000). The life history of the green anaconda (Eunectes murinus), with emphasis on its reproductive Biology (PDF) (Ph.D. thesis). University of Tennessee.
^ Boback, S. M.; Guyer, C. (2003). "Empirical Evidence for an Optimal Body Size in Snakes". Evolution 57 (2): 345-351. doi:10.1554/0014-3820(2003)057[0345:EEFAOB]2.0.CO;2. ISSN 0014-3820. PMID 12683530.
^ a b c d e Cogger (1991), p. 180.
^ "Reptile Senses: Understanding Their World". Petplace.com. 2015-05-18. Retrieved 2016-01-09.
^ Smith, Malcolm A. The Fauna of British India , Including Ceylon and Birmo . Vol I, Loricata and Testudines. p. 30.
^ a b c d [1] Archived aŭgusto 5, 2006, ĉe la Wayback Maŝino.
^ "ZooPax: A Matter of Scale: Part III". Whozoo.org. Retrieved 2016-01-09.
^ a b [2] Archived la 25-an de novembro 2007, ĉe la Wayback Maŝino.
^ a b Wilcox, Robert A; Whitham, Emma M (15 April 2003). "The symbol of modern medicine: why one snake is more than two". Annals of Internal Medicine 138 (8): 673-7. doi:10.7326/0003-4819-138-8-200304150-00016. PMID 12693891. Retrieved 2007-11-26.
^ Harline, P H (1971). "Physiological basis for detection of sound and vibration in snakes" (PDF). J. Exp. Biol. 54 (2): 349-371.
^ "Auditory Localization of Ground-Borne Vibrations in Snakes". Phys. Rev. Lett. 100: 048701. 2008. doi:10.1103/physrevlett.100.048701.
^ Lisa Zyga (2008-02-13). "Desert Snake Hears Mouse Footsteps with its Jaw". PhysOrg.
^ Cogger, H 1993 Fauna of Aŭstralio. Vol. 2A Amphibia and Reptilia. Australian Biological Resources Studies, Kanbero.
^ Arnold, E.N. (1984). "Evolutionary aspects of tail shedding in lizards and their relatives". Journal of Natural History 18 (1): 127-169. doi:10.1080/00222938400770131.
^ N. B. Ananjeva and N. L. Orlov (1994) Caudal autotomy in Kolubredoj snake Xenochrophis piscator from Vjetnamio,. Russian Journal of Herpetology 1 (2)
^ a b c d e f Mader, Douglas (June 1995). "Reptilian Anatomy". Reptiles 3 (2): 84-93.
^ "Organized Emergence of Multiple-Generations of Teeth in Snakes Is Dysregulated by Activation of Wnt/Beta-Catenin Signalling". Plos One. 2013-09-03. Retrieved 2016-01-09.
^ a b c d e Distrikto Freiberg (1984), p. 125.
^ a b Freiberg (1984), p. 123.
^ a b c d Distrikto Freiberg (1984), p. 126.
^ Fry, Brian G.; Vidal, Nicholas; Norman, Janette A.; Vonk, Freek J.; Scheib, Holger; Ramjan, S. F. Ryan; Kuruppu, Sanjaya; Fung, Kim; Hedges, S. Blair; Richardson, Michael K.; Hodgson, Wayne C.; Ignjatovic, Vera; Summerhayes, Robyn; Kochva, Elazar (2006). "Early evolution of the venom system in lizards and snakes". Nature (Letters) 439 (7076): 584-588. doi:10.1038/nature04328. PMID 16292255.
^ a b c d Capula (1989), p. 117.
^ a b Cogger (1991), p. 186.
^ a b Capula (1989), p. 118.
^ a b c Cogger (1991), p. 182.
^ Shine, Richard; Langkilde, Tracy; Mason, Robert T (2004). "Courtship tactics in garter snakes: How do a male's morphology and behaviour influence his mating success?". Animal Behaviour 67 (3): 477-83. doi:10.1016/j.anbehav.2003.05.007.
^ Blouin-Demers, Gabriel; Gibbs, H. Lisle; Weatherhead, Patrick J. (2005). "Genetic evidence for sexual selection in black ratsnakes, Elaphe obsoleta". Animal Behaviour 69 (1): 225-34. doi:10.1016/j.anbehav.2004.03.012.
^ a b Booth W, Smith CF, Eskridge PH, Hoss SK, Mendelson JR, Schuett GW (2012). "Facultative parthenogenesis discovered in wild vertebrates". Biol. Lett. 8 (6): 983-5. doi:10.1098/rsbl.2012.0666. PMC 3497136. PMID 22977071.
^ Booth W, Million L, Reynolds RG, Burghardt GM, Vargo EL, Schal C, Tzika AC, Schuett GW (2011). "Consecutive virgin births in the new world boid snake, the Colombian rainbow Boa, Epicrates maurus". J. Hered. 102 (6): 759-63. doi:10.1093/jhered/esr080. PMID 21868391.
^ a b c d e Behler (1979) p. 581
^ Hori, Michio; Asami, Takahiro; Hoso, Masaki (2007). "Right-handed snakes: convergent evolution of asymmetry for functional specialization". Biology Letters 3 (2): 169-72. doi:10.1098/rsbl.2006.0600. PMC 2375934. PMID 17307721.
^ Distrikto Freiberg (1984), pp. 125-127.
^ Rosenfeld (1989), p. 11.
^ Tattersall, GJ; Milsom, WK; Abe, AS; Brito, SP; Andrade, DV (2004). "The thermogenesis of digestion in rattlesnakes". Journal of Experimental Biology (The Company of Biologists) 207 (Pt 4): 579-585. doi:10.1242/jeb.00790. PMID 14718501. Retrieved 2006-05-26.
^ a b c d e f Cogger (1991), p. 175.
^ a b Gray, J. (1946). "The mechanism of locomotion in snakes". Journal of experimental biology 23 (2): 101-120. PMID 20281580.
^ a b Hekrotte, Carlton (1967). "Relations of Body Temperature, Size, and Crawling Speed of the Common Garter Snake, Thamnophis s. sirtalis". Copeia 23 (4): 759-763. doi:10.2307/1441886. JSTOR 1441886.
^ a b c Walton, M.; Jayne, B. C.; Bennett, A. F. (1967). "The energetic cost of limbless locomotion". Science 249 (4968): 524-527. doi:10.1126/science.249.4968.524. PMID 17735283.
^ a b Gray, J; H.W., H (1950). "Kinetics of locomotion of the grass snake". Journal of Experimental Biology 26 (4): 354-367.
^ Gray, J; Lissman (1953). "Undulatory propulsion". Quarterly Journal of Microscopical Science 94: 551-578.
^ Jayne, B. C. (1988). "Muscular mechanisms of snake locomotion: an electromyographic study of lateral undulation of the Florida banded water snake (Nerodia fasciata) and the yellow rat snake (Elaphe obsoleta)". Journal of Morphology 197 (2): 159-181. doi:10.1002/jmor.1051970204. PMID 3184194.
^ a b c d e f g Cogger (1991), p. 177.
^ a b Jayne, B.C. (1986). "Kinematics of terrestrial snake locomotion". Copeia 1986 (4): 915-927. doi:10.2307/1445288. JSTOR 1445288.
^ a b Cogger (1991), p. 176.
^ a b c d Astley, H.C.; Jayne, B.C. (2007). "Effects of perch diameter and incline on the kinematics, performance and modes of arboreal locomotion of corn snakes (Elaphe guttata)". Journal of Experimental Biology 210 (Pt 21): 3862-3872. doi:10.1242/jeb.009050. PMID 17951427.
^ a b Freiberg (1984), p. 135.
^ Socha, JJ (2002). "Gliding flight in the paradise tree snake". Nature 418 (6898): 603-604. doi:10.1038/418603a. PMID 12167849.
^ a b MedlinePlus> Serpentmordoj de Tintinalli JE, Kelen GD, Stapcynski JS, Red. Akutmedicino : Comprehensive Study Guide . 6-a red. New York, NY: McGraw Hill; 2004. Ĝisdatiga dato: per 2/27/2008-a Ĝisdatigite: Stephen C. Acosta, Md, Sekcio de Akutmedicino, Portland VA Medical Center, Portlando, AŬ. Revizio disponigita fare de VeriMed Healthcare Network. Ankaŭ reviziite fare de David Zieve, Md, MHA, Medical Director, A.D.A.M., Inc. Elŝutite 2010-03-09.
^ "Snake Bite First Aid - Snakebite". Health-care-clinic.org. Retrieved 2016-01-09.
^ WHO. "The 17 neglected tropical diseases". WHO. WHO. Retrieved 24 October 2014.
^ Sinha, Kounteya (25 July 2006). "No more the land of snake charmers...". The Times of India.
^ "Rattlesnake bite in a patient with horse allergy and von Willebrand's disease: case report" (PDF). Can Fam Physician 42: 2207-11. 1996. PMC 2146932. PMID 8939322. Retrieved 2013-03-08.
^ a b c Bagla, Pallava (April 23, 2002). "India's Snake Charmers Fade, Blaming Eco-Laws, TV". National Geographic News. Retrieved 2007-11-26.
^ " Snake charmer's bluff " International Wildlife Encyclopedia , 3-a edition, page 482
^ Whitaker, Romulus & Captain, Ashok. Serpentoj of Hindio, : The Field Guide . (2004) pp 11 to 13.
^ Irvine, F. R. (1954). "Snakes as food for man". British Journal of Herpetology 1 (10): 183-189.
^ a b Flynn, Eugene (April 23, 2002). "Flynn Of The Orient Meets The Cobra". Fabulous Travel. Retrieved 2007-11-26.
^ Allen, David (July 22, 2001). "Okinawa's potent habu sake packs healthy punch, poisonous snake". Stars and Stripes. Retrieved 2007-11-26.
^ "صور: صحف غربية تسخر من أكل الكوماندوز اللبناني لأفاعي حية في استعراض للقوة". Mz-mz.net. Retrieved 2016-01-08.
^ Wyke, Tom (2015-09-09). "Lebanese commandos eat LIVE SNAKES as they display their strength in Beirut". Dailymail.co.uk. Retrieved 2016-01-08.
^ "MEMRI: TV Reporter Visits Lebanese Commando Base and Participates in Traditional Eating of Live Snakes". Memritv.org. Retrieved 2016-01-08.
^ "MEMRI: WARNING: Extreme Graphic Images - Lebanese Army Commandos and Visiting Teenagers Eat Live Snakes". Memritv.org. Retrieved 2016-01-08.
^ "Clip Transcript". Memritv.org. Retrieved 2016-01-08.
^ "Lebanese Army Commandos Eat Live Snakes". LiveLeak.com. Retrieved 2016-01-08.
^ "Hummus Nation: مباراة في "الطائرة" بين المدرسة الحربية والحكمة هاي سكول". Hummus-nation.blogspot.com. 2009-11-18. Retrieved 2016-01-08.
^ "Photographic image" (JPG). 4.bp.blogspot.com. Retrieved 2016-01-09.
^ "Hummus Nation: November 2009". Hummus-nation.blogspot.com. Retrieved 2016-01-08.
^ "Řľů…Ůšů" Ů"ŘŮˆŘż Ůšřşř°Ůfřą .. Ůfůšů Řłřźů‡Řś قا؜řż اŮ"Řźůšř' اŮ"Řľů قاغ ŮˆŘ§Ů"Řłů…Řłřąř§Řşř&#X". Athabat.net. Retrieved 2016-01-08.
^ "15021-4.JPG (image)". 3.bp.blogspot.com. Retrieved 2016-01-08.
^ "4571-2.JPG (image)". 3.bp.blogspot.com. Retrieved 2016-01-08.
^ "The Angry Arab News Service/وكالة أنباء العربي الغاضب: The macho fools of Lebanon". Angryarab.blogspot.com. 2009-08-01. Retrieved 2016-01-08.
^ "The Angry Arab News Service/وكالة أنباء العربي الغاضب: Lebanese Army heroism, or histrionics". Angryarab.blogspot.com. 2009-11-17. Retrieved 2016-01-08.
^ "The Angry Arab News Service/وكالة أنباء العربي الغاضب: Lebanese Army soldiers are still eating snakes". Angryarab.blogspot.com. 2010-08-20. Retrieved 2016-01-08.
^ "The Angry Arab News Service/وكالة أنباء العربي الغاضب: about the Lebanese snake eaters". Angryarab.blogspot.com. 2010-08-20. Retrieved 2016-01-08.
^ "Photographic image" (JPG). Parsine.com. Retrieved 2016-01-09.
^ https : //twitter.com/MiddleEastEye/status/701802092269334528
^ "Rumsfeld's bizarre gift from Saddam: Video of Syrian 'atrocities'". Dailymail.co.uk. 2011-03-09. Retrieved 2016-01-08.
^ "Syrian Snake-Eating Girls and Puppy Stranglers". LiveLeak.com. Retrieved 2016-01-08.
^ "Syrian Dictator Hafez al-Assad's army biting snakes killing animals.". YouTube. 2011-03-10. Retrieved 2016-01-08.
^ "Syrian TV from 1984 - Female Soldiers Eating Live Snakes, President Assad in Audience, April 3, 2012". YouTube. Retrieved 2016-01-08.
^ a b "Syrian Girls eating snakes alive (Rifaat's commandos)". YouTube. 2012-04-03. Retrieved 2016-01-08.
^ "Syrian military girls biting snakes showing Hafez Assad their courage". LiveLeak.com. 2012-06-18. Retrieved 2016-01-08.
^ Mar 11, 2011 by Video Blogger (2011-03-11). "GRAPHIC: Snake-Eating Soldier Girls". Military.com. Retrieved 2016-01-08.
^ "Syrian military girls biting snakes showing Hafez Assad their courage (comments)". LiveLeak.com. 2012-06-18. Retrieved 2016-01-08.
^ "Syrian soldiers biting the heads off snakes, killing puppies". LiveLeak.com. Retrieved 2016-01-08.
^ "Syrian soldiers biting the heads off snakes, killing puppies (comments)". LiveLeak.com. Retrieved 2016-01-08.
^ "سرايا الدفاع سورية". YouTube. 2011-05-16. Retrieved 2016-01-08.
^ "سرايا الدفاع السورية سلاح السفاح رفعت". YouTube. 2011-03-09. Retrieved 2016-01-08.
^ "YouTube". YouTube. Retrieved 2016-01-08.
^ "Syrian Dictator Hafez al-Assad Bizarre Army Parade". YouTube. 2011-03-08. Retrieved 2016-01-08.
^ "syrian special force eating snake scorpion الجيش السوري القوات الخاصة". YouTube. 2009-05-04. Retrieved 2016-01-08.
^ "Syrian soldiers dominate all snakes: vipers and terrorist". YouTube. 2015-10-14. Retrieved 2016-01-08.
^ "أبطال الجيش المصرى يأكلون الدجاج الحى بكل بساطة". YouTube. 2012-01-01. Retrieved 2016-01-08.
^ "حقيقة فيديو أكل المصريين للدجاج الحى الذي استغله اليهود لتشويه صورة المسلمين". YouTube. 2013-05-03. Retrieved 2016-01-08.
^ "أسطورة الصاعقة المصرية ياكلون الفراخ والثعابين حية والمارينز لم يستطع احتمال التدريبات". YouTube. 2013-10-28. Retrieved 2016-01-08.
^ "الجيش المصرى الأسطورى يأكل الأفاعى والثعابين". YouTube. 2012-01-01. Retrieved 2016-01-08.
^ Remix this video (2014-03-03). "تدريب الصاعقة المصرية على أكل الثعابين الحية والحيوانات". YouTube. Retrieved 2016-01-08.
^ "The Egyptian Thunderbolt soldiers eat snakes". YouTube. 2012-11-03. Retrieved 2016-01-08.
^ "أقوى فيديو لتدريب الصاعقة المصرية على أكل الثعابين الحية". YouTube. 2013-07-20. Retrieved 2016-01-08.
^ "جندى مصرى يأكل لحم الثعبان مسش طبيعى". YouTube. 2013-07-21. Retrieved 2016-01-08.
^ a b "أقوى فيديو لتدريب الصاعقة المصرية على أكل الثعابين الحية". YouTube. 2015-07-18. Retrieved 2016-01-08.
^ "عرض لقوات الصاعقة المصرية أكل الضفادع والسحالى والثعابين حيه". YouTube. 2013-12-05. Retrieved 2016-01-08.
^ "من اروع لقطات الجيش المصري - فرقة الصاعقه". YouTube. 2013-11-21. Retrieved 2016-01-08.
^ "الصاعقة المصرية تأكل الثعابين - حملة اعرف.mp4". YouTube. 2012-01-29. Retrieved 2016-01-08.
^ "蛇酒的泡制与药用(The production and medicinal qualities of snake wine)". 2007-04-09.
^ Ernest, Carl; George R. Zug; Molly Dwyer Griffin (1996). Snakes in Question: The Smithsonian Answer Book. Washington, D.C.: Smithsonian Books. p. 203. ISBN 1-56098-648-4.
^ a b c d Bullfinch (2000) p. 85.
^ a b Deane (1833). p. 61.
^ Deane (1833). pp. 62-64.
^ Benson, Elizabeth (1972). The Mochica: A Culture of Peru. London: Thames and Hudson. ISBN 0-500-72001-0.
^ Berrin, Katherine; Larco Museum (1997). The Spirit of Ancient Peru: Treasures from the Museo Arqueológico Rafael Larco Herrera. New York: Thames and Hudson. ISBN 978-0-500-01802-6.
^ The Gods and Symbols of Ancient Mexico and the Maya . Miller, Maria 1993 Thames & Hudson. Londono ISBN 978-0-500-27928-1
^ Sharer, Robert J.; Loa P. Traxler (2006). The Ancient Maya (6th (fully revised) ed.). Stanford, California: Stanford University Press. p. 619. ISBN 0-8047-4817-9. OCLC 57577446.
^ Vivek Kumar Vyas, Keyur Brahmbahtt, Ustav Parmar; Brahmbhatt; Bhatt; Parmar (February 2012). "Theraputic potential of snake venom in cancer therapy: current perspective". Asian Pacific Journal of Tropical Medicine 3 (2): 156-162. doi:10.1016/S2221-1691(13)60042-8. PMC 3627178. PMID 23593597. CS1-maint: Multoblaj nomoj: verkintlisto ( ligo)
Behler, John L.; King, F. Wayne (1979). The Audubon Society Field Guide to Reptiles and Amphibians of North America. New York: Alfred A. Knopf. p. 581. ISBN 0-394-50824-6.
Bullfinch, Thomas (2000). Bullfinch's Complete Mythology. London: Chancellor Press. p. 679. ISBN 0-7537-0381-5.
Capula, Massimo; Behler (1989). Simon & Schuster's Guide to Reptiles and Amphibians of the World. New York: Simon & Schuster. ISBN 0-671-69098-1.
Coborn, John (1991). The Atlas of Snakes of the World. New Jersey: TFH Publications. ISBN 978-0-86622-749-0.
Cogger, Harold; Zweifel, Richard (1992). Reptiles & Amphibians. Sydney: Weldon Owen. ISBN 0-8317-2786-1.
Conant, Roger; Collins, Joseph (1991). A Field Guide to Reptiles and Amphibians Eastern/Central North America. Boston: Houghton Mifflin Company. ISBN 0-395-58389-6.
Deane, John (1833). The Worship of the Serpent. Whitefish, Montana: Kessinger Publishing. p. 412. ISBN 1-56459-898-5.
Ditmars, Raymond L (1906). Poisonous Snakes of the United States: How to Distinguish Them. New York: E. R. Sanborn. p. 11.
Ditmars, Raymond L (1931). Snakes of the World. New York: Macmillan. p. 11. ISBN 978-0-02-531730-7.
Ditmars, Raymond L (1933). Reptiles of the World: The Crocodilians, Lizards, Snakes, Turtles and Tortoises of the Eastern and Western Hemispheres. New York: Macmillan. p. 321.
Ditmars, Raymond L; W. Bridges (1935). Snake-Hunters' Holiday. New York: D. Appleton and Company. p. 309.
Ditmars, Raymond L (1939). A Field Book of North American Snakes. Garden City, New York: Doubleday, Doran & Co. p. 305.
Freiberg, Dr. Marcos; Walls, Jerry (1984). The World of Venomous Animals. New Jersey: TFH Publications. ISBN 0-87666-567-9.
Gibbons, J. Whitfield; Gibbons, Whit (1983). Their Blood Runs Cold: Adventures With Reptiles and Amphibians. Alabama: University of Alabama Press. p. 164. ISBN 978-0-8173-0135-4.
Mattison, Chris (2007). The New Encyclopedia of Snakes. New Jersey: Princeton University Press. p. 272. ISBN 978-0-691-13295-2.
McDiarmid, RW; Campbell, JA; Touré, T (1999). Snake Species of the World: A Taxonomic and Geographic Reference 1. Herpetologists' League. p. 511. ISBN 1-893777-00-6.
Mehrtens, John (1987). Living Snakes of the World in Color. New York: Sterling. ISBN 0-8069-6461-8.
Nóbrega Alves, RôMulo Romeu; Silva Vieira, Washington Luiz; Santana, Gindomar Gomes (2008). "Reptiles used in traditional folk medicine: conservation implications". Biodiversity and Conservation 17 (8): 2037-2049. doi:10.1007/s10531-007-9305-0.
Romulus Whitaker (1996). நம்மை சுட்ரியுள்ள பாம்புகள் (Snakes around us, Tamil). National Book Trust. ISBN 81-237-1905-1.
Rosenfeld, Arthur (1989). Exotic Pets. New York: Simon & Schuster. p. 293. ISBN 978-0-671-47654-0.
Spawls, Steven; Branch, Bill (1995). The Dangerous Snakes of Africa. Sanibel Island, Florida: Ralph Curtis Publishing. p. 192. ISBN 0-88359-029-8.
Kontrolu serpenton en Vikivortaro, la libera vortaro.
Vikicitaro havas citaĵojn ligitajn al: Serpento
Wikimedia Komunejo havas amaskomunikilaron ligitajn al:
Vikifontaro havas la tekston de la Encyclopedia Americana artikolo (1920 ) Serpents .
"Worldwide Snake Species List". Snake Track.com.
"Bibliography for "Serpentes"". Biodiversity Heritage Library.
"Serpentes". Integrated Taxonomic Information System.
"Snakes of the Indian Subcontinent". Naturemagics Kerala Photo Gallery.
"About Snake Cell". Snake Cell.(HINDIO)
"What's That Snake?". OPLIN.
"Herpetology Database". Swedish Museum of Natural History.
BBC Nature: Serpentnovaĵo, kaj filmetoj de BBC-programoj pasinta kaj nuna.
Bazaĵoj de serpenttaksonomio ĉe Vivo estas Mallonga sed serpentoj estas Longaj
La ĉi-suba teksto estas la originala artikolo Serpento el la Esperanto-Vikipedio, prenita de GramTrans 2015-04-13 05:45:48. Eblaj ŝanĝoj en la originalo estos kaptitaj per regulaj ĝisdatigoj.
Troveblo de fosilioj: kretaceo - ĉi-epoke
v • d • r
Serpentoj (Ophidia = Serpentes) estas subordo de karnovoraj skvamuloj el klaso de reptilioj (rampuloj). La plej gravaj familioj estas kolubredoj kaj vipuredoj. El grandaj sufokserpentoj la plej konataj estas la boaoj, anakondoj kaj pitonoj.
La serpentoj estas vertebruloj sen piedoj kun longa maldika korpo tegita per skvamoj. Ili distingeblas el la senkruraj lacertoj pro manko de brovoj kaj de eksteraj oreloj. Kiel ĉe aliaj skvamuloj ili estas ektotermaj, amniulaj vertebruloj kovritaj de kongruaj skvamoj. Multaj specioj de serpentoj havas kraniojn kun kelkaj pliaj kuniĝoj ol ĉe siaj lacertaj prauloj, kio permesas ilin engluti predojn multe pli grandajn ol siaj kapoj danke al siaj tre moveblaj makzeloj. Por aranĝi siajn mallarĝajn korpojn, la paraj organoj de serpentoj (kiaj renoj) estas unu antaŭ la alia anstataŭ unu flanke de alia, kaj plej havas nur unu funkciantan pulmon. Kelkaj specioj plutenas pelvon kun paro de restantaj ungoj ambaŭflanke de la kloako.
Vivantaj serpentoj troviĝas ĉe ĉiu kontinento escepte Antarkton, kaj ĉe plej pli malgrandaj termasoj — esceptoj estas kelkaj grandaj insuloj, kiaj ĉe Irlando kaj ĉe Novzelando, kaj multaj malgrandaj insuloj de Atlantiko kaj centra Pacifiko.[1] Aldone, marserpentoj estas disvastigitaj tra la Hinda kaj Pacifika Oceanoj. Oni agnoskas pli ol 20 familioj nuntempe, enhavantaj ĉirkaŭ 500 genrojn kaj ĉirkaŭ 3,400 speciojn.[2][3] Ili gamas laŭ grando el la eta, 10 cm-longa Leptotyphlops carlae al la Retbilda pitono de ĝis 8.7 m en longo.[4][5] La fosilia specio Titanoboa cerrejonensis estis 15 m longa. Serpentoj supozeble estas evoluintaj el ĉu nestaj aŭ akvaj lacertoj dum la mezo de la Kretaceo, kaj la plej fruaj konataj fosilioj datas el ĉirkaŭ 112 Ma. La diverseco de modernaj serpentoj aperis dum la Paleoceno (ĉ 66 al 56 Ma). La plej malnovaj konservitaj priskriboj de serpentoj povas troviĝi en la Papiruso Brooklyn.
Ili vivas kiel rabobestoj. Kelkaj serpentoj estas venenaj, aliaj sian predon strangolas. Plej specioj estas nevenenaj kaj tiuj kiuj havas venenon uzas ĝin ĉefe por mortigi kaj reteni predon pli ol por mem-defendo. Kelkaj havas venenon sufiĉe povan por kaŭzi doloran vundon aŭ morton al homoj. Nevenenaj serpentoj ĉu englutas predon vivajn aŭ mortigas per sufoko.
En ledo-industrio estas uzata serpenthaŭto, karakterizata per ŝildetoj.
6.2 Manĝigo kaj dieto
6.3-a 1 Laterala bolado
6.3. 1. 1 Surtera
6.3. 1. 2 Akvoestaĵoj
7 Interagoj kun homoj
La termino serpento estas el franca, kaj siavice el hind-eŭropa *serp- (rampi),[6] kio produktas ankaŭ la vorton el la antikva greka hérpō (ἕpπw) "mi rampas".
Estas ĉirkaŭ 2,900 specioj de serpentoj kun teritorioj tiom for norde kiom ĝis la Arkta Cirklo en Skandinavio kaj sude tra Aŭstralio.[7] Serpentoj povas troviĝi ĉe ĉiu kontinento escepte Antarkton, en la maro, kaj tiom alte kiom ĝis 4,900 m en Himalajo de Azio.[7][8] Estas nombraj insuloj el kiuj serpentoj estas forestaj, kiaj ĉe Irlando, Islando, kaj Novzelando[1][8] (kvankam la akvoj de Novzelando estas neofte vizitita de Pelamis platura aŭ flavventra marserpento kaj de Laticauda colubrina).[9]
Plenkreska Barbadosa fadenserpento, Leptotyphlops carlae, sur monero de kvarono da usona dolaro.
La nuna formortinta Titanoboa cerrejonensis estis 12–15 m longa. Kompare, la plej grandaj vivantaj serpentoj estas la Retbilda pitono, nome kies la plej longa registrita specimeno mezuris ĉirkaŭ 9 m longe, kaj la anakondo Eunectes murinus, kies mezuroj estas 7.5 m longe[10] kaj estas konsiderata la plej peza serpento surtere.
Ĉe la alia pìnto de la gamo, la plej malgranda vivanta serpento estas la Leptotyphlops carlae, kun longo de ĉirkaŭ 10 cm.[11] Plej serpentoj estas tre malgrandaj animaloj, proksimume ĝis 1 m longaj.[12]
Serpentoj uzas flaradon por lokigi predon. Ili flaras uzante sian bifida lango por kolekti aerportatajn erojn, poste pasante ili al la vomeronaza organo aŭ organo de Jacobson en la buso por ekzamenado.[13] La bifideco (forkoforma) en la lango donas al serpentoj specon de direktila sento de flarado kaj gusto samtempe.[13] Ili tenas siajn langojn konstante movaj, kaptante partiklojn el la aero, grundo, kaj akvo, analizante la trovitajn kemiaĵojn, kaj determinante la eston de predo aŭ predantoj en la loka medio. Ĉe akvoloĝantaj serpentoj, kiaj la anakondo, la lango funkcias efike eĉ sub akvo.[13]
La vidkapablo de serpentoj ege varias, el kapablo nur por distingi lumon el malhelo al akra vidkapablo, sed la ĉefa tendenco estas ke ties vidkapablo estas taŭga kvankam ne akuta, kaj permesas ilin lokigi movojn.[14] Ĝenerale, vidkapablo estas plej bona en arboloĝantaj serpentoj kaj pli malforta ĉe nestotruaj serpentoj. Kelkaj serpentoj, kiaj la Azia vinserpento (genro Ahaetulla), havas duokulan vidkapablon, kun ambaŭ okuloj kapablaj fokusiĝi al la sama punkto. Plej serpentoj fokusas per movado de la kristalino reen kaj jenen rilata al la retino, dum ĉe la grupoj de aliaj amniuloj, la kristalino estas etenda. Multaj noktaj serpentoj havas disigitajn pupilojn dum dumtagaj serpentoj havas rondoformajn pupilojn.
Termografia bildo de serpento manĝanta muson.
Truviperoj, pitonoj, kaj kelkaj boaoj havas infraruĝajn sensilojn (sento-ricevilojn) en profundaj fendoj de la muzelo, kiuj permesas ilin "vidi" la radian varmon de varmo-sangaj predomamuloj. Ĉe truviperoj la fendoj estas situantaj inter la naztruoj kaj la okuloj, en granda "truo" ĉe ĉiu flanko de la kapo. Aliaj infraruĝ-sensivaj serpentoj havas multoblajn, pli malgrandajn lipotruojn linie ĉe la supra lipo, ĝuste sub la naztruoj.[13]
La parto de la korpo en rekta kontakto kun la grundo estas tre sensiva al vibrado; tiele, serpento povas senti aliajn alproksimiĝintajn animalojn per detektado de svagaj vibradoj en la aero kaj surgrunde.[13]
Linia diagramo el la verko de G.A. Boulenger nome Fauna of British India (1890) ilustraciante la terminaron de ŝildoj en la kapo de serpento.
↑ 1,0 1,1 Roland Bauchot: (1994) Roland Bauchot: Snakes: A Natural History. New York: Sterling Publishing Co., Inc.. ISBN 1-4027-3181-7.
↑ Serpentes. Kunigita Taksonomia Informo-Sistemo.
↑ listo de serpentaj specioj ĉe Reptile Database. Accessed 22 May 2012.
↑ (1997) Tales of Giant Snakes: A Historical Natural History of Anacondas and Pythons. Florida, USA: Krieger Pub. Co. ISBN 0-89464-995-7.
↑ (1987) Living Snakes of the World in Color. New York: Sterling Publishers. ISBN 0-8069-6460-X.
↑ Definition of serpent. Merriam-Webster Online Dictionary. Alirita 12 October 2006.
↑ Citaĵa eraro Nevalida   etikedo; neniu teksto estis donita por ref-oj nomataj Sanchez; $2
↑ 8,0 8,1 Conant R, Collins JT. 1991. A Field Guide to Reptiles and Amphibians: Eastern and Central North America. Houghton Mifflin, Boston. 450 pp. 48 plates. ISBN 0-395-37022-1.
↑ Natural History Information Centre, Auckland War Memorial Museum. Natural History Questions. Auckland War Memorial Museum Ŝablono:Pipe Tamaki Paenga Hira. Alirita 26a Aprilo 2012.
↑ CTV: Ancient, gargantuan snakes ate crocs for breakfast. Alirita 2013-03-08.
↑ S. Blair Hedges (August 4, 2008). "At the lower size limit in snakes: two new species of threadsnakes (Squamata: Leptotyphlopidae: Leptotyphlops) from the Lesser Antilles", gazeto : Zootaxa, volumo : 1841, paĝoj : 1–30. Alirita 2008-08-04. (PDF)
This citation will be automatically completed in the next few minutes. You can jump the queue or expand by hand
↑ 13,0 13,1 13,2 13,3 13,4 Cogger(1991), p. 180.
↑ "Reptile Senses: Understanding Their World".
Behler, John L.; King, F. Wayne (1979). The Audubon Society Field Guide to Reptiles and Amphibians of North America. New York: Alfred A. Knopf. p. 581. ISBN 0-394-50824-6.
Bullfinch, Thomas (2000). Bullfinch's Complete Mythology. London: Chancellor Press. p. 679. ISBN 0-7537-0381-5. [1]
Capula, Massimo; Behler (1989). Simon & Schuster's Guide to Reptiles and Amphibians of the World. New York: Simon & Schuster. ISBN 0-671-69098-1.
Coborn, John (1991). The Atlas of Snakes of the World. New Jersey: TFH Publications. ISBN 978-0-86622-749-0.
Cogger, Harold; Zweifel, Richard (1992). Reptiles & Amphibians. Sydney: Weldon Owen. ISBN 0-8317-2786-1.
Conant, Roger; Collins, Joseph (1991). A Field Guide to Reptiles and Amphibians Eastern/Central North America. Boston: Houghton Mifflin Company. ISBN 0-395-58389-6.
Deane, John (1833). The Worship of the Serpent. Whitefish, Montana: Kessinger Publishing. p. 412. ISBN 1-56459-898-5. [2]
Ditmars, Raymond L (1906). Poisonous Snakes of the United States: How to Distinguish Them. New York: E. R. Sanborn. p. 11.
Ditmars, Raymond L (1931). Snakes of the World. New York: Macmillan. p. 11. ISBN 978-0-02-531730-7.
Ditmars, Raymond L (1933). Reptiles of the World: The Crocodilians, Lizards, Snakes, Turtles and Tortoises of the Eastern and Western Hemispheres. New York: Macmillan. p. 321.
Ditmars, Raymond L; W. Bridges (1935). Snake-Hunters' Holiday. New York: D. Appleton and Company. p. 309.
Ditmars, Raymond L (1939). A Field Book of North American Snakes. Garden City, New York: Doubleday, Doran & Co. p. 305.
Freiberg, Dr. Marcos; Walls, Jerry (1984). The World of Venomous Animals. New Jersey: TFH Publications. ISBN 0-87666-567-9.
Gibbons, J. Whitfield; Gibbons, Whit (1983). Their Blood Runs Cold: Adventures With Reptiles and Amphibians. Alabama: University of Alabama Press. p. 164. ISBN 978-0-8173-0135-4.
Mattison, Chris (2007). The New Encyclopedia of Snakes. New Jersey: Princeton University Press. p. 272. ISBN 978-0-691-13295-2.
McDiarmid, RW; Campbell, JA; Touré, T (1999). Snake Species of the World: A Taxonomic and Geographic Reference 1. Herpetologists' League. p. 511. ISBN 1-893777-00-6.
Mehrtens, John (1987). Living Snakes of the World in Color. New York: Sterling. ISBN 0-8069-6461-8.
Nóbrega Alves, RôMulo Romeu; Silva Vieira, Washington Luiz; Santana, Gindomar Gomes (2008). "Reptiles used in traditional folk medicine: conservation implications". Biodiversity and Conservation 17 (8): 2037–2049. doi:10.1007/s10531-007-9305-0.
Romulus Whitaker (1996). நம்மை சுட்ரியுள்ள பாம்புகள் (Snakes around us, Tamil). National Book Trust. ISBN 81-237-1905-1.
Rosenfeld, Arthur (1989). Exotic Pets. New York: Simon & Schuster. p. 293. ISBN 978-0-671-47654-0.
Spawls, Steven; Branch, Bill (1995). The Dangerous Snakes of Africa. Sanibel Island, Florida: Ralph Curtis Publishing. p. 192. ISBN 0-88359-029-8.
Kategorio Serpento en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Serpento en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)
Hazarda artikolo (14 days)
Bonvole donacu por helpi al WikiTrans daŭrigi
Page translated on: 2016-07-02 07:26:18
Tiu teksto estas havebla sub la Creative Commons Atribute-ShareAlike-Licenco; kromaj kondiĉoj povas validi. Vidu Kondiĉoj de uzo por detaloj. Wikipedia® estas registrita varmarko de la Wikimedia Fonduso, Inc. , ne-profita organizaĵo. Link Removal