eo es eo eo es es es eo pt nl de fr oc eo eo nl eo eo ca eo de eo hu en eo eo az fr eo eo eo eo eo eo eo ro eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo en eo it it eo pt eo eo eo eo lt eo eo eo eo de es eo eo eo eo eo sv ur eo eo eo eo es eo eo eo eo eo eo eo eo tr nl eo eo it eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo ar br ca id hbs_lat da de en es et eu fa fi fr da lt he hi hbs_lat hu id it ja ka ko lt ms nl nb nb fr pl pt ro ru en hbs_lat sk sl en hbs_lat sv th fy ur pl xmf da zh eo eo eo eo eo eo eo eo eo
El Vikipedio, la libera enciklopedio
142 km² (14 200 ha) [+]
v • d • r
Abomejo (Abomey) estas urbo en Benino.
Ĝi situas norde de Kotonuo en distanco de 105 km.
Ĝi situas en Departemento Zu kaj estas ĉefurbo de Prefektejo Abomejo.
Ĝi estas tre fama pro la reĝaj palacoj de Abomejo, kiuj staras tie kaj estas Monda Heredaĵo de UNESCO.
Abomejo en Esperanto[redakti | redakti fonton]
En la kvina kanto de la verko de Abel Montagut nome Poemo de Utnoa okazas asembleo de la Gobanoj (eksterteranoj). Tie oni akceptas, ke oni plikuraĝigu la malfortigitan Utnoan (nome la ĉefrolulo Noa) pere de la drogo anoŭdo. Inna malsupreniras kaj liveras ĝin al Noa. Je ties efiko aperas antaŭ li la poeto Valmikio kaj poste la japana pentristo Hokusajo kiuj montras al li laŭvice la enormajn atingojn de la estonta homaro, se li sukcesas savi ĝin, nome, en Azio, kaj poste venas la vico de Fidiaso, kaj poste Maria Sklodovska, kiuj montras al Utnoa la mirindaĵojn de Eŭropo. La venonta ĉiĉerono estas Akenatono kiu montras interesaĵojn el Afriko kaj poste prezentas la venontan ĉiĉeronon nome Sunĝata Kejta; tiu omaĝas la historian gravon de la areo:
Ili nun flugas super la Dahomeja grandurbo,
Abomej, kie staras la ĉefpalaco, loĝejo
de reĝo Gezo: lin impresas bildara kroniko,
homaj kaj bestfiguroj, en dimensio laŭesta,
ĉizitaj sur la ligno, kupraj aŭ bronze muaraj,
purformaj reliefoj pri l'historio popola.
Utnoa plu raviĝas per maskvizaĝoj ebonaj,
tamburoj, ringoj, dancoj; kaj nun rakontan eposon
li aŭdas, kiun tra jarcentoj nur buŝe la bardoj
recitos, dum foiroj, por placanaro korlule.[1] ”
Notoj[redakti | redakti fonton]
↑ Abel Montagut, Poemo de Utnoa. Pro Esperanto. Vieno, 1993. ISBN 3-85182-007-X. 225 p., p. 123-124.
Mondaj heredaĵoj de UNESKO
Paĝoj kiuj uzas ISBNajn magiajn ligilojn
Informoj pri la paĝo
Citi ĉi tiun artikolon
Ĉi tiu paĝo estis lastafoje redaktita je 16:57, 2 nov. 2014.
La teksto disponeblas laŭ la permesilo Krea Komunaĵo Atribuite-Samkondiĉe 3.0 Neadaptita; eble aldonaj kondiĉoj aplikeblas. Vidu la uzkondiĉojn por detaloj.
Regularo pri respekto de la privateco
Vidigo por porteblaj aparatoj