fr eo eo eo eo eo en eo eo eo es eo fr eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo es it eo eo eo eo eo eo en eo eo eo eo ms eo es es en eo eo eo fr eo it eo jbo es es es es eo en eo en
[’Le Monde diplomatique’ en Esperanto]
Lasta numero : 1a junio 2017 | Temoj | Arkivoj  | Paperaj eldonoj
Vidu la 26 lingvojn en kiuj aperas Le Monde diplomatique
La ordinara popolo de George W. Bush
Spite al pli kaj pli mortiga enŝlimiĝo en Irako kaj malgraŭ la ne kontentigaj ekonomiaj kaj financaj indicoj, la du kandidatoj en sia konkurso por la prizidant-elektoj venontan 2an de novembro restas daŭre kap-ĉekape. Paradokse, ofte en la plej malriĉaj ŝtatoj la populareco de s-ro Bush estas la plej granda, kvankam lia politiko estis dum kvar jaroj aparte favora por la riĉuloj. Ŝajnas ke malnovaj demokrataj kaj sindikatistaj bastionoj ne estas surdaj al la respublikana diskurso, tamen necesas atendi ĉu eble la venontaj televiddebatoj inversigos la tendencon.
TION POVAS OKAZE MEMORIGI al li la kampanjo en la Apalaĥoj. Neniu regiono ŝajnas efektive pli malproksima de la humoro de la burĝ-bohemaj kvartaloj de Novjorko, Bostono kaj San Francisko, aŭ de la kredo de la redaktejoj kaj de la intelektulaj salonoj. Ĉar tie, la du precipaj partioj, kiuj rivalas en pieco kaj protektismo, proklamas sian fidelecon al ĉaso, karbo, industri-politiko kaj la iamaj « virtoj ». Ĉeesti mitingon de la prezidanto Bush en Okcidenta Virginio klarigas sufiĉe rapide parton de la mistero de populareco kiun la elreviĝoj de la Irak-milito kaj la malsukcesoj ĉe la ekonomia kaj sociala frontoj ne ŝajnas tre tuŝi. Tiu homo, se li ne havas la manipulan ĥarismon de Reagan aŭ de s-ro Clinton, scias trafi, sendube ĉar lia antiintelektismo, lia kulto de la ordinara homo, trovas la atendojn kaj senpaciencojn de siaj plej malprosperaj partizanoj. Fine de aŭgusto, dek mil homoj kunpremitaj en superekscitita salonego akceptis lin en Wheeling. Dek tagojn poste, li estis en Huntington. Kaj ĉie, en tiu vere malriĉa regiono, la sama etoso, la sama diskurso.
En la unua vico, en Wheeling, flagrubandoj proklamas : « Ŝtallaboristoj por Bush », « W, kiel West Virginia ». Per kelkaj varmaj vortoj, laboristo, « Rick », enkondukas « la homon kiu savis la ŝtalon, nian prizidanton George W. Bush ». La sekvanta parolado estas longa, detala, kvazaŭ nevariebla. Edukado, sociala protekto, karbo, terorismo, Irako, ŝtalo : nenio estas forgesita. Jam centfoje parolita, unu frazo estigas pli fortan aplaŭdon ol la aliaj : « Neniam mi preterlasos la zorgadon garantii nian sekurecon al aliaj landoj. » Milita sekureco, ankaŭ energipolitika sekureco. En malriĉa ŝtato kie la tradiciaj industrioj estas gravaj kaj minacataj, la prezidanto ludas senriske. La « internacia komunumo » estas misfama, antaŭ ĉio kiam ĝi esprimas sin per la Monda Organizo pri Komerco (MOK) kiu pretendas malpermesi al Usono protekti la siderurgion de la Apalaĥoj. Ĉi tie, sed ankaŭ en aliaj ŝtatoj avidataj de la elekto-strategiistoj, ĉar ŝanceliĝemaj por unu aŭ la alia tendaro (Ohio, Pensilvanio, Miĉigano), la komerca liberalismo de la demokrataj ĉefoj ludas kontraŭ ili.
Kompreneble, s-ro Bush ne « savis la ŝtalon » : ankaŭ li estas liberkomercisto, kiel lia partio. Sed almenaŭ li ŝajnigis zorgi pri tio. [4] Kaj krome, la Irak-milito montris tion, la unuflankismo ne timigas lin ; neniam li elvokas la tutmondiĝon por teoriumi pri sia senpoveco. Pri la nova monda ordo (strategia kaj komerca), li proklamas ke Usono devas determini la plimulton de ĝiaj reguloj. Kun s-ro Bush, la aferoj estas simplaj, la pozicioj deciditaj ; kun s-ro Kerry, male, ĉio estas komplika, neniu povas antaŭvidi kion li farus, en Irako ekzemple : tio dependas de la tagoj kaj de la opinienketoj. Sed estas io alia. Se tiu prezidanto estas riĉa patricio, li elmontras siajn privilegiojn kun malpli da parademo ol lia riĉega konkurento (granda familio de la orienta bordo, privataj studoj en Svisio, edziĝo al miliardulino, kvin loĝdomoj, privata aviadilo por flugi de unu al alia, neĝtabulo en vintro, ventsurfado en somero, eĉ lia biciklo valoras 8.000 dolarojn...).
Kun s-ro Bush, la mono ne aŭdeblas. Fiera pro sia lando, eĉ aroganta, li montras sin male humila antaŭ ĝiaj loĝantoj : « Dankon al la ŝtallaboristoj kiuj subtenas min. Dankon al ĉiuj. Estas bone esti denove kun vi. Dankon pro via gastemo. Mi ja ne venas por la unua fojo (aplaŭdoj). Mi aprezis ĉiun de miaj restadoj kun vi (aplaŭdoj). Ĉar, ĉi tie, la homoj estas saĝaj, laboremaj, honestaj. Kaj, kiel mi, ili amas Usonon (aplaŭdoj). Mi venas por peti vin voĉdoni por mi. Kaj mi volas ke vi sciu ke mi pretas iri al la homoj por diri al ili : mi bezonas vian voĉon, tio gravas. » La publiko skandas : « Four more years ! » (« Kvar jarojn pli ! »).
Kelkajn tagojn poste, en Huntington, la proklamata humileco estas asociata kun temo al kiu s-ro Bush parte dankas sian triumfon en Okcidenta Virginio antaŭ kvar jaroj : « Mi estas ĉi tie ĉar mi ŝatas la ĉasadon kaj fiŝkaptadon (aplaŭdoj). Mi scias ke certaj inter vi ŝatas ĉasi (aplaŭdoj). Mi, kiu neniam sukcesas ĉasi tiom kiom mi volus, mi estas ĉasanta voĉojn. » Abomenata de intelektuloj kaj artistoj, la potenca premgrupo de posedantoj de pafarmiloj subtenas senkondiĉe la respublikanojn, kiuj, interŝanĝe, cedas al ĝi ĉion kion ĝi postulas. Temas pri aktiva, entuziasma, populara movado. S-ro Bush konektiĝas : « Kredu min, laste montriĝis unu el niaj plej notindaj diferencoj kiam mia kontraŭulo diris ke oni povas trovi la animon de Usono en Holivudo (la amaso fajfas). Mi kredas ke oni trovas koron kaj animon de Usono ĉi tie, en Huntington, en Okcidenta Virginio (aplaŭdoj). »
Tutcerte, tiu prezidanto ne ĉesis riĉigi la riĉulojn, pli malkaŝe eĉ ol liaj antaŭuloj. Jes, sed li faras sintaks- kaj vort-erarojn, li estas simpla, li dediĉas parton de siaj ferioj al portado de botoj por senveprigi sian ranĉon. Tia speco de aferoj gravas, ĉu plaĉas aŭ ne. Dum la respublikana konvencio, la filmo prezentanta la kandidaton por la Blanka Domo, komplete aksita sur la 11a de septembro, enhavis jenan eron : « Ekzistas aspektoj de George Bush kiun ĉiu konas. Ekzemple lia manko de afekto. » Ĉu oni deziris pruvon ? Oni vidis la prezidanton en milithospitalo, invitante usonan soldaton amputitan je kruro en Irako por veni al la Blanka Domo kaj tie piedkuradi.
La « familiaj valoroj » estas neniam forgesataj, sed eĉ tie la temo estas ofte personigita kaj samtempe prezentata afable, ne minace. Celebri sian edzinon « Laura » ebligas memorigi ke iam ekzistis « Monica » : « Zell [Zell Miller, demokrata senatoro kiu subtenas s-ron Bush] diris al mi en la aviadilo ke estas domaĝe ke mi ne venis kun Laura. Li tute pravas (ridoj). Kredu min, kiam mi proponis al Laura edziniĝon kun mi, ŝi respondis : "Konsentite, kondiĉe ke vi neniam postulos de mi fari politikajn paroladojn." Ŝi estis bibliotekistino en publika lernejo kaj ne ŝatis politikon. Mi akceptis. Mi ege amas ŝin (aplaŭdoj). Eble unu el la plej bonaj kialoj por vi reelekti min, estas havi Laura-n kiel First Lady pliajn kvar jarojn. » Melodio de country music finas la renkontiĝon, kiu elvokas la eternan historion de paroj : « Mi ne tre uzas la komplikajn vortojn. Sed ĉiu komprenas kion mi volas diri. Mia temperamento estas iomete aspra. Sed mi kredas esti precize kion vi bezonas. »
Malriĉeco en la valoj
RENKONTITA EN ĈARLESTONO (ĉefurbo de Okcidenta Virginio), respublikana aktivulo, iame voĉdoninta por la demokratoj, estis plena de emocio pro esti, aliloke, partopreninta saman mitingon : « Bush, kiam vi vidas fotojn pri li en lia ranĉo en Teksaso, kun liaj ĝinsoj kaj lia vakerĉapelo, jen io aŭtenta. Mi estis en Beckley, kiam li venis, antaŭ du semajnoj. Ĉeestis pli ol 4.000 homoj, ili adoris tiun homon. Vi devintus esti tie por kompreni. Oni ne povas fabriki tian spontecon, oni ne povas ŝajnigi. Pro tio ili amas lin. Kun li, ili sentas logon, ili pensas ke li komprenas ilin - kaj ankaŭ mi kredas tion. »
Beckley situas en karbobaseno. La polucio sentiĝas. Per enketoj fine de la 1950aj jaroj en tia malriĉiĝinta regiono, malkovrante, fore de eltretitaj padoj, en kamparaj zonoj, « la plej bone vestitan malriĉecon kiun iam vidis la mondo », Michael Harrington ekhavis la ideon verki La alian Usonon. Tiutempe ĉiu preferis celebri la « socion de abundo », antaŭludo al la « fino de la politiko ». La eĥo de la verko estis tia ke ĝi kontribuis al la multiĝo de la federaciaj programoj de lukto kontraŭ la mizero. Sed kio restas de tio, kiam demokrata guberniestro de Okcidenta Virginio decidas redukti je 25 % la socialajn helpojn, kiuj pasis la 1an de aŭgusto 2004 de 453 al 340 dolaroj monate por tripersona familio ? La premio por geedziĝo (100 dolaroj) estis simple forstrekita. En la sama momento, profitante la fakton ke la ŝtataj kasoj estis plenaj, la loka asembleo, kun demokrata plimulto, donis subvencion de 750.000 dolaroj al golfludejo.
« La natura beleco kaj la mitoj kaŝas la malriĉecon, skribis Harrington. La vojaĝanto trairas la Apalaĥojn en la bela sezono. Li vidas la montarojn, riverojn, la foliarojn - sed ne la malriĉecon. » [5] Efektive necesas forlasi la aŭtoŝoseon, preni pli mallarĝajn vojojn, por vidi la multiĝon de baptistaj preĝejetoj, kiuj ne aspektas bele, kaj la ruldomojn. La loĝantaro (1.810.000, la ŝtato estas malpli dense loĝata ol antaŭ dudek jaroj) grupiĝas meze de krutaj valoj. En la vilaĝo Mullens (1.800 loĝantoj), la duono de la domoj kaj butikoj ŝajnas delonge forlasita. La vizito de s-ro Bush en Beckley, « la unua de usona prezidanto », tie ankoraŭ resonas : « La homoj de ĉi tie, oni konfidas al ni, estis tre entuziasmaj. Bush estas por la karbo. Li estas por tio ke oni ekspluatu la karbon de Okcidenta Virginio kaj ke oni malpermesu la importojn. »
La loka gazeto dediĉas sian ĉefpaĝon al la forpermesa reveno de la soldato Adam T. Johnston, pli konata sub la nomo « Lattie ». La artikolo komentas : « Kiam li aliĝis al la nacia gvardio, en sia lasta liceo-jaro, Adam tute ne revis ke li estis iun tagon sendota [en Irakon] por defendi la liberecon. "Mi kredis ke tio bezonus nur kelkajn semajnfinojn kaj ke mi havus interŝanĝe sufiĉe da mono por iri al universitato" ». [6] Ŝajnas ke lia studado kostos al li pli ol atendite. Ne malproksime de tie, en Justice (500 loĝantoj), ĉe la pordo de eta restoracio, la Gwens Country Kitchen, kiu servas refortikigan nutraĵon kaj kukopecojn po 1 dolaro, tabulo « Support our troops » [« Apogu niajn trupojn »] najbaras kun la diserva anonco de la pastro.
Laŭ la servistino, la voĉdonado por la demokratoj, ankoraŭ majoritataj en tiu karba regiono, konstituas strangaĵon hereditan de la gepatroj : « Ekde kiam la homoj havas tion en siaj kapoj, malgravas ĉu la prezidanto estas bona. Mi trovas ke li laboris bone. Unu el la ĉefaj kialoj kiuj igas min ŝati Bush-on estas ke li ne estas por aborto. Krome, Gore favoris la medion, kio malutilus al ŝtato kiel nia. Li estis ankaŭ kontraŭ la ekspluatado de la arbaroj. Ĉiukaze, en Logan [nomo de la provinco], se vi estas kontraŭ la karbominejoj, tio signifas la finon por vi. » La juna virino neniam aŭdis pri la filmo Matewan, inspirita de mortiga striko kiu markis en 1920 la historion de la ŝtato. Tamen, eble depost tiuj bataloj la homoj metis « en sian kapon » ne voĉdoni por la kandidatoj de la mastroj. Matewan situas nur dudekon da kilometroj de Justice.
La pseŭdo-popolismo de la respublikanoj kaj ilia konstanta uzo de la temoj pri kultura identeco (religio, ĉaso, tradicio) profitas la estingiĝon de la socia memoro. Kasisto de la loka IOK [7], s-ro Kenny Perdue, elvokas antaŭ ni la robustan tradicion de klasbataloj en Okcidenta Virginio. La 12.000 ministoj de hodiaŭ, plejparte sindikatanoj, ŝuldas al ĝi salajrojn tre superajn al tiuj, ekzemple, de la dungitoj - pardonu, « asociigitoj » - de Wal-Mart, kiu fariĝis la unua dungisto en la ŝtato. Por ili, la batalo do utilis, kiu estis des pli necesa ĉar ili alfrontis la nacian gvardion kaj la dungomurdistojn de mastraro kiu plej ofte zorgis pri la vivo de siaj muloj pli ol por tiu de siaj homoj (3.242 mortoj en la minejoj nur en 1907, kun kvoto de laborakcidentoj kvaroble pli alta ol tiu de Francio en la sama epoko).
« Ni havas bonegan socian historion. Ni provas instruigi ĝin en la lernejoj. Sed tio estas tre malfacila », bedaŭras s—ro Perdue. La sindikatoj produktis lernolibron, Labor History Class, samtempe interesega kaj pedagogia (leteroj de ministoj, malnovaj gazet-eltranĉoj, taskotemoj). La celo estas tuj klarigita : « Dum miaj dek-du lernojaroj en Okcidenta Virginio, indikas la fikcia rakontisto, ĵurnalisto taskita pritrakti la socialan aktualecon, mi neniam aŭdis paroli pri la grandaj militoj de la minejo. » La lernolibro ne estis akceptita. La lernejo preferas konatigi la markojn ol la laboristajn batalojn kaj la historion de la popolo.
Ĉu laborlokoj aŭ riveroj ?
LA SOCIALA DEMANDO kaj tiu de la medio estas ligitaj. Ĉar la ministoj identigas sin ofte kun la interesoj de siaj mastroj - kiuj starigis asocion pri defendo de la karbo, « Friends of coal », kiu, gvidata de loka futbal-stelulo, patronas samtempe civitanajn aktivecojn kaj sport-renkontiĝojn - ili vidas kun malfido la ekologiistojn kiuj aspiras defendi ilin kontraŭ laborakcidentoj kaj la poluciado de riveroj kaj de trinkakvo. La dinamitado de la montsuproj kaj la enpenetrado de ŝutaĵo kaj arseno en la valojn kaj riverojn percepteblas kiel lasta rimedo por savi laborlokojn. La politiko de la Bush-registaro faciligis tian subĉielan ekspluatadon de karbo (« mountaintop removal ») kaj, pli ĝenerale, konsentis al ĉio kion postulis la mastroj, inkluzive de malstriktigo de sanprizorgaj reguloj (la silikozo mortigas ankoraŭ centojn da ministoj ĉiujare en la lando).
Sed la respublikanoj disponas pri simpla respondo kiun s-ro Kris Warner, ekzekutiva prezidanto de la partio en Okcidenta Virginio, prezentas al ni kun konvinko : « La sudo de la ŝtato estas tre monteca regiono. Oni ne povas disvolvi ĝin sen ataki la montosuprojn por ekspluati la karbon kiu troviĝas tie. Jam okazas daŭraj procesoj, impostoj kiuj neniigas nin. Estas tamen necese ke la homoj laboru, alie restos plu neniu en la regiono ! La ekzisto de la entreprenoj estas minacata. Se morgaŭ, ekzemple, Massey Energy forlasos Okcidentan Virginion, tiam estos plu nenia espero. Kaj tiuj homoj estas bonaj najbaroj. Ili ne nur respektas la federaciajn reglamentojn, sed ili krome konstruas sportejojn por la infanoj, ili organizas festojn. Sen ili, la vivo fariĝus preskaŭ neebla. »
Oni rimarkas la malfacilecon de la tasko de la ekologiistoj en ŝtato kie parto de la popola elektantaro deklaras sin favora al la respublikanoj pro la medio. La komunikiloj ne helpas ilin, ili prezentas ĉiun proceson komencitan de la naturdefendantoj kontraŭ la minejposedantoj kiel novan maŝinon por produkti senlaborecon. « Okazis, konfidas al ni s-rino Anna Sale, kiu laboras por ekologiisma organizo, la Sierra Club, decido de justico en junio 2004. Por ni, tio estis granda venko. Ni estis feliĉaj paroli pri tio al ĵurnalistoj de la loka televido, kiam ili kontaktis nin, kaj transdoni al ili nian kontentiĝon. Ili ĉeftitolis sian temon : "La verdikto de la tribunalo provokos la forigon de centoj da laborlokoj : la ekologiistoj ĝojas" »...
Sed ĉu la mediprotektado progresas en Okcidenta Virginio kiam s-rino Anna Sale, tre kultura kaj freŝbakita ano de la kalifornia universitato de Berkeley, aŭdigas : « La laborlokoj de ministoj reprezentas nun nur 2 % de la aktiva loĝantaro. Oni devus do kompari la nombron da perditaj laborlokoj kaze de fermo de la minejoj kun la nombro da perditaj riveroj kaze de daŭrigo de ilia aktiveco » ? Sierra Club alvokas por voĉdoni por s-ro John Kerry. Tiu tamen gardas sin asociiĝi tro al la tipo de « ekologia ekstremismo » kiun oni riproĉis antaŭ kvar jaroj al s-ro Albert Gore. Demokrata senatoro de la ŝtato, la tre influhava Robert Byrd, donas cetere siajn konsilojn, li kiu voĉdonis kontraŭ la ratifon de la kiota protokolo : « S-ro Gore kaj la registaro Clinton iris tro antaŭen en tiu demando de medio, precipe pri la karbo. John Kerry venis jam plurfoje en Okcidentan Virginion. Li metos iom da karbo sur la muzelon, sur la harojn, kaj li estos en ordo. »
Dum la demokrata konvencio en Bostono, en julio 2004, s-ro Nick Casey gvidis la delegacion de Okcidenta Virginio. Maldekstrulo - proksima de la sindikatoj, bona konanto de la socia historio de sia ŝtato, ne tre impresema de la intelektaj modoj, rezervita pri la tutmondigo -, li estas ankaŭ, kiel la grandega plimulto de la bostonaj delegitoj, kontraŭ la Irak-milito. Komence, lia preferata kandidato ne estis John Kerry, sed, kiel bona soldato, li antaŭdiras al li la venkon en Okcidenta Virginio. S-ro Casey, kiu abomenas la cinismon de la nuna prezidanto, koncedas lian politikan talenton. Kontraste al Michael Moore aŭ al multaj usonaj progresemuloj, li gardas sin fari el s-ro Bush kretenon manipulitan de sia ĉirkaŭaĵo aŭ iluminatan predikiston kiu kalkulas kun la apokalipso por pli rapide venigi la regnon de la Sinjoro sur Tero. « Bush fartas tre bone kun la homoj. Li scias trafigi sian mesaĝon. Lia sinteno de vakero estas io kion, malfeliĉe, oni ŝatas en Usono. Tio estas la registro de "Iu frapis min, mi redonos liajn batojn". Tiu homo estas sen saĝo, sed li scias fari decidojn - kelkfoje stultajn. Politike li estas timiga. »
Post la 11a de septembro 2001 kaj la teruro de la atencoj senĉese memorigata (la konstantaj alertoj kontribuas al tio), la plimulto de usonanoj aŭdas ĉe li « kontraŭbatali la malamikon ». Kaj ili atendas de la prezidanto ke li sciu « fari decidojn ». En tiu tereno de leadership, la kontrasto ne servas la senatoron de Masaĉuseco. La iraka politiko de s-ro Bush estas senelira - certaj respublikanoj koncedas tion [8] -, sed la prezentado, kiun li faras de ĝi, estas pli aŭ malpli konstanta kaj kohera. Unue tikla afero, la temo de la militmensogoj estis lerte reformulita en tiu ideon : kiam manpleno da homoj armitaj per tranĉiloj povas detrui du turojn en Manhattan kaj alon de la Pentagono, kontraŭusona diktatoro konsistas per si mem amasdetruan armilon.
En Huntington, s-ro Bush klarigas do al publiko des pli antaŭe konvinkita ke ĝi estis filtrita por tio : « Saddam Hussein ne volis respekti la decidojn de la Unuiĝintaj Nacioj. Mi devis elekti : ĉu mi devis fidi la parolon de frenezulo, forgesi la lecionon de la 11a de septembro, aŭ ĉu mi devis agi por defendi Usonon ? Metita antaŭ tia alternativo, mi decidos ĉiam defendi Usonon (apalaŭdoj, krioj de « Usono ! Usono ! »). Ĉar ni agis, ĉar ni defendis nin, ĉar la plej solena devo de ŝtato estas garantii la sekurecon de sia popolo, kvindek milionoj da pliaj homoj konas la liberecon en Afganio kaj en Irako. »
Progresema kaj malestima elito
LA EŬROPANOJ, la intelektuloj kaj artistoj povas argumenti ĝisebrie pri la troigo de la minaco, la torturoj de Abu Graib, la rabadoj : ilia kredito estas nula ĉe la konservativa simpla popolo. Kaj la respublikanoj elstare prezentas sin kiel sieĝataj, persekutataj de « progresema elito » (liberal elite) kiu grupigas samtempe procesemajn advokatojn, arogantajn universitatanojn, senmoralajn komunikilojn, instrudonajn aktorojn. La akuzo ne estas ĉiam malprava. La socia izoliteco de la plej multaj intelektuloj, de la « fakuloj », ilia individuismo kaj narcisismo, ilia malŝato de la popolaj tradicioj, ilia malestimo de tiuj « kruduloj » dissemitaj malproksime de la marbordoj kiuj daŭre subtenas Bush-on, agacus iun ajn. Ĝi provokas rankoron el kiu Fox News kaj la respublikanoj faras sian atuton.
Ĉar, la kazo de la Apalaĥoj indikas tion sufiĉe, la usona dekstra popolismo ne nutras sin plu kiel antaŭe ĉefe de eĉ vualita rasismo (Okcidenta Virginio cetere konstituiĝis dum la milito de Secesio kontraŭ la defendo de sklaveco) aŭ de ksenofobio, de malamo al la alia, sed de rankoro kontraŭ la tro videbla malestimo de la altuloj. Prenante nun kiel ĉefan celtabulon la eliton de la kulturo, tiu popolismo protektas la eliton de la mono. Ĝi sukcesas tion, ĉar la memsufiĉeco de la sciantoj fariĝis pli neeltenebla ol la senhonteco de la posedantoj.
En tiu ĉi numero:
- Inter Pekino kaj Tokio : ombro de naciismoj
- Kiam la vortoj ŝirmas la historion
- La kompleta resumo 1a oktobro 2004
La lastaj artikoloj de tiu ĉi aŭtoro:
Por la krizo de la merkato, rimedoj de merkato ...
Ideoj ekde nun konsiderataj "naturaj"
[1] Mary Harris Jones : « Autobiography of Mother Jones », Dover Publications, Mineola, (NJ), 2004.
[2] S-ro George W. Bush akiris 51,92 % de la voĉoj, kontraŭ 45,59 % por s-ro Albert Gore, 1,65 % por s-ro Ralph Nader, 0,49 % por s-ro Patrick Buchanan.
[3] Thomas Frank : « What’s the Matter with Kansas ? » Vd ankaŭ lian artikolon « Tiu Usono kiu voĉdonas por George W. Bush ».
[4] En 2003, la prezidanto Bush starigis dogantarifojn por redukti la kvanton da ŝtalimportoj. Li forigis ilin kelkajn monatojn poste, sekve de decido de la MOK.
[5] Michael Harrington : « The Other America ; Poverty in the United States », Simon & Schuster, Novjorko, 1962, p. 3.
[6] « Lattie Home from Iraq for R&R », The Mullens Advocate, Mullens, 4a de aŭgusto 2004.
[7] IOK : Internacia Olimpia Komitato. -vl
[8] Bioll O’Reilly, la « tradiciista » prezentisto de la plej populara elsendaĵo de Fox News, koncedis la 9an de aŭgusto 2004 : « La Irak-milito estas granda fuŝo, ĉiuj scias tion. »
La ordinara popolo de George W. Bush de
> La ordinara popolo de George W. Bush de Johano MASSAM
Bona ! Dankon !
Via forumo | Ĉiuj rajtoj rezervitaj | Tous droits reserves © Le Monde diplomatique.
tradukita >> English — What's the matter with West Virginia? français — Le petit peuple de George W. Bush فارسى — مستضعفين جرج بوش Português do Brasil — O povo simplório de Bush