en en en en en de en en en en en en en en en en en en de en en en en en en en en en en en eo pl eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo fr en en en en en en en en en en en en eu en en en en en en en en en en en en el en el el en el en en en en en en en en en en en en en en en en ceb en en en fi en hbs_lat en en it fr hbs_lat en en en en eo eo eo eo eo eo eo eo eo en en en eo en en en en en en en pt pt en en en eo eo en bn bn en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en
Probal's newspaper articles on education 1, 2
[The following articles – originally written in Bangla – have been published in _Anandabazar Patrika_ in 2011 and submitted to _Anandabazar Patrika_ in 2012, respectively. While they reflect only the author’s own views, there has been some resonance: some of these views seem to be widely shared. Hence the decision to circulate them. – Probal]
Does it help if educational reforms are imposed from above?
To initiate serious transformation is a major responsibility. There is no reason to expect to be able to carry it out at leisure; time is limited. People tend to run out of patience very soon. That a large section of the public is now aware of the need for change is already a major gain. It is essential that many of the important targets are reached before this sense disappears, for otherwise the opportunity for transformation will be lost.
Perhaps certain key minds are affected by anxieties of this sort. This could be the reason why the West Bengal cabinet decided, on 19 October, to issue the West Bengal University Laws (Amendment) Ordinance (no. III of 2011, issued on 2 November 2011).
Many people, indeed, are convinced that the damage done to education in this state can only be reversed if political parties can be prevented from interfering with the administration of universities. That such interference had brought the universities to the brink of disaster is a fact that I myself have observed. After my B.A. examinations (1973), I left West Bengal for other (Indian and foreign) pastures, from which I returned only five years ago to my mother province. Obviously I was obliged to compare the 1973 ‘before’ photograph with the 2006 ‘after’ photograph!
I assented wholeheartedly to certain other initiatives of the new government; my inability to respond to this ordinance with the same enthusiasm cannot be expressed in a one-liner. A government that has taken on the task of transformation must have realized that one of its responsibilities is to notice that fundamental questions like “what does responsibility mean?” and “what would count as a real transformation?” are seriously debated only in the universities, the principal site of intellectual discourse by the thinkers from whom we expect viable answers to such questions. Common sense tells us that we should not pay obsessive attention to the purity of the water we use to mop our floors or to clean our streets. But when the point is to clean up the university itself that really pure water must flow from, surely we need to prepare ourselves by brainstorming about the best way to carry out this cleaning up so as to ensure optimal long-term results.
Could it be that what worries me is the cabinet’s decision to use the ordinance mode – to issue an ordinance for the Governor to sign when the Assembly is not in session and to leave it for ratification by legislators who may, when they reconvene, possibly move an amendment or two to fine-tune its details? No, my worry is not mainly about the fact that legislators are being bypassed. To see where the problem lies, consider the justifications being advanced in favour of the ordinance. The public has been told, for instance, that this ordinance closely follows the University Grants Commission’s norms. Heads of college departments will be represented on the councils of the university they are affiliated to, precisely along the lines of Delhi University’s functioning. As we get ready to get West Bengal’s long dormant educational wheels moving again, we are being encouraged to emulate the model of Delhi.
It is true that many students leave this state for higher education in Delhi right after high school. I also recall seeing a laudatory reference to North Indian norms in a letter from Swami Vivekananda to a disciple of his. Someone disgruntled with the performance of local teachers had attacked the Bengal-focused curriculum (based on the Mugdhabodha grammar of Sanskrit) and urged Swamiji to adopt the superior Sanskrit pedagogy prevalent in Varanasi. Swamiji wrote to him to say, well, do this if you must, amen, but remain committed to the path you are choosing. He did not sound convinced that the Siddhantakaumudi-based syllabus of Varanasi was superior to the Mugdhabodha. He was simply trying to calm his disciple down. I suppose our state government has similar reasons for holding up the UGC’s norms or Delhi University’s affiliation practices as a model.
One problem with this becomes clear when we notice that neither UGC nor Delhi University is known to have ever had any serious and wide-ranging democratic talks with academics as a prelude to adopting these norms and practices. Another point worth highlighting is that on certain matters every university in this country is bound to follow the UGC’s instructions; to ensure compliance with those norms the UGC is willing and able to use the instrument of recognition and derecognition. Evidently there is no need for a separate ordinance by the state government to guarantee such mandatory compliance. We can only infer that the ministers of our state want us, over and above our compliance with the UGC’s mandatory rules, to emulate some optional norms of the culture that the Commission would like to put in place. I take it that they would like West Bengal’s institutions of higher education to emulate the nation’s democratic practices, mediated through Delhi.
It is hard to disagree with the implication that our public is sick and tired of watching constant non-performance and anarchy, and that therefore it makes sense to offer them this model. Why then do I find it necessary to comment? One reason is that removing one evil with another is not a viable method. The root of the problem is not simply interference by a political party, but also interference by an apparatus that regards the government as the supreme arbiter of the public good in the educational domain. I agree that we need to learn from Delhi. But it seems to me appropriate to move back to an earlier Delhi that was willing to think outside the box of bureaucratic mechanism-mongering.
In 1986, Rajiv Gandhi’s government, instead of imposing arbitrary decisions from above, circulated a draft of his new education policy and sought comments from academics and ordinary citizens throughout the country. Only after this consultation was the policy finalized. This is not the place to discuss the quality of that policy or the seriousness with which the consultants had provided input. My purpose is to draw attention to that method of subjecting tentative proposals to public scrutiny as part of a consultative process whereby one arrives at a viable, final document.
In the social arena of democracy, the educational institutions are not engaged in narcissistic endeavours disconnected from other social processes. What academics do at the universities is conduct teaching and research, thus discharging some of society’s responsibilities to the younger generation. Consequently, academics are accountable to all serious and thoughtful observers for any inadequacies in their work. All of us must now regard it as our duty to find an optimal route back to the collective capability that we had once achieved – the ability to discharge adequately our society’s responsibility to its young in the educational domain. This is no job for the government alone. We will all want to participate as much as possible in the work of telling good methods from useless methods. If the government could post a school education policy document and a higher education policy document on the web, this would facilitate the public process of collective brainstorming. This is the main point. Making a fuss about the ordinance format is not my purpose. If for some reason this document simply gets signed by the Governor and fails to face any legislative scrutiny – let us assume, for argument’s sake, that legislators see no problems with this document, or that they carp about it but propose no viable alternative – then my response will be, okay, we lost one opportunity, now let us focus on making sure that the government does consult the public on such issues next time.
Educationally speaking, West Bengal is a lot like Gujarat
And like Karnataka and Goa as well. In what respect, exactly?
To answer this question, we have to move back a little. In April 2010 we passed a ‘Right to Education’ act that was supposed to get all our children into school without delay. That act said that as part of the run-up to the work of launching schools in every neighbourhood the state governments would carry out a survey, mapping the neighbourhoods and determining how many children there are in each, and would send this map and these numbers to the central government. Then the centre would release statewise grants based on these maps. The state governments are also responsible for filling certain blanks in the implementation plan for the act. The principle that every private school shall reserve twenty-five percent of its seats for poor children will be the basis for appropriate central grants once the state government defines how much the grant should be per child.
If instead some Delhi bureaucrats had imposed specific numbers on the entire nation, surely there would have been a storm of protest, and rightly so. Not all regions have developed at the same pace. The per capita grants for different states should naturally correlate with these differences. But we in West Bengal, Gujarat, Goa, Karnataka have neither mapped out our neighbourhoods, nor surveyed the children, nor drafted detailed specifications for statewise implementation norms. This means that our four states are not receiving the relevant central funds. What has reached us instead is a letter from the minister for human resource development to the honourable chief ministers: we are unable to send you money under these budget heads, could you kindly get your specialists to hurry up and do their job.
This is what the newspaper headlines tell us. It is unclear which states have begun to take action. When we look carefully at the dates we notice that neither the Left Front nor the Trinamool government is uniquely responsible for this inactivity. Civil society also should have kept tabs on education. Furthermore, it is up to the mass media to keep pressing governments and parties on such issues. If journalists do not scrutinize the manifestos of the political parties and keep asking candidates, leaders and party workers all the why and why not questions about the promises they have made about what they plan to do to implement the Right to Education Act, and if such conversations between journalists and the political parties do not reach the public, then how are we to even know what to expect, let alone monitor anybody’s performance? That many of us have not met minimal expectations is quite clear.
Obviously, if civil society confines its efforts to putting pressure on bureaucrats to get them to do their jobs, then the enterprise will get stuck at the minimalist level of pressing for demands. No society can afford to let itself get so badly stuck; intellectuals active in civil society surely see this far more clearly than anybody else. I have a humble submission to make to our various leading thinkers who lead variously. Here it is.
The moment anybody begins to talk about what is going on at our educational institutions, many of us are quick to point to the use of muscle power. Physical attacks on heads of institutions are clearly criminal acts. But fixating our attention on symptoms can get in the way of addressing the malady itself. May we take a closer look at the similarity between West Bengal and Gujarat, please? Where business is the measure of all things, it becomes a social norm to assume that exchanging views is as pointless as comparing your taste with mine; the point is to keep your eye on the main chance. In a province where exchanging sentences is the most highly valued activity, the maestros divided into camps have taught everybody to regard victory for one’s chosen side and defeat to its adversaries as the highest achievement to aim for. It is an ethos built by such architects that leads those who are into muscle power to conclude that, if one can physically target one’s real or imagined adversaries and get away with this, then that is the way to go. If one wishes to address this malady, non-aggression pacts are not exactly sufficient. Even spreading messages of mere toleration for the views of others will leave us saddled with a deficit. My prayer to our leading thinkers is as follows: please lead us to a desire to listen to others, not just tolerate the unpleasant fact that they speak – to a sincere version of this desire that is based on the realization that none of us can possibly have or can validly claim any monopoly on the truth.
Labels: aktuala blogero / current posting
posted by Mukur @ 10:10 PM   1 Comments
Friday, March 23, 2012
Respondo al Zbigniew Galor
Mi gratulas vin pro via dismeto de gravaj pensoj en via artikolo _Kvar vizioj_, kiun mi legis en la retpagharo de _La Ondo de Esperanto_ -- jen la ligo --
Mi havas la impreson, ke reagante al viaj pensoj, mi eble sukcesos atingi tiujn multegajn geamikojn, kies propraj opiniesprimoj ankorau ne atingis miapercepte tian klarecon, ke rekte responde al iliaj tezoj mi povu prezenti la miajn.
Mia kerna penso estas, ke en la Esperanta movado ni ne scias, kion atendi, kaj ke tial ni havas malfacilon lerni tauge atendadi. La rezultanta malpacienco aperas diverse, foje en la formo de deprimigho kaj aliaj negativaj reagoj. Mia propra reago al tiu nescio kion atendi estas kalve kaj solve akcepti la nescion mem kaj lasi, ke la vivo iom post iom malkashu al ni la atendeblojn. Dum ni -- en la vortoj de Grabowski en _La tagigho_ -- "velas kun ghoj'/ al verda haven' de l' homaro", ni dumvojaghe lernas, kian havenon atendi.
En la komenco nia movado funkciis en mondo estrata de tiranoj kaj de la maldemokrataj institucioj de koloniaj rilatoj inter landoj regantaj kaj landoj regataj. Ech sub tiuj cirkonstancoj, kiuj povus shajni kapablaj sufoki chian bonfareman movadon, niaj pioniroj havis la vizion, kuraghon, riskemon kaj persistemon por lanchi gravan iniciaton kaj florigi ghin kiel vivipovan lingvanaron. Poste la internacia situacio plibonighis preter niaj atendoj. En la Ligo de Nacioj oni ekkreis mondvastan intershtatan aranghon, kaj en tiu kadro oni jam dekomence akceptis principe la neceson malmunti la imperiojn. La fakton, ke en tiu Ligo la frua klopodo instali Esperanton per suflorado al diversaj registaroj ne funkciis, ni devas tauge interpreti en la historia kunteksto. Imagu mondon, en kiu la Ligo estus instalinta Esperanton en chiuj lernejoj kaj instancoj ekde 1923, kaj en kiu baldau poste la malmunto de la koloniismo kreus novajn naciajn egoojn en la sudaj landoj. Al tiuj naciopaj egooj nepre shajnus, ke Esperanto estas io haste instalita de la blanka reghimo ghuste antau sia retirigho de la koloniestrara rolo, kaj ke tiun heredajhon oni nepre malmuntu. Ech tiuj, kiuj ne volas rekte prighoji la francan vetoon en la Ligo de Nacioj, almenau repensu sian emon rigardi ghin kiel katastrofon.
Mi ne estas fakulo pri la historio de la Ligo, sed miakomprene ghi estis areno por la shtatoj kaj multege malpli (se entute) atentis la vochon, tiam chiuokaze malfortan, de neregistaraj organizajhoj kiel la nia. Unuighintaj Nacioj estas grave pli bona dua malneto de la ideo de la Ligo de Nacioj. Ghi dekomence atentas la neregistarajn organizajhojn, kaj pere de siaj fakaj organoj okupighantaj pri la sano, la nutro, la komerco, la eduko ktp ghi evoluigis mondskalan intertraktadon. En tiu intertraktado, vochoj ekster la shtata egido kapablas prezenti vidpunktojn urghe atentendajn kaj science au kulture pravigeblajn, sed -- pro manko de potencaj disvastigantoj -- ankorau ne apogatajn de la (foje iom haste kaj shablone pensanta) ghenerala publiko kaj ghiaj registaroj. La esperantista movado discipline obeas al la ludreguloj de tiu sistemo. Ni ja ne eraras, farante tion. Sed ni esprimadas iomete tro da maltrankvilo pri tio, chu aliaj en la UN-sistemo apogas nin kaj helpos atingi nian celon iel-tiel instali nian lingvon. Ni lasis al ni tro intense kaptighi en la UN-ludon. Tio, malgrau la graveco de la ludo kaj ghia pliboneco kompare kun tiu en la Ligo de Nacioj, estas lau mi eraro.
Estas same erara la diagnozo, ke Esperanto chi-momente estas treege fora de la sukceso, kaj ke la lastaj jardekoj nenion atingis. Pensante tion, ni reagas chefe al la fakto, ke post 1989 iuj landoj, kies shtataj strukturoj pro tute specifaj kialoj pretis finance kaj administre apogi esperantlingvajn instituciojn, retiris tiun apogemon. Legi tion kiel malprogreson au neprogreson de Esperanto montras lau mi malemon vidi la realon.
La realo estas, ke diference de la malfrua deknaua jarcento, nun trovighas scienca situacio, en kiu neniu lingvisto au socilingvisto plu prezentas serioze la tezon, ke la etnaj lingvoj estus nature, organisme estighintaj kaj vivantaj kaj havus pronaturan prioritaton. Chiuj fakuloj agnoskas la socian konstruitecon de la normigita lingvo de shtata au eduka funkciado, kaj la rolon de la elito kaj la potenco en tiu konstruiteco. Aliflanke, pro la diskonatigho de la komputilaj lingvoj, la ideo mem de artefaritaj lingvoj estas banala. Esperanto ja ne havas multegajn lingvistajn geamikojn, efektive. Sed la nuna stato de la prilingvaj sciencoj estas tia, ke nur la manko de interparolado inter specifaj terenoj (inter la gramatiko kaj la socilingvistiko, ekzemple, au inter la literatura teorio kaj la lingvistiko) faligas la esperantistajn proponojn en truon, kie neniu agnoskate serioza prilingva fako en la universitatoj kovus autoritatajn reagojn al niaj argumentoj. Resume: ni ne plu havas tiujn teorie memfidajn kaj de la publiko adoratajn organecistajn malamikojn en la prilingvaj fakoj, kiajn ni havis ghis almenau Montevideo.
Tiu chi realo estus multege pli serioze atentata, se la nuna SAT ne estus gvidata de personoj, kiuj malgrau siaj nekredeble altaj kvalito kaj meritoj simple ne interesighas pri lingvaj demandoj. Miakomprene SAT estis la loko, kie oni avangarde esploris la idean enhavon de la esperantista areno de pensado, kun plena atento al la sciencaj kaj artaj avangardoj ekster la verda geto, sed tamen florigante mondnivelan kulturon en nia geto mem. Estas utile memori, ke iam SAT aranghis redakti kaj eldoni la Plenan Vortaron kaj la Plenan Ilustritan Vortaron, kaj ke la programo de tiuvoja memklerigho -- el kiu venis tiel gigantaj autodidaktoj kiel Miyamoto masao -- estis kerna en la memkompreno de SAT.  Mi pensas, ke SAT aperis responde al la fakto, ke tiuepoke la chefa polusigho estis la klasa kaj postulis intertraktadon en la nordaj landoj mem kun portempa flankenmeto de la sudaj landoj. Sed nun la tutmonda demando nordo-sudo bezonas alitipan respondon -- eble reinventon de SAT mem, kial ne, au eble reagordadon de chiuj tegmentaj Esperanto-organizajhoj vide al la demando nordo-sudo.
Mi kutimas pajaci por ebligi, ke la multegaj homoj, kiuj ne reagas al miaj proponoj, sentu sin komforte en la kompreno, ke ilia ignorado estas valida reago al tio, kion ili legas kiel limojn de mia persona kapablaro.  Fakte tiu ignorado apartenas al la ghenerala malemo de la nuna esperantistaro serioze atenti la sciencan situacion rilate al la prilingva sfero.  Tamen ghuste en tiuj sciencejoj kovighos la ideoj, per kiuj la neregistaraj organizajhoj povos nutri la UN-procezon -- au ghiajn posteulojn en eble subite aperonta nova monda ordo. La akutigho de la media krizo kaj la sensolveco de la energiproblemo ekagnoskata post Fukushima povas subite direkti la homaron al novaj instituciaj formoj, kiujn neniu nun kapablas antauvidi, kaj ni devas esti pretaj subite refari chiujn niajn komprenojn.  Dume certe restas utile remachi niajn kutimajn machajhojn.  Mi nur pledas por iom da pripensado pri tio, kion ni metadas sur la tablon.
Agrablan machadon. En via propra kazo, Zbyszek, eble mi dismetu la machendajhon pli persone; sendepende de la estonteco de SAT kaj similaj organizajhoj, mi petas vin, Zbyszek, iom konsilighi kun Ilona pri la situacio, kia shi perceptas ghin, en la prilingvaj sciencoj; vi ne bezonas kredi min! Konsideru ekz shian debaton kun Alicja pri la ekzisto (lau Ilona) au neekzisto (lau Alicja) de specife Esperantaj agordoj en ni diru la pragmatiko. Chu tia debato estintus ech pensebla en 1910, ekzemple? Demandu vian edzinon, mi petas. Kaj eble revenu poste al _La Ondo de Esperanto_ au aliaj forumoj.
Labels: aktuala blogero / current posting
posted by Mukur @ 3:43 AM   4 Comments
Friday, March 16, 2012
Indian government denies visa to Fukushima victim Maya Kobayashi
I'm putting this on my blog and using facebook to tell people -- that will reach more people than email circulation,
203 Barrackpore Trunk Road
On Fri, Mar 9, 2012 at 4:07 AM, meher engineer wrote:
---------- Forwarded message ----------
Date: Fri, Mar 9, 2012 at 1:43 PM
Subject: Fwd: Please circulate: CNDP Statement against Denial of Visa to Fukushima Victim Maya Kobayashi
To: meher engineer  , Madhu Bhaduri
---------- Forwarded message ----------
Date: Fri, 9 Mar 2012 11:58:27 +0530
Subject: Please circulate: CNDP Statement against Denial of Visa to
Fukushima Victim Maya Kobayashi
*Statement against Denial of Visa to **Fukushima** Victim Maya Kobayashi*
The Indian Embassy in Japan has denied visa to Maya Kobayashi, a resident
of Fukushima in Japan. World’s first multiple reactor core-failure happened
in Fukushima Daiichi Nuclear Power Plants on March 11 last year. Greenpeace
India had invited Ms. Kobayashi to share her experience with Indian people,
particularly the communities in areas where new reactors are being set up.
While the Government of India is planning massive expansion of nuclear
energy mainly through imported reactors and international nuclear corporate
giants like Areva have no problem in openly communicating with policy
makers, politicians and public at large, it is ridiculous that the
government is denying Indian people from understanding the other part of
We strongly oppose this undemocratic onslaught on people’s right to know,
organize and communicate. We demand that the visa to Ms. Maya Kobayashi be
reinstated at the earliest.
Coalition for Nuclear Disarmament and Peace (CNDP)
A 124/6 Katwaria Sarai, New Delhi-16
posted by Mukur @ 9:40 PM   0 Comments
Monday, March 5, 2012
La 8a de marto ne estas institucie ritiĝinta mikrofonaĵo en nia kulturo. Ni efektive havas la liberon publike priparoli la temon “virina tago” aŭ ne, laŭ nia elekto. Se ekzemple mi decidas ion diri, tio ne trudas al mi nepran revenon al la mikrofono venontjare, aŭ al la Centra Oficejo ian devon gazetare komuniki pri la tago.
Mi volas malfermi la hodiaŭan pripensadon per reiro al tiu aŭgusta semajno en 1977, kiam dum la unuaj konversacioj kun mi iu konata esperantistino de mia generacio diris, “Kio laŭ vi pravigas junularan sekcion de UEA? Ĉu ni nepre havas komunajn pensojn simple ĉar ni estas samtempe junaj?” (Mi evitas diri ŝian nomon ĉar mi ne havis la tempon por peti de ŝi permeson citi ŝin. Sendube ŝi ne plu havas sian tiaman opinion.) Konsideru la paralelan demandon pri virinoj en Esperantujo. Se mi – limigante min al la ‘neŭtrala movado’ pro mia relativa nekono de la ‘neneŭtrala’ – enmense faras kelkjardekan revueton de funkciulinoj universalaj aŭ landaj (mi emfaze ne konsideras eminentajn nefunkciulojn kiel Eli Urbanová aŭ Vida Jerman), ĉu mi rimarkas idean aŭ eĉ nur stilan komunecon inter niaj Ada, Angela, Anjali, Ans, Barbara Despiney, Barbara Pietrzak, Claude, Doi, Edith, Edvige, Eliza, Flora, Helen, Hortensio, Ileana, Ilia, Ilona, Indu, Isobe, Jennifer, Ĵila, Katalin, Kathleen, Krizantemo, Loes, Lusi, Maritza, Marjorie, Mélanie, Michela, Mireille, Nagata-Woessink, Penny, Poorna, Renée, Riitta, Sonja, Spomenka, Syozi, Tahira, Ulla, Veronika kaj dudeko da pliaj nomoj? (Mi pardonpetas pro nereliefigo de aliaj, kiujn mi konis aŭ konas; mi limigas min al miaj propraj renkontitoj.)
Nu, tamen jes. La grandega plimulto de tiuj funkciulinoj dividis aŭ dividas kun neesperantistaj ŝtatestrinoj la trajton aspiri al agadprofilo seksneŭtrala. Tio signifas i.a. surpodii vice de la tuta komunumo, kiun oni servas, kaj ne permesi al si enfermiĝi en privirinaj demandoj. La sukceso de la virinoj en nia movado ĝis hodiaŭ sentas bezonon prezenti sin kiel ne aparte virinprofilan sukceson.
Tiuj inter ni, kiuj deziras organizi inisman aparaton ene de Esperantujo, kompreneble trovas tion frustra. Tion ni ĉiuj rimarkas. Ni tamen malpli ofte rimarkas, kiel forte la konduto de la virinoj vide al Esperantujo similas al la konduto de nia tuta movado vide al la ekstera mondo.
Niaj virinoj volas sin prezenti kiel, ni diru, neŭtrale-homajn laborantojn. Simile, alparolante la eksteran mondon, ni esperantistoj volas nin prezenti kiel maksimume similajn al ĉiuj niaj najbaroj krom pri unu kerna afero: nia deziro persvadi ilin adopti nian neŭtralan lingvon kiel interkomunikilon. Niaj virinoj agas ĉi tiel verŝajne pro la risko, ke tro emfaza okupiĝo pri demandoj privirinaj perceptigos ilin kiel netaŭgajn por reprezenti la pli vastan komunumon. Simile, ni esperantistoj deziras monde reprezentan rolon por nia lingvo. Tial ni timas, ke la lingvo aŭ ĝia parolantaro povus perceptiĝi kiel sekteca, kio kompromitus tiun nian aspiron. Ni do diradas, vidu, vere zorge vidu, ni estas normalaj, tute normalaj, kaj tial aŭskultindaj.
Nia esperantista movado havas komune kun la movado por la egalrajteco de virinoj la junecon. Ambaŭ movadoj apartenas al la moderna epoko. Ambaŭ aspiras al celoj ne atingeblaj per la forto de la armiloj. Tamen nek la inismo nek la esperantismo povas permesi al si tro emfazan ensorbiĝon en pli ĝeneralan pacmovadon fontantan el klasikaj pensoj kontraŭmilitaj. Unue, oni ne precize malmuntis la militan sistemon, kaj tial niaj movadoj devas trakti kun la mebloj de nesenmilita domo (Esperantujo devas enlasi oficirojn kaj soldatojn, kvankam la oficiroj malpli ofte surpodias ol en la bulonjaj jaroj; la inismo devas kampanji por la egalrajteco de soldatinoj en la armeoj). Due, la klasikaj pensoj parolis per la voĉo de homoj sciantaj, ke ili esprimas revon neefektivigeblan; niaj movadoj devas serioze partopreni la malmuntadon de la sistemo milita, kies bankroto evidentiĝis al ĉiuj en la relative ĵusaj generacioj. Tial niaj movadoj ne povas permesi al si ensorbiĝon en la lamenteman, malsukceso-atendan stilon de la pacparoloj el antaŭaj jarmiloj.
Ni kovas ion novan. Kaj dume, ni nin prezentas kiel ordinarhome fortajn, kiel ne stampotajn per apartaj kategoriaj stampoj. Niaj respektivaj movadoj tial evitas la sekciemojn. La virinoj ene de Esperantujo prave evitas neneŭtralan profiliĝon. Kaj la esperantista movado prave evitas sekteme konduti antaŭ la ekstera publiko. Se mi rajtas reveni de la festotaga pompeco al nia ordinara babilnivelo, permesu al mi peti tiujn legantojn, kiuj ankoraŭ ne legis aŭ ne praktikas la principaron de Frostavallen, bonvole pergugli konatiĝon kun la tiutema vikipediero. Ĝi restas fonto de ankoraŭ ne malaktualiĝinta saĝo. Ni plej sincere bonvenigas la virinan tagon per respekto al la deziro de niaj virinoj esti akceptataj kiel ordinaraj kunlaborantoj. Paradokse, tio signifas, ke ni ne vere helpos al la komuna afero de niaj movadoj, se ni esperantistoj devigos nin ĉiujare diri aŭ fari ion en la 8a de marto.
[Noto: Mi afiŝas iomete pli frue ol la 8an de marto por ke eventualaj tradukontoj havu sufiĉe da tempo por diskonigi ĉi tiun tekston en aliaj lingvoj. – Probal]
posted by Mukur @ 7:22 PM   1 Comments
1996 paper on Subjunctives
This paper of mine, 'Remarks on subjunctivity', appeared in Shivendra K. Verma and Dilip Singh (eds.), 1996, _Papers on Language in Society (Papers in Memory of Professor Srivastava)_, Volume I. Delhi: Kalinga.
Labels: arkiva dokumento / archival document, tekstoj
posted by Mukur @ 2:52 AM   0 Comments
View my complete profile
Some comments on the Indian government's New Educa...
Organised faith or organised unfaith: review of _M...
Kelkaj pensoj okaze de la statuta reviziado
Nia pakto kun la tagiĝo
The Owl and Dawn
বেড়াল, অরুন্ধতী আর বাগে আনা
Protecting our institutions of integrity
The sentence as freedom
Bankim’s Prose in the History of Democracy: Toward...