eo eo eo eo eo eo eo es eo eo eo eo da eo eo hbs_lat fr fr en eo eo eo eo eo eo eo eo es lt eo eo eo eo de es eo eo eo eo eo sv ur eo eo eo eo es eo eo eo eo eo eo eo eo tr eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo
Redaktado de Templanoj - Vikipedio
Averto: Vi ne estas ensalutinta. Via IP-adreso enregistriĝos en la redakta historio de tiu ĉi paĝo. Se vi ensalutas aŭ kreas konton, viaj redaktoj estos atribuitaj al via salutnomo, kune kun aliaj bonaĵoj.
Kontrolo kontraŭ spamo. Ne entajpu ion ajn!
[[Dosiero:Seal of Templars.jpg|eta|dekstre|250px|[[Blazono]] de la templanoj, sur kiu videblas du kavaliroj rajdantaj sur ununura [[ĉevalo]] (laŭ iuj [[simbolo]] de malriĉo kaj kamaradeco); aliflanke la templo de Jerusalemo.]] La '''templanoj''' aŭ '''ordeno de la Templanoj''' <ref>[[Plena Ilustrita Vortaro]]</ref> estis la unua [[religio|religia]] [[kavalira ordeno]], kiu fondiĝis por defendo de la [[Sankta Lando]]. La templanoj unuigis en si mem la idealan [[nobelo]][[kavaliro]]n kun la [[monaĥo]]. La nomo ''templano'' aludas al tio, ke al la ordenanoj proponis la reĝo [[Baldueno la 2-a Jerusalema|Baldueno la 2-a]] kiel kvartalon parton de la [[jerusalemo|jerusalema]] palaco, kiu estis konstruita laŭ la [[legendo]]j sur la [[murego]] de la ''[[templo de Jerusalemo|salomona templo]]''. Ilia vera nomo estis '''''Malriĉa Kavaliraro de Kristo el la salomona jerusalema templo''''' ([[latina lingvo|latine]]: '''''Pauperes commilitones Christi templique Solomonici Hierosalemitanis'''''). == Historio == {{ĉefartikolo|Historio de la templanoj}} La fruaj eventoj de la templanoj ne estas bone konstateblaj. La plej gravajn fontojn donas la ĉefepiskopo [[Vilhelmo de Tiro]], kiu naskiĝis nur ĉirkaŭ [[1130]] kaj tiel ne estis samtempulo de la ordenfondiĝo. === Antaŭa situacio === [[Dosiero:Saint Urbain II prêchant la croisade.jpg|eta|240px|maldekstre|La [[papo]] Urbano la 2-a predikas la 1-an [[krucmilito]]n, [[Jean Fouquet]] ĉ. [[1455]]-[[1460]].]] La papo [[Urbano la 2-a]] predikis la [[unua krucmilito|unuan krucmiliton]] la [[27-an de novembro]] [[1095]], la dekan tagon de la [[koncilio de Clermont]]. Motivigis la papon la fakto, ke kristanaj pilgrimuloj survoje al [[Jerusalemo]] estis ofte viktimoj de perfortoj aŭ eĉ mortigitaj.<ref name="Grousset1p74">René Grousset, ''Histoire des croisades et du royaume franc de Jérusalem'' Tome 1 : [[1095]]-[[1130]] L'anarchie musulmane, réédition [[2006]], édition Perrin, page 74</ref> La papo alvokis do la kristanojn de la okcidento, armile iri por helpi la kristanojn de la oriento. Tiu krucmilito ricevis la frapfrazon ''"[[Dio tion volas]]!"'' kaj ĉiuj, kiuj ekiris ricevis la krucsignon, kaj tiel iĝis [[kruckavaliro]]j. Tiu alvoko fine okazigis la [[15-an de julio]] [[1099]] la konkeron de [[Jerusalemo]] fare de la kristanaj trupoj de [[Gotfredo de Bouillon]].<ref name="Grousset1p218-219">René Grousset, ''Histoire des croisades et du royaume franc de Jérusalem'' Tome 1 : [[1095]]-[[1130]] L'anarchie musulmane, reeld. [[2006]], édition Perrin, p. 218-219</ref> [[Hugo de Payns]], onta fondinto kaj unua grandmajstro de la templanoj, unuanfojon venis en la [[Sankta Lando|Sanktan Landon]] en [[1104]] akompanante la dukon [[Hugo la 1-a (Ĉampanjo)|Hugo la 1-a]] de [[Ĉampanjo]] pilgrimantan.<ref name="Demurgerp24">Demurger, 2005, op. cit, p. 24</ref> Ili revenis en [[1107]] <ref>La duko poste dufoje pilgrimis denove, lastan fojon en [[1125]]n post kiam li mem iĝis templano.</ref>. === Naskiĝo de la templanoj === [[Dosiero:Election de Godefroi de Bouillon comme avoué du Saint-Sépulchre (1099).jpg|dekstre|eta|180px|[[Gotfredo de Bouillon]] nomumita ''protektanto de la sankta tombo''. Manuskripto kreita en [[Akko]] ([[Israelo]], ĉ. [[1280]].]] Post la konkero de Jerusalemo, [[Gotfredo de Bouillon]] estis nomumita [[reĝo de Jerusalemo]], sed rifuzis tiun titolon kaj akceptis nur tiun de ''Avoué du Saint-Sépulcre'' (laika protektanto de la sankta tombo), kies misio estis helpi la patriarkon de Jerusalemo. Iuj kavaliroj de la krucmilito tiam iris en la servon de la patriarko por protekti la [[Baziliko de la Sankta Tombo|sanktan tombon]].<ref name="Demurgerp25">Demurger, 2005, op. cit, p. 25</ref> Simila institucio de kavaliroj, nomita [[kavaliroj de sankta Petro]] (''milites sancti Petri''), estis kreita en okcidento por protekti la havaĵojn de abatejoj kaj preĝejoj. Tiuj kavaliroj estis laikaj. La homoj, kiuj protektis la havaĵojn de la sankta tombo estis nomitaj ''milites sancti Sepulcri'', t.e. kavaliroj de la sankta tombo. Probablas, ke [[Hugo de Payns]] aniĝis al tiu grupo ekde [[1115]]<ref name="Demurgerp26">Demurger, 2005, op. cit, p. 26</ref>. La viroj protektantaj la sanktan tombon loĝis tute apude, en la hospitalo de la sankta Johano de Jerusalemo. Kiam la [[ordeno de Malto]], agnoskita en [[1113]], estis ŝarĝita zorgi pri la pilgrimuloj, kiuj venis de la okcidento, estiĝis ideo pri kreado de krismilico (''militia Christi''), kiu zorgos pri la protekto de la komunumo de la kanonikoj de la sankta tombo kaj de la pilgrimuloj sur la vojoj de la sankta lando. Tiel la kanonikoj zorgos pri liturgaj aferoj, la ordeno de Malto pri almozdonaj kaj la milico de Kristo nur pri militaj kaj pilgrimulprotektaj. Tiaj disigo de taskoj reprezentis la organizon de la mezepoka societo, konsistanta el pastroj (''oratores''), militistoj (''bellatores'') kaj kamparanoj (''laboratores'').<ref name="Demurger1p1718">Alain Demurger, ''Chevaliers du Christ: Les ordres religieux-militaires au Moyen Âge'', [[2002]], Seuil, pages 17-18</ref> Tiel naskiĝis la tiam nomata ''militia Christi''. === Oficiala fondiĝo de la ordeno === La ordeno estis unuafoje menciita en januaro de [[1128]] (aŭ [[1129]]) en la kadro de la [[koncilio de Troyes]]. Tie oni skribis pri fondiĝo, kiu okazis antaŭ naŭ jaroj, tiel oni plej ofte donas la fondiĝan jaron kiel [[1119]] (aŭ [[1120]]). Tiutempe, [[Jerusalemo]] estis la celo por multaj [[pilgrimado|pilgrimuloj]] kaj aventuristoj el [[Eŭropo]]. Baldaŭ post la [[unua krucmilito]] la marvojo estis libera al ili, sed la surteraj vojoj ne estis tiel sekuraj. La ordeno estis fondita plej verŝajne fare de [[Hugo de Payens]] en [[Jerusalemo]]. La templanoj ĵuris – aldone al la "kutimaj" [[povreco]], [[ĉasteco]] kaj [[obeemo]] – ankaŭ la defendon de la pilgrimuloj. La fondintoj estis krom Hugo de Payens: Gottfried de Saint-Omer, Andreo de Montbard (onklo de [[Bernardo de Clairvaux]], Gundomar, Gudfried, Roland, Payen de Montdidier, Gottfried Bisol kaj Archibald de Saint Amand. La unua nomo de la ordeno estis '''''Paupere Militie Christi''''' (Povraj Kavaliroj de Kristo). Ekde [[1118]] [[Baldueno la 2-a Jerusalema|Balduin la 2-a]] estis reĝo de Jerusalemo. Li transdonis en [[1119]] al la templanoj kiel kvartalon parton de la palaco, kiu estis konstruita laŭ la legendoj sur la murego de la ''[[templo de Jerusalemo|salomona templo]]'' (la reĝo mem translokiĝis al la novkonstruita palaco ĉe la [[Davido|Davida]] turo). La vera nomo de la templanoj estis ''Povraj Kvaliroj de Kristo kaj la salomona templo de Jerusalemo'' (''Pauperes commilitones Christi templique Solomonici Hierosalemitanis''). En la jaro [[1125]] aniĝis al la ordeno la grafo [[Hugo de Champagne]], kiu estis amiko de la [[abato]] [[Bernardo de Clairvaux]]. Bernhard estis unu el la plej gravaj religiuloj de sia tempo. Post komenca skeptikeco, li ekde [[1129]] forte apogis la templanan ordenon kaj la duan krucmiliton. En [[1127]], Hugo de Payens reveturis kun 5 aliaj fondintoj al [[Eŭropo]], por varbi novajn anojn kaj por kolekti donacojn. En januaro de [[1128]] aŭ [[1129]] okazis en [[Troyes]] koncilio, kiam la partoprenantoj skribe fiksis la ordenajn regulojn. Post tio rapide kreskis la nombro de anoj kaj donacoj. La [[29-an de marto]] [[1139]], la organizaĵo de la templanoj estis konfirmita de [[papa buleo|buleo]] ''"Omne datum optimum"'' fare de [[Inocento la 2-a]], kiu starigis la ordenon rekte sub la aŭtoritaton de la [[Papo]]. Tiel la templanoj iĝis preskaŭ netuŝeblaj. Ili estis tiel ne nur liberaj pri [[imposto]], sed ili rajtis kolekti eĉ mem impostojn. Krom tio ili rajtis pruntedoni monon kontraŭ [[rentumo]], kio estis malpermesita al aliaj [[kristanoj]]. La templanoj baladaŭ zorgis pli kaj pli pri negoco, kio finfine faligis ilin. == Aktivado de la templana ordeno == La unua milita partopreno de la templanoj okazis dum la sieĝo de [[Damasko]] en la jaro [[1129]] kaj finiĝis per fiasko. Multaj, eble la plejmulto de la templanoj mortis dum la [[batalo]]. Poste oni plenigis denove la vicojn kaj la templanoj partoprenis en la plej multaj militoj ĝis [[Outremer]] en [[1291]]. Kiel la aliaj ordenoj, la templanoj restis sendependaj de la [[Reĝlando de Jerusalemo]] kaj havis memstaran politikan forton. Post la falo de [[Akko]], post perdo de la [[Sankta Tombo]] ili translokiĝis al [[Kipro]], sed multaj revenis en [[Eŭropo]]n, en [[Francio]]n, kie la ordeno havis la plej multajn bienojn. == Interna [[hierarkio]] == La interna hierarkio de la templanoj: # ''[[Kavaliro]]'', plej ofte nobelo kun blanka mantelo kaj tri ĉevaloj je dispono. # ''[[Serĝanto]]'' (''sarjanz de mestier'') aŭ ''servanta frato'' portis brunan aŭ nigran mantelon kaj rajtis havi unu ĉevalon. # ''[[Kaplano]]'' prizorgis la religian vivon. # ''[[Varleto]]'' portis brunan mantelon. # ''[[Militisto]]'' (''milites ad terminum'') estis helpanta kavaliro ĉe fratoj. # ''[[Soldulo]]'' (''turkopolen'') servis la templanojn kiel soldulo. Temas pri kristanoj el la [[Sankta Lando]], kiuj batalis laŭ saracena metodo. # ''fratres ad succurendum'' estis laikuloj. # ''donates'' (donacantoj) # ''confratres'' materialaj priservantoj de la ordeno Ĉepinte staris la elektita [[grandmajstro]]. Post li sekvis: * [[komandanto|Grandkomandanto]] (commendator), kiu kontrolis la adminstradon de la ordeno. * [[marŝalo|Grandmarŝalo]], kiu kontrolis la armilojn. * [[hospitalisto|Grand-hospitalisto]], kies agada tereno estis la ordenaj malsanulejoj. * [[vestisto|Grandvestisto]], kiu respondecis pri vestoj. * [[Financisto]], kiu respondecis pri financaj aferoj. === Estroj === Listo de la estroj aŭ ''grandmajstroj'' de [[1129]] ĝis [[1314]] (kronologie enlistigitaj)<ref>Demurger, Alain ''Chevaliers du Christ, les ordres religieux-militaires au Moyen Âge'', Le Seuil, 2002, ISBN 2-02-049888-X, p. 611</ref> {| class="wikitable" colspan="5" align="center" |+ |---- ! scope="col" | Vico ! scope="col" | Periodo de estrado ! scope="col" | Nomo ! scope="col" | Blazono ! scope="col" | Devenregiono |- |1. |[[13-a de januaro]] [[1129]]<ref>Ekde kiam, dum la koncilio ĉe Troyes, la Templa ordeno konfirmiĝis; laŭ Demurguer, ''op. cit.''</ref> – [[24-a de majo]] [[1136]]/[[1137]] |[[Hugues de Payns]] aŭ Paynes aŭ Payens |[[Dosiero:Armoiries Ugo dei Pagani.svg|20px|center|blazono]] |[[Ĉampanjo]] |- |2. | [[1136]]/[[1137]] – [[januaro]] [[1149]] |[[Robert de Craon]] |[[Dosiero:Armoiries Robert de Craon.svg|40px|center|blazono]] |[[Graflando Majno]] |- |3. | [[1149]] – [[1152]] (retiriĝis, poste iĝis monaĥo en [[Clairvaux]], mortis en [[1174]]) |[[Évrard des Barrès]] |[[Dosiero:Armoiries Evrard des Barres.svg|40px|center|blazono]] |[[Meaux]] (Ĉampanjo) |- |4. |[[1152]] – [[16-a de aŭgusto]] [[1153]] (dum la 2-a [[sieĝo]] de [[Askalono (fortikaĵo)|Askalono]]) |[[Bernard de Tramelay]] aŭ Tromelai |[[Dosiero:Armoiries Bernard de Tramelay.svg|40px|center|blazono]] |[[Franĉ-Konteo]] |- |5. |[[1153]] – [[17-a de januaro]] [[1156]] |[[André de Montbard]] |[[Dosiero:Armoiries André de Montbard.svg|40px|center|blazono]] |[[Burgonjo]] |- |6. |[[1156]] – [[2-a de januaro]] [[1169]] |[[Bertrand de Blanquefort]] |[[Dosiero:Armoiries Bertrand de Blanquefort.svg|40px|center|blazono]] |[[Berry]] aŭ [[Bordelais]] |- |7. |[[1169]] – [[3-a de aprilo]] [[1171]] (retiriĝis komence de [[1171]]) |[[Philippe de Milly]] ||[[Dosiero:Armoiries Philippe de Milly.svg|40px|center|blazono]] |[[Sankta Lando]] |- |8. |[[1171]] – [[9-a de oktobro]] [[1179]] (mortis enprizonigata) |[[Eudes de Sent Amand]] ||[[Dosiero:Armoiries Eudes de Saint-Amand.svg|40px|center|blazono]] |[[Provenco]] |- |9. |[[1180]] – [[30-a de septembro]] [[1184]] |[[Arnau de Torroja]] |[[Dosiero:Armoiries Arnaud de Toroge.svg|40px|center|blazono]] |[[Katalunio]] |- |10. |[[1185]] – [[4-a de oktobro]] [[1189]] (en la [[sieĝo]] de [[Akko]]) |[[Gérard de Ridefort]] |[[Dosiero:Armoiries Gérard de Ridefort.svg|40px|center|blason]] |[[Flandrio]] |- |11. |[[1191]] – [[28-a de septembro]] [[1193]] |[[Robert IV de Sablé]] |[[Dosiero:Armoiries Robert de Sablé.svg|40px|center|blazono]] |Graflando Majno |- |12. | [[1194]] – [[21-a de decembro]] [[1200]] |[[Gilbert Horal]] aŭ Erail aŭ Hérail |[[Dosiero:Armoiries Gilbert Hérail.svg|40px|center|blazono]] |[[Aragono]] |- |13. |[[1201]] – [[13-a de novembro]] [[1209]] |[[Philippe du Plaissis]] aŭ Plessiez |[[Dosiero:Armoiries Philippe du Plaissis.svg|40px|center|blazono]] |[[Anĵuo]] |- |14. |[[1210]] – [[26-a de aŭgusto]] [[1219]] ([[Pesto|pesta]] [[epidemio]]) |[[Guillaume de Chartres]] |[[Dosiero:Armoiries Guillaume de Chartres.svg|40px|center|blason]] |[[Chartres]] |- |15. |[[1219]] – [[28-a de januaro]] [[1232]] |[[Pèire de Montaigu]] |[[Dosiero:Armoiries Pierre de Montaigu.svg|40px|center|blazono]] |[[Aŭvernjo]] |- |16. | [[1232]] – [[2-a de januaro]] [[1245]] |[[Armand de Perigòrd]] |[[Dosiero:Armoiries Armand de Périgord.svg|40px|center|blazono]] |[[Perigòrd]] |- |17. |[[1245]] – [[5-a de majo]] [[1247]] |[[Richard de Bures]] |[[Dosiero:Armoiries Ugo dei Pagani.svg|20px|center|blazono]] |[[Normandio]] aŭ Sankta Lando |- |18. |[[1247]] – [[11-a de februaro]] [[1250]] (en la [[batalo de Mansura]]) |[[Guilhem de Saunhac]] |[[Dosiero:Armoiries Guillaume de Saunhac.svg|40px|center|blazono]] |[[Roergue]] |- |19. | [[1250]] – [[20-a de januaro]] [[1256]] |[[Renaud de Vichiers]] |[[Dosiero:Armoiries Renaud de Vichiers.svg|40px|center|blazono]] |Ĉampanjo (?) |- |20. |[[1256]] – [[25-a de marto]] [[1273]] |[[Thomas Béraud]] aŭ Bérard |[[Dosiero:Armoiries Thomas Bérard.svg|40px|center|blazono]] |[[Italio]] aŭ [[Anglio]] |- |21. |[[1273]] – [[18-a de majo]] [[1291]] (en Akko) |[[Guillaume de Beaujeu]] |[[Dosiero:Armoiries Guillaume de Beaujeu.svg|40px|center|blazono]] |[[Beaujolais]] |- |22. |[[1291]] – [[16-a de aprilo]] [[1292]] |[[Thibaud Gaudin]] |[[Dosiero:Armoiries Thibaud Gaudin.svg|40px|center|blazono]] |Chartres |- |23. |[[20-a de aprilo]] [[1292]] – [[11-a de marto|11-a]]/[[18-a de marto]] [[1314]]<ref>Demurger, ''op. cit.'', p. 483</ref> |[[Jacques de Molay]] (en [[Parizo]]) |[[Dosiero:Armoiries Jacques de Molay.svg|40px|center|blazono]] |Franĉ-konteo |- |} == Sigelo, ŝildo kaj flago == Rekona marko de la ordeno estis la komence la blanka mantelo super blanka [[habito]]. Pli poste (1147) aperis la ruĝa kruco sur la mantelo ĉe la maldekstra ŝultro. La sigelo montras du ekipitajn, rajdantajn kavalirojn sur unu ĉevalo. Ĝi devas verŝajne celi pri la komenca povreco de la ordeno aŭ pri frateco. == Subeniro == La templanoj havis gravan financan kaj sendependan imperion, kiu ĝenis la francan reĝon [[Filipo la 4-a (Francio)|Filipon la 4-an]] (Filipo la bela). Li eĉ ŝuldis monon al la templanoj. En [[1305]] estis akuzitaj la templanoj je [[herezo]] (prikraĉo de la kruco trifoje dum la akcepta ceremonio kaj neo de la [[releviĝo]] de Kristo) kaj je [[sodomio]]. La papo dependis tiutempe de la franca reĝo, tiel la templanoj staris antaŭ malluma estonto. Filipo atingis ĉe la – el Francio venanta – Papo [[Klemento la 5-a]] malfondon de la templana ordeno en [[1312]]. La [[13-a de oktobro|13-an de oktobro]] [[1307]], [[Vendredo la 13-a|vendredon]], oni arestis ĉiujn komandantojn de la templanoj (kaj grandan parton de la servantaj fratoj) en Francio. La samtempa kaj abrupta aresto trafis surprize. Centojn trafis inkviziciaj torturoj, kaj falsaj atestantoj certigis la mortigan juĝon. La grandmajstro [[Jacques de Molay]] konfesis ĉion je torturo, la inkvizicia proceso daŭris 7 jarojn kaj finiĝis per juĝo pri mortpuno. La [[22-a de marto|22-an de marto]] en [[1312]] malfondis la ordenon la papo [[Klemento la 5-a]] laŭ la koncilio de [[Vienne]] (Francio) sub premo de la Reĝo Filipo la 4-a. La [[19-an de marto]] [[1314]] Jacques de Molay estis mortigita kun [[Geoffroy de Charnay]] en Parizo per bruligo. La posedaĵoj - post elpreno de la procesaj kostoj - estis transdonitaj al la [[Johanitoj]]. La procesaj kostoj konsistis el nekredeble granda sumo dise en Eŭropo. === Jen la sinsekva okazaro de la procesaj eventoj === *La [[13an de oktobro]] [[1307]] la reĝo Filipo la 4-a (Francio) enprizonigas ĉiujn superulojn de la Ordeno kun la apogo de la inkvizitoro de Francio kaj de la teologoj de la [[Sorbono]]. Sed papo Klemento la 5-a akre reagas: tiu energie dementas ke mem aprobis la areston, ripetante ke nur la papo rajtas enketi pri religia ordeno. *La Templanoj arestitaj estas subtemetitaj al kruelaj torturoj por ilin puŝi konfesi misfarojn kiujn ili neniam plenumis: fakte, senmezure subtorture, ili konfesas * En [[Koncilio de Vieno|Vieno (Francio)]] kuniĝas la ekumena koncilio la 1-an de oktobro [[1311]] en kiu oni decidas la elstrekon de la kavalira Ordeno kun la senhonora akuzo pri herezo: logika konkludo de proceso altrudita de la reĝo senkonsente de papo. Ĵusaj esploroj male emerĝigas la senhezitan enkampigon de Klemento la 5-a kiu rifuzas elmeti decidojn apogite nur sur la demanadaro de la franca inkvizicio kiu eltordas konfesojn per perforto kaj agadas submetite al la franca reĝo. * Klemento starigas enketon kun rilata proceso rekte en la kastelo de Chinon, kie estas enfermitaj la Templanoj. Sekrete demandite de tri kardinaloj, ili montre pruvas sian senkulpecon; la kardinaloj rekonas la tutan senfundamentecon de la akuzitoj pri herezo. * NB. Tio elsurfacas el la volumo "'''processus contra Templarios'''", ne publikigita eldono de la integraj agoj de la antikva proceso, prezentita en la oktobro de [[2007[[ de la [[Apostola Seĝo]]. Klemento la 5-a absolvas la Templanojn el la akuzo pri herezo, dum lia estro Jacques de Molay estas eloficigita pro neobservo de kanonaj normoj. *Klemento ne elstrekas la Ordenon, ĉar li intencas ĝin reformi. == Post la malfondo == En [[1319]] fondis la reĝo [[Denizo (Portugalio)|Denizo]] en [[Portugalio]] la ordenon de Kristkavaliroj ([[Kristordenoj]]). La posedaĵoj kaj la regularo de la templanoj transiris al la novfondita ordeno "kavaliroj de Kristoi", kiu eĉ ricevis papan konfirmon. Multaj rifuĝintaj templanoj aniĝis al ĝi. == Pergameno de Chinon == Por pli enpenetri la disvolviĝon de la afero de la templanoj utilas, eble necesas, atenti pri la [[pergameno de Chinon]], grava dokumento, sed perdita tra la sekretaj arĥivoj de la [[vatikano|vatikana sekreta arĥivo]] rikoltanta dokumentojn el 17 jarcentoj, kaj elnestigita de la historiistino [[Barbara Frale]] en [[2002]] kaj publikigita en [[2007]] kune kun la amplekso de la dokumentoj koncernantaj la proceson kontraŭ la Templanoj. La dokumento sciigas, ke la [[papo]] [[Klemento la 5-a]], post siaj personaj enketoj (kaj tiuj de siaj oficoj), absolvis la akuzitajn kaj jam ekzekutitajn, templanajn superulojn. La papo jam provis elvoki al si al tutan aferon, unue en urbo de suda Francio, kie tiam li gastis kaj poste, por venki la rezistojn de la reĝo [[Filipo la 4-a]] en Parizo; sed ĉiam la reĝaj intrigoj sukcesis malhelpi tion. Fine la papo tamen permesis, ke la reĝo aliru diocezan tribunalon kontraŭ la templanoj: dume la templanoj estis juĝataj de la juĝistoj de la pariza dioceza tribunalo, kiu, urĝita de la reĝo, konsentis al ties celoj. Tiam la papo elmetis dokumenton per kiu, kvankam sekrete, li sciigis, ke la templanoj reale ne estis kulpaj. La kondamno kaj ekzekuto estis do tuta intrigo de Filipo la 4-a kaj ne de la papo aŭ de la eklezio, kontraŭe al tio, kion komuna kliŝo ofte onidirigas. == Ĉu la Templanoj gardis la Mortotukon de Torino? == Estas ĉiam melfermitaj la esploroj por malkovri ĉu vere la templanoj gardis, laŭkelke, da tempo la mortukon de Torino. Ĵus aperis eseo de historiisto de la universitato de Torino, Andrea Nicoletti, kiu subtenas en ''I Templari e la Sindone, Storia di un falso'' ke ĝuste temas pri falsaĵo. Aliaj, same titolitaj,kiel ''[[Barbara Frale]]'' de Arĥivo Sekreta Vatikana, en ''I Templari,'' montras certecon pri tio. == Bibliografio == * La historio de la templanoj estas la "centra fadeno" tra la novelo "Il pendolo de Foucault" (la pendolo de Foucault) de [[Umberto Eco]]. * Simonetta Cerrini, ''l'Apocalisse dei Templari. Missione e destino dell'Ordine religioso e cavalleresco più misterioso del Medioevo'', Mondadori, Milano 2012 (ISBN 978-88-04-62241-3). * Mario Dal Bello, ''Gli Ultimi Giorni dei Templari,'' Città Nuova, 2013, ean 9788831164511. == Notoj kaj referencoj == {{Referencoj}} == Vidu ankaŭ == * [[Historio de la templanoj]] * [[Templana Domo]] == Referencoj == {{Referencoj}} {{projektoj|commonscat=Knights Templar}} [[Kategorio:Kristanismo]] [[Kategorio:Templanoj| ]]
Konservante, vi konsentas senlime doni vian kontribuon laŭ la Permesilo Creative Commons Attribution-ShareAlike 3.0 kaj la GFDL.
Vi konsentas esti agnoskata de reuzantoj almenaŭ per ligilo aŭ URL al la paĝo kontribuita. Vidu la Rajtojn de Uzado por detaloj.
Nuligi Helpo pri redaktado (en nova fenestro)
Specialaj Signoj: Ĉ ĉ Ĝ ĝ Ĥ ĥ Ĵ ĵ Ŝ ŝ Ŭ ŭ Ā ā Ē ē Ī ī Ō ō Ū ū · ß · Ð ð Þ þ · ĉ ĝ ĥ ĵ ŝ ŭ ·
Æ æ Œ œ · ÿ Ÿ · – — • ’ | … ~ ° «» ¹ ² ³ ⁴ ⁵ ⁶ ⁷ ⁸ ⁹ ⁰ ½ nedisegebla spaco :    ·
Vikisintakso: ligiloj [] [[]] komento :   ŝablono : {{}} {{#if:|1|0}} parametro {{{}}}
defaŭlta ordigŝlosilo {{DEFAŬLTORDIGO:}} [[Kategorio:]] {{PAGENAME}}
[[Dosiero:]] [[Media:]] #ALIDIREKTU[[]] · [[Commons:]] [[m:]] [[n:]] [[q:]] [[s:]] [[Wikt:]]
·    ·    ·    ·
Vikidatumoj entities used in this page
Templanoj: Other (Statements), Sitelink
Ŝablonoj uzitaj sur ĉi tiu paĝo:
Ŝablono:Projektoj (vidi fontkodon) (protektita)
Ĉi tiu paĝo estas membro de 1 kaŝita kategorio:
Kategorio:Paĝoj kiuj uzas ISBNajn magiajn ligilojn
Informoj pri la paĝo
Regularo pri respekto de la privateco
Vidigo por porteblaj aparatoj