eo es eo eo eo eo eo eo pt eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo it ro eo eo es eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo fr en eo eo oc fr eo eo ru fr eo eo ru fr eo eo de fr uk es oc de uk eo eo eo eo eo eo fr eo eo tr eo eo eo eo eo lt eo eo eo eo de es eo eo eo eo eo sv ur eo eo eo eo es eo eo eo eo eo eo eo eo tr nl eo eo it eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo br ca fr lt pt ro eo eo eo eo eo eo eo eo eo
El Vikipedio, la libera enciklopedio
Ĉi tiu artikolo ankoraŭ estas ĝermo pri maro kaj akvobredado.
Helpu al Vikipedio plilongigi ĝin. Se jam ekzistas alilingva samtema artikolo pli disvolvita, traduku kaj aldonu el ĝi (menciante la fonton).
Ŝipoj kun plata fundo de bretonaj mitulbredistoj.
Mitulbredado estas la bredado de filtromanĝaj moluskoj nomataj mituloj.
Bredfostoj en golfeto de Wissant en la manika Markolo, en departemento Pas-de-Calais, en Francio
Tri bredmetodoj estas uzataj ĉe la eŭropaj marbordoj :
per surlevitaj bredtabloj en Mediteraneo.
Mitulbredado kaj medio[redakti | redakti fonton]
La mitulbredado diverse rilatas al la medio :
la mituloj necesigas akvon sufiĉe bonkvalitan, precipe por surmerkatigo (organoleptaj, kemiaj, biologiaj kvalitoj, enhavo el planktono kaj vivesencaj nutrimentoj, malalta enhavo el poluantoj, ktp.). Iuj specioj povas paraziti aŭ eĉ konsumi mitulojn kaj la mitulbredistoj esploras kiel eviti tion.
Inverse, la mitulbredejoj povas havi konsekvencojn al la medio ; pozitivajn per la filtrado de akvo, sed loke kelkfoje negativajn pro la okupo aŭ artefarigo de la loĝejoj (aŭ kuŝejoj), kiuj ne plu estas eblaj por aliaj specioj, kaj precipe pro la kreskigo de la enhavo el iuj elementoj (el kiuj la ekskrementoj (fekaĵoj, pseŭdofekaĵoj de la mituloj), kiuj pro la fenomeno de « biodepono » modifas la lokan medion.
Specioj[redakti | redakti fonton]
Du specioj estas bredataj :
Mytilus edulis : ĉe la marbordoj de departementoj Charente-Maritime, Vendée kaj de regiono Bretonio same kiel en la tuta nordo de Eŭropo,
Mytilus galloprovincialis : ĉe Mediteraneaj, portugalaj, hispanaj kaj bretonaj marbordoj.
Naturaj kruciĝoj okazas ĉe la francaj marbordoj, tiu fenomeno estas nomata introgresio.
Mitulbredejo sur fostoj en la rivero de Daoulas en Finistère (Bretonio)
Produktado[redakti | redakti fonton]
En la golfeto de Mont-Saint-Michel la mitulbredistoj uzas amfibiajn barĝojn.
Produkato en tunoj (Kvantoj en 2003)
Datumoj de FAOSTAT (ONA)
Kun produktado de 68 000 tunoj jare, Francio rangas je la 6-a pozicio en la mondo kaj je la 3-a en Eŭropo. La franca konsumado (100 000 tunoj jare) estas parte certigata per importoj de Nederlando, Irlando kaj Hispanio[1].
Aldonaĵoj[redakti | redakti fonton]
Vidu ankaŭ[redakti | redakti fonton]
Eksteraj ligiloj[redakti | redakti fonton]
Referencoj[redakti | redakti fonton]
↑ Solène Le Roux, « La conchyliculture défend sa légitimité », en gazeto Les Échos, suplemento al la numero 19 561 de la14 decembro 2005.
Informoj pri la paĝo
Citi ĉi tiun artikolon
Ĉi tiu paĝo estis lastafoje redaktita je 17:35, 29 sep. 2013.
La teksto disponeblas laŭ la permesilo Krea Komunaĵo Atribuite-Samkondiĉe 3.0 Neadaptita; eble aldonaj kondiĉoj aplikeblas. Vidu la uzkondiĉojn por detaloj.
Regularo pri respekto de la privateco
Vidigo por porteblaj aparatoj