pt pt es en en en eo eo eo eo eo en pt en eo en lt ja eo eo eo nl eo nl eo eo eo eo fr eo eo eo eo nl eo eo eo eo fr eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo nl eo eo eo eo eo nl eo eo af eo eo en lt en eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo tr eo eo eo en lt en eo eo eo eo eo eo eo eo eo en pt en eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo ceb eo eo en lt it eo eo eo eo eo eo eo tr eo en ta en pt en eo eo eo eo eo en pt en eo eo eo eo eo eo eo en eo en en eo eo eo eo eo eo eo eo en pt en eo en eo eo eo eo eo io en pt en en eo eo pt eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo es de en eo eo pt en en eo en en cs cs da en da cs en en cs da en en en de cs da en da cs en en cs cs en en en cs cs da en da cs en en cs cs en en en de cs da en da cs en en cs cs en en en cs cs da en da en en en cs cs en en en cs cs da en da cs en en cs cs en en en cs cs da en da cs en en cs da en en en cs cs da en da en en en cs da en en en cs cs da en da cs en en cs da en en en cs cs da en da da en en cs cs en de cs en en da en en en cs da da cs en en cs en en en cs en cs cs cs cs eo en eo es eo eo de eo en eo eo fr eo eo eo eo it eo eo en eo eo eo it eo eo eo en nds en en eo eo en en en eo en
Blogo de Razen Manandhar, el Katmando, Nepalo
Showing posts with label jxurnalismo. Show all posts
Mi sukcese partoprenis en la trejnado pri fotoĵurnalismo, kiu finiĝis hodiaŭ. Venis D-ro Rudiger Claus, la direktoro de Internacia Instituto pri Ĵurnalismo Berlino (IIJB) por instrui nin. Estis 22 gelernantoj, plej multe estis junaj studentoj. Ankaŭ estis kelkaj ĵurnalistoj. Estis bonega por ni. Tamen ni devis lerni tro multe da aferoj en mallonga tempo (5 tago).
Nun ekas mia revo aĉeti profesian "DSLR" fotilon......ho, mia saltanta koro. Silentu!
Antaŭ kelkaj tagoj, mi estis elektita kiel membro de estrarao de Nepala Forumo de Etoso-Ĵrunalistoj (NEFEJ). Estas granda organizo, grandaj respondecoj. Ĝin regas regulo, danke.  Mi esperas ke mi lernos pri demokratia organizo en unu jaro. Estis interesa sperto eti en la unua kunveno de la estraro hodiaŭ.
Kaj, ĝi ne estas en poŝo de kelkaj kapriculoj, kiel nia esperanto-organizo.
Fotoj de mia vojagxo al Japanio
Labels: Esperanto, Japanio, jxurnalismo, vojagxo
De 20a ĝis 24a mi estis en Japanio.
Estis nepre interesa sperto reviziti la saman landon nur post du jaroj.
Mi flugis al Bankoko je la 1.30 post tagmeze; ĝi flugis eble 20 minutoj malfrue. Flugado estis interesa kun nepala amiko Jiban BC. NI alvenis al Bankoko je la 18.30 vespere. Ni hazarde trovis iun nekonatan knabinon el Katmando. Tre rapide ŝi rakontis al ni pri sixa vivo. Ŝi loĝis en Japanio, studante. Ŝi trovis amikon el Nepalo tie kiu ankaŭ laborante studas tie. Ili enamiĝis, loĝis en sama ĉambro de jaroj. Antaŭ unu monato, ili revenis al Katmando, por edziĝi kaj ŝi lasis lin. Post unu semajno, ŝi ricevis mesaĝon ke li edziĝis, kun alia knabino! Ŝi tuj aranĝis monon por reflugo al Katmando, veturis rekte al la vilaĝo de tiu knabo (kiu estis el distrikto Nwalparasi) kaj renkontis lin. Ŝi estas tiel afabla, ŝi pensas ke li daxure amas ŝin sed li devi edziĝi nur ĉar liaj gepatroj volis tion. Stulte! Je la 22.10, ni flugis al Narita.
Ni atingis al Narita ĉirkaŭ je la 6.20. Ni ne vidis ian problemon eniri Japanion. La vetero ne etis tiom malvarma kiom mi divenis. Tiu nepala knabino venis por helpi nin ŝanĝi monon kaj por preni bileton de la buso al nia hotelo. Dankon al ŝi. Mi trovis ke jenoj tre multe kostis tie. Se mi ne eraras, dum mia pasinta vojaĝo USD 1 kostis 127 jenoj kaj nun ĝi kostas nur 87 jenoj. Do, mi ricevis malmulte da mono.
Ni atingis al la hotelo post eble du hora veturado al la hotelo ANA InterContinental (www.anaintercontinental-tokyo.jp), ĉe Akasaka, Minato-ku de Tokyo. La hotelo estis luksega. Ni poste trovis ke la ĉambro ne estis preta. O dio! Ni estis iom nervoza, mi telefonis al S-ino Saito, nia prizorgantino. Ŝi diris ke la ĉambro estis mendita sed ni riceovos ĝin nur poste. Do kontente, ni promenis ĉirkaŭe. Tre bedaŭrinde, tiu loko ne estis taŭga por turistoj. Estis la granda ŝoseo, registaraj oficejoj, Usona ambasadorejo kaj palaco de la Japana Empereisto, sed mi volis viziti iun lokon kie mi povas vidi vivstilon de ĝeneralaj japanoj.
Hazarde, ni trovis nepala restoracio "Mandala". Ni iris ene por koni homojn, sed la posedanto ŝane ne estis bonveniga. Do, ni lasis ĝin. Mi troxi grandan afiŝon de Newa Jagaran Manch tie.
Post tagmeze, post la 3a ni ricevis la ĉambron. Tio vere estis luksega. Mi eĉ ne povas rakonti pri ĝi. Mi estis en la ĉambro 1807. Vespre mi kaj Jiban promenis. Li ne estas promenema kaj tuj ektimas kiam ni perdas vojon.
Matene ni havis luksan matenmanĝo ĉe la hotelo, ĝi kostis 3,900 ĉirkaŭ jenoj (vi scias mi ne devas pagi ĝin). Ni renkontis je la 9.15 kaj kune iris al la prelegĉambro - tio estis en Kasumigaseki Building, je 8a etaĵo, tio estis la oficejo de ADB. Estis interesa renkonti aliajn partoprenantojn el multaj aliaj landoj: Afghanstano, Azerbaiĝano, Bangladeŝo, Kombodio, Ĉinio, Fiĵio, Barato, Indonezio, Kirgizio, Malajzio, Pakistano, Filipinoj, Solomons Insuloj, Sri Lanko, Taĝikio kaj Tajlando. Kun kelkaj mi jam korespondis antaŭe.
Worapot Manupipatpong, la direktoro de Capacity Building and Training de Asian Development Bank Institute (ADBI) bonvenigis nin. Ni ĉiuj staris por komuna fotado. Post tagmanĝo Niny Khor de ADB parolis pri "Poverty Impact of the Global Financial Crisis". Poste Mario Lamberte, la direktoro de Research ADBI prelegis.
Ni iris la drinkado vespere. mi drinkis tri glasojn da biero. Estis paroli kun diversaj homoj pri divesaj temoj ĝis malfruo.
Poste, mi, knaboj de Afghanstano kaj Srilanko kaj knabinoj de Bharato kaj Pakistano kune veturis al Ginza, sed tio jam estis malfrua kaj vendejoj estis fermitaj. Poste ni promenis al Rappongi. Tio estas fama loko por drinkejoj. Venis afrikano-usonanoj en stratoj por proponi al ni vizito al nudaj drinkejoj. Ni sukceis eviti tion. Reirinte al hotelo, ni trinkis en drineko. Unu glaso de Coke kostis la ni 650 jenoj. Ni atingis al la hotelo eble je la 1.45 matene.
Ni iris al lernejo. Seiichi Kanise, la Journalist and Dean, School of international Japanese Studies, Meiji University prelegis pri ĵurnalismo en Japanio. Poste Biswa Bhattacharya prelegis pri Infrastucture Development in Asia. Post manĝado, ni aŭskultis al Graham Watts, el International Institute of Journalism.
Ni sukcesis uzi reton en la lernejo. Tio estis bonega ke mi povis legi mesaĝojn de samideanoj. Mi hezitis uzi ĝin ĉar en la hotelo, tio tre multe kostas, te. 1000 jenoj por 15 minutoj.
Vespere mi decidis promeni sole sed tio ne eblis, Jiban ankaŭ vois veni kune. Ni iomete vagadis al Rapongi. Sed, li mem ne volis promeni kaj ankaŭ ne lasas min sole vagadi. Tiel mi malmulte ĝojis la estoson. Mi ĝojis kiel japanoj, precipe gejunuloj ĝuis kolorplenan vivon nokte, post laciga laboro dum tuta tago.
Nokte, en la ĉambro mi trovis mesaĝon de Mahesh, frato de Navindra. Li diris ke li atendas mian telefonvokon. Sed li bone scias ke estas tiel malfacile telefoni el tiu luksa hotelo.
22 a de oktobro 2009
Matene mi sole promeis en ĉirkaŭo je la 6.15. Estis interesa soleca loko kun multaj modernaj domegoj. Mi atingis al la regiono kie estis multaj registaraj oficejoj, ministrejoj ktp. Mi hazarde ricevis fakson de Juko Saguchi. Ŝi sendis ĝin al mi la pasintan vesperon. Ŝi diris ke ŝi legis mian blogon kaj pere de tio ŝi volis akompani min al JEI. Mi tuj iris al la kongresĉambro, uzis komputilon kaj rete respondis ke hodiaŭ estos bonega se ŝi povas aranĝi tempon. Ni tiel per la reto aranĝis ke ŝi venos je la 5.30, kiam la kurso finiĝos, kaj ni kune veturos al JEI. Ŝi tuj konsentis veni je la 5.30 vespere. Interese ŝi povis uzi reton ĉie kaj tuj respondi al mi.
En la kurso, ni aŭskutis ĉefe de Dirk Asendorpf, pri etoso-ĵurnalismo. Li opinias ke multaj etoso-ĵurnalistoj troigas la aferojn kaj batalas por verdiĝo kaj ofte preterpasas alaijn gravajn praktikajn aferojn. Mi klarigis al li kiel etoso-ĵurnalistoj havas problemojn kiam ili skribas pri kaj por verdiĝo, mondvarmiĝo ktp. Li diris ke etoso-ĵurnalismo en la tuta mondo estas longa batalo kaj ni devas daŭrigi ĝin.
Post manĝado estis prelego de Anbumozhi Venkatachalam, Capacity Building Specialit, ADB. Li prelegis pri Adaptation to Climate Change in Asia and the Pacific. Lia prelego ne estis alloga ĉas li anstataŭ paroli pri la problemoj, li nur tiris nin al kio ADB jam faras por tiu afero.
Dum teumado, mi haste iris al la hotelo por preni miajn donacojn por JEI. Mi poste vidis ke la fina parto de la programo nur estis alvoko por sugestoj por ĝia plibonigado.
Kiel planite, Yuko venis al la oficejo je ĝusta tempo kaj atendis min kiam mi eliris el la prelegĉambro. Tiel ĝoje!!! Mi vidis unuan esperantiston en Japanion post kvar tagoj. Ni mallonge babilis kaj ekis al JEI. Sed tuj, apud la kongresejo, mi trovis ke ne estis mia monujo en mia pantalono! Mi nature estis nervoza. Mi tute ne povis pensi kie mi lasis ĝin. En ĝi etis mia havaĵo : tuta mono, kartoj kaj aliaj dokumentoj kiun mi devas porti. Mi kune reiris al la prelegĉambro kaj serĉis sed trovis nenion. Kaj petis al la oficistoj ĉu ili povas iel trovi ĝin. Ili telefonis al la hotelo kaj venis respondo ke ili jam ne trovis ĝin.
Mi kaj Yuko revenis al la hotelo, petis alian ŝloskarton al mia ĉambro kaj mi kuris tien. Dank' al dio, mi vidis ke mia monujo kuŝis tie. Mi trankvile revenis kaj kune veturis al JEI; la veturado dŭris ĉirkaŭ 30 minutoj. Ni perdis unu horon pro tiu ĥaoso. Etis ĝoje vidi la saman verdan domon, plena je esperantaj libroj. Gesinjoroj Isino atendis min. Yuko jam diris al ili ke mi venos malfrue pro la perdiĝo. Do, s-ino demandis al mi pri tio ankaŭ. Mi klarigis al ŝi la kialo de mia vizito.
Mi ĝojas kiam mi vidis ke mia libro "Vojaĝo" estis tie por vendi. Mi poste montris mian Nepali-Espernato-Vortaron. Li diris ke li ankoraŭ ne vidis ĝin. Bedaŭrinde NEspA jam ne sendis nian grandan laboron al JEI. Estis mia granda plezuro persone donaci la vortaron al JEI. Li reciprokis min per donacodo de eta Esperanto vortaro. Amuze. Ili proponis al mi vespermanĝi. Mi mi ne plu vois manĝi ĉar mi estis jam sata, pro troviĝo de mia monujo.
Mi vidis ke estis malgranda grupo de geesperantistoj kiuj praktias la internacian lingvon tie. Mi fotiĝis kune.
Poste ni iris al nelapa manĝejo Oldbazar. Tio estas denove interesa. La posedantoj diris ke la sama grupo de nepalanoj havis kvar restoraciojn en Tokio. La manĝaĵoj estis bongusta. Ili demandis min pri la mono kiun NEspA kolektis je nomo de Apsana, pri IHR kaj aktuala movado en Nepalo. Je la fino, ni fotis nin kaj mi donacis memoraĵon el Nepalo al ili. Krome mi povis donaci "Vojaĝo"n al Yuko. Ŝi estis simpatia, kiu denove ĝis mia hotelo akompanis min. Ŝi diris ke ŝi devas veturi dum ĉirkaŭ 90 minutoj por atingi al ŝia hejmo; ŝi loĝas apud Jokohamo.
Nokte, en hotelo, venis telefonvoko de Mahesh, frato de Navindro. Ni longe parolis pri dieversaj aferoj. Li diris ke estis tiom malfacila por nepalanoj aranĝi tempon post studado kaj laborado. Li tamen promesis veni al la hotelo la sekvontan tagon kaj transdoni la komputilon por Navindro.
Estas al fina tago de nia programo. Ne estis prelego sed ni kune vizitis al NHK, la japana televido-kompanio kaj JICA, la japana agentio por internacia kunlaborado. Estis nepre interesaj, sed inter la du programoj estis tiom longa libertempo sed ni ne povis uzi ĝin por libera promenado. Do nia tago iris preskaŭ vane.
Jen vesperiĝis. Ni kune iris al Foreign Correspondents' Club Japan per buso. Ni vidis tion tra la busfenestro kiun ni ne vidi rekte. Etis amuza merkato de luksaĵoj. Ni drinketis kaj venis tempo de juĝo.
Estis alia problemo ke ne venis nia nepala ambasadoro al Japanio, Ganesh Yonjan. Ĉiuj venis sed nur lia seĝo estis vaka. Tio ne estis bona. Tamen, finfine, li alevenis kaj petis pardonon ĉar li devis ĉeestis en la promgramo kie venis nepala minstro por io.
Sekvis unu anonco post alia kaj mia koro batis rapide. Mi ricevis trian premion, kion oni diris "Second Runner Up". Mi nek estis feliĉa nek malfeliĉa. Mi esperis pli ol tio sed kiam mi vidis mian nepalan amikon, kiu ricevis nenion, mi kontentigis min. Mi aŭdis multaj grumblojn de tiu partoprenantoj kiuj ne sukcesis ricevi premiojn. Nature.
Oni proponis min celebri la venkon. Sed mi diris ne, ĉar mi esperis ke venos Mahesh kun la komputilo por Navindro. Mi atendis multe en la hotelo sed nek li venis nek lia telefono.
Matene mi pakis miajn vestaĵojn kaj kune veturis al la elektronika bazaro Akihabara kun amiko el Fuĵi kaj Jiban. Mi havis intencon aĉeti malnovan porteblan komputilon. Sed mi ne povis denove decidi ĉar mi tamen esperis ke Mahes lasos lian komputilon al mi. Kaj, estos malfacila porti du komputilojn al Nepalo. Jiban aĉetis malnovan komputilon de Dell malmultekoste, je 25,000 jenoj. Mi fakte ne havis tempon por vagi en la interesa kavartalo, tamen mi aĉetis plastan horloĝon por mi kaj ludilon por mia filo. Do ni hastis al la hotelo. Ni uzis la multekostan busservon al la flughaveno kaj ekis. Strange estis iom malvarme tiam. Kaj, post longa ekzamenado, marŝado tra luksa bazaro de la flughavno kaj teda atendo, kiam mi atingis al la flugmaŝino, mi vidis por la unua fojo ke pluvis en Japanio. Eble pluvo ne vois doni sin al ni.
Ni dormis en luksa hotelo de flughaveno de Bankoko. Antaŭ tio, mi iomete vagadis en la luksa bazaro, nur por trarigardi. Mi vidis ke ĉio multe kostis, tro multe kostis.
Ni pretigis sin la la flugo al Katmando matene. Ni ne povis kredi ke ĝi malfruiĝis je 30 minutoj! Thai aerlinio, la plej akurata linio en la mondo, probable, ankaŭ malfruiĝis. Mi serĉis, eble ĝi perdis rilaton kun horloĝo ĉar ĝi jam proksimiĝis al Katmando. Mi tralegis vojaĝlibron de Bhisma Upreti "Ghar Pharkane Din". Kaj mi demandis sin, kial mi jam ne sukceis eldoni mian vojaĝrakonton pri Japnio? Jam pasis pli ol du jaroj...
Posted by Razeno at 06:48 5 comments:
Labels: Japanio, jxurnalismo, vojagxo
Mi vojagxos al Japanio por 'eble' akcepti ĵurnalisman premion!
Mi estas elektita kiel la 'filanistoj' de "2009 Developing Asia Journalism Awards (DAJA)". Estas organizita de iu filio de Asian Development Bank Institute. Tio estas por elstaraj ĵurnalistoj de Azio. Okazos kvartaga trajnado por ni kaj je la fino ili anoncos la permion. Ili jam ne diris kiuj inter la finalistoj ricevos la premiojn. La anonco okazos la 23an de oktobro, ĉe Foreign Correspondents Club of Japan en Tokio.
Mi verkis artikolon pri akvo programo de Katmando en iu singapura ĵurnalo antaŭ eble unu jaro. Kaj tiun artikolon mi sendis al la organizintoj.
Mi jam ne trovis bonan laboron. Mi verkas, redaktas, tradukas hejme. Intertempe mi laboras por loka ĵurnalo en nevara lingvo "Sandhya Times". Ili ne povas pagi min. Tio estas preskaŭ voluntula laboro.
Mi jam sendis mian aliĝilon al S-ino Mihoko Saito, sed ŝi ankoraŭ ne respondis al mi pri ricevo. Hodiaŭ estas la lasta tago de aliĝado kaj ŝi estas ekstere ĝis hodiaŭ. Mi ioemte timas. Post ricevo de mia aliĝo, ŝi sendos al mi invitletero ktp.
La organizanto pagos al mi nur unuflankan flugbileton. Kaj nepalanoj ne rajtas aĉeti unuflankan bileton. Mi devas aĉeti tie ĉi duflankan kaj mi poste povas redoni revenan bileton kaj peti monon konraŭ tio. Sed ili redos al mi nur tre malmulte.
Mi multe esperas ke mi venkos. Sed ankaŭ timas ke eble ne. Se ne, mia vojaĝo tiom multe kosta estos vana.
Pli domanĝe estas tio ke mi eksciis ke okazos Japana Esperanto-Kongreso la 10an kaj 11an de oktobro. Mi ne povos partopreni en ĝi kvankam mi tiom proksime al la kongreso vojaĝos al Japanio.
Ĝis nun, mi planas ke mi vojaĝos al 19a kaj restos tie ĝis 29a. Mi jam ne havas konkretan programon sed mia agento diris ke li aranĝo loĝejon ĉe iu nepalano. Mi jam ne scias.
Ĵus venis al mia kapo iden ke mi vojaĝu al Japanio la 10an, por ke mi partoprenu en la Japana E kongreso kaj restu libere dum unu semajno ĝis kiam komencos mia propra programo. Sed mi scias tio kostos multe kaj samtempe mia oragnizonto de sendos al mi invitleterojn nur ekde 20a. Mi jam ne certe povas decidi.
Mi skribis al JEI pri mia tiu nova plano kaj S-ro Isino respondis ke li sendos kopion al la organizantoj de la kongreso. Sed mi jam ne scias ĉu mi povas anraĝi monon por vojaĝi frue al Japanio aŭ ne.
Pli grave. Fakte mi ne havas veran intereson pri vojaĝo al Japanio ĉi foje. Mi intencas ŝpari monon por vojaĝo al Mongolio. Kaj mi certe ne povas pagi por ambaŭ vojaĝoj.
Hodiaŭ vespere mi vojaĝos al alia urbo Itahari kun miaj novaj kursanoj. Tie estas malgranda Espranto-societo, kie instruis aŭtralia samideano Franciska Toubale. Mi jam parolis kun Rudra. Li estos tie por helpi min kaj okazigi rendevuon kun lokaj gesamideanoj. Poste nia grupo vojaĝos al Dharan kaj Dahnkuta. Mi revenos lunde.
Estis tiel planita ke hodiaŭ vespere okazos programo de Daŝajn cxe NEspA oficejo. Poste preskaŭ ĉiuj de ili vojaĝos al iliaj vilaĝoj por celebri la grandan festivalon de Hinduanoj. Sed ĝis nun ne venis invitilo, do verŝajne ne okazos io.
Mi penos blogi mallonge de tie. sed mi ne scis ĉu eblos aŭ ne.
Posted by Razeno at 08:52 No comments:
Labels: jxurnalismo, movado, vojagxo
"Registara" atako al ĵurnalaro
Aktivistoj de la reganta Komunista Partio de Nepalo (Maoistoj) hieraŭ atakis al unu el ĉefaj ĵurnalejoj. Ili vundis unu ĵrunaliston kaj rompis oficaĵojn de Himal Khabarpatrika.
Ili estis "laboristo"-aktivistoj de la partio aŭ, iu sence, la registaro mem. En la plej nova numero de la ĵurnalo estis artikolo pri Maoisto-laboristoj kiuj nur kreas problemojn en ĉiuj fabrikejoj kaj ĝi fifamigas la mondskalan movadon de la laboristoj. Ĝuste pro iliaj agadoj, multaj fabrikejoj jam fermiĝis.
La aktivistoj serĉis tiun raportiston kaj kiam ili ne povis trovi lin, ili rompis tablon kaj ankaŭ vundis alian ĵurnaliston. La ĵurnalisto tie diris ke estis simple spertaj militistoj kiuj atakis ilin. Ili estis bone disaranxitaj, malgranda grupo venis supre kaj serĉis la ceteran ĵurnalistoj kaj rompis ĉion kiam ili ne povis trovi lin. La atako dum 15 minutoj estis tre bone planita - ekzakte kiel ili atakis al policejo dun tiel nomata "popola milito".
Ironie, la ĉefministro (kiu prezidas la Maoistan partion) poste diris ke atako al ĵurnalejo estas nur "unu aŭ duono" de agadoj de socia trasformado kaj oni devas pensi pri verkado de konstitucio, anstataŭ serioze peni pri la bagatelaĵoj. Li samtempe diris ke libereco de ĵurnalaro estas grava kaj lia partio ĉiam honoras liberan ĵurnalaron. Li diris ke li jam odornis la ministro pri hejmaj aferoj por bone traserĉi pri tiu afero kaj nur hodiaŭ posttagmeze, la policanoj bastonbatis al la demonstraciantaj ĵurnalistoj.
Iu veterana ĵurnalisto ĝuste diris ke labori kiel ĵurnalisto nuntempe estas pli malfacila nun ol dum la milito. Antaŭe, policanoj atakis al milistioj kaj militistoj atakis al policanoj do estis duflanka milito kie ĵurnalistoj bone savis sin. Sed nun, ĉiu estas ĉies malamiko kaj ili ne sukcesas, kiam ili akuzas/atakas al ĵurnalistoj.
Hodiaŭ ĵurnalistoj okazigis demonstracion en Katmando kontraŭ la barbara atako de la reganta partio al libera ĵurnalaro. Kaj, la policanoj tre severe batis al ili.
Nature, la policanoj kritikis la aferon kaj diris ke estas nur unu el paŝoj de la Maoistoj, starigi senpartian sistemon kaj kapti ĵurnalaron. Ili ja havis bonajn vortojn. Kutime, ili ripetas la saman vorton ĉiam kiam atako okazas al ĵurnalo (eble por trovi sian vorton aŭ vizaĝon en ĵurnalo aŭ televido). Sed vere mankas politikaj promesoj. Neniu partio ĉi tie estas fakte libera aŭ helpema al ĵurnalistoj. Ĉar ili scias ke ĵurnalistoj vivas por kritiki al la malbonaĵo.
Jam la laboristoj de Maoistoj atakis en ĉiuj ĉefaj ĵurnalo-eldonejoj kaj minacis al ĵurnalistoj multfoje. Oni kredas ke la aktivistoj atakas nur por "instrui" al al ĵurnaloj ke ili ne skribu ion ajn kontraŭ la reganta partio.
Posted by Razeno at 18:58 4 comments:
Dum tago de jxurnalista libereco
Tuj post la elekto de la konstitucia asembleo, ni okupigxis pro nia jxurnalista federacio. Hodiaux estas la Tago de Jxurnalista Libereco kaj ankaux la kongreso de nia Federacio de Nepalaj Jxuranlistoj. Ankaux mi estis iomete okupita pro tio, raportante pri ili. Eble 100 da kandidatoj staris por 27 da segxoj kaj ili havas tre grandajn tehxnikojn por peti vocxon.
Tamen mi mem ne kandidatigxis. Vi scias ke tio ne estas en mia sango.
Kiel en sama jaro jen venas tiel nomata Tago de Jxurnalista Libereco hodiaux. Ni kiel kutime, gxuis demonstracion gajan. La cxefministro Girija Prasad Koirala inauxguris la programon.
Mi ne komprenas. Kial tiuj tiel-nomataj jxurnalisto-gvidistoj pozas sin kiel solvanto de cxiuj problemoj de jxurnalistoj. Ni bone scias ke ili nur estas pupoj de la politikistoj aux la mastroj, kaj ili estas pli interesa organizi sian postenon politikan ol doni profesian liberecon al jxurnalistoj.
En Nepalo, jxurnalistoj estas aux sklavoj de grandaj eldonejoj kiuj ricevas suficxe da monon (laux nepala vidpunkto, kie gxenerale homoj gajnas nur 250 US dolaroj jare) sed ili tute ne rajtas esprimi sin en la jxurnaloj. Aux estas tiuj "liberaj" jxurnalistoj kiuj povas skbiri ion ajn laux lia volo sed malfacile ricevas salajron. Do ili devas proksimigxi kun la politikistoj por mondonacoj kaj favori ilin por tio. Mi apartenas al la unua flanko. Mi do ne rajtas ion ajn kiun mia mastro ne volas aux kontraux iu kiu havas bonan rilaton kun mia mastro. Cxu tio estas mondskala fenomeno?
Kaj, tiuj tiel-nomataj gvidistoj ofte parolas pri demokratio, respuliko, regxo, internacia rilato ktp ktp. Sed ili tute ne povas paroli kontraux la sistemo sub kio ili laboras. Ili neniam diras ke iliaj mastroj ne rajtas maldugi ilin hazarde, devas doni suficxe da salajro regule, devas doni sanecan sekurecon ktp ktp. Tiuj kiuj multe parolas ofte montras ke ili havas nur busxon, ne manojn.
Sed mi gxuis la etoson, kiam mi vidis ke kelkaj kandidatoj estsis nur "vosxtoj" de politikaj partioj. Lasu ilin.
Pri rilato inter Nepalo kaj Cxinio. Mi povas nur diri al vi ke Nepalo estas tia lando kiuj nur scias felicxigi grandajn fortajn kaj ricxajn landojn. Do la registaro neniam povas jugxi cxu la Cxinoj subpremis la tebetanojn aux ne. Ni estas tiel sklava. Tio ne nur estas pro dependeco. Nepalo eble sentos sin dependa al Somalio!
jes intertempe, mi ne povis vini mian vojagxrakonto pri Gorkha. Sed mi finis la rakonto pri nepalstila edzigxceremonio. Mi antauxe volis blogi gxin sed poste mi intencis sendi gxin al Israela bulteno.
Kio en NEspA? Hodiaux mi iris al la Thamel oficejo kaj estis tie Philip, Narendra kaj Ajit. Ni babilis dum unu horo kaj revenis hejme. Cxu tio estas la celo de asocio? Mi kredas ke homoj multigxos se iu anoncos ke venis senpaga bileto por UK...Tia estas nia asocio.
Jes, intertempe, mi eksciis ke Indu nun estas la konsultato-gxenerala de Litovio. Gratulon al sxi!
Posted by Razeno at 16:41 No comments:
Labels: elekto, jxurnalismo, movado, politiko
Maoistoj konfesis ke ili murdis jxurnaliston
Post 31 tagoj de atendigo, la Maoistoj lunde (6an de novembro 2007) konfesis ke ili ja murdis la jxurnaliston kiu de longe malaperis de okcidenta parto de Nepalo antaux unu monato.
La jxurnalisto el Bara distrikto, Birendra Sah, estis forteprenita la 5an de oktobro kaj poste venis novajxo ke estis Maoistoj kiuj forteprenis lin. Sed Maoistoj unue diris ke ili ne kulpas, due diris ke la akuzituloj jam estis for de la partio kaj do partio ne respndecas, trie diris ke ili ja estas partiaj aktivistoj sed cxar tio okazis pro persona amalamikeco, la partio ne respondecas. Karaj, tia estas nia trasformanta partio, kiun homoj aplauxidis kiam ili diris ke ili vere kredis je demokratio.
Ne estas unua afero la rebeluloj. Ili jam murdis almenaux du jxurnalsitojn dum 11-jara popola batalo. Kaj, anakux ni jam vidis kiel ili  ne toleras la liberan gazetaron kiam ili vidas ke la jxurnalistoj ne skribas kion ili volas. Do, estas la plaj lasta rezulto de malobeemo al la “popola armeo”.
Kiam la Maoistaj gvidistoj lauxte parolis pri demokratio, komunismo kaj libera gazetaro en la cxefurbo, la kadavro de unu el niaj amikoj estis putrigxantaj en sudaj gxangaloj. Dum unu monato, kiam okazis suficxe granda bruo en la cxefurbo, ili simple diris nenion, kvankam kvin sendependaj raportoj jam konkludis ke kvar aktivistoj de Maoistoj estis la kriminaloj.
Lunde, unu el partio-aktivistoj diris antaux jxurnalistoj tute normale ke tiuj aktivistoj respondecis je la murdigxo, sed anstataux peti pardonon, ili diris ke la jxurnslisto mem ne estis obeema al popolaj deziroj.
Egale nekomprenebla estis silento de la registaro. Regagante al la bruo de jxurnalistoj, la regisato devis diri ke la kriminaloj estos baldaux punita sed ecx post unu monato, la polico ne povis trovi la kriminalojn. Cxu tio ne signifas ke neniu – kaj rebeluloj kaj la regstaro - volas gazetaran liberigxon en Nepalo?
Aparte, venis la plej gajaj tagoj de nepalanoj. Komencis festivalo de lumo  - Suonti, Tihar aux Dipavali – hodiaux. La kvin-taga festivalo memorigas rilaton inter homoj kaj bestoj aux rilatoj inter familianoj. Hodiaux estas tago de korvoj, morgaux estos tago de hundoj. Poste sekvos tago de Lakxmi, tago por sin pregxi kaj fine tago por virinoj ke ili pregxu al iliaj fratoj. Aparte estos ankaux nova jaro laux Nepala Kalendaro vendrede.
Message sent using UebiMiau 2.7.9
Posted by Razeno at 17:53 1 comment:
Labels: jxurnalismo, Maoisto, Nepalo
Maoistoj denove atakas al jxurnalo. Ili iris en la jxrunalo-oficejo de "Kantipur" kaj provis bruligi parton de la oficejo. kaj poste ili atakis la presmasxinon. do, la eldonisto devis sercxi alian presejon.
La malgranda grupo de Maoistoj, kiuj laboras en la presejo kiel laboristoj dauxre kreas problemon kaj diras ke ili ne estas bone pagita ktp. Sed cxiuj povas imagi ke tio nur estas la ordeno de la partio. La partio ne povas toleri kiam jxurnaloj kritikas ilin. La Maoistoj volas ke cxiuj jxurnaloj aplaluxdu la fi-agojn.
Dank' al cxiuj jxurnalistoj, ili kune batalis kontraux la troiga ago de la Maosito-laboristoj kaj ili ankaux ricevas subtenon de legantoj.
Mi esperas ke Maoistoj memoru ke malhelaj tagoj de la regxo venis de kiam li atakis al jxurnaloj.
Posted by Razeno at 19:21 No comments:
14. Mia donaco al Japana Jxurnala Muzeo
Estis interesa tago hodiaŭ je multaj anguloj. Etis nia plano viziti Kanagawa Simbhun hodiaŭ. Ni atingis al la oficejo je 11.00 kaj iu s-ro R Kamata rakontis al ni pri la historio kaj aktuala afero de la ĵurnalo. Li rondvojaĝigis nin al la oficejo. Etis grandega oficejo kun eble 200 komputiloj kaj multaj faksiloj, kopiiloj ktp.
Mi volis scii pri la ĵurnalisma demokratio en Japanio.
Mi pensis pri la Maoistoj kiuj malhelpas disdono de ĵurnaloj en Nepalo. Mi ne plu volis paroli pri nepala ĵurnalismo.
Poste ni iris al Newspark, la Japana Ĵurnalo-Muzeo. Same kiel ĉiam en japanio, la muzeo esas bone aranĝita kaj bela klarigita (sed ne multe en la angla). Japanoj vere havas pli kaj pli longa historion kaj rakonton pri rapida evoluo ol Nepalo.
Subite mi memoris ke mi volis donaci mian ĵurnalon "The Himalayan Times" al la japan ĵurnalo kie mi vizitis. Mi bonsanĉe forgeis tion kaj nun mi volis donaci ĝin al la muzeo. Mi hazarde proponis al iu gardisto pere de s-ro Doi kaj li tuj telefonis al lia oficejo kaj venis iu virino kiu ĝoje akceptis mian donacon. Kaj ŝi diris ke nia ĵurnalo aperos en la ekspozicio laŭ la vico. Kaj, mia ĵurnalo estis la unua ĵurnalo kiu iris al tiu muzeo el Nepalo.
Manĝinte ni vizitis al bela parko aŭ arte farita insulo, Hakkeizima "Sea Paradise". Ni multe ĝuis la ne konatajn, ne viditajn kaj kuriozajn marbestojn.
Posted by Razeno at 20:07 No comments:
Labels: Japanio, jxurnalismo, muzeo
Location: Yokohama, Kanagawa Prefecture, Japan
Gazetara libereco kaj Esperanto
Mi deziras al vi felicxan Mondan Tagon de Gazetara Libereco.
Jxrnalistoj estas cxiam malamikoj - de sxtelistoj kaj de policanoj. Ja estas mondskalaj okazajxoj ke cxiuj parolas pri vero sed ili simple ne toleras la veron kiam la vero ankaux temas pri ili mem. Cxiuj volas ke jxurnalistoj skribu veron pri aliaj homoj sed kiam mi skribas pri la volantoj mem, li/sxi klacxas. Ja vero amaras, cxu ne?
Do, la vivo de jxurnalsitoj estas en dangxero. Kiel jxurnalsto dum pasintaj 10 jaroj, mi ankaux trapasis multajn eventojn de malamikeco, nerekta minaco kaj tiel plu. Kaj la periodo de pucxo de Nepala regxo ja estas ne forgesinda. La regxo, kiu ne timis la mondon eventuale timis la jxurnalistojn kaj kiel la unua pasxo al pucxo, li malperemeis jxurnalojn kaj radio staiciojn. Venis soldatoj cxe nia oficejo kaj legis la tuton nokte antaux ol la presprovajxo iris al presejo - tio jam estas historio nun. Sed mi bedauxras ke la situacio ankaux ne estas tute sekura hodiaux. La prptestantoj nun ne volas toleri kaj atakas jxurnalistojn kiam ajn ili ne povas vidi suficxe (laux ili) da materialo sur la jxurnalo aux laux ilia vidpunkto.
Ankaux en Nepala Esperanto-Asocio mi suferas cxar mi volas skribi la veron, malferme. Mi ne povas resti silenta kiam mi vidas ke homoj uzas nomon de nia kara asocio aux lingvo por gajni personan profiton. Mi ja parolos plu. La sekretuloj devos toleri min - cxar mi amas Esepranton kiel ilo por demokratio, lingvaj rajtoj; ne kiel ilo por peti almozon. Mi nur bedauxras ke ankaux kelke da gravaj eksterlandanoj subtenas sekretulojn.
Nu, mi vidis ke reta versio de nova Jarlibro de UEA menciis ke prezidanto de NEspA esats Mukunda! Ne kredeble. Cxu la redaktoro de Jarlibro, S-ro Roy MCoy ne povis kompreni kiun mi sendis en nia oficiala letero de NEspA? Cxu mia Esperanto estas ne komprenide malbona?
Ne nur mi, sed ankaux kelke da nepalanoj protestis kiam S-ro MCoy volis dauxre uzi personan adreson de iu kiel oficiala retadreso kaj mi kredis ke li finfine konsentis. Sed vidu li pervole ne akceptis min kiel prezidanto de NEspA kvankam mi venkis S-ron Mukunda dum al kongreso je baloto. Tio estis insulto ne al mi, sed al cxiuj kiuj vocxdonis por mi. Mi devas skribi al UEA baldaux. Nun mi komprenas kial multaj homoj malamas UEAn.
Mi estas preta toleri pli kaj plu - kiel profesia jxurnalsto kaj jxurnalista esperantisto.
Posted by Razeno at 12:00 4 comments:
Ĵurnalismo en Nepalo jen antaŭ miaj okuloj
Hieraŭ mi aŭskultis junan ĵurnalistinon kiu esits malbonege atakita de policanoj en mallumaj ĉambroj kiam ŝi estis arestita dum 35 tagoj. Mi scias kiom malfacila estas labori kiel ĵurnalisto sub diktatora regado. Sed hieraŭ mi vidis ke estas centoble pli danĝra por virinoj.
Bhawana Prasai estas ŝia nomo. Ŝi havis ĉirkaŭ 25 jarojn kaj laboris por iu Nepali-lingva magazino. Surprize ŝi estis en barako aŭ en policejo de la 9an de februaro ĝis 15an de marto kaj la policanoj ne havis ian paperon pro aresti ŝin. Ŝi estis arestita de policanoj en ordinaraj vestaĵoj kaj kunportis ŝin en nekonata loko kovrinte ŝiajn okulojn.
Kiam la policanoj trovis ke ŝi iam verkis artikolon kiel virinoj estas malbone traktataj en malliberejoj, ŝi devis frontis ĉioon kion ŝi eĉ ne vidis en sixa sonĝo. Ĉiu tage ili atakis ŝin fizike kaj minacis ke ili seksatencos ŝin. kaj tio darŭ ris ĝis la fino. Ŝi rakontis pri tio kiel maŝino antaŭ ĉirkau 50 ĵurnalistoj kaj ŝi sole ploris.
Ne. Tio ne devas daŭri en mia lando. Tiaj diabloj povas vivi nur kiam diktaroro sidas sur la trono.
Nunteme Internacia Misio, konsistata el 12 internaciaj ĵurnalistaj organizaĵoj, estas en Neaplo por studi la veran staton de ĵurnalismo.
[el arhxivo de mia malnova blogo]
Posted by Razeno at 16:27 No comments:
Subscribe to: Posts (Atom)
Diris mia amiko ke...
Bonvenon al mia blogejo. Per mia Esperanto-blogo, mi montras al la mondo ke nia internacia lingvo ja vivas hodiaŭ, kaj ĝi troviĝas ankaŭen Nepalo. Vi trovos artikoletojn pri Nepalo, tiea kulturo, socio kaj mia persona vivo. Kaj mi nepre donas mian personan opinion pri Esperanto-movado en mia lando.
Dankon por via vizito. Bonvolu lasi viajn komentojn aŭ skribi al mi al razeno(a)gmail.com. Mi atendas viajn reagojn. Mi ege emas korespndi per Esperanto.
Mi estas Razen Manandhar "Razeno"
1990: Aliĝis al NEspA, kiel fondinto-membro
1992: aliaĝis al UEA
1994: partoprenis en la UK (Seuolo)
1996: fakdeligitiĝis en UEA
2005: partoprenis en la AK (Katmando)
2006: prezidis NEspA-n (ĝis 2008)
2007: partoprenis en la UK (Jokohamo)
2009: eldonis libron "Vojaĝo al Muktinath"
2011: partoprenis en la UK (Kopenhago)
2012: volagxis en Francio por instrui Esperanton
2012: eldonigxis libro "Puinkino kaj aliaj nepalaj rakontoj" el Japanio.
Mia libro - "Jen Japanio" atendas eldoniĝon.
2013: organizis programon "La 1a Internacia Ekskurso de Katmando".
Mi troviĝas ankaŭ en lernu.net, facebook.com, ipernity.com, esperanto.com ktp.
Mia Vojagxo Tra Esperanto Slideshow: Razen’s trip from Kathmandu, Nepal to Kazakhstan was created by TripAdvisor. See another Kazakhstan slideshow. Create your own stunning free slideshow from your travel photos.
Estas mia unua Esperanto-libro. Bonvolu acxeti gxin en UEA.
Belaj fotoj de Nepalo
Nepalaj geesperantistoj en Facebook
Serĉu en tiu ĉi blogo
Aligxu al nepala diskutgrupo
There was an error in this gadget
Full Size Synth Piano widget and many other great free widgets at Widgetbox! Not seeing a widget? (More info)
Watermark theme. Powered by Blogger.