eo en eo eo eo eo pt eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo nl eo nl eo hbs_lat en eo eo eo eo eo lt eo eo eo eo de es eo eo eo eo eo sv ur eo eo eo eo es eo eo eo eo eo eo eo eo tr fi eo eo it eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo ar ru bg br ca hbs_lat da de el en es eu fa fi fr lt he hu hy it ja lt nds nl nb nb pl pt ro ru hbs_lat sk hbs_lat sv th tr fy en zh eo eo eo eo eo eo eo eo eo
El Vikipedio, la libera enciklopedio
Sankta Sebastiano de Hans Memling
Hans Memling (naskiĝis en Seligenstadt ĉ. 1430-1440 – mortis en Bruĝo la 11-an de aŭgusto 1494) estis pentristo origina el la Elektoepiskopujo Majenco (Mainz). Li estas konsiderata kiel unu el la eminentuloj de la malnovnederlanda pentro-arto, konataj kiel la Flandraj Primitivuloj.
Memling naskiĝis en Seligenstadt ĉe Majno. Lia nomo ankaŭ estas skribita kiel Memlinc, Memlinck, Mamlinc, Memmelinge, Memmeling, Memelingen kaj van Menninghen. Kiel antaŭnomo foje estas menciita Jan. Laŭ lia laborloko li estas menciita kiel 'Hans de Bruĝo'.
Ĉar lia stilo iom similas al tiu de Stefan Lochner, kiu aktivis en kaj ĉirkaŭ Kolonjo, oni supozas ke Memling post restado en Kolonjo venis al la graflando Flandrio antaŭ 1451, la mortojaro de Lochner. Verŝajne li inter 1451 en 1465 ricevis plian instruon en Bruselo ĉe alia majstro de la Flandraj Primitivuloj, Rogier van der Weyden.
Je la 30-a de januaro 1465 Memling estis registrita kiel ĉivitano de Bruĝo, en tiu epoko la ŝatata rezidejo de la burgonja kortego kaj centro de internacia komerco.
En 1467 li iĝis membro de la bruĝa Sankta Luko-Gildo. En 1473 li aliĝis al la prestiĝa Fratrio de Maria de la Neĝo kaj tiel atingis la plej altan statuson kiu eblis por metiisto.
Memling posedis en 1466 unu, kaj en 1486 du ŝtonajn domojn en la Sint-Jorisstraat. Li estis inter la 875 riĉaj bruĝanoj kiuj devis kontribui al la financado de la milito inter Maksimiliano la 1-a kaj Francio. La posta ekonomia krizo ruinigis liajn financojn.
Pasiono - Altara pentraĵo (1491) en la St. Annen-Museum, Lubeko
Pri liaj verkoj[redakti | redakti fonton]
Tipe por Memling estas la triangula prezento sur la antaŭa plano, la precizeco de la heraldiko kaj la personoj en pejzaĝo.
La Portreto de Benedetto Portinari el la Uffizi en Florenco, la Triptiko kun la Resurekto el la Louvre en Parizo kaj la Madono kun Donacinto el la Kunsthistorisches Museum en Vieno enhavas elementojn de itala Renesanco, eble ĉar la komisiintoj estis italaj.
Portreto de viro kun ruĝa ĉapo (Städel Museum, Frankfurto ĉe Majno)
Portreto de viro (Kolekto Frick, Novjorko)
Triptiko kun la mistika edziniĝo de Sankta Katarina (Metropolita Muzeo de Arto, Novjorko)
La Lasta Juĝo (Muzeum Narodowe, Gdańsk, pentrita inter 1467 kaj 1471)
Literaturo[redakti | redakti fonton]
Carlos VAN HOOREWEDER, Hans Memling in het Sint-Janshospitaal Brugge, Brugge, 1994, 47 p.
Dirk DE VOS, Hans Memling Catalogus (ekspozicia katalogo 1994), Ludion, 1994, 255 p.
Till-Holger BORCHERT, De portretten van Memling, Ludion, 2005, 191 p.
Eksteraj ligiloj[redakti | redakti fonton]
Hans Memling je Artcyclopedia
Informoj pri la paĝo
Citi ĉi tiun artikolon
Ĉi tiu paĝo estis lastafoje redaktita je 10:02, 19 okt. 2015.
La teksto disponeblas laŭ la permesilo Krea Komunaĵo Atribuite-Samkondiĉe 3.0 Neadaptita; eble aldonaj kondiĉoj aplikeblas. Vidu la uzkondiĉojn por detaloj.
Regularo pri respekto de la privateco
Vidigo por porteblaj aparatoj