hbs_lat id hbs_lat eo eo eo eo eo es es en eo eo en nl eo id eo hbs_lat eo en en en sl eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo sl eo eo eo eo eo eo eo eo eo sl es eo eo eo pt eo da eo de eo eo eo eo hbs_lat eo eo eo eo eo eo eo de pt eo eo eo eo uz eo eo eo eo eo eo eo eo en eo eo eo eo eo eo eo hbs_lat en eo eo eo eo eo eo eo en eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo da eo eo eo eo eo de es eo de eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo la eo eo it eo eo eo eo en eo eo eo eo de en en pl eo es eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo sl eo eo hbs_lat eo eo eo eo eo eo de eo lt la eo eo eo eo eo eo la eo de eo en tr eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo la eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo mk eo eo eo en eo de de eo eo eo eo sl eo hbs_lat fr fr pt eo en en eo es eo eo en es
Iri rekte al ĉefa enhavo
Iri rekte al malĉefa enhavo
26-a MKR: Veli Lošinj, Kroatio (2015)
Kie: Veli Lošinj, insulo Lošinj, Kroatio
Kiam: 1-a – 4-a de oktobro 2015
La ejo: Junulargastejo Veli Lošinj (15 m)
Partoprenantoj: 18 el 5 landoj: HR (10), I kaj S(3), D kaj DK (1)
Ekskursoj: Nordinsula monto Osorščica kun pintoj Sv. Mikula (558 m) kaj Televrina (588 m), suda parto de insulo Lošinj vizitante golfetojn Rovenska, Javorna, Plieski, Balvanida, Krivica, Vela draga, Mala draga, Cuanguski kaj Porto Šešula. Lasttage vizo al insulo Ilovik.
Vetero: Plejparte bela, foje ventoza, kun pluvego dum sabata mateno (kaŭzis malfruan komencon de la sabata ekskurso).
Interesaĵoj: Bela rigardo al najbaraj insuloj. Bonega odoro de spicherboj dum migrado tra Osorščica. Naĝado en (malvarma) maro ĉe Osor kaj en golfeto Plieski. Vespermanĝoj ne en la ejo mem, sed en golfeto Rovenska (gastejo “Sirius”).
Post pasintjara jubilea 25-a MKR, kiam la kvaronjarcenta naskiĝtaga festo de la aranĝo estis festita en Alpa ĉirkaŭaĵo, en Sillian, sudflanke de Aŭstrio, kun ekskursoj en Karniaj Alpoj kaj Dolomitoj, ĉi jare partoprenantoj estis invititaj ĝui la tutalispecan, marbordan etoson. 26-a MKR estis gastigita en hostelo en Veli Lošinj, tre plaĉa urbeto sur turisme konata insulo Lošinj. La ejo situis tre konvene, preskaŭ en la centro de la urbeto, sed ankaŭ tre proksime al la maro, kaj ofertis ne nur agrablan loĝadon sed samtempe tre allogan lokon por postmigrada umado.
Vojaĝo al insuloj estas ĉiam interesaj – kaj Lošinj estas atingebla per du trafikmanieroj. Ne tiel multaj venis per plej agrabla vojaĝmaniero – rapida ŝipo el Rijeka. Kaj la aliaj uzis aŭtomobilojn – tio signifas ke ili unue devis pramŝipe atingi insulon Cres (tiuj kiuj venis de Zagrebo devis ankaŭ transiri poton inter kontinento kaj insulo Krk, unu el la plej imponaj pontoj ie ajn) kaj de tie, pere de mallonga ponto, veni al Lošinj.
Spite al ĉiuj tiuj vojaĝmalkutimaĵoj, la tuta partoprenantaro de la unua vespero sukcese kaj ĝustatempe venis al vespermanĝo. Ĉar la hostelo servas nur matenmanĝon, ni vespermanĝis en gastejo “Sirius” kiuj trovĝis en najbara golfeto Rovenska, tuj apud marbordo. Por la unua vespermanĝo ni eĉ havis akompanantan muzikon, pro iu loka festeto. )
Revenante al ejo, jam baldaŭ venis tempo por enlitiĝi, kvankam hejmkreskigitaj pomoj kaj vinberoj atendis nin en la ejo – sed, matene atendis nin ja tuttaga migrado!
Korto de ĉi-jara MKRejo, hostelo en Veli Lošinj. Fotis: Eckhard
Centro de Veli Lošinj. Fotis: Vanja
Vespera etoso en Veli Lošinj, rigardata de teraso de la hostelo. Fotis: Eckhard
La unua ekskurso montris al la partoprenantoj la insulan plej grandan monton Osorščica (588 m) kiu ricevis la nomon de najbara antika urbeto Osor kiun fondis Romianoj vojaĝantaj tra Adriatiko. Kvankam ĝi nuntempe ne plu estas tiel grava kiel antaŭe, Osor ofertas al siaj vizintantoj belan urban promenadon kaj nekutiman interesaĵon, leviĝeblan ponton kiun konektas insulojn Cres kaj Lošinj. Sed, por la MKR-anoj pli gravis la jam menciita monto …
Post matenmanĝo atendis nin duonhora veturado al norda flanko de la insulo, al urbeto Nerezine. Por plifaciligi la revenon, unu aŭtomobilon ni veturigis al Osor (loko kie ni revenis post la migrado) kaj, kiam la tuta prizorgado finiĝis jam estis preskaŭ 10-a horo. Unue sekvis kelkaj komunaj fotadoj (ĉe enirpunkto, apudmare …) kaj tiam ni ekmarŝis, unue tra Nerezine mem, tra mallarĝaj stratetoj de la centro, kaj poste rande de la urbeto, al kampoj kie olivoj estas kreskigitaj. La komenco de surgrimpado ne estis tiel interesa, sed la vojo baldaŭ pliinteresiĝis … kaj iĝis tre belodora. La ĉirkauaĵo estis plenplena je mediteranaj odoroj de spicherboj kiuj ĵus tiam floras. Tiuj nekredeble belaj odoroj sekvis nin dum la tuta tago (fojfoje ankaŭ aldoniĝis odoro de pinarboj!) kaj, kun akompano de vastaj rigardoj al la najbaraj insuloj kaj tuta norda Adriatiko, ili estis plej belaj okazaĵoj dum tiu ekskurso.
Post 90-minuta migrado ni atingis nian celon, pinton Sv. Mikula kie troviĝas preĝejeto, sed de kie ankaŭ videblas la tuta parto de suda Lošinj kune kun najbaraj insuloj! Ni faris longan paŭzon sunumante, manĝante kaj ĝuante la rigardon kaj trankvilon post nordflanka ventoza etoso.
Poste ni daŭrigis laŭ kresto al najbara pinteto kun pluraj antenoj, sed ankaŭ kun malgranda (kaj ne tiel interesa) kaverneto kie, laŭ rakonto, loĝis sanktulo St. Gaudent. Duonhore poste, post tre interesa kresta migrado kun rigardoj, ni atingis la plej altan pinton de la monto kaj tuta insulo Lošinj, Televrina (588 m). Denove paŭzo, denove ĝuante trankvilan etoson … Sed, poste venis maltrankviliga norda malvarma vento kiu igis nin iri kiel eble plej rapide trovi kaŝitan lokon. Ni prenis plej rektan vojon kiu gvidis nin post horo kaj duono al Osor, celo de nia tiutaga migrado. Venante al marborda Osor la vetero ne estis tutbrila, ventoza kaj malvarma, sed la plej kuraĝaj tamen ensaltis la maron …. kaj aliaj promenis tra urbeto kaj kafumis. Sekvis reveturo al la ejo, vespermanĝo en “Sirius” (ĉi foje en tuttrankvila, senmuzika etoso) …
… kaj fine, revenante al la ejo, la partoprenantoj malfermis siajn valizojn kaj dorsosakojn kaj elprenis bongustaĵojn el siaj landoj kaj urboj … kukoj, keksoj, vino … kaj, samtempe, ekis babilado kiu daŭris ĝis postmeznoktaj horoj.
Ekiro el Nerezine. Fotis: Vanja
Survoje sur Osorščica … Fotis: Vanja
Mevo de Zrinka! Fotis: Daša
Suda parto de Lošinj sub niaj piedoj. Fotis: Vanja
Sur pinto Sv. Mikula, rigardante la sudan parton de insulo Lošinj. Fotis: Eckhard
Plej bona pozicio por komuna fotado. Fotis: Milivoj
En kaverneto de Sv. Gaudent. Fotis: Eckhard
Osor. kunigante insuloj Cres kaj Lošinj, rigardata de Osorščica. Fotis: Eckhard
Subenirante al Osor. Fotis: Vanja
Paŭzo antaŭ Osor. Fotis: Vanja
Kuraĝuloj naĝante apud Osor, spite al malvarma akvo. Fotis: Milivoj
Nokto venas al stratoj de Osor. Fotis: Eckhard
Vespermangxo en “Sirius”. Fotis: Vanja
Malfruvespera umado ĉe hostelo. Fotis: Vanja
sabato, 3-a de oktobro
Frua mateno ankoraŭ aspektis bele, sed tuj post matenmanĝo ĉielo nigriĝis kaj ekis forta pluvo. Veterprognozo promesis ke pluvo ne daŭros longe kaj tio estis vero … jam antaŭ tagmezo ĝi ĉesis kaj baldaŭ ekheliĝis ĉielo kaj la ekskurso povis komenci. Unue oni sekvis apudmaran vojon tra golfetoj Rovenska kaj Javorna kaj poste sekvis supreniga parto, unue al preĝejeto de Sv. Nikola kaj poste, tre interese, laŭ belega ŝtona ŝtuparo kiu estas uzata ekde Romiaj tempoj .. la etoso, brilega suno, verdaj kampoj kaj arbaro, vekis memorojn al Machu Pichu!
Daŭriga vojo estis ankaŭ interesa, malkovrante ne tre vizitataj flankoj de la insulo. Post unuhora migrado ni atingis krestan strateton, kaptis okazon por paŭzo sub varma suno … kaj, daŭrigante, ni spertis tutalian etoson: nia vojo uzis aĉan deklive subenirantan neasfaltitan strateton kiu malagrable, sed rapide venigis nin al marbordo, al golfeto Plieski. Post la menciita strateto estis tre agrable ripozi ĉe la plaĝo, naĝante, en multe pli varma akvo ol hieraŭ ĉe Osor (neemuloj de la naĝado kafumis en najbara golfeto Balvanida).
Sed, fino de la tago rapide alproksimiĝis kaj antaŭ ni estis ankoraŭ preskaŭ duhora migrado. Post Plieski apudmara migradvojo gvidis nin tra golfetoj Balvanida, Krivica, Vela draga, Mala draga, Cuanguski kaj, fine, Porto Šešula. ĉiu el tiuj golfetoj ofertis ion interesan: Krivica estas tre bela verdkolora golfeto kie ni subite renkontis oktopuson kiu deziris ludi kun piedoj de unu el niaj montmigrantinoj. Marŝante apud Vela draga kaj Mala draga ni rigardis belan sunsubiron … en Cuanguski jam estis mallume kaj ni aŭskultis sonojn de noktaj birdoj … kaj en la lasta, Porto Šešula, renkontis nin kaproj kaj ŝafoj, Post ĝi, en mallumo, atendis nin lastaj 15 minutoj tra arbaro ĝis kiam subite ne aperis luksaj hoteloj de kie taksioj prenis nin direkte al vespermanĝejo. Kompreneble, post tia migrado vespero ne finiĝas tiel frue kaj babilado denove longe daŭris …
Golfeto Rovenska, aliflanke troviĝas manĝejo “Sirius”. Fotis: Eckhard
Ĝuante sunon kaj venton! Fotis: Daša
Golfeto Javorna: Fotis: Vanja
Tra verda arbustaro … Fotis: Vanja
Kamparana vojo, uzata ankoraŭ en Romiaj tempoj … Fotis: Eckhard
La ŝtuparo antikva … Fotis: Vanja
Supren, ĝuante la vojon! Fotis: Vanja
Uzante altajn vojojn … Fotis: Vanja
Suno! Maro! Fotis: Vanja
Kaptita Mea! Fotis: Eckhard
“Oktopuseto, kie vi estas?” ) Fotis: Eckhard
Kaptante lastajn sunradiojn … Fotis: Vanja
Atendante sunsubiron. Fotis: Milivoj
Belega sunsubiro apud insulo Susak! Fotis: Eckhard
Kapro bonvenas nin revenante al la ejo. Fotis: Eckhard
Dimanĉo, 4-a de oktobro
La lasta mateno ekis mallaŭte kaj dormeme … griza ĉielo, iom lacaj piedoj, necesis paki aferojn … Pli foraj partoprenantoj foriris post matenmanĝo kaj grupo de nehastuloj faris ekskurson al insulo Ilovik, malgranda insulo kun nur 60 enloĝantoj sude de Lošinj. Malbela vetero feliĉe ne sendis pluvon kaj la grupo povis transpromeni preskaŭ tutan insuleton … kaj tiam venis tempo por adiaŭi kaj diri “Gxis la revido, venontjare!”
Sur sabla plaĝo Paržine sur insulo Ilovik. Fotis: Eckhard
Pli da plaĝumado … Fotis: Milivoj
Mali Lošinj, plej granda loĝata loko sur insulo Lošinj, sed ankaŭ sur ĉiuj kroataj insuloj. Fotis: Eckhard
Rigardo al Veli Lošinj. Fotis: Milivoj
Afiŝita en MKR | Lasi respondon
25-a MKR: Sillian, Aŭstrio (2014)
Posted on Oktobro 14, 2014 by vanja
Kie: Sillian, Orienta Tirolo, Aŭstrio
Kiam: 18-a – 21-a de septembro 2014
La ejo: Hotelo “Schwarzer Adler” (1100 m)
Partoprenantoj: 31 el 8 landoj: HR (14), I (3), CH, A, RUS kaj S (1)
Ekskursoj: Sillian Huette (2460 m) kaj pinto Hollbruckerspitze (2581 m) an Karniaj Alpoj, kaj vojo cxirkaux pintoj Tre cime de Lavaredo (2999 m) kaj Paternkofel (2744 m) en Dolomitoj.
Vetero: Tipa altmontara: Belaj sunplenaj matenoj kun nuboj posttagmeze kaj kelkaj pluvgutoj.
Interesaĵoj: Multege da mirteloj, restajxoj de Unua mondmilito survoje, jubileaj tortoj lastvespere
ĵaudo, 18-a de septembro
Post pluvplenaj tagoj kiuj regis antaŭ MKR, tiu ĉi finfine venigis sunon kaj varmon. Urbeto Sillian, kiu troviĝas tuj apud ital-aŭstra limo, montris al ni agrablan vizaĝon, kun amaso da montoj je ambaŭ flankoj de la valo de rivero Drau/Drava, kies fonto troviĝas aliflanke de la limo, en Italio, kaj enfluo al Danubo, ĉ. 700 km pli oriente, ĉe kroatserba limo.
La ejo, hotelo Schwarzer Adler, troviĝas en la mezo de la urbeto, tuj apud malgranda placo kiu servas kiel parkejo. La hotelo troviĝas en granda malnova konstruaĵo (tie eĉ fama Richard Strauss iam feriumis, kiel diris al ni la tabulo ĉe la enirejo!) kun iom stranga labirinto de koridoroj kaj ĉambroj, kiuj, ŝajne, ĉiuj estis 8-litaj, sed nur po kelkaj litoj estis preparitaj por ni: do ni havis grandegajn 2- kaj 4-litajn ĉambrojn.
Antaŭ vespermanĝo organizantoj preparis etan ekspozicion rilate al 25-a jariĝo de MKR kaj la vesperon oni pasigis parolante ĉefe pri antaŭaj jaroj kaj MKR-oj, rememorigante la iamajn travivaĵojn.
Hotelo “Schwarzer Adler” kiu gastigis nin en Sillian. Fotis: Vanja
Vendredo, 19-a de septembro
Veterprognozo anoncis belan veteron antaŭtagmeze kaj eblan pluvon poste kaj ni esperis ke ni tamen evitos la postan malsekiĝon. La ekskurso komencis per la veturado laŭ stranga kaj tute malebena neasfaltita arbarstrato al montkabano Leckfeldhuette (1970 m). Tie atendis nin parkejo sed ankaŭ bovaro kiun paŝtistoj sensukcese provis forigi de la strato.
Post komuna fotado ekis la mugrado. La larĝa vojo gvidis nin daŭre supren kaj post iom pli ol horo kaj duono ĝi venigis nin al la kresto kiu formas la limon inter Auŝtrio kaj Italio, ĉe Sillianerhuette (2447 m). Bedaŭrinde, iom antaŭ la kresto ni eniris grandan nebulnubon kiu tute kovris nin kaj la ĉirkauaĵon .. do, estis bona tempo por varmiĝi per varma teo en la montkabano. Dum nia ripozo nuboj iom post iom maldensiĝis kaj ni baldaŭ sukcesis kapti fojfojajn rigardojn al najbarajn pintojn.
Komuna foto ĉe Leckfelderhuette. Fotis: Vanja
Rigardo al Sillian kaj ĉirkauaĵo. Fotis: Vanja
Proksime al Sillianerhuette. Fotis: Vanja
Ripozo en la kabano. Fotis: Vanja
Grupo A, fortuloj, daŭrigis baldaŭ la promenadon al pinto Hollbrucker Spitze (2581 m) kaj la resto de la grupo disiĝis serĉante agrablajn vojojn kiuj gvidis nin ĉefe al pinto Hornischegg (2550 m). Survoje videblis pluraj restaĵoj el la tempo de unua mondmilito kaj, kiel pli belaj motivoj, malhelaj rokoj, vastaj herbejoj kaj nekredeble bluaj lagetoj.
Revenante, la plej multo de la partoprenantoj prenis la interesan vojon al pinto Heimkehrkreuz (2386 m) kie estis starigita granda ligna kruco kiel memoraĵo al soldatoj kiuj revenis de la Dua mondmilito. La vojo ĝis la kruco estis tre agrabla, sed ĝia daŭrigo al la parkejo ne tiel – ĝi estis dekliva kaj genudoloriga, sed almenaŭ ofertis al ni multe da bongustaj mirteloj kaj vakcinioj. Post unu horo ni trovis nin denove ĉe parkejo, kun sufiĉe da tempo por manĝi kukon kaj trinki teon en la kabano antaŭ la mallumo kaj reveturo al la valo.
Daŭrigante laŭ la kresto al Hornischegg. Fotis: Vanja
Rigardo reen al la kabano kaj kresto okcidenten. Fotis: Vanja
Survoje al Hornischegg. Fotis: Vanja
Familia foto sur la pinto. Fotis: Vanja
Iamaj soldatejoj survoje. Fotis: Vanja
Vojo al Heimkehrkreuz. Fotis: Vanja
Cxe la kruco. Fotis: Vanja
Belegaj septembraj koloroj. Fotis: Vanja
Denove en la valo, atendis nin vespermanĝo kaj post ĝi prezentado de lumbildoj de unuaj 15 jaroj de MKR-oj per kiuj ni reveturis denove, pense kaj kore, al pasintaj jaroj ….
Sabato, 20-a de septembro
Post la unua tago, dediĉita al Karniaj Alpoj, la dua estis rezervita por unu el la plej konataj kaj elstaraj eŭropaj montaroj: Dolomitoj!
De Sillian ni veturis tra Dobbiaco/Toblach kaj Misurina al konata dekliva montstrato kiu venigis nin al Auronzohuette kiu situas je 2320 m, tre tre proksime al famaj pintoj de Tre Cime de Lavaredo (2999 m).
Vetero montris al ni unu el ĝiaj plej belaj flankoj – dum suno varimigis nin de supre, el proksimaj valoj nebulo iom post iom leviĝis kaj formis nekredeblajn motivojn!
Rigardo de la parkejo cxe Rifuggio Auronzo. Fotis: Vanja
Rifuggio Auronzo, plej alta punkto de la strato. Fotis: Vanja
La partoprenantaro dividiĝis je du grupoj: A grupo, pli ambicia, ekis grandan cirklon ĉirkaŭ pinto Paternkofel (2744 m) tra montkabano Buellelejochhuette (2528 m) ĝis Dreizinnenhütte (itallingve: Rifugio Antonio Locatelli S. Innerkofl) je 2438 m. La alia grupo, grupo B, ĝuantoj, faris pli malgrandan cirklon, ĉirkaŭ Tre Cime, irante okcidenten.
Dum unua migradhoro, sunplena, belegaj rigardoj okupis nin dum ĉiu paŝo, denove kaj denove ni makkovradis novajn spektaklojn por okuloj! Sed, tiam venis nuboj … irante malrapide, sed senhalte, post aldona horo ni estis kovritaj kaj ĉirkaŭigitaj per densa nebulo .. iĝis malvarme kaj ankaŭ iom malseke, pro malhumideco.
Grupo B ekis la migradon. Fotis: Vanja
Senĉesaj belegaj rigardoj … Fotis: Vanja
Tre Cime de norda flanko. Fotis: Vanja
Suno malaperis, nuboj venas … Fotis: Vanja
Tre Cime westas jam duonkovritaj … Fotis: Vanja
Jen la montkabano! Fotis: Vanja
Post 3-hora migrado ambaŭ grupoj renkontiĝis ĉe Dreizinnehuette, kie ni trovis senventan flankon por manĝi sandviĉojn. Ambiciuloj denove trovis novan celon: tunelan vojon al Paternkofel. La vojon faris suferantaj soldatoj dum la Unua mondmilito … ni apenaŭ povis imagi kie estis vivi tie dum vintro kaj kun vivo en danĝero!
(La pinton mem ni ne vizitis, nur unuan parton de la vojo)
La kabano rigardata de la vojo al Paternkofel. Fotis: Vanja
Apud la tunelo. Fotis: Vanja
Revenante tra densa nebulo, ni venis al Rifuggio Lavaredo (2344 m) kaj tie, por la lasdta revenparto, ĝis Auronzohuette, je nia surprizo, tutsubite, aperis la suno! Kia ĝojo, kaij rigardoj!
Montkabano Lavaredo. Fotis: Vanja
Revenante al Rifuggio Auronzo … Fotis: Vanja
Ludo de montoj, suno kaj nebulo! Fotis: Vanja
Vespere, post la reveno, ni rigardis la bildoj de lastaj 10 MKR-oj, kun antaŭprelego (de Jan Vajs) pri tradicia slovaka E-aranĝo Poludnica. Kaj, ni ne forgesu naskiĝtagajn tortojn por MKR-jubileo!
Vesperaj tortoj! Fotis: Vanja
Jan Vajs prelegas pri Poludnica. Fotis: Vanja
Dimanĉo, 21-a de septembro
Post pli longa dormado kaj trankvila matenmanĝo plej multe da partoprenantoj jam devis forveturi ĉar neniu el ni loĝis proksime – plej trankvilan forveturon havis tamen tiuj kiuj loĝas plej for, Sjoerd kaj Tanya, kiuj reflugis hejmen post du tagoj.
ĝis venonta jaro, espereble kun pli bela vetero!
Afiŝita en Uncategorized | Lasi respondon
24-a MKR: Jankovac, Kroatio (2013)
Posted on Decembro 3, 2013 by vanja
Kie: Montkabano Jankovac, monto Papuk, Slavonio, Kroatio
Kiam: 26-a – 29-a de septembro 2013
La ejo: Montkabano Jankovac (480 m)
Partoprenantoj: 21 el 6 landoj: HR (14), I (3), CH, A, RUS kaj S (1)
Ekskursoj: Ivačka glava (913 m), dua plej alta pinto de Papuk, Kapavac (792 m), fortikaĵriunoj Ružica kaj Stari grad, edukpado ĉirkaŭ Jankovac
Vetero: Malbela – nubplena, foje kun pluvo, kelkaj sunradioj videblis nur de Ivačka glava
Interesaĵoj: Multege da fungoj, rikolto de diversaj arbarberoj, tre bona manĝaĵo servita en la ejo
Partoprenantoj ekante al ruino Ružica kaj pinto Kapavac. Fotis: Vanja
ĵaudo, 26-a de septembro
Bela estis tiu komenca tago, sed la plej multo venis lacaj malfrue vespere … kaj veturado laŭ 14-kilometra neasfaltita strato trans monto Papuk ne estis plej agrabla vespera umado. )
Vendredo, 27-a de septembro
Veterprognozo promesis pluvon, sed matena rigardo tra fenestro ŝajnis pli optimisma. Tamen, tuj antaŭ la foriro ekis la pluvo kaj pluvis dum 3 horoj, ĝis kiam ni venis sub pinto Ivačka glava, kun kotplenaj ŝuoj. Venante al la pinto la nuboj maldikiĝis kaj eĉ suno montris sin dum 15 minutoj … kaj poste denove venis nebulo.
Ni revenis tra (fermita) kabano ĉe Nevoljaš kaj laŭ glita vojo (kun multaj falitaj arboj) reen al la ejo.
ĉiuj feliĉis revenante al la ejo, varma kaj agrabla, kun duŝoj kiuj feliĉigis ĉiujn.
Montkabano Jankovac. Fotis: Vanja
Paŭzo en la malseka arbaro. Fotis: Vanja
Kotplena arbarstrato. Fotis: Vanja
Sur Ivačka glava. Fotis: Vanja
Revenante tra densaj slavonaj arbaroj. Fotis: Vanja
Sabato, 28-a de septembro
Veterprognozo ĉi foje promesis sunon … sed, ĝi ne aperis – tutan tagon ni marŝis sub nuboj, foje tra nebulo. Sed, ni vizits belan kaj grandan fortikaĵruinon Ružica kaj ne tiel grandan kaj konservitan Stari grad .. kiu tamen troviĝis sur romantika kresto kie abundis arbarberoj.
Sur pinto Kapavac atendis nin televidturo kun laŭta elektramaŝino kaj densa nebulo – ne tre agrablaj akompanoj.
Sed, multe pli agrable estis lavi piedojn en lago ĉe vilaĝo Duzluk kie ni denove revenis al civilizacio! )
Kaj en la ejo atendis nion abunda kaj bongustega vespermanĝo!
Vizitante ruinon Ružica. Fotis: Vanja
Marŝante al Kapavac. Fotis: Vanja
Grandega fungo. Fotis: Daša
Apud Stari grad. Fotis: Vanja
Refreŝiĝo post la tuttaga migrado. Fotis: Vanja
Abunda kaj bongusta vespermanĝo. Fotis: Vanja
Dimanĉo, 29-a de septembro
Tutan antaŭtagmezon pluvegis – sed, la plej kuraĝaj tamen transiris la tutan edukpadon! Ni vizitis fonton de loka rivereto, du kavernetojn kaj la (bedaŭrinde tre malfortan) akvofalon.
ĝis venonta jaro, espereble kun pli bela vetero!
Edukpado ĉe Jankovac. Fotis: Vanja
Apud lago Jankovac. Fotis: Vanja
Afiŝita en MKR | Lasi respondon
23-a MKR: Lovran, Kroatio (2012)
Kie: Pansiono Stanger, Lovran, Istrio, Kroatio
Kiam: 11-a – 14-a de oktobro 2012
La ejo: Pansiono Stanger (20 m)
Partoprenantoj: 33 el 8 landoj: HR (12), H (8), D (5), A (3), I (2), B, RUS kaj S (1)
Ekskursoj: Učka (1401 m), plej alta pinto de Istrio, kaj Sisol (835 m)
Vetero: ĉefe nuboza kaj pluvoza kun pli da suno nur dum, kompreneble, neekskursaj tagoj
Interesaĵoj: Fortega vento sur ambaŭ pintoj, manko da rigardoj pro la nebulo, kaŝtanfesto en Lovran, naĝado en la maro tuj apud la ejo
Parto de partoprenantoj de la ekskurso al Sisol. Fotis: Vanja
ĵaudo, 11-a de oktobro
Komenca tago, bela kaj varma, unuaj alvenintoj eĉ naĝis en la maro!
Vendredo, 12-a de oktobro
Ambaŭ grupoj ekis el vilaĝo Brseč al pinto Sisol. Bedaŭrinde, la vetero ne kunlaboris – surpinte blovegis kaj la pinto estis kovrita per densa nebulo, ekis ankaŭ pluveto …
Grupo A revenis laŭ kresto, promenante dum kelkaj horoj kaj grupo B revenis laŭ la sama vojo al Brseč.
Vespere ĉiuj promenis al Lovran kie okazis kaŝtanfesto … kaj tie surprizigis nin Elena kaj Ella kiuj kaŝe venis al Lovran saluti nin!
La etoso apud pinto Sisol. Fotis: Vanja
Vespermanĝo en la ejo. Fotis: Vanja
Kaŝtanfesto en Lovran. Fotis: Vanja
Kaŝtanoj abundis. Fotis: Vanja
Sabato, 13-a de oktobro
La dua migradtago denove ekis kun akceptebla vetero …. sed, en la montoj vento eĉ pli forte blovis ol hieraŭ kaj tagmeze ekis pluvo. La migrantoj malsekiĝis kaj ne tre gaje revenis al la ejo, sed la lasta grupo tamen kaptis iom da rigardo tra dikaj nuboj.
Nebulo survoje al Vojak, plej alta pinto de Učka. Fotis: Vanja
Apud Vojak, fortega vento preskaŭ forblovis nin kaj ankaŭ ekpluvis. Fotis: Vanja
Vespera umado en la ejo. Fotis: Vanja
Dimanĉo, 12-a de oktobro
Du ekskurstagoj pasis kun malbela vetero kaj kiam venis adiaŭa tago la vetero tuj pliboniĝis … suno brilis kaj blua ĉielo kaj blua maro montris siajn belecojn!
Rigardo de la eja fenestro. Fotis: Vanja
Decembro 3, 2013 by vanja
Afiŝita en MKR Lasi respondon
26-a MKR: Veli Lošinj, Kroatio (2015)
25-a MKR: Sillian, Aŭstrio (2014)
24-a MKR: Jankovac, Kroatio (2013)
23-a MKR: Lovran, Kroatio (2012)
vanja pri Venonta MKR
Alessandro Mazzetti pri Venonta MKR
Ĵeremi (TEJO volontulo) pri Pri KEJA
Miro ja trafis min. Ueli Haenni pri MIRO
Fiere kreata de WordPress