en en en eo eo eo en eo eo eo ceb it eo ms it eo eo eo eo eo pt eo it eo eo eo eo eo eo eo pt eo eo es eo eo eo it eo eo eo eo eo eo es en eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo pt fr de ca eo en eo ceb es eo en en en en en en en en en sv en de lt de en en en de hu en en en en en en en en en en es en en en eo eo eo en id eo eo eo eo pt eo eo es eo eo eo pt eo it eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo tr it es eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo it eo eo eo eo eo eo en eo eo eo eo eo es eo eo eo eo eo pt eo eo de eo eo de eo eo eo es eo eo eo it la en eo eo ca fr en eo en en en eo eo fr de en eo
Lamia - Wikipedia's Lamia as translated by GramTrans
La ĉi-suba teksto estas aŭtomata traduko de la artikolo Lamia article en la angla Vikipedio, farita per la sistemo GramTrans on 2016-05-04 21:46:21. Eventualaj ŝanĝoj en la angla originalo estos kaptitaj per regulaj retradukoj. Se vi volas enigi tiun artikolon en la originalan Esperanto-Vikipedion, vi povas uzi nian specialan redakt-interfacon. Rigardu la artikolon pri WikiTrans por trovi klarigojn pri kiel fari tion. Ankaŭ ekzistas speciala vortaro-interfaco por proponi aŭ kontroli terminojn.
Tiu artikolo temas pri estaĵo de greka mitologio. Por la figuro de eŭska mitologio, vidu lamia (eŭska mitologio).
Por aliaj uzoj, vidu lamia (malambiguigo).
La Lamia: En tiu pentraĵo de Herbert James Draper, (1909) lamia havas gambojn kaj serpenthaŭton ĉirkaŭ ŝia talio. Ekzistas ankaŭ malgranda serpento sur ŝia dekstra antaŭbrako.
Naskita en Libio sed vagas ĉie en Eŭropo
Aristofano postulis sian nomon derivitan de la greka vorto por ezofago (λaιuός; laimoj), rilatante al ŝia kutimo de forkonsumado de infanoj. [1] Moderna stipendio rekonstruas Proto-Indo European tigon÷ lem- , "noktan spiriton", de kie ankaŭ lemuroj .
En la mito, lamia estas amantino de la dio Zeŭso, kaŭzante la edzinon de Zeŭso ĵaluza, Hera, por mortigi ĉiujn la infanoj de lamia kaj ŝanĝi ŝin en monstron kiu ĉasas kaj forkonsumas la infanojn de aliaj. Alia versio havas Hera ŝtelantan ĉiujn la infanoj de lamia kaj lamia, kiu freneziĝas ŝian pro funebro kaj malespero, komencas ŝteli kaj forkonsumi alies infanojn el envio, kies ripeta monstraĵo ŝanĝas ŝin en monstron.
Kelkaj raportoj diras ke ŝi havas la voston de serpento sub la talio. [3] Tiu populara priskribo de ŝi estas plejparte pro lamia , poemo de John Keats kunmetita en 1819. [4] Antoninus Liberalis utiligas lamia kiel alternan nomon por la serpentendrakaina Sybaris; tamen, Diodoro Sicila priskribas ŝin kiel havado de nenio pli ol tordita vizaĝo.
Pli postaj tradicioj rilatis al multaj lamiae; tiuj estis folkloraj monstroj similaj al vampiroj kaj succubus kiuj delogis junajn virojn kaj tiam manĝis sian sangon.
En pli postaj rakontoj, lamia estis malbenita kun la malkapablo fermi ŝiajn okulojn tiel ke ŝi ĉiam obsedus super la bildo de siaj mortaj infanoj. Kelkaj raportoj (vidu Horacio'n, malsupre) diras ke Hera devigis lamia forkonsumi she proprajn infanojn. Mitoj diverse priskribas la foje serpenteno de lamia monstra () aspekton kiel rezulto de ĉiu la kolerego de Hera, la doloro de funebro, la frenezo kiu movis ŝin por murdi, aŭ - en kelkaj raraj versioj - naturan rezulton de esti la filino de Hekato.
Zeŭso tiam donis al ŝi la kapablon forigi ŝiajn okulojn. La celo de tiu kapablo estas neklara en Diodorus, sed aliaj versioj deklaras la kapablon de lamia forigi ŝiajn okulojn venis kun la profetkapablo . Zeŭso tion por trankviligis lamia en ŝia funebro super la perdo de ŝiaj infanoj kaj por lasi ŝian ripozon ĉar ŝi ne povis fermi she okulojn.
Horacio, en Ars Poetica (l.340), imagas la maleblecon de prenado de la vivantaj infanoj kiujn ŝi manĝis:
Alexander Pope tradukas la linion:
Ĉu lamia devas en nia vido ŝiaj filoj forkonsumi,
kaj donu al ili reen vivantan la tiu sama-horon?
Stesiĥoro identigas lamia kiel la patrino de Skilo. [10] Plue pasi referencojn al lamia estis farita fare de Strabono (mi. II. 8) kaj Aristotelo ( Etiko vii. 5). Antoninus Liberalis identigas la drakon Sybaris kun lamia, alia kunfando.
Lamia (unua versio) de John William Waterhouse (1905); notu la serpenthaŭton envolvitan ĉirkaŭ ŝia brako kaj talio.
Patrinoj ĉie en Eŭropo kutimis minaci siajn infanojn kun la rakonto de lamia. [11] Leinweber-ŝtatoj, "Ŝi iĝis speco de fabelcifero, uzita fare de patrinoj kaj infanistinoj por stimuli bonan konduton inter infanoj."
Multaj sensaciaj detaloj estis elvokitaj fare de pli postaj verkistoj, kunvenitaj en la Suido , disetendiĝis sur enen Renesancpoezio kaj kolektis en Bulfinch kaj en of Phrase and Fable de Brewer Dictionary : lamia estis envia pri aliaj patrinoj kaj manĝis iliajn infanojn. Ŝi estis kutime ina, sed Aristofano proponas hermafroditan faluson. [13] Leinweber-notoj, "Antaŭ la tempo de Apuleo, ne nur estis lamia karakterizaĵoj liberale miksitaj en popularajn nociojn de sorĉado, sed sur iu nivelo la nomoj mem estis interŝanĝeblaj." [14] Nicolas K. Kiessling komparis la lamia kun la patrino de la mezepoka succubus kaj Grendel en Beowulf .
Apuleo, en La Ora Postaĵo , priskribas la sorĉistinon Meroe kaj ŝian fratinon kiel lamiae: [16] "La tri grava Enchantresses of the novel-Meroe, Panthia and Pamphylia (sorĉistinoj de la romano-Meroe, Panthia kaj Pamphylia) - ankaŭ rivelas multajn vampirajn kvalitojn ĝenerale asociiten kun Lamiae", David Walter Leinweber rimarkis.
Lamia (dua versio) de John William Waterhouse (1909); notu la serpenthaŭton sur ŝia rondiro.
Unu interpreto postulas la lamia eble estis delogantino, kiel en Life of Apollonius of Tyana (Vivo de Apolonio de Tiano) de Philostratus, kie la filozofo Apolonio rivelas al la juna novedzo, Menippus, lia haste edziĝinta edzino estas vere lamia, planante forkonsumi lin. [18] Kelkaj putinoj estis nomitaj "lamia". [19] La ligo inter Demetrius Poliorcetes kaj la amaĵistino lamia estis fifama. [20] [21] [22] En la pentraĵo de Herbert James Draper (1909, ilustraĵo supra), la lamia kiu malbonhumore observas la serpenton sur ŝia antaŭbrako ŝajnas reprezenti hetajron . Kvankam malsupra korpoparto de lamia de Draper estas homa, li aludas al ŝia serpentenantaŭhistorio drapirante deĵetitan serpentfelon koncerne ŝian talion. En Renesancemblemoj, lamia havas la korpon de serpento kaj la mamojn kaj kapon de virino, kiel la bildo de hipokriteco.
[ citaĵo bezonis ] kristanaj verkistoj avertita kontraŭ la sorĉa potencialo de lamiae. En lia 9-ajarcenta disertaĵo sur eksgeedziĝo, Hincmar, ĉefepiskopo de Reims, listigis lamiae inter la supernaturaj danĝeroj ke minacataj geedziĝoj, kaj identigis ilin kun geniciale'ofeminae , [23] inaj generaj spiritoj.
John Keats priskribis la lamia en Lamia and Other Poems , prezentante priskribon de la diversaj koloroj de lamia kiu estis bazita sur Burton en La Anatomio de Melankolio . [25] La Keats-rakonto sekvas la ĝeneralan rakontfadenon de Philostratus, kie Apolonio rivelas la veran naturon de lamia antaŭ ŝia geedziĝo.
17-ajarcenta bildigo de lamia de The History of Four-Footed Beasts (La Historio de-Kvar-Piedaj-Bestaĉoj) de Edward Topsell
En novgreka popoltradicio, la lamia pluvivis kaj retenis multajn el ŝiaj tradiciaj atributoj. [26] John Cuthbert Lawson-rimarkoj" ... . la ĉefaj karakterizaĵoj de la Lamiae, krom ilia soifo je sango, estas sia malpuremo, sia glutemeco, kaj sia stulteco". [27] La nuntempa greka proverbo," tnς λάuιaς ta σapώuata" ("la balaado de la lamia"), karakterizas malzorgemon [ kiun citaĵo bezonis ]; kaj la komuna esprimo," tό πaιδί tό' πvιEe n λάuιa" ("la infano estis strangolita fare de la lamia"), klarigas la subitmorton de junaj infanoj.
La angla poeto John Keats publikigis sian rakontpoemon " lamia " en 1820. [28] La poemo influis pli postajn verkojn de okcidenta literaturo. La epopeo de Elizabeth Barrett Browning kiun Aurora Leigh" enhavas al multaj referencoj al lamia, inkluzive de Book One en kiu en tempoj portreto de ŝia morta patrino prezentiĝas kiel lamia, kaj Book Six en kiu ŝi plurfoje nomas lordinon Valdemaro lamia. Booker-premio gajninto la 1998 kolekto de A.S. Byatt de mallonga fikcio, Elementals: Stories of Fire and Ice enhavas novelon rajtigis "A Lamia in the Cévennes (Lamia en la Cévennes)", kiu referenceas Keats-poemon. [29] La karaktero Brawne Lamia aperas en la romanoj Hyperion de Dan Simmons kaj The Fall of Hyperion (La Aŭtuno de Hyperion) . La verkoj de John Keats rolas peze en la romanoj. [30] [31] En tiu de Neil Gaiman Televidserioj kaj romano Neverwhere, karaktero nomita lamia estas "Veluro", speco de varmec-drinkada vampiro. La nomo ankaŭ estas donita al la sorĉistinreĝino en la filmadaptigo de la romano Stardust (de Gaiman karaktero kiu iĝas nenomita en la libro).
La poemo de Keats ankaŭ influis britan progresivrokan grupon Genezo kaj ilian spuron "The Lamia (La lamia)" de la duobla el 1974 konceptalbumo The Lamb Lies Down on Broadway . La kantoteksto al la trako, skribita flank tiam ĉefkantiston Peter Gabriel, priskribas tri serpentsimilajn estaĵojn kun inaj vizaĝoj, malglate egalrilatante al la priskribo de Diodorus. En la hororo (2009) fantazias suspensfilmfilmon Drag Me to Hell , direktita fare de Sam Raimi, la lamia prezentiĝas kiel la ĉefa antagonistkaraktero de la filmo, deskricbeita kiel demono.
^ Aristofano , The Wasps , 1177.
^ Polomé, Edgar C.; Adams, Douglas Q. (1997). "Spirit". In Mallory, J. P.; Adams, Douglas Q. Encyclopedia of Indo-European Culture. Taylor & Francis. p. 538.
^ Compare Typhon (Typhoeus), Echidna , the Gigantes and other archaic chthonic bogeys.
^ Keats , " Lamia "
^ Diodoro Sicila , Library of History xx. 41.
^ Jøn, A. Asbjørn (2003). "Vampire Evolution". mETAphor (English Teachers Association of NSW) (August): 19-23.
^ Information on Lamia from the Online Encyclopedia
^ Odyssey 12.124 and scholia , noted by Karl Kerenyi , Gods of the Greeks 1951:38 note 71.
^ Bell, Women of Classical Mythology , drawing upon Diodoro Sicila 22,41; Suidas " Lamia " ; Plutarko " On Being a Busy-Body " 2; Scholiast on Aristophanes' Peace 757; Eustathius en Odiseado 1714)
^ Stesiĥoro Frag 220 .
^ Tertuliano , Against Valentinius (ch.iii)
^ Aristofano, Peace , l. 758
^ See Nicolas K. Kiessling, " Grendel: =A New Aspect " Modern Philology 65 . 3 (February 1968): 191-201.
^ The Elizabethan translator William Adlington rendered lamiae as " hags " , obscuring the reference for generations of readers. ([Apuleo], Metamorfozoj [Harvard University Press] 1989 ( Metamorfozoj is more familiar to English-language readers as The Golden Ass . ) .
^ Leinweber, " Witchcraft and Lamiae in " The Golden Ass " " Folklore 105 (1994:77-82).
^ Kerényi 1951 p 40.
^ See Plutarko, Life of Demetrius xxv. 9
^ See Aelian , Varia Historia XII. xvii. 1
^ See Athenaeus , Deipnosophistae III. lix. 29.
^ Hincmar , De divortio Lotharii (" On Lothar's divorce " ), XV Interrogatio, MGH Concilia 4 Supplementum , 205, as cited by Bernadotte Filotas, Pagan Survivals , Superstiĉoj and Popular Cultures in Early Medieval Pastoral Literature (Pontifical Institute of Mediaeval Studies, 2005, p. 305.
^ In his 1628 Glossarium mediae et infimae latinitatis , Du Cange made note of the geniciales feminae , and associated them with words pertaining to generation and genitalia; entry online.
^ Keats made a note to this effect at the end of the first page in the reskribaĵo he made: see William E. Harrold, " Keats's 'Lamia' and Peacock's 'Rhododaphne'" The Modern Language Review 61 . 4 (October 1966:579-584) p 579 and note with bibliography on this point.
^ Lamia receives a section in Georgios Megas and Helen Colaclides, Folktales of Greece (Folktales of the World) (University of Chicago Prtes) 1970.
^ a b Lawson, La novgreka Folklore and Ancient Greek Religion : Study in Survivals (Cambridge University Press) 1910:175ff.
^ http://www.bartleby.com/126/36.html Keats's poem Lamia
^ "There's a Lamia in My Swimming Pool".
^ "El ascenso de Endymion, de Dan Simmons".
^ "Hyperion by Dan Simmons".
Graves, R. (1955). "Lamia". Greek Myths. London: Penguin. pp. 205-06. ISBN 0-14-001026-2.
Karl Kerényi, 1951. The Gods of the Greeks (La Dioj de la grekoj) p 38-40-a Eldono nuntempe en presaĵo estas Thames & Hudson-reeldono, februaron 1980, ISBN 0-500-27048-1.
Wikimedia Komunejo havas amaskomunikilaron ligitajn al lamia (mitologio) .
Theoi Project - lamia
Theoi Project - Keto
La ĉi-suba teksto estas la originala artikolo Lamio el la Esperanto-Vikipedio, prenita de GramTrans 2015-05-29 05:00:21. Eblaj ŝanĝoj en la originalo estos kaptitaj per regulaj ĝisdatigoj.
Ĉi tiu artikolo temas pri mitologia rolulino. Por aliaj signifoj vidu la paĝon 248 Lamio.
Lamio, laŭ Herbert James Draper (1909). Per tiu pentraĵo, Draper celis humanigi tiun rolulinon por veki kompaton al ŝi. Pro tio, ŝi estas prezentita kun homaj kruroj, kvankam serpenta felo cirkaŭanta ŝian talion kaj plia sur ŝia brako aludas ŝian metamorfozon.
En helena mitologio, Lamio (el la greka Aάuιa, «glutema») estis bela reĝino de Libio kiu iĝis infan-manĝanta dajmonino. Laŭ Aristofano, ŝia nomo devenis el la greka vorto por ezofago (λaιuός), aludante ŝian kutimon forgluti infanojn[1]. Kelkaj versioj priskribas ŝin kiel bela knabino kun serpenta vosto sub sia talio. Se tiel, ŝi estus ktonika estaĵo, kiel Tifeo, Eĥidno kaj la gigantoj. Tamen, tiun nuntempan bildon pri ŝi oni havas danke al la poemo Lamia, de John Keats, publikigita en 1819[2]. Antonino Liberala uzis Lamion kiel artenativan nomon por la serpentforma drakonino Sibariso, kvankam Diodoro Sicila asertis ke ŝi havis nur deformitan vizaĵon[3].
5 Notoj kaj referencoj
4 En popola kulturo
Lamio estis filino de Belo kaj Ankinoo[4][5] (aŭ Sido), aŭ de Pozidono kaj Libio, laŭ la diversaj versioj. Laŭ Diodoro Sicila, Zeŭso amindumis ŝin, kaj tio vekigis la proverban jaluzon de Hero. Kolerite, la edzino de Zeŭso aliformigis ŝin en la priskribita monstro, kaj mortigis ŝiajn gefilojn (aŭ frenezigis Lamion kaj incitis ŝin mortigi sian propran idaron). Tamen, kelkaj mitologoj asertas ke ŝi havis tiun serpentan formon denaske, ĉar ŝi estis filino de Hekato[6]. Variaĵo de la historio rakontas ke Hero mortigis la idaron de Lamio, kiu tiom suferis ke ŝi mem perdis la homan figuron. Al tio, Hero aldonis kruelan venĝon: ŝi malebligis Lamion fermi la okulojn, por ke ŝi por ĉiam obsediĝis sur la bildo de siaj mortitaj infanoj. Kompense, Zeŭso donis al ŝi divenan sciencon kaj la kapablon elmeti la okulojn por tiel ripozi, kaj enmeti ilin poste.[7].
Envieme, Lamio iĝis dajmono kiu voradas dumnokte la bebojn de aliaj patrinoj, kiuj laŭ Horacio[8] neniel povus esti revivigitaj. El tio devenas postaj tradicioj, kiuj mencias plurajn lamiojn. Sed ili estis folkloraj monstroj similaj al vampiroj, empuzoj kaj sukuboj, kiuj allogis junajn virojn, por tuj poste suĉi ilian sangon[9].
Malgraŭ la tragika fino de la idaro de Lamio, romia tradicio asertis ke la unua Sibilo kiu aŭguris ĉe la Orakolejo de Delfo estis filino ŝia, kun Zeŭso[10] aŭ Apolono[11]. Ŝi nomiĝis Herofilo, kvankam estis pli konata kiel la Libia Sibilo.
Stesiĥoro, eble pro konfuzo, identigis ŝin al la mara diino Keto, ĉar laŭ li Lamio estis la patrino, kun Forkiso (aŭ kun Tritono, laŭ plia versio), de Skilo.[12]. Tamen, alternativa deveno de ŝia nomo, signifanta granda ŝarko, pravigas la identigon de Lamio al mara monstro voranta homojn. Se tiel, ŝi estis la patrino, kun Zeŭso, de la mara dajmono Aĥeilo, transformita en ŝarko pro klopodi konkuri en beleco kun Afrodito[13].
La tragika destino de Lamio estis menciita, inter aliaj, de Strabo[14] kaj Aristotelo[15], kaj plej moderne, de Alexander Pope.
Lamio, laŭ John William Waterhouse (1909), denove hom-forma, sed kun aludo al serpentoj.
La etimologio de la nomo Lamio ne estas klara, kaj eble rilatas al la adjektivo lamyrós (manĝemulo) aŭ al sustantivo laimós (ezofago, gorĝo). Sama origino havas verŝajne la latina vorto lemur, kiu difinis fantomojn (la lemuroj aŭ larvoj) esence similaj al la lamioj. Plia ebleco pri la origino de la nomo de ĉi tiu rolulino estas la ina formo de la nomo Lamo, reĝo de la lestrigonoj kaj frato de Lamio laŭ la versio en kiu ambaŭ estis gefiloj de Pozidono. La du gefratoj ricevis iom da kultado en kelkaj lokoj de Grekio, sed ĝi ne estis tre divastigita.
Patrinoj kaj vartistinoj en la tuta Eŭropo kutime minacis siajn infanojn per rakonto pri Lamio[16], do ŝi iĝis speco de fabela kreitaĵo timiganta infanojn, por tiel indukti bonan konduton al ili[17]. Multaj timigintaj nuancoj estis aldonitaj fare de postaj verkistoj menciitaj en la Suido, kaj en la renesanca poezio. Kompilo farita de Bulfinch kaj la Vortaro de Frazoj kaj Fabloj de Brewer asertas ke Lamio enviis aliajn patrinoj, kaj forvoris iliajn infanojn. Laŭ la plejmulto el la versioj, ŝi estis ina estaĵo, sed Aristofano proponis hermafroditan faluson, eble simple por pli monstrigi ŝin[18]. Tamen, li mem mokis pri la demagogo Kleono, asertante ke li havis "la testiklojn de lamio"[19], celante diri ke li havis nenion, aŭ ke ili estus tiel malpuraj kiel lamio, kies fetoro iĝis proverba.
Laŭ Leinweber, en la tempoj de Apulejo, la lamioj ne nur estis karakterizado libere miksita en popularaj nocioj pri sorĉado, ili atingis tiun nivelon, ke ambaŭ konceptoj estis interŝanĝeblaj[20]. Nicolas K. Kiessling komparis la lamiojn kun la mezepokaj sukuboj kaj kun la rolulo Grendel en Beowulf[21].
Lamio, laŭ John William Waterhouse (1909). Ĉi tie, delogante kavaliron.
Apulejo, en sia Ora Azeno, priskribas la sorĉistinon Meroo kaj ŝian fratinon kiel lamioj[22]. La tri plej gravaj sorĉistinoj de tiu romano (Meroo, Pantio kaj Pamfilio) ankaŭ montras multajn vampiriajn kvalitojn, ĝenerale asociitaj al lamioj[23].
Plia interpreto igas ŝin delogantino de malprudentaj viroj, kiel en Vivo de Apolonio el Tiano, de Filostrato[24]. Ĉi tiu verko rakontas la historion de Menipo, studanto pri filozofio delogata fare de mistera fremdulino ĉe la ĉirkaŭvojoj de Korinto. La virino insistis pri rapida geedziĝon, al kiu estis invitata la filozofo Apolonio. Li atente observadis la novan edzinon, kaj rivelis al Menipo: "vi, delogata de multaj virino, ĉirkaŭbrakas serpenton, kaj ĝi al vi". La fremdulino, malkaŝita, fine konfezis ke ŝi estas lamio aŭ empuzo, kies nura celo estis vori la junan Menipon, kun pura kaj fortiganta sango[25]. Pro tio, "lamio" iĝis fivorto por insulti putinojn.[26]. La rilato inter Demetrio Poliorcetes kaj la kurtizana Lamio estas atentinda[27][28][29]. Fakte, sur la pentraĵo de Herbert James Draper (vidu supren), la lamio kiu malĝoje rigardas la serpenton verŝajne reprezentas hetajron. Plia signifo aldoniĝis per la renesancaj emblemoj, kie lamioj havas serpentan korpon kaj virinajn mamojn kaj kapon, simbolante hipokritecon.
17-a jarcenta bildigo de Lamio, laŭ The History of Four-Footed Beasts, de Edward Topsell.
Kristanaj verkistoj avertadis kontraŭ la sorĉa povo de la lamioj. En sia 9-a jarcenta disertaĵo pri malgeedziĝo[30], Hinkmaro, ĉefepiskopo de Reims, inkludas la lamiojn inter la supernaturaj danĝeroj kapablantaj minaci geedziĝojn, identigante ilin al la geniciales feminae, dajmoninoj pri reproduktado[31].
La angla romantika poeto John Keats dediĉis al tiu rolulino longan rakontan poemon, titolita Lamio kaj aliaj poemoj, per kiu li priskribas la diversajn kolorojn de tiu estaĵo[32]. Lin inspiris la rakonto La edzino de Korinto, inkludita en Anatomio de melankolio, de Robert Burton, kiu siavice versiigis la menciitan verkon Vivo de Apolonio el Tiano, de Filostrato. La rakonto de Keats konservas la ĝeneralan intrigon de tiu, de Filostrato, kun filozofo malkaŝiganta la veran naturon de lamio ĝuste antaŭ la geedziĝo.
Do, laŭ konsento de la plimulto el la mitologoj, el la rakonto de Lamio inspiriĝis la lamioj (lamiae en la latina), malgrandaj afrikaj monstroj, duon-home supren sia talio, kiuj delogadis vojaĝantojn per sia agrabla prifajfado kaj montro de siaj mamoj kaj poste mortigis ilin kaj forvoris iliajn kadavrojn. La plej antikva mencio al tiuj estaĵoj troviĝas en la kvina prelego de la predikisto Diono Krisostomo, kiu nomis ilin libianaj bestaĉoj, ne lamioj. Pli poste, lamioj aperis ofte en kolekto pri besto-fabloj kiel ekzemplo de senkompata kaj sovaĝa monstro. En la katedralo de Pesaro (Italio) konserviĝas 6-a jarcenta mozaiko sur kiu lamioj estas prezentitaj kiel hom-kapaj birdoj [1].
Por plia informo pri la lamioj, folkloraj kreitaĵoj en multaj eŭropaj landoj, vidu la artikolon Lamioj.
Lamio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Kategorio Lamio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
angle Lamio ĉe Theoi.com
↑ Aristofano. Vespoj, 1177.
↑ Diodoro Sicila. Historia biblioteko, 20.41.
↑ Skolioj sur Vespoj, de Aristofano, verso 1035.
↑ Skolioj sur Paco, de Aristofano, verso 758.
↑ Homero. Odiseado, 12.124 kaj diversaj skolioj menciitaj fare de Karl Kerenyi en sia Gods of the Greeks, 1951:38 noto 71.
↑ Bell. Women of Classical Mythology, dezegnaĵoj bazitaj sur Historia Biblioteko, de Diodoro Sicila. Suido, artikolo Lamio.
↑ Horacio. Ars Poetica, l.340.
↑ Lamio ĉe la Online Enciclopedia
↑ Paŭzanio. Priskribo de Grekio, 10.12.2.
↑ Suido, artikolo Sibilo.
↑ Stesiĥoro. Fragmento 220. Eŭstatio, pri Odiseado de Homero, 1714.
↑ Ptolemo Hefestiono. Nova Historia Libro, 6.
↑ Strabo. Geografio, 1.2.8.
↑ Aristotelo. Etiko, 7.5.
↑ Tertuliano. Kontraŭ Valentino, 33.
↑ Aristofano. Paco, 1.178.
↑ Aristofano. Vespoj, 1035.
↑ Nicolas K. Kiessling. Grendel: A New Aspect ĉe Modern Philology, 65.3, paĝ. 191-201. Februaro 1968.
↑ Kvankam la elizabetana tradukisto William Adlington uzis harpiojn anstataŭe, malklarigante tiel la referencon al generacioj da legantoj. Apulejo. Metamorphoses. Eld. Harvard University Press, 1989 (Metamorfozoj estas pli ofta traduko en la angla ol tiu Ora Azeno).
↑ David Walter Leinweber. Witchcraft and Lamiae in The Golden Ass ĉe Folklore, 105. paĝ. 77-82. 1994.
↑ Filostrato. Vivo de Apolonio el Tiano. 4.25.
↑ Leinweber, 1994:77 kaj sekv.
↑ Karl Kerényi, The Gods of the Greeks, paĝ. 40.
↑ Plutarko. Vivo de Demetrio, 25.9.
↑ Aeliano. Varia Historia, 12.27.1.
↑ Atenaeo. Deipnosophistae, 3.9.29.
↑ Hinkmaro. De divortio Lotharii, 15 Interrogatio, MGH Concilia 4 Supplementum, 205, menciita de Bernadotte Filotas, Pagan Survivals, Superstitions and Popular Cultures in Early Medieval Pastoral Literature. Pontifical Institute of Mediaeval Studies, 2005, paĝ. 305.
↑ En sia Glossarium mediae et infimae latinitatis (1628), Charles du Fresne okupiĝas pri la geniciales feminae, kiuj li rilatas al konceptoj pri generado, reproduktado kaj seks-organoj online.
↑ William E. Harrold. Keats's Lamia and Peacock's Rhododaphne, ĉe The Modern Language Review, 61.4. paĝ. 579-584 (Octobro 1966) kiu notas la bibliografion uzata de li.
Hazarda artikolo (14 days)
Bonvole donacu por helpi al WikiTrans daŭrigi
Page translated on: 2016-05-04 21:46:21
Tiu teksto estas havebla sub la Creative Commons Atribute-ShareAlike-Licenco; kromaj kondiĉoj povas validi. Vidu Kondiĉoj de uzo por detaloj. Wikipedia® estas registrita varmarko de la Wikimedia Fonduso, Inc. , ne-profita organizaĵo. Link Removal