eo pl pl pl es eo eo es eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo en en es eo eo eo eo eo eo eo eo eo sv eo el eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo pl eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo pl eo eo eo eo it eo en eo eo eo eo eo eo eo el it et eo eo it eo pl eo et eo eo eo eo eo eo eo eo el eo pl eo eo en eo et eo eo el eo eo eo eo eo eo eo eo en eo eo en es eo eo eo eo eo eo en eo eo eo eo eo eo eo ceb en eo es es eo eo en eo eo eo eo es en eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo cs pl en eo eo en en eo nds eo eo es eo eo eo pl pl pl pl ceb
Wyjście Spis treści Poprzedni Następny
Prezentowane materiały są przeznaczone dla uczniów szkół ponadgimnazjalnych. Opracowanie HTML: mgr Jerzy Wałaszek, wersja 1.0
POPOLRAKONTO DE I. L. PEREC.
En iu urbo vivis iam pakportisto. Tobja li nomiĝis kaj estis granda malriĉulo. Unu fojon, ĵaŭde, li staras sur la vendoplaco, la baskoj de l' vesto enigitaj en la ŝnuroj ĉirkaŭ la lumboj, kaj ĉirkaŭrigardas, de kie venos lia helpo laborgajni por la sabatelspezoj (jam ĵaude la judoj preparas festajn manĝaĵojn por sabato, kio kaŭzas pli multe da elspezoj kaj sekve ankaŭ zorgojn por la malriĉularo). Kaj jen ĉi tie la butikoj estas senhomaj, neniu e- kaj elvenas, neniu aĉetas portotaĵon. Levas li, la bedaŭrindulo, la okulojn al la ĉielo petante, ke li, Dio gardu, ne havu malĝojan sabaton, kaj lia edzino Serel kun infanoj, Dio ŝirmu, ne malsatu en sankta tago.
Tiel preĝinte, li eksentas, ke iu ektiris lian baskon. Li rigardas malantaŭen kaj ekvidas antaŭ si hometon, vestitan kiel ĉasisto en arbaro, kun plumo sur la ĉapeleto kaj en verda surtuto. Salutas lin la hometo kaj ekparolas jene:
– Aŭskultu, Tobja, al vi estas destinitaj sep bonaj jaroj, sep jaroj da feliĉo kaj bonŝanco, kaj montrezoroj. Dependas nur de vi, kiam vi volas ĝui la bonajn jarojn. Se vi volas, eklumos via feliĉo ankoraŭ en la hodiaŭa tago, kaj antaŭ ol la suno estos subirinta, vi povas aĉeti la urbon kun la ĉirkaŭaĵo, sed post la sep jaroj vi reestiĝos malriĉulo, kia vi estas nun. Kaj se vi volas – la bona kaj benata tempo venos ĉe la finiĝo de viaj vivjaroj, kaj vi foriros de la mondo la plej granda riĉulo.
La hometo estis, kiel pli poste evidentiĝis, la profeto Alija, kiu prenis sur sin, laŭkutime, formon de uleto (tre ofte, en la popolrakontoj, aperas helpe laŭ diversaj formoj la profeto Alija, kiu estas la patrono de malriĉuloj kaj malfeliĉuloj). Sed Tobja pensis, ke li estas simpla sorĉisto, do li respondas:
– Mia amata hometo, lasu min en paco, ĉar mi estas (ne pri vi estu dirite (juda parolturno)!) grandega mizerulo kaj senhavulo, mi eĉ ne havas por la sabatelspezoj, kaj ne povos al vi pagi por la konsiloj kaj penoj.
Kiam tamen la uleto persistis kaj ripetis siajn vortojn unu fojon, du fojojn, tri fojojn, Tobja encerbiĝis kaj respondas:
– Se vi, amata hometo, estas serioza kaj ne mokemulo, kaj se vi demandas min vere, mi devas al vi diri, ke mi kutimas, pri ĉiu afero, min koncernanta, konsultiĝi kun mia edzino Serel kaj sen ŝi mi ne povas doni al vi klaran respondon.
Diras la hometo, ke estas tre bele konsultiĝi kun edzino kaj konsilas al li ŝin demandi, dume li, la uleto, ĉi tie staros kaj estos atendanta respondon.
Tobja ĉirkaŭrigardas refoje, okazon laborgajni li ne vidas; pensas li do, ke nenion li ja perdos hejmenirante. Malsuprenlasas li la baskojn kaj eliras ekster la urbon, kie li loĝas, preskaŭ jam sur la kamparo, en argila kabaneto, priparoli la aferon kun sia edzino Serel.
La edzino, lin ekvidinte tra la malfermita pordo, kuris al li renkonte kun granda ĝojo; ŝi pensis, ke li alportis laborgajnon por ekprepari necesaĵojn al la sabatfesto. Sed li diras:
– Ne, Serel, Dio ne jam okazigis laborgajnon, sed tial venis al mi hometo...
Kaj li rakontas al ŝi, ke la uleto diras, ke estas al li destinitaj sep bonaj jaroj; dependas nur de li, kiam komenciĝu la bonaj jaroj, nun aŭ antaŭ la vivofino. Demandas li ŝin: kiam?...
– Iru, mia amata edzo, kaj diru al la hometo, ke vi volas la sep bonajn jarojn ĉi-momente!...
– Kial, Serel? – demandas Tobja mirigita. – Post la sep jaroj ni remalriĉiĝos, kaj al malriĉigito estas ja pli malbone ol al la ordinara malriĉulo...
– Ne prizorgu, mia amiko, la mondon. Dume prenu, kion oni al vi donas, precipe kiam oni devas senprokraste pagi ĥeder-monon (ĥedero – malnovsistema lernejo, kie oni lernas nur sanktajn librojn) por la infanoj. Oni resendis ilin hodiaŭ hejmen. Jen vidu, ili ludas en la sablo!
Tio sufiĉis, ke Tobja rekuru al la hometo kun klara respondo, ke li volas la sep bonajn jarojn tuj, dumparole.
– Pripensu, Tobja, hodiaŭ vi estas homo plenforta kaj povas laborgajni, fojon pli, fojon malpli... Sed kio estos poste, kiam vi maljuniĝos kaj malriĉiĝos, kaj forton labori vi ankaŭ ne havos?
– Aŭdu, hometo, mia edzino Serel deziras tuj. Unue, ŝi diras, ni ne prizorgu la postan tempon, kaj due, oni hejmensendis la infanojn el la ĥedero.
– Se tiel, – respondis la uleto, – iru hejmen, kaj antaŭ ol vi enkabaniĝos, vi estos riĉiĝinta!
Volas li demandi lin pri post la sep jaroj, sed la uleto malaperis.
Iras li, Tobja hejmen. Li loĝis, kiel dirite, ekster la urbo, preskaŭ jam sur la libera kamparo. Alvenas li al la kabano, ekrimarkas la infanojn ludantajn malantaŭ la dometo en sablo. Li aliras, ekvidas, ke ili elfosas el kaveto ne sablon, sed oron, puran oron... Kompreneble, ke tio sufiĉis; jam estis komenciĝintaj la sep jaroj, la sep feliĉaj jaroj...
Kuras la tempo kiel sago el arko, kaj sep jaroj forpasas rapide. Venas post la difinita tempo la hometo al Tobja, sciigi, ke la sep jaroj forpasis, kaj ke hodiaŭ vespere malaperos la oro en la kavo, la oro en la ĉambro kaj eĉ la oro kaŝita ĉe fremdaj homoj...
Renkontas li Tobjan, staranta sur la vendoplaco, kiel antaŭ sep jaroj, kaj atendanta laborgajnon. Diras li: Aŭskultu, Tobja, la sep jaroj estas finiĝintaj!
Respondas Tobja: Iru, sciigu al mia edzino Serel; ĉar la riĉaĵo la tutan tempon estis en ŝiaj manoj.
Eliras ambaŭ ekster la urbon, alvenas al la sama argila kabaneto sur la kampo kaj renkontas Serel antaŭ la pordo. Ankaŭ ŝi estas malriĉe vestita, tamen ŝia vizaĝo ridetas.
Diras al ŝi la uleto la samajn vortojn, la sep bonaj jaroj estas finiĝintaj!
Respondas ŝi, ke ili entute ne jam ĝuis bonan tempon, ke ili neniam opiniis la oron kiel propraĵon, ĉar, kion homo laborgajnas per siaj dek fingroj, estas lia, kaj riĉaĵo devenanta sen ŝvito kaj penego estas nur garantiaĵo, kiun Dio lasas ĉe homoj en la manoj por malriĉuloj... Ŝi nur prenis el la oro por pagi instru-salajron. La instruo estas de Dio, kaj por Lia instruo decas pagi per Lia oro, plu ne! Kaj se Dio de nun havas pli bonan kaj pli indan garantiaĵ-tenanton por la oro, Li forprenu kaj transdonu al aliulo!
La profeto Alija aŭskultis kaj malaperis. Li raportis tion al la Ĉiela Juĝejo, kaj la Ĉiela Juĝistaro verdiktis, ke malestas pli bona garantiaĵ-tenanto, kaj la sep jaroj ne finiĝis, dum vivis Tobja kun sia edzino Serel.
El la juda, tradukis J. Jurysta.
– Venĝon, patro! Venĝon! Ĉu tiuj ĉi fieraj blondulinoj povos ĉiam senpune min moki, insulti, malestimi?
Tuta la fajra, blindiganta deksepjarulino tremis pro kolero.
– Estu trankvila, mia filino! Ve estas el malbenita gento. La hebreoj estas malestimataj, sed ilia venĝo trafas certe, malkompate.
– Kaj mi, kiu tiel amas lin!... ĉu sekve ankaŭ mi iam triumfos?
– Jes, mia infano.
– Mi furiozos tiam kontraŭ ili, kiel leono.
– Plibone kiel kobro.
– La piko de tiu ĉi maltrompe mortigas. Sed, patro, leono frakasas, turmentegas ĝismorte sian ĉasaĵon.
– Mi elektas la rolon de l' leono.
– Sinjoro la barono! Vi deziras prunti monon?
La maljuna hebreo eklevis sian akran rigardon el siaj libroj de kalkulo kaj mediteme ĉirkaŭglitis per la mano sian longan blankan barbon.
– Jen kial mi venis!
– Estas granda sumo.
– Mi devas provizi ĝin, interĵetis nerve la juna viro.
– Ĉu ia tiel nomata prohonora ŝuldo?
La barono fiere rektiĝis sin.
– Kion do tio ĉi rilatas al la afero?
– Nu. Kaj la garantio?
– Mia bieno. Ĉu ĝi ne sufiĉas?
– Vi pruntis per la garantio de via bieno pli multe ol ĝia kosto.
– Mi iros do al via procentegisto.
– Perdita peno, juna viro. Ĉiu el ili konas la aferon.
La barono ekrepaŝetis. – En tia okazo mi estas perdita.
– Ne bezone! Mia filino vin amas.
La barono faris unu paŝon malantaŭen. – Ĉu la hebreo estis freneza? Lia parolo estis tiel stranga.
– Mi venis tien ĉi por negoco,  li diris fiere.
– Pri tion ĉi estas la demando.
– Ĉu vi volas diri?
– Vi bezonas 50,000 frankojn.
– Al viaj fratinoj tamen plaĉas senĉese moki kaj insulti ŝin, la mizeran, enviatan hebreinon.
– Mi al ili diros...
– Aŭskultu, juna viro! Mi havas filinon.
– Veran dolĉulineton, laŭ tio kion mi aŭdis.
– Kie vi prenos ilin?
– Mi havas nenian esperon krom je vi, kiu helpis al mi antaŭe.
Tiu ĉi konfeso videble ĝenis la fieran nobelon.
– Vi ricevos ilin.
– Pro la oferita garantio?
– Ne; kiel doton.
Sveneturniĝis ĉio antaŭ la okuloj de l' barono. Tio estus videbla skandalo. La hebreo sendube estis freneza.
– Kaj via filino...
Oni aŭdis mallaŭtan frapadon sur unu interna pordo.
– Ŝi jam alestas.
Brilanta brunetulino aperis sur la sojlo.
Ekvidinte la junan viron, kiu staris tie rigardante ŝin, ŝia dolĉebela vizaĝo surverŝigis per pura ruĝeco, kaj ŝi mallevis konfuze la okulojn.
– Venu tien ĉi, mia infano. La barono Vultur de Laoro petas vian manon.
– Nenian vorton, juna viro. Kisu la frunton de via fianĉino kaj iru!
La juna viro meĥanike faris unu paŝon antaŭen, prenis la veluremolan manon, premis unu malpezetan kison sur la pureca frunto, sentis kvazaŭ elektran fajron trakuri sin kaj rapidis tra la pordo.
– Vi deziras klarigon, Rebeka?
– La venĝo proksimiĝas.
– Vi fariĝos baronino Vultur de Laoro kaj triumfos. Ĉu tio ĉi ne sufiĉas?
– Jes; sed kiel li povis...
– Li bezonis 50,000 frankojn.
Akra fulmo elkuris el la brilaj okuloj.
– Ĉu vi vendis min, patro?
– Nenian babilon, mia infano. Vi triumfados; ĉu tio ĉi ne sufiĉas?
– Jes, tio ĉi sufiĉas. Mi triumfados.
Ŝia voĉo sonis surda kaj disrompita.
– Vi venas pri la mono, barono?
– Kial do ne?
– Mi prosperis trovi ĝin en alia loko.
– Mi venas nun por peti en vero la manon de via filino.
– Mi amas ŝin per tuta mia animo; jes, mi amas ŝin tiel alte, ke la skandalo, kiun tio vekos, havos por mi malpli da graveco ol nenio. Post ke mi vidis ŝin hieraŭ, ŝia figuro estas...
– Sufiĉas. Mi venigas ŝin.
– Dio de Izraelo, konsolu min! Mi apartenas al la morto.
La maljuna hebreo svene falis antaŭ la piedoj de l' juna viro. Lia mortanta okulo direktis sin al la alta ĉielo.
Senkonscie la juna nobelo elkuris el la ĉambro kaj direktiĝis rapide supren laŭ la ŝtuparo.
Li envenis en ĉarman buduaron.
Sed tie li haltis, paralizita per teruro.
Rozoj, diŝiritaj... silko... puntoj... kaj sub tio ĉi malnova korpo... apud ponardo... la juna sango gutadis el vundo en la ŝvelronda brusto!
Tradukis el la sveda lingvo P. Nylen.
MARŜADO SUR BRULRUĜAJ ŜTONOJ
LA MIRINDA SEKRETO DE LA FIĜIANOJ
El "T.P's & Cassell's Weekly"
EL "HEROLDO DE ESPERANTO"
En la Pacifika Oceano kuŝas la insuleto Bega, ne malproksime for de Suva, ĉefurbo de Fiĝio. Ĉi tie vivas la genta familio, kiu sole posedas la sekreton ebligantan al ĝiaj anoj, sur brulruĝaj ŝtonoj marŝi sen ia vundo sur la piedoj aŭ sen suferado de ia ajn ĝeno.
Oni varmigas nombron da grandaj ŝtonoj, ordigante ilin laŭ linio longa ĉirkaŭ 6–7 metrojn, kiel specon de forno nefermita, kaj kiam ili tiel brulruĝiĝas, ke neniu ordinara homo povas ilin tuŝi, unu aŭ plimultaj anoj de ĉi tiu unika familio malrapide marŝas nudpiedaj super ili sen iom da hezito.
Iliaj piedoj, kvankam laŭŝajne ili ne malsimilas al tiuj de aliaj indiĝenoj, tamen suferas nenian difekton pro brulado aŭ bruletigo.
Marŝinte duonon de la vojo, ili metas kelkajn foliojn sur la varmegajn ŝtonojn, trankvile sidiĝas sur ili dum kelkaj minutoj, poste leviĝas kaj finas sian promenadon, kaj neniu povas iel vidi iajn difektojn. Vere mirinda prezentado, kiun ankoraŭ neniu sciencisto aŭ medicinisto klarigis.
Kiel oni tion faras? Ilia karno ne bruliĝas aŭ eĉ bruletiĝas, kaj neniu veziketo sin levas, tial ne estas afero sole de nesentado de doloro.
La fiĝianoj havas la sekvantan legendon pri ĉi tio:
En la antikvaj tagoj de la fiĝianoj estis ilia kutimo, dumnokte ĉirkaŭ la fajro sidi kaj rakonti historietojn. Bona rakontisto estis tre favorita kaj ricevis donacojn. Post speciale interesa nokto tiel pasigita, kaj kiam oni estis ĝuinta feston "magiti", la reĝo de rakontistoj sin estis superinta. La superulo estis promesinta al li donacon unikan por la sekvonta mateno. Ĉe sunsubiro je la sekvanta nokto ĉi tiu superulo iris al la bordoj de rivero kie, li sciis, loĝis granda serpento. Tiu ĉi, pensis li, estos bona donaco por la rakontisto. Li ĉirkaŭrigardadis kaj kaptis la serpenton per la vosto, laŭ modo indiĝena. La serpento sin turnis kaj tiel al la superulo parolis: "Kion vi faros kun mi?" La superulo ĝin informis. La serpento insiste protestis kaj petis, ke li lasu ĝin libera dirante: "Se vi min liberigos, mi donos al vi grandan riĉaĵon; vi estos riĉa, ĉar mi scias, kie estas kaŝita trezoro."
La superulo respondis: "Ne, nenio al mi mankas. Mi havas ĝardenojn plenajn je taro, ignamoj, sufiĉan ka-ka (nutraĵon); vi devas veni kun mi."
"Sed", protestis la serpento, "mi faros pli por vi. Se vi ŝparos al mi la vivon, mi igos ĉiujn virinojn ami vin."
"Ne, ne!" respondis la superulo. "Mi jam havas kvar edzinojn. Mi ne deziras novajn. Ĉesu vi marĉandi!"
Tamen hezitis la serpento kaj denove sin turnis al la superulo kaj anoncis: "Mi igos vin kaj viajn idojn fari ion, kion neniu iam povos fari. Vi kaj via familio povos marŝi super brulruĝaj ŝtonoj kaj vi ne bruligos la piedojn. Ĉi tio estas mirindaĵo, kiun la tuta mondo ne povos elfari. Nur liberigu min – kaj vi vidos!"
Ĉi tiu mirinda, nepriaŭdita elfaro allogis la superulon; li deziras fari ion, kion neniu alia povus, kaj li konsentis doni al la serpento ŝancon.
La fiĝianoj diris, ke la serpento plenumis sian promeson, kaj tial estas la idoj de la superulo fajromarŝantoj.
Trad. L. E. Thomas
De W. V. Rummel.
EL "HEROLDO DE ESPERANTO"
Juna studento ricevis je sia naskiĝtago de riĉa onklo grandan monsumon kaj decidis elspezi parton por festi la tagon en la plej bona restoracio de la urbo. Enirante li elektis hejmecan, iom krepuskantan angulan lokon, demandis botelon da Rejnvino kaj tiam studadis la manĝkarton. Freŝa omaro estus bonega manĝaĵo, precipe ĉar tiuj ĝuaĵoj ne estis haveblaj dummilite. Kaj li mendis omaron.
Nura demando okupis lin cetere kelkajn sekundojn. Ĉar li ankoraŭ neniam manĝis omaron, li ne ĝuste sciis kiel konduti sin. Sed jam la unua glaso da Rejnvino forpelis ĉiujn zorgojn. Li klarigis sin, ke li estas sola je la tablo kaj sidas en malhela angulo. Neniu povus rigardi lin. Kaj jam baldaŭ la skarlatkolora pompa omaro estis prezentata.
Dum la scivola atendado sinjoro kaj sinjorino venis al la tablo, demandis ĉu ankoraŭ estas liberaj seĝoj kaj, aŭdinte jes, ekokupis lokojn kontraŭe de la studento. Li nun estas forte kolerigata kaj ruĝiĝis preskaŭ kiel la omaro. Ne, ĉar la fremduloj ne plaĉis al li, certe ne, estis beletaj homoj, verŝajne junaj geedzoj, kiuj faris la geedziĝvojaĝon, bone aspektanta sinjoro kaj juna, eleganta sinjorino bela, vere bela. Ili ankaŭ observis bonajn manierojn, kune parolis nur mallaŭte, ne trudeme laŭte, ke oni povus kompreni ilin en la tuta restoracio. Mem li, sidinte tiel proksime de ili, ne povis diveni tion kion ili ambaŭ parolis. Ne, li certe ne bezonis kritiki ion. La entruduloj en lia regno nur tial estis malagrablaj al li, ĉar ili nun vidis ĉiujn liajn maluzojn, ĉiujn liajn malspertojn; ĉar sendube la juna paro ne unuafoje kontraŭsidis omaron kiel li.
La studento meditis. Ĉu resendi la omaron, aŭ papere envolvi kaj kunpreni hejmen por manĝi ĝin tie malvarma? Aŭ ĉu li devas iri al la ĉefkelnero por ke tiu instruu lin kontraŭ modesta kompenso pri la omaro-manĝado? Ambaŭ solvoj ŝajnis malperfektaj al li kaj kun rapida decido, furiozigite, li energie atakis la ruĝan fiomaron centfoje malbeninte ĝin.
Sukcesis pli bone ol li riskis esperi. Precipe kun la vosto li havis feliĉon. Tiu baldaŭ estis rompita kaj rekompencis la laboron. Pli malfacile jam estis kun la tondiloj. Tio estis turmentaĵo, ekĝemado! Splitis kaj ŝprucis. Gutis same kiel plensuka, tropika frukto. Ŝajnis, ke la okuloj de la paro kontraŭen pligrandiĝis. Sed helpis nenion, nun li devis finigi la malagrablan aferon. Kaj li ne persistis, kvankam omarsaŭco kovris liajn manojn. Kun la ruĝaj gamboj li pli bone sukcesis, el tiris kaj elsuĉis ilin senpene. Sed la internaĵo de fibesto igis denove al li penplenan laboron. Kelkparte ĝi estis manĝebla, kaj ofte li malgustumis kaj diskrete disigis eron en la buŝo. Lia vizaĝo pli kaj pli ruĝiĝis. Fine, mordante ion amaran, verŝajne la galon, li ekfinis tiam laboraĉon, zorgeme purigis la manojn, ekŝovis la pladon flanken kaj englutis glason da vino per unu tiro. Fiere kaj bonhumore li ĉirkaŭrigardis, feliĉiĝinta per la fino de la vana laboro.
La juna paro ĝis nun daŭre rigardis la gustemulon, forgesinte pro la spektakla manĝado sin mem kaj ilian malsaton. Sed nun estis tempo priparoli la dezirojn rilate al la propra manĝaĵo. Mallaŭte ili parolis tiel, ke la studento komprenis ĉiun vorton. "Lolo," diris karese la edzo, "nun ni vidadis kiamaniere oni manĝas omaron, certe ni ankaŭ povas fari tion nun. Ĉu vi deziras, ke mi mendu?" "Pro Dio, ne, Arturo", ektimigite ŝi respondis. "Por mi jam sufiĉas la rigardo. Estas ja terure, sennome. Omara manĝaĵo devus esti police malpermesita en ĉiu publika restoracio."
El germana, de Theo. Hollenbeck
EL LA LIBRO DE MIAJ FABLOJ
En Egiptujo, en tempoj de tebaj Faraonoj, ia transveturanta juna fakiro aranĝis al la loĝantoj amuzadon... En valo, pli belega ol la valoj de Eŭfrato, li faris per ia sorĉo lagon, plenan je larmoj de mizeruloj kaj malliberuloj, je larmoj de maljunuloj kaj infanoj, je larmoj de vidvinoj kaj orfoj... Kaj, pleniginte tiun ĉi lagon ĝis la bordoj, la fakiro restigis ĝin por mirigo de saĝuloj...
Sur tiu ĉi lago, ĉe brilo de luno, ĉe sonoj de harpoj kaj lumo de multkoloraj fajroj, en ĉiu festo la ŝipetoj de Faraonoj naĝadis kiel blankaj cignoj. La ĥoroj de najtingaloj, disĝemataj per ameca kanto, traplendigadis per sonetoj la aeron, plenan je bonodoro kaj varmeto... Malsobrigitaj per sorĉo de belegaj noktoj, la kapoj de l' egiptoj lakliniĝadis al la revoj pri la superteraj landoj de beleco kaj poezio, de feliĉo kaj volupto... La luksaj ŝipetoj naĝadis trankvile kaj majeste sur la vitra maso, sur la bruetanta kaj murmuranta kristala ondo, tiel mallaŭta kiel respiro de mizerulo, kiel tombo de homa feliĉo.
Tie kaj ie la mano de petolanta infano ĵetadis en tiun ĉi akvon belegajn rozojn; la rozoj tuj paliĝadis... Kiam iu trempadis okaze la randon de sia multekosta vesto en la lagon – sur la vesto restadis makulo... Virino, varmigita per narkotikoj de ĉirkaŭprenoj, volis estingi la soifon de la flamanta buŝo per la fluidaĵo de l' lago, sed vane...
Tio ĉi fine ekkolerigis la Faraonojn, incitis la homojn, kiuj deziris malsobron. Oni alvokis alian maljunan fakiron, por ke li elsekigu la sorĉan lagon.
"Ekzistas nur unu rimedo necerta, – diris li, klinante humile la kapon, oni povas elsekigi la lagon sole per oro!"
Kaj alvenadis multehavantaj riĉuloj kaj ĉiu ĵetadis en la lagon pecon da oro...
Kaj alvenadis pli malriĉaj kaj du aŭ tri el ili kolektadis unu moneron...
Tiam el la tuta Egiptujo oni alvokis amasojn da popolo kaj ĉiu, kiu povis, ĵetadis oron en la lagon.
Sed la larma lago ne sekiĝadis.
Kontraŭe. Ju pli da oro oni ĵetadis en ĝin, des pli leviĝadis la nivelo de l' lago, ĝis fine la akvo eliris super la bordoj, superverŝante la valojn de la tuta Egiptujo.
Kaj de malproksimo rigardis tion la sfinkso, ŝtona, malvarma kaj senmova. Kvankam ĝi ĉiam estis silentanta kaj plena de enigmo, – nun tamen ĝi diris:
"La verŝitajn larmojn neniu viŝos iam!"
Tiun ĉi fablon nuntempaj homoj tradukis en siajn lingvojn kaj – strange – ĉiuj donis al ĝi la saman titolon: filantropio.
La letero al prizorganto de la Edukada Servo
(se vi volas ricevi respondon)
← Enskribu la vorton  ilo  , alie la letero pereos
Skribu la leteron sube (ne pli ol 2048 literoj).
La nombro de literoj por uzado: 2048
(C)2017 mgr Jerzy Wałaszek
GNU Free Documentation License.