eo eo eo eo de eo eo eo eo fr fr de eo eo fr fr de eo eo fr fr de eo eo en eo en eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo fr fr fr eo eo fr fr fr eo eo fr fr de eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo et eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo fr fr fr eo eo eo fr fr fr eo eo eo eo eo eo eo eo de eo cs fr fr fr fr cs fr fr fr cs fr fr fr fr de fr fr fr fr fr fr fr cs fr fr fr fr fr fr fr fr fr fr fr fr de fr fr fr fr de fr fr fr fr fr fr fr en fr fr fr eo eo eo eo eo es eo es es eo eo it de eo eo ceb hbs_lat eo eo eo eo eo eo eo eo nb it fr es es es en de es pt en en eo en fr id pt eo en eo fr eo eo fr en ceb eo eo eo eo eo eu en eo eo eo fr hbs_lat eo ar eo en eo eo en eo eo eo eo eo fr fr
Tiu blogo temas pri gejaĵoj diversaj, t.e. literaturo, pentrarto, kinarto... Eblas legi tie ankaŭ informojn, kelkajn petolaĵojn kaj erotikaĵojn, sed vi spektos tie nek pornajn bildojn, nek pornajn videojn. Ne hezitu komenti kaj sendi mesaĝojn kaj kontribuaĵojn al : jerotanguy(ĉe)yahoo.fr
Por ne lavi la vazaron...
... sin kaŝi sub la tablo.
Nu... Mi konsentas lavi la vazaron, se mi ankaŭ rajtos subtabliĝi kun li poste.
Ĉu bona afero, laŭ vi ?
Publikigita de Ĵeromo Tanguy Aucun commentaire:
Envoyer par e-mailBlogThis!Partager sur TwitterPartager sur FacebookPartager sur Pinterest
Hundido de la semajno 15 - 2014
Iom fiera, ĉu ne ?
Ĉu iu povas diri al mi, kie mi lasis mian poŝtelefonon ?
Aĥ, se mi estus en malliberejo !
Paroli pri banĉambro rememorigas al mi rakonton, kiun mi iam aŭdis. Ĉu vere vera okazaĵo ? Nu… Kial ne ?...
Temas pri juna plumbisto. Kompreneble, mi imagas lin alta, svelta kaj lindvizaĝa, kun nigraj haroj kaj verdaj okuloj. Mi ja rajtas, ĉu ne ? Sur mia blogo mi faras laŭplaĉe. Mi verkas, kaj vi legas !
Do, tiu juna plumbisto (mi nomos lin Ervano por faciligi la rakonton) estis fakte tubriparisto, kiu iris laŭ klientaj alvokoj de loĝejo al loĝejo por tie ŝanĝi kranan junton, aliie reluti tubeton. Necesas diri, ke la belulo havis se ne koramikon, almenaŭ fikaminon. Tiu ĉi (mi nomos lin Benjo) estis belpuga studento, avelokula kaj kaŝtanhara, kiu tute ne dormigus min en la bankuvo se li kuŝus en mia lito.
Iun tagon, paneo de hejtilo venigis Ervanon en domego, tute proksima al la loĝejeto de lia amoranto. Ĉar ĉeklienta deĵoro ebligas kelkfoje iom da libertempo, tial ekde lia riparo farita, li rapidegis ĝis la kvina etaĝo de najbara konstruaĵo, kie li trovis Bejon dronantan en porekzamena restudado. Tiu ĉi ŝategis, kiam Ervano surhavis la laboran ŝelkpantalonon. Tio vere ekscitis lin, mi eĉ diru kactuŝis lin, same kiel pro aliaj okazoj oni povas esti kortuŝita. Nu, eĉ horkvaronon de plezuro oni neniukaze maltrafu. Ambaŭ pugnude ili saltis liten.
Kiam finiĝis tiu afereto, eĉ antaŭ ol resalti en sian kalsonon, Ervano iris sin lavi kacon kaj manojn ĉe la lavabo. Tiam li konstatis, ke pro ŝtopita sifono, la lavabo malbone malpleniĝis. Se vi iam konis studentajn loĝetojn, vi scias, ke tio ofte okazas ! Nu, por ista isto, des pli kun sia ilarkesto, malŝtopi sifonon estas nura bagatelo. Ervano malfermis la sublavaban ŝranketon, surgenuiĝis por pasi la kapon enen.
- Bejo ! li kriis, ĉu vi povas doni al mi la boltilon el mia ilarujo ?
Momento poste, Benjo jam malfermis la pordon de la banĉambro kun la petata ilo enmane.
Ho, mi forgesis diri ion al vi. Antaŭ du semajnoj, Benjo konsentis adopti rufan katidon. Tiu ĉarma besteto estis, samkiel ĉiu katido, petolema kaj ludema. Pro ties koloro, Benjo nomis ĝin Nicole Kidman, kvankam li tute ne certis pri la ineco de la feliso. Ĉiel ajn, la kato profitis de la malfermita pordo por enŝteliĝi en la banĉambron.
Dum Ervano baraktis sublavabe surgenue por malŝraŭbi la sifonon, la katido ekrimarkis pilketojn kaj kolbason pendolantajn inter la kruroj de la plumbisto. Pro natura emo, nereteneble ĝi saltis tuj kaninprete krifetakre sur la allogan ludilon.
Vi certe komprenis jam la sekvaĵon. Pro doloro la kompatinda plumbisto frakasis sian kapon kontraŭ la lavabo kaj perdis la konscion, tamen tenante permane siajn sangantajn kojonojn.
Nu, kiel ekspliki al ĉiuj la tutan situacion ? Kiamaniere klarigi, ke li retroviĝis nuda kaj senkonscia en nekonata studĉambro, kun la sekso dolore vundita ?  Ne facile, ĉu ne ? Tial, kiam oni petis de li la kaŭzon de la laborakcidento, tiam li firme respondis : Nicole Kidman kulpas !
Publikigita de Ĵeromo Tanguy Aucun commentaire:
Envoyer par e-mailBlogThis!Partager sur TwitterPartager sur FacebookPartager sur Pinterest
Kiso de la semajno 14 - 2014
Jen tenera kiso de junaj azianaj.
Publikigita de Ĵeromo Tanguy Aucun commentaire:
Envoyer par e-mailBlogThis!Partager sur TwitterPartager sur FacebookPartager sur Pinterest
Kie mi metis ĝin ?
Diable ! Kie mi metis mian poŝtelefonon ?...
Publikigita de Ĵeromo Tanguy Aucun commentaire:
Envoyer par e-mailBlogThis!Partager sur TwitterPartager sur FacebookPartager sur Pinterest
Kiam knabo petas helpon…
Gaetano, unu el miaj amikoj, kaj krome eksamanto (samkiel multaj el ili) rakontis al mi antaŭ nelge ion, kion mi nepre al vi transdonu.
Gaetano laboras kun sia kunulo Marteno sur bazaroj, en la ĉirkaŭaĵo de la bretona urbo Reno, estiel vendisto de porviraj vestaĵoj. Legante « kunulo », vi komprenu ĝin kaj enlabora, kaj enlita. Ĝinzoj, kaj puloveroj, ŝtrumpetoj kaj kalsonoj, ĉio laŭsezone, kiu malnudigas junulojn, troveblas sur ilia montrotablo.
Ho jes, vi ja antaŭvidis… En la provadbudo kaŝita malantaŭ pendantaj ĝinzoj, dum surprovadoj multaj pantalonoj restas ne fermitaj pro mezuroj netaŭgaj, lasante oscedantan fendon sur apenaŭ kovritaj pubharoj. Fakte jeŝ, kelkaj knabegoj provas ne nur vestaĵojn en tiu budeto. Ĉar al Gaetano, malgraŭ jam kvardek printempoj, ne mankas seksallogo. Ne malofte tiuj bubegoj  provas, ke li krome altendu helpeman manon… enpantalonen. Precipe kaj prefere kiam  Marteno ne ĉeestas !
Gaetano eĉ konfesis al mi, ke kelkfoje, kiam junulo eksterkutime priindas, kvankam  pro higienaj kialoj kalsonojn kaj bankalsonojn oni ne rajtas surprovadi, li konsentas, same eksterkutime, eĉ proponas mem provan surmetadon. Tiuokaze, nepras kontroli la taŭgecon de la zona elasto ĉekokse, transpasigante unu fingron, du, tri… Kaze de konvena akceptado kaj reago knabflanke, fine ĉiuj fingroj transpasos la limon. Se ne la dekunua !
Sed ni lasu lin mem daŭrigi…
« Unu el la bazaroj, kie mi laboras, estas la tutan semajnreston aŭtoparkejo. Funde de tiu parkejo troviĝas subteraj necesejoj, malfermitaj nur por la bazartagoj, kaj kies porvira parto entenas vicon da pordoj unuflanke, kaj vicon da pisujoj aliflanke. Ja oportuna loko, kredu min, kiam oni restas dum horoj surloke, des pli kiam oni kutimas trinki multe da kafo por revarmiĝi dumvintre, kaj bierojn por refreŝiĝi dumsomere. La rezulto estas ofta pisado…
Do, ĝuste okaze de tia vizito al necesejoj, mi rimarkis knabegon starantan iom obligve antaŭ pisujo. Rigardante pli atenteme, mi konstatis, ke unu el liaj kruroj kaj brakoj estis engipsigitaj. Plie, li tenis sin per lambastonoj. Almenaŭ li provis stari, ĉar li tiris surflanke sian sportpantalonon kaj kalsonon, kaj tenis samtempe sian kacon fingropinĉe. Ĉio per unu mano en proksimuma ekvilibro ! Ĉio antaŭ mia miro, tute senĝene. Li pisadis, pisadis... Ŝajne de longtempe li detenis sin. Mi estis foriranta, kiam li alparolis min.
- Pardonon, sinjoro, ĉu vi povus helpi min ?
- Jes ! Kiel mi povas helpi ?
- Mi timas fali, li klarigis.
Fakte, jes, lia antaŭbrako lokita sur la apogilo de la lambastono malhelpis ĉiun movon sen danĝera ŝanceliĝo. Mi alproksimiĝis. Lia rekta rigardo flagretis. Iom da la aplombo, kiu videblas en rigardo de cervo antaŭ la mortofrapo. Kiom li aĝis ? Dek ses, dek sep ? Eble eĉ malpli. Mi lokis manon ĉe lia talio. Tiam, li apogis la lambastonon ĉemuren, antaŭ ol ekskui sian pisilon. Tiu ĉi havis longan prepucion, eksterkutime longegan, kiun li retroŝovis por aperigi sian glanon kaj ties lastan guton. Denove li rigardis min. Ruze petola rigardo, kiu ŝajnis diri : “bela ilo, ĉu ne ?”.
Fakte, jes. Ne tro dika, sed bela, longa, el velura hela haŭto. Kun tia ekŝvelanta ilo mia tutproksima libera mano ja ludus tute plezure. Sed la juneco de la knabo, des pli en tiu publikejo, retenis ĝian almovon. Tial mi tiris senprokraste lian kalsonon supren.
- Ĉu bone ?
Sen atendi respondon, mi tuj foriris.
La sekvantan semajnon, la tuta okazaĵo, kvankam nekutima, estis (preskaŭ) for de mia kapo, kiam mi denove eniris la necesejojn. Apenaŭ mi ekpisis, tiam mi aŭdis bruon de lambastonoj. Ĉu vi kredas ? La kvarkrura knabo revenis ! Denove li instaliĝis antaŭ urinujo en la sama labila ekvilibro. Li tiris je unu gesto pantalonon kaj kalsonon, kaj kaptis per dufingra pinĉo la flankan haŭton de sia pisilo. Sed lia ŝprucigilo restis mute nesputema. Ŝajne, tiufoje, ne urĝa pisbezono venigis lin tien.
Paŝbruo subite anoncis novan alvenanton. Mi reenpakigis tuj mian kraĉemuleton, butonis la fendon kaj lasis la knabon en la sama ekshibiciado, dum maljunulo, nenion rimarkante, malpezigis brue sian vezikon ĉe najbara ujo. »
- Nu ? Ĉu nenion pli ? mi miris.
-  Kio fareblis ? Tiu knabo havis neniun ideon pri risko kaj danĝero ! Ĵero, mi estas konata sur la bazaro !...
- Do, ĉu finite ?
- Ho ne ! Horduono poste, kiam la klientoj svarme amasiĝis antaŭ niaj vendotabloj, li preterpasis. Lin mi ja rimarkis, sed li, tute al sia paŝado, ne vidis min. Nur kiam li estis ironte for, li kroĉis mian rigardon kaj haltis. Du minutoj poste, strange kaj subite li interesiĝis pri sportpantalonoj. Kaj fine, li petis tute nature, kvazaŭ ni neniel renkontiĝis, ke mi helpu lin surprovi unu el.
- Ĉu vi konsentis ?
- Ĉu mi rajtis rifuzi ? Kliento estas kliento, ĉu ne ? Krome, helpi handikapulon estas nepra devo, des pli en komerco !
- Via helpemo kaj ĝentileco de ĉiam mirigis min, mi lin moketis. Kaj do ?...
- Pro la homsvarmo, tamen mi sciigis al Marteno, ke mi estos okupata de handikapulo, sen plia sennecesa detalo. Li mem, en negoco kun tuta familio, eble eĉ ne atentis pri miaj diroj. Ĉiel ajn, mi forfuĝis malantaŭen kun mia bela lamulo. Tiu ĉi hundido, ekde kiam ni kune enbudiĝis, tuj svingis la voston pro kontento, kaj de mi li postulis (la vorto ne troigas) tujan midzadon.
- Ja persistema knabo !
- Ho jes. Sed bedaŭrinde por li, kaj ankaŭ por mi, ni ĵus komencis la ludadon, kiam Marteno jam alvenis malantaŭ la kuteno, petante la permeson eniri. Li estis kun knabeto kaj ties patrino, kun brakpleno da vestaĵoj.
- Momenton, mi petas ! mi diris, por ke li flankentiru tro frue la kurtenon.
« Dum vi viŝis miajn lipojn, la paŭtanta knabo tiris sian longan prepucion por reeningi sian glanon kaj remeti la tuton enkalsonen.
- Pardonon, li diris pelante nin por eliri.
- La pantalono ne taŭgas. Pro la bandaĵo ! mi sentis la neceson klarigi al Marteno, kvankam fakte, tiu pantalono ne forlasis mian ŝultron.
Marteno kuntiris la brovojn pasante antaŭ mi. Ne tiom kredema li finfine estas !... »
- Ĉu la knabo foriris ?
- Ho jes ! Mi eĉ ne revidis lin !
- Kapricema li ŝajne estis, ĉu ne ? Estas eble pli bone por vi, ke tio finiĝis tiele, sen plia problemo.
- Eble jes. Tamen mi ŝatus fini mian aferon, ridis Gaetano, lekante siajn lipojn. Nu, ĉu vi deziras koni la finon de la rakonto ?
- Ĉu ĝi ne jam finiĝis ? mi miris.
« He ne ! Fine de la bazartempo, kiam ni malmuntis la standon, vizitis min Alano, kolego kiu vendas ĝinzojn surbazare. Marteno tute ne ŝatas lin, pro iamaj seksumaĵoj, afero de facilpuga knabo, kiun li prezentis al mi. Nu… nenio grava ! Gajhumore li alparolis min.
- Kia la hodiaŭa negoco, li demandis ?
- Sufiĉe bona !
- Ankaŭ por mi, li respondis. Ĉu vi kredas ? Mi plenigis la kason, kaj plie, mi samtempe malplenigis miajn kojonojn.
- Jes. Belmuzela blonduleto kun gipsobandaĵo ĉe kruro kaj brako petis mian helpon por surprovi ĝinzan ŝorton. Ni ambaŭ iris funde de mia kamiono, kaj, fakte, li tute fajfis pri ŝorto. Kiam li tiris sian pantalonon, ne eblis maltrafi ke tuberon li havis en kalsono.
- Tuberon ? Ĉu ne oston ?
- Jes ! Kaj tiu ĉi ne estis rompita ! Post suĉado reciproka li senprokraste turnis sin.
- Ĉu vi bugris la kokidon ?
- Jes ! Ho, iom tro rapide, komprenble. Mi ne emis riski komercan maltrafon. Almenaŭ ne tro. Des pli ke fine, mi donacis al li la ŝorton.
- Nu, eble hodiaŭ mi ne malŝarĝis miajn saketojn, sed almenaŭ mi ŝparis ŝorton, mi ŝercis.
Publikigita de Ĵeromo Tanguy Aucun commentaire:
Envoyer par e-mailBlogThis!Partager sur TwitterPartager sur FacebookPartager sur Pinterest
Hundido de la semajno 14 - 2014
Aprilo ! Aprilo ?... Tute ne estas apra ilo.
Publikigita de Ĵeromo Tanguy 2 commentaires:
Envoyer par e-mailBlogThis!Partager sur TwitterPartager sur FacebookPartager sur Pinterest
Articles plus récents Articles plus anciens Accueil
Inscription à : Articles (Atom)
Solidareco kun ĉiuj viktimoj.
Aliĝu ! (sed ne aliiĝu :-))
nenia porna bildo tie ĉi !
Ĉu la enhavo plaĉas al vi ?
Nu, komentoj kaj membriĝo estus bonvenaj kaj... kuraĝigaj !
Arkivoj de la blogo
Plezurplenan dimanĉon al ĉiuj !
Filmeto : Enriko & Mustafa (2007).
Mi mendis meblojn ĉe Ikea...
Adiaŭ Ren Hang !
Suno ! Sablo ! Sekso !
Mi jam diris milfoje...
Venu momenton ĉi flanken !
Dankon al la nederlandanoj !
Animula vagula blandula (franclingve)
Blogo de Paulo Silas (esperante)
El la kalsono de Ganimedo (gejporna blogo en e-o)
Fikrakontoj (esperanta geja blogo)
Front Free Endpaper (angle)
GAVARO : Esperanta slango
Kukolo : interreta serĉilo en E-o
La kajeroj de Ana Arĉo (esperante)
La sekreta ĉambro de Giton (japane)
Le Monde Diplomatique en Eo
Ligo de Samseksemaj Geesperantistoj
Neniam milito inter ni
Sennacieca Asocio Tutmonda (SAT)
Vinilkosmo (muziko en Esperanto)
Гeй-эpoTиka B pиcyHkax и жиBoпиcи (rusa)
Дoбpo пoжaлoBaTb Ha lernu!
مرحبا بك في !lernu
Vizitintoj laŭflage ekde la 6a de decembro 2014 .
Ĉu vi deziras pli ?
Por viziti pli malnovajn artikolojn : alklaku ĉi-supre "Articles plus anciens".
Por viziti pli novajn artikolojn : alklaku ĉi-supre "Articles plus récents".
Kiu mi estas ?
Afficher mon profil complet
Thème Simple. Images de thèmes de luoman. Fourni par Blogger.