eo en eo eo eo eo eo it lt eu eo eo es eo eo eo eo eo eo en eo eo es eo eo eo eo eo eo it eo hbs_lat eo it it eo eo eo it eo eo eo ca eo eo eo eo en eo eo eo eo en eo eo eo eo en ko eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo en eo eo eo eo eo en eo eo eo eo en eo eo eo eo eo en eo eo eo eo en eo eo eo eo eo en eo eo eo eo en eo eo eo eo eo en eo eo eo eo en eo eo eo eo en eo eo eo eo en eo eo eo eo en eo eo eo eo en eo eo eo eo en eo eo eo eo eo eo eo
Poemoj | Kristana ortodoksa rondo esperantista
Hungaraj sanktuloj I.:Sankta Moseo Ugrin, Sanktaj Efremo kaj Georgo
La alveno de la Sankta Virgulino al Zaragozo
La himno "Purega Virgulino" en Esperanto
Niaj celoj kaj rimedoj. Privata diskuto kun patro Taŭrion.
"Transfiguriĝo" - ĉu la termino estas herezeta?
Ĉefepiskopo de San-Francisko Johano (Ŝaĥovskoj)
Min de la vanta kantem’,
Kaj grace la kor’ ekimpetis
Alvoko al Dia Sinjoro –
Jen sola afero sur ter’,
En kiu sin trovas konsolo
Kaj pri la indulgo esper’.
En preĝo volegus mi danka
Paroli al Dio: Amen.
Ho, flugu ĉi birdo blanka
En blua ĉiel’ ĉiame!
Militon naskas perdo de memoro,
La tera sin’ sin movas kun doloro…
Inter senfort’, despero kaj hororo
Militon kovras plumoj hor’ post horo.
Malamo estas gard’ por ĝia flugo,
Antikva peko estas ĝia jugo.
Senkulpa sango tamen ĝin katenas,
Ĉiela preĝo sur la teron venas
Kaj la militon venkobate sagas.
Kaj jen, per nimbo de absurd’ kronita,
Milito al homar’ konigas
Suferon kaj la dolĉon de la paco,
Kaj kiel la kerub’ damnita
Milito dronas en profundoj de la spaco.
Preĝas larme al Dio mi,
Petre ploras mi pri malfidelo
Al la zorgoj grandegaj de Di’.
Kaj paciĝas dum preĝo la koro,
Per kompren’ pri la kaŝa ver’,
Kaj ĉielo kun ĝoja favoro
Aŭdas ĝiajn suspirojn sur ter’.
Ree lavis vin arom’ ĉiela,
Ree vokis vin senlima vast’,
Kvazaŭ tuŝus vin nenio tera,
Ne efikus vin la tera drast’.
Kion diru mi, ho kara mia,
Ĉiam al la Lum’ strebanta kor’, –
Reĝas l’mondon paro harmonia:
Am’ eterna kaj kvieta plor’.
Mi nenion alian aspiras,
En animo mi havi deziras
Ĝi ĝis morto fajretu en kor’.
Kaj ĉe frua mateno foje
Vian Domon ekcelos mi voje,
Tiam sen atestant’, en silento Via
Prenu Mem la kandelon el mano mia.
“Gloro al Dio en altoj”
Ni aŭdas la infanbalbuton karan,
Similas ĝi al kanto de l’anĝeloj,
Venintaj nokte al paŝtista aro,
Kaj al la tuta mond’ tra brilo de la steloj.
Rimarkas ni paŝtistan frat-konkordon,
Humilan klaron de simplul’ diskreta,
Al la ĉiel’ anĝelan kor-agordon
Kaj al feliĉ’, naskita ĵus en la groteto.
Ni ekkomprenas fidon kaj toleron
De l’magoj, serĉaj pri la saĝo vera,
Kaj ree aŭdas ni plenigi teron
La kanton, kiun himnas la ĉielo.
Ho Di’ transcenda kaj majeste glora,
Kreinto de la steloj, homoj, floroj,
Konsolon donas al la mond’ angora
Alesto Via apud homaj koroj.
Vi vidas triston de l’teranoj: la malpovon
Akcepti, ami, serĉi, trovi Vin,
Kaj donas Vi al mond’ la kanton animmovan,
Ĝi estas krono de la homdestin’.
Homeco Via sankta stele brilas,
Kaj mond’ al sia granda am’ aspiras,
Kaj kiu ĝin kun pio ekadmiras,
En la eterno ties kor’ trankvilas.
Kaj ĉio pasos for… Kaj restos nur la gloro
De Via manifestiĝonta amo,
Humilajn Viajn sklavojn, ho Sinjoro,
Kontempli ĝin alvoku por ĉiamo.
Kaj for ne puŝu la veindan malfidelon
De l’eksamikoj, Vin lasintaj for,
Konservu, Di’, por ili la esperon
Savitaj iĝi en la lasta hor’.
Ensalutu por aldoni komentojn