eo id hbs_lat eo eo eo eo eo es es en eo eo en nl eo id eo hbs_lat eo eo eo eo hbs_lat eo eo eo eo eo eo eo en eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo da eo eo eo eo eo de es eo de eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo la eo eo it eo eo eo eo en eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo es
Iri rekte al ĉefa enhavo
Iri rekte al malĉefa enhavo
25-a MKR: Sillian, Aŭstrio (2014)
Kie: Sillian, Orienta Tirolo, Aŭstrio
Kiam: 18-a – 21-a de septembro 2014
La ejo: Hotelo “Schwarzer Adler” (1100 m)
Partoprenantoj: 31 el 8 landoj: HR (14), I (3), CH, A, RUS kaj S (1)
Ekskursoj: Sillian Huette (2460 m) kaj pinto Hollbruckerspitze (2581 m) an Karniaj Alpoj, kaj vojo cxirkaux pintoj Tre cime de Lavaredo (2999 m) kaj Paternkofel (2744 m) en Dolomitoj.
Vetero: Tipa altmontara: Belaj sunplenaj matenoj kun nuboj posttagmeze kaj kelkaj pluvgutoj.
Interesaĵoj: Multege da mirteloj, restajxoj de Unua mondmilito survoje, jubileaj tortoj lastvespere
ĵaudo, 18-a de septembro
Post pluvplenaj tagoj kiuj regis antaŭ MKR, tiu ĉi finfine venigis sunon kaj varmon. Urbeto Sillian, kiu troviĝas tuj apud ital-aŭstra limo, montris al ni agrablan vizaĝon, kun amaso da montoj je ambaŭ flankoj de la valo de rivero Drau/Drava, kies fonto troviĝas aliflanke de la limo, en Italio, kaj enfluo al Danubo, ĉ. 700 km pli oriente, ĉe kroatserba limo.
La ejo, hotelo Schwarzer Adler, troviĝas en la mezo de la urbeto, tuj apud malgranda placo kiu servas kiel parkejo. La hotelo troviĝas en granda malnova konstruaĵo (tie eĉ fama Richard Strauss iam feriumis, kiel diris al ni la tabulo ĉe la enirejo!) kun iom stranga labirinto de koridoroj kaj ĉambroj, kiuj, ŝajne, ĉiuj estis 8-litaj, sed nur po kelkaj litoj estis preparitaj por ni: do ni havis grandegajn 2- kaj 4-litajn ĉambrojn.
Antaŭ vespermanĝo organizantoj preparis etan ekspozicion rilate al 25-a jariĝo de MKR kaj la vesperon oni pasigis parolante ĉefe pri antaŭaj jaroj kaj MKR-oj, rememorigante la iamajn travivaĵojn.
Hotelo “Schwarzer Adler” kiu gastigis nin en Sillian. Fotis: Vanja
Vendredo, 19-a de septembro
Veterprognozo anoncis belan veteron antaŭtagmeze kaj eblan pluvon poste kaj ni esperis ke ni tamen evitos la postan malsekiĝon. La ekskurso komencis per la veturado laŭ stranga kaj tute malebena neasfaltita arbarstrato al montkabano Leckfeldhuette (1970 m). Tie atendis nin parkejo sed ankaŭ bovaro kiun paŝtistoj sensukcese provis forigi de la strato.
Post komuna fotado ekis la mugrado. La larĝa vojo gvidis nin daŭre supren kaj post iom pli ol horo kaj duono ĝi venigis nin al la kresto kiu formas la limon inter Auŝtrio kaj Italio, ĉe Sillianerhuette (2447 m). Bedaŭrinde, iom antaŭ la kresto ni eniris grandan nebulnubon kiu tute kovris nin kaj la ĉirkauaĵon .. do, estis bona tempo por varmiĝi per varma teo en la montkabano. Dum nia ripozo nuboj iom post iom maldensiĝis kaj ni baldaŭ sukcesis kapti fojfojajn rigardojn al najbarajn pintojn.
Komuna foto ĉe Leckfelderhuette. Fotis: Vanja
Rigardo al Sillian kaj ĉirkauaĵo. Fotis: Vanja
Proksime al Sillianerhuette. Fotis: Vanja
Ripozo en la kabano. Fotis: Vanja
Grupo A, fortuloj, daŭrigis baldaŭ la promenadon al pinto Hollbrucker Spitze (2581 m) kaj la resto de la grupo disiĝis serĉante agrablajn vojojn kiuj gvidis nin ĉefe al pinto Hornischegg (2550 m). Survoje videblis pluraj restaĵoj el la tempo de unua mondmilito kaj, kiel pli belaj motivoj, malhelaj rokoj, vastaj herbejoj kaj nekredeble bluaj lagetoj.
Revenante, la plej multo de la partoprenantoj prenis la interesan vojon al pinto Heimkehrkreuz (2386 m) kie estis starigita granda ligna kruco kiel memoraĵo al soldatoj kiuj revenis de la Dua mondmilito. La vojo ĝis la kruco estis tre agrabla, sed ĝia daŭrigo al la parkejo ne tiel – ĝi estis dekliva kaj genudoloriga, sed almenaŭ ofertis al ni multe da bongustaj mirteloj kaj vakcinioj. Post unu horo ni trovis nin denove ĉe parkejo, kun sufiĉe da tempo por manĝi kukon kaj trinki teon en la kabano antaŭ la mallumo kaj reveturo al la valo.
Daŭrigante laŭ la kresto al Hornischegg. Fotis: Vanja
Rigardo reen al la kabano kaj kresto okcidenten. Fotis: Vanja
Survoje al Hornischegg. Fotis: Vanja
Familia foto sur la pinto. Fotis: Vanja
Iamaj soldatejoj survoje. Fotis: Vanja
Vojo al Heimkehrkreuz. Fotis: Vanja
Cxe la kruco. Fotis: Vanja
Belegaj septembraj koloroj. Fotis: Vanja
Denove en la valo, atendis nin vespermanĝo kaj post ĝi prezentado de lumbildoj de unuaj 15 jaroj de MKR-oj per kiuj ni reveturis denove, pense kaj kore, al pasintaj jaroj ….
Sabato, 20-a de septembro
Post la unua tago, dediĉita al Karniaj Alpoj, la dua estis rezervita por unu el la plej konataj kaj elstaraj eŭropaj montaroj: Dolomitoj!
De Sillian ni veturis tra Dobbiaco/Toblach kaj Misurina al konata dekliva montstrato kiu venigis nin al Auronzohuette kiu situas je 2320 m, tre tre proksime al famaj pintoj de Tre Cime de Lavaredo (2999 m).
Vetero montris al ni unu el ĝiaj plej belaj flankoj – dum suno varimigis nin de supre, el proksimaj valoj nebulo iom post iom leviĝis kaj formis nekredeblajn motivojn!
Rigardo de la parkejo cxe Rifuggio Auronzo. Fotis: Vanja
Rifuggio Auronzo, plej alta punkto de la strato. Fotis: Vanja
La partoprenantaro dividiĝis je du grupoj: A grupo, pli ambicia, ekis grandan cirklon ĉirkaŭ pinto Paternkofel (2744 m) tra montkabano Buellelejochhuette (2528 m) ĝis Dreizinnenhütte (itallingve: Rifugio Antonio Locatelli S. Innerkofl) je 2438 m. La alia grupo, grupo B, ĝuantoj, faris pli malgrandan cirklon, ĉirkaŭ Tre Cime, irante okcidenten.
Dum unua migradhoro, sunplena, belegaj rigardoj okupis nin dum ĉiu paŝo, denove kaj denove ni makkovradis novajn spektaklojn por okuloj! Sed, tiam venis nuboj … irante malrapide, sed senhalte, post aldona horo ni estis kovritaj kaj ĉirkaŭigitaj per densa nebulo .. iĝis malvarme kaj ankaŭ iom malseke, pro malhumideco.
Grupo B ekis la migradon. Fotis: Vanja
Senĉesaj belegaj rigardoj … Fotis: Vanja
Tre Cime de norda flanko. Fotis: Vanja
Suno malaperis, nuboj venas … Fotis: Vanja
Tre Cime westas jam duonkovritaj … Fotis: Vanja
Jen la montkabano! Fotis: Vanja
Post 3-hora migrado ambaŭ grupoj renkontiĝis ĉe Dreizinnehuette, kie ni trovis senventan flankon por manĝi sandviĉojn. Ambiciuloj denove trovis novan celon: tunelan vojon al Paternkofel. La vojon faris suferantaj soldatoj dum la Unua mondmilito … ni apenaŭ povis imagi kie estis vivi tie dum vintro kaj kun vivo en danĝero!
(La pinton mem ni ne vizitis, nur unuan parton de la vojo)
La kabano rigardata de la vojo al Paternkofel. Fotis: Vanja
Apud la tunelo. Fotis: Vanja
Revenante tra densa nebulo, ni venis al Rifuggio Lavaredo (2344 m) kaj tie, por la lasdta revenparto, ĝis Auronzohuette, je nia surprizo, tutsubite, aperis la suno! Kia ĝojo, kaij rigardoj!
Montkabano Lavaredo. Fotis: Vanja
Revenante al Rifuggio Auronzo … Fotis: Vanja
Ludo de montoj, suno kaj nebulo! Fotis: Vanja
Vespere, post la reveno, ni rigardis la bildoj de lastaj 10 MKR-oj, kun antaŭprelego (de Jan Vajs) pri tradicia slovaka E-aranĝo Poludnica. Kaj, ni ne forgesu naskiĝtagajn tortojn por MKR-jubileo!
Vesperaj tortoj! Fotis: Vanja
Jan Vajs prelegas pri Poludnica. Fotis: Vanja
Dimanĉo, 21-a de septembro
Post pli longa dormado kaj trankvila matenmanĝo plej multe da partoprenantoj jam devis forveturi ĉar neniu el ni loĝis proksime – plej trankvilan forveturon havis tamen tiuj kiuj loĝas plej for, Sjoerd kaj Tanya, kiuj reflugis hejmen post du tagoj.
ĝis venonta jaro, espereble kun pli bela vetero!
La ero estis afiŝita enUncategorized de vanja. Legosigni la fiksligilon.
Retpoŝtadreso ne estos publikigita. Devigaj kampoj estas markitaj *
Vi rajtas uzi ĉi tiujn etikedojn kaj atribuojn de XHTML:
Fiere kreata de WordPress