eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo es eo eo eo eo eo eo pt ie eo eo eo eo eo
La redakcio strebas ĉiam sekvi konsilojn de la Plena Manlibro de Esperanta Gramatiko, kiu estas libere legebla kaj elŝutebla. Ni forte rekomendas PMEG-on al niaj kontribuantoj, sed ne timu: viaj kontribuoj ne devas esti senmakulaj! Ni feliĉe korektos gramatikajn erarojn por vi.
Por negramatikaj aferoj ekzistas diversaj konvencioj kaj preferoj pri interpunkcio, landonomoj, majuskligo, ktp. Por havi unuecan karakteron kaj simpligi aferojn por lernantoj, ni klopodas apliki la subajn konvenciojn al ĉiuj kontribuoj. Plurajn el la konvencioj ni ja elektis laŭ la propra gusto, sed kelkajn laŭ kriterioj fundamentaj aŭ pedagogiaj.
Denove, ne timu: vi ne devas sekvi ĉi tiujn konsilojn por kontribui! Ni simple aplikos ilin laŭbezone dum la redaktado. Tiu ĉi listo ekzistas ĉefe por kontribuintoj, kiuj scivolas, kial ni elektis unu lingvan formon kaj ne alian.
Pro diversaj kialoj ni uzas la fundamentan du-klasan sistemon de Zamenhof. Do Tunizio, Aŭstralio, Britujo (ne Britio), kaj Japanujo (ne Japanio). Esceptokazoj por uj-formoj povas okazi en poezio aŭ propraj nomoj, ekz. la Esperanto-Asocio de Britio.
Kiam persona kaj familia nomoj aperas kune en Esperanto-teksto, la familia estu majuskla: Nemere István, Ludoviko Zamenhof, Ban Ki-moon. Se la nomo aperas plurfoje en la sama teksto, sufiĉas majuskligi en nur la unua okazo.
Propraj nomoj (inkluzive de landonomoj kaj monatonomoj) uzu komencajn majusklojn. Derivitaj formoj, ne. Ekzemple: La vetero en Junio estas varma. La junia vetero estas varma. Mi parolas Esperanton. Mi estas esperantisto.
En raraj kazoj, minusklo en derivita formo povas konfuzi, aparte se vorto ne nepre estas propra nomo, ekzemple esperante. Tiukaze indas konservi la komencan majusklon: Mi parolas Esperante. (= Mi parolas en la lingvo Esperanto.) Mi parolas esperante. (= Mi parolas kun espero.)
Ne necesas majuskligi ĉiun vorton en titolo; sufiĉas komenca majusklo ĉe la unua vorto, ekz. “Mi legis la poemon ‘Mi ne havus alian landon’…” kaj ne “Mi legis la poemon ‘Mi Ne Havus Alian Landon’…”
Por tekstoj en Esperanto, ni sekvas la konvenciojn de Monato, kun kelkaj ŝanĝetoj kaj aldonoj:
Por citiloj uzu “…” kaj ‘…’, same kiel oni kutime uzas en la usonangla.
Por haltostrekoj en Esperanto uzu “no-strekojn” (–) inter spacoj, ekz. Haltostrekoj – kiuj havas diversajn formojn – estas foje tre utilaj.
Krom por emfazi, ni kutime uzas kursivon en la jenaj okazoj:
nomoj de verkoj kaj firmaoj
vortoj aŭ frazeroj uzitaj por nomi ion (ekz. “La vorto vorto estas substantivo.”)
Foje en artikoloj pri lingvo ni uzos kaj kursivon kaj citilojn en la sama frazo por fari subtilan distingon, ekz. jen ni uzas citilojn por montri signifon, kaj kursivon por emfazi/nomi:
La vorton foo, kiu signifas “bar”, estas evitinda ĉar…
En prozo, numeroj 1 – 10 kutime aperu vorte, ne cifere: Ŝi ŝirmis la okulojn kaj laŭtparole kalkulis: “unu, du, tri…”
ĉi-semajne – ne ĉi semajne aŭ ĉisemajne
danke al – ne dank’ al
Interreto kun majusklo (temas pri propra nomo). Ne interreto.