eo eo lt pt eo eo eu en es br eo it eo eo ceb en nl eo eo eo es eo eo eo eo eo fr eo eo es eo eo eo eo nl eo eo eo eo it eo eo eo eo de eo eo eo eo eo hbs_lat eo en eo eo it eo eo it es eo eo eo hbs_lat fr pt eo pl eo eo eo eo es eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo nl eo eo eo eo eo en eo de eo eo fr eo de eo bg ca cs da de es es br es nah fi fr es hbs_lat hu id it zh ka lt nl nb pl pt ru sk hbs_lat sv th tr nl vi zh zh eo
La finaĵon O de substantivo oni povas ellasi. Tiam oni skribas apostrofon anstataŭ O. Tia ellaso de O eblas tamen nur kiam ne sekvas iu el la finaĵoj J kaj N. En la parolo la akcento restas sur la sama vokalo, kvazaŭ la O ankoraŭ ĉeestus:
Oni ne povas uzi apostrofon anstataŭ A-finaĵo, E-finaĵo aŭ verba finaĵo. Oni ankaŭ atentu, ke ne eblas apostrofi la finojn ON, OJ kaj OJN. Har' egalas ĉiam al haro, neniam al haron, haroj aŭ harojn.
Ĉe tiuj tabelvortoj, kiuj finiĝas per O, la finaj "o"-vokaloj ne estas veraj O-finaĵoj, kaj tial oni ne povas ilin anstataŭigi per apostrofoj. Ne eblas do uzi ki', ti', i', ĉi', neni' anstataŭ kio, tio, io, ĉio, nenio.
La vokalo "a" en la difina artikolo la povas esti ellasita kaj anstataŭigita per apostrofo → l'. Tiun mallongigitan formon oni prefere uzu nur post prepozicioj, kiuj finiĝas per vokalo: ĉe l', tra l', pro l':
Liberigu nin Dio, de l' sovaĝaj Normandoj! - Liberigu nin Dio, de l' sovaĝaj Normandoj!
Rimarku ke l' skribiĝas kiel aparta vorto: de l' maro (ne de l'maro', nek del' maro).
Apostrofoj estas uzataj precipe en poezio por eviti troajn vokalojn.
Post longa migrado sur dorna la voj'
Minacis nin ondoj de l' maro;
Sed venkis ni ilin kaj velas kun ĝoj'
Al verda haven' de l' homaro.
Post longa batalo, maldolĉa turment'
La stela standardo jam flirtas en vent'.
el La Tagiĝo de Antoni GRABOWSKI
En ordinara lingvaĵo apostrofoj estas tre maloftaj. En parola lingvo apostrofado apenaŭ okazas entute.
Apostrofo estas ankaŭ tradicie uzata en la esprimo dank' al, kiu montras la kaŭzon de io bona, = "pro la (favora) influo de". Dank' al aperas en ĉia lingvaĵo, ankaŭ en parola uzo:
Jes, dank' al Dio, ĉio estas en bona ordo. - Jes, dank' al Dio, ĉio estas en bona ordo.
Dank' al lia instruado mi sukcesis en la ekzameno. - Dank' al lia instruado mi sukcesis en la ekzameno.
Samsignife oni povas uzi danke al.
Kiam oni kalkulas taktojn, ritmojn k.s., oni povas uzi mallongigitan apostrofan formon de la numeralo unu:
Un'! du! un'! du! — La soldatoj marŝis. = Unu! du!... - Un'! du! un'! du! — La soldatoj marŝis.
"Un', du, tri, kvar", li kalkulis laŭte. = Unu, du... - "Un', du, tri, kvar", li kalkulis laŭte.
Un' povas aperi nur en memstara, kvazaŭ interjekcia uzo, kiel en la ĉi-antaŭaj ekzemploj. Ĝi ne povas aperi en ordinaraj frazoj. Ne eblas ekz.: Mi havas nur un' amikon. Eblas nur: Mi havas nur unu amikon.
3 Skribo kaj elparolo
4 Vortospecoj kaj frazroloj
8 Singularo kaj pluralo
9 Artikolo kaj aliaj difiniloj
12.3.6 Anstataŭ kaj krom
18 Demandoj kaj respondoj
24 Verboj kaj frazroloj
Reen al la supro
bg - Бълrapckи 46%
ca - Català 100%
cs - Česky 76%
da - Dansk 96%
de - Deutsch 100%
el - Eλλnvιkά 25%
en - English 100%
eo - Esperanto 100%
es - Español 74%
fa - فارسی 99%
fi - Suomi 100%
fr - Français 100%
he - עברית 65%
hr - Hrvatski 75%
hu - Magyar 92%
id - Bahasa Indonesia 64%
it - Italiano 99%
ja - 日本語 51%
ka - ქართული 93%
lt - Lietuvių 44%
nl - Nederlands 62%
no - Norsk bokmål 98%
pl - Polski 38%
pt - Português 100%
ru - Pycckий 100%
sk - Slovenčina 42%
sr - Cpпckи / srpski 100%
sv - Svenska 85%
th - ไทย 23%
tr - Türkçe 28%
uk - ykpaïHcbka 100%
vi - Tiếng Việt 35%
zh-cn - 简体中文 100%
zh-tw - 正體中文 100%
Helpu nin traduki la paĝaron! Pli da informoj