eo eo eo en eo tr eo eo eo eo eo eo eo eo eo en en en it eo es pt es es nl it it en eo en it it eo en pt es eo en eo eo kw eo eo eo eo en eo es eo eo en eo eo eo en pt eo eo en eo eo kw eo es eo eo en
“Ne ekzistas verdaj steloj” de Liven Dek
Liven Dek malmulte skribas sed multe diras. En ĉiuj mikronoveloj, la plej interesa parto de rakontoj evoluadas en la menso de leganto. Li subtile ludas per stilfiguroj por nebuligi limojn inter kontraŭaj konceptoj: la teruro de la morto kaj la feliĉo de la vivo, la naiveco de fabeloj kaj la krueleco de la realeco, la espero kaj malespero.
Ekzemple en “Dioj” la aŭtoro uzas alegorían rakonton en kiu nur la homa raso inter ĉiuj aliaj ne havas dion kaj devis ĝin elpensi. Oni povus pensi ke Liven Dek volis paroli pri la eterna demandado de la homo pri sia ekzistado. Interese rimarki ke, eĉ dioj spertas neegalecon, kaj malsamajn rangojn kaj rajtojn.
La fabelo “La kalkulanto“ estas iom stranga, ĉu ekzistas moralo malantaŭ tiu homo kiu diligente nombras stelojn per sableroj?
En “Natura sekvo”, oni malkovras la sortironion de la edzino kiu akcidente mortigis la drinkemulon… sia edzo.
La fino de “Generkapablo” estas neatendita kaj amuza. Ĝi ilustras humortrajton de Liven Dek. Li misgvidas nin dum la tuta rakonto kun tiu viro kiu verŝajne grandfame vivis pro sia eksterordinara generkapablo, por surprizi nin je la fino malkovrinte ke li fakte estis denaske sterila. Ĉu ni amuziĝas ke li estis tia naiva, aŭ bedaŭras ke li esti tia trompegita dum sia tuta vivo.
Ĉe “Mortoanonco”, je la fino, oni atendas klarigojn, sed fakte, la novelo nur komenciĝas…Ĉu vere tiu Abdul ekzistas? Kial li diligente serĉis sian propran mortanoncon?
Mi ŝatas la sarkasmon de “pafoj” en kiu nenio atentas la flankan damaĝon: la kompatinda pasero; la tre originalan lastan volon de la pendigita en “Lasta volo”, ankaŭ Cindrulinon kiu ne perdis sian ŝuon post la festa balo kaj la fabelo finiĝas je frida banala realeco de genetika testo por trovi la belulinon.
“Tiaj poetoj” subtile traktas la demandon: kie ekzistas la limo inter malico kaj boneco. Nenio povis imagi ke la poeto, diletanto de ravaj operoj, sinfonioj kaj muziko, povus tordi la kolon de kanario kiu “kantis kiel anĝelo”. Ĉu “Mussolini eĉ verkis poemojn”? aŭ “Ĉiu poeto povus iĝi Mussolini”?
Tags: esperanto, libro, liven dek
Posted in Esperanto, legado | No Comments »
SPK (Senperforta Komunikado) (1)
PKL ĉe la franca kongreso de Esperanto.
Esperanta PKL (Esperanto version of US Cued Speech / French LfPC)