eo eo eo en eo eo eo eo eo eo eo eo fr en sv eo eo eo eo eo eo eo fr en en eo eo eo eo eo eo en en ca eo eo eo eo eo fr en eo eo eo eo eo eo eo eo eo en en hbs_lat eo eo eo eo eo eo fr en en eo eo eo eo eo eo fr en en eo eo eo eo en en en eo fr en pl cs cs cs cs cs cs cs cs cs cs cs cs cs cs cs cs de cs cs cs cs cs cs cs cs cs cs cs cs cs cs cs cs cs de cs cs cs cs cs cs cs cs cs cs cs cs et cs cs cs cs cs cs de cs cs cs cs cs cs cs en eo pl eo es eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo pl eo eo eo pt en hbs_lat de eo eu es ro eo eo en
Renata diris: "He, ulo, kial vi forrazis al vi la hararon?" Mi: "Nu, ne faris tion mi. Tion faris Dinjo. Ne plaĉas al vi, ĉu?" Renata: "Ĉu vi vere ekhavis la impreson pri tio ke plaĉus al mi? Ŝi devus perdi sian postenon!" Mi: "He, kio estas al vi? Ĉu estas via periodo de la monato?"
Bone, Dinjo tondis al mi la hararon. Ŝi rakontis tion ke ŝi rezignis pri sia posteno, ekde la fino de la monato. Mi: "Certe, vi mankos al mi. Kiu nun tondos al mi la hararon?" Ŝi premis la mamojn kontraŭ miaj ŝultroj: "Ankaŭ vi mankos al mi ... He, mi donos al vi la numeron de mia mobila telefono." Dinjo transloĝiĝos al alia urbo. Kiam ŝi menciis la nomon de la urbo, ŝi spegule ekvidis mian rideton: "Vi konas tiun urbon, ĉu?"
Dinjo faris proponon: "Mi forrazu al vi la hararon, tiel ke vi ne bezonas tondumadon dum longa tempo. Cetere, mi pensas ke bele aspektus al vi." Mi nature akceptis. Poste, kiam mi pagis, Dinjo donis al mi paperaĵon, kun numero de mobila telefono. La posedantino malbonhumore ekrigardis nin.
Mi amoris kun Renata. Ŝi fermis al si la okulojn, poste: "He, ĉesu, mi ne deziras vidi vin." Ŝi turniĝis, kaj mi prenis ŝin de malantaŭe, gehunda pozicio. Mi ĝuis la alvidon de ŝiaj dorso kaj postaĵo, dum ŝi rigardadis la muron.
Poste ni trinkis botelon da ruĝa vino. Mi: "Mi havas nur du onklojn. Cetere, unu el ili mi ne vidis dum dek jaroj. Mi pensas ke li vivas en Brazilo. Aŭ eble li tute ne plu vivas." Renata: "Mi havas naŭ onklojn. Unu el ili, malgraŭ tio ke li ne estas vera onklo, sed edzo de onklino, pli plaĉas al mi ol la aliaj onkloj." Mi: "Ĉu vi amoris kun li?" Renata: "Kion?" Mi: "Ĉu vi amoris kun tiu onklo?" Ŝi: "He, ne plaĉas al mi kiam vi tiel parolas." Mi: "Nu, pardonu ..." Ŝi: "Rigardu, ne estas mia periodo de la monato. Male, estas via periodo de la semajno."
(Antaŭ kelkaj semajnoj mi ekvidis inon, tra magazena fenestro. Ŝi aspektis kiel la rufulino. Ĉu? Neeble, la rufulino loĝas eksterlande. Poste mi forgesis tion. Hieraŭ mi diskrete demandis ĉe la Akceptejo pri tio ĉu oni ricevis poŝtkarton de la rufulino. La Anserino respondis ke la rufulino revenis post monato, kiam finiĝis ŝia mono. Ŝi nun denove estas en la urbo, verŝajne ŝi trovis novan postenon.)
Mi suĉis al la cicoj de Renata, dum ŝi karesis al mi la nudan haŭton de mia kapo. Mi: "He, Renata, pardonu al mi ..." Renata rakontis tion kiel onklo ŝia forrazis al si la hararon. Lia edzino, supozeble la onklino de Renata, rifuzis paroli kun li dum duona jaro. Mi: "Eĉ ne dum la amorado?" Renata: "Eĉ ne dum ... nu, tion mi ne scias. Cetere, li tiutempe havis amantinon en la urbo, tial verŝajne ne tre gravis al li."
Kun Renata mi diskutis la vorton "brilumi". Ŝi: "Nu, kaj kion ekzakte signifas?" Mi: "Signifas: Nudigi parton de la korpo, kiun oni kutime kaŝas, ekzemple la mamojn." Mi priskribis la brilumadon de Jana. Renata: "Kaj tiam, laŭ vi, ŝiaj mamoj briladis?"
Mi: "Ne. La mamoj ne brilas. Sed estas kiel ekbrilo de lampo: oni tuj ekvidas tion. Tial estas brilumi, ne brili." Renata: "Kial ne simple diri ke ŝi montris al vi siajn mamojn. Mi trovas ĝin senutila vorto."
Poste, sur la trotuaro ĉe Antonio, mi trinkis kafon kun Flavio. Mi klarigis al li pri la vortofarado en Esperanto. Flavio: "Brilumi, ĉu? Nu, ĉiuj konas la anglan vorton. Ĝi estas jam internacia."
Flavio havis aliajn problemojn: "Lena faris viziton, subite ŝi staris antaŭ la pordo. Unue ŝi estis kaj ĝentila kaj trankvila, sed vi konas ŝin, ŝi renkontis Janan kaj mi rakontis al ŝi pri la gravediĝo de Adriana. Kaj jen ŝi ekfurioziĝis. He, mi kaŝas nenion, mi ne havas miajn amantinojn subteretaĝe, kiel oni faraĉas en Aŭstrio. Nu, kial la inoj ne amas min?" Mi ekridis: "He, la inoj ne amas vin, ĉu?"
Flavio: "Sufiĉas. Jen, mi kunprenis al vi kelkajn librojn kiuj eble interesos al vi. Mi supozas tion ke vi ankoraŭ ne komencis legi pri la pingveno." Mi: "Ĉu denove la hitleraj taglibroj?" Flavio metis ŝtokon da libroj sur la tablon. La kovrilo de la unua libro montris bildon pri ulino, kun grandaj mamoj, kaj supraĵo kiu substrekas la ĉebrustan disiĝon - kaj teksto: Mi estas Ĉarlota Simonzo, nova romano de Tom Wolfe." Laŭ Flavio temas pri juna studantino (li elparolis angle la nomon de la ĉefrolulino: Charlotte Simmons), kiu ek-spertas la seksajn morojn de usona universitato. Mi: "Kaj kiom kaj kiamaniere iliaj moroj diferas de la niaj?" Flavio: "Mi ne scias. Tion scios vi. Vi konas vian studantan domon, ĉu ne? Bone, vi konas unu el la flankoj, baldaŭ vi konos ankaŭ la alian."
La dua libro estis "Ŝumajsi" de Turki Al-Ĥamad. Flavio: "Temas pri amo kaj amoro malantaŭ la nigraj vualoj de Saŭda Arabio." (Mi foliumis la libron. En saŭdarabiaj libroj ŝajne ne estas bildoj.)
Flavio: "He, tiu kafo suĉumas!"
je 10:19 No comments:
Renata aĉetis somerajn vestaĵojn kaj provvestis sur la teraso. (Posttagmeza suno, varmege. Kontrolinte mian konton mi pensis tion ke ŝi jam renovigis sian someran garderobon. Jen mi eraris.) Kompreneble mi ekscitiĝis vidante ŝiajn mamojn kiuj malaperis sub kaj poste reaperis de diversaj supraĵoj, senmanikaj bluzoj kaj leĝeraj mamzonoj. Sed fine mi tediĝis pri tio kaj iris al Flavio.
Kun Golo kaj Jana ni rigardis la filmon "Palisumite", de Larry Clark. Temas pri la enregistriĝo de erotika filmo: Unue intervjuiĝas duona dozeno de junuloj. Ili senvestiĝas kaj respondas demandojn pri sia seksa vivo kaj siaj deziroj. Evidentiĝis ke Flavio kaj Jana jam rigardis la filmon: Flavio deziris transsalti tiujn intervjuojn, sed Jana haltigis lin. Ŝajne ke plaĉas al ŝi Danielo, la junulo kiun ili fine elektis por la filmo.
Poste Danielo intervjuis duonan dozenon de aktorulinoj por la ina parto de la filmo. Li demandis pri tio kiam ili perdis sian virginecon kaj pri tio ĉu plaĉas al ili anusa sekso. Ĉiuj senvestiĝas. Unu el la junulinoj, malhelharulino, havis bele diketajn mamojn. Danielo fine elektis ne junulinon, sed kvardekjarulinon, verŝajne pro tio ke ŝi estis la sola kiu konsentis pri anusa sekso.
En la tria parto la kvardekjarulino suĉis Danielon. Poste li palisumis ŝin, unue en la antaŭa truo, poste ankaŭ en la malantaŭa.
Ni rerigardis la filmon, tiun fojon sen la intervjuoj pri la junuloj (malgraŭ la protestoj de Jana). Mi rimarkis tion ke mi nur malfacile povis distingi inter du el la junulinoj, inter tiu kun la belaj mamoj kaj alia ulino kies mamoj ne estis tiom belaj. Fine Golo trovis la distingilon: unu el ili portis ornamaĵon, la alia ne.
Poste Jana brilumis al mi siajn mamojn. (Belaj pometoj.) Kiam mi petis ke ŝi faru duan fojon, ŝi agis kvazaŭ ŝi ne komprenus kion mi celis. Ankaŭ Flavio agis kvazaŭ li ne komprenis, sed mi estas certa pri tio ke li fakte ne komprenis.
je 11:03 1 comment:
Fine mi retrovis la dolfenon. Mi eniris la vestiblon de la Studanta Domo, kaj jen ŝi, la altosaltantino, kiu malsupreniris la ŝtuparon. Ŝi eliris, kaj mi sekvis ŝin. Ŝi portis trejnveston, ruĝan, kun CCCP surdorse. Mi: "Saluton. Vi memoras min, ĉu?" Ŝi: "Certe, mi memoras vin. Mi eĉ vidis vin nuda, tion mi ne forgesas ..." (Ĉu ŝi vidis min nuda? Jes, ŝi pravas.) Mi: "Bela trejnvesto." Ŝi: "Dankon. Nu, mi pensas ke vi verŝajne ne tiom memoras el tiu nokto." Mi: "Mi memoras vian olimpian ringeton." Mi kapsignis al ŝia brusto: "Je via maldekstra cico." La dolfeno: "Ha, la ringeto estas je mia dekstra cico." Mi: "Kompreneble dependas de la vidpunkto." Ŝi: "Nu, certe, jen vi pravas." Mi: "Cetere, mi memoras tion ke vin mi ankoraŭ ne vidis nuda." Ŝi: "Prave, kaj tiel restos. Aŭskultu, ulo, mi revenos post horo kaj ok minutoj."
Mi iris al Mandy. Ĉu horo kaj ok minutoj? Mi rigardis tra la fenestron. Mandy: "He, ĉu vi atendas la revenon de la Glacia Reĝidino?" Bone, mi jam komprenis tion ke Mandy vidis ĉion el sia fenestro. Mi komencas malbutonumi al ŝi la bluzon. Ŝi: "He, kion vi faras?" Mi: "Mi venas al vi, ĉu ne?"
Mandy senvestiĝis kaj iris al la fenestro. Mi staris malantaŭ ŝi, kun mia ventro kontraŭ ŝia dorso, kaj mia ilo trafis al ŝi la lumbon. Mandy: "Kaŝu al mi la mamojn. Oni povas vidi de la strato." Mi metis miajn manojn al ŝiaj brustaĵoj. Verŝajne, malgraŭ ĉio, oni nenion vidas de la strato, kaj mi baldaŭ lasis la manojn gliti malsupren, serĉante la harojn de ŝia pubo. Ŝi: "He, oni povas vidi." Ŝi iris al la ŝranko kaj surmetis T-ĉemizon. Mi: "Ĉu vi foriras? Ne forgesu vian pantalonon." Mandy revenis al la fenestro. Denove mia ilo trafis al ŝi la lumbon. Mandy, vi ne estas sufiĉe altstatura. (Mi pensas tion ke mi povus amori la dolfenon en tiu posicio. Ŝi nature havas la perfektan staturon.) Mi serĉis la pomojn de Mandy, sub la T-ĉemizo. La ĉemizo glitis supren. Mandy: "He, vi estas neeltenebla." Ŝi forlasis la fenestron. Kaj jen mi vidis la dolfenon, kiu kure revenis al la Domo, en sia ruĝa trejnvesto. Ĉu jam pasis horo kaj ok minutoj? Ne, mi pensas ke ne. Ĉu ŝi vidis min? Eble, malgraŭ ĉio, oni povas vidi de la strato.
Ĉu mi faris malĝuste al Mandy? Certe, tion mi konfesas. Ni amoris, sur la lito, senvorte. Poste mi enŝranke trovis la fakturon. Ni rapide kisiĝis, kaj mi forlasis ŝin.
Mi iris al la etaĝo de la dolfeno, sed ŝia ĉambro estis malplena. Verŝajne ŝi ankoraŭ duŝadis en la subteretaĝo. Mi iris en la suban etaĝon. Mi haltis antaŭ la pordo de la ina duŝejo. Mi aŭdis voĉojn kaj la sonon de falanta akvo. Subite alia trejnvestaĵulino, tutcerte pezglobĵetantino, puŝis min flanken: "He, ulo, malĝusta pordo." Mi eniris la duŝejo de la uloj kaj longdaŭre duŝadis. Poste mi iris hejmen.
je 12:32 No comments:
Posttagmeze. Renata staras antaŭ spegulo, dum mi observetadas la larĝetajn koksojn. Renata: "He, ne tiel rigardadu!"
Renata aĉetis al mi libron kaj du kalsonojn, bluan kaj nigran. La kovrilo de la libro montras grandan pingvenon, kaj viron kun nigraj okulŝirmiloj kaj pistolo sidanta en bankuvo. Estas "La morto kaj la pingveno" de Andreo Kurkovo, ukrajna verkisto. (Renata: "Mi tuj pensis pri vi kiam mi ekvidis la kovrilon!" Mi: "La pingveno, ĉu?" Renata: "Oni kompreneble ankaŭ havis librojn pri dolfenoj, etaj ĉarmegaj dolfenetoj, kun bildoj, sed estas porinfanaj libroj." Laŭ mi Renata ankoraŭ ne scias tion kiu estas la Dolfeno, sed eble ŝi jam suspektas ion.)
Renata: "Mi pensas ke la kalsonetoj tre bone sidos, eĉ pli bone ol la malnovaj." Mi: "Estas kalsonoj. Kalsonetoj estas inaj vestaĵoj." Ŝi: "Ĉiaokaze, ili tre bone sidos al vi." Mi: "Kiel vi scias? Ĉu vi surprovis ilin?" (Se Renata vere surprovis ilin, al mi la kalsonoj kompreneble estas tro grandaj. Kial Renata aĉetas al mi kalsonojn? Cetere, poste ricevos la fakturon mi.) Renata, kun ina insistemo: "Vidu, vi vidas vian subventron nur de supre, dum mi, male, konas ĝin de ĉiuj anguloj. Mi pli bone konas viajn proporciojn ol vi." Mi: "Kaj mi nature la viajn." Renata ekridis: "Tion mi ne pensas. Inoj kompreneble scias kiel uzi spegulon." (Bone, foje inoj havas la lastan vorton.)
Mi surmetis la nigran kalsonon. Ĝi sidas tre bone, eĉ pli bone ol la malnovaj. (Sed tion mi ankoraŭ ne diris al Renata.)
Laŭ Flavio, post studo de la rusa vortaro kiun li uzas kiam li komunikas kun Jana, la rusa titolo de la libro estas simple: "Morto de eksterulo". Mi: "Ĉu la pingveno estas la eksterulo? Pingvenoj nature ne estas endomaj bestoj. Ĉu, laŭ vi, la pingveno estas murdinto aŭ viktimo?" (Ĉu ankaŭ la rufulino ludas rolon en la libro? Kial Renata aĉetis al mi tian libron?) Flavio: "Eksterulo, ĉu? Kompreneble povas esti figura senco. Mi pensas ke plej verŝajne temas pri politika satiro. Cetere, kial vi ne simple legas la libron?" (Nu, foje ankaŭ Flavio havas la lastan vorton.)
Jana foliumas la libron, sed komprenas nenion krom la titolo de la rusa originalo. Ŝajne ke ŝi trovas amuza la kovrilon. Ĉiaokaze, mi pensas ke la titolo estas pli bona en esperanto ol en la rusa lingvo. Jana foriras. Dum momento mi rigardas ŝian postaĵon. Ŝi ondante movigas al si la koksojn, eble sciante ke mi rigardas ŝin. Ĉe la pordo, ŝi rapide turniĝas kaj ekridas.
Antaŭ kelkaj tagoj mi aĉetis al Renata ŝtopilon. (Tiu de Mandy estas blua, al Renata mi aĉetis ruĝan.) Renata rifuzis uzi ĝin. Mi, poste, enlite: "Kelkaj inoj eĉ uzas tian dum ili masturbas." (Mi nature tre ŝatus rigardadi.) Renata: "Mi ne masturbas." Mi: "Ne masturbas, neniam masturbis, ĉu?" Renata: "Neniam." (Nu, antaŭe, kiam Anja ankoraŭ loĝis ĉi tie, mi foje aŭdis sonojn tra la pordo de Renata. Bone, ĉiuj landoj havas siajn morojn, sed Adriana pli facile konfesis sian fingrumadon.)
Fine mi diris al Renata ke bone sidas la kalsono kiun mi ĵus demetis, ktp. Mi kisis ŝin kaj ni amoris. Mi prenis ŝin de malantaŭe, dum mi atente rigardadis al ŝi la postaĵon. Fine Renata rajdis min, kaj kun mia vizaĝo inter ŝiaj mamoj mi forte orgasmis. Poste, kiam Renata ekdormis, mi fine malfermis la libron pri la pingveno.
je 13:27 No comments:
Nun jam antaŭ kelkaj semajnoj mi kompreneble reiris al la Studanta Domo. Kiam mi malfermis la pordon de Mandy, ŝi haltigis min: "Atendu ... revenu post kvin minutoj." Bone, mi iris en alian etaĝon kaj tiun fojon rapide trovis la pordon de la altosaltantino, bluan. Aŭdeblis muziko, laŭta muziko. Mi frapis al la pordo, firme, neniu respondo. (Aŭ ŝi ne aŭdis mian frapadon aŭ mi ne aŭdis ŝian respondon, pro la laŭta muziko, jen tion mi pensis.)
Mi malfermis la pordon. Sur la planko staris ulino, malaltstatura, kun nigra mallonga hararo, kompreneble ke ne estas la Dolfeno. Ŝi portis blankan kalsoneton, sufiĉe grandan, kaj mi tuj ekrigardis ŝian nudan dorson, bellinian. Evidente ke estas la kunĉambranino, kiun ni surprizis kun enlita amantino dum la paskaj travivaĵoj. Verŝajne ŝi tuj eksentis la trapordajn ventetojn: Ŝi turniĝis, kaj mi ekvidis ŝiajn brustaĵojn. La ulino diris kelkajn vortojn, kiujn mi ne perceptis, poste mallaŭtigis la muzikon kaj surmetis T-ĉemizon. (Ŝi unue mallaŭtigis la muzikon, poste surmetis la T-ĉemizon.) Ŝi demandeme rigardis min. (Ĉu lesbanino? Nu, laŭ la rigardo kiun ŝi ĵetis miadirekten, kiam ŝi turniĝis, mi supozus ke ŝi eble estas ambaŭseksemulino.)
Mi ekdemandadis pri la altosaltantino. La kunĉambranino: "Forgesu tion. Ŝi ne interesiĝas pri tiaĵoj." Nu, bone. Ŝi daŭre rigardis min. Mi: "He, sed eble vi, ĉu?" Ŝi: "Ne, dankon." Ŝi ekridis. Mi adiaŭis al la mallongharulino kaj fermis la pordon. Mi pensas: aŭ ni tre bone komprenas unu la alian, aŭ unu ne komprenas grajnon de tio kion diras la alia. Certe, mi revenos al la bluporda ĉambro.
Mi revenis al Mandy: "He, mi diris kvin minutoj." Mi: "Bonege, karulino, mi revenos." Ŝi: "Envenu, stultulo, vi jam forestis dum kvardek minutoj." (Ĉu tio eblas? Ne, mi pensas ke ne.) Mi: "Ĉu hieraŭ la polico estis ĉi tie?" Ŝi rapide kapjesis. Mi: "Nu, kion ili celis." Mandy: "Ne scias. Mi hazarde ekvidis ilin tra la fenestro, kaj tuj eliris laŭ la malantaŭa ŝtuparo." Mi: "He, Mandulineto, kion vi kaŝas al la polico?" Ŝi altigis al ŝi la ŝultrojn. Ŝi: "Evidente vi jam sciis tion ke la polico estis ĉi tie. Nu, kion?"
Mi rakontis pri la vizito de la antaŭa tago. Mandy: "Stultaĵo. Erika ne malaperis. Mi parolis kun ŝi antaŭ semajno." Mi: "La polico diras ke oni ne vidis ŝin dum kelkaj monatoj." Ŝi: "Nu, kiu ne vidis ŝin dum kelkaj monatoj?" Mi: "Ŝajne ke ŝia patrino. Mandy, mi petas ke vi diras al la polico tion kion vi scias pri la afero." Mandy: "Neniel. Mi ne refoje parolas kun la polico." Poste, ĝemante: "Bone, mi telefonos al la patrino de Erika."
Poste ni amoris. Mi demandis al Mandy pri la ŝtopilo, kaj fine ŝi konfesis ke ŝi, unu tagon, uzis ĝin dum ŝi masturbis. Mi: "Ĉu plaĉis?" Ŝi: "Unue jes. Sed mi ne orgasmis. Fine mi eltiris la ŝtopilon, sed mi ankoraŭ ne orgasmis. Mi lavis al mi la postaĵon, kaj fine mi orgasmis." Mi: "Bele." Ŝi: "Kiam temas pri penetrado, mi preferas la antaŭan truon." Mi rigardis en ŝiajn okulojn: "Kaj kion vi preferas en vian antaŭan truon? Ĉu kukumon? Ĉu melopepon? Ĉu karoton? Ĉu maizon?" Mandy: "Vere, mi preferas kacon." Mi: "Ĉu en vian piĉon?" Ŝi: "Jese." Kaj fine ni orgasmis.
je 12:32 No comments:
Printempon, mojose, mi sentas ke ni fine, denove, estas parto de la mondo. Sur la Placo, amaso da gehomoj. Kie estis ĉiuj dum la lastaj monatoj? Mi rigardas la siluetojn de duonnudulinoj, vestitaj per nove somerecaj vestaĵetoj. (Kaj la vestaĵoj de la pasinta jaro? Forĵetitaj, enŝrankigitaj, senditaj al Afriko. Dum la vintraj monatoj, ĉiuj garderoboj ŝanĝiĝis. Tion mi scias. Mi plenumis kelkajn el la fakturoj de Renata.)
Ankoraŭ ne someras, tial ni denove, pasintsemajne, ĵaŭdon, vizitis la naturistan banadon. Antaŭ ol foriri Renata surmetis novajn vestaĵojn. Dum momento ŝi portis nur etan kalsoneton, kaj la ŝtofo de la vestaĵeto montris la liniojn de ŝiaj lipoj. Mi: "He, kamelaj piedfingroj!" Renata ŝajne ege ofendiĝis. Ŝi rapide, senvorte, surmetis alian kalsoneton, poste revestiĝis. Mi saĝece ne komentis pri la balena vosto de ŝia nova kalsoneto, kiu videblis super la rando de ŝia pantalono.
Antaŭ kelkaj semajnoj Renata, kun Franka, vizitis festenon kie oni kuniĝis en grupseksaj orgioj. Nature ne la unuan fojon. Kaj refoje, propradire, Renata sidis en sofo, rigardante la orgiojn. (Ĉu mi povas imagi al mi tion?) Mi: "Kaj vi nur rigardadis, ĉu?" Ŝi kapjesis. Mi: "Eĉ ne nudigis al vi la bruston, ĉu?" Ŝi: "Eĉ ne." Mi: "Sonas tedige." Ŝi, mokeme: "Mi tuŝetis al viro la ilon, fortan kaj ege grandan." Mi: "Nu, ĉi vi finigis lin?" Ŝi: "Ne, li edzino rigardis, kaj ŝi ne tiom plaĉis al mi kiom li." Interese. Poste, enlite, Renata permesis al mi enmeti fingron inter ŝiajn lipojn. Ĉu ŝi lernis tion dum la grupseksaj orgioj? Renata kompreneble tuttempe sidis en sofo, rigardante ĉion.
Bone, ni iris al la banejo de la Altlernejo. (Renata fine forgesis pri la kamelaj piedfingroj kaj mi ne plu interesiĝis pri ŝia balena vosto.) Tiun fojon ĉeestis pli da gejunuloj, inter ili Franka kaj Ivano, alloga kiel ĉiam (Franka, ne Ivano). Franka: "La venontan fojon verŝajne partoprenos ankaŭ vi, ĉu?" (Mi komprenis kion ŝi celis. Nu, mi ne deziras pasigi tiom da tempo en la ĉeesto de Franka.) Partoprenis la banadon ankaŭ ina triopo, du el ili ŝajne jam plurfoje vizitis la banejon, dum la tria, evidente, venis la unuan fojon: ŝi longe, rideme, hezitis antaŭ ol demeti la vestaĵojn. (Belaj mamoj, ŝveligitaj cicoj, senhara pubo. Unu el la amikinoj havis linion de haretoj, dum la alia estis razita kaj havis etan traboraĵon.)
Kiam ni revenis hejmen, Renata demandis: "Vi partoprenos la venontan fojon, ĉu?" Mi: "Baldaŭ somero. La banado ekpauzas." Ŝi: "Ne la banadon, sed la festenon, pri kiu parolis Franka." Mi: "Vere, vi deziras rigardi dum mi amoras kun alia ulino, ĉu?" Renata: "Kiel vi vidas, mi ne neas al vi tion." Mi: "Sed tio ne estas la demando." Ŝi: "Ĉu ne? Nu, se ne partoprenos vi, eble mi petos Flavion, aŭ eĉ Golon." (He, Golo kompreneble ne partoprenos, kaj Renata plej verŝajne ne farus tian demandon al li. Sed Flavio, ĉu? Ne, ne elimineble, tute ne.) Mi: "Bone, mi partoprenos, la venontan fojon." Ŝi: "Ĉu promesite?" Mi: "Promesite, certe." Ŝi: "Dankon, he." Ŝi kisis al mi la vangon, rapide.
Poste ni trinkis ĉeĥan bieron, el verdaj boteletoj, beletaj, bongustan (la bieron, ne la botelojn).
je 12:46 No comments:
Hodiaŭ du gepolicistoj, ulo kaj ino, petis informojn pri Erika. Unue mi pensis tion ke temas pri aprila blago, sed la policaj insignoj ŝajnis aŭtentikaj. Mi ne vidis Erikan dum pli ol duona jaro, sed laŭdire neniu vidis ŝin dum kelkaj monatoj. Nu, verŝajne ŝi elmigris al Aŭstralio aŭ al alia lando kie ŝi povas eki siajn karierajn planojn.
Mi raportis pri la kverelo kaj la insultoj de Erika, sen mencii la plej intimajn detalojn, kaj pri la rekonto en la vendejo, kaj pri tio ke ŝi poste ne aperis kiel promesite. La policistoj kompreneble sciis tion ke oni havis kontakton kun Erika jam longa tempo post tiuj okazaĵoj. La ulo eĉ laŭdis min pri tio ke mi klopodis malrekomendi al Erika karieron kiel nudmodelo, dum la ino asertis ke mi ne havas la rajton instrui al Erika kion fari aŭ ne fari. Ili konfuzite rigardis unu la alian. Post mallonga silento ili fose ekdemandadis pri la lumono. (Ĉu Mandy rakontis tion al ili? Ne, certe ke ne. Verŝajne la administracio de la Studanta Domo informis ilin.) Mi konfirmis ĉion, denove sen mencii ĉiujn detalojn: "Estas malpermesite, ĉu?" La ino altigis al si la ŝultrojn: "Estas grizaj aferoj. Sed ne okupiĝas pri tio ni, estas respondeco de alia departemento."
Ŝajne la kontaktoj inter la diversaj departementoj ne estas troige bonaj. La duopo ne estis de la urba polico, ne de la regna polico, kaj verŝajne ne eĉ de la sekreta polico, sed de la regiona polico de la regiono al kiu apartenas la vilaĝo de Erika. (La policistino havis la samajn nasalojn kiuj havas Erika. Ĉarmige.)
Ili parolis kun mi aparte, sen la ĉeesto de Renata, verŝajne pro la delikata karaktero de la afero, tutcerte pensante ke ŝi estas mia edzino. Tiel oni kompreneble, male, vekis la intereson de Renata, kaj post la foriro de la gepolicistoj mi devis rakonti al ŝi ĉion, nature sen mencii ĉiujn detalojn ktp. Laŭ Renata tutcerte temas pri aprila blago.
je 22:46 No comments:
Newer Posts Older Posts Home
Subscribe to: Posts (Atom)
Antaŭaj poŝtoj, arkivo ktp
There was an error in this gadget
Bone, kie rekomenciĝi? Nu, Renata rakontis pri tio kiel ŝi partoprenis festenon kie ĉeestas nuda kelnero. Tio okazis jam antaŭ kelkaj semajn...
Unue ni ekhejtigis la saŭnon, poste ni amoris: unue mi metis al Renata oleon inter la femurojn kaj masaĝis al ŝi la pubon ĝis kiam ŝi ĝeme o...
La du amikinoj sunumas sin sur la teraso ... Anja, mia amikino, kaj Renata - la ŝia. Kiam ili venis hejmen tiun ĉi posttagmezon, ili tuj el...
Mankantaj vortoj, mankantaj vestaĵoj
Mi konstatas ke mi lastatempe komencis iomete pensi en esperanto. La kialo estas nature ke Renata loĝas ĉe ni kaj dum la lastaj naŭ tagoj ni...
Foje estas nokto, eĉ nun dum la somero. Anja kaj mi havas sufiĉe grandan dormoĉambron, kun fenestro al la parko, tiel ke povas esti kaj sile...
La kojoto - vireca revuo por virecaj viroj
Blua Skeleto: Pri io ajn kaj nenio
Georgina - esto que llamo mi vida
Beĉjo - La mondo el mia vidpunkto
Picture Window theme. Theme images by rami_ba. Powered by Blogger.