eo it eo eo eo it it eo eo id eo en en fr eo pt eo eo eo eo hbs_lat lt eo eo eo eo tr eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo es eo eo eo es eo eo eo eo eo eo eo eo fr eo eo de eo eo eo en eo eo es eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo lt eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo fr fr fr fr fr fr fr fr fr fr eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo pt eo fr es eo eo eo tr eo eo eo eo eo eo eo eo lt eo eo eo eo de es eo eo eo eo eo sv ur eo eo eo eo es eo eo eo eo eo eo eo eo tr nl eo eo it eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo ar az ru bg bn hbs_lat ca mzn hbs_lat da de el en es et fa fi fr de lt he hi hbs_lat hu hy id en is it ja ta ko cs it lb lt lv en ml mr ms ne nl nb nb pa pl pt ro ru jbo hbs_lat en sk sl sq hbs_lat sv ta th ceb tr fy ur vi zh eo eo eo eo eo eo eo eo eo
The Da Vinci Code (romano) - Vikipedio
El Vikipedio, la libera enciklopedio
La kodo de Da Vinci
v • d • r
3 Lokoj de la rakonto
7 Pentraĵoj de Leonardo da Vinci
10.1 Ttt-ejoj proksimaj al la katolika eklezio
La rakonto[redakti | redakti fonton]
La ĉefa rolulo estas Robert Langdon, usona fakulo pri simboloj, kiu implikiĝas dum vojaĝo en Parizo kontraŭvole en la murdafero de Jacques Saunière, konservisto de la Luvro-muzeo. Langdon estas suspektita pri la murdo, ĉefe pro mesaĝo, kiun Saunière skribis surplanken antaŭ ol morti. La lasta frazo de tiu mesaĝo estas "PS: Trovu Roberton Langdon" kaj ŝajnas akuzo kontraŭ li. Nur Sophie Neveu, policinspektoro kaj nepino de Saunière, kredas lin senkulpan. Ŝi helpos lin por eskapi la komisaron Fache, kaj retrovi la kulpulon por senkulpigi sin. Sed por tio, Robert kaj Sophie devas ekmalkodi la veran sencon de la mesaĝo de Saunière...
La ĉefaj roluloj de la rakonto estas:
Robert Langdon: profesoro pri religia simbolscienco ĉe la universitato de Harvard
Jacques Saunière: konservisto de la Luvro, murdita komence de la rakonto
Sophie Neveu: nepino de Jacques Saunière, kriptologo laboranta por la franca polico
Bézu Fache: komisaro de la franca polico
Silas: monaĥo albina sindonema al la Opus Dei
Monsinjoro Manuel Aringarosa: estro de la Opus Dei en Novjorko
André Vernet: estro de la Zurika banko en Parizo
Sir Leigh Teabing: angla historiisto, kavaliro de la brita krono, fakulo pri la sankta Gralo, amiko de Langdon
Rémy Legaludec: servisto kaj ŝoforo de Sir Leigh Teabing
Jérôme Collet: inspektoro de la franca polico
Lokoj de la rakonto[redakti | redakti fonton]
Francio[redakti | redakti fonton]
Preĝejo Saint-Sulpice en Parizo
Château de Villette en Condécourt
Hotelo Ritz en Parizo
Anglio[redakti | redakti fonton]
Flughaveno de Biggin Hill
Westminster Abbey en Londono
Skotlando[redakti | redakti fonton]
Temoj pritraktitaj[redakti | redakti fonton]
Simbolo de la kaliko
Simbolo de la lanco
Jesuo Kristo - La Sankta Manĝo - Komunio - Apostoloj - Sankta Johano - Pasiono - Resurekto - Biblio - Nova Testamento - Maria Magdalena
Alexander Pope - Bernardo de Clairvaux - Konstantino la 1-a - Isaac Newton
Dogmoj kaj kristanaj konstruaĵoj
Asmodai - 1-a Koncilio de Niceo - Arianismo
Katedralo de Chartres - Rosslyn Chapel - Templo de Salomono - Gnomono de la preĝejo Saint-Sulpice
Mitraismo - Ankho - Bafometo - Kulto de la Diino - Sakra ineco - Hierogamismo
Ora proporcio - Fibonaĉi-nombroj - Atbash-kodo - Codex Leicester - Cryptex - Sakra geometrio (artikolo en la angla)
Konspira teorio - Konspirado - Anagramo - Stelo de Davido - Rozkrucismo - Inversa piramido (artikolo en la angla)
Kritikoj[redakti | redakti fonton]
En noto komence de la libro, la aŭtoro, Dan Brown, deklaras: "ĉiuj priskriboj pri arto, arkitekturo, dokumentoj kaj sekretaj ceremoniaroj en ĉi tiu romano estas fidindaj."
Malgraŭ tia noto, la realo estas tute mala.
La verko ricevis kritikojn de la Katolika Eklezio kaj de multaj historiistoj. Ekzemple la libro prezentas monaĥon de la katolika ordeno Opus Dei, tamen tute ne ekzistas monaĥoj en tiu organizaĵo. En alia punkto legeblas ke Jesuon oni ne konsideris kiel filon de Dio ĝis proklamo de la romia imperiestro Konstantino; kontraste, la evangelioj jam multfoje tion asertas. La Priorato de Siono estas priskribita kiel mezepoka institucio, tamen ĝi fondiĝis en 1956.
Pli ol dek libroj estis eldonitaj kiuj enhavas riproĉoj pri la tezoj el la libro. Unu el ili, skribita de Regino Cortes, diras ekzemple:
La ideo ke Jesuo edziĝis kun Mario Magdaleno, kaj ke tiu kuniĝo produktis filinon, kiu siavice gardis en sia idaro realan kaj dian sangon de Jesuo, kaj plue tia sango restis vivanta dum 2000 jaroj, eĉ malgraŭ amasa eklezia komploto por detrui tiun «teologia bombo», ĝi povas rezulti «ekscitema por kelkaj» kaj povas kontribui krei «bonan teatron» sed «ne kontribuas al bona historio» kaj eĉ malpli ankoraŭ al strikta biblia analizo.
Aldone, la tempo inter Jesuo kaj niaj tagoj reprezentas minimume 60 generacioj. Eĉ, se la kuniĝo de Jesús kaj María Magdalena, kiu ne estas menciita sur la Biblio, estus okaziginta heredanton kiu estis supozeble duona Dio, kiam la idaro estus je la 10a generacia nivelo, la «dia sango» (tio estas, lia gena kontribuo) ne estus pli grande ol 1/2.032; en la generacio 25 nur estus je 1 /66.584.576; kaj en la generacio 60 reprezentus kontribuon preskaŭ nulan.
Aliaj kritikoj pri tiu libro rilatas al teknikaj kaj geografiaj misoj.
Ĉar la libro multe sukcesis la polemiko multe eĥis.
Fontoj[redakti | redakti fonton]
Kiel baza fonto oni rigardas la libroj Holy Blood, Holy Grail (1982) kaj The Messianic Legacy (1983) de Michael Baigent, Henry Lincoln kaj Richard Leigh, kiuj siaflanke baziĝas sur la falsigitaj dokumentoj de Pierre Plantard. Li intencis pruvi, ke li devenas de la merovigoj, kiuj siaflanke estas posteuloj de malnova juda dinastio, perata de Jesuo Kristo, kiu ne mortis, sed vivis en suda francio.
Baigent, Lincoln und Leigh estas la fonto por la dokumentoj pri la Prieuré de Sion, kiuj estis trovitaj de pastro Bérenger Saunière en la preĝejo Sainte Marie-Madeleine en Rennes-le-Château.
Baigents kaj Leigh estis konvinkitaj, ke la utiligo de materialo kaj motivoj el iliaj libro estus kontaŭleĝa sed malsukcesi antaŭ angla kortumo.
Brown kaŝe mencias la nomojn el la fonto: La nomo de la eksperto pri Grailo estas Leigh Teabing, anagramo de la aŭtoroj Leigh und Baigent. La tria indiko, tio al Henry Lincoln kiel la tria aŭtoro estas la korpa stato de la malsana Teabing, kiu similas al tiu de Lincoln. Krome estis menciita Holy Blood, Holy Grail en la 60. ĉapitro de la romano.
Pentraĵoj de Leonardo da Vinci[redakti | redakti fonton]
La adorado de la tri reĝoj (artikolo en la angla)
La Virgulino de la rokaro (artikolo en la angla)
Mona Lisa: la plej fama pentraĵo en la mondo.
La anatoma desegnaĵo konata kiel Homo de Vitruvio.
Filmo[redakti | redakti fonton]
Pli detalaj informoj troveblas en la artikolo The Da Vinci Code (filmo).
Bibliografio[redakti | redakti fonton]
Detalo de la Gioconda, kies okuloj troviĝas sur la librokovro de la romano
Dan Brown, The Da Vinci Code, édition originale, éd. Doubleday, 2003, ISBN 0-385-50420-9 ; Da Vinci Code, éd. française chez Jean-Claude Lattès, 2004 (ISBN 2-7096-2493-1, édition illustrée : ISBN 2-7096-2693-4).
Marie-France Etchegoin et Frédéric Lenoir, « Code Da Vinci » : l'enquête, éd. Robert Laffont, 2004. Mise au point des connaissances actuelles sur les thèmes abordés dans le roman. ISBN 2-221-10405-6
Simon Cox, Le Code Da Vinci décrypté, éd. le Pré aŭ Clercs, 2004. ISBN 2-84228-212-4
Florent Varak, Le mariage de Jésus - Da Vinci Code : vous y croyez ?, éd. Clé. ISBN 2-906090-67-0
Michael Baigent, Richard Leigh, Henry Lincoln, L'Énigme sacrée, éditions Pygmalion/Gérard Watelet (pour l'édition en français), 1983. ISBN 2-290-34696-9
Amy Welborn, Da Vinci : la grande mystification, édition Le Forum Diffusion, 2005. ISBN 2-916053-04-2
Gordon Zola : The Dada de Vinci Code, Paris, Éditions du Léopard Masqué, 2006. 224 pages. ISBN 978-2-35049-024-3. Parodie goguenarde du roman de Dan Brown, écrite dans le but de lutter contre l'engouement provoqué par cette œuvre.
Marie-Madeleine et le Saint Graal, la vérité sur la femme qui a accompagné Jésus..., Margaret Starbird, Ed.Exclusif, ISBN 2-84891-051-8
Au-delà du Code Da Vinci, Le livre qui résout le mystère. Marie Madeleine, Jésus et ses descendants. Le grand secret des Templiers, le Saint Graal, René Chandelle, Ed. Exclusif 2006, ISBN 2-84891-055-0
Au-delà du Code Da Vinci 2. Entre Da Vinci et Lucifer. Les clefs qui permettent de comprendre pourquoi le Vatican a interdit le Code Da Vinci, qu'y a-t-il derrière le Code Da Vinci ?, René Chandelle, Ed. Exclusif 2006, ISBN 2-84891-056-9
Eksteraj ligiloj[redakti | redakti fonton]
Ttt-ejoj proksimaj al la katolika eklezio[redakti | redakti fonton]
Section Opusdei.fr: sekcio pri Da Vinci Code (france)
Francaj episkopoj pri Da Vinci Code (france)
Speciala dosiero Da Vinci Code de la franca katolika ĵurnalo La Croix (france)
Diocezo de Nanterre : La Sankta Manĝo de Leonardo da Vinci kaj Da Vinci Code (france)
Analizo de la verko far teologo (france)
Podcast-konferenco el Saint-Germain-des-Prés ĉe Parizo (france)
Aliaj ttt-ejoj[redakti | redakti fonton]
Oftaj demandoj pri la oficiala ttt-ejo de Dan Brown
Dosiero de "L'Internaute" (france)
Analizo malkovranta la veran historion malantaŭ la Da Vinci Kodo
Da Vinci Code, malkodado de la fenomeno
"Le culte du Da Vinci Code" (la kulto de la Da Vinci kodo), artikolo de Robert Sheaffer en la usona revuo "Skeptic", vol. 11, n°4, 2005
"À propos du Da Vinci Code" (pri la Da Vinci kodo) artikolo de "Sciences & Pseudo-Sciences" n° 271, mars 2006
Da Vinci Code: promenado en la Luvro
Paralelo: La Luvro kaj la Da Vinci Code
Audigvido de la Luvro-muzeo
Promenado laŭ la temo de la Da Vinci Code proponata de la turistoficejo de Britio
Libroj de Dan Brown
Libroj aperintaj en 2003
Paĝoj kiuj uzas ISBNajn magiajn ligilojn
Informoj pri la paĝo
Citi ĉi tiun artikolon
Ĉi tiu paĝo estis lastafoje redaktita je 07:31, 23 dec. 2015.
La teksto disponeblas laŭ la permesilo Krea Komunaĵo Atribuite-Samkondiĉe 3.0 Neadaptita; eble aldonaj kondiĉoj aplikeblas. Vidu la uzkondiĉojn por detaloj.
Regularo pri respekto de la privateco
Vidigo por porteblaj aparatoj