eo en eo eo en en eo eo eo eo eo eo eo fr fr eo eo pt de eo lt eo eo eo sv eo eo es eo eo eo eo eo lt fr fr fr en fr de fr fr fr it fr fr fr en fr fr de de fr en fr fr fr fr fr fr fr de fr fr en nl en fr de fr fr de fr en de fr fr en fr eo it eo es eo es eo eo eo eo eo eo eo sv eo en fr eo de en en en es en en en hu en en en de en en fr en en en en en en en en en fr en eo eo en eo eo eo en fr eo eo eo eo eo fr es en eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo lt eo eo eo eo de es eo eo eo eo eo sv ur eo eo eo eo es eo eo eo eo eo eo eo eo tr nl eo eo it eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo eo ar az ca hbs_lat da de el en es eu fa fi fr lt he hu it ja ka ko lb nl nb fr pl pms pt ru en hbs_lat en hbs_lat sv tr fy vi xmf zh eo eo eo eo eo eo eo eo eo
El Vikipedio, la libera enciklopedio
21-an de julio 1971 (1971-07-21) (45-jara)
v • d • r
Charlotte GAINSBOURG (naskiĝis la 21-an de julio 1971(nun 1971-07-21) en Londono), estas franca-brita aktorino kaj kantistino. Filino de Serge Gainsbourg kaj Jane Birkin, ŝi frue debutis kinan karieron, pelate de sia patrino. Ŝi edziniĝis al Yvan Attal, mem komediisto kaj reĝisoro.
Dum la nokto de la 5-a al la 6-a de septembro 2007, ŝi estis urĝe operaciita pro cerba hemoragio, post akcidento de akvoskiado.
En 1984, Jane Birkin, dum filmado en La Pirate de Jacques Doillon, instigis sian filinon trapasi selektadon de Élie Chouraqui por Paroles et musique. Tiel ŝi ekhavis sian unuan rolon kiam ŝi estis 13-jarojn aĝa. Sekvan jaron, Jacques Doillon proponis al ŝi kelkajn pecojn en La Tentation d'Isabelle, pro kio ŝi estis rimarkita de Claude Miller. Tiu ĉi proponis al ŝi unu el la ĉefaj roloj en sia filmo L'Effrontée. Tiu aktorado havigis al ŝi César-on por plej bona virina espero en 1986. Ŝi poste laboris kun sia patro (Charlotte for Ever en 1986), poste kun sia patrino (Kung Fu Master ! en 1987). En 1988, Claude Miller denove kunvokis ŝin por La Petite Voleuse laŭ scenaro de François Truffaut. Tamen nur post Merci la vie de Bertrand Blier Charlotte decidis dediĉi sin al kina kariero. Paradokse, en tiu momento ŝia kariero ŝajnis stagni, malgraŭ denova renkontiĝo kun Jacques Doillon en la ĉefa rolo de Amoureuse. Ŝia kariero restartis ekde 2001 per du filmoj de ŝia edzo Ma femme est une actrice kaj Ils se marièrent et eurent beaucoup d'enfants, ankaŭ je internacia nivelo per 21 grammes kie ŝi ludis kun Sean Penn.
1984: Paroles et musique, de Élie Chouraqui
1985: L'Effrontée, de Claude Miller
1985: La Tentation d'Isabelle, de Jacques Doillon
1986: Charlotte for Ever, de Serge Gainsbourg
1987: Jane B. par Agnès V., de Agnès Varda
1987: Kung-fu master !, de Agnès Varda
1988: La Petite Voleuse, de Claude Miller
1990: Merci la vie, de Bertrand Blier
1990: Aux yeux du monde, de Éric Rochant
1990: Le Soleil même la nuit (Sole anche di notte)
1991: Amoureuse, de Jacques Doillon
1991: Contre l'oubli, de Patrice Chéreau
1991: Anna Oz, de Éric Rochant
1992: Cement Garden (The Cement Garden), de Andrew Birkin
1993: Grosse Fatigue, de Michel Blanc, en propra rolo
1995: Anna Oz, de Éric Rochant
1996: Love, etc., de Marion Vernoux
1996: Jane Eyre, de Franco Zeffirelli
1998: Passionnément, de Bruno Nuytten
1999: Suspicion (The Intruder), de David Bailey
1999: La Bûche, de Danièle Thompson
2000: Félix et Lola, de Patrice Leconte
2000: Les Misérables, de Josée Dayan (TV)
2001: Ma femme est une actrice, de Yvan Attal
2004: Ils se marièrent et eurent beaucoup d'enfants, de Yvan Attal
2004: 21 grammes (21 Grams), de Alejandro González Iñárritu
2005: L'un reste, l'autre part, de Claude Berri
2005: Lemming, de Dominik Moll
2006: La Science des rêves, de Michel Gondry
2006: Prête-moi ta main, de Éric Lartigau
2007: I'm Not There, de Todd Haynes
2007: Golden Door, de Emanuele Crialese
2008: City of Your Final Destination de James Ivory
2009: Max et les Maximonstres de Spike Jonze (voĉo de KW)
2009: Antichrist de Lars von Trier
2009: Persécution de Patrice Chéreau
2010: L'Arbre de Julie Bertucelli
2011: Melancholia de Lars von Trier
2012: Confession d'un enfant du siècle de Sylvie Verheyde
2012: Do Not Disturb de Yvan Attal
2013: Nymphomaniac de Lars von Trier
2013: Jacky au royaume des filles de Riad Sattouf
2014: Son épouse de Michel Spinosa
2014: Every Thing Will Be Fine de Wim Wenders
2014: Trois cœurs de Benoît Jacquot
2014: Samba de Éric Toledano kaj Olivier Nakache
2014: L'Incomprise de Asia Argento
Rekompencoj[redakti | redakti fonton]
1985: César por plej bona virina espero en L'Effrontée
2000: César por plej bona aktorino en dua rolo en La bûche
2009: Festivalo de Cannes: Premio por virina interpretado en Antichrist de Lars von Trier.
Kanzono[redakti | redakti fonton]
Kariero[redakti | redakti fonton]
Charlotte kantis plurfoje. Unuafoje en la albumo de Serge Gainsbourg, Love on the beat, en 1983, kie ŝi kantis Lemon incest duope kun li. Muzikvideo, kie Charlotte aperas en subvesto kuŝante ĉe sia patro, montriĝis ambigua; vortoj elvokas "amon, kiun ni neniam faros kune".
En 1986, ŝi rekomencis en la albumo Charlotte for Ever, kie pozante malfacilan adoleskantinon, ŝi kantis serion da tekstoj kun provoka enhavo: Charlotte for ever, Plus doux avec moi (ambaŭ duope kun Serge), Élastique, Zéro pointé vers l'infini.
Dum 8 jaroj ŝi ne plu kantis, ĝis ŝi engaĝis sin en la aventuron de Les Enfoirés, kantistoj kiuj subtenas bonfaran organizaĵon Restoracioj de l' koro: en 1994, en la spektaklo Les Enfoirés au grand Rex, ŝi interpretis Di doo dah, verkitan de sia patro kaj kreitan de sia patrino, Un autre monde de Téléphone kaj La chanson des restos de Jean-Jacques Goldman. Ŝi denove laboris en 2001 por la Restoracioj de l'koro, en 2001: L'odyssée des Enfoirés, kie ŝi interalie interpretis kanzonon de Renaud, Manu, kun Francis Cabrel, Julien Clerc kaj alia komediisto, Thierry Lhermitte.
En 1996, ŝi partoprenis la filmmuzikon de Love, etc.. En 2000, aŭdeblis ŝia voĉo en albumo Music de Madonna: la komenco de la kanzono What it feels like for a girl enhavas kelkajn vortojn eldiritajn de Charlotte en la filmo The Cement Garden. Ŝia lasta vera duopo estas If kun Étienne Daho en lia albumo Réévolution (2003). En 2005, Charlotte partoprenis filmmuzikon de L'un reste, l'autre part, interpretante samtitolan kanzonon.
La 28-an de aŭgusto 2006 aperis ŝia dua albumo "5:55" kunlabore kun la grupo Air, Jarvis Cocker, Nigel Godrich, Tony Allen, David Campbell kaj Neil Hannon de The Divine Comedy. La albumo enhavas francajn kaj anglajn kanzonojn.
Diskaro[redakti | redakti fonton]
Albumoj[redakti | redakti fonton]
1986: Charlotte for Ever
2003: Réévolution de Étienne Daho
"If" duope kun Étienne Daho
"Tel que tu es"
"The songs that we sing"
"Everything I cannot see"
"Le Chat du Café des Artistes"
"Me And Jane Doe"
"Time Of The Assassins"
Unuopaĵoj[redakti | redakti fonton]
2004: If (duope kun Étienne Daho - inkluzivas muzikvideon)
2006: The songs that we sing
Teatro[redakti | redakti fonton]
1994: Charlotte ludis ankaŭ en teatraĵo «Oléanna» de David Mamet, adaptita de Pierre Laville, kio havigis al ŝi premion "Molière".
Vidu ankaŭ[redakti | redakti fonton]
Eksteraj ligiloj[redakti | redakti fonton]
Kategorio Charlotte Gainsbourg en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Oficiala retejo de Charlotte Gainsbourg
Charlotte Gainsbourg en IMDb
Artikoloj pri muzikistoj kun ŝablono kaj dosiero
Informoj pri la paĝo
Citi ĉi tiun artikolon
Ĉi tiu paĝo estis lastafoje redaktita je 20:21, 18 dec. 2015.
La teksto disponeblas laŭ la permesilo Krea Komunaĵo Atribuite-Samkondiĉe 3.0 Neadaptita; eble aldonaj kondiĉoj aplikeblas. Vidu la uzkondiĉojn por detaloj.
Regularo pri respekto de la privateco
Vidigo por porteblaj aparatoj