en en es nl en en en af nl nl nl en en en en en en en nl af nl nl fr en en en en als af af af af af af de nl af af nl nl af af af af af af nl en
Vandag is Ouma se verjaarsdag
Die dun naald steek in kleine Lielah se arm in terwyl die verpleegster haar so stil moontlik hou. Vir ‘n oomblik is daar net ongeloof wat uit haar ogies straal en dan begin die trane rol soos wat die donker rooi bloed in die buise in hardloop. Daardie 30 sekondes voel soos ‘n leeftyd.
Om ‘n sewe-maande oue babatjie, sonder naam, sonder mediese geskiedenis in jou huis en jou hart toe te laat, is nie riskant nie. Dis geloof. Gehoorsaamheid. Nog altyd was my gebed vir my kinders dat hulle gelukkig en gesond sal wees. Hierdie dogtertjie, met ‘n naam op haar ID wat die hofklerk uitgedink het, wat nooit haar biologiese ma sal ken nie, wat nie weet op watter dag sy regtig gebore is nie, begin elke oggend met ‘n glimlag en een of ander liedjie.
Ons, as groot mense, met al ons issues en drama kan so baie by hierdie klein lyfie leer: Elke dag ‘n nuwe begin. Elke dag nuwe genade. Elke dag nuwe geleenthede. Geleenthede om te vergewe, om te groei , om êrens te help.
Vanmiddag bel ek die dokter om te hoor oor die bloedtoetse. Die ontvangsdame is soos altyd professioneel en sê sag dat Dokter met my wil praat. Ai Here, wat dan nou? Ek glo ons bondeltjie is gesond. Sou dit dan ‘n verskil maak as sy nie is nie?
“Bly Mevrou het geskakel. Ons het die resultate van die bloedtoetse ontvang.”
“Die nuus is alles goed. Die toetse is negatief.”
Dit kon ek nog nooit verstaan nie. Daardie teenstrydigheid. Postiewe nuus met die woorde “die toetse is negatief”.
Nee, dit sou nie ‘n verskil gemaak het oor hoe ons oor Liewe Lielah voel as die resultate anders was nie. Ja, hierdie is wel ‘n verligting en ek dank die Here vir nog genade wat Hy vandag weer mildelik  oor haar lewe gestrooi het. Ons sonskynkind is gesond en môre oggend gaan sy weer haar dag met ‘n liedjie begin.
Posted on July 19, 2017Categories Familie, Ma-wees, VreugdeTags bloed, genade, lewe, liefde, Lielah, Ma-wees, toets, vreugdeLeave a comment on ‘n Positiewe negatiewe?
Stilte op my stoep
“Bokkalief, my lyf wil nie meer nie”, was ‘n goed genoeg rede vir my. In teendeel, ek het meer redes as dit gehad, maar wou hulle nie almal lig nie. Net-nou klink ek lui, en ek wil tog nie hê my man moet dít dink nie.
So begin die groot soektog toe vir ons karavaan. Ja, ‘n karavaan. Dis mos op die verpligte lysie, saam met jou paspoort wanneer jy in die noordelike voorstede van Kaapstad bly. Dis nou volgens my familie wat in die stad bly – maar tog te lekker in die suburbs kuier. Die uitdaging was nogal groot: daar is mos altyd ‘n budget, die karavaan moet nie te oud wees nie en natuurlik in ‘n goeie toestand. En dan…hy moet klein genoeg wees om agter die huis geparkeer te kan word. Sien, ons bly op ‘n hoek-erf en ons huis is skuins gebou op hierdie erf. So, om Karavantjie agter in te kry beteken ook dat Karavantjie net by die hek moet in en dan dadelik baie skerp gedraai moet word, en gewikkel moet word, en nog gewikkel moet word om lángs die huis te staan en nie ín die huis nie.
Na drie maande se gesoek kry ons toe die regte een. Op ‘n herfs Saterdagoggend gaan tel ons hom op in Stellenbosch. Daar is ‘n opgewondenheid in die lug, asof die somervakansie aanbreek. Karavantjie word gehak en ons sleep hom oor die Bottelaryheuwels huistoe.
Hierdie is alles nuwe grond vir my. As kind het ons die Desembervakansies in ‘n dubbelverdieping by die see gaan bly. Die laaste ding wat ingepak was, was die verlenging van my ma se regterarm – haar stofsuifer. Hoover moes saam en net sodat Hoover nie alleen begin voel nie, is daar ‘n skedule opgestel vir my broer en my om seker te maak hy word daagliks geselskap gehou. Kampstories was nie deel van ons stories nie.
Nou, na meer as ‘n dekade van tentkamp saam met my man en baie vriende, gradeer ons op. Ons sit die naweek êrens langs ‘n rivier, omring deur berge en  die geroep van ‘n visarend wat ons verskeie kere vandag gegroet het. Sit sommer net hier op ons kampstoep, geniet die omgewing en gesels met mekaar. Praat sonder telefone en TV-sepies wat kompiteer vir aandag.
Nou ja, as Karavantjie ‘n bydrae maak tot ‘n beter leefwyse, ‘n beter ek, dan sien ek net goeie tye saam op die stoep.
Posted on April 30, 2016Categories KampleweTags avontuur, kamp, karavaan, lewe, natuur, visarendLeave a comment on Stilte op my stoep
Proudly powered by WordPress