en en en en en en nl en af nl de af de ca nl af nl nl af en nl nl af fr af af af af af af af af af af af af af af af nl af af af af af en af af af af en nl af af nl nl af af af af af af af af af af nl af nl af af nl af af af af nl af af af af af af af af nl af af af af af nl af af af af af af af fr af af af af af af af af af af af af af af af af af nl af af af af af af af af nl en af af af af af af af af af af af nl nl af fr af af af en af af af af af af af af af af af af af af af af af af af af af af af en nl af af nl af af af nl af nl af de af af en af af af en nl af af fy af af af en af af af af af af af af af af af af af af af af af af af af af af af af af nl nl af af af af de af af af af af nl en af nl af af af af af nl nl af af als af af af af af af af af af af af af en en en en
Free EBook Samples: Free ebook sample of "Bloedmaan" by Hennie Malan (powered by Smashwords)
Excerpt for Bloedmaan by Hennie Malan, available in its entirety at Smashwords
Hierdie boek mag nie sonder skriftelike verlof van die skrywers gereproduseer of in enige vorm of langs enige elektroniese of meganiese weg weergegee word nie, hetsy deur fotokopiëring, plaatbandopname, mikrofilm of enige ander stelsel van inligtingsbewaring.
Africa Reptiles & Venom: Mike Perry
Wintershoek Safaris: Wiaan van der Linde
Solis Ortus karate: Eugene Oosthuizen
Vir hul geduld en tyd om al my lastige vrae te kon beantwoord.
Die wit Pick-n-Pay omgewings vriendelike inkopiesakke trek swaar in Trudie se hande terwyl sy die trappe uitklim tot op die tweede verdieping. Plek-plek het die sand bruin teëls uitgebreek op die trap sodat die sement onooglik wys. Vandag voel die trappe of dit nie einde het nie. Dit was 'n lang dag by die werk. Kersie op die koek, dat die lugverkoeling besluit het, juis met hitte golf wat oor Gauteng hang om die gees te gee. Teen die middag het haar klere soos tweede vel aan haar lyf gekleef. Sy smag om nou in die bad gaan klim. Vlugtig kyk sy op na die swaar, donker dreigende wolke toe weer donderend rammel.
”Net betyds," sug sy, toe groot druppels neer plof op die warm gebakte aarde. Sy gaan staan langs die deur, leun effe skuins oor en druk die deur handvatsel met haar elmboog af.
"Nes ek gedink het, die deur is nie gesluit nie," praat sy met haarself. Elsa sal ook nie leer nie. Hoeveel maal het sy nie al Elsa vermaan dat sy die deur moet sluit as sy alleen is. Eintlik voel sy vandag bly oor Elsa se agterlosigheid, want anders sou dit haar gekos het om al die sakke neer te sit en die sleutels onder uit die handsak te krap. Maar hulle sal moet begin dink aan veiligheidsdeur te laat installeer, dink sy terwyl sy die deur met haar voet oop stoot en weer op knip druk. Sy sit die sakke op die mat neer wat al beter dae geken het. Plek-plek wys die mat van plekke waar die mat deur skif. Met haar voorvinger druk sy die sluit meganiese van die veiligheidslot af. Meganies knal die slot. Behaaglik skop sy haar rooi hoë hak skoene uit en tel die sakke op. Van uit die kombuis klink die geluid van potte op.
"Haai" groet sy haar vriendin, Elsa wat gehurk sit, kop in die kas.
"Sorry man, ek het jou nie gehoor inkom nie.” Moedelose kyk sy Na die potte wat op die vloer uitgepak is. “Ons moet 'n nutsman of iemand kry om die deure reg te maak. Elke keer moet ek alles uitpak as ek na 'n spesifieke pot soek.”
Hewige baklei bars los op die kombuis vensterbank. Drie mossies baklei oor stukkie brood wat een mossie in sy bekkie het. Dis ‘n gekwetter dat hoor en sien vergaan. Uiteindelik na vreeslike vlerk geklap kry die mossie met die broodjie dit reg om die ander twee te ontduik en sy broodjie elders te kan eet, terwyl die ander twee aan gaan met hul geraas.
Hoe maklik maak ons ook nie rusie oor die klein dingetjies in die lewe dink Trudie. Die mossies vlieg elders weg in die reën.
"Ek het die dag om gewens, lugversorging was buite werking. Na 'n ruk gevoel of ek in oond is. Wat eet ons?" Sy lig die stoompot se deksel op en loer binne-in. "Hoe lyk dit vir my ons eet hoender-a-la-king, as ek so na die bestanddele kyk," sy glimlag toe Elsa steunend opstaan.
"Jy kan my help om die hoender te ontbeen, terwyl ek die rys opsit. O ja, ek het skaars die woonstel oopgesluit, toe staan hier man met sy aktetas langs my. Wil toe weet of Gertruida, Jacoba van den Broek hier bly. So kort, dik mannetjie met ’n bles."
Trudie se netjiese geplukte wenkbrou lig vraend omhoog. “Nou wat sal die man van my wil hê?" Sy haal ’n roomkleurige bord uit die kas. Stel borde wat haar ma aan haar gegee toe sy besig was om woonstel reg te kry. Sy lig die hoender met die mes en vurk uit die stoompot en plaas die hoender in die bord.
"Hy het gesê hy sal later weer terug kom. Rika het ook gebel. Sy sal ook netnou hier wees om my boeke terug te bring."
Sag maar ferm word aan die deur geklop.
"Dit moet seker die man wees," sê Trudie. “Ek sal gou gaan kyk." Sy plaas die mes en vurk in die bord. Sy stap na die deur. Meteens sweep slag die weerlig by die woonstel, net toe sy die deur oopmaak. Terselfdertyd rammel die weer donderend. Elsa gil verskrik van uit die kombuis. Trudie is nie iemand wat maklik skrik nie. Sy gee 'n kort gilletjie van skrik. Terselfdertyd wurm ’n kort gesette mannetjie homself deur die smal opening die woonstel binne.
Instinktief handel Trudie blitsig. Beweeg sy van agter en vou haar onder arm om die man se dik nek, in 'n vorm van stik greep. Sy lig haar voet en trap hom hard agter die waai van sy knie en trek hom agter oor. Sy neem haar lyf uit die pad. Genadeloos, hard val hy agter oor op die dun mat. Lug fluit uit die man se longe. Soos 'n tierwyfie kat is Trudie op die man. Haar knie op sy bors en voet wat sy hand vas trap. Haar fyn hand sluit soos 'n staalklamp om die man se lugpyp wat sy begin toe druk.
"Wie en wat soek jy?" Haar stem is laag en dreigend.
Die man se mond gaan oop en toe, oop en toe. Hees klanke kom uit die vernoude lugpyp. Sy sien sweet op die man se voorkop uitslaan. Oë gevul met vrees wat na haar terug kyk.
"Alles reg? Hygend hert!" Trek Else haar asem geskok in. Binne enkele oomblikke is sy by Trudie en probeer haar van die man aftrek. "Trudie nee! Dis die man wat net-nou hier was!"
Soos blits asof dit iets vuurwarm waarop sy sit, spring sy af van die man. "Oe, jinne tog!" Sê sy verskrik.
Elsa is dadelik by om die man op te help wat regop beur. Hy vryf met sy regter, poffer hand oor sy keel. Hy stik met 'n meteens droë keel.
"Bring glas water," gebied sy aan Trudie wat wit in die gesig versteen staan.
"Kom dat ek u op help. Dan gaan sit u op die bank." sê sy besorg. Sy tel sy aktetas op. Met ‘n simpatieke gebaar neem sy hom aan die arm en lei hom na die sitkamer.
"Ek is verskriklik jammer," trek Trudie berouvol los toe sy in die sitkamer kom.
Beheers lig die man sy hand om Trudie stil te maak. Hy neem die glas water by Trudie wat sy na hom uit hou. Hy merk hoe haar hand liggies bewe. Oor die rand van die glas kyk hy na Trudie. Sy is ongetwyfeld die vrou van wie daar foto in sy aktetas is.
“Dankie sê hy en oorhandig die leë glas aan Trudie en staan op. Hy skuif sy bril reg en gee kug hoesie. “Verskoon my dat ek letterlik die woonstel ingebars het. U het reg gehandel volgens die opleiding wat u ontvang. Dit was my fout. Ek neem aan u is Gertruida, Jacoba van den Broek?" val hy met die deur in die huis.
"Dis reg," antwoorde sy verbaas. Vraend kyk sy na Elsa wat weer op haar beurt haar skouers optrek.
"Ek behartig u vader José Lourenco se testament en so ook sy sake. U is gebore vyf April negentien vyf-en-sewentig?"
"Meneer Latengan," sê sy met klem op Latengan.
“U sit die pot mis. Eerstens my persoonlike lewe het niks met jou uit te waai. Tweedens, José Lourenco. Die ken ek nie eens nie. Derdens, as u gekom het met bemarkingstegnieke. Jy weet waar is die deur."
"Kry vir u 'n plekkie om te sit," sê Derick rustig. “Dan kan ons rustig gesels."
Selfbewus vryf Trudie haar hande teen haar romp terwyl sy teenoor Derick gaan sit.
"Volgens wat u my nou vertel het, het u moeder nooit melding gemaak van José Lourenco?"
Trudie se kopvel kriewel, hoendervleis slaan op haar voor arms uit. Voorbode dat meer gaan kom as 'n vader van wie se voortbestaan sy nooit geweet het nie. Sy maak haar mond oop om te praat wat skielik droog voel, maar geen klank kom deur nie.
Met sy kort pofferige wysvinger skuif hy sy bril reg op die brug van sy neus. Tasbare stilte hang in die sitkamer. Hy tel sy aktetas op sy skoot. Dof meganies klink die geluid van die knippe wat oop klip op.
"Dit kom my voor of u moeder u nie vertel het nie." vervolg hy weer toe hy haar verslae uitdrukking op haar gesig sien. “José Lourenco is u biologiese vader." sê hy terwyl hy ’n bruin lêer uit die tas haal en vir Trudie aangee. “Binne is ’n afskrif van u geboorte sertifikaat en 'n foto van u moeder en vader en die testament."
Haar bewegings is rukkerig toe sy die lêer by hom neem. Nuuskierig gaan staan Elsa skuins agter Trudie. Stadig maak sy die lêer oop. Dis asof sy droom, kyk sy na die foto van haar ma wat ’n kort, tengerige vrou is, langs haar is ’n lang lenige man. Donker van gelaat, met swart hare wat netjies gekam is.
"Verskoon my. Ek wil gou 'n oproep gaan maak. Ek is nou weer met u." sê Trudie. Sy staan op. Haar ma sal lig op die saak moet werp. Al sit sy nou in Europa.
Derick knik sy kop begrypend. “Neem u tyd."
Die silwer kleurige enkelkajuit Colt bakkie met chroom bosbreker wat voor die hek kom staan, kom voor as normale besoeker. As bakkie van nader bekyk word sien jy krapmerke aan die verf, tekens dat die bakkie baie deur beboste areas ry. Die toeter word een maal gedruk, dan wag hy dat 'n weldoener die hek moet oop maak. Eerste wat om hoek van siersteen woonstel gebou kom, is 'n kleuter wat van blok tot blok spring. “Elizabeth, jy val net-nou." kom die stem berispend, dan kom die ma om die hoek. “Kom hier, die karre gaan jou raak ry." sê sy ongeduldig en hou haar hand uit.
Knarsend, huiwerig begin die hek oopskuif. Vir 'n oomblik gaan staan die hek, dan begin hy weer loop. Die man agter die stuurwiel, is geklee in 'n kakiehemp en denim langbroek. Die storm rugby-pet is laag oor die sonbril getrek. Hy flits 'n dankie glimlag. Doelgerig kyk hy na die motors wat in die parkeer-area staan soos hy deurry. Hy sien nie wat hy soek nie. 'n 1972 Volkswagen kewer, sandbruin van kleur. Tevrede dat hy nie die motor in parkeer-area sien nie, kry hy parkeer plek waar hy uitsig het van die hek. Hy sluit die bakkie af. Doen verstelling aan truspieël om visie op die hek te verbeter. Langs hom op die sitplek is 'n ruiker bloedrooi rose waarvan die dorings nie verwyder is nie. Op die swart geruite rubbermat, half onder die sitplek is klein swart nylon koelersak, ’n wimpy-sak met leë half oop boksie, vetkolle slaan deur op die karton. Halfgedrinkte 500ml coke lê skuins teen die boks. Sandbruin Volkswagen kewer wat voor die hek kom staan trek sy oog. Hy voel hoe sy hartklop versnel. Gespanne volg hy die kewer wat na die gemerkte parkeerblok ry. Op nommer 48 hou die kewer stil. Hy leun skuins oor en haal die koelsak onder die sitplek uit en plaas dit langs hom op die sitplek. Behendig rits hy die sak oop. Daar is wegdoenbare 5 ml spuit en twee naalde, dik naald vir meng en dun kort naald vir inspuit in hul deursigtige plastiek verpakking. Twee klein botteltjies. Botteltjie verdunnings vloeistof en ander botteltjie gedroogde swart mamba gif. Hy haal die dik naald uit en breek die verpakking seël. Skroef die naald aan spuit. Hy haal die botteltjie verdunningsvloeistofwater uit die koelsak. Breek die seël. Sy hande bewe dat hy nie die naald in die rubber proppie kan insteek nie. Hy laat sak sy hande op sy skoot. Met 'n geforseerde sug ontspan hy. Hy sien dat sy uitklim, sambreel opslaan en om trippel na die passasiers kant. Hy lig weer die spuit en botteltjie en druk die naald in die rubber proppie. Hy trek 3ml verdunnings vloeistof op, plaas botteltjie terug in koelsak. Tel die botteltjie gedroogde swart mamba op en dra die 3 ml verdunnings vloeistof oor na die botteltjie met gedroogde swart mamba gif, meng goed totdat die poeier opgelos is. In die truspieël sien hy hoe sy die boeke oorlaai terwyl sy die sambreel met haar kop skuins teen haar skouer vas knyp. Hy vervang die dik naald met die kort dun naald. Maak die deur oop en neem die rose. Doelgerig stap hy na haar. Sy is in haar middel twintigs merk hy. Geklee in T-hemp en kort broek, lieflike, bruin gebrande bene. “Juffrou van den Broek?" vra hy.
Verras kyk sy op na die man met die pragtige rooi rose by haar.
“Nee..." voor sy kan keer word die ruiker rose in haar oorvol arms gedruk. Die naald sak weg in die sagte vlees van haar onder arm en die inhoud van die spuit word leeg gemaak.
"Hallo!" klink die groet, geroep van die voordeur op.
"Dit is Rika, Trudie se vriendin," sê Elsa aan Derick wat intussen deur dokumente begin blaai het.
"Liewer genade." sê Elsa verras toe sy die deur oop maak. "Jy is oorlaai. Jy moes gesê jy het baie bagasie, dan het ek jou kom help dra."
"Ek was reg gewees tot ‘n man langs my kom staan. Oppas die goed het dorings," vermaan Rika toe Elsa die rose by haar neem. “Hy vra nog ewe of ek mejuffrou Van den Broek is. Ek wil nog keer toe druk hy sonder meer die rose in my arms en stap sonder enige woord weg."
Trudie kom van uit die slaapkamer gestap. Selfoon in die hand. Ligte frons tussen haar donker oë. Haar gesig verhelder verras toe sy die rose sien "Maar dit is pragtige rose. Wie is die bewonderaar. Of is dit geheim? “Stuitig knipoog sy vir Elsa
"Die bewonderaar het die rose aan jou gerig." sê Rika droog.
Verras lig Trudie haar wenkbrou omhoog. “Vir my?"
"Onromanties sou ek sê om rose te gee met dorings. Dankie vir die boeke." Sy plaas die boeke op die klein ronde tafel.” Van die dorings het my gesteek." Ondersoekend bekyk sy die area aan haar onder arm. “Ek kry speldprikkels in my onder arm waar van die dorings my gesteek het."
"Kom ons gaan badkamer toe, dan ontsmet ons gou die plek," stel Elsa voor.
"Ek vra om verskoning dat ek u alleen gelos het," maak sy verskoning toe sy by Derick aansluit. “Ek probeer my ouers te kontak, maar sonder sukses. Die toer agentskap wie my ouers se toer lei vertel dat storm alle verbintenis verbreek het, maar almal is veilig. Wie was my vader en hoekom het ek nooit van hom geweet nie?"
Derick gee ’n kug hoesie. “José Lourenco was Portugees van afkoms gewees. Man wat enige vrou op die hande sou gedra het soos ek hom geleer ken het. José se vader, Eugenio. Trotse, koppige man het die verhouding geheel en al afgekeur. Hy het ’n ultimatum aan José gestel as hy weer jou moeder sou besoek, dan sou hy onterf geword het."
Elsa kom vinnig ingestap met glase koeldrank op ’n silwer skinkbord. Trudie merk Elsa se bekommernis. “Alles reg met Rika?"
"Ek weet nie wat gaan aan met Rika nie. Sy is sopnat gesweet en sy kla van maagkrampe en keelseer."
Trudie frons. “Is sy allergies vir die steek van ’n roosdoring?"
"Ek weet regtig nie. Sy het haar allergie pille gedrink. Ek sal haar net dophou." Vinnig stap sy weer uit.
Hy drink 'n slukkie koue koeldrank voor hy verder praat. “U vader wou nie die Lourenco landgoed prys gee vir u moeder nie, maar u was toe reeds in wording. Ek dink u kan u moeder verder daarna uitvra."
"U praat van die Lourenco landgoed. Waar is die plek?
Hy haal ’n lêer uit die aktetas en vou dit oop. Weer gee hy kug hoesie. “Ek weet nie presies waar die plek is nie. Ek weet net dis iewers in Portugal. José se oudste broer behartig tans die boerdery. U vader se testament was kort en kragtig wat natuurlik skokgolwe deur die familie laat gaan het. Vinnig kyk hy na die vel papier in sy hand en dan na Trudie voordat hy begin lees.
"Ek was by my volle positiewe toe ek die testament opgetrek het. As bewys het ek dokter Bothma gevra dat hy my ondersoek voordat ek die testament opgestel het. ’n Mediese sertifikaat is ingesluit. Dokter Bothma het as getuie geteken. Hiermee bemaak ek al my persoonlike besittings en Mount Nest aan my dogter Gertruida Jacoba van den Broek. Gebore vyf April negentien vyf-en-sewentig. Hiermee sluit ek my laaste wens in dat my dogter sal voortgaan met die studie van die witkruisarend met die gedagte om 'n gids te publiseer oor die voëls se gewoontes." Derick kyk op.
Sy voel hoe die een rilling na die ander teen haar rug af hardloop, hoendervleis oor haar hele lyf uit slaan. “Goeie genade," fluister sy geskok.
"Ek wil net noem. Uitgesluit van die persoonlike besittings wat aan u bemaak is, is ’n bedrag van byna twaalf miljoen rand wat deel daarvan uitmaak. U kan nog van my dienste gebruik maak om na u sakebelange om te sien. Indien u aan natuurlike oorsake tot sterwe kom. Gaan alles net so oor na u suster."
Ongelowig skud sy haar kop.
“Suster?" Na-aap sy. Sy kam met haar vingers deur haar kort krul bruin hare.
“Ek het... U sal..." gryp sy in ’n lugleegte van woorde, terwyl sy met haar hand in die lug rond swaai om die regte woorde te kry. “Ek sê weer u sit die pot mis."
Hy glimlag simpatiek, haal ’n koevert uit sy tas en oorhandig dit aan Trudie. “Hier is die padkaart van hoe om die reservaat te bereik wat aan die voete van die Soutpansberg geleë is, asook my kontak besonderhede." Hy knip sy tas toe as teken dat hy klaar is en staan op.
Uit die stad se geraas klink die geloei van sirene op wat vinnig nader kom. Elsa storm die vertrek binne. “Ek het die ambulans gebel," sê sy gejaagd. “Rika het geen beheer oor haar maag nie." Sy draf na die voordeur om die paramedies in te wag wat voor die woonstel stil gehou het.
Vinnig moet Trudie en Derick opsy staan toe die paramedies en Elsa al babbelend deur beweeg na die kamer waar Rika is.
"Wonder wat makeer Rika," sê vra Trudie peinsend terwyl sy die groep fronsend agterna kyk."
"Dis eienaardig," sê hy terwyl hy oor sy ken vryf. “Binne kwessie van dertig minute het haar gesondheid skielik versleg. Dankie vir u tyd," raak hy skielik haastig."
Trudie gee ’n skalkse laggie. “Daar het so baie dinge gebeur in die kort tydjie."
Hy gee haar ’n bemoedigende drukkie op die skouer. “Sodra dit rustiger raak kan u weer oor alles nadink."
Trudie sien Derick by die voordeur af, haar gedagtes is in ’n warboel van wat alles gesê is. Tyd vir verder besin is daar nie. Elsa is besig om telefonies met Rika se ouers te praat wat in die karoo, bly toe sy in die sitkamer kom.
"Frik, Derick hier," sê Derick wat sy speurder vriend geskakel terwyl hy die trappe afklim. “Ek het so pas José Lourenco se testament vir sy dogter uitgelees, terwyl ek besig was het haar vriendin met rooi rose, waarvan die dorings nie verwyder is nie, gekom. Die rose was aan José Lourenco se dogter gerig. 'n Doring het die vriendin gesteek. Kort daarna het sy asemhaling probleme ontwikkel, ambulans het haar kom optel. Dit lyk nie goed. Ek ruik 'n rot."
"SMS my die adres van die dogter," kom dit kort en saaklik van Frik wat aandagtig na Derick geluister het.
"Wat sê die paramedies van Rika?" vra sy bekommerd toe Elsa aflui.
"Hulle het my paar vrae gevra terwyl hul haar stabiliseer. En toe het die een genoem, dat hulle haar maag sal moet leeg maak. Kan 'n steek van 'n roosdoring mens so siek maak?” vra sy met ’n stem wat bewe, voor haar sien sy Rika slap hulpeloos, lê soos 'n lappop.
"Ek weet nie. Dit verskil seker van mens tot mens." Bekommerd kyk sy na die toe deur terwyl sy aan haar onderlip byt.
"Toe ek weer in die kamer inkom, het sy gelê en ruk."
Vertroostend vou Trudie haar arms om haar vriendin se skouers. Knop kom sit in haar keel wat sy probeer weg sluk." Hulle sal haar net nou weer reg hê. Jy sal sien."
Beide van hulle skrik toe die kamer deur oop gepluk word. Rika se lippe is blou en haar gesig bleek, waar sy in die draagbaar lê. Die een man hou die drup in die lug, terwyl hulle vinnig deur beweeg na waar die ambulans staan.
Trudie gryp Elsa se motor sleutels. Vinnig draf hulle na Elsa se motor, sy druk die knoppie op die hek kontrole dat die hek moet oop skuif. Met die inklim sien sy hoe die mense buite hulle woonstel oor die balkon leun om die gebeure gade te slaan. Die ambulans trek met loeiende sirene wegtrek. Dis met moeite wat Trudie die ambulans volg wat deur die verkeer vleg, terwyl Elsa op die selfoon besig is om met Rika se ouers te praat wat haar intussen weer geskakel het.
By ongevalle kyk hulle van ’n afstand hoe twee dokters verbete stryd met Rika voer. Na ’n ruk sien hulle hoe die een dokter na die ander kyk en sy kop skud. Asof in ’n droom kyk hul hoe die wit laken oor haar gesig geplaas word. Die een dokter kom na hulle aangestap.
"Ek is jammer," sê hy simpatiek. “Wat het aanleiding gegee dat sy so geword het?"
Kortliks vertel Elsa van die doring wat haar gesteek en die simptome wat gevolg het.
Fronsend skud hy sy kop. “Ons sal nadoodse ondersoek moet doen, maar ons sal eers met haar naasbestaandes in verbinding moet tree. Verskoon my." maak hy verskoning toe sy naam oor die interkom klink.
'n Man wat teen 'n room kleurige Mazda leun en met gevoude arms die wêreld bekyk, vang Trudie se oog. Wat haar opval is hoe die man hul dop hou soos hulle na die parkeer blok ry. "Kom jong," jaag sy Elsa aan. Die man druk hom lui weg van die Mazda. Rustig kom hy in die rigting na Trudie aangestap.
Elsa volg Trudie soos ’n outomaat. “Kom nou, jong" Ongeduldig gryp sy Elsa aan die hand. “Kom! Hier is 'n man wat ons dop hou." Fluister sy paniekerig. Sy sien die man lig sy regterhand onder sy baadjie in. Hy het 'n vuurwapen, flits dit deur haar gedagtes. Sy het in flieks genoeg gesien hoe die skurke hul vuurwapen onder die baadjie uithaal.
"Verskoon, my dames." hoor hulle hom praat. Twee-twee draf hulle die trappe op. Bo kyk sy om. Die man begin die trappe uit klim. Daar is niks in sy hande. Hy is seker bang hy trek aandag as hy sou begin skiet, dink sy. Hy kyk op na hulle. Haar meteens dom vingers sukkel om die sleutel in die sleutelgat te kry. Die man is aan die bo-punt van trappe. Dan gly die sleutel sonder moeite in die sluit meganisme van die slot.
"Kom, kom, kom," por sy Elsa aan. Trudie maak die deur harder toe as wat sy bedoel het. Sy is nog besig om te sluit, toe daar sag maar ferm aan die deur geklop word. Haar hart klop benoud in haar keel, toe sy deur die loergaatjie loer. Sy kyk teen identiteitskaartjie van die SAPD.
"Waarmee kan ek help? Vra sy met 'n stem wat nie eie aan haar is nie. Sy voel meteens moeg, ligte hoofpyn begin agter haar kop te ontwikkel. Sy laat sak haar voorkop teen die deur. Die verf is koud teen haar voorkop.
"Inspekteur Frik Maartens." Praat Frik deur die deur. “Ek wil bietjie uitvra oor jou vriendin se skielike dood."
Haar kop ruk op waar sy met geboë hoof geluister na Frik.
“Hoe weet u daarvan?" vra sy fronsend, agterdogtig.
"Prokureur Derick Latengan is 'n goeie vriend van my," antwoord hy geduldig.
Fronsend kyk sy na die deur, asof sy Frik kan sien.
Hy begin net te wonder of sy die deur gaan oop maak toe die geluide opklink van die deur wat oop gesluit word.
"Die deur is oop. U kan maar inkom." klink dit van agter die deur op.
Sy staan binne die bereik van ’n houer met ’n versameling van kieries.
Elsa wat nog erg gedramatiseer is betree die vertrek binne.
"Jammer dat ek nou so kort na die afsterwe van u vriendin, u kom lastig val." Maak hy berouvol verskoning. “Kan u my vertel wat gebeur het?" Hy maak hom gemaklik teen die muur toe hy sien dat hy nie na die sitkamer genooi gaan word nie.
Sag begin Elsa te vertel, terwyl Frik aandagtig luister en haar vertelling memoriseer sonder om haar te onderbreek.
"Dink u die rose se dorings was met gif behandel?" wend hy hom na Trudie.
"Ek sal u nie kan sê nie. Moontlik het die kwekery die rose met gif behandel en toe nie goed afgespoel nie." Sy lig haar ken uitdagend terwyl haar oë blits van ergernis.
"As dit nie die geval is nie, sou u sê dit was op u gemik, met die wat u so groot geërf het?"
Trudie raak bleek toe die impak van sy woorde haar tref soos emmer yskoue water. Frik sien hoe die skrik in haar oë kom lê. Geskok snak sy na haar asem. Die een hand wat besig was om aan 'n kierie se kop te vroetel kom meteens tot stilstand. “Dit het nooit by my opgekom nie," sê sy sag.
"Kan ek die rose sien? As dit in water is, moet dit nie uitgooi nie, bring dit met die houer."
"Ek gaan haal dit gou," haar skoene maak klik-klak geluide op die teëlvloer toe sy na die kombuis stap waar Elsa dit gesit het.
"Ek gaan dit neem vir forensiese toetse." hy hou ’n sak oop waarin sy die rose moet sit. “Versigtig dat die dorings u nie moet steek nie.” Vermaan hy.” Sodra die ondersoek afgehandel is sal ek die vas weer vir u terug bring."
"Ag, nee wat. U kan dit maar hou," maak sy dit af met swaai van haar hand.
"Ek wil net kontak besonderhede van u hê. U gaan seker so gou as moontlik in die pad val, om na u erfporsie te gaan kyk," ’n fyn glimlaggie speel om sy mondhoeke.
Sy gee ’n kortaf laggie. “Dinge is op die oomblik so deurmekaar. Ek het tyd om dinge te verwerk." sy skryf haar besonderhede op ’n stukkie papier op die tafel waarop die telefoon staan, neer.
"Dis ter verstaan," hy haal ’n visitekaartjie uit sy baadjiesak. “Kontak my as u my iets wil vertel, enige tyd." Sonder om vir Trudie te wag, stap hy by die deur uit.
Met 'n enkele tree is sy by die deur en sluit dit dadelik. Behoedsaam trek sy die gordyn op ’n skrefie oop en bespied die wêreld.
"Ek gaan maar kamer toe, sal môre opruim in die kombuis," sê Elsa.
"Ek sal gou opruim. Ek sal in elk geval nie nou kan slaap nie" vervolg sy toe Elsa wil protesteer. Elsa knik haar kop en draai na haar kamer.
Nadat Trudie die kombuis opgeruim het, gaan sit sy by die staanlamp, sy tel die bruin lêer op waarin die testament van die tafel waarop die staanlamp staan. Sy vroetel met haar vingers oor die lêer op haar skoot. Sy vou die lêer oop. Sy kyk na die foto wat bo-op die pad aanwysings lê. Trudie leun oor om haar handsak by te kom wat op die koffietafel staan. Sy sit die handsak langs haar op die bank en begin te vroetel met haar een hand in die handsak waarna sy haar grimeer spieël opdiep. Sy begin haarself te vergelyk met die man op die foto. Sy het haar pa se neus en sy donker oë en haar ma se hare, merk sy op. Sy sit die spieël terug in die handsak, foto eenkant. Haar oë gly oor die aanwysing hoe daar gery moet word. Mini padkaart is aangebring met die GPS koördinate. “Kom ons kyk op die internet hoe lyk die plek." Gesels sy met haarself en staan op. Stap na waar haar skootrekenaar op die kombuistafel staan wat ook moet dien as 'n lessenaar. Ruk later lees sy aandagtig aan die gegewens wat die internet uitgegooi het. “Mount Nest is 'n paradys aan die voet van die Soutpansberge,” Lees sy sag "Verskeie diere kan van af die lodge se eetkamer besigtig word as hul water kom drink. Diere wat gesien kan word is leeus, renosters, koedoes, te veel om te noem. Ons bekwame veldwagters sal jou op 'n wild rit neem en nog meer wys. Geniet 'n bosveld vuur in die oop sterre lug, jakkals wat roep. Leeu se brul wat jou hoender vleis sal gee. Ons luukse rondawels spreek van gerief wat wel 'n verdiende nag rus sal verseker. Trudie beweeg af na die foto's. Ruk later sit sy die skootrekenaar af en staan op en gaan sit weer by die leeslamp. Slaap sal sy nie kan vanaand nie.
Na lang ure op die pad wat soms senuwee tergend was weens die toestand van die paaie hou Trudie en Elsa voor die silwer nuut geverfde plaashek stil, wat blink weerkaats in die middag son. 'n Aasvoël wat in die boom sit, kyk gesteurd na die Volkswagen kewer wat inbreuk gemaak het in sy voël-gedagtegang. Lui vlieg hy op en kry koers. End verder kiets regop en roerloos staan die meerkat. Sy fyn gesig na hulle gedraai terwyl sy blink nat swart spitse neusie die lug ondersoek.
"Lyk hy nie te kostelik as hy die wêreld so staan en bespied." fluister Elsa.
'n Jong koedoe wat voor in die pad uit die bosse kom en nuuskierig gaan stilstaan, laat hulle verruk hulle asem intrek. Trudie leun skuins agter oor om haar kamera uit die kamera sak uit te haal wat agter Elsa se sitplek is. Trudie leun ongemaklik met die kamera uit by die venster. Die sluitknoppie van die deur druk gevoelig teen haar ribbes. Rooi bek renoster voëltjie kom sit teen die koedoe se nek. Geïrriteerd skud die koedoe haar nek. Nie te vinde vir nou se pamperlang nie. Sy swaai na links en stap tussen die bome in.
"Ongelooflik," sug Trudie tevrede.
"Ry maar deur tot by die ander hek, ek sal deurstap” sê Elsa terwyl Trudie die kamera bêre. “Wil bietjie die bloedsomloop aan die gang weer kry."
"Net versigtig wees dat jy nie op een of ander ding trap nie." vermaan Trudie.
Stadig kruie sy aan terwyl sy die omgewing bekyk. Die skril geluid van sonbesies styg bo die gedreun van die enjin uit. Die laaste drie weke wat gevolg het was alles net ’n gejaag gewees om alles gereël te kry. Haar ma wat in Europa toer kon sy nie in die hande kry nie. Alle verbindings is verbreek. Gister was die begrafnis van Rika. Almal was verbyster op die wyse van hoe sy oorlede is. Sy en Elsa het besluit om te swyg oor die moontlikheid dat die dorings dalk met gif behandel is. Elsa het besluit sy vat al haar opgehoopte verlof en kom saam. Sy het nie kans gesien om alleen in die mure van herinnering te bly en dan wou sy niks weet van dat haar vriendin die lang pad alleen moes aandurf nie. Sy wou sien hoe die lyk die plek wat haar vriendin geërf het.
“Wié weet miskien neem ek my intrek daar by jou," het sy spottend gesê. Trudie glimlag met die woorde van haar vriendin wat in haar gedagtes opkom.
’n Laksman kom vinnig af geswiep en raap ’n insek op en verdwyn tussen die doringbome in.
Wreed word haar gedagtes terug geruk toe Elsa skielik ’n gil gee. Sy wil nog rem trap, toe sy sien hoe Elsa vol spoed verby haar hardloop. Verbaas kyk sy Elsa agterna toe sy die hek met een hand vas gryp en met een vloeiende beweging oor die hek swaai.
Die volgende oomblik druk ’n volstruismannetjie sy kop by die venster van die passasiers kant in.
"Hiert, jou filistyn!" van skrik pluk sy die deur oop en spring uit die bewegende motor. Hard maak sy kennis met die grond.
Die Volkswagen kewer gee ’n hik en proes voordat hy tot stilstand kom met die volstruis se kop binne die voertuig.
Steunend staan sy op en vee die stof van haar klere af terwyl sy behoedsaam nader stap om te sien wat die volstruis se aandag vasvang. Met haar hande in haar sye gaan staan sy toe sy sien waarmee die volstruis besig is. Min gepla pik die volstruis die kaaskrulle gulsig op wat gestrooi lê oor die sitplek en op die vloer.
"Moenie vir my vertel jy maak jag op elke gas wat hier aan kom vir eetgoed nie," lag sy. Geduldig wag sy dat hy klaar maak. Intussen bespied sy die doringbome wat ander kant die hek staan vir tekens van Elsa waar sy haar kan bevind.
Selftevrede, pronkerig skud die volstruis sy vlerke en stap weg.
"Nou waarheen sal Elsa gehardloop het?" gesels sy met haarself terwyl sy na die motor stap. Stadig ry sy na die hek.
"Elsa!" roep sy toe sy by die hek stop en uitklim. Haar een arm rus op die dak en die ander arm op die deur, haar oë gly oor die doringbome wat dig op mekaar staan. Vanuit die bome klink Elsa se benoude roep op.
"Ek hoop nie sy het gaan staan en in een van die bome gaan loop klim nie," prewel sy bekommerd terwyl sy vinnig die hek oopmaak en deur ry. Versigtig stap sy deur die lang gras wat haar bene krap, haar oë speurend vir enige ongediertes wat gevaar kan inhou in die rigting van die doringbome waar sy Elsa se stem gehoor het.
“Elsa, praat met my." sê sy bekommerd.
"Hier is ek,” antwoord sy met ’n piep stemmetjie.
"Genade mens, hoe het jy daar bo gekom?" vra sy verbaas toe sy by die boom kom waar Elsa sit.
"Ek weet nie. Ek sien ook maar ek sit hier bo." Haar stem bewerig. ”Ek weet nie hoe om af te kom nie."
Trudie begin die boom te bestudeer.” Ek sal sê waar jy moet trap.
"Ek sal nie hier kan afklim nie," sê sy terwyl sy stywer aan die tak langs haar vasklou.
"Jy sal maar net moet af met my hulp. Ek weet nie eens hoe ver die naaste brandweer is nie. Wat staan nog die naaste huis," praat Trudie geduldig. Na ’n half uur se gespook is Elsa uit die boom. Half mank stap sy as gevolg van ’n doring wat in haar boud gesteek het, terwyl Trudie haar ondersteun.
“Het jy dit ook gehoor?" vra Trudie en gaan staan stil, haar kop skeef gedraai, luisterend in die rigting van waar die motor staan. Dan hoor sy dit weer.
"Wat maak so?" fluister Elsa.
Skrikkerig, behoedsaam loer hulle deur die bome, sonder sukses. Die gras en bome versper hul sig. Versigtig, op hul tone stap hulle deur die lang gras. Tussen die takke van ’n jong soetdoringboom kry hulle die kewer in sig.
Elsa trek haar asem diep in toe sy die bobbejaan mannetjie ewe tuis op die dak van die voertuig sien sit, met haar sonneblomhoed op sy kop.
"Ag my genade! Dit ook nog," kry Trudie dit geskok-verbaas uit.
’n Ander bobbejaan sit op die neus van die enjinkap, met Trudie se sonbril wat skeef op sy kop sit. Met die boks sneesdoekies tussen sy bene. Een na die ander trek hy die sneesdoekies uit die boks. Gooi dit in die lug en kyk die sneesdoekie agterna hoe die wind dit skep en ’n ent verder op die grond val. Sover as mens kyk hang daar sneesdoekies aan die takke van die bome en aan die grashalms.
"Jul filistyne!" roep Elsa uit, vergete van die doring in haar boud. Storm sy op die bobbejane af. In die hardloop tel sy ’n stok op en swaai dit verwoed rond.
Die bobbejaan met Elsa se hoed val van skrik van die dak af gevolg deur 'n blerts wat hy agter laat. Hoed vergete hardloop hy die veld in. Vir oulaas kyk hy oor sy skouer of Elsa hom volg. Meteens sien mens net stert, boude en pote soos hy bollemakiesie slaan. So vinnig as wat hy met die grond kennis gemaak het, is hy weer op sy pote.
Die ander een hardloop met die sneesdoekie-boks dat mens net sneesdoekies sien waai.
Dit lyk na confetti op ’n troue soos die doekies die wind inwarrel en weer af kom aarde toe, halfpad ontdek hy, hy het die bril verloor. Hy draai om en gaan tel die bril op. In sy haas om weg te kom van Elsa wat amper op hom is, struikel hy oor ’n klip. Half uit-asem leun Elsa op die stok.
“Wat gaan ons nog beleef?"
Trudie het moeite om haar lag in bedwang te hou, terwyl sy na Elsa stap om haar hoed vir haar te gee. “Hier is jou hoed." Sy sit die hoed op Elsa se kop toe sy geen poging aanwend om die hoed by haar te vat nie.
Elsa gooi die stok neer.
“Kom, dat ons ry. Wil darem kyk of ek ’n bad kan kry en ’n dak waaronder ek kan slaap en nie in die wildernis nie."
Hulle tel die goed op wat verspreid om die motor lê.
"Oe, eina," kreun Elsa toe sy in die motor skuif. “Dit voel of die doring dwars deur my boud gesteek het."
"Kan my indink, dit moet eina wees," sê Trudie simpatiek en sluit die motor aan.
Stadig kruie hulle tussen die doringbome en verlustig hulle aan die blou apies wat tussen die takke rond swaai soos hulle ry. Die pad maak ’n boog vorentoe, pragtige ingangshekke kom in sig. Hulle hou voor die hekke stil.
Dadelik kom ’n sekuriteitswag, geklee in kakiedrag, uit ’n klein geboutjie flink aan gestap.
"Middag dame, welkom by Mount Nest." groet hy. “Waarmee kan ek u behulpsaam wees?"
"Trudie van den Broek. Mevrou Els verwag my.
Hy bestudeer die besoekers lys. “Ek maak die hek vir u oop." flink stap hy weg.
Met ’n bonsende hart bekyk Trudie die plek soos hulle deur ry. Die pad wat van die hek na die geboue loop is met gruis gegooi.
"Goeie hemel," sê Elsa verwonderd. “Dis asof ons in 'n oase binne gaan."
Trudie kyk in stille verwondering om haar rond. Die gastehuis is uit klip gebou. Die voordeur word met 'n leiklip-trap met 'n meranti-reling bereik. Die dak is met gras bedek. Sproeiers is besig om die groen grasperk nat te spuit. Een kant is twee poue besig om te wei.
Verruklik trek Trudie haar asem in toe die mannetjie sy stertvere oplig en dit oopsprei.
"Is dit nie pragtig nie," fluister Elsa sag.
"Dit is," fluister Trudie terug.
“Iemand wag ons al in." merk sy op toe ’n middeljarige vrou haar verskyning maak op die groot leiklip stoep. By haar voete kom sit 'n siamese kat. Donker gesig, helder blou oë.
Hulle kies ’n koelteboom waar hulle kan stil hou.
"Welkom by Mount Nest. Hoop u gaan u verblyf geniet. Ek is Magriet Els," groet sy terwyl sy die trappe af klim en Trudie met ’n ferm handdruk groet.
"Trudie van den Broek en dit is my vriendin Elsa Gouws. Trudie merk hoe die ouer vrou vir 'n oomblik verstyf.
"My wêreld," sy staan ’n entjie weg om Trudie beter te bekyk. “Is dit hoe José se wegsteekkind lyk."
"Sê eerder dis sy weggooi-kind." kom die stem minagtend vanaf die bopunt van die trappe. Neerhalend kyk die vrou na Trudie. Terwyl sy die trappe afklim. Haar lang donker bruin hare hang los oor haar skouers.
Trudie voel hoe die een rilling na die ander teen haar rug af hardloop toe sy sien hoe vol haat die oë is wat na haar terugkyk.
Sonder om haarself bekend te stel stap sy verby na die motorhuis waar 'n rooi sport BMW staan.
"Verskoon haar sy het soms so ’n nuk in haar. Dit is Vanessa, José se dogter, maar kom in. Abraham sal jul goedjies indra."
Ongeduldig klink die miaau van die stoep.
“Dit is MacGyver. Hy kan soms so ongeduldig raak as dinge te lank volgens hom draai." MacGyver draf stert in die lug voor uit toe hul die bopunt van die trappe bereik. Ongeduldig draai hy in die rondte voor die toe deur terwyl hy klae geluide maak
Tannie Magriet maak die voordeur oop en staan terug sodat Trudie en Elsa eerste kan instap. Trudie draai terug om die uitsig van die stoep te aanskou. Nes die trappe is die stoep met leiklip geplavei. Die stoep kyk uit oor die watergat. 'n Vlakvark maak sy verskyning.
Elsa stap eerste in, geïnteresseerd bekyk sy die vertrek wat vol trofeë is van verskillende diere wat rond staan en wat teen die mure aangebring is.” Hiee!" gil sy meteens toe sy die volstruis dig by haar sien staan, met oopgespreide vlerke in ’n aanval posisie. Vinnig moet Trudie keer sodat sy nie moet val nie, toe Elsa skielik omspring en teen haar vas hardloop.
"Hei jong, stadig," paai sy. “Dis ’n opgestopte volstruis," besorg plaas sy haar arm oor haar vriendin se skouers.
"Ek sien julle het al vir Columbus ontmoet. Wat het hy die keer aangevang?" vra tannie Magriet geamuseerd. Hulle vertel om die beurt wat hulle alles mee gemaak het.
Heeltyd skud Magriet haar kop.
”Tjk," klap haar tong. “Sodra hy ’n voertuig sien aankom, sien hy ’n kosbak op wiele en dis die mense se skuld dat hy so is. Maar kom julle mensies, jul wil seker die sweet en stof gaan afwas voordat ons eet. Dan sal julle die ander mense ook ontmoet." Sy skommel met haar mollige lyf teen die trappe op wat na die kamers gaan.
"Was José," sy bly onseker stil. “My pa, ’n groot wild jagter gewees?" vra Trudie verwonderd terwyl sy na al die trofeë kyk wat teen die mure aangebring is, soos wat hulle die trappe opklim. By ’n deur wat toe getrek is, kom hulle tot stilstand.
"Jou pa was ’n baie saggeaarde mens gewees." antwoord sy, terwyl sy die deur oopmaak. “Hy sou dit nooit oor sy hart gekry het om ’n dier dood te maak nie. Ons het jou vader se kamer reggekry. Dit was sy slaap- en studeerkamer in een. Ek het maar die meeste van die goed gelos soos dit was. Sy stap deur na ’n groot venster wat uitkyk oor die berge. 'n Veraf uitdrukking verskyn in haar oë. Tyd lank kyk sy uit na buite voor sy sag praat.
“Hy het wel wild aangekoop vir jag, maar self sal hy nie ’n dier geskiet het nie. Die trofeë wat jy alles hier sien, is die oorsese jagters wat dit aan jou pa geskenk het. Wag, ek moet gaan, hier het besoekers stil gehou." Sy draai weg van die venster.” Maria, sal julle ses uur kom haal vir ete." Sy stap uit en trek die deur agter haar toe.
"Ek weet nie van jou, maar ek sal doen met 'n bad." sê Elsa terwyl sy ’n tas nader sleep waar Abraham dit neer gesit het. Steunend tel sy die tas op en sit dit op die bed neer.
Trudie gaan staan by die venster.
“Elsa!" roep sy sag, dringend. Toe sy die natuurskoon sien wat haar begroet. Lowergroen bome strek tot by die majestueuse berge wat grys-wit afgeëts is in die laaste namiddag strale van die son.
“Is dit nie pragtig nie?"
Elsa maak die deur oop wat na die balkon lei. Sy gaan leun met haar voorarms op die balkon. Sy gee 'n diep teug van die berglug.
“Ek moet dit op doek vas lê," mymer sy.
Verras kyk Trudie na haar vriendin. Dis die eerste keer na drie jaar na Conrad se dood dat Elsa praat van skilder.
'n Gedreun van 'n voertuig wat vinnig aangery kom trek hulle aandag. Vanessa stop met haar sport BMW onder die boom naby die huis. Kort daarna stop 'n groenkleurige Landrover agter haar. ’n Lang man in kakieklere wip ligvoets uit die Landrover. Die man se houding spreek van woede. Met lang hale stap hy na Vanessa wat driftig van hom wegstap. Die man praat iets. Skielik swaai Vanessa om, blitsig skiet haar hand uit om hom te klap, waar hy weer op sy beurt blitsig haar pols vasgryp. Op daardie oomblik kyk hy op. Vir ’n wyle kyk hy na Trudie. Met ’n stamp beweging los hy haar hand, dat sy agteruit steier. Op sy hakke draai hy om en stap na die Landrover. Met tollende wiele tru hy agter uit. Klippe spat onder die wiele uit toe hy weer vorentoe beweeg en weg ry.
"Mens sal net wonder waaroor het dit gegaan." sê Elsa terwyl sy Vanessa agterna kyk.
"Mens sal net wonder," mymer Trudie. “Gaan kry jou gou weer mens. Ek wil so bietjie deur die goed kyk," net toe sy weg draai vang haar oog die tuinwerker wat met sy elmboog op die spitvurk leun met sy ken in sy handpalm gestut. Hy grynslag vir haar, sy oë hard. Lui lig hy sy kop op en stadig lig hy sy hand op. Sy wysvinger gly stadig oor sy keel. Geskok trek sy haar asem in. Vinnig draai sy om en stap na die lessenaar. Voor die lessenaar gaan sy staan.
“Genugtig. Die man se optrede is snaaks. Wie is hy om vir my sulke tekens te wys," praat sy met haarself. Ontstoke trek sy haar vingers deur haar krul hare. Sy voel hoe sy bewe van ontsteltenis.
Elsa begin te neurie in die badkamer.
Elsa kan haar nie so sien nie. Sy stap om die lessenaar en gaan sit in die stoel wat met swart leer oorgetrek is. Haar hande gly oor die donker eikehout blad. In die middel van die tafel is 'n aantekeningboek oorgetrek met leer. Binne bereik afstand is penne staan gemaak in 'n handgemaakte penhouer. Sy trek die boek nader. Met '’n gevoel van eerbied maak sy die boek oop. Stadig blaai sy deur en lees die aantekeninge wat in ’n netjiese sterk handskrif geskryf is. Sy raak so verdiep in wat sy lees dat sy vergeet van die tyd.
"Ek wil jou nie aanjaag nie, maar daar is nog twintig minute oor," sê Elsa terwyl sy haar hare droog vryf.
Trudie se oog vang die muur horlosie
"Goeiste! Maar die tyd het gevlieg," sy spring op en draf na haar tas en krap die nodige uit.
Twee minute voor ses is daar 'n ligte klop aan die deur. Elsa gaan maak die deur oop. In die deur staan ’n swart vrou geklee in 'n groen uniform.
"Goeienaand mevrou. Ek is Maria. Ek het juffrou kom haal vir ete,"
"Hallo Maria," groet Trudie agter Elsa. “Ons is reg. Ons kan maar gaan,"
Hulle word uitgeneem na buite. Die voetpaadjie wat dof verlig word deur die ligte wat tussen die plante staan is uitgelê met klip. In die lig van die lapa staan ’n groep mense en gesels, elkeen met 'n glasie in die hand. Net toe hulle die lapa binnestap, lag ’n man uitbundig wat half in die skaduwee staan.
Tannie Magriet is eerste om hulle op te merk. “Gideon, Rudie ontmoet Trudie," sy stap na Trudie en staan langs haar. “En haar vriendin, Elsa."
Gideon knik met sy kop en lig die glas in erkenning.
Trudie en Elsa herken hom dadelik as die man wat vroeër die middag woordewisseling met Vanessa gehad het.
Die man wat in die skaduwee staan, tree vorentoe in die lig en kom nader gestap. Trudie voel hoe haar hart vinniger begin klop. Fyn spottende glimlag huiwer om sy mondhoeke, terwyl hy aangestap kom. Sy gesig is bruin gebrand, wat sy blou oë meer uitbring. Sy bruinblond hare is effe gebleik van die lang tye wat hy in die son deur bring. Met ’n skewe glimlaggie kom staan hy voor Trudie en hou sy hand uit na haar.
“Rudie Kramer," met ’n ferm handdruk groet hy haar.
"Trudie van den Broek," erken sy die bekendstelling met 'n effe onvaste stem. “En my vriendin, Elsa Gouws."
"Sal julle ietsie wil drink?"
"Wat het julle?" vra Elsa.
"Kom ons gaan kyk wat het die kroeg." hy stap in die rigting van die kroeg.
Trudie se bene voel skielik lam sodat sy aan 'n stoel moet vas hou. Dadelik is hy by haar.
"Alles reg?" vra hy besorgde.
"My bene voel nog bietjie onvas na die lang ry," dink sy vinnig aan ’n verskoning. Sy loer na Elsa wat vir haar knipoog en glimlaggend haar kop wegdraai.
Hy neem haar aan die elmboog en stap na die kroeg. Dit voel vir Trudie of haar bene haar nie kan dra sonder sy ondersteuning nie. By die kroeg laat hy haar op 'n stoeltjie sit.
"Dis 'n self-help diens vanaand, omdat hier nie gaste is wat hier braai vanaand nie. Hier is vrugtesap, bietjie sterker voggies, likeur en bier," maar vanaand sal ek tot jul diens wees."
Trudie het moeite om haarself te wees toe sy blou vraend oë na haar kyk. “EK sal lemoensap vat."
Asof hy tevrede is met haar antwoord knik hy en wag vir Elsa.
"Ek sal ’n likeur vat. Ek het eendag terloops gehoor dat 'n bottel sjampanje het ongeveer vier-en-veertig miljoen borreltjies in het."
"Ek is seker daarvan daardie persoon het baie vervelige tye gehad, as hy gesit en borreltjies getel het," sê hy spottend terwyl hy die glase op die toonbank plaas.
“Ek het eendag op ’n chappie papiertjie van did you know gelees dat ’n kurkprop teen ses-en-twintig kilometer per uur uitskiet." hy skuif Trudie se glas oor na haar toe.
"Genugtig, geen wonder hy maak so seer nie. My neef het eendag op met my verjaarsdag sjampanje oopgemaak, wraggies toe moes die prop na die verkeerde kant toe gaan. Die kurkprop het teen my oog vasgeskiet." lag Trudie. Sy neem 'n klein slukkie van die lemoensap.
"Sjoe, dis ’n eina een daai. Het jy met ’n blou oog gesit?" vra Elsa
"Gelukkig nie, maar die oog was gevoelig gewees vir ’n paar dae."
Kom ons gaan sit by die vuur, dan skep ons sommer op ook." sê Rudie.
Purchase this book or download sample versions for your ebook reader.
(Pages 1-33 show above.)
Copyright © 2018 Smashwords, Inc. All rights reserved.
Home | About | How to List Your Books Here