fr en en fr nl nl nl en de en en de nl nl nl en it fr nl nb es nds nl nl es it nb nl fr en nl pl fr en nl af en en nl en it sv en nl af af nl af en af af af af af nl af af nl nl af af af nl nl af af af en nl af af af nl af nl af af af af af af af af af af af af af af nl af af af af af nl af af af nl af nl af af af af af en en en it af en af af nl nl af af af af af af af af en af af af af en en en it af en nl nl nl af af nl nl af nl en en en it af en nl nl af af af nl af nl af en nl af af af nl af af af nl en nl nl nl en en en it nl af nl nl af af en nl af af af nl nl af af af af af af af af en en en it nl en de nl en nl af nl af af nl af af en en en it af en nl af af af af af af nl en en en it nl en it af af af af af af af af af en en en nl en nl nl af af af en nl af af af en en en it af en af en de af af af en nl af af af af nl en nl en en en af en af fr af af af af af af af af af af af af af af af af en en it pt en en af af nl en nl hbs_lat fr af af en en af nl da af da nl en nl nl nl af af en nl nl af af af nl af af af nl af de af af en en en en li ro sl af nl af en en nl en it nl en it ca en af af af af sl nl de nl af da nl af af af nl af af nl af af af lb nl af nl af nl et en af af af af af af nl nl en en ro nl nl en en ro nl nl af fa nl af de fr nl fy nl af fr ro lt nl en de de nl en en de fr fr nl nl nl fr fr en en en nl af en nl af af af af af nl af af af af af af nl en en en nl af de en en en en en en af en en af
Kerke  |   Skole  |  Sport  | Kuns en Kultuur  | Pretoria FM  | Skaak  | Geskiedenis en Legendes |
Algemene Nuus | Advertensies | Gesondheid  | Uitgewers, Boeke en Skrywers |Kontak Ons
Geloftedag: Om anders te sien
‎16 ‎December ‎2017, ‏‎11:06:48 AM | Danie Langner
In Deuteronomium 1 ontmoet ons die bejaarde Moses en Israel in die woestynvlakte, oos van die Jordaan. Moses is 120 jaar oud. In Deuteronomium is hy besig met sy afskeidstoespraak. Hy blaai terug in die verlede om vir Israel te herinner aan die woestynpad wat God met hulle gestap het.
Moses herinner hulle daaraan hoe hulle pa’s, ma’s, oupas en oumas 40 jaar gelede ook op die drumpel van Kanaän gekamp het.
Hulle was onseker en bang. Op hulle aandrang het Moses 12 spioene gekies om die beloofde land te gaan verken.
Die 12 spioene het teruggekom met wonderlike nuus. “Die Here ons God gee vir ons ’n goeie land.” Hulle het swaar gedra aan die vrugte van die land. Die enigste probleem was die Enakiete. Die reuse. Boonop woon hulle in groot stede en skuil agter sterk mure.
Israel se moed was gebreek.
Op moedverloor se vlakte wou hulle nie hulle laat oortuig toe Moses hulle verseker: “Moenie bang wees nie. Moenie skrik nie. Die Here gaan voor julle uit. Hy sal vir julle veg.”
Toe die beslissende oomblik aanbreek waar hulle hul toekoms, hul lewe, hul kinders in die hande van die Here moet plaas, toe deins hulle terug … met katastrofiese gevolge.
• Die woestynreis wat net 40 weke moes duur, word 40 jaar.
• ’n Hele geslag moes sterf.
• Ook Moses sou die beloofde land nie sien nie.
Laat ons nie te vinnig oordeel nie. Ek het tog simpatie met Israel. Ons voel dikwels ook maar klein en swak, weerloos en onvoorbereid om die toekoms in besit te neem. Ons kom ook te staan voor reuse uitdagings wat groter en sterker as ons is.
• Ons voel aan ons lyf hoe reuse-armoede besig is om ons land te oorrompel.
• Ons is bekommerd oor die reuse- finansiële krisis wat voorspel wanneer ons land ’n rommelstatus-gradering kry.
• Ons mense buig onder reusespanning en werksdruk.
• Reusemisdaadsyfers omsingel ons huise en bedreig ons veiligheid.
• Voorspoed word verwoes deur reusekorrupsie.
• Ons sien die reusegeweld wat hierdie jaar ons opleidings- en opvoedingsinstellings verlam het.
• Dalk is daar reusegesondheidsprobleme wat jou lewe bedreig.
Dit gebeur so maklik dat ons geloof op moedverloor se vlakte kan beland.
• Dat ons geloof pap en futloos, sonder toekomshoop kan word.
• Dat ons ons in veilige private ruimtes terugtrek omdat ons naïef dink die reuse sal ons nie daar oorweldig nie.
• Of met ’n wag-en-sien-houding van volstruispolitiek dink die reuse sal net verdwyn.
• Of nog erger, dat ons, soos Israel, reuse-klakouse word wat eerder die woestyn verkies as om teen die reuse op te staan.
Veertig jaar later staan Josua op dieselfde plek. Op die drumpel van Kanaän.
Kan jy jou voorstel hoe onseker Josua op die woetynvlakte oos van die Jordaan moes voel?
Geloftedag word regoor die land gevier. Argieffoto.
Moses, die Godsman met sy vaste geloof, die persoonlike vriend van die Here, die ordeskepper, die bouer van ’n volk, is dood.
• Ná 40 jaar is dieselfde reuse steeds daar.
• Die stede is steeds groot en die mure hoog.
• Israel is steeds woestynreisigers wat moet veg teen groter en sterker volke.
• Al waarborg op sukses wat hy het, is die belofte van die Here: “Moenie bang wees nie. Ek is by jou.”
Maar, Josua het gekies om die Here te glo. Hy het gekies om die Here op sy Woord te neem.
Geloof beteken allermins dat Josua blind is vir die realiteite, die reusebedreigings, die feitlik onmoontlike taak op hande. Dit beteken ook nie dat Josua ’n geloofsaktivis is wat blindelings en onvoorbereid Kanaän gaan binnestorm nie.
Geloof beteken om anders te sien. Om agter die sigbare realiteite wat ons bedreig, die onsigbare helder te kan sien. Om agter die reuse, God raak te sien. Daar kom tye wanneer ’n mens, ŉ gesin, ŉ gemeenskap, ŉ land voor ’n beslissende oomblik te staan kom.
• Oomblikke wat ’n moeilike geloofskeuse eis.
• Oomblikke waar ons moet kies tussen die sigbare en onsigbare; tussen die realiteit van reuse, of die beloftes van die Here.
• Oomblikke waar ons besef ons geloofskeuse bepaal nie net ons toekoms nie, maar veral ons kinders se toekoms.
• Dit is wanneer ons op die beslissende oomblikke te staan kom, wat ons besef watter groot verantwoordelikheid op ouers se skouers rus.
Geloof wat anders sien, gee ons die onderskeidingsvermoë om op hierdie beslissende oomblikke die regte geloofskeuse te maak.
Vandag vier ons reg oor die land Geloftedag. Die Groot Trek is ook ’n woestyn- en intogverhaal. Dit is veral die verhaal van geloof wat anders sien.
Met die verfilming van die Groot Trek 175-dokumentêr vir kykNET het ons die laaste aand in die Bloedrivier-walaer gekamp. Ons moes die aand die Gelofte verfilm. Teen sonsondergang het ons presies gedoen, wat ek my voorstel, die ou Voortrekkers ook gedoen het. Ons het geëet, skottelgoed gewas en daarna na die middel van die walaer gestap om die Gelofte te verfilm.
Die aand was koud en donker. Die maan het agter die wolke verdwyn. Op daardie oomblik was dit so donker dat jy nie jou hand voor jou oë kon sien nie. Dit was so pikdonker dat dit selfs onmoontlik was om die wit 4×4-voertuie op die rand van die walaer te sien. Amper soos die aand van 15 Desember 1838.
Uit historiese bronne weet ons die reuse-Zoeloeleër, die magtigste en effektiefste leër in Afrika, was besig om die walaer te omsingel.
FA Venter beskryf dit treffend. Hoe daardie handjievol mans gedink het aan hulle gesinne wat iewers anderkant ’n duisend heuwels in die donker wag. Vasgekeer in laers. As hulle sou misluk in hulle reusetaak sou daar geen keer gewees het aan die tragedie wat sou volg nie. Die uitkoms van die Groot Trek was op die spel. Die lewe van hulle vroue en kinders was op die spel. Vrees het soos die digte, koue mis wat die walaer toevou, hulle harte omklem.
Ek kan my voorstel hoe hulle op daardie donker aand van 15 Desember teruggedink het aan die bloedjaar van 1838. ’n Jaar wat met soveel toekomshoop en drome begin het en so tragies geëindig het.
• November 1837 het hulle op die rand van die Drakensberge gestaan met die asemrowende uitsig oor die Amfiteater, waar “songloed en glorie”, in die woorde van Eitemal, “die berge oor hulle fronsende voorhoof streel, waar ruisende wind oor die vlaktes met grassaad kerjakker en speel.” Piet Retief het geskryf dit is die mooiste land in Afrika. Die Voortrekkers was ontroer bly en bly. Hulle het tuis gekom. Op die rand van die berg het hulle spontaan “Prys die Heer met blye galme” gesing.
• Skaars drie maande later word Piet Retief, sy 12-jarige seun, saam met 70 van die vooraanstaande familie- en gesinshoofde op die wreedste denkbare wyse vermoor.
• Dit word ’n jaar van groot verliese. Die Groot Moord vind plaas met 49 massagrafte langs die Bloukransrivier en Moordspruit. Dit is die eerste en enigste keer in Suid-Afrika se geskiedenis waar 185 kinders in een nag vermoor is. Die verlies van leiers.
• Dit word ’n jaar van angs en onsekerheid. Angs by Veglaer. Angs oor krimpende getalle soos mense drupsgewys wegtrek. Angs oor hulle toekoms.
Teen Desember 1838 was die Voortrekkers ’n getraumatiseerde gemeenskap wat op die mespunt van ’n beslissende oomblik te staan gekom het.
Sonstraal op die senotaaf in die Voortrekkermonument. Foto: Commons.wikimedia.org
Die Gelofte gaan nie oor mag en krag, oorwinning of nederlaag, swart of wit nie, of om die Here vir jou saak in te span nie.
Daardie donker, koue aand in die walaer by Bloedrivier terwyl ons die Gelofte moes verfilm het ek besef:
• As jy op ’n beslissende oomblik in jou lewe te staan kom;
• gestroop van enige selfversekerdheid en hoogmoed;
• waar eie antwoorde stil word en planne opdroog, terwyl reuse jou omsingel;
• as daar geen ander hulp en geen uitkoms in sig is nie en vlug nie meer ’n opsie is nie;
• as jy nie met sekerheid sê of jy môre die son sal sien opkom nie;
kyk ’n gelowige op en bely jou afhanklikheid voor God.
Die Gelofte is ’n belydenis van afhanklikheid van mense wat gekies het om deur geloof anders te sien. Die Gelofte is ’n keuse vir hoop op die Here alleen. Dit is ’n getuienis van mense wat klein geword het, voor ’n groot Here. Wat bely: “Hier staan ons voor die Heilige God van hemel en aarde.” Dit is geloofstaal wat die onsigbare sien. Dit is vertroue wat in ’n krisis vrees oorwin en rustigheid bring. Dit is afhanklikheid wat toekomshoop skep.
Gelowiges het altyd ’n keuse. ’n Keuse om anders te kyk. Om God te sien. Om Hom op sy Woord te neem as hy sê: “Moenie bang wees nie. Ek is by jou.”
Wanneer ons vanuit God se perspektief na ons reuse kyk, sal ons vind dat groot reuse klein word, dat sterk stede swak word, dat God vir ons en ons kinders met die oorvloed van hierdie land sal sorg. Dit het Hy beloof. Sy Woord is genoeg.
Kovsies verduidelik oor ‘boeke’ by skrootwerf
‎05 ‎December ‎2017, ‏‎07:28:06 PM | Cyril Blackburn
Die joernale wat op die skrootwerf in Bloemfontein afgelaai is (Foto: Verskaf)
Die Universiteit van die Vrystaat (UV) het Dinsdag gesê gerugte dat hy 20 ton Afrikaanse boeke na ŉ ashoop verwyder het om verpulp te word, is onwaar.
Dit volg nadat foto’s van dié boeke wat na bewering by ŉ skrootwerf afgelaai is om vernietig te word, die wenkbroue van akademici en talle op sosiale media laat lig het.
Onsekerheid het geheers oor 20 ton boeke wat by ŉ skrootwerf in Bloemfontein laat weeg is voordat dit glo bestem was om verpulp te word.
Brendon Muller, mede-eienaar van Avery Scrap Metal and Glass Recyclers in Bloemfontein, het Dinsdag aan Maroela Media gesê ŉ vullisverwyderaar van die universiteit het vandeesweek dié 20 ton boeke by sy skrootwerf kom weeg. Hy sê hy en die mede-eienaars van die skrootwerf, Neels en Casper de Villiers, het besluit om die boeke aan te koop, eerder as om dit te laat verpulp. Muller het bevestig dat die universiteit op navraag ingestem het dat hy die boeke mag aankoop.
“Ons wou nie toelaat dat al dié boeke met ŉ ryk geskiedenis sommer net verlore raak nie. Ons het dus in kontak getree met die universiteit in die hoop dat ons die boeke sal kan aankoop. Ons is verheug dat hulle ingestem het en baie bly dat ons die boeke nou vir tyd en wyl veilig hier by ons kan bewaar,” sê hy.
Volgens hom dateer meeste van die boeke en joernale uit die laat 1800’s en die vroeë 1900’s. Hy sê daar is onder meer talle gebinde weergawes van Taalgenoot, Landbouweekblad, Farmer’s Weekly en Die Brandwag. Tussen die boeke is glo ook baie biologie- en fisikaboeke.
Die joernale wat op die skrootwerf in Bloemfontein afgelaai is (Foto: Verskaf)
Lacea Loader, ŉ woordvoerder vir die universiteit, het Dinsdag op navraag van Maroela Media, gesê dat slegs joernale deur die universiteit na die ashoop gestuur is om verpulp te word, en nie boeke nie.
Loader sê Francis Petersen, vise-kanselier en rektor van die UV, het ná sy aanstelling vroeër vanjaar opdrag gegee om nuwe maniere te ondersoek oor hoe die kampus se biblioteek gebruik kan word en as ŉ “wêreldklas” biblioteek geklassifiseer kan word. Petersen se visie vir die biblioteek was glo een wat “visuele ruimtes insluit wat veeldoelige leer insluit” met ŉ klem op “studente-ervarings wat [studente se] akademiese sukses lewenslank ondersteun”.
Hy het glo ook voorstelle van ŉ hersiening wat in 2014 voltooi is en ŉ tweede oorsigtelike hersiening wat vanjaar voltooi is, in ag geneem. Dié hersienings het glo aanbeveel dat die biblioteekboeke aansienlik verklein word deur net 35% van die boeke in die biblioteek te hou en die ander boeke in veilige bewaring naby aan die biblioteek te stoor vir “in geval” studente daartoe sou wou toegang hê.
Om die versameling te verminder het die biblioteek en die inligtingsdienste onlangs ŉ voorraadopname gedoen en met ŉ invorderingsassesseringsprojek begin om uiteindelik die boeke se finale ligging te bepaal.
Die joernale wat op die skrootwerf in Bloemfontein afgelaai is (Foto: Verskaf)
“Geen boeke is weggegooi nie, maar wel ŉ paar joernale,” sê Loader. “Die projek in voorraadopname en invorderingsassessering het uiteindelik behels om te besluit watter boeke op die biblioteekrakke sal bly en watter boeke op ŉ veilige plek gestoor sal word. Die kriteria wat gebruik is, was die gebruik van die biblioteekboeke oor die afgelope 20 jaar. Boeke wat die afgelope 20 jaar gebruik is, is op die rakke gehou. Boeke wat glad nie in die laaste 20 jaar gebruik is nie, is uit die biblioteek verwyder en na ŉ veilige plek geneem. Dié boeke is steeds beskikbaar vir studente en kan maklik na die biblioteek gebring word wanneer dit nodig is.”
Sy sê daar is wel van sommige joernale ontslae geraak, maar dat dié joernale gedigitaliseer is. “Die joernale wat gedigitaliseer is en dus van die rak verwyder is, is joernale wat vir etlike jare nie meer gebruik word nie. Sommige van die joernale is minder as ses keer ŉ jaar uitgeneem. Dit is egter steeds aanlyn beskikbaar. In die hele projek is sommige van die joernale op ŉ veilige plek gestoor, terwyl die res gedigitaliseer is. Dit is geredelik beskikbaar vir studente om te gebruik.”
Muller het gesê talle organisasies soos onder meer AfriForum, Solidariteit en talle onafhanklike tweedehandse versamelaars het reeds aangedui dat hulle sommige van die boeke weer by hom wil aankoop.
[Video] Amerikaanse sangeres maak opslae met Afrikaanse liedjie
‎23 ‎November ‎2017, ‏‎11:10:23 AM | Cyril Blackburn
Camille van Niekerk (Foto: Facebook)
ŉ Amerikaanse sangeres van die deelstaat Kalifornië maak opslae op sosiale media met haar weergawe van Valiant Swart se liedjie “Sonvanger”.
Camille van Niekerk het aan aanhangers op Facebook gesê sy het dié liedjie opgeneem as deel van die proses om Afrikaans te leer.
Van Niekerk, wat met ŉ Suid-Afrikaanse man getroud is, sê op haar webwerf sy het ŉ passie daarvoor om die “skoonheid en genot” van musiek met ander te deel.
Sy en haar man, Jaco, wat van Nigel aan die Oos-Rand afkomstig is, woon in die kusdorpie Ventura. Hulle het in 2014 die knoop deurgehaak.
“Hierdie een is vir die Suid-Afrikaners,” het sy op Facebook gesê. “Ek leer tans Afrikaans – en een van my gunstelingmaniere om te leer, is deur middel van musiek.”
Van Niekerk het gesê dié liedjie is opgedra en geïnspireer deur die sanger Refentse wat ook voorheen vertel het dat hy Afrikaans geleer het deur musiek middel van musiek.
Sosialemediagebruikers is gaande oor haar weergawe van dié liedjie. “Goeie uitspraak! Pragtig!” het Elize Nienaber op Facebook laat hoor. “Trots op jou. Jy mag maar nog liedjies vir ons sing. Pragtig,” het Annalize Taylor geskryf.
Die video is teen Donderdagoggend bykans 5500 keer op sosiale media gedeel.
Redakteursbrief: Om jou lewe in bokse te pak
‎17 ‎November ‎2017, ‏‎02:00:37 PM | Susan Lombaard
Susan Lombaard, uitvoerende hoof van Maroela Media (Foto: Maroela Media)
Toe ons veertien jaar gelede ons intrek geneem het in die huis waar ons nou bly, was dinge soveel eenvoudiger. Dit was nog net ek en my man en ons hond. Een hond. Ons kon ons beperkte aardse goedjies op ŉ sleepwa laai en die bokse was vinnig-vinnig uitgepak.
Die afgelope veertien jaar het ons huis saam met ons gesin gegroei. Eers het die spaarkamer plek gemaak vir ŉ kamer met pienk gestreepte mure en vlinders wat van die dak af hang. ŉ Paar jaar later is die studeerkamer omskep in ŉ seuntjiekamer met ŉ karretjie-duvet. Die olielampies aan die stoepbalke het plek gemaak vir ŉ boks-slaansak en ŉ touleer. Die binnehoffie by die agterdeur se mure is volgeverf met vrolike plaasdiere, en ŉ sandput en swemskulp is op die gras staangemaak. Die yskas is nou vol foto’s van vrolike gesinsoomblikke, en die muur in die eetkamer is behang met kinderkuns in Mr Price-rame. Die hond het twee geword, toe weer een; toe weer twee. ŉ Verskeidenheid hamsters het gekom en gegaan.
Nou het dit tyd geword om aan te beweeg. Ons huis is volgeleef. Die kinders word groot en het meer spasie nodig. Ons wil ons huis die plek maak waar ons kinders se maats kan kom kuier, eerder as andersom. Ek soek ŉ plek waar ek rose kan plant in vrugbaarder grond as dié wat ons tans in die tuin het, en Manlief wil plek hê om houtwerk te doen. Die kinders soek ŉ veilige straat om in fiets te ry.
Só begin ons ŉ maand of wat gelede huise kyk op eiendomswebwerwe. Dit gaan lank neem, reken ons; ons kyk solank rond. ŉ Huis vang ons oog en ons maak ŉ afspraak om te gaan kyk. Toe ons instap, weet ons dis ons nuwe huis. Daar is ŉ suurlemoenboom naby die agterdeur, ŉ groentetuin in die hoek en ŉ hele veilige buurt vir die kinders om in fiets te ry.
Daar is een klein probleempie: Ons eie huis is nog nie verkoop nie. Vervaard begin ons agente sien en adverteer, want nou moet dinge vinnig gebeur. In ons koppe sit ons al die meubels in die nuwe huis se vertrekke neer.
Op die vreemdste tye begin vreemdelinge saam met die eiendomsagent ons huis besigtig. Die arme kinders waag dit skaars om ŉ speelding uit te haal, want hulle speel net lekker, dan moet hulle al weer opruim. Wee die hond wat met nat pote by die voordeur inhol of die gesinslid wat vergeet om ŉ leë toiletrolletjie om te ruil. Vuil skottelgoed word as voorsorgmaatreël in die skottelgoedwasser gepak; die wasbak bly blink en skoon. Elke lekkende kraan, krakende skarnier en wasige spieël word gepoets, vervang, gelap en geolie.
Soos die huiskyk-besoeke meer word, raak ons gesin huiskyk-fiks. Aan die begin het ons twee ure waarskuwing nodig voor die agent iemand kan bring om te kom kyk. Naderhand het ons net tien minute nodig. Elkeen het ŉ werkie: Een kind hol deur en druk rondlêgoed in kaste. Nog een pof kussings op en pluk gordyne netjies.
Wanneer die huiskykers instap, sit ons soos ŉ modelgesinnetjie op die stoep. Josua speel met sy karretjies. Isabel lees ŉ boek. Pappa en mamma sit elk met ŉ beker geurige koffie (varsgemaalde bone, sodat die reuk nog in die kombuis talm) en gesels liefies met mekaar oor die dag wat verby is.
En dan kyk en luister ons af:
“Imagine the kitchen without this,” sê die agent en beduie met haar kop na die kombuistafel wat die kombuis half oorvollerig maak. Laataand, toe hulle weg is, skuif ons die kombuistafel garage toe. Die tafel waarop my seunskind vroeg soggens pens en pootjies sy sit kry in sy pajamas en met my kuier terwyl ek roosterbrood maak.
“The stoep is a wonderful entertainment area, although it’s a bit cluttered at the moment,” sê ŉ huiskyker vir haar man. Na die tyd word die bokssak en touleertjie afgehaal en gebêre; die plantjies wat ek met groot sorg probeer gesond dokter, word om die hoekie langs die trappe staangemaak.
ŉ Potensiële koper staan skewekop en kyk na die yskas oorvol foto’s, briefies en kinderkuns. Toe sy gery het, ruim ek die yskas op: Die foto van ek en my man in die Visrivier-canyon; die kinders se nuutste rapporte; die handgemaakte fotoraampie wat ons seuntjie vir my gemaak het.
Ek haat elke oomblik daarvan. Dié geveinsery om mense wat ons nie eens ken nie, te beïndruk. Asof húlle matte nooit hondespore op het nie en húlle dooie roosknoppies altyd afgeknip word, brom ek vir my man. Dis mos ŉ huis waar mense bly, dié. Maar as dit tyd is vir die volgende afspraak, is ek die eerste een om seker te maak enige teken dat normale mense hier bly, verdwyn soos mis voor die son.
Iewers, weet ek, in ŉ ander huis, is ŉ tannie en oom besig om ook hulle lewe se goetertjies in bokse te pak. Die huis waarheen ons trek, vertel húlle lewensverhaal. Van die appelkoosboom se oes het die tannie dosyne botteltjies konfyt gekook. Die geurige blombosse voor die vensters het vir jare lank haar gesin veilig en tuis laat voel. Die netjiese grasperk het die oom self geplant en vir 27 jaar lank versorg; daar het hulle seun en sy maats balgespeel.
So twee weke gelede bel die tannie my: “As jy ŉ kansie het, kom maak ŉ draai – ek wil vir jou iets in jou tuin wys,” sê sy. “Hier is ŉ azaleabos in die tuin by jou agterdeur wat net een keer ŉ jaar blom. As jy hom nie nou sien nie, blom hy eers weer volgende jaar.”
Ek gaan kyk, en die bos staan in volle blom. Bloedrooi staan hy daar; mens kan amper nie ŉ groen blaartjie sien uitsteek nie. Sy gun my dit; die huis was goed vir haar, en nou is dit my beurt. My hart is vol.
Terug by die huis maak ek met nuwe moed skoon en aan die kant. Ook hier, tussen hierdie vier mure wat deurweek is met herinneringe, hartseer, liefde en stories, gaan iemand ŉ nuwe hoofstuk kom aanpak.
As jy dié Desember trek: ons is saam in die ding.
Uitvoerende hoof: Maroela Media
Kultuurorganisasies kan unieke oplossings bied
‎14 ‎November ‎2017, ‏‎01:21:28 PM | Ander skrywers
Deur: Christoff van Wyk
Albert Einstein het eenkeer gesê dat ons nie ons huidige probleme kan oplos deur op dieselfde manier te dink as toe ons die probleme geskep het nie. Die Engelse frase vir hierdie stelling is “thinking outside the box”. Alhoewel hierdie sêding ’n cliché is, is dit presies wat ons vandag in Suid-Afrika nodig het, en dalk kan kultuurorganisasies in dié verband unieke oplossings vir die toekoms bied.
Om kultuur te definieer is moeilik, maar dit moet eerstens gesien word as ’n handeling of ’n manier van optree wat mettertyd deur ’n groep of gemeenskap as die norm aanvaar word. Tesame hiermee moet identiteit en moraliteit ook ingereken word as interne grondslag of rigtingwyser vanwaar die uiterlike optrede gerig word.
Kultuur, identiteit en moraliteit binne bepaalde gemeenskappe en samelewings word geskoei op sekere kernwaardes wat binne daardie groep aanvaar word.
Vir die meerderheid van Afrikaners is die Christelike geloof daardie kernwaarde waarbinne identiteit, moraliteit en kultuur op elke vlak van ons menswees uitgewerk word.
Maar wat tans gebeur, is dat ons kernwaarde toenemend verbrokkel en ons identiteit misken en beswadder word. Ons begin al hoe meer die nuwe moraliteit van die Westerse beskawing aanneem, wat tot gevolg het dat Afrikanerkultuur besig is om heeltemal te verander en in baie opsigte ’n bestaanskrisis beleef.
Verandering op sigself is nie sleg nie, maar die vraag wat egter ontstaan is of hierdie verandering ten goede of ten slegte is? En, hoe hanteer die kultuurorganisasie hierdie veranderinge?
Die antwoord hierop is dat kultuurorganisasies betrokke moet raak omrede hulle juis op unieke wyse kan bydra tot die opbou van gemeenskappe en ook brûe kan bou tussen verskillende gemeenskappe.
Binne die konteks van die Afrikanergemeenskap waar die Christelike geloof steeds as die de facto-kernwaarde van Afrikaners beskou kan word, behoort kultuurorganisasies erkenning hieraan te gee sonder om weg te skram wanneer die kwessie van geloof ter sprake kom. Dieselfde behoort te geld vir identiteit, moraliteit en vanselfsprekend ook, kultuur.
In dié verband word kultuurorganisasies egter toenemend onder druk geplaas om die keuse te maak vir erkenning of ontkenning. Ontkenning is dikwels die maklike roete en ook in lyn met die algemene staatsideologie van die dag waar daar in teorie gestreef word na een algemene Suid-Afrikaanse kultuur.
Kultuurorganisasies wat bereid is om openlik te erken dat daar ’n unieke identiteit, moraliteit en kultuur binne elke gemeenskap bestaan en dat hierdie kenmerke geskoei is op sekere kernwaardes, sal op die lange duur deel word van die oplossing vir Suid-Afrika se probleme.
Dié kultuurorganisasies wat wegskram hiervan en eerder die unieke identiteit, moraliteit en kultuur van verskillende gemeenskappe en veral die Afrikaner wil ontken, dra egter by tot die probleem en sal mettertyd ook die bestaanskrisis wat vir hulle in die toekoms wink, nie oorleef nie.
Daarenteen kan kultuurorganisasies wat die roete van erkenning en wedersydse respek volg, ’n leidende rol speel om bo-oor die politieke- en staatsbestel gemeenskappe op te bou, asook om brûe te bou tussen verskillende gemeenskappe wat op die lange duur stabiliteit kan meebring.
Die denkraamwerk waarbinne ons samelewing tans funksioneer is byna totaal staatsgeoriënteerd. Binne hierdie bestel word natuurlike kultuurgemeenskappe misken terwyl slegs kunsmatige staats- en politieke gemeenskappe erken word. Hierdie kunsmatige vorms van gemeenskap skep egter juis konflik omdat die staat se poging om ’n kernwaarde te formuleer, soos byvoorbeeld die grondwet, nie by magte is om universeel te resoneer met al die unieke gemeenskappe wat binne die grense van die land woon nie. Dus ontaard hierdie poging eerder in ‘n proses waardeur identiteit, moraliteit en kultuur misken en ondergeskik gestel word aan die oorkoepelende staatswaardes van die dag. Wanneer hierdie miskenning lei tot konflik tree die staat tussenbeide as die sogenaamde beskermheer van beskawing, terwyl dit juis hierdie entiteit is wat verantwoordelik is vir die probleem.
Kultuurorganisasies wat bereid is om deur erkenning die ryk historiese en kulturele skatkis waaroor kultuurgemeenskappe beskik te ontsluit en eietyds toe te pas, het reeds ’n alternatiewe oplossing hiervoor.
Die vraag is nou: Kan ons anders dink as wat ons gedink het toe ons die probleme waarmee ons nou sit, geskep het?
• Hierdie nuuskommentaar word deur Pretoria FM verskaf. Luister daagliks na Klankkoerant op Pretoria FM vir die jongste nuuskommentaar.
Uitdrukking: So waar as padda manel dra
‎31 ‎October ‎2017, ‏‎09:58:02 AM | Maroela-redaksie
(Argieffoto) Kermit van die Muppets Foto: esquire.com
So waar as padda manel dra
Waar kom dit vandaan?
ŉ Afrikaanse verbrouing van ŉ Nederlandse gesegde. Vroeër het die ouderlinge van die kerk in Nederland manelle gedra – en hulle het bekend gestaan as die kerkvorsten.
In veral die Katolieke Kerk was dit die hooggeleerde en hooggeplaaste amptenare soos die pous en die kardinale.
Die uitdrukking was dus: So waar as wat kerkvors manel dra.
Omdat die benaming kerkvors in Suid-Afrika mettertyd in onbruik geraak het, het die betekenis daarvan ook vervaag. Op eg volksetimologiese manier is ŉ woord wat naastenby so klink, ingespan om die gesegde te laat herleef. En toe word dit: So waar as wat kikvors manel dra.
Die woord kikvors vir padda het self in onbruik geraak en word vandag nie eintlik meer gehoor nie; dit is dus met padda vervang. Die Woordeboek van die Afrikaanse Taal gee ook die spottende omgekeerde: So waar as wat kerkvors padda is, wat duidelik wys dat die kerkvors met die kikvorsvermeng is.
Oubaas’ ondergaan gedaantewisseling vir nuwe rol
‎26 ‎October ‎2017, ‏‎03:05:00 PM | Cyril Blackburn
Pierre van Pletzen as Oubaas (Foto: Instagram via Real 7de Laan)
Die Afrikaanse akteur en musikant Pierre van Pletzen het onlangs ŉ gedaanteverwisseling ondergaan vir ŉ nuwe karakter wat hy in die kykNET-sepie Getroud met rugby gaan vertolk.
Rudo van Heerden, vervaardiger en reklamebeampte vir dié program, het bevestig dat Van Pletzen binnekort in die sepie gaan verskyn.
Die akteur gaan die rol van Sakkie, ŉ verkoopsman van tweedehandse motors, speel. Van Heerden sê sy karakter verskil aansienlik van vorige karakters soos “Oubaas” van 7de Laan of selfs Manie Kraaywinkel in Phil101. Hy moes onder meer sy baard, snor én hare skeer.
“Ons wil nog nie te veel oor sy karakter verklap nie omdat ons die storielyn geheim wil hou,” vertel hy. “Die rede hoekom ons soveel geheim wil hou, is omdat sy karakter uit die bloute gaan opdaag – niemand gaan dit verwag nie omdat Sakkie uit iemand se verlede te voorskyn kom.”
Hy sê Van Pletzen sal na verwagting van middel Januarie op die kassie te sien wees.
Van Heerden sê hy is ŉ tydelike akteur, maar het ŉ vasgestelde kontrak vir die sepie. “Hy gaan in die sepie kom en dan weer gaan, maar sal weer binnekort terugkom omdat hy ŉ vaste kontrak met ons het,” sê hy.
Van Pletzen is ook deel van die musiekgroep Harrebaard saam met Frank Opperman (hoofsanger en kitaarspeler), Anton L’Amour (kitaar) en Leon Ecroignard (baskitaar). Hy het vroeër aan Maroela Media vertel die groep beplan om binnekort ŉ album bekend te stel
[Foto’s] Jukebox spog met mylpaal
‎23 ‎October ‎2017, ‏‎04:08:29 PM | Phillip Bruwer
Pieter Coen, Ricus Nel en Lianie May op die stel. Foto: Phillip Bruwer
Die gewilde kuier- en musiekprogram Jukebox op kykNET het Saterdag sy 500ste episode gevier en die geleentheid gebruik om met ŉ nuwe stel en logo te spog.
Jukebox word weekliks regstreeks uitgesaai en kykers kry die geleentheid om versoeke te stuur om musiekvideo’s wat hulle graag op die kassie wil sien te speel.
André Calitz, die program se vervaardiger, het tydens ŉ informele kuiertjie by die stel by Stark Studios in Randburg, Johannesburg, gesê die program, wat in April 2008 vir die eerste keer die lig gesien het, is vir hom soos ŉ dogter.
“In die afgelope 10 jaar het die program deel van die produksiespan, kunstenaars en kykers by die huis se lewens geword. Dit is aanvanklik op Sondagaande in die stilste tydgleuf op KykNET uitgesaai, maar het so vinnig gewild geraak dat dit nou deel is van Suid-Afrikaners se Saterdagaande,” het Calitz gesê. “Ná 500 episodes het die dogter nou ook ŉ nuwe rok gekry en ons kan nie wag om met die nuwe rok te spog nie.”
Calitz het van die geleentheid gebruik gemaak om die sangers Kurt Darren, wat die program vir die eerste vier jaar aangebied het, en Pieter Koen, wat die leisels daarna oorgeneem het, te bedank vir hul deel in die program se sukses.
“Die sukses van die program word nie toegeskryf aan ons wat so oulik is nie, maar omdat mense so lief is vir musiek en kykers deel van die program kan wees.”
Nicole Van Niekerk, namens kykNET, het tydens die geleentheid gesê musiek oorbrug alle kulture en Afrikaanse musiek is die hoeksteen vir hul kykers. “kykNET sal solank sy bestaan Afrikaanse musiek ondersteun,” het sy gesê.
Koen het op sy beurt die span bedank dat hy deel kan wees van die meublement en het ŉ glasie sjampanje op die mylpaal geklink. “Oor tien jaar is ons weer hier om 1000ste program te vier,” het hy gesê.
Lianie May en Ricus Nel was die eerste gaskunstenaars wat die stel ingewy het en verskeie bekendes in die musiekbedryf het regdeur die twee uur lange program hul gelukwensings betuig.
Minki glo nou aan ‘TV-liefde’
‎27 ‎September ‎2017, ‏‎09:52:15 AM | Cyril Blackburn
Minki van der Westhuizen (Foto: Facebook)
As jy haar verlede jaar gevra het, het sy dalk ŉ oomblik of twee gehuiwer of dit wérklik moontlik is om op die kassie as deelnemer aan ŉ werklikheidsprogram halsoorkop verlief te raak – maar nóú glo die model en televisieaanbieder Minki van der Westhuizen aan “TV-liefde”.
Van der Westhuizen, wat vroeër vandeesmaand bekend gemaak het dat sy met haar derde kind swanger is, gaan vir die tweede keer die aanbieder van die gewilde kykNET-werklikheidsprogram Boer soek ŉ vrou wees. Dié reeks se tiende seisoen begin in Oktober op die kassie wys.
Die skoonheid het in ŉ onderhoud met Maroela Media vertel sy is nog altyd maar ŉ voorstander vir die liefde, maar dié reeks het haar oortuig dat liefde op enige wyse sy ontstaan kan hê. “Ek was ook maar soos ander mense skepties oor mense wat lief en verlief raak op die kassie,” terg sy. “Maar nou het ek eersterangse ervaring om te sien dat dit werklik werk. Ek staan verstom oor die nuwe reeks. Sonder om te veel te verklap, wil ek noem dat kykers duidelik die verliefdheid in dié reeks gaan opmerk. En dis real, daar is niks aangeplak daaraan nie.”
Talle kykers van dié reeks het in Januarie vanjaar hul misnoeë oor sommige van die deelnemers aan die program uitgespreek. Dié manne se besluite, wat oënskynlik onverwags was, het talle kykers warm onder die kraag gehad, en kykers het die boere onder meer daarvan beskuldig dat hulle nie “werklik liefde soek nie”.
Minki van der Westhuizen (Foto: Facebook)
Van der Westhuizen lag hieroor. Sy sê dit is jammer dat die sukses van die program gemeet word aan die hoeveelheid verhoudings wat “uitwerk”. “Dit is inderdaad so dat ons en die kykers hoop dat die verhoudings uitwerk en die boere gelukkig is – almal hou van ŉ goeie einde. Maar die reeks gaan veral ook oor die reis. Die boere leer ken hulself beter as ooit vantevore. Aan die einde van die reeks sê die boere dikwels hulle is gemakliker met hulself en om meisies te benader en hulle is ontvanklik vir liefde. Maar dit is so dat ons almal hoop vir ŉ sprokiesverhaal ná die reeks.”
Sy sê kykers kan egter in dié reeks uitsien na meer liefdesverhale as voorheen. Daar is boonop ook intieme oomblikke tussen die boere en die meisies soos ŉ “skelm soen hier en daar”. “Die jongste reeks het baie interessante kinkels en dit verloop baie lekker. Daar is weer oomblikke wat niemand gaan verwag nie. Dan is daar natuurlik ook die indrukwekkende landskappe. In die vorige seisoen het die pragtige Oos-Kaap my beïndruk en in dié reeks is dit Loeriesfontein in die Noord-Kaap. Dit gaan ŉ treffer wees; almal moet gereed sit.”
Lees meer oor die finaliste wat in Mei vanjaar bekend gemaak is en ook die opsommings van die episodes in die jongste reeks.
Boeke: Kultuurvryheid en selfbestuur – keuses van klein groepe wêreldwyd
‎07 ‎April ‎2017, ‏‎06:45:05 AM | Esté Meyer Jansen
Kultuurvryheid en selfbestuur: Keuses van klein groepe wêreldwyd deur dr. Heinrich Matthee. Foto: Verskaf.
Kulturele outonomie (selfseggenskap) is waarskynlik vir die meeste Suid-Afrikaners ŉ vreemde begrip, tog is dit internasionaal ŉ doelwit wat deur talle kleiner en geografies verspreide kultuurgemeenskappe nagestreef word. Hoewel Suid-Afrikaanse minderheidsgemeenskappe, soos die Afrikaner en die Khoi-San, kan aanspraak maak op staatkundige beskerming van hul identiteite, deins talle mense uit onkunde of weens politieke redes nog terug van die idees van kulturele outonomie.
Met toenemende druk wat op klein kultuurgroepe geplaas word en die gevare van kultuurassimilasie wat kulture direk beleef, lyk die droom van volle onafhanklikheid met ŉ eie grondgebied vir baie gemeenskappe na die enigste oplossing. Tog is dit onwaarskynlik dat state dié tipe afskeiding sonder meer sal toelaat. Maar watter alternatiewe is dan beskikbaar? Kultuurvryheid en selfbestuur: Keuses van klein groepe wêreldwyd ondersoek juis hierdie alternatiewe.
Kultuurvryheid en selfbestuur plaas onder meer ook die fokus op die regstelsel wat onder Amerikaanse Indiane in die VSA geld, die miskenning van die Amazigh-mense se kultuur in Noord-Afrika, die situasie ten opsigte van die Turkmene in Irak sowel as die leefwêreld van die Hongaarse minderheid in die hedendaagse Roemenië. In elkeen van hierdie gemeenskappe is daar raakpunte met en lesse vir minderheidskultuurgroepe in Suid-Afrika.
Dr. Heinrich Matthee. Foto: Verskaf.
Wat sê die kenners oor dié boek?
“Na my mening is die werk ŉ moet vir meningsvormers, beleidmakers, politici asook enigiemand wat belangstel in die stand van internasionale minderheidsregte en meer spesifiek die regte en aspirasies van Afrikaanssprekendes in Suid-Afrika.” – dr. Herman van der Elst, vakhoof: Politieke Wetenskap, verbonde aan die Noordwes-Universiteit se Vaaldriehoekkampus.
Oor die redakteur en skrywers
Meer as ŉ dosyn internasionale kenners uit Suid-Afrika, Zimbabwe, Nederland, Vlaandere, Duitsland, Australië en die VSA was betrokke by die skryf van dié publikasie onder redaksie van die risiko-ontleder, kenner van Afrika-sekuriteit en gasnavorser by die Universiteit van Amsterdam, dr. Heinrich Matthee. Ander plaaslike kenners wat as medewerkers opgetree het, sluit in proff. Koos Malan, Danie Goosen, Louis du Plessis en Deon Geldenhuys sowel as raadslid Yagyah Adams.
*Prys onderhewig aan verandering.
Kultuurerfenis in die nuwe Suid-Afrika
‎23 ‎March ‎2017, ‏‎11:24:12 AM | Esté Meyer Jansen
As ‘n gemeenskap eienaarskap en verantwoordelikheid neem vir hulle kultuurerfenis se bewaring kan dit behoue bly vir die nageslag. Dit kan selfs ‘n inkomste maak en selfonderhoudend word. Argieffoto.
Deur Esté Meyer Jansen
Byna 23 jaar later en die toekoms van Afrikaners se kultuurerfenis lyk nie aldag so rooskleurig in die nuwe Suid-Afrika nie.
Tog meen Alana Bailey, die burgerregte-organisasie AfriForum se adjunk uitvoerende hoof vir internasionale skakeling, taal en kultuur, daar is vele ligpunte op die terrein, maar dit verg ŉ passievolle gemeenskap wat self verantwoordelikheid neem vir die bestuur en behoud van hulle gedenkwaardighede.
“Dit is ongelukkig so dat erfenis maar altyd ŉ saak is wat laer op die prioriteitslys afgeskuif word omdat daar altyd eerste aandag gegee word aan dit wat lewend is. In Suid-Afrika is die saak nog meer ingewikkeld met Afrikaner-geskiedenis wat nie meer gewild is nie en politici wat daarby baat om dit omstrede te hou. Boonop is geld ook altyd ŉ kwessie as dit by die bewaring van erfenis kom,” sê Bailey.
Gedenktekens en instansies wat verklaar is, is veronderstel om deur die regering hetsy nasionaal, provinsiaal of op munisipale vlak finansieel ondersteun te word. “Dit is ongelukkig so dat die begroting maklik gesnoei word of dat die geld soms lank neem om uitbetaal te word. Ander instellings maak staat op donateurs wat beteken hulle is uitgelewer indien daar nie ŉ sterk bemarkingskomitee is wat na hulle omsien nie,” sê Bailey.
Daar is egter talle suksesstories in die sektor. Bailey verwys na die Voortrekkermonument en die Erfenisstigting wat uitstekende werk op die terrein doen. “Hulle bestuur ook terreine soos Bloedrivier en is bekwaam en uiters kundig. Boonop is hulle altyd bereid om advies te gee en beskik oor ŉ hoë vlak van kundigheid.”
Nog ŉ baken van lig in die wêreld van kultuurerfenis is die Taalmonument en -museum in die Paarl, Wes-Kaap. Die staat het in ŉ stadium gedreig om die monument en museum se finansiële steun heeltemal af te skaf. “Nie minder as 20 mense nie, waarvan baie bruin mense is, se werksekuriteit was in gedrang. Ek dink die grootste uitdaging is om mense in die regering te oorreed om vir ŉ geskiedenis te begroot wat hulle nie eintlik ken nie,” het dr. Pieter Mulder, lid van die parlementêre komitee vir kuns en kultuur, het gesê die komitee het dié monument aanvanklik as ŉ “bose” monument afgemaak, maar ná die komitee se besoek aan die Taalmonument het hulle dit as ŉ “eerlike” monument beskryf wat die verskeidenheid invloede van Afrikaans se, van Maleisies tot Zoeloe, vier en erken.
Volgens Mulder is die gedenkwaardighede en museums wat afhanklik is van die staat vir ŉ inkomste en onderhoud onder geweldige druk. “Die Vrouemonument in Bloemfontein is nog ŉ voorbeeld waar daar ook baie gedoen is om ook die geskiedenis van swart konsentrasiekampe te belig. Die komitee sê dit is ŉ monument vir Afrikaners, terwyl daar al selfs ŉ monument vir agterryers opgerig is. Die Gelofte-kerk in Pietermaritzburg het onder die staat geval en sedertdien is daar bitter min van Geloftedag-geskiedenis oor en die uitstallings daar handel nou net oor apartheidsgeskiedenis.”
Bailey meen suksesstories soos dié van die Vegkop-monument en -museum in Heilbron, Vrystaat, waar die Anglo-Boereoorlog-begraafplaas mooi in stand gehou word, is omdat passievolle mense van die plaaslike gemeenskap ingegryp het ter wille van erfenisbewaring. “ Die provinsiale regering het aanvanklik nie die museum op die dorp goed bestuur nie. Die plaaslike gemeenskap het die museum teruggeneem, dit herstel en bedryf dit nou self. Hulle is mense wat met kundigheid en min hulpbronne die meeste reggekry het.”
As ŉ gemeenskap sy erfenis slim gebruik, kan dit ook ŉ inkomste genereer en het dit die potensiaal om selfonderhoudend te word. Bailey verwys na Matjiesfontein waar die publiek ŉ app by die hotel kan aflaai, wat inligting omtrent ŉ begeleide staptoer deur die dorp verskaf en wat ŉ mens die hele geskiedenis van die dorp vertel. “So word jy ingetrek by die geskiedenis van die dorp. Boonop maak ŉ mens dan ook makliker ŉ draai by die plaaslike geskenkwinkel waar jy ŉ aandenking of boek oor die dorp koop.”
Hoekom is dit belangrik om kultuurerfenis te bewaar? “Dit is waar ons wortels lê. Dit is deel van ŉ gemeenskap, volk, nasie en land se identiteit. Die internasionale strafhof het onlangs beklemtoon dat wanneer ŉ kultuur se erfenis verlore gaan dit nie net skade is vir die spesifieke gemeenskap waaraan dit behoort het nie, maar eintlik verloor die hele wêreld ook iets – dit is ŉ gedeelte van ons menswees wat verlore gaan.”
Mense vra ook dikwels hoekom is dat dalk nie net beter om gedenkwaardighede soos standbeelde na ŉ veiliger plek te skuif nie, veral in die lig van wat die afgelope paar jaar met die standbeeld van Paul Kruger en Cecil John Rhodes gebeur het. Bailey meen egter die konteks van gedenkwaardighede gaan verlore en boonop kan dit beteken dat die stuk van die geskiedenis uit die openbare oog verwyder word omdat dit as’t ware weggesteek word.
Bailey verduidelik dat die publiek ŉ goeie waghond is wat kan help om kultuurerfenis te bewaar. “Ons het ŉ geval in Bloemfontein gehad waar ŉ erf te koop aangebied is. Die verkoper het egter nagelaat om te noem dat ŉ Victoriaanse huis uit 1890 op die erf staan en by navraag het die verkoper gesê die ou huis kan maklik platgeslaan word. As die publiek dit nie by die regte owerhede aangemeld het nie, kon dié stukkie erfenis maklik verlore gegaan het.”
Sy moedig mense aan om moeite te doen om vas te stel watter erfenis en gedenkwaardighede in hulle eie omgewing is. “Is daar besonderse geboue of straatname met ŉ interessante geskiedenis? Moenie van bejaardes vergeet met goeie herinneringe oor die omgewing se geskiedenis nie. Onthou dit hoef nie altyd net die stoflike te wees nie, dit kan ook geestelike erfenis wees soos iemand se herinneringe en ŉ familieresepteboek want dit alles skakel ons met die verlede. Almal het toegang tot iets unieks en ons almal kan iets doen om dit te bewaar.
“Ek dink daar is steeds mense wat dink kultuurerfenis is stowwerig en vervelig, maar as ŉ mens eers betrokke raak besef jy hoe lewendig en interessant die terrein is. Dit is ook interessant om te sien hoe almal se stories op die ou einde op ŉ manier aanmekaar skakel. Mense wat betrokke raak by erfenisbewaring sal beslis nie verveeld raak nie.”
• Besoek die Erfenisstigting en FAK se geskiedenisblad vir meer inligting oor bewaring.
• Luister na die volledige onderhoud met Alana Bailey boaan hierdie berig. Sy gesels met Esté Meyer Jansen van Maroela Media oor die uitdagings en susksesstories van kultuurerfenisbewaring.
HELP ASB ONS STUDENTE!!
Soos ons almal weet, het Geskiedenis reeds op skool volksvervreemd geraak.  Ons Afrikaner volk se voortbestaan berus ook op dit wat vir ons in die verlede moontlik gemaak is om te oorleef.  Vir die nodige motivering vir ons Jeug, is dit belangrik om opgevoed te word met die lesse van die verlede.  Ons Jeug moet bewus gemaak word van die moed, durf en geloof van ons voorvaders ,wat die gevolg het dat ons as nasie kan voortbestaan.   Bloedrivier, Vegkop en Amajuba is wonderwerke wat gebeur het met die ingryping van ons Hemelse Vader.
In Potchefstroom, en by ons Universiteit, is studente van oor die hele land wat graag die fees van Amajuba wil bywoon, maar as gevolg van 'n gebrek aan finansies, sal hul moet tuisbly.  Ons wil dit verhoed en doen dus 'n ernstige beroep op ons mense landwyd deur te help met 'n bydrae sodat die studente nie die geleentheid verpas nie.  Onthou, hulle is die hoekstene van ons volk en die toekomstige leiers.  U kan u donasie by die volgende rekening inbetaal :
Takkode : 632 005
Vir meer besonderhede kontak  :  Johanné Gericke ( Organiseerder)   -   076 779 8337
Ds. Johan Gericke              -  082 301 1254
DIE AFRIKAANSE PROTESTANTSE AKADEMIE
(‘n Vereniging ingelyf onder artikel 21)
By die Department van Onderwys as ‘n Privaat Tersiêre Onderwysinstelling geregistreer kragtens die Wet op Hoër Onderwys, 1997
Farendenstraat 430 Tel. (012) 344-3960/1/2 Posbus 11488
SUNNYSIDE Faks. (012) 344-5480 HATFIELD
0002 E-pos: info@apa.ac.za 0028
Hiermee nooi ons u, u familie en/of organisasie om tydens die jaarlikse Majubafees van 24 tot 26 Februarie 2017 saam met ons God se genadige beskikking tydens die Slag van Amajuba in 1881 te kom herdenk.
PLEK: AAN DIE VOET VAN MAJUBA, NET BUITE VOLKSRUST
DATUM: Vrydag 24 Feb 2017 tot Sondag 26 Feb 2017
Die jaar 2017 is ‘n besondere gedenkjaar:
•Dit is die drie-en-dertigste agtereenvolgende jaar wat die Slag van Majuba (27 Februarie 1881) op ‘n besondere wyse herdenk word. Die fees in sy huidige formaat het in 1985 begin. Dit is nou reeds ’n instelling vir alle belangstellendes om jaarliks (op Majubadag, 27 Februarie, of die naaste naweek daarvoor of daarna) die oorwinning van die Boere by Majuba te herdenk.
• Ons vier ook die 500ste herdenking van die Hervorming. Op 31 Oktober 1517 het Martin Luther sy 95 stellinge teen wanpraktyke in die destydse Rooms-Katolieke Kerk teen die deur van die kasteelkerk in Wittenberg vasgeslaan. Dit was die vonk wat die vuur van die Reformasie aan die brand gesteek het. Daaruit het kerke op protestants-gereformeerde grondslag gevestig, na vore gekom. Dit is met hierdie protestants-gereformeerde geloof waarmee Jan van Riebeeck na die suidpunt van Afrika gekom het om ‘n verversingspos hier te begin. Die Afrikanervolk, wat uit hierdie aksie gebore is, is dus as’t ware met die Bybel en die gereformeerde belydenisgeskrifte in die wieg gebore. Dit is ook hierdie geloof wat ons voorouers in 1881 gedra het in hulle strewe na en stryd om onafhanklikheid van die Britse oorheersing.
Majubafees 2017 gaan DV die volgende programhoogtepunte bied:
•Samesyn met volksgenote vir wie die Christelike geloof en volkseie strewe van die Afrikaner belangrik is.
• Vrydagaand begin met die opening en kransleggingseremonie by die monumentkoppie, waarna die jeug met fakkels die berg bestyg.
• ‘n Skyngeveg Saterdagmiddag, Boer teen Brit soos 136 jaar gelede!
• Perdekommando’s met ‘n vaandelparade.
• Skyfskiet vir oud en jonk.
Die vele hoogtepunte op die feesprogram (sien aangehegte program) sorg elke jaar vir onvergeetlike herinneringe vir oud en jonk. Dit is hierdie herinneringe van bergklim, nuuskierig luister na die uiters interessante historiese gebeure, lekker saamkuier en heerlike samesang wat ons roep om telkens terug te keer na Majuba.
Ons vertrou dat u so opgewonde soos ons is om hierdie jaar die Majubafees ‘n grootse viering van ons ryke geskiedenis te maak. Ons sien uit daarna om u aan die voet van Majubaberg te ontmoet.
DATUM: 24 –26 Februarie 2017
PLEK: MAJUBA (naby Volksrust)
TYD: Fees opening: Vrydag 24 Feb, 18.00
Afsluiting: Skrifoordenking Sondag 26 Feb. 8.00 – 9.00,
LW gedurende die Skrifoordenking sal geen motors toegelaat word om verby die saal te ry nie.
(Groepe van meer as 25 persone kry 20% afslag)
Dagbesoekers: R30 per persoon
Studenteherberg: R60 per persoon per nag
Kampeerders: Staanplek sonder krag: R 50 per staanplek per nag
Volwassenes R 25 per persoon per dag
Leerlinge R 15 per persoon per dag
Feesgangers moet eie eet-en-drinke voorsien. Daar sal verskillende stalletjies wees wat eet en drink verkoop. Organisasies kan vooraf aansoek om die bedryf van ‘n stalletjie, verversings of aandenkings.
Oprigting van stalletjies streng volgens toewysing van perseel.
Geen verkope tydens amptelike program verrigtinge nie.
• a) 3mx3m sonder krag – R300 per stalletjie
• b) 3mx3m met krag – R400 per stalletjie
• c) 5mx5m sonder krag – R500 per stalletjie
• d) 5mx5m met krag – R700 per stalletjie
Vir navrae oor stalletjies en besprekings skakel Claudia Beyers by 072 528 9655 of epos na besprekings@majubatrust.co.za
• Eie kos en drinkgoed.
Na verwagting sal daar stalletjies wees wat vleisrolltjies, worsbroodjies ens verkoop.
• Uitgesonderd persone wat in die herberg tuis gaan eie kookgerei – gasstofies, potte ens
• Almal: eie eetgerei, opwasbenodigdhede en rooster vir braaivleis.
• Slaapgoed (slaapsak ens.), toiletbenodighede.
Diegene wat in die Studenteherberg bly, moet 'n laken bring om, volgens die verblyfregulasies, oor die matras onder die slaapsak te sit.
• Reënjas, stapskoene, gemaklike klere, warm klere (trui / sweetpak - dit kan skielik koud raak),
• Hoed, waterbottel en sonbrandmiddel vir die bestyging van Majuba.
• Vlae (Slegs kultuur-historiese vlae)
• Kameras, geld. (Aandenkings, koeldrank, ook bo-op die berg. Boeregeregte en -lekkernye, ens. sal te koop wees.)
• Bybel en Psalm- / Gesangeboek
• Patriotisme, entoesiasme, vriende, familie en ander volksgenote.
Besprekings kan by Claudia Beyers gedoen word: 072 528 9655 of stuur `n epos na besprekings@majubatrust.co.za
Rekening nommer: 623 8336 2119
Verwysing: Voorletters & Van (Bring asb. bewys van betaling saam)
SnapScan fasiliteite sal by ingangshek beskikbaar wees vir gemaklike betaling. Besoek gerus die webblad om die nodige toepassing af te laai.
As ek moeg word vir die lewe in die stad roep my Amajubaberg. (x2)
Op die berg kyk ons oor wye veld,
en dink aan dapp're Boereheld.
en sing:"Ken't gij dat volk" (x2)
08:00 – 13:00 – Aankoms en kamp opslaan. Indien u graag vroeër wil kom, is u welkom tref
asseblief net vooraf reëlings wanneer u bespreek. L.W. Tarief per dag geld, d.w.s. as u reeds teen Donderdag 23 Feb tent wil opslaan, betaal u ook vir Donderdag.
18:00 Opening, verwelkoming & kranslegging by die monumentkoppie
08:00 Vlaghysing (met gemaklike klere en stapskoene, hoed, sonbrandmiddel, reënjas, trui, water).
08:15 Opening en verwelkoming
08:25 Vlagseremonie deur die perdekommando
09:00 Bestyging van die berg – samesang & vertelling van geskiedenis bo-op berg
13:00 Skyngeveg (Dundee Diehards en Bittereinderkommando)
15:00 Beoordeling van Potjiekoskompetisie (Inskrywings by Gerda Scholtz 081 745 6521)
18:00 Cantille vir die jeug
20:00 Cantus vir studente en volwassenes
Sondag 26 Februarie (oggend)
09:00 Toekenning van trofees, bedankings, afsluiting van verrigtinge
GASTEHUISE IN DIE OMGEWING:
1. Bergbau Haus B&B 017 735 4297
2. Bridle Gasteplaas B&B 072 661 7006
3. Granny Goose B&B 017 735 5536
4. Horse Shoe Motel 017 735 4310
5. Mahawane Resort B&B 017 735 3003
6. Majuba Gastehuis 017 735 2550
7. Marlene`s Gastehuis 017 735 1320
8. Mon`ae Gastehuis B&B 017 735 3866
9. Monika`s Gastehuis B&B 017 735 1238
10. Sanbonani Gastehuis 082 564 6077
11. Stucky Gastehuis 017 735 2808
12. Battlefield Gastehuis 017 735 2202
23/02/2017 - Berig erkenning aan Maroela Media
Hoekom het die ‘ou’ Aardklop gesneuwel?
‎22 ‎February ‎2017, ‏‎12:46:27 PM | Cyril Blackburn
Die lui van die doodsklok vir die Aardklop Nasionale Kunstefees in Februarie verlede jaar het skokgolwe deur die kunstefeesgemeenskap gestuur toe dié fees met onmiddellike effek gestaak is. Die fees kon egter daarin slaag om op ŉ nuwe model voort te leef, maar die vraag bly staan – wát het met dié gewilde Potchefstroomse fees gebeur?
Alexa Strachan, wat verlede jaar vir die eerste keer as feesbestuurder van die Aardklopfees opgetree het, het Woensdag tydens ŉ Fiëstas-paneelgesprek oor juis dié onderwerp in Kaapstad gesê sy en haar span moes behóórlik kastaiings uit die vuur krap ná die direksie op 24 Februarie verlede jaar aangekondig het die fees word met onmiddellike effek gestaak.
Dit is egter ŉ groep “Aardklop-belanghebbendens” wat verseker het dat dié fees voortleef en verlede jaar was feesgangers dit eens: Aardklop “soos in die ou dae” was weer ŉ dawerende sukses.
Maar hóékom het die fees so byna gesneuwel?
Volgens Strachan het baie negatiewe persepsies oor Aardklop oor die afgelope paar jaar ontwikkel. Afgesien van die persepsies, was dit ook die onttrekking van ŉ naamborg wat voormalige direksielede skrik op die lyf gejaag het.
“Die fees was nuttig en moes voortgaan, daarom kon dit nie bloot gestaak word nie. Maar daar was geen begroting nie, ŉ negatiewe persepsie en slegs drie maande om die fees suksesvol te laat gebeur,” sê sy.
Strachan meen die gemeenskap het veral negatief geraak oor geleenthede wat die fees van plaaslike ondernemings ontneem het. “Die gemeenskap het gesê Aardklop was nie meer vir die gemeenskap nie. Ons moes vra dat mense ons hande vat sodat ons die fees weer terug na hulle kon vat. Die persepsie was dat ondernemings van buite die dorp geld gemaak het en die geleenthede van die plaaslike gemeenskappe vervreem is. Ons moes beloof ons sal die fees weer na die mense neem.”
Rhodé Snyman, die uitvoerende vervaardiger van die KKNK op Oudtshoorn, meen dit is veral belangrik om te onthou ŉ fees besit niks nie. “Toe die naamborg onttrek het, het die direksielede bang geraak en die fees gestaak. ŉ Fees is ŉ balanseertoertjie tussen die belange van ’n klomp belanghebbendes. Die plaaslike gemeenskap is integraal deel van ŉ fees en daarom was die negatiewe persepsie ŉ doodsklok. ŉ Fees moet baie plaaslike insette hê, want dit is hulle fees. Die fees kom uit die gemeenskap vir die gemeenskap. Nou het hulle weer daarin geslaag om dit te bewerkstellig.”
Waarom en hoe het die fees deurgetrek? “Die fees het oorleef as ŉ gevolg van sentiment by rolspelers, vervaardigers, kunstenaars en mense wat die fees al vir 18 jaar ondersteun het. Dit het ook oorleef omdat dit ŉ rol in die kunstegemeenskap en in Noordwes gespeel het. Die fees kan net suksesvol wees en aan die gang gehou word as jy mense met respek en openheid hanteer sodat dit ŉ gesamentlike proses is,” sê Strachan.
Saartjie Botha, hoof van die US Woordfees, meen ook dit is belangrik om te onthou dat alle feeste in nood is. “Om die waarheid te sê, ŉ fees maak nie 10% wins nie want dis ŉ kontant-arm-omgewing. Die motivering is nie oor geld nie, want jy weet jy maak nie geld nie. Die vraag om te vra, is wat is jy bereid om te verloor? Want jy gáán verloor. Het die direksie moontlik net aan geld gedink? Want eintlik moes die fees oor die gemeenskap gegaan het.”
Dit is ook ironies dat die Aardklop-stigting aanvanklik gestig is om die fees te beskerm, maar eindelik verseker het dat die fees sneuwel toe hulle uitmekaarspat, het Karen Meiring, direkteur van kykNET-kanale, later opgemerk.
Hoe verhoed die direksiespan en belanghebbendes dat ŉ fees so amper weer sy einde sien? “ŉ Fees kan in wese nie eintlik deur enige borg ondersteun word nie. Dis die gemeenskap en die mense se fees en daar moet verseker word dat die fees en die gemeenskap mekaar balanseer. Dit is nodig dat ŉ fees iets bly wat die gemeenskap bemagtig en bevorder en dat die persepsies daaroor positief bly. Dít is die plan vorentoe.”
Aardklop sal vanjaar weer op dié unieke model voortgaan – die feesdatum word van 2 tot 8 Oktober in Potchefstroom gehou.
Die sangsensasie Amira Willighagen van Holland sal Woensdagaand 23 November vanaf 7nm tot 9 nm in die Konservatorium in Potchefstroom optree. Moenie die geleentheid verby laat gaan nie!
Kaartjies teen R200 gedurende die dag beskikbaaar by Protea boekwinkel en by die Konserwatorium.
Hier is ‘n pragtige foto van die wonderkind Amira Willighagen
Die nuwe webtuiste word met trots ontwikkel en onderhou deur GSD Potch  - www.gsdpotch.com