af en en en en de nl en ru nl en af af nl lb nl nl de en en nl da fr af da af nl af af nl af nl nl nl nl af af nl it af af en af af af af ko af af nl nl nl af af af nl af nl af nl af nl en sv af af en af fr nl en it nl nl en af nl en af nl en af nl af en af af af nl en af en en af af nl en de en en en af af nl af en af af en af af af af nl en af nl en af nl nl nl en en af nl af nl af en en af af en af af af nl af en nb af nl en en nl nl af nl nl af en af de en de af en en en en nl en en tr en af af de en af nl en af nds nl af af af nds en af nl af en nl af de nl eo en en nl en en nds en fr af af pl nl nl nl en af af nl af nl af en fr af af fr en af nl nds af fr en af nl nl af af en af af en af af pl en nl af af af en nds nds af af en en nl en ce fr af af af en af nl af af en nl nl nl af de af nl nl af af af nl af af nl af nl nl af nl nl nl af af af nl af nds af af nl nl af fr nds nl nl nl nl af af nl nl af nl nl nl nl af af zh en en en nl nl pl af af nl af nl af af af af af af nds af af af af af af hu af af nl af af af nl af af et af nl nl zh en en af nl af fr af af af af af sv nl nl nl af af nl af nl nl af fr af af af nl nl nl nl af af nl af nl nl af af nl nl de af af fr ce af af nl af af af fy af nl nl af en af nl nl zh nl nl af af nl af af nl fy af nl nl af af nl af af nl af nl nl af nl af af af nl af af en fr nl af af fr nl nl nl af nl nl nl nl af zh nl nl nds de en af fr af af fr nl af nl af nl nl nl af nl af af nl af nl en zh ro af nl af af af af af af af af af af af af af af nl af af af af af af af af nl af af af af af nl af af zh nl en af nl nl af af nl nl sv af fr af nds af af nl nl af nl nl af af af de nl zh fr nds fi af de nl nl el de fr nds nl af el af fr nl en it af af el af it nds af af ce de af af nl af af af af af nl nl nl nl af nl en nl nl af nl af af de nl nl nl nl nl nl nl zh nl af nl nl nds af nl af az ro nl es nl af af nl af nl af af af ms zh nl af af af af nds af nl nl nl af af af af af en af af nl af fr nl de nl nl nl nl nl ce it en nl nl en en af nl af nl nl eo en nl af af af af af af af en nl fr nl af nl en af it en nl eo en nl af af nl af eo af af nl nds nl en zh nl af af af af af af nl af en nl fi af af af nl af nl af nl nl af af af en af nl af nl af fr af id nl zh af af nl af nl fr af af af af af af nl af af af af af nl af af af af zh fr af af af af fr af af en af af af af af af af af af af nds en af af af af af af af af af nds af nds en af af en af af af af af nds af af en af af af en en af af en af af en en en en en en en en af en af af en af af en ce en en fa en en fr en en en en en en pl en en en en fr en en en en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr de fr es nb fr de en en sv de de fr en fr it fr en de da en en en nl en en nb lb en en en en en en en fr en en en en en en en
watercolour paintings – poems – exhibitions – waterverwe – gedigte – kortverhale – uitstallings – foto's
Watergrepe: PJ Olivier Kunssentrum – foto’s
Resensies: Ateljee van glas (roman)
bladspieël – Marlise Joubert (Human & Rousseau, 2015)
In bladspieël – die digter se agste digbundel – verken Marlise Joubert in ’n kenmerkend vloeiende styl temas soos verganklikheid en verval, onthou en verewiging, liefde en familieverhoudings, reise en maatskaplike bewuswording, digterskap en die skryfproses. Die digter is intens bewus van die  naderende dood, maar hierdie besef maak die belewenis van die lewe des te meer intens, die verlange om te blý leef des te meer dringend. bladspieël is ’n sensitiewe en sensories bewuste verkenning van die eie psige en belewenisse. Die vroulike ervaringswêreld is ’n belangrike voedingsbodem vir die bundel. Sensoriese gewaarwordinge, asook primordiale prikkels vanuit die onderbewussyn, word op ’n bedrewe wyse tot taal gemaak.
vandag staan die wolke skeef
druppende kerswas oor die land
ek wil dit nie verloor nie
in die tuin ’n geveg tussen vinke
verwers met kwaste en lere poleer
my mure met die kleur van sand
niks hiervan wil ek opgee nie
hoe laat is die groot verlaat
en sal jy later in jou eensaamheid
alle gedagtes oor ons liefde prysgee
vandag vlam bome herfs teen die berg
alle vensterrame staan oop in die lug
vir die vars vernis om droog te word
ek wil dit nie agterlaat nie
1. Resensie:  bladspieël deur Amanda Lourens (Versindaba, Junie 2015)
2. Resensie: bladspieël deur Tom Gouws (Die Burger, Beeld, Augustus 2015)
3. Resensie: bladspieël deur Philip John (Litnet, 21 Augustus 2015)
Onderhoud met Marlise Joubert oor bladspieël, deur Gisela Ullyatt.
Splintervlerk – Marlise Joubert. Protea Boekhuis, 2011
Marlise Joubert se sewende digbundel handel oor siekte en herstel. In die eerste afdeling, “winterklou”,  word die beklemmende wêreld van die intensiewe sorgeenheid en hospitaalbed uit die perspektief van die pasiënt beskou. Die hulpeloosheid en uitgelewerdheid van iemand wat ‘n ernstige operasie moes ondergaan, neem op aangrypende wyse gestalte in die gedigte. Te midde van pyn bly sy bewus van skoonheid en die nabyheid van die geliefde. In die tweede afdeling, “rugkaatsing” word haar wêreld weer groter soos wat sy herstel; bring sy reise, besoeke en gesprekke in herinnering en tree die verskrikking van siekte en dood verder weg. Die derde afdeling, “dryfgoed”, is ‘n viering van lewe en kunstenaarskap. Die herstelproses word ‘n werklikheid soos wat sy weer begin skryf en skilder. Ander dinge, plekke en mense tree weer toe tot haar beleweniswêreld. Alhoewel die spreker bewus bly van haar kwesbaarheid en die verbygaan van die tyd, bevestig gewone dinge soos kos, wyn en blomme die waarde van die lewe en die liefde:
vanaand het ek lief omdat daar wyn is om te drink
vanaand kan ek liefhê omdat ons steeds alles
vir mekaar kan skink en langsaam wis hoeveel sagter
die reën en son in verouderde glase is
Joubert debuteer in 1971 met die digbundel ‘n Boot in die woestyn en volg dit op met Domus (1973), So ver en verder (1976), Ontruiming (1986),  Lyfsange (2001) en passies en passasies (2007). Haar romans sluit in: Klipkus (1978), Oranje Meraai (1996) en Ateljee van glas (2004). Klipkus  het in Nederlands verskyn as Rode Granaat (1981).
Splintervlerk se verse sal tot almal spreek wat ‘n soortgelyke lot deurgemaak het, maar dit gee ook hoop in die nabyheid van geliefdes, bekende dinge en die skeppingsproses. (Protea Boekhuis, 2011, Prys: R140.00 (BTW ingesluit),  ISBN: 978-1-86919-472-7,  Sagteband,  96 pp.)
resensie 1 (Rapport, Boekenuus)        resensie 2 (LitNet)         resensie 3 (Versindaba) resensie 4 (Volksblad)       resensie 5 (Meandermagazine)
Onderhoud met Marlise Joubert oor Splintervlerk. (Versindaba.co.za)
Onderhoud op Meander met Sander de Vaan.
soos koel glas teen die wang
my beminde trek sy grys baadjie aan
my beminde bedek sy bors
kristalblou is die lug die berge
en gister se fynbos vernis
ons koers na die wynplaas toe
om ‘n middagmaal te geniet
Heil die Koning aan die rand
ligte skadu’s beweeg deur die dal
en wingerde trek groen mantels
om die appelgeel skouers weg
op ‘n ander kontinent word die blare
met weerlose naels krap hulle
teen die opmars van nog ‘n lente in
hier sit my lief en ek by ‘n wankeltafel aan
vlak by die gladde skild van ‘n dam
ons eet mossels en kabeljou
terwyl die grond iewers in die land
Heil die Koning en die vyand
kankom ons wag hom in
die dam maak plotseling ‘n oog
in die middel oop gestippel
met spierwit eende hulle vere
word die eerste voëls nou wakker
ek kyk na die eende op die swart dam
ek probeer om wys te word –
hulle dink nie aan die dood
of die dag van môre nie
hulle dink gewoon aan niks
my lief en ek praat oor dominante kulture
en die swig voor die swaard
terwyl hy kyk na ‘n jong paar wat lag
na toeriste of kelners met borde
die spel van kinders onvermoeibaar
ek sou die gedagtes oor ons droewige
verganklikheid wil uitwis ek sou wil
wys word en vry soos die drywende
eende met asems wat sáámkanswem
oor die donker koue van water
hoe sag my beminde in sy vel
hoe beeldryk die lyn van sy nek
hoe innig en verleë die boog van sy lip
op ‘n ander reis begin die blare uitglip
terwyl die berge blou vaandels rangskik
vlak bokant die vergeelde wingerd en niks
op hierdie dag nie –
neste roer in die wind
die wit refleksies in die dam
my beminde het ‘n swart hemp aan
só moet ek dit onthou –
agter hom die bleek rug
van ‘n wynkelder en die kleur
op ‘n ander kontinent verblind
© Marlise Joubert. April 2011
(Uit: splintervlerk, Protea Boekhuis, 2011).
staan die irisse sowaar na vier
steriele dae steeds in blom.
agter die glaspot se riffelpatroon
hang afgeknipte slagare los in die water.
agter pers vlinders bloei die trauma
van ’n week, nee, twee of drie tevore
toe purpertange my rug vasgeknyp het –
die kraakbeen voos soos ’n neut laat bars,
weefsel soos saffraan kon kneus
en oranje meeldrade van ’n vlegsel
blom die tonge van irisse
voor die eende wakker word
voor die son die maan se sekel
en sterrespansel in perfekte ewewig
© Marlise Joubert. April 2011
(Uit: splintervlerk, Protea Boekhuis, 2011
as jy weer kom met jou denim
en Tigger-hempie aan moet jy weet
dat ek jou nie kan optel nie
nie kan ronddra nie
en om by te hou sal ek my spore korter maak
stoom afblaas sodat geen trok uit hierdie
trein los kan raak
kind ek wag al so lank die dae begin
verkleur en die sterre val soos wit uiltjies
op my dak en jou bed is opgemaak
met teddies en sagte lawwe honde
flapoorhase en een langstertpanter
maar al wat kom is jy
en ek wag en kook sop
druk aartappels fyn tussen die tande
en die sproei van soet lemoene
vlek my rooi kombuis se ruit
kyk, seuntjie, ek het vir jou klei gekoop
om kerke en kastele mee te bou
’n bloubaardemmer en ’n graaf
en daardie borrelblaasgoete waarvan jy hou
’n splinternuwe drinkbeker met ’n puntneustuit
die wolke steek op die berge sink
verslae weg onder pawiljoene van klip
maar my skelet het veel meer beentjies
as wat jy dink en elkeen rinkink
tussen die bome is jou bonsende
maan vannag nie te bespeur nie
tussen die stiltes is ’n stem
in die donker laan wat nie
onder jou pa se oë
as jy weer kom
as jy weer kom
kom haal jy my pêrels
vir seuntjie se kroon
© Marlise Joubert. April 2011
(Uit: splintervlerk, Protea Boekhuis, 2011
Passies en passasies – Marlise Joubert. Protea Boekhuis, 2007
Hierdie stewige en komplekse bundel van Marlise Joubert is verdeel in vier afdelings en handel in hooofsaak oor verskillende aspekte van die vrou. Dit bevat onder meer gedigte oor die lot van vroue, bekendes soos Frida Kahlo sowel as naamloses, gewone vroue wat brood breek, kinders voed, hulle mans na “bebloede paaie” stuur. Deur haar identifikasie met die lyding en miskenning van die vroue teken sy protes aan teen die posisie van vroue wêreldwyd, maar voel terselfdertyd bedreig deur die aansprake wat hulle op haar maak. Sy skryf ook oor die verhouding tussen mans en vroue, talle jeugliefdes word opgeroep en die lewe saam met die geliefde besing, maar daar is ook droefheid oor die verbygaan van die tyd. Een afdeling handel grootliks oor die verlange na ’n kind in die buiteland, maar besin ook oor die stilte en verinnerliking van die wintertyd.  Die laaste afdeling bevat inkantasies waarin ’n oerwêreld opgeroep word, vrese en bedreiginge besweer word, waarskuwingspreuke en prysliedere vir perde, die reën en ’n bruidegom. Merkwaardig van hierdie bundel is die omdigtings en verwerkings wat aansluit by die primitiewe en die minder bekende wêreld van die inheemse volke van die Amerikas, Asië, Afrika en Oseanië in die Afrikaanse poëtiese korpus intrek.  [Martjie Bosman, Protea Boekhuis]
Marlise Joubert debuteer in 1971 met die digbundel ’n Boot in die woestyn en volg dit op met Domus (1973), So ver en verder (1976), Ontruiming (1986) en Lyfsange (2001). Romans: Klipkus (1978), Oranje Meraai (1996) en Ateljee van glas (2004). Klipkus het in Nederlands verskyn as Rode Granaat (1981). Sy verower vier pryse in die Sanlam-radiodramaskryfkompetisie vir haar radiodramas. Sy is getroud en woon op Stellenbosch. [Inligting: Martjie Bosman, Protea Boekhuis]
R120,  Protea Boekhuis, 2007; ISBN: 978-1-86919-166-5; FORMAAT: 185×185  SAGTEBAND; AANTAL BLADSYE: 128
resensie1               resensie2                 resensie3          resensie4        translations
– Leketaal: ‘n bespreking van die gedig “waarskuwings“, deur Martjie Bosman.
Gedigte uit Passies en passasies.
– Artikel: Die voortsetting van die Afrikaanse vroulike tradisie. Dr Amanda Lourens
–Digstring: bespreking van ‘waarskuwings’ deur Marlise Joubert
Meanderkrant: De Zuid-Afrikaanse schrijfster Marlise Joubert publiceerde tot dusver een half dozijn dichtbundels en drie romans, waarvan er een – Rode Granaat – ook in het Nederlands verscheen. Sander de Vaan had een mailgesprek met haar over schrijven, schilderen, en de toekomst van haar vaderland en de Afrikaanse ‘digtkunst’. Lees hier
LitNet. Joan Hambidge in gesprek met Marlise Joubert oor haar jongste bundel Passies en Passasies
Gedigte uit: passies en passasies
daar is die vrou –
ek sien haar stap
gruispad langs versigtig met haar tagtigste jaar
sy val en breek haar been
sit daagliks tussen hulle wat vergeet
hulle wat die siekeboeg verfraai met lappiesdraai
wat vergeefs tromslaan teen ’n gipsgeheue
sy lees haar biografieë
die een oor Picasso en Lawrence en Callas
sy wag geduldig op eenkant etes
welwillende hande wat haar saans
van bad na bed toe rol
daar is die vrou wat die pad byster raak
haar identiteit en haar beursie verloor
haar man in haar verbeelding ontman
daar is die vrou wat met dronkverdriet haar grense
verskuif haar man verkul ’n opmars deur wyn en seks begin
die vrou wat haar hand op die stoof verbrand
en die een wat haar vinger sny met ’n groentemes
die een wat boetes kry vir woedende spoed
die een wat tronksit oor diefstal
haar trouring in ’n brander verloor
haar kind in die maling van ’n somerstad
daar is die vrou wie se vorige lover haar enigste kind vermoor
en sy drie jaar later met borste wat steeds drup
die kind desperaat terug na die lewe wil voed
hoeveel vroue is daar wat was en wag
en weer was en wag asof dit al is wat droogtes pas
of geweld kan nekomdraai
hoeveel vroue spoel uit
in lakens van vergetelheid sterf vermink
in stralende bloed sterf in goiings van verdowing
in ’n graf uiteindelik glasiggeel
in ’n uitgesuigde korf van beendere
hoeveel vroue sterf onder versmorende mantels van die nag
en hoeveel van hulle is ek en nie ek nie
hoeveel van hulle versamel onstigtelik
smekend of skreeuend buite my huis
tussen skulpture van wankelende bome
tussen mure van glas –
my enigste verweer teen die al hoe
dunner hekke van die tyd
That’s when she stopped, she turned her face to the wind, shut her eyes –
– Jorie Graham, “Self-portrait as Apollo and Daphne”
dit was nie nodig dat staal haar skraal lyf moes verskeur
dit was nie nodig dat soveel geweld herhaaldelik
moes inhamer nie –
sy het reeds gegroet voordat sy die inferno van bloed betree
voordat die geskroefde hand van ’n indringer
haar in water gooi en vlug
sy het reeds afskeid geneem vóór die aankoms by haar huis
sy het reeds haar kinders voor skool gegroet
die kleur van die seun se hemp en die kleur
van sy wakende oog
reeds die skooljurk van haar dogter in dun
skouertjies teen verweer gestreel
reeds ’n tree agteruit in haarself beweeg
terug in die breekskelet van ’n droom
’n stem wat sou roep
duskant die aardse kleed van die oggendson
sy het reeds gesterf
toe sy haar man op ’n stasie groet
wat hom verder neem met niks behalwe
die gewig van herinnering
die geluk so naaldpuntdun gebalanseer
op elke horison wat teen die treinvenster glim
die berg wat nader groter word en met haar hart
in sy geheue so onverklaarbaar lig
soos asem op die tong kom lê
reeds was die afskeid daar
toe sy omdraai en huiswaarts keer
verdonker in die laaste stilte van rus
wat sonder woorde sonder tyding sonder enige vermoede
by die dood van Frida Kahlo, na die liriek
“Burn it blue” van Julia Taymor
as die winter haar huis binneval
verdrink sy in die brandende stroom
en die brandende bed sweef hoër
en sy is vry om te vlieg
kom doringtakke en blare van palms
kom onthou wat nie wil onthou nie
vrou wat uitgebrand is
sprei jou ongebreekte vlerke
vlieg vry soos die singende swaels
as die winter haar bloed bekruip
skakel sy vergeefs die verwarmers aan
waterval word rivier en stroom
gebroke tussen aangelapte ledemate deur
neem alles met hom saam
so koud in die môre
so koud sonder jou
spoel vertroude kamers uiteen
met moeite aanmekaar geheg
spoel skilderye en meubels weg
weet dat daar niks meer staan
waar al die mure was
vlieg vry saam met die swaels
vlieg ineens met die wind
lê sy met belemmerde uitsig
en kyk na geboorte en lewe en dood
en die naglug bloei met vuur
en die brandende bed sweef hoër
sy is vry om te vlieg
om hemel en hel gloeiend te verf
geboorte en lewe en dood
in die klaarheid van haar lyf
is daar baie verhale.
nie een van hulle is waar nie.
in die slaap word alle
in die slaap is alles
porselein uit jare gelede
van koppies reeds gebreek.
drink ons maklik deur die krake.
ek het vergeet hoe dit was
jy wat romanties op ’n keer
die saad laat vat wat hom toekom
onbewus dat ek nege maande later
in jou arms sou lê op ’n jaar jou “Pa” sou noem
later jou huis verlaat en vervang met ander wat jy afkeur
tussen rooksirkels hel toe geblaas
of miskien sou goedkeur agter die roes
van ’n skemertjie konjak wat aan jou lippe lag
ek het vergeet om dinge te vra wat ek nie weet
wat ek nie verstaan het nie –
waarom was jou hangkas altyd netjies
waarom was daar soveel vuurhoutjiedose pennies
tiekies rekkies mansjetknope in die een laai opgehoop
en waarom het jy soms jou bril verleë afgehaal
die blos van stof met die skoonste sakdoek afgevee
ek ken jou nie al het ek eenkeer so gedink
want ek het vergeet om baie dinge te vra soos hoekom
het jy eendag ons tuinman bebloed geneuk
en later aan tafel daaroor gehuil
hoekom het jy my pak gegee toe ek iewers
langs die dorp se palmstraat laatnag huis en haard wou verlaat
hoekom wou jy altyd skaak met my speel
hoekom het jy gelag toe ek in digte mis by Blyderivier verdwaal
en hoekom het jy juis tóé die storie van die wilde tier vertel
wat meisies van twaalf op wil vreet
hoekom was jy kwaad toe ek weg wou gaan
koffers gepak my woordeboek en rubber boots vir reën
hoekom was jy strak toe jy my groet
en het jy juis gesterf sonder ’n woord sonder ’n brief
net toe ek op vreemde bodem arriveer
ek sou wou weet dat jy my liefgehad het
ek sou jou hand in my posbuskop wou voel skeur
met heimwee en repe rouklaag van ’n bloekomboom
waaraan die weerlig genadeloos en mestong lek
met vrede of verlange
of dan enige dêm oumansraad
ek sou jou laaste wens wou lees langs ’n grag
of tussen denne waar dit mistig van die herfs nog drup
ek sou wou verlang
ek sou tóé nog eenkeer
tussen die krulle van jou hartskrif
liefkind wou wees, Pa
bliksemse Volvo-man met bliksemblou oë
wat my verweer knak oorrompelend
teen jou perfekte betoog vasgepen
strafreg as student toegepas
die maagdevlies as uitspraak in jou guns
’n jaar van skel en bars en breek totdat
ons albei weet die lyf wil die kop nie pas nie
ons soek na deug as skoonheid vergaan
ons soek na vrede en vertroue wat duur
ons soek mekaar vergeefs op afdraairoetes –
op die hoofweg lê jou Volvo omgegooi
en daarmee saam alles uitgekantel
(afwesig dop ek die studiejaar)
vry en vrywees was jou wetboek met ontbyt
waarom wou jy my dan met boeie dreig
toe ek met dieselfde wet verder wou reis
waarom wou jy skielik selfmoord pleeg
toe ek jou met breekgoed een vir een
my ganse lyf my murg uitsmyt
wat bly vandag is dié onthou:
jou Volvo al hoe witter oor die paaie spoed
hoe mooi van warm staal
hoe reddeloos jou roede was
Ballade vir die minnaars
na ŉ voorbeeld van Yehuda Amichai
En ŉ man ontmoet ŉ vrou laat in sy lewe
Gehawend en dor soos die landerye
Weemoedig en wit soos die stiltes van siësta
En sy toon hom meteens haar honger mond
En sy toon hom meteens die skeure in haar hart
En sy gee hom al haar ure, verlate en verwond
En sy woon op die grond van haar skamel besittings
En die reën wat val begin daar in haar oë
En hy besluit om sag te wees
En sy ken die gesprek tussen tafeldoek en eetgerei
En die mes en die vurk van soveel jare
Maar langsaam neem hy die hef in die hand
En sy hare word lank soos verse, en sag, soos hare
En sy woorde ryg oor hare saam met stiltes en verlange
En vind gestalte in die uitroep van haar liggaam
En die vlamme van ŉ vuur flits oor hul gesigte
En hulle staan daar met hul rûe na die strak verlede
En hy besluit om sag te wees
En hulle stap die gloed van somers blindelings binne
En die woorde word meer soos ŉ vallei met vrugte
En die ongeduld van seisoene verander hulle in minnaars
En hy sal haar elke dag daarna by die tafel laat sit
En hy sal haar met nuwe disse en eetgerei verlei
En die ligte van kers met adagio’s en jazz vermeng
En hulle sal nog daar wees as die najaar verkrummel
En hulle sal daar wees as die tyd verlore raak
En hulle sal daar wees as linnedoek hulle skuifelend bedek
En sy sal die versugting van sy verse in die vlees toevou
En die mes en die vurk van jarelange saamwees
En hulle sal die woorde geniet wat brood geword het
Soos brood sal hulle mekaar bly eet en vermeerder
Want hy het besluit om sag te wees
wat jy alles lees in rotsgravure
papier of klip stig vermeerdering
nie in jare nie, maar in gewig
nie die gewig van ’n liggaam nie
maar die gewig van geskiedenis
met volumes groei ek dieper in jou in
daarsonder kan ek nie asemhaal nie
in die slaap se kliptaal woon
ek in die aarde en bou ’n huis
met al die woorde wat jy lees
sny dan die aar van ’n rivier in twee
om te word soos ons is
om te word soos ons moet word
toe ek opstaan het ek onthou
dat woorde ook niks meer
kan onthou as net die woorde nie
maar jou praat wat klink na klip
wat rol en als wat lewe meesleep ook
is die wakker word van die erf
en jou stem asem soos iets
in die gewig van liefde of miskien
in die berg se vou
en altyd verknog aan blou
nou in ’n laer versnelling
alles skuur stadiger verby
jou bors is sagter in kontoer
die bekken voller arms wyer
teen al jou aflope
die ure word kleiner
lywe en passie ontheg
jy krimp weer weg
kom waai oor die berg
hulle neem nou afskeid
al jou woorde wat vers
hulle loop nou saggies
ek hoor die gruispad
skuifel in my oor
jy dis die Sondag vir ons op:
Di Stefano en pasta carbonara
’n vingertjie spek ’n neusie sampioen
en jou mond is gewyn vir
mure kaats die kalkerige winterlig
tot by die digters om ’n kraffie wyn
Willem van T. en K. Michel kyk
verwonderd na die tuin
ontroer deur die één koraalboom
waaragter berge strofes wolk
deur die takke voer
die voëls raas opeens en K. Michel
klink daarop: “mischien ook een werkswinkel
ons maal is opgekaas met kippesoep
patat en wortelmoes vetkoek en paté –
vergeet ook nie die heuningwit van wyn
alles afgerond met woorde los gevleg –
die stroop in koeksisters as nagereg
later staan ons ingekelder bymekaar
die vate wyn boepens nes ons mage kloek
klamtes ruik na mos en vreemde taal
en soos die skilder in die wynkelder
in elke bottelkamer prosesseer
kan ook ons slegs terloopse samesyn
hier kaats na mekaar –
en wonder of ons eendag weer
al kwetterend rooi korale
uit die winterlig van vervreemding
en aand word nag
teen ’n swart ysterpothemel.
toe word dit aand
teen die Baltiese See.
wat eet my kind?
met reise deur Frankfurt en Mosel
daar word dit aand. soos hier.
ek smeek die melkweg se meel
om haar te voed.
ek gee alle geel uit die koring
sy sal onthou. van Afrika.
en sy sal verlang
jy loop teen osrooiskemer
met die wilde honde saam
jy slaap in jou tent langs seekoeie
wat nagteliks soetjies elke grassie kou
of miskien ’n poekoe wat roer
waar gevaar mag skuil
jou reis is in die voetspoor van Zambië
uitgestoot langs die Luangwarivier
op die walle van ’n meer
in die stofpad van ’n reservaat
bedags speel jou vingers in die grond
vee met besempies die aarde weg
ontbloot binne bakens die krake van ’n tyd
toe klei nog stories was
en jy net skerwe kan ontrafel hier of later
vasgepen in skripsies en lokale van museums
kind, jy is ’n argelose argeoloog
lieflik lewend in safaripak
huiwerig met jou klein hande
in sagte suede geskoen
waar al jou jare ingeborsel lê
van herinnering onder die skedel
van my prehistoriese hart
perde is konings van heuwels
en hawer van duine en torings van vuur
perde is konings met mantels van blou
oker amandel skimmel soos grou
swarter as oonde witter as talk
maanhaar verstroom in vleie van wind
perde is konings met keile en hoewe
wat ratel oor berge riviere en rif
savannas en kranse en skeure met drif
o konings van klip met hoewe in vaandels
wat klop ametis ametis
robyn is die kykers van perde
robyn soos die sterre teen skemer
waar die stofwolk draai waar die sand
in kringe soos poeier verdwyn
bruin is die oë van perde
bruin soos die maas op modder
waar die son waterpansag
in die somer kom lê
perde is konings wat proes en galop
oor pleine en plato’s van mense
perde dra vragte van kinders en ridders
of oues van dae soos ’n hut op die rug
perde runnik alleen en verruk in ritmiese bome
perde is visse in waterwoestyne
swiepend van links en na regs
en terug in die lug asof gode
hul koppe in nette wil vang
met hoewe in vaandels
wat klop ametis ametis
perde is prinse wat die melkweg kantel
die oggend se as die stadige pas
perde is prinse en draf aan die hand
met spelende spiere wat dans deur die land
en klop ametis ametis
perde is vroue wat geheime in paaie ontdek
vroue met flanke wat glim in die sweet van die dag
kampeer tussen mane en sneeu tussen wasem en gras
wat kom lê in ’n stal soos ’n ster in ons pas
perde is konings en prinse en visse en vroue
perde is meer as salpeter van asem
ek moet jou waarsku teen die wind wat roer
die wind wat die hare van gordyne roer
ek moet jou waarsku teen die strooisel vere
wat die tarentale op ons werf kom los
ek moet jou waarsku teen die molle wat sappige wortels
kom vreet die molle wat nikssiende rondhoer
in die tonnels van ambrosia o ek moet jou waarsku
teen die skulpe van sterre wat in bome kom hang
want hulle blink verniet
ek moet jou waarsku
teen die maan se mistige oog
die son se roomwang teen jou gesig
ek moet jou waarsku teen die lam met sy rug na ons gekeer
met sy gebreekte poot en wolkop na die stoof gedraai
ek moet jou waarsku
teen die lam wat sy ore flap in die waaier van lug
teen die honde wat straataf draf sketterend jag na asblikkos
teen die swart lappe van voëls op die wasgoeddraad
ek moet jou waarsku
teen my kissie van roospapier
waarin al my juwele is die krabbers die hangers
en die ringe van topaas
ek moet jou waarsku dat alles niks beteken vir die liefde nie
minder as woorde minder as water minder as brood
want die liefde het net oë vir mekaar
liefde is sonder bril in mekaar
liefde is oë vasgewaai inmekaar
liefde is sonder alles omheen
liefde is ’n dennewoud
liefde is ’n beurende dennewoud
ek moet jou waarsku
om nagvlugte te verf
na afloop van die liefde
moet die punt van die kwas sag wees
moet die punt van die kwas kan inbuig
en dans soos die weerlig hoog
in die bondeling van wolke
om nagvlugte te verf
moet die note kan sing
soos ŉ nokturne in jou hande
losgelaat in die stormwind
téén die verliese van die wêreld
téén die struike van ŉ donker
om nagvlugte te verf
moet die kleur soet wees
meer syig as die reise van harte
om nagvlugte te verf
moet die punt van die kwas
sag wees vir mekaar
’n pryslied vir die bruidegom
op die struktuur van “Die beskrywings van koning Lent”
sy tone is die klawers van klavier
sy voete is tamboere
sy bene is lang snare
sy knieë is klaprose
sy heupe is soos gladde werpskywe
sy maag soos ’n pampoenkoekie
sy naeltjie is ’n druiwekorrel
sy geslag ’n dobbelsteen
sy testikels is konyne in ’n somerpaleis
sy boude ronde opslaantente
sy stuitjie is ’n karavaan
sy rug ’n dolfyn
sy werwels ’n trappehuis
sy ribbes is soos silwervissies
sy skouers is kamaste vol ysterklip
sy tepels twee klein slaapmussies
sy oksels ’n welige pietersieliebos
sy arms soos sekels
sy gewrigte is vuurhoutjievarings
sy hande goue harpe
sy nek ‘n viool
sy keel ’n fluit
sy adamsappel ’n tamboeryn
sy baard is kruienaeltjies
sy ken ’n lantern
sy ore is wintersokkies
sy neus ’n dubbelster
sy wenkbroue drywende valskerms
sy oë is skuite vol lig
sy voorkop ’n wapperende vlag
sy slape is soos maste van brokaat
sy wange bekers vrugtesap
sy kakebeen ’n seiljag
sy tande soos uitroeptekens in die sneeu
sy tong is ’n akkedis
sy mond ’n bloedlemoen
sy kop is ’n byekorf
sy vel is katoenfluweel
sy hare soos bokhaar
as hy lag was dit soos ’n klokkespel
as hy huil was dit voetpaadjies van reën teen die ruit
as hy bewe was dit blou blitse in die lug
as hy sweet was dit oesters op jou tong
as hy vloek was dit ’n handgranaat
as hy nies was dit ’n loskruitpatroon
as hy hoes was dit roffelvuur op die horison
as hy gaap was dit ’n sleutelgat in ’n jonkmanskas
as hy sug was dit die snaar van ’n tjello wat spring
as hy snork was dit koffiebone in ’n meul
as hy frons was dit kreukels in satyn
as hy praat was dit kapokblomme in die wind
as hy oogknip was dit ’n somerbesie
as hy mompel was dit dwarrels in sand
as hy loop was dit swaelstertmanelle oor die see
as hy sing was dit wafels met room
as hy rook was dit vuurvliegies in die donker
as hy skryf was dit wilde eende oor ‘n meandermeer
as hy droom was dit sterre in ’n ysterpot
as hy bemin word sy tong ’n lui akkedis
as hy bemin word sy skedel ’n vlam okkerneut
as hy bemin word sy hare bloeisels van bokhaar
word sy mond duisendmaal
Leave a Reply Cancel reply
Your email address will not be published. Required fields are marked *
Diana on Resensie: Lyfsange
Marlise Joubert on Poems/Translations 2
Charl-Pierre Naude on Poems/Translations 2
Marlise Joubert – ATELJEE
Proudly powered by WordPress.