nl en en en en en en nl en en fr nl en en en en en en en en en nl fr nl nl af af af af af af af nl af af nl af af nl af nl nl af nl af af af af nl af en en en af en en en af en en en af en en en en en en en nl nl nl en en en
Ek blaai deur ‘n paar ou dagboeke, A5 gelynde boekies om presies te wees. Hier en daar sien ek swart blertse. Ek onthou hoe woorde, ink en trane gemeng het met dit wat voor my lê. Ek blaai verder en sien hoe my handskrif verander het, hier en daar het ‘n ekstra krul by ‘n letter gekom, ek sien die glimlag in daardie woorde.
Ek het sewe jaar gelede begin skryf, op 16 September 2003 om presies te wees. Twee dae nadat my man in my arms dood is na ‘n motorfiets ongeluk. Hy het my naam gesê en hy is weg die ewigheid in.
Ek het bly sit in ‘n donga met ‘n lyk in my arms, sy bloed het in die grond ingesypel. Ek moes uitklim uit die donga, en ek het. Hy ry nou sy motorfiets erens in die wolke. Daardie WOORDE was vir my ‘n troos. Ek het die oggend na sy dood op die grasperk gaan lê en na die hemel opgekyk en berusting in die wolke gevind.
Ek het opgestaan, in my lessenaar se laaie gaan soek vir ‘n boek om my woorde neer te skryf. Ek, ‘n A5 boek en my inkpen is terug gras toe en ek het op my maag gaan lê skryf. Ek moes my pen ‘n paar keer volmaak. Ek skryf nog steeds.
Na my man se dood was pen en papier my terapeut. Ek besoek ‘n psigiater. Ek het gedink sy sal kan help, gedink sy sal luister. Na my derde besoek skryf sy anti-depresante voor, “jy moet maar solank hierdie pilletjies drink, want jy GAAN depressief word”. Nodeloos om te sê ek het haar nooit weer besoek nie en vir my die beste van alle inkpenne gaan koop.
Ek het geskryf oor alles wat ek beleef het na sy dood, van die vashou van sy liggaam, tot die besluit om sy organe te skenk aan ander vir wie dit ‘n beter lewe en ‘n lewe sou gee.
Ek het geskryf oor my hartseer, my aanvaarding van die dood, die onderwerpe het net aangehou. Ek het baie gehad om te sê. Met elke woord het ek agtergekom hoe God altyd in beheer is en was van my lewe. My Ouma se gunsteling bybelvers uit die Living Bible, Proverbs 20:24 het gedurig in my gedagtes gebly: “Since the Lord is directing our steps why try to understand what happens along the way.” Hierdie woorde het berusting gebring.
My Ma, Pa, Ouma en my man is oor ‘n tydperk van 12 jaar dood, een elke vier jaar. My ma het selfmoord gepleeg na ‘n jarelange stryd met depressie. Sy het twee keer in my metriekjaar probeer selfmoord pleeg. Ek was 11 jaar oud toe sy gegaan het van ‘n raakvat ma na ‘n niksvat ma. Perfeksionisme het ‘n groot rol in haar lewe gespeel, sy wou die wêreld skoonmaak, regpak en regmaak en sy kon nie.
Ek moes net oorleef, ek het onvlugting in die biblioteek gevind, tussen boeke se blaai waar daar woorde was van gelukkige gesinne. Ek het weggeloop met papier en potlood, op my maag gaan lê en my hartseer op ons sitkamer se vloer weg geteken. Toe het ek met kleur geverf, nou verf ek ook met woorde.
Ek het die heling van woorde ontdek, en ek het besef ek moet die hartseer oor my ma ook neerpen. Tydens haar depressie moes ek oorleef. Ek was baie alleen. Ek kon nie ‘n eier bak of ‘n automatiese wasmasjien aan die gang kry nie. Sy het my nooit geleer nie. Hoe verwerk jy die feit dat jou ma stadig maar seker voor jou doodgaan?
Ek het gesukkel met die onvermoë van my familie om my te verstaan, en tot ‘n paar jaar gelede het dit my nog steeds gepla. Hoe kon hulle so harteloos teenoor my ma optree ? Pen en papier het my laat besef dat hulle uit onkunde opgetree het, haar nie verstaan het nie. Hulle kon nie glo dat die eens lewenslustge vrou is sommer net so afgetakel deur ‘n siekte wat hulle nie kon sien nie.
Ek het geskryf wat in my kop opgekom het, nie gedink aan sinkonstruksie, taalgebruik of kommas en punte nie, ek het net laat waai. En met elke volgeskryfte bladsy het ek beter gevoel, antwoorde gekry en berusting ontdek omtrent my ma se depressie.
Ek het my onvermoe om te vergewe oorkom met woorde. Ek het al my seer van kwaadwees neergeskryf. Ek het agtergekom dat net ek kan die parasiet wat aan my siel gevreet het soos roes keer om my hele wese oor te neem. Onvergewensgesindheid, bitterheid kan jou lewe verander, dit kan jou lewenslus vernietig en jy kan so verstok raak dat niks meer vir jou mooi is nie.
Ek het besef dat ek sal moet waak teen wat ek in my brein toelaat en wat nie. Negatiewe gedagtes kan jou lewe beinvloed as jy dit nie hok slaan nie, dit kan soo groot word dat dit jou denke totaal oorneem en jy nie die goed van elke dag raaksien nie.
In 2006 ontmoet ek ‘n sielsgenoot, ‘n liefling, ‘n beste vriend, ons trou op 1 September 2006. In ‘n katedraal wat dateer uit 1852 vind ek vrede en rus. In die tuin groei daar mistletoe en ons eerste soen as Mnr en Mev vind onder hierdie soenbos plaas.
Ek skryf oor my geluk en ook oor aanpassings wat ek moet maak in myself. Ek het altyd my eie besluite geneem, net myself geken in dit wat ek ‘n keuse oor gehad het. Woorde help my om te besef dit is nou ons en nie net ek nie.
Ek het agtergekom dat om te skryf my gehelp het met my humeur, dit het gehelp as ek vinnig ‘n paar woorde neer geskryf het oor ‘n situasie. Ek het beter insig daaroor gehad. Ek kon ‘n meer deurdagte besluit neem en beter beplan.
Skryf het my ook meer bewus gemaak van die mooi van elke dag rondom my. Wanneer ek nie naby verf of ‘n potlood was nie kon ek die skoonheid voor my neersit in my notaboek wat altyd in my handsak was.
‘n Miskraam het my en my man nog nader aan mekaar gebring. Ons het saam afskeid geneem van ‘n klein wesetjie na wie se koms ons soo uitgesien het. Ek het oudergewoonte geskryf oor my verlies. En dit het gehelp. Ek het geskryf oor my verwagtinge, my drome vir my kind wat toe nie waar kon word nie en oor die toekoms vorentoe. Ons wou baie graag ‘n baba hê, het gedink aan hulp, maar daarteen besluit.
Ons het geglo in ons Hemelse Vader se plan met ons en met ons begeerte na ‘n klein bondeltjie liefde.
Vroeg in 2010 kry ek erg griep, ek besoek die dokter en die griep is toe ‘n klienman wat oppad is. Ek is stom, en skryf nie een woord dadelik neer nie. Ek is 42 en ek moet gaan vir amniosintese, ek skryf wel daaroor, oor my vrees vir wat as my seuntjie nie normaal sou wees nie ? Ek en my lief besluit dat ons sal tevrede wees met wat die uitslag ook al is, en ons sal hom grootmaak al gebeur wat.
Ek skryf my vrese en verwagtinge neer, ek hoef dit vir niemand te wys nie, dit is my diepste emosies wat ek mee worstel. Soos die woorde vorm op ‘n wit skerm kry ek berusting en vrede. Die inkpen is nog byderhand maar die gedagtes kom nou soo vinnig dat ‘n skootrekenaar van groot hulp is.
Rory word gebore op 28 Augustus, drie weke te vroeg en met vrugwater infeksie. Hy bly vir amper twee weke in die intensiewe sorg eenheid van die hospitaal. Ek lê en skryf weer met my inkpen, hierdie keer op ‘n hospitaalbed. Ek noem my stories ‘n deurmekaar bed, wanneer ek klaar geskryf het het ek die bed in my verstand opgemaak.
2010 was ‘n jaar vol oorwinnings, seer en verrassings, ek begin blog vir verskeie publikasies en ek kan een van die dae my boek vashou. Hallo Lewe is die titel en dit is ook wat ek elke dag vir die lewe sê. Hallo vir leef, en hallo vir lewe. Dit is ‘n voorreg om hier te kan wees, om nou en hier te geniet. My verlede het my geleer van die hede en my meer begrip daarvoor laat kry.
My ouma se gunsteling versie weerklink nog steeds in my ore, hierdie keer uit die Nuwe Vertaling van die Bybel, Spreuke 20:24 “ Die Here bepaal ‘n mens se koers ; hoe sal ‘n mens weet waarheen hy moet gaan?”
Laai hierdie blogpos in PDF formaat af
April 15, 2012 at 9:48 am
Dankie dat jy, jouself met ons deel! Jy is ‘n inspirasie! x
Log in to Reply
May 22, 2012 at 2:09 pm
Beteken so baie om jou storie te lees.
Log in to Reply
May 23, 2012 at 12:09 pm
Dit is goed vir my siel om te deel! Baie dankie vir die lees Karin!
Log in to Reply
Leave a Reply Cancel reply
You must be logged in to post a comment.
Copyright © 2018 All rights reserved.
This site is using the Desk Mess Mirrored theme, v2.3, from BuyNowShop.com.