en fr en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en ca en en es en en tr en ru en es es en en af en af en cs en en af nl af af en af af af en af af af af en af af en af en af af en af af af af af af nl af af af af af nl en af af af en af af af en af en af en af nl en af af af af af af af af en af en af en nl da af nl af af af af nl en af af af af fr af en af af af af af nl fr af en af en cs af ca en en es en en tr en ru en es es en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en ca en en es en en tr en ru en es es en en fr en sv fr de de fr en en en en pl en en en en fr en en en en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr de fr es nb fr de en en sv de de fr en fr it fr de en en en en en
Blog - Page 2 of 5 - Hansie Louw
Chocolate and Coke for a snack – change this like I did
July 19, 2017 by Hansie Louw Leave a Comment
I remember those days. It was easy – for a bit of energy, first a slab of chocolate and then some 2 liters of Coke just to rinse it down. Well, truth be told, sometimes the Coke took a little bit longer. I was younger then and quite active and the 1200 or so calories of this combined “snack” did not increase my weight drastically. My massive weight gain only occurred in my late twenties and then throughout my thirties.
I managed to keep the weight from ballooning by still playing league tennis, but later on I started to get too slow and fat for the singles matches. The tennis court was too big. So the weight kept on going up. My claim to fame was eat a few chocolates to balance the beers I drank after two sets of doubles tennis games during the week. The chocolates was to balance the alcohol in the beer as this was often taken before supper with a long time since lunch.
Lunch, well that is another story. Often business lunches went on too long with too many calories and a few extras for desert. Then I had to eat my main meal of the day at home as I forgot to tell my spouse that I did have a business lunch (or will go for a business lunch that day). Two full meals and some extras and your weight will go up. Mine went up and up to a total of 115 kg before I realised that I should make a plan.
Well, to be honest, I did realise it. I just could not get started. My sister (she was the youngest of five) told me at regular intervals  how she lost weight. She lost about 19 kg and she looked amazing. Every week or so I heard about her progress. At that stage I have tried many diets before and some were quite successful, but very hard work. The challenge was that I just picked up the weight again. This time it was twin kidney stones that did the trick.
I was on holiday at the Bahamas when the kidney stones struck me. The pain was just excruciating. I tried to survive until the end of the holiday trip, but we came back earlier. While I was crawling on the bathroom floor trying to find some comfort on the cold floor, I promised myself that I would get healthy, that I would lose the weight. I did not really know how or if it would work, but I said I would lose the weight.
Back in South Africa my doctor removed two kidney stones and I started  with my weight loss plan immediately after that. One shake in the morning and restrained intake during the day. No cool-drinks or alcohol or fruit. I lost five kg the first three months which included a December holiday time. I was excited – it was the first December in years that I did not gain weight.
After that holiday I started with two meal replacement shakes (some were chocolate shakes) per day and continued with my disciplined eating. I continued to lose another 21 kg over a six month period. My total loss over that time was 26 kg which was not too fast, but also not too slow. It was 3,5 kg per month for the last six months.
Some nights I was dreaming that it was only a dream and that I did not lose the weight. I would rush to the mirror just to make sure that it was the truth. It was difficult for my mind to accept the fact that the weight was gone. At times my wife would touch   me during the night and feel scared thinking that there is a stranger in bed with her – the body shape was not right.
Our youngest son said to me one day, “Dad, you are not a dad anymore!” I could not understand what he was referring to. He then continued to explain that all the fathers of his friends had big stomachs. Mine has disappeared, so naturally, I was not a dad anymore in terms of that qualification for what a dad should look like. I was definitely not a Coke and chocolate dad anymore. The strangest thing is that my urge or craving for the sweet things disappeared completely. This is remarkable! It is like a dream come true.
One of the biggest things that happened to me was the fulfilling of a life long dream to run the Comrades Marathon (a distance of almost 90 km) which I did for the first time about two years after I lost the weight.
The magic now is that I am able to control my weight. I still take meal replacement shakes for the balanced nutrition that it gives me, the speed that I can make it and the sheer taste of it – it tastes like heaven, the way that I make it. I would still eat a chocolate, but it would be a thin layer of chocolate with a protein content of roughly 10 grams. From time to time a small chocolate here or there (the more unhealthy ones) will not make much difference to my weight now.
I know that you could lose the weight that you want to lose,  I know that there is a lean person inside you that want to get out and to show the world what you look like inside and what you are able to achieve.
Let me know if you need assistance.
Filed Under: health, Uncategorized Tagged With: Bruce Fordyce, Burk, chocolate, coach, coach Hansie, Coke, community, Comrades, fitness, growth, Hansie, Hansie Louw, health, herbalife, Louw, Malema, parkrun, president, running, transformation, ultra, weight, weight loss
Bid vir jou leiers oor sewe weke heen – Arthur Burk soos vertaal deur Hansie Louw
June 15, 2017 by Hansie Louw Leave a Comment
Gefokusde, aanhoudende, verenigde, verbondsgebede oor hierdie sewe sake sal ons leiers verander. Hierdie dinge is die wil van God. Ons is in vennootskap met God. Ons bid sy wil in die werklikheid in. Ons bid vir sy koninkryk om te kom hier op aarde om gestalte te kry in jou leier se lewe soos wat dit in die hemel geskied. Dit is kragtige intersessie vir ons leiers.
Die probleem is dat gebed vir ons leiers een van die die mees sensitiewe areas is van die christen gemeenskap aangesien ons die risiko loop om van intersessie te beweeg na “heksery” gebede of betekenislose gebede om die eenvoudige rede dat almal van ons wat vir ons leiers bid ook ons eie agenda het. Ons is almal denkende mense. Ons het ‘n redelike goeie idee van waar ons leiers behoort te groei, waar hulle meer volwasse moet raak, waar hulle beter leiers moet wees ten einde ons beter te kan lei. Ons bring ook ons eie gebrokenheid(verwondenheid). Ons bring ons eie wenslysie. Ons bring ons eie persepsie na vore van wat God se roeping is vir sy lewe. Dikwels is dit juis dit wat ons gebede vertroebel wat dan ten beste ons gebede oneffektief maak en op die slegste maak dit ons gebede gevaarlik en berokken die gebede skade.
Hierdie is voorwaar baie toepaslik in groepsgebedgeleenthede vir pastore. Ek vind dat hierdie geleenthede redelik gevaarlik is. Ek persoonlik beveel aan dat pastore nie groepsgebed vir hulself moet reël nie, buiten as hulle wel teenwoordig is nie. Laat die gebed vir die pastor individueel gedoen word deur intersessors in hulle binnekamer. Hierdie skrywe is bedoel om ‘n stuk gereedskap te wees om baie te probleme te ontlont wat te doen het met beheer, towery of manipulerende gebede. Sulke gebede is almal gebede wat leierskap kan verdeel. In baie eenvoudige taal gestel: ek sien intersessie as die bid van God se wil tot realiteit. So wanneer ons dan God se wil bid, weet ons daar is geen manipulasie nie; ons weet daar is geen beheer nie en ons weet dat ons op veilige grond is. Die beste manier om te weet wat God se wil is in ‘n sekere situasie is om die Skrif te bid.
In Kolossense 1:9-11 het ek sewe kernkonsepte gevind wat van toepassing is op alle leiers te alle tye, veral leiers wat deur moeilike tye gaan. As jy in ‘n situasie is waar die kerk besonder verdeel is oor wat die leier behoort te doen, dan kan jy die gebed privaat of korporatief bid met die absolute oortuiging dat jy God se wil bid. Jy weet dat jy geen skade sal doen aan die situasie nie. Ek beveel aan dat leiers hulle eie wapendraers het, ‘n groepie mense wat verbind is om vir hulle te bid, wat hierdie sewe items vat en dit een vir een aanwend en deurbid vir elke dag van die week. Bid vir hulle op ‘n voortgaande basis wanneer daar probleme is en wanneer daar nie probleme is nie aangesien die meeste van hierdie gebede ontwerp is om pro-aktief te wees. Die meeste van hierdie gebede is ontwerp om ‘n individu te help om te groei en ontwikkel tot die volheid waarin God hulle geroep het, eerder as om net te reageer op die nood van die uur.
Daar is tye wanneer ons bewus is van ons behoeftigheid omdat die taak voorhande ons totaal oorweldig. Daar is ander tye waar God ons nie eens die geleentheid gee wat Hy andersins sou doen nie aangesien ons nie opgewasse is vir die taak nie. Ons weet nie eers dat ons die geleentheid gemis het nie aangesien God dit nie voor ons geplaas het nie. Hierdie gebede is nie net veilige gebede op ‘n bybelse fondasie om verdeeldheid of “heksery” gebede in die kerk te verhoed nie. Meer as enigiets anders is hulle proaktiewe gebede om die volheid van God se wil hier op aarde te bring aangesien God se wil in die hemel gedoen word in sy volheid. Wanneer ons dan bid, “Mag U koninkryk kom; U wil geskied op aarde soos dit is in die hemel,” is daar ‘n groot hoeveelheid lesse wat ons kan raaksien vanuit daardie verse. In die hemel word God se wil gedoen in sy volledigheid. Daar is geen half-gedoende take in die hemel nie. Hulle is almal volledig gedoen en dit is wat ons moet begeer in die lewens van ons leiers.
Intersessors kan bid vir hulle pastore en dominees en vir die direkteure van para-kerk bedieninge. Manne moet hulle vroue en kinders dit laat bid vir hulle. Kinders kan bid vir ouers en grootouers.  Werknemers kan dieselfde bid vir hulle sekulêre base. Hierdie is universeel toepasbare, lewenstransformerende gebedsversoeke.
Ons bid en vra dat julle sal weet wat God wil hê julle moet doen. Ons bid dat die Heilige Gees vir julle sal help om te verstaan wat God wil hê julle moet doen. 10 Dan sal julle so lewe dat die Here altyd tevrede sal wees met julle. Julle sal dinge doen waarvan Hy hou, baie goeie dinge, en julle sal vir God beter en beter leer ken. 11 Hy, die Koning, is baie sterk en Hy sal julle geloof sterk maak. Dan sal julle kan aanhou om geduldig te wees wanneer julle swaarkry. En julle sal bly wees 12 en vir God die Vader dankie sê, want Hy het julle verander. Hy het vir almal wat aan Hom behoort, belowe dat hulle in die hemel by Hom sal wees. Julle sal ook in die hemel by Hom wees (Afrikaans Bybel vir Almal) – Kol 1:9-11
Ons vra God dat Hy deur al die wysheid en insig wat die Gees gee, julle sy wil duidelik sal laat ken, 10 sodat julle tot eer van die Here sal lewe deur net te doen wat Hy verlang. Mag julle vrugte dra deur goeie werke en toeneem in die kennis van God. 11 Mag God deur sy wonderbare krag julle alle sterkte gee om in alle omstandighede geduldig te volhard. 12 Met blydskap moet julle die Vader dank wat julle geskik gemaak het om deel te hê aan die erfenis wat vir die gelowiges wag in die ryk van die lig (Afrikaans, 1983) – Kol 1:9-11
Dit is interesant om na die historiese konteks te kyk en te besef dat Paulus na alle waarskynlikheid nie die gelowiges in Kolosse geken het nie. Kolosse was een van die stede nie ver van Efese af nie. Daar is verskeie dogterskerke hier opgerig, maar sover ons histories dit weet, was hy nie persoonlik bekend met die gelowiges by Kolosse nie. Hy skryf dus eintlik aan vreemdelinge, maar hy skryf onder leiding van die Heilige Gees, gebaseer op die verslag van Epafras oor die probleme en uitdagings van die kerk daar.
As ons op Sondag begin, is die eerste dag van die gebede in vers nege. Vra God om jou te vul met die kennis van Sy wil deur alle geestelike wysheid en verstaan. Daar is drie komponente van hierdie gedeelte wat ondersoek moet word. Vra dat ons duidelik die wil van God sal ken (1983 vertaling). Die eerste komponent is om te kyk na die “kennis van God se wil”. Dit is ‘n klassieke gebed wat gebid moet word in die geval van verdeling binne ‘n kerk. Veronderstel dat die pastor beplan om voor te stel dat “Jan Doener” die volgende  geestelike herder (soos ‘n pastor/dominees)  in die gemeente sal wees. Sommige intersessors is absoluut oortuig dat “Jan Doener” ‘n wonderlike geskenk van God aan die kerk is terwyl ‘n ander groep in die gemeente absoluut oortuig is dat die man ‘n wolf is in skaapsklere. Jy kan maklik die kerk verdeel oor hierdie saak. Jy kan maklik die hele kerk se intersessor bediening verander in ‘n oorlogsone and die hele bediening in diskrediet laat kom oor wie nou korrek gehoor het van God, of “Jan Doener” die man vir die posisie is binne die gemeente. Desnieteenstaande kan beide partye (of hulle nou dink hy is goed of glad nie aanvaarbaar nie) bid dat die pastor gevul sal word met die kennis van God se wil sodat wat ookal gedoen word binne God se wil sal wees. As intersessors nie verbind is aan God se wil nie, is hulle op wankelende fondamente om mee te begin en hulle moet verwyder word van die intersessiespan. Elke intersessor in elke situasie kan die gebed bid wat nooit misluk nie wat lui: “Vader, laat U wil geskied!” Dit is die beginplek, maar dit is nie net om God se wil te ken nie, maar om God se wil te ken deur geestelike wysheid en begrip.
Daar is ‘n basiese menslike dinamiek in die meeste Amerikaanse kerke (en dit is glad nie beperk to Amerika nie!):die pastore verkies oor die algemeen om nie deur hulle skape geleer te word nie. Ek besef wel dat daar goddelike, nederige manne is wat luister na die woorde van raad van hulle skape. Dit is te hope dat elke pastor ‘n sekere soort raamwerk van mans en vrouens rondom hom het wat in sy lewe in kan spreek. Normaalweg is daar egter spanning in kerke wanneer intersessors begin om die stem van God te hoor en dan na die pastor gaan om hom te vertel hoe hy die kerk moet bestuur. Dit skep ongekende spanning en verdeeldheid. Baie, baie keer het die intersessors akkuraat die wil van God gehoor, maar hulle het dit gedeeltelik gehoor, lank voordat dit gereed is om werklikheid te word. Hulle deel dit met die pastor voordat die geestelike leierskap van die kerk gereed is om dit te ontvang en te implementeer. Chaos volg. Aan die anderkant is elke pastor grootliks gewillig om direkte instruksie van God te ontvang. Dit is hoe hulle dit sal wil ontvang eerder as op enige ander manier. ‘n Pastor voel geweldig vol selfvertroue wanneer hy op die preekstoel klim of in ‘n leierskapsvergadering instep terwyl hy weet dat hy weet dat hy van God gehoor het – God het met hom gepraat en vir hom ‘n openbaring gegee.
Instede daarvan dat die intersessors God soek om uit te vind wat die gedagte van God is vir die situasie, behoort hulle te bid dat die pastor gevul moet word met die kennis van God se wil deur al die wysheid en insig wat die Gees gee. Nie deur die  raad van ander pastore nie. Nie deur ‘n proses van demokrasie waar voelers uitgesteek word om te bepaal waar almal in die gemeente staan nie. Nie deur politiek of deur ‘n evaluasie te doen van die hoeveelheid mense in die kerkleierskapspan wat hom gaan ondersteun nie, maar dat hy kennis van God se wil sal hê deur geestelike wysheid en begrip. Anders geformuleer: die intersessors kan bid dat God sy wil direk aan die pastor sal openbaar.
Hulle is dan op vaste fondamente hier. Daar is geen kwessie daaroor dat God sy wil bekend wil maak nie en dat God gewillig is om sy wil bekend te maak nie. Gaan van hier na Johannes 16:12-13 a waar die Here sê: “Ek het nog baie dinge om vir julle te sê, maar julle sal dit nie nou kan begryp nie. 13 Wanneer Hy kom, die Gees van die waarheid, sal Hy julle in die hele waarheid lei.” (Afr, 1983). Ons weet dat ons op stewige fondamente is wanneer ons God vra om geestelike openbaring, wysheid en begrip te kommunikeer aan ons pastor, leier, eggenoot of wie ook al dit mag wees.
Daar is ‘n derde aspek wat die vers betref en dit word uitgedruk met die woorde “sy wil duidelik sal ken” of soos uitgedruk met die woord “fill” in die NIV vertaling. Dit gaan oor die vul van die pastoor met die kennis van God se wil. Dit gaan daarom dat hy die wil van God duidelik sal ken (1983 vertaling) om te verstaan wat die wil van God is (ABA). Die gebed is dat die pastor die volle omvang van die kennis van God se wil sal hoor en verstaan. So dikwels is ons in die teenwoordigheid van die Here en ons hoor Hom. Sodra ons iets hoor, raak ons so opgewonde dat ons uitstorm om ander dinge te doen sonder dat ons die res van die boodskap kry. Ons mag weet wat die doelwit is, maar ons het ander besonderhede soos die tydsberekening, die proses, die personeel of die voorsiening heel verkeerd.Terwyl ons dan nou op ‘n Sondag besig is om te bid vir die kennis van God wat Hy aan ons pastor gaan openbaar, laat ons onthou dat ons vra vir die volle kennis, dat hy gevul sal raak met die kennis. Hy moet nie net genoeg kry nie, maar dalk moet God hom meer vertel as wat hy wil weet, meer as waarvoor hy nou soek. Bid dat God hom sal vul met die kennis van sy wil deur alle geestelike wysheid en begrip.
Dit posisioneer ons vir die tweede dag, vir Maandag. Kolossense 1:10 lees “sodat julle tot eer van die Here sal lewe deur net te doen wat Hy verlang. “ Dis een ding om God se wil te ken en ‘n ander ding om God se wil prakties deel van jou lewe te maak. Dit is een ding om gevul te wees met die kennis van God se wil. Dit is iets heel anders om die hele dag deur so te lewe. Die gebed is vir ‘n interne transformasie in die pastor dat hy mag lewe volgens sy roeping, ‘n lewe waardig aan die Here Jesus Christus. Ek het jare gelede ‘n storie gelees toe die feministebeweging hoogty gevier het en ‘n man ‘n vrou sien aankom het na ‘n glasdeur toe terwyl haar hande vol pakkies was. Hy het onmiddellik opgestaan van sy stoel en die deur vir haar oopgehou. Toe sy deur die deur gaan het sy geblaf, “jy hoef nie vir my die deur oop te hou omdat ek ‘n vrou is nie”. Hy het haar met grasie geantwoord, “Dame, ek het nie die deur vir jou oopgemaak omdat jy ‘n dame is nie. Ek het die deur oopgemaak omdat ek ‘n heer is”. Met ander woorde, die man was intern gedrewe om te doen wat hy gedoen het. Hy was nie beheer deur die sosiale kultuur en norme van die dag nie.
Op dieselfde wyse het al ons kerke kulturele verwagtings. Jy kan dit doen. Dit mag jy nie doen nie. In sekere kerke moet jy preek met ‘n das en ‘n pak. In ander kerke is jy welkom in jou kortmouhemp. Elke land, kerk en denominasie het sy eie kultuur oor wat aanvaarbaar is. Hierdie gebed is ‘n gebed om jou pastor, leier, man of vader te lig ver bo die kulturele norms van die dag. Die gebed is dat hy gedrewe sal word deur die hemelse kulturele norme sodat hy intern gemotiveerd is om die kennis van God se wil volgens die eerste dag se gebede te implementeer, te bewandel en in aksie te bring.
Dit neem ons na die derde dag, Dinsdag. Die volgende gedeelte van vers tien sê: “mag julle vrugte dra deur goeie werke” (1983) en “Ons bid ook dat julle leefstyl tot eer van die Here sal wees om Hom te behaag deurdat jul­le lewe vol goeie werke sal wees” (NLV). Daar is dus twee goed wat hier ter sprake is. Die eerste aspek is om vrugte te dra en die tweede aspek is om vrug te dra in elke goeie werk. Ek is gefrustreerd met die teologie van getrouheid in die liggaam van Christus vandag. Daar is heeltemal te veel lering dat ons slegs getrou hoef te wees en nie bekommerd hoef te wees daaroor om vrugbaar te wees nie. Ek verstaan dat daar areas is waar ons langer moet saai voordat ons oes. Kyk na die apostel Paulus. Hy het ‘n baie eenvoudige kerkplantingmodel gehad. Dit is genoem “drie weke en ‘n opstand; gaan na die volgende stad”. Toe hy in Korinthe aankom sou dit nie vir hom werk nie. Hy was egter so verbind tot sy “drie weke en ‘n opstand” kerkplantingsmodel dat God aan hom moes verskyn. By hierdie geleentheid, een van die min geleenthede wat Jesus aan hom verskyn het, was dit nie vir ‘n diep teologiese openbaring nie. Dit het gegaan om ‘n metodologiese openbaring. Jy moet bly in hierdie stad. Ek het baie mense in die stad. “Drie weke en ‘n opstand”gaan nie die ding doen nie. Jy sal twee jaar hier moet bly.
So daar is plekke soos Korinte waar ons langer sal moet saai vir ‘n groter periode van tyd voordat ons resultate sien. Nietemin, ek staan op die waarheid van Johannes 15:16a, waar die Vader sê: Dit is nie julle wat My uitgekies het nie, maar Ek wat julle uitgekies het om julle in staat te stel om te gaan vrugte dra, vrugte wat sal hou (NLV). Ons is geroep om vrugbaar te wees, and as ‘n pastoor nie vrugdra oor die lang tyd nie, is daar ‘n probleem. As daar ‘n struikelblok is, moet ons die saak aanspreek in gebed, nie in skinder, kritiek of rugstekery nie.
Sonder om ons eie verwonding na die tafel te bring of ons eie storietjie, of om na die Here te gaan om direk vir Hom te verduidelik waar die pastor vrugbaar moet wees in die kort-termyn, kan ons met ‘n eenvoudige intersessie uitroep na God. Ons kan hom vra om die pastor vrugbaar te maak, om sy bediening te verander op watter manier ook al nodig is. As dit reiniging en heiligmaking moet wees sodat hy ‘n geskikte kanaal van die heiligheid van God kan wees, laat God daaroor besluit. As dit kastyding en snoei moet wees om meer vrug te dra, laat God daaroor besluit. As dit ‘n verandering in metodologie moet wees, laat God daaroor besluit. As dit ‘n verandering van plek moet wees, as hy hierdie kerk moet verlaat om elders heen te gaan, laat God daaroor oordeel. As hy in die verkeerde plek is, (hy is in die bediening en hy hoort in die markplein of hy is in die markplein en hy behoort in die bediening), laat God dit bepaal.
Laat ons maar lig wees in die area om God te vertel hoe om die probleme op te los, maar laat ons liewers direk bid vir die doelwit wat God gegee het: dat jou pastor, leier, man of vader vrug sal dra. Bid dan verder dat hy nie net sal vrug dra nie, maar vrug sal dra in elke goeie werk. Een van die grootste slagysters van die vyand is sukses. Wanneer ons sukses het, is dit so maklik vir ons om rustig te raak en op daardie plek van sukses te bly terwyl ons in daardie area van sukses te werk sonder om voort te gaan om alles te wees, en te doen, wat God ons geroep het om te doen. Dis nie net maklik nie, dit is amper die kulturele norm, en ek beveg dit hardnekkig in my eie lewe in hierdie tyd. Die openbaring wat God my gegee het in terme van die genadegawes (redemptive gifts) van individue en stede is geweldig gewild. In menslike terme is dit suksesvol. As gevolg van die voordeel wat dit vir baie mense gebring het, is daar ‘n ongelooflike hoeveelheid druk op my om daar uit te kamp, om die res van my lewe te spandeer as die inwonende kenner van genadegawes. Ek kan gemaklik bandjies en videos maak, boeke skryf, seminare en konferensies aanbied en die res van my lewe spandeer om die wêreld deur te reis terwyl ek beroemd is, gewild en baie geliefd, met ‘n klomp vrug in hierdie area. Ek kan dit doen in daardie spesifieke area, maar God het my geroep om ver meer te doen dan die genadegawes.
Ek weier om vasgemessel te word deur die Liggaam van Christus in hierdie spesifieke area van goeie werke, so ek moet die godsdienstige kultuur beveg. Ek moet die druk van mense beveg wat desperaat wil hê dat ek uitkamp hier terwyl ek dit eintlik wil agterlaat. Ek druk voorwaarts om die ander goeie dinge te doen, elke goeie werk waartoe God my geroep het om te doen. Soos wat ‘n pastor begin om te hoor en begin om gevul te word met die kennis van God se wil, begin hy dit prakties maak, begin hy effektief raak in vrugdra, terwyl hy waardig aan die roeping beweeg. Daar is die slagyster van die vyand: vrugdra een-dimensioneel. Hierdie gebed is die teenmiddel tot die slagyster tot sukes. Dit is, bid dat hy nie net vrug sal dra nie, maar vrug sal dra in elke goeie werk wat God hom ontwerp het om te doen.
Ek wil hiervandaan oorgly na Efesiërs 2:10 wat sê dat ons uniek ontwerp is vir goeie werke. “Nee, God het ons gemaak wat ons nou is: in Christus Jesus het Hy ons geskep om ons lewe te wy aan die goeie dade waarvoor Hy ons bestem het.” (1983 Vertaling). Daar is een spesifieke stel goeie werke wat God vir ons voouit voorberei het om te doen. In daardie opsig is elke persoon ‘n unieke instrument. Ek gebruik die illustrasie van ‘n graaf en ‘n verfkwas. As jy na ‘n hardewarewinkel gaan en jy spandeer R180 op ‘n verfkwas, sal jy ‘n besonderse, hoogstaande, uitvoerende verfkwas kry(jy kan dalk ‘n paar kry vir daardie prys). As jy R180 spandeer op ‘n graaf, sal dit ‘n goeie prys wees wat jy sal betaal vir ‘n graaf. Die waarde van die gereedskap lê egter nie in sy prys nie. Die waarde lê daarin om die regte stuk gereedskap vir die korrekte werk aan te wend. As jy probeer om ‘n sloot te grawe met ‘n verfkwas, of om ‘n muur te verf met ‘n graaf, gaan jy ‘n baie moeilike tyd beleef. Dit maak nie saak hoe duur die graaf is nie, dit is nie gemaak om die muur mee te verf nie. Elke een van ons is ‘n unieke instrument wat gemaak is om ‘n spesifieke stel van goeie werke te verrig in die liggaam van Christus. Daar is absoluut niemand soos jy nie en daar sal nooit iemand soos jy wees nie.
Daar is ‘n stel goeie werke wat jy kan doen, wat jy beter kan doen as selfs die apostel Paulus, beter as wat ek dit kan doen, en beter as enigiemand anders dit sou kon doen. God het jou ontwerp as ‘n een-van-‘n-soort persoon om te pas by een-van-‘n-soort stel omstandighede deur die lengte en breedte van jou lewe. In die mate wat jy nie die goeie werke doen wat God jou ontwerp, gemaak en toegerus het om te doen nie, tot daardie mate sal die werk of nie gedoen word nie of iemand anders sal dit moet doen. Dan sal hy dit ook nie so goed doen nie en meer inspanning gebruik om dit gedoen te kry. Dit is die druk wat ons beleef. Dit is die stryd waarbinne ons is. Almal van ons is geroep om ‘n spesifieke stel goeie werke te doen en deur daardie goeie werke te doen vind ons ons grootste vervulling, ons grootste satisfaksie, die grootste vrystelling van ons identiteit en ook die grootste voordeel vir die Liggaam van Christus en die Koninkryk van God. Dit is nie wettisisme nie. Dit is bloot die manier wat God die mensdom ontwerp het, vir ons om ons vervulling te kry deur te doen wat God ons ontwerp het om te doen. As die vyand ons nie hel toe kan stuur nie, is die minste wat hy gaan probeer doen om ons die dinge te laat doen waarvoor ons nie ontwerp is nie. Die gevolg hiervan is dat ons die dinge swak doen en dat ons nie vervulling ervaar nie. As hy dit nie kan regkry nie, sal hy minstens probeer om ons tevrede te maak met sommige goeie werke, terwyl ons tekort skiet in terme van die volheid waarin God ons geroep het om in te wandel. As jou pastor, leier, man of baas begin om te weet wat God se wil is en waardig aan God te wandel, druk elke Dinsdag verder en bid dat hy sal vrugte dra en vrugte dra in elke goeie werk.
Dan kom ons by Woensdag. Woensdag is verreweg my gunstelingdag. Die finale deel van Kolossense 1:10 sê: Mag julle… toeneem in die kennis van God. Daar is ‘n enorme verskil tussen om gevul te wees met die kennis van God se wil en te groei in die kennis van God. Dikwels ken ons dinge rondom God, maar ons ken Hom nie. Daar is ‘n groot menigte mense wat baie van my weet omdat ek baie keer wanneer ek onderrig, ek praktiese waarheid gebruik. Ek gebruik baie illustrasies, stories van my, my kinders, my vrou, my werkgewoontes en selfs my ontspanning. Jy mag ‘n groot klomp goed van my weet, maar jy ken my nie. Ons kan teologie op dieselfde manier doen – ons kan weet van God, ons kan God verduidelik, ons kan praat van die dinge wat God gedoen het en die dinge wat Hy gaan doen, maar dit is nie dieselfde as om God te ken nie.
Daar is ‘n handjievol mense deur die Bybel wat ongelooflike ontmoetings met God gehad het en elkeen van hulle is grootliks verander. Jesaja, Daniel, die Apostels, Johannes op Patmos, Paulus op die pad na Damaskus, die Ethiopiese Hofdienaar, Esegiel en Moses. Elke een van hierdie mense het ‘n ontmoeting met God gehad, het God geken en is getransformeer. Terwyl ons dan nou die vers bid, soek ons nie noodwendig ‘n dramatiese ken van God nie. Ons soek nie noodwendig ‘n elektriese, woeste, oorweldigende ontmoeting met God nie. Om God te ken beteken nie noodwendig dat dit gaan gebeur in ‘n kerkdiens nie, met die oplegging van hande met meedeling/oordraging (impartation) nie, of enige dramatiese beweging van die Heilige Gees nie. Dit kan bloot net ‘n toenemende groei en herkenning van die teenwoordigheid van God in ons midde wees. Oorweeg Romeine 12:1-2 “En nou doen ek ‘n beroep op julle, broers, op grond van die groot ontferming van God: Gee julleself aan God as lewende en heilige offers wat vir Hom aanneemlik is. Dit is die wesenlike van die godsdiens wat julle moet beoefen. 2 Julle moenie aan hierdie sondige wêreld gelyk word nie, maar laat God julle verander deur julle denke te vernuwe. Dan sal julle ook kan onderskei wat die wil van God is, wat vir Hom goed en aanneemlik en volmaak is.”
Wanneer ons iemand ken, is ons meer in staat om sy of haar planne te toets en goed te keur, selfs ongesiens. Daar is een persoon wat my onlangs ‘n geskenk gegee het. Ek het die geskenk met ‘n groot mate van huiwering en sinisime oopgemaak aangesien ek sterk vermoed het dat dit net nog ‘n  kat-grap was. Ek is glad nie danig oor katte nie, dood, lewendig of in die humorkategorie nie. Hierdie persoon het dikwels kat-humor op my gebruik. Aangesien ek dus feite oor die persoon geweet het, was ek vooraf ingestel om nie van die geskenk te hou nie selfs voordat ek dit gesien het. Hoe dit ookal sy, dit was toe ‘n elegante, smaakvolle en toepaslike geskenk, maar my vorige ervaring het my genoop om voor die tyd nie daarvan te hou nie. Aan die ander kant is daar ook mense wat my ongereeld skakel. Al geleentheid wat hulle my bel, is wanneer hulle ‘n dramatiese storie het om te deel. So die oomblik wat ek hulle stem hoor is ek ingestel om wat ookal hulle gaan deel goed te keur. Ek is opgewonde daaroor oor wat ek van hulle weet. Hoe meer ons God ken, nie omtrent God nie, hoe meer gaan ons sy goeie, perfekte en aangename wil omhels sonder om te koes of terug te trek, of sonder om te sê, “O, nee, dit is iets wat ek nie kan doen nie. Dit lyk nie goed vir my nie.”
Ons moet God ken. Ons moet God deur-en-deur ken en dit is nie iets wat ons deur ons eie wilsaksie kan doen nie. Dit is eerder God wat Hom aan ons bekendmaak. Dit is wat Hy die Heilige Gees gestuur het om te doen. Studie alleen kan ongelooflike informasie omtrent God beskikbaar maak, maar dit waarborg geensins dat God Hom bekend gaan maak in ‘n persoonlike verskyning nie. Ons gaan nie die ervaring om te weet wie God is beleef tensy Hy kies om Hom bekend te maak nie. Kennis oor God is baie verskillend daarvan om God te ken. Wanneer die intersessors begin bid op ‘n volgehoue manier vir God om hom bekend te maak aan die leier, eggenoot, vader, baas, of pastoor, dan begin dinge gebeur. Wat voorheen die kennis oor God was, raak nou kennis van God. Mense kan God ken, maar dit is die taak van die intersessors om dit in realiteit in te bid. Dit is God se wil om homself bekend te maak, maar dit vereis die die werk van die Heilige Gees om die mens se hart voor te berei vir die mens om die openbaring van God te ontvang wat God begeer om te gee. Ons kan nie by Woensdag uitkom sonder die voorafgaande dae nie. Ons kan nie groei in die kennis van God wanneer ons nie God se wil ken en wanneer ons nie waardig aan Hom lewe nie. Dit is in die proses van vrugdra dat God Hom so dikwels aan ons bekendmaak. Dit is in die proses van vennootskap met Hom dat ons leer om sy hart, sy metodes, sy humor leer ken en dit is ook dan wanneer ons leer om te antisipeer watter rigting Hy aan die inslaan is. Dit is soos ‘n vennootskap in sport of in enige ander area.
Jy mag groot talent hê as ‘n voorryman en jy mag ook ‘n baie bekwame senter in jou span hê. Dit maak nie saak hoeveel individuele talente jy het as jy in ‘n rugbyspan saamspeel nie – dis slegs wanneer die bal in spel kom tydens die oefeninge en in die wedstryde wat jy gaan begin weet hoe die ander persoon gaan funksioneer in die span. Daar is ‘n gewilde spreekwoord deesdae, “wat sou Jesus doen?”en dikwels probeer ons die vraag antwoord in terme van reg en verkeerd. Daar is beslis baie dinge waar dit duidelik is wat Jesus sou doen of nie sou doen nie gebaseer op wat reg en verkeerd is.
Desnieteenstaande in die meeste van die gevalle is daar baie verskillende situasies in ons wêreld wat nie woord-vir-woord in die Skrif uitgespel word nie. Dit is op die basis van hoe ons God ken dat ons die wysheid sal hê om die besluite te neem wat nie uitgespel is nie. Vir my is een van die mees dramatiese episodes in Handelinge 15. Vir die van julle wat per geleentheid ‘n moeilike besluit moet neem waar God totaal stil was, oorweeg hierdie beginsel.
In Handelinge 15 moes die Kerk worstel met die grootste besluit ooit in die geskiedenis van die Kerk. Moes die Heidene Jode word voordat hulle christene kon word? As die Kerk die verkeerde besluit hier geneem het oor hierdie aangeleentheid, sou God regtig ‘n hele gemors op hande gehad het en hy het geen plan b gehad nie. Dit was die Kerk of niks anders nie. Met my mikro-bestuurstegnieke, sou ek waarskynlik binne in die situasie gespring het om alles moontlik vooraf te doen om seker te maak dat die konferensie die regte antwoord op hierdie vraagstuk sou gee. Wat vir my verstommend was, is dat God nie dit gedoen het nie. Al die apostels was daar. Al die geestelike intellektueles van die eerste eeuse Kerk was teenwoordig in Jerusalem. Die “doeners”en die “motiveerders” en denkers was almal saam. Om dit op ‘n ander manier te sê: jy het al die profete mooi uitgepak gehad soos ‘n netjiese braaihoutstapel op daardie besondere dag in Jerusalem. Wat vir my fassinerend was, is dat God absoluut, heeltemal en totaal stil was. Nie een profeet was in staat om te praat rondom ‘n openbaring van God deur te sê: “So sê die Here. Dit is die manier hoe ons hierdie situasie moet oplos,” nie. God het eerder van hulle verwag om te redeneer van beginsel en vanuit hulle kennis van die aard van God. Nadat elkeen sy bydrae gelewer het en sy argument voorgelê het, het Jakobus die ouderling van die Jerusalemgemeente na die Skrif gegaan. Hy het gesê, “Hierdie is die vers. Hier is die beginsel wat ek uit die vers verkry. Hier is die toepassing wat ek gaan maak in hierdie situasie.”
Een van die grootste besluite in die geskiedenis van die Kerk is gemaak op grond van Bybelse beginsel en nie op grond van ‘n profetiese woord wat deur God gespreek is nie. Reg langs die Bybelse beginsel is die kennis van die gewoonte van God. Die kennis van die gewoonte (way) van God maak dit moontlik om te sê, “Wat sou God in so ‘n situasie doen?” en om dan te weet wat Hy sou doen. Jesus Christus het het daarvan gepraat toe Hy gesê het, “Ek doen altyd my Vader se werk. Ek doen wat ek my Vader sien doen. Ek sê net wat my Vader wil hê ek moet sê”. Ek glo nie Hy praat hier van ‘n direkte DSL-konneksie met die hemel waar Hy deurentyd ‘n gespree met die Vader te alle tye kon voer nie, terwyl hy elke vraag vir die Vader vra, terwyl Hy slegs in spesfieke woorde en kennis van die Vader gehandel het wat die Vader hom gesê het om te doen nie. Ek glo Hy was so ingeskakel op die natuur van die Vader dat Hy in die meeste gevalle intuitief geweet het wat die Vader sou doen in daardie tipe situasie aangesien Hy die Vader geken het.
Daar is ‘n  tyd en ‘n plek vir vers nege waar God die pastor vul met die verstaan van die kennis van sy wil deur geestelike wysheid en verstaan. Dit is reg. Dit is die werk van die Heilige Gees. Dit is ‘n aanvangsvlak. Dit is waar alle gelowiges behoort te wandel. Dit is egter ‘n baie beter ding vir ‘n man om sy God so goed te ken dat hy met stille vertroue kan sê dat Jesus Christus sê, “Dit is wat die Vader sou doen in hierdie situasie alhoewel die Heilige Gees stil is oor die aangeleentheid.” Dit behoort normaal te wees en nie buitengewoon nie. Dit behoort te wees waar ons leiers wandel. Die meeste van ons as leiers wandel egter nie daar nie, en dit is omdat ons volgelinge, intersessors, en/of ons ondersteuningsbasis van gebed ons nie in daardie vlak van groei, daardie vlak van heerskappy ingebid het nie. Maar dit is nie te laat om te begin nie. As ons intersessors op ‘n gereelde basis vir ons sal bid elke Woensdag dat ons God sal ken, sal daar teen die einde van die jaar ‘n aansienlike verskil wees in die manier hoe ons ons probleme oplos omdat ons sou weet hoe God baie van hierdie dinge sou doen. Woensdag …. groei in die kennis van God … immer groeiend in die kennis van God, maak nie saak hoeveel kennis ons het nie, groeiend in die kennis van God sodat ons meer kan hê.
Vir Donderdag, lees Kollosense 1:11a (AFR83) – Mag God deur sy wonderbare krag julle alle sterkte gee om in alle omstandighede geduldig te volhard.
Teen die tyd wat ‘n persoon vrugdra in elke goeie werk en hy aan die groei is in die kennis van God, dan is dit ‘n absolute, positiewe, gewaarborgde resultaat dat hy gou in ‘n penarie gaan beland aangesien God spesialiseer in probleemsituasies. God soek inderdaad vir mense die hele wêreld deur vir mense wat hy in probleemsituasies kan plaas. Ons kry dit uit Efesiërs 3:10 wat sê: “Maar nou het God die ryke verskeidenheid van sy wysheid deur die kerk bekend laat word aan elke mag en gesag in die hemelruim, 11 soos Hy Hom van ewigheid af al voorgeneem het om dit deur Christus Jesus, ons Here, tot uitvoering te bring”. Die frase “ryke verskeidenheid van sy wysheid” is iets wat Paulus gemunt het.
Die woord “ryke verskeidenheid” (uit Efesiërs 3)  beteken eintlik “poly-variegated” as jy dit uit die oorspronklike sou vertaal na Engels en op Afrikaans – “menigvuldig bont”. Die bont slaan op alle soorte kleure. Vir mense van my generasie (Arthur Burk) is dit bekend as psigideliese kuns. Net ‘n klomp verskillende kleure alles saam op een doek. “Poly” beteken baie (of soos in Afrikaans hier “verskeidenheid”). Paulus sê eintlik hier dat daar skakerings en skakerings van God se wysheid is wat ons nog nie eers gesien het nie. God se intensie is dat nou, deur die kerk, al die verskillende kleure, skadus en variasies van God se wysheid bekend gemaak moet word aan elke mag en gesag in die hemelruim. Dit verwys na beide die heilige engele (die wat in die hemel is) en onheilige engele (die gevalle entiteite). Nog die engele, nog die demone verstaan die wysheid van God ten volle. Nog die engele, nog die demone het alles gesien wat God in staat is om te doen. Tog verlang God daarna. Hy is gretig om homself te vertoon. Hy is ywerig om aan die engele en demone die kleure en geure van sy Wysheid wat die wêreld nog nooit gesien het in die geskiedenis van God se ingryping nie. Om dit te kan regkry, wil Hy dit deur die Kerk doen.
Die mens is gebore met die ding genaamd oorlewingsinstink. Ons het ‘n natuurlike begeerte om nie seer te kry nie en om nie te sterf nie. Dit maak nie saak hoe “geestelik” ons raak nie, dit bly steeds daar. Daar is ‘n geneigdheid om elke situasie te bestudeer om te sien hoe ons lewendig daar uit kan kom. Dit is menslik, maar God het ons nie geroep om alleenlik te wandel op die vlak van menslikheid nie. Hy het ons geroep om op ‘n ander vlak te opereer, die vlak van die bonatuurlike. Almagtige God is besig om intens te soek na manne en vroue wat Hy na ‘n plek kan neem waar niemand nog voorheen gewees het nie, waar Hy hulle in ‘n verknorsing kan plaas wat niemand nog ooit tevore opgelos het nie, waar Hy ‘n probleem kan skep waarvoor die mensdom nog nooit ‘n oplossing gesien het nie. Dit is waarna Hy soek want in daardie plek van onmoontlikheid is waar God ‘n splinternuwe toneelstuk kan opvoer wat nog nooit voorheen op mense se radar was nie en waarvoor die duiwel geen verweer het nie. God het die eerste vrugte van die manifestasie van ‘n nuwe skakering en kleur van sy wysheid intens lief. Hy verlustig hom daarin om iets te doen wat die duiwel nog nooit gesien het nie en nie eers kan bedink nie. Dit maak hom opgewonde.
Die enigste ding wat Hom weghou daarvan om dit te doen is mense wat terugdeins,wat God se wil ken en wat hulle God ken, maar wat nie die vasbytkrag het in ‘n tyd van nood nie. Laat ek dit op ‘n ander manier stel. Dink aan Daniel in die leeukuil. Die Skrif is so duidelik dat God die monde van die leeus toegehou het sodat hulle nie vir Daniel kon byt nie. Daniel was egter in die leeukuil. Ons kan ‘n hele paar goed sê oor die leeukuil. Een daarvan is dat dit verskriklik gestink het, die aaklige reuk van verrottende mense vleis asook die ontlasting van die leeus. Dit was ‘n misrabele, stink, morsige plek. Daar was geen koninginsgrootte bed nie, niks vir hom om op te lê nie en die Skrif sê ook nie dat God die leeus 7 meter van hom af weggehou het nie. Daar is geen rede om te dink dat God nie die leeu toegelaat het om hier teen Daniel te staan en aan sy knie te ruik nie. God waarborg nie dat hy pyn 30 meter van ons gaan weg hou nie.
Hy soek mense wat Hy kan neem tot op die randjie van ‘n ramp om hulle dan te red op ‘n manier wat die wêreld nog nooit gesien het nie. Dit is wat gebeur het met Sadrag, Mesag en Abednego. God kon hulle op 20 verskillende maniere gered het. Hy kon die Koning se hart verander het. God kon die Koning ‘n beroerte gegee het toe hy die bevel gegee het. Maar God het toegelaat dat hulle in die vuur gegooi word, dat die toue om hulle losgebrand is, maar dat hulle op geen manier beseer is nie. Vir ‘n man van God om te wandel in die kennis van God se wil, om vrugte te dra in elke goeie werk, om waardig aan God te wandel, om te wandel volgens die kennis van die natuur van God wat hy het, sal dit verg om op risiko te wees. Om hierdie risiko te loop, beteken dit dat hy versterk moet word met al die krag volgens God se glorieryke mag – nie volgens die grootte van die probleem nie. Nie slegs met genoeg krag om die dag te oorleef nie, maar versterk volgens God se glorieryke mag. Jy durf nie deur Maandag tot Woensdag bid om dan van Donderdag te vergeet nie.
Andersins gaan jou pastoor, leier, eggenoot of vader in die roeping van God instap, die pad begin bewandel en dan koes in die reis as gevolg van die intensiteit van die vuur waardeur hy moet stap. Die vuur kom nie as gevolg van sonde in sy lewe nie, maar omdat God dit verorden het. God wil hierdie man (wat God ken en wat groot prestasies kan vermag) posisioneer in ‘n onmoontlike situasie sodat God aan die engele in die hemel en die demone hier op aarde ‘n nuwe faset van sy veel-bontige wysheid kan openbaar.
Daar was een aanbiddingsleier wat kommentaar gelewer het op die vier lewende wesens wat voor die troon van God is 24/7 terwyl hulle neerkniel en Hom aanbid. Sy verstaan van wat daar aangaan is dat hulle neerbuig en Hom aanbid vir iets wat hulle weet aangaande sy mag, karakter of dade. Wanneer hulle opkyk, het hulle die wêreld nagegaan en onmiddellik ‘n nuwe faset van sy Wysheid gesien, een of ander nuwe wonderwerk wat Hy gedoen het, ‘n nuwe wonder wat Hy verrig het en dan buig hulle weer in aanbidding. Dit was bloot ‘n aanhoudende, herhalende aksie om ‘n nuwe manifestasie van sy vermoeëns te sien, van ‘n nuwe werk hier op aarde.
God soek daarna dat die Kerk hom posisioneer sodat Hy sekere fasette van sy Wysheid kan openbaar wat die vier lewende wesens self nog nie eers weet nie. God ken sy eie kenmerke en Hy wag vir ‘n gelowige sodat Hy dit kan openbaar. Ag, dat die intersessors met passie sal bid, intense, vurig vir hulle leiers! Biddend dat hul leiers versterk sal word met alle mag volgens God se glorieryke mag, sodat hulle mag toelaat dat God nuwe fasette van sy Wysheid aan hulle sal bekendmaak.
Die gebed kom uit Kolossense 1:11b:
…om in alle omstandighede geduldig te volhard.
Daar is volharding nodig uitgesonderd die wat daar is in ‘n krisis. Ek noem dit deel van “sprong”-teologie. Die lewe sou soveel eenvoudiger gewees het vir ons van ‘n menslike oogpunt as ons in ‘n voorspelbare, liniêre wyse gegroei het. Dit maak nie saak of dit vinnige of stadige groei sou wees nie, ons sou nog steeds altyd groei, en ons sou kon sien dat ons vordering maak. Dit is egter skaars hoe gelowiges groei. In plaas daarvan is ons op ‘n plateau vir dae, weke, maande ens selfs jare aanmekaar. Dit lyk nie of ons erens heen gaan nie.
Ons volg ons dissiplines. Ons wandel voort met die dinge wat ons weet hoe om te doen. Daar is geen groot struikelblok in ons pad nie, maar dit lyk of ons in dieselfde plek is waar ons ‘n jaar gelede was, ‘n maand gelede of vyf jaar gelede. Dan skielik, onvoorspelbaar, sonder waarskuwing is daar hierdie sprong vorentoe. Daar is hierdie abrupte sprong(stoot?) na ‘n hoër vlak wat ons nie sien kom het nie. Ons is nie seker hoe ons daar gekom het nie, maar skielik, siedaar, doen God ‘n werk in ons lewe en ons opereer op ‘n vlak wat ons nooit voorheen op gewerk het nie. Dit vereis uithouvermoe om voort te gaan om oor daardie plateau te loop. Dit neem uithou om aggressief te bly werk aan ons daaglikse oefeninge en geestelike dissiplines, veral wanneer ons nie kan sien dat ons baie naby die rand van die volgende hoër vlak is nie.
Daar is egter nog ‘n vlak van uithou en dit is daardie aanhou wanneer ons deur die akute fase gaan om geboorte te skenk aan ‘n nuwe werk. In Jesaja 37:3, sê Hiskia,  “So sê Hiskia: Dit is ‘n dag van rou. Ons is in die moeilikheid en ons is verneder. Ons is soos vrouens wat in die kraam is maar nie die krag daarvoor het nie”.
Dit was ‘n dag van vernedering toe hulle op die punt gekom het van geboorte en hulle kon nie geboorte skenk aan die ding wat God geboorte van wou hê nie. Intersessors, julle durf nie bid dat julle pastor gevul word met die kennis van God se wil nie tensy julle ook bereid is om Vrydag se gebed te bid nie – biddende dat hy die nodige aanhouvermoë sal hê nie. Die voorbidders moet die geduld en vasbytvermoë inbid wat nodig is om deur die voorbereidende tyd te gaan sodat in die volheid van die tyd God se visie vir hom geboorte sal gee.
Laat ek nog ‘n slag bietjie uitkamp by die saak van God se tydsberekening terwyl ek ook kortliks Psalm 1:3 aanraak wat lui, “Hy is soos ‘n boom wat by waterstrome geplant is, wat op die regte tyd vrugte dra.”Ek het die gedeelte jare gelede bestudeer en die Here gevra, “Wat is die seisoen van vrug-dra vir ‘n boom?” Die Here het my baie kortaf geantwoord. Hy het gesê, “Wat is die boom?”Ek het dit verstaan, want ek het in my tienerjare nadat ek hoërskool voltooi het, teruggegaan na die oerwoud van die Amasone vir drie jaar (eintlik was dit die Guama rivier, wat ‘n toeloop is tot die Amasone). Daar, as ‘n tiener, vol van energie en niks om te doen nie, want jy kon nie eers jou naaste buurman se huis sien nie, het ek vrugtebome geplant. Ek het ‘n boord geplant van meer as 400 bome van 70 verskillende variëteite van tropiese vrugte. Ek het verstaan dat ‘n Kasjoe-boom eers vrug gaan dra na vyf jaar; ‘n lemoenboom na drie jaar;  ‘n papajaboom dra vrug na sewe maande; ‘n Brasiliaanse neutboom dra eers vrug vir die eerste keer na vyf-en-sewentig jaar. Daar is verskillende mense met verskillende vrug-draende seisoene. Daar is mense soos Samuel wat begin vrugdra baie vroeg in hulle lewens. Daar is mense soos Moses wat nie begin vrug dra voor baie laat in hulle lewe nie…
Dit vat uithouvermoë vir ‘n eggenoot, leier, pastor of ‘n vader om jaar na jaar te loop sonder om enige vrug in sy lewe te sien, maar tog te weet dat hy die goed doen wat God hom geroep het om te doen, en dat hy sal vrug dra in sy seisoen. Dit vat besondere uithouvermoë. Sy volgelinge kan hom kritiseer, teen hom bid, of hom seën om uitstaande uithoevermoë en geduld te hê.
Dan vloei alles saam op Saterdag na die geboorte van hierdie goed deur die bonatuurlike wysheid van God. Hierdie goed wat kom daarvan om God te ken, van vrug dra in elke goeie werk en deur te wandel waardig aan ons roeping op ‘n manier wat God behaag, verskaf groot vreugde. Kolossense 1:12 lees, “Met blydskap moet julle die Vader dank wat julle geskik gemaak het om deel te hê aan die erfenis wat vir die gelowiges wag in die ryk van die lig”. Vreugde behoort die natuurlike vrug te wees. Vreugde behoort ook iets te wees waarvoor ons bid vir ons leiers. Dink so daaroor. Verbeel jou dit is ‘n troudag. Jy is netjies uitgetof; jy is by die kerk; jy ken die bruid, maar jy ken nie die bruidegom nie. Die bruidegom is iemand wat sy in ‘n ander plek ontmoet het en hulle het verloof geraak. Jy het die bruid die afgelope twee jaar nie gesien nie, maar uiteindelik is sy daar op die troudag. Die bruidegom kom vorentoe. Jy kyk kortstondig na hom en dan hoor jy die troumars en almal staan op. Jy draai om te kyk na die bruid wat inkom en jy merk op dat sy ongelooflik hartseer lyk. Dit lyk inderwaarheid of sy gehuil het en dat die hele dag ‘n dag van foltering en marteling vir haar gaan wees. Daarteenoor is die norm van die dag dat die bruid op die dag van alle dae sal oorvloei met vreugde, en hierdie vreugde wat haar wese vul, verander die voorkoms van haar gesig. Sy is meer pragtig as ‘n bruid dan as op enige ander dag, nie oor haar klere nie, maar oor die vreugde wat binne in haar uitborrel.
Dieselfde is waar van die Bruid van Christus. ‘n Hartseer, suurgevreet of ‘n permanente bedrukte bruid is ‘n belediging vir die Here Jesus Christus. “Ek het julle hierdie dinge vertel dat julle vreugde vol mag wees”, het Jesus vir sy dissipels gesê. Die tweede vrug van die gees is vreugde. Daar is ‘n seisoen vir bedruktheid. Wanneer ons op ‘n Donderdag en Vrydag bid, vra ons dat ons leiers om versterk te word met alle mag volgens sy glorieryke mag sodat ons uithouvermoë en geduld mag hê. Daardie dinge hou verband met met moeilike tye. Daar is seisoene in ons lewe wat baie moeilik is en waar ons moet deurdruk, waar ons ‘n prys moet betaal, waar ons is soos die wandelende dooies.
Ons moet spesifiek bid dat alhoewel dit ‘n baie moeilike taak is met groot eise om ‘n leier, vader, eggenoot of pastor te wees, dat die olie van vreugde tog vrylik sal vloei na hulle toe wat gekwalifiseer is om te deel in die erfenis van die Koninkryk van die lig. Dit is nie net ‘n vreugde wat kom van die Vader nie, maar dit is ‘n vreugde wat kom van deelname. Ons het gekwalifiseer om te deel in die erfenis van die heiliges. Leierskap is ‘n eensame werk. Daar is soveel wat jy nie kan deel met diegene onder jou nie. Soveel keer is ‘n leier so besig dat hy nie tyd het om uit te reik na ander portuurgroeplede in dieselfde veld vir tye van deel nie. Meer dan dit, soos wat jy beweeg in die seisoen van radikale heiligheid, gaan dit die aantal mense beperk wat saam met jou wil wees, en dit beperk ook die aantal mense wat verstaan waardeur jy gaan en hoe jy daardeur gaan. Dit is maklik vir ‘n persoon wat daar op die snykant is van God navolg, van God soek met sy hele hart, terwyl hy dinge sien en hoor wat niemand anders hoor nie, om eensaam te raak en vir ‘n gees van isolasie om daar te wees wat by hom inhaak in sy soeke na God. Hoewel dit die natuurlike gevolg is binne ons godsdienstige kultuur, moet ons nog steeds nie toelaat dat dit die norm sal wees nie.
Die intersessors word geroep om dinge te verander en nie net om dinge te analiseer nie. Vir ons pastor of leier wat alreeds inbeweeg het in daardie ses areas van intensiteit, wat alreeds op ‘n hoër vlak as die ander beweeg, moet ons hierdie sewende seën so intens bid sodat hy ander het met wie hy hierdie vreugde kan deel en wie kan dankie sê saam met hom vir die erfenis van die heiliges. Bid dat God hierdie radikale gelowiges langsaan hom sal bring. Bid dat daar ‘n gemeenskap van radikale geloof sal wees, met die deel van vreugdes, die deel van danksegging en die tesame wandel in daardie venootskap.
Roep tot God vir jou leiers oor hierdie sewe areas. Jy sal moontlik nie die veranderinge in een dag sien nie. Vir enige individu of groep individue egter wat sal saamstaan in ‘n verbond om vir hierdie sewe areas te bid, sewe dae per week vir sewe weke (nege en veertig dae), sal duidelik word meetbare, sigbare, en identifiseerbare veranderinge in hulle leier. Dit behoort genoeg te wees om die vure aan te steek dat jy kan onderneem vir nog ‘n sewe weke sessie, en nog een, en nog een.
As jy moeilikheid ervaar met jou leierskap, of as jy in ‘n kerk is waar dit vir jou voel of jou pastor vir ‘n lang tyd nie van God gehoor het nie, hou op om te kla oor, te vloek oor of jou pastor sleg te maak. Druk deur met hierdie sewe sake.
Bid eerstens dat hy gevul sal wees met die kennis van God se wil deur alle geestelike wysheid en verstaan.
Bid dat hy waardig aan God sal wandel op elke moontlike manier.
Bid dat hy sal vrug dra in elke goeie werk.
Bid dat hy sal groei in die kennis van God.
Bid dat hy versterk sal word met alle mag volgens God se glorieryke mag.
Bid dat hy groot uithouvermoë en geduld sal hê.
Bid voorts dat hy gebaai sal word met vreugde omdat die Vader hom gekwalifiseer het om te deel te hê in die erfenis van die Heiliges.
Gefokusde, aanhoudende, verenigde, verbonds gebede oor hierdie sewe sake sal ons leiers verander. Hierdie dinge is die wil van God. Ons is in vennootskap met God. Ons bid sy wil in die werklikheid in. Ons bid vir sy koninkryk om te kom hier op aarde om gestalte te kry in jou leier se lewe soos wat dit in die hemel geskied. Dit is kragtige intersessie vir ons leiers.
Ons moedig jou aan om kopieë van die lering te maak en dit wyd te versprei. Die materiaal het nie kopiereg op nie. Materiaal moet gratis verskaf word.
Filed Under: Uncategorized Tagged With: 50 dae gebed, Anglikane, Arthur, Arthur Burk, Baptiste, bid, Burk, fokus op gebed, leier, leiers, NG Kerk, Rooms Katoliek, sewe weke, volhardende gebed
May 1, 2017 by Hansie Louw Leave a Comment
When will I run my last Comrades? This is a good question.This ultra marathon is almost 90 km long and takes
everything out of your body.  It does not matter if you run 5h30 minutes or 11h59 minutes (maximum time is 12h00), it is a tough day.
Bruce Fordyce won this race nine times. He last completed  Comrades a few years ago (2012 in 8h06), but it may not be his last one. He may still come back to do one final one even though he is suffering with an injury. I managed 11 h 59 m 16 seconds in 2016, but would like to get at least another 3 medals to have my permanent number with Comrades. I do not know how long the body will still be able to continue. The wonder,however,  is that people of almost any age could start and finish the Comrades.
When you run the last mile or so to the finish of the Comrades you have spectators all around you. They cheer you on and motivate you to finish. “It is not far now, you can make it”. If they are close enough and the security will allow for it they will give you a high five to say well done. Sometimes they spur you on, “you have to run now, otherwise you will just miss it.”
Comrades Marathon 2012 © Pierre Tostee / Mr Price SPORT
When you run into the stadium where the finish is, you see scores of people clapping, watching and shouting. They have done the race in the past or they are just ardent supporters wanting to get everybody home. It is such a relief when you are on this last stretch and you know that you are going to make it. You can see the finish line and it is often then that tears would run to my eyes. So it is a combination of thankfulness and relief, but this deep emotion seems to flood me every time when I finish the race.
One day when I run my last race here on earth I am sure that I will see a whole pavilion of supporters cheering me on, saying, “run, Hansie, run. You are almost there.” In that crowd will be a number of my ancestors cheering me on, but there will also be the famous ones like Dawid, Abraham, Moses and scores of other soldiers of faith. The emotion here will be inexplicable, I am sure!
I know that I will see the finish and that I will get my medal, a medal that will never fade or get old. I will not have a DNF (race term for did not finish) and will receive my reward for a race run well. . My running will not stop with my last race and I believe that I will continue running.
There will be so many new places to explore and to walk is a little bit too slow, but running will be great. There I will run without getting tired. I would run from place to place to explore or from gate to gate to welcome other runners who have completed the race. We will just have one running club, probably not called “hell’s angels”! “Speed angels”may be an apt name or one of those combination of names with a runner or two involved in the committee.  The prophet Elijah who ran 19 miles after he said it is going to rain after a drought and after performing miracles will serve here.
My big wish though is that I will see many of my running mates up there (well, I say up there, not sure exactly where it will be). Of course I also expect our parkrun friends and participants from all over the world. Would it not be great to talk to all of the champions and ex champions there? We would still run many ultras without the constraints of injuries or illness.
My last Comrades will surely lead me to my best effortless Ultra Marathons! See you there!
Filed Under: Uncategorized Tagged With: angels, Bruce, Bruce Fordyce, Comrades, Elijah, fitness, Fordyce, Francois Engelbrecht, Hansie, Hansie Louw, health, hell's angels, Louw, marathon, parkrun, prophet, Ultra marathon
Send to Email Address Your Name Your Email Address Cancel
Post was not sent - check your email addresses!
Email check failed, please try again
Sorry, your blog cannot share posts by email.