fr tr es en af ru de it en en hbs_lat de af af af af af af af af af en en af en af af af en en en en nl af en ca en af nl nl en af en af af af en af af ro nl af nl en af nl nds de en nl en en af en en nl en en en en nl en en en es nl en en nl fr en af en en en en ru de nl nl vi af nl en en nl af nl id af af nl nl nl nl nl da af af af en fr nl af nl af nl nl af af nl af sk af nl nl nl af af de af id nl nl en nl nl nl nl nl nl it lb af nl nl nl nl nds nl nl nl nl de tr nl pl de de nl nl nl nl tk nl ro af nl tr de nl af en nl af af it af nl en fy fy nl tr es en af ru de it en en hbs_lat en en en en en nl
~ 'n Kollektiewe weblog vir die Afrikaanse digkuns ~
Nini Bennett. Die taal van bome
Deur die geskiedenis van musiek en letterkunde is daar verwysings na die sang van bome en die wyse waarop bome praat: denne fluister; dis die gekraak van vallende blare, of die hipnotiese gezoem van bye in ’n woud. Kunstenaars het nog altyd op ’n fundamentele vlak verstaan dat bome kan praat of kommunikeer. Volgens die ekoloog, professor Suzanne Simard, wat reeds vir 30 jaar navorsing in woude doen, is die taal (of moontlik linguistiek) van bome ’n logiese volgende stap. Simard spesialiseer in die wetenskap van boomkommunikasie, en meer spesifiek: die ondergrondse netwerke van fungi wat bome aan mekaar verbind en só die interaksie en voortspruitende kommunikasie tussen bome bewerkstellig. Onder die woud se blaremat, diep onder die grond lewe daar ’n ander wêreld; ’n oneindige wêreld van biologiese vertakkinge en substrata wat inligting uitruil en al die bome as een organisme laat optree. Dit herinner aan ’n hoër intelligensie, soortgelyk aan die internet of aan neurale netwerke by die mens.
Die bosbou-wetenskaplike, Peter Wohlleben het navorsing gedoen in ’n antieke beuke-plantasie in Duitsland. Op ’n dag het hy gestruikel oor ’n ou stomp sonder enige blare. Die stomp was meer as 500 jaar oud, maar was groen van die chlorofil en het steeds gelewe. Alle lewende organismes het voeding nodig om te leef. Die buurbome het hierdie ou stomp aan die lewe gehou deur ’n suikeroplossing! Hierdie deurbraak in Wohlleben se werk verander die siening dat bome bloot wedywer om sonlig, voeding, en ruimte. Dis vir die plantasie as geheel belangrik dat al die bome in die kollektief moet lewe. Wohlleben se werk, The Hidden Life of Trees was in 2015 ’n blitsverkoper in Duitsland, en is steeds in aanvraag in 11 lande, onder meer die VSA en Kanada.
Dendrochronoloë, die wetenskaplikes wat ’n studie maak van bome se jaarringe, weet dat jaarringe ’n boom se outobiografie is, ’n rekord van alle biofisiese inligting soos klimatologiese faktore, droogtes, oorstromings, vulkane, aardverwarming, ensovoort. Kenners het geleer om hierdie boomgeskrifte of natuurhistoriese argiewe onder die boombas korrek te lees, en die ouderdom van bome deur die tel van jaarringe en radiokoolstofdatering te bepaal. Net soos die mens se vingerafdrukke van individu tot individu verskil, so sal jaarringe van boom tot boom ook verskil. Die donker ringe dui op ’n stadiger groeitempo in die laat somer (die volheid van die seisoen.) Gedurende die lente vermeerder die boom se selle vinnig, en lente en nuwe lewe word verteenwoordig deur ligte patrone. Groot spasies tussen die ringe dui op gunstige groeitoestande, temperature en genoeg reën: dit gaan goed met die boom. Smal spasies tussen die jaarringe dui op swak groei, veroorsaak deur droogte, lang koue winters, of ’n strestoestand soos insek- of fungusbesmetting. Die boom het swaar gekry; trek noustrop, en dis of die fyner ringe ook konkreet die meer fynbesnaarde karakter van die boom en sy beproewing uitbeeld.
Haskell verwys na bome as ons biologiese filosowe. Want bome is nie beweeglik nie, tog is hulle sterk en hulle floreer, ’n bewys dat hulle ’n spesifieke lokus báie goed verstaan, selfs beter as die andersins beweeglike of nomadiese diere.
Volgens Wohlleben het wetenskaplikes die afgelope 100 jaar na die natuur gekyk asof dit ’n masjien is, ’n gemeganiseerde proses sonder ’n siel. Hy vervolg: bome het vriende, ervaar eensaamheid, skreeu geluidloos van pyn, en kommunikeer ondergronds via ’n woudwye web. Bome kommunikeer ook met mekaar deur middel van reuke en feromone, en wanneer ’n boom seerkry, stuur dit elektriese impulse uit, soortgelyk aan gewonde menslike weefsel. Sommige bome tree op as goeie ouers, sibbe en bure. Deur hulle wortelstelsels ken en herken bome mekaar. Sommige verrotte stompe, afgesny van die sosiale struktuur van ander bome, is soos kluisenaars; en in ’n sekere sin funksioneer ’n woud of plantasie soos ’n dorp. In die diereryk, as ’n dier afdwaal van sy trop, of binne die menslike samelewing, wanneer ’n kluisenaar of buitestaander ontwortel is van ’n sosiale groep, is hulle ook kwesbaarder. Bome vorm binne ’n kollektief ook alliansies of verbintenisse; dis nou afgesien van vriendskappe. Die skrywer verwys na baie ou bome wat sáám groei: na hulle skeletagtige, yl winterkrone; en dat bejaarde bome nie mekaar se ruimte om sonlig betree nie. Sterf een van die ou bome, sal ’n ander een kort ná hom volg, want hulle hegte verwantskap is tot in hulle wortels verweef. Die kroonprinse wag immers dat die ou monarge val om hulle regmatige plek in te neem in die volle glorie van die son…En dit alles gebeur stadig, baie stadig, want die tydlyn van bome is lank en strek oor honderde jare. En van verbintenisse en alliansies gepraat: ’n boomkollektief tree op soos een super-organisme om indringers te verdryf. Wohlleben aan die woord, en ek haal aan:
Four decades ago, scientists noticed something on the African savannah. The giraffes there were feeding on umbrella thorn acacias, and the trees didn’t like this one bit. It took the acacias mere minutes to start pumping toxic substances into their leaves to rid themselves of the large herbivores. The giraffes got the message and moved on to other trees in the vicinity. But did they move on to trees close by? No, for the time being, they walked right by a few trees and resumed their meal only when they had moved about 100 yards away.
The reason for this behavior is astonishing. The acacia trees that were being eaten gave off a warning gas (specifically, ethylene) that signaled to neighboring trees of the same species that a crisis was at hand. Right away, all the forewarned trees also pumped toxins into their leaves to prepare themselves. The giraffes were wise to this game and therefore moved farther away to a part of the savannah where they could find trees that were oblivious to what was going on. Or else they moved upwind. For the scent messages are carried to nearby trees on the breeze, and if the animals walked upwind, they could find acacias close by that had no idea the giraffes were there.
David Haskell het in sy grensverskuiwende The Song of Trees: Stories from Nature’s Great Connectors (2017) geskryf oor die ekosoniese elemente van ’n woud. Om op empiriese vlak die taal of linguistiek van ’n reënwoud te definieer, is ’n komplekse proses en reuse uitdading. Tog is Haskell se observasies belangrik en magies – en dit lees soos vloeibare poësie.
Amazonian rain differs not just in the volume of what it has to tell — three and a half meters dropped every year, six times gray London’s count — but in its vocabulary and syntax. Invisible spores and plant chemicals mist the air above the forest canopy. These aerosols are the seeds onto which water vapor coalesces, then swells. Every teaspoon of air here has a thousand or more of these particles, a haze ten times less dense than air away from the Amazon. Wherever people aggregate in significant numbers, we loose to the sky billions of particles from engines and chimneys. Like birds in a dust bath, the vigorous flapping of our industrial lives raises a fog. Each fleck of pollution, dusty mote of soil, or spore from a woodland is a potential raindrop. The Amazon forest is vast, and over much of its extent the air is mostly a product of the forest, not the activities of industrious birds. Winds sometimes bring pulses of dust from Africa or smog from a city, but mostly the Amazon speaks its own tongue. With fewer seeds and abundant water vapor, raindrops bloat to exceptional sizes. The rain falls in big syllables, phonemes unlike the clipped rain speech of most other landmasses.
Bome het emosies en ’n karakter van hulle eie. Ons dink verkeerdelik aan plante as robotiese wesens, uitgelewer aan ’n genetiese kode. Nee: bome se sosiale gedrag herinner aan etniese groepsgedrag. Bome beskerm onverwyld hulle eie spesies. Beuke, byvoorbeeld, intimideer ander spesies (soos eike) tot hulle begin verswak. Dennefamilies (soos die Douglas fir en die spruce) vind bondgenote in mekaar. Wilge, op hulle beurt, is alleenbome. Hulle saad waai honderde kilometer, wég van ander bome af. Ook populiere is nie baie sosiaal nie, en berke sal ander bome verdring om meer ruimte vir hulle krone te kry. Dit herinner aan ’n trotse familie, geneties sterk, maar met ’n neerbuigende karakter. Stadsbome, weer, is soos straatkinders – geïsoleer en gewikkel in ’n alleenstryd teen die elemente van verstedeliking, maar sonder sterk wortels of stewige fondasie.
Poëtiese wetenskaplektuur met dendrologie as tema is aan die toeneem. ’n Boom: ’n ekologiese esteet. ’n Misterieuse gestalt. Bome word in verband met gebring met die antieke kuns van dendromansie. In die Griekse mitologie tree eike op as pratende orakels wat die toekoms kan voorspel, en dis vir die duiwe en ander ingewydes om hierdie profesieë te verstaan. Al vir eeue probeer skrywers en digters die taal van bome beskryf in liriese prosa of poësie, want ’n boom verbeeld die kragtigste metafoor in die siklus van lewe en dood. En dit wat skrywers vermoed – of intuïtief wéét – probeer die wetenskap later bewys. Maar uiteindelik deel die wetenskap en letterkunde dieselfde siening, om Haskell en ander skrywers voor hom aan te haal: “There can be no separate literature of science because the aim of science is to discover and illuminate truth, which is also the aim of literature.”
Amper ’n eeu gelede het Hermann Hesse hierdie aangrypende fragment oor bome geskryf.
For me, trees have always been the most penetrating preachers. I revere them when they live in tribes and families, in forests and groves. And even more I revere them when they stand alone. They are like lonely persons. Not like hermits who have stolen away out of some weakness, but like great, solitary men, like Beethoven and Nietzsche. In their highest boughs the world rustles, their roots rest in infinity; but they do not lose themselves there, they struggle with all the force of their lives for one thing only: to fulfill themselves according to their own laws, to build up their own form, to represent themselves. Nothing is holier, nothing is more exemplary than a beautiful, strong tree. When a tree is cut down and reveals its naked death-wound to the sun, one can read its whole history in the luminous, inscribed disk of its trunk: in the rings of its years, its scars, all the struggle, all the suffering, all the sickness, all the happiness and prosperity stand truly written, the narrow years and the luxurious years, the attacks withstood, the storms endured. And every young farmboy knows that the hardest and noblest wood has the narrowest rings, that high on the mountains and in continuing danger the most indestructible, the strongest, the ideal trees grow.
Trees are sanctuaries. Whoever knows how to speak to them, whoever knows how to listen to them, can learn the truth. They do not preach learning and precepts, they preach, undeterred by particulars, the ancient law of life.
A tree says: A kernel is hidden in me, a spark, a thought, I am life from eternal life. The attempt and the risk that the eternal mother took with me is unique, unique the form and veins of my skin, unique the smallest play of leaves in my branches and the smallest scar on my bark. I was made to form and reveal the eternal in my smallest special detail.
A tree says: My strength is trust. I know nothing about my fathers, I know nothing about the thousand children that every year spring out of me. I live out the secret of my seed to the very end, and I care for nothing else. I trust that God is in me. I trust that my labor is holy. Out of this trust I live.
Soos aangehaal uit Hermann Hesse: Wandering, Notes and Sketches (1920).
Die kommunikasie tussen bome en die mens het ook uiteraard ook neerslag gevind in die Afrikaanse letterkunde. Vervolgens ’n gedig van Dolf van Niekierk.
Herfs breek in vlokkies geel
ná witstinkhout se najaarsbieg
op die nat aarde van my bos;
buurstamme glim swart in hul waternate.
Ek praat met die bome,
voel hul stuwing deur my vel
en in die brein tril ’n lied
oor my boom se kaal verdriet
en die aarde se beskeie plekkie in die niet.
Wind sonder naam raap die blare op;
dit warrel oor die horisonne,
kantel in geel lug van fabrieke en skoorstene
in kontinente, skroei in oorverhitte landskappe,
verkleur tot roes in suurreën
Witstinkhout se blare bedek die aarde
en waar dit val, gloei alles geel
in ’n seisoen van stilte – ’n geel planeet,
museumstuk in die ruim.
Uit: Bleek planeet, 2013
Hesse, H. en Wright, J. 1972. Hermann Hesse: Wandering, Notes and Sketches (1920). New York: Farrar, Straus & Giroux.
Van Niekerk, D. 2013. Bleek planeet. Pretoria: Protea Boekhuis.
The Songs of Trees: A Biologist’s Lyrical Ode to How Relationships Weave the Fabric of Life
Share this: Versindaba Vriende
Tags: Bleek planeet, bome, David George Haskell, dendrochronologie, dendrologie, die taal van bome, Dolf van Niekerk, ekoliteratuur., Ekologie, Hermann Hesse, Hermann Hesse: Wandering, Notes and Sketches, Peter Wohlleben, poëtiese wetenskaplektuur, Suzanne Simard, The Hidden Life of Trees, The Song of Trees: Stories from Natures's Great Connectors, Waorani-taal
Friday, July 27th, 2018 | Binneblik, Nini Bennett.
You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.
Een Kommentaar op “Nini Bennett. Die taal van bome”
July 28th, 2018 at 5:47 am
Wohlleben is nie ‘n “bosbouwetenskaplike” nie maar ‘n gewese bosbouer. Dit is baie moeilik om die versoeking te weerstaan om in antropomorfiese beskrywings van biologiese organismes anders as mense te verval soos mens in baie geskrifte kan lees. Ek sal my beperk tot drie skakels oor Wohlleben se boek:
Notify me of follow-up comments by email.
Onlangse bydraes op Versindaba
Onderhoud met WL van der Merwe (Doodmenslik)
HF Nortje. Mdina, Malta
Tuin van Digters. 14 – 15 Sept. 2018. Breytenbach-sentrum, Wellington.
Twee debuutbundels wat pas verskyn het (Pieter Odendaal & WL van der Merwe)
Delphine Lecompte. In de naam van de walvisjager
Onderhoud met Pieter Odendaal (Asof geen berge ooit hier gewoon het nie)
Ilse van Staden. mot en roes
Delphine Lecompte. Spartelen en lijden in een blokhut
Elza Lorenz: Ek het so baie van hierdie onderhoud gehou. Dankie digter en...
Breyten Breytenbach: Sien baie daarna uit om hierdie bundel te lees. Na...
Joan Hambidge: Dit is pragboek vol aangrypende gedigte. Van gedigte vir die...
Sisanda: I truelly appreciate Danielles’ honesty in terms of being...
Waldemar Gouws: Mens sien durf sit in jou broek, Pieter Odendaal. Mag die...
Andre Scheepers: Hou van Eunice se “oopskryf” Het ‘n...
Nini Bennett: Insiggewend; baie dankie vir die kommentaar, Elza!
Elza Lorenz: Hierdie stuk op sigself is ‘n uiters boeiende belewenis,...
helize van vuuren: Mooi, Dewald, ek is bly my vuurtjie het ‘n vonk laat...
Susan Smith: Dewald, wat ‘n lieflike blog, vol nuanses van weemoed en...
Christine van Niekerk: Ek is Danielle Griessel se ouma. My hart het warm...
Breyten Breytenbach: vir Dewald Koen met dank vir die aangee, en met...
Elza Lorenz: Gedagtes wat gedurig vorm verander, oplos, aanbeweeg. Besonder...
De Waal Venter: Helize, jou byhaal van breyten se “Bedreiging van die...
Maria Snyman: Sjoe, Helize, slaan die gedig omtrent nou my asem weg! Goeie...
Toepaslike kommentare word verwelkom. Enige onwelvoeglike of beledigende kommentare & bydraes sal sonder kennisgewing verwyder word. Kommentare sal ook op versoek van die skrywer verwyder word.- Red.
Onderhoud met Pieter Odendaal (Asof geen berge ooit hier gewoon het nie)
Onderhoud met WL van der Merwe (Doodmenslik)
Tuin van Digters. 14 - 15 Sept. 2018. Breytenbach-sentrum, Wellington.
Twee debuutbundels wat pas verskyn het (Pieter Odendaal & WL van der Merwe)
Gedigte: Afrikaans en Nederlandstalige
HF Nortje. Mdina, Malta
Delphine Lecompte. In de naam van de walvisjager
Ilse van Staden. mot en roes
Digstring: Yskas (Bibi Slippers)
Digstring: Doekvoet (Corné Coetzee)
Onderhoud met WL van der Merwe (Doodmenslik)
Onderhoud met Pieter Odendaal (Asof geen berge ooit hier gewoon het nie)
Onderhoud met Henning Pieterse (Vertalings: Tussen die abjekte en die eteriese. M Houellebecq)
Resensie: Herman de Coninck. Biografie deur Thomas Eyskens.
Resensie: Tussen die abjekte en die eteriese (’n Keur uit die poësie van Michel Houellebecq)
Resensie: Vandag wil ek my blou skoene dra (Koos Kombuis)
Resensie: Weer-lig (Fransi Nieuwoudt)
Dewald Koen. Die ysterkoei kom weer
Recensie: Het leven deugt. Althans op onderdelen (Anton Korteweg)
Job Degenaar. Twee gedichten
Carina van der Walt. Bootjies
Geen FaceBook om aan te sluit by Versindba Vriende nie? Teken nou hier in met jou e-pos en ontvang gereeld kennisgewings van alle nuwe inhoud wat verskyn op hierdie webtuiste.
Carina van der Walt. Bootjies
Yves T’sjoen. Literair tijdsdocument. Hommage van Eddy van Vliet aan Breytenbach
Carina van der Walt. Aardse paradys of poel van verderf in "De tuin der lusten"?
BLOGLAAIE: Alle vorige bydraes, blogs en indekse hier
BLOGLAAIE: Alle vorige bydraes, blogs en indekse hier Select Category Amanda Lourens Andries Bezuidenhout Artikels, essays, e.a. Binneblik Blogs Brieweboks Buiteblik De Waal Venter Digstring Fotobeeld Gedigte Gisela Ullyatt Indekse Kompetisies Louis Esterhuizen Marlies Taljard Nini Bennett Nuuswekker Nuwe Stemme Onderhoude Philip de Vos René Bohnen Resensies Uncategorized Vertalings Wicus Luwes Wisselkaarten
Bronnelys: Afrikaanse poësie vanaf 1900-1978. (1)
Indeks: Lyste, bibliografieë, digbundels
Die beeldgedig in Afrikaans
Entries (RSS) and Comments (RSS) | M.Joubert, Webmeester, Stellenbosch & Whitetiger Network Solutions
Send to Email Address Your Name Your Email Address Cancel
Post was not sent - check your email addresses!
Email check failed, please try again
Sorry, your blog cannot share posts by email.
Hierdie webwerf gebruik koekies: Vind meer uitGoed so