en en es nl en en en af nl nl nl en en en en en en en nl af nl nl fr en en en en nl nl af af af af af af nl en
Vandag is Ouma se verjaarsdag
“Bokkalief, my lyf wil nie meer nie”, was ‘n goed genoeg rede vir my. In teendeel, ek het meer redes as dit gehad, maar wou hulle nie almal lig nie. Net-nou klink ek lui, en ek wil tog nie hê my man moet dít dink nie.
So begin die groot soektog toe vir ons karavaan. Ja, ‘n karavaan. Dis mos op die verpligte lysie, saam met jou paspoort wanneer jy in die noordelike voorstede van Kaapstad bly. Dis nou volgens my familie wat in die stad bly – maar tog te lekker in die suburbs kuier. Die uitdaging was nogal groot: daar is mos altyd ‘n budget, die karavaan moet nie te oud wees nie en natuurlik in ‘n goeie toestand. En dan…hy moet klein genoeg wees om agter die huis geparkeer te kan word. Sien, ons bly op ‘n hoek-erf en ons huis is skuins gebou op hierdie erf. So, om Karavantjie agter in te kry beteken ook dat Karavantjie net by die hek moet in en dan dadelik baie skerp gedraai moet word, en gewikkel moet word, en nog gewikkel moet word om lángs die huis te staan en nie ín die huis nie.
Na drie maande se gesoek kry ons toe die regte een. Op ‘n herfs Saterdagoggend gaan tel ons hom op in Stellenbosch. Daar is ‘n opgewondenheid in die lug, asof die somervakansie aanbreek. Karavantjie word gehak en ons sleep hom oor die Bottelaryheuwels huistoe.
Hierdie is alles nuwe grond vir my. As kind het ons die Desembervakansies in ‘n dubbelverdieping by die see gaan bly. Die laaste ding wat ingepak was, was die verlenging van my ma se regterarm – haar stofsuifer. Hoover moes saam en net sodat Hoover nie alleen begin voel nie, is daar ‘n skedule opgestel vir my broer en my om seker te maak hy word daagliks geselskap gehou. Kampstories was nie deel van ons stories nie.
Nou, na meer as ‘n dekade van tentkamp saam met my man en baie vriende, gradeer ons op. Ons sit die naweek êrens langs ‘n rivier, omring deur berge en  die geroep van ‘n visarend wat ons verskeie kere vandag gegroet het. Sit sommer net hier op ons kampstoep, geniet die omgewing en gesels met mekaar. Praat sonder telefone en TV-sepies wat kompiteer vir aandag.
Nou ja, as Karavantjie ‘n bydrae maak tot ‘n beter leefwyse, ‘n beter ek, dan sien ek net goeie tye saam op die stoep.
Posted on April 30, 2016Categories KampleweTags avontuur, kamp, karavaan, lewe, natuur, visarendLeave a comment on Stilte op my stoep
Proudly powered by WordPress