nl nb nl af af hbs_lat pl nl de af en en tr af af af af af af af nl af af af af af en af af nl af nl af nl af af af en af af af af nl en en en en ru en en en en en nl nb en en tr nl af af af af af af af nl af af af af af af af af af af af af af af af af af nl af af af af af af af nl af af nl nl nl en en en af af af af af af af af af af af af af nl af af af af af af af af af af af af af af af af af af af af af af af af nl af af af af af af af af en en nl de af en en en tr de nl af af nl nl nl ro nb en nl en nl en pl nl en nl ro nl nb en nl en nl fr pl nl en nl ro nl nb en nl en nl fr nl en nl ro nl nb en nl en nl fr af nl en nl nl nb en nl en nl fr af nl en nl ro nl en en
162. Vrou, jy is waardig.
Ons het al hieroor gepraat. Juda van ouds was so erg soos sekere lande waarvan ons vandag lees. Vroue het geen regte gehad en is meestal geïgnoreer as tweedeklas burgers en eggenotes om te gebruik en te misbruik. As ons in die Westerse wêreld lees van sulke vroue is daar misnoeë en diepe simpatie. Die rabbi’s in die tyd van Jesus het nie eers gedink dis die moeite werd om ‘n vrou die Wet van Moses te leer nie. Nogtans is daar in hierdie tyd by die Tempel ‘n voorhof vir vroue geskep om die vroue ‘n kans vir aanbidding te gun, maar nooit saam met die mans nie.
Dit is baie belangrik om te weet wat die Bybel oor vroue leer, sodat die vals leerstellings en skinderstories oor ongelykheid in die Bybel en voor God afgebreek kan word.
God het die mens geskep as sy verteenwoordiger, as beeld van God het Hy die mens geskep, man en vrou het Hy hulle geskep. (Genesis 1:27)
God het man en vrou gelyk geskape. Die Bybel vertel pragtige vertale van vroue in leierskap van aanbidding (Miriam) as volksleiers (Deborah) as rolspelers in paleise (Esther) en ook as bose invloed in die lewes van die konings (Jezebel en Athaliah).
In die mate waarin die volk Israel van die Here af weggedryf het, het hulle houding oor vroue versleg. Die Bybel leer dat ‘n vrou aan haar eie man, wat haar lief het soos sy eie liggaam, onderdanig is, maar nooit aan mans in die algemeen nie. (Efesiërs 5:28,29). Hy vergelyk die liefde van Christus aan die kerk met ‘n man se liefde vir sy vrou.
Ons storie oor die vrou wat in owerspel betrap is, speel af in die voorhof van die vroue. Die vroue kon nie by die altaar verby, behalwe vir ‘n offer nie. Rondom die voorhof van die vroue was daar dertien kiste vir offerhande in die vorm van trompette – nou bo en wyer na onder.
Elke kis was vir ‘n sekere soort offerhande uitgemerk. Die eerste twee was vir tempelonderhoud, die derde en vierde vir die duifoffer na kindergeboorte, die vyfde vir die altaarhout, die sesde vir wierook en die sewende vir die onderhoud van die goue kruike. Die ander ses was vir enigiets wat iemand nog sou wou bydra.
Daardie deel van die Tempel was besig en ‘n goeie plek om te leer.
Jesus maak die verklaring: Ek is die Lig van die wêreld (8:12). Die agtergrond was indrukwekkend. Die Fees van die Tabernakels het afgeskop met ‘n seremonie. Vier reuse lampstaanders is in die Voorhof van die Vroue geplaas en net sodra dit donker geword het, het die lig daavan oor die hele Jerusalem geskyn. Die hele nag is gekenmerk met vreugdevolle danse en gesange.
Jesus sê dat Hy hulle lewe sal lig maak vir meer as net een nag en Sy vreugde is van ewigdurende aard. [Sien die skakel aan die einde van die stukkie na ‘n preek van Bill Johnson van Bethel kerk oor: The discipline of joy]
Jesus is die Lig van die lewe: – die bron van die lig of die lig wat lewe gee soos die son lewe aan plante gee. Jesus is beide – die bron van lig en die lig self.
Die woord volg is gebruik vir soldate wat ‘n offisier in oorlog volg, ‘n slaaf wat sy meester volg, ook vir iemand wat ‘n wyse leermeester se advies volg of die spesialiskennis van ‘n seker persoon in ‘n leidende rol. Dieselfde woord kon gebruik word vir die volg van ‘n argument of ‘n boodskap wat ter harte geneem en gehoorsaam word.
Om Jesus te volg op al die bogenoemde maniere, is die enigste waarborg vir ‘n veilige reis deur die lewe en die heerlikheid van God te ervaar.
Lig was baie spesiaal in Joodse denke. Vir hulle was Jesus se woorde ‘n verklaring dat Hy God self is. (Psalms 27:1; Jesaja 60:19; Job 29:23; Miga 7:8)
Hulle het argumenteer dat Jesus se verklaring nie deur getuies ondersteun kan word nie (Deuteronomium 19:15; 17:6).
Jesus maak ‘n verklaring oor Sy eie gesag (8:13-20). Hy was seker waar Hy vandaan kom en Sy verhouding met die Vader, die hoogste gesag wat daar is. Daarom was Sy getuie God self. Dit was duidelik uit Jesus se woorde, dade en wonderwerke en boonop Sy uitwerking op die mense om Hom. Die oorweldigende skares om Jesus kon net ‘n werk van die Heilige Gees wees.
Net God kan mense in staat stel om te sien wie Jesus is.
Jesus beklemtoon Sy reg om te oordeel en daarmee saam verklaar dat die kerkleiers geen kennis van God het nie (8:15-18). Die hele geskiedenis van die Jode en hulle kennis van die Skrifte moes hulle voorberei het, sodat hulle die Messias sou kon herken.
Geen teologie kan ‘n mens ooit voorberei om die Seun van God te ken of te herken – slegs ‘n nederige besluit om Hom in jou lewe in te nooi. (Lukas 24)
Jesus praat profeties (8:21-30). Daar is geleenthede vir alle mense om Jesus te ontmoet sowel as geleenthede om die geleentheid te verpas. Tyd is beperk. Daar is oordeel juis omdat daar soveel geleentheid is.
God gee aan almal genoeg geleetheid om Jesus te aanvaar.
Jesus gaan weg in die onsienlike realm waar Sy vader is. Ons volg in gehoorsaamheid. Slegs die ongehoorsames kan nie saamgaan nie. Pinksterdag se uitstorting van die Heilige Gees het die kerk se geboorte aangekondig sowel as die geestelike dimensie van die koninkryk van God. Selfdood was vir die Jode geweldig en hulle was seker sulkes gaan hel toe. Soveel liefdeloosheid in die kerk het gelei tot soveel ongegronde oordeel. Ons weet goed dat God in Sy volmaakte liefde sulke desperaatheid toevou in Sy ewige arms.
Jesus praat van sterf vir hulle eie sonde. Sonde beteken om die doel te mis. Verwerping van Jesus laat die ware lewe by jou verbygaan, afgeskei van God. Hier op aarde begin die ewige lewe reeds, die God-lewe. Dan hou die dood ook geen verskrikking nie. Sonder Jesus is jy soos Adam terwyl hy wegkruip. Sonder Jesus dra jy die gevolge van jou sonde. Dit bly altyd jou keuse.
Die woord vir die wêreld is kosmos (8:23). Jesus gebruik dit op Sy eie manier.
The kosmos is the changing, transient life that we live; it is all that is human as opposed to all that is divine. [Barclay]
Die wêreld is God se skepping en binne dit is Jesus die oorbrugging van die gaping tussen die mens en God. Die wêreld is die objek van Sy liefde. Jesus is die wêreld se grootste gawe van God. Die Skepper het self na Sy skepping gekom en hulle het Hom verwerp. Hierdie verwerping dui op die groot verwarring in die wêreld en die blindheid van die mense vir die waarheid. (John 1:10; 14:17; 17:25; 15:18-19; 16:33)
Jesus kan al die foute regmaak. Hy is die antwoord vir alles, maar enigiemand kan Hom verwerp.
Jesus praat die hart van die Vader vir die wêreld.
Ons sal eers die volle prentjie van Jesus kan sien in die Kruis, die Opstanding en die uitstorting van die Heilige Gees wanneer Hy ons leer en herinner wat nie sin gemaak het voor die Kruis nie. Jesus se woorde was die begin van ‘n hele nuwe era (8:28-30).
VOLGENDE KEER: Die laaste woorde van Hoofstuk 8 (31-55).
A sermon by Bill Johnson of Bethel church: The discipline of JOY
Posted in Afrikaans - Christen,Bybelstudie,Uncategorized Tagged gelyk,red,vrou
148. ‘n Vrou vir alle tye.
Posted on November 24, 2017 by Ansophie Joubert
Ek is so dikwels omgestamp deur die wonder van die Bybel. Dit is ‘n stokou geskrif, ‘n verstommende goed gepreserveerde antieke dokument wat stories oor meerdere eeue weergee en dan skielik fokus op een uur, een dag wat die God van hemel en aarde in die gewone roetine van oorlewing inskryf.
Kom ons kyk na so ‘n kamee ontmoeting in Johannes 4:1-21. [Lees asseblief die paar verse eers om die storie te ken, voordat ons in die besonderhede ingaan. Jesus vertrek na Galilea om ‘n dispuut oor die doop te vermy.]
Van Noord na Suid is Palestina maar amper 200 kilometer lank. Binne hierdie afstand was daar in die tyd van Jesus drie verdelings van oppervlakte. In die noorde was Galilea, in die suide Judea en in die middel Samaria.
Daar was ‘n eeu-oue vyandskap tussen die Jode en die Samaritane. Die rede hiervoor word bietjie later in hierdie stukkie bespreek. Die vinnigste roete na Galilea was deur Samaria. Met hierdie roete was die reis drie dae te voet. Die alternatief was om die Jordaan te kruis en aan die oostekant van die rivier op te loop en dan noord van Samaria weer die rivier oor te steek. Jesus en sy dissipels neem die kortpad deur Samaria.
Dit is ‘n wonderwerk dat Jesus se dissipels gewillig was om Hom te volg. Oppad het hulle by die dorp Sigar gekom. Daar by ‘n vurk in die pad was Jakob se put.
Hier area was vol herinneringe vir die Jode. Die grond is deur Jakob gekoop (Genesis 33:18-19), wat hy op sy sterfbed aan Josef bemaak het (Genesis 48:22). Toe die Israeliete Egipte verlaat, het hulle Josef se beendere saamgeneem en hier by die put van Jakob begrawe (Joshua 24:32).
Daar was absoluut geen kontak tussen die Jode en die Samaritane nie.
Die agtergrond vir hierdie vyandskap is te vinde in die tyd van Nehemia en Ezra toe die ballinge van Juda (die suidelike koninkryk) na Jerusalem teruggekeer het en die muur herbou het. Die noordelike koninkryk, Israel met hulle hoofstad Samaria, is deur die Assiriërs in ballingskap weggevoer (2 Konings 17:6). Hulle het nooit uit ballingskap teruggekeer nie. Gewoonlik het die swakkes en siekes wat nie in slawerny weggevoer is nie, in die land agtergebly. Oor baie jare het meer van die ballinge ook begin terugkeer, maar hulle kon nie weer ‘n nasie bou nie, met die gevolg dat hulle met heidennasies ondertrou het. Volgens die wet van Moses was dit nie toegelaat nie
(2 Konings 17:24) en daarmee het hulle hulle reg om Jode genoem te word, verloor.
Toe Nehemia die muur begin bou, het hulle gevra om te help en te deel aan die opbou van die land. Nehemia het geweier as gevolg van hulle onsuiwerheid. In Nehemia 13:28 is die voorbeeld van ‘n Jood, wat die dogter van Sanballat, ‘n Goroniet, getrou het. Nehemia het hulle weggejaag. In 129vC het ‘n Joodse generaal die Tempel in Samaria vernietig. Die Samaritane het bitter geword en die haat aangevuur vir die volgende 450 jaar. Die Rabbi’s het gesorg dat die bitterheid verskerp en die stories oor die wetsoortreding oor en oor vertel.
Terug by die vrou by die put.
Middag in die Joodse dag wat van 6vm to 6nm geduur het, was 12nm. Die dissipels het in die stad ingegaan om kos te koop – ‘n wonderwerk opsigself, want gewoonlik sou geen Jood in Samaria kos koop of vra nie. Dit was duidelik dat hulle denke onder Jesus se invloed verander het.
Die put was meer as 30 meter diep. Dit was nie ‘n vloeiende fontein nie. Dit was sand waarin die water stadig gesyfer het. Die put was so diep dat dit nie moontlik was om sonder ‘n beker of houer water te kry nie.
Die put was ongeveer ‘n kilometer buite die dorp. Dit was nie die hoof waterbron van die dorp nie. Die vrou het alleen gekom. Sy was duidelik ‘n uitgeworpene. Gewoonlik het vroue saam na die waterbron toe geloop om bietjie te gesels. Dit was die enigste tyd vir sosialisering in ‘n lang dag van verpligtinge. Die feit dat hierdie vrou alleen na die ver put gekom het, was ‘n teken van die mate van verwerping wat sy van haar bure ervaar het. Sy het heel moontlik vermy om saam met die ander vroue water toe te loop.
Jesus vra haar vir water. Hy moes nie eers met haar gepraat het nie. Joodse mans het nooit ooit met ‘n vrou in die publiek gepraat nie, nie eers hulle eie familie nie en verseker nie ‘n Samaritaanse vrou nie. Daar was selfs ‘n groep wat die “gekneusde ” fariseërs genoem is omdat hulle in pale en ander hindernisse vasgeloop het omdat hulle hulle oë toemaak as hulle ‘n vrou sien.
Die storie soos vertel in Johannes is net ‘n kort gesprek. Miskien was daar meer? Hoekom het die vrou Jesus vertrou? Dit kon wees as gevolg van Sy woorde of net die vriendelikheid en aanvaarding in Sy houding teenoor haar wat vir haar heeltemal ongewoon was.
Jesus het bedien uit die realiteit van sy menslikheid. Hy was moeg. Johannes beklemtoon Sy godheid, maar hier ook Sy menslikheid. Die lewe is vir Hom ook ‘n inspanning, net soos vir ons.
Die warmte van Sy simpatie was in sterk kontras met die gewone godsdiensleiers. Sy sou heel moontlik gevlug het as sy een van hulle raakgeloop het. Jesus het haar nie veroordeel nie en nogtans haar lewe oopgevlek. Sy het hom vertrou en ‘n vriend in Hom gevind.
Jesus breek deur al die hindernisse. Sy was ‘n Samaritaan en ‘n vrou. Boonop was sy ‘n vrou van twyfelagtige sedes. Geen ordentlike man sou eers naby haar gekom het nie.
Dit is ‘n wonder-verhaal van die Seun van God wat moeg en dors is. Die God van die hemel luister na haar storie van hartseer terwyl Hy deur al die struikelblokke van ras en haat breek. Die goeie nuus van vrede bereik die res van die wêreld.
God se liefde is prakties, nie net teoreties nie.
Die gesprek volg dieselfde patroon as die gesprek met Nikodemus. ‘n Stelling van Jesus word misverstaan. Dit word herhaal, maar bietjie anders om meer te omskryf. Dit word weer misverstaan. Dan lei Hy die persoon om tot sy eie gevolgtrekking te kom en die waarheid te erken. Dit is Jesus se onderrig-styl sodat jy self insig in die saak het.
Hy stel die letterlike teenoor die geestelike. Water was meestal lopende water. ‘n Vloeiende sroom was beter. Hierdie put was nie naby dit nie. Sy vra waar Hy die lewende water gaan kry om vir haar te gee. Gewoonlik het elke mens in daardie tyd ‘n skepding gedra. Die vrou het geweet Hy kan nie water uit die put kry nie en tog sê hy Hy kan vir haar water gee.
Water het deurgaans ‘n simbolies betekenis in die Skrif. Die sieledors na God en lewende water wat dit les is ‘n tema in die Ou en Nuwe Testamente (Openbaring 21:6 en 7:17).
Die fonteine van redding word in Jesaja 12:3 genoem. Psalm 42:1 praat van dors na die lewende God. Jesaja 44:3 belowe water op die droeë grond. Kom en neem die water van die lewe verniet is die uitnodiging in Jesaja 55:1. Jeremia kla oor die gebarste waterbakke wat nie water kan hou nie (2:13). Esegiël skryf oor die rivier van lewe (47:1-12). Sagaria skryf oor die fontein van reiniging (13:1) en die vars stroom water van Jerusalem in 14:8. Alles van water gaan oor lewe en die onderhoud van lewe, die essensie, die basiese behoefte om geestelik te oorleef. Water in al sy vorme word aan die mens belowe.
Wysheid is beskou as die lewende water van die Wet. Die rabbi’s het lewende water gesien as ‘n simbool van die Heilige Gees. Die sieledors kan deur die Heilige Gees geles word. Die vrou klou aan die letterlike betekenis van Jesus se woorde omdat sy nie kan glo dat sy die antwoord op ‘n diep sielsverlange gevind het nie.
Heilige Gees water wat die mense se dors les is ‘n Messiaanse belofte (Jesaja 49:10).
Die vrou spot oor ewige dinge in die fisiese sin. Elke mens het ‘n diep verlange na die water van die lewe en net God kan daardie verlange vul.
Dit is hartverskeurend hoe die vyand hierdie verlange gebruik om die mens in allerhande dinge vas te knoop in ‘n porging om die verlange na die lewende water van die Gees met iets anders as God te vul.
Skielik is die inleidende gepraat verby. Jesus dring deur tot die diepste seer in haar siel. Die gepraat oor die mand in haar lewe openbaar die verwonding van haar diepste wese. Sy sien haarself in die lig van Sy woorde.
Sy besef die mislukking van haar verhoudinge in die lig van die openbaring van die Christus. Alle Christelike lewe begin met ‘n besef van sonde sodat ons die noodsaaklikheid van die Kruis kan insien. Sy besef dadelik haar gebrek aan ware aanbidding.
Jesus is die profeet hier. Hy bring die mens na God en God na die mens. Hy openbaar haar sonde, maar gee dadelik die oplossing. Ons kan nie op ons eie met sonde klaarspeel nie.
In Samaria is die berg Gersom vereer as ‘n historiese belangrike plek. Dit was die plek waar Abraham Isak geoffer het, waar Melgisedek aan Abraham veskyn het en waar die altaar van Moses was. Daar is selfs met die historiese tekste gepeuter om die berg se belang te verhef. Die Samaritane wou deel in die heiligheid van Jerusalem.
Toe die vrou haar sonde besef het sy tersefdertyd bewus geword van haar diep verlange na God. Waar kon sy aanbid? Die uitroep van haar hart was: waar is God? Waar kan ek Hom vind?
Jesus antwoord: God is oral. Mensgemaakte mededinging oor ‘n plek van aanbidding sou binnekort verdwyn.
Ontsagwekkend is die Here bo almal. Hy laat al die gode op die aarde wegteer sonder offers, en al die kuslande van die nasies buig voor Hom, elkeen op sy eie plek. (Sefanje 2:11)
Dit was die droom van die ou profete wat waar geword het. (Maleagi 1:11)
Volgende keer gesels ons oor die wonderbare gevolge van hierdie gesprek met betrekking tot aanbidding.
Posted in Afrikaans - Christen,Bybelstudie,Uncategorized Tagged rassehaat,vrou,vroue is vry
105. ‘n Baba en ‘n draak… regtig?
Posted on Desember 14, 2016 by Ansophie Joubert
Ons leef in die dae van fantasie stories. Ek kry die indruk dat die filmmakers hulleself meer geniet as hulle gehoor wat in towerwêrelde van misterie en verbeelding weggevoer word. Die gesprekke rondom die nuutste snaaksighede van outeurs en regisseurs klink soos ‘n vreemde taal van die toekoms.
Openbaring is ‘n opvolging van gebeure wat net soos die moderne fantasieë klink. Geen filmmaker het egter nog die kits-draaiboek aangepak nie. Die vier perde van die eerste vier seëls is al in films gebruik, maar intussen is die vreesaanjaende perde van The Lord of the Rings se swart ruiters, selfs meer skrikwekkend uitgebeeld. Wat van die aksie en natuurrampe van die trompette en die bakke waaroor ons nog gaan gesels?
Dieper en dieper in die kode van die profesie, moet ons weer bewus word van ons doel. Hierdie studie is ‘n bekendstelling van die “geheime taal”, as ek dit so kan noem, van die eerste eeu se Christene in ‘n vyandige en wrede politieke bestel. Hulle skryf die boodskap te midde van ernstige vervolging van ‘n reuse, drakoniese wêreldryk, wat sy voormalige glorie wil terugwen, met eerlose en skandalige geweld en korrupsie.
In hierdie atmosfeer van magspel op die hoogste vlak van regering, word die eerste Kersfees gevier. ‘n Baba word gebore met doodgewone ouers, vasgevang in die administrasie van ‘n wêreldryk, veel groter as wat die ouers ooit kan begryp. Watookal ons glo van die eeu-oue Kersstorie en watse “foute” in ons verhaal mag wees soos die datum, die mense en die verloop van gebeure of die spesifieke omstandighede, dit het deurgedring tot die hoogste vlak van die heerskappy van daardie tyd. Soveel Joodse geleerdes het al geskryf oor die onverklaarbare gebrek aan geregtigheid by die verhoor van die Sanhedrin daardie nag in Jerusalem, toe niemand besef waarmee hulle eintlik besig is nie. Slinkse strategie het die magtige Romeinse owerhede oortuig tot ‘n wreedaardige teregstelling waarby hulle eintlik nie betrokke moes wees nie. Die verloop ken ons goed. Die storie is geskryf. Ons hang goue balle aan die Kersboom om die wonder te gedenk – ook reg so.
Kom ons kyk dieper. God se woord roep ons altyd tot dieper insig. Ons ken die storie van die fisiese wêreld. Dit gaan oor ‘n baba in ‘n grot of ‘n stal – nes jy wil, ‘n engelkoor wat aan die herders wat die Paaslammers oppas verskyn wat hulle na die baba haas, wyse manne wat deur ‘n ster gelei word, grootoog ouers wat die vervulling van die profesie aanskou en ‘n mal koning wat babas slag om sy eie onsekerheid te oorkom – nogal ‘n storie!
Stap saam in die bonatuurlike realm van Openbaring 12 en hoor hoe Johannes al die tekens van goddellikheid en skoonheid inspan om die geestelike gebeure van Kersfees te beskryf.
Die son en die maan word dikwels in die Woord gebruik. God se kleed is lig soos in Psalm 104:2 beskryf word. In Maleagi 4:2 word Jesus as die son van geregtigheid met genesing in Sy strale beskryf. Die Hooglied (6:10) se geliefdes is mooi soos die maan en helder soos die son. In hierdie hoofstuk van Openbaring word die dramatiese beskrywing van die vrou van die hemel vir die heidene ook toeganklik as hy haar kroon van stersimbole beskryf. Dit is die twaalf astrologiese sterretekens.
Onthou altyd, watookal in die natuur en heelal vir die valse en negatiewe gebruik word, alles behoort aan God en ons sal nie toelaat dat enige hemelliggaam, pragtige gesteentes of ander natuurlelemente van ons gesteel word nie. Ons is die kinders van die Skepper daarvan.
Die vrou is die Messiaanse gemeenskap waaruit die Messias gebore word. Sy is in kraam en haar pyn simboliseer die verdrukking deur die eeue en die verwagting vir die vervulling van die belofte.
Vroue in die Ou Testament was dikwels simbolies van die bruid van Jesus.
Hy wat jou gemaak het, is jou man, sy Naam is die Here die Almagtige. Die Heilige van Israel is jou Verlosser; Hy word die God van die hele wêreld genoem. (Jesaja 54:5)
Jeremia (3:6-10) het heelwat te sê oor die hoer wat ontrou is en net soos Hosea wat sy hele lewe met ‘n ontroue vrou leef as is ‘n metafoor vir Israel se ontrouheid aan die Here en Sy groot genade en vergifnis oor die volk. God beloof om Homself aan Sy volk te verloof (Hosea 2:10-20) met al die vreugdevolle verwagting van ‘n bruilofsfees en die beskerming en voorsiening inherent aan ‘n huwelik.
Die hoogtepunt in Openbaring is die bruilofsfees van die Lam (19:7, 21:9) en Paulus skryf dat ons aan God verloof is.
Ek waak oor julle met ‘n ywer wat van God kom, want julle is soos ‘n jongmeisie wat ek aan een man toegesê het as sy bruid en wat ek vlekkeloos na hom toe wil bring. Die man is Christus. (2 Korintiërs 11:2)
Die kerk is sedert Pinksterdag die gemeenskap uit wie die Messias verkondig word. Die kerk is altyd vroulik, net soos Jerusalem altyd vroulik aangedui word. Die ou Jerusalem het Jesus gekruisig en die doelstellings van God gefaal. Die nuwe Jerusalem, die kerk, bring die plan van God vir die mensdom tot uitvoering. Die bose magte, duiwels en menslik, wil die kerkgemeenskap vernietig, maar dis onder God se beskerming en kan nie vernietig word nie.
Die groot, vuurrooi draak is ‘n bekende simbool van Babilon. Die beeld kom in die Ou Testament voor as Rahab in Jesaja 51:9: Gryp in, Here, gryp in! Toon u mag, u krag! Gryp in soos in die ou tyd, soos in tye lank gelede. Is dit dan nie U wat vir Rahab verslaan het nie, wat die seemonster deurboor het nie?
Die monster word in die meeste vertalings met draak vertaal.
Die draak word beskryf met “sewe koppe en tien horings, en op sy koppe was daar sewe heerserskrone”. Dit beteken volkome mag oor die koninkryke van die aarde en gesag om te regeer. Dit stel die twee spelers vir die toekoms van die mens teenoor mekaar. Boosheid vernietig alles wat God goed gemaak het. Die stryd vind sy hoogtepunt in die kruis van Jesus.
Die kind, wat met ‘n ystersepter regeer, is Jesus. Die kind word weggeruk in die hemel in, buite die bereik van de draak. Die vrou vlug in die woestyn in vir die voorsiening en versorging van die Here. Die tydperk is weer eens, 1260 dae, drie en ‘n half jaar of 42 maande. Dit is dus beperk en vooraf bepaal.
Die veilige plek is by God. Die hemel is waar Hy is. Dit is die skaduwee van die Almagtige en die skuilplek van die Allerhoogste.
HY wat in die skuilplek van die Allerhoogste sit, sal vernag in die skaduwee van die Almagtige. Ek sal tot die HERE sê: My toevlug en my bergvesting, my God op wie ek vertrou. (Psalm 91:1,2, OAB)
Die woord vir weggeruk is dieselfde woord wat in 1 Tessalonicense 4:17 en 2 Korintiërs 12:2 gebruik word vir die wegraping van die heiliges na die hemel. Johannes se klem is hier op die hemelse Jesus, nie Sy aardse lewe nie. Dit gaan alles oor die verheerlikte Jesus as oorwinnaar oor alles wat boos is. In die groter tydspel van die heelal was Jesus se lewe op aarde net ‘n spikkel. Selfs daardie spikkel in tyd, het ewige en deurslaggewende gevolge.
Die vlug na die woestyn word beskryf as ‘n plek van veiligheid en voeding. Vir Elia, net soos vir ons, is dit ‘n plek van goddellike voorsiening. (1 Konings 17:1-7 en 19:1-8) Kort na die geboorte van Jesus het hy en sy ouers vir Herodus se moordplanne gevlug (Matteus 2:13).
Gedurende die swaar vervolging van Antiochus Epiphanes het die priesters die boekrolle met die wet en die profete in die woestyn versteek. In die groot gevegte van 70nC, waarin Jerusalem deur die Romeinse aanvoerder, Titus, vernietig is, het die mense die wildernis in gevlug.
Die kerk vandag vind ook veiligheid en afsondering in die wildernis. Dit is dikwels in die moeilikste omstandighede waar die tafel voorberei word. Daar in die vallei van doodskaduwee sit ons aan God se tafel en geniet Sy voorsiening en teenwoordigheid. Hy wil saam met ons die aandmaaltyd, die uitgerekte lekker lang sit, geniet. Gesels en ontspan in Sy teenwoordigheid, is die salf vir ‘n siek en moeë siel. (Openbaring 3:20)
Satan is God se vyand. Hy maak oorlog teen God en die kinders van God. Dit is simbolies van die oorlog in die hemel, toe ‘n derde van die engele saam met Lucifer uit die hemel uitgedryf is. (Jesaja 14 en Esegiël 28) Lucifer is beskryf as die môrester, die aanbiddingsleier. Selfs die Farao, in die tyd van Moses, het homself as die môre- en die aandster beskryf. Musiek is steeds vol boosheid, met ‘n agenda om mense weg van God te lei. Terselfdertyd is daar op die oomblik ‘n ontploffing in aanbiddingsmusiek oor die hele wêreld.
Lucifer het as gevolg van trots die bose heerser geword. Ons word ernstig deur Paulus teen trots vermaan. (1 Timoteus 3:6)
Satan het nog toegang tot God, soos wat ons lees in Job 1:6-9 en 2:1-6 en Sagaria 3:1,2. Satan beteken teenstaander. Balaam (Numeri 22) word ook soos ‘n satan beskryf omdat hy die engel teenstaan. Hy is altyd die aanklaer, teen Job en teen Joshua in Sagaria 3.
Wees bedag op die kras stem van die aanklaer wat so sterk in kontras met die sagte, liefdestem van die Here staan.
In Grieks word die Satan diabolos genoem, iemand wat vals beskuldig. In die Nuwe Testament word Satan die verleier genoem. In Matteus 4, Markus 1 en Lukas 4 word die versoeking van Jesus en Satan se rol daarin beskryf.
Daar is baie beskrywings van Satan se werk in die Bybel. Hy is nie kreatief nie. Sy strategieë is alles neergepen tot ons voordeel. Hy is skelm en agterbaks en weet presies hoe om ons swakhede uit te buit.
Hy versoek Jesus, plant die verraad-plan in Judas se kop (Johannes 13:2,27 en Luaks 22:3), hy veroorsaak Petrus se vernedering (Lukas 22:31), hy oortuig Ananias om te lieg (Handelinge 5), hy is die oorsaak van siekte en pyn (Lukas 13:16, Handelinge 10:38, 2 Korintiërs 12:7), hy verhinder die evangelie deur leuens en misleiding (Matteus 13:9), verdraai die Woord van God (Markus 4:15, Lukas 8:12) en gebruik elke moontlike skelmstreek om God se plan te verydel (Efesiërs 6:11, 2 Korintiërs 2:11).
Jesus leer ons om te bid dat ons van die bose verlos sal word. (Matteus 6:13) Satan is die heerser van die wêreld.
Ek sal nie meer lank met julle kan praat nie, want die owerste van die wêreld is aan die kom. Hy het geen mag oor My nie, (Johannes 14:30) Sien ook Johannes 12:31,16:11.
Satan se geskeidenis is ‘n tragedie. Hy was eens so groot en pragtig en nou is hy verneder en oorwonne. Sy toekoms is sy finale nederlaag. Op die oomblik woed sy strategieë oor die wêreld met oënskynlike sukses. Hy is ‘n slapelose wagter oor alles wat vernietig en verneder.
Die oorwinning van die kerk is sy nederlaag. Ons keuses is sy verwonding. Ons oorwinning is deur die bloed van die Lam. Daar is vir ons geen veroordeling nie. Die aanklaer het geen mag oor ons nie.
Hy sal altyd poog om Chrsitus in Sy kerk aan te val. Christus is Sy kerk. Toe Paulus die kerk so wreed vervolg het, het op die pad na Damaskus die stem hoor vra: “Saul, Saul, waarom vervolg jy My?” (Handelinge 9:4)
Die vrou ontsnap met arendsvlerke.
‘Julle het gesien wat Ek aan Egipte gedoen het, en hoe Ek julle soos op arendsvlerke veilig gedra en na My toe gebring het. (Exodus 19:4)
Arendsvlerke was sedert die vroegste tye ‘n pilaar van bemoediging en ondersteuning in die swaarste tye.
Soos ‘n arend wat sy kleintjies uit die nes uitskop, oor hulle fladder en hulle vang op sy vlerke wat hy oopsprei, soos ‘n arend wat sy kuikens op sy vlerke dra, so het die Here, net Hy alleen, sy volk gelei; daar was nie ‘n ander god by Hom nie. (Deuteronomium 32:11,12)
…maar dié wat op die Here vertrou, kry nuwe krag. Hulle vlieg met arendsvlerke, hulle hardloop en word nie moeg nie, hulle loop en raak nie afgemat nie. (Jesaja 40:31)
Die vlerke van ‘n arend word simboliseer in Jesus se uitgestrekte arms aan die kruis. Dit is altyd insluitend.
Die draak is woedend omdat die vrou ontsnap. Hy gebruik die vloed om te verwoes, maar die aarde sluk die rivier in. In God se hand is die natuur ondersteunend en nie vyandig en verwoestend nie. In Klein-Asië is dit heel natuurlik vir ‘n rivier om vir stukke onderaards te vloei en later weer bogrond voort te gaan.
Die belofte aan die kinders van God staan vas. God beheer die vloed. (Psalms 42:7, 124:4, 32:6.)
As jy deur water moet gaan, is Ek by jou, deur riviere, hulle sal jou nie wegspoel nie; as jy deur vuur moet gaan, sal dit jou nie skroei nie, die vlamme sal jou nie brand nie, (Jesaja 43:2)
Prys die Here. Hy regeer!
Posted in Uncategorized Tagged Kersfees,openbaring,vloed,vrou
Follow Blog via Email
Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.
195. Kontrakte in jou kop.
194. Wonderwerke – van binne en buite.
193. Buitengewoon en bonatuurlik – dis vir my!
192. Die arm van God
191. Wonderboom van God in aksie.
Follow Bodemklippe on WordPress.com