tt en en en fr fr fr fr en en en en en en en fr nl en en en en tt en nb en en nl af en nl nl nl tr es el en af af en af en af nl en af en af af en af nl af af af af af nl en en en en en ru en en en en en en en en en en
Barboek in Leuven, ons gunsteling koffiewinkel.
Ons kry die boodskap en weet dis nie meer lank nie. Die titels van die boeke op die rakke praat wat ons voel...
Toen de zee stil worden...
Een golfbreker in de zee. (Ma Tienie)
‘n Boer is  met sy hande in die grond en sy oë op die hemel.
Hy wag. Hy luister. Hy lees. Hy weet.  Van seisoene, van droogte se dood; van reën op jong plante en stortreën wat strome laat bruis en damme volmaak. Die naam van sy Skepper word uitgeroep want Hy is groot! (Deuteronomium 32:1,2)
Pa Mos was maar altyd boer.
Die hart vir die grond en die hemel het gekom in die plaashuis by die turfpannetjie op die Springbokvlakte met sy brakwater en doringbome. Dit het gekom om te bly.
Hy en ma het geboer aan sy droom teen die Limpopo. Soggens vroeg het die trekker diesel gesuig onder die kamervenster en is hy lande toe. Tamaties is geplant. Besproeiingspype moes geskuif word. Koeie moes gemelk word. Ounooi-hond en Bakkies-hond was nooit ver nie. Saans wanneer die dieselenjin lig gemaak het, het hulle op die stoep gesit en kyk na die donderweerdans in die verte. Daar was hoop. Altyd hoop. En wanneer die Limpopo gedreun het na goeie reëns, was hulle daar om te gaan kyk.
Hy het ook geweet van droogte se dood.
Later op Bouwlust het hy rus gevind in die stil van die aand met die Vlaktehemel wat swaar gehang het met sterre. Die roep van die nonnetjiesuil en die jakkels het in sy hart gebly. Brakkies-hond en Gemmertjie-kat was sy skaduwee. In die laaste seisoen van sy lewe, was daar nog groentetuin by Philip en boompies in sakkies.
Met die verfkwas het hy die mooi van die skepping probeer weergee.
Liefde vir die natuur loop sterk in al sy kinders.
Ons sal die Opel onthou met ‘n hele ‘workshop’, ‘spares’ en bottels water agterin en die ‘mechanic’ in sy skoongewasde blou oorpakke en slap ‘armyhoedjie’ wat die oliehande skoongevee het aan die kouse. Volgens Pa was Opel die beste motor wat op die mark gekom het. Maar snaaks dat daar altyd êrens iets reggemaak moes word?
Die humeur was ook maar vinnig met tye. Dan was dit almal se skuld. En dan wil hy sommer uit die kar klim en loop - stadige hart, longe waarvan die wind uit is, twee ysterbene en al. Een van ons laaste gesprekke met hom oor die selfoon was, “ Hoe sit ek die ding af? Ek gooi hom sommer stukkend!”
Ma, was sy hoekpaal.
Sondagoggende het hy die koerant gelees en onder sy stoelkussing gebêre om elke dag verder te kon lees. In die aande het hy nuus geluister en daarna hemel toe gekyk om die naam van sy Skepper uit te roep, soos ‘n boer maak wat weet. Toe hy nie meer self kon Bybellees nie, het Philip en Brenda dit gedoen.
Sy laaste hoorbare woorde was: “Daar’s baie water. Moeks en Basie wag.”
Hy het geweet waar die reën vandaan kom. Reën van die Woord op jong plante, reën wat strome bruisend maak en damme laat volloop.
Sy God is groot!
Ons God is groot!
E-mail (required, but will not display)
Notify me of follow-up comments
Link1 | Link2 | Link3
Copyright © 2012. All Rights Reserved.