da fr en af en da nl en pl hu it de en af ca es nl nl fa de es en en en en de de en af als nl eo en nl nl nl af en fr pt eu es de de es fi nl en en fr de lt pl de en de nl nl nl pt en fr es en ms li cs en en de hy en af af af nl nl fy tr af tr af af nl nl af da af af af af af af af af nb af de af en af nl de en fr en en af af af af nl af af nds af af af nl nl af en ca en en en en en en en en nl en en en en nl en nl en af en pl en en af af af en nl en af en en nl en en nl af en nl en nl nl en en af af en nl en af nl en af ca en nl af it en nl nl en af nl en af af af af af nl af en en nl en en pl en en en en fr en af en da nl en pl hu it de en af ca es nl nl fa de es en en en en de de en af als nl eo en nl nl nl af en fr pt eu es de de es fi nl en en fr de lt pl de en de nl nl nl pt en fr es en ms li cs en en de hy en af af af nl nl fy tr af tr af af nl nl af da af af af af af af af af nb af de af en af nl de en af
Lukas en Handelinge – reeks
Geen Ander Evangelie – Pinkster 2017 Blancogemeente George
Drie vaste gebedstye vir elke dag
Ek het ‘n navraag gekry oor verassing. Hier is ‘n paar gedagtes daaroor.
Verassing was algemeen in die Griekse wêreld, maar nie in Israel en Egipte nie. Ook nie in die Christendom nie tot heel onlangs.
Die normale manier in Bybelse tye was om mense te begrawe in ’n graf, ’n grot of in die grond (Gen 23:19; 35:8; 2 Kron 16:14; Matt 27:60-66). Daar is selfs een verhaal van lyke of bene wat herbegrawe is (2 Sam 21:12-14).
In die Ou Testament is daar wel verhale van mense wat dood gebrand het, óf deur ’n vuur van die Here (Num 16:35), óf as gevolg van ’n plek wat afgebrand is (1 Kon 16:18), óf as deel van ’n offer (2 Kon 21:6). Daar is ook verhale van menslike bene wat gebrand is (1 Kon 13:2; 2 Kon 23:16-20), maar nie een van hierdie verhale is voorbeelde van verassing nie.
Die enigste plek waar van iets soos verassing gepraat word, is in Amos 6:10 waar Amos praat van “’n familielid of iemand wat die bene moet verbrand”, wat “hulle uit die huis kom dra.”  Dit is waarskynlik as gevolg van higiëniese redes. Verassing was dus raar, maar nie noodwendig per definisie verkeerd nie.
Volgens die Oxford Dictionary of the Christian Church (Cross, F.L. & Livingstone, E.A. eds., 2005) het die idee van die opstanding van die liggaam vroeë Christene teen verassing laat kies, soos die wydverspreide gebruik van katekombes as grafte getuig. Die Christelike invloed het trouens die gebruik van verassing uiteindelik bykans uitgewis regdeur die Romeinse ryk teen die 5de eeu nC.
Die idee van verassing het eers met die opkoms van meer liberale sieninge in die 19de eeu nC veld gewen. Hoewel die Rooms-Katolieke kerk dit vir eeue verbied het, het ook hulle in 1963 dit begin toelaat, soos dit in Protestantse kerke ook toenemend die geval was. Dit word egter steeds nie toegelaat in die Ortodokse kerk nie.
Mag ’n Christen dus veras word?
Daar is geen duidelike Skriftuurlike bevel daarteen nie. Uiteraard ook nie daarvoor nie. Volgens Amos 6:10 kan ’n mens wel argumenteer dat verassing in sommige gevalle verkieslik is.
Ons weet ook dat ons ’n “nuwe” liggaam met ons opstanding kry wat onverganklik sal wees (1 Kor 15:35-58; vgl 1 Tess 4:13-18). Dit sal aan die een kant herkenbaar wees (soos Jesus – Joh 20:19-31), maar aan die ander kant ook heeltemal anders wees, “geestelik” versus “natuurlik”, soos Paulus sê.
Ons opstandingsliggaam sal dus nie uit die presiese “stof” wat in die graf lê, óf deur verassing tot “stof” gereduseer is, opgebou wees nie. “Stof” is immers al wat na ’n paar 100 jaar in ’n graf oor is. En verassing bespoedig maar net die proses om die liggaam in “stof” om te sit.
Selfs waar ons die voorreg het om nog te lewe met die wederkoms, sal ons liggaam verander word in ‘n onverganklike een, soos dit ook die geval was met Jesus wat liggaamlik in die graf met ‘n onverganklike een opgestaan het.
Die vraag oor begrafnis of verassing is dus een waaroor elke Christen en familie self kan besluit binne hulle verhouding met die Here. God gee wysheid vir dié wat Hom daarvoor vra (Jakobus 1:5).
In my ervaring van begrafnisse is daar ’n geweldige stuk troos wat kom uit die ritueel van ’n begrafnis, veral wanneer die ter aarde bestelling vóór die erediens plaasvind. Maar ek was ook by talle verassings betrokke wat groot troos vir die familie en vriende gebring het. In albei gebruike gaan dit uiteindelik oor die vaste vertroue in die Here wat ons lewe in sy hand hou, hier en vir ewig, ook anderkant die dood.
Click to share on Twitter (Opens in new window)
Click to share on Facebook (Opens in new window)
Click to share on LinkedIn (Opens in new window)
Click to share on WhatsApp (Opens in new window)
Click to print (Opens in new window)
Click to email this to a friend (Opens in new window)
Trackback from your site.
Ek is gemeenteleraar by Somerstrand gemeente, Port Elizabeth. My passie in die lewe is om God bo alles te dien en gelowiges in geloofsvorming te begelei. I am pastor at Summerstrand congregation, Port Elizabeth. My passion in life is to serve God above all and to lead believers in faith formation.
Jul 4, 2018 at 09:31 | #
Chris ek stem volmodig met jou saam. Ek sal graag wil byvoeg dat my voorkeur aan verassing veral op die pastorale vlak is. In my pastoraat vind ek dikwels mense wat nie met die as van ‘n ooledene iets gaan doen, plaas, strooi of begrawe nie. Dit word in die huis iewers gebêre en selfs as soort ‘shrine’ met ‘n kers daarby gebruik. Sulke mense het ek ervaar kry nie afsluiting nie en sukkel om die rousmart pad uiteindelik vertroos te loop. Alhoewel die manier waarop met die as gehandel word pastoral net so effektief gedoen kan word, laat die graf tog vir my iets konkreet waar ek kan gaan gedenk, bid en dank en betekenisvol rou.
Jul 4, 2018 at 09:49 | #
Ek begin self al hoe meer waarde heg aan ‘n “ter aarde bestelling” begrafnis. Ook uit ‘n pastorale hoek. Ek onthou die getuienis van ‘n kleinniggie van my wat by haar sewejarige seun se begrafnis gesê het, dis net sy liggaam wat hier weggelê is. Hy is by die Here. Dit was asof iets van die opstanding uit die dood vir my daardie dag oopgegaan het.
Jul 4, 2018 at 10:33 | #
Dankie vir jou verduideliking oor die vraag oor verassing wat baie gevra word.
Ek lees altyd graag wat jy skrywe want daar is wysheid in.
Al gedagte wat ek kan byvoeg oor die gebruik wat nie eintlik in die Skrif pertinent verduidelik word nie, is dat die Bybel wel leer dat ons liggaam Sy tempel is en dat ons solank ons lewe ons liggaam met eerbied en respek as God se skepping en woonplek moet oppas solank ons lewe. Vir my voel dit dat ‘n ter aarde bestelling meer uitdrukking gee aan die respek en oorgee van die liggaam vir God om tot stof te laat terugkeer.
Jul 4, 2018 at 10:47 | #
Jun 25, 2019 | #
Al wat ek hierop wil antwoord is Amen Amen!
Dankie vir hierdie oulike webwerf.
Wees geseend in die Here.
Jun 25, 2019 | #
Babelie – ja! Heerlik om te hoor en te gesels met “my se mense”. Moet regtig ‘n slag kuier. Groete en geniet die materiaal.
Jun 25, 2019 | #
Ek weet nie of jy my sal onthou nie. Ek is Nico (Annalina) van Stellenbosch se vrou. Ek wil net vir jou dankie sê vir jou insig en lering. Ek het ‘n Bybelstudiegroep by die ouetehuis en vind geweldig baat by die lesings oor Romeine.
Mag die Here jou ryklik seën
Jun 24, 2019 | #
Ons gereformeerde vaders het groot insig en wysheid gehad toe hulle die belydenisskrifte opgestel het.
Jun 20, 2019 | #
Hi Gail. Die Bybel praat nie van ‘n kategorie van gelowiges wat “salwers” is nie. Van die profete het bv konings gesalf vir hulle taak, maar dit was ‘n funksie van hulle amp as profeet in opdrag van die Here. Niemand is só gebore nie. Dit gebeur ook nie vandag nie.
Jun 20, 2019 | #
Goeie dag Chris, Ek wil graag weet hoe ‘n mens sal kan sien wanneer ‘n persoon ‘n salwer is?
Word so ‘n persoon gebore om een te wees? Kan’n sewe jare ‘n salwer wees? My dogter se pastoor het vir haar gesê dat my sewe jarige kleinseun ‘n salwer is. Kan ek asb. vra waar in die bybel dit staan dat kinders as salwers gebore word. Baie dankie.
Jun 17, 2019 | #
Dankie, hierdie gedeelte was in antwoord op vrae waarmee ek sommer besig was om oor te dink of te probeer uitpluis.
Jun 12, 2019 | #
Chris, Baie dankie, ons is tans juis besig met Korintiers in ons daaglikse stiltetyd. Dit is net so oorweldigend verdoemend op paar plekke dat ek angsbevange raak en eintlik nie heeltemal alles inneem nie. My eerste man het gedrink, so dit val nie onder punt 1 van jou bespreking nie, maar soos jy se volgens 1 Kor 7:27 is beide ek en my man vrygespreek. Dankie dat jy dit benadruk.
Jun 12, 2019 | #
Hi Louise, nee, alles is nie vir jou verlore nie.
Om jou te help onderskei:
1. God haat egskeiding en wil hê dat ons getrou bly aan mekaar soos die 7de gebod dit uitspel. Daar is uitsonderings, bv as daar owerspel is (Matt 19:1-10), as daar kwaadwillige verlating of geweld is (Deut 21:10-14), as die ongelowige van die gelowige skei (1 Kor 7:15).
2. Egskeiding weens hierdie uitsonderings is dus toelaatbaar en stel mense vry om weer te trou (Deut 24:2). ‘n Huwelik met die eerste gade is egter ontoelaatbaar (Deut 24:4).
3. Daar is ‘n goeie saak uit te maak daarvoor dat ‘n mens ongetroud bly ná só ‘n mislukte huwelik ter wille van die koninkryk (1 Kor 7:27).
4. Egskeiding om enige ander rede as in punt 1 is sondig en moet bely word voor die Here. God is getrou en regverdig om ons te vergewe en te heilig ook van sulke sondes (1 Joh 1:9).
5. Indien ‘n mens tog wel weer trou – onthou 1 Kor 7:27 – bly die vergifnis geldig. Die egskeiding word nie teen jou gehou nie.
Jun 12, 2019 | #
Hi Philip, hierdie artikels kan jou dalk help met jou worsteling:
© Chris van Wyk | 2008—
Send to Email Address Your Name Your Email Address Cancel
Post was not sent - check your email addresses!
Email check failed, please try again
Sorry, your blog cannot share posts by email.
1 en 2 Samuel
1 en 2 Konings
1 en 2 Kronieke
Die Twaalf Kleiner Profete
Lukas en Handelinge – reeks
1 en 2 Korintiërs
1 en 2 Tessalonisense
1 en 2 Timoteus
Geen Ander Evangelie – Pinkster 2017 Blancogemeente George
Nuus oor die Bybelskool
Oor die Heilige Gees
Drie vaste gebedstye vir elke dag