nl en en nl nl fr nb en en en en en en en nl en en en de en af nl af af af af af af af nl af af af fr af af af af af nl af af nl af af af af nl nl ca en en en en en ne en en en en nl nl af en en en af en hu en af en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en
Wanneer die onthou domino speel - Marlize Venter
die eerste 1000 dae van migrasie – Gratis e-boek
Dear Migrant to the Great South Land
October 3, 2016 by Marlize 2 Comments
“Jis, die girl het geen emosie in haar gesig nie, my ou!” het die dronk student vir sy maat gesleeptong.
Nadia se binnegoed het geruk van bangheid, maar sy sou hom glad nie die genot gee om dit te sien nie. Een van die ouer studente meisies het die man summier daar uitgeboender. Nadia het aangehou om die telefone te antwoord asof niks gebeur het nie.
Snaaks wat sy kon onthou, selfs twintig jaar later.
Sy wonder wat die onthou getrigger het. Miskien is dit hierdie intense begeerte wat sy het om soos ’n mal mens haar stuurwiel te ruk en pluk en soos ’n besetene te skreeu. Sy is so gatvol vir haar blink-kant-bo ingesteldheid.
‘Liewe Here as ek vandag begin huil, hou ek sweerlik nie op nie. Maar ek wil nou vir jou sê, ek is op. Op soos ou brood, Here.’
Sy voel die afgelope tyd so gejaagd, maar as sy agter haar kyk dan is daar niks en niemand.
‘Here…’ begin sy ’n onvoltooide gebed, ‘…wat help dit tog. U is nie werklik hierin geïnteresseer nie. Iewerster is daar ’n kind wat vermoor word, ’n vrou wat verkrag word, ’n oorlog wat gepleeg word. Iewerster is daar regtige erg goed aan die gang, en nou sit ek met my kleinlike bietjie-bietjie depressie. Is oraait, gaan liewers soontoe, hulle het U nodiger.’
Die dronk man insident het ’n ander een oopgemaak.
Die herinnering van die hyger. Sy glimlag effe toe sy dit onthou.
Al die eerstejaars het die taak gehad om vroegoggend, nog voor vyf telefoon diens te doen voor in die ingangsportaal van huis Wag-’n-Bietjie. Sy het afgeloop met die trappe en die diens begin. Nie veel mense het gebel nie. Behalwe die een…
Sy het die telefoon opgetel. Die stem aan die ander kant vand ie lyn was skaars hoorbaar.
“Askies praat bietjie harder, ek kan u nie hoor nie,” het sy gevra. Die stem het hees gebly en sy kon steeds nie uitmaak wat hy wou sê nie.
“Ekskuus, maar ek kan glad nie hoor wat jy sê nie, probeer asseblief weer,” het sy geantwoord en die foon neergesit.
Die telefoon het weer gelui en weer was dit die hees stem.
Sy het skielik die kloutjie by die oor uitgebring toe sy agterkom dat die prater eintlik ’n foonsekspes was! Sy het dadelik die foon neergesit. Haar liggaam het begin bewe. En elke telefoon oproep wat sy daarna beantwoord het, het sy met haar hart in haar keel gedoen. Al wat sy wou doen was om weg te hardloop, op na haar kamer toe.
Sy het lankal agtergekom dat sy eerder vlug, en glad nie wil veg nie.
Nadia staan op en sit die ketel aan. ‘Hoe gebeur dit dat mens skielik goed onthou waaraan jy vir jare nie gedink het nie,’ wonder sy.
Een aand, ’n kwart uur voor die koshuis se deure sou sluit was daar ’n afkondiging vir haar. Sy het gou ’n sweetpakbroek aangetrek en afgehardloop.
Sy was besig om die meisie aan diens gevra wie daar is vir haar, toe sy die stem hoor, “Don’t you recognise me, woman?”
Die een stem wat sy in haar lewe nooit sou vergeet nie! Die man wat sy liefgekry het in standard nege en wie ten spyte van ander liefdes in haar jongvrou lewe, steeds die een was.
Nadia gooi kookwater in haar koppie. Ruik hoe die kitskoffie meng en staan ’n oomblik stil.
Sy het daardie aand saam hom huis toe gery, en die oggend saam hom wakker geword. Hy het haar na haar huis toe geneem waar haar ouers heel verras was om haar tuis te hê vir die naweek.
Hy het altyd geweet hoe om woer-woer met haar te speel.
Nou, twee dekades later klop haar hart steeds vinniger wanneer sy dink aan daardie aand in die koshuis voorportaal. Vir ‘n onbewaakte oomblik het sy gedink dat hy sterk genoeg sal wees om haar vir altyd lief te hê. Maar hy was nie…
Sy vat ‘n klein slukkie van haar koffie.
Sy hoor die voetstappe nog voor sy hom sien. Lang sterk hak-toon klik-klak op die teel vloer. Hy kom staan agter haar en trek haar styf teen hom vas.
“Jou koffie staan daar by die bank,” sê sy.
“Dankie,” antwoord haar man, “maar eers wil ek jou net bietjie vashou.”
Sy maak haar oë toe binne die kring van sy arms. God dankbaar dat daar een gekom het wat wel sterk genoeg was.
Click to share on Twitter (Opens in new window)
Click to share on Facebook (Opens in new window)
Click to email this to a friend (Opens in new window)
Click to share on Google+ (Opens in new window)
Click to share on LinkedIn (Opens in new window)
Posted in: My life and stories Tagged: Afrikaans, Afrikaanse Kort Verhaal
← Wanneer ‘n vlinder vlerke kry
Wat was Koos Kadawer se regte naam? →
October 4, 2016 at 3:58 am
Sjoe, dit het my nou vêr terug geneem na “Wag-n-Bietjie” dae. Kon nie ophou lees nie. Pragtige stukkie skryfwerk.
October 7, 2016 at 5:49 pm
Ek is bly jy het dit geniet:)
Leave a Reply Cancel reply
Coffee shops in Perth
Dear Migrant to the Great South Land
My life and stories
Parenting and home schooling
Subscribe to Blog via Email
Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.
Join 191 other subscribers
I am on Facebook, please like my page.
I am on Facebook, please like my page.
Archives Select Month June 2017 November 2016 October 2016 September 2016 August 2016 May 2016 April 2016 February 2016 January 2016 November 2015 October 2015 September 2015 August 2015 July 2015 June 2015 May 2015 April 2015 March 2015 February 2015 January 2015
Copyright © 2018 Marlize Venter.
Lifestyle WordPress Theme by themehit.com
Send to Email Address Your Name Your Email Address Cancel
Post was not sent - check your email addresses!
Email check failed, please try again
Sorry, your blog cannot share posts by email.