nl fr en nl nl de nl nl nl nl nl nl nl nl de nl af de nl de de nl it nl nl de af af nl af nl nl af af af af af af af af af nl fr sv af af nl en en fr pl nl en en de sl fr en nl fr fr nl fr af de af af af nl nl af nl nl de nl nl scn af af af af fr af af nl nl af nl en af nl it en en en en en en en en en en en en en en en en af af nl af nl en af af nl nl fr af af af af fr nl nl af nl af nl af pt af da af af en af af en af af af af af af af cs en af af af en en af en af nb af af af de af nl it af af af af af af af af fi nl af en fr de af fr de nl af nl af af fr af nl af nl nl af en en en af en nl nl de af lb nl fr fy it nl sv af af af nl af af af pl af af af af af af nl af af af en af af af af en af fi af af en nl nl nl af af en nl af af af nl nl fy en af en de fr af it nl af af af af en af af af af et af af nl af eo af it af af af af af af en af cs
Resensie: Die tweede lyf, André Viljoen
Resensie: In die niks al om, René Bohnen
Poësie in die Bybel: Cohen die Prediker
Die weggesteekte liedjies in Paulus
Op soek na 'n stem
Poësie in die Bybel: Goeie digkuns wat ons hoër oplig
Poësie in die Bybel: Lofliedere van Lukas
Carpe Noctem - Nuus uit die nagkantoor
Marie Antoinette van haar kop af
Poësie in die Bybel: Klipwerk van die Wysheid
Hoe om 'n (volks-) gedig te skryf
Brolloks eet nie wortels nie
Francois Viljoen het regte studeer aan die Universiteit van Port Elizabeth en natuurbewaring aan die destydse Pretoria Technicon.  Hy was wildbewaarder, boer, herder van 'n gemeente, stigter van 'n privaatskool, sakeman en het ook nuwe idees gepatenteer en bemark.  Maar die skryf en lees van verse bly sy lewenslange passie.  Gedurende 1995 tot 2005 word verskeie Engelse verse  in bloemlesings opgeneem.  In 2008 verskyn “Mondig” as kort bundel in die bloemlesing  Boksemdais 1 en in 2009 die kort bundel “Water op die horison” opgeneem in Boksemdais 2. Hy publiseer ook gereeld via 'n sosiale netwerk.  Getroud met Marie Muller, woon in Pretoria en het  4 kinders en 5 kleinkinders.
Hoe moeg is ek vir tiperende metafore,
beelde wat te gelyk figuurlik
Godsdienstige temas of anders om
en die onsin -ismes van ons tyd
verveel my, vat die brein weg uit my vel
en los alles sjineesgeel van die bygeloof.
en vry na son en sterre, wat heel
Toe ek vroeg opstaan lê daar 'n vormlose
bondeltjie vere en poot op die mat.
Ek probeer sin maak van 'n sinlose naggesig
en lag vir argetipering daarvan.
Maar my bloed bind my aan alles vas
en hoe ek ookal gaperig probeer lyk
kwyl skuim van die hondsdolding,
dood, al heeloggend moer rassig
oorspronklikheid is die gelade stroom
tussen werklikheid en droom.
Let us meet at the river
when this day comes to an end,
where the deep pull of water
tugs at the deeper tide within;
Where trees huddle closer
trailing leaves in the flow
causing bubbles to whisper lewdly
of roots hidden far below;
Where a single bird mocks pleasure
that is only found together
and continues this unkind chant
though the night grows even darker.
I want to meet you at the river
as my day comes to its end.
I want to see my mirror image
before the surface breaks beneath.
Profiel van ‘n digter
Hy het twee koppe nodig
wat kan afskroef en omruil
soos die nood druk.
Een wat manlik sterk lyk,
en wat emosies in die oë
en om die mondhoeke wys.
Die ander een moet fokkol voel-
net doen en dink.
(Sou hy dan twee lywe ook moes kry
en sou hulle uit die moer eier
om die nodige balans te vind?)
Maar die digter is sjamaan
en kies kaste vol lywe,
almal met spiere en senings
om die goed by mekaar te hou.
Twee koppe is genoeg
maar die lyf word van vryf oud
met spoeg-are en te dun vel
wat die langdrome verwoes.
Mens moet 'n lyf kan kies
om by elke dag se gryp te pas.
Jou koppe hou jy vir jouself
en vir jou verse.
Die gebed van 'n verwarde
O God as ek bedags deur die sale van
vermomde skilderye loop, wonder ek soms:
waarheen lei dit alles tog?
Dan wil ek my masker af ruk
en die eindelose leegheid van die nag in vlieg.
Maar as ek nakend in die songloed van U troon verskyn,
die boeie om my nek sal verklap
dat ek in die tronk van U besluit gebore is.
Ek onthou jou anders as wat ek gedink het ek sou.
Die nag dra 'n swart manel
en vlerk 'n wêreld donkerte oop anders as onthou.
Watervalle anders as trane.
Mane anders as oë.
Ek onthou jou anders as wat ek gedink het ek sou.
Wolke wel in my oë,
want ek wil huil oor jy weg is.
Die dag onthou anders as die nag.
Noudat jy weg is en ons albei alleen is –
gekruisigde voëls teen stormwind –
die nag kom nader
en elke dag se einde
kleur die lug 'n ander blou
sou jy dan kon teruggaan
na die dag wat ek opgetel
Ek moes die nag weer ontdek om van jou te vergeet.
Die dag drink van my hande wat sing van nagte en liggame.
Die dag onthou anders as die nag.
Onthou jy die lig wat ons die son genoem het?
Die son het nog nooit so skerp en so sag soos vandag onthou nie.
Alles eindig met woorde,
my lyf is eindig en my woorde
is lyflik soos aarde –
en voëls maak neste
'n Lint fladder teen die hemel op
en val met stadige beweging
Ek tel die fladdering van woorde op
en bring dit na my mond
en eet die skoonheid aan flarde.
Jy streel die herfs met jou tong
en spoel dit rond in jou kieste,
mond my woorde rond
en steel 'n dag wat eintlik net vir my
Proe ek heuning in my keel
soos die rivierlike beweging in jou maag
of is dit my verbeelding –
die beweging van golwe?
7 Hoe klein is die nag
Hoe klein is die nag waarin al ons drome begrawe
lê in die onbewustelike vashou
aan mekaar se lywe vol drome wat begrawe
lê in woorde wat ons
die volgende môre vol blou lug
want jy lag deesdae minder –
lag in die sin dat die wolke uitmekaarskater
van niks wat so vlinder in die hart
lag in die vrug se mond
en drink van die nag
binne jou breek ek
binne jou breek ek
(splinter)val deur tyd deur ruimte na 'n
onbekende landskap jy is van 'n
plek buite hierdie planeet watter deur is jou deur?
met kort sinne verlei jy soos altyd vra jy sag
hoe gaan dit? ek stamel en swyg
jy brand in die kers wat my lok en ontspoor
jy wag aan die einde van elke minuut jy is
veld jy is lug jy is vry jy is my
nemesis jy vertoef te lank in my heilige plekke
'n grenslose verlatenheid in jou skalkse offers
verbreek my ritme ontroer my ek is
in jou slim hande
wat alle logika oorskrei
jou beeld kom na my in
dagdrome in die raadsaal, in die winkel,
in die kerk; laat my struikel oor
raaisels ouer as klippe,voer my weg na elders
waar los gebreekte skulpe in turkoois water
jou tenger skoonheid weerspieël; sierlik
soos in die laaste swaan se opstyg net voor skemer,
waar elke vlerkklap die mistiek van die oomblik versteur
en verlore wit vere stadig spiraal,
sag voor my voete neerdaal, jou beeld
stil en stukkend bly lê
Karin Prinsloo Stuart het vir ons 'n paar gedigte gestuur uit die versameling wat eersdaags gepubliseer gaan word.
lê suggestief op papier
hy gryp haar in die lift
toe hulle alleen is en sonder om te vra
druk hy haar vas teen die spieël;
sy kyk af na sy hand in haar bra
al sny die wind deur my barste
en drup die reën in my oë
laat jou warm donskombers
my nog in die liefde glo
jy sit daar wydsbeen geplant
groot en vors en van die land
van sand, klippe en woorde
die muur met die merk
soos 'n ster in die lug
het 'n koppie vol koffie
gekeer in sy vlug
'n fletterjoel vet vleihoenders
toe die enkelalleen pelikaan vra
registreer vir nuusbrief / newsletter sign-up