af nb en en tr af af nl fr en en en en af af af af af nl af en de en af af af af en de en nl nl nl af af en nl en af af af af af af af en nl en nl af af af af af af en en en nl af af af af af af af af nl nl en en en af af af af af af nl en nl af af nl af af af en de en af af nl af af af af de de en af af af af af af nl nb en en en af af af af af af af af nl en pt nb af en af af nl af af nl en en nl nl en nl nb en af af af af nl en af en nl en it en nl de nl hbs_lat nl pt nl en ca en it tr en de cs it hu pt it it de it en en da de it is sl pt af en
Bybelskool vir Bereane - In net 3 jaar kan jy die volheid van God se Woord sélf ontdek!
Primary Menu Skip to content
Elihu is in hierdie voorlaaste hoofstuk van die boek Job aan die woord. Sy hoofargument is om Job te herinner aan God soewereiniteit – bedoelende die feit dat God ontsagwekkend groot is en die finale seggenskap in ons lewens het. Hy sê aan Job dat mens veral onder die indruk van God se grootheid kom as mens na die natuur kyk:
“Luister hierna, Job, staan stil en dink na oor die wonderdade van God. Weet jy hoe Hy dit alles voorberei, hoe Hy die lig deur die wolke laat breek? Weet jy hoe die wolke sweef? Dit is die wonderlike werk van Hom wie se kennis volmaak is.”
Dit is alles retoriese vrae waarop die antwoord vir Job natuurlik “nee” was, maar vir ons “ja”. Die mense in die Bybelse tyd het nog presies geweet hoe werk die natuur nie. Ons het vandag beslis ‘n beter greep op die wetenskap.
Maar iets wat by ons vandag ontbreek, is wat filosowe “enchantment” noem – kom ons sê “betowering” of “verwondering”. Die kenmerk van ons tyd is in teendeel “disenchantment”. Ons kan alles verklaar. Ons het ‘n rede vir alles. En tog is ons armer in ons menswees. Niks fassineer ons tot die mate dat dit ons betower of verwonderd laat nie.
Nie eers die gedagte dat daar ‘n God is, verwonder ons meer nie. Al ons “kennis” het ons so afgestomp dat die lewe nou afgeplat is.
Kennis is uiteraard goed. Die wetenskap is beslis ‘n pluspunt en iets om na te jaag. Maar as meerdere kennis nie groter ontsag by ons vir God opwek nie, dan gebruik ons dit verkeerd.
Kom ons gebruik vandag om êrens te gaan stilstaan en net weer die wolke te bewonder, of ‘n voëltjie se sang, of die oë van ons geliefdes…en dan onthou ons daar sit ‘n Skepper agter dit alles wat soewerein is.
Paulus se groet aan die einde van die Romeinebrief is baie persoonlik. Dit raak mens eintlik aan as jy die een naam na die ander raaklees vir wie hy persoonlike groete stuur, en as mens sien hoe ineengevleg hulle lewens met mekaar was.
In sommige geloofsgemeenskappe beleef mens dit vandag nog. Op die oomblik is dit beslis ‘n werk wat die Heilige Gees in ons gemeenskap en gemeente doen. Mense is baie betrokke in mekaar se lewens, en ek geniet dit vreeslik. Dit is nie iets wat ek ken nie. As ek net dink hoe ons eie omgeegroep funksioneer, dan weet ek ons beleef iets van die vroeeë Kerk.
Nietemin, die gedeelte wat vir my uitspring vanoggend is vanaf vers 19. Dit is interessant dat mens geneig is om altyd meer te wil weet oor die slegte. My kinders wil altyd weet wat is vloekwoorde. Hulle vra my uit oor verkeerde dinge wat mense gedoen het. So asof die verkeerde altyd ons nuuskierigheid prikkel. Paulus sê, mag dit andersom in ons lewens wees…
“Ek is baie bly oor julle, en ek sou graag wou sien dat julle alles weet van die goeie en niks wil weet van die slegte nie. God wat vrede gee, sal die Satan spoedig onder julle voete verpletter. Die genade van ons Here Jesus is by julle!” (Rom 16:19-20)
Vanoggend spring hierdie vers uit en dit gaan lê op my hart…
“Ons moenie aan onsself dink nie: elkeen van ons moet aan ons naaste dink en aan wat vir hom goed is en wat hom in die geloof kan opbou” (Rom 15:2)
Paulus se beginsel is so eenvoudig. Natuurlik beteken dit nie ons moet “push-overs” wees wat uitgelewer is aan ander nukke en grille nie. Ons mag ook standpunt inneem en sterk voel oor sake.
Maar ook wanneer ons sterk voel oor ‘n saak, dan moet dit gaan oor wat goed is vir ander en ánder in die geloof kan opbou. Dit moet nie gaan oor myself nie.
En deurdat mens die heeltyd uitkyk vir ander en jouself ontsê of verloën, is mens besig om uitdrukking te gee aan die karakter van Jesus. Dit is wat Hy sou doen. En daarom groei ons sélf ook wanneer ons uitkyk vir ander.
July 18, 2018 nati@stander.co.za
“Hulle en hulle opvolgers was die wagte by die poorte van die huis van die Here, die tenthuis. Daar was wagte by die poorte in elkeen van die vier windrigtings: oos, wes, noord en suid. Hulle ampsgenote het in hulle eie nedersettings gebly en het hulle telkens sewe dae volgens ’n vaste program kom bystaan.” 1Kron 9:23-25
Ons het gesien dat toe die volk nog deur die woestyn getrek het, het hulle die verskillende stamme só geposisioneer dat die verbondstent altyd in die middel van die volk was. Die volk was met ander woorde gesentreer rondom God se teenwoordigheid.
Toe die volk later vestig in Jerusalem, het hulle poortwagte in elke windrigting geplaas om sodoende te kenne te gee dat hulle steeds gesentreer is rondom die tempel.
In vandag se hoofstuk lees ons dat toe die volk terugkeer uit ballingskap, het hulle die nasate van die poortwagte weer opdrag gegee om in die verskillende windrigtings stelling in te neem soos in die dae vantevore.
Mens kan verskeie dinge hieruit leer: Die volk was ontrou aan die Here en daarom was hulle weggevoer. Maar toe hulle terugkeer na Jerusalem het hulle teruggekeer na hulle wortels. As ek verbrou het, is dit die regte ding om terug te keer na die basiese van my geloof. Geen slim “tricks” nie. Mens maak nie ‘n fout reg deur nog ‘n fout te begaan nie. Mens keer terug na die “basics”.
Aan die ander kant sien ons ook in hulle terugkeer na die windrigtings, dat hierdie oorblyfsel van mense wat teruggekeer het, die voortsetting van God se volk is. Hy vergewe hulle en begin weer met hulle ‘n pad stap.
Ons kan ook weet dat daar altyd herstel is by die Here. Selfs as sonde my geskaad of vernietig het, neem die Here dit wat van my oorbly en begin Hy weer van vooraf met my.
July 16, 2018 nati@stander.co.za
Vandag se hoofstuk in Kronieke bevat ‘n geslagsregister van die stamme van Issaskar, Benjamin, Naftali, Manasse, Efraim en Aser.
Dit is interessant dat die geslagsregister telkens dui op hoeveel weerbare mans – met ander woorde soldate – daar in die stam was. Ons is geneig om mense se waarde te meet aan die hand van dit wat hulle vir ons kan bied.
Tog lees ons tussen al hierdie name en getalle, van die hartseer van ‘n pa wie se seuns gesterf het toe hulle vee gaan steel het…
“Daar was ook nog Eser en Elad, maar hulle is deur die mense van Gat wat van geboorte af in die Efraimitiese gebied was, doodgemaak. Dit het gebeur toe hulle die mense van Gat se vee gaan steel het. Eser en Elad se vader Efraim het lank oor hulle getreur…” 1 Kron 7:21-22
Kan jy dink hoe seer hierdie pa gehad het? Sy teleurstelling oor sy seuns? Hulle is vermoor toe hulle iets gaan probeer steel het. Asof die seer van die omstandighede van hulle dood nie erg genoeg is nie, is daar nog die vernedering dat dit hulle vyand was wat hulle doodgemaak het.
Op papier lyk Eser en Elad nie goed nie. Hulle was diewe. Maar vir Efraim was hulle sy seuns. Hierin sien ons die hart van ‘n pa. Hy bly lief vir hulle selfs as hulle ‘n teleurstelling is, ‘n vernedering is, hartseer veroorsaak…ongeag.
As ‘n aardse pa daardie soort liefde vir ‘n kind het, hoeveel te meer nie ons hemelse Pa nie?
July 12, 2018 nati@stander.co.za
Vandag se hoofstuk is hiendervleismooi, né?
Sagaria sien ‘n gesig waar die hoëpriester van daardie tyd, Jesua, voor die Engel van die Here staan (Die term “engel van die Here” verwys in hierdie geval na die Here self).
Die gedeelte meld dat Jesua soos ‘n stuk brandhout uit die vuur gered is. Dit is ook so. Sy Oupa, Seraja, is in Babel doodgemaak. Sy Pa, Josadak, is as balling na Babel weggevoer. Dat Jesua met sy lewe weggekom het, is ‘n wonder!
In die gesig staan die Satan aan die regterkant van die Here – die tipiese plek wat die aanklaer in ‘n troonsaal van die koning sou inneem. Jesua die hoëpriester word as sondig en onrein beskou, maar die teks sê nie hoekom nie.
Die wonder van genade speel af toe die Here vir sy engele opdrag gee om Jesua te reinig en nuwe klere vir hom aan te trek. Dit is genade, want dit is nie deur Jesua se toedoen nie.
Dieselfde lot kom ons natuurlik ook oor. Sonder dat ons dit verdien, kom reinig die Here óns deur sy seun, Jesus Christus. Jesus vervul eintlik hierdie profesie op ‘n baie besonderse manier.
Die Here het byvoorbeeld vir Jesua gesê:
“Daarna het die engel van die Here vir Jesua belowe: “So sê die Here die Almagtige: As jy lewe soos Ek dit wil, as jy die voorskrifte vir my diens onderhou, sal jy die gesag hê oor my huis, die verantwoordelikheid dra vir my heiligdom. Jy sal toegang tot My hê, net soos hierdie engele.” (Sag 3:6-7)
Jesua sou natuurlik nie volledig aan hierdie voorskrifte kon voldoen nie. Hy was maar net ‘n mens. Hy kan onmoontlik al die voorskrifte onberispelik onderhou. Maar Jesus het wel gelewe soos God wil. Gevolglik het Jesus die “gesag oor God se huis verkry”. Hy is nou die kop van die liggaam, die hoof van die Kerk. Jesus het ook vrymoedige toegang tot die Vader. Hy het, om die waarheid te sê, die Satan uitgewerk en nou sy plek aan die regterhand van die Vader ingeneem.
Hoe wonderlik is dit nie om te weet dat die Een wat nóú aan die regterhand van die Vader sit, geen aanklag teen ons inbring nie! Inteendeel, die vrymoedige toegang wat Hy by die Vader geniet, deel Hy ook aan ons uit.
Voorwaar ‘n wonderlike vervulling van hierdie profesie!
July 9, 2018 nati@stander.co.za
Elihu het ‘n baie interessante beskouing van sonde. Van ál Job se vriende voel dit vir my het hý meeste sin gepraat. Alles wat hy gesê het is natuurlik nie goeie raad gewees nie, maar baie van dit was.
In hoofstuk 35 lewer Elihu repliek op Job se mismoedigheid. Job sê aan die een kant dat sy saak voor God skoon is en dat hy dat hy verwag om geregtigheid van God te ontvang. Maar in dieselfde asem vra Job of dit regtig die moeite werd is om nie te sondig nie (vers 2 en 3). Daarop sê Elihu vir hom:
“Kyk op, kyk na die hemel,
kyk na die wolke hoog bokant jou:
as jy sondig, wat doen dit aan God,
as jy baie keer oortree,
hoe raak dit Hom,
as jy sonder sonde is,
wat baat dit Hom,
wat kry Hy van jou?
Jou sonde raak jou medemens
en jou onskuld raak jou medemens.” (Job 35:5-8)
Dit is ‘n baie goeie waarneming van Elihu. Party mense dink mos hulle kan God “terugkry” as hulle sonde doen. Hulle is om een of ander rede kwaad vir die Here, en nou wil hulle hul oorgee aan sonde om Hom as’t ware seer te maak. Job het byna-byna in hierdie kategorie beland.
Maar daardie sonde wat ons doen, maak niks aan God nie. Dit verwoes wel die mense rondom ons. Dit vernietig op die ou einde onsself. Maar dit maak niks aan God nie.
Dit is belangrik om dit te onthou in ons eie lewe ook. My sonde doen afbreek aan die feit dat ek na die beeld van God geskep is. As ek sonde doen, is ek nie ‘n getroue weerspieeling van hoe God regtig is nie. Die Here neem daardie wanvoorstelling van Hom nie ligtelik op nie. Maar die uiteinde is dat dit die mense rondom my en ekself is, wat vernietig word deur sonde.
July 4, 2018 nati@stander.co.za
Vandag se gedeelte handel oor die tiendes wat die volk moes bring. Dit is vir my interessant hoe verskillend die beweegredes is vir die gee van tiendes, tussen ons vandag en die volk van ouds.
Vandag is mense geneig om dankoffer te gee as ons voel die gemeente hou hulle besig met verdienstelike sake. Dit is dan ook baie maklik om kop uit te trek uit dankoffer gee, as jy voel die gemeente fokus nie op dit wat jy wil hê daar op gefokus moet word nie. Die punt is: In vandag se tyd is óns die weldoeners as ons besluit om te gee en die gemeente is die “bevoorregte-begunstigde”.
Maar die volk van ouds het dinge anders verstaan. Hulle het gegee, nie tot voordeel van die kultus nie, maar omdat dit goed was vir hulleself. Deut 26:9 lui…
“Hy het ons in hierdie plek gebring en hierdie land aan ons gegee, ’n land wat oorloop van melk en heuning. Dit is die rede waarom ek nou die eerste opbrengs van die land wat deur die Here aan my gegee is, gebring het.’” (Deut 26:9)
Die gee van dankoffers – of dit nou die opbrengs van die eerste oes of tiendes was – was om jouself as’t ware te herinner aan die feit dat jy tot hier gekom het nie op jou eie stoom nie. Dit was die Here wat jou gedra het, guns gegee het, beskerm het, ‘n weg gemaak het waar daar nie ‘n weg is nie.
En die gee van dankoffer het ten doel gehad om jou te herinner dat alles eintlik in die eerste plek aan God behoort. Dit het jou beskerm teen die gevaar om vir jouself te begin leef.
Ons het almal nodig om dit te onthou, want ons is almal geneig om onsself op die skouer te klop . . . vir die materiële besittings wat ons al bymekaar gemaak het . . . vir die mooi gesin wat ons het . . . vir die gesondheid wat ons beleef . . . terwyl dit álles in der waarheid uit die Here se hand kom.
June 29, 2018 nati@stander.co.za
Die volgende dag het Johannes weer daar gestaan, met twee van sy volgelinge by hom. 36Toe Jesus verbyloop, het Johannes stip na Hom gekyk en gesê: “Dáár is die Lam van God!” Die twee het hom dit hoor sê en hulle het Jesus gevolg. (Joh 1:35-37)
Ons begin vandag met die evangelie van Johannes! Dit is ‘n besonderse evangelie en ons gaan ons tyd hierin geniet.
Dit was die gebruik om in die inleiding van enige boek, jou hoofgedagtes en hooftemas wat verder in die boek uitgelê gaan word, ter tafel te lê. Ons sien dat dieselfde hier in Johannes gebeur.
Al die temas wat later in die evangelie opgetel gaan word, soos: Lig teenoor duisternis, kinders van God teenoor kinders van die duiwel, lewe teenoor dood, dit alles kom hier in die openingsverste van Johannes voor. Die belangrikste hiervan is die Godskap van Jesus is.
Maar die gedeelte wat my vandag raak, is Johannes die Doper se reaksie toe hy Jesus sien. Hy wys mense na Jesus toe, selfs as dit sou beteken dat hulle hóm verlaat. Dit was vernederend in die antieke tyd as jy ‘n leermeester is en jou volgelinge verlaat jou om by ‘n ander leermeester in te skakel. Tog keer dit nie Johannes om sy volgelinge na Jesus te wys nie.
Hy is vir my die voorbeeld van hoe om dissipels te maak. Party kerke vandag maak dissipels deur mense te laat inkoop in die gemeente se visie en missie. Ander dink dissipelskap gaan daaroor om die leier se uitkyk op die lewe joune te maak – en selfs sy mannerismes en woordeskat aan te leer.
Maar Johannes hak mense gewoon aan Jesus. Dit is inderwaarheid al wat dit is om dissipels te maak. Jy hak mense aan Jesus.
June 28, 2018 nati@stander.co.za
Wat ‘n treffende beeld is dit darem nie…
“Jy moet dan die pot breek voor die oë van die mense wat met jou saam is, en jy moet vir hulle sê: So sê die Here die Almagtige: Soos hierdie kleipot gebreek het en nie heelgemaak kan word nie, so sal Ek hierdie volk en hierdie stad breek.” (Jer 19:10-11)
Jeremia word in hierdie hoofstuk aangesê om ‘n kleipot te neem en dit te breek voor die oë van die volk. Die pot was simbolies van wat met die volk sou gebeur.
Eintlik wemel die hoofstuk van ironie: In Psalm 2:9 word gesê dat die koning ander nasies sal verpletter. Maar in hierdie hoofstuk word die rolle omgekeer. Dit is die koning – en die hele Jerusalem – wat deur die ander nasies verpletter gaan word.
Die rede is omdat hulle die stad ontheilig het deur mee te doen aan afgryslike praktyke van die afgodsdiens, soos om kinders te offer. Die Here sê by monde van Jeremia baie duidelik dat Hy nooit so iets beveel het nie (Jer 19:5). Die verdere tragiese ironie in hierdie hoofstuk vind dan plaas dat toe Jeremia se profesie in 586vC vervul geword het, het dit só beroerd in die stad gegaan dat die mense hulle eie kinders moes eet! (Klaagl 2:20; 4:10)
Hulle het hulle kinders vrywillig vermoor. Nou is die gevolg dat hulle verplig word om hul kinders te eet. Hulle afgodsdiens het met ander woorde omgedraai en hulle baie seer “teruggebyt”.
Ons afgode doen dit ook met ons. Jy jaag byvoorbeeld geld, en dan verslind dit later jou gesin op. Of ‘n lewensmaat raak vir jou só belangrik in jou lewe dat dit selfs God verplaas. En wanneer daardie lewensmaat jou verwerp, besef jy dat jy jou hele lewe op wind gebou het.
Die waarskuwing van hierdie hoofstuk is dus tweeledig: Eerstens waarsku dit ons teen die verwoestende aard van afgode. Tweede herinner dit ons aan die feit dat die Here afgode in ons lewe verafsku. Hy verdra dit nie. Dit walg Hom.
1 2 … 29 Next →
Het jy geweet jy kan in 3 jaar die Bybel deurlees? Doen dit saam met ons en begin nou!
Stap 2: Laai jou leesrooster af
Klik hier om jou leesrooster af te laai sodat jy kan begin lees!
Temas wat ons al teëgekom het
Afgode Allesbeskikking Beproewing Beskerming van God Bose Dankbaarheid Dissipelskap Gebed Gebedsbeantwoording Gehoorsaamheid Geloof Genade Heilige Gees Identiteit Identiteit in Christus Konflik Leierskap Menseverhoudinge Messiaanse verwagting Nederigheid Offerkultus Ou & Nuwe verbond Rein en onrein Roeping Sekularisasie Siklus van sonde Skrifinterpretasie Soewereiniteit Sondebesef Sosiale geregtigheid Stem van die Here Straf Suid Afrika Teenwoordigheid van die Here Theodisee Toewyding Twyfel Vertroue Voorsiening Vormgodsdiens Wet Wettisisme Wet vs Genade Wil van die Here Woord van die Here
Wie is hier aan die skryf?
Following Jesus, adoring my wife, loving my 3 boys, serving in ministry & failing to maintain life in that order.
View Full Profile →
Nati Stander is 'n leraar in die NG gemeente Witrivier. Klik gerus op bogenoemde skakels, indien jy meer inligting oor hom wil bekom.
Die Bybelskool vir Bereane het aanvanklik as 'n gemeenteprojek begin met die doel om lidmate die geleentheid te bied om met begeleiding, stelselmatig deur die Bybel te lees.
Die Bybelskool het intussen gegroei tot 'n landswye, interkerklike projek.
In net 3 jaar kan jy die volheid van God se Woord sélf ontdek!
Ongelukkig is al die refleksievrae nie beskikbaar nie. Op ‘n stadium was ons genoodsaak om die webtuiste van een diensverskaffer na ‘n ander te skuif en sommige van die inhoud het toe verlore geraak. Ek vra verskoning daarvoor. Ons sal darem weldra wéér by daardie hoofstukke uitkom in die volgende siklus.
Proudly powered by WordPress