nl en es nl en en en af nl nl nl en en en en en en en nl af nl nl fr en en en en af af af af af af de nl af af nl nl af af af af af en nl fr nl af af af af nl af tr en nl af af af af af af nl en
FireColumn – Sommer maar net
Vandag is Ouma se verjaarsdag
Die dun naald steek in kleine Lielah se arm in terwyl die verpleegster haar so stil moontlik hou. Vir ‘n oomblik is daar net ongeloof wat uit haar ogies straal en dan begin die trane rol soos wat die donker rooi bloed in die buise in hardloop. Daardie 30 sekondes voel soos ‘n leeftyd.
Om ‘n sewe-maande oue babatjie, sonder naam, sonder mediese geskiedenis in jou huis en jou hart toe te laat, is nie riskant nie. Dis geloof. Gehoorsaamheid. Nog altyd was my gebed vir my kinders dat hulle gelukkig en gesond sal wees. Hierdie dogtertjie, met ‘n naam op haar ID wat die hofklerk uitgedink het, wat nooit haar biologiese ma sal ken nie, wat nie weet op watter dag sy regtig gebore is nie, begin elke oggend met ‘n glimlag en een of ander liedjie.
Ons, as groot mense, met al ons issues en drama kan so baie by hierdie klein lyfie leer: Elke dag ‘n nuwe begin. Elke dag nuwe genade. Elke dag nuwe geleenthede. Geleenthede om te vergewe, om te groei , om êrens te help.
Vanmiddag bel ek die dokter om te hoor oor die bloedtoetse. Die ontvangsdame is soos altyd professioneel en sê sag dat Dokter met my wil praat. Ai Here, wat dan nou? Ek glo ons bondeltjie is gesond. Sou dit dan ‘n verskil maak as sy nie is nie?
“Bly Mevrou het geskakel. Ons het die resultate van die bloedtoetse ontvang.”
“Die nuus is alles goed. Die toetse is negatief.”
Dit kon ek nog nooit verstaan nie. Daardie teenstrydigheid. Postiewe nuus met die woorde “die toetse is negatief”.
Nee, dit sou nie ‘n verskil gemaak het oor hoe ons oor Liewe Lielah voel as die resultate anders was nie. Ja, hierdie is wel ‘n verligting en ek dank die Here vir nog genade wat Hy vandag weer mildelik  oor haar lewe gestrooi het. Ons sonskynkind is gesond en môre oggend gaan sy weer haar dag met ‘n liedjie begin.
Posted on July 19, 2017Categories Familie, Ma-wees, VreugdeTags bloed, genade, lewe, liefde, Lielah, Ma-wees, toets, vreugdeLeave a comment on ‘n Positiewe negatiewe?
Die opgewondenheid pak my maande voor die tyd beet. “Ek gaan Moedersdag vier as ‘n ma!” Nie ‘n dogter, suster, vriendin of eggenoot nie, maar as ‘n ma. Op 41 word ek vir die eerste keer bederf op hierdie dag. Selfs nou is dit half onwerklik om te glo.
Lielah het vinnig in ons lewens ingekom en nog vinniger in ons harte ingekruip. Daardie groot donker bruin oë wat jou vriendelik in die oggend groet en die armpies wat dan uitskiet terwyl die vingertjies dans om nader te kom. Ek het altyd geweet ek mis iets terwyl ons nie kinders gehad het nie, ek het egter nooit geweet hoe groot daardie leemte was totdat dit gevul is nie.
Ons dogter het nie my man se gene nie, ek het nie die voorreg gehad om haar saam met my te dra vir nege maande en haar eerste hardklop te hoor nie. Ons het nie by die hospitaal ingestap om te kraam nie, nee, ons storie is anders. Vir Lielah moes ons polisie-sertifikate kry wat bevestig dat ons nie kriminele is nie, dokumente invul oor ons verhoudings, kinderdae en gesondheid. En hof toe gaan. Ons het by Bellville hof gestop met ‘n leë rooi, grys en swart babastoeltjie in die kar. Ons het daar weggery met ‘n krulkop, grootoog sewe-maande oue bondeltjie. Ons al drie ewe vreemd vir mekaar en onkundig oor die pad vorentoe.
Vrydag stuur die creche vir my Lielah se moedersdaggeskenkie. ‘n Swart en wit afdruk van haar linkerhandjie.  Mooi in ‘n sirkel uitgeknip en gelamineer. Ek vryf oor die afdruk. Oor die klein strepies van haar vingerlitte, die lyne oor haar palm. Hierdie klein verteenwoordiging van die mensie wat vreugde bring, liefde gee, trane afvee. Om Ma te wees is soveel meer as wat ek gedink het. So ‘n groot voorreg.
Vandag is vir my ‘n dag van dankbaarheid. Teenoor my eie Ma, my Ouma en Oumie en my skoonma. Vrouens wat help, wat ma’s vir my is en was terwyl hulle hier op aarde was. Ek is dankbaar dat ek ‘n ma kan wees. Dat ek toevertrou is met die taak, juis daardie taak wat my nederig op my knieë hou. Dankie vir ma-wees wat my lewe vol kom maak het.
Posted on May 13, 2017May 14, 2017Categories Familie, Ma-wees, VreugdeLeave a comment on My Eerste Moedersdag
Vandag is Ouma se verjaarsdag
Ouma Marie, op 81!
Liefste Ouma, vandag is Ouma se eerste verjaarsdag in die hemel. Ek glo Ouma hardloop weer rond soos ‘n jong meisie tussen die veldblomme. Ek hoor hoe Ouma uit jou maag uit lag en sien daardie blou oë vol vreugde en ondeundheid.
Vandag is daar niemand om te bel en laf “Happy Birthday” mee te sing nie, daar is niemand om ‘n koppie tee vir te maak of blomme voor aan te dra nie. Soms wens ek nog vir ‘n geselsie oor ‘n teetjie, saam onkruid uittrek, saamstap haarsalon toe op ‘n Saterdagoggend.
Ek onthou ons bustrip Albertinia toe met die Inter-Kaap. Ek was oppad Standard 2 toe daardie Desember vakansie, maar ‘n baie vlytige vaardin wat koekies in blink rooi papiertjies vir die insittendes uitgedeel het. ‘n Paar jaar voor dit het ons met die trein gery tot op Albertinia se platform. Daar is mos nie ‘n stasie nie. Die trein het vanaf Kaapstad deur die dag en nag gewurm tussen berge deur, deur tonnels geboor en die mooiste prentjies deur die vensters laat verby flits.
Daar is nog baie wat ek onthou en baie waarvoor ek wens. Ouma sou so lief gewees het vir dogtertjie, Lielah. Julle het dieselfde ondeundheid en is albei baie lief vir sing en musiek. Ek mis om my stories vir iemand te kan vertel. Elke week het ek lysies gemaak van goedjies wat ek moet oorvertel vir Ouma: My hoërskoolkeis wat my hart gebreek het, soldoedie stories, lang nagte se swottings, Jaco wat my gevra het om te trou, die kos wat vasgebrand het, Jaco en ek wat in die middel van die nag agter die kat aangehardloop het, die olyfbome wat bot, die spook in ons sitkamer, my skons wat lyk soos plaatkoekies… Ag Ouma, ek mis Ouma maar net.
Vandag sê ek ook dankie dat Ouma vir so lank deel van my lewe was. Dankie vir al die liefde, drukkies, geselsies, saam lag en ook vir reghelp wanneer dit nodig was.
Lekker baljaar vandag. Geniet die sonskyn, geniet die sing.
Posted on November 11, 2016November 11, 2016Categories FamilieLeave a comment on Vandag is Ouma se verjaarsdag
Stilte op my stoep
“Bokkalief, my lyf wil nie meer nie”, was ‘n goed genoeg rede vir my. In teendeel, ek het meer redes as dit gehad, maar wou hulle nie almal lig nie. Net-nou klink ek lui, en ek wil tog nie hê my man moet dít dink nie.
So begin die groot soektog toe vir ons karavaan. Ja, ‘n karavaan. Dis mos op die verpligte lysie, saam met jou paspoort wanneer jy in die noordelike voorstede van Kaapstad bly. Dis nou volgens my familie wat in die stad bly – maar tog te lekker in die suburbs kuier. Die uitdaging was nogal groot: daar is mos altyd ‘n budget, die karavaan moet nie te oud wees nie en natuurlik in ‘n goeie toestand. En dan…hy moet klein genoeg wees om agter die huis geparkeer te kan word. Sien, ons bly op ‘n hoek-erf en ons huis is skuins gebou op hierdie erf. So, om Karavantjie agter in te kry beteken ook dat Karavantjie net by die hek moet in en dan dadelik baie skerp gedraai moet word, en gewikkel moet word, en nog gewikkel moet word om lángs die huis te staan en nie ín die huis nie.
Na drie maande se gesoek kry ons toe die regte een. Op ‘n herfs Saterdagoggend gaan tel ons hom op in Stellenbosch. Daar is ‘n opgewondenheid in die lug, asof die somervakansie aanbreek. Karavantjie word gehak en ons sleep hom oor die Bottelaryheuwels huistoe.
Hierdie is alles nuwe grond vir my. As kind het ons die Desembervakansies in ‘n dubbelverdieping by die see gaan bly. Die laaste ding wat ingepak was, was die verlenging van my ma se regterarm – haar stofsuifer. Hoover moes saam en net sodat Hoover nie alleen begin voel nie, is daar ‘n skedule opgestel vir my broer en my om seker te maak hy word daagliks geselskap gehou. Kampstories was nie deel van ons stories nie.
Nou, na meer as ‘n dekade van tentkamp saam met my man en baie vriende, gradeer ons op. Ons sit die naweek êrens langs ‘n rivier, omring deur berge en  die geroep van ‘n visarend wat ons verskeie kere vandag gegroet het. Sit sommer net hier op ons kampstoep, geniet die omgewing en gesels met mekaar. Praat sonder telefone en TV-sepies wat kompiteer vir aandag.
Nou ja, as Karavantjie ‘n bydrae maak tot ‘n beter leefwyse, ‘n beter ek, dan sien ek net goeie tye saam op die stoep.
Posted on April 30, 2016Categories KampleweTags avontuur, kamp, karavaan, lewe, natuur, visarendLeave a comment on Stilte op my stoep
Proudly powered by WordPress