en en da en nl fr pt nl en af sl nl af nl af af en af af en en nl en en da en nl sl hbs_lat nl af nl nl nl af af af af af af af af nl af af af af af af af af af af af af nl af af en en en en de en en nl sl en af af af tr af af af af af af af af af af af nl nl af af af af nl af af af nl af af az af af af af en en en en de en af en hu nl da en en pt es en af nl de nl nl ca nl af nl nl nl da af cs fi af fr af fr af af de en sv nl nl en en de nl en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en nl en pt en en en en en en en
Alle dienste 09:30 (behalwe Goeie Vrydag & Kersdag 09:00)
Baie welkom by Pinelands NG Kerk se webtuiste.
Dr Tiana Bosman se afskeidspreek
Pinelands Gemeente se verklaring na aanleiding van die Besondere Algemene Sinode 2016 oor Selfdegeslagverhoudinge: Kliek hier
Om by te dra tot die NG Kerk Droogtehulpfonds: www.ngdroogtehulp.co.za
Verklaring deur die NG gemeente Pinelands rakende die besluite van die ASM 16-18 November 2015: Kliek hier om die dokument (PDF 250kb) af te laai
ONS GLO HIERDIE GEMEENTE IS ‘N TUISTE VIR ELKEEN, ‘…
A HOUSE OF COMPASSION — WE FORGIVE HERE ENDLESSLY’. [moeder Theresa].
Mag jy vanoggend iets hiervan ervaar. Mag jy self hierdie gesindheid teenoor ander hê: inklusief, vol vergifnis, onvoorwaardelike aanvaarding van ander. Jy hetvanoggend hier ‘n kans om dit te ervaar en te gee, maar ook oral waar jy in ‘n hartelose samelewing leef.
1 Kor 3: 9-11: “Julle is ook die gebou van God… Niemand kan ‘n ander fondament lê as wat reeds gelê is nie. Die fondament is Jesus Christus.”
Lukas 17: 11-19 – 2018 – Afskeidspreek
28 Januarie 2018 Afskeidspreek in Pinelands
Vs 11: Samaria van die Samaritane (baster-Jode) en Galilea van die Jode. Die grensgebied tussenin = No-man’s land
Vs 12: Tien melaatse mans, nie tien melaatses nie. Dr Lukas se taal getuig van sy siening van siek mense as menswaardig, mense in die eerste plek en die siekte is sekondêr.
12-13: Op ‘n afstand uitgeroep – want hulle siektetoestand het van hulle untouchables gemaak, hulle mag nie die gemeenskap binnekom nie, they were banned to the outskirts of society, the nobodies who dwelled in no-man’s land…
Die heiligheidswette van Levitikus het vereis dat mense wat aan melaatsheid of enige ander ernstige siekte of gebrek gely het, nie hulle hare mag versorg nie, vuil en geskeurde klere moes dra en van ver af moes uitroep: “Onrein, onrein,” sodat gesonde mense van ‘n afstand af kon weet op wie, of op wat hulle afgekom het en gewaarsku kon wees om eerder verby te hou. Maar in plaas daarvan dat hierdie 10 waarskuwend hul identiteit uitbasuin: “Onrein, onrein!”, (of dalk daarna?), skree hulle smekend “Jesus, Meester, ontferm U tog ons!”
16: en hom gedank > euchariste-oo
Hy was ‘n Samaritaan. Agtergrond inligting vir die leser, maar sentraal tot die verstaan van wat hier gebeur.
18: Vreemdeling (allogenes) – Die enigste plek in die NT waar die woord gebruik word. In die Bybel gewoonlik iemand wat om politieke of ekonomiese redes hul eie land verlaat het en tydelik in ‘n ander land gaan woon het (iemand van ‘n ander ras of nasie).
Die een van hulle wat omgedraai het, kom ons ‘n paar verse later agter, was toe ook nooit regtig een van hulle nie. Hierdie een was ‘n Samaritaan, ‘n vreemdeling (foreigner). Al wat hulle aan mekaar gebind het was hulle melaatse toestand – binne die groep was hul siekte ‘n gelykmakende faktor, maar genees die siekte dan staan die kontras van ras en geloof skryend tussen hulle: hierdie man was die uitvaagsel van die groep, “the runt of the pack”. Ek gebruik bloot hierdie vergelyking omdat Jesus dit self elders doen om die dissipels se siening van vreemdelinge te toets – Hy verwys in Matt 15 na die Kanaäniete as die honde vir wie Hy nie gekom het nie. Dit doen Hy wanneer ‘n Kanaänitiese vrou (soos die melaatses hier) roep om ontferming omdat haar dogtertjie baie siek was. “Ja, Here,” beaam die Kanaänitiese vrou daar hul status as honde, “maar die honde eet darem die krummels wat van hul eienaars se tafel af val”. En Jesus se uitroep van verwondering: “Vrou, groot is jou geloof!” En haar dogter is van daardie oomblik af genees.
“The runt of a litter of dogs is a member who… suffers from an obvious disadvantage and is less likely to survive in the wilds.” As ons hierdie groep melaatse mans met honde vergelyk soos wat die gemeenskap in daardie tyd sou doen, weet ons dat die Samaritaan ‘n nog slegter kans het op oorlewing as die Joodse melaatse mans. Die Samaritaan was ‘n laër klas mens. En waar die Jode nog kon smeek om genesing en hulself daarna vir die priesters in die tempel kon gaan wys, was die Samaritane nie toegelaat om in die tempel in te gaan nie. In elk geval nie by die tempel van die Jode in Jerusalem nie. By die ingang van hierdie tempel was die bordjie nie soos Pinelands gemeente s’n: “Ons glo hierdie gemeente is ‘n tuiste vir elkeen, this is a house of compassion” nie. Nee, eerder die woorde: “No stranger (allogenes) is to enter within the balustrade round the temple and enclosure. Whoever is caught will be responsible to himself for his death, which will ensue.”
Sou die Samaritaanse man dit waag om saam met die Joodse geneesde mans by die tempel van Jerusalem homself te gaan wys, was hy moontlik sy (nuwe) lewe kwyt. Hy sou na ‘n ander tempel in ‘n ander gebied moes gaan. Net soos wat bruin en swart mense in die Apartheidsjare in kerke moes aanbid vir mense van kleur en nie saam met die witmense nie. Ghandi wat self vertel het hoedat hy in Durban geestelik soekend was en die trappe van ‘n NG kerk bestyg het om tydens ‘n diens rus te gaan soek vir sy siel, maar die dik, wit koster het hom onbeskof by die deur gekeer… So sou die Samaritaan, selfs in sy geneesde toestand, nie welkom wees by die tempel van die Jode nie. Dalk is dit juis daarom ook goed dat hy eerder omgedraai het as om, moontlik opgesweep deur die vreugde van genesing, saam met die res na die verkeerde kerk te gaan net om by die deur weggewys te word…
Dit is egter nie die punt van die gebeurtenis nie. Die punt is dat, toe hierdie man saam met die ander gesien het dat ook hy genees is van sy siekte, hy omgedraai het en vir God met ‘n harde stem geloof het. Dat hy teruggegaan het na Jesus toe en voor sy voete neergeval het (‘n gebaar van eerbetoon) en Hom gedank het.
Om vir Jesus dankie te sê. Euchariste-oo. ‘n Woord wat slegs 4 keer in die evangelie van Lukas voorkom. Twee keer gebruik Jesus dit: Wanneer Hy vir die eerste keer die nagmaal instel, dank Hy God vir die brood (22:17) en vir die wyn (22:19). Die ander twee voorkomste is hier in hfst 17 (die tien mans wat aan melaatsheid ly en slegs die Samaritaan draai terug om vir Jesus te kom dankie sê), en dan weer kort daarna in hfst 18(:11) waar die Fariseër (‘n belangrike Joodse godsdienstige leier) binne die eksklusiewe tempel in Jerusalem staan en vir God dank omdat hy so ‘n goeie persoon is, glad nie nie soos die sondaars en die tollenaars nie.
Lees 18:11 ev: “Die Fariseër het gaan staan en so oor homself gebid, ‘God, ek dank U (euchariste-oo) dat ek nie soos die ander mense is, wat roof, onreg doen en egbreuk pleeg, en ook nie soos hierdie tollenaar nie. Ek vas twee keer ‘n week en ek gee ‘n tiende van alles wat ek verdien.’”
Die Fariseër was ‘n goeie, godsdienstige Jood, ‘n voorbeeld om na te streef. Die Samaritaan was deel van ‘n veragte volk, en dan nog melaats, onrein daarby.
Die Fariseër het baie hard gewerk daaraan om homself rein te hou. Die Samaritaan kon niks doen om sy onreinheid te verander nie. Hy was verdoem totdat Jesus hom genees het. Maar daarna was hy steeds in hulle oë onrein omdat hy van ‘n baster-ras was.
Beide is dankbare mense. Die Fariseër spreek sy dank uit daar binne die tempel waar die Samaritaan nie sy voete mag sit nie. Die Samaritaan val in die stofstraat oor Jesus se voete neer.
Die Fariseër is dankbaar vir hoe goed hy is en hoe sleg hy nie is nie en wat hy self vermag: “Ek dank U dat ek nie soos ander mense is nie…” Die Samaritaan was natuurlik ook nie soos ander (regte) mense nie. Selfs na sy genesing was hy steeds maar net ‘n Samaritaan – hy was uit die staanspoor uit minder as ander mense en hy kon geen goeie werke doen om dit te verander nie. Sy dankbaarheid is nie na binne gerig op homself soos die Fariseër nie, maar na buite op Jesus en dit wat Jesus vir hom gedoen het.
Dit is hierdie Samaritaan se dankbaarheid wat deur Jesus as voorbeeld voorgehou word en nie die Fariseër s’n nie…
‘n Paar gedagtes oor die teks:
Dit is nie net die Samaritaan wat genees is nie. Jesus sê ook nie dat hy die enigste een vd 10 was wat geloof gehad het nie. Die enigste sekere verskil tussen hom en die ander, is dat hy teruggedraai het na Jesus toe en kom dankie sê het. Wie weet – dalk het die ander ook vir God geprys toe hulle van hul genesing bewusgeword het op weg na die tempel. Miskien is sy dankbaarheid juis die grootste omdat hy ontferming die heel minste kon verwag  – ja, hy was ook in die groep wat geskree het, maar gewoonlik gee die Jode hom géén erkenning as medemens nie. Onthou hy was nie net melaats nie, hy was melaats én veel erger nog – Samaritaans!
Die gebeurtenis eindig met Jesus se woorde: “Jou geloof het jou gered.” Wat is geloof hier? Ons kan nie seker wees nie. Vir my lyk dit egter of dit soos met die Kanaänitiese vrou die weiering is om vir Jesus te los net omdat jy weet dat jy nie op sy genade en ontferming, sy omgee en liefde kan aanspraak maak nie. Geloof is hier: Al weet jy dat jy nie deel is van die verlossingsplan soos wat die geloofsleiers dit voorhou en verkondig nie, jy nietemin bly vra daarvoor, amper aandring daarop. Wanneer niemand anders hulle aan jou steur nie, wanneer jy vir die mensdom so goed is soos dood, om dan nog stééds vir Jesus te bly vra, om hom op sy woord te neem al weet jy sy woord sluit jou volgens menslike standaarde en godsdienstge voorskrifte uit. Geloof is om Jesus nie met rus te laat net omdat ander sê dat jy nie by hom hoort nie…
[Geloof is toe ons nabye vriendekring (saamgestel uit gelowiges, Moslems, agnostici en ongelowiges) verlede week saam bid vir ‘n Moslem vrou (die ma van van ons kinders) wat om haar lewe veg in die hospitaal – mekaar nie los omdat ons almal verskillend glo of sommiges glo en ander nie, maar ‘n whatsapp groep gebruik vir ondersteuning en saam bid – elkeen op sy of haar eie manier, en die vrou by die dood gaan omdraai en gesond word. Wanneer Jode en Samaritane en selfs die heel-heidense Kanaäniete, siekes en gesondes almal saam mekaar nie meer uitsluit nie, maar nader trek, hande vat, mekaar se vriende en familie word, juis ook in tye van die diepste nood. Omdat ons mekaar se integriteit vertrou.]
Die verskil tussen die een uit die tien in vandag se verhaal is dus nie noodwendig geloof nie, want al tien is genees. Die verskil is die aanwesigheid of afwesigheid van dankbaarheid teenoor die een (in hierdie geval Rabbi Jesus) wat jou genees het. Dit blyk ‘n algemene menslike verskynsel te wees: Dat die meeste mense so op hulself gerig is dat wanneer hulle iets ontvang, hulle net te bly is dat dinge weer met hulle beter gaan dat hul eenvoudig aangaan met hul lewens. Uit tien “melaatse” (wat vir enige vorm van lyding kan staan) mense wat almal iets ontvang wat hulle nie verdien het nie, is daar net een wat omdraai om te gaan dankie sê vir die persoon wat dit moontlik gemaak het.
Die teks gaan eerder oor dankbaarheid as oor geloof. Geloof is dalk nie nie so moeilike iets om te “hê” nie? Vir sommige mense moet dit net sleg genoeg gaan voordat hulle daarna gryp. Die spreekwoord sê nie verniet “nood leer bid” nie. Met genoeg teenstand op die pad raak almal dalk iewers ‘n gelowige… Maar dankbaarheid is ‘n ander saak. Dit vind ons net by een uit elke tien mense. Die res is maar te bly dat hulle kan vergeet wat agter hulle lê en kan voortgaan met hul lewens. En die mense wat die mees dankbares is, is dalk dikwels diegene wat die minste gehad het om mee te begin, die wat weet dat hulle nie ander se goedheid verdien nie en juis daarom opreg kan dankie sê.
Ek het myself nog altyd as ‘n buitestaander beskou, iemand wat van jongs af nêrens behoort het nie. In Graad 8 is ek uit die Sondagskool geskors omdat die meneer nie van my bydra gehou het nie. Hy het gesê ek kom van die duiwel af. Met my rooi hare het ek nogal iets daarvan geglo… Ek hoort nie in die kerk en die geloofsgemeenskap nie. Buite die poorte van die tempel (daar waar ek gehoort het) het ek daardie oggend vir my broer en suster gewag tot na Sondagskool sodat ons kon huistoe gaan. Dit het my bygebly en ek het later nie minder nie, maar eerder meer uitgesluit gevoel. Op my eerste dag van studeer aan die Kweekskool (soos studente graag na die Fakulteit Teologie verwys) het die ander teologiese studente wat buite die gebou rondgestaan het my voorgekeer (bloot op grond van wat ek in my menswees uitgestraal het) en vir my gesê ek is duidelik op die verkeerde plek, hierdie is die Kweekskool en waar moet ek wees dat hulle vir my rigting kan gee… Na my eerste psigometriese toets by die Universiteit se sielkundige (verpligtend – alle eerstejaar teologiese student moes dit skryf), het die sielkundige met my ‘n afspraak gemaak en my te adviseer om asb my teologiese studies te staak en eerder wiskunde te gaan swot – want my persoonliksheidstipe is glad nie evangelies nie en ek sal nooit iemand tot bekering kan bring nie. Nodeloos om te sê, ek het al meer ontuis gevoel in die omgewing waar ek my bevind het, maar ek het besluit om deur te druk met die studies. My mees gemaklike gespreksgenote by die Kweekskool was nie my mede-studente en die dosente nie, maar die blou-boordjie werkers – die bodes en die skoonmakers. By hulle het ek altyd tuis gevoel. En het dit aan my hart gegryp toe JP verlede week vir my kom sê hy het vir Howard raakgeloop in die Kweekskool se gange en Howard sê hy is so bly dat ek ‘n pos by UWK gekry het, want hy het altyd geweet ek sal dit nie op langtermyn by Stellenbosch maak nie. Howard, in sy eenvoud, het my verstaan…
En toe kom ek so amper 7 en ‘n half jaar gelede hier aan vir ‘n preekgeleentheid en onderhoud. En teen al my verwagtinge in besluit die gemeente om vir mý te beroep! Ek weet dit was nie vir julle maklik nie. Ek weet baie wou my nie hier hê nie. Ek weet ek was en is steeds anders as wat julle predikante gewoond is. My prediking-styl was veral iets waaraan baie mense gewoond moes raak omdat ek nie geestelike pitkos gee nie, maar konteks en kritiese vrae.
En tog, met my andersheid en al, het julle my baie vinnig aanvaar en onvoorwaardelik ontvang en liefgehê. Julle het my tyd gegee, aan my gewoond geraak en my vreemde styl begin waardeer en selfs soek. Ek wat nog nooit in my lewe in ‘n kerkgebou of ‘n gemeente tuis gevoel het nie, het hier in julle huise en binne die eredienste ‘n plek aan die tafel gekry en julle het my vir 7 jaar verwelkom en ingesluit, bedien en gevoed. Ek het ‘n tuiste gevind. Ek het met my eie melaatsheid hier aangekom, maar julle het my wonde verbind en ek kan as ‘n gesonde mens weggaan.
Saam het ons geworstel met die evangelie van Jesus en onsself (as groep) gegee vir die onvoorwaardelike insluiting van alle mense, hetsy ras, ouderdom, geslag, gebreke, geloof, seksuele oriëntasie, wat ookal. By ons, in ons agting van mense, is daar geen onderskeid nie, ongeag die verskille. Dis nie net woorde nie, maar die hartklop van die gemeente. Dit is julle lewe. Dit is wat aan julle lewe gee – Christus se hartklop vir álle mense, in besonder vir die kinders, die Samaritane en die melaatses, die siekes en die swakkes, die verkeerdes en die gays – hierdie agape-hartklop van Jesus pomp deur die gemeente van Pinelands se are. Sonder dit sal julle sterf. Hiervan was ek as julle predikant deel omdat julle my ingetrek het. En hiervoor is ek diep dankbaar. Ek is al ‘n week op verlof, besig om voor te berei vir my nuwe pad by UWK. Vandag het ek teruggekom as die Samaritaan wat onthou dat julle my nie weggewys het toe julle kon nie (ek weet baie goed ek kom van nêrens af), dat julle my ontvang het en my siekte genees het, en vanoggend sit ek myself vir oulaas hier voor julle neer met ‘n baie opregte dankie. Ek sal nooit vergeet wat julle vir my gedoen en beteken het nie. Ek sal ook nie vergeet wat dit julle gekos het nie.
Kopiereg: Hierdie werk deur Dr Tiana Bosman word gelisensieer onder ‘n “Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 2.5 South Africa License”.
Posted by Pinelands NG Kerk on 28 January, 2018 in Afskeidspreek, Koninkrykstyd, Nuwe Testament
Matteus 23:1-12 – 2017
5 November  2017Pinelands Dankfees, Kerkraadsbevestiging en Nagmaal
Prediker: Dr Tiana Bosman
Matteus skryf na die val van die tempel in Jerusalem in 70 n.C. Hy skryf vir ‘n christelike gehoor – leer hulle deur hulle te vertel van 40 jaar + gelede se gebeure.
Vs 1: die skare en sy dissipels. Dieselfde gehoor as met die bergrede (5:1 en 7:28). Die “skare” verwys na potensiële dissipels wat op hierdie stadium nog positief is oor Jesus. Ook hier in Matteus 23 is dit hulle wat aangespreek word.
In die bergrede seën Jesus, hier spreek Hy oordeelsuitsprake uit. In beide gevalle spreek Hy die belang van mens se innerlike ingesteltheid teenoor uiterlike gedrag aan. Dit wil voorkom asof Matteus kies om nie die Joodse godsdienstige leiers (sy eie gehoor) direk aan te vat en te kritiseer nie, maar om eerder Jesus se woorde as ‘n waarskuwing vir die skare en die dissipels te gebruik en indirek ook so die waarskuwing aan die leiers in sy eie gemeenskap oor te dra.
Ons sou Jesus se woorde soos volg kon verstaan: Deur te sê dat die skrifkenners en Fariseërs op die stoel van Moses sit, gee Jesus aan hulle die gesag om die geskrifte vir God se mense te interpreteer.
Hulle het die gesag om swaar vragte op mense te lê of om hulle vry te maak, die gesag om vas te stel wat die wil van God is vir elke nuwe situasie.
Deur vir sy dissipels aan te moedig om te doen soos wat die Fariseërs sê, prys Hy eintlik die Fariseërs se leringe. Jesus se volgelige moet die gesag van hierdie onderwysers respekteer en hul lewens rig volgens hulle interpretasie van die geskrifte.
Deur te waarsku dat die dissipels egter nie moet doen soos die Fariseërs doen nie, wys Jesus die swakpunt van die Fariseërs uit – hulle doen nie wat hulle sê nie, hulle lewens is nie in oorstemming met hul leringe nie. Jesus verwag van sy dissipels om die wil van God na te streef in ‘n beter mate as wat die Fariseërs dit gedoen het (wat dit gepreek het, maar nie in die praktyk onder die knie kon kry nie).
Dit is egter nie die prentjie wat ons in die res van Matteus se evangelie aantref nie – dat hulle nie doen wat hulle sê nie. Hulle het bv gepreek dat mens jou hande goed moet was voordat jy eet, en hulle het dit wel ook gedoen. Hulle het almal wat dit nie gedoen het nie, gekritiseer. Wanneer Paulus in Filippense 3 oor sy eie lewe as Fariseër skryf, getuig hy daarvan dat hy onberispelik was in die toepassing van die Wet. They practiced what they preached.
Ek dink die sleutel tot die verstaan van Jesus se waarskuwing lê by die woordjie in vs 3 wat met “praat” vertaal word – legousin –  “hulle praat net en doen nie”. Hierdie woord verwys nie na sommer enige vorm van praatjies maak nie, dis ‘n meer “formele” manier van praat, dis om iets belangriks oor te lewer, van ‘n ander bron af “oor te vertel”, te resiteer. DUS: Wanneer Jesus sê dat die skrifkenners en Fariseërs op die stoel van Moses sit, bedoel Hy daarmee dat hulle die sosiale en godsdienstige magsposisies beklee het. Hulle is diegene wat toegang het tot die Tora (they are the keepers of the Torah – Tong in die kies: Laat mens dink aan die nuwe boek wat die week op die rakke verskyn het: The President’s Keepers, Jacques Pauw – deel inligting en weerhou inligiting om die prentjie van die president voor te hou wat hulle pas). In ‘n tyd waar baie min mense kon lees en die man op die straat geensins toegang gehad het tot die OT Tora en Geskrifte, die Wet en die Profete nie, het die verantwoordelikheid by die geleerde skrifkenners en Fariseërs gelê om die woorde van Moses te spreek – of deur dit aan die mense voor te lees of deur dit vanuit geheue te resiteer. Dit het egter nie beteken dat hulle die insig en gesag gehad het om hierdie Tora reg te interpreteer nie, soos Jesus keer-op-keer kom wys het.
Jesus se eie dissipels het ook nie kopieë van die Tora gehad nie. Jesus leer hulle dat hulle afhanklik is van die skrifkenners en die Fariseërs om te weet wat Moses (en God deur Moses) gesê het. Daarom adviseur Hy sy volgelinge om op hierdie woorde (voorlesings en resitasies) van die Fariseërs ag te slaan, om dit ter harte te neem. Maar nie hulle leringe en hul interpretasies van die Wet nie. Wanneer hulle begin om die geskrifte te interpreteer met hul eie woorde en lewens, dan moet die volgelinge nie meer hulle voorbeeld volg nie. Want hulle woorde en dade dui daarop dat hulle die geskrifte verkeerd interpreteer.
In Matteus se dag en tyd was daar twee bronne van Skrifinterpretasie – die interpretasie van die sogenaamde skrifkenners en die Fariseërs, en die interpretasie van die ontluikende christelike gemeenskap. So was dit ook tydens die Reformasie (waarvan ons juis nou die 500 jaar vieringe het): Die Rooms-Katolieke aan die een kant en die Hervormers aan die ander kant. Dat Luther toe so ver gegaan het om die ontoeganklike Bybel wat net deur die pous, kardinale, biskoppe en priesters gelees kon word, te vertaal sodat almal dit kon lees en interpreteer, het gemaak dat hy voëlvry verklaar is.
Vandag is die toegang tot en interpretasie van die Bybelse geskrifte nie minder kontensieus as deur die eeue nie. Gelowiges val mekaar daaroor aan, beswadder mekaar, lê swaar laste op mekaar, bind vragte aan ander vas wat hulself nie bereid is om met hulle saam te sleep nie. Party sê ander as ketters aan… Alles as gevolg van die een gemeenskaplike teks (alhoewel omvattend en divers in sigself!) wat deur verskillende groepe mense verskillend geïnterpreteer word.
Wat is die kritiek wat Jesus teen die skrifkenners en Fariseërs uitspreek?
Vs 4: Hulle bind swaar vragte saam, ja, moeilik om te dra, en lê dit op die mense se skouers, maar self is hulle nie bereid om met ‘n vinger aan die vrag te raak nie.
Hulle stel met hul eise en verwagtinge aan mense wat, sou hulle in dieselfde situasie wees, hulle nie sou kon nakom nie. (Laat my tog dink aan heteroseksuele mense vandag wat geensins wil toelaat -! – dat homoseksuele mense in verhoudinge mag wees of mag trou nie, maar die hetereoseksuele mense is self nie bereid om ‘n lewe van eensaamheid en onthouding op hulself te neem nie. Dis maar die las wat iemand wat gay is moet dra…, dank vader gelukkig nie mý las nie!)
Hierteenoor stel Jesus die voorbeeld van ‘n ligte las: 11: 28-30: “Kom na my toe, almal wat vermoeid en swaar belas is, en ek sal julle rus gee. Neem my juk op julle en leer van my, omdat ek sagmoedig en nederig van hart is, en julle sal rus vind vir julle gemoed. Want my juk is draaglik en my las is lig.
Vs 5-7: Al hulle dade is bedoel om deur mense gesien te word. Hulle maak immers hulle gebedsrieme breër en die tossels (aan hul some) langer. Hulle hou van die ereplek by feesmaaltye en die voorste sitplekke in die sinagoges. Om op die markpleine begroet en deur die mense as “rabbi” aangespreek te word.
Die Fariseërs se dade is nie daarop gerig om ‘n positiewe verskil te maak in ánder mense se lewens nie, dit gaan geensins oor NAASTEliefde nie, maar oor liefde vir die self, om jouself te laat geld en om raakgesien te word. Ja, almal dra nie ‘n groot kruis op hul nek of ‘n band om hul skouer as hulle preek om raakgesien te word nie, maar die gevaar bestaan wel, en daarom is dit so belangrik dat die leiers in geloofsgemeenskappe altyd hulleself sal ondersoek – wat is die motivering vir hul keuses van kleredrag, of ekstra bande, of aanspreeksvorme… As dit jou help om bewus te bly van jou roeping as dienaar soos Jesus (Fil 2 – doulos), dan is dit goed. Maar indien dit is om jouself uit te sonder as anders as die groep, of as dit is om raakgesien te word – dan moet jy dit liefs nie dra nie.
Nog ‘n voorbeeld uit die lewe van Christene word weerspieël in die bumper sticker (buffer plakker) “My God Is Alive, Sorry About Yours” – die vraag is: Getuig hierdie plakker van jou geloof of sien jy eerder neer op ander? Word God deur hierdie plakker geprys of word ander mense (en hul geloof) ondermyn? Wat is die regte rede agter so sticker op jou motor?
Dieselfde met titels. Daar is mense wat die titel “rabbi” of “Vader” of “dominee” in nederigheid dra, ‘n titel wat juis hul diensbaarheid na vore bring. Maar dan is daar diegene wat dit dra en daarop aandring as jy vergeet om dit te gebruik, omdat hulle wil hê dat mense hulle “met die nodige respek” moet aanspreek. So anders as Jesus se manier…
Ek preek vandag uit hierdie leesroosterteks, nie om die gemeente tereg te wys nie, maar eerder om julle te bemoedig. ‘n Klein gemeente waar CVs en titels en name nie belangrik is nie. ‘n Gemeente waar almal welkom is, waar die meerderes nie vir die minderes plek maak en verwelkom nie, maar waar almal as minderes elke week opnuut weer weet dat hulle welkom is, ongeag of jy al jare aan die gemeente behoort of of dit jou eerste keer hier is.
Ons bevestig vandag vir Anli as diaken. Anli, jy is nie deur die kerkraad genomineer omdat jy Iemand is nie. Ons het nie jou CV bestudeer of jou verlede geweeg nie. Niemand behalwe ek weet hoe baie jy al gedoen het en wat jy alles bereik het nie, maar ek het juis gekies om dit nie te deel nie. Al sou ons jou CV hê, gee ons nie daarvoor om nie. Ons bevestig jou ook nie oor jou goeie voorbeeld en jou groot geloof nie. Ek gaan nie vanoggend die kerkraad se formulier voorlees en die amptelike vrae vra nie. Ek gaan eerder Fil 3 aampas (8 Okt se teks en boodskap) en vra dat jy op die vlg vrae antwoord:
Glo jy dat niks wat jy tot hiertoe kon doen (jou CV), gemaak het dat jy geskik is om as diaken te dien nie?
Glo jy dat jy aan Christus gehoort, nie omdat jy Hom aangeneem het nie, maar omdat Hy jou syne gemaak het.
Glo jy dat jou diens as diaken geensins sal bydra tot jou regverdiging voor God nie?
Onderneem jy om die Bybel so te lees dat dit nie van mense gevangenes maak nie, maar hulle bevry; dat dit nie mense oordeel nie, maar vryspreek; dat dit nie mense uitsluit nie, maar verwelkom.
Is jy bereid om die minste wees, ‘n dienaar, ‘n doulos in die voorbeeld van Jesus?
Hertoewyding van die res van die kerkraad en wyksleiers/leidsters.
Nagmaalsviering: Die brood wat ons breek is die liggaam van Jesus Christus die slaaf…
Die wyn wat ons drink is die bloed van Jesus Christus die slaaf… Hy wat in die gestalte van God was, het hom van sy goddelikheid ontledig deur die gestalte van ‘n slaaf (doulos) aan te neem en die laagste vorm van dood te sterf – die dood aan die kruis. Dis sy lewe, sy lyding, sy liggaam wat ons voed en versterk en voorberei om met dieselfde gesindheid uit te gaan en ander te dien.
Kopiereg: Hierdie werk deur Dr Tiana Bosman word gelisensieer onder ‘n “Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 2.5 South Africa License”.
Posted by Pinelands NG Kerk on 5 November, 2017 in Dankfees, Kerkraadbevestiging, Nagmaal, Nuwe Testament
Lukas 17: 11-19 – 2018 – Afskeidspreek
Matteus 23:1-12 – 2017
Matteus 22:15-22 – 2017
1 Konings 1 Petrus 1 Samuel 2 Konings 2 Petrus 2 Samuel Deuteronomium Efesiers Eksodus Esegiel Filipense Filippense Galasiërs Genesis Haggai Handelinge Hebreers Jakobus Jeremia Jesaja Job Johannes Jona Kolossense Korintiers Lukas Markus Matteus Miga Nehemia Openbaring Psalms Romeine Rut Spreuke Tessalonisense
“This is what the LORD says— your Redeemer, the Holy One of Israel: “I am the LORD your God, who teaches you what is best for you, who directs you in the way you should go.” — Isaiah 48:17 Copyright © 1973, 1978, 1984, 2011 by Biblica. Powered by BibleGateway.com.
Proudly powered by WordPress Theme: Choco by .css{mayo}.
Entries (RSS) and Comments (RSS)