en en en id en en en es es en cv en af en af af af af af af af af af af af af af af af af af en nl af en ku it nl en en de af nl nl af af af af af af af af af af af af af af af af af af af af af af af af af af en en en en ko en en af en en en en en en en en en en af af nl af af af af nl af en cs en en en en en en en en en en en en de af af af af af nl en en en en en en en en en es es en cv en en en en
Die jellietots en die gaatjies
Hunting is about the journey, not the outcome”- onbekend
Die aanhaling is ‘n woord van waarheid. Om te loop in die ruigtes en die stilte van die bosveld, is ‘n sielsbevredigende ervaring. Die afwagting om dalk aan te lê, raak amper van mindere belang terwyl jy luister of ‘n blaar uit sy plek ritsel, of om ‘n takkie wat êrens breek, te plaas. ‘n Mens ervaar die veld anders. Ingeskerp op elke geluid of bewegingkie wat rondom jou aangaan. Ek het eenkeer die voorreg gehad om langs ‘n tweespoorpaadjie teen ‘n kampgrensdraad te wag om te sien of ‘n bok sy verskyning sou maak. Hy het. ‘n Kudubul het momenteel geaarsel en toe gespring. Los oor die grensdraad. Dit was so ‘n besondere gebeurtenis dat ek van die geweer vergeet het.
Op ‘n dag in 1997 het ek ‘n uitnodiging gekry om ‘n jagtog in die Kalahari mee te maak. Die Kalahari sou vir my ‘n eerste belewenis wees. Ek het besef dat dit ‘n ander soort reis sou wees, maar ek het nie toe besef dat sommige insidente, belewenisse en indrukke  twintig jaar later nog vars in die geheue sou lê nie.
Gerald, die ingenieur, wat al meermale by sy vriende daar gaan kuier het, was die tropleier. Carel, sy veearts-swaer sou waardevolle insette oor die anatomie van ‘n gemsbokbul lewer. Andre, Adriaan en ekself daarby. Ek is ‘n jaar of meer ouer as hulle en sou sekere voorrange geniet wat gelol het.
Die reis het in die baie vroeë oggendure in Pretoria begin met ‘n Cruiser en dubbelkajuit bakkie, elkeen met ‘n sleepwa vir al die bokbuit en dalk ‘n skapie of drie wanneer ons terugkom. Die twee voertuie was in radioverbinding met mekaar en af en toe kon iemand oor niks praat. Gerald het ons wel wakker gehou deur van Lenie se kontrei-bekende onverbeterbare tjops te praat, maar met die vermaning dat niemand haar na die resep moes vra nie. Hy het ook beduie van haar aantreklike tuisgebakte brood, maar dat niemand haar vir die resep sou vra nie. Met dagbreek, toe ons in Vryburg volmaak, was dit bitter koud en het die stalagdinges tussen die boonste en onderste pyp van die Cruiser se bosbreker gevorm.
Ons arriveer toe die Saterdagmiddag – so ‘n halfuur voor die toets teen die All Blacks wat op Loftus sou plaasvind – op die plaas en word hartlik na ‘n skuur genooi waar die stoele in teatervorm in halfmane ingeryg is vir die kyk van die toets. Henry en Lenie was skynbaar op daardie stadium een van die eerste huishoudings in die kontrei wat satellietontvangs gehad het. Mense van die buurplase het reeds stelling ingeneem gehad toe ek daar aankom. Henry se plaas is uitstekend ontwikkel en daar is meer skure, een wat besondere vermelding verdien. Massief groot. ‘n Skaaplorrie met sleepwa kan in die lengte in die skuur pas. Eenkant in ‘n hoek was ‘n paar kamers ingerig vir jagters wat ‘n draai kom maak.
Ek neem toe sitplek in die voorste ry in en word onmiddellik deur iemand agter my genooi: “Pluk vir jou ene.” Dit blyk toe dat die aangebode verversings in rye bokant ons koppe hang en dat die verversings nie in gekerfde formaat in bakkies aangebied sou word nie. Ek pluk toe maar enetjie met danksegging aan die man wie se biltong dit nie is nie.
Met aandete was ons baie aan tafel. Van die manne wat rugby kom kyk het, het ook maar kom aansit. Henry aan die hoof van die tafel, ek direk links van hom en sy swaer oorkant my direk aan sy regterkant. ‘n Groot skotteltjie tjops is op die tafel, ‘n opskepskotteltjie met so sestien klein aartappeltjies en snye van Lenie se brood. Ek neem toe maar twee aartappeltjies in die hoopvolle aanname dat daar nog in die kombuis sou wees indien ek dan nou ‘n flatertjie maak. En ek neem ‘n snytjie brood, desondanks. Die bakkie doen die rondte en daar is sowaar nog drietjies oor. Aartappels. Ek is die enigste wat vir brood lus is. Henry vra: “Swaer wil jy nie aartapples hê nie?” Swaer antwoord: “Wie eet nou aartappels as daar kos op die tafel is?” Vleis is al wat swaer op sy bord het. Na die ete bedank ek vir Lenie en komplimenteer haar op haar brood.
Vroeg die Sondagoggend sien ek ‘n werkster in uniform, lappie oor die arm met ‘n skinkbord tee en twee snytjies brood. Dis vir my. Niemand anders kry iets nie. Wys jou net. Werp jou brood op die water.’n Kompliment aan ‘n dame word altyd met ‘n glimlag, of met ‘n drukkie, of met ‘n snytjie brood beloon.
Henry is die hoofouderling van die gemeente op Noeniesput, die naaste dorp, sowat 35 km van die plaas. Askham-Noeniesput is een gemeente en elke tweede Sondag kom die dominee op Noeniesput die Woord bedien. Die betrokke Sondag sou dit weer so wees. Henry versoek dat ons kerk toe kom en ons maak vreeslik beswaar. Ons het eenvoudig nie klere saam gebring vir kerk nie. Hy dring aan en ons swig uiteindelik om nou nie onbeleef te wees nie. Henry ry vooruit. Hoofouderlinge het dinge om te doen. Swart pakke met wit dasse het in Gauteng van die toneel begin verdwyn, maar hier in die verte was dit nog so. En die gemeentelede trek net hulle Sunday best aan. Gevolglik was dit ons vaste voorneme om heelagter in die kerk, uit almal se oog te sit. Henry het egter nie verniet vooruit gery nie en ‘n diaken wag ons in met instruksie dat ons heelvoor moes sit. En die diaken had nie tyd vir nonsens en stry nie. Vergesel ons selfs. Ons is die enigstes in die voorste ry en ek weet sommer mense agter ons wonder oor die skepsels sonder kerkklere.
Later in die diens, tref die moeder van verleentheid ons. Dis kollektetyd en geeneen van ons het aan beursies gedink toe ons op die plaas weg is nie. En die kollektebordjie gaan eerste by ons verby kom. Ek vroetel in my ou denimbroek se sak en delf ‘n tweerandmuntstuk. Dis al beduie ek toe ek my skouers ophaal. Die bordjie word aan die verste kant van my aangebied en kom die ry af. Toe dit by my kom, lê daar vier jellytots. Ek moes vinnig besluit, los die lekkers in die bord en plaas my muntstuk, maar die snaakse van die situasie tref my en ek voel my oë begin traan. Toe die diaken die paadjie terugstap, rek ek myself effe op. Die jellytots gaan getel word.
Ons vertrek die middag veld toe. Henry moes eers plegtig vir Lenie beloof dat hy die Maandagoggend terug sou wees op die plaas. Die werk moet aangaan. Dis so 30 km padlangs na die wildskamp waar ons kamp sou opslaan, nog steeds op Henry se plaas. Plase in die Kalahari is enorm groot. Henry se plaas saam met Hein se aangrensende grond, is in totaal sowat 32 000 ha. Hier sou ons bly tot die Woensdagmiddag. Die enigste ablusie was ‘n graaf en die nabye skaapkrip. Die Cruiser en dubbelkajuit is langs mekaar parkeer en seile is gespan dat die wind nie onderdeur waai en ons verkluim nie. Ons voer die slaapsakke uit met plastiek.
Dardie nag word dit verskriklik koud en ons onderlywe, verste van die seile, tel ‘n soort doodsheid op wat summiere aandag vereis. Hein staan 3 uur die nag op en maak vuur. Ek sluit aan en gaan slaap nie weer nie. Ek het die tweede aand my tweemanseiltentjie uit die dubbelkajuit gehaal en opgeslaan. Ek wou niks probeer bewys nie. Die opmerkings en kommentaar oor die tentjie was volop.  Gerald, Hein en Carel het hulle kommer uitgespreek dat ‘n skoot na ‘n jakkals in die donker, op ‘n lae trajek sou trek gegewe die dier se postuur. Die oplossing was dat ek deurnag maar plat moes lê en die oplossing het hulle vrese besweer en kon hulle aandag aan meer belangrike sake skenk.
Vroegoggend die Maandag het Henry die plaas op burgerband geroep en aan Lenie verduidelik dat hy die dag sou moes oorbly om te sien of die “seuns” regkom. Dit sou sy versamelnaam word vir die vier, met Hein by die vyf. En elke oggend daarna het hy die plaas geroep en aan Lenie verduidelik dat die seuns nog nie so mooi regkom in die veld  nie en hy noodgedwonge daardie dag ter wille van die goeie orde sou moes oorbly. En elke middag laat as die seuns met ‘n bakkie plaas toe ry om die vleis te laat verwerk, het hy ‘n punt daarvan gemaak om die vervoer te ignoreer en het ek en hy in die skadu van ‘n bakkie die land se probleme opgelos saam met ‘n glasie wyn.
Die rit, as jy dit so kan noem, op soek na gemsbokke was ‘n ervaring. Die wildskampe is in die duinegebied van die plaas. Terwyl die duin bestorm word, hou mens krampagtig met een hand aan die bakkie vas en in die ander hand die geweer. Bo-op die duin word stilgehou en die straat daaronder bespied. Dan is dit weer duin af om spoed te kry vir die volgende duin. Die patroon herhaal homself totdat…..
Hulle het onder in die straat gestaan, vasgekeer teen die grensdraad, met agterwêrelde in die rigting vanwaar  die geraas gekom het. Daar moes vinnig reageer word voordat hulle aan die hardloop gaan. Iemand besluit ek moet eerste aanlê. Ek moes ‘n bul skiet. Carel, die stille, merk vir my onthalwe op dat bulle twee hangertjies tussen hulle agterbene het. Hein se deurdagte verdere opheldering: “‘n Ooitjie het twee gaatjies.”
In die aande het ons die bakkie bestyg en het die seuns na jakkalse gaan soek. As een in die voertuig en die skietlamp se lig kom was dit pandemonium. Al die seuns wat passasiers was, het die jaakals se swenke interpreteer en instruksies aan die seun wat bestuur, probeer oordra. Gelyktydig, so saam-saam se skreeuery.
Ek het eenkeer daara weer die voorreg gehad om by Henry en sy gesin te kuier, maar dit is altyd die eerste reis wat die blywendste indrukke maak.
Foto 1: vlnr: Carel, Adriaan, Hein, gaping, Henry, Gerald, Fred en Andre.
Foto 4: Fred ontvang die Skote Petoors Trofee (Silwer) van Gerald vir ‘n uitsoekskoot..
Author FollowFredPosted on July 1, 2018July 13, 2018Leave a comment on Die jellietots en die gaatjies
‘Road trip’ na Knysna. Sewe passe.
Ons het Woensdagoggend op die ingewing van ‘n helder oomblik, besluit om ‘n pad te gaan ry omdat dit lekker is.
Continue reading “‘Road trip’ na Knysna. Sewe passe.”
Author FollowFredPosted on January 12, 2018July 1, 2018Leave a comment on ‘Road trip’ na Knysna. Sewe passe.
Verlede jaar, besluit Tert en Lien dat, aangesien hulle kinders elkeen hulle eie koers gaan inslaan gedurende Kersfees, hulle nie stoksielalleen by die huis gaan sit nie. Tert wou weg na waar dit stil is. Geen blink liggies en goeters nie. Net die stilte.
‘n Paar dae voor Kersfees het ons gaan groet en geskenke geruil. Ons sou hulle eers weer na Nuwejaarsdag sien. Met hulle terugkeer het ons gaan hallo sê en voorspoed vir die nuwe jaar toegewens en alles.
“Nou waar was julle toe” wou ek nuuskierig weet. “Noord-Kaap” kom die antwoord. “Ek het nie geweet julle het familie daar nie?” vis ek uit. ” Nie gehad nie, maar nou het ons” is Tert se antwoord. “Nou maar hoe werk dit?” hou ek vol. “Jy’t geen einde nie. Sal nou aanhou karring tot jy die storie het” sê Tert. “Sit dan terug en luister”.
‘Toe ek en Lien hier weg is, het ons regtig nie ‘n idee gehad waarheen ons eintlik wil gaan nie. Ons het by Jasmyn gestop vir ontbyt toe Lien sê sy wil Laeveld toe. Maar ek het nee gesê, daar is ook te veel mense. Ek soek stilte’.
“Nou maar dan moet jy woestyn toe” ruk sy haar half nukkerig op. “Die kans is goed dat dit net ek en jy sal wees” en sy skud haar hare wat gewoonlik haar reaksie is om haar irritasie te wys. “Jy is geniaal, weet jy” sê ek vir haar. “Ek weet” is haar selfvoldane antwoord. Haar stemming het verbeter. ” Nou waarheen sal ons gaan?” wil sy weet. “Nee ek weet nie. Ons ry maar soos wat die wiel draai en die pad ons vat”.
Na ontbyt kry ons koers, eers na Rustenburg, toe Lichtenburg en daarvandaan na Vryburg toe. Daar het ons die aand geslaap. By die gastehuis, vertel iemand ons van die pad al langs die Botswanagrens langs, die Molopo in tot by Van Zylsrus. “Dis ‘n tweespoorpad, maar onbeskryflik mooi” vertel die man ons.
Die volgende ogged gryp ons die pad. Later is ons van die teer af op ‘n grondpad wat later wel ‘n tweespoorpad word. Die wêreld is vreeslik mooi. Die mooiste kameeldorings en af en toe ‘n koedoe en selfs ‘n troppie gemsbokke. Deur plase en seker ‘n honderd hekke, moes ek iewers die weg byster geraak het, want toe raak die paadjie amper weg.
Dit was ons plan om op VanZylsrus te gaan slaap, maar dit lyk toe na ‘n skrale moontlikheid. Ons het in ons kanon in verdwaal. Die son was besig om te sak. Dit was Oukersaand en ons was in die middel van nêrens, maar vreemd genoeg het ‘n groot kalmte oor my gekom. Ek het vir Lien gekyk. “Dis lekker hier”, sê sy toe. “Ons slaan ons tentjie sommer net hier op en ons slaap sommer net hier in die veld onder die sterre. Hier is so min mense, dis wraggies net ons twee.” En sy giggel avontuurlik.
Lien kom staan in my arms.”Kyk hoe mooi is die sonsondergang”. Lank het ons so gestaan met haar kop teen my bors. Om ons het die nag begin wakker word. Ons het nog so gestaan toe hoor ons ‘n vreemde geluid. So ‘n klingel-klinkel geluid. Toe ons nog so staan, kom ‘n donkiearretjie om die draai.
“Ek sê vir die vrou, ek hoor iets, ek moet loop kyk” sê die oompie op die bankie van die karretjie toe hy langs ons tot stilstand kom. Die oompie is rateltaai en voos deur die son gebrand. “Kom, meneer-hulle kan nie hier in die vlak slaap nie. Die vrou het klaar ‘n kamer reggemaak” Dis duidelik dat die oom nie nee vir ‘n antwoord gaan vat nie.
“Sal oom omgee as ek saam met Oom ry? Ek het nog nooit op ‘n donkiekarretjie gery nie” vra Lien opgewonde. “Alte seker mevrou. Wag ek help jou op”sê die oom en help haar op die bankie. Stadig kruie ons toe aan op die sligerpaadjie tot by die huisie. Die huisie is skoon en netjies op ‘n eenvoudige manier. Die tante kom op die stoep uit toe ons stilhou. “Maar welkom hier by ons. Hennerik vat die meneer-hulle se goed en sit dit in die spaarkamer kom nader die ketel kook al” sê die tante alles in een asem.
Toe ons diekombuis instap, ruik ek die geurige kos op die stoof en die brandende paraffienlampie op die witgeskropte tafel.
“Kom ek wys mevrou waar die badkamer is mevrou wil seker eers bietjie hande was voor ek koffie skink” alles in een sin. Ek help die oompie intussen met die bagasie en vra: ” Maar hoe is dit dat die tante die kamer so vinnig reggemaak het?” wil ek by die oompie weet. “Nee, meneer sien, die vrou maak elke jaar so ‘n week voor Kersfees al die kamer reg. Maar ek sal later vir meneer die storie vertel. Kom ons was eers hande en gaan drink dan koffie”.
Later toe ons aan tafel sit, merk ek dat die tante nie net vir twee gekook het nie. Dit lyk of sy mense verwag het en ek vra daarna. “Maar natuurlik het ek mense verwag die Liewe Heer stuur elke jaar vir ons mense vir Kersfees Hy het nog nie een jaar oorgeslaan vandat die kinders hier weg is stad toe nie en ek Hom gevra het en Hy het so gedoen” Punte en kommas bestaan nie vir die tante nie. “Hoe dan so, Tante?”, vra ek.
Nee Meneer sien ons is is eintlik afstammelinge van die Griekwas wat vroeër jare hier deurgetrek het en onse kinders het nooit die liefde vir die wêreld gehad soos ons dit het nie en jare terug het hulle besluit hulle is moeg vir die wêreld met sy hitte en droogtes en goed en op ‘n dag het hulle net besluit om weg te trek en tot nou toe het ons nog nie weer ‘n woord van hulle gehoor nie en dis vanjaar al vyftien jaar dat hulle weg is”
Toe die tante asem skep, vat die oompie oor. “Net voor die eerste Kersfees nadat die kinders hier weg is, sê ek vir die vrou. Ek sê, Ma, ek kan nie hierdie jaar Kersfees hou nie. die kinders is weg en my hart is seer, dis net ons twee, en my hart sal seerder word oor hierdie Groot Dae. Wat gaan ons maak?” Sy sê toe ” Hennerik, moet nou nie daaroor wakker lê nie ek het reeds vir onse Hemelse Vader gevra om vir ons mense te stuur vir Kersfees more gaan ek die spaarkamertjie  begin regmaak en jy moet kom help.”
“Dit was ‘n week voor Kersfees . Die volgende dag het die stof gestaan soos die vrou alles begin regmaak het. Ek het angstig gehoop dat die Vader vir haar gehoor het en dat sy nie teleurgesteld sou wees nie”
Die tante val in. “Daardie eerste jaar het die mense gekom ook op Oukersdag net soos die meneer – hulle ook geverdwaal het het ek kant en klaar gekook gehad toe hulle hier aanland daar was ‘n kleintjie ook by ek was so bly Hennerik het gesê die Here het ons nie alleen gelos nie.” “Die eenvoud, geloof, vertroue en die opregtheid van die mense het my aangegryp,” vertel Tert.
Nadat ons geeët het, het die oompie die dankgebed gedoen en  strammerig opgestaan. “Sit julle net so. Ek gaan gou die Bybel haal” Toe die oom terugkom, gee hy die Bybel vir my. “Sal meneer asseblief vir ons lees. Nie ek of die vrou het enige gelerendheid nie en al wanneer ons die Bybel uithaal, is wanneer hier mense kom en dan vir ons lees. Verder sê ek maar die stukkies op wat ek nog uit die Sondagskool onthou en uit my kop geleer het. My pa-hulle kon ons nie skool toe stuur nie, maar ons moes elke Sondag kerk toe en daarna Sondagskool.
Ek maak die Bybel oop.” Wat moet ek vir oom-hulle lees?” “Lees asb vir ons die geboorteverhaal. Soos dit in Lukas staan” “Ja asseblief”  kom dit van die tante. “Dis baie mooier daar as in ander boeke van die Bybel” Terwyl ek rondblaai, kry ek die reuk van mottegif. Hier en daar is ‘n foto’tjie tussen bladsye gebêre.
Ek begin lees. Die kombuis het amper ‘n heilige plek geword.. ‘n Katedraal. Ek lees van Maria en die krip. Van die stal. Van die herders en die wyse manne. Dis stil toe ek die Boek toemaak. Die oom sit met sy hande in eerbied gevou. Deur die kombuisvenster het die volmaan groot, sag en wit oor die kameeldorings gelê. Saggies begin die tante Stille Nag te sing. Haar oumensstem is krakerig, maar vir ons het dit die klank van ‘n nagtegaal gehad. Dis asof van iewers af die engele saamgesing het. Die oom het met sy dreunstem ingeval en Lien kort na hom. Ek het probeer, maar die knop in my keel was te groot. Ek kon  net fluister. Net daar het ek lief vir die twee oumense geword. Eenvoudige maar opregte mense.
In die bed sê ek vir Lien “ek wens daar is iets wat ons vir die twee oues kan doen”. “Hulle het alles wat hulle nodig het. Wêreldsgoed beteken vir hulle niks nie. As ons iets wil doen moet ons bid en vra dat die Here hulle kinders sal laat terugkom” is Lien se antwoord. Daar langs die bed het ons gekniel en vir die Here gevra om tog ook aan die oumense se hartseer te dink en hulle kinders te laat terugkom. Met ‘n tevrede gemoed het ons die kers doodgeblaas.
Die twee oues was baie bly toe ons vra of ons bietjie langer kon bly. Ons kon eenvoudig nie genoeg van hulle gasvryheid kry nie. Saam het ons lang ente met die donkiekar in die veld gaan ry en dit was veral vir Lien baie lekker. Dit het my laat besef hoe leeg ons lewens nou eintlik geword het. As ons kuiermense kry, neem ons hulle na een of ander mall vir ete, maar hier is ‘n rit op ‘n donkiekar in die veld, ‘n siele lafenis.
Oujaarsmiddag toe ons terug kom, sien ons ‘n vreemde kar onder die kameeldoring staan. “Haai kyk pa ons het nog mense. Is dit nie wonderlik nie” Dis toe die figuur om die hoek kom, dat die oom die teuls styf pluk. Die donkies het nog nie eers stil gestaan nie, of die oom spring af en storm vooruit.
“Hennerikkie, Hennerikkie, my seun” huil die oom. “Pa”roep die seun en is hulle in mekaar se arms. Die tante kom by. “Hennerikkie, Hennerikkie, is dit regtig jy my kind?” Die tante se vreugde ken geen perke nie. Hulle omhels mekaar.
“Wag pa, hier is nog mense. Toe sien ons die ander mense wat om die hoek kom. “Freek roep die oom. “Freek, ag my seun. Ek is so bly. Die Here is vir ons goed. En die ander? Wie is hulle?” “Pa, Ma ontmoet ons vrouens en julle kleinkinders”
Toe het daar voor ons oë ‘n ding gebeur wat in my geheue ingegraveer is en wat ek sal onthou tot die dag van my dood” sê Tert. Die oom sak daar op die warm kalaharisand op sy knieë neer en bid ‘n dank- en lofgebed waarvan ek die gelyke nog nooit gehoor het nie. Soos ‘n Abraham van ouds met sy arms na bo uitgestrek.
Ek en Lien het na mekaar gekyk. Trane in Lien se oë. Ons het op heilige grond gestaan. Ons gebed is verhoor. Die Here het presies gegee waarvoor ons gevra het.
Skrywer onbekend. Dankie aan vriend Eric van Mosselbaai vir die storie
Author FollowFredPosted on December 28, 2017December 29, 2017Leave a comment on Tert se kersfeesstorie
Die kersfeeste van gister
those days of December
when families got together
fo’mo than biscuits and cheddar.
those days of December.
Sharing joys and and their pleasures
Just try to remember.(fc)
[not quite what Harry Bellafonte & Tom Jones had in mind but I acknowledge the idea anyway]
So aan die einde van die kersnaweek 2017, onthou mens weer daardie kerstye van die verlede wat jy onuitwisbaar in jou geheue bewaar. Toe elke kersfeestyd vir my, Annatjie en die kinders ‘n avontuur was wat nie net in een dag afgespeel het nie.
Die dag toe Ronél in die boks geklim het om by haar popbedjie te kom. Die kersboom wat ‘n week voor die tyd staan gemaak is en die geskenke om die boom geplaas is. Pa wat maak of hy aan elke geskenk gaan voel om syne op te spoor en dit tot manjifieke gille van protes van drie kleuters, Riana, Ronél en Jeanine gelei het. Want hulle het die beletsel op voel gehoorsaam-hoe kon pa dit dan waag?
Annatjie en die dogters se teen-poets een jaar. ‘n Aartappel in ‘n groot boks met koerantpapier daarin, en toegedraai met geskenkpapier. Pa sou met groot verwagting van lae koerantpapier ontslae moes raak  voordat hy by sy persent sou kom. Maar hulle net bietjie vergeet hoe ‘n aartappel kan stink wanneer dit vrotterig geword het.
Die jaar toe die kinders nie geskenke kon bekostig nie en daar ooreengekom is dat kersfees daarsonder  sou wees. Riana se diepe blues met die besluit. Ek en Annatjie kon dit nie hanteer nie en het geskenke gekoop en ‘n skattejag op die kleinhoewe van Riana-hulle beplan. Met rympies wat leidrade bied om die soektog na pakkies aan te vuur. Vir sommige was dit ‘n uitdaging en pret om die leidrade te ontsyfer. Vir my en Annatjie was dit ‘n genot om die oplossingsproses te beskou. Wayne of Renier was selfs deur die heining na die bure se kleinhoewe om daar te gaan soek
Dan was daar die jaar toe die kersboodskap op videoband opgeneem is en geskenke Italië toe gestuur is vir die drie kleinkinders. Die ding het so begin. Riana se hele gesin was in Treviso in Italië. Dit was die eerste jaar wat ouma van haar drie kleinnode geskei sou wees op kersdag en die gemoed het al blouer geword met elke treetjie nader aan kersfees. Vriende van Riana-hulle sou gaan kuier en ons bedink toe die plan om die  geskenke met kersvader te stuur, op band vas te lê. Renier het ‘n videokamera gehad wat hy vir opleidingsdoeleindes gebruik het in sy maatskappy wat opleidingsingrepe by kliëntmaatskappye voorsien het. Annatjie het ‘n kersvaderpak gemaak wat al vorige jare gebruik was en nog steeds het die kinders geglo. Rainier het net eenkeer vir ouma gevra of sy gesien het dat kersvader dieselfde skoene as oupa het. Die volgende jaar is gumboots gekoop. Die dag om die fliek te maak, het aangebreek en net nadat ek die slee en die bokkies in die parkeerterrein maak staan het, het ek met die rooi sak na die huis aangestap. Kameraman op sy pos. Toe die voordeur oop maak is kersvader hartlik tot uitbundig begroet en ingenooi met baie vrae of hy en sy bokkies ys in die lug teëgekom het so oor die Skandinawiese lande.
Kersvader wou nie dadelik inkom voordat sy bokkies met water bedien is nie, en Ronel, ouma en Jeanine het almal geskarrel. Ronel was eerste met die hondebak vol water wat kersvader, nogal beleefd, van die hand gewys het- sy bokkies drink nie water met hondespuug daarin nie. Vir die eerste keer ooit en ook die laaste keer het ek Ronel hoor sê :”bogger hom en sy bokkies.”
Die kinders het na ete spore gemaak, want hulle het geweet wat kom. Ouma moes op kamera met die kinders praat, of stories vertel. Terwyl ek dan die ding sou doen met die kamera.  Nes sy begin praat, het die verlange haar oorval en moes ek stop, stil en simpatiek. Met die derde poging het ek begin wonder wat om te doen want die aand was besig om nag te word, en daar was nog boggerol in die kannetjie. Ten einde laaste vra ek maar “Dink jy nie ons moet nou maar die ding klaarmaak nie?”.Vraag gelaai met potensiële moeilikheid. Renier het belowe om die band te redigeer om die huil-episodes uit te haal, wat hy nie gedoen het nie en die band is net so oorsee met die geskenke.  Met groot vermaak in die vreemde bekyk, so hoor ons.
In onlangse jare het volledige familie-kersfeeste as gevolg van veranderde omstandighede en nuwe invloede verdwyn. Hierdie jaar wou ons weer ietsie spesiaal doen en het ek en Annatjie ter wille van Timon, Barry se seun, gereël dat kersvader gerymde boodskappies in Engels aan die wat hier was, sou stuur. Timon het met onderskeiding ook kersvader gespeel en geskenke uitgedeel. Nogal ook ‘n rympie bedink.
Nog ‘n  kersfees op die memory stick.
Author FollowFredPosted on December 28, 2017July 13, 2018Format Quote1 Comment on Die kersfeeste van gister
The Owl…the Word…and the song
We have a neighbour that comes to visit from time to time when dusk falls. His perch is the lamppost in front of our house and is visible from the lounge window. And every time he arrives, we get excited but we keep our excitement to ourselves SO THAT he would not fly away. From the perch, he inspects the vacant stand across the street, probably to see if there is a courageous mouse on an evening stroll. After a few minutes the owl will take his leave and fly to the next pole where there are 2 vacant stands.
One evening he and his lady-love arrived and both sat on the lamppost. The owl suddenly dipped down to the ground and flew up again to the lamppost. She had disappeared but he repeated the exercise twice. It was getting dark and we could not see what had caught his attention. And suddenly he departed with a surge of power- silently. No noise from his wings. It was an amazing realisation. I opened my bible at Genesis 1 SO THAT an understanding of the bird could possibly be gained. And there it was: Verse 21: “God created ……every winged bird according to its kind”. (Note the use of the word “created” – wonderful.) We then realised that the owl was created to fly in absolute silence SO THAT his prey would not know of his imminent arrival. WOW. God must have had a lot of fun during the Creation. We had discovered the importance of SO THAT. Two small, almost insignificant words on their own.
That set us on another path. How many times do the words SO THAT actually appear in God’s Word? Many times, it would appear. Jesus used them on a number of occasions. And John 3:16 is, to our mind, the text that we should keep close to our hearts. Particularly the promise part of the verse that starts with “SO THAT”.
Michael W Smith sings a song: “Open the eyes of my heart Lord, open the eyes of my heart, I want to see you.” He may as well have sung “…SO THAT I see you”. For many years as we drove through Meiringspoort, ouma would want to listen to the song “How great Thou art” and I was instructed to drive very slowly SO THAT she could listen to the song at least three times. Beautiful scenery or special moments with God’s creations open the eyes of our hearts. Watch out for such opportunities.
Author FollowFredPosted on November 14, 2017November 26, 2017Leave a comment on The Owl…the Word…and the song
Die klippie in my skoen
Die lewe is goed en lekker en elke dag moet aangegryp word, al is jy by die werk. Maar soms beleef ‘n ou ‘n irritasie wat jou dag en lewe omkrap soos die bure se hond wat elke nag 2 uur begin blaf vir sy eie skaduwee of wat ookal. Soms is dit meer chronies. Dink aan ‘n ou wat hakkel. Al stoot hy sy asem hard met elke woord, hakkel gaan hy hakkel.
Die klippie in my skoen is doofheid of ‘n mate daarvan. Genoeg om mense verkeerd te verstaan en ja te sê wanneer jy nee moes sê. Kanse vat. In ‘n crowd waar jy niks kan hoor nie, sprei die “blank” gesig outomaties in plek en kyk mense jou aan asof jy ‘n zombie is. Dis omdat jy dan is. Annatjie het op ‘n stadium daarvan gehou om groot dinge te wil gesels as ons saans gaan lê om te doen wat mens saans doen. Slaap. Oplossing is om die horende oor op die kussing te sit en die dowe oor lê dan bo. Mens hoor dan die drones so vaagweg maar niks meer nie. Nou gaan slaap sy maar later as ek. TV is ook geselskap.
Maar daar is ook snaakse tye, Want die doofheid is nie gebalanseerd nie. Die een oor is amper net ‘n mooi dingetjie. Die gevolg is dat jy soms klank hoor maar dit nie kan plaas nie. My selfoon lui byvoorbeeld, maar ek weet nie waar dit is nie. Gevolglik hardloop mens die huisvol rond totdat hy ophou lui.
Ek stop die ander dag by ‘n kwekery naby die George lughawe. Ek het die plek al leer ken en dis ‘n gawe kwekery. Ek sit toe my selfoon in my hempsak en my donkerbril ook. Stap toe aan na die kantoor om ‘n stukkie spyse vir my malvas te koop terwyl ek die mooi musiek wat in die kwekery oor die klankstelsel speel, waardeer, want dis mooi en baie duidelik. Baie bedagsaam dat hulle sulke mooi goed speel.
Ek is nou gewoond aan my maand-oue eerste Android wat baie prompts op die aansigblad het wat dinge maklik maak. By die kassiervrou betaal ek en sy sê toe.”Mooi musiek waarna oom luister”. “Ja” sêg ek “julle speel mooi musiek”. “Nee” sê sy  “dis oom se foon”. Die bril en die selfoon het saamgewerk.
Ek kon nie wag om buite te kom om te loop lag nie.
Author FollowFredPosted on November 7, 2017July 13, 2018Leave a comment on Die klippie in my skoen
This is a text widget. The Text Widget allows you to add text or HTML to your sidebar. You can use a text widget to display text, links, images, HTML, or a combination of these. Edit them in the Widget section of the Customizer.
Follow Fred Blog at WordPress.com.