hbs_lat is is sv is es es en sk en is is is is is en is is is is is is is is is is is cs pt hu en is is is is is is en is is is is is en fi is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is en en is is is is is is en is is is is is is is is is en pt is sk en is pt is is pt is pt is sk fr is is is is en is is fr is is is fr is is is is sk is pt is is sk fr is is is is is en is sk is is sk fr is is is is is en is sk is la sk fr is is is is sk en is sk is hbs_lat sk fr is is is is sk en is sk is hbs_lat sk fr is is is is sk en is sk is hbs_lat sk fr is is is fr is is is is is en pt is is is sk fr is is en en en is is is is is
apríl 2007 – Þörf – Vani – Líðan
…við íþróttafélaginu mínu! Áfram svo…
Búin að skrifa undir við Ljósuborg. Hugsið ykkur það.
Nú jæja – ég er sem sagt að flýja allt það sem ég ætti mögulega að vera að gera þessa helgina og þvælists því bara um veraldarvefinn og blogga þess á milli. Ég þarf að fá mér einhver viðfangsefni ég viðurkenni það en ég er bara í svona útvötnun núna.
En ég er búin að fatta eitt. Þar sem ég er komin með þá dellu að stunda líkamsrækt þar ég að teygja það einu skrefi lengra og fara að snúa mér að einhverri íþróttaiðkun annarri en þeirri sem ég stunda. Einhverri svona almennilegri íþrótt þar sem hægt er að telja og vesenast svoldið. Einhverja íþrótt sem ég yrði að stunda með öðru fólki. Ég er að verða óþarflega mikill einfari held ég.
Ég hef stundað og haft áhuga á:
Badminton – spilaði mikið badminton á Þingvöllum í logninu á næturna. Eins kíkti ég á flugu á Ljósafossi einhvern tímann. Þetta er ákaflega fín og skemmtileg íþrótt. Ég gæti stundað hana á Ljósuborg með samkennurum mínum eða einhverju öðrum sem eru til.
Borðtennis – er gjörsamlega brjáluð í borðtennis já eða var…. Ótrúlega skemmtile íþrótt og ég var meira að segja pínu góð í henni. Keppti einu sinni eða tvisvar – ein örfárra íþróttagreina sem hefur komið mér svo langt.
Golf – golf er gaman að stunda og ég geri það áreiðanlega í sumar. Er ekki viss um að hún uppfylli þessa löngun mína í einhverja íþróttaiðkun aðra.
Bridge – gott fyrir heilann. Þarf að kíkja á hann næsta vetur.
Blak – aleina íþróttin sem ég hef orðið skólameistar í ;-). Aleina íþróttin sem ég hef keppt í heilan vetur. Frábærlega skemmtileg íþrótt – nema þegar maður þarf að horfa á hana – jukk.
Sund – nú það stunda ég nú eftir fremsta megni. Er að leita að einhverju öðru
Ganga – hún er líka svona bara ég og náttúran og Bjartur kannski. Ekki almennileg íþrótt.
Sem sagt mig vantar æfingafélaga í.
Það eru sem sagt béin þrjú sem mér hugnast. Það verður áreiðanlega æfingaaðstaða í íþróttahúsinu á Ljósuborg.
Hér með auglýsi ég eftir æfingafélaga næsta vetur – þið megið velja grein – eina tvær eða allar.
Kannski er nú ekki auðvelt að vera bara tvær eða tvö í blaki… Ætli það sé ekki bara hægt að stofna lið híhíhí
En sem sagt mig langar að spila borðtennis hið fyrsta. Eða badminton… Já eða Blak þó ég haldi að það sé svoldið flóknara…
…illa lyktandi bollu-limesneið sem hafði laumað sér hér í eitt hornið undir innréttingunni og spjó svo út úr sér allskonar ógeðseindum sem menguðu fyrir mér loftið. Fuss og svei! Drap kvikindið og kom því út í tunnu en þessi lime sneið var fölsk og viðsjárverð og hafði látið sér ryksugun, sópun og skúringu fram hjá sér fara. Eins og hún var falleg og ljúf á föstudaginn tuttugasta – þá var hún eins og þessi hér að ofan. Mynd af ófétinu í dag verður ekki látin fylgja!
Búin að fara í hjólatúr, Styrk og meira hjól í dag. Hreyfingaáætlun þessarar viku stóðst með ágætum. Það kemur svo í ljós á föstudag með afganginn. Það verður bara að taka hraustlega á í grænmetisáti og heilbrigðu líferni næstu viku. Maður er alltaf að reyna, alltaf að reyna. Og stundum tekst manni svo ljómandi vel upp!
Það er einhver ruslafýla í húsinu mínu. Og ég bara losna ekki við hana. Ég er búin að þrífa ruslaskápinn, ruslafötuna, vaskinn, ískápinn, tuskur, og ég veit ekki hvað og hvað en ennþá er ruslalyktin í húsinu mínu….
Skil ekkert í þessu. Þarf að huga enn betur að þessu. Kannski Bjartur hafi potað beini einhvers staðar…. Leitinni verður framhaldið. Ruslalykt eða hvað þetta er, er ekki góður þefur.
Ég sef og sef og sef og sef. Ég man nú þá tíð að ég svaf ekki vel. Sú tíð er sem sagt liðin. Ég fer létt með það að sofa um 12 tíma um helgar. Og er svona ægilega uppgefin þegar ég vakna ;-). Löt að koma mér af stað og þarf að hugsa mikið um hvert skref sem er stigið. Ætli mér veiti bara nokkuð af því.
Dreymdi samt heldur leiðinlega undir morgun – vatnsleka og flaum þannig að reikna má með einhverjum veikindum ef marka má draumráðningar mínar en ég á ekki von á þeim alvarlegum því ýmislegt í draumnum dró úr áhrifum þess slæma.
Í dag er mikil blíða þó engin sé sólin og ég ætla því að hjóla upphitunina hér um bæinn – í um hálftíma – sé til með vindstyrkinn, ef hann er of mikill þá stytti ég tímann og fer bara inn, en brennslan er skrambi góð þegar hjólað er á móti vindi og það er jú hún sem ég vil.
En nú ætla ég að gera aðra atlögu að þessum fnyk hér í húsinu. Bjartur er búinn að fara út og hóta öllum köttum hverfisins lífláti en þeir gera sér leik að því að hrekkja hann og stilla sér upp fyrir framan hann. Mér finnst að kettir eigi að vera bundnir rétt eins og hundar. Þeir éta allar fugla, stríða honum Bjarti mínum og mýga svo í sandinn eins og þeim sé borgað fyrir það. Ég þoli ekki ketti orðið – og ég sem var mesti kattaunnandi norðan Alpafjalla. Hef átt marga yndislega ketti en nú orðið þoli ég þá ekki. Þeir eiga bara að vera heima hjá sér og ekki í augnsýn Bjarts – svo fær aumingja Bjartur skammirnar þegar þetta er allt köttunum að kenna hvernig hann lætur.
Fuss og svei bara
p.s: mataræðið er greinilega eilífðarverkefni. Er það til efs að ég hafi lést mikið næsta föstudag þegar ég vigta mig… Verð að taka mig á – rétt eins og vant er.
Það er sama hvort það rignir eldi og brennisteini, snjói eða skafi; það er komið vor. Þegar ég kom út í morgun þá bara hviss bang búmm. Grasið orðið grænt og hlýindi í lofti. Ekki slæmt.
Af þessu tilefni hef ég hengt þvott út á snúrur. Verst að það er ekki sérlega mikið sem þarf að þvo að þessu sinni – en það skemmir svo sem ekki að sleppa við þvotta. Ég sé til hvort ég finni ekki einhver rúmföt og teppi og slíkt sem gaman væri að þvo ;-). Yndislegt að geta hengt út og látið þorna þar nú þegar maður er þurrkaralaus. En hvað um það.
Ég fór í sund og buslaði í 30 mínútur og brenndi 550 hitaeiningum þannig að dagskyldan er að baki þar. Ég er á góðu róli varðandi markmiðin. Með styrkferðinni á morgun þá er ég í 1200 í plús sem er ágætt því sundleikfimin er dottin út en morgungangan 5 daga vikunnar ætti að vinna það upp – sérstaklega ef ég lengi hana svolítið. Best er að vera kominn upp í skóg rétt rúmlega sex þá hefur maður góðan tíma þegar heim er komið að finna til nesti og borða morgunmat.
Nýjustu fréttir að vöðvauppbyggingu er að nú er bakið að taka við sér. Það hefur breyst gríðarlega nú undanfarið, herðablöðin farin að standa út eins og á venjulegu fólki – og ég farin að sjá til þeirra í fyrsta skipti í áratugi held ég að ég megi segja. Vöðvarnir sem liggja við hrygginn – yfir rifbeinin og við mittið eru líka sprækir. (verður gaman að fá nýja tölu yfir mittisbreidd mína – ég hlýt að vera grennast þar svolítið um þessar mundir). Þetta gengur sem sagt rosa vel og ég fór ekki á vigtina í gær – onei og ætla ekki fyrr en á föstudaginn. Það verður bara að koma í ljós hvað stendur á henni þá. Kannski að víndrykkja og eitthvað slugs sé nóg til að skemma fyrir – en á móti kemur að ég hef verið nokkuð dugleg í mataræðinu – kvöldmaturinn er samt svolítið vesen, þarf að halda áfram að vinna að betrumbótum þar.
Í dag ætla ég að njóta lífsins, safna kröftum, fókusa, syrgja Sunnulæk og að þessu öllu loknu get ég farið að horfa til framtíðar. Hún bíður þarna með útilegur, göngur og sprikl. Ég hlakka mjög til að ári þegar vonandi verða farin 24 kg í viðbót. Ég verð ekki nein léttavara þó svo fari – en ég verð allt önnur trúi ég. Við þetta bætist allt að ég hef ekki bara grennst heldur hefur holningin á mér gjörbreyst. Manneskja sem æfir af sama kappi og ég hlýtur að hafa öðlast mikinn styrk og breytta líkamsbyggingu eftir 12 mánaða hörku púl. Ég held meira að segja að ég sé farin að finna það á eigin skinni.
Hér er ég – ágætis dagur í skólanum, krakkarnir yndislegir. Ég held ég eigi eftir að sakna þeirra ofboðslega – ég ætlaði aldrei að fara frá þeim svona snemma. En það eru önnur börn annars staðar sem er líka gott að þykja vænt um. Þessi í Sunnulæk eru mér bara svo kær. Litlu grjónin mín sem ég næ aldrei að sinna eins vel og ég vil. En jamm – áfram veginn.
Ég var að lesa bloggin mín tvö um það þegar ég fór að stunda salinn – um fyrstu skiptin mín til Baldurs fyrir um ári síðan. Og what a difference a year makes…
Í framhaldi af því var svo svolítið sniðugt að Baldur spurði mig í nuddtímanum í dag hversu miklu hefði munað að ég mætti ekki í annan tímann til hans. Það er í sjálfu sér svolítið góð spurning. Og allrar athygli verð. Honum fannst ég svolítið vera eins og minkur í búri – hefði hreint ekki viljað vera í Styrk né hjá honum þar og þá. Það er líklega líka alveg rétt. Og hann var líka næstum viss um að ég myndi ekki endast eins lengi og raun ber vitni. Þar aftur á móti greinir okkur svolítið á í upplifun.
Ég vissi allan tímann sem hann var að spyrja mig um hvort ég væri farin að synda, ganga á morgnana, farið á hjólið eða hvað þetta hét allt saman sem hann var tilbúinn með handa mér í löngum bunum afhverju ég sagði nei. Það var af tveimur ástæðum:
Ég vissi að ef ég byrjaði myndi ég finna alls staðar til og þeir verkir hefðu svo áhrif á vinnu mína og tilvist – breytingar sem ég var ekki tilbúin að ganga í gegnum. Ég yrði að drepast í kálfunum, herðunum og hvar sem verða vildi og það þýddi að ég gæti ekki unnið eins mikið og ég vildi.
Ég vissi líka að ef ég byrjaði myndi ég vilja gera það af stæl og alvöru. Og ég var ekki tilbúin að breyta lífi mínu á þann hátt. Ég vildi einfaldlega hætta að finna til og vera með svona mikla vöðvabólgu. Lengra stóðu væntingar mínar til sambands míns við þennan nýfengna nuddara ekki. Þess vegna sagði ég alltaf, ítrekað og endalaust NEI. Og hann hélt áfram að spyrja.
Ég vissi hins vegar ekki að ég myndi halda þetta út því þetta var jafnvel heldur erfiðara en ég reiknaði með. Og þá ekki bara líkamlega – heldur frekar andlega. Baráttan var og er ansi hörð oft á tíðum.
Þegar ég svo byrjaði, þá vissi ég að það þyrfti að vera í ramma, gera af elju og ákveðni (frekar en áhuga eða vilja), breytingar yrðu óhjákvæmilegar á lífsmynstri mínu. Þetta vissi ég allt saman. Þess vegna stökk ég ekki til og hlýddi honum með að fara í salinn. Það var einfaldlega ekki kominn sá tími í mínu lífi – hvorki fyrst í febrúar þegar ég fór til hans né í apríl þegar ég byrjaði. En svo var ekki aftur snúið.
Ég kannski vissi ekki að ég yrði hér að ári. Ég vissi ekki að Baldur ætlaðist alltaf til meira og meira og myndi styðja mig every part of the way – alltaf endalaust. Ég vissi kannski ekki að það yrði hælspori og háls sem yrðu mér verstir – hélt það yrði ökklar og kálfar, bak og axlir. En ég vissi að ég var lögð af stað og þá er ekki svo auðveldlega aftur snúið. Líka afþví mér finnast íþróttir skemmtilegar. Ég þekkti svo sem þetta ferli allt saman úr sumarsundinu og þegar ég synti á vetrum. Ég þarf ramma og ég þarf að halda mig við hann. En kannski er úthaldið meira en ég ætlaði, ég einfaldlega hugsaði ekki fram á veginn heldur tók hvern dag, hverja æfingu, hverja göngu sem áfanga á þeirri leið að ná mér betur á strik.
Og ég held það sé að gerast núna.
þess vegna er gaman að velta því fyrir sér hve miklu munaði að ég færi ekki til Baldurs í annað sinn. Það munaði mjög litlu – það munaði eiginlega bara því að ég sá ekki fyrir mér að ég gæti beðið eftir því að komast að hjá öðrum nuddara – ný beiðni, ný læknisferð og hvað ætti ég svo sem að segja við Gylfa lækni: ,,Ég vil ekki fara til þessa Baldurs! Hann er vondur við mig? Skilur mig ekki!“
Einhvern tímann áður en tími tvö rann upp slæddist sú hugsun niður í kollinn minn að ég þyrfti kannski bara svona leiðinda gaur með mér í lið – sem væri ekki snarmeðvirkur og hæfilega sama um allt raus í mér og aðdáun á dugnaði mínum í starfi. Ég lokaði snögglega á þessa pælingu – fannst hún ljót og leiðinleg og ákvað að fara aldrei aftur í Styrk né til Baldurs. En fræinu hafði verið sáð. Ég vissi innst inni hvað til míns friðar heyrði – ég þurfti kannski bara á einum þverhaus að halda til að tjónka við mig – einhvern sem ég yrði ekki daginn að gera meðvirkan í vitleysunni minni. En ég ýtti því til hliðar reyndi að kæfa þetta litla fræ – en fór aftur því ég gat ekki hugsað mér að bíða annan hálfan mánuð eða þrjár vikur eftir öðrum nuddara. Ég gæti áreiðanlega beðið þennan af mér.
Þar hafði ég svo sem rangt fyrir mér. Ég skil ekki enn að hann hafi ekki gefist upp á mér löngu áður en apríl 2006 rann upp. Já eða einhvern tímann síðan þá. Kannski er bara engin ástæða til þess að gefast upp á mér. Hefur mér ekki bara gengið vel?
Það var þáttur hjá Opruh um daginn og þar spókuð sig konur sem höfðu lést um þau hin sömu 24 kg og ég og fengu mikið klapp að launum frá öllum viðstöddum – og aðferðin sem þær beittu var mikið til hin sama og ég. Breyta grunninum og huga að hreyfingu og mataræði. Þannig að líklega er þetta allt saman svolítið afrek.
Það er til 120 cm minna af mér en fyrir ári. Ég tek töluvert minna pláss í veröldinni fyrir vikið og er ekki eins íþyngjandi fyrir möttulinn ;-).
Það munaði öllu að ég fór í þennan annan tíma – sem ég var næstum búin að afboða. Það munaði ekki miklu það get ég svarið.
Í dag fór ég í 25 mín göngu í Hellisskógi með honum Bjarti mínum, vaggandi með framstæðan háls eins og hinar endurnar þar, fór í Styrk og var ótrúlega dugleg. Ég er farin að fara 24 mín á prógrammi á stigvélinni – þó þyngdarstigið sé bara á 3. En þvílíkt sem ég brenni á því og svitna. Það er rosalega erfitt mér enda er ég svo sem ekki nein léttavara. Var líka á 25 mín á ógeðstækinu og brenndi alls rúmlega 1200 hitaeiningum plús þessar 300 sem fóru á göngunni. Þar að auki fór ég í nudd – og það var nú svei mér gott og nauðsynlegt. Er með fyrirbyggjandi aðgerð í gangi – því gangan reynist mér og hálsi mínum svo erfið. Sjáum til hvað setur. Helgi framundan og allt í þessu fínasta. Life is good. Amk hreyfingin. Er ekki alveg viss með annað.
Það undarlega hefur gerst nú á allra síðustu árum – kannski bara síðustu tveimur að ég þoli ekki breytingar á plani. Ég hef í gegnum tíðina bara ætt í gegnum lífið og verið slétt sama hvort ég geri þetta eða hitt á morgun eða hinn, eða í hvaða röð ég geri hlutina. En það er ekki lengur svo. Allar breytingar fara alveg með mig og ég þarf gríðarlangan tíma til þess að aðlagast öllum breytingum. Ég þykist nefnilega hafa einhvern rythma í kaosinu í mínu lífi.
Eitt sem ég afber ekki er forfallakennsla. Ég bara ræð ekki við breytingarnar sem felast í því að gera ekki það sem ég ætlaði að gera í götunum og svo í ofaná lag að kenna þegar ég ætlaði mér alls ekki að gera það. Enda er bara of mikið að kenna 36 tíma á viku. Þess vegna hef ég beðið um að vera aldrei beðin um að taka forfallakennslu. Samt verð ég að gera það í dag. Það þýðir að allar námskrárnar, símtölin og bréf heim verða annað hvort ekki gerð – eða gerð í frímínútum – fyrir nú utan að það sem ég hef hlakkað til alla vikuna – föstudagsins er allt í einu bara eins og hver annar dagur – hlaðinn of mörgum verkefnum sem ég ræð varla við.
Mig langar mest að fá taugaáfall bara – ef maður gæti fengið svoleiðis af löngun… Sigh!
En það dugir ekki að vola og væla – einu sinni vann ég í öllum mínum götum, tók tvöfalda hópa og ég veit ekki hvað og hvað. Ekki vandamálið. Ég get þetta vel 😉
Ég fór út með Bjart í morgun – það var svei mér fínt. Lengdi gönguna aðeins en ég fór ekki á hjólinu í skólann í dag – þarf nefnilega að skjótast og ná í íþróttafötin áður en ég fer í styrk og þar sem ég ætla í nudd kl hálf fjögur er ekki gott að vera að gaufa neitt eftir hádegið. Það verður bara gott að taka svolítið á eftir hádegið – hugsa bara um peningana sem ég fæ fyrir þetta.
Veit um einn sem segði að það væri ekki nema von að mér brygði við að vinna ;-). Já eða jafnvel tvo eða þrjá.
Bloggaðu hjá WordPress.com. eftir Automattic.