en en en en en en en en en en en en en en en is en is en en is en is en en is en is en en en is en is en en ca en is en en en is en is is en en en en en es en en en en en en pl en en en en fr en fr en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr de fr es nb fr de en en sv de de fr en fr it fr en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en so
September | 2008 | Animals & Feelings
I’ve been listening to a song that Kael gave me. It’s in Japanese and it’s called Magic. Somehow, the Japanese in it really sounds different. No aspiration and no rounded u but rather [u]. It sounds like what I imagine Japanese would have sounded way back, a clear altaic sound. It sounds like the forest and the bark. Like these wonderful people who perhaps roamed Siberia, beside Finno-Ugric people and Turkic people.
I wish I had brought this book about Finno-Ugric languages. The whole of the proposed Altaic family is an amazing brew of remarkably different people. From today’s blond Finns and dark Hungarians to Mongolian people, Samoyeds and even Koreans and Japanese. To imagine that these drastically different people would have had much to do with eachother many thousands of years ago fascinates me. I can imagine the ancestral father of Japanese people trading skin with a man whose family would end up living in northern Siberia for the next 8000-9000 years, a Samoyed. I would so like to know where Kets come from, where Nivkhs were before, how Japanese people arrived on the island – were they austronesian or altaic?
I guess I miss reading about this. My days have been missing a little bit of this complicated beauty. Going one step back into science fiction everytime. I want to travel back in time.
Um margslungnu erfiðleika mína.
Posted on September 29, 2008 | Leave a comment
Í tímans rás hefur það runnið upp fyrir mér að mörgum stelpum finnst ég erfiður. Ég hef enn sem komið er ekki fundið ástæðuna fyrir þessari hegðun. Hún hefur sprottið upp einvörðungu í þeim tilvikum er ég lét það koma í ljós að ég væri hrifinn af stelpunni. Annars kemur okkur svo frábærlega vel. Hver dagur er eins og á leikskóla með þér, sagði hún. Við fórum í könnunarferðir á hverjum degi, könnuðum ný húsasund, skírðum nýja ketti, uppgötvuðum ný hverfi. Við löbbuðum endalaust og tókum milljón myndir. Já, svona var góða lifið. Engin beinasleggja, ekkert púl.
AÐ EYÐILEGGJA ALLT FYRIR SÉR.
Posted on September 29, 2008 | Leave a comment
Eftir sama höfund sem skrifaði AÐ VALDA ÖLLUM VONBRIGÐUM.
Posted on September 29, 2008 | Leave a comment
Ef að ég væri Íslendingur, þá vildi ég heita Úlfhéðinn. Maður í úlfsskinni. Sonur minn mun heita Úlfhéðinn. Örnólfur er líka flott.
If I were an Icelander I’d want to be called Úlfhéðinn. A man in the skin of the wolf. My son will be called Úlfhéðinn. Örnólfur (eagle-wolf) is cool too!
Posted on September 29, 2008 | Leave a comment
Ég hef einu sinni enn eyðilagt einhvern fyrir mér. Ég sýni þessari manneskju mig svo beran og meinlausan að ég kafa í skömmustuhringrásir og verð smár, óæðri. Síðan dirfist ég ekki fremur að sýna henni mig, hræddur um að hún líti á mig sem barn. Ég eins og gefst upp á vonum mínum á betri framkomu og viðtökum. Ég er maður, ég er ekki svona erfiður. Ég kunni allavega að fullnægja þörfum hinna vina minna.
Um jarðarför afa míns.
Posted on September 29, 2008 | Leave a comment
Afi er kominn í lítinn gullan kassa. Ég var að horfa á myndirnar sem ég tók af honum síðasta skiptið sem ég fékk að sá hann, viku áður en ég kom hingað. Ég samhryggist ömmu minni svo innilega. Þarna sat hann í sófanum umkringdur öllum sínum börnum og barnabörnum. Nú er líkami hans púði í kassa, og það á enginn eftir að snerta hann aftur, eða heyra rödd hans. Ég hefði svo viljað hafa verið á jarðarförinni, með allri fjölskyldunni. Ég sakna þeirra.
My grandfather is now in a little golden box. I was looking at the pictures I took of him the last time that I got to see him, the week before I left. I am really sorry for my grandmother (samhryggist á ensku?). Her sat there in the sofa surrounded by all his children and little children. Now his body is powder in a box – no one will ever get to touch him again, or hear his voice. I would have so wanted to have been there at the funerals, with the whole family. Ég sakna þeirra.
Posted on September 29, 2008 | Leave a comment
Ég tók til í herberginu mínu, endurraðaði húsgögnunum. Borðið er komið í hornið og rúmið flutt hinum megin, sem þýðir að ég sef því miður ekki lengi beint undir glugganum. Ég límdi rauða lampann á vegginn. Ég á nú tvo eins lampa, rauða. Rautt ljós gerir mér talsvert auðveldara að einbeita mér og slaka á. Það gefur frá sér frábæra stemningu – örvar hugann og ímyndunaraflið. Já það er flott.
Ég veit enn ekki í hvorn fót ég ætti að stíga í þessu máli. Ég er að hugsa fyrst í vinstri, síðan í hægri, og svo vidare.
Snl vine.co/v/b3ZAAAjHXVK 5 years ago
Place des arts/summmmmmmmmmmmer vine.co/v/bYbHEngt3zb 5 years ago
Summerdad vine.co/v/bVUrJLBuUUP 5 years ago
Privacy & Cookies: This site uses cookies. By continuing to use this website, you agree to their use.
To find out more, including how to control cookies, see here: Cookie Policy