en sv en id en en en en en is en en en en is en en en is en en en nb en es en nb en en en en en en en en es en en es es en en en en en fr en en en en en en en en
November 9, 2014 by gunnhildur
Jæja þennan sunnudaginn skulu þessi skrif vera tilraun til þess að koma sjálfinu aftur til raunheima – í dag eru akkúrat fjórar vikur síðan að mín gekk inn í borgina Santiago de Compostela, sunnudaginn 12. október. Ætlaði nú upphaflega að blogga reglulega af veginum en eftir 12 daga á göngu – þá kom þessi þörf til að kúpla sig út úr netheimum að mestu. En það var einmitt hluti af ferðinni – að geta lagt hitt lífið algjörlega til hliðar á meðan. Mikið var það gott – að fá þennan tíma til að skoða sjálfan sig – hreinsa hugann – fara yfir hluti. Uppgötva nýja hluti. Endurskoða. Týna sér. Finna sig. Upplifa frið og frelsi. Langar að skrifa aðeins um framhaldið – kannski ekki allt í dag en nú loksins – tveimur vikum eftir að heim var komið er maður loks að ná áttum en hef í raun verið í svokölluðu “post camino” ástandi. Einfaldlega ekki náð að tengja mig aftur inn í raunveruleikann. Fyrsta vikan var sérlega skrítin – eða bara erfið! Nei ekki sambærilega erfið og að búa í stríðshrjáðu landi eða við Ebólu – bara erfið fyrir viðkvæman pílagrím. Á svona langri vegferð – þar sem eina plan dagsins er að: 1. Vakna og pakka í pakpokann. 2. Ganga 3. Finna gististað og sofna – þá hreinlega breytist svo margt innra með þér – þú óhjákvæmilega hugsar aðrar hugsanir – þú færð aðrar áherslur – þú ferð hreinlega svo ógurlega langt frá hinum hversdagslega raunveruleika án þess að í raun átta þig á því á meðan á því stendur. Þér finnst vegurinn vera lífið þitt, vinirnir eru þeir sem ganga með þér og þú ræðir við um öll andans mál. Og þú ert ekkert að pæla í rútínu – eins og að fara í vinnu eða skóla – og hvað þá að hugsa um pólitíkina eða einhverjar skyldur samfélagsins. Þú ert í hléi. Og þegar hléið er búið þá langar þig eiginlega ekkert gríðarlega mikið að fara til baka. Þú veist að þú “verður” (hugsaði samt undir lok ferðar – verð ég? Hver segir það! Má ég ekki bara vel búa hér við sjóinn!?) að gera það og ert á einhvern hátt meðvitaður um að allt tekur endir – en það gerir það hreint ekki neitt auðveldara. Og þér finnst þú vera pínu (mikið) vanþakklátur – að líða svona. Þér finnst eins og að þú eigir bara að fara glaður heim fullur þakklætis yfir því hvað allt gekk vel! Og ekki misskilja mig – vissulega þakklæti yfir því – og mögulega þetta allt bara hluti af lærdóminum – að læra að setja punktinn. Að sætta sig við það að allt eru þetta bara timabil í lífinu – og átta sig á að það er í raun auðveldara að hugsa um lífið þannig. Að þegar eitt byrjar þá endar annað. EN hugur þinn er samt enn á veginum í dágóðan tíma á eftir – kannski fer maður OF langt frá öllu? Og of lengi? Nei andskotinn – hugsa nú samt að það sé meira gott en hitt. Hugsa líka að betra sé að sleppa því að reyna að útskýra þetta allt saman. Suma hluti er erfitt að setja í nógu lýsandi orð. Get þó sagt það að hver dagur af þessum fimm vikum á veginum var svo innihaldsríkur, fullur af upplifunum – meiningu. Hver dagur var í raun eins og heil vika en leið samt eins og klukkustund. Ef að það meikar einhvern sens? Hver dagur var eitthvað svo nútengdur – ekki kannski stanslaust en það var auðvelt að gleyma sér í frelsandi núi. Það var ekkert annað að angra þig. Jújú, vissulega voru stundum einhverjir hlutir að angra – blöðrur á tánum, fólk sem hætti ekki að tala þegar þig langaði bara að dást af náttúrunni, stingandi hitinn eða gamlar fortíðarsyndir. En það einhvern veginn var allt velkomið – eða þú varst bara tilbúinn til að takast á við hvað sem á veginum varð. Hvort sem að það voru ytri eða innri þættir. Og á hverjum degi varstu tilbúinn til að halda áfram. Og áttaðir þig á að í raun ertu aldrei almennilega tilbúinn í lífinu fyrr en að þú byrjar á einhverju. Var ekki tilbúin í ferðina fyrr en að morgni 11. september þegar lagt var af stað upp hæðina. Maður á bara að byrja. Og svo halda áfram. Og svo verður maður tilbúinn fyrir hvert einasta skref í þessu lífi. Æ veit vel að þetta ástand mun líða hjá að endingu – eða það vonar maður allavega (þó að ekki sé nema minna nánustu vegna – sem nenna kannski ekki að umgangast svona “sorgmæddan” pílagrím endalaust! 🙂 ) Vegurinn heldur áfram hér heima og það er auðvitað áskorunin að halda áfram að tileinka sér það sem maður lærði – og vera í núvitund LÍKA hér í raunheimum. Finn hvað það getur verið krefjandi um leið og maður er komin í annað umhverfi – og jú þó að maður finni strax góðar breytingar og upplifi innst inni helling af gleði og nenni enn síður að röfla yfir hlutum sem minna máli skipta þá er nú samt auðvelt að byrja aftur að bölva rikisstjórninni og pirrast yfir smámunum. En þá er kannski ágætt að hafa í huga að maður ER mannlegur og að vegurinn – jafn dásamleg hvíld og hann er nú frá öllu saman getur samt ekki verið einhver allsherjar umpólun – maður situr enn eftir með sjálfið sitt sem stöðugt þarf að slípa áfram í ákjósanlegar áttir. Það er STÖÐUGT þjálfunaratriði! Egóið er frekja sem traðkar á hjartanu! Það er auðvelt að gleyma sér innan um öll lífsins áreiti. Ætla að nota næstu daga til að skrifa stuttar hugleiðingar. Það verður mín leið til að skilja við söknuðinn – ásamt þvi að verða vonandi raunheima yfirfærsla sem og utanumhald utan um allt öskrandi nagandi hugsanaflæðið!
September 23, 2014 by gunnhildur
Nú komin til Burgos – 1/3 af ferðinni því afstaðinn – eða tæpir 300 km – enn um 500 km eftir. Eftir 12 daga af stanslausri göngu ákvað mín að taka einn hvíldardag í dag – líkaminn þarfnast þess og borgin svo fögur. Svo verður næsti kafli yfir Meseta eða “eyðimörkina” àn efa krefjandi – gott er að gíra sig örlítið undir hann andlega. Dagarnir byrja snemma og enda snemma – à fætur kl. 06 og í rúmið kl. 22. Eftir 20 – 30 km göngu dagsins tekur við sturta, þvottur og hvíld fyrir kvöldmat – sjaldan að maður hafi orku í miklar athafnir eftir mat nema þá að spjalla við aðra pílagríma sem dvelja à sömu stöðum. Það hefur ýmislegt gengið á síðan síðast – ekki bara utan frà heldur líka að innan og byrjaði síðustu daga að finna fyrir þörf til að loka à “hinn heiminn” à meðan. Ekki skoða fréttir eða email eða yfir höfuð vera á netinu – þar með talið og kannski einna helst á Facebook. Veit að sumir vilja gjarnan fylgjast með mér og þykir vænt um það en það er svo mikið að ske alla daga og lítið rými til annarra hluta vilji maður fà sem mest út úr ferðinni – þá þarf að skilja við sumt um sinn. Þetta verður því síðasta færslan í bili. Held þó dagbók fyrir sjálfa mig til að halda utan um hlutina. Mun hugsanlega auka við kílómetrana næstu daga upp í 30 – 40 – enda formið orðið mun betra. Það er helst að frétta að síðan síðast að þà hef ég villst tvisvar (ekki alvarlega) – annað skiptið í þoku, kynnst fleira fólki sem hefur kennt mér helling – nú síðast indælum manni frá Íran sem opnaði augu mín fyrir àkveðnum hlutum, átt ótal djúpar og minna djúpar samræður – gengið í gegnum fallega skóga, akra og ótal fallega smàbæi og stærri bæi. Bragðað á berum og öðrum lystisemdum lífsins. Reyni að vera meðvituð um að þetta er “my camino” – sem þýðir að ég geri hlutina eftir mínu höfði – það getur verið erfitt þegar maður hefur eignast einskonar camino fjölskyldu að fá friðinn sem þarf til þess að gera sitt – en er dugleg að ganga ein og rekst svo bara a vinina i kaffi pàsum – og í dag fóru margir àfram a meðan ég varð eftir – en það koma nýjir pílagrímar í staðinn – enda alltaf einhverjir á undan og eftir manni. Sumir fara líka styttri leiðir og reynum við að dæma ekki of harkalega þá sem stytta sér leið með rútum – þó að manni finnist það hàlfgert svindl – enda þetta ferð sem þarf að fara á fótum tveimur alla leið til að fá sem mest út úr henni – en auðvitað hafa ekki allir tímann til þess og maður skilur það – líka þá sem flytja bakpokann á milli ef þeir hafa ekki heilsu til að bera – þó að manni finnist hann vera orðinn hluti af manni – maður finnur vel hér hvað maður þarf í raun lítið. Gleymdi að nefna það síðast en ég elska norðurspàn – fólkið, matinn, kaffið (þeir kunna þetta allt) – menninguna, hlýjuna, söguna og hvernig þeir taka okkur pílagrímunum vel hvar sem við komum. Hér er ekki þetta stress og stressboltinn minn er allur að missa sig – enda mátti hann það! Magnað hvað maður getur verið fjarverandi manneskja. Er að sjà núna hve mikið var stressið heima – já, sem er það versta sem við gerum heilsunni!Óþarfi. Það er svo margt sem er óþarfi og megi megnið af honum verði eftir à veginum. Good bye! Dagur 10 var mér verulega erfiður – það var heitt og var svo þreytt – alveg að bugast en hélt samt àfram – þyrmdi líka yfir mig allskonar dapurlegum hugsunum – eins og í gamla daga þegar sálin í raun nærðist à eymdinni. Samferðarpílagrímur gaf stuðning og dagar 11 og 12 voru fínir hingað til Burgos. Lundin góð og fann fyrir mikilli gleði og þakklæti yfir að vera hérna. Auk Þess að finna sterkt hvað lífið er mikið undur og kemur manni stöðugt á óvart – og hvað mig hlakkar mikið til framtíðarinnar – ástfangin (hæ Víðir) án þess að hafa planað það stuttu fyrir brottför. Þurfti nú samt auðvitað að fara þessa ferð – hef fundið það lengi. Já, lífið – when least expected – og er auðvitað bara þakklát að þessi líka yndismoli hafi bankað upp á og bíði eftir mér. Og i dag er mín túristi á kaffihúsi – vissulega með lúin bein – enda aldrei fyrr gengið jafn mikið og samfleytt í 12 daga samtals. Næsti kafli getur orðið andlega krefjandi – og hef àkveðið að ganga hann að mestu einsömul – þó að ég muni auðvitað rekast á fólk. Þannig fæ ég Meira úr úr þessu en allir hafa sinn hàttinn á – hugsa að svona ferðalag – eigi mögulega eftir að breyta manni á annan hátt en manni hefði grunað – semsagt ekki endilega víst að maður àtti sig á því fyrr en lengra líður. Samkvæmt bókinni (pílagríma biblíunni sem flestir styðjast við) tekur gangan til Santiago 33 daga – en ég er að stefna á 30 með þvi að bæta við km nú þegar formið er orðið betra – og fæturnir enn blöðrulausir og sterkir – er varla að skilja það – en verð að vísu stundum illt í vinstri il. Vil nú samt líka ná að staldra við and smell the flowers. Sjáum hvað setur. En svo er það Finisterre – þangað eru tæpir 90 km eftir að komið er til Santiago. Þarf eiginlega að fara þangað og að öllum líkindum gangandi. það er samt svo gaman hvernig þeir sem eru á veginum eru eins og smættuð mynd af heiminum – frà öllum löndun – ég er að vísu eini íslendingurinn sem ég veit af núna – allir spyrja alla “where are you from” – og um daginn í Belarado gisti ég í herbergi með strák sem spurði og þegar ég svaraði Ísland sagði hann: I have heard about you – the only icelander on the camino! Hitti að vísu bara fyrsta norðurlandabúann í gær – hana Evu frá Svíþjóð – engir aðrir á ferli!? Er að læra svo mikið um önnur fjarlæg lönd og það er svo dásamlega gaman. En nú er sólin að koma (p.s. Fyrsti rigningar dagurinn var í gær hingað) og mín ætlar að skoða sig um i flíspeysunni sinni og legg svo í hann á morgunn – vonandi úthvíld yfir í breytt landslagið og hvað það sem á vegi mínum verður. Fór í kaþólska messu í gærkvöldi – það var verulega notalegt. Sakna auðvitað fólksins míns heima – sendi fullt af ást àður en kúpla mig út úr netheimum og held áfram í þessu andlega ferðalagi mínu eftir hinni fornu pílagríma leið.
Leave a comment |
September 17, 2014 by gunnhildur
Hef nú gengið Jakobsveginn hèr á Norður Spàni í samtals 7 daga. Kílómetrafjöldinn kominn vel yfir hundrað (160) og í morgun lagt af stað kl. 06.30 (aldrei fyrr farið svo snemma af stað) frà Torres del Rio – litlum smàbæ sem varð að nàttstað gærkvöldsins eftir að vid Kevin – 22 àra leikari af írskum uppruna frà Chicago sem ég rakst fyrst á á lestarstöðinni í Bayonne og hef svo rekist à víða og varð að göngufélaga í gær vorum gjörsamlega búin à því. Allt dimmt í morgun og stjörnubjartur himinn í u.þ.b. klukkutíma. Fàir à ferli og friðsælt fyrst um sinn. Mikil fegurð yfir akrana – eftir nokkra tíma fann ég mér góðan stað til að hugleiða og sagði Kevin að halda àfram – gekk svo seinni 10 km dagsins með sjàlfri mér. Vantaði virkilega einveruna. Fara yfir dagana – njóta landslagsins og golunnar (takk Gud – hitinn var ad steikja mig). Gekk auðvitað fram à nokkur kunnugleg andlit. Ljúfa parið frà Litháen, fjóra írska drykkfellda vini og franska hàmenningarlega sinnaða vin minn sem ég man ekki nafnið á. Og fleiri – þó að sumir séu vissulega týndir einhversstaðar á veginum. En svo koma einnig ný andlit – kynntist Ash frá Ástralíu – hann er fyrrverandi hermaður og þvælist nú um. Ævintýramaður með engin plön. Ofsalega fínn. Það gerist svo mikið hér à hverjum degi að ég hefði ekki trúað því. I fyrradag lentum vid aftur i tvi ad trju sveita albergue a sama stad voru full eftir ad hafa labbad upp heila haed en ta birtist bjargvaettur a hvitum bil sem baud okkur gistingu i tessu fallega sveitahosteli adeins fra. Otruleg lukka tvi tad var langt i naesta bae. Og mikiid var nu gott ad sofa tar laus vid areitid. Tad er eins og vegurinn passi upp a okkur oll. Finn lika hvad hugurinn er byrjadur ad hreinsast af allskonar samansofnudu rusli og eina sem skiptir er ad fara afram veginn sama hvad. Og nú er ég kominn til Logrono eftir 22 km dagsins – var komin snemma eda a hadegi og nennti ekki meiru í dag – aetla að hvílast og skoða um í borginni. Kíkti inn í túrist office til að fà kort og gaurinn var svo glaður því ég var fyrsti íslenski pílagrímurinn þeirra. Hann gat því sett pinna à kortið sitt à þessa litlu fallegu eyju okkar í útnàra. Komin í La Rioja héraðið og landslagið byrjað að breytast talsvert. Fæturnir merkilega góðir enn sem komið er miðað við allt þrammið – à meðan Kevin er kominn með krambúlerað hné og margir með blöðrur – hitti líka mann í fyrradag sem hafði snúið ökklann og þurfti að taka hlé à göngunni. Þetta eru auðvitað dàgóðar vegalengdir à dag og í fyrradag var líkaminn minn allur svo lúinn og búinn að mig langaði smà að setjast niður og öskra smàvegis. Gaerdagurinn var betri tratt fyrir hitann og í dag var orkan góð og ljuft að komast snemma í hvíld – valdi hostel sem er minna troðið til að fà smà frið frà fólki. Finn samt að ég er hugrakkari en ég hélt – þó að vegurinn veiti vissulega sinn stuðning í formi góðs anda og samkenndar þà er gott að þurfa að standa à eigin fótum og taka sínar eigin àkvarðanir með allt. Æfa sig í að hlusta à viljann og hjartað? Ef ad madur a ad hlusta a eitthvad ta er tad innsaeid og vera metvitadur um ad madur er leikstjorinn i eigin lifi – ekkert breyttist hja mer fyrr en eg tok fulla abyrgd a eigin tilvist – madur getur audvitad gleymt ser – pirrast yfir tvi hvad spanverjar eru lengi ad afgreida kaffibollann tegar manni langar ad drifa sig af stad en ta tarf bara ad minna sig a ad hver stund og stadur hefur sinn tima og muna ad anda. Med jakvaedar hugsanir gengur allt toluvert betur. Veðrið er líka ögn svalara og farin að fara fyrr af stað til að forðast langa göngu í síðdegissólinni. Líka betra að koma fyrr í bæina og fà rúm – hlæjum mikið af þessari keppni um rúmin og erum farin að tala um að nota göngustafina ekki bara í göngur – eða til að ýta frà villihundum heldur líka til að pota í alla þessa pílagríma sem eru fyrir manni 🙂 Jæjajæja. Bestu kveðjur heim til allra og þakka góðar kveðjur. Þær gefa mér allar aukinn styrk à þessari vegferð minni.
September 14, 2014 by gunnhildur
Fjórdi dagur ad kvoldi kominn og skrifa í tolvunni herna a Albergue í Puente la Reina – 24 km ad baki í dag frá Pamplona – falleg leid yfir haed med útsyni yfir borgina og héradid. Líkaminn er samt ordinn orlitid lúinn og leidin yfir haedina virtist endalaus – hitinn óbaerilegur á hadegi og nú orlitid farin ad skilja afhverju fólk rýkur af stad á medan enn er úti myrkur. Baedi til ad losna vid hitann og ad turfa ad nánast hlaupa til ad fá i gistingu. Tad var tó ekki vandamal i dag – nóg af plássi herna i Puente la Reina og her er meira segja sundlaug i gardinum – típískt tar sem eg henti bikiniinu minu i Pamplona – alveg ótarfi ad droslast med tad (og fáránlegt veit tad – en tid aettud ad sja hvad sumir her burdast med) -reyndi hvad gat ad hafa litid dót en hvert einasta gramm skiptir mali hér og enginn i studi fyrir ad burdast med hvad tad sem ekki er not fyrir. A leidinni hingad héngu glaenýir gonguskor í tré – einhver hafdi skilid ta eftir – enda er betra her ad vera i lettum gonguskom vegna hitans. Leidin var falleg i dag og vid gengum i gegnum mondlutré – mikid var nu gott ad gaeda ser a ferskum mondlum beint af trjanum. Allir dagarnir hafa audvitad bodid upp a endalausa landslags fegurd og ta sérlega fyrsti dagurinn yfir fjollin – sem reyndar voru ekki eins krefjandi og eg hafdi buid mig undir – kannski ad islensku fjollin geri mann vel undirbuinn fyrir svona. En i dag eru faeturnar treyttir og tegar eg kom a hostelid tvodi eg oll fotin – enda ekki morg til skiptana og for svo beint i pilgrim menu – allir borda a sama tima og geta valid ur kannski nokkrum rettum – engin vonbrigdi ennta. Madur er i raun takklatur fyrir allt sem madur faer a tessum vegi – og allt bragdast vel eftir margra tima gongu. Og tad er ódyrt fyrir pílagríma ad gista og borda – u.t.b. 20 euros fyrir gistingu og mat myndi ekki tykja mikid a Islandi. Ad visu alltaf raudvin med matum en eg laet tad nu alveg eiga sig – tad er ju betra fyrir mig ad vera i vatninu – brunnar út um allt svo ad madur tarf sjaldanst ad skraelna. Lagdi ein af stad i morgun en rakst svo a John vin minn uppi a haedinni – hann for enn seinna af stad og ekki for eg snemma a maelikvarda margra hér. September á nu samt ad vera gódur mánudur baedi hitalega og fjoldalega sed – en samt er of heitt og mjog margir a ferli. John er svo gódur gaur og fyndinn – hlaejum endalaust og hann er svo hamingjusamur ad vera herna – hann a konu og trja syni sem hann elskar mjog mikid – hann haetti ad reykja og er medvitadur um hvad mali skiptir. Hann veit alltaf hvar vid erum enda med kortid uppi – eg er hins vegar alveg haett ad vita hvar eg er, hvad tíminn er eda hve langt eg hef farid. Virdist eiga audvelt med ad ganga bara og mikid er gott ad vera laus vid allt áreiti – finn mikinn fridinn. John kallar mig ad visu alltaf Gunther – tvi honum finnst nafnid mitt langt og erfitt – bara eins og ollum odrum herna. Sumir kalla mig einfaldlega Gun og adrir reyna ad bera tad fram eftir bestu getu. I dag kynntist eg audvitad fleira folki medal annars Fernondu fra Brasiliu – hun er buin ad fraeda mig um landid sitt og segir ad Brasilia hugsi meira um ad hafa tad gott a strondinni en um menntakerfid sitt. Hun sagdi mer ad fara aldrei til Sau Paulo – tad se leidinleg borg en ad Rio se full af lifi og skemmtun. Folk er forvitid um Island og allir spyrja um eldgosid og efnahagshrunid – jebb tad er tad sem ad vid erum tekktust fyrir uti i londum. Allir vilja koma tangad og sumir hafa tegar farid. Allir fa sjokk tegar eg segi teim hvad islendingar eru margir – já eins og Fernanda sagdi – jafn margir og i hverfinu hennar! Nu fer kilometrafjoldinn ad nalgast 100 – tannig ad ta eru 700 eftir til Santiago – og syndaaflausnarinnar. Eg aetla alla leid en er medvitud um ad allt getur sked – en ta verdur tekist a vid tad tegar tar ad kemur. Eg tyndi Tony a leidinni i dag enda var hann ordinn treyttur og ekki vist hvort eda hvenar eg se hann aftur. En folk er her a ollum aldri og i ollum staerdum – i lestinni a leidinni til Saint Jean hitti eg trjar astralskar vinkonur – allar hjukrunarfraedingar komnar vel yfir midjan aldur og allar nokkur storar – en tar eru komnar hingad a hostelid og hafa tvi gengid jafn mikid og vid hin sem yngri erum. Eg dáist ad teim! Stefni a ad fara fyrr af stad a morgun og ganga eins langt og faeturnir mogulega bera mig. Vegurinn er vel merktur og erfitt ad villast – tad eru svona litlar skeljr sem ad visa manni veginn ut ur ollum borgum og baejum – og mikid er gaman ad tritla i gegnum alla tessa smabaei – svo ser madur sama folkid a somu stodunum – vid erum eins og einn stor hopur sem ad faerist a milli stada á sithvorum timanum – allir brosa til allra og segja Buen Camino! Svo god stemning – gefur manni hlyju. Allir a leidinni á sama áfangastad – sumir stytta ser ad visu leid – man ad eg sagdi vid nokkra mina nánustu ad ef ad tetta yrdi of erfitt (tar var jú ótta Gunnhildur ad tala) ta væri alltaf hægt ad stytta sér leid – nuna dettur mer tad ekki lengur til hugar – mun ganga veginn med opid hjarta alla leid – opinn fyrir nyjum sjónarhornum og frjals fra ollum heimatilbúnum hindrunum hugans. Dagarnir eru langir og strangir en algjorlega tess virdi –  sturtan ljúf og lúrinn.  Gaeti skrifad mikid enda bydur hver dagur upp a einstaka upplifun – takklat fyrir hvad ferdin byrjar vel og ad likaminn se enn sem komid er saemilega sattur. Ekki sjalfgefid ad geta gengid – og alls ekkert dýrmaetara en tíminn.
Leave a comment |
September 13, 2014 by gunnhildur
Eg helt ad tad yrdi hellingur af lausum tima til skrifta her a veginum en tad hefur ekki verid raunin. Nu er þriðji gongudagurinn ad kvoldi kominn og eg sit her a Albergue i Pamplona. Jakobsvegurinn hefur lengi verid draumur hja mer – ad ganga fra Saint Jean Pied de Port 800 km. til Santiago de Compostela. Og nú þegar búin með 70 km alls. Fyrir tveimur arum – eda i agust 2012 ta var eg a leidinni i tessa ferd – en ad endingu hafdi eg ekki styrkinn til ad fara – salin min reyndist of lemstrud – enda hafdi eg ta nylega byrjad a teirri langferd minni ad breyta lifstil og ollu liferni minu – og tvi vard ekkert ur ferdinni i tad sinn. Það er tvi mikil hamingja ad vera nuna ad ganga tennan veg. Hugmyndin var alltaf ad fara ein – en vissulega er madur alltaf ad ganga med hundrudum annarra – a veginum eru allir vinir ad ganga sinn eigin veg. Eg vaeri ad ljuga ef eg segdi ad eg hefdi ekki verid orlitid kvidin fyrir brottfor – faeddur ahyggjubolti fer audvitad ad imynda ser allt tad versta sem gaeti gerst – en tad var samt alltaf fra upphafi eina leidin i huga mer ad fara ein og komast alla leid. Og nu tegar eg er komin af stad ta finn eg mig heima – alveg eins og hjarta mínu hafdi grunad. Vegurinn hefur strax gefid mer mikid – bara a tessum tremur dogum hef eg laert helling. Upplifað allskonar Og kynnst frabæru folki. Að morgni 11. September kl. 07.15 hófst gangan og var eg sma stressud. Fyrir neðan mig í koju a hostelinu svaf maður að nafni John sem baud mer godan dag og gaf mer tessa fallegu skel til ad setja a bakbokann. Sidan kvoddumst við en atti audvitad eftir ad rekast a hann aftur a fjallinu og sidan ganga med honun hluta og hluta alla leid hingad – og nú er hann her a sama hosteli. Maður er stöðugt að rekast a sama fólkið – allir à leiðinni til Santiago. John starfadi sem slokkvilidsmadur alla sina tid og hefur sed mikla skelfingu – hann kom ad bruna eftir sprengjur i Nordur Irlandi og endadi ad lokum med afallastreituroskun. Og nu haettur storfum. Tegar eg var ad hefja gonguna hitti eg einnig Tony fra New York – vid gengum saman fyrsta daginn yfir fjollin – hann er lika frabaer – mjog andlega þenkjandi og giska a ad hann se kominn yfir sextugt – to vid hofum aldrei talad um tad. Hann hefur ferðast um allan heiminn. Fyrir utan tessa godu menn hef eg svo hitt allskonar gott folk, allsstadar fra ur heiminum, med allskonar sogur. Fyrsti dagurinn gekk vel vid gengum u.t.b. 30 kilometra og endudum a tessum fallega stad Roncesvalles tar sem vid gistum tugir saman i tessu eldgamla Refugio – svaf svo vel tar i koju við hliðina à ítala sem eg hafði áður rekist a a fjallinu.  Naesta dag logdum vid aftur af stað um 7.15 en ta lentum vid, Tony og John i miklu aevintyri – eftir ad hafa gengdi 21 km til Zubiri ta vorum vid luin og vildum stoppa yfir nott en ta voru oll Albergue ordin full og einnig oll hostel og hotel svo ad vid turftum ad ganga 5 km lengra til Larrasonia en tar voru einnig oll albergue full og margir ad ihuga ad gista uti – sumir vildu taka leigubil til Pamplona en tad vildi eg alls ekki – enda meiningin hja mer ad ganga hvern einn og einasta kilometer yfir til Santiago de Compostela! Þà vorum vid svo heppin ad tad losnadi plàss a tessu lika fallega hoteli rett hja og vid vorum fyrst til ad hringja eftir tad. Vid fengum tvi godan svefn og godan mat og tessa lika svitu. Tetta var vist hotelid tar sem var myndadur partur i myndinni The Way – ef ad einhver hefur sed hana. Hreint ofsalega fallegur stadur og fridsaell. Svo ad vegurinn passar vel upp a sína. I dag þriðja daginn var tvi ogn styttri ganga – bara rett um 15 km hingad til Pamplona. Eftir tvo langa daga var tad kaerkomid. Komum hingad um kl. 14 og blessunarlega var plass a tessu lika fina privat albergue – sem tydir ad her eru bara 20 manns en ekki 100 eins og i tessu stora her handan vid hornid. Ekki ad tad skipti mig mali – tetta er allt hluti af ferdinni. Rétt eins og ad fa stimpil i vegabrefid a hverjum stad. Buin ad skoda borgina – for i kirkjuna og sat tar heillengi og hugleiddi og fann ad eg var svo roleg i huganum og takklat fyrir ad vera herna – tad er gott ad hafa engar skyldur og turfa ekki ad stola a neinn annan nema sjalfan sig – taka fri fra daglegri rutinu – hef bara att godar upplifanir enn sem komid er og allt hefur gengid vel. Bordadi kvoldmat med tveimur yndislegum stulkum sem eg kynntist a veginum – Soru fra Astraliu og Katie fra Tennessee. Likaminn er mjog luinn en a morgun held eg áfram. En annars er eg ekki med nein plon og hef hvergi bokad neitt – sumir her eru med allt bokad og planad en tad vildi eg alls ekki – eg vildi vera frjals alla leid. En tad eru margir pilagrimar a veginum og ef madur kemur of seint er haetta a ad oll albergue seu ordin full. Tannig er tad. Eg stefni a ad komast til Santiago a um 30 dogum en vil samt ekki vera i miklu stressi – vil geta stoppad og notid ferdalagsins. Eg finn lika ad eg tarf a tvi ad halda. Madur er stodugt ad laera hvernig best se ad gera tetta. Og auðvitað engin ein rétt leið i þeim efnum frekar en öðrum. En eg finn ad vegurinn gefur mer mikinn styrk og ad likaminn er tegar kominn i betra form. Mer finnst gott ad finna ad eg er frjals fyrir skodunum annarra  og to ad eg hafi gengid mikid med camino vinum minum her ta langar mig strax a morgun ad ganga meira ein og fara yfir allskonar hluti sem poppa upp her og tar. Lifid mitt hefur breyst svo mikid a sidustu arum og fyrir mer er tetta sannarlega andlegt ferdalag. Uppgjor vid fortidina en samt vera í núinu. Skilja eftir allan óþarfa à veginum – taka gott með sér. Fra ungum aldri hefur fylgt mer mikill kvidi sem hefur haft allskonar afleidingar og i raun hàð mer alla tid. To ad hann hafi lagast mikid a seinni arum med ymsum breytingum ta finn eg ad eg er ekki enn alveg frjals fra honum – blessudum ottanum – og tad er mitt markmid – frelsi – ekki endilega a tessum manudi heldur i framtidinni almennt. Ottinn hamlar okkur fra tvi ad lifa drauma okkar og njota lifsins. Hann hamladi mer og minni hamingju langt fram a þrítugsaldur. Eg gat verid einhvers stadar a fallegum stad en nadi ei ad njota staðarins eða stundarinnar – var alltaf einhvers stadar annars stadar. Fost i huganum langt fra hjartanu – hugsadi meira um alit annarra en hvernig eg vildi i raun lifa lifinu minu – var eins og laufblad i vindi. Tynd og vissi ekkert hvad eg vildi gera eda hvernig eg aetti yfir hofud ad hugsa um sjalfa mig – liða betur og vera i velsæld – eg hafdi heldur ekki verkfaerin. Tad er tvi dasamlegt fyrir mig ad geta nuna gengid veginn, eitt skref i einu, einn dag i einu og virkilega verid ad njota lifsins. Njóta ferðarinnar. Andlegur troski er stodugt tjalfunaratridi og to ad nu tegar hafi ymislegt aunnist ta tarf madur ad halda sig vid efnid ut allt lifid. Meira um tad sidar því nú er klukkan mikið og kominn svefntimi her. Vegurinn getur kannski breytt mer i a manneskju? hver veit – sjaum til. Hvernig sem fer ta er hugur minn jakvaedur og opinn og eg hlakka til ad takast vid allt sem a vegi minum verdur. Her er mikill hiti og skjannahvita hudin min er svona aðeins ad venjast honum. Eg borda mikid af braudi og sukkuladi en tad ma vist enda er stanslaus brennsla i gangi allan daginn. Goda nott.
Where are you from?
Karen Bergljót on Seven days
Adda on Camino de Santiago
Doppa on Camino de Santiago
Privacy & Cookies: This site uses cookies. By continuing to use this website, you agree to their use.
To find out more, including how to control cookies, see here: Cookie Policy