is en en is is nl is az is is en pt is is is is is is is is en sv is is is is is is is is is is is is is is is is en en it is is is is is is is is is is is ro is is is en en nb is is is is hu is nn en da cs is is is vi is is is pt is is is is en cs pt is is is is is is is en is is is is is is is is en is is en is is is is it en cs is is is pt is is hbs_lat is is is en en en is is is is is is is is en eo is is is is is is is is en is is is is is is is is en is is is is is is pt is en en it is is is is is is en is is is is is is en is pt is is is hu en pt is is is cs is is is is en is is is is is is is is en fr is is is is is is is is en tl is is is is is is en la is is is is is is is is en is is is is is is is is en en en it is is is is is is is is en is is is is is is lt en is is tr en is is fr is is is is is is is is is is is is is is en cs is es pl is is en en tg is is en is
ALÞINGISHÁTÍÐARKANTATAN Íslands þúsund ár söngtexti | Hljómblik
Hér gefur að líta heildartextann við Alþingishátíðarkantötuna, hátðíðarljóð Davíðs Stefánssonar frá Fagraskógi, sem samin var í    tilefni þess að þúsund ár voru frá stofnun Alþingi Íslendinga.
Textinn er eins og hann kemur fyrir í söngdagskrá (prógrammi), sem     gefin var út í tilefni af flutningi verksins í Kanada í marsmánuði 1931.    Verkið var þá flutt undir stjórn Björgvins af The Icelandic Choral Society í The First Luthern Church í Winnipeg, Manitoba.
Kantatan hlaut nafnið Íslands þúsund ár, Millennial Cantata. Dr. B. H.    Olson sá um að þýða kantötuna yfir á ensku.
Ath. hér er gömul stafsetning látin halda sér eins og hún kemur     fyrir í söngskránni.
Þú mikli, eilífi andi, sem í öllu og alstaðar býrð,
þinn er mátturinn, þitt er valdið, þín er öll heimsins dýrð.
Þú ríktir frá upphafi alda, ert allra skapari og skjól,
horfir um heima alla hulinn af myrkri og sól.
Frá því hin fyrsta móðir fæddi sinn fyrsta son,
varst þú í meðvitund manna mannkynsins líf og von.
Alt lifandi lofsyngur þig, hvert barn, hvert blóm,
þótt enginn skynji né skilji þinn skapandi leyndardóm.
Við altari kristinnar kirkju, við blótstall hins heiðna hofs
er elskað, óskað og sungið þér einum til lofs,
því dýpst í djúpi sálar er hugsunin helguð þér.
Þú gefur veikum vilja og vit til að óska sér.
Hver bæn er bergmál af einni tilfinningu og trú.
Alt lofsyngur lífið, og lífið er þú,
mikli, eilífi andi, sem í öll og alstaðar býrð.
Þinn er mátturinn, þitt er ríkið, þín er öll heimsins dýrð.
Þér landnemar, hetjur af konungakyni,
sem komuð með eldinn um brimhvít höf,
sem stýrðuð eftir stjarnanna skini
og stormana hlutu í vöggugjöf –
synir og farmenn hins frjálsborna anda,
Í særoki klufuð þér kólguna þungu,
komuð og sáuð til stranda.
Vér blessuðu Ísland á norræna tungu.
Heill yður, íslensku landnámsmenn.
en Egill og Snorri.
Sjá liðnar aldir líða hjá
á vellina við Öxará,
á gjár og gil.
Hér hefir steinninn mannamál
Hér hafa árin rúnir rist
Hylla skal um eilífð alla
Minning þeirra, er afrek unnu,
yljar þeim, sem verkin skilja.
Þeir, sem fyrstir löngum lýstu,
Þeirra tign skal fólkið fagna,
festa trygð við þeirra bygðir.
Þessum völlum unna allar
ættir lands og hollu vættir.
Hérna bundust feður fornir
fyr á dögum ríkislögum.
Þessi ber og heiðnu hörgar
heyrðu goðanna kristni boða.
Þennan völl og hamrahallir
hefir þjóðin vígt með blóði.
Liðinna alda líf og veldi
ljóma af þingum Íslendinga.
Horfnar stundir hugann binda
heiðnum seið og kristnum eiðum.
Þúsund ára lögmál lýsa
landið frjálst til yztu stranda.
Lýðir falla, en Lögberg gyllir
landsins saga um alla daga.
Sjá liðnar aldir líða hjá
og lýði taka nýjan sið.
Þeir krjúpa og biðja um kristinn frið,
Boðorð guðs skulu á bergið rist.
Þór er fallinn. Þór er fallinn.
Sjá, dagar koma, ár og aldir líða,
og enginn stöðvar tímans þunga nið.
Í djúpi andans duldir kraftar bíða.
Hin dýpsta speki boðar líf og frið.
Í þúsund ár bjó þjóð við nyztu voga.
Mót þrautum sínum gekk hún djörf og sterk.
Í hennar kirkju helgar stjörnur loga,
og hennar líf er eilíft kraftaverk.
Fyrr var landið fjötrað hlekkjum,
fátt um vopn og hrausta drengi.
Þjóðhetjur af þingsins bekkjum
þurftu að berjast heitt og lengi.
Dyrfsku þurfti að koma og krefja
konunga um lausn og bætur.
fullhugar, sem þjóðin grætur.
Liðið óx, en lítið raknar
lengi úr okkar þungu fjötrum.
Það er fyrst er þjóðin vaknar,
þjáð og smáð og vafin tötrum.
Frelsið hertók hugi unga.
Hörmum sínum gleymir enginn.
Eftir mikla þraut og þunga
þá var loksins sigur fenginn.
Alla þá, sem voru að verki,
virðir þjóðin alla daga.
Undir þeirra mikla merki
mótast okkar líf og saga.
Þeir, sem réttu horfi halda,
varpa ljóma um aldir alda
Við erum þjóð sem hlaut Ísland að arf
og útsæ í vöggugjöf.
Við horfðum lengi yfir sólbjört sund
og signdum feðranna gröf.
En loksins heyrðum við lífið, hrópa
og lögðum á brimhvít höf.
Í hugum okkar er vaxandi vor
þó vetri og blási kalt.
Við sáðum fræum í íslenzka auðn
Við erum þjóð, sem er vöknuð til starfa
og veit, að hún sigrar alt.
Á síðustu árum vann hún verk,
sem vitna um nýjan þrótt.
Aldrei var meira af gáfum glætt
né gulli í djúpin sótt.
Framtíðin er eins og fagur dagur,
Vakið. Vakið. Tímans kröfur kalla,
knýja dyr og hrópa á alla.
Þjóð, sem bæði Þór og Kristi unni,
þjóð, sem hefir bergt af Mímisbrunni,
þjóð, sem hefir þyngstu þrautir lifað,
þjóð, sem hefir dýpstu speki skrifað –
hún er kjörin til að vera að verki,
vinna undir lífsins merki.
Synir Íslands, synir elds og kalaka
sofa ekki, heldur vaka.
Allir vilja að einu marki vinna.
Allir vilja neyta krafta sinna,
björgum lyfta, biðjast aldrei vægðar,
brjóta leið til vegs og nýrrar frægðar,
fylgjast að og frjálsir stríðið heyja,
fyrir Ísland lifa og deyja.
Þó að margt hafi breyzt síðan byggð var reist,
geta börnin þó treyst sinni íslensku móður.
Hennar auðmjúka dygð, hennar eilífa trygð
eru íslenzku bygðanna helgasti gróður.
Hennar auðmjúka dygð, hennar afl til að þjást
skal í annálum sjást, verða kynstofnsins hróður.
Oft mælir hún fátt, talar friðandi lágt.
Hinn fórnandi máttur er hljóður.
Brennið þið, vitar. Hetjur styrkar standa
við stýrisvöl, en nótt til beggja handa.
Brennið þið, vitar. Út við svarta sanda
særótið þylur dauðra manna nöfn.
Brennið þið, vitar. Lýsið hverjum landa,
sem leitar heim – og þráir höfn.
Við börn þín, Ísland, blessum þig í dag.
Með bæn og söngvum hjörtun eiða vinna.
Hver minning andar lífi í okkar lag.
Við Lögberg mætast hugar barna þinna.
Frá brjóstum þínum leggur ylinn enn,
sem aldrei brázt, þó vetur réði lögum,
og enn á þjóðin vitra og vaska menn,
sem verður lýst í nýjum hetjusöngvum.
Við tignum þann, sem tryggar vörður hlóð.
Við tignum þann, sem riður nýja vegi.
Þó fámenn sé hin frjálsa og unga þjóð,
þá finnur hún sinn mátt á þessum degi.
Við börn þín, Ísland, biðjum fyrir þér.
Við blessum þig í nafni alls, sem lifir.
Við erum þjóð, sem eld í brjósti ber,
og börn, sem drottinn sjálfur vakir yfir.
Rís, Íslands fáni. Aldir fylgja öldum,
og ættir landsins flytja þakkargjörð,
því sjálfstæð þjóð skal sitja hér að völdum,
uns Surtarlogi brennir vora jörð.
Leitum og finnum. Lífið til vor kallar.
Land var oss gefið, útsær draumablár.
Vér biðjum þess, að bygðir vorar allar
blómgist og vaxi – næstu þúsund ár.
Lög Björgvins í stafrófsröð
Á ég að dvelja?
Á múrnum blikar stöng við stöng
Af öllum löndum ég elska mest
Aldrei skal ég eiga flösku
Að glitbólstri keisarinn höfði hallar
Bíum, bíum barnið gott
Dags lít ég deyjandi roða.
Drottinn, ó, Drottinn vor
Copyright © 2019 Hljómblik.
Minningarsjóður Björgvins Guðmundssonar info@hljomblik.is