sv en id lt is en es nl en en en da is is is is is is is en en es is is is is is en is is en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en id id is pt lt en en en en en
Inga M Beck – Inga M. Beck
Writer, dreamer, mother, dog owner, procrastinator and full time day-jobber
Ég hef aldrei verið þekkt fyrir að vera mjög fylgin sjálfri mér. Það sem ég ætla mér hefur oft lítið að gera með það sem ég geri í raun. Ég hef til dæmis ætlað mér að hafa lokið eitt stykki bók í heilt ár núna. Ég set mér ítrekað markmið sem ég svo fylgi ekki. Kemur svo dæmisagan:
Í október 2016 kom út mín fyrsta bók: Skóladraugurinn, og síðan hún birtist í bókabúðum um allt land hef ég verið að vinna í framhaldinu, Sögu Sigtryggs (og  stundum unnið að því Í bókabúðum en það er annað mál). Ætlunin var að hún kæmi út 2 árum seinna, fyrir jólin 2018, því þá færi það saman við tímann sem hefur liðið í sögunni. Til þess að það væri hægt þurfti ég að koma henni til útgefanda fyrir nóvember 2017 og gerði ég auðvitað áætlun samkvæmt því, tók mér meira að segja tveggja vikna launalaust leyfi frá vinnu til að skrifa og vinna í handritinu mínu. Fyrstu þrjá til fjóra dagana gekk vel: Ég skrifaði og skrifaði og skrifaði eins og vindurinn en svo fór eljusemin fljótt dvínandi. Seinni vikan fór að miklu leiti í rannsóknarvinnu ýmisskonar, oft eitthvað sem hafði í raun lítið sem ekkert með söguna sjálfa að gera. Að lokum þurfti ég að mæta aftur til vinnu, nine to five eins og segir í laginu. Auðvitað ætlaði ég að halda ótrauð áfram að skrifa. en æj… ég var allt í einu ólétt, og ég var svo þreytt, ég gæti sannarlega bara skrifað við og við og svo þegar blessað barnið væri fætt myndi ég nýta tímann þegar hún svæfi til að vinna upp og koma frá mér mjög grófu uppkasti fyrir nóvember byrjun. Hahahahahahahahaha, ó fyndna barnlausa ég (mér þykir nú fólk sem klárar meistararitgerðir innan tímamarka í fæðingarorlofi álíka trúverðugt og einhyrningar).
Áður en ég vissi af var nóvember 2017 mættur og ég ekki nærri því komin með handrit. Þá rýrnaði eitthvað metnaðurinn, kerling setti tærnar upp í loft, gretti sig framan í hvítvoðunginn og “hver er sæta litla stelpan hennar mömmu?” svo voru allt í einu komin jól. Nú jæja, kerling spýtti í lófana eftir áramót, ákvað að taka upp bullet journalling (eða Bu-Jo, skoðið það á pinterest ef þið þekkið ekki hugtakið, stórgóð hugmynd fyrir manneskju sem á allt of mikið af ónotuðum stílabókum og alls konar lituðum pennum, ekki svo góð fyrir fólk sem kann ekki að stjórna tímanum sínum). Þar var nú aldeilis hægt að setja sér markmið og nota allskonar skreytingar og mælingar og skipulagningar til að koma sér í verk. Samhliða þessu opnaði ég líka aftur Twitter reikninginn minn og fór að fylgjast með og spjalla við allskyns höfunda. Nú dagbókin varð voða fín, og það var ægilega gaman að skipuleggja allskonar í hana. En fór ég eftir markmiðunum sem ég skrifaði niður í hana? Jah, fyrstu þrjár eða fjórar vikurnar voru voða góðar. Eftir það? Þarf ég að segja það? Eitt af markmiðunum var meira að segja að ganga til liðs við #5amwritersclub á twitternum, fólk sem vaknar kl 5 og skrifar af því að amstur dagsins sem fylgir gefur engan annan glugga til skrifa. Mér finnst það reyndar ennþá góð hugmynd og er ennþá á prjónunum af því ég er í raun alger A manneskja, en það hefur ekki gengið upp ennþá, að hluta til vegna þess að ég er þrátt fyrir allt frekar löt, og hins vegar kannski það sem ég nota dálítið sem afsökun í þeim málum: kæfisvefn á það til að eyðileggja dáldið fyrir mann morgungleðina og hressleikann og snooze takkinn verður ofnotaður.
Næsta skref! Scrivener! Í vor tók ég mér einnig tíma til að læra almennilega á Scrivener þegar handritið mitt var orðið það viðamikið að ég náði ekki yfir þægilega yfir það í Word lengur. það hjálpaði dálítið til um stund að geta notað þetta fína forrit og loksins kunna að nýta það til hins ítrasta, fínt líka að hafa allt handritið á dropbox og geta hlaupið út með fartölvuna og skrifað á kaffihúsum (besta leiðin til að ég komi orði á blað) eða setið heima við borðtölvuna. En hvað þá? jú mikið rétt, kella á svo agalega forna fartölvu að hún réði ekki við dropboxið ógurlega, þá var orðið of mikið vesen að flakka með efni milli staða á scrivener og dugnaðurinn lagðist útaf aftur. Þá loks skal kerla skrifa heima, á eftir allt jú fína borðtölvu og fallegt skrifborð frá afa mínum og allar nauðsynlegar græjur… en… æj… besta lyklaborðið mitt er svo plássfrekt að ég get ekki lagt frá mér kaffibolla á borðinu. Svo er svo mikill hávaði í því að barnið sem sefur fyrir utan gluggann öðru megin við mig og betri helmingurinn sem situr í sófanum hinum megin hafa engan frið! og hin lyklaborðin eru bara svo óttalega óþægileg! Ekkert mál, nú skal splæst í nýtt frábært lyklaborð! Og frábært er það svo sannarlega (sjáið líka hvða þa ðer fallegt!), en ó mig auma þá er komið að mesta anna tíma ársins í skramband dagvinnunni sem ég neyddist til að snúa aftur til í júní, þá er maður alltof þreyttur eftir 8 tíma framan við tölvuna í vinnunni til að setjast aftur við tölvuna þegar maður kemur heim! það bara gengur ekki upp! Jæja, þá er best bara að prenta bara út það sem komið er af þessu handriti og byrja að lesa yfir og krota inn í það sem þarf að laga… kemur þá ekki í ljós að það er bara hvergi pláss á eða í skrifborðinu mínu til að leggja frá sér útprentað handrit! gott ef kerling tekur þá ekki bara til við að skrúbba flísarnar í forstofunni, það hlýtur að hjálpa ekki satt?
Nú nálgast óðum sá tími sem ég ætlaði mér upphaflega að bókin myndi koma út og eftir allan þennan tíma og allskyns áætlanir hvað hef ég áorkað? Ja ég skal segja ykkur það: Ég er búin að gera upp baðherbergið, ganga með eitt barn, jarða móður mína, fara í fæðingarorlof, mála íbúðina, prjóna heimferðasett og kjól í nafnaveilsu á barnið og húfu og hálfa peysu á betri helminginn, fara tvo hringi í kringum landið (næstum því), trúlofa mig, vinna 100% vinnu og stundum gott betur, ganga frá dánarbúi, setja upp hillur, taka niður hillur, flokka bréfaklemmur, skipuleggja innihald í skúffum, raða fötum í fataskápa, taka til í geymslunni um það bil hundrað sinnum, eignast vini á Twitter, stofna félag brautskráðra nemenda í ritlist og svo mætti lengi telja og jú viti menn handritið er orðið 150 blaðsíður en þó hvergi nærri búið. Það nýjasta í frestun var að panta nýtt kreditkort svo ég gæti haldið veffanginu mínu sem ég nota aldrei… fyrr en núna, af því að það heillaði mig meira að skrifa blogg um hvernig ég nýti tímann minn ekki nógu vel í að skrifa, frekar en að skrifa.
En nú þegar ég er búin að segja ykkur að ég þurfi að skrifa, þá er spurningin: ætli maður skrifi eitthvað?
p.s. Ef skrif myndu spilast inn í hreiðurgerðarmaníu hugsið ykkur hvað rithöfundar myndu eignast mörg börn! Ég hef í það minnsta aldrei prjónað og saumað jafn mikið á svona stuttum tíma á ævinni.
By Inga M Beckin On WritingSeptember 9, 2018September 9, 20181,374 WordsLeave a comment
Eins og svo margir Goodreads perrar, Harry Potter nördar og femínistar var ég fljót að stökkva um borð í bókaklúbb Emmu Watson á Goodreads. Ég játa að ég hef dregist aðeins aftur úr því maður les nú ýmislegt annað líka en núna seinast lauk ég við að lesa Persepolis  eftir Marjane Satrapi.
Persepolis er myndasaga sem segir frá æsku Satrapi í Íran á meðan stríð geisar á milli Íran og Írak og svo allt fram að fullorðinsárum hennar. Að eigin sögn segir Satrapi söguna vera skáld-ævisögu því það sé jú erfitt að segja nákvæmlega rétt og satt frá einhverju sem gerst hefur í raunveruleikanum, minni mannsins er ekki óbrigðult og hlutum er oft hliðrað til fyrir frásögnina. En burt séð frá því getum við gert ráð fyrir að sagan sé í grófum dráttum sönn.
Femínistinn í mér fagnaði hástöfum þessari uppreisnargjörnu persónu sem stendur alltaf með sjálfri sér, sama þó hún eigi á hættu að þurfa að búa á götunni ef hún missir stjórn á skapi sínu og svarar fyrir sig. Manneskjan í mér óttaðist stöðugt að hún kæmi sér í alvarleg vandræði með því að hafa alltaf munninn fyrir neðan nefið. Áhyggjulausi evrópubúinn í mér heillaðist að þessari framandi frásögn sem gefur okkur innsýn í líf fólks sem þarf að búa við stríð á sama tíma og ég skammaðist mín fyrir alla fordómana og erfiðleikana sem þetta fólk mætir ef það kýs að flýja þessar aðstæður.
Persepolis finnst mér að mætti taka inn í kennsluskrár menntaskóla landsins og bjóða íslenskum ungmennum að setja sig í fótspor Marji þegar foreldrar hennar senda hana eina, aðeins 14 ára gamla, til Austurríkis til að búa hjá ókunnugum og ganga þar í skóla. Skilningsleysið og fordómarnir sem hún mætir eru meiri en maður getur ímyndað sér fyrir unga stúlku í hennar sporum.
Mæli sannarlega með því að lesa þessa bók og næst á dagskrá verður að skoða teiknuðu kvikmyndina sem gerð var eftir sögunni.
By Inga M Beckin UncategorizedOctober 24, 2016395 WordsLeave a comment
Nú skal tekið á því
Hef ákveðið að opna þessa síðu á ný með nýju útliti og þema. Þar sem ég áður skrifaði aðeins hér á ensku vil ég núna skrifa á íslensku, og í stað þess að skrifa um allt sem mér dettur í hug ætla ég að einbeita mér að skrifa um bækur og skrif að mestu leyti. Það er nefnilega gott að æfa sig líka í að skrifa UM bækur, ekki bara að skrifa þær og lesa.
By Inga M Beckin UncategorizedOctober 17, 201681 WordsLeave a comment
A visitor at home
As much as I love traveling, seeing new places and meeting interesting people I am not overly fond of leaving my own home. I like staying in one place, taking in the life around me in little bits at a time, not rushing into things. Some say it’s best to live fast because life is short. I don’t agree, Because life is short I want to give myself time to enjoy it calmly. And I do. So how,you may wonder, do I consider myself to be living my life if I dont like to leave home? It’s simple. For me home is not just one place. Home is where ever I can feel at ease over a given (more than two weeks) period of time. For example I have spent the last four and a half weeks in the countryside at a friends farm where I help the family out as much as I can and in between I use my time for writing and translating. And it feels like home. In fact I love it so much that I feel no need to actually go back to my legal residence in the city. Frankly if it wasn’t for all my friends there that I love so much (and if I could stay here as long as I wanted) I wouldn’t go back at all. And that is the trick. When I travel, I like to stay so long in each place as to make it feel like it is my real home. That I am part of it and not just a visitor. I like to feel useful and welcome, instead of just someone who will pass through and never be seen or heard from again.
This way of travel is not easy, not just because it’s difficult to find the time and money, but because the stay always reaches an end. The place that you have started to think of as a home is not yours to enjoy any longer and the people who come with it may disappear from your life. But it fills your heart and it is much more valuable than a short weekend spent running between museums or frolicking on the beach. Especially, I think, for a writer because it helps you feel at ease. At least this works for me.
By Inga M Beckin On Life, On Travel, On WritingJune 10, 2014388 WordsLeave a comment
The floor is always cleaner in anothers house
I am not now, nor have I ever been, very fond of housework. I don’t loathe it with every atom of my body and being, but I tend to only do housework when I’m procrastinating on something else, especially school work. And that is all true, for my own home.
When I’m staying with a friend or family it’s a completely different matter. Now for example I am taking advantage of a friends hospitality, and spending a wonderful time in the country side, in what I like to call the kingdom of far far away, or the edge of the world if you will (I have a mountain to the north, practically right outside the door and to the east and south nothing but ocean. Oh and there’s a lighthouse. The west is a bit of a mix, and holds the only road out of here, gravel of course). What I do here is my own work, translating a book as part of my MA thesis for creative writing, and helping out on the farm, which includes shitshoveling, sheep- horse- and cowherding and other business, like walking some of the dogs or snuggling with the lambs or kid (as in baby goat, not human child). And last but not least, housework! after a two week stay I have done more vacuuming and mopping and dusting than I do in two months in my own home. And I love it! I’m even considering invading the kitchen later to bake a cake.
I guess housework is just so much more fun when you WANT to do it rather then when you HAVE to do it. Oh, and I may be procrastinating juuuust a tad right now. oh well, back to work!
By Inga M Beckin On Life, On Travel, On WritingMay 26, 2014289 WordsLeave a comment
The what-ifs of life
With each year that passes the what-ifs of my life grow in number. What if my mother had gone to see a doctor before her bad health brought her to a stroke? What if I had chosen a different path in my education? What if I had continued to live with my parents instead of moving out? What if I had decided to stay in the teaching job I got at age 19 instead of going away to university? What if one of my failed relationships had lasted? What if my brother had survived that car accident? what if? what if?
Most of the time the what-ifs dont pop up so much. on other days they torture me, On those days it’s hard to make them quiet again.
But the what-ifs aren’t all bad. In fact I find that my tendency for what-ifs is what, more often than not, fuels my writing. What if there was a person who…? What if my character broke her leg? What if? what if?
What if my greatest flaws, my emotional handicap, my ability to question everything, what if that is what gives me the drive and imagination to be a writer? What if the what-ifs aren’t a curse, but a blessing? and what if, I wrote about all my own what-ifs? Then what if would no longer be an unanswered question.
By Inga M Beckin On Life, On WritingMay 25, 2014227 WordsLeave a comment
When I write there is almost always the idea of a strong woman in my mind. Being a woman myself I know the importance of having female as well as male rolemodels. One of my favorite celebrity rolemodels is Amanda Palmer. She has this wonderful I-don’t-give-a-f*ck-what-you-think attitude that I like so much. It is horribly rare to see women who are not afraid to flaunt their body hair.
Yes, body hair. When it comes to equality between men and women, I don’t care who is getting the highest pay or if there are more men or women in executive positions. If you want an executive position, get an education, and earn one by being the best at what you do. Sure it may still be harder for women but we wont get those if we’re not trying. What I really care about is who has the freedom to be themselves. And frankly I think women are worse off in that part, and what goes on my nerves the most is this notion that women should remove pretty much all hair of their body, and smear their faces with make-up so that they can look “professional”. Certainly if that’s what they want to do, that’s fine. But the amount of women and young girls who do this because of some sort of social pressure is enormous.
I admit I too have succumed to this pressure, i have spent a rediculous amount of time shaving areas that honestly are nobodys business but my own. Luckily I’ve never gotten around to being one of those women who wears makeup every day, so I’ve got that going for me. Now I’m not saying that women shouldn’t shave, but no woman should feel that she might put herself in danger of being the recipient of an expression of scorn if she decides not to. I’ve had my share of these. But the thing is, the more open I am about my hairyness, the less comfortable the people around me seem to get. It is not me who is uncomfortable, I have come to term with this part of me, and I have come to like my body better in it’s natural state rather than waxed and polished. Society on the other hand is still controlled by the images printed in magazines and displayed on our tv-screens.
Thankfully women are becoming more aware of this distorted image of what it means to be feminine. But we need to take it further. I truly feel there is need for an international no make-up day, or week even. We do not need masks to be beautiful. Showing your hairy legs to a room of people is extremely empowering. By now I’ve exposed my hairy legs on a film set and on stage, and on many occasions at local swimming pools. No one has ever said anything to me. But I have felt the looks of scorn, the looks of uncertainty, and the looks of discomfort, and none of them belonged to myself.
Women, empower yourselves, and once in a while, let it grow and show.
By Inga M Beckin On LifeMay 18, 2014518 WordsLeave a comment
Create a free website or blog at WordPress.com.
Create a free website or blog at WordPress.com.
Privacy & Cookies: This site uses cookies. By continuing to use this website, you agree to their use.
To find out more, including how to control cookies, see here: Cookie Policy