is en is en sl en pt is is is is is cs is is is is is is is is is ast is is et pt ceb ceb nn is is is is is is is is is is is is is is is hu it en nb is en is is pt is ca is sv is is is is is cs sv hbs_lat is en en ceb nn is is is is is is nb en is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is de en de en en is en en en is en es es en en en is en it is is is is is is sv is pt
Evrópskar tilskipanir um vinnuvernd - Öryggi og heilbrigði á vinnustöðum – EU-OSHA
Ör- og smáfyrirtæki & vinnuvernd
Kannanir ESB um öryggi & heilbrigði
Herferðirnar Vinnuvernd er allra hagur
Gagnabirting – öldrun og vinnuvernd
Gagnvirkt yfirlit - ESENER
Rafrænn leiðarvísir um öryggi ökutækja
Það sem við gerum
Hvernig á að hafa samband
Heim » Löggjöf » EU directives
Dagsetning tilskipunar - Any -201620152014201320112010200920082007200620052004200320022001200019991998199719961995199419931992199119901989198519751967
Evrópskar tilskipanir um vinnuvernd
Tilskipun er lagagerð sem kveðið er á um í sáttmála Evrópusambandsins. Hún er bindandi að öllu leyti og skuldbindur aðildarríkin til þess að innleiða hana í innlenda löggjöf innan ákveðins tímaramma.
153. grein sáttmálans um starfshætti Evrópusambandinu veitir ESB heimild til þess að samþykkja tilskipanir á sviði vinnuverndar. Rammatilskipunin, með sínu víða gildissviði og aðrar tilskipanir um ákveðna þætti vinnuverndar mynda grunninn að öryggis- og heilbrigðislöggjöf Evrópu.
Aðildarríkjunum er frjálst að samþykkja strangari reglur fyrir vernd launþega sinna þegar þau innleiða tilskipanir ESB í landslög sín. Því geta lagakröfur á sviði vinnuverndar verið mismunandi á milli aðildarríkja ESB.
Vinnustaðir, búnaður, merki, persónulegur hlífðarbúnaður
Útsetning kemískra efna og öryggi þeirra
Útsetning á líkamlegum hættum
Útsetning á líffræðilegum efnum
Ákvæði um vinnuálag, vinnuvistfræði og sálfélagslegar áhættur
Ákvæði fyrir sérstakar atvinnugreinar og launþega
Yfirlit yfir tilskipanirnar er aðeins í boði á ensku en hlekkir í lok hverrar samantektar eru á heildartexta tilskipunarinnar á öllum tilskipunum ESB.
Auk rammatilskipunarinnar hefur röð sjálfstæðra tilskipana, sem fjalla um sérstakar hliðar vinnuverndar, verið samþykktar. Þrátt fyrir það heldur rammatilskipunin áfram að gilda um öll svið sem sjálfstæðu tilskipanirnar fjalla um. Þar sem sjálfstæðu tilskipanirnar innihalda strangari og sértækari ákvæði að þá gilda þau. Sjálfstæðu tilskipanirnar sérsníða meginreglur rammatilskipunarinnar að:
Ákveðnum verkefnum (t.d. handvirkri meðhöndlun á byrði)
Sérstökum hættum á vinnustöðum (t.d. útsetning á hættulegum efnum eða eðlisfræðilegum áhrifavöldum)
Sérstökum vinnustöðum og atvinnugreinum (t.d. tímabundnum vinnustöðum, námuiðnaði, fiskiskipum)
Sérstökum starfsmannahópum (t.d. þunguðum konum, ungum launþegum, starfsmönnum með fastan ráðningarsamning)
Ákveðnum vinnutengdum þáttum (t.d. skipulagi vinnutímans)
Sjálfstæðu tilskipanirnar skilgreina hvernig eigi að leggja mat á þessar áhættur og kveða stundum á um mörk fyrir ákveðin efni eða áhrifavalda.
Auk þess tengjast sumar tilskipanir ESB, sem byggja á 114. grein sáttmálans um starfshætti Evrópusambandsins, vinnuverndarmálum. Á þeim lagagrunni hefur röð tæknilegra tilskipana, undir hinni svokölluðu nýju nálgun verið samþykkt þar sem evrópsku staðlasamtökin - Staðlasamtök Evrópu (CEN), Rafstaðlasamtök Evrópu (CENELEC) og Fjarskiptastaðlasamtök Evrópu (ETSI) – kveða á um og uppfæra Evrópustaðla með reglulegum hætti.
Evrópski stefnuramminn um vinnuvernd 2014-2020 kveður á um pólitískan ramma fyrir stefnu heilbrigðis- og öryggismála í Evrópu. Upphafspunktur löggjafarmála á Evrópuvettvangi er sá að framkvæmdastjórn Evrópusambandsins býr til drög að lagafrumvarpi. Samkvæmt hefðbundna löggjafarferlinu er það ráðherraráðið og Evrópuþingið sem samþykkja tilskipanir Evrópusambandsins. Í nokkrum tilvikum fela þau framkvæmdastjórn Evrópusambandsins löggjafarvaldið til þess að samþykkja tilskipanir varðandi tæknilegar framfarir.
Aðilar vinnumarkaðarins í Evrópu leika mikilvægt hlutverk í evrópska ákvarðanatökuferlinu á sviði vinnuverndarmála því samráð er haft við þá á ýmsum stigum. Sáttmálinn um starfshætti Evrópusambandsins gerir einnig ráð fyrir möguleika á því að samþykkja einhliða samkomulög. Fram að þessu hefur samráðið við aðila vinnumarkaðarins í Evrópu leitt til samþykktar á fjölmörgum einhliða samkomulögum.
Sögulegur bakgrunnur löggjafar á sviði öryggis- og heilbrigðismála
Fyrstu evrópsku tilskipanirnar um vinnuverndarmál voru samþykktar á grunni almennra ákvæða um markaðssamræmingu. Það var vegna þess að sérstakar valdheimildir skorti í sáttmálanum á sviði vinnuverndarmála þangað til um miðjan níunda áratug síðustu aldar. Fyrir þann tíma var litið á vinnuverndarmál sem viðauka við markaðssamræmingu og efnahagsstefnur Efnahagsbandalags Evrópu. Til dæmis, var tilskipun 77/576/EBE um samræmingu á innlendri löggjöf um öryggismerki á vinnustöðum og tilskipun 78/610/EBE um samræmingu á útsetningarmörkum vínílklóríðeinliða á vinnustöðum, samþykktar á þeim grunni.
Einingarlög Evrópu 1987 var stórt skref fram á við, því þau kynntu til sögunar nýtt lagaákvæði um félagsmálastefnu í sáttmálanum sem miðaði að úrbótum, einkum á vinnuumhverfinu hvað varðar vinnuvernd launþega. Með því að setja þetta ákvæði í sáttmálann að þá var mikilvægi vinnuaðstæðna gert skýrt. Auk þess heimilaði nýi félagsmálakaflinn framkvæmdastjórn Evrópusambandsins að efla samræður á vinnumarkaði á milli atvinnurekenda og fulltrúa launþega á Evrópuvettvangi.
Með Amsterdamsáttmálanum 1997 voru valdheimildir á sviði félagsmálastefnu í Evrópu styrktar enn frekar með því að setja félagsmálasamninginn inn í sáttmálann. Lissabonsáttmálinn — fyrir utan að endurraða greinunum um félagsmálastefnuna — viðhélt innihaldi ákvæða fyrrum greinar 136 ff TEC (nú grein 151 ff í sáttmálanum um starfshætti Evrópusambandsins).
General principles of EU OSH legislation
Carsten Brück, Kooperationsstelle Hamburg IFE GmbH, Germany
The European Union sets legislation in the form of directives, based on the legal foundation established in Article 153 of the Treaty on the Functioning of the European Union. EU legislature has established a system of basic principles of safety and health management, which must be transposed into national law by the Member States. Thus the principles are applicable in all Member States of the European Union.
The most important legal act is the European Framework Directive (1989/391/EEC), which establishes general principles for managing safety and health, such as responsibility of the employer, rights/duties of workers, using risk assessments to continuously improve company processes, and workplace health and safety representation. All subsequent Directives within the meaning of Article 16 (1) of the Framework Directive follow these common principles.
Lesið OSHwiki greinina í heild
Safety of machinery and work equipment
Marek Dźwiarek, Central Institute for Labour Protection - National Research Institute, Poland
The manufacturer of machinery, as well as the user, should apply all technical and organisational measures available in order to ensure the safety of machine operators. This article outlines the general rules for approaching safety issues that should be taken into account by machinery designers in the design process e.g. inherently safe design, safeguarding and complementary protective measures, information for use, etc. Safety measures to be implemented by the user are also discussed.
Lesið OSHwiki greinina í heild
Smelltu hér fyrir RSS streymi
Finna greinar á OSHwiki um þetta efni
© 2017 EU-OSHA | stofnun Evrópusambandsins