hbs_lat oc nl ru de en en de en ru de en en ru ru de en ru ru ru en ru et ru ru ru ru ru lv tt hbs_lat ru lt ru zh hbs_lat en sv sl nl ru is ru ru da is is pt en hbs_lat ru sk ru is is is is is is is is uk is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is pt is hbs_lat is is is is is is cs et is is is is en is is is is is is is is is is is is is is is is is is is la is is is is is is is is is is is is is is is is is da is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is tr is is is is is ro ro is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is ko is is is tl pt is is is is is is is is is is is is is is sv ilo tl is is is is is is is is is is is is is is is is is is is sq is is is is is is is tr is is is is is is is is et is is is is is is is is is is is is is is is is is is cs is is is is is is is is is is is nb is is is is is is is is is is is is is is is is is is nb is pt is is is is is is is sv is el is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is hbs_lat is is is is cs cs is eo is is is tr is is hu is is is is is pt is is hu en en hu hu hbs_lat is hu is hu is is is ceb is is is is is is is is is is is is is is is is en is is is is is is is is is is is pt is en is is is is is is is is is is is is is is is is is is hu is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is hu is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is en en bn
ЭHциkлoпeдия (5451 rpyпп): Bce A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z дp.
Skálmöld: "Með Vættum" – 2014
Jón Geir Jóhannsson – yдapHыe, Bokaл
Þráinn Árni Baldvinsson – rиTapa, Bokaл
Baldur Ragnarsson – rиTapa, Bokaл
Gunnar Ben – kлaBишHыe, Bokaл, roбoй
Björgvin Sigurðsson – Bokaл, rиTapa
Þórunn Auðna, þá hún fæddist
Eymd sem allt um lá og læddist
loftið sverti, vötn og mold
Myrkur að vori á Melrakkasléttu
Meybarn var borið í óþökk og nauð
Fátæk og horuð hún fæddist, með réttu
Fyrst voru sporin öll hamingjusnauð
Þakkir fær sá er Þórunni sendi
Ég veit ekki hvar hún bernskunni brenndi
Þórunn Auðna, þá hún fæddist
þeyr blés yfir dal og tún
Varla neina vá hún hræddist
Þakkir fær sá er Þórunni sendi
Ég veit ekki hvar hún bernskunni brenndi
Fyrst varð hún móðurlaus, föðurlaus siðan
Fjöllin og gróðurinn tóku að sér
ljóshærða flóðið með lokkinn svo friðan
læst hennar blóðbönd í örlagakver
Ég veit ekki hvar hún æskunni eyddi
eða hvar hófst hennar ferð
Né hvað það var sem götuna greiddi
gaf henni bogann og sverð
Þórunn Auðna, þá hún fæddist
þa blés von um Íslandsströnd
Bjargvættur okkar enn barnung að aldri
Vorið sem Þórunn er valin, of Baldri
Fugl er stærstur Fróni á,
barði frá sér Íslands fljóð.
Þórunn fann er leit hún blóð.
Fyrsta stríð af fjórum vannst,
Þín var ævin þréttán ár
Þú var himinn þungur, grár,
Þórunn var orðin Þréttán ára,
þegar hún för með fuglum.
Barðist við djöfla og fjanda, fjára,
þegar hún för með fuglum.
Skammt milli gleði –– og tregatára
þegar hún för með fuglum.
Lærði að svo myndi lifið klára,
þegar hún för með fuglum.
Þegar hún för með fuglum.
Þegar sváfa flestir fast
Sökkva lik er sameinast
níð skal vondum banna.
Allt þar féll í ljúfa löð,
landið friðsælt, gjöful tröð.
Bændur, hjú og börnin glöð.
Beið ein þar snót og þagði.
Friður geymdi fold og menn,
fimm ár liðu, nokkur enn.
Land undir fót þá lagði.
Land undir fót þá lagði.
Enginn sína ævi veit.
Áði hún í Mývatnssveit,
áfram yfir landið leit:
"Lengra ég þarf að halda!"
Ung hún steig á Austurland,
eygði skóg og svartan sand.
"Illt skal með góðu gjalda,
illt skal með góðu gjalda."
Sjónarspil við dalsins dyr,
Sitthvað slæmt í lofti lá,
"Illt skal með góðu gjalda
ef fjendur af Gerpinum sjást.
Goðin þeim hjálpi sem finnast og nást."
"Móti skal tekið af mikilli heift,
mótherjum bannað sem vinum er leyft."
Þórunn gaf austrinu bein sín og blóð,
beið þess að fylgja í vættanna slóð.
Færum þeim þakkir sem fórnuðu sér,
fóru gegn ógnar– og óvinaher.
Fuglarnir syngja og fljótið er tært,
fjögur að nóttu og sólin skín skært.
Engin er hindrun og allt virðist fært,
ekkert fékk Þórunni bugað.
Lækurinn gljáfrar er líður hann hjá,
landið er allt ósköp fallegt að sjá.
Barnið því gleymdi sem bjátaði á,
bara að það hefði dugað.
Sumarið kveikir í bróstunum bál,
brosir og fagnar hver einasta sál.
Mundu að tileinka mönnunum skál,
mikið við öll höfum þolað.
Miðnætursólin er miðpunktur alls,
móarnir loga frá ströndu til fjalls.
Kveiknaði ást milli hennar og hals,
henni fékk ekkert út skolað.
Hátt á vængjum vættur,
Ljótir á oss leita.
Landið er í vanda.
Barðist fólk á fjöru,
fór á höfðann Þórunn.
Bogi gat ei geigað,
Gjalda ógn með eldi,
yfir allt sem lifir.
Hetjur böls og haturs
Um fór, ógnandi stór.
Álengdar stóðu þá Bragi og Þór.
Hart skal mæta hörðu.
Blés þá brandinum sá.
Brunnu þar allir við Sandvíkurá.
Jöfnum þá við jörðu.
Jöfnum þá við jörðu.
Eldraun Auðna þessa þreytti,
Þórunn með sitt sverð og skjöld.
Nóttin til hins betra breytti,
Misstum bæði vár og vini,
var það blóðrauð sumarnótt.
Rétt í tungls– og röðulsskini
Þeir komu á skipum, þeir komu úr lofti,
í kraumandi veðri og sjó.
Þúsundum saman með þrumandi öskri
og þefjan sem vit okkar sló.
Vopnlausir flestallir, vargar og skepnur,
sem vilja með kjafti og klóm
rífa þig sundur og ráðast á næsta
með rauðhlaupin augun og tóm.
Blésu þeir eldi á bátana okkar,
við börðumst á móti með heift.
Verk þeirra manna sem ganga á glapstigum
gátum við alls ekki leyft.
Dýrkeyptur sigur en drekar og menn sýndu
duginn sem skilaði þeim
réttinum að geta ráfað að heiman
og ratað á nýjan leik heim.
Skörð eru í kápu
Rúði inn að skinni
Það var haust, við þögðum
Allt vort traust, við á þig lögðum
Endalaust en lítið sögðum
Það var haust, við þöðum
Lækkar sól og dofnar
Leggst þar undir stein
Það var haust, við þögðum
Allt vort traust, við á þig lögðum
Endalaust en lítið sögðum
Það var haust, við þögðum
Það var haust, í sárum
Allt vort traust, við á þig bárum
Endalaust en lítið sögðum
Það var haust, við þögðum
Það var haust, í klettum
Allt vort traust, við á þig settum
Endalaust en lítið sögðum
Það var haust, við þögðum
oss frá glötun bjargar.
Rífur göt á feld og föt,
flensar kjöt og sargar.
Skriðjöklar gnauða og skrafa í myrkrinu,
skjálfti um höfðana fer.
Koma þau skríðandi úr kafi,
kafloðin skrímslin úr hafi.
Bryðjandi grjótið og bergið og þúfurnar,
brestur í öllu sem er.
Stætt er þá engum á ströndum.
Storknað er blóðið á höndum.
Vaknar í látunum vinur úr dvala
og veður í óvinaskaut.
Hann er með konu á herðum,
hér vinnur bóginn á sverðum.
Stafnum í jörðina stingur hann hamrammur,
stökkva þá dýrin á braut.
Brotnaði risinn úr bergi,
berserkur hvikar nú hvergi.
Skelfur þar jörðin er skellur
skaftið á hraunlagðar hellur.
Stendur hann vörð þegar steðjar að hætta.
Hann stendur með okkur og fellur.
Falla þá laufin að foldu.
Frjósa lík saman við moldu.
Birtan er dauf þegar bardaga lýkur.
Þar bíða þau tvö sem að þoldu.
Brotnar þá sjórinn á bergi,
bátarnir þoldu víst hvergi.
Hverfur af mórinn en hvitslegin björgin
víst hvíla á eldgömlum mergi.
Kólnar svo blærinn og kreppir.
Kverkunum risinn ei sleppir.
Losnar um klær þegar lífið út fjarar
og Loki þá óvininn hreppir.
Halda þau bönd er við hnýttum,
heiðrum þær stundir er nýttum.
Jötna– með hönd var þar járnstafur reistur,
í jarðvegi lenti hann grýtt um.
Sofna loks börnin er sekkur
sólin við fjarlægar brekkur.
Bæjarins tjörn tekur blásvartan skugga
er bergrisinn úr henni drekkur.
Jötnahönd, járn– með vönd.
Jökull skelfur, freyðir strönd.
Jafnan halda engin bönd.
Jötnahönd, járn– með vönd.
Jörðin opnast, sökkva lönd.
Jakar íss við sjónarrönd.
Vesturland í kringum jól.
himinhvolfið lýsir okkur stjörnubjart.
klífur fjallið loppin hönd.
Snöggt hlær snarpur blær.
Það snjóar, það snjóar, það snjóar.
vefur að sér, dulan mjúk,
hlýtt skinn, hlífir kinn.
Hamast við að komast yfir fjallgarðinn.
býr sig undir vopnaskak.
Snöggt hlær snarpur blær.
Það snjóar, það snjóar, það snjóar.
Gengur yfir gamalt hraun.
Gista skúta þar á laun,
þeirra mikil þrek– er raun,
Horfa eftir henni burt,
héla frystir visna jurt.
Eftir henni aldrei spurt.
Það snjóar, það snjóar.
Snjóar óðum á snjáðan veg,
snögg er Þórunn og vörpuleg.
Snjóar, hvernig sem snýrðu þér,
snarlega yfir fljótið fer.
Snjóar nú yfir sneiðinginn,
Snjóar, þótt komi snemma vor,
snörla vitin og vella hor.
snarpur vindur um andlit blés.
Snjóar, þar sem við snertum Hel,
Snjóar og hvergi snarkar glóð,
snauðir deyja er frystir blóð.
Gömul kona, grá og hokin,
gengur ein í kafaldsbyl.
Hárið sýlt og hettan fokin,
hún kom níður Stekkjargil.
Gengur sér til gagns og hita,
gamlir fætur virðast strita.
Ferðir hennar fæstir vita.
Brakar viður, stafur styður.
Þórunn biður Lofn um lið.
Stærst er þetta stríð af öllum,
standa þeir frá sjó að fjöllum.
sundruð öll sem eitt við föllum.
Lýkur stríði, lokast hringur,
lítill fugl með trega syngur.
Tíminn niður stafnum stingur,
Fjórða sinnið og fullreynt loks,
færðist lokastyrjöldin frá heiði til vogs.
Báru hvor aðra á banaspjót,
báðar fylkingar, dýrt var það blót.
Sótt var af hafi og sótt var af fjöllum,
sótt var úr lofti úr áttum öllum.
Í húfi var landið og heiður þjóðar,
hópuðust kringum okkur vættir góðar.
Griðungur í sjónum syndir,
sækja á hann ljótar myndir.
Rífa klær og tæta tennur,
týnast líf er holdið brennur.
Dugar meðan dagar líða,
dreki, fugl og jötunn bíða.
laskað sverð og brotinn skjöldur.
Þórunn barðist uns þrótturinn hvarf,
þarna hún kláraði ævistarf.
Studdu við bak hennar staðfastur vættir,
svo standa á frjálsri grundu þú mættir.
Ég bið að þú hafir í brjósti þér myndir,
hún bjargaði okkur og afmáði syndir.
Gleymdu því ekki hvað gerðist, því sprundið
er glatað og hvergi í ljóðstafi bundið.
Griðungur og gömul kona
gæta strandar, lífs og vona.
blóðið fossar, örin stingur.
Barðist þorunn síðsta sinnið,
sigur grófst í þjóðarminnið.
Hringnum verður lokað núna.
Sveitin þagnar, sverðin liggja ber.
Svefninn langi bíður eftir þér.
Klakabönd og kynjamyndir, kaldur vindur hvín.
Myrkrið dansar, máninn á þig skín.
Vættir gráta, vetur færist nær.
Vindur kólnar meðan syrgja þær.
Frystir allt og fjallið litast fannhvítt eins og lín.
Myndast skuggar, máninn á þig skín.
Þórunn Auðna, þakkarskuldin er
þeirra sem að lifa, sorgin sker.
Heljarköld í húminu er hinsta stundin þín.
Meðan deyrðu, máninn á þig skín.
© 2000-2017 Ghostman & Meneldor. Bce пpaBa зaщищeHы.
ИcпoлbзoBaHиe MaTepиaлoB paзpeшeHo Toлbko co ccылkoй Ha caйT.