la en la la en uk el en es la war nl fr la la ceb vi la eu it la it io it io it es de la el la la la la la la en la es la fr fy la it en ceb la la fr la la la la la la la la la la la la la fr fr la fr la la fr la la la la fr la it la es en la la en en la en en la la la fr la fr de fr la pl en la la la la ceb fr fr la en la it it en la la fr it la la es fr la tr it it it nl la es ru nb fr it la id la la it la la la la es la es ceb es es it la es la it la la zh it la ar bg bo ca id hbs_lat da de el en eo es et fi fr lt hbs_lat hu it ja ko nl nb nb pl pt ru en hbs_lat en sk sq hbs_lat sv tr fy ur vi zh la it la it ca la en la la es fr es pt en la
Situs Syri in regione Aegaeo Australi
Syros (Graece Eύpoς, f.sg.) est insula Graeciae in catena Cycladum maris Aegaei sita, olim nomo vel praefecturae Cycladibus tributa, nunc unitas regionalis et simul demus nomine Syros-Hermupolis (Πepιφepeιakή evόtnta Eύpou, Aήuoς Eύpou-Epuoύπoλnς) regionis Aegaei Australis.
Area insulae est 84 km², area unitatis regionalis, ad quam etiam insula non iam habitata Gyaros necnon aliae insulae parvae pertinent, est 102 km². Summus Syri mons, qui ad altitudinem 442 metrorum surgit, Pyrgos appellatur.
Nomen insulae, quod "saxosa" valet, a Phoenicibus datum est, qui eam saeculo octavo a.C.n. occupaverant.
Caput insulae et administrativa demi sedes, qui die 1 Ianuarii 2011 pristinis demis Hermupoli, Posidonia, Superiore Syro coniunctis factus est, est urbs Hermupolis (Epuoύπoλn).
2.2 Antiquitas et Medium Aevum
Indoles insulae[recensere | fontem recensere]
In Syro insula, cui fere 20 000 incolarum sunt, olera, olivae frumentum, vinum coluntur. Societas maximi momenti autem est navale nomine "Neorion", quod curationem ac reparationem magnarum navium perficit. Periegesis nisi Graecorum minoris momenti est. Piscatio, ut paene tota Graecia, ad res oeconimas iam vix quicquam confert.
Vicus Galessae et ora eius
In insula occidentali, meridiana et orientali nonnullae orae (Cinion, Galessas, Phoenicas, Posidonia, Magnus Gyalos, Bare et Azolimnos) sunt. Insula septentrionalis difficilior aditu est. Paucis milibus a capite septentrionali in boreo-occidentem insula Gyaros non habitata sita est.
Curia Hermupoleos cum monumento Miaulis, praefecti classis.
Locus medius est Hermupolis. Tempore seditionis contra Turcas annis 1820 orta (1834 publice urbs declarata est) mox medius rerum oeconomicarum locus Graeciae et portus maximi momenti facta, etsi postea gravitate Piraeo cessit, tamen adhuc magnificum urbis saeculi undevicesimi aspectum praebet plurima aedifica stilo neoclassico, qui vocatur, aedificata asservantis.
Si plus cognoscere vis, vide Hermupolis
Urbs antiquior a regimine Veneto repetens, quae in colle Hermupoli imminentem aedificata est, Ano Syros (i.e. Superior Syros) appellatur.
Si plus cognoscere vis, vide Ano Syros
Portus insulae frequentatissimus est. Naves paene quaque dimidia hora invehuntur aut exeunt. Hinc cotidie quaevis Cycladum insula appetitur, Piraeus cotidie pluries. Aliae insulae sicut Rhodus vel Creta bis aut ter quot septimanis appetuntur. In insula austro-orientali prope Hermupolim parvum aëroportus est.
Donec Canalis Corinthius aperiretur, portus Syri maximus Graeciae portus mercatorius fuit.
Syros insula Cycladum quasi media Graecis locus periegeticus valde acceptus est, non solum ob multa aedificia neoclassica Hermupoli conservata, sed etiam propter aleatorium, quod non paucis incolis odio est.
Incolae Syri olim paene omnes Catholici ritus Latini fuerunt. Circiter ab anno 1820 multis Graecis profugis ibi collocatis (Bellum rerum novarum Graecum), qui plurimi Orthodoxi erant, pars Catholicorum usque ad hunc diem ad 40 % reducta est.
Toto anno, imprimis autem die 25 Martii in festo Annuntiationis Domini et die 15 Augusti in festo Assumptionis Beatae Mariae Virginis multi peregrini, qui in ecclesiam Panagiae Evangelistriae (ΠavaYίa EuaYYeλίσtpιa sive ΠavaYίa tnς Tήvou) Teni insulae sitam confluunt, Syri pernoctant.
Historia[recensere | fontem recensere]
Aevum Praehistoricum[recensere | fontem recensere]
Singula reperta insulam iam Aetate Ferrea posteriore habitatam fuisse demonstrant, sedes antiquissimae repertae ab Aetate Aenea repetunt. Prope Chalandrianam (Xaλavδpιavή) campus sepulcralis Culturae Cycladum 600 sepultos comprehendens repertus est, in insulae litore boreo-orientali castellum eiusdem culturae nomine Castrium (Kaσtpί) anno 1898 a Chresto Tsounta effossum est.
Antiquitas et Medium Aevum[recensere | fontem recensere]
Syros olim a Phoenicibus inhabitata esse videtur. In Homeri Odyssea Syros Eumaei subulci patria fuisse dicitur copioseque describitur[2]. Saeculo sexto a.C.n. ibi mythographus et cosmologus Pherecydes vivebat, qui Pythagorae magister habebatur. Quamvis a multis hominibus inhabitata tamen antiquitate nihil maioris egit.
Medio Aevo incolae piratis vexati in insulam orientalem se receperunt et in colle meridiano portui hodiernae Hermupoleos imminente Ano Syrum exstruxerunt. Postquam Constantinopolis anno 1204 quarta expeditione sacra ab equitibus Europaeis occupata est, ab anno 1207 usque ad annum 1522 ad Ducatum Archipelagi pertinebat. A gentibus nobilibus Venetis recta insula mercaturae Reipublicae Venetae optimum portum praesidiumque praebebat.
Novum Aevum[recensere | fontem recensere]
Anno 1522 Ariadenus Barbarussa cursarius expugnata Syros anno 1566 sub dicionem Imperii Ottomanici venit. Tamen Syro una cum Cycladibus privilegia sicut vectigalia reducta et libertas religiosa data sunt. Cum Ludovicus XIII (1610-1643) rex Franciae praesidium insulae suscepisset, anno 1633 Capuccini conventum in insula collacaverunt. Ludovico XV regnante Iesuitae anno 1747 monasterium aedificaverunt, alii ordines religiosi secuti sunt. Saeculo duodevicesimo solae 12 familiae Orthodoxae in insula vivebant.
Dioecesis Syrensis, iam a Venetis erecta, erat dioecesis Latina, quae tum Syrum insulam amplexa est. A tempore Ottomanico usque ad hunc diem Archidioecesi Naxiensi est suffraganea.
Bello rerum novarum Graeco insula neutralis fuit, ab anno 1821 autem plurimos profugos ex Asia Minore, Chio et Psara venientes accepit. Hermupoli anno 1834 condita multi filiorum "Francorum" vetere in urbe ("Palaeopolis") nomine Ano Syros manebant, locupletiores autem in novam urbem descenderunt.
Situ ac sedulitate incolarum fortunata Syros saeculo undevicesimo mercatura ac navibus construendis florebat. Ab anno 1923 post Bellum Graeco-Turcicum autem negotia cessaverunt. Proximis decenniis agri novis methodis culti et navale denuo conditum quendam progressum effecerunt.[3]
Res oeconomicae[recensere | fontem recensere]
Syros olera, oleas, frumentum et vinum effundit. Societas maximi momenti autem est navale nomine „Neorion“ (Neώpιo), quod naves curat reficitque. Quod rebus oeconomicis navalis in peius mutatis minore operariorum numero res adversas superare conatur. A Graecis insula valde frequentatur, sive recreandi causa, sive ut magistratus regionis adeant, periegesis autem peregrinorum minoris momenti est. Piscatio, non aliter ac alibi in Graecia, ut genus quaestus quasi periit.
Alimenta typica[recensere | fontem recensere]
Lucumium (λoukoύuι), dulcium quoddam originis Turcicae a profugis Chiis medio saeculo undevicesimo introductum.
Aliud genus dulcii nomine Chalva (xaλBάς).
Caseus San Michale (Eav Mιxάλn).
Locale genus farciminis, in quo est feniculum.
Incolae notabiles[recensere | fontem recensere]
Pherecydes Syrius (circiter 600-550 a.C.n.), philosophus
Marcus Pascha (natus Mάpkoς Aπoσtoλίδnς), medicus Sultani Ottomanici, mortuus anno 1888 Constantinopoli, qui Syri scholam elementarem mediamque frequentavit.
Demetrius Bikelas (1835–1908), scriptor et primus praeses Societatis Internationalis Olympici (International Olympic Committee)
Emmanuel Rhoides (1836–1904), scriptor et diurnarius
Emmanuel Mpenaces, demarchus Athenarum, hic natus anno 1843.
Eleutherius Benizelus primus minister Graeciae, iuvenis hic habitabat.
Stamata Rebithe (1866-?), prima femina, quae Olympiis interfuit et curriculum "Marathonium" dictum cucurrit.
Antonius Gregorius Vuccino (Butsinos) [1891–1968), Archiepiscopus Corcyrensis, Zacynthiensis et Cephaloniensis
Marcus Bambacares (Mάpkoς BauBakάpnς), natus 1905 in vico Danaco Syri (Aavakός Eύpou), mortuus 1972 Nicaeae Atticae, fuit notissimus buzucista Graecus.
Bibliographia[recensere | fontem recensere]
Vox Syros, in: Siegfried Lauffer (Ed. / 1999): Griechenland. Lexikon der historischen Stätten. Von den Anfängen bis zur Gegenwart. Augustae Vindelicorum, p. 646-647
Notae[recensere | fontem recensere]
↑ Numerus incolarum, ut invenitur in Libello Callicratis a ministerio rerum domesticarum Graeciae mense Maio anno 2010 edito (Neograece).
↑ Hom. Od. XV, 403 ss.
↑ Historia Aevi Novi Siegfried Lauffer (p. 646-647) sequitur.
Nexus externi[recensere | fontem recensere]
Situs publicus demi Syro-Ermupoleos (Anglice, Neograece)
Universitas Aegaea Hermupoli (Anglice, Neograece)
Syros Situs publicus Societatis periegeticae Graecae (Anglice, Neograece)
Demi regionis Aegaei Australis
Agathonesium • Amorgos • Anaphe • Andros • Antiparos • Astypalaea • Calymnos • Carpathos • Casos • Cea • Chalce • Cimolos • Cos • Cythnos • Ios • Leros • Lipsi • Megiste • Melos • Myconos • Naxos • Nisyros • Paros • Patmos • Pholegandros • Rhodos • Seriphos • Sicinos • Siphnos • Syme • Syros • Telos • Tenos • Thera
Haec stipula ad geographiam spectat. Amplifica, si potes!
Nomen nondum datum est
Paginam prehendere formá PDF
Novissima mutatio die 9 Ianuarii 2016 hora 20:41 facta.
Nonobstantibus ceteris condicionibus hunc textum tractare licet secundum "Creative Commons Attribution-ShareAlike License". Vide modos et condiciones.