la en sv la la sv la it la hu la war la de en it en la en la la la en en en es fr la es es en la en it la fr la la la la en fr en la fr fr la fr la la la la la la la fr la la it la la en la fr la la sv en la en en la en en de en en fr de en es la it la de de sv la la de la la la ceb ceb de es es es it it it la nl fr la de de la la en war it fr de fr la la la la la la la en la la de en en fr la la en en la en la en la la fr de en la la de la la en en en en en de de la la en de la en fr sv en en de en eo la es en de la it fr la la fr fr de de it en en de de la de en en fr fr en de de de de en de fr en de de fr de de de en fr de de fr en de de en en de en de en en de la it hbs_lat la la la war de de en en nl en de it fr it la la la la es it la fr la la fr la fr la la es fr fr pl la en la it it la sv la en la la la la nl en en la es fr la tr it it it nl la es ru nb fr it la id la la it la la la la es la es ceb es es it la es la it la la zh it la tt cv ckb nl id de am an da ar fr arz en en az ku uz de lt en ru sv bg en ms bn bo br hbs_lat uk ca pt en mhr id en ckb it tt hbs_lat pl es vi cy da de fr hsb la el ca en eo es et eu ast fa fi et hbs_lat nn fr it da en fy de hu ja gd lt gn de de ku de he hi tl hbs_lat it tl hu hy it id fr en es is it bn ja fr jbo jv ka az uz sah jv kk fi ta ko id de ku sk pl cs it lb hbs_cyr es it en nl hu fa lt lv lv en ru en en ml be mr ru ms en es my ru mzn en ceb it nds af ne ne nl nb nb es fi de fr it it or ta pa id cs es en als en pl pms pnb es ps pt io de it et ro es ru ru id sa bxr es jbo en sd sv hbs_lat si en sk sl es et sq hbs_lat cy nb nl sv hu en ta te en en th krc tr ceb tr tr oc en en it en ug fy ur uz fr fi vi en tr pl en zh fa xmf he da en zh zh fr zh zh la it la it ca la en la la es fr es pt en la
Numerus incolarum: 3 469 849
Zona horaria: UTC+1, UTC+1, UTC+2
Regiones urbanae: Bezirk Mitte, Lucus Fridericianus-Mons Crucis, Pancovium, Carolaeburgum-Wilmersdorfium, Spandavia, Stegelicium-Zelendorfium, Vicus Templi-Mons Amoenus, Nova Colonia, Treptovia-Copenicum, Dens Martis-Hellersdorfium, Mons Lucis, Rennicidorfium
Urbes gemellae: Angelopolis, Matritum, Constantinopolis, Varsovia, Moscua, Bruxellae, Jakarta, Tashkent, Mexicopolis, Pechinum, Tokium, Bonaëropolis, Praga, Windhoek, Londinium, Budapestinum, Lutetia, Brussels
Berolinum[1] (Theodisce Berlin) est urbs maxima Germaniae et caput Rei publicae foederatae Germaniae et Archidioecesis Berolinensis. Incolarum, Berolinenses vocati, sunt circa 3 500 000. Berolinum et urbs et terra foederalis in duodecim regiones divisa anno 1237 circiter condita est.
Urbs opulentissima habet universitates quattuor, odea tria, orchestras symphonicas duas, ecclesias, theatra, scholas, gymnasia, balnea innumera. Commercium fit per vias stratas et quidem maximas, per ferroviarium, per metropolitanam, per carros omnibus vehi volentibus accommodatos et vi aut electrica aut petrolei impulsos.
Incolae originis Teutonicae fidem aut nullam aut Christianam sectae Lutheraneae maxima ex parte confitentur; Polonicae, quorum non pauci sunt, Catholicam Romanam; Hebraicae, Iudaicam; Turcicae atque Arabicae, quorum forsitan vel plures, Musulmanicam.
5 Aedificia et monumenta animadversione digna
5.1 Monumenta media urbe visitanda
Dea Berolina in foro Alexandri (Alexanderplatz) stabat.
Berolinum, in parte Germaniae quae ad orientem solem vergit iacens, 70 circiter chiliometris a Polonia distat. Urbs tota a provincia Brandenburgensi circumdatur. Sita est ad ripas fluviorum Sprehae Hevellaeque inter lacum Moeggelium, lacum Vannium, lacum Tegelium. Colles habet non septem quidem, sed tamen aliquot, quorum altissimus est mons Diaboli Castris Carlottianis-Vilmersdorfio in regione IV, qui mons quasi Testaceus consistit in ruinis urbis bello funditus obrutae. De regionibus vide infra.
Ferrivia metropolitana et Pons Trabis Superioris.
Post longam disputationem denique 15 Februarii 1902 Berolini ferrivia subterranea inaugurata est. Viae Elatae atque Subterraneae Electricae magna viarum parte super pontibus aedificatae erant; posterioribus autem temporibus viae sub terra muniebantur. Berolini verbum U-Bahn ('via subterranea') anno 1929 inventum est, postquam Societas Ferriviaria Imperialis vias urbanas suas nomine S-Bahn nominaverat. Statio principalis Berolinensis nuper aperta est ut maxima statio ferriviaria Berolinensis.
Fama fert Berolinum auspicia sua ad Arminium referre.[2] Saeculo octavo, tribus Slavonicae omnes Germaniae partes inter Albim et Viadram flumina incolebant. Hevellani autem (qui Germanice Heveller nominantur, Slavonice Havolane) ad ripas Hevellae fluvii habitabant, qui nunc ab indigenis Havel appellatur, quorum oppidum unum erat Brennabor, nostra aetate Brandenburg dictum. Sprevani vero vel vulgo Sprewanen (Slavonice Sprevjane) habitabant ad ripas Sprevae fluvii Berolinensibus nomine Spree dilectissimi. Sprevanorum oppida Spandovium erant et Berolinum, cuius urbis nomen olim Latine Berolina reddebatur. Berolina illa aedificata erat orbe vallo muroque cincto, et domi eorum in circulo locati erant, quod oppidi genus Germanice appellatur Rundling ('rotundianum'). Nomen ipsum oppiduli prisci originis Slavonicae esse constat, ut Berolinum a radice Slavonica berl- aut birl- dictum esse videatur, qua 'paludes' significabantur.
Ecclesia Cathedralis et Palatium Regium (imago anni 1900).
Oppida gemella Berolinum Coloniaque in insula Sprevae fluminis sita ante annum 1237 condita sunt. Inde ab anno 1307 in unam civitatem coniuncta Berolini solius nomine appellantur. Saeculo quinto decimo, viri nobiles ex gente Hohenzollern nati marchiones Brandenburgenses facti sunt, quorum sedes erat Berolinum. Ea gens postea ad dignitatem electoralem Sacri Imperii Romani, tum ad summam rerum regni Borussici, denique saeculo undevicensimo ad principatum totius Germaniae ascendit, urbe una cum domu illa semper crescente, ut anno 1871 caput omnis Germaniae fieret.
Berolinensium multitudo identidem aucta est hominibus, qui aut propter libertatem fidei in Borussia concessam aut ut laborarent sedes suas illuc transtulerunt. Primum enim Elector Magnus saeculo septimo decimo vix exacto Gallis principatum suum patefecit, qui propter fidem reformatam a rege Gallorum opprimerentur. Secuti sunt saeculo duodevicensimi Frisii Saxonesque ex Hollandia nati Bohemique, saeculo undecivensumo Poloni, saeculi vicensimo decenniis primis Hebraei ex Polonia Livoniaque orti, post bellum mundanum secundum gestum Turcae Arabesque.
Cum in Germania, Adolpho Hitlero duce, caterva eorum qui cum partibus nationalibus socialisticis facerent, rerum potita esset, ex urbe antea artibus industria scientiisque florentissima ingens numerus eorum expulsus est, quorum opere auctoritas dignitasque urbis steterat. Hac in civitate in gremium monstrorum commutata duces partium nationalium socialisticarum consilium illud crudelissimum ceperunt, ut populum Hebraeorum totum ad internecionem oblitterarent. Mox autem bello a Germanis commisso Berolinum anno 1945 a victoribus deletum occupatumque est, gentesque oppressae liberatae sunt.
Urbs igitur restituta usque ad annum 1990 divisa erat in partes quattuor, quarum unam occupabant Sovietici, aliam Britanni, tertiam Galli, quartam Americani. Pars Sovietica et partes occidentales muro ab illa seiunctae institutis et legibus inter se differebant.
Inde ab anno 1990 una cum libertate Berolini integritas restituta est. Praeses cancellariusque Germanorum sedes et militiam suam Berolinum reduxerunt, unde his annis Horatio Koehlero praeside Angela Mercelia cancellaria rem publicam Germanorum gubernat.
Studia et musea[recensere | fontem recensere]
Academia Scientiarum Berolinensis et Brandenburgensis anno 1700 condita est iussu Friderici III principis Brandenburgensis (qui mox rex Borussiae coronatus erit), praeside ab initio Godefrido Leibnitio. Academia Artium iam anno 1696 ab eodem condita erat, rectore Iosepho Werner. Quattuor universitates Berolini in urbe florent, quarum antiquissima et praecipua, nomine originali Universitas Berolinensis, anno 1810 constituta est, conditore Gulielmus von Humboldt. Ipse cum Alexandro von Humboldt fratre, eruditione eminentissimi, in nomine huius universitatis hodierni commemorantur. Recentius inceptae sunt Universitas Technica Berolinensis, Universitas Artium, et Universitas Libera Berolinensis.
Musea nonnulla in insula fluminis Sprehae surguntur, quae propter hoc insula Museorum nuncupatur. Ibi visitatur Museum Pergamenum in quo servantur et restituuntur monumenta ingentissima a locis suis abrepta, videlicet Altare Pergamenum (a quo museum omne appellatur), Porta Ištar (i.e. deae Astartis) Babylonia, Porta Forensis Ephesina et frons Qasr Mšatta ('palatii hiemalis') cuius ruinae partim in deserto Iordaniensi manent. Eadem insula continet Museum Bodianum, Museum Vetus, et Museum Novum. Alibi reperiuntur Museum Marchicum (videlicet historiae Brandenburgensis) et Museum Iudaicum Berolinense. Museum Historiae Naturalis, anno 1810 constitutum usque in annum 2008 ad universitatem Humboldtianam pertinuit. Museum temporis hodierni Berolinense in aedificio antiquae stationis lineae ferroviariae Hamburgensis, hodie desuetae, visitatur. Collectus antiquitatum classicarum partim in museo Pergamensi, partim in museo veteri ostentatur. Pinacothecae urbis Berolini principales sunt Pinacotheca Nationalis Vetus et Nova necnon Pinacotheca Berolinensis.
Aedificia et monumenta animadversione digna[recensere | fontem recensere]
Ecclesia Memoriae Gulielmi Imperatoris.
Monumenta media urbe visitanda[recensere | fontem recensere]
Via sub Tiliis per medium Berolinum occidentem versus extendit. A linea murorum urbis vetustissimorum incipit ubi amnis in flumen Spreham fluens ponte Castellani transitur; eodem loco, contra Ecclesiam collegialem sive cathedralem Protestanticam (Berliner Dom), olim stetit Palatium Berolinense electorum Brandenburgensium regumque Borussicorum et imperatorum Germanorum, anno 1950 deletum, mox restituendum. Ad suburbium occidentale urbis recentioris recta linea currit per Forum Fridericianum seu Bebelianum et Forum Parisinum usque ad Portam Brandenburgensem. Ab illo, qui hac via a ponte Castellano perambulat, videntur ad dextram partem Museum Germanicum Historicum (olim Armamentarium), Custodia Nova, deinde illum aedificium magnum quod olim Palatium Regale constituit sed hodie Universitatem Humboldtianam, moxque Bibliotheca Rei Publicae. Ad sinistram partem videntur Palatium Principum, Palatium Principissarum, ad angulos Fori Fridericiani Theatrum musicum rei publicae et Bibliotheca vetus, ad fundum eiusdem fori Ecclesia cathedralis Sanctae Hedvigae et Deversorium Romanum, deinde Palatium vetus et in angulo Fori Parisini Deversorium Adlon. Ita attingitur Porta Brandenburgensis, extra quam, via Ebertina transita, Hortus bestiarum patet. Porta stylo classico descripta (ad imitationem Propylaeorum in Acropoli Athenarum) annis 1788-1791 aedificata est, architecto Carolo Gotthardo Langhans, iussu regis Borussici Friderici Gulielmi II, qui eodem tempore decessorem Fridericum II commemorare voluit (anno 1786 mortuo) et pacem celebrare qua post Bellum Septennale anno 1763 homines fruebantur.
Murus Berolinensis longissimus, qua ab anno 1961 ad annum 1989 partes urbis Berolini, quae ad occidentem solem spectant, a partibus ad orientem solem spectantibus separabantur; hominum enim migratione commotus Gualterius Ulbricht, princeps rei publicae democraticae Germanicae consilium cepit, ut fines illius rei publicae a ceteris Germaniae partibus intercluderentur.. His quidem diebus murus Berolinensis maxima ex parte deletus est. Tamen aliquas reliquias viatores invenient, quarum maximae ad ripam Sprevae fluvii extenduntur (quae variis imaginibus pictae Anglica appellatione East Side Gallery nominantur), aliae haud procul a senatu urbis Berolini in via Niederkirchneriana surgunt, aliae denique, ut Berolinensibus divisionis et servitutis monumento sint, ad viam Bernovianam conservantur.
Viae, pontes, portae et fora principalia
Ecclesia Germanorum (Deutscher Dom)
Ecclesia Gallorum (Französischer Dom)
Ecclesia Collegialis (Berliner Dom)
Ecclesia Memoriae Gulielmi Imperatoris (Kaiser-Wilhelm-Gedächtniskirche)
Curia Borussiae (Preußischer Landtag)
Curia Rubra (Rotes Rathaus)
Domus concentus musici (Konzerthaus)
Stadium Olympicum in quo Olympia Aestiva anni 1936 et Certamen Mundanum Pedilusorium anni 2006 celebrata sunt
Cultura[recensere | fontem recensere]
Berolini quotannis mense Februario clarae cinematographiae festae celebrantur (Internationale Filmfestspiele Berlin).
Societates mercantiles[recensere | fontem recensere]
Berolinum est Societatis Ferriviariae Germanicae caput.
Ecclesia Catholica Romana[recensere | fontem recensere]
Berolinum est sedes archiepiscopalis Ecclesiae Catholicae; diebus archiepiscopus est cardinalis Georgius Maximilianus Sterzinsky.
Incolae notabiles[recensere | fontem recensere]
Monumentum Martini Lutheri iuxta Ecclesiam Sanctae Mariae.
Vide etiam: Alumni universitatum Berolinensium; Professores universitatum Berolinensium
Gulielmus Brandt, cancellarius Germaniae
Albertus Einstein, rerum physicarum professor et investigator
Theodorus Fontane, scriptor atque poeta
Nati[recensere | fontem recensere]
1620 - Fridericus Gulielmus Elector Brandenburgensis, Magnus cognominatus
1712 - Fridericus, Magnus cognominatus, alter sui nominis rex Borussiae
1769 - Alexander de Humboldt, eruditionis et studiorum renovator
1878 - Gustavus Stresemann, minister rebus externis curandis Germaniae
Ernestus Torgler (1893–1963), rerum politicarum peritus Germanicus factionum diversorum sinistrae
1901 - Maria Magdalena Dietrich, actrix
1904 - Ioannes Baptista Gradl, vir publicus et sodalis primo Centri, deinde Christianae Democraticae Unionis Germaniae
1953 - Nicolaus Wowereit, annis 2001 - 2014 magister civium Berolini ac sodalis factionis SPD
1964 - Michael Müller, ab anno 2014 magister civium Berolini ac sodalis factionis SPD
1988 - Hieronymus Boateng, pedilusor
Mortui[recensere | fontem recensere]
Georgius Ernestus Stahl (1659–1734), chemiae peritus
Georgius Gulielmus Fridericus Hegel (1770–1831), philosophus
Gulielmus de Humboldt (1767–1835), vir doctus in re publica versatus
Fridericus Gulielmus III (1770–1840), rex Borussiae
Alexander de Humboldt (1769–1859), eruditionis et studiorum renovator
Gulielmus Grimm (1786–1859), philologus fabularumque editor
Iacobus Grimm (1785–1863), philologus fabularumque editor
Theodorus Mommsen (1817–1903), rerum gestarum scriptor
Comes Ferdinandus de Zeppelin (1838–1917), constructor aeronavium
Carolus Liebknecht (1871–1919), socialista
Rosa Luxemburg (1871–1919), socialista
Gustavus Stresemann (1878–1929), minister rebus externis curandis Germaniae
Udalricus de Wilamowitz-Moellendorff (1848–1931), philologus illustrissimus
Ericus Klausener (1885–1934), a Nazistis interfectus
Adolfus Hitler (1889–1945) tyrannus et multi alii nazistae cum eo coniuncti sicut Iosephus Goebbels mortem sibi consciverunt.
Ioannes Baptista Gradl (1904–1988), vir publicus et sodalis primo Centri, deinde Christianae Democraticae Unionis Germaniae
Ioannes Matthöfer (1925–2009), vir publicus factionis SPD
Otto Sander (1941–2013), histrio
Ricardus de Weizsaecker (1920 - 2015), Praeses foederalis Germaniae
Philippus Mißfelder (1979 - 2015), vir publicus factionis CDU
Regiones et vici[recensere | fontem recensere]
II. Lucus Fridericianus-Mons Crucis
VII. Vicus Templi-Mons Amoenus
Notae[recensere | fontem recensere]
↑ J. G. Th. Graesse, Orbis Latinus (Dresdae: Schönfeld, 1861; 1909. Brunsvici, 1972) Ed. 1861 Ed. 1909 Ed. aucta 1972
↑ §40 BEROLINUM, google books: Scriptorum De Rebus Marchiae Brandenburgensis Maxime Celebrium Nicolai ... 1729
Bibliographia[recensere | fontem recensere]
Berliner Umweltatlas. Berolini: Senatsverwaltung Berlin Editio 1993/2001; Editio 2008 (Theodisce)
Horst Bosetzky, Jan Eik. 1998. Das Berlin-Lexikon. Berolini: Jaron Verlag. ISBN 3-932202-57-0 (Theodisce)
Döblin, Alfred. 1929. Berlin Alexanderplatz. Berolini: Fischer. [Mythistoria] (Theodisce)
Arnold, Udo. 1981 Preußen und Berlin. Luneburgi. (Theodisce)
R. Borst, S. Krätke, edd. 2002. Berlin Metropol zwischen Boom und Krise. Opladen: Leske + Budrich/ (Theodisce)
Cyril Buffet, Berlin. Lutetiae: Fayard, 1993. (Francogallice)
Arnt Cobbers, Kleine Berlin-Geschichte: vom Mittelalter bis zur Gegenwart. 2a ed. Berolini: Jaron Verlag, 2008. ISBN 978-3-89773-142-4 (Theodisce)
Will Coldwell, "Nightlife reports: clubbing in Berlin" in The Guardian (15 Iulii 2016)
Anton Gill, A Dance Between Flames: Berlin between the Wars. Londinii: John Murray, 1993. ISBN 0-7195-4986-8 (Anglice)
Boris Grésillon, Berlin métropole culturelle. Lutetiae: Belin, 2002 (Francogallice)
Boris Grésillon et Dorothée Kohler. Berlin, capitale en attente. Hérodote 101 (2001/2002) (Francogallice)
Leonard Gross, The Last Jews in Berlin. Novi Eboraci: Carroll & Graf Publishers, 1999. ISBN 0-7867-0687-2 (Anglice)
Jacob Hein, Gebrauchsanweisung für Berlin. Nova ed. Monaci: Piper, 2009. ISBN 978-3-492-27576-7 (Theodisce)
Dieter Hoffmann-Axthelm, Osten Westen Mitte: Spaziergänge durch das neuere Berlin. Berolini: edition.fotoTAPETA, 2011. ISBN 978-3-940524-14-0 (Theodisce)
Karl Kessler; Reimer Wulf, photographus, Über den Dächern des Neuen Berlin. Monaci: Herbig, 2004. ISBN 3-7766-2403-5 (Theodisce)
Stefan Krätke, "Berlin: Stadt im Globalisierungsprozess" in Geographische Rundschau vol. 56 no. 4 (2004) pp. 20–25 (Theodisce)
David Clay Large, Berlin. Novi Eboraci: Basic Books, 2001. ISBN 0-465-02632-X (Anglice)
Felix Mundt, Antonia Wenzel, edd., Berolinum Latinum: Der 1. Stadtführer auf Latein. Berolini: Vergangenheitsverlag, 2011. ISBN 978-3940621429 (Latine) Paginae selectae apud amazon.de
Jean-Michel Palmier, Retour à Berlin. Lutetiae: Payot, 1989. ISBN 978-2-228-88212-5 (Francogallice)
Anthony Read, David Fisher, Berlin Rising: Biography of a City. Novi Eboraci: W. W. Norton, 1994. ISBN 0-393-03606-5 (Anglice)
Wolfgang Ribbe, ed., Geschichte Berlins. 2 voll. 3a ed. Berolini: Berliner Wissenschafts-Verlag, 2002. ISBN 3-8305-0166-8 (Vol. 1: Von der Frühgeschichte bis zur Industrialisierung; vol. 2: Von der Märzrevolution bis zur Gegenwart. Ed. 2a: Monaci: C. H. Beck, 1988) (Theodisce)
Wolfgang Ribbe, Jürgen Schmädeke, Kleine Berlin-Geschichte. Herausgegeben von der Landeszentrale für politische Bildungsarbeit Berlin in Verbindung mit der Historischen Kommission zu Berlin; Stapp Verlag Berlin 1994, ISBN 3-87776-222-0 (Theodisce)
Régine Robin, Berlin chantiers: un essai sur les passés fragiles. Lutetiae: Stock, 2001. ISBN 978-2-234-05335-9 (Francogallice)
Jutta Rosenkranz, ed., Berlin im Gedicht: Gedichte aus 250 Jahren. 2a ed. Husum: Husum Druck u. Verlagsgesellschaft, 2006. ISBN 3-89876-264-5 (Theodisce)
Susanne Stemmler, Sven Arnold , edd., New York – Berlin, Kulturen in der Stadt. Wallstein, 2008, ISBN 978-3-8353-0328-7. (Theodisce)
E. R. Uderstädt; Kurt Schulze, photographus, Berlin – wie es nur wenige kennen. Berolini: Norddeutsche Buchdruckerei und Verlagsanstalt, 1930 (Theodisce)
Jeroen van Marle, "Berlin city guide: what to see plus the best bars, restaurants and hotels" in The Guardian (3 Novembris 2014)
"Großstadt ohne Größenwahn. Berlin: Comeback einer Weltstadt" in Der Spiegel (2007 no. 12) pp. 22–38 (Theodisce)
Wirtschaftsfaktor Tourismus Berlin. Berolini: IHK Berlin, 2009 (Theodisce)
Patrick Cardon, ed., Magnus Hirschfeld: Les Homosexuels de Berlin, 1908; Ruth Margarete Roellig, Les Lesbiennes de Berlin, 1928. Lutetiae: QuestionDeGenre/GKC, 2001 (Francogallice)
Kate Connolly, "Story of cities #22: how Hitler's plans for Germania would have torn Berlin apart" in The Guardian (14 Aprilis 2016)
Matthias Donath, Bunker, Banken, Reichskanzlei: Architekturführer Berlin 1933–1945. 2005. ISBN 978-3-936872-51-4 (Theodisce)
Helmut Engel, Wolfgang Ribbe, edd., Hauptstadt Berlin, wohin mit der Mitte? historische, städtebauliche und architektonische Wurzeln des Stadtzentrums. Berolini: Akademie Verlag, 1993. ISBN 3-05-002403-8 (Theodisce)
Otto-Friedrich Gandert, Berthold Schulze, Ernst Kaeber et al., edd. 1962. Heimatchronik Berlin. Coloniae/ (Theodisce)
Sabine Hake, Topographies of Class: Modern Architecture and Mass Society in Weimar Berlin. Ann Arbor: University of Michigan Press, 2008. ISBN 978-0-472-07038-1 (Anglice)
Max Mechow, Die Ost- und Westpreußen in Berlin. Ein Beitrag zur Bevölkerungsgeschichte der Stadt. Berolini: Haude & Spener, 1975 (Theodisce)
Philip Oltermann, "From grotesque to quirky: a history of Berlin told through U-Bahn typography" in The Guardian (11 Martii 2015)
Wolfgang Ribbe, ed., Berlinische Lebensbilder. Berlin : Colloquium Verlag, 1987- . (Theodisce)
Joseph Roth, What I Saw: Reports from Berlin 1920–33. Cantabrigiae: Granta Books, 2004. ISBN 1-86207-636-7 (Anglice)
Frederick Taylor, The Berlin Wall: 13 August 1961 – 9 November 1989. Londinii: Bloomsbury Publishing, 2007. ISBN 0-06-078614-0 (Anglice)
Bernd Unger, Der Berliner Bär: Ein Streifzug durch Geschichte und Gegenwart. Berolini: Waxmann Verlag, 2000. ISBN 3-89325-990-2 (Theodisce)
Nexus externi[recensere | fontem recensere]
Vicimedia Communia plura habent quae ad Berolinum spectant.
Vide Berolinum apud Viciviam.
Die Geschichte Berlins, situs de historia Berolini
Berlin von A bis Z, de origine urbis
Visit Berlin, situs peregrinatoribus destinatus]
Exberliner, diarium de Berolino Anglice scriptum
Pinacotheca[recensere | fontem recensere]
Ecclesia Commemorativa Imperatoris Gulielmi
Knut, ursus maritimus (hortus zoologicus)
Badenia-Virtembergia · Bavaria · Berolinum · Brandenburgum · Urbs Hanseatica Brema · Hamburgum · Hassia · Megapolis et Pomerania Citerior · Rhenania Septentrionalis-Vestfalia · Rhenania-Palatinatus · Saxonia · Saxonia-Anhaltinum · Saxonia Inferior · Slesvicum et Holsatia · Saravia · Thuringia
Index regionum · Terrae foederales Germaniae
Urbes foederalium Germaniae terrarum capitales
Aquae Mattiacae • Berolinum • Brema • Dresda • Dusseldorpium • Erfordia • Hamburgum • Hannovera • Kielia • Magdeburgum • Moguntiacum • Monacum • Potestampium • Saravipons • Stutgardia • Suerinum
Europae urbes milies milium incolarum
Athenae • Barcino • Belogradum • Berolinum • Birminghamia • Bruxellae • Bucaresta • Budapestinum • Casanum • Catharinopolis • Charcovia • Colonia Agrippina • Constantinopolis • Hamburgum • Kiovia • Londinium • Lutetia • Matritum • Mediolanum • Minscum • Monacum • Moscua • Neapolis • Novogardia Inferior • Odessa • Permia • Petropolis • Praga • Roma • Rostovia ad Tanaim • Samara • Serdica • Ufa • Varsavia • Vindobona • Volgogradum • Voronegia
Opus geopoliticum • Maximae urbes orbis terrarum • Index maximarum urbium Europaearum
Capsae cognatae: Urbes Europae capitales • Urbes Africae maximae • Urbes Americae Australis maximae • Urbes Americae Septentrionalis maximae • Urbes Asiae maximae • Urbes Indiae maximae • Urbes Oceaniae maximae • Urbes Sericae maximae
Ordine alphabetico enumeratae: Amstelodamum • Andorra Vetus • Athenae • Belogradum • Berna • Berolinum • Bratislavia • Bruxellae • Bucaresta • Budapestinum • Chisinau • Eblana • Hafnia • Helsingia • Holmia • Kiovia • Labacum • Londinium • Lutetia • Luxemburgum • Marinum • Matritum • Minscum • Monoecus • Moscua • Olisipo • Osloa • Podgorica • Praga • Reykiavica • Riga • Roma • Scupi • Seraium • Serdica • Tallinna • Valetta • Vallis Dulcis • Varsavia • civitas Vaticana • Vilna • Vindobona • Zagrabia
Sub civitatum nominibus annexae: Albania • Andorra • Austria • Belgia • Bosnia et Herzegovina • Britanniarum Regnum • Bulgaria • Cechia • Croatia • Dania • Estonia • Finnia • Francia • Germania • Graecia • Helvetia • Hibernia • Hispania • Hungaria • Islandia • Italia • Lettonia • Lichtenstenum • Lituania • Portugallia • Luxemburgum • Macedonia • Melita • Moldavia • Monoecus • Mons Niger • Nederlandia • Norvegia • Polonia • Romania • Russia • Ruthenia Alba • Sanctus Marinus • Serbia • Slovacia • Slovenia • Suecia • Turcia • Ucraina • civitas Vaticana
Opus geopoliticum • Urbes orbis terrarum capitales
Capsae cognatae: Urbes Europae maximae • Urbes Africae capitales • Urbes Americae Australis capitales • Urbes Americae Septentrionalis capitales • Urbes Asiae capitales • Urbes Oceaniae capitales
Urbes milies milium incolarum
Paginae cum sectione nexuum internorum
Pages using ISBN magic links
Nomen nondum datum est
Paginam prehendere formá PDF
Novissima mutatio die 21 Decembris 2016 hora 18:04 facta.
Nonobstantibus ceteris condicionibus hunc textum tractare licet secundum "Creative Commons Attribution-ShareAlike License". Vide modos et condiciones.