la it la la la it la it la la en pt la en la la it la la la it la la it la la fr fr la fr en la la en en la la la en la en en la es fr la tr it it it nl la es ru nb fr it la id la la it la la la la es la es ceb es es it la es la it la la zh it la ar ru sv bg ca hbs_lat da de el en eo es et eu fa fi fr gd lt war he hbs_lat hu id es is it ja ka kk ko lb it lt lv en ml it nds nl nb nb pl pt ro ru jbo hbs_lat en sk sl hbs_lat sv hu ta te th ceb tr fy vi zh la it la it ca la en la la es fr es pt en la
In kylice Graeciae antiquae, hoplites sacrificum ante altare facit. Circa 480 a.C.n.. Museum Agora Antiqua? Athenis in Stoa Attalica situm.
Ara Pergami, in museo Pergami Berolini refecta.
Opferstein ('Lapis Sacrificii') in Maria Taferl Austriae. Celti antiqui eo usi sunt ad sacrificia facienda et nunc in platea basilicae ibi sita videri potest.
Altare in templo paroechiali Anglicana.
Altare in Polonia pro adventu papae Ioannis Pauli II aedificatum.
Altare (Graece Bwuός) est quaelibet ara super quam dona sicut sacrificia ob proposita religiosa fiunt. Altaria usitate in aediculis, templis antiquis, templis Christianis, et aliis venerationis locis inveniuntur. Hodie ea praecipue in Christianitate, Buddhismo, Hinduismo, Shinto, Taoismo, Neopaganismo, et Magica Caerimoniali videntur. Iudaismus altaria habuit usque Templum Secundum destructum. Multae religiones etiam altaribus usae sunt, inter quas religiones Graeca, Romana, et Viccinga.
2 In iure canonico Ecclesiae Catholicae
Etymologia[recensere | fontem recensere]
In lingua Latina aetatis aureae, vocabulum usitatum erat ara, 'altaria' (n. pl.) vel 'ara alta' significans. Formae posteriores erant altāre (saeculum 1), altārium (saeculum 2), altar (initium saeculi 5), altaris (saeculum 6).[1]
In iure canonico Ecclesiae Catholicae[recensere | fontem recensere]
Ex Can. 1235: Altare fixum dicitur, si ita exstruatur ut cum pavimento cohaereat ideoque amoveri nequeat; mobile vero, si transferri possit.
Codex Iuris Canonici statuit etiam:
Expedit in omni ecclesia altare fixum inesse; ceteris vero in locis, sacris celebrationibus destinatis, altare fixum vel mobile.
In Institutione Generali Missalis Romani (ed. tertia) inveniuntur inter alia haec praecepta:
"300. Altare tum fixum tum mobile iuxta ritum in Pontificali Romano descriptum dedicetur; altare tamen mobile potest tantum benedici."
"301. Iuxta traditum Ecclesiae morem et significationem, mensa altaris fixi sit lapidea"
"302. Usus deponendi sub altari dedicando reliquias Sanctorum, etsi non Martyrum, opportune servetur"
Ritus[recensere | fontem recensere]
altare complecti: Ritus ad fidem faciendam (Chron. Mont. Ser. an. 1126)
altare denudare: Ritus in ecclesia Latina, qui in feria quinta magnae hebdomadis, ad indicandam nuditatem Christi exercetur (Alcuinus, De div. off. cap. de coena dom.)
Notae[recensere | fontem recensere]
↑ Oxford English Dictionary, s.v. "altar."
Nexus externi[recensere | fontem recensere]
Vicimedia Communia plura habent quae ad altare spectant.
Ritus consecrationis altaris in ecclesia Catholica: Pontificale Romanum
Nomen nondum datum est
Paginam prehendere formá PDF
Novissima mutatio die 19 Maii 2014 hora 13:50 facta.
Nonobstantibus ceteris condicionibus hunc textum tractare licet secundum "Creative Commons Attribution-ShareAlike License". Vide modos et condiciones.