es es la la la it la en la es la es it pt la fr la la la es la fr la la fr la fr la la it la it it fr la fr es la fr pl hbs_lat en la it it la de la es fr la tr it it it nl la es ru nb fr it la id la la it la la la la es la es ceb es es it la es la it la la zh it la ar az ru bg bn br ca it hbs_lat cy da de el en eo es et eu fa fi fr de he hbs_lat hu hy id it ja ka ko lb lt en nl nb pa pl pt ro ru en hbs_lat sk sl sq hbs_lat sv th ceb tr fy ur vi zh la it la it ca la en la la es fr es pt en la
Vide etiam paginam discretivam: Narcissus (discretiva)
Narcissus sua imagine captus. Tabula picta a Michaele Angelo Merisi Caravaggio
In mythologia Graeca Narcissus erat filius fluminis Cephisi, qui in Boeotia et in Phocide fluit, et nymphae Liropes.
2 De Narcisso in litteris.
3 De fabula in psychoanalysi.
5 De Narcisso in musica.
Fabula.[recensere | fontem recensere]
Formosissimus puer fuit, a multis nymphis necnon viris petitus et adamatus, praecipue tamen a nympha Echo, qui amore eius ita consenuit, ut vox sine corpore fieret, ultima tantum verba alloquentis iterans. Ille vero omnes aspernabatur. Tandem despectorum amantium querelas dea Nemesis audivit, quae de superbia adolescentis similes poenas sumere decrevit. In fontem enim aquae numquam turbatae Narcissus forte incurrit atque ibi imagine sua undis repercussa ita captus est ut, contemplatione eius deperditus, inde discedere noluerit. Neque edendi neque dormiendi cupidinem sentiebat. Bracchia ad simulacrum porrigebat nec aliud quam aquam prendebat; tum imago turbabatur et peribat. Itaque, sine ulla spe adamati corporis potiundi, ibidem obiit et in novum florem sese convertit, cui Narcissus nomen inditur et prope undas crescit. Hic eventus verba Tiresiae vatis probavit, qui matri praedixerat Narcissum usque ad senectutem victurum esse; "si se non novisset".
Miris modis medici veterinarii antiqui putaverunt hunc morbum in equas cadere posse et mortiferum fieri. Sic saltem Columella :
Rara quidem, sed et haec est equarum nota rabies, ut cum in aqua imaginem suam viderint, amore inani capiantur, et per hunc oblitae pabuli, tabe cupidinis intereant. Eius vesaniae signa sunt, cum per pascua veluti exstimulatae concursant, subinde ut circumspicientes requirere ac desiderare aliquid videantur. Mentis error discutitur, si decidas inaequaliter comas equae et eam deducas ad aquam. Tum demum speculatae deformitatem suam, pristinae imaginis abolent memoriam.
– Libro sexto Rerum rusticarum capitulo XXXV
Non a Sigismundo Freud narcissismus inventus est!
De Narcisso in litteris.[recensere | fontem recensere]
Echo et Narcissus. Tabula circa 1630 a Nicolao Poussin picta. Museum Lupariense.
Duo francogallici scriptores eiusdem aetatis hac fabula usi sunt ad condicionem humanam quaerendam. Andreas Gide Tractatum de Narcisso (1891) conscripsit et Paulus Valéry iterum atque iterum hoc thema in poematibus suis tractavit. Quibus auctoribus Narcissus est velut imago mentis humanae frustra se ipsam captantis.
De fabula in psychoanalysi.[recensere | fontem recensere]
Circa idem tempus Austriacus quidam medicus, Sigismundus Freud, notionem magni momenti in sua doctrina e fabula Narcissi duxit, quem "narcissismum" nominavit. In narcissimo libido non in extraneam rem conversa est, sed in partem animae, cui Ego nomen inditum est.
De Narcisso picto[recensere | fontem recensere]
Narcissus in pariete Pompeiano pictus. Domus Octavii Quartionis, triclinium aestivum.
Iam in domibus Pompeianis quibusdam ("Octavii Quartionis"[1] et "Ephebi"[2] dictis) picturae parietales inventae sunt Narcissum sese in stagno mirantem ostendentes. Temporibus modernis quoque illustrissimi pictores hanc fabulam retractaverunt, inter quos Nicolaus Poussin, Caravaggius, I.G. Waterhouse...
De Narcisso in musica.[recensere | fontem recensere]
Nonnullae fabulae lyricae quoque ex hac Ovidii narratione ductae sunt, Narcissus inscriptae :
1642 a Francisco Cavalli
1715 a Dominico Scarlatti
1779 Echo et Narcissus a Christophoro Willibaldo Gluck.
1877 Idyllium ad choros et cantores a Iulio Massenet
Fontes[recensere | fontem recensere]
Ovidius libro tertio Metamorphoseon, 341-510.
Hyginus mythographus, Fabulae 271.
Notae[recensere | fontem recensere]
↑ Octavii Quartionis domus (Anglice)
↑ Domus ephebi (Anglice)
Nomen nondum datum est
Paginam prehendere formá PDF
Novissima mutatio die 7 Ianuarii 2016 hora 09:01 facta.
Nonobstantibus ceteris condicionibus hunc textum tractare licet secundum "Creative Commons Attribution-ShareAlike License". Vide modos et condiciones.