ca en fr ca la it ca es la la la la la la en en en ca ca es ca fr la la la la la la en en en ca ca es ca ca en ro hbs_lat cs ca fr ca es fr ca ca cs de ca ca cs ca fr ca ca ca ca ca cs ca fr ca ca ca en ca en pt fr es es pt es en it fr ceb la it la it la es en la en it la es la en la fr la la la fr la de la en la ja ro ca pt ca en ca es en es ca
Quae mox fient: de setembre 2015
dilluns, 21 de setembre de 2015
nexus neurales quibus claustrum et plures corticis partes coniunguntur
Vt iam infra dixeram, certitudo sensus quidam videtur quo conscientia “certior fit” de coniunctionibus neuronum ex diversis cerebri partibus. Quem ad modum hoc sensus certitudinis emergat, nondum possunt scientifici statuere.
Sunt autem qui ex experimentis coniciant claustrum eo munere fungi (1). Est enim claustrum locus cerebri signa accipiens ab aliis cerebri partibus quae ad sensus, motum, affectus atque cogitationem pertinent. Claustrum excitatur quotienscumque signa neuralia ex pluribus cerebri locis simul eo conveniunt. Ibi signa ita cohaerent ut ex multis stimulis unum responsum fiat.
Nuper nuntiatum est experimentum, qui perbelle monstrat claustrum esse locum ad conscientiam pertinentem. Nam cum in cerebrum feminae cuiusdam forte fluxus electricus inferretur, claustro excitato feminam statim animus liquit. Statim ut cessavit agitatio electrica, animum recepit illa. Quotienscumque stimulus electricus claustrum adtingebat, femina conscientiam amittebat, et si cessabat stimulus electricus, expergiscebatur illa statim. Nuntiatur res sine mora, vulgatur in interrete et in ephemeridibus, stupent omnes, eo magis quod “sedem conscientiae” inventam esse praedicatur (2). Quamquam mihi obscurum videtur quid “sedis conscientiae” appellari possit, pondus experimenti tollere nolo, quia posthac non iam licebit iis qui in natura conscientiae versantur omittere ampliorem de claustro investigationem. Fortasse argumentum etiam dabitur illis neuroscientificis qui putant ex ipso claustro proficisci sensum certitudinis (ita appellamus ea animi commotio, quae causa fit ut credamus rectum responsum habere).
Claustrum coniungitur cum iis partibus cerebri quae signa ex oculis, auribus, atque ceteris sensibus accipiunt; claustro est etiam conexus cortex praefrontalis, qui “sedes” iudicii atque decisionis praecipue videtur, atque systema limbicum, unde affectus et motus animi proficiscuntur. Quamobrem non sine gaudio responsum rectum invenimus aut solitas cogitationis vias peragimus, atque maxima vehementia solidam animi sententiam defendere possumus.
Sic ad sententiam neuroscientifici Burton redire possumus (vid. scriptum superius). Vt adfirmabat ille, sensus certitudinis affectibus coniunctus esse patet. Et, quod caput est, certitudo oritur non quod veritatem adtingamus, sed quia corpus nos iubet ita sentire.  Quae semper in memoria servare opus est, ne in pervacuam arrogantiam incidamus aut violentiam, credentes nos soli rectum iudicium habere.
(1) J. R. Smythies, L. R. Edelstein, V. S. Ramachandran (eds.), The Claustrum. Structural, Functional and Clinical Neuroscience, San Diego-Londinium-Waltham MA, 2014, p. 330-332.
(2) In ephemeridibus dico. Auctores ipsi multo accuratius rem exprimunt : “Such coordination by the claustrum (...) would make it an important part of the neural correlates of consciousness”, M. Z. Koubeissi, F. Bartolomei, A. Beltagy et F. Picard, “Electrical stimulation of a small brain area reversibly disrupts consciousness”, Epilepsy and Behavior 37 (1914), p. 34.
Publicat per Nogueras a 18:20 Cap comentari:
Envia per correu electrònicBlogThis!Comparteix a TwitterComparteix a FacebookComparteix a Pinterest
Etiquetes de comentaris: de cerebro humano
dimarts, 1 de setembre de 2015
De sensu certitudinis (I)
Certissimae res saepe nobis videntur, cum plane scimus nos verum habere responsum aut rectum cepisse consilium. Quid sit porro certitudo ipsa, aut unde veniat, incertissima est quaestio.
Olim librum legi a neuroscientifico scriptum R. A. Burton nomine, cuius titulus est On being certain (1). Non est tractatus scientificus, sed potius opusculum ubi libere de certitudine disputatur. Quaerit auctor libelli an certitudo sit sensus quidam, sicut alii sensus quibus diversi status corporis (2) conscientiae patefaciunt: sitimus enim cum aqua nobis deest, cibo carentes fames nos premit. fatigatio somnum, vulnus dolorem excitat. Non aliter certitudinis sensus statui cuidam cerebri congruere videtur, cum responsio quaeritur aut consilium.
Eo modo conscientiae “nuntiatur” synchronismus quidam fieri in communicatione neuronum. Ita ut bibimus quod sitis conscii simus, aut edimus cum famis signa sentimus, sic hic sensus ad neuronum coniunctionem pertinens videtur causa ut de singulis rebus decernere possimus.
Sensus quidem certitudinis non ex conscienti cogitatione proficiscitur, sed ad conscientiam emergit ex inconsciis neuronum vinculis. Ita certitudo non multum differre videtur a formidine, gaudio, taedio, voluptate atque ceteris animi affectibus, qui in conscientiam irrumpunt ex partibus cerebri quorum labor nequaquam conscii sumus. Saepe certae res nobis videntur, nescimus tamen quae facta, quae signa ex oculis aut auribus aut ceteris sensibus ducta probent id quod sentimus. Non semper factis innititur quod ex neuronum quadam coniunctione surgit. Quamobrem sententiae nonnullae quamvis falsae rectissimae nobis videntur: certum enim non est idem et verum.  Sensu certitudinis ducti homines facile sed non semper recte decernunt.
Ex parvulis argumentis undique ductis in eo libro res tractatur, sed nulla definitio, nullum indicium aut argumentum grave ibi inveni potest, nihil tandem probatur. Auctor numquam adfirmat rem unam esse quae plurimis verbis appellatur (feeling of knowing, feeling of correctness, feeling of conviction atque feeling of certainty). Mihi autem placuit hic libellus quod certitudo, quae multo abesse potest a veritate rerum, proxima ibi depingitur affectibus. Atque mihi placuit praecipue quia auctor (ipse neuroscientificus) scribere videtur contra solitam neuroscientificorum arrogantiam, qui adfirmare solent: “de cerebro nondum omnia scimus, mox tamen sine dubio sciemus”.
Ab eo libro perquisitionem bibliographicam incepi de sensu certitudinis amplius scire volens. Quod inveni in proximo scripto traditura sum.
(1) R. A. BURTON, On Being Certain. Believing You Are Right Even When You're Not, 2008.
(2) De statibus corporis in cerebro fictis, cf. v.g. A. DAMASIO, Self Comes to Mind , 2010.
Publicat per Nogueras a 19:16 Cap comentari:
Envia per correu electrònicBlogThis!Comparteix a TwitterComparteix a FacebookComparteix a Pinterest
Etiquetes de comentaris: de cerebro humano
Missatges més recents Missatges més antics Pàgina d'inici
Subscriure's a: Missatges (Atom)
▼  de setembre (2)
De sensu certitudinis (II)
De sensu certitudinis (I)
►  de juliol (1)
►  de juny (1)
►  de febrer (1)
►  de gener (1)
►  de desembre (3)
►  de novembre (1)
►  de juny (2)
►  de març (2)
►  de febrer (4)
►  de gener (2)
►  de desembre (3)
►  de novembre (3)
►  de setembre (1)
►  de juny (5)
►  de maig (3)
Visualitza el meu perfil complet
de antiquis auctoribus (1)
de cerebro humano (3)
discrimen in Europa (7)
Homo et Natura (9)
Propinatio sexistica Polonorum - *Utinam vodka maneat nobis semper frigida at mulieres calidissimae!* Nunc, cum sobrius conspiciam mundum circum me temporis ante-Natalis, videntur mihi omne...
In varietate concordia - *In varietate concordia* Europa his temporibus magis discors esse quam umquam fuisse videtur, maxime postquam sermo ac cultus Graecus Romanusque quasi arb...
Les derniers articles publiés sur Commentariolum - Centerblog
Candidatus laboris. - De labore, cuius definitio maximi facio, candidatus Macro nudius nonus in contione dixit: se laboris ...
Num aliter ac primo videtur obtutu interpretari possit quidam mirus Welleriani carminis Y inscripti locus - Hisce tribus novissimis saeculis, nisi doctorum hominum, qui in historiam recentiorum litterarum Latinarum incumbunt, scripta perperam interpretatus sum,...
De suffragiis nuper latis - Abhinc annos octo, Barca Obama factionem suam sinistram, quæ Democratica appellatur, ad tantam victoriam duxit, ut non solum ipse creatus sit præses sed ...
de morte - Omnes quibus haec verba pateant mox intellegent horum sensum, nam latinitatem colenti graviora solvenda fuerunt. Modo exponam Ciceronis nostri sententiam d...
Dies beati in infernis - Difficilius agitur vita quam non unus sed plures gubernant rectores. Dum muneri uni servis, unum est centrum, ut ita dicam, circuli tui; absente munere ve...
ラテン語で遊ぼ ・ Ludamus Latine
De veritate ac pulchritate - reppĕrit vērō stŭdĭōsă vītæ, ullă quæ tristis lăcrĭmans nĕgat sē essĕ mentītam *nŭmĕrōsă cōrăm* *fulgŭră* castăm, cellŭlam mīram? pŏpŭlus cŭpit nunc scīrĕ...
Total de visualitzacions de pàgina:
Plantilla Senzill. Imatges de la plantilla creades per sololos. Amb la tecnologia de Blogger.