my en my en my my my my my my en my en my my my my my my hy my my my my my my my my my en en en en my my my my en my en my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my en en en my my my en it fr en my my en my en en en cs cs en cs en en cs cs en en en cs cs my en it my my it en my it en my it en en it de my it my my it ja en it en my it my my it en en it en en it my my it my en it kn eu pt my my pt my ru pt my my pt my my pt my my pt my my pt my my pt en my pt en my pt my my en my my my en my my war en
skip to main | skip to sidebar
ဧရာ၀တီမဂၢဇင္းက မသိဂီ ၤရဲ႕ေဆာင္းပါးကေလးကိုဖတ္ၿပီး ကၽြန္မသီရိလကၤာကႀကံဳခဲ့တဲ့ အျဖစ္ကို ေျပာျပခ်င္လာပါတယ္။ ၿပီးခဲ့တဲ့ပိုစ္႕မွာ ကၽြန္မသီရိလကၤာမွာေနရင္းနဲ႕ ဟုိတယ္ကအခက္အခဲတခုေၾကာင့္ ကၽြန္မပါေမာကၡအိမ္ကို ၂ရက္ေလာက္ေျပာင္းေန လိုက္ရတယ္လို႕ေျပာဖူးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘာေၾကာင့္ဆိုတာ အေၾကာင္းမတိုက္ဆိုင္လို႕ မေရးျဖစ္ပါဘူး။ အျဖစ္ကဒီလိုပါ။
သီရိလကၤာေရာက္ၿပီး ၂ပါတ္အထိက ကြန္ဖရင့္၂ခုဆက္တိုက္ျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ သူမ်ားေတြနဲ႕အတူတူ ဟုိတယ္မွာပဲေနရပါတယ္။ နီဂြန္ဘို၊ ကိုလန္ဘုိ ေနာက္ဆံုးက ကႏၵီမွာ။ ကႏၵီေလဆိပ္ကေနပဲ ဘုတ္အဖြဲ႕၀င္ေတြအကုန္လံုးျပန္ၾကတဲ့အခါ ႏိုင္ငံျခားသားဆိုလို႕ ကၽြန္မ တေယာက္ပဲက်န္ခဲ့ပါေတာ့တယ္။ ကၽြန္မကစာတမ္းကိစၥနဲ႕ တလျပည္႕ေအာင္ဆက္ေနရမွာျဖစ္တဲ့အတြက္ ကၽြန္မအတြက္ ပါေမာကၡရဲ႕ဇနီးက သူတို႕အိမ္နဲ႕အလုပ္ရဲ႕ၾကားမွာရိွတဲ့ ဟိုတယ္ေလးတခုမွာထားပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ဟိုတယ္ဆိုေပမယ့္ အင္းေလာက္အဆင့္ပါ။ သူတို႕ကကၽြန္မကို မိန္းကေလးတေယာက္တည္း မို႕လို႕ စိတ္ခ်ရေအာင္ ဆိုၿပီးေတာ့အဲဒီမွာထားတာပါ။ အဲဒီဟိုတယ္က ၄ထပ္အေဆာက္အဦးပါ။ အေပၚဆံုးထပ္မွာ ပိုင္ရွင္လင္မယားေနပါတယ္။ ေအာက္ဆံုး ေျမညီထပ္မွာ မ်က္ႏွာျဖဴအဘိုးႀကီး တေယာက္အခန္းနဲ႕ ဧည္႕ခန္းပါ။ ကၽြန္မကေလွကားတ၀က္အခန္းမွာပါ။ အဲဒီဟိုတယ္မွာက ကၽြန္မဆရာရဲ႕ ဇနီးပေရာဂ်က္မွာ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့အကူအမႀကီးတေယာက္က သူလာရင္ေနေနၾကပါ။ စိတ္ခ်ရတယ္လို႕ ေထာက္ခံလို႕ ကၽြန္မကိုထားတာပါ။ အဲဒီအမႀကီးက ကႏၵီကပါ။ ကိုလန္ဘိုကို အလုပ္ကိစၥနဲ႕လာရရင္ ဒီဟိုတယ္မွာ ေနပါတယ္။ အဲဒါနဲ႕ပဲ မနက္ဆိုပါေမာကၡက ကၽြန္မကိုဟုိတယ္မွာကားနဲ႕၀င္ႀကိဳ၊ ရံုးသြား၊ ညေနလည္း ကၽြန္မကဆရာျပန္တဲ့အခ်ိန္ပဲအတူတူျပန္ပါတယ္။
ေနၿပီးတပါတ္ေလာက္အရိွမွာ တရက္ညေနပိုင္း ဆရာကေဆးခန္းသြားရမယ္တဲ့။ အဲဒါေၾကာင့္ေစာေစာပဲျပန္သြားပါတယ္။ ကၽြန္မကိုလည္း တေယာက္တည္း ျပန္ရမွာမို႕ရံုးမွာ ေမွာင္ေအာင္မေနပါနဲ႕တဲ့။ အဲဒါနဲ႕ကၽြန္မလည္း ဆရာမိတ္ဆက္ေပးထားဖူးတဲ့ တုတ္တုတ္ (သံုးဘီးဆိုင္ကယ္) ဒရိုင္ဘာကိုဖုန္းဆက္ေခၚၿပီး ဟိုတယ္ျပန္ပါတယ္။ လမ္းေရာက္ေတာ့ ကၽြန္မေစ်းသြား၀ယ္ခ်င္စိတ္ေပါက္လာေရာ။ လက္ထဲမွာလည္း လက္ေတာ့ေတြ၊ ဖိုင္ေတြနဲ႕ရႈပ္ေနေတာ့ သံုးဘီးဆရာကို ဟိုတယ္ကိုအရင္ပို႕၊ ၿပီးရင္အျပင္ကေစာင့္ေနလို႕ေျပာလိုက္ပါတယ္။ ဟိုတယ္ေရာက္ေတာ့ တံခါးႀကီးပိတ္ထားပါတယ္။ အဲဒီၿခံတံခါးက ရီမုနဲ႕ဖြင့္ရတဲ့သံတခါးပါ။ ကၽြန္မဘဲလ္ႏိွပ္လိုက္ေတာ့ အေပၚကေန တေယာက္ေယာက္တံခါးဖြင့္ပါတယ္။ ကၽြန္မလည္းထံုးစံအတုိင္းပိုင္ရွင္ပဲထင္ၿပီး ေမာ့ၾကည္႕မေနဘဲ ေျပး၀င္သြားပါတယ္။ အခန္းထဲေရာက္ေတာ့ တံခါးမပိတ္ေတာ့ပဲ ပစၥည္းေတြခ်၊ ပိုက္ဆံအိတ္ထဲက မလိုတာေတြ ထုတ္နဲ႕ လုပ္ေနတုန္း အခန္း၀က အခု၀င္လာတာ မင္းလားလို႕ေမးၿပီး လူတေယာက္၀င္လာပါတယ္။ အသက္ သံုးဆယ္ေက်ာ္ေလာက္အရြယ္ ေယာက္်ားတေယာက္ပါ။ ကၽြန္မက ဟုတ္တယ္ဆိုေတာ့။ ဘာမွမဟုတ္ဘူးပါတဲ့။ သူတံခါးဖြင့္တဲ့လိုက္တာ ဘယ္သူမွ၀င္လာတာမေတြ႕လို႕ပါတဲ့။ ၿပီးေတာ့ ျပန္ထြက္မသြားပဲ ဘယ္ေန႕ကစေရာက္တာလဲ သူအရင္တုန္းက မေတြ႕မိဘူး ဘာလာလုပ္တာလဲနဲ႕ လာေမးပါတယ္။ ကၽြန္မလည္း ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ပဲျပန္ေျဖလိုက္ပါတယ္။ အဲဒါနဲ႕သူက ညက်ရင္အားလား ကၽြန္မအခန္းကို လာလို႕ရမလား ေမးလာပါတယ္။ စိတ္ထဲကေတာ္ေတာ္လန္႕သြားေပမယ့္ ဟင္ ဘာလုပ္ဖုိ႕လဲလို႕ေမးေတာ့ ေၾသာ္ စကားေလးဘာေလး ေျပာဖုိ႕ပါတဲ့။ ကၽြန္မက ေဆာရီးပဲ ငါမအားဘူး။ ညေနစာတမ္းေရးစရာလည္း ရိွတယ္၊ ငါ့သူငယ္ခ်င္းနဲ႕လည္း အြန္လိုင္းမွာစကားေျပာစရာရိွတယ္ ဆိုေတာ့ အိုေကဆိုျပန္ထြက္သြားပါတယ္။ ကၽြန္မအဲဒီေန႕ ေစ်းသြား၀ယ္ၿပီး ျပန္လာတဲ့အထိ အဲဒီအေၾကာင္းက ေခါင္းထဲေရာက္ေရာက္လာၿပီး ေၾကာက္ေနမိပါတယ္။ သူက ၿခံတံခါးဖြင့္တဲ့ရီမုကို ကိုင္လို႕ရတယ္ဆိုေတာ့ ပိုင္ရွင္နဲ႕ဘာေတာ္လဲ၊ ဟုိတယ္တို႕ အင္းတို႕ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ေသာ့ကအပိုေတြရိွေနတတ္တာ၊ သူကပိုင္ရွင္နဲ႕ေဆြေတြမ်ိဳးေတြဆို အခ်ိန္မေရြး တံခါးဖြင့္လို႕ရေနမွာဆို ကၽြန္မေတာ္ေတာ္ေတြးၿပီးလန္႕ေနမိတာပါ။
အဲဒါနဲ႕ေစ်း၀ယ္ၿပီးၿခံထဲအ၀င္မွာ ပိုင္ရွင္နဲ႕ အဲဒီလူကို ၂ေယာက္တြဲၿပီးေတြ႕လိုက္ပါတယ္။ ပိုင္ရွင္က ကၽြန္မကိုႏႈတ္ဆက္ၿပီး သူတို႕၂ေယာက္ ညစာသြားစား ၾကမလို႕၊ ကၽြန္မေရာလိုက္မလားဆိုၿပီးေမးပါတယ္။ (ကၽြန္မက ညစာထမင္းကိုအဲဒီေဟာ္တယ္မွာပဲ ပိုက္ဆံေပး စားတာပါ။) ကၽြန္မလည္း မလိုက္ေတာ့ဘူးေျပာလိုက္ၿပီး အခန္းထဲ၀င္လာေတာ့ ပိုၿပီးလန္႕လာပါတယ္။ အဲဒါနဲ႕ အြန္လိုင္းတက္ေတာ့ စကားေျပာေနက် အိႏၵိယကသူငယ္ခ်င္းကို အဲဒီအေၾကာင္းေျပာျပလိုက္ေတာ့ သူကအရမ္းစိတ္တိုၿပီး အခုခ်က္ခ်င္း ပါေမာကၡကိုဖုန္းဆက္ၿပီး အဲဒီအေၾကာင္းေျပာခိုင္းပါတယ္။ အမွန္ေျပာရရင္ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္လည္းဆရာ့ကိုဖုန္းဆက္ေျပာရင္ ေကာင္းမလားစဥ္းစားမိေပမယ့္ အေနာက္တိုင္းဆန္တဲ့ သူေတြအတြက္ဆို အဲဒီအေၾကာင္းအရာက ဘာမွမဟုတ္ဘူးလို႕လည္းထင္ခ်င္စရာျဖစ္ေနတာပါ။ အဲဒါနဲ႕ ေျပာဖို႕တြန္႕ေနမိတာပါ။ ဒါေပမယ့္ သီရိလကၤာဟာ ျမန္မာႏုိင္ငံလိုပါပဲ။ ရိုးရာယဥ္ေက်းမႈထံုးစံ၊ ဘာသာေရး အဲဒါေတြကအရမ္းလႊမ္းမုိးပါတယ္။ ဥေရာပလိုႏိုင္ငံမ်ိဳးမွာေတာင္ ဒီေန႕ေတြ႕၊ ဘာမွမသိေသးတဲ့ မိန္းကေလးကို ခ်က္ခ်င္းအခန္းထဲလာရမလားလို႕ ေမးမွာမဟုတ္ပါဘူး။ ရင္းႏွီးေအာင္စကားေျပာၿပီး အခ်ိန္ယူဦးမွာပါ။ အဲဒီေတာ့ ကၽြန္မကဒီကိစၥမွာေတာ္ေတာ္ကိုလန္႕ေနတာပါ။ သူငယ္ခ်ငး္ကေတာ့ အရမ္းကိုစိတ္တိုေနပါၿပီ။ ကၽြန္မကအခန္းတံခါးကိုခံုေတြပိတ္ထားၿပီးအိပ္ရင္ေကာင္းမလားဆုိေတာ့ မရဘူးတဲ့။ ခ်က္ခ်င္းဆရာ့ဆီ ဖုန္းဆက္ပါတဲ့။ ကၽြန္မမဆက္ရင္ သူလွမ္းဆက္ရလိမ့္မယ္တဲ့။ ပါေမာကၡနဲ႕သူနဲ႕က ရင္းႏွီးတယ္ဆုိေပမယ့္ ဒီလိုအခ်ိန္မွာ ဆရာ့တပည္႕ရင္းျဖစ္တဲ့ကၽြန္မကကိုယ္တိုင္မေျပာဘဲ အိႏၵိယကလူကလွမ္းေျပာတယ္ဆုိရင္ ဘယ္လိုမွေကာင္းမွာမဟုတ္ပါဘူး။ အဲဒါနဲ႕ ကၽြန္မလည္း သူ႕ကိုေျဖာင္းဖ်ၿပီးဆက္ပါ့မယ္ေပါ့။ သူက သူ႕ေရွ႕မွာပဲ (skypeမွာ)ဆက္ဆိုတာနဲ႕ ဆက္လိုက္ပါတယ္။ (အဲဒီေတာ့ ည၈နာရီေလာက္ရိွေနပါၿပီ။) ဆရာကခ်က္ခ်င္းမအားလို႕ ျပန္ေခၚမယ္ဆုိၿပီးဖုန္းခ်သြားပါတယ္။ ေဆးခန္းမွာ ဆရာ၀န္နဲ႕စကားေျပာေနတုန္း ပဲတဲ့။ ၁၀မိနစ္ၾကာရင္ဆက္မယ္ဆိုၿပီး နာရီ၀က္ေက်ာ္ၾကာသြားပါတယ္။ အြန္လိုင္းကသူငယ္ခ်ငး္က အရမ္းစိတ္တိုေနၿပီ။ ကၽြန္မကိုပါ။ ဖုန္းထပ္မဆက္လို႕ဆုိၿပီး။ အဲဒါနဲ႕ကၽြန္မဆက္လုိက္ ေတာ့ ဆရာကေျပာလုိ႕ရၿပီဆုိေတာ့ ကၽြန္မလည္း ဆရာ့ကိုအကုန္ေျပာလိုက္ပါတယ္။ အရမ္းစိတ္ပူေနမွာစိုးလို႕ ေအးေအးေဆးေဆးပဲေျပာျပပါတယ္။ သူ႕ဘက္ကသေဘာထားက ရိုးရိုးသားသားလားလည္း ကၽြန္မမသိပါဘူးေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ဆရာသိေအာင္ေျပာျပထားတာပါဆိုေတာ့ ဆရာက အရမ္းစိတ္တိုၿပီး အခုခ်က္ခ်င္းငါလာမယ္၊ ေစာင့္ေနတဲ့။ ဆရာမလာခင္ေလးမွာပဲ ကၽြန္မအခန္းကိုတံခါးလာေခါက္တဲ့ အသံၾကားပါတယ္။ ကၽြန္မက ဘယ္သူလဲလို႕ လွမ္းေမးေတာ့မေျဖပါဘူး။ ကၽြန္မတံခါးဖြင့္မေပးေတာ့ တံခါးလည္းဆက္မေခါက္ေတာ့ဘူး။ ခဏပဲၾကာတယ္ ဆရာေရာက္လာတာပဲ။ ကၽြန္မကိုအေျခအေနေမး၊ အခန္းကိုလည္း၀င္ၾကည္႕ၿပီး ပိုင္ရွင္ျပန္ေရာက္ၿပီလားတဲ့ (ထမင္းထြက္သြားစားတာေရာ၊ ကၽြန္မကိုပိုင္ရွင္ကထမင္းစားေခၚတာပါေျပာျပလိုက္တာပါ)။ ဆရာက အေပၚထပ္ကိုလွမ္းေခၚပါတယ္။ ပိုင္ရွင္ဇနီးပဲရိွတယ္။ ဆရာကအေတာ္ေဒါသထြက္ေနတာပါ။ သူ႕အုပ္ထိန္းမႈ ေအာက္မွာရိွေနတဲ့မိန္းကေလးကို ဒီလိုစကားေျပာတာမ်ိဳးလံုး၀လက္မခံႏိုင္ဘူးဆို အဲဒီအမ်ိဳးသမီးကိုေျပာပါတယ္။ အဲဒီအမ်ိဳးသမီးက အဂၤလိပ္လိုသိပ္မေျပာတတ္ပါဘူး။ ဆရာလည္း စင္းဟာလ လိုေရာ၊ အဂၤလိပ္လိုေတြေရာ ေရာၿပီးေျပာပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ အခုဒီမိန္းကေလးကို ကၽြန္ေတာ္ေခၚသြားမယ္။ ခင္ဗ်ားေယာက္်ားျပန္လာရင္ ဖုန္းဆက္ပါ။ ဒီမွာသူ႕ကိုဆက္ထားဖုိ႕ကိုစဥ္းစားမယ္ဆိုၿပီး ကၽြန္မကိုလာ ဆိုၿပီး ေခၚလို႕ကၽြန္မအခန္းတံခါးပိတ္ၿပီး လိုက္သြားရပါတယ္။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ ဆရာကဆရာကေတာ္ကို ေျပာပါတယ္။ မင္းငွားထားတဲ့ဟိုတယ္က ဒီလိုဒီလုိပဲဆုိၿပီး။ ဆရာကေတာ္က သူ႕လက္ေထာက္ကို ဖုန္းဆက္ေမးပါဦးမယ္ဆိုဆက္ပါတယ္။ သူ႕လက္ေထာက္ကအဲဒီရက္က အဲဒီဟိုတယ္မွာရိွပါတယ္။ အဲဒီေန႕က ေတာ့အျပင္သြားေနပါတယ္။ အဲဒီလိုဖုန္းဆက္လုိက္ေတာ့ အဲဒီလက္ေထာက္အမ်ိဳးသမီးက သူ႕အျပစ္လြတ္ေအာင္ ဘာေျပာသလဲဆိုေတာ့ ကၽြန္မကတဲ့ ဟိုတေန႕ကညဘက္အျပင္ထြက္ပါတယ္တဲ့။ အဲဒါေၾကာင့္ ေယာက္်ားေတြကညဘက္ အျပင္ထြက္တယ့္မိန္းကေလးဆိုေတာ့ အထင္ေသးၿပီး ရမလားလို႕ ေျပာၾကည္႕တာျဖစ္ပါလိမ့္မယ္တဲ့။ ဆရာကေတာ္က သူ႕လက္ေထာက္အဲလိုေျပာတယ္ဆိုၿပီး ဆရာ့ကိုေျပာလာပါတယ္။ ကၽြန္မေလ စိတ္တိုလိုက္တာ။ ဟုတ္ပါတယ္။ ပထမတရက္ကဆရာကၽြန္မကို ျပန္အပို႕ၿပီးေတာ့ ညစာစားအၿပီး ၈နာရီေလာက္မွာ အဲဒီနားကေစ်းဆိုင္တန္းကို ကၽြန္မသြားပါတယ္။ မိနစ္ ၂၀ေလာက္ပဲၾကာပါတယ္။ ဖုန္းကတ္သြား၀ယ္တာပါ။ ၿပီးေတာ့ျပန္လာတာပါပဲ။ ကၽြန္မျပန္ေရာက္မွ အဲဒီလက္ေထာက္အမ်ိဳးသမီးက ေယာက္်ားတေယာက္နဲ႕အျပင္ထြက္သြားတာေတာင္ ေတြ႕လို႕ႏႈတ္ဆက္ လိုက္ပါေသးတယ္။ ကၽြန္မေလ စိတ္အရမ္းတိုေပမယ့္ ကၽြန္မပါေမာကၡကို ေျပာျပလိုက္ပါတယ္။ ကၽြန္မ ဖုန္းကတ္သြား၀ယ္တာပါလို႕။ ကၽြန္မညတိုင္းအိႏၵိယကို ဖုန္းဆက္ပါတယ္။ အခန္းထဲက တီဗီကလည္း ကၽြန္မနားမလည္တာေတြလာ၊ အြန္လိုင္းတက္ရင္တက္၊ မတက္ရင္အရမ္းအထီးက်န္လြန္းေတာ့ ကၽြန္မမွာ ဒီဖုန္းေလးပဲအားထားေနရတာပါ။ ဆရာကကၽြန္မေျပာတာကို ခ်က္ခ်င္းယံုပါတယ္။ ဘာလို႕လဲဆိုေတာ့ တေန႕ကသူဖုန္းေခၚတဲ့အခ်ိန္ကၽြန္မမွာဖုန္းကတ္ကုန္သြားတာ သူသိလို႕ပါ။ ဆရာကေတာ္ကိုလည္း ေျပာပါတယ္။ မင္းစဥ္းစားၾကည္႕တဲ့ ဒီကေလးက အခုပံုဆို ညေတာင္ ေကာင္းေကာင္းအိပ္ေပ်ာ္မွာ မဟုတ္ဘူးတဲ့။ ဒီလိုေနရာမွာလံုး၀မထားႏိုင္ဘူးတဲ့။ အဲဒါနဲ႕ညတြင္းခ်င္းပဲ သူ႕အိမ္ကို ေျပာင္းေပးပါတယ္။ ဟိုတယ္ကို ပစၥည္းယူဖို႕သြားၾကေတာ့ ဆရာကစိတ္တုိေနေတာ့ ပိုင္ရွင္နဲ႕စကားေျပာ ဖို႕ ဆရာကေတာ္ပါလိုက္လာပါတယ္။ ပိုင္ရွင္ကျပန္မေရာက္ေသးပါဘူး။ ကၽြန္မပစၥည္းသိမ္းေနတုန္းမွာပဲ သူျပန္ေရာက္လာပါတယ္။ ကၽြန္မကိုနားလည္မႈလြဲတာျဖစ္ပါလိမ့္မယ္တဲ့။ ကၽြန္မလည္း အဂၤလိပ္စကားေျပာ ႏုိင္ငံကလာတာမဟုတ္ပါဘူး။ အသံထြက္မွားတာ၊ သဒၵါမွားတာ၊ သူဘာရည္ရြယ္တာ ကၽြန္မ ေကာင္းေကာင္း ခြဲျခားႏုိင္ပါတယ္။ အဲဒါနဲ႕ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီလိုဒီလိုပဲဆိုေတာ့ အဲဒီလူက ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ကပါတဲ့။ သူတို႕ဆီမွာ တည္းေနလို႕ မိတ္ေဆြျဖစ္ ထမင္းသြားစားတာပါ။ သူနဲ႕ဘာမွမပတ္သက္ပါဘူးတဲ့။ အခုအဲဒီလူလည္း မရိွေတာ့ပါဘူး ျပန္သြားပါၿပီတဲ့။ ကၽြန္မကဘယ္လိုယံုရမလဲ။ သူနဲ႕အခုထမင္းသြားစားတဲ့သူ၊ သူေတာင္ အခုမွျပန္ေရာက္တာ။ အခုျပႆနာျဖစ္လို႕ အဲဒီလူကို ဆက္မထားေတာ့ဘူးဆိုရင္ေတာင္ ဒီလူဟာ အခုသူနဲ႕ပါလာၿပီး ပစၥည္းသိမ္းတာမ်ိဳး၊ သူနဲ႕ဟိုတယ္ဖုိးရွင္းတာမ်ိဳးေတြ႕ရမယ္။ အခု အဲဒီလူလံုး၀ ပါမလာဘူး။ ၿပီးေတာ့ ဒီနိုင္ငံသားမဟုတ္ဘူးဆိုတဲ့သူ အခုခ်က္ခ်င္းဟိုေနဒီေနေနလို႕ရလား။ ကၽြန္မဘာမွမေျပာေပမယ့္ ဆရာ့ကိုဆက္မေနရဲဘူးပဲေျပာလိုက္ပါတယ္။ ဆရာကလည္း လံုး၀ထားဖို႕ရည္ရြယ္ခ်က္မရိွေတာ့ ကၽြန္မကို အိမ္ေခၚသြားပါတယ္။ ေနာက္ရက္က်ေတာ့မွ ဆရာတို႕ပထမ အလုပ္သင္ေတြအတြက္ ငွားထားတဲ့အိမ္က စာခ်ဳပ္ျပည္႕ေတာ့မွာကိုကၽြန္မျပန္မယ့္ရက္အထိထပ္တိုးလိုက္ၿပီး ကၽြန္မကိုအဲဒီအိမ္မွာေနခိုင္းပါတယ္။
ဒီအျဖစ္အပ်က္မ်ိဳးတခ်ိဳ႕လည္းႀကံဳဖူးၾကမွာပါ။ ကၽြန္မေျပာခ်င္တာက မိန္းကေလး တေယာက္တည္းဆိုတာနဲ႕ အကဲစမ္းခ်င္သလိုမ်ိဳးလုပ္တတ္တဲ့ တခ်ိဳ႕ေသာေယာက္်ားေတြရဲ႕စိတ္ဓါတ္၊ တခ်ိန္တည္းမွာပဲ ညဘက္အျပင္ထြက္လို႕ အထင္ေသးခံရတာျဖစ္မယ္ဆိုတဲ့ လက္ေထာက္အကူ (သူကုိယ္တိုင္က် ညဘယ္အခ်ိန္အိမ္ျပန္မွန္း မသိဘူး။)။ ဘာျဖစ္လို႕မ်ား လူလူခ်င္းစာနာစိတ္မ်ိဳး မရိွၾကတာပါလိမ့္။ ေနာက္ရက္ရံုးတက္ေတာ့ ကၽြန္မအဲဒီအေၾကာင္းရံုးက သီရိလကၤာသူေတြနဲ႕၊ အလုပ္သင္အႏၵိယမေလးကို ေျပာျပေတာ့အဲဒီလက္ေထာက္ကိုသူတို႕က ပိုေတာင္ေဒါသထြက္ၾကေသးတယ္။ ဒီစကားမ်ိဳးေျပာရပါ့မလားဆို ၿပီးေတာ့။ ဟုိတယ္နဲ႕သူနဲ႕အရမ္းရင္းႏွီးတယ္ဆိုရင္ေတာင္ ဘက္မလိုက္တဲ့စကားမ်ိဳးပဲျဖစ္ျဖစ္၊ သူမသိလိုက္ဘူးပဲျဖစ္ျဖစ္ ေျပာလိုက္ရင္ရရဲ႕သားနဲ႕ တဖက္သားရဲ႕သိကၡာကိုခ်ိဳးႏွိမ္လိုက္တာ အရမ္းအံ့ၾသမိပါတယ္။ ကိုလန္ဘုိကလည္း တရား၀င္ၿမိဳ႕ေတာ္မဟုတ္ေပမယ့္ စီးပြားေရးၿမိဳ႕ေတာ္ပါ။ (ျမန္မာႏိုင္ငံမွာဆို ရန္ကုန္နဲ႕ေနျပည္ေတာ္လို သူတို႕ဆီမွာလည္း တရား၀င္ၿမိဳ႕ေတာ္နဲ႕ စီးပြားေရးၿမိဳ႕ေတာ္ရိွပါတယ္။) ညကလပ္ေတြဘာေတြရိွပါတယ္။ ကၽြန္မတို႕ကြန္ဖရင့္တုန္းကေတာင္ စီနီယာ စေကာ္လာေတြ၊ ဂ်ဴနီယာစေကာ္လာေတြ စုၿပီးသြားတတ္ၾကပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ည၈နာရီေလာက္အထိက ရန္ကုန္မွာလိုပဲ အလုပ္ျပန္တဲ့သူေတြစည္ကားေနတတ္တာပါ။ ေနရာတိုင္းမွာအဲဒီလိုစိတ္ဓါတ္ညံ႕ဖ်င္းတဲ့ လူမ်ိဳးေတြ ရိွေနတာအဆန္းမဟုတ္ဘူးဆိုေပမယ့္ တာ၀န္သိတတ္တဲ့၊ ႏွမခ်င္းစာနာကူညီတတ္တဲ့ သူေတြလည္း အမ်ားႀကီးလိုပါတယ္။ မိန္းကေလးတေယာက္ညဘက္အျပင္ထြက္လို႕ အထင္ေသးတယ္လို႕ ေျပာကတည္းက အဲဒီေျပာတဲ့သူရဲ႕စိတ္ဓါတ္အဆင့္အတန္းကိုခန္႕မွန္းလို႕ရေနပါၿပီ။ လူတိုင္းမွာ ကိုယ့္အေၾကာင္း ကိစၥနဲ႕ကိုယ္ပဲေလ။ အဲဒါကိုရမ္းသမ္းစြပ္စြဲလိုက္ေတာ့ အစြပ္စြဲခံရတဲ့သူအတြက္က နစ္နာသြား ရပါတယ္။ ကၽြန္မလိုလူမ်ိဳးအတြက္ကေတာ့ ေရရွည္မုန္းတီးနာက်ည္းမေနပါဘူး။ ကိုယ္သူေျပာသလိုမွ မဟုတ္ဘဲဆိုတဲ့ယံုၾကည္ခ်က္နဲ႕ပါ။ ကၽြန္မသူ႕နဲ႕ေနာက္ဆံုတဲ့အခါလည္း ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ပဲ ႏႈတ္ဆက္ ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီလူရဲ႕အဆင့္ဘာဆိုတာ ကိုယ္သိသြားတဲ့အတြက္ ရွက္ရမယ့္သူကသူျဖစ္သြားၿပီ ဆိုတာေတာ့ အဲလိုလူေတြသေဘာမွေပါက္ၾကရဲ႕လားမသိပါဘူး။
ဟိုတေန႕က စာရြက္ေတြရွင္းရင္း တကၠသိုလ္ဒုတိယႏွစ္တုန္းက တကၠသိုလ္ခ်င္းပူးေပါင္းဖလွယ္မႈအစီအစဥ္ စာေပေဟာေျပာပြဲမွာ ဆရာႀကီး၊ ဆရာမႀကီးေတြေဟာေျပာတာကို မွတ္သားထားခဲ့ဖူးတဲ့ စာရြက္ေလးကိုျပန္ေတြ႕ပါတယ္။ ၁၅ရက္ ၈လ၊ ၂၀၀၃ခုႏွစ္ေပါ့။ ေဒါက္တာခင္ေအး (ပါေမာကၡ၊ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္)က လူငယ္ႏွင့္စာေပဆိုတဲ့အေၾကာင္းကုိ ေဟာေျပာခဲ့တာပါ။ မွတ္ထားတာေတြကေတာ့ အမ်ားႀကီးပါ။ အတိုေတြမွတ္ထားေတာ့ အဓိပါယ္စဥ္းစားလို႕မရေတာ့တာပါတယ္။ စဥ္းစားလို႕ရတာပါတယ္။ “က်ားေသရင္သားေရ ခ်န္ရမယ္၊ လူေသရင္နာမည္က်န္ရမယ္”ဆိုတာေတြလည္း ပါတယ္။ စာထဲမွာပါတဲ့လူေတြ အေၾကာင္းလည္းပါတယ္။
ဆရာကစာေပကို ၄မ်ိဳးခြဲျပသြားတာပါ။ နံပါတ္ ၁က ႏွလံုးသားတံခါးေခါက္တဲ့စာတဲ့။ ၀တၳဳလိုမ်ိဳးစာေပါ့။ လူအေၾကာင္းစိတ္၀င္စား ေအာင္ေရးထားတာမ်ိဳး။ နံပါတ္ ၂က ကဗ်ာလိုစာမ်ိဳးပါ။ ခံစားမႈနဲ႕ပတ္၀န္းက်င္အသိအျမင္ကိုေပးတဲ့စာမ်ိဳးေပါ့။ နံပါတ္ ၃ကအတၳဳပတၱိပါ။ နံပါတ္ ၄က အက္ေဆး၊ ရသစာတမ္းငယ္ပါ။ ၁၆၊ ၁၇ ရာစုမွာစထြန္းကားတယ္လို႕ဆိုပါတယ္။ ဆရာေျပာခဲ့တာအမ်ားႀကီးပါ။ အခုျပန္ဖတ္ေတာ့ ဆရာ့ကုိျပန္ၿပီးျငင္းခ်င္တာေတြေတာင္ေတြ႕လာပါတယ္။ ကိုယ္လက္မခံႏိုင္တာမ်ိဳးေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ဆရာရြတ္ျပခဲ့တဲ့စာအပိုင္းအစေလးေတြကိုအခုထိႀကိဳက္ေနပါေသးတယ္။
အဲဒီတုန္းက ေဒၚေလးေမာ္ (ဒဂုန္တကၠသိုလ္) ကလည္း ဘာသာစကားအေၾကာင္းသိေကာင္းစရာ ေဟာေျပာပါတယ္။ ပုဂံေခတ္မွာကတည္းက ဘာသာစကားကေတာ္ေတာ္အေျခခိုင္ေနၿပီျဖစ္ေၾကာင္း၊ ဗန္းစကားေတြဟာ မူလရင္းျမစ္ကေန ဆင့္ပြားသံုးရင္းေပၚေပါက္လာေၾကာင္းေဟာေျပာပါတယ္။ တခ်ိဳ႕စကားေတြက ေမြးဖြားလာတယ္။ ၿပီးေတာ့ ရွင္သန္တိုးပြားလာပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ဘာသာစကားေတြကေတာ့ ေမြးဖြားလာတယ္။ ေပၚေပါက္လာတယ္။ ေနာက္ပိုင္း ေသဆံုးသြားတယ္ (တိမ္ေကာသြားတယ္)လို႕ဆိုပါတယ္။ ဥပမာဆိုရင္ ပ်ဴဘာသာစကား။
ေနာက္ကၽြန္မတို႕ ပုသိမ္တကၠသိုလ္က ျမန္မာစာပါေမာကၡေဒၚခင္သန္းဦး (ေဒၚမိုးေျမ)က ဒႆနမွသည္ ၀တၳဳဆီသို႕၊ ၀တၳဳမွသည္ ရသဆီသုိ႕ ဆိုတဲ့ေခါင္းစဥ္နဲ႕ေျပာသြားပါတယ္။ ဒႆနဆိုတာ ေလာကရဲ႕အေတြးအျမင္ျဖစ္ပါတယ္။ လူေတြက ေလာကကိုဘယ္လိုေတြးျမင္သလဲဆိုတာမ်ိဳးေပါ့။ မိမိကုိယ္ကိုစိတ္၀င္စားတဲ့အခါ အေတြးအျမင္ေတြေပၚထြက္လာပါတယ္တဲ့။ အဲဒီအေတြးအျမင္ေတြထဲက ေကာင္းတာေတြကို ပံု၀တၳဳနဲ႕သာဓကျပဳပါတယ္။ အဲဒီကမွ လူ႕ႏွလံုးသားထိခုိက္လႈပ္ရွားလာေအာင္ ရသက အားျဖည္႕ပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ စာဖတ္သူထက္ စာေရးသူက စိတ္ကူးစိတ္သန္းေကာင္းဖို႕၊ အေတြးအျမင္ရွိဖို႕ လိုအပ္ေၾကာင္း၊ စာေရးသူသည္ ပရိသတ္နဲ႕လည္း တသားတည္းျဖစ္ဖို႕လိုေၾကာင္း၊ ပရိသတ္စိတ္လႈပ္ရွားေအာင္ ကိုယ့္အေရးအသားနဲ႕ဆြဲေဆာင္ႏိုင္ဖို႕လိုေၾကာင္း စတာေတြေဟာေျပာသြားပါတယ္။
Labels: ေ၀မွ်ျခင္း
Saturday, April 24, 2010
ဆင္ျခင္ဉာဏ္
ေမ့သမီးက သူမ်ားအေၾကာင္းလည္း တတ္ႏိုင္သမွ်မေရးခ်င္ပါဘူး။ ကိုယ္တိုင္လည္းအမွားမကင္းတဲ့သာမာန္လူဆိုေတာ့ သူမ်ားကုိအျပစ္မတင္ခင္ ငါသာ သူ႕ေနရာမွာဆိုရင္ေရာ ဆိုတာမ်ိဳး စဥ္းစားေလ့ရိွပါတယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း ကိုယ္တိုင္ကလူငယ္ဆိုေတာ့ စဥး္စားတာေနာက္ လုပ္ခ်င္တာကအရင္ဆိုတာမ်ိဳးလည္း ျဖစ္ျဖစ္သြားပါတယ္။ အခုတေလာ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕စကားေျပာျဖစ္ရင္း၊ စာေတြဖတ္ရင္းကေန သားသမီးေတြေၾကာင့္ သိကၡာက်ရ၊ မိဘေတြေျမွာက္စားလြန္းလို႕ ပတ္၀န္းက်င္နဲ႕သဟဇာတမျဖစ္တဲ့ သားသမီးေတြအေၾကာင္းကိုၾကည္႕ၿပီး ဒီဇင္ဘာတုန္းက ကုိယ္သြားခ့ဲတဲ့သီရိလကၤာက ကုိယ္အရမ္းေလးစားရတဲ့ပါေမာကၡတို႕ မိသားစုအေၾကာင္းကို ေဖာက္သည္ခ်ခ်င္ လာမိပါတယ္။ အဓိကေျပာခ်င္တာက ကိုယ့္ဆရာနဲ႕ သူ႕သားအေၾကာငး္ပါ။
ကိုယ့္ပါေမာကၡက သီရိလကၤာမွာ အခုအစိုးရမတုိင္ခင္ အစိုးရလက္ထက္က ICT regulatory ကပါ။နည္းပညာ၀န္ႀကီးေလာက္ရာထူးမ်ိဳးပါ။ ဒါေပမယ့္ သမၼတတေယာက္ေျပာင္းရင္ အစိုးရတခုေျပာင္းတဲ့အခ်ိန္မွာ သူကအဲဒီရာထူးရထားတာပါ။ သူတာ၀န္ထမ္းေဆာင္ေနခ်ိန္မွာ အေမရိကမွာေက်ာင္းတက္ေနတဲ့သူ႕သားက ဘြဲ႕ရလို႕ႏုိင္ငံကုိျပန္လာခ်င္ပါသတဲ့။ အေမရိကမွာဆက္မေနခ်င္ဘဲ ကိုယ့္ႏိုင္ငံပဲကိုယ္ျပန္ေနခ်င္တဲ့ သားလုပ္သူကုိ ဆရာကေခၚမထားခ်င္ပါဘူးတဲ့။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ သီရိလကၤာမွာလည္း အဲဒီလိုႀကီးႀကီးပိုင္းအရာရိွ ႀကီးေတြမွာ သားသမီးေတြကမလိမၼာလို႕ ဒုကၡေရာက္တာအမ်ားႀကီးရိွခဲ့ပါတယ္။ မိဘကရာထူးႀကီးတယ္ဆိုၿပီး သားသမီးေတြက လုပ္ခ်င္ရာလုပ္ၾကတာေတြကို မိဘေတြကမရွင္းႏိုင္ေတာ့တဲ့အခါ အလုပ္ျပဳတ္ၾက သိကၡာက်ၾကနဲ႕ေပါ့။ အဲဒီေတာ့ ကိုယ့္ဆရာကလည္း သူ႕သားျပန္လာၿပီး ဒီလိုေနမွာကိုစိုးရိမ္တယ္ေလ။ အဲဒီေတာ့ ျပန္မလာရတခ်က္လႊတ္အမိန္႕ထုတ္ထားပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဆရာကသာ စိတ္ပူတာပါ။ သူ႕သားကတကယ့္လူေတာ္ပါ။ ဒါေပမယ့္ ဆရာကျပန္မလာရဘူးဆိုေတာ့ သားကသူလည္း ဘာမမလုပ္ပဲနဲ႕ျပန္မလာရဘူးဆိုေတာ့ မေက်နပ္ဘူးေပါ့။ အဲဒီကေန ၿငိမ္းခ်မ္းစြာဆႏၵျပတာေတြ၊ စစ္ေအးတိုက္ပြဲေတြ သားအဖႏွစ္ေယာက္ၾကားျဖစ္ေနတာေပါ့။ ေနာက္ပိုင္း အဲဒီအစိုးရျပဳတ္သြားၿပီး အစိုးရသစ္တက္လာတဲ့အခ်ိန္က်ေတာ့ ဆရာကအဲဒီရာထူးမဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ အဲဒီေတာ့မွ ဆရာက သူ႕သားကုိႏိုင္ငံကိုျပန္လာခြင့္ျပဳပါတယ္။ ကန္႕သတ္ခ်က္ေတြနဲ႕ျပန္ခြင့္ျပဳတာပါ။ ထမင္းေကၽြးထားမယ္၊ အိမ္မွာ ေနခြင့္ေပးထားမယ္၊ သံုးဖုိ႕ပိုက္ဆံတျပားမွထုတ္မေပးႏိုင္ဘူး၊ ကားသံုးခြင့္မျပဳဘူးတဲ့။ ဒီအခ်ိန္မွာ ၾကားျဖတ္ၿပီး ဆရာတို႕ရဲ႕အေျခအေနကိုေျပာျပပါ့မယ္။ ဆရာတို႕လင္မယားႏွစ္ေယာက္စလံုးက သီရိလကၤာမွာ ပထမဘြဲ႕ကိုယူၿပီး ပါရဂူဘြဲ႕ကို အေမရိကားမွာ ႏွစ္ေယာက္စလံုးယူခဲ့တာပါ။ အစိုးရဆီမွာ ရာထူးမယူခင္က ဆရာက သီရိလကၤာတကၠသိုလ္ကပါေမာကၡပါ။ မိသားစုအသိုင္းအ၀ိုင္းကလည္း အဲဒီကအေျခအေနနဲ႕ဆိုရင္ ေဆြႀကီးမ်ိဳးႀကီးေတြပါပဲ။ သမီး၂ေယာက္ကလည္း အေမရိကမွာပဲေနၿပီးေက်ာင္းတက္ၾကပါတယ္။ သူတို႕ ၂ေယာက္ကေတာ့ အကိုလိုမဟုတ္ပါဘူး။ သီရိလကၤာမွာ မိဘရိွလို႕သာျပန္လာတာပါတဲ့။ အေမရိကမွာပဲ ေပ်ာ္ပါတယ္တဲ့။ ေငြေရးေၾကးေရးအရေရာ၊ ပညာေရးအရေရာ ျပည္႕စံုတဲ့မိသားစုပါ။ ဆရာ့အတြက္ သူ႕သားကို တသက္လံုးေကၽြးထားရရင္ေတာင္ သူမြဲမသြားႏိုင္ပါဘူး။ အဲဒါေတာင္မွအေမရိကက ဘြဲ႕ယူၿပီးျပန္လာတဲ့ သူ႕သားကိုပိုက္ဆံမေပးႏိုင္ဘူး၊ ကားေပးမသံုးဘူးတဲ့။ သားလုပ္တဲ့သူကလည္း အိုေကဆိုျပန္ခ်လာပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္းကိစၥေတြကေတာ့ ဆက္မေျပာေတာ့ပါဘူး။ ကုိယ္သီရိလကၤာမွာ ေနခဲ့တဲ့တလမွာ ကိုယ္ေနေနတဲ့ ဟိုတယ္မွာအခက္အခဲတခုေၾကာင့္ အိမ္ေျပာင္းဖို႕အဆင္မေျပခင္မွာ ဆရာ့အိမ္မွာ ၂ရက္ေနခဲ့ရပါတယ္။ ကိုယ္အရမး္ေလးစား၊ သေဘာက်တဲ့မိသားစုပါ။ ဆရာ့သားဆိုလည္း ေတာ္ေတာ္ထက္ျမက္တဲ့လူ တေယာက္အျဖစ္အသိအမွတ္ျပဳခဲ့ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီမိသားစုမွာကိုယ္အႀကိဳက္ဆံုးအခ်က္ကေတာ့ မာန္မတက္တာပါပဲ။
ေနာက္ၿပီးေတာ့ ေတာင္အာရွက ICT Scholar ေတြနယ္ပယ္မွာ ဆရာရဲ႕အေတြးအေခၚ၊ ျပတ္သားတဲ့ အသံုးအႏႈန္းေတြက ေတာ္ေတာ္ေရပန္းစားပါတယ္။ ကုိယ္တို႕တက္ခဲ့တဲ့ ကြန္ဖရင့္မွာ အိႏၵိယကလာတက္တဲ့ ပါေမာကၡကဆို “ရိုဟန္မို႕လို႕ စကားေျပာလိုက္ရင္ ကိုယ္တို႕ေျပာမထြက္တာ၊ မေျပာရဲတာေတြခ်ည္းပဲ သူေျပာၿပီးၿပီဆိုမွ က်န္တဲ့သူေတြကလိုက္ေျပာရဲတယ္” တဲ့။ ဟုတ္လည္းဟုတ္ပါတယ္။ ထားပါေတာ့ေလ။ ကိုယ္ဒီစာကိုေရးတာ ကိုယ့္ပါေမာကၡဘယ္ေလာက္ေတာ္ေၾကာင္း ႀကြားဖို႕ေရးတာ မဟုတ္ပါဘူး။ သူ႔ရဲ႕စဥ္းစားဥာဏ္၊ သားသမီးကိုခ်စ္ေပမယ့္ နာမည္နဲ႕သိကၡာကို သားသမီးေၾကာင့္ အပ်က္အစီး မခံတဲ့သေဘာထား၊ သားသမီးေတြကိုလည္း လူေကာင္းလူမြန္ေတြျဖစ္ေအာင္၊ ကိုယ့္ေျခေထာက္ေပၚ ကိုယ္ရပ္ႏုိင္ေအာင္ဆံုးမတတ္တာေတြကိုၾကည္႕ၿပီး ကိုယ္အရမ္းေလးစားခဲ့တာပါ။ သူတို႕နဲ႕တခ်ိဳ႕တခ်ိဳ႕ေသာမိဘေတြရဲ႕သားသမီးေတြကိုယွဥ္ၾကည္႕ၿပီး………..။
ပညာေၾကာင့္မ်ား စဥ္းစားဥာဏ္ကြာသြားတာလားလို႕ ေတြးမိပါတယ္။
Posted by ေမ့သမီး at 11:57 PM 12 comments:
Labels: ျမင္ရသမွ်
Thursday, April 22, 2010
ေဖေဖ့ ဆံုးမစာ
ဒီရက္ပိုင္းအသစ္တင္ဖုိ႕ကလည္း လူကအရမ္းအလုပ္မ်ားေနတာ။ ဘေလာ့လည္ဖုိ႕ေတာင္ သိပ္အခ်ိန္မေပးႏိုင္။ သြားလည္ရင္လည္း မမန္႕ျဖစ္။ ေရးထားတာေတြလညး္ စိတ္တိုင္းမက်ေတာ့ မတင္ျဖစ္ေသးဘူး။ အဲေတာ့ အရင္တုန္းက တင္ဖုိ႕စဥ္းစားရင္းမတင္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ေဖႀကီးဆီကဆံုးမစာကို တင္လိုက္ပါတယ္။ ကိုယ္စကၤာပူမွာ ေက်ာင္းလာတက္ရေတာ့မယ္ဆိုေတာ့ ေဖႀကီးက စာအုပ္ေလးတအုပ္နဲ႕ ေျပာခ်င္တာေတြကိုေရးထားၿပီး ကိုယ့္ကုိေလယာဥ္ကြင္းလိုက္ပို႕ေတာ့ေပးလိုက္တာပါ။ (အဲဒီတုန္းက ေဖႀကီးကတျခားၿမိဳ႕မွာ တာ၀န္က်ေန တာပါ။) အေဖတေယာက္ရဲ႕သမီးတေယာက္အေပၚ ေမတၱာနဲ႕ဆံုးမထားတဲ့စာကို ခ်စ္တဲ့သူေတြကို မွ်ေ၀တဲ့သေဘာပါ။ ရာဇ၀င္တြင္တဲ့စာမဟုတ္ေပမယ့္ ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ တန္ဖိုးမျဖတ္ႏိုင္တဲ့စာေလးပါ။ ျပန္ဖတ္ျဖစ္တဲ့အခါတုိုင္း အေဖ့အဆံုးအမနဲ႕ မကိုက္ညီတဲ့ အျပဳအမူေတြ၊ လုပ္ရပ္ေတြအတြက္ ၀မ္းနည္းမ်က္ရည္က်ခဲ့ရတာပါ။
ဘ၀ကို မေမ့နဲ႕
ရည္ရြယ္ခ်က္ကိုမေမ့နဲ႕
ေက်းဇူးရွင္ကို မေမ့နဲ႕
ရတနာသံုးပါး (ဘုရား၊ တရား၊ သံဃာ) ကိုမေမ့နဲ႕၊
သမီးရဲ႕ ပထမဆင့္ ရည္မွန္းခ်က္ေအာင္ျမင္သြားၿပီ၊ စကၤာပူမွာ တကၠသိုလ္တက္ခြင့္ရၿပီ။ တကၠသိုလ္မွာ စာေတာ္ေအာင္ႀကိဳးစားပါ။ သမီးရဲ႕ႀကိဳးစားမႈဟာ အတၱအက်ိဳးစီးပြားမျဖစ္ေစဘဲ ကိုယ့္လူမ်ိဳး၊ ကိုယ့္တိုင္းျပည္ရဲ႕ ကိုယ္စားျပဳတဲ့ လူတေယာက္အေနနဲ႕ ပညာေရးမွာေအာက္တန္းမက်ရေအာင္ ႀကိဳးစားဖို႕အေရးႀကီးတယ္။
က်န္းမာေရးကိုလည္းအၿမဲဂရုစို္က္ပါ။ ဂရုစိုက္တယ္ဆိုတာက စားတဲ့ေနရာ၊ အိပ္တဲ့ေနရာ၊ သဘာ၀ရဲ႕ ရာသီဥတု စတာေတြနဲ႕ သင့္တင့္ေလ်ာက္ပတ္ေအာင္ေနတတ္ဖို႕ အၿမဲတမ္းကိုယ့္က်န္းမာေရးကို ဂရုစိုက္ျပဳျပင္ေနပါ။
စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ မက်န္းမာခဲ့ရင္၊ စိတ္ထဲမွာ အလိုဆႏၵမျပည္႕ခဲ့ရင္၊ စိတ္ညစ္စရာေတြႀကံဳရရင္ ခ်က္ခ်င္း၊ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ရဲ႕ ဂုဏ္ေတာ္တခုခုကို ရြတ္လိုက္ပါ။ အလြယ္ကူဆံုး သရဏဂံုသံုးပါးကို ရြတ္ဆိုပူေဇာ္ပါ။
အခက္အခဲေတြ႕ရင္ “အ႒ာနေမတံ…” ကိုရြတ္ပါ၊ ေန႕စဥ္အနည္းဆံုး တစ္ေခါက္ရြတ္ပါ။ ေန႕စဥ္ ေမတၱာသုတ္၊ ရတနသုတ္ကို ရြတ္ပါ။ အခ်ိန္ရရင္ ျမန္မာလို ဦး၀ိစိတၱသာရာဘိ၀ံသ၏ အရပ္ (၁၀) မ်က္ႏွာ ေမတၱာပို႕ပါ။ စိတ္ၾကည္လင္လိမ့္မယ္။
“လုပ္တုိင္းမျဖစ္၊ စိတ္မညစ္နဲ႕” မၿမဲတဲ့ အနိစၥသေဘာ၊ ဆင္းရဲပူပန္ရတဲ့ဒုကၡသေဘာ ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္တုိင္းမျဖစ္တဲ့ ကိုယ့္ဆႏၵအတုိငး္ မျပည္႕တဲ့၊ အနတၱသေဘာေတြ၊ ပင္ကိုယ္ကရိွေနတာ သဘာ၀အတိုင္းရိွေနတာ သိဖို႕လိုပါတယ္။
မိမိရဲ႕ ရုပ္ပိုင္းဆုိင္ရာနဲ႕စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာကို ထိန္းသိန္းေစာင့္ေရွာက္ပါ။ Morality is poor man’s capital. သူမ်ားထိန္းလို႕မရဘူး၊ ကိုယ့္ကိုယ့္ကို ထိန္းမွရတာ
“အေနအထိုင္ေရွးက်က်
အသိပညာေခတ္မီၾက”
ကိုယ့္လူမ်ိဳး၊ ကိုယ့္ဘာသာ ကိုယ့္ယဥ္ေက်းမႈအရ ၀တ္စားဆင္ယင္မွႈကို ထိန္းသိမ္းပါ၊ ေဒသအလိုက္၀တ္စား ဆင္ယင္ရတာ ရိွေပမယ့္ လံုလံုၿခံဳၿခံဳ၀တ္ဆင္ပါ၊ မူးယစ္ေဆးကိုေရွာင္ပါ။
အသိပညာ၊ အတတ္ပညာနဲ႕ပတ္သက္ရင္ေခတ္ေနာက္မက်ေအာင္ အစြမ္းကုန္ႀကိဳးစားပါ။
ရည္ရြယ္ခ်က္ကို ဘယ္ေတာ့မွမေမ့နဲ႕၊ စာကိုႀကိဳးစားပါ၊ စာေတာ္မွာ ကိုယ့္အတြက္ေနရာရသလို၊ ကိုယ့္ႏိုင္ငံ၊ ကိုယ့္လူမ်ိဳးအတြက္လည္း ဂုဏ္တက္မွာ “ကမၻာမွာျမန္မာဆို” တဲ့ဂုဏ္သတင္းက်န္ႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားပါ။ အားလံုးနဲ႕သင့္ျမတ္ေအာင္ေပါင္းပါ၊ ဆက္ဆံပါ။
အိမ္ကိုသတိရတိုင္း ျမတ္စြာဘုရားဂုဏ္ေတာ္တခုကို ပြားမ်ားရြတ္ဆိုပါ။ စာဖတ္ပါ။ အျပင္ေတြကိုသိတ္မထြက္နဲ႕။
* ေဒါသကိုထိန္းပါ၊ ေဒါသျဖစ္ရင္ စိတ္ဆိုးရင္ ဂုဏ္ေတာ္ပြားပါ။
* အသံုးနဲ႕ အျဖဳန္းကို နားလည္ပါ
သမီးရတဲ့ပိုက္ဆံကုိ လက္ထဲမွာလံုေလာက္ေအာင္ အၿမဲတမ္းပိုပိုလိုလိုသိမ္းထားပါ။ ေနာက္ေၾကာင္းကိုေတြးၿပီး စိုးရိမ္ပူပန္မေနနဲ႕။ ကုိယ့္လက္ထဲမွာ ေငြအလံုအေလာက္ရိွမွလိုအပ္ရင္ လိုအပ္သလိုအသံုးခ်လို႕ရမွာ။
တကၠသိုလ္စည္းကမ္း အေဆာင္စည္းကမ္း အစရိွတဲ့ လိုက္နာရန္သတ္မွတ္ထားတဲ့ စည္းကမ္းေတြကို ေလးေလးစားစားလိုက္နာပါ။ ဘယ္ေတာ့မွမခ်ိဳးေဖာက္နဲ႕၊ စည္းကမ္းဆိုတာ လူ႕ရဲ႕တန္ဘိုးပဲ။ သူ႕ႏိုင္ငံရဲ႕ စည္းကမ္းေတြကို သိေအာင္လုပ္ၿပီး၊ ေလ့လာၿပီး လုိက္နာပါ။
အမ်ိဳးသမီးအေယာက္ ၁၀၀မွာ ၉၀ ေလာက္က ကိုယ့္ကုိကုိယ္အားမကိုးခ်င္ၾကဘူး။ ကိုယ့္မွာအစြမ္းအစမရိွသလိုေနၾကတယ္။ အရည္အခ်င္းရိွတဲ့ (ကိုယ္ကသတ္မွတ္တဲ့) ေယာက္်ားတေယာက္နဲ႕ အိမ္ေထာင္ျပဳလိုက္ရင္ အဲဒီေယာက်္ားရဲ႕ ဦးေဆာင္မႈေအာက္မွာ၊ ကိုယ္ကေနာက္လိုက္တေယာက္အေနနဲ႕ ေနရတဲ့ (အပ်င္းထူတဲ့) ဘ၀နဲ႕ပဲေက်နပ္ေနၾကတာ၊ ပ်င္းတာနဲ႕၊ ေရာင့္ရဲလြယ္တာကို မခြဲျခားတတ္ဘူး။ ပ်င္းတာကို အလုပ္မလုပ္ခ်င္တာကို၊ မႀကိဳးစားခ်င္တာကိုပဲ ေရာက္တဲ့ဘ၀ေလးမွာ ေက်နပ္ၿပီးေရာင့္ရဲလြယ္တဲ့ တရားကိုလက္ကိုင္ထားေတာ့သလိုလို၊ မသိ မိုက္မဲမႈဆိုတဲ့ (အ၀ိဇၨာ) အသိတရားက ဖုနး္ကြယ္ဟန္ေဆာင္ ေနတယ္။ အဲဒီအထဲမွာ ကိုယ္မပါေစနဲ႕၊ ကမၻာမွာေယာက်္ားေတြနဲ႕ ရင္ေဘာင္တန္းၿပီး ဦးေဆာင္ႏိုင္တဲ့ ေတြးေခၚဖန္တီးႏိုင္တဲ့ ပညာရွင္၊ ေခါင္းေဆာင္ေနရာ ေရာက္ေအာင္ရည္မွန္းခ်က္ထားၿပီး အၿမဲႀကိဳးစားပါ။
လူတေယာက္ဟာ ကိုယ္ကခ်မ္းသာေအာင္ ႀကိဳးစားႏိုင္ခဲ့ရင္ မိမိေဆြမ်ိဳး၊ မိမိအသိုင္းအ၀ိုင္းကိုေထာက္ပံ့ႏိုင္မယ္၊ မိမိပတ္၀န္းက်င္ကိုေထာက္ပံ့ႏိုင္မယ္၊ မိမိရပ္ကြက္၊ မိမိႏိုင္ငံ၊ မိမိတုိင္းျပည္၊ တဆင့္ၿပီးတဆင့္ပံ့ပိုးကူညီႏုိင္မယ္၊ ဒါကိုပဲ လႈတာ၊ သဒၶါတရားလုိ႕ေခၚတာေပါ့၊ ကိုယ္က မႀကိဳးစားဘူး၊ ရရစားစားနဲ႕ ေက်နပ္အပ်င္းထူေနရင္ ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္ကို ဘယ္လိုမွအက်ိဳးမျပဳႏိုင္ေတာ့ဘူး။
ဒါေၾကာင့္ျမတ္စြာဘုရားက ေလာကတၳစရိယ၊ ေလာကအတြက္၊ ဉာတတၳစရိယ ေဆြမ်ိဳးအက်ိဳးစီးပြားအတြက္၊ ဗုဒၶတၳစရိယဘုရားျဖစ္ဖို႕ က်င့္ခဲ့တာ
မိမိကုိယ္ကို အားကိုးရဲေသာ မိမိကံကိုအားကိုးႏိုင္ေသာလူျဖစ္ပါေစ…
ဒါေတြက ေဖႀကီးေရးေပးလိုက္တာ အကုန္ပါပဲ။ ဒီစာအုပ္ေလး ထည္႕ၿပီးၿပီးေတာ့ ေနာက္ပိုင္းလူႀကံဳရိွလို႕ စာနဲ႕ပစၥည္းထည္႕ေပးရင္ ေဖႀကီးကအထူးအေထြမမွာ ေတာ့ပါဘူး။ သမီးအတြက္တသက္လံုးစာ ေရးေပးလိုက္ၿပီးၿပီတဲ့။
Posted by ေမ့သမီး at 1:30 AM 5 comments:
Older Posts Home
Subscribe to: Posts (Atom)
ကိုယ့္အေၾကာင္း
ခံစားတတ္တဲ့လူမေလးတစ္ေယာက္။
View my complete profile
▼  2010 (12)
▼  April (4)
အေတြ႕အႀကံဳတခုအေၾကာင္း
မွတ္မိေနတဲ့ ေဟာေျပာပြဲ
ဆင္ျခင္ဉာဏ္
ေဖေဖ့ ဆံုးမစာ
►  March (5)
►  February (2)
►  January (1)
►  2009 (66)
►  December (2)
►  October (1)
►  August (6)
►  July (10)
►  June (6)
►  April (10)
►  March (7)
►  February (7)
►  January (10)
►  2008 (8)
►  December (8)
Saung Yune La
ေတြးမိေတြးရာ ..ေရးမိေရးရာ
ရထားသံလမ္းေပၚက ကဗ်ာႏွစ္ပုဒ္
3 weeks ago
Maya Magazine
အေဝးကေပးစာတေစာင္ - ယာေတာကသာေျဗာ
5 weeks ago
“ရသစာေပဆုိတာ ယဥ္ေက်းမႈကို ထိန္းေက်ာင္းတယ္”
1 month ago
khin oo may
2011 memory
1 month ago
အဆိပ္သင့္သူမ်ား
2 months ago
ပ င္ လုံ ( ၂ )
2 months ago
Havana Blues
3 months ago
အဝါေရာင္က်ီးကန္းေတြ ငါ့ဆီၿပိဳဆင္းလာတဲ့ေန႕က
4 months ago
အိပ္မက္ျပခန္း
4 months ago
Welcome Back (2015)
11 months ago
THU HNIN SEE
ေတြးမိသမွ်ေရးထားပါသည္
ေ႐ႊ ့ေျပာင္းနွလံုးသားမ်ား
အိ ပ္ မ က္ ႐ွ င္
Better Vision Naturally - The Miracle of Clear Flashes
တံခါးေခါက္သံ...
3 years ago
တိမ္ညိဳေတြျပိဳသြားတဲ႔ေကာင္းကင္
အေဖမရွိေတာ့တဲ႔ သံုးရာေျခာက္ဆယ့္ငါး
3 years ago
MTP ေဆြးေႏြးဖလွယ္ပြဲ
3 years ago
ဖန္ဆင္းျခင္း
3 years ago
ၾကံဳခဲ့ရ နဗနဘ၀
50.1 ဘ၀ထဲ ရြာလည္ၾကသူမ်ား
3 years ago
ေမေမ မသြားပါနဲ႔..
4 years ago
ကၽြန္ေတာ့္ျပတင္းေပါက္ကေလး
4 years ago
ေမာင္က်ည္ေပြ႕
၂၀၁၁/၂ က်ီးအာသီး.....
5 years ago
Policies for Myanmar
မီဒီယာ Media
6 years ago
YawNathan Zinyaw
အသိမဲ့ရစ္ေႏွာင္တြယ္္ (ဇာတ္သိမ္း)