en en my my my my my en my my my my my my en my my my my my my my my my my my my en my en my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my zh my my my my my my my my my my my my my my my my my my en my my my en my my my my my my my my my my en my my my en en my my my en en en en my my en my en my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my en my my my my my my my my my my my my my my my my my my fr fr fr my my my en my my my my my my my my my my my my my my my my my my my en my my en en en en en my en cs cs da en da cs en en cs cs en en en en cs da en da en en en cs cs en my my my my my my my my my en en de cs da en da cs en en cs da en en en cs cs da en da cs en en cs cs en en en cs cs da en da cs en en cs cs en en en cs cs da en da cs en en cs cs en en en cs cs my en it en en en en en fr en en es en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en es en my my ja ja my my my en en en it my en it my my it my my it my my it en en it my my it my my en my my en my my en de my en my my it my my it my my it my my it my my it my en it my my it en de it my my it ja it my my it zh my it my my it my my it my my it my my it en en it en my it en my it it my it en my it en my it ja my it en es it my kn it my my it my my it my my it en my it my my it my my it en my it my my it my eu it en my it my my it ja my it my my it en en it en my it my en it my my it ja my it my my it en my it en my pt en fi pt my my pt my my pt my my pt en my pt my my pt zh my pt my my pt my my pt my en pt ja es pt en my pt en my pt en my pt my my pt it en pt my my pt en my pt en my pt it my pt fr en pt my my pt hy my pt my ru pt my my pt en fr en my fr my my my ru my my my my my my my my my de my fa my en en my uk my my sw my it my my en en fa my en en my en en my en en en en
San Htun's Diary: March 2015
အစ္မေရ နယူးေယာက္ေရာက္ေတာ့ အဂၤလိပ္စာ ဘယ္လိုုေလ့လာၿဖစ္လဲ ဆိုုတဲ့အေၾကာင္းေလးေတြ ေရးေပးပါဦးေနာ္လိုု ့ အီးေမးလ္ပိုု ့လာတဲ့ ညီမခင္စႏၵာထြန္းေၾကာင့္ ဒီပိုု ့စ္ေလး ေရးၿဖစ္ပါတယ္။ ဒီပိုု ့စ္ကေတာ့ ကိုုယ္ အဂၤလိပ္စာကိုု ဘယ္လိုေလ့လာခဲ့တယ္ဆိုုတဲ့ အေၾကာင္းပါ။ သင္ၾကားေပးသူအေနနဲ ့ မဟုုတ္ဘဲ သင္ယူသူတစ္ေယာက္ရဲ ့ အေတြ ့အၾကံ ုုေလးေတြပါ။ အဂၤလိပ္စာကိုု ကိုုယ္တိုု ့ ငယ္ငယ္ကတည္းက သင္ၾကားခဲ့ရေပမဲ့ မေၿပာတတ္၊ မေရးတတ္တာ အဂၤလိပ္စာ ဘဝထဲကိုု မေရာက္ေသးလိုု ့ပါတဲ့။ မူလတန္းကေန အထက္တန္းေက်ာင္းအထိက အဂၤလိပ္စာေတြ သင္ၾကားခဲ့ေပမဲ့ အမ်ားစုုက ဂရန္မာ၊ ဝါက်၊ အက္ေဆး ေရးတတ္ေအာင္ သင္ရပါတယ္။ အေၿပာကေတာ့ အင္မတန္ အားနည္းတယ္ မေၿပာသေလာက္ဘဲ။ ဂရန္မာကလည္း အေရးပါပါတယ္ စကၤာပူမွာ ေက်ာင္းတက္ေနတဲ့ ကေလးက I has လိုု ့ေရးတာေတြ ့ဖူးတယ္။ အဂၤလိပ္စကားေၿပာေပမဲ့လည္း ဂရမ္မာ မေက်တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ပါ။ ကိုုယ္ ပုုသိမ္ ထ၂ မွာ ၈ တန္းတက္ေတာ့ ေအတန္းက ေက်ာင္းသားေတြက အဂၤလိပ္စာ ေကာင္းၾကတယ္။ ၿမန္မာ၊ သခ်ၤာ၊ ပထဝီ၊ သမိုုင္း၊ အီကိုု၊ ဓာတုု၊ ရူပ၊ ဇီဝမွာ အမွတ္သိပ္မကြာေပမဲ့ အဂၤလိပ္စာမွာ အမွတ္ကြာတယ္။ သူတိုု ့ထက္ အဂၤလိပ္စာညံ့မွန္းသိေတာ့ အဂၤလိပ္စာတိုုးတက္လာေအာင္ ဝါးရံုုစာအုုပ္ဆိုုင္က ထြက္သမွ် အဂၤလိပ္စာ ေလ့က်င့္ေရးစာအုုပ္ေတြ ဝယ္ၿပီး ဂရန္မာတိုုးတက္လာေအာင္ ေလ့က်င့္ရတယ္။ စပီကင္းစေၿပာၿဖစ္တာေတာ့ ဆယ္တန္းေအာင္ၿပီးခါစ လွည္းတန္းက ဆရာၾကီးဦးၿမၾကိ ုုင္ဆီမွာ အဂၤလိပ္စကားေၿပာသင္တန္း တက္ေတာ့မွပါ။ ဒါေတာင္ တပတ္၊ ႏွစ္ပတ္ေလာက္က Spare me လုုပ္ေနေသးတယ္။ ကိုုယ့္အေၾကာင္း၊ မိသားစုုအေၾကာင္း နည္းနည္းပါးပါးကို စာလိုုက္ေမးတဲ့ စီနီယာေတြနဲ ့ ေၿပာၿဖစ္တယ္။ မသိတဲ့စကားလံုုးကိုု စီနီယာေတြကိုုေမး၊ မွားေနရင္ သူတိုု ့က ၿပင္ေပး၊ ကိုုယ္မေၿပာတတ္တဲ့အခါ ကိုုယ္ေၿပာခ်င္တဲ့ စာေၾကာင္းကိုု သူတိုု ့က အဂၤလိပ္လိုုၿပန္ေပး။
ဒီလိုုနဲ ့ အေၿပာသြက္လာေတာ့ ပန္းၿခံေတြ ေဆာက္သင့္သလား၊ စာၾကည့္တိုုက္ ေဆာက္သင့္သလား ကိုုယ့္အိုုင္ဒီယာေတြကိုု ေၿပာၿဖစ္တယ္။ ဒါေပမဲ့ အားလံုုးက ၿမန္မာေတြဆိုုေတာ့ ဘိုုသံေတာ့ ဘယ္ေပါက္ပါ့မလဲ။ ကိုုယ္ေၿပာခ်င္တဲ့ အေၾကာင္းအရာကိုု ဂရန္မာမွန္မွန္နဲ ့ သူတပါး နားလည္ေအာင္ ေၿပာႏိုုင္ရင္ပဲ အေတာ္ဟုုတ္ေနပါၿပီ။ ဆရာၾကီးဦးၿမၾကိ ုုင္ေက်ာင္းမွာ စကားေၿပာတန္း၊ ဘာသာၿပန္တန္း၊ စာဖတ္တန္း၊ ဂရန္မာတန္းေတြ တက္ခဲ့ပါတယ္။ အဂၤလိပ္သီခ်င္းေတြ နားေထာင္တယ္ အဲဒီတုုန္းက ေခတ္စားတာ West Life ၊ Shania Twain ။ ေရဒီယိုုကေန ဘီဘီစီ အဂၤလိပ္ပ္ုုိင္းအစီအစဥ္ေတြ နားေထာင္တယ္။ စေလာင္းကေန စီအန္ေအ Channel News Asia သတင္းေတြ နားေထာင္တယ္။ စီအန္ေအ သတင္းေၾကၿငာတဲ့သူေတြဟာ အေမရိကား၊ အဂၤလန္တိုု ့မွာ ထရိန္းခဲ့ေတာ့ ေလသံက အေမရိကန္ေလသံေပမဲ့ အာရွဆိုုေတာ့ အာရွေလသံက မေပ်ာက္ဘူး ဒီေတာ့ ကိုုယ္ နားလည္တယ္။ စီအန္အန္သတင္းေတြဆိုု နားသိပ္မလည္ဘူး။ဘဝသစ္ဦးေအာင္ေက်ာ္ တက္ဖူးတယ္။ ဆရာၾကီးက အသက္ၾကီး၊ လူေတြကလည္း တအားမ်ားေတာ့ ခဏပဲ တက္ၿဖစ္တယ္။ တုုိဖယ္ဦးသိန္းဝင္းကိုုေတာ့ တကၠသိုုလ္ေက်ာင္းပိတ္တုုိင္း တက္ၿဖစ္တယ္။ တိုုဖယ္ေၿဖၿပီး ႏိုုင္ငံၿခားေက်ာင္းေတြကိုုေလွ်ာက္ဖိုု ့၊ တိုုဖယ္အမွတ္ေကာင္းရင္ FullBright စေကာ္လာရွစ္ ေလွ်ာက္ဖိုု ့စိတ္ကူးထားတယ္။ အဂၤလိပ္စာကိုု ၃လအၿပတ္ဆိုုၿပီး မရပါဘူး။ တသက္လံုုး ေလ့လာေနရမွာ။ ဆယ္တန္းေအာင္ၿပီးကတည္းက အဂၤလိပ္စာေလ့လာခဲ့တာ အေမရိကန္ေရာက္ေတာ့လည္း စကားလံုုးအသစ္ေတြ၊ အသံုုးအႏႈန္း၊ ေၿပာဆိုုတာေတြကိုု ေလ့လာေနရတုုန္းပါပဲ။ ၿမန္မာၿပည္မွာေတာ့ အေၿပာ အားနည္းပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမဲ့ အေရး၊ အဖတ္ကေတာ့ တိုုးတက္ေအာင္ လုုပ္လိုု ့ရပါတယ္။
မူယာစံုုလင္ သူ ့ရုုပ္သြင္ဟာ Horizon မဂၢဇင္းက ၾကီးမႈးက်င္းပတဲ့ အေရွ ့ေတာင္အာရွစာေရးဆရာမ်ားရဲ ့ ဝထၳဳတိုုၿပိ ုုင္ပြဲမွာ ဆုုရထားတဲ့ ဝထၳဳပါ။ Intermediate အဆင့္အတြက္ ၿပန္ေရးထားတဲ့ ရိွတ္စပီးယားဝထၳဳတိုုေတြ ဖတ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ English to Burmese Dictionary အစား English to English Dictionary ေကာင္းေကာင္းတစ္အုုပ္ အသံုုးၿပ ုုဖိုု ့ တိုုက္တြန္းခ်င္ပါတယ္။ Move ဆိုုတဲ့ စကားလံုုး ဆိုုပါေတာ့ အဂၤလိပ္လိုုရွင္းၿပတာကိုု နားလည္လာမဲ့အၿပင္ move ကိုု တၿခားဘယ္စကားလံုုးေတြနဲ ့ တြဲဖက္ၿပီး သံုုးလိုု ့ရတာေတြကိုု ဝါက်ေတြနဲ ့ ရွင္းၿပထားေတာ့ အသိတိုုးပါတယ္။ အေၿပာကေတာ့ အဂၤလိပ္စကားေၿပာတဲ့ႏိုုင္ငံမွာ၊ အဂၤလိပ္စကားေၿပာတဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ အလုုပ္လုုပ္ေတာ့ အဂၤလိပ္စကားကိုု မၿဖစ္မေနေၿပာရေတာ့မွပဲ ေၿပာၿဖစ္မွာကိုုး။ အေမရိကန္မွာေနတာ ငါးႏွစ္ေလာက္ရိွၿပီ၊ ၿမန္မာၿပည္ကဘြဲ ့ရဆိုုသူေတြေတာင္ အဂၤလိပ္စကားကိုု လည္လည္ပတ္ပတ္ မေၿပာတတ္တဲ့သူေတြ ေတြ ့ဖူးတယ္။ ကိုုယ္သိခ်င္တာကိုု ေမးၿမန္းႏိုုင္၊ သူတပါး နားလည္သေဘာေပါက္ေအာင္ ေၿပာၿပႏိုုင္ရင္ကိုု အေတာ္ဟုုတ္ေနပါၿပီ။ လူမ်ိဳးတိုုင္းမွာ မိခင္ဘာသာစကားေလသံရိွေတာ့ စကားေၿပာတဲ့အခါ အတတ္ႏိုုင္ဆံုုး ရိုုးရိုုးရွင္းရွင္းနဲ ့ ေအးေအးေဆးေဆး ေၿပာဖိုု ့လိုုပါတယ္။ အေမရိကန္ကိုုေရာက္လိုု ့ ေနရာတိုုင္းမွာ အဂၤလိပ္စကားၾကားရ၊ အဂၤလိပ္လိုု ေၿပာေနရတာေတာင္ မိခင္ဘာသာစကားမဟုုတ္ေတာ့ အခက္အခဲေလးေတြ ရိွေနမွာပါပဲ။ ေလ့လာေနမယ္၊ ဖတ္ေနတယ္၊ နားေထာင္ေနတယ္၊ အဂၤလိပ္စကားေၿပာခ်င္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ ့ ေၿပာၿဖစ္ေနမယ္ဆိုုရင္ အဂၤလိပ္စာ တိုုးတက္လာပါလိမ့္မယ္။ အဂၤလိပ္စာ ေလ့လာတဲ့အခါမွလည္း ဘယ္ေတာ့မ်ားမွ အဂၤလိပ္လိုု ကႊ်မ္းကႊ်မ္းက်င္က်င္ ေၿပာတတ္ႏိုုင္ပါလိမ့္လိုု ့ မေတြးဘဲ တေန ့ကိုု နည္းနည္း ဖတ္မယ္၊ မွတ္မယ္၊ ေလ့လာမယ္၊ နားေထာင္မယ္၊ တေၾကာင္း၊ ႏွစ္ေၾကာင္းေလာက္ ေၿပာၾကည့္မယ္။ အဂၤလိပ္စာ ေလ့လာတယ္ဆိုုတာ ခုုခ်က္ခ်င္း ေရတြင္းတူး ခုုခ်က္ခ်င္း ေရၾကည္ေသာက္လိုု ့ရတဲ့ ကိစၥေတာ့ မဟုုတ္ပါဘူး။ ေတာင္တက္သလိုု ေႏွးေႏွးနဲ ့မွန္မွန္ ေတာင္ထိပ္ကိုုၾကည့္ၿပီး အေဝးၾကီးလိုု ့ မေတြးဘဲ၊ ေတာင္ေအာက္ကိုုၾကည့္ၿပီး ေၾကာက္စရာၾကီး ငါ တက္မိတာ မွားေလၿခင္းလိုု ့ မေတြးဘဲ၊ ကိုုယ္ေရာက္ေနတဲ့ ေနရာကေန ေနာက္ထပ္တလွမ္း အဲ့ဒီကေန ေနာက္ထပ္တစ္လွမ္း လွမ္းႏိုုင္ရင္ ေတာင္ထိပ္ကိုု မလြဲမေသ ေရာက္ပါလိမ့္မယ္။ စိတ္မပ်က္ဘဲ စိတ္ရွည္ဇြဲရိွဖိုု ့ေတာ့ လိုုပါလိမ့္မယ္။
PS. I would like to suggest to use the good English to English dictionary. My favorite books are "Colorful Myanmar" and "King Among Men" written by Khin Myo Chit. "Colorful Myanmar" is "a practical and poetic guide for the visitor who wants something better than a tourist view of Burma". "King Among Men" is regarded as her masterpiece, a historical novel based on King Anawarath, the 11th century founder of first burmese kingdom with its capital, Bagan. I was so moved by reading her "Her Infinite Variety" and "Come, live with me!" short stories.
ေမလ ၂၃ ရက္ေန ့မွာ ကိုုယ္တိုု ့ေက်ာင္းမွာ ဘြဲ ့ႏွင္းသဘင္ က်င္းပမွာေတာ့မွာပါ။ အေဖ၊ အေမတိုု ့ ဘြဲ ့ႏွင္းသဘင္တက္ဖိုု ့ လာမလား၊ မလာဘူးဆိုုရင္ လာလည္ရင္သံုုးဖိုု ့ စုုထားတဲ့ပိုုက္ဆံေတြ လႊဲေပးလိုုက္မယ္ဆိုုေတာ့ မလႊဲေပးနဲ ့ ဘြဲ ့ႏွင္းသဘင္တက္ဖိုု ့ လာခ်င္ပါသတဲ့။ ဒီေတာ့ ေက်ာင္းကိုု ဖိတ္ေခၚစာပိုု ့ခိုုင္း အေမရိကန္ဗီဇာေလွ်ာက္ဖိုု ့ ၿပင္ဆင္ရေတာ့တာေပါ့။ ကိုုယ္က လြန္ခဲ့တဲ့ ၅ ႏွစ္တုုန္းက စကၤာပူမွာ အေမရိကန္ဗီဇာ ေလွ်ာက္ခဲ့တာဆိုုေတာ့ ဘယ္လုုိေလွ်ာက္ခဲ့မွန္း ကိုုယ္ကိုုတိုုင္က ေမ့ေနၿပီ။ အဲဒီတုုန္းက အြန္လိုုင္းမွာၿဖည့္ အင္တာဗ်ဴးအပိြဳင့္မန္ ့ယူ၊ လိုုအပ္တဲ့ စာရြက္စာတမ္းေတြယူ။ မနက္ ၉  နာရီ အင္တာဗ်ဴးဆိုုေပမဲ့ ေန ့လည္ေလာက္မွ ဗ်ဴးတယ္။ စကၤာပူက ေက်ာင္းက နာမည္ၾကီးရဲ ့သားနဲ ့ ဘာလိုု ့ယူအက္စ္ေက်ာင္း တက္ခ်င္တာလဲ။ ေက်ာင္းတက္ေနစဥ္မွာ ဘယ္သူေတြက ေထာက္ပံ့မွာလဲ။ မိဘေတြက ဘာလုုပ္လဲ။ ေက်ာင္းၿပီးရင္ ၿပန္လာမွာလား။ မိသားစုု၊ အမ်ိဳးေတြထဲမွာ စစ္တပ္မွာ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ေနတဲ့သူ ရိွလား။ မိသားစုု၊ အမ်ိဳးေတြထဲမွာ ၿပည္ေထာင္စုုၾကံ့ခိုုင္ေရး အသင္းဝင္သူ ရိွလား။ မိသားစုု၊ အမ်ိဳးေတြထဲမွာ ဦးပိုုင္မွာ လုုပ္ေနတဲ့သူ ရိွလားလိုု ့ေမးတယ္။ ရန္ကုုန္အေမရိကန္သံရံုုးဝက္ဆိုုဒ္ကိုု ဝင္ၾကည့္ေတာ့ အြန္လုုိင္းမွာ ေဖာင္ၿဖည့္၊ အင္တာဗ်ဴးအပိြဳင့္မန္ ့ကိုုလည္း အြန္လိုုင္းကေနယူ ဘယ္ေဖာင္ေတြ ၿဖည့္ရမယ္လိုု ့ အေသအခ်ာ ေရးထားတယ္။ ဆိုုဒ္မွာေရးထားတဲ့ စာရြက္စာတမ္းေတြထက္ အမ်ားၾကီး လိုုေသးတယ္ထင္လိုု ့ ေသခ်ာေအာင္ ဂ်ဴးဂ်ဴးကိုု ေမးၾကည့္ရတယ္။ ဂ်ဴးဂ်ဴးမိဘေတြက မႏွစ္က ဂ်ဴးဂ်ဴးမဂၤလာပြဲကိုု ရန္ကုုန္ကေန လာထားတာဆိုုေတာ့ေလ။ ေအာင္မေလး ဂ်ဴးဂ်ဴးေၿပာၿပမွပဲ ေဖာင္၊ စာရြက္စာတမ္းေတြက မနည္းမေနာပါလား။
ေက်ာင္းကေခၚစာအၿပင္ ကိုုယ့္ေခၚစာ၊ လက္ရိွဗီဇာ၊ IRS ( Internal Revenue Service) မွာ ၃ ႏွစ္စာ အခြန္ေဆာင္ထားတာ၊ Bank Statement ၆ လစာ၊ Pay Stubs ၃ လစာ၊ ေမြးစာရင္းႏိုုထရီ၊ ရံုုးက ဒီကုုမၺဏီမွာ ဘယ္ရာထူး၊ ဘယ္ေလာက္လစာနဲ ့ အလုုပ္လုုပ္တဲ့အေၾကာင္း စာရြက္စာတမ္းေတြ အမ်ားၾကီးလိုုတယ္။ မၾကီးကိုု ယူအက္စ္က အမ္ဘီေအ၊ အေကာက္တင္း ေက်ာင္းေတြအေၾကာင္းကိုု အသိမိတ္ေဆြ တက္ေနတဲ့သူေတြမွာ ေမးၿမန္းခိုုင္းေတာ့ တခ်ိဳ ့ေတြက အကုုန္အစင္ မေၿပာၿပဘူးတဲ့။ ဥပမာ ဘယ္ေက်ာင္းက ဘာသင္တန္းမွာ တက္ေနတဲ့အေၾကာင္းေတာင္ ေၿပာမၿပခ်င္ဘူးလိုု ့ သိရတုုန္းက ကိုုယ့္မွာ အံ့ေတြၾသလိုု ့။ ကိုုယ္ေတြကေတာ့ သိသမွ်ကိုု တလံုုးမခ်န္ ေၿပာၿပတာ။ အဲဒါေၾကာင့္ အေဖက လူေတြကိုု ကိုုယ့္လိုုမမွတ္နဲ ့လိုု ့ ေၿပာတာ။ ကိုုယ္ကေတာ့ အေပါင္းအသင္းမိတ္ေဆြ၊ သူငယ္ခ်င္း ကံေကာင္းတယ္လိုု ့ ဆိုုရမယ္။ ကိုုယ့္သူငယ္ခ်င္း၊ အေပါင္းအသင္းေတြ အကုုန္လံုုးက သိသမွ် မခႊ်င္းမခ်န္ အကုုန္ေၿပာၿပတယ္၊ ကူညီၾကသူေတြခ်ည္းပဲ။ ဂ်ဴးဂ်ဴးက သိသမွ် မၿခြင္းမခ်န္ေၿပာၿပ၊ စာရြက္စာတမ္းေတြ အကုုန္ပိုု ့ေပးေတာ့ ကိုုယ္က အင္တာနက္မွာ ရွာစရာမလိုုေတာ့ဘူး အခ်ိန္ကုုန္သက္သာလိုုက္တာ။ ဂ်ဴးဂ်ဴးေရ ေက်းဇူးအရမ္း တင္ပါတယ္ေနာ္။ အရင္ဆံုုး အေဖနဲ ့အေမ့ကိုု အေမရိကန္ဗီဇာ ဓာတ္ပံုုရိုုက္ခိုုင္း၊ အဲဒီဓာတ္ပံုုေတြကိုု အီလက္ထရြန္းနစ္ဖိုုင္အၿဖစ္ေတာင္းယူဖိုု ့၊ ရက္ကြက္တြင္ ေနထိုုင္ေၾကာင္း ေထာက္ခံစာယူၿပီး ရဲစခန္းမွာ ၿပစ္မႈကင္းရွင္းေၾကာင္း ေထာက္ခံစာယူဖိုု ့ ေမာင္ေမာင့္ကိုု ခိုုင္းရတယ္။ အဲဒါေတြက ပိုုက္ဆံေပးလိုုက္ရင္ ရတယ္ ေမာင္ေမာင္က ဒီေခတ္ၾကီးမွာ အဲဒါေတြ လိုုေသးလားတဲ့။ ေအာင္မေလး ၿမန္မာၿပည္အေၾကာင္း မသိတာ ၾကေနတာပဲ။  ၿမန္မာၿပည္လာလည္လိုု ့ တလအတြင္း ၿပန္ထြက္ရင္ ထြက္ခြာခြင့္ Departure Form မလိုုဘူးတဲ့။ တကယ္ထြက္ေတာ့ လိုုၿပန္ေရာ အမယ္မင္း ကိုုယ္တိုု ့ေရႊၿပည္ၾကီးမွာက တေန ့တမ်ိဳး။ D From မပါလိုု ့ ေလယာဥ္ေပၚတက္ခြင့္မၿပ ုုဘူးေလး ဘာေလးနဲ ့ ပိုုက္ဆံေလးေသာင္းေလာက္ ေပးလိုုက္ရင္ေတာ့ ခြင့္ၿပ ုုပါလိမ့္မယ္။
တခါတုုန္းကလည္း ေလယာဥ္လက္မွတ္ေပၚမွာ အေမ့နာမည္က ခင္ညႊန္ ့အစား ခင္ၿမင့္ၿဖစ္ေနလိုု ့ ေလယာဥ္ေပၚ တက္ခြင့္ မၿပ ုုဘူးတဲ့။ ေလယာဥ္လက္မွတ္ရံုုးကိုု ဖုုန္းေခၚ၊ လူဝင္မႈၾကီးၾကပ္ေရးရံုုးကိုု ေလးေသာင္းေလာက္ ေပးလိုုက္ေရာ တက္ခြင့္ရသြားတယ္။ အမွန္က ေလယာဥ္လက္မွတ္ရတာနဲ ့ လက္မွတ္ေပၚက အခ်က္အလက္ေတြ မွန္မမွန္စစ္ရမွာ။ ေလယာဥ္လက္မွတ္ ေရာင္းတဲ့ရံုုးကေတာ့ မွားမွာေပါ့ သူတိုု ့က လူအမ်ားၾကီးနဲ ့ လုုပ္ရေတာ့ Hurman error ဆိုုတာ ၿဖစ္ႏိုုင္တာပဲ။ ေမာင္ေမာင္က စစ္ရမွာ ဒီေကာင္က စစ္ရမွန္းမသိ တစက္ကေလးမွ မေစ့စပ္ မေသခ်ာတဲ့အေကာင္။ ဒီလိုုေကာင္မ်ိဳး စီးပြားေရးလုုပ္လိုု ့ကေတာ့ ၾကီးပြားဦးမယ္။ အြန္လိုုင္းမွာ ၿဖည့္တာေတြကိုု မၾကီးက ၿဖည့္ေပးတယ္။ အဘြားေတြက ဆံုုးသြားၿပီဆိုုေတာ့ ၿဖည့္ဖိုု ့မလိုုဘူး။ အဘိုုး ၂ ေယာက္ ေမြးသကၠရာဇ္က ၿမန္မာလိုုဆိုုေတာ့ အဂၤလိပ္ေမြးသကၠရာဇ္ကိုုေၿပာင္း။ အေဖ့ဖက္က အဘိုုးက အသက္ ၈၅ ႏွစ္ စေနသား၊ အေမ့ဖက္က အဘုုိးက အသက္ ၈၁ ႏွစ္ စေနသားတဲ့။ ကိုုယ္တိုု ့အဘိုုး ႏွစ္ေယာက္လံုုးက ဆိုုးေပၾကီးေတြ။ အေမ့ဖက္က အဘိုုးကေတာ့ အသက္ ၂၀ ေလာက္မွ အဘိုုးမွန္း ၿမင္ဖူးေတာ့ မခ်စ္ဘူး။ အေဖ့ဖက္က အဘိုုးကေတာ့  ရန္ၿဖစ္လိုုက္၊ ၿပန္ခ်စ္လိုုက္ မတည့္အတူေန။ ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက အတူတူေနခဲ့တာဆိုုေတာ့ ဘယ္ေလာက္ဆိုုးဆိုုး ခ်စ္တာပါပဲ။ အေဖနဲ ့ ဘိုုးဘိုုးဟာ သားအဖသာဆိုုတယ္ တစက္ကေလးမွ မတူဘူး။ ဘိုုးဘိုုးက အသားၿဖ ူၿဖ ူ၊ အရပ္ပုုပုု လူပုုစိတ္တိုု။ အေဖက အသားညိုုညိုု၊ ပိန္ပိန္ရွည္ရွည္ သူ ့အေမနဲ ့ သြားတူတယ္။ အေဖဟာ ဘိုုးဘိုုးနဲ ့တစက္ကေလးမွ မတူတာကိုုက ကိုုယ္တိုု ့ကံေကာင္းတာ။
Raffles Place, Singapore. 2009 Sept.
သၾကၤန္၊ ဝါဆိုု၊ သီတင္းကႊ်တ္ အခါၾကီးရက္ၾကီးေတြမွာ ကိုု္ယ္တိုု ့ညီအစ္မက အေဖကေနတဆင့္ အဘိုုးကိုု ပိုုက္ဆံကန္ေတာ့တဲ့အခါ ကိုုယ္က အေဖ့ေရ ေၿမးေတြက ဘိုုးဘိုုး ခ်ဲထိုုးဖိုု ့ ကန္ေတာ့တယ္လိုု ့ ေၿပာလိုုက္။ အေဖ ၿပန္မေၿပာမွန္းသိလိုု ့ ေၿပာတာ ဘိုုးဘိုုးသာ ၾကားရင္ေတာ့ ေဆြ ့ေဆြ ့ခုုန္ေနမလားဘဲ။ တတ္ႏိုုင္ဘူး အမွန္ေၿပာလိုု ့ နာတယ္ဆိုုရင္လည္း နာပါေစေပါ့။ ဘိုုးဘိုုး ဘာလိုု ့ ခ်ဲထိုုးတာလဲလိုု ့ ေမးရင္ လႈဖိုု ့တန္းဖိုု ့တဲ့  အဲဒါဆိုုလည္း ငယ္ငယ္တုုန္းက စုုေဆာင္းထားပါလား။ သားသမီးေတြ ေထာက္ပံ့တာကိုု ခ်ဲထိုုးပစ္တာကေတာ့ ဘယ္ေကာင္းပါ့မလဲ။ သားသမီးမေကာင္း မိဘေခါင္းသလိုုုု မိဘေတြဆိုုးရင္္ သားသမီးေတြ ခံရတာပါပဲ။ ကိုုယ့္အသိအစ္မရဲ ့ အေမဆိုုရင္ သမီးေတြက ႏိုု္င္ငံၿခားကေန လစဥ္ေထာက္ပံ့တာကိုု ခ်ဲေတြထိုုးပစ္တယ္၊ လေတာင္မကုုန္ေသးဘူး ပိုုက္ဆံမရိွေတာ့လိုု ့ သူမ်ားေတြဆီမွာ လိုုက္ေခ်းရတယ္။ ဘုုရားတရားလုုပ္တယ္ဆုုိၿပီး သူကိုုးကြယ္တဲ့ဆရာေတာ္ ဘယ္သြားသြား ေနာက္ကေနလိုုက္တယ္။ တခ်ိဳ ့ၾကေတာ့လည္း အသက္ကၿဖင့္ အေတာ္ၾကီးေနၿပီ ခုုထိေသာက္စား ညေနဆိုုရင္ မူးေနၿပီ။ အဲဒီလိုုမ်ိဳး မိဘရလိုု ့ကေတာ့ ကိုုယ္နဲ ့ရန္တက်က္က်က္ ၿဖစ္ေနမလားဘဲ။ ပညာမတတ္ဘူးလားလိုု ့ေမးရင္လည္း ေက်ာင္းဆရာမေဟာင္း အသိညဏ္ပညာက အတန္းပညာနဲ ့ မဆိုုင္ဘူးလိုု ့ ထင္တယ္။ ကိုုယ့္မိဘေတြက သားသမီးအတြက္ ဘဝတစ္ခုုလံုုး  ေပးထားၿပီး ကိုုယ္တိုု ့ညီအစ္မေၿပာတာေတြကိုု နားေထာင္လက္ခံတဲ့မိဘေတြ ၿဖစ္ေနတာ ကိုုယ္တကယ္ ကံေကာင္းတယ္။  သားသမီးေတြက မိဘကိုု ေရြးခ်ယ္ႏိုုင္ခြင့္ မရိွေတာ့ မိဘေကာင္းရတာ ကုုသိုုလ္ကံ တမ်ိဳးေကာင္းၿခင္းပါပဲ။ အေမရိကန္ဗီဇာေလွ်ာက္ဖိုု ့ ၿပင္ဆင္ၾကေတာ့ အေဖက သူ အိႏိၵယ၊ နီေပါ၊ ထိုုင္း၊ စကၤာပူ၊ မေလးရွား၊ အင္ဒိုုနီးရွားေတြကိုု ေရာက္ဖူးတာ ဒီအေမရိကန္ဗီဇာမွပဲ ရႈပ္ေထြးလိုုက္တာေနာ္လိုု ့ေၿပာေတာ့ ကိုုယ္တိုု ့ညီအစ္မေတြမွာ ရယ္ရေသးတယ္ သူလည္း ဘာမွမလုုပ္ရဘဲနဲ ့။ က်န္တဲ့ဗီဇာေတြက သံရံုုးကိုု သြားစရာမလိုု၊ ေအးဂ်င့္ကိုု ပိုုက္ဆံေပးလိုုက္တာနဲ ့တင္ ကိစၥၿပီးတာကိုုး။
အြန္လိုုင္းကေန ေဖာင္ေတြတင္၊ အင္တာဗ်ဳးဖိုု ့ အပိြဳင့္မန္ ့ကိုု အြန္လိုုင္းကေန ၂ ပတ္ေစာၿပီး ရက္ခ်ိန္းယူ၊ အင္တာမဗ်ဴးခင္ တပတ္အလိုုမွာ သံရံုုးက စာတိုုက္ပံုုးထဲမွာ စာရြက္စာတမ္းေတြ သြားထည့္၊ ဗီဇာေၾကး US$ 160 က ဗီဇာရသည္ၿဖစ္ေစ မရသည္ၿဖစ္ေစ အဆံုုး။ သံရံုုးအရာရွိက အေဖ့ကိုု ေမးမယ္
၂၀၁၀ ....မဟုုတ္ဘူး အေဖ့ေရ ၂၀၁၀ ဒီဇင္ဘာမွာ ၿပန္လာၿပီး ႏႈတ္ဆက္တာ၊ ယူအက္စ္ကိုု တကယ္သြားတာက ၂၀၁၁ ေဖေဖၚဝါရီ...
သမီး ယူအက္စ္ကိုု ေရာက္တာ ဘယ္ႏွစ္ႏွစ္ ရိွၿပီလဲ...
၄ ႏွစ္.... မဟုုတ္ဘူး အေဖ့ေရ ၅ ႏွစ္ ရိွေနၿပီ...
ဖေလာ္ရီဒါမွာ အမ်ိဳးေတြ ရိွတယ္လိုု ့ ေၿပာတာပဲ...သူ ့ကိုုလည္း ကိုုယ္မသိ...ကိုုယ္ကလည္း သူ ့ကိုုမသိ...ဘယ္လိုုေတာ္စပ္မွန္းလည္း မသိ...
အဲဒါနဲ ့မ်ား ဘယ္လိုုလုုပ္ အမ်ိဳးလိုု ့ ေၿပာမွာလဲ...ေတာ္ၾကာ အမ်ိဳးရိွတယ္ဆိုုရင္ ၿပန္မလာဘဲ ေနလိမ့္မယ္ဆိုုၿပီး ဗီဇာမေပးဘဲ ေနလိမ့္မယ္...အမ်ိဳးမရိွဘူးလိုု ့ ေၿပာ...
၆ လ...ဟင္.... ၆ လ ေတာင္ အေဖက ဘာလုုပ္ေနမွာလဲ...တလပဲ ေနမယ္လိုု ့ေၿပာ...စကၤာပူလာတုုန္းကလည္း ဗီဇာတလရတာကိုု ပ်င္းလိုု ့ဆိုုၿပီး ႏွစ္ပတ္ထဲနဲ ့ ၿပန္ၾကေရာ....
အသက္ ၈၀ ေက်ာ္ အေဖနဲ ့ ေယာကၡမ ရိွတယ္...စီးပြားေရးလုုပ္ငန္းေတြ ရိွတယ္...ယူအက္စ္မွာ ပ်င္းစရာၾကီး...ရာသီဥတုုကလည္း ေအးတယ္....မေနႏိုုင္ပါဘူး ၿပန္လာမွာ...
အိုုေက အေဖ ဗီဇာ ေအာင္သြားၿပီ...အေဖ့ကိုု ဗီဇာတံုုး ထုုေပးလိုုက္မယ္။ ဒီတစ္ခါ အေမ့အလွည့္
၃ ႏွစ္...အေမ့ေရ  ၅ ႏွစ္ ရိွၿပီ
၂၀၁၂ ...အေမ့ေရ သမီး ယူအက္စ္ကိုု ၂၀၁၁ မွာ သြားတာ...ေၾသာ္... ေအး...ေအး ၂၀၁၁
အဲေတာ္..သမီးက ဘာဗီဇာနဲ ့ ေနတာလဲ...အိတ္ခ်္ဝမ္းဘီ အေမ့ေရ...အိတ္...ဘာပါလိမ့္ ...အိတ္ခ်္ဝမ္းဘီ အေမ့ေရ...စာရြက္မွာ ခ်ေရးထား...
မရိွပါဘူး....အေဖေၿပာေတာ့ အမ်ိဳးရိွတယ္ဆိုု...ဇင္ေခ်ာင္းက ဆိုုလား...နာမည္လည္း မသိ၊ ဘယ္လိုုေတာ္စပ္မွန္းလည္း မသိ ဘယ္မွာေနမွန္းလည္းမသိ ဖေလာ္ရီဒါမွာ ေနတယ္လိုု ့ ၾကားတာပဲတဲ့...
အဲတာကိုုမ်ား နင့္အေဖက ဖေလာ္ရီဒါက အမ်ိဳးေတြလိုု ့ ေၿပာေနတာမ်ား အံ့ပါ့....
မိသားစုု၊ ေဆြမ်ိဳးထဲမွာ စစ္တပ္မွာ အမႈထမ္းေနတဲ့သူ ရိွလား...
မိသားစုု၊ ေဆြမ်ိဳးထဲမွာ ဦးပိုုင္လီမီတက္မွာ လုုပ္ေနတဲ့သူ ရိွလား...
ေနာက္တေန ့ အေဖနဲ ့အေမ့ကိုု အင္တာဗ်ဴးေတာ့ ညဏ္ေကာင္းတဲ့ အေဖက အကုုန္မွတ္မိတယ္။ အေမကေတာ့
ဝါရွင္တန္ဒီစီ....ဟမ္...အေမ့ေရ ဝါရွင္တန္ဒီစီမွာ ၂၀၁၃ တုုန္းက လုုပ္ခဲ့တာ...နယူးေယာက္ကိုု ေၿပာင္းလာတာ ၁ ႏွစ္ေက်ာ္ၿပီ...ေအး...ေအး နယူးေယာက္...
အဲ...ဘာလုုပ္ေနပါ့လိမ့္...သမီးေရ စာရြက္မွာ ေရးထားၿပီး က်က္ရမယ္...အင္တာဗ်ဴးေၿဖရင္ စာရြက္ၾကည့္ၿပီး ေၿဖလိုု ့မရဘူးလား...တိန္...
ဒါေတာင္ ဘယ္မွာေနလဲဆိုုတာ လိပ္စာအတိအက်၊ လစာဘယ္ေလာက္၊ ဘယ္ကုုမၺဏီမွာ လုုပ္ေနတယ္ဆိုုတာ မပါေသးဘူး။
ဗီဇာအရာရိွက အဲဒီေမးခြန္းေတြ ေမးရင္ အဆင္ေၿပေၿပ ေခ်ာေခ်ာေမြ ့ေမြ ့ ေၿဖႏိုုင္ပါ့မလားမသိ။ ခုုေတာ့ တေန ့တမ်ိဳး မရိုုးရေအာင္ ကေပါက္တိ ကေပါက္ခ်ာ ေၿဖေနတာကိုု ကိုုယ္တိုု ့မွာ တဝါးဝါး တဟားဟားနဲ ့ေပါ့။ အဲဒီလိုုမ်ိဳး တဝါးဝါး တဟားဟား ၿဖစ္ရပ္တခုု အရင္က ရိွခဲ့ဖူးတယ္။ အေဖက ႏွလံုုးေသြးေၾကာက်ဥ္းလိုု ့ ဘန္ေကာက္က ဘာမင္ဂရပ္ေဆးရံုုမွာ ခြဲစိတ္ၿပီး နွလံုုးေသြးၾကာထဲမွာ စတန္ေလးေခ်ာင္း ထည့္ရတယ္။ ဒီေတာ့ ႏွစ္တိုုင္း မက္ဒီကယ္ခ်က္ကပ္ လုုပ္ရတယ္။ ၂၀၁၃ မွာေတာ့ ေမာင္ေမာင္က စာေမးပြဲရိွလိုု ့ မလိုုက္ႏိုုင္ဘူး။ ဘန္ေကာက္ကိုု ႏွစ္ေခါက္ေတာင္ ေရာက္ဖူးေနတာပဲ ေမာင္ေမာင္ မပါလည္း သူတိုု ့ဘာသာ သြားတတ္ပါတယ္ဆိုုၿပီး သြားမယ္လုုပ္ေတာ့ စိတ္ပူတတ္တဲ့ မၾကီးက စကၤာပူေန လိုုက္လာတယ္။ ဝွီးခ်ဲဆားဗစ္ယူေတာ့ ဝွီးခ်ဲသမားက လာေစာင့္ေနတယ္။ ဝွီးခ်ဲသမားက အေဖ့ကိုု လာၾကိ ုုေနမွန္း ဘယ္လိုုသိတာလဲဆိုုေတာ့ သူ ့နာမည္ကိုု ဆိုုင္းဘုုတ္မွာ ေရးထားတာကိုုးတဲ့။ ပတ္စ္ပိုု ့ၿပၿပီး လမ္းေလွ်ာက္မယ္လုုပ္ေတာ့ ဝွီးခ်ဲသမားက လံုုးဝမဆင္းခိုုင္းဘူး။ ဝွီးခ်ဲနဲ ့ဆိုုေတာ့ လူဝင္မႈၾကီးၾကပ္ေရးေကာင္တာမွာ ေစာင့္စရာ မလိုုဘူး။ ဝွီးခ်ဲသမားက လူဝင္မႈၾကီးၾကပ္ေရးေကာင္တာကိုုၿဖတ္ၿပီး ေဆးရံုုေကာင္တာကိုု သြားမယ္လုုပ္ေတာ့ အေဖက လံုုးဝအသြားမခံဘူး။ မၾကီးက လူဝင္မႈၾကီးၾကပ္ေရးေကာင္တာကိုု မၿဖတ္နဲ ့ အဲဒီနားမွာ ေစာင့္ေနလိုု ့ မွာထားတာကိုုး။ လူဝင္မႈၾကီးၾကပ္ေရးေကာင္တာကေနမခြာ ေဆးရံုုေကာင္တာကိုုလည္း လိုုက္ပိုု ့လိုု ့မရ၊ အဂၤလိပ္လိုုေၿပာလည္း နားမလည္ဆိုုေတာ့ ဝွီးခ်ဲသမားခမ်ာ ဘာလုုပ္လိုု ့ဘာကိုုင္ရမွန္းမသိ၊ ေခါင္းကိုု တြင္တြင္ကုုတ္လိုု ့၊ အုု အီး အား ကြိ ကြလိုု ့ ၿငီးၿင ူေအာ္ဟစ္ေနပါသတဲ့။
အေဖက နာရီကိုု ထိုုးၿပၿပီး နာရီဝက္ေလာက္ ေစာင့္ရဦးမယ္၊ လက္မနဲ ့လက္ညိႈးကိုု ဝိုုင္းၿပၿပီး ပိုုက္ဆံေပးမယ္လိုု ့ အင္တာေနရွင္နယ္ဘာသာစကားေၿပာတာကိုု နားလည္သလိုုရိွေပမဲ့ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း မသိရေတာ့ စိတ္ရႈပ္ေနတာေပါ့။ ေနာက္ေတာ့ ဝွီးခ်ဲသမားနဲ ့သိတဲ့ ရွမ္းလူမ်ိဳးတေယာက္က ဘာသာၿပန္ေပးေတာ့မွပဲ ဝွီးခ်ဲသမားခမ်ာ စိတ္ေအးသြားၿပီး လက္ေက့စ္ေတြ သြားယူေပး။ မၾကီးကလည္း တစ္ဖ္မ်ားမ်ား ေပးလိုုက္ပါတယ္တဲ့။ ဝွီးခ်ဲသမားအေၾကာင္းကိုု အေဖ ေၿပာၿပတိုုင္း ကိုုယ္တိုု ့မွာ တဟားဟား တဝါးဝါးနဲ ့ေပါ့။ အေဖက အိုုင္အိုုဝါၿပည္နယ္မွာရိွတဲ့ ယူအက္စ္ေက်ာင္းက ဘြဲ ့ႏွင္းသဘင္ကိုု တက္ခ်င္တာတဲ့။ နယူးေယာက္ကေန အိုုင္အိုုဝါၿပည္နယ္ကိုု ေလယာဥ္ခက အနည္းဆံုုး ၄၀၀၊ အိုုင္အိုုဝါၿပည္နယ္ၿမိ ုု ့ေတာ္ ဒက္စ္မြိဳင္းကေန ေက်ာင္းရိွတဲ့ၿမိ ုု ့အထိ ကားတနာရီခြဲ ထပ္ေမာင္းရဦးမယ္၊ ဟိုုတယ္ခ၊ စားေသာက္စရိတ္နဲ ့ တေယာက္ကိုု  ၈၀၀ ေလာက္ ကုုန္မယ္၊ ၃ ေယာက္ဆိုုရင္ အနည္းဆံုုး ၃၀၀၀ ေလာက္ကုုန္မယ္။ ေက်ာင္းမွာဘြဲ ့သြားယူမဲ့အစား ႏိုုင္အာဂရာေရတံခြန္၊ ဝါရွင္တန္ဒီစီ၊ ေဘာ့စတြန္ကိုု သြားလည္မွာေပါ့လိုု ့ေၿပာေတာ့ သမီးသေဘာပါတဲ့ အေဖကေတာ့ ဘြဲ ့ဝတ္စံုုနဲ ့ ဓာတ္ပံုုရိုုက္ရရင္ ေက်နပ္ပါၿပီတဲ့။ ပိုုက္ဆံသာ မတြက္ခ်က္ရဘူးဆိုုရင္ ကိုုယ္က ကိုုယ့္မိဘေတြကိုု ေက်ာင္းကိုု ေခၚသြားခ်င္တာ။ ရည္ရြယ္ခ်က္က ကိုုယ္ ဘယ္လိုုပင္ပန္းဆင္းရဲစြာနဲ ့ ေက်ာင္းတက္ခဲ့ရတာကိုု မိဘေတြကိုု သိေစခ်င္၊ တစ္ႏွစ္တိတိ ၾကိတ္မွိတ္စားေသာက္ခဲ့ရတဲ့ ကမၻာေပၚမွာ အဆိုုးရြားဆံုုး အာဂ်ီရိုုေဆာင္က အစားအေသာက္ေတြကိုု ကိုုယ့္မိဘေတြကိုု တခါေလာက္ စားဖူးေအာင္ ေကႊ်းခ်င္လိုု ့။ ဘြဲ ့ဓာတ္ပံုုရိုုက္ရင္ အေဖက ဗမာလိုုဝတ္မွာလား၊ ဘိုုလိုုဝတ္မွာလားေမးေတာ့ ဘိုုလိုုဝတ္မွာတဲ့။ စကၤာပူအမ်ိဳးသားတကၠသိုုလ္မွာ ကိုုယ္ဘြဲ ့ယူတုုန္းကလည္း အေဖက နစ္ကတိုုင္ေတြဘာေတြနဲ ့ ဘိုုလိုုဝတ္တယ္။ နစ္ကတိုုင္ဝတ္ေနက်မဟုုတ္ေတာ့ ေမးေစ့အစ္ေနသလိုု ၿဖစ္ေနတယ္။
အေဖက သိပ္ဘိုလိုုေၿပာတတ္ခ်င္တာ ကိုုယ္တိုု ့ညီအစ္မေတြ ေၿပာတဲ့စကားေတြမွာ အဂၤလိပ္စကားလံုုးေတြပါရင္ မွတ္ထားတယ္။ ၿပီးရင္ သူလည္း ေခတ္မွီပါတယ္၊ သမီးေတြနဲ ့အၿပိ ုုင္ ေခတ္နဲ ့ရင္ေဘာင္တန္းႏိုုင္ ေခတ္မွီပါတယ္ဆိုုၿပီး အဂၤလိပ္စကားလံုုးေတြ ညွပ္ေၿပာတတ္တယ္။ ေအာ္ရင္ဂ်င္ဆိုုၿပီး နယ္ၿပ ုုတ္က်န္ခဲ့လုုိ ့ ေအာ္ရင္ဂ်င္နယ္ အေဖ့ေရလိုု ့ အမွန္ၿပင္ေပးရတယ္။ တခါတုုန္းက ရြာကိုု ၿပင္သစ္ေတြ လာတုုန္းက သင့္ခ္ယူလိုု ့ ႏႈတ္ဆက္ေတာ့ မဂၤလာပါလိုု ့ ၿပန္ႏႈတ္ဆက္တယ္ဆုုိလိုု ့ ကိုုယ္တိုု ့မွာ ရယ္လိုုက္ရတာ။ အေဖကေတာ့ လုုပ္ၿပီ သင့္ခ္ယူဆိုုတာ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္လိုု ့ေၿပာတာ ဂြတ္ေမာနင္းလိုု ့ ႏႈတ္ဆက္ရမွာ ေအး...ေအး ေနာက္ခါဆိုုရင္ ဂြတ္ေမာနင္းလိုု ့ ႏႈတ္ဆက္မယ္။ အေဖ၊ အေဖ၊ ေမာင္ေမာင္၊ ကိုုယ္တိုု ့ ပထမဆံုုးသြားဖူးတဲ့ မိသားစုုခရီးက ၁၉၉၉  ကိုုယ္ဆယ္တန္းေအာင္ၿပီးခါစ က်ိဳက္ထီးရိုုး၊ သာမည၊ က်ိဳက္ထိုု ဘုုရားဖူး။ က်ိဳက္ထီးရိုုးဘုုရားဖူးလမ္းမွာေတြ ့တဲ့ ႏိုုင္ငံၿခားသားေတြကိုု အေဖက ႏႈတ္ဆက္ၿပီး ၿမန္မာၿပည္မွာ လည္ပတ္ရတာ ေပ်ာ္လားလိုု ့ ေမးခိုုင္းတယ္။ ဆယ္တန္းေအာင္ၿပီးခါစ ကိုုယ္က ကိုုယ္သိသေလာက္ တတ္သေလာက္ ဘာသာၿပန္ေပးရတယ္။ ယူအက္စ္ကိုုေရာက္ရင္ ဟိုုင္း ေဟာင္းအားယူ၊ အိုုးမိုုင္ဂါ့၊ ဂြတ္၊ ဂရိတ္၊ ေဆာရီး၊ Have a great day၊ Exactly ၊You know what ၊ God bless you အေမရိကန္ေလသံေတြ သင္ေပးလိုုက္ဦးမယ္။ ၂၀၀၉  ကိုုယ့္ဘြဲ ့ႏွင္းတက္ဖိုု ့ စကၤာပူကိုုလာေတာ့ ေခတ္မွီသန္ ့ရွင္းတဲ့ၿမိ ုု ့ေတာ္ၾကီးကိုု ၾကည့္ၿပီး ေမာင္ေမာင္က စကၤာပူမွာ ေနခ်င္စိတ္မေပါက္ဘဲ အေဖၿဖစ္သူက သမီးတိုု ့အရြယ္ၿဖစ္လိုု ့ကေတာ့ စကၤာပူမွာ ေနခ်င္လိုုက္တာလိုု ့ အားက်တယ္။ အေဖက ဓာတ္ပံုုရိုုက္ၿပီး စကိုုက္္နဲ ့ဘိုုင္ဘာကေန ဓာတ္ပံုုေတြ ပိုု ့တတ္ေအာင္ သင္ၿပီး သူလည္း ပိုု ့တတ္ပါတယ္ဆိုၿပီး ဓာတ္ပံုုေတြ ပိုု ့တတ္တယ္။ အေမက သမီးေရ အေမေရာက္ဖူးတဲ့ ႏိုုင္ငံေတြဟာ ၿမန္မာၿပည္ထက္ သာတာၾကီးပဲ၊ သူမ်ားအစိုုးရေတြက တိုုင္းၿပည္တိုုးတက္ေအာင္ လုုပ္ေနခ်ိန္မွာ တိုု ့အစိုုးရ ဘာလုုပ္ေနပါလိမ့္။
National University of Singapore. 2009 Sept.
အေမ့ေရ သူတိုု ့အမ်ိဳးေတြ ေကာင္းစားဖိုု ့၊ ပိုုခ်မ္းသာဖိုု ့ လုုပ္ေနတာ တိုုင္းၿပည္ကေတာ့ မြဲသထက္မြဲ။ ၾကည့္စမ္း စကၤာပူဆိုု ေသာက္စရာေရေတာင္ မရိွဘူး သမီးေရ ေရငန္ကေန ေရခ်ိဳၿဖစ္ေအာင္ လုုပ္ေပးတဲ့ ဆည္ၾကီးၿပီးသြားၿပီလား။ စကၤာပူလိုုၿဖစ္ေအာင္ လုုပ္မယ္တဲ့ အမယ္ေလး လီကြမ္ယုုလိုု ေတာ္အာင္ အရင္လုုပ္ပါဦး။ သမီးေတြနဲ ့အေမ ဆံုုၾကရင္ အစိုုးရမေကာင္းေၾကာင္း ေၿပာၾကေတာ့တာပဲ။ အေမက ကမာၻ ့သတင္းေတြ စိတ္ဝင္စားတယ္ အေဖက ည ၈ နာရီ သတင္းေတြ ဖြင့္ထားတတ္တယ္။ ကိုုယ္တိုု ့သားအမိက ဘာလိုု ့ဖြင့္ထားတာတုုန္း ၁၉၈၈ ေနာက္ပိုုင္း ဆည္ေတြ ဘယ္ႏွစ္ခုုဖြင့္တယ္၊ တံတား ဘယ္ႏွစ္စင္းေဆာက္တယ္၊ တကၠသိုုလ္ ဘယ္ႏွစ္ခုုဖြင့္တယ္ သတင္းထဲမွာေတာ့ တိုုင္းၿပည္က တိုုးတက္လိုုက္တာ အလိမ္ေတြ အညာေတြဆိုုၿပီး တီဗြီကိုုပိတ္ လံုုးဝနားမေထာင္ဘူး။ အေဖက ေဘာလံုုးပြဲေတြၾကည့္ဖိုု ့အတြက္ အိမ္မွာ ဆေလာင္းတပ္တယ္။ အေမက စီအန္ေအ Channel News Asia က လာတဲ့သတင္းေတြကိုု ကိုုယ္တိုု ့ညီအစ္မေတြကိုု ဘာသာၿပန္ခိုုင္းတတ္တယ္။ ကိုုယ္ကိုုတိုုင္ကပဲ သတင္းဝါသနာပါတာလား၊ အေမနဲ ့အတူ စီအန္ေအ သတင္းေတြ ၾကည့္ရင္း သတင္းေထာက္ေတြကိုု အားက်တာပဲလားမသိ။ ကိုုယ္ၿဖစ္ခ်င္ခဲ့တာ သတင္းေၾကၿငာသူ Correspondent  ၿမန္မာၿပည္က သတင္းေတြမွာလိုု စာရြက္ၾကီးကိုု ကိုုင္ၿပီး ရြတ္ၿပေနတဲ့သူေတာ့ မၿဖစ္ခ်င္ဘူး။ ေအဘီစီ ABC news က သတင္းေထာက္ေတြကိုု ကိုုယ္ သိပ္သေဘာက်တာ။ သူတိုု ့စိတ္ဓာတ္၊ အမူအက်င့္ ဘယ္လိုုရိွသလဲေတာ့ မသိဘူး သူတိုု ့ကိုု ၿမင္ရတာ ခင္မင္ရင္ႏွီးတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကိုု ၿမင္ရသလိုုပဲ။ ဗုုဒၶဂါယာကိုု သမီးအလတ္က ပိုု ့ေပးတာလိုု ့ ၾကြားမဆံုုး။ မၾကီးကေတာင္ စန္းထြန္းေရ နင္ ဗုုဒၶဂါယာ ပိုု ့ေပးတာ အေတာ္တန္တယ္ ၾကြားမဆံုုး ၿဖစ္ေနတယ္။ မႏွစ္က စကၤာပူမွာ Medical checkup လာလုုပ္ေတာ့ အိမ္ခန္းခ၊ စားစရိတ္ေတြ မၾကီးေပးတာက စာရင္းထဲ မထည့္ေတာ့ဘူး။ ယူအက္စ္မွာ ဘြဲ ့လာယူတဲ့ခရီးကေတာ့ ကိုုယ့္မိဘေတြ ဂုုဏ္ယူမဆံုုး၊ ေၿပာလိုု ့မဆံုုး၊ ၾကြားလိုု ့မဆံုုးႏိုုင္တဲ့ ခရီးၿဖစ္ေနေတာ့မွာပဲ။
သမီး ဘြဲ ့ယူဖိုု ့ ယူအက္စ္ကိုု သြားရမွာဆိုုတာနဲ ့တင္ အေဖ့မွာ ဂုုဏ္ရိွပါသတဲ့။ အေမကလည္း ကိုုယ့္ဆီကိုု လာရမယ္ဆိုုတာနဲ ့တင္ ေပ်ာ္ေနပါသတဲ့။ အေဖ၊ အေမတိုု ့ဟာ ဟိုုးေတာရြာဇနပုုဒ္ကေလးကေန ရန္ကုုန္ၿမိ ုု ့ၾကီးမွာ သားသမီးေတြကိုု ပညာသင္ေပး၊ သမီးေတြေၾကာင့္ ႏိုုင္ငံရပ္ၿခားကိုုေရာက္ဖူး၊ ဘြဲ ့ႏွင္းသဘင္ တက္ရတာ သူတိုု ့တသက္မွာ ေမွ်ာ္လင့္မထားခဲ့တာေတြ ၿဖစ္လာေတာ့ ေက်နပ္ပီတိ ဂုုဏ္ယူမဆံုုး ၿဖစ္ၾကတယ္။ ရြာမွာ ပထမဆံုုးအၿဖစ္ မၾကီးကိုု ပုုသိမ္ေက်ာင္းမွာထားေတာ့ အိမ္နီးခ်င္းေတြက ေယာက္်ားရရင္ မိဘကိုု လွည့္ၾကည့္ေတာ့မွာ မဟုုတ္ဘူး ဘာလိုု ့ပညာသင္ေပးမွာလဲလိုု ့ ေၿပာသတဲ့။ မၾကီးက အေဖက ဘာလိုု ့ဒီေလာက္ၾကြားမွန္း မသိေတာ့ဘူးတဲ့။ ကိုုယ္တိုု ့လူငယ္ေတြ အခ်င္းခ်င္းမွာလည္း ကင္မရာအၾကီးၾကီး၊ အယ္လ္ဗြီအိတ္တိုု ့ ၾကြားၾကတာပဲ။ လူၾကီးေတြမွာေတာ့ သားသမီးေတြ ေအာင္ၿမင္တာကိုုပဲ ၾကြားစရာရိွေတာ့ ၾကြားႏိုုင္တုုန္း ၾကြားပါေစလိုု ့။ ကိုုယ့္မိဘေတြဟာ သားသမီးေၿပာတာကိုု လက္ခံတယ္။ သမီးေတြ ေၿပာတာကိုု အတိအက် လိုုက္နာၾကတဲ့ မိဘေတြေၾကာင့္လဲ စိတ္ခ်မ္းသာရပါတယ္။ တခ်ိဳ ့မိဘေတြဆိုု အရက္ေသာက္၊ ႏွစ္လံုုးထိုုး၊ သားသမီးလစဥ္ေထာက္ပံ့တာနဲ ့မေလာက္ ထင္တိုုင္းသံုုး၊ သားသမီးေၿပာတာကိုု လက္မခံ သူသိသူတတ္ မိဘေတြနဲ ့ဆိုု အေတာ္စိတ္ဆင္းရဲရမွာ။ အေမရိကန္ဗီဇာ အင္တာဗ်ဴးကိုု ကေပါက္တိ ကေပါက္ခ်ာ မဟုုတ္ဘဲ အဆင္ေၿပေၿပနဲ ့ ေၿဖဆိုုႏိုုင္ပါ့မလား။ မိုုင္ေသာင္းခ်ီခရီးႏွင္လိုု ့ ကိုုယ့္ဆီကိုု လာၾကတဲ့အခါ သုုဝဏၰဘူမိေလဆိပ္က ဝွီးခ်ဲသမားလိုု ထရန္စစ္ထိုုင္တဲ့ေလဆိပ္က ဘယ္ဝွီးခ်ဲသမားကိုုမ်ား အုု အီး အား ကြိ ကြ ၿဖစ္ေအာင္ လုုပ္ခဲ့မွာပါလိမ့္။ အင္း...ဘယ္လိုုပံုုမ်ိဳးနဲ ့မ်ား ကိုုယ့္ဆီကိုု ဆိုုက္ဆိုုက္ၿမိ ုုက္ၿမိ ုုက္ ေရာက္လာၾကမွာပါလိမ့္။ ခုုေနမ်ားေတာ့ သံရံုုးအရာရိွက ေမးမေမးမသိ ကိုုယ္ကေတာ့ အေဖနဲ ့အေမကိုု အင္တာဗ်ဴးေမးခြန္းေတြေမးရင္း တဝါးဝါး တဟားဟားနဲ ့ေပါ့။
ရပ္ကြက္ထဲမွာေတာ့ဗ်ာပိုု ့စ္ေတြ မေရးၿဖစ္တာေတာင္ အေတာ္ၾကာၿပီ။ ေက်ာင္းမွာတုုန္းကေတာ့ အင္တာေနရွင္နယ္ ေက်ာင္းသားဆီက သိရသမွ် သူတိုု ့ႏုုိင္ငံရဲ ့ ယဥ္ေက်းမႈ၊ ဓေလ့ထံုုးစံေတြအေၾကာင္း၊ ေက်ာင္းသားေတြ ဗရုုတ္က်ၾကတဲ့ အေၾကာင္းေတြနဲ ့ ရပ္ကြက္ထဲမွာေတာ့ဗ်ာ စီးရီးပိုု ့စ္ေတြ ေရးၿဖစ္တယ္။ ေက်ာင္းၿပီးေတာ့ ေရးစရာအေၾကာင္းလည္း မရိွေတာ့တာနဲ ့ မေရးၿဖစ္ေတာ့တာ သံုုးႏွစ္ေလာက္ေတာင္ ရိွေတာ့မယ္  ခုုမွပဲ ေရးၿဖစ္ေတာ့တယ္ ဆိုုပါေတာ့။ ၂၀၁၃ ဒီဇင္ဘာမွာ နယူးေယာက္ကိုု ေၿပာင္းလာေတာ့ သူငယ္ခ်င္းမရိွ၊ နယူးေယာက္ေဆာင္းတြင္းကလည္း တအားေအးေတာ့ ဘယ္မွမထြက္ၿဖစ္ဘူး။ ေႏြလည္းေပါက္ေရာ meet up အဖြဲ ့ေတြနဲ ့ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ရင္း ဗီယက္နမ္မေလးဝိုုင္းနဲ ့ အသိမိတ္ေဆြ ၿဖစ္လာတယ္။ ဝိုုင္းက နယူးေယာက္ကိုုေရာက္တာ မၾကာေသးဘူး ၃လေလာက္ပဲ ရိွတယ္။ အရင္က အီတလီက ယူအန္မွာ ၇ ႏွစ္လုုပ္ခဲ့တာ။ ေနာက္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ ၿဖစ္လာၿပန္ေတာ့ ဗီယက္နမ္အေၾကာင္းကိုု ပိုုသိလာတယ္။ ယူအက္စ္ေက်ာင္းမွာတုုန္းက ညီအစ္မလိုုခင္ၾကတဲ့ မိုုင္းဖန္၊ စီနီယာ ငါး၊ တတန္းတည္းသား ဟြားလဲ့တိုု ့ေၾကာင့္ ဗီယက္နမ္ဆိုုတာ အစိမ္းသက္သက္ေတာ့ မၿဖစ္ေနခဲ့ပါဘူး။ ဗီယက္နမ္ေတြဟာ အဂၤလိပ္စာအသံထြက္ အေတာ္ဆိုုးတယ္။ အစတုုန္းက မိုုင္းဖန္ေၿပာတာ ဘယ္သူမွ နားမလည္ၾကဘူး။ ကိုုယ္က စကၤာပူမွာ တရုုတ္၊ မေလးရွား၊ အင္ဒိုုနီးရွား၊ ဖိလစ္ပိုုင္၊ အိႏိၵယေတြနဲ ့ အလုုပ္လုုပ္ခဲ့ရသူဆိုုေတာ့ မိုုင္းဖန္ေၿပာတာကိုု နားနားနားလည္တယ္။ မိုုင္းဖန္က အဂၤလိပ္လိုုေၿပာတာကိုု ကိုုယ္ကနားေထာင္၊ ၿပီးရင္ ဆူနမ္တိုု ့ကိုု အဂၤလိပ္လိုုၿပန္ေၿပာ English to English translate လုုပ္ခဲ့ရတယ္။ ေနာက္ရင္းႏွီးလာေတာ့ မိုုင္းဖန္ ဘာကိုုဆိုုလိုုခ်င္မွန္းသိလာေတာ့ ဘာသာၿပန္စရာ မလိုုေတာ့ဘူး။
မိုုင္းဖန္က ဗီယက္နမ္ေၿမာက္ပိုုင္း ဟႏိြဳင္းက၊ ခႏၶာကိုုယ္က ကိုုယ့္တၿခမ္းေလာက္ပဲ ရိွတယ္။ စားတာကေတာ့ ကိုုယ့္ထက္ႏွစ္ဆ စားႏိုုင္တယ္။ သူ ့ေၿခေထာက္က chopstick နဲ ့ chopstick လိုု ့ နာမည္ေပးထားတယ္ ရာသီဥတုုေအးရင္ ေသြးအားနည္းၿပီး ေခ်ာင္းတဟြတ္ဟြတ္ ဆိုုးေနတတ္တယ္။ အဘိုုးအဘြားေတြက ဗုုဒၶဘာသာဝင္ေပမဲ့ သူတိုု ့လက္ထက္က်ေတာ့ ကြန္ၿမ ူနစ္စနစ္ေၾကာင့္ ဘာသာမဲ့ၿဖစ္ေနၿပီ။ ဒါေပမဲ့ ဗုုဒၶဘာသာ သက္ဝင္ယံုုၾကည္မႈေတြက ရိွေနေသးတယ္။ မိုုင္းဖန္က စာေတာ္တဲ့ ေအေက်ာင္းသား။ သူမသိတာ ဘာမွမရိွဘူး မာစတာဘရိန္းဆိုုပါေတာ့။ ဗီယက္နမ္မွာ အလုုပ္လုုပ္ၿပီး မေလးရွားက HP မွာ အလုုပ္လုုပ္တယ္။ ေတာ္ေတာ့ ကယ္လီဖိုုးနီးယားက ကုုမၺဏီကိုု ပိုု ့တယ္။ ၂၀၀၈ စီးပြားပ်က္ကပ္ၿဖစ္ေတာ့ ဗီယက္နမ္ကိုု ၿပန္ပိုု ့ခံရတယ္။ ဒီေတာ့ မိုုင္းဖန္က ေလးေအာ့ဖ္ထိမွာ အရမ္းေၾကာက္တယ္။ မိုုင္းဖန္က စိတ္ရင္းေကာင္းတယ္ ကူညီတတ္တယ္ အဲ သူ မၾကိ ုုက္ရင္ေတာ့ လွည့္ေတာင္မၾကည့္ဘူး။  အလာဘသလာဘ စကားလည္း မေၿပာေတာ့ဘူး သူေပးမယ္ဆိုု ေပးရမွ ဘူးဆိုုဖရံုုမသီးတဲ့ လူစားမ်ိဳး။ ကိုုယ္ေက်ာင္းၿပီးလိုု ့ အလုုပ္ရွာတဲ့အခ်ိန္ မိုုင္းဖန္က အိုုဟိုုင္းရိုုးၿပည္နယ္ စင္စင္နာတီၿမိ ုု ့မွာ အလုုပ္ရေနၿပီ။ သူ ့ဆီမွာ လာေနၿပီး အလုုပ္ရွာဖိုု ့ ဘတ္စ္ကားလက္မွတ္ ဝယ္ပိုု ့ေပး၊ သူ ့အိမ္မွာေနတဲ့ တလအတြင္း ေနထိုုင္စားေသာက္စရိတ္ကိုု သူက အကုုန္အက်ခံ၊ ကန္တက္ကီၿပည္နယ္ကိုု အင္တာဗ်ဴးဖိုု ့သြားေတာ့ ကိုုယ့္ကိုု ေငြေတြထုုတ္ေပး၊ အလုုပ္ရေတာ့လည္း ကိုုယ္ေတာင္ ဘာမွမေၿပာရဘူး ပိုု္က္ဆံတေထာင္ေခ်းတယ္။ ဆူနမ့္ကိုုလည္း သူ ့ကုုမၺဏီမွာ အလုုပ္သြင္းေပး၊ သူ ့အိမ္မွာေနခိုုင္း၊ သူ ့ကားစီးၿပီး သူနဲ ့အတူရံုုးတက္၊ ပရိုုဂရမ္းမင္း မကႊ်မ္းတဲ့ ဆူနမ့္ကိုု သင္ၿပေပးတယ္။ မိုုင္းဖန္ဟာ အင္မတန္ေကာင္းတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေကာင္းတစ္ေယာက္။ ကိုုယ္ေတာင္ သူ ့ေလာက္ ေကာင္းႏိုုင္ပါ့မလားလိုု ့ တခါတေလ ေတြးမိတယ္။
စီနီယားငါး Nga က ကေလးႏွစ္ေယာက္အေမ မိုုင္းဖန္ ပိန္တာထက္ကိုု ထက္ဝက္ပိန္တယ္။ စာေမးပြဲမွာ အမွတ္နည္းလိုု ့ စိတ္ညစ္တယ္ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ရေအာင္ဆိုုၿပီး ကုုိယ့္ကိုု လာေခၚတတ္တယ္။ တတန္းတည္းသား နီေပါမေလး ပူရီမာကိုု စာသင္ေပးတယ္၊ ပူရီမာက စိတ္ထားမေကာင္းဘူး။ ေနာက္ေတာ့ ၿပသနာၿဖစ္တယ္လိုု ့ ၾကားတယ္ ပူရီမာ လြန္တာေနမွာပါ။ ခုုေတာ့လည္း အေနာက္ဖက္ၿခမ္းက ကယ္လီဖိုုးနီးယားၿပည္နယ္မွာေနတဲ့  ငါးနဲ ့ အေရွ ့ဖက္ၿခမ္း မက္ဆာခ်ဴးဆက္ၿပည္နယ္ ေဘာ့စတြန္မွာေနတဲ့ ပူရီမာတိုု ့ ဖေလာရီဒါကိုု ခရီးအတူတူ ထြက္ၾကတဲ့ဓာတ္ပံုုေတြ ေဖ့ဘြတ္မွာ ေတြ ့လိုုက္တယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြဆိုုေတာ့လည္း ရန္ၿဖစ္လိုုက္ ၿပန္ခ်စ္လိုုက္ ေနမွာေပါ့။ မိုုင္းဖန္၊ ငါး ဗီယက္နမ္ေၿမာက္ပိုုင္းသူေတြဟာ အစားအေသာက္ အင္မတန္ ေသာင္းက်န္းၾကတယ္။ သူတိုု ့ဗီယက္နမ္မွာ ေခြးေလေခြးလြင့္ မရိွဘူးတဲ့ ဗိုုက္ထဲကိုု အကုုန္ေရာက္ကုုန္ၾကတာကိုုး။ ကိုုယ္တိုု ့ကြန္ပ်ဴတာမာစာတာမွာ ေက်ာင္းသားက ၄၀ ဆိုု ေက်ာင္းသူက ၅ ေယာက္ေလာက္ပဲ ပါတယ္။ ဒီေတာ့ စီနီယာ၊ ဂ်ဴနီယာေက်ာင္းသူေတြဟာ အခ်င္းခ်င္း ကူညီရိုုင္းပင္းၾကတယ္။ Ladies Night ဆိုုၿပီး ေက်ာင္းက စီနီယာ၊ ဂ်ဴနီယာေက်ာင္းသူေတြ ပေရာ္ဖက္ဆာအိမ္မွာ ပါတီေပးေတာ့ ဒီေက်ာင္းကိုု ဘယ္လိုုေတြ ့တယ္၊ ဘာေတြၾကိ ုုက္တယ္ဆိုုတာ ေၿပာၾကေတာ့ ကိုုလံဘီယာႏိုုင္ငံသူက သူ ့ေခြးဓာတ္ပံုုကိုု ၿပတယ္။ အားလံုုးက so cute ခ်စ္စရာေလးေပါ့ မိုုင္းဖန္နဲ ့ ငါး ဗီယက္နမ္သူႏွစ္ေယာက္က Yummy....yummy လိုု ့ ေတြးေနပါသတဲ့။ ေကာင္းကင္မွာ ပ်ံေနတဲ့ အြတ္..အြတ္လိုု ့ ၿမည္တဲ့ အမည္းေရာင္ငွက္ (ဘာငွက္မွန္းလည္း သူတိုု ့လည္း နာမည္မသိၾက) ကိုု ပစ္ၿပီး ေသြးကိုု ေသာက္ပါသတဲ့ ေအာင္မေလး ။ ငါးက ေတာင္ကိုုရီးယားမွာ ၄ ႏွစ္ အလုုပ္လုုပ္ခဲ့တာ ကိုုရီးယားလိုု တစ္လံုုးမွ မေၿပာတတ္ဘူးတဲ့။ ဗီယက္နမ္ေလး ဟြားလဲ့လည္း ေတာင္ကိုုရီးယားမွာ အလုုပ္လုုပ္ခဲ့တာ ကိုုရီးယားမေတြ ဆိုုဂ်ဴးေသာက္ၿပီး လမ္းမမွာ ပစ္လဲေနတာ ၿမင္မေကာင္းဘူးတဲ့။
One World Trade Center which took 14 years to build after 911.
ဟြားလဲ့နဲ ့ မိုုင္းဖန္ဟာ ကုုမၺဏီတစ္ခုုတည္းမွာ အတူတူလုုပ္ခဲ့တာတဲ့။ ယူအက္စ္ကိုု ေက်ာင္းတက္ဖိုု ့ လာၾကေတာ့ အိုုင္အိုုဝါၿပည္နယ္ စီဒါးရက္ပစ္ေလဆိပ္မွာ ေက်ာင္းကတာဝန္ခံကိုု ေစာင့္ေနၾကတုုန္း မိုုင္းဖန္လိုု ့ ဗီယက္နမ္လိုု ပီပီသသ ႏႈတ္ဆက္သံကိုု ၾကားရလိုုက္ေတာ့ မိုုင္းဖန္ခမ်ာ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ ၿဖစ္သြားတယ္တဲ့။ ေနာက္ေတာ့မွ ဟြားၿဖစ္ေနမွန္း သိလိုုက္ရတယ္ ေရစက္ေတြမ်ားေနာ္ ေနာက္ ၇ ႏွစ္အၾကာ ယူအက္စ္ေက်ာင္းမွာ ၿပန္ေတြ ့ၾကလိမ့္မယ္လိုု ့ ဘယ္သူက ေတြးမိမလဲ။ ဟြားဆိုုတာ ပန္းလိုု ့ အဓိပၺာယ္ရၿပီး မိန္းကေလးကိုု ေပးတဲ့နာမည္။ ဘာၿဖစ္လိုု ့ သူ ့မိဘေတြက ေယာက္်ားေလးကိုု မိန္းကေလးနာမည္ ေပးထားလည္း မသိဘူးတဲ့။ ဟြားကိုု ေမးမယ္ ေမးမယ္နဲ ့ ေက်ာင္းသာၿပီးသြားေရာ မေမးလိုုက္မိဘူး။ ဟြားက ေအးတိေအးစက္ မထံုုတက္ေသး အေပါင္းအသင္းနည္းတယ္ ေက်ာင္းၿပီးေတာ့ ဗီယက္နမ္ ၿပန္သြားတယ္။ မိုုင္းက ဟြားလဲ့နဲ ့ သိပ္မတြဲဘူး သူ ့ရည္းစား အထင္လြဲမွာစိုုးလိုု ့တဲ့။ ဗီယက္နမ္ေတြဟာ ၿမန္မာနဲ ့အေတာ္တူတယ္။ ခုု သိရတဲ့အေၾကာင္းေတြကေတာ့ ဝိုုင္းဆီက သိရတာပါ။ ဝိုုင္းက ဗီယက္နမ္ေၿမာက္ပိုုင္း ဟႏိြဳင္းက။ ဗီယက္နမ္ေၿမာက္ပိုုင္းနဲ ့ေတာင္ပိုုင္း ေလသံကြဲတယ္။ သူ စကားေၿပာလိုုက္တာနဲ ့ ေၿမာက္ပိုုင္းကမွန္း သိတယ္တဲ့။ ယူအက္စ္ကိုု ေရာက္ေနတဲ့ ဗီယက္နမ္ေတြကေတာ့ ေတာင္ပိုုင္းက မ်ားတယ္တဲ့။ ဗီယက္နမ္ၿပည္တြင္းစစ္ၿဖစ္ေတာ့ ေၿမာက္ပိုုင္းက စစ္ႏိုုင္တယ္။ စစ္ရံႈးတဲ့ ေတာင္ပိုုင္းသားေတြဟာ မဟာမိတ္ ယူအက္စ္ကိုု ေလွေတြနဲ ့ အသက္လုုေၿပးရေတာ့ ေၿမာက္ပိုုင္းသားေတြကိုု မေက်နပ္ဘူး။ ဒင္းတိုု ့ေၾကာင့္ ငါတိုု ့တိုုင္းၿပည္ကိုု အသက္စြန္ ့ေၿပးရတာဆိုုၿပီး။ ဗီယက္နမ္စကားမွာ ေၿမာက္ပိုုင္းေလသံက နားေထာင္ေကာင္းတယ္။ ႏိုုင္ငံၿခားသားေတြ ဗီယက္နမ္စကား သင္မယ္ဆိုုရင္ ေၿမာက္ပိုုင္းေလသံကို သင္ၾကတယ္တဲ့။ သူတိုု ့ဗီယက္နမ္အခ်င္းခ်င္းေတာင္ အလယ္ပိုုင္းေလသံကိုု အေတာ္နားဝင္ဆိုုးတဲ့ေလသံလိုု ့ မွတ္ယူပါသတဲ့။
ဗီယက္နမ္ဟာ တရုုတ္လက္ေအာက္ကိုု နွစ္ေပါင္း ၃၀၀ နီးပါး က်ေရာက္ခဲ့ေတာ့ တရုုတ္ယဥ္ေက်းမႈေတြ သက္ဝင္ေနတယ္။ ဗီယက္နမ္ႏွစ္သစ္ကူးခ်ိန္ဟာ တရုုတ္ႏွစ္သစ္ကူးခ်ိန္နဲ ့ အတူတူပဲ။ ႏွစ္သစ္ကူးခ်ိန္မွည  tangerines လိုု ့ေခၚတဲ့ လိေမၼာ္သီးပင္ေလးေတြကို အိမ္ေတြမွာ အလွဆင္တတ္တယ္။ အခါၾကီးရက္ၾကီးေတြမွာ ေဆြမ်ိဳးေတြအိမ္ သြားလည္တာ၊ မိသားစုု၊ အမ်ိဳးေတြစုုၿပီး စားေသာက္ၾကတာကေတာ့ အာရွႏိုုင္ငံေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား တူၾကတယ္။ ဗီယက္နမ္ေတြက တရုုတ္အစိုုးရကို မုုန္းၾကတယ္။ ဗီယက္နမ္မွာ ေဆာက္လုုပ္ေရးလုုပ္ငန္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ တရုုတ္ကုုမၺဏီေတြ လုုပ္ေနၾကတာ။ တရုုတ္ဆန္ ့က်င္ေရးစိတ္ဓာတ္ ၿပင္းထန္လာၿပီး ဟႏိြဳင္းမွာ တရုုတ္စက္ရံုုေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ဖ်က္ဆီးလိုုက္တဲ့ သတင္းမွာ ေတြ ့လိုုက္ေတာ့ မိုုင္းဖန္ကိုု ဟႏိြဳင္းက သူ ့မိသားစုုေတြ ေဘးကင္းရဲ ့လားလိုု ့ ေမးၿမန္းတယ္။ မိုုင္းဖန္က တရုုတ္ေတြ ေတာ္ေတာ္ဆိုုးတယ္ သူတိုု ့ႏိုုင္ငံကိုု အႏုုနည္းနဲ ့ သိမ္းပိုုက္ေနတာ။ ခုုလည္း ဗီယက္နမ္ပိုုင္တဲ့ကႊ်န္းကိုု တရုုတ္နဲ ့ သူပိုုင္ငါပိုုင္ အၿငင္းပြားေနလိုု ့ စစ္ေတာင္ ၿဖစ္မလားမသိတဲ့။ ဝိုုင္းကိုု ေမးၾကည့္ေတာ့ ဟုုတ္တယ္ သူတိုု ့ တရုုတ္အစိုုးရကိုု သိပ္မုုန္းတာတဲ့။ အီတလီမွာတုုန္းက တရုုတ္သံရံုုုုးေရွ ့မွာ ဆႏၵၿပေတာ့ ဖိလစ္ပိုုင္ေတြလည္း ပါတယ္တဲ့။ ၾကည့္ရတာ ဖိလစ္ပိုုင္ေတြလည္း တရုုတ္နဲ ့ အခ်င္းမ်ားေနတာ ၿဖစ္ရမယ္။ ဗီယက္နမ္ပိုု ့ေဆာင္ဆက္သြယ္ေရးဝန္းၾကီးက တရုုတ္ေဆာက္လုုပ္ေရးကုုမၺဏီေတြ အရည္အေသြး မၿပည့္မမွီတည္ေဆာက္လိုု ့ ဗီယက္နမ္လူမ်ိဳးေတြ ေသဆံုုးရတယ္လိုု ့ ေဝဖန္တယ္လိုု ့ သတင္းမွာ ေတြ ့လိုုက္တယ္။ ကိုုယ္တိုု ့ၿမန္မာေတြလည္း ေဖ့ဘြတ္မွာ အဲဒီသတင္းရွယ္ၾကၿပီး တိုု ့ၿမန္မာဝန္ၾကီးေတြလည္း အဲဒီဗီယက္နမ္ဝန္ၾကီးလိုု ေၿပာရင္သိပ္ေကာင္းမွာပဲလိုု ့ ေၿပာၾကတယ္။ ဗီယက္နမ္အစိုုးရက တရုုတ္အစိုုးရကိုု မေၿပာရဲဘူး အေရးေပးတယ္ အဲဒါကိုု ဗီယက္နမ္ၿပည္သူေတြက မေက်နပ္တာ။
ရံုုးက ဆူပါဗိုုက္ဆာတရုုတ္မက ယူနန္ၿပည္နယ္က ယူနန္ၿပည္နယ္က ၿမန္မာ၊ ဗီယက္နမ္ေတြနဲ ့ နယ္နမိတ္ခ်င္း ထိဆက္ေနတယ္။ မင္းတိုု ့ၿမန္မာေလတပ္က ဗံုုးဝင္ၾကဲလိုု ့ တရုုတ္ ၉  ေယာက္ ေသသြားတယ္လိုု ့ သတင္းမွာ ေတြ ့လိုုက္တယ္။ ကိုုယ္နဲ ့လည္း မဆီမဆိုုင္ဘဲ ေဆာရီးလိုု ့ ေတာင္းပန္လိုုက္ရတယ္။ မေဆာရီးပါနဲ ့ မင္းလုုပ္တာမွ မဟုုတ္ဘဲ မင္းတိုု ့အစိုုးရလုုပ္တာေလ။ ကိုုးကန္ ့အေၾကာင္း ကိုုယ္သိသေလာက္ ရွင္းၿပလိုုက္ရတယ္။ မင္းတိုု ့တရုုတ္အစိုုးရ သိပ္ဆိုုးတယ္ ဧရာဝတီၿမစ္ဆံုုမွာ ေရကာတာ လာေဆာက္တယ္။ ဟား...ဟား... ကိုုယ္တိုု ့ေတြက ေရကာတာေဆာက္တာ သိပ္ေတာ္တာ။ ဒါေပမဲ့ ၿမစ္ဆံုုမွာ မေဆာက္သင့္ဘူးေလ ေတာ္ၿပီ ရံုုးမွာ ႏိုုင္ငံေရး၊ လူမ်ိဳးေရး၊ ဘာသာေရးေတြ မေဆြးေႏြးတာ အေကာင္းဆံုုးပဲ။ ဗီယက္နမ္ေတြ တရုုတ္မုုန္းတဲ့အေၾကာင္း ေၿပာၿပေတာ့ ၁၉၇၀ ေလာက္တုုန္းက ဗီယက္နမ္နဲ ့တရုုတ္ စစ္ၿဖစ္တယ္တဲ့။ တရုုတ္ေတြ ေဆာက္ထားတဲ့ စက္မႈဇုုန္က စက္ရံုုေတြကိုု သူပိုုင္ငါပိုုင္ အၿငင္းပြားရင္းနဲ ့ စစ္ၿဖစ္တာတဲ့။ တရုုတ္စစ္တပ္က ဗီယက္နမ္ပိုုင္နက္မွာရိွတဲ့  တရုုတ္ပိုုင္စက္ရံုုေတြကိုု ဝင္ဖ်က္ဆီးပစ္တယ္။ ထူးဆန္းတာက ႏွစ္ႏိုုင္ငံစလံုုးက စစ္ႏိုုင္တယ္လိုု ့ ေၾကၿငာတာတဲ့။ တရုုတ္ကလည္း  ဗီယက္နမ္ေတြကိုု အက်ိဳးစီးပြားၿဖစ္ထြန္းေစတဲ့ တရုုတ္ပိုုင္စက္ရံုုေတြကိုု ဗီယက္နမ္ေၿမေပၚကေန ေအာင္ၿမင္စြာ ဖ်က္ဆီးလိုုက္ႏိုုင္လိုု ့ တရုုတ္က စစ္ႏိုုင္တယ္တဲ့။ ဗီယက္နမ္ကလည္း ဗီယက္နမ္ေၿမေပၚကေန တရုုတ္ေတြကိုု ေအာင္ၿမင္စြာ တိုုက္ထုုတ္ႏိုုင္ခဲ့လိုု ့ ဗီယက္နမ္ စစ္ႏိုုင္တယ္တဲ့။ ဗီယက္နမ္ၿပည္တြင္းစစ္ၿဖစ္ေတာ့ ေၿမာက္ပိုုင္းက ကြန္ၿမ ူနစ္၊ ေတာင္ပိုုင္းက ဒီမိုုကေရစီ ေၿမာက္ပိုုင္းကိုု ရုုရွားက ေထာက္ခံၿပီး ေတာင္ပိုုင္းကိုု အေမရိကန္က ေထာက္ခံတယ္။
Lower Mahattan skyline view from Exchange Place, New Jersey.
Our office will move to Exchange Place in coming June.  Afternoon walk after lunch looking at this skyline will be awesome.
ေတာင္ပိုုင္းက စစ္ရံႈးေတာ့ မဟာမိတ္ယူအက္စ္ကိုု ေလွေတြနဲ ့ အသက္လုုေၿပးရေတာ့ ေတာင္ပိုုင္းသားေတြက ေၿမာက္ပိုုင္းသားေတြကိုု မုုန္းတယ္ ဒင္းတိုု ့ေၾကာင့္ ငါတိုု ့တိုုင္းၿပည္ကိုု စြန္ ့ေၿပးခဲ့ရတာဆိုုၿပီးေတာ့။ ခုုဆိုုရင္ အေမရိကန္မွာ ဗီယက္နမ္ ၁ သန္းလာက္ ရိွတယ္။ အေမရိကန္မွာ ၾကီးၿပင္းတဲ့ ဗီယက္နမ္ေတြဟာ ဗီယက္နမ္စကား မေၿပာတတ္ေတာ့ဘူး။ အေမရိကန္ႏိုုင္ငံကိုု မိခင္ႏိုုင္ငံလိုု ့ ခံယူၾကၿပီး သူတိုု ့ကိုုယ္သူတိုု ့ အေမရိကန္မွာေမြးဖြားတဲ့ ဗီယက္နမ္ေတြလိုု ့ ေၿပာေလ့ရိွတယ္။ ခုုေတာ့ ေတာင္နဲ ့ေၿမာက္ ေပါင္းစည္းလိုု ့ ဗီယက္နမ္တႏိုုင္ငံတည္း ၿဖစ္ေနေပမဲ့ ေၿမာက္ပိုုင္းသားေတြ အုုပ္ခ်ဳပ္ေနတာကိုု မေက်နပ္ႏိုုင္တဲ့ အေမရိကန္ေရာက္ ေတာင္ပိုုင္းသားေတြက ၿပည္တြင္းစစ္တုုန္းက သံုုးခဲ့တဲ့ ေတာင္ဗီယက္နမ္အလံကိုုကိုုင္ၿပီး ဒီမိုုကေရစီရရိွေရးဆိုုၿပီး ဆႏၵၿပေလ့ရိွပါသတဲ့။ ေၿမာက္ပိုုင္းသူ ဝိုုင္းကေတာ့ ကြန္ၿမ ူနစ္စနစ္မွာ ေကာင္းတာေတြလည္း ရိွတယ္ အကုုန္လံုုး perfect ၿဖစ္တဲ့ အစိုုးရဆိုုတာ မရိွဘူးလိုု ့ ယူဆတယ္။ ေၿမာက္ပိုုင္းသူဆိုုေတာ့ ေတာင္ပိုုင္းသားေတြရဲ ့ ခံစားခ်က္ေတြကိုု ဘယ္နားလည္ပါ့မလဲေလ။ ရံုုးက ဓာတ္ေလွကားမွာ ဆံုုၾကေတာ့ ဗီယက္နမ္လိုု ့ သိၾကတာနဲ ့ အသိမိတ္ေဆြ ဖြဲ ့ၾက ဖုုန္းနံပါတ္ေတြလဲ ေန ့လည္စာ အတူစားရေအာင္လိုု ့ ဖိတ္သတဲ့။ ဝိုုင္းက အင္တာနက္မွာ အဲဒီေကာင္မေလးနာမည္ ရိုုက္ထည့္လိုုက္ေတာ့ လား..လား... ေတာင္ပိုုင္းက နာမည္ၾကီး ဒီမိုုကေရစီ ေတာင္းဆိုုဆႏၵၿပတဲ့သူ ၿဖစ္ေနတယ္။ အဲဒီေကာင္မေလးက ေန ့လည္စာစားဖိုု ့ ဖုုန္းေခၚရင္ ဝိုုင္းက ဖုုန္းမကိုုင္ေတာ့ဘူး။ ငါ သူနဲ ့ စားေသာက္ေနတဲ့ပံုုေတြ သတင္းထဲ ပါသြားလိုု ့ကေတာ့ ဗီယက္နမ္ကိုု အလည္ၿပန္လိုု ့ ရပါေတာ့မလားမသိဘူးတဲ့။ အင္း သူတိုု ့ဗီယက္နမ္လည္း ကိုု္ယ္တိုု ့ေရႊၿပည္ၾကီးနဲ ့ ထူးမၿခားနားပါလား။
ဗီယက္နမ္က ကိုုယ္တိုု ့ေရႊၿပည္ၾကီးထက္ သာပါတယ္။ ၿပည္သူေတြရဲ ့ အေၿခခံလိုုအပ္ခ်က္ေတြၿဖစ္တဲ့ လွ်ပ္စစ္မီး မွန္တယ္၊ သန္ ့ရွင္းတဲ့ေရ ရတယ္၊ အင္တာနက္ေကာင္းတယ္၊ လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရးေကာင္းတယ္၊ က်န္းမာေရးအာမခံရိွတယ္။ ဝိုုင္းအေဖလည္း ကိုုယ့္အေဖလိုု ႏွလံုုးေသြးေၾကာက်ဥ္းလိုု ့ ႏွလံုုးထဲ ပိုုက္ထည့္ရတာ က်န္းမာေရးအာမခံက အကုုန္ခံေပးသြားတယ္။ သူတိုု ့က ယူအက္စ္ေဒၚလာ ၁ ေထာင္ေလာက္ပဲ ေပးရတယ္တဲ့။ ကိုုယ္တိုု ့ေရႊၿပည္ၾကီးမွာေတာ့ ပိုုက္ဆံမရိွလိုု ့ကေတာ့ ေသၿပီဆရာ။ ဗီယက္နမ္မွာ အစိုုးရဝန္ထမ္းေတြေလာက္ပဲ က်န္းမာေရးအာမခံ ရိွတာတဲ့။ သာမာန္လယ္သမားေတြကေတာ့ ဘာအာမခံခ်က္မွ မရိွဘူး။ ဗီယက္နမ္ေတြဟာ အလုုပ္အရမ္းလုပ္ရတယ္ ဒါေတာင္ ေန ့စဥ္ထမင္းနပ္မွန္ေအာင္ စားေလာက္ရံုုပဲ။ ခရီးသြားဖိုု ့ ၊ အဝတ္အစားအသစ္ဝတ္ဖိုု ့၊ အပိုုသံုုးဖိုု ့ဆိုုတာ မစဥ္းစားရဲပါဘူးတဲ့။ ဝိုုင္းအေဖဖက္က အဘိုုးက ပထမဇနီးနဲ ့ ကေလး ၅ ေယာက္၊ ပထမဇနီးဆံုုးသြားေတာ့ ဒုုတိယဇနီးနဲ ့ ကေလး ၅ ေယာက္။ ဝိုုင္းအေဖမွာ ေမာင္ႏွမသားခ်င္း ၉  ေယာက္ ရိွတယ္။ ဒီေန ့ေခတ္ ဗီယက္နမ္ေတြကေတာ့ ကေလး ၂ ေယာက္ပဲ ေမြးၾကတယ္တဲ့။ ကေလးစရိတ္က ၾကီးတာကိုုး။ အေမရိကန္ေတြလည္း ကေလး ၂ ေယာက္ပဲ ေမြးၾကေတာ့တယ္။ ဗီယက္နမ္စစ္ပြဲတုုန္းက ဝိုုင္းဦးေလးတစ္ေယာက္က အသက္ ၁၆ ႏွစ္ေလာက္ပဲ ရိွေသးတယ္။ အသက္မၿပည့္ေသးေပမဲ့ စစ္တပ္ထဲ ဝင္ခ်င္လြန္းေတာ့ အသက္လိမ္ၿပီး ဝင္တယ္။ တိုုက္ပြဲမွာ က်သြားမွန္း သိေပမဲ့ ဘယ္ေနရာမွာ က်သြားမွန္းမသိ။ ႏွစ္ေပါင္း ၃၀ အၾကာမွာ ေလခႊ်န္နတ္အကူအညီနဲ ့ ေသဆံုုးတဲ့ေနရာကိုု ေမးၾကည့္ၿပီး သြားၾကည့္ေတာ့ တကယ္ေတြ ့တယ္။ ေသတဲ့ေနရာက တကယ့္ေတာေခါင္ေခါင္ သြားရလာရ အလြန္ခက္တဲ့ေနရာ။
ေနာက္ေတာ့ အမိန္ ့ၿပန္တမ္းေတြဖတ္၊ ၿပာအိုုးကိုု အိမ္ကိုု သယ္လာခဲ့တယ္တဲ့။ ၿမန္မာနဲ ့အေတာ္တူလိုုက္တာေနာ္။ ကြန္ၿမ ူနစ္ ဘာသာမဲ့ေပမဲ့ ေရွးဘဝ၊ ေနာက္ဘဝ ယံုုတယ္။ သိပၺံနည္းနဲ ့ မရွင္းၿပႏိုုင္တဲ့၊ ကိုု္ယ္တိုု ့ဦးေႏွာက္နဲ ့လိုုက္မမွီႏိုုင္တဲ့ ေလာကၾကီးမွာ ဆန္းက်ယ္တာေတြလည္း ရိွေသးပါလားလိုု ့ လက္ခံတယ္။ ေတာင္ဗီယက္နမ္သမၼတေတာင္းဆိုုလိုု ့ အေမရိကန္ေလတပ္အကူအညီနဲ ့Agent Orange ေတြ ဖ်န္းခဲ့ပါတယ္တဲ့။ အေမရိကန္ကြန္ဂရက္မွာ အၿငင္းပြားၾကေပမဲ့ ေနာက္ဆံုုးမွာေတာ့ ခြင့္ၿပ ုုခ်က္ ရခဲ့ပါတယ္။ ေအးဂ်င့္လိေမၼာ္ေရာင္ဟာ အပင္ေတြ ဖ်က္ဆီးတဲ့ ေဆးတစ္မ်ိဳးပါ။ ၿဗိတိသွ်ေတြ အရင္သံုုးခဲ့ပါတယ္တဲ့။ အဲဒီေအးဂ်င့္လိေမၼာ္ေရာင္ ၿဖန္းပက္ခံရတဲ့ေဒသေတြမွာ ေခါင္းၾကီး၊ ကိုု္ယ္ေသး၊ မ်က္စိၿပ ူးတဲ့ ကေလးေတြ ေမြးဖြားလာပါတယ္။ ဒီမ်ိဳးဆက္တဆက္မွာ မေပၚေပမဲ့ ေနာင္မ်ိဳးဆက္မွာ ၿပန္ေပၚလာေရာ အခါခါ ၿပန္သတ္ေနသလိုုပါပဲတဲ့။ အေသးစိတ္သိခ်င္ရင္ေတာ့ ဂူဂယ္မွာ ေအးဂ်င့္လိေမၼာ္ေရာင္လိုု ့ ရိုုက္ထည့္ၿပီး ဖတ္ရႈေလ့လာႏိုုင္ပါတယ္။ ကလိုုင္းရင့္ရံုုး The Port Authority of New York & New Jersey က မန္ေနဂ်ာမက အိႏိၵယသူ ဒီဒီကားတဲ့။ သူက အိႏိၵယေၿမာက္ပိုုင္း ပန္ဂ်ပ္နယ္က ပန္ခ်ာပီ ေခါင္းေပါင္းတဲ့လူမ်ိဳး။ ဆူနမ္တိုု ့ ဂူရုုန္းမ်ိဳးႏြယ္ေတြရဲ ့  ေယာက္်ား၊ မိန္းမနာမည္အားလံုုးမွာ ဂူရုုန္းပါေတာ့ နာမည္နဲ ့တင္ ဂူရုုန္းမ်ိဳးႏြယ္မွန္း သိသာတယ္။ ဒီဒီတိုု ့့ ပန္ခ်ာပီေတြမွာ အမ်ိဳးသမီးေတြရဲ ့ middle name ၊ last name မွာ ကား kaur ဆိုုတာ ပါတယ္တဲ့။ အမ်ိဳးသားေတြကေတာ့ ဆင္း singh ပါတယ္။ အိႏိၵယဝန္ၾကီးခ်ဳပ္ေဟာင္း စီးပြားေရးပညာရွင္ လာဘ္ေပးလာဘ္ယူမႈ ကင္းရွင္းလိုု ့ Mr.Simple လိုု ့ နာမည္ရထားတဲ့ မန္မိုုဟန္းဆင္ဆိုုတာ ဒီဒီတိုု ့ ပန္ခ်ာပီမ်ိဳးႏြယ္ေပါ့။ ပန္ခ်ာပီေတြဟာ အမ်ိဳးသား၊ အမ်ိဳးသမီးအားလံုုး ေမြးကတည္းက ဆံပင္ကိုု မၿဖတ္ၾကဘူးတဲ့။ ပန္ခ်ာပီေတြရဲ ့ ၿမင့္ၿမတ္အရိုုအေသၿပ ုုတဲ့ ေနရာကေတာ့ ေရႊအစစ္ေတြ ပိန္းေနေအာင္ ခ်ထားတဲ့ ေက်ာင္းေတာ္ၾကီး။ ပန္ခ်ာပီေတြက Sikh ဘာသာဝင္ေတြပါ။
Photo : credit to Google
The Harmandir Sahib (The abode of God), known as the Golden Temple.
ဒီဒီဟာ ထက္ၿမက္တယ္ အလုုပ္လည္း အရမ္းလုုပ္တယ္ စကားေၿပာလည္း ၿပတ္သားတယ္။ အစည္းအေဝးမွာ ၿငင္းၾကခုုန္ၾကရင္ ဘယ္ေတာ့မွ ေလသံက်ယ္က်ယ္နဲ ့ မၿငင္းဘဲ တုုိးတိတ္ညင္သာ ေလသံခ်ိဳေလးနဲ ့ ေၿပာတတ္တယ္။ ကိုုယ္ကေတာ့ ဒီဒီ့ကိုု သိပ္အားက်တာပဲ။ ကိုုယ္တိုု ့ ၁၁ ထပ္ကလူေတြ တခ်ိဳ ့က 4 World Trade Center ကိုု ေၿပာင္းသြားေတာ့ ၁၀ ေယာက္ပဲ က်န္ခဲ့ေတာ့ ရံုုးမွာ တိတ္ဆိတ္ၿပီး က်န္ခဲ့ေနတယ္။ ကိုု္ယ္က ေဝါထရိတ္စင္တာကိုု ေၿပာင္းတဲ့အထဲ ပါခ်င္တာ ရထားခ သက္သာသြား၊ ခုုလိုု ၁ နာရီခြဲ ရထား ၄ ဆင့္ ေၿပာင္းစီးစရာမလိုုဘဲ ရထား ၂ ဆင့္ ၁ နာရီေလာက္ဆိုု ေရာက္တာကိုုး။ မၾကီးက ဟဲ့ ေဝါထရိတ္စင္တာ မလုုပ္ခ်င္နဲ ့ အၾကမ္းဖက္သမားေတြက ေဝါထရိတ္စင္တာကိုုပဲ ပစ္မွတ္ထားေနတာ ေဝါထရိတ္စင္တာမွာလုုပ္ရင္ ဘယ္ေန ့အၾကမ္းဖက္သမားဝင္တုုိက္မလဲလိုု ့ စိတ္ပူေနရမွာ မလုုပ္ရတာ ကံေကာင္းတယ္လိုု ့မွတ္တဲ့။ ေဖေဖၚဝါရီလကုုန္ပိုုင္းေလာက္က ဒီဒီအဖြဲ ့က လံုုၿခံ ုုေရးၿမွင့္တဲ့ ၁၇ ထပ္ကိုု ေၿပာင္းရၿပီး Chief Estimator ရြန္မိုုနာကိုုအဖြဲ ့က ၁၄ ထပ္ကိုု ေၿပာင္းရတယ္။ ၉ ၁၁ တုုန္းက တိုုက္ခိုုက္ခံရတဲ့ ေဝါထရိတ္စင္တာမွာ ပီေအရံုုးခ်ဳပ္ရိွပါတယ္။ ၁၄ ႏွစ္ၾကာၿပီးေတာ့မွ ေဝါထရိတ္စင္တာကိုု ၿပန္ေၿပာင္းႏိုုင္တယ္။  ပီေအမွာ လုုပ္ေနတာ အႏွစ္ ၃၀ ေလာက္ရိွၿပီၿဖစ္တဲ့ ထိုုင္ဝမ္သားဝမ္ခ်န္နဲ ့ ၉ ၁၁ တုုန္းက ေဝါထရိတ္စင္တာအေၾကာင္း ေမးၾကည့္ေတာ့ လူေတြ တိုုက္ေပၚက ခုုန္ခ်တာကိုု သူ ့မ်က္စိနဲ ့ကိုုယ္တိုုင္ ၿမင္ခဲ့ရတာတဲ့ ကမာၻပ်က္ေနတဲ့အတိုုင္းပဲ။ ေဝါထရိတ္စင္တာကိုု ေလယာဥ္ဝင္တိုုက္ေတာ့ ပီေအရဲ ့ အင္ဂ်င္နီယာ႒ာနက အၾကီးဆံုုးအရာရိွခ်ဳပ္က အစည္အေဝးအတြက္ အၿမင့္ဆံုုးအထပ္ကိုု ေရာက္ေနတာ ၿပန္ဆင္းမလာခဲ့ႏိုုင္ဘူး။ ၉၁၁ တုုန္းက ေသဆံုုးသြားတဲ့လူေတြရဲ ့ ဓာတ္ပံုုကိုု ပီေအရံုုးအထပ္တုုိုင္းမွာ ခ်ိတ္ဆြဲထားတယ္။ ခုု ေဝါထရိတ္စင္တာ ၿပန္ဖြင့္ေတာ့ ပီေအက ေလယာဥ္ဝင္တိုုက္ႏိုုင္တဲ့ အထပ္ၿမင့္ေတြကိုု မယူထားဘူးတဲ့။ ခုု ေဝါထရိတ္စင္တာက လံုုၿခံ ုုေရး အဆင့္ၿမင့္ပါတယ္။ ေလယာဥ္ဝင္တိုုက္ခဲ့ရင္ ၿပိ ုုမက်ႏိုုင္ေအာင္ ခံႏိုုင္ရည္အားကိုု အဆင့္ၿမင့္လိုု ့ ၁၄ ႏွစ္ၾကာေအာင္ အခ်ိန္ယူ တည္ေဆာက္ခဲ့တာပါ။ ေဝါထရိတ္စင္တာကေန လစ္ဘာတီရုုပ္တုု၊ ေအာက္မက္ဟန္တန္၊ ဟက္ဆန္ၿမစ္ ရႈခင္းေတြက အင္မတန္ လွပါသတဲ့။ အစည္းအေဝးရိွလိုု ့ ေဝါထရိတ္စင္တာကိုုမ်ား ေရာက္ခဲ့ရင္ ဓာတ္ပံုုရိုုက္ၿပီး တင္ပါဦးတယ္။
ေၿပာင္းၾကေရႊ ့ၾကေတာ့ ကြန္ထရပ္တာေတြရဲ ့ confidential စာရြက္စာတမ္းေတြကိ ေသာ့ခတ္ထားတဲ့ပံုုးထဲ ပစ္ရတယ္။ သူမ်ားေတြ ပစ္ထားတဲ့ပန္းအိုုး ၃ အိုုးကိုု ကိုုယ္က ၿပန္ေကာက္ၿပီး ကိုုယ့္ရံုုးေနရာမွာ စိုုက္ပ်ိဳးထားတယ္။ ဖိလစ္ပိုုင္သူ လူစီတာေပးတဲ့ ပန္းအိုုး (ပန္းအိုုးဆိုုေပမဲ့ အခ်ိဳရည္ပုုလင္းကိုု ေရထည့္ၿပီး အပင္ထည့္စိုုက္ထားတာ) ကိုု ကြန္ပ်ဴတာေဘးနားမွာ ထားေတာ့ ကိုုယ့္ရံုုးခန္းေလးက စိမ္းစိုုေနတာကိုု သိပ္သေဘာက်တာပဲ။ တပတ္ ၂ ခါ ေရေလာင္းလိုု ့ အပင္က အညႊန္ ့၊ အရြက္ အစိမ္းေလးေတြ ထြက္လာတာကိုု ၿမင္ရတာ သိပ္စိတ္ခ်မ္းသာတာပဲ။ ဒါေၾကာင့္ လူၾကီးေတြက တသက္ေပ်ာ္ခ်င္ သစ္ပင္စိုုက္လိုု ့ေၿပာတာ မွန္လိုုက္တာ။ အံ့ၾသစရာပဲ ကိုုယ္ဘဝမွာ တန္ဖိုုးထားၿမတ္ႏိုုးတဲ့ အရာေတြထဲမွာ ကိုုယ့္ရံုုးက စားပြဲခံုုေနရာေလး ပါတယ္။ တေနတာရဲ ့ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား အဲဒီေနရာေလးမွာပဲ ကုန္ဆံုုးပါတယ္။ အဲဒီေနရာကေန ကိုုယ့္အရည္အခ်င္း၊ ယံုုၾကည္မႈေတြ တိုုးတက္လာခဲ့တယ္။ တခါတေလေတာ့ စိတ္ဖိစီးတာေတြ၊ ပင္ပန္းႏြယ္ေနတာေတြ ရိွေပမဲ့ အဲဒီေနရာေလးေၾကာင့္ပဲ ကိုုယ့္ဘဝမွာ အဓိပၺာယ္ရိွေနခဲ့တယ္။ အလုုပ္လုုပ္စရာမလိုုေတာ့ရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲလိုု ့ ေတြးမိတယ္။ ဒါေပမဲ့ တေနကုုန္ ရုုပ္ရွင္ၾကည့္၊ ေလွ်ာ့ပင္သြားလိုု ့ကေတာ့ တပတ္ေလာက္ဆုိ ကိုုယ္ၿငီးေငြ ့လာလိမ့္မယ္ ပ်င္းစရာေကာင္းလာလိမ့္မယ္။ ကိုုယ္တိုု ့ေၿပာင္းရတဲ့ ၁၇ ထပ္က security ၿမင့္တယ္။ အဲဒီအထပ္မွာ အလုုပ္လုုပ္ဖိုု ့ဆိုုရင္ SWAC ( Secure Worker Access Consortium ) လိုုတယ္။ ေဖာင္ၿဖည့္ေတာ့ ၁၀ ႏွစ္အတြင္း ဘယ္မွာေနခဲ့လဲ ၿဖည့္ရတယ္၊ background check ေတြလုုပ္ၿပီးေတာ့မွ ထုုတ္ေပးတာပါ။ အဲဒါအတြက္ ေဒၚလာ ၅၀၀ ေလာက္ကုုန္တယ္။ ကုုမၺဏီက အကုုန္ခံေပးလိုု ့သာ ေတာ္ေသးတာေပါ့။ တပတ္တခါ ကိုုယ္တိုု ့ငါးေယာက္ ေန ့လည္စာထမင္း ဝိုုင္းဖြဲ ့စားၾကရင္ ေဘာ့စ္ကပါ လာဝိုုင္းဖြဲ ့တယ္။
Go Green !  Surprising, one of my precious things in my life is my office place.
လြန္ခဲ့တဲ့ ၂ ႏွစ္ေလာက္တုုန္းက ဘတ္စ္ကားေပၚမွာ အဓမၼၿပ ုုက်င့္ၿပီး ပစ္ထားလိုု ့ ေနာက္ဆံုုး စကၤာပူေဆးရံုုမွာ ေသဆံုုးသြားတဲ့ အိႏိၵယေဆးေက်ာင္းသူေလးတစ္ေယာက္အေၾကာင္း ၿဖစ္ရပ္မွန္ကိုု ရိုုက္ၿပထားတဲ့ documentary ထြက္လာပါတယ္။ အဲဒီ documentary ကိုု ၾကည့္ၿပီး အမ်ိဳးသမီးေတြကိုု လူမဆန္စြာ ဆက္ဆံအတြက္ ဂ်ာမဏီက အိႏိၵယေက်ာင္းသားေတြ ဝင္ခြင့္ပိတ္လိုုက္ပါၿပီတဲ့။ ဒီဒီက အိႏိၵယအစိုုးရကိုု ရွက္လိုုက္တာတဲ့ ၂ ႏွစ္ရိွၿပီ အခုုထိ အၿပစ္မေပးေသးလိုု ့။  ၿပစ္ဒဏ္ေပးမွ ေနာက္ထပ္မလုုပ္ရဲမွာ မဟုုတ္လား။ အိႏိၵယမွာ အမ်ိဳးသမီးအခြင့္အေရး အင္မတန္ နည္းပါတယ္။ အမ်ိဳးသမီးေတြ အိမ္ေထာင္ၿပ ုုရင္ ေခတ္ပညာတတ္ေစဦးေတာ့ ေယာက်ာ္းၿဖစ္သူအိမ္မွာ ကႊ်န္လိုု အလုုပ္အေကႊ်း ၿပ ုုရတယ္။ မနက္မိုုးမလင္းခင္ အိပ္ယာထၿပီး မိသားစုုအတြက္ မနက္စာ၊ ေန ့လည္စာ ၿပင္ဆင္ရတယ္။ အလုုပ္ကေန ၿပန္ေရာက္ရင္လည္း တမိသားစုုလံုုးအတြက္ ညေနစာ ခ်က္ၿပ ုုတ္ရတယ္။ ေယာက်ာ္းေသဆံုုးသြားတဲ့အခါ  သားေယာက္်ားေလး မေမြးရင္ အေမြဆက္ခံခြင့္ မရိွဘူး။ အိႏိၵယမွာ cast ဆိုုတဲ့ ဇတ္နိမ့္ဇတ္ၿမင့္ ခြဲၿခားမႈ ရိွပါတယ္။ ဇတ္နိမ့္အရိပ္က်ထားတဲ့ ေသာက္ေရကိုု မေသာက္ဘဲ သြန္ပစ္တယ္။ ဆူနမ္တိုု ့ နီေပါမွာလည္း ခုုထိ ဇတ္နိမ့္ဇတ္ၿမင့္ ခြဲၿခားမႈရိွတုုန္း။ ဇတ္တူ၊ လူမ်ိဳးတူတာကိုုပဲ ယူရပါတယ္။ တကယ္လိုု ့မ်ား ဇတ္မတူ၊ လူမ်ိဳးမတူတာကိုု လက္ထပ္ခဲ့ရင္ မိဘေတြ၊ ေဆြမ်ိဳးေတြ၊ ရပ္ရြာက အဆက္အသြယ္ ေခၚေၿပာလုုပ္ေတာ့မွာ မဟုုတ္ဘူးတဲ့။ Don't tell me how to wear, Tell them not to rape ဆိုုတဲ့ ဆိုုင္းဘုုတ္ေတြ ကိုုင္ေဆာင္ၿပီး ဆႏၵၿပၾကပါတယ္။ အိႏိၵယမွာ အဓမၼၿပ ုုက်င့္ခံရတာေတြ အေတာ္မ်ားပါတယ္။ အိမ္ရွင္အေမရိကန္မ အိႏိၵယကိုု သြားလည္ေတာ့ ေရခ်ိဳးတာကိုု ေခ်ာင္းၾကည့္လိုု ့နဲ ့ အေတာ့္ကိုု ဆိုုးဆိုုးရြားရြား ၾကံ ုုခဲ့ရပါတယ္တဲ့။ အိႏိၵယဟာ သြားေရာက္လည္ပတ္ဖိုု ့ safe မၿဖစ္ဘူး။
Photo : credit to Google
မိဘေမာင္ဘြားနဲ ့သြား၊ ညဖက္ဆိုု အၿပင္မထြက္နဲ ့၊ တကၠစီအစား အမ်ားသံုုးရထားစီးတဲ့။ ခုုလက္ရိွ ဝန္ၾကီးခ်ဳပ္မိုုဒီက ထက္ၿမက္ပါတယ္။ သူၿပည္နယ္ ဝန္ၾကီးခ်ဳပ္လုုပ္တုုန္းက အဲဒီၿပည္နယ္ကိုု စီးပြားေရးေကာင္းေအာင္ လုုပ္ေဆာင္ေပးခဲ့ေတာ့ သူ ဝန္ၾကီးခ်ဳပ္ၿဖစ္လာတဲ့အခါ အိႏိၵယၿပည္ၾကီးကိုုလည္း စီးပြားေရးတုုိးတက္ေအာင္ လုုပ္ေပးလိမ့္မယ္လိုု ့ ေမွ်ာ္လင့္ရတာပဲတဲ့။ သူ ့လက္ထက္မွာ လာဘ္ေပးလာဘ္ယူတာေတြကိုု ရက္ ၄၀ အတြင္း တိုုက္ဖ်က္ပါတယ္တဲ့။ အရင္တုုန္းကဆိုု စားပြဲတခုုကေန ေနာက္စားပြဲတခုုကိုု ေရာက္ဖိုု ့ဆိုုရင္ လာဘ္မေပးဘဲ မေရာက္ဘူးတဲ့။ ယာဥ္ေမာင္းလိုု ့ လမ္းစည္းကမ္း ေဖာက္ဖ်က္ရင္လည္း ရံုုးကိုုေရာက္မွာ မပူရဘူး ယာဥ္ထိန္းရဲကိုု လာဘ္ေပးလိုုက္ရံုုပဲတဲ့။ နယူးေဒလီ ရဲတပ္ဖြဲ ့က နယူးေဒလီၿပည္နယ္ အုုပ္ခ်ဳပ္ေရးေအာက္မွာ မဟုုတ္ဘဲ အစိုုးရရဲတပ္ဖြဲ ့ေအာက္မွာရိွေတာ့ လုုပ္တာကိုုင္တာေတြက ၾကိ ုုးနီစနစ္အတိုုင္း ေႏွးတယ္တဲ့။ အေမရိကန္သမၼတ အိုုဘာမား အိႏိၵယကိုု လာလည္တုုန္းက ဝန္ၾကီးခ်ဳပ္မိုုဒီ ဝတ္ဆင္တဲ့ နက္ၿပာေရာင္ဝတ္စံုုက ေဒၚလာ ၁ ေသာင္းေလာက္ တန္တယ္တဲ့။ မိုုဒီဆိုုတဲ့ သူ ့နာမည္ကိုု အဲဒီဝတ္စံုုမွာ ေရးထုုိးထားတာ မသိရင္ အစင္းေၾကာင္းလိုု ့ ထင္ရတယ္။ အတိုုက္အခံေတြက ဝန္ၾကီးခ်ဳပ္ဟာ သူ ့ကိုုယ္သူ ဂုုဏ္ေဖာ္လြန္းတယ္ အပိုုေတြလုုပ္တယ္လိုု ့ ေဝဖန္ေတာ့ ဝန္ၾကီးခ်ဳပ္က အဲဒီဝတ္စံုုကိုု ေလလံတင္တယ္။ အဲဒီကရတဲ့ပိုုက္ဆံနဲ ့ ၿပည္သူ ့အက်ိဳးၿပ ုုလုုပ္ငန္းေတြမွာ သံုုးတယ္။ မိုုဒီဟာ ထက္ၿမက္ပါတယ္ အိမ္ေထာင္ကြဲ မိသားစုုမရိွေတာ့ တိုုင္းၿပည္အတြက္ အခ်ိန္ၿပည့္ အလုုပ္လုုပ္ႏိုုင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူက ဟိႏၵဴဘာသာအစြန္းေရာက္ ဟိႏၵဴမွ ဟိႏိၵဴ အိႏိၵယဆိုုတာကလည္း ဘာသာေပါင္းစံုု။ သူ ၿပည္နယ္ဝန္ၾကီးခ်ဳပ္ၿဖစ္တုုန္းက ဟိႏၵဴ မြတ္စလင္ အဓိကရုုဏ္းမွာ သူက ေနာက္ကကြယ္ေန ၾကိ ုုးကိုုင္တယ္လိုု ့ အတိုုက္အခံေတြက ယူဆေပမဲ့ သက္ေသမၿပႏိုုင္ဘူးတဲ့။ တရုုတ္ၿပည္မွာလည္း တရုုတ္သမၼတအသစ္က လာဘ္ေပးလာဘ္ယူတာေတြ တိုုက္ဖ်က္ေနပါတယ္တဲ့။ အင္း ကိုုယ္တိုု ့ေရႊၿပည္ၾကီးမွာလည္း ....
ရပ္ကြက္ထဲမွာေတာ့ဗ်ာ - ၁
ရပ္ကြက္ထဲမွာေတာ့ဗ်ာ - ၂
ရပ္ကြက္ထဲမွာေတာ့ဗ်ာ - ၃
ရပ္ကြက္ထဲမွာေတာ့ဗ်ာ - ၄
ရပ္ကြက္ထဲမွာေတာ့ဗ်ာ - ၅
ရပ္ကြက္ထဲမွာေတာ့ဗ်ာ - ၆
ရပ္ကြက္ထဲမွာေတာ့ဗ်ာ - ၇
ရပ္ကြက္ထဲမွာေတာ့ဗ်ာ - ၈
ရပ္ကြက္ထဲမွာေတာ့ဗ်ာ - ၉
ရပ္ကြက္ထဲမွာေတာ့ဗ်ာ - ၁၀
ရပ္ကြက္ထဲမွာေတာ့ဗ်ာ - ၁၁
ရပ္ကြက္ထဲမွာေတာ့ဗ်ာ - ၁၂
ရပ္ကြက္ထဲမွာေတာ့ဗ်ာ - ၁၃
ရပ္ကြက္ထဲမွာေတာ့ဗ်ာ - ၁၄
ရပ္ကြက္ထဲမွာေတာ့ဗ်ာ - ၁၅
ရပ္ကြက္ထဲမွာေတာ့ဗ်ာ - ၁၆
ရပ္ကြက္ထဲမွာေတာ့ဗ်ာ - ၁၇
ရပ္ကြက္ထဲမွာေတာ့ဗ်ာ - ၁၈
ရပ္ကြက္ထဲမွာေတာ့ဗ်ာ - ၁၉
ရပ္ကြက္ထဲမွာေတာ့ဗ်ာ - ၂၀
ရပ္ကြက္ထဲမွာေတာ့ဗ်ာ - ၂၁
ရပ္ကြက္ထဲမွာေတာ့ဗ်ာ - ၂၂
အငတ္ေက်ာင္းသားဘဝ...
စန္းထြန္း၊ မိုုင္းဖန္
မိုုင္းဖန္၊ ဆူနမ္၊ ရာမား၊ စန္းထြန္း
စားၿပီးေပမဲ့ ဗိုုက္ဆာေနတယ္ ဗိုုက္မဝဘူးလိုု ့ ခံစားရတာမ်ိဳးကိုု ပုုသိမ္မွာ ေက်ာင္းစတက္တဲ့ ၁၄ ႏွစ္ သမီးအရြယ္မွာ ပထမဆံုုး ခံစားခဲ့ဖူးတယ္။ ပိစိေကြးေလးတုုန္းက မၾကီးနဲ ့ေမာင္ေမာင္က တစ္ပန္းကန္ပဲ ကုုန္ေပမဲ့ ေပါက္စေလးကိုုယ္က သံုုးပန္ကန္ေတာင္ စားတာတဲ့။ ကိုုယ္က ငယ္ငယ္ကတည္းက အဲဒီလိုု အစားၾကီးတယ္။ ဟိုုင္းၾကီးရြာသစ္မွာ ေလးတန္းေက်ာင္းတက္ေတာ့ အေမက မၾကီးရိွတဲ့ ပုုသိမ္ကိုုသြားေနတုုန္း အေဖက ကိုုယ္တိုု ့ကိုု ထမင္းခ်က္ေကႊ်းတယ္။ တပတ္လံုုး ၾကက္သားခ်ည္း ခ်က္ေကႊ်းလိုု ့ အေဖ့ေရ ၾကက္သားမစားႏိုုင္ေတာ့ဘူးလိုု ့ ေၿပာယူရတာ မွတ္မွတ္ရရပဲ။ အေဖ၊ အေမက အသားဟင္း ဘယ္ႏွစ္ဖတ္ပဲ စားရမယ္လိုု ့ သတ္မွတ္မထားဘူး။ သားသမီးေတြ စားႏိုုင္တာကိုုပဲ သူတိုု ့မွာ ဝမ္းသာေနရတာမလား။ အေမ မအားလိုု ့ အေမ့ေမာင္ မင္းေခ် ( သူ ့ညီမေတြက ရခိုုင္လိုု အစ္ကိုု ေမာင္းေခ်လိုု ့ ေခၚတာကိုု ကိုုယ္တိုု ့က လိုုက္ေခၚရင္း မင္းေခ် ၿဖစ္သြားတယ္) က ကိုုယ္တိုု ့ကိုု ထမင္းေကႊ်းရင္ ဟင္းဘယ္ႏွစ္ဖတ္ပဲရမယ္ ဂိတ္ဆံုုးၿပီ ဟင္းအႏွစ္ပဲထပ္ရမယ္ အသားထပ္မရေတာ့ဘူးလိုု ့ ေၿပာတတ္တယ္။ အမွန္က ထမင္းနည္းနည္း၊ အသားမ်ားမ်ား၊ အရြက္မ်ားမ်ား စားရမွာ။ ကေလးေတြ ဖြံ ့ၿဖိ ုု းဆဲအရြယ္မွာ အာဟာရၿပည့္ေအာင္ ေကႊ်းသင့္တယ္။ ကိုုယ္တိုု ့ႏိုုင္ငံမွာေတာ့ အသားက ေစ်းၾကီးလိုု ့ ထမင္းမ်ားမ်ား အသားနည္းနည္း စားရတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ၿမန္မာၿပည္က ကေလးေတြဟာ ႏိုုင္ငံၿခားက ကေလးေတြထက္ ေသးေကြးၿပီး အာဟာရမၿပည့္ဘူး။ မီးယပ္ေသြးဆံုုးေရာဂါကိုု အေနာက္တိုုင္းသူေတြ အၿဖစ္နည္းၿပီး အာရွသူေတြ အၿဖစ္မ်ားတယ္တဲ့။ အေနာက္တိုုင္းသူေတြက အာဟာရၿပည့္ေအာင္စား အားကစားလုုပ္တာကိုုး။
ကိုုယ္ ပုုသိမ္မွာ ေက်ာင္းတက္ေတာ့ ထမင္းလခေပးစားတယ္။ စေကးနဲ ့စားရေတာ့ အစတုုန္းက မဝဘူးလိုု ့ ခံစားရတယ္။ အစားအေသာက္ကလည္း ကိုုယ္တိုု ့အိမ္က စားေသာက္တာနဲ ့ မတူတာကိုုး။ အေဖ့ေရ ထမင္းမဝဘူးလိုု ့ စာေရးရင္ အေဖနဲ ့အေမ့မွာ အိပ္မေပ်ာ္ဘူး ပညာေရးေကာင္းေအာင္လိုု ့ ၿမိ ုု ့ေက်ာင္းပိုု ့တာ မွားမ်ားသြားၿပီလားေပါ့။ အေမက တလတေခါက္ ပုုသိမ္တက္လာရင္ ကိုုယ့္ကိုု ထမင္းဆိုုင္ေတြဆီ ေခၚသြားၿပီး အဝစားခိုုင္းေတာ့တာပဲ။ ပုုသိမ္အိမ္မွာ ေနၿပီးေတာ့  စည္းနဲ ့ကမ္းနဲ ့ စားတတ္သြားတယ္။အဝတ္ေလွ်ာ္ခ်င္ရင္ေတာင္ သူမ်ားေတြ အဝတ္လွမ္းထားလား၊ အဝတ္ေလွ်ာ္သင့္ရဲ ့လားလိုု ့ သူမ်ားအရိပ္အေၿခကိုု ၾကည့္ရတယ္။ ပိုုက္ဆံေပး၊ ထမင္းလခေပးေနေပမဲ့ သူမ်ားအရိပ္အေၿခအေနကိုု ၾကည့္ရေတာ့ အပိုုးက်ိဳးသြားတယ္ ဆိုုပါေတာ့။ ေမာင္ေမာင့္ကိုုလည္း သူမ်ားအိမ္မွာ ေနဖူးေစခ်င္တာ။  ေယာက်္ားေလးေတြကိုုပဲ လက္ခံတဲ့ ေသာင္းေသာင္း၊ တင့္တင့္တိုု ့အိမ္မွာ လက္ခံမလား ေမးၾကည့္ေတာ့ ငယ္ေသးလိုု ့တဲ့ လက္မခံဘူး။ အဲဒီတုုန္းက ေမာင္ေမာင္က ေလးတန္းလား မသိဘူး။ ေနာက္ေတာ့ ရန္ကုုန္မွာ တကၠသိုုလ္တက္ခ်င္တဲ့ မၾကီးေၾကာင့္ ရန္ကုုန္ကိုု ေၿပာင္းၾကေတာ့ ေမာင္ေမာင္က ပုုသိမ္အိမ္မွာ မေနလိုုက္ရဘူး။ သူမ်ားအိမ္မွာ မေနဘူးလိုု ့ ေမာင္ေမာင္က အပိုုးမက်ိဳးဘူး။ အေဖက အစားအေသာက္ေကာင္းမက္ေတာ့ အိမ္မွာ ဖြယ္ဖြယ္ရာရာ ခ်က္ထားေပမဲ့လည္း စားေသာက္ဆုုိင္က ဝယ္စားတတ္တယ္။ လိႈင္ၿမိ ုု ့နယ္ ဘူတာရံုုလမ္းထိပ္က ေဇာ္ေၾကးအိုုးဆီခ်က္ဆိုုင္က ငါးပိေထာင္းနဲ ့စားရတဲ့ ေၾကးအိုုးဆီခ်က္ကိုု အေဖ သိပ္ၾကိ ုုက္တာ။
စကၤာပူအမ်ိဳးသားတကၠသိုုလ္မွာ ေက်ာင္းတက္ေတာ့ တပတ္စာ အသားေတြကိုု မၾကီးက ခ်က္ၿပ ုုတ္ေပးေတာ့ ကိုုယ္က ထမင္းတစ္အိုုးတည္၊ အရြက္ေၾကာ္လိုုက္ရံုုပဲ။ ပိတ္ရက္ေတြဆိုု မၾကီးက မုုန္ ့ဟင္းခါး၊ ရွမ္းေခါက္ဆြဲေတြခ်က္ေတာ့ ဗိုုက္ဆာတယ္၊ ဗိုုက္မဝဘူးဆိုုတာ မရိွခဲ့ဘူး။ စကၤာပူမွာက ေဟာ္ကာစင္တာေတြလည္း အမ်ားၾကီး၊ အစားအေသာက္ကလည္းေပါ၊ မေလးရွား၊ အင္ဒိုုနီးရွား၊ ထိုုင္း၊ ကိုုရီးယား၊ ဂ်ပန္ အစားအေသာက္ေတြ အားလံုုးကိုု ကိုုယ္ကလည္းၾကိ ုုက္။ ဗိုုက္ဆာတယ္၊ ဗိုုက္မဝဘူးဆိုုတဲ့ ခံစားခ်က္ကိုု ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ၾကာၿပီးတဲ့ေနာက္ ယူအက္စ္မွာ ေက်ာင္းလာတက္တဲ့ ၂၀၁၁ မွာ တဖန္ခံစားရၿပန္တယ္။ ေက်ာင္းက မနက္စာ၊ ေန ့လည္စာ၊ ညစာ ေကႊ်းတယ္ ေအာ္ဂင္းနစ္၊ သက္သက္လြတ္။ ေက်ာင္းက အစားအေသာက္ေတြ မစားႏိုုင္လိုု ့ ၄ ေပါင္ ယူပစ္သလိုု ပိန္က်သြားတယ္။ မနက္စာက ေပါင္မုုန္ ့မီးကင္၊ ယိုုသုုတ္၊ ငွက္ေပ်ာသီး၊ ဆန္းကစ္၊ လိေမၼာသီးေဖ်ာ္ရည္၊ ႏြားႏိုု ့၊ ကိတ္ ( အေမရိကန္စတိုုင္မိုု ့ မတရားခ်ိဳတယ္ တခုုေလာက္ပဲ စားႏိုုင္တယ္) ဆိုုေတာ့ မဆိုုးပါဘူး။ ေန ့လည္စာက ထမင္း၊ ေခါက္ဆြဲ၊ ေအာ္ဂင္းနစ္အသီးအရြက္ ဆလပ္သုုတ္။ တခါတေလ စားဖိုုမႈးက ဆားထည့္ဖိုု ့ ေမ့သြားလိုု ့လားမသိ ေပါ့ခႊ်တ္ခႊ်တ္ၿဖစ္ေနလိုု ့ ဆား၊ ငရုုတ္ေကာင္း ထပ္ၿဖ ူးရတယ္။ ညေနစာကိုုေတာ့ သြားမစားေတာ့ဘူး ေန ့လည္တုုန္းက စားေသာက္ေဆာင္ကေန မလာတဲ့ အရြက္ေတြကိုု ထည့္ၿပီး ေခါက္ဆြဲကိုု အခန္းထဲမွာ rice cooker နဲ ့ ခိုုးၿပ ုုတ္၊ ၾကက္ဥတစ္လံုုးေဖာက္ထည့္။ အသားစားခ်င္ရင္ ham ထည့္ေပါ့။ အခန္းထဲမွာ ခ်က္ၿပ ုုတ္ခြင့္ မရိွဘူး မိရင္ ဖိုုင္း ၅၀ ဒဏ္ေငြေဆာင္ရတယ္။ ကိုုယ္ ေက်ာင္းၿပီးခါနီးေတာ့ မီးဖိုုေခ်ာင္ဖြင့္တယ္။ ဒါေပမဲ့ သက္သက္လြတ္ပဲ ခ်က္ၿပ ုုတ္ရတယ္။ ခ်က္ၿပ ုုတ္ၿပီးရင္ မသိမ္းဆည္း ပစ္စလက္ခတ္ႏိုုင္တဲ့ တရုုတ္မေတြေၾကာင့္ သိပ္မခ်က္ၿဖစ္ပါဘူး။ ကိုုယ္ကလည္း ခ်က္ၿပ ုုတ္ဖို ့ပ်င္းတာကိုုး။
ၿမန္မာဗီြဒီယိုုကားေတြမွာ တကၠသိုုလ္ေက်ာင္းဆိုုရင္ ကန္တင္းထိုုင္၊ ေကာ္ရစ္ဒါမွာ ေဟးလားဝါးလား၊ ေက်ာင္းသူေတြက ရိႈးစမိုုးအၿပည့္။ ႏိုုင္ငံၿခားမွာ တကၠသိုုလ္ေက်ာင္းသားဘဝကေတာ့ စာသင္ခန္း၊ စာၾကည့္တိုုက္၊ အဆိုုင္းမင့္ေတြပိလိုု ့ ေကာ္ရစ္ဒါမွာ ေဟးလားဝါးလားလုပ္ခ်ိန္၊ အလွၿပင္ခ်ိန္မရိွေအာင္ ပင္ပန္းတယ္။ ကိုုယ္ ယူအက္စ္မွာ ေက်ာင္းလားတက္ေတာ့ ပံုုမွန္ကုုပ္ဝဲသာသာရိွေနတဲ့ဆံပင္ကိုု တိုုတိုုေလး ညွပ္လိုုက္တယ္။ အစ္မေရ ယူအက္စ္မွာ ေက်ာင္းသြားတက္မွာမိုု ့ ဆံပင္ညွပ္ခ သက္သာေအာင္လိုု ့ တစ္ႏွစ္ေလာက္ ဆံပင္မညွပ္ရေလေအာင္၊ ရွည္လာရင္လည္း ပံုုက်က်ေလး ၿဖစ္ေနေအာင္ ညွပ္ေပးပါေနာ္လိုု ့ ရီကြတ္လုုပ္တယ္။ အဲဒီအစ္မ ေသေသခ်ာခ်ာ ညွပ္ေပးလိုက္လိုု ့ ရွည္လာေတာ့လည္း ပံုုက်ေနတယ္။ ေက်ာင္းၿပီးလိုု ့ ကန္တက္ကီမွာ အလုုပ္ဝင္ၿပီး ေတာ္ေတာ္ၾကာမွပဲ ဆံပင္သြားညွပ္ရေတာ့တယ္။ တရုုတ္ေက်ာင္းသားေတြ အုုန္းမႈတ္ခြက္ေကေလးေတြ တပံုုစံတည္းၿဖစ္ေနလိုု ့ ေမးၾကည့္ေတာ့ တတန္းတည္းသား ေရွာင္ပိုုင္ညွပ္ေပးတာတဲ့။ ဟဲ့ အဲဒါဆိုု ငါ့ကိုုလည္း ညွပ္ေပးပါလားလိုု ့ေနာက္ေတာ့ သူ မိန္းကေလးကိုု မညွပ္တတ္ဘူးတဲ့။ ခုုေတာ့ ဝင္ေငြရတဲ့အလုုပ္လည္း ရိွေနၾကၿပီဆိုုေတာ့ ေရွာင္ပိုုင္ကိုု ညွပ္ခိုုင္းေတာ့မွာ မဟုုတ္ေတာ့ဘူး ဆလြန္းဆီ ေၿပးၾကေတာ့မွာ။ ဆူနမ္ ဆံပင္ရွည္လာရင္ ရာမားက ညွပ္ေပးတယ္။ ေက်ာင္းမွာတုုန္းက ေစ်းေလ်ာ့ေနတဲ့ ရက္ဗလြန္တဘူး ၂ က်ပ္တန္ဝယ္ၿပီး ရာမားက ေဆးဆိုုးေပးတယ္။ ခုုေတာ့ ဆံပင္ေဆးဆိုုးခ်င္ရင္ ဆလြန္းဆီ ေၿပးရေတာ့တာပဲ။ ရာသီဥတုုကေအး၊ ဗမာဆိုုလိုု ့ တစ္ေယာက္တည္း၊ အစားအေသာက္က မေကာင္း၊ တေနကုုန္ ေက်ာင္းတက္၊ ည ၁ နာရီအထိ အိမ္စာေတြလုုပ္ရေတာ့ အရမ္းပင္ပန္းတယ္။ ဒီၾကားထဲ အစားအေသာက္က မေကာင္းေတာ့ ပိုုဆိုုးတယ္။
ကိုုယ္ေက်ာင္းတက္တဲ့ၿမိ ုု ့ေလးက ေသးေသးေလး မိနစ္ ၂၀ ဆိုု တၿမိ ုု ့လံုုးႏွံ ့ၿပီ။ စားေသာက္ဆိုုင္က တရုုတ္ဘူေဖး ႏွစ္ဆိုုင္၊ အိႏိၵယဘူေဖး တစ္ဆိုုင္၊ မက္ေဒါနယ္၊ ဘာဂါကင္း၊ ေဝါမတ္ဘူေဖးပဲ ရိွတယ္။ ဘူေဖးက တခါစားရင္ အနည္းဆံုုး ၁၀ အထက္ဆိုုေတာ့ ေန ့တိုုင္းမစားႏိုုင္ဘူး။ တပတ္မွ တခါေလာက္ပဲ စားႏိုုင္တယ္ ခ်ိဳးၿခံေခႊ်တာရတဲ့ ေက်ာင္းသားဘဝကိုုး။ တခါတေလ တရုုတ္ဘူေဖးတစ္ဘူး၊ အိႏိၵယဘူေဖးတစ္ဘူးဝယ္ၿပီး ကိုုယ္တိုု ့သူငယ္ခ်င္းေလးေယာက္ ေဝမွ်စားရတယ္။ ကိုုယ္တိုု ့စားႏိုုင္တာက မက္ေဒါနယ္က မက္ခ်စ္ကန္းဘာဂါ ၁ က်ပ္ခြဲ၊ နပ္ကပ္ ၂၀ ခုုဝယ္ၿပီး ေဝမွ်စားၾကတယ္။ Pizza Ranch ၾကက္ေၾကာ္ဆိုုင္ဖြင့္ေတာ့ အားလံုုးက ေကာင္းတယ္လိုု ့ ညႊန္းေနတာနဲ ့ ကိုုယ္တိုု ့ေတြ ခ်ီတက္ၾကတယ္။ မိုုင္းဖန္ဆိုု ၾကက္ေၾကာ္ ၇ ခုုေလာက္ စားတယ္ ကိုုယ္လည္း ဘာထူးလဲ ပီဇာ ၄ ခုု စားတယ္။ အဲဒီဆိုုင္ကေတာ့ ကိုုယ္တိုု ့ေက်ာင္းက အငတ္ေက်ာင္းသားေတြ လက္ခ်က္နဲ ့ အရင္းၿပ ုုတ္ေလမလားမသိ။ ေက်ာင္းကေန ထြက္လာၿပီး ႏွစ္ႏွစ္အၾကာ ၂၀၁၃ မွာ ေက်ာင္းကိုု စီမီနာတက္ဖိုု ့ ၿပန္ရေတာ့ Pizza Ranch ကိုု  ထပ္ေရာက္ေသးတယ္။ ကိုုယ္တိုု ့သူငယ္ခ်င္းေတြ ဘီလူးစီးသလိုု စားၾကေသာက္ၾကတာကိုု သတိရမိေသးတယ္ အံ့ၾသစရာပဲ ကိုုယ္ အရင္ကေလာက္ မစားႏိုုင္ေတာ့ဘူး။ ဒီဗြီေပါက္လိုု ့ စတိတ္ေရာက္ေနတဲ့ အီသီယိုုးပီးယားႏိုုင္ငံအေပၚက အီထရီယာႏိုုင္ငံသူ အာရိယာန္က ခရစ္ယာန္၊ သက္သက္လြတ္သမား။ အာဂ်ီရိုုေဆာင္က အသီးအရြက္ေတြက သိပ္ေကာင္းတာဆိုုၿပီး ခရမ္းခ်ည္သီးေသးေသးေလးေတြကိုု ဆားၿဖ ူးၿပီး ေလးပန္းကန္ေလာက္စားတယ္။
အဲဒီတုုန္းကေတာ့ ကိုုယ္တိုု ့က မ်က္ႏွာမဲ့ရြဲ ့ၾကတာေပါ့ အယ္မေလး ဒီအစားေသာက္ကိုုမ်ား။ ၂၀၁၃ ေက်ာင္းကိုု စီမီနာတက္ဖိုု ့ၿပန္လာေတာ့ အာဂ်ီရိုုေဆာင္က အသီးအႏွံေတြ အင္မတန္လက္ဆပ္တာ၊ ေအာ္ဂင္နစ္မိုု ့အရသာပိုုရိွတာလားမရိွ အေတာ့္ကိုု စားေကာင္းတာကေတာ့ အမွန္ပဲ။ ကိုုယ္ေက်ာင္းတက္တုုန္းက ေဝါမတ္က ၾကက္ကင္တစ္ေကာင္ဝယ္၊ ပဲၾကာဇံၿပ ုုတ္၊ ၾကက္သားကင္ထည့္၊ ငရုုတ္သီးမႈန္ ့ထည့္၊ ထမင္းစားေဆာင္ကေန မလာတဲ့ အရြက္ေတြထည့္၊ သံပရာညွစ္ထည့္ၿပီး သုုပ္စားတာ ငတ္ေနလိုု ့လားေတာ့မသိ သိပ္စားေကာင္းတာပဲ။ ေက်ာင္းမွာတုုန္းက နီပါလီႏွစ္သစ္ကူးပြဲေတာ္ Dashain လုုပ္ေတာ့ နီပါလီအစားအေသာက္ေတြ ေကႊ်းတယ္။ ေက်ာင္းသားနဲ ့ဆရာေတြက အခမဲ့။ ဆူနမ္၊ ရာမားတိုု ့ရဲ ့ပြဲေတာ္ဆိုုေတာ့ မိုုင္းဖန္နဲ ့ကိုုယ္လည္း ဝင္မပါလိုု ့ မၿဖစ္ဘူး။ လက္ကမ္းစာေစာင္ေဝ၊ အခမ္းအနားၿပင္ဆင္၊ ႏွစ္သစ္ကူးပြဲေတာ္၊ ရိုုးရာဓေလ့ေတြအေၾကာင္း ရွင္းၿပတဲ့ Presentation၊ ေက်ာင္းနဲ ့တနာရီခြဲအေဝးက စီဒါးရက္ပစ္ၿမိ ုု ့က နီပါလီစားေသာက္ဆိုုင္ကေန အစားေသာက္သြားယူ၊ ၿပင္ဆင္တာေတြ ကိုုယ္တိုု ့မလုုပ္ပါဘူး။ အေရးအၾကီးဆံုုးၿဖစ္တဲ့ မုုန္ ့ေဝတဲ့တာဝန္ ယူရတယ္။ ဒါေပမဲ့ လွလွပပေလး ၿပင္ဖိုု ့လိုုတယ္ဆိုုေတာ့ မိတ္ကပ္ေဘာက္စ္ကိုုဖြင့္လိုု ့ ပဲမ်ားၾကတာေပါ့။ ေက်ာင္းတက္တဲ့ကာလတေလွ်ာက္လံုုး အိပ္မႈန္စုုန္မႊား၊ မ်က္ႏွာမွာ မိတ္ကပ္မရိွ၊ moisturizer ကမန္းကတမ္းပြတ္ လက္နဲ ့ေခါင္းၿဖီးၿပီး ေက်ာင္းတက္ခဲ့ၾကတဲ့ ကိုုယ္တိုု ့သံုုးေယာက္ အဲဒီေန ့မွာ မိတ္ကပ္ေတြလိမ္း၊ ဝတ္ေကာင္းစားလွေတြဝတ္ၿပီး ရိႈးထုုတ္ၾကေတာ့ ေက်ာင္းသားေတြခမ်ာ မွတ္ေတာင္မမွတ္မိဘူးတဲ့။
အင္တာေနရွင္နယ္ေက်ာင္းသားအေယာက္ ၄၀ ေက်ာ္မွ ေက်ာင္းသူဆုုိလိုု ့ ကိုုယ္တိုု ့ ၄ ေယာက္တည္း ပါတာကိုုး။ အဲဒီေန ့ကေကႊ်းတဲ့ အစားအေသာက္က အိႏိၵယပြဲေတာ္တုုန္းကထက္ေကာင္းလိုု ့ ေက်ာင္းသားေတြက တေက်ာ့၊ ႏွစ္ေက်ာ့ၿပန္ တန္းစီၾကတယ္။ တတန္းသားေတြဆိုုေတာ့ ဟဲ့ ဘန္ကားတရွ္စ္ နင္ ႏွစ္ေခါက္ရိွၿပီမလား၊ အလိုုေလး အက္စ္တီယာ နင္ သံုုးေခါက္ရိွၿပီမလားနဲ ့အံုုးအံုုးက်က္က်က္ကိုု ၿဖစ္လိုု ့။ ေအး စားေကာင္းလိုု ့ပါဟ ဒီဟာေလး နည္းနည္းပိုု ထည့္ေပးပါဟာ ငါ့အတြက္ စမူဆာေလး သိမ္းထားေပးပါလား။ ေနာက္တစ္ေခါက္ ၿပန္လာလိုု ့ရိွရင္ စမူဆာက ေၿပာင္ေနေလာက္ၿပီ။ ဝိုုင္းက full scholarship နဲ ့ ဘန္ေကာက္က ေအအိုုင္တီမွာ အမ္ဘီေအတက္တုုန္းကလည္း ေက်ာင္းသားဘဝ ထံုုးစံအတိုုင္း ငတ္တာပါပဲတဲ့။ တပတ္တခါ ေဟာ့ေပါ့သြားစားရင္ တပတ္စာ ငတ္ခဲ့သမွ် အတိုုးခ်ၿပီး စားေတာ့တာပဲ။ ၿပင္သစ္ႏိုုင္ငံ ပါရီၿမိ ုု ့က အီးအက္စ္စီပီမွာ အမ္ဘီေအတက္တုုန္းကလည္း ဥေရာပမွာဆိုုေတာ့ ေနထိုုင္စားေသာက္စရိတ္ၾကီးေတာ့ ေခႊ်တာၿခိ  ုုးၿခံရတာပါပဲတဲ့။ ဝိုုင္းအတန္းေဖာ္ စပိန္သားေလးက သူတိုု ့ထက္ ငယ္တယ္။ တစ္ေန ့ေတာ့ ဝိုုင္းေရ ငါေတာ့ ဗိုုက္ဆာလိုုက္တာလြန္ပါေရာဆိုုၿပီး အသီးအရြက္ေတြေအာက္မွာ အသားေတြ ဖြတ္တယ္။ ေကာင္တာမွာ ေငြရွင္းေတာ့ အသီးအရြက္ေစ်း ေငြရွင္းတယ္။ ဝိုုင္းမွာ ရယ္ခ်င္တာကိုု အတင္းမ်ိဳသိပ္ထားရတယ္တဲ့။ ေနာက္ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ကေတာ့ သိပ္ေခႊ်တာတဲ့ေကာင္ တလမွာမွတခါ  အသားစားတယ္။ အသားေတြဝယ္ အဆာပလာေတြနဲ ့ အသာႏွပ္ မိုုက္ကရိုုေဝ့ထဲထည့္ ဆယ္မိနစ္ေလာက္ၾကာေတာ့ ဝုုန္းကနဲ အသံၾကားလိုု ့ သြားၾကည့္ေတာ့ အသားေတြက မိုုက္ကရိုုေဝ့မွာ တစစီၿဖစ္ေနလိုု ့ ငတ္ၿပန္ၿပီေပါ့ တစ္ခါ။
ေက်ာင္းသားဘဝတုုန္းက ငါသာ အလုုပ္ရလိုု ့ကေတာ့ ေန ့တိုုင္း စားေသာက္ဆိုုင္ေတြမွာ သြားစားပစ္မယ္လိုု ့ ၾကံ ုုးဝါးၾကတယ္။ ခုုေတာ့ ပံုုမွန္ဝင္ေငြရတဲ့ အလုုပ္လည္း ရိွေနၿပီဆိုုေတာ့ ေက်ာင္းသားဘဝကလိုု မငတ္ေတာ့ဘူး၊ ဗိုုက္မဆာေတာ့ဘူး၊ ဗိုုက္မဝတာ မရိွေတာ့ဘူး။ ဒါေပမဲ့လည္း ေက်ာင္းသားဘဝတုုန္းက ငတ္ခဲ့တာေတြကိုု အမွတ္တရတစ္ခုုအေနနဲ ့ သတိတရ ေၿပာေနမိတုုန္း၊ လြမ္းေနမိတုုန္း။ အဲဒီလိုု သူငယ္ခ်င္းေတြအတူတူ ငတ္ခဲ့ၾက၊ ေဝမွ်စားခဲ့ၾကတာေတြကလည္း ေက်ာင္းသားဘဝရဲ ့ အမွတ္တရေတြပါပဲေလ။ မိတ္ေဆြေတြေရာ ေက်ာင္းသားဘဝတုုန္းက ငတ္ဖူးပါသလား။
ေမ ၂၁ ၊ ၂၀၁၅။
မ်ိဳးရိုုးထဲမွာ ဆိုုးေပၾကီးမ်ား - ၅
ကိုုယ္တိုု ့ညီအစ္မေတြက ေမာင္ေမာင့္ကိုု ဆိုုးတယ္လိုု ့ေၿပာၾကရင္ ေဘးလူေတြက မယံုုခ်င္ၾကဘူး။ ဒင္းက ဟုုတ္ကဲ့ခင္ဗ်...ဟုုတ္ကဲ့ခင္ဗ်နဲ ့ အေၿပာခ်ိဳတာကိုုး။ ကိုုယ္တိုု ့ကပဲ မဟုုတ္ကဟုုတ္က လုုပ္ၾကံေၿပာသလိုု ဒီေကာင္က ေပ်ာ့စိစိနဲ ့နံတဲ့ ေၾကာင္ေခ်း။ မဟုုတ္ကဟုုတ္က လုုပ္ၾကံေၿပာတယ္ဆိုုတာကိုု ကိုုယ့္မွာ ခုုမွၾကံ ုုဖူးေတာ့တယ္။ အသိအစ္မတစ္ေယာက္က စိတ္ရင္းလည္းေကာင္း  သူတစ္ပါးကိုုလည္း ကူညီတတ္ေပမဲ့ အဲဒီလိုု မဟုုတ္ကဟုုတ္က လုုပ္ၾကံေၿပာတတ္တယ္။ အေၾကာင္းသိေတြက သတိေပးထားလိုု ့ သူေရွ ့မွာ စကားကိုု သတိထားၿပီး ေၿပာရတယ္။ ဒါေတာင္ ကိုုယ္က အဲဒီလိုုေၿပာပါတယ္ဆိုုၿပီး သတင္းၿပန္ၾကားရတုုန္းက စိတ္မေကာင္း ၿဖစ္ရေသးတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကိုုယ္က သူတစ္ပါးကိုု မေကာင္းတဲ့စိတ္နဲ ့ ေၿပာခဲ့တာ မဟုုတ္ေလေတာ့ ကိုုယ့္ဖက္က စိတ္ရွင္းေနခဲ့တယ္။ အဲဒီလိုုမ်ိဳး မဟုုတ္ကဟုုတ္က လုုပ္ၾကံေၿပာ စကားကိုု ဟိုုပိုု ့ဒီပိုု ့ လုုပ္တတ္သူနဲ ့ အသိမိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းၿဖစ္ရင္ တခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ၿပသနာတတ္လာႏိုုင္ေတာ့ အေၿပာအဆိုု သတိထားရတယ္။ ေမာင္ေမာင့္ကိုု ဆိုုးတယ္လိုု ့သာေၿပာတာ ကိုုယ့္တိုု ့ညီအစ္မကလည္း ခပ္ဆိုုးဆိုုးရယ္။ အရင္တုုန္းက ကိုုယ္တိုု ့ညီအစ္မေတြ ေၿပာၾကတာက ေမာင္ေမာင္ အသံုုးမက်တဲ့အေၾကာင္း၊ ခုုေတာ့ ေမာင္ေမာင့္အၿပင္ သူ ့မိန္းမပါ အသံုုးမက်တဲ့အေၾကာင္း၊ ကိုုယ္တိုု ့အိမ္နဲ ့ တလမ္းၿခားမွာေနတဲ့ မၾကီးေယာကၡမေတြ ဆိုုးတဲ့အေၾကာင္း။
ေမာင္ေမာင္ဟာ အိမ္ေထာင္က်ၿပီးေတာ့မွ ဝလာလိုုက္တာ ခုုဆိုု ေမးႏွစ္ထပ္နဲ ့ ခႏၶာကိုုယ္ကလည္း ေလးလံုုးေၿခာက္ဖက္။ လူပ်ိဳတုုန္းကေတာ့ ေကာင္မေလးေတြ ၾကိ ုုက္ေအာင္ဆိုုၿပီး ေဘာ္ဒီထိန္းတယ္။ ခုုေတာ့ အိမ္ေထာင္က်ၿပီးၿပီ လွစရာမလိုုေတာ့ဘူးဆိုုၿပီး အားကစားမလုုပ္၊ နင္းကန္စား၊ အသားကုုန္အိပ္ဆိုုေတာ့ အသက္ကၿဖင့္ ၃၀ မၿပည့္ေသးဘူး ခုုဆိုု အသက္ ၃၅၊ ၄၀ နီးပါးေလာက္ ထင္ရတယ္။ စကၤာပူကေန မၾကီး လူၾကံ ုုထည့္ေပးလိုုက္တဲ့ဟာကိုု ေမာင္ေမာင္ သြားယူေတာ့ လူၾကံ ုုေပးလိုုက္တဲ့ မၾကီးသူငယ္ခ်င္းက အစ္မအစ္ကိုု လာယူတယ္လိုု ့ေၿပာလိုု ့ ကိုုယ္တိုု ့မွာ ရယ္လိုုက္ရတာ။ မၾကီးနဲ ့ ကိုုယ္က ၆ ႏွစ္ ကြာတယ္၊ ေမာင္ေမာင္နဲ ့ ကိုုယ္က ၄ ႏွစ္ ကြာတယ္၊ ေမာင္ေမာင္နဲ ့ မၾကီးက ၁၀ ႏွစ္အတိ ကြာတယ္။ ကိုုယ္နဲ ့မၾကီးကိုု ၆ ႏွစ္ကြာတယ္လိုု ့ မထင္ရဘူး မၾကီးက ႏုုေတာ့ အသက္မတိမ္းမယိမ္းလိုု ့ ထင္ရတယ္။ ခုုေတာ့ အစ္မႏွစ္ေယာက္က အငယ္လိုု ့ ထင္ရၿပီး ေမာင္ေမာင္က အစ္ကိုုအၾကီးဆံုုးလိုု ့ ထင္ရတယ္။ ေမာင္ေမာင့္ကိုု အားကစားလုုပ္ဖိုု ့ေၿပာရင္ သူ ့ထံုုးစံအတိုုင္း အင္းပါ၊ ဟုုတ္ကဲ့လိုု ့ေၿပာၿပီး ဘယ္ေတာ့မွ မလုုပ္ဘူး ေမာင္ေမာင္က ငပ်င္း။ ၿမန္မာၿပည္မွာက လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ခႏၶာကိုုယ္ထဲမွာ ကိုုလက္စထေရာမ်ားၾကတယ္။ ၾကာလာရင္ ႏွလံုုးေသြးေၾကာပိတ္ေရာဂါ ၿဖစ္ေရာ။ ေမာင္ေမာင့္ကိုု ေၿပာလိုု ့မရေတာ့ ကုုလားမႏိုုင္ ရခိုုင္မဲ သူ ့မိန္းမကိုု ေၿပာၾကေတာ့တာေပါ့။ ေယာက်္ားက မလုုပ္ရင္ေတာင္ မိန္းမက လုုပ္ခ်င္လာေအာင္ ေၿပာဆိုုေဖ်ာင္းဖ်ရမွာေပါ့။ အယ္မေလး ေယာက်ာ္းကိုု ပဲ့ၿပင္ဆံုုးမဖိုု ့ ေနေနသာသာ သူက ေယာက်ာ္းကိုု ေၾကာက္ေနရတာ။ အဲဒီဟာမေလးက အားကစားလုုပ္ရမွန္းေတာင္ သိလိုု ့လား။
ေမာင္ေမာင္ဟာ တစိမ္းနဲ ့ဆိုုရင္ ဟုုတ္ကဲ့ခင္ဗ်၊ ဟုုတ္ကဲ့ခင္ဗ်နဲ ့ အေၿပာခ်ိဳသေလာက္ အိမ္မွာဆိုုရင္ ေၿပာရဆိုုရ အားၾကီးလက္ေပါက္ကပ္တယ္။ ေၿပာလြန္းအားၾကီးေတာ့မွ လုုပ္ေပးတယ္ ၿပီးရင္လည္း ေၿပာလိုုက္ေသးတယ္ လုုပ္ေပးတယ္မလား၊ ဘာလားနဲ ့။ အေမနဲ ့ဆိုု တက်က္က်က္ အေမကလည္း သားဆိုုၿပီး မ်က္ႏွာသာမေပး သားကလည္း အေမကိုု အေလးမထား။ အေမ့ကိုု ရိုုရိုုေသေသ မေၿပာရင္ သူ ့မိန္းမက မ်က္ႏွာရိပ္မ်က္နွာကဲနဲ ့ ဟန္ ့တယ္တဲ့။ အိမ္မွာတုုန္းကေတာ့ ၿဖ ူးလဲဖိုု ့၊ မီးလံုုးလဲဖိုု ့ကိုု အာေပါက္ေအာင္ ေၿပာရေပမဲ ့ ေယာကၡမအိမ္မွာေတာ့ တခြန္းဆိုုလိုုက္တာနဲ ့ ထလုုပ္ေပးမွာေပါ့ ကြာတယ္ေနာ္။ ေမာင္ေမာင္ဟာ အင္မတန္ ကုုသိုုလ္ကံ ေကာင္းတဲ့ကေလး သူ ့ကုုသိုုလ္ကံကိုုေတာ့ သြားမယွဥ္ေလနဲ ့။ ငယ္ငယ္တုုန္းကလည္း လိုုတရ၊ မိန္းမယူေတာ့ အေဖက မဂၤလာေဆာင္ေပး၊ ေယာကၡမအိမ္ တက္ေန၊ အေဖ့အလုုပ္မွာ ဝင္လုုပ္၊ ႏိုုင္ငံၿခားက အစ္မေတြဆီမွာ လိတ္တက္ေတြ ပူဆာ၊ သူ ့ၾကိ ုုးစားအားထုုတ္မႈေၾကာင့္ မဟုုတ္ဘဲ အစ္မေတြ ေကာင္းမႈေၾကာင့္ စကၤာပူ၊ မေလးရွား၊ ထိုုင္းကိုု ေရာက္ဖူးတယ္။ ကိုုယ္ေတြမွာေတာ့ သက္ေတာင့္သက္တာမေနခ်င္၊ ပင္ပန္းမဲ့ဇာတာ ပါေလေတာ့ ႏိုုင္ငံၿခားမွာ  ပင္ပင္ပန္းပန္း အလုုပ္လုုပ္ၾကရတယ္။ အေဖ့အိမ္က ပူစီမ၊ ပူစီေလး၊ ကိုုယ့္ေၾကာင္ ဂါးဖီးလ္တိုု ့ဆိုုတာ ေညာင္လိုု ့တခါမွ မေအာ္ဖူးဘူး။ ဂါးဖီးလ္ကေတာ့ ကိုုယ္တိုု ့ေမာင္ႏွမေတြ လိမ့္ေကႊ်းၾကတာနဲ ့ အၿမဲတမ္းဗိုုက္ၿပည့္ေနလိုု ့ မေညာင္တာ။ အေဖ့ေၾကာင္ ပူစီမ၊ ပူစီေလးတိုု ့ဆိုုရင္ ထမင္းစားပြဲဝိုုင္းေဘးနားမွာ ထိုုင္ေမွ်ာ္ေနၾကေပမဲ့ ေညာင္လိုု ့မေအာ္တတ္ၾကဘူး။ ေညာင္လိုု ့ေအာင္ရမွန္းေတာင္ သိရဲ ့လားမသိ။
My older brother & younger sister. :)
ေမာင္ေမာင္နဲ ့ မၾကီး ၁၀ နွစ္ကြာတယ္လိုု ့ေၿပာရင္ ယံုုပါ့မလား
နယူးေယာက္ အိမ္ရွင့္ေၾကာင္ မိုုခ်ီ  Mochi (ဂ်ပန္ႏိုုင္ငံက နာမည္ၾကီး ေရခဲမုုန္ ့နာမည္ပါတဲ့) ဟာ အင္မတန္ေညာင္တဲ့ေၾကာင္။ ကိုုယ့္တသက္ ဒီေလာက္ေညာင္တဲ့ေၾကာင္၊ ဒီေလာက္ စကားမ်ားတဲ့ေၾကာင္ မေတြ ့ဖူးေသးဘူး။ ေညာင္လိုု ့ေတာင္းလိုု ့ အစာခြက္ကိုု သြားၾကည့္ရင္ အစာေတြက အၿပည့္၊အခန္းတံခါးဖြင့္လိုုက္တာနဲ ့ ဧည့္ခန္းနားက ဆိုုဖာမွာ အိပ္ေန၊ ဆိုုင္ကယ္ေပၚမွာ ထိုုင္ေနတဲ့ မိုုင္ခ်ီက ေညာင္ေညာင္လိုု ့ စကားေတြ ေၿပာေတာ့တာပဲ။ သူ ့ေခါင္းကိုု ပြတ္သပ္ေပးဖိုု ့ေတာင္းရင္ ေညာင့္လိုု ့ အသံတိုုးတိုုး ၿပတ္ၿပတ္ေလးနဲ ့ ေတာင္းတတ္တယ္။ ဗိုုက္ဆာရင္ အသံကိုု မိုုင္ကုုန္ၿမွင့္ၿပီး ေညာင္....လိုု ့ အက်ယ္ၾကီး အၾကာၾကီး ေအာ္တတ္တယ္။ သူ ့သခင္မကေတာင္ မိုုခ်ီဟာ ဘာလိုု ့ဒီေလာက္ေညာင္ေနရတာလဲဆိုုတာ သူ နားမလည္ႏိုုင္ဘူးတဲ့။ ဗိုုက္ဆာလိုု ့ကေတာ့ တေညာင္ေညာင္နဲ ့ ေတာင္းေနတာမ်ား မိုုခ်ီေညာင္တာကိုု  သည္းမခံႏိုုင္လိုု ့ အစာထေကႊ်းရတဲ့အၿဖစ္။ အဲဒါ ကိုုယ္ ဝဋ္လည္တာေလ။ ကိုုယ္ တကၠသိုုလ္ တတိယႏွစ္ေရာက္ေတာ့ အိမ္မႈကိစၥေတြ ကူညီလုုပ္ကိုုင္ေပးတဲ့ မခင္ခင္လိႈင္က သူ ့အိမ္ၿပန္သြားတယ္။ အေမက ကူေဖာ္ေလာင္ဖက္ မေခၚေတာ့ဘူး အိမ္မႈကိစၥေတြ ကိုုယ့္ဘာသာ လုုပ္ၾကဆိုုေတာ့ ကိုုယ္တိုု ့ေမာင္ႏွမေတြ တာဝန္ေတြ ခြဲရတာေပါ့။ ထမင္းေပါင္းအိုုးတည္၊ ဖုုန္းေဘလ္၊ မီတာခေဆာင္၊ ေရတင္တာ၊ အမိႈက္ပစ္တာ ေမာင္ေမာင့္တာဝန္။ မီးလာေနတုုန္း ထမင္းေပါင္းအိုုး ထမတည္ရင္၊ အဝတ္ေတြ စိမ္ထားရဲ ့သားနဲ ့ မေလွ်ာ္ရင္၊ အမိႈက္မပစ္ရင္၊ ေဘဆင္ထဲမွာ ပန္းကန္ထည့္ထားၿပီး မေဆးရင္ ကိုုယ္က ကုုန္းေအာ္ေတာ့တာပဲ။
အေမကေတာ့ သူ ့သားကိုု ေၿပာမရလိုု ့ သူ ့ဘာသာ လုုပ္သြားတယ္။ ကိုုယ္ကေတာ့ ဒီလိုု ဘယ္ရလိမ့္မလဲ ထမလုုပ္မခ်င္းကိုု ေအာ္ေနေတာ့တာ။ ကိုုယ့္ဘာသာ လုုပ္သြားတာကမွ သက္သာဦးမယ္ အဲလိုုေအာ္ရတာ အေတာ္ပင္ပန္းတယ္။ ေနာက္ဆံုုးမွာေတာ့ ေမာင္ေမာင္က နားညည္းလြန္းလိုု ့တဲ့ ထလုုပ္တယ္။ ခုုလည္း မိုုခ်ီေညာင္တာ နားညည္းလြန္းလိုု ့ ကိုုယ့္မွာ ထေကႊ်းရတယ္။ အိမ္ရွင္ရဲ ့ Shiba ေခြးအမ်ိဳးအစား Natsu ( ဂ်ပန္လိုု ေႏြလိုု ့ အဓိပၺာယ္ရပါသတဲ့) နတ္ဆုုဟာ အင္မတန္ ခ်စ္ဖိုု ့ေကာင္းတဲ့ေခြး။ ကိုုယ္ေတြ ့ဖူးသမွ်ေခြးထဲမွာ နတ္ဆုုက လူေတြကိုု အေတာ္ခ်စ္ၿပီး တြယ္တာတယ္။ ဘာေကႊ်းေကႊ်း အကုုန္စားတယ္။ အရုုပ္ကေလးကိုု ကိုုက္ခ်ီလာၿပီး ပစ္ေဆာ့ေပးဖိုု ့ ေတာင္းတတ္တယ္။ လက္ကိုု ေခါင္းနဲ ့လာတိုုးေဝွ ့တတ္တယ္။ အိမ္ထဲကေနၿပီး ဝုု....ဝုု....ဝုုတ္...ဝုုတ္ လိုု ့ ေဟာင္တတ္တယ္။ တခါတုုန္းက Walgreen ကိုု သြားေတာ့ နတ္ဆုုကိုု ေခၚသြားတယ္။ သူ ့သခင္နဲ ့ သြားေနက်လမ္းမဟုုတ္ေတာ့ ကိုုယ့္နားကေန မခြာဘူး။ လမ္းမွာေတြ ့တဲ့ ေၿမစာပံုုေတြမွာ ရွဴးရွဴးေပါက္တယ္၊ ေခြးေတြ အီးပါထားတဲ့ေနရာဆိုု အီးပါတယ္။ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ၾကတဲ့ ေခြးေတြဆံုုၾကရင္ တဝုုတ္ဝုုတ္ ႏႈတ္ဆက္ၾက၊ ရန္ေထာင္ၾကနဲ ့ေပါ့။ ေခြးေသးေသးကေလး တစ္ေကာင္က အသံစာစာကေလးနဲ ့ တဝုုတ္ဝုုတ္ ထိုုးေဟာင္ေနလိုု ့ နတ္ဆုုက ႏႈတ္ဆက္မလားမွတ္တယ္ သူကအရင္ ေဝးေဝးက ေရွာင္တယ္။ နတ္ဆုုရယ္ အဲဒီေခြးကေလးက နင့္ခႏၶာကိုုယ္ရဲ ့ သံုုးပံုုတပံုုေတာင္ မရိွဘူး အဲ့တာကိုုမ်ား ေၾကာက္ေနတယ္။ နတ္ဆုုဟာ အင္မတန္ ေၾကာက္တတ္တဲ့ေခြး မိုုးၿခိမ္းလိုု ့ကေတာ့ ေနစရာေနရာကိုု မရိွဘူး ကုုတင္ေအာက္ ဝင္ေၿပးရတာနဲ ့ လူေဘးနားကိုု တိုုးေဝွ ့ရတာနဲ ့။
မိုုခ်ီက သူ ့သဲပံုုးမွာပဲ သူ ့ကိစၥ ရွင္းတယ္။ နတ္ဆုုကေတာ့ ေန ့စဥ္မွန္မွန္ လမ္းေလွ်ာက္ ေခြးေက်ာင္းရပါတယ္။ ဒီအိမ္ေရာက္တာ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ၿပီ နတ္ဆုု ဧည့္ခန္းထဲမွာ အီးပါထားတာဆိုုလုုိ ့ ႏွစ္ခါပဲ ၾကံ ုုဖူးေသးတယ္။ ဒါကလည္း သူ ့အၿပစ္ေတာ့ မဟုုတ္ပါဘူး သူ ့သခင္ေတြ ေခြးမေက်ာင္းႏိုုင္လိုု ့ပါ။ အမွန္က တေန ့ ႏွစ္ခါေလာက္ ေခြးေက်ာင္းရမွာ သူ ့သခင္ေတြက အလုုပ္မ်ားေတာ့ တေန ့တခါေတာင္ ေခြးေက်ာင္းၿဖစ္ရဲ ့လားမသိ။ ဒီေတာ့ နတ္ဆုုက ေသးတစိုုစိုု ၿဖစ္ေနတတ္တယ္။ ကိုုယ္က နတ္ဆုုကိုု ကိုုယ့္ေမြ ့ယာေပၚ မတက္ခိုုင္းဘူး။ မိုုခ်ီက ကိုုယ့္ေမြ ့ယာမွာ အခန္ ့သား ႏွပ္ေနေတာ့ နတ္ဆုုက မနာလိုုၿဖစ္တယ္နဲ ့ တူပါရဲ ့ ကိုုယ့္ကိုုၾကည့္ၿပီး သူလည္း ေမြ ့ယာေပၚ တက္ခ်င္တဲ့ အမူအယာေတြ ၿပပါေလေရာ။ ကိုုယ္လည္း သနားတာနဲ ့ တက္ခိုုင္းလိုုက္တယ္။ မၾကာပါဘူး ေမြ ့ယာမွာ ေသးစိုုေနတာေတြ ့ေတာ့ နတ္ဆုုႏွာေခါင္းကိုု ေမြ ့ယာမွာေတ့ၿပီး တင္ပါးကိုု ႏွစ္ခ်က္တီးလိုုက္တာ ေသးၿဖန္းၿဖန္းထြက္ၿပီး ကုုတင္ေအာက္ ဝင္ေၿပးတယ္။ ေသးစိုုေနတဲ့ေနရာကိုု ရွာေတြ ့ေတာ့ နတ္ဆုုကိုု ေခၚၿပီး ႏွာေခါင္းနဲ ့ေတ့ ဆူလိုုက္ပြမ္လိုုက္ရံုုနဲ ့တင္ ေသးတၿဖန္းၿဖန္း ထြက္ၿပန္တယ္။ အယ္မေလး ငေၾကာက္ ႏွစ္ခ်က္ေလး ရိုုက္မိတာေတာင္ ကိုုယ္က သူ ့ကိုု ၿပန္သနားသြားရတယ္။ နတ္ဆုုက အဲဒီလိုု အင္မတန္ေၾကာက္တတ္တဲ့ဟာေလး။ နတ္ဆုု ေၾကာက္တတ္တာၿမင္ေတာ့ ေမာင္ေမာင့္ကိုု သတိရတယ္။ ေမာင္ေမာင္လည္း အဲဒီလိုု အင္မတန္ သတိၱေကာင္းတာ သရဲကားေတြဆိုု မၾကည့္ရဲဘူး။
Mr ေညွာင္ေညွာင္ မိုုခ်ီတစ္ေကာင္ လာေညွာင္ေနသည္ နာညည္းလြန္းေသာေၾကာင့္ ထေကႊ်းလိုုက္ရသည္
ငယ္ငယ္တုုန္းက အိမ္မွာ ညဖက္ဆိုုရင္ ဘယ္သူ ့ကိုု ဘယ္လိုုတီးလိုုက္မယ္ေလးဘာေလးနဲ ့ ေက်ာင္းေရာက္ရင္ သူကခ်ည္း အေဆာ္ခံထိတာခ်ည္းပဲ။ အဲ ခုုေတာ့ သူ ့သူငယ္ခ်င္းေတြၾကားထဲမွာ သူက ဆရာၾကီးဆုုိပဲ။ မၾကီးက သူမေက်နပ္လည္း ဘာမွၿပန္မေၿပာဘူး သူ ့ဘာသာ ေအးေအးေနတယ္။ ကိုုယ္က မဟုုတ္မခံ ဇတ္ဇတ္ၾကဲ အိမ္မွာ ဘိုုးဘိုုးနဲ ့ ရန္ၿဖစ္ရင္၊ ဘိုုးဘိုုးရဲ ့ ေဆးၿပင္းလိပ္ခြက္ကိုု နံလြန္းလိုု ့ဆိုုၿပီး အမိႈက္ပံုုးထဲ ပစ္ထည့္ထားရင္၊ အတန္းထဲမွာ ရန္ၿဖစ္ရင္၊ စိန္ေၿပးတမ္း၊ ထုုပ္ဆီးတိုုးတမ္း၊ ဇယ္ေတာက္တမ္း ကစားရင္ အၿငင္းသန္တာ ကိုုယ္။ ဟိုုင္းၾကီးရြာသစ္မွာ ေက်ာင္းမၿပီးေသးလိုု ့ ဇီးၿဖ ူေခ်ာင္းေက်ာင္းမွာ သြားတက္ရေတာ့ ေလးတန္းေက်ာင္းသူေလးေယာက္ အတူတူမထိုုင္ရလိုု ့ဆိုုၿပီး ကိုုယ္က ေက်ာင္းသူသံုုးေယာက္ကိုု လက္ဆြဲေခၚၿပီး ဦးေဆာင္ဆင္းသြားတာကိုု ေက်ာင္းအုုပ္ဆရာၾကီးက ေတြ ့သြားလိုု ့ အတင္းလိုုက္ေခၚၿပီး ေၿဖရွင္းေပးရဖူးတယ္။ အဲဒီကတည္းကစလိုု ့ ေက်ာင္းအုုပ္ဆရာၾကီးက အေဖ့ကိုုေတြ ့ရင္ ကိုုယ့္အေၾကာင္းကိုု အၿမဲသတင္းေမးတယ္တဲ့။ အတူတူ မထိုုင္ရလိုု ့ ေက်ာင္းမတက္ဘူးဆိုုၿပီး အတန္းေဖာ္ ၃ ေယာက္ကိုု ဦးေဆာင္ေခၚၿပီး ေက်ာင္းေပၚက ဆင္းသြားတာ သူ ေက်ာင္းအုုပ္ဆရာၾကီး လုုပ္လာတဲ့ သက္တမ္းတေလွ်ာက္ အဲဒီတခါပဲ ၾကံ ုုဖူးမယ္ထင္တယ္။ ဆရာ၊ ဆရာမေတြဆိုုတာ အလယ္အလတ္ေက်ာင္းသားေတြကိုု မမွတ္မိဘူး။ ေတာ္တဲ့ေက်ာင္းသားေတြ ၊ ဆိုုးတဲ့ေက်ာင္းသားေတြကိုုပဲ မွတ္မိတယ္။ ကိုုယ့္ကိုုေတာ့ ဆရာ၊ ဆရာမ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား မွတ္မိၾကတယ္။ ကိုုယ္က ေတာ္လည္းေတာ္ ဆိုုးလည္းဆိုုးတာကိုုး။
ေမာင္ေမာင္ ငယ္ငယ္တုုန္းက ၾကက္မေတြဝပ္ေနတဲ့ ၿခင္းေတာင္းထဲကေန ၾကက္ဥေတြ ခိုုးေသာက္၊ ေဘးေခ် (ရခိုုင္လိုု ဦးေလးလိုု ့ေခၚတာပါ) ေတြက အရက္ေတြတိုုက္ မူးေနတတ္ေတာ့ ဒီေကာင္ ၾကီးလာရင္ အရက္သမားမ်ား ၿဖစ္သြားမလားလိုု ့ စိတ္ပူမိေသးတာ ၾကီးလာေတာ့ အရက္ေသာက္ရင္ ဗိုုက္ေအာင့္လိုု ့ဆိုုၿပီး တစက္ကေလးမွ မေသာက္တာကိုုဘဲ ဝမ္းသာေနရတယ္။ ကိုုယ္တိုု ့ငယ္ငယ္တုုန္းက ၿမတ္ေမာ္တင္စြန္းဘုုရားပြဲမွာ ေစ်းေရာင္းတဲ့ႏွစ္ကလား မမွတ္မိေတာ့ဘူး ဟိုုင္းၾကီးအိမ္မွာ ညလယ္စာအၿဖစ္ အေၾကာ္ဆရာက ကိုုယ္တိုု ့ေမာင္ႏွမသံုုးေယာက္အတြက္ ေခါက္ဆြဲေၾကာ္ေပးတယ္။ ခံုုေပၚက ပန္းကန္သံုုးခုုကိုုၾကည့္ၿပီး ဘယ္ပန္းကန္က ေခါက္ဆြဲ၊ အသားပိုုမ်ားလဲလိုု ့ အရင္ဆံုုး၊ အဦးဆုုံးေရြးတာ ေမာင္ေမာင္ မဟုုတ္ဘူး ကိုုယ္။ အငယ္ဆံုုးဆိုုၿပီး အေလ်ာ့ေပးလိမ့္မယ္ မထင္နဲ ့ ကိုုယ္ကအရင္ ေဆာ္ထည့္လိုုက္တာခ်ည္းပဲ။ အေဖက မၾကီးပန္းကန္ထဲကိုု ဟင္းထည့္ေပး၊ အေမက ေမာင္ေမာင့္ပန္းကန္ထဲကိုု ဟင္းထည့္ေပးလိုု ့ကေတာ့ ကိုုယ္က ဂါးဂါးလိုု ့ ေအာ္ေတာ့တာပဲ။ မၾကီးအတြက္ အကၤ ီ်အသစ္ဆိုုရင္ ကိုုယ္ကလည္း အသစ္ရမွ။ အေဖနဲ ့အေဖ အလုုပ္က ၿပန္လာရင္ ကိုုယ္က အရင္ဦးဆံုုး လွမ္းတိုုင္တတ္တယ္။ ကိုုယ္က အဲဒီလိုု အတိုုင္အေတာလည္း ထူတယ္။ ေမာင္ႏွမေတြၾကားထဲ ဗိုုလ္က်တယ္။ ကိုုယ့္ေရွ ့မွာ တစ္ဦးတည္းေသာသားဆိုုၿပီး အခြင့္အေရး ပိုုေပးလိုု ့ကေတာ့ ဘယ္ရမလဲ။ ကိုုယ့္မိသားစုုထဲမွာ ကိုုယ္ဟာ တန္းတူအခြင့္အေရး ေတာင္းဆိုုသူတစ္ေယာက္၊ ကိုုယ္မွန္တယ္လိုု ့ ယံုုၾကည္တဲ့အရာကိုု ေဝဖန္သူတစ္ေယာက္။ ကိုုယ္ ငယ္ငယ္တုုန္းက ေတာ္ေတာ္ ဆိုုးဆိုုးဝါးဝါးေလး။
အေမဟာ လူၾကံ ုုရိွရင္ သမီးေတြ မွာတာ၊ စားခ်င္တာကိုု ေပးပိုု ့ေလ့ရိွတယ္။ ခ်ဥ္ေပါင္ကိုု ေရေဆး၊ ေနလွန္း၊ အရြက္ေတြေၿခြ၊ ပ်စ္ေနေအာင္ၾကိ ုု၊ တခါစား အထုုပ္ေလးေတြထုုပ္ၿပီး ဖရီဇာထဲမွာခဲ၊ ေသေသခ်ာခ်ာ ထုုပ္ေပးၿပီး ပိုု ့ေပးတတ္တယ္။ မၾကီးက စားခါနီးဆိုုရင္ ဖရီဇာထဲကထုုတ္ အဆင္သင့္ ၾကိ ုုခ်က္လိုုက္ရံုုပဲ။ အေမက လုုပ္ေပးရတာ လက္ဝင္ေပမဲ့ ပင္ပန္းတယ္လိုု ့ မထင္ဘဲ သားသမီးေတြက စားေကာင္းတယ္လိုု ့ေၿပာရင္ ပင္ပန္းတာေတြေပ်ာက္ၿပီး ဝမ္းသာအားရ ရိွေနတာ့တာပဲ။ ႏိုုင္ငံၿခားမွာ ေနၾကတဲ့ သားသမီးကိုု မိဘေတြက အဲဒီလိုု စားစရာေတြ ပိုု ့ေပးေပမဲ့ မၾကီးေယာကၡမကေတာ့ သူ ့သား ႏိုု္င္ငံၿခားမွာ အၾကာၾကီးေနတာကိုု စားစရာ တခါမွ မထည့္ေပးဘူးတဲ့ အံ့ေရာ။ အေဖဟာ ကိုုယ့္ဒူးကိုုယ္ခႊ်န္၊ လယ္သမားဘဝကေန စက္ေလွပိုုင္ရွင္ၿဖစ္ေအာင္ ၾကိ ုုးစားခဲ့သူတစ္ေယာက္ပါ။ သားသမီးေတြကိုု ပညာတတ္ၾကီး ၿဖစ္ေစခ်င္ၿပီး တိုုးတက္ၾကီးပြားေအာင္ အၿမဲတမ္းၾကံဆေနသူပါ။ ေယာက်္ားအလုုပ္၊ မိန္းမအလုုပ္လိုု ့ မခြဲၿခားဘဲ အၿမင္မေတာ္ရင္ တံၿမက္စည္း ကိုုယ္တိုု္င္ယူလွည္း၊ ထမင္းဝင္ခ်က္၊ အေမ ေနမေကာင္း၊ ၿခံထဲက အေဒၚၾကီး မအားရင္ အဝတ္ေလွ်ာ္ေပးတယ္။ ထက္ၿမက္ လူရိပ္လူကဲသိၿပီး လက္ေအာက္ငယ္သားေတြကိုု ညွာတာတယ္။ အေဖဟာ ကိုုယ္တိုု ့အတြက္ စံၿပပုုဂိၢဳလ္ ဟီးရိုုးတစ္ေယာက္ပါ။ ဒါေပမဲ့ လူဆိုုတာ ၁၀၀ % perfect ဆိုုတာမရိွဘဲ ၁ % ကေတာ့ ခ်ိဳ ့ယြင္းခ်က္ကေလးေတြ ရိွေနတတ္ပါတယ္။ အေဖ့ရဲ ့ ၁ % ကေတာ့ စပ္စုုတတ္၊ ၾကြားတတ္ၿပီး ဖိုုဝါဒလိုု ့ ဆိုုရမလား အေမ့ကိုု ႏွိမ္ေၿပာတတ္တယ္။
လမ္းေလွ်ာက္ရာက ၿပန္လာတဲ့ နတ္ဆုု...ရာသီဥတုုေအးလိုု ့
သူ ့သခင္က ပုုဝါစည္းေပးထားေလရဲ ့
တခ်ိဳ ့ေခြးေတြဆိုု  ဘြတ္ဖိနပ္ေတာင္ ဝတ္ေပးထားတယ္...
ရြာမွာက ေဒၚအတင့္၊ အဝင္းမတိုု ့ဆိုုတာ ေယာက္်ားေတြနဲ ့ ရင္ေပါင္တန္း အလုုပ္လုုပ္တဲ့ သူေ႒းမၾကီးေတြ။ အေဖက ကိုုယ္တိုု ့ေရွ ့မွာဆိုု အေမ့ကိုု သူတုုိ ့လိုု မထက္ၿမက္ဘူး၊ တံုုးတယ္လိုု ့ ေၿပာတတ္တယ္။ အဲဒါဆိုုရင္ ကိုုယ္က အေဖ့ကိုု အေမတုံုုးမွန္း အေဖ မယူခင္ကတည္းက မသိဘူးလား၊ အေဖက ကိုုယ့္ေပါင္ ကိုုယ္လွန္ ေထာင္းေနသလိုုပါလား၊ အေမတံုုးတာကိုု သူမ်ားေတြသိေအာင္ အေဖက ေၾကၿငာေနသလိုုပါလား၊ အေဖ မရွက္ဘူးလားလိုု ့ ၿပန္ႏွက္ရင္ သူမ်ားေရွ ့မွာဆိုု မေၿပာပါဘူးလိုု ့ ေလသံေလးနဲ ့ ကိုုယ့္ကိုု ၿပန္ေခ်ာ့တယ္။ သူမ်ားေတြက သမီးႏွစ္ေယာက္က ႏိုုင္ငံၿခားမွာ ဘာလိုု ့အလုုပ္လုုပ္ေနေတာ့မွာလဲ အလုုပ္မလုုပ္နဲ ့ေတာ့လိုု ့ ေၿပာၾကတယ္။ အေဖက ဘာလိုု ့သားသမီးလုုပ္စာကိုု စားရမွာလဲ ကိုုယ္လည္း လုုပ္ႏိုုင္တုုန္း ကိုုင္ႏိုုင္တုုန္း လုုပ္ေနမွာေပါ့။ အလုုပ္မလုုပ္ရင္ ဘာအဓိပၺာယ္ ရိွေတာ့မွာလဲလုုိ ့ ေၿပာတတ္တယ္ မွန္တယ္အေဖ။ အေဖ ေနမေကာင္းရင္ နင့္အေမက ဘာမွလုုပ္တတ္ကိုုင္တတ္တာ မဟုုတ္ဘူး။ အေဖ က်န္းမာေရးေကာင္းပါမွလိုု ့ အမႊမ္းတင္ရင္ အေမကလည္း ဟုတ္တယ္ အေမက ဘာမွလုုပ္တတ္တာ မဟုုတ္ဘူး အေဖ က်န္းမာေရးေကာင္းဖိုု ့ အေရးၾကီးတယ္လိုု ့ သူ ့ေယာက္်ားဂုုဏ္ကိုု မိန္းမၿဖစ္သူကပါ ၿမွင့္တင္တတ္တယ္။ တခါတေလ အေဖက သူ ့ဂုုဏ္ကိုု ၿမွင့္တင္လြန္းအားၾကီးရင္ေတာ့ အေမက စိတ္ေပါက္ေပါက္နဲ ့ ေအး ငါ တံုုးတယ္ မသိဘူး မတတ္ဘူး ဒါေၾကာင့္ ပါးေစာင္ရွည္ရွည္နဲ ့ေယာက္်ား(ရခိုုင္ေတြက ပါးၿပင္ရွည္ရင္ ညဏ္ထက္တယ္လိုု ့ ယူဆပါသတဲ့ အေမဆိုုလိုုခ်င္တာက ထက္ၿမက္တဲ့ ေယာက္်ား) ကိုု ယူထားတာ ငါ ဗိုုက္ဆာေနတယ္ သြား မီးဖိုုေခ်ာင္ထဲက ငွက္ေပ်ာသီးတစ္လံုုး ယူေပးလိုု ့ ေၿပာေတာ့ အေဖက ထယူေပးရတာပါပဲ။
အေမက ငါ့ကိုု သိပ္ႏိုုင္စားတယ္ သူ တလကိုုးသတင္း သစ္သြားကဲ့ (သစ္ေတြသြားဆြဲၿပီးေရာင္း) တုုန္းက ငါပဲ သားသမီးေတြကိုု မီးေသြးေရာင္းၿပီး ရွာေကႊ်းရတာလိုု ့ အေဖ့ကြယ္ရာမွာ ကိုုယ္တိုု ့ကိုု ေၿပာေပမဲ့ အေဖ့ေရွ ့မွာဆိုုရင္ တဝမ္းစာ ရွာစားလိုု ့ေတာ့ ရတာေပါ့ အေဖ့လိုု လုုပ္ငန္းၾကီးေတာ့ ဘယ္လုုပ္ႏိုုင္ပါ့မလဲလိုု ့ ေၿပာတတ္တယ္။ အေဖဟာ သိပ္ညည္းတတ္တယ္ ေနမေကာင္းရင္ ပိုုဆိုုးတယ္။ တခါတုုန္းက သြားကိုုက္လိုု ့ အမယ္ေလး အဘေလး အီးေယာင္ (ရခိုုင္လိုု ့ အေမလိုု ့ ေခၚတာ) လိုု ့ တေနတာ နားၾကားကပ္လာတဲ ့ ကိုုယ္က အေဖ့ကိုု အမယ္ေလး အဘေလး အီးေယာင္တမေနနဲ ့ ဘုုရားတ အေဖ့ေရလိုု ့ ေငၚတူးဖူးတယ္။ အေဖက ေအး သမီးကိုုယ္တိုုင္ သြားကိုုက္ေတာ့မွ ကိုုယ္ခ်င္းစာလိမ့္မယ္တဲ့။ အေဖက အလုုပ္လုုပ္ရတာ သိပ္ပင္ပန္းတာပဲ လုုပ္ကိုုင္မစားခ်င္ေတာ့ဘူးလိုု ့ ညည္းတတ္တယ္။ အဲဒါဆိုုရင္ အေမက စက္ေလွ ၁၀ စီးပိုုင္တဲ့ သူေ႒းေတြက မညည္းရဘူး ကိုု ့မွာ ညည္းေနလိုုက္တာ ေအး လုုပ္ကိုုင္မစားခ်င္ေတာ့ဘူးဆိုုရင္ မလုုပ္နဲ ့ က်ဳပ္ ေစ်းေရာင္းေကႊ်းမယ္။ ေတာ္ မငတ္ေစရဘူး အရင္လိုု ဟင္းေကာင္းေကာင္း ေန ့တိုုင္းစားရဖုုိ ့ေတာ့ မေမွ်ာ္လင့္နဲ ့။ အဲဒီေနာက္ကစလိုု ့ လုုပ္ကိုုင္မစားခ်င္ေတာ့ဘူးဆိုုတဲ့စကား အေဖ့ဆီက မၾကားရေတာ့ဘူး။ အေဖက သိပ္ဟင္းေကာင္းမက္တယ္ အိမ္မွာ ဟင္းေတြ ဖြယ္ဖြယ္ရာရာ ရိွေနေပမဲ့လည္း စားေသာက္ဆိုုင္ကေန ဝယ္စားတတ္တယ္။ အေမက ဘာနဲ ့မဆိုု စားႏိုုင္တယ္ အစားအေသာက္လည္း ေၾကးသိပ္မမ်ားဘူး။ အစားအေသာက္ ေၾကးမ်ားတာ မၾကီးနဲ ့ေမာင္ေမာင္က အေဖနဲ ့သြားတူၿပီး ကိုုယ္က ဘာမဆိုု စားႏိုုင္တာ၊ ဘာစားစားေကာင္းတာ အေမနဲ ့ သြားတူတယ္။
အေဖက တခါတေလ ေတြေဝတတ္တယ္၊ ဆံုုးၿဖတ္ခ်က္ကိုု ၿပတ္ၿပတ္သားသား မခ်ရဲဘူး။ အေမက ပြဲရံုုကေန ပိုုက္ဆံယူၿပီး စက္ေလွပစၥည္းေတြ ဝယ္ခ်လာတယ္။ အေဖ ေတြေဝေနတာကိုု အဲဒီလိုု အေမက ၿပတ္ၿပတ္သားသား ဆံုုးၿဖတ္ေပးလိုုက္တယ္။ တခါတေလမွာ အေမက အဲဒီလိုု အေဖ့ထက္ စိတ္ဓာတ္ၿပတ္သားတယ္။ အေမဟာ စီးပြားေရးလုုပ္ငန္းၾကီးေတြ လုုပ္ႏိုုင္တဲ့အထိေတာ့ မေတာ္ဘူး။ ဒါေပမဲ့ ကိုုယ္တိုု ့ေတြကိုု စိတ္ဓာတ္ခြန္အား အၿမဲေပးေနခဲ့တယ္။ ကိုုယ္က အေဖ့သမီးပီပီ အလုုပ္ပင္ပန္းတယ္လိုု ့ ညည္းရင္ အေမက အစားေကာင္းေကာင္းစား၊ ပိုုက္ဆံကိုု ေခႊ်တာမေနနဲ ့၊ ေပ်ာ္ေအာင္ေနလိုု ့ အားေပးတတ္ၿပီး အေဖက ခရီးေတြ သိပ္မသြားနဲ ့ ပိုုက္ဆံစုုလိုု ့ မွာတတ္တယ္။ အဲဒါဆိုုရင္ ကိုုယ္က သမီး ဒီလိုုပင္ပင္ပန္းပန္း အလုုပ္လုုပ္ေနတာ ခရီးေတြသြားၿပီးေတာ့မွ အပန္းမေၿဖရင္ ဘာအတြက္ အလုုပ္လုုပ္ေနတာလဲ။ ဘဝမွာ ဘာအဓိပၺာယ္ရိွေတာ့မွာလဲ ၿပန္ေၿပာရင္ အေဖက သမီးသေဘာ ၾကိ ုုက္တာသံုုးလိုု ့ ၿပန္ေခ်ာ့တတ္တယ္။ အေမဟာ အေဖ့ကိုု သိပ္အားကိုုးလြန္းတယ္ အေဖရိွေနရင္ စကိုုက္ကိုု ဘယ္လိုုသံုုးရမွန္း မသင္ဘူး။ အေဖ ရြာကိုုေရာက္ေနတဲ့အခါမွာမွ ေမာင္ေမာင္နဲ ့မၾကီးကိုု ေမးၿမန္းၿပီး စကိုုက္သံုုးတတ္ေအာင္ သင္တယ္။ ကိုုယ္က အေမအပါအဝင္ အမ်ိဳးသမီးေတြအားလံုုး အမွီအခိုုကင္းကင္းနဲ ့ ကိုု္ယ့္ဘာသာကိုုယ္ ရပ္တည္ႏိုုင္ေစခ်င္တယ္။ ဘာၿဖစ္လိုု ့လဲဆိုုေတာ့ ေယာက္်ား ေသသြားခဲ့ရင္၊ ေနာက္မိန္းမယူသြားခဲ့ရင္ ဘယ္သူ ့ကိုု သြားအားကိုုးမလဲ။ ေနာက္ေယာက္်ားယူမယ္လိုု ့ လြယ္လြယ္မေတြးနဲ ့ အဲဒီေယာက္်ားက အလုုပ္မလုုပ္ဘဲ မိန္းမလုုပ္စာ ထိုုင္စားတဲ့ ငပ်င္းဆိုု ဘယ္လိုုလုုပ္မလဲ။ အဲဒီလိုု အလုုပ္မလုုပ္ မိန္းမလုုပ္စာ ထိုုင္စားတဲ့ေယာေက္်ား ကိုုယ္ စကၤာပူေက်ာင္းတက္တုုန္းကေနတဲ့အိမ္မွာ ေတြ ့ဖူးတယ္။ အလုုပ္ရွာရခက္တယ္လိုု ့ေၿပာရေအာင္လည္း စကၤာပူပိုုလီေက်ာင္းၿပီးထားတဲ့သူ အလုုပ္တကယ္လုုပ္ခ်င္စိတ္ မရိွလိုု ့ပါ။ အလုုပ္မလုုပ္ဘဲ မိန္းမလုုပ္စာ ထိုုင္စားတဲ့ေကာင္ဆိုုၿပီး ၾကည့္မရဘူး အၿမင္ကပ္တယ္ စိတ္ထဲမွာ ဘယ္လိုုမွ မေလးစားဘူး အထင္ေသးတယ္။
ကိုုယ့္တူေတာ္ေမာင္
ကိုုယ္တိုု ့ညီအစ္မေတြ အေဒၚရာထူး ရလိုုက္ပါၿပီ။ ေမလ ၁ ရက္ေန ့မွာေတာ့ ေမာင္ေမာင့္မိန္းမက သားေယာက္်ားေလး ေမြးတယ္။ ကေလးလက္က ကိုုယ့္အေမနဲ ့ကိုုယ္လိုု  ခပ္ၾကီးၾကီးဆိုုလိုု ့ ဝမ္းသာရေသးတယ္။ အင္း... သူ ့အေဖလိုု သူမ်ားခ်တာခ်ည္း ခံလာရမဲ့ကေလး မဟုုတ္ဘဲ ကိုုယ့္လိုု ဇတ္ဇတ္ၾကဲေလး ၿဖစ္ေစခ်င္မိသား။ ေသြးသားေတာ္စပ္တယ္ဆိုုေတာ့ ဓာတ္ပံုုထဲမွာ ၿမင္လိုုက္တာနဲ ့ကိုု ခ်စ္ရတာပါပဲ။ ကေလးက ဟိုုဖက္၊ ဒီဖက္ ႏွစ္မိသားသားစုုလံုုးရဲ ့ ပထမဆံုုးကေလးဆိုုေတာ့ အဘိုုး၊ အဘြားေတြ၊ အေဒၚေတြကေတာ့ သည္းသည္းလႈပ္ၾကမွာပဲ။ ကေလးကိုု အစားမေရွာင္ေစဘဲ အကုုန္လံုုးေကႊ်း၊ ဒီအရြယ္မွာ အာဟာရၿပည့္ေအာင္ ေကႊ်းပါမွ ညဏ္ရည္ဖြံ ့ၿဖိ ုုးမွာမိုု ့ အစားကိုု ဂရုုစိုုက္ေကႊ်း၊ ေၿမးဦးေလးဖိုု ့ အလိုုတအားမလိုုက္ဘဲ၊ တခ်ိန္လံုုး ေပြ ့ခ်ီမထားဘဲ ကိုုယ့္အားကိုုယ္ ကိုုးတတ္ေအာင္၊ တာဝန္သိစိတ္ရိွေအာင္ ၿပ ုုစုုေစာင့္ေရွာက္ေစခ်င္တယ္။ ေမာင္ေမာင္ဟာ ကိုုယ္တိုု ့မ်က္စိေအာက္မွာတင္ လူဖလံေလးကေန ကေလးအေဖတစ္ေယာက္ ၿဖစ္လာတာ မယံုုႏိုုင္စရာဘဲ။ မရင့္က်က္ေသးတဲ့ ကေလးသာသာ လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္ အေဖၿဖစ္လာတဲ့အခါ သူ ့သားေတာ္ေမာင္ကိုု ဘယ္လိုုမ်ိဳးမ်ား ဆံုုးမပဲ့ၿပင္ကိုုင္တြယ္မွာပါလိမ့္။ အေဖၿဖစ္လာေတာ့မွ မိဘေမတၱာကိုု နားလည္လာၿပီး မိဘေတြကိုု ကိုုယ္ခ်င္းစာေတာ့မယ္ ထင္ပါရဲ ့(မထင္ေပါင္) ။ သူ ့သားဓာတ္ပံုုေလးကိုု ေဖ့ဘြတ္မွာ My baby ! I am very happy time လိုု ့ တင္ေတာ့ မၿမင္မေတာ္ရင္ မေၿပာဘဲ မေနႏိုုင္တဲ့ကိုုယ္က ေမာင္ေမာင္ေရ အဂၤလိပ္လိုု ေရးမယ္ဆိုုလည္း မွန္ေအာင္ေရး I am very happy (or) I have very happy time လိုု ့သံုုးမွ မွန္တယ္...နင့္ဟာက အဂၤလိပ္စာညံ့မွန္း ေၾကၿငာေမာင္းခတ္ေနသလိုုပါလားလိုု ့ ေၿပာရေသးတယ္။ မၾကီးက သူလည္း သိေပမဲ့ မေၿပာေတာ့ပါဘူးလိုု ့ ေနတာတဲ့။
ဝိုု္င္းကိုု ေၿပာၿပေတာ့ သူ ့တူေတာ္ေမာင္ေတြလည္း ေဖ့ဘြတ္မွာ အဂၤလိပ္လိုု ဂေပါက္တိဂေပါက္ခ်ာေရးလိုု ့ သူ ့မွာ အမွားၿပင္ေပးေနရတယ္တဲ့။ ေမာင္ေမာင္ဟာ အဂၤလိပ္စာ အေတာ္ညံ့တယ္။ အလယ္တန္းပဲ တက္ဖူးတဲ့ အေဖက သူ ့ထက္ေတာင္ ဂရန္မာေတြ သိေသးတယ္။ ငယ္ငယ္တုုန္းက လက္ေရးလွေအာင္ မၾကီးက မ်ဥ္းေတြတားၿပီး ေရးခိုုင္းတယ္။ တကၠသိုုလ္ေက်ာင္းသား ေမာင္ေမာင္ရဲ ့ စာအုုပ္ကိုု ၿမင္လိုုက္ရတဲ့အခါ အေဖ့ခမ်ာ ဟိုုက္ခနဲ ေသြးတက္သြားဖူးတယ္။ သူ ့သားေတာ္ေမာင္ တကၠသိုုလ္ေက်ာင္းသားၿဖစ္သူရဲ  ့လက္ေရးက ပဲပင္ေပါက္ မုုန္တိုုင္းဝင္ေမႊသြားတဲ့ လက္ေရးကိုု ေတြ ့လိုုက္ရလိုု ့ေလ။ ဖိနပ္ကိုု ညီညီခႊ်တ္ဖိုု ့ ဘယ္ေလာက္သင္သင္ ဘယ္ေတာ့မွ မခႊ်တ္ဘူး။ ပစၥည္းေတြကိုုလည္း မရိုုေသဘူး စည္းကမ္းမရိွဘူး။ မေအၿဖစ္သူက အိမ္နဲ ့အေမကိုု တခါမွမခြဲဘူး၊ ကုုမၺဏီမွာလုုပ္ရင္ လမ္းစရိတ္နဲ ့တင္ ဘာမွမက်န္ဘူး အခ်ိန္ကုုန္လူပန္းတာပဲ အဖတ္တင္တယ္ဆိုုၿပီး အၿပင္အလုုပ္မလုုပ္၊ ဘြဲ ့ႏွစ္ဘြဲ ့ရထားေပမဲ့ ၿမိ ုု ့ထဲေတာင္ မသြားတတ္တဲ့ ကိုုယ့္ေယာင္းမ ငတံုုးမ၊ ဖေအၿဖစ္သူက အသံုုးမက်တဲ့ ကိုုယ့္ေမာင္။ ဒီႏွစ္ေယာက္က ေမြးလာတဲ့ ကိုုယ္တိုု ့မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြကေတာ့ ဘယ္လိုုေနမလဲမသိ။ ေယာက္်ားကိုု ဘယ္ေလာက္ေတာင္မ်ား ခ်စ္သလဲလိုု ့ ကေလးက အေဖနဲ ့တရုုပ္တည္းတူေအာင္ ေမြးတတ္တယ္လိုု ့ ေမာင္ေမာင့္မိန္းမ သူငယ္ခ်င္းေတြက ေၿပာၾကတယ္။ ကေလးက အေဖေခ်ာ၊ အေမေခ်ာဆိုုေတာ့ ေခ်ာပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမဲ့ အက်င့္စရိုုက္ကေတာ့ သူ ့အေဖ ေမာင္ေမာင္နဲ ့ တစက္ကေလးမွ မတူခ်င္ဘူး။ သူ ့အဘိုုး ကိုုယ္တိုု ့အေဖ၊ သူ ့အေဒၚ ကိုုယ္တိုု ့ညီအစ္မေတြရဲ  ့ ထက္ၿမက္တာကိုုေတာ့ သြားတူေစခ်င္သား။
ဝိုုင္းကိုု ေၿပာၿပေတာ့ သူ ့အေဖလည္း အဲဒီလိုု ေၿပာဖူးတယ္တဲ့။ ဝိုုင္းအထက္က အစ္မလတ္က ဟႏြိဳင္းက ကုုမၺဏီတစ္ခုုမွာ ရာထူးခပ္ၾကီးၾကီး၊ luxury တိုုက္ခန္းပိုုင္ရွင္၊ ဝိုုင္း ထိုုင္း၊ ၿပင္သစ္မွာ ေက်ာင္းသြားတက္ေတာ့ ေက်ာင္းစရိတ္ေတြကိုု အစ္မလတ္က ေထာက္ပံ့တာ။ ဝိုုင္းဆိုုရင္လည္း ထုုိင္း၊ ၿပင္သစ္မွာ အမ္ဘီေအၿပီး အီတလီက ယူအန္မွာ ၇ ႏွစ္၊ နယူးေယာက္မွ အလုုပ္လုုပ္ေနတာဆိုုတာ သူတိုု ့ ညီအစ္မက ႏွစ္ေယာက္က ထက္ၿမက္တယ္။ ဝိုုင္းအစ္မအၾကီးဆံုုးက ဗီယက္နမ္ေတာင္ပိုုင္းမွာ အိမ္ေထာင္က်ၿပီး ကေလးႏွစ္ေယာက္ ေမြးထားတယ္။ ဝိုုင္းအေဖက သူ ့ေၿမးမကိုု နင့္အေမ ငတံုုးမနဲ ့ သြားမတူနဲ ့ေနာ္၊ နင့္အေဒၚေတြလိုု ထက္ၿမက္တာမွာ သြားတူလို ့ေၿပာသတဲ့။ ဝိုုင္းတူမကလည္း ၾကည့္ သမီးဆံပင္အေရာင္က အေဒၚေတြနဲ ့တူတယ္၊ အေဒၚေတြလိုု ထက္ၿမက္မွာေပါ့လိုု ့ ၿပန္ေၿပာသတဲ့။ ဝိုုင္းအစ္မအၾကီးဆံုုးကလည္း ေမာင္ေမာင့္လိုု  ကံေကာင္းတယ္။ ဝိုုင္းတိုု ့ညီအစ္မလိုု ၾကိ ုုးစားအားထုုတ္စရာမလိုုဘဲ ညီမေတြေကာင္းမႈနဲ ့ ဥေရာပတခြင္၊ အေမရိကန္ကိုု ေရာက္ဖူးတယ္။ နာမည္ၾကီးဘရန္းအိတ္ေတြ ကိုုင္ရတယ္။ သူ ့သမီးေတြကိုုလည္း ဝိုုင္းတိုု ့ညီအစ္မေတြက ေထာက္ပံ့တယ္။ ေမာင္ေမာင္၊ ဝိုုင္းအစ္မအၾကီးဆံုုးလိုု တခ်ိဳ ့လူေတြဟာ ပင္ပင္ပန္းပန္း ၾကိ ုုးစားအားထုုတ္ဖိုု ့မလိုုဘဲ ကုုသိုုလ္ကံ သိပ္ေကာင္းၾကတယ္။ ကိုု္ယ့္တူေတာ္ေမာင္ ၾကီးလာတဲ့အခါ မင္းအေမ ငတံုုးမ၊ မင္းအေဖ ငပ်င္းေကာင္နဲ ့ သြားမတူေလနဲ ့ေနာ္ မင္းအဘိုုး၊ မင္းအေဒၚေတြလိုု ထက္ၿမက္တာမွာ သြားတူေနာ္လိုု ့ ေၿပာေနေလမလား။ တကယ္လိုု ့သာ ကိုုယ့္တူေတာ္ေမာင္ဟာ သူ ့အဘိုုး ကိုုယ္တိုု ့အေဖ၊ သူ ့အေဒၚ ကိုုယ္တိုု ့ညီအစ္မလိုု  ထက္ၿမက္တာေတြမွာ သြားမတူဘဲ သူ ့အေဘး ကိုုယ္တိုု ့အဘိုုး၊ သူ ့အေဖ ေမာင္ေမာင္နဲ ့မ်ား သြားတူလိုု ့ကေတာ့ ...
အင္း...အဲ့ဒီေတာ့လည္း မ်ိဳးရိုုးထဲမွ ဆိုုးေပးၾကီးမ်ား စီးရီးစ္ေတြ ဆက္ေရးရတာေပါ့ေလ။
မတ္ ၁၇ ၊ ၂၀၁၅။
Happy St. Patrick's Day !
ေရးခဲ့ၿပီးတာက
မ်ိဳးရိုုးထဲမွ ဆိုုးေပၾကီးမ်ား - ၁
မ်ိဳးရိုုးထဲမွ ဆိုုးေပၾကီးမ်ား - ၂
မ်ိဳးရိုုးထဲမွ ဆိုုးေပၾကီးမ်ား - ၃
မ်ိဳးရိုုးထဲမွ ဆိုုးေပၾကီးမ်ား - ၄
Bear Mountain သြား ေတာလား
အသိမိတ္ေဆြေတြရဲ ့ Bear Mountain ေပ်ာ္ပြဲစားထြက္ၾကတဲ့ ဓာတ္ပံုုေတြကိုု ေဖ့ဘြတ္မွာ ၿမင္လိုုက္ရတဲ့အခါ ဝက္ဝံေတာင္ကိုု သြားခ်င္ၿပန္ေရာ။ ဝိုုင္းကိုု ေၿပာၿပေတာ့ သြားရေအာင္ေလတဲ့ ဂူဂယ္မွာ ရွာေဖြၾကည့္ေတာ့ နယူးေယာက္ Port Authority Bus Terminal ကေန မနက္ ၈ နာရီ ၄၅ မိနစ္မွာ ထြက္တဲ့ဘတ္စ္ကား ရိွတယ္။ ၂၀၁၄  ၾသဂုုတ္ ၂၂ မွာ သြားခဲ့တာဆိုုေတာ့ Cold Spring သြားၿပီး ေနာက္တစ္ပတ္ေပါ့ တစ္ႏွစ္ေတာင္ ၿပည့္ေတာ့မယ္။ ဝိုုင္းေရ ဒီႏွစ္ေႏြရာသီေရာက္ရင္ ဝက္ဝံေတာင္ဆီ ဟိုုက္ကင္းထြက္ရေအာင္ေလဆိုုေတာ့ ေဆာင္းဦးေပါက္မွာ သြားရေအာင္တဲ့။ ေႏြရာသီမွာ စိမ္းစိုုေအးၿမတဲ့ ဝက္ဝံေတာင္ကိုု ေတြ ့ထားၿပီးၿပီဆိုုေတာ့ သစ္ရြက္ေတြ အေရာင္ေၿပာင္းခ်ိန္မွာ ဝက္ဝံေတာင္အလွကိုု ၿမင္ဖူးခ်င္သား။ ပိုု ့အေသာ္ရတီဘတ္စ္ကားဂိတ္ကေန ေဟာ္လန္တန္နယ္ကိုုၿဖတ္ၿပီး နယူးဂ်ာဆီၿပည္နယ္ကေန ေၿမာက္ဖူးစူးစူးကိုု ၁ နာရီခြဲေလာက္ ေမာင္းရပါတယ္။ မနက္အေစာၾကီး ထလာရလိုု ့ အိပ္ေရးမဝလိုု ့ပဲလား၊ ကားကပဲ အေကြ ့အေကာက္လမ္းေတြကိုု ေမာင္းရလိုု ့လားမသိ ကားမူးခ်င္သလိုု ၿဖစ္တယ္။ ဝက္ဝံေတာင္ကိုု ေရာက္ပါၿပီခင္ဗ်ာဆိုုလိုု ့ ဆင္းလိုုက္ေတာ့ ကြင္းၿပင္ထဲမွာ အေဆာက္အဦးတစ္ခုုကိုု ဝန္းရံထားတဲ့ ေတာင္စဥ္ေတာင္တန္းေတြ၊ ေကြ ့ပတ္စီးဆင္းေနတဲ့ ဟတ္ဆန္ၿမစ္ ေတြ ့တယ္။ ဘယ္အခ်ိန္၊ ဘယ္ေနရာမွာ အၿပန္ဘတ္စ္ကားကိုု ေစာင့္ရမလဲေမးေတာ့ ဒီေနရာမွာပဲတဲ့။
ေနာက္က အေဆာက္အဦးက Inn
ၿမင္ရတဲ့ အမ်ားသံုုးအိမ္သာရိွတဲ့ အေဆာက္အဦးကိုု ဆယ့္ငါးမိနစ္ေလာက္ေတာ့ ေလွ်ာက္ရတယ္
ၿမင္ရတဲ့ အေဆာက္အဦးက Inn ပါတဲ့ စားေသာက္ဆိုုင္နဲ ့တူတာဆိုုလိုု ့ ဘာမွမရိွ။ ကားၾကီးကားငယ္ အသြယ္သြယ္နဲ ့ လာေရာက္ၾကၿပီး ကန္တဝိုုက္မွာ ဘာဘီက်ဴးဖိုု ့ ၿပင္ဆင္ေနၾကတယ္။ ဝိုုင္းေရ ကိုုယ္တိုု ့ မုုန္ ့ေတြသယ္လာတာ မွန္သြားၿပီ မုုန္ ့ေရာင္းတဲ့ စက္ကေလးေတြ ရိွေပမဲ့ ကိုုယ္တိုု ့မၾကိ ုုက္တဲ့ snack ေတြ။ မနက္က အိပ္ယာက ဝုုန္းကနဲထ ေရခပ္ၿမန္ၿမန္ခ်ိဳးၿပီး ဘတ္စ္ကားဂိတ္ကိုု သြားရတာမိုု ့ မနက္စာစားခ်ိန္ မရိွဘူး။ ဝက္ဝံေတာင္ေရာက္ေတာ့ ၁၁ နာရီ ထိုုးလုုၿပီ ဗိုုက္ဆာေနလိုု ့ ဝမ္းအရင္ၿဖည့္ရတယ္။ ကိုုယ္က ကိုုယ္တိုုင္လုုပ္ ဆန္းဒြက္စ္ ကိုုယ္တိုုင္လုုပ္ဆိုုလိုု ့ အထင္မၾကီးလိုုက္နဲ ့ ေပါင္မုုန္ ့ႏွစ္ခ်ပ္ၾကား မန္ရြန္းနီးစ္သုုတ္ တူနာထည့္ ခ်ီးစ္တၿပား ပစ္ထည့္ထားတဲ့ ဆန္းဒြစ္၊ ဝိုုင္းက ထမင္းေၾကာ္။ ေတာက္တက္ထေရးလမ္းေတြမွာ အလြယ္ဆံုုးလမ္း၊ ေဒးဗစ္ ေၿပာလိုုက္တဲ့ အပါလာခ်ိန္းလမ္းကိုု ေရြးလိုုက္တယ္။ ဝက္ဝံေတာင္တက္လမ္းက ကိုုးစပရင္းက ေတာင္တက္လမ္းလိုု မေၿပဘူး မတ္ေစာက္တယ္ ေက်ာက္ေလွကားထစ္ေတြနဲ ့။ သစ္ပင္ေတြက ကိုုးစပရင္းထက္ ပိုုစိမ္းညိႈ ့တယ္။ ကိုုးစပရင္းက ၿမိုု ့ ဝက္ဝံေတာင္က National Park ။ ကိုုယ္တိုု ့ရဲ ့ Photography Hiking အတိုုင္း ၁၀ မိနစ္ေလာက္ ေတာင္တက္၊ ၅ မိနစ္ေလာက္ ဓာတ္ပံုုရိုုက္ေတာ့ လူေတြအကုုန္လံုုး ကိုုယ္တိုု ့ကိုု ေက်ာ္တက္သြားၾကတယ္။ မိနစ္ ၂၀ ေလာက္ တက္ၿပီးေတာ့ နည္းနည္းေလး ေမာလာၿပီ။ အေကြ ့မွာ ဟတ္ဆန္ၿမစ္ကိုု ၿမင္ရတယ္။
အေကြ ့မွာ အနားယူအပန္းေၿဖေနတဲ့ စပန္းနစ္အန္ကယ္ၾကီးကိုု ေတာင္ထိပ္ကိုု ေဝးေသးလားလိုု ့ ေမးၾကည့္ေတာ့ နာရီဝက္ေလာက္ တက္ရဦးမယ္တဲ့ ဟယ္မေလး ေတာင္တကယ္ တက္ေနရပါလား။ အၿမင့္ပိုုင္းကိုု ေရာက္လာလိုု ့ ေဘးပတ္ဝန္းက်င္ကိုု အေပၚစီးက ၿမင္ရတယ္။ အေကြ ့ေရာက္ေတာ့ ကားလမ္းမၾကီးေပၚ ေရာက္တယ္။ ဆယ့္ငါးမိနစ္ေလာက္ ကားလမ္းအတိုုင္း ေၿပေၿပေလး ေလွ်ာက္လိုုက္ေတာ့ outlook ကိုု ေရာက္တယ္။ outlook ကေန ေဘးမွာ ရစ္ေခြစီးဆင္းေနတဲ့ ဟက္ဆန္ၿမစ္၊  စိမ္းညိႈ ့ေနတဲ့ ေတာင္စဥ္ေတာင္တန္းေတြ၊ ကိုုယ္တိုု ့စတက္လာခဲ့တဲ့ ေတာင္ေၿခ၊ ကားပါကင္ဝင္း၊ ဟက္ဆန္ၿမစ္ကိုု ၿဖတ္ေက်ာ္ေဖာက္လုုပ္ထားတဲ့ တံတားတိုု ့ကိုု ၿမင္ရတာ အင္မတန္ သာယာတယ္။ စက္ဘီးစီးသမားတအုုပ္လည္း အဲဒီေနရာမွာ အနားယူၾကတယ္။ ေတာင္ေပၚက ဆင္းလာတဲ့ ကားေပၚက အန္ကယ္ၾကီးကိုု ေတာင္ထိပ္ဘယ္ေလာက္ေဝးလဲ ေမးၾကည့္ေတာ့ ၁ မိုုင္ ငါးမိနစ္သာသာတဲ့။ ကားနဲ ့ ငါးမိနစ္ဆိုတာ လမ္းေလွ်ာက္ရင္ နာရီဝက္ေပါ့။ တစ္ေယာက္တည္း ေတာင္တက္လာတဲ့ အိႏိၵယသားေလးက ဗီြဒီယိုုခ်က္နဲ ့ ဗ်ဴးပြိဳင့္ၿမင္ကြင္းကိုု ၿပေနတယ္။ ဆယ္မိနစ္ေလာက္ နားၿပီးေတာ့ စက္ဘီးတစ္အုုပ္၊ အိႏိၵယသားေလး၊ ကိုုယ္တိုု ့ ေတာင္တက္ၾကတယ္။ ဆယ့္ငါးမိနစ္ေလာက္  ေရာက္တဲ့အထိ ေတာင္ထိပ္နဲ ့တူတာလည္း မေတြ ့ေတာ့ အခ်ိန္ကလည္း ၂ နာရီ တီးေနၿပီဆိုုေတာ့ ၿပန္ဆင္းသင့္ေနၿပီမိုု ့ ၿပန္လွည့္လာခဲ့တယ္။
ေတာင္တက္ေနစဥ္မွာ ၿမင္ရတဲ့ Hudson ဟက္ဆန္ၿမစ္
ပထမဆံုုး ေတြ ့ရတဲ့ outlook
ဗ်ဴးပိြဳင့္မွာ နားေနတုုန္း အိႏိၵယသားေလးက ၿပန္ေရာက္လာလိုု ့ အကူအညီေတာင္းၿပီး ကိုုယ္တိုု ့ႏွစ္ေယာက္ ဓာတ္ပံုုရိုုက္ခိုုင္းတယ္။ ေတာင္ထိပ္ေရာက္ခဲ့လားေမးေတာ့ ေရာက္ခဲ့လိုု ့ ၿပန္ဆင္းလာတာတဲ့။ ဟင္ ဒါဆိုု ေတာင္ထိပ္က မေဝးဘူးေပါ့ အင္းေလ ဟိုုနားေလးမွာ ေတာင္ထိပ္သိုု ့ဆိုုတဲ့ ဆိုုင္းဘုုတ္ကေန ၿဖတ္တက္သြားတာ ငါးမိနစ္ေလာက္ပဲ ၾကာတယ္။ ကားလမ္းကေန သြားရင္ေတာ့ ၾကာတာေပါ့။ ေတာင္ထိပ္မွာ ဘာရိွလဲ ဘာမွမရိွပါဘူး ေတာင္ထပ္မွာ ရွင္းေနတာပဲ အေဆာက္အဦးတစ္ခုုေတာ့ ရိွတယ္ ဘာဘီက်ဴးကင္ေနတာေတြမွ ေတာင္ထိပ္အၿပည့္ ရွဴခင္းကေတာ့ တကယ္လွတယ္။ ဝိုုင္းကိုု ၿပန္သြားမလားေမးေတာ့ မသြားေတာ့ပါဘူး ေနာက္တစ္ေခါက္မွေပါ့တဲ့။ အဆင္းက်ေတာ့ နည္းနည္းသတိထားရတယ္။ ကြင္းၿပင္ၾကီးကိုုၿဖတ္ၿပီး အိမ္သာရိွတဲ့ အေဆာက္အဦးကိုု သြားၾကေတာ့ ကေလးေတြ ေဘာ့လံုုးကန္၊ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေၿပးလႊားေဆာ့ကစားေနၾကတယ္။ အိႏိၵယသားေလးကိုု ေတြ ့တယ္ သူ ့ေကာင္မေလးနဲ ့ သူ ့ေကာင္မေလးက ေတာင္လိုုက္မတက္ေတာ့ သူက ေတာင္ေပၚက ၿမင္ရတဲ့ၿမင္ကြင္းေတြကိုု ဗီြဒီယိုုစကိုုက္နဲ ့ ၿပေနတာေနမွာ။ ဗီြဒီယိုုကေန ၿမင္ရတဲ့ၿမင္ကြင္းထက္ ကိုုယ္တိုုင္မ်က္စိနဲ ့ ၿမင္ရတဲ့ၿမင္ကြင္းက ကြာတယ္။ ကန္ေဘးမွာ ေန ့လည္စာ ထပ္စားၾကတယ္။
ဒီ outlook မွာေတာ့ ကား၊ စက္ဘီး၊ လူေတြ အကုုန္ရပ္ၿပီး ၾကည့္ၾကတယ္... ရႈခင္းက အေတာ္လွတယ္...
ဒီၿမင္ကြင္းနဲ ့ေတာင္ ၁ နာရီ တက္ရက်ိဳး နပ္တယ္....
ကန္မွာလည္း ဘုုတ္သေဘၤာစီးတဲ့သူ၊ ငါးမွ်ားတဲ့သူ၊ ကန္ေဘးပတ္လည္မွာ ဘာဘီက်ဴးကင္တဲ့သူ၊ လမ္းေလွ်ာက္တဲ့သူေတြနဲ ့ စည္ကားတယ္။ အဘိုုးၾကီးတစ္ေယာက္က သူ ့ေၿမးၿဖစ္သူကိုု ငါးမွ်ားနည္း သင္ေနတယ္။ ကေလးက သံုုး၊ ေလးႏွစ္သာသာ ငါးမွ်ားတံေလးနဲ ့ ငါးမွ်ားေနတာ ခ်စ္စရာေလး။ ေမာင္ေမာင္လည္း ရြာမွာတုုန္းက ငါးမွ်ားတာ ငါးေတြမိတယ္။ ကိုုယ္ကေတာ့ ငါးမွ်ားတံကိုု ၿငိမ္ၿငိမ္ေလးကိုုင္ၿပီး မွ်ားရတာကိုု စိတ္မရွည္တာ။ စကၤာပူရံုုးက မေလးရွားမေလး ထိန္ထိန္ကေတာ့ သူ ငါးမွ်ားရင္ ငါးတစ္ေကာင္မွ မမိဘူးတဲ့။ ဘာၿဖစ္လိုု ့လဲဆိုုေတာ့ သူက အရမ္းစကားမ်ားေတာ့ ငါးေတြက နားညည္းလိုု ့ သူ ့နားကိုု မလာၾကလိုု ့တဲ့။ ယူအက္စ္ေက်ာင္းမွာတုုန္းက ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္ရက္မွာ ခရီးသြားဖိုု ့လည္း ပိုုက္ဆံမရိွၾကေတာ့ ေက်ာင္းနားကေရကန္မွာ ငါးသြားမွ်ားၾကတယ္။ ငါးတကယ္မွ်ားတာက ႏွစ္ေယာက္ အေဖာ္လိုုက္ၾကတာက ၁၅ ေယာက္ မိတာက တစ္ေကာင္။ ေမရီလန္းမွာတုုန္းက ေႏြရာသီတစ္ရက္မွာ ဆီနီကာပန္းၿခံကိုု ငါးမွ်ားထြက္ၾကဖူးတယ္။ ဘာဘီက်ဴးကင္ စားၿပီးေတာ့ ဆူနမ္နဲ ့အမ္းထရူးက ငါးမွ်ား၊ ရာမားနဲ ့ကိုုယ္က ေတာင္ေစာင္းေလးမွာ ဖ်ာခင္းၿပီး အိပ္ေတာ့တာပဲ။ ေလက တၿဖ ူးၿဖ ူးတိုုက္လိုု ့ ၾကည္လင္ေနတဲ့ ေရကန္ၿပင္မွာ စိမ္းညိႈ ့ေနတဲ့ သစ္ပင္ရိပ္ေတြကိုု ၾကည့္လိုုက္၊ အိပ္လိုုက္၊ ေကာင္းကင္ၿပာၿပာမွာ ေမ်ာလြင့္ေနတဲ့ တိမ္ဆိုုင္ၿဖ ူၿဖ ူေတြကိုု ေငးလိုုက္ေပါ့။ အမ္းထရူးက ငါးေလးေကာင္ေတာ့ မိပါရဲ ့ လီလီေပါ့သာသာေလးေတြမိုု ့ ၿပန္လႊတ္လိုုက္တယ္။
ကန္ေရၿပင္က စိမ္းလဲ့ေနတယ္။ သစ္ပင္စိမ္းညိႈ ့ညိႈ ့ေတြေအာက္ကေန ကန္တပတ္ လမ္းေလွ်ာက္ရတာ ေတာေတာင္စိမ့္စမ္းထဲ ေရာက္ေနသလိုု ခံစားမိတယ္။ ေလးနာရီထိုုးေတာ့ ဘတ္စ္ကားဂိတ္ဆီ သြားၾကတယ္။ အလာတုုန္းက ခ်ေပးခဲ့တဲ့ ေနရာပါပဲ။ ဘတ္စ္ကားမွတ္တိုုင္လည္း မေတြ ့လိုု ့ ကားေတြရွင္းေပးေနတဲ့ လံုုၿခံ ုုေရးေကာင္မေလးကိုု ေမးၾကည့္ေတာ့ ဒီနားမွာပဲ ရပ္ပါတယ္တဲ့။ သစ္ပင္ေအာက္မွာ ထိုုင္ေနၾကတဲ့ သူေတြက ကိုုယ္တိုု ့လိုုပဲ ဘတ္စ္ကားေစာင့္ေနၾကတာ ထင္တယ္။ သိပ္မၾကာပါဘူး ဘတ္စ္ကားလာတယ္ ဘတ္စ္ကားမွာ လူေတာင္ မပါလာဘူး။ ဝက္ဝံေတာင္မွာ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား တက္ၾကေတာ့ ကားၿပည့္သြားတယ္။ တခ်က္တခ်က္မွာ ၿမင္ရတဲ့ ဟက္ဆန္ၿမစ္ကိုု လွမ္းၾကည့္လိုုက္၊ တခါတေလ အိပ္ငိုုက္လိုုက္နဲ ့ ည ၆ နာရီေလာက္မွာ ေပါ့အေသာ္ရတီဘတ္စ္တာမစ္နယ္ကိုု ဝင္တယ္။ အိပ္ေရာက္တာနဲ ့ ေရခ်ိဳး ညေနစာစားၿပီးတာနဲ ့ တန္းအိပ္ေတာ့တာပဲ။ ဝက္ဝံေတာင္သြားတက္တာ ေၿခသလံုုး ၃ ရက္ေလာက္ နာေနေသးတယ္။ ဝိုုင္းကိုု ေၿပာၿပေတာ့ သူလည္း နာတယ္တဲ့။ ဝိုုင္းရဲ ့ လည္ဆြဲေလးက အာဖရိကႏိုုင္ငံ တန္ဇနီးယားက ဝယ္လာတာပါတဲ့။ ဝက္ဝံေတာင္ဟာ နယူးေယာက္ကေန ေၿမာက္ဖက္စူးစူး တနာရီခြဲသာသာ အေဝးမွာ ရိွပါတယ္။ သစ္ပင္၊ ေတာေတာင္၊ ေရကန္၊ ဟက္ဆန္ၿမစ္နဲ ့ အင္မတန္ သာယာလွပပါတယ္။
ေဆာင္းဦးရာသီဆိုု ဟက္ဆန္ၿမစ္အတိုုင္း ဆန္တက္လိုု ့ နယူးေယာက္ upstate ရဲ ့ ေဆာင္းဦးအလွဟာ ေဘာ့စတြန္အထက္ဖက္ မိန္းၿပည္နယ္ နယူးအဂၤလန္ေဒသက ေဆာင္းဦးလိုု အင္မတန္ လွပါတယ္တဲ့။  ဒီႏွစ္ေဆာင္းဦးရာသီခ်ိန္မွာ ဝက္ဝံေတာင္ဖက္ကိုု ဖိုုတိုုဂရပ္ဖီဟိုုက္ကင္း ထြက္ခဲ့ရင္ ဓာတ္ပံုုေတြ တင္ပါဦးမယ္။ ဒီႏွစ္ေဆာင္းတြင္းဟာ အင္မတန္ ဆိုုးဝါးပါတယ္ ႏွင္းမုုန္တိုုင္းေတြ အမ်ားၾကီးတိုုက္ ႏွင္းေတြကလည္း စံခ်ိန္သစ္တင္ ေဘာ့စတြန္ဖက္မွာဆိုု ႏွင္းထုုက လက္မ ၁၀၀ ေက်ာ္ က်တယ္။ ေအးလြန္းလိုု ့ တေဆာင္းတြင္းလံုုး ပိတ္ရက္ေတြမွာ ဘယ္မွ မသြားၿဖစ္ဘူး အိမ္တြင္းေအာင္းရတယ္ ဒီေတာ့ ပိုု ့စ္ေတြ တေဂ်ာင္းေဂ်ာင္းရိုုက္ၿပီး တင္ၿဖစ္တယ္။ ဒီႏွစ္ေဆာင္း ေတာ္ေတာ္ၾကာတယ္လိုု ့ ခံစားမိတယ္။ ဒီဇင္ဘာလက ကြန္နက္တီကပ္ၿပည္နယ္ဖက္ကိုု ခရီးထြက္ခဲ့တာ ေနာက္ဆံုုးဆိုုေတာ့ ခရီးမသြားၿဖစ္တာ သံုုးလနီးပါးရိွၿပီ။ ကိုုယ့္စိတ္ထဲမွာ ခရီးမသြားတာ အေတာ္ၾကီးၾကာၿပီ  ေၿခာက္လေလာက္ရိွၿပီလိုု ့ ခံစားမိတယ္။ ခုုေတာ့ daylight saving လည္း ၿပန္စၿပီ ရာသီဥတုုကလည္း ေႏြးလာၿပီ ေႏြဦးေရာက္ၿပီ။ wide angle lens အသစ္ဝယ္ထားတယ္ မစမ္းရေသးဘူး။ ဘယ္လိုုပံုု ထြက္လာမလည္း မသိေသးဘူး နယူးေယာက္တခြင္ ေၿခဆန္ ့လိုု ဟိုုရိုုက္ဒီရိုုက္ လက္ရာေတြကုုိ မ်က္စိေနာက္ေအာင္ တင္ပါဦးမယ္။
Happy Traveling !
မတ္  ၁၄၊ ၂၀၁၅။
Newer Posts Older Posts Home
Subscribe to: Posts (Atom)
Search This Blog
Current Status
နာက်င္ၿခင္း ကင္းေသာသူ ၿဖစ္ရပါလိုု၏...
►  2016 (29)
►  December (2)
►  November (2)
►  October (2)
►  September (3)
►  August (1)
►  July (2)
►  June (2)
►  April (4)
►  March (2)
►  February (1)
►  January (2)
▼  2015 (64)
►  December (2)
►  November (2)
►  October (7)
►  September (4)
►  August (7)
►  July (2)
►  June (5)
►  April (5)
▼  March (9)
ေလ့လာၿခင္း အႏုုပညာ...
ေရၿခားေၿမၿခား ခရီးသြား - ၂
ရပ္ကြက္ထဲမွာေတာ့ဗ်ာ - ၂၃
အငတ္ေက်ာင္းသားဘဝ...
မ်ိဳးရိုုးထဲမွာ ဆိုုးေပၾကီးမ်ား - ၅
Bear Mountain သြား ေတာလား
ခရက္ဒစ္စကိုုး...
Cold Spring သြား ေတာလား
အလုုပ္ရွာၿခင္း အႏုုပညာ - ၄
►  February (7)
►  January (6)
►  2014 (54)
►  December (6)
►  November (6)
►  October (6)
►  September (6)
►  August (4)
►  July (3)
►  June (4)
►  April (3)
►  March (4)
►  February (4)
►  January (2)
►  2013 (57)
►  December (3)
►  November (7)
►  October (6)
►  September (6)
►  August (5)
►  July (4)
►  June (4)
►  April (4)
►  March (4)
►  February (5)
►  January (4)
►  2012 (55)
►  December (1)
►  November (2)
►  October (4)
►  September (2)
►  August (4)
►  July (3)
►  June (9)
►  April (5)
►  March (5)
►  February (7)
►  January (8)
►  2011 (114)
►  December (7)
►  November (6)
►  October (5)
►  September (9)
►  August (12)
►  July (21)
►  June (18)
►  May (12)
►  April (12)
►  March (6)
►  February (4)
►  January (2)
►  2010 (2)
ဒီလို ေၿပာခဲ့ၾကတယ္။
#Daydream (1)
Animals (3)
Article (9)
Colorful Myanmar (2)
Emotion (4)
Environmnet (1)
Essays (35)
Facebook (3)
Feeling (8)
Fiction (1)
Flowers And Festivals Around The Myanmar Year (2)
Friends (9)
Gardens (1)
Humour (12)
Khin Myo Chit (2)
Knowledge (7)
My Family (28)
MySelf (29)
Performing Arts (2)
Political (10)
Religion (1)
Short Essays (7)
Tag Posts (15)
Thought (13)
Traveling (82)
University (14)
စိတ္အာဟာရ (2)
သေရာ္စာ (2)
အေတြးအၿမင္ (24)
ေထြရာေလးပါး (15)
အၿမဲသြားလည္ၿဖစ္တဲ့
သစ္ထူးလြင္ Myanmar News Now
ထိုင္းေတာင္ပိုင္းခ႐ိုင္ ၈ ခု ေရေဘးဒဏ္ခံေနရ
5 hours ago
Tun Tun's Photo Diary
Kalaw Day 1 & 2
မိုးေငြ႔ႏွင္႔အတူ
Perfume....
စိတ္ဝင္စားစရာ မာမာရဲ႔ ဝါသနာမ်ား
ေမႊးျပီးဆိမ္႕ေနတဲ့ မုန္႔ဆမ္းနယ္
က်မရဲ့ေနရာေလး
ႀကဳံဖူးခဲ့တဲ့ဂ်ပန္မ်ား(၃)
ေတြးမိေတြးရာ...ေရးမိေရးရာ
ခ်စ္ျခင္းထာဝစဥ္ တြင္ရစ္ေစ ...
Rolling to 2017 + Lab Report
သ တ္ ပုံ ကို မွ န္ ေ အ ာ င္ ေ ရ း ၾက
ခံစားမႈ႕သံစဥ္
အသြားနဲ႕ အျပန္
နွင္းဆီတစ္ခင္း ပန္းတစ္ျခင္း
သင္ မေပ်ာ္ရႊင္ဘူးလား ဆိုတာ သိႏိုင္သည့္ အခ်က္မ်ား
စြယ္ေတာ္အိပ္မက္ရွည္
လြင္ျပင္လႈိင္းငယ္
ဘုစုေမြးေန႔ ေမာင့္အမွတ္တရ ကဗ်ာေလး
အိမ့္ခ်မ္းေျမ႕ ရဲ႕သံစဥ္မဲ့အလကၤာမ်ား
ကေနဒါ - အေမရိကားႏွင့္ ရန္ကုန္ (ဇာတ္သိမ္း)
2 weeks ago
ကိုင္တြယ္ျခင္း အနုပညာ
3 weeks ago
ေဘာင္ခတ္ပါ၊ မသတ္နဲ႔ ...
3 weeks ago
အၿပဳံးမပ်က္ ေရွ႕သို႕ဆက္ မဂၤလာ တစ္ဆယ့္ႏွစ္
4 weeks ago
4 weeks ago
အားလံုုးဘတ္တဲ့ တီခ်မ္း
First of May
5 weeks ago
အန္တီတင့္၏ အမွတ္တရေလးမ်ား
ျဖတ္သန္းခဲ့ေသာ ဘ၀ရဲ႕ေန႔ရက္မ်ား
1 month ago
2 months ago
ပုဇြန္ခ ်ဥ္
2 months ago
sosegado တည္ ၿငိမ္ ေအး
2 months ago
သူႀကီးမင္း (တုံးဖလား)
သစၥာဓိ႒ာန္ ပုုံျပင္မွန္
3 months ago
www.myathwayni.com/
နတ္ေရးတဲ့ေရႊစာ
3 months ago
မေဗဒါရဲ႕ ေဗဒါလမ္း
သင်မသိကောင်း မသိသေးမဲ့ Park Bo Gum အကြောင်းလေးတွေ
3 months ago
စိမ္းရြက္ႏုေပၚက မိုးေရစက္မ်ား
3 months ago
ကြ်န္ေတာ့္ဘ၀ ဇာတ္ခံု - ေမာင္မ်ိဳး
အေၾကာက္တရားအားေက်ာ္ျဖတ္ျခင္း
4 months ago
ရုပ္႐ွင္ထဲမွာ ၇-၁၄
4 months ago
khin oo may
2011 memory
4 months ago
Rose of Sharon
5 months ago
တုိင္ 0 မ ္, Typhoon Nepartak, နာ ဂစ္ ႏ ွ င့ ္ စပ္ မိ စပ္ ရာ
5 months ago
Burmese taste - Iora
ထမင္းဘူးမ်ား (၂ )
6 months ago
အဝါေရာင္က်ီးကန္းေတြ ငါ့ဆီၿပိဳဆင္းလာတဲ့ေန႕က
7 months ago
ေရမရေသာ ေတာင္စဥ္မ်ား...
7 months ago
ရွမ္းေခါက္ဆဲြ ခ်က္နည္း ေနာက္တစ္မ်ိဳး
7 months ago
Wutyee Food House
Mario Bento ထမင္းဘူး
8 months ago
8 months ago
ၾကယ္ျပာရဲ ႔အိမ္ကေလး
" ကုိယ္႔ဇာတာက အဲ႔လိုပဲ "
8 months ago
ေနာင္ဂ်ိန္တို႔ မိသားစု
ကေလးမ်ား ႏွင့္ စာဖတ္ျခင္း အႏုပညာ
8 months ago
မမဝသုန္ နွင့္ အျပာေရာင္ေတာင္တန္းမ်ား
မွတ္တိုုင္မ်ား အေၾကာင္း
8 months ago
Danuphyu Daw Saw Yee (London)
အင္းေလးဘီးမုန္႔
9 months ago
10 months ago
ဝါေခါင္မိုး
ဇီဝေလာင္ကၽြမ္းမႈ
11 months ago
Kyi Aye (Literature)
11 months ago
ရင္ၿငိမ္းသူ
2015 ဒီဇင္ဘာ
✿ My Emotions ✿
အားငယ္ေနတဲ့သူရဲေကာင္း
ေရြးေကာက္ပြဲဆုိင္ရာ up to date သတင္း အခ်က္အလက္မ်ား စုစည္းမွဳ
ခ်စ္ၾကည္ေအး
ငယ္ငယ္တုန္းက ပြဲႀကိဳက္ခင္ကြ်န္မ
အစိမ္းေရာင္လြင္ျပင္
ခ်ယ္ရီပန္းတို႕ ပြင္႕ေဝခ်ိန္
Wathone Moe
Moscow - Wathone Moe
Oakkar7's Blog
တႏိုင္တပိုင္ေရသန္႔စင္ျခင္း-၂ (ေနေရာင္ျခည္ျဖင္႔ေရကိုပိုးမႊားသန္႔စင္ျခင္း)
ေန၀သန္ ရဲ႕ အိုေအစစ္
Just a minute
မိုးဦးစံပယ္
ခ်ီကာဂိုမွာ တေန႕တာ
နိမ့္ေသာ ျမန္မာ့စီးပြားေရးထဲက ျမင့္ေသာ သမၼတအႀကံေပး
သက္တန္႔ခ်ိဳ.....
ေမတၱာျဖင့္ ခ်ည္ေႏွာင္ျခင္းႏွင့္ ရွင္ဘုရင္တစ္ပါးရဲ႕ ခ်စ္ပံုျပင္
White Angel
"မယ္ဗိုက္ရဲ႕ခြဲစိတ္ခန္း အေတြ႔အႀကံဳ"
Angelhlaing
ကၽြန္မ ေနေပ်ာ္ခဲ႕ပါတယ္ ေမာင္
2 years ago
“အေတြးစေလးေတြ”
“ ေဆးေပါင္းခ . . . ”
2 years ago
အသားအရည္လွပဖို႔ နည္းလမ္းရွာေဖြထိန္းသိမ္းစို႔
2 years ago
အလွသစၥာ ပန္းပြင္႔မ်ား
လွမ္းမီေပမယ္႔
2 years ago
အျခားအျခားေသာ ၾကယ္ ေတြလို
2 years ago
Vista's Colorful Planet
လက္ရွိအေျခအေန
2 years ago
ေပ်ာ္ပါေစ ခ်ယ္
2 years ago
~ ဏီလင္းညိဳ ~
ပူစီ၊ ဘရာနီ၊ မုသာ၀ါဒႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္....
2 years ago
ကႏၱာရ ပန္းပြင့္
2 years ago
ေကာင္းကင္ၿဖဴ
Blog day ႏွင့္ အမွတ္တရမ်ား
2 years ago
♠ နတ္ဆိုးေရးတဲ့ အလြမ္းပုရပိုဒ္ ♠
2 years ago
ၾကည္ျဖဴခင္ခင္
“အေမ့ရင္ခြင္’’
2 years ago
Thet Nandar Family
မုန္႕ဟင္းခါး
3 years ago
ေ၀မုိးႏုိင္(မုံရြာ)
ဆ…ဆရာႀကီး…စပ္ၿဖီးၿဖီး
3 years ago
Baby taster
နံနက္စာႏွင့္ ေန႔လည္စာမ်ား
3 years ago
ေမ်ာလြင့္တိမ္ တို႕ နားခိုရာ....
ကၽြႏ္ုပ္နင့္အသက္ငါ့ေပး ဆရာႀကီးညိမ္းႏိုင္ ႏွင့္ ေဒၚလာ၁၁ဘီလ်ံေပ်ာက္ဆံုးမႈႀကီး
3 years ago
Haze & the Authors
3 years ago
မေလးၿမတ္၏ ဝါသနာ
အခုတေလာ မေလးတေယာက္ ဒီသီခ်င္း ေလးကိုၾကိဳက္ ၾကိဳက္
3 years ago
ၾကည္ၾကည္ရဲ႕ဒုိင္ယာရီ
3 years ago
AMK Creation
ပိေတာက္ရဲ႕သစၥာကို ၾကည္ညိဳေနတဲ့ေကာင္
3 years ago
အစရွိ အေနာင္ေနာင္မို ့အက်င့္ပါသြားမွာကို စိုးမိတယ္
3 years ago
Mon Petit Avatar
This Post Doesn't Have a Title on It
3 years ago
ၾကံဳခဲ့ရ နဗနဘ၀
50.1 ဘ၀ထဲ ရြာလည္ၾကသူမ်ား
4 years ago
!...* ေဆာင္းႏွင္းရြက္ ေတးခတ္သံ *...!
အိုင္ဖုန္း ဖိုက္ အလွဴခံပါတယ္
4 years ago
သစ္ေကာင္းအိမ္
4 years ago
ေရႊရတုမွတ္တမ္း
ေျခေထာက္ကိုဆြဲ .......သရဲ
5 years ago
မုိးပန္းခ်ီ
♨ . Qu Te Kitchen
အရာအားလံုးၿပီးၿပည္႔စံုခ႔ဲေသာ ဘ၀တစ္ခု၏ ရာဇ၀င္
အန္တီတင့္ (စက္မွု တကၠသိုလ္)
အေမွာင္ထုထဲက အလင္းစက္မ်ား
ကၽြန္ေတာ္လြတ္က်ခဲ့တဲ့ၿမိဳ႕ေတာ္
Moon Thet Pan - မြန္းသက္ပန္ (ေဆး-၁ )
အာကာေခတ္ပိုင္
ေတာက္ပႀကယ္စင္
ျမစ္က်ဳိးအင္း
ေတာက္ပႀကယ္စင္
မြန္မြန္ယိုကို
NYI LYNN SECK 18+ DEN
လြန္းထားထား(ေဆးတကၠသိုလ္)
Nine Nine SaNay
ကိုယ့္လိုဘေလာ့ဂါေပါက္စသူငယ္ခ်င္းေတြ
သတင္းေဆာင္းပါး
VOA News: သတင္း
BBCBurmese.com | ပင်မစာမျက်နှာ
Eleven Media Group
Mizzima Burmese
san.s.htun@gmail.com ဆီ ေဝဖန္အၾကံၿပ ုႏိုင္ပါတယ္။
ၿဖစ္တည္လာတဲ့ အေတြးမွ်င္ေလးေတြကို ဒိုင္ယာရီမွာ ေရးဖြဲ ့ေနသူတေယာက္...
View my complete profile
ပို ့စ္အသစ္တင္တိုင္း ပို ့ေပးဖို ့ အီးေမးလ္လိပ္စာ ထားခဲ့ရန္
Total Pageviews
Live Traffic Stats
© San San Htun. 2010 - 2016 | Privacy Policy. Powered by Blogger.