en en my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my id my my my my my my my my my nl en my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my en en en en en my en en cs da en da cs en en cs en my id nl my en en en cs cs da en da en en en cs cs en en en de cs da en da cs en en cs da en en en cs cs da en da cs en en cs cs en en en cs cs da en da cs en en cs cs en en en cs cs da en da cs en en cs cs en en en cs cs my en it en en en en en fr en en es en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en es en my my ja ja my my my en en en en my en en my my it my my it my my it en en it my my it my my en my my en my my en de my en my my it my my it my my it my my it my my it my en it my my it en de it my my it ja it my my it zh my it my my it my my it my my it my my it en en it en my it en my it it my it en my it en my it ja my it en es it my kn it my my it my my it my my it en my it my my it my my it en my it my my it my eu it en my it my my it ja my it my my it en en it en my it my en it my my it ja my it my my it en my it en my pt en fi pt my my pt my my pt my my pt en my pt my my pt zh my pt my my pt my my pt my en pt ja es pt en my pt en my pt en my pt my my pt it en pt my my pt en my pt en my pt it my pt fr en pt my my pt hy my pt my ru pt my my pt en fr en my fr my my my ru my my my my my my my my my de my fa my en en my uk my my sw my my it my en en fa my en en my en en my en en en en
San Htun's Diary: April 2016
အဲဒီလိုု လာေမွ်ာ္ၾကတယ္... ဆိုုင္မွာစားလိုု ့ အရိုုးေတြက်န္ရင္ နတ္စုုအတြက္ ထုုပ္သြားခ်င္တာ...မေကာင္းတတ္လိုု ့
နယူးေယာက္က အလုုပ္ေအာ္ဖာရေတာ့ ႏွစ္ပတ္အတြင္း ေၿပာင္းရမယ္။ အရင္လိုု cragislist မွာ အခန္းရွာၿပီး တခါတည္း မေၿပာင္းရဲဘူး။ နယူးေယာက္မွာ အသိဘယ္သူရိွလဲလိုု ့ ေမးၿမန္းၾကည့္ေတာ့ ဟိုုင္းၾကီးမွာကတည္းက အတူတူၾကီးၿပင္းလာၿပီး ေသြးမေတာ္ေပမဲ့ ကိုုယ့္အစ္မလိုု ့သတ္မွတ္ထားတဲ့ အစ္မရဲ ့မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းက နယူးေယာက္မွာ ေဆြမ်ိဳးအစ္မတစ္ေယာက္ရိွတယ္ ကူညီေပးပါလိမ့္မယ္တဲ့။ အဲဒီအစ္မက ကိုုယ့္အတြက္ အခန္းရွာေပး၊ စားစရာေတြေကႊ်း ကူညီေစာင့္ေရွာက္ၿပီး ကိုုယ့္ေမြးစားအစ္မ ၿဖစ္လာတယ္။ ကိုုယ့္အိမ္ရွင္ေတြက သေဘာေကာင္းတယ္ ဒါေပမဲ့ ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္ ကေလးမေလးက ညဖက္ဆိုုမအိပ္ဘူး။ ဧည့္ခန္းထဲမွာ ညဥ့္နက္တဲ့အထိ ရုုပ္ရွင္ေတြၾကည့္ေတာ့ ကိုုယ္ကအိပ္မေပ်ာ္။ အရင္တုုန္းကဆိုုရင္ ဘယ္လိုုအေၿခအေနမ်ိဳးမွာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ အိပ္ေပ်ာ္တယ္။ မၾကီးကေတာ့ အိပ္ယာေၿပာင္းရင္၊ မီးလင္းေနရင္၊ အသံေတြၾကားရရင္ အိပ္မေပ်ာ္ဘူး။ ခႊ်တ္ခနဲဆိုုရင္ ႏိုုးေနတတ္တယ္ အိပ္တာအရမ္း sensitive ၿဖစ္တယ္။ ကိုုယ္လည္း မၾကီးအသက္အရြယ္ေရာက္ရာ သူ ့လိုုၿဖစ္ေနတယ္။ အလုုပ္အသစ္၊ အိမ္အသစ္၊ လူအသစ္၊ ၿမိ ုု ့အသစ္၊ ရံုုးအသစ္မွာ ေနသားက်ဖိုု ့ၾကိ ုုးစားရတဲ့ ႏွစ္လေလာက္က အရမ္းပင္ပန္းတယ္။ အလုုပ္ကလည္း ပင္ပန္းေတာ့ အိပ္ေရးဝဖိုု ့လိုုတယ္ အိပ္ေရးမဝေတာ့ ေခါင္းကိုုက္။ မၿဖစ္ေခ်ဘူး အိမ္ခန္းရွာမွပဲဆိုုၿပီး အိမ္ခန္းရွာပံုုေတာ္ဖြင့္ေတာ့ သံုုးအိမ္သြားၾကည့္ၿဖစ္တယ္။ နတ္စုုအိမ္ကိုုၾကည့္ၿပီး သေဘာက်လိုု ့ နယူးေယာက္ကိုုေရာက္ၿပီး ႏွစ္လအၾကာမွာ ေၿပာင္းၿဖစ္တယ္။
ကိုုယ္ အိမ္သြားၾကည့္တုုန္းက အိမ္ရွင္ေကာင္ေလး ဖရန္ ့ကလင္းက သူ ့ကိုု ေတြ ့လိမ့္မွာမဟုုတ္ဘူး။ သူ ့အမ်ိဳးသမီး ဂ်ပန္မကိုုပဲ အၿမဲေတြ ့လိမ့္မယ္ဆိုုေတာ့ ဂ်ပန္မ ဂ်ပန္ကေန ၿပန္ေရာက္လာတဲ့ေန ့မွာ သြားေတြ ့ၿဖစ္တယ္ စရန္နည္းနည္းေလး ေပးရင္းနဲ ့ေပါ့။ ဂ်ပန္မေခ်မီနဲ ့ စကားေၿပာေနတုုန္း ေၿခေထာက္ကိုု ပုုတ္လိုု ့ လွည့္ၾကည့္လိုုက္ေတာ့ ေခြးေလးတစ္ေကာင္ ေခါင္းကိုုပြတ္ေပးလိုုက္ေတာ့ သေဘာက်သြားတဲ့ပံုု။ သူ ့နာမည္က နတ္စုု ဂ်ပန္လိုု ေႏြဦးလိုု ့အဓိပၺာယ္ရပါသတဲ့။ ေခြးက ခ်ီဘာအမ်ိဳးအစား ဂ်ပန္မွာ သခင္ပါေမာကၡ ေသသြားေပမဲ့လည္း ဘူတာရံုုမွာ ဆယ္ႏွစ္ေလာက္အထိ ေစာင့္ဆိုုင္းေနလိုု ့ ေခြးရုုပ္တုုေလး ထားေပးရတဲ့အေၾကာင္း ဖတ္ရဖူးတယ္။ ရစ္ခ်က္ဂီရိ သရုုပ္ေဆာင္ထားတဲ့ အေမရိကန္ဗားရွင္း  ဟာခ်ီကိုုရုုပ္ရွင္ ၾကည့္ဖူးတယ္။ နတ္စုုက ငါးႏွစ္သားအရြယ္ ေခြးမေလး ဘရြတ္ကလင္းသား။ အရမ္းလိမၼာတယ္ လူေတြကိုုလည္း ခ်စ္တတ္တယ္။ ဘာေကႊ်းေကႊ်း အကုုန္စားတယ္ ကိုုယ္ထမင္းစားရင္ လာေမွ်ာ္ေနတတ္တယ္။ အၿပင္ကၿပန္လာရင္ တကုုိယ္လံုုးလႈပ္ၿပီး ၾကိ ုုတတ္တယ္။ သူ ့အိပ္ယာမွာ အၿမဲအိပ္ေပမဲ့ ကိုုယ့္ကုုတင္ေပၚမွာ တက္အိပ္တတ္တယ္။ အမွန္က နတ္စုုကိုု တေန ့ႏွစ္ၾကိမ္ေလာက္ ေက်ာင္းဖိုု ့လိုုတာ။ သူ ့သခင္ေတြက တေန ့တၾကိမ္ေလာက္ပဲ ေက်ာင္းေပးေတာ့ နတ္စုုက ေသးကိုုခ်ဳပ္ထားရပံုုရတယ္။ ဖင္က ေသးတစိုုစိုု မေအာင့္ႏိုုင္ေတာ့အဆံုုး သူ ့အိပ္ယာမွာ ကိစၥရွင္းတတ္တယ္။ ကိုုယ့္ေစာင္မွာ ေသးစိုုၿပီးကတည္းက နတ္စုုကိုု ကုုတင္ေပၚမတက္ခိုုင္ဘူး။
ရာသီဥတုုေအးတဲ့ တေန ့မွာေပါ့ ခ်မ္းလိုု ့တဲ့ ကိုုယ့္ကုုတင္ေပၚ လာအိပ္ၾကေလရဲ ့
မိုုခ်ီအိပ္ေနလိုု ့ သူလည္း အိပ္ခ်င္တယ္တဲ့ သူ ့ခႏၶာကိုုယ္ေအာက္ပိုုင္းက
ကုုတင္စြန္းကိုု ထြက္ေနတာတာင္ ကုုပ္ကတ္ၿပီး ကပ္အိပ္ေနေလရဲ ့
ေစာင္ေသးစိုုေတာ့ ေသးစိုုတဲ့ေနရာကိုု ႏွာေခါင္းနဲ ့တည့္ၿပီး တင္ပါးကိုု ႏွစ္ခ်က္ေလာက္ ရိုုက္လိုုက္တာ နတ္စုုခမ်ာေၾကာက္လိုု ့ ေသးၿဖန္းၿဖန္းထြက္၊ ကုုတင္ေအာက္ကိုုဝင္ပုုန္း ကိုုယ္ကေတာင္ ၿပန္သနားရတယ္။ အဲဒီကတည္းကစၿပီး ကိုုယ့္ကုုတင္ေပၚ လံုုးဝတက္မအိပ္ေတာ့ဘူး။ နတ္စုုက အင္မတန္ေၾကာက္တတ္တယ္ မိုုးၿခိမ္းရင္ သူ ့မွာေနစရာကိုု မရိွေတာ့ဘူး တအီအီေအာ္ၿပီး ကိုုယ့္ေဘးနားလာအိပ္ ကုုတင္ေအာက္ဝင္ပုုန္း။ အိမ္ထဲကေနသာ တဝုုတ္ဝုုတ္ ေဟာင္ရဲတာ အၿပင္ကိုုေခၚသြားလိုု ့ လမ္းမွာေခြးေလးေတြ ေတြ ့ရင္ သူ ့ဗလကိုုမွ အားမနာ သူကၿပန္ေၾကာက္ၿပီး သခင္နားကပ္ေနတတ္တယ္။ ဂ်ပန္မ ယူမီကိုုက နတ္စုုကိုုခ်စ္လိုု ့တဲ့ လာေတြ ့တယ္။ ၿပီးေတာ့ ေၿပာလိုုက္ေသးတယ္ နတ္စုုက ဝေနတယ္ ဝိတ္ေလွ်ာ့ခိုုင္းရမယ္တဲ့။ မိုုခ်ီနဲ ့ခင္ေအာင္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ၾကိ ုုးစားလိုုက္ရတယ္။ မိုုခ်ီဆိုုတာ ဂ်ပန္ေရခဲမုုန္ ့နာမည္ မိုုခ်ီက ေၾကာင္ထီး ႏွစ္ႏွစ္သားေလာက္ရိွၿပီ။ မိုုခ်ီက သိပ္ခ်စ္ဖိုု ့မေကာင္းဘူး စိတ္ကလည္း တိုုတတ္ေသးတယ္ သူကပဲ နတ္စုုကိုုေဆာ္တာ။ အေဖ့ေၾကာင္ ပူစီမက ၿမီးတုုိမ်ိဳး ၾကြက္တင္မကဘူး ငွက္ေတာင္ဖမ္းတာ လူေတြနဲ ့သိပ္မေရာဘူး။ ကိုုယ့္ေၾကာင္းဂါးဖီးကေတာ့ ၾကြက္လည္းမဖမ္း ကိုုယ္ေတြအိပ္လိုု ့ လက္ေမာင္းကိုုပုုတ္ၿပီး ဂါးဖီးေရ လာ လာ ဆိုု ဘိုုင္းခနဲ ပစ္အိပ္ေတာ့တာပဲ။ ေဝါဒစ္စေနကာတြန္းကား ဂါးဖီးကိုုၾကည့္ၿပီး သေဘာက်လိုု ့ ဂါးဖီးလိုု ့ နာမည္ေပးလိုုက္တာ နာမည္စီးတယ္နဲ ့ တူပါရဲ ့ ဂါးဖီးအတိုုင္း ၾကြက္မခုုတ္တဲ့ ငပ်င္းေလး၊ သခင္ေတြကိုု ပတ္ခႊ်ဲတဲ့ ငခႊ်ဲေလး၊ ညာဝါးတတ္တဲ့ ငၿဖီးေလးကိုုၿဖစ္ေရာ။
တခါမွလည္း မေညာင္ ဘယ္ေညာင္ပါ့မလဲ တခ်ိန္လံုုးကိုုယ္တိုု ့ေကႊ်းေနေတာ့ ဗိုုက္အၿမဲၿပည့္ေနလိုု ့ေလ။ အေဖ့ေၾကာင္ေတြလည္း မေညာင္တတ္ဘူး ထမင္းစားရင္ ၿငိမ္ၿငိမ္ေလး ထိုုင္ေစာင့္ေနတတ္တယ္။ မိုုခ်ီက အေမရိကန္ေၾကာင္ ကိုုယ္ထမင္းစားရင္ လာေမွ်ာ္တတ္ေပမဲ့ ဘာေကႊ်းေကႊ်း မစားဘူး သူ ့အစာပဲ သူစားတယ္။ စိတ္တုုိရင္ နတ္စုုကိုု ေဆာ္တတ္တယ္ ၿပီးေတာ့ အင္မတန္ စကားမ်ားတယ္။ ဗိုုက္ဆာရင္ အသံၿဗဲၾကီးနဲ ့ ေညာင္လိုု ့ေအာ္ေတာင္းတတ္တယ္။ ကိုုယ့္တံခါးကိုု လာၿခစ္ကုုတ္ၿပီး တံခါးကိုု ဖြင့္ခိုုင္းတတ္တယ္။ ေစြ ့ကနဲ ကိုုယ့္ေပၚကိုု ခုုန္္အုုပ္ၿပီး ေဗဒင္တြက္ေနတတ္တယ္။ ေညာင္လိုု ့အသံေသးေသးနဲ ့ေအာ္ၿပီးခႊ်ဲတတ္တယ္။ ကိုုယ္ပြတ္ေပးရင္ တခါတေလ ၿငိမ္ခံေပမဲ့ သူမၾကိ ုုက္ရင္ ေပေစာင္းေစာင္းနဲ ့ ၾကည့္တတ္တယ္။ ကိုုယ့္ေၿခေထာက္ေပၚမွာ အိပ္ေတာ့ ၾကာလာတဲ့အခါ ေလးေပါင္ေလာက္ရိွတဲ့ မိုုခ်ီ ့ခႏၶာကိုုယ္က ကိုုယ့္ေၿခေထာက္ကိုု ဖိထားသလိုုၿဖစ္လိုု ့ေၿခေထာက္နဲ ့ကန္ခ်ရင္ ဂါး ဂါးဆိုုၿပီး စိတ္ဆိုုးတတ္ေသးတယ္။ တံခါးဝနားရပ္ၿပီး တံခါးကိုု ဖြင့္ေတာ့မလိုုလုုပ္ၿပီး ကိုုယ့္ကိုုတေညာင္ေညာင္နဲ ့ တံခါးဖြင့္ခိုုင္းတတ္တယ္။ မိုုခ်ီေရ လာ လာဆိုုရင္ ေၿပးလာတတ္တယ္ အၿမဲေတာ့မဟုုတ္ တခါတေလ သူစိတ္လိုုလက္ရရိွမွ။ ၿပတင္းေပါက္ေဘး ထမင္းစားခံုုမွာ ထိုုင္ေနတတ္တဲ့မိုုခ်ီကိုု မိုုခ်ီလိုု ့ေခၚရင္ တေညာင္ေညာင္နဲ ့ စကားေတြ ေၿပာေတာ့တာပဲ။ ခက္တာက ကိုုယ္က သူ ့စကားကိုု နားမလည္။ ကိန္ ကိန္လိုု ့ ေအာ္သံၾကားလိုု ့ မိုုခ်ီ နင္ နတ္စုုကိုု ေဆာ္ၿပန္ၿပီလားလိုု ့ ဆူလိုုက္ရင္ သူလည္းမဟုုတ္ဘဲနဲ ့ အဆူခံရလိုု ့ စိတ္တိုုေဒါပြေနတဲ့ မ်က္ႏွာေပးနဲ ့။
ဗိုုက္ဆာလိုု ့ တေညာင္ေညာင္နဲ ့ လာေတာင္းေနတာ ဗိုုက္ဆာေနရင္၊ ပြတ္သပ္ေပးေစခ်င္ရင္
ရုုပ္ကေလးက အဲဒီလိုု သနားခ်င္စရာ၊ မ်က္ႏွာငယ္ငယ္ေလးနဲ ့ ေတာင္းတတ္တယ္
ရာသီဥတုု ေအးတဲ့ေန ့ သူ ့သခင္နဲ ့ အၿပင္ကေန လမ္းေလွ်ာက္ၿပီးေတာ့ ကိုုယ္အိပ္ယာအထကိုု
ကိုုယ္က နတ္စုုဖက္မွာ မိုုခ်ီကိုု ဆူေနမွန္းသိေတာ့ နတ္စုုက ေၿမာက္ၾကြၾကြ။ အေဖကေတာ့ ေၿပာဖူးတယ္ နတ္စုုက မိုုခ်ီကိုု သြားစတာတဲ့။ နတ္စုုက မိုုခ်ီကိုုခ်ီရင္ မၾကိ ုုက္ဘူး သူ ့အရုုပ္ကိုု ကိုုက္ဆြဲတတ္တယ္ ကိုုယ္ေဘးမွာ ထိုုင္ေနတတ္တယ္ မနာလိုုတဲ့ပံုုေလးနဲ ့။ ကိုုယ္က ၿပန္လာရင္ ဧည့္ခန္းကထိုုင္ခံုုမွာထိုုင္ၿပီး နတ္စုုေခါင္းကိုု ပြတ္ေပးတတ္တယ္။ နတ္စုုက သူ ့သခင္နဲ ့ လမ္းေလွ်ာက္ရာက ၿပန္လာရင္ ကိုုယ့္အခန္းဝမွာ ကိုုယ္ႏိုုးၿပီလားလိုု ့ လာေခ်ာင္းတတ္တယ္။ ဂ်ဴလိႈင္ ၄ မီးရွဴးမီးပန္းေတြေဖာက္ေတာ့ နတ္စုုမွာ ေနစရာမရိွ ဧည့္ခန္းမွာအိပ္ေနတဲ့ အေဖတိုု ့နားသြား ကိုုယ့္ကုုတင္ေအာက္ကိုုဝင္ပုုန္း ကိုုယ့္ေပၚတက္ထိုုင္။ အေဖကေၿပာတယ္ မိုုခ်ီက ညဥ္ေကာင္းတယ္ တခ်ိဳ ့ေၾကာင္ထီးေတြလိုု မေအာ္ဘူး သူ ့ကိစၥကိုုလည္း သူ ့ပံုုးမွာပဲရွင္းတယ္ ေစာင္ေတြကိုု ေသးပန္းတာ မရိွဘူး။ ကိုုယ္အၿပင္ထြက္ေတာ့မယ္ဆိုုတာ သိတယ္ အသံၿပဲၾကီးနဲ ့ တံခါးဝနားကေန ေအာ္တတ္တယ္။ ဖရန္ ့ကလင္းက လာခ်ီတယ္ မင္း အၿပင္လိုုက္လိုု ့မရဘူးတဲ့။ ကိုုယ္အၿပင္က ၿပန္လာၿပီး တံခါးဖြင့္ရင္ မိုုခ်ီက လွစ္ကနဲေၿပးထြက္ၿပီး တိုုက္ခန္းေရွ ့ကၾကမ္းၿပင္မွာ လိမ့္ေနတတ္တယ္။ မိုုခ်ီ လာ လာ လိုု ့ေခၚရင္ မလာဘူး တံခါးပိတ္ကိုုပိတ္ ခဏေနလိုု ့ဖြင့္လိုုက္ရင္ တံခါးနားမွာ ေစာင့္ေနတဲ့မိုုခ်ီကိုု ေတြ ့တယ္။ တခါတေလက်ေတာ့လည္း မေစာင့္ႏိုုင္ေတာ့လည္း ဖေနာင့္နဲ ့ပိတ္ကန္ၿပီး အိမ္ထဲသြင္းရတယ္။ နတ္စုုတိုု ့အိမ္မွာေနတဲ့ ႏွစ္ႏွစ္ေက်ာ္အတြင္း နတ္စုု ဧည့္ခန္းထဲမွာ အီးပါထားတာ တခါပဲၾကံ ုုဖူးတယ္။ ဒါကလည္း နတ္စုုအၿပစ္မဟုုတ္ပါဘူး သူ ့သခင္ေတြက ေခြးမေက်ာင္းလိုု ့။ တညေန ကိုုယ္ရံုုးအၿပန္ တံခါးဖြင့္လိုုက္ေတာ့ နတ္စုုက ကိုုယ့္ကိုုေၿပးၾကိ ုုတယ္ ၿပီးေတာ့ သူ ့ေရခြက္ကိုု လွ်ာနဲ ့လ်က္ၿပတယ္။
ေရခြက္ကိုု သြားၾကည့္ေတာ့ ေရမရိွဘူး သူ ့သခင္ေတြက အခန္းထဲမွာ။ ေရၿဖည့္ၿပီးေတာ့ နတ္စုခမ်ာ ေရေသာက္လိုုက္တာ ေရငတ္ေနပံုုရတယ္။ ၿပီးေတာ့ မိုုခ်ီလည္း ေသာက္တယ္။ မိုုခ်ီက နတ္စုုအစာေတြကိုု ဝင္တီးတယ္ သေဘာေကာင္းတဲ့ နတ္စုုက ခြင့္ၿပ ုုေပမဲ့ တခါတေလက်ေတာ့လည္း ေဘးကေန မစားေစခ်င္တဲ့သေဘာနဲ ့ ေစာင့္ၾကည့္တတ္တယ္။ မိုုခ်ီက ေအးေဆးပဲ ဘယ္သူ ့ကိုုမွ ဂရုုမစိုုက္တဲ့စတိုုင္။ မိုုခ်ီကိုု စရတာ ေပ်ာ္ဖိုု ့ေကာင္းတယ္ သူ ့နားရြက္ကိုုလိမ္ဆြဲ၊ အၿမီးကိုုဖ်စ္၊ ဂုုပ္ပိုုးကိုုဖ်စ္ရင္ ဘုုၾကည့္ၾကည့္တယ္။ ေဆးခန္းကအၿပန္ တရုုတ္တန္းကေန ေခါက္ဆြဲေၾကာ္ ဝယ္လာၿပီး အိမ္ေရာက္ေတာ့ ပင္ပန္းလိုု ့အိပ္ေနတာ နတ္စုုက ကိုုယ့္ကုုတင္ေဘးမွာ လာေစာင့္ေနတယ္။ ကိုုယ္မုုန္ ့ဝယ္လာတယ္ အိပ္ယာကႏိုုးလိုု ့ မုုန္ ့စားရင္ သူ ့ကိုုေကႊ်းမယ္ဆိုုတာ နတ္စုုကသိတယ္။ မိုုခ်ီက တံခါးကိုု တြန္းဖြင့္ၿပီးဝင္လာေတာ့ နတ္စုုက ဂါး ဂါးလိုု ့ေအာ္တယ္။ နတ္စုု မိုုခ်ီကိုု ဝင္လာပါေစလိုု ့ ေၿပာၿပီး ေခါင္းကုုိပြတ္ေတာ့မွ ေအာ္တာရပ္တယ္ အဲဒီလိုု မနာလိုုတတ္တဲ့ နတ္စုု။ နတ္စုုက ကိုုယ့္ေၿခေထာက္ေပၚ ေမးေလးထိုုးတင္ၿပီး တခါတေလ အိပ္တတ္တယ္။ သူ ့လက္နဲ ့ ကိုုယ့္ကိုုပုုတ္ၿပီး အစားေတာင္းတတ္ ေခါင္းကိုုပြတ္သပ္ခိုုင္းတတ္တယ္။ ကိုုယ္ရုုံးသြားရင္ အိမ္ရွင္ေတြက အိပ္တုုန္း၊ ကိုုယ္အိပ္ေတာ့မွ အိမ္ရွင္ေတြက ၿပန္ေရာက္၊ စေန၊ တနဂၤေႏြဆိုုရင္ အိမ္ရွင္ေတြက အလုုပ္သြားၿပီး တနလၤာ၊ ေသာၾကာမွ အလုုပ္နားေတာ့ အိမ္ရွင္ေတြနဲ ့ကိုုယ္ တပတ္ေနလိုု ့တခါ မဆံုုၿဖစ္ဘူး။ ကိုုယ့္ေဘးမွာ အေဖာ္အၿဖစ္ ရိွေနတာက နတ္စုုနဲ ့မိုုခ်ီ။ ရာသီဥတုုေအးတဲ့ေန ့၊ သူ ့သခင္ေတြ မရိွတဲ့ေန ့ဆိုု ကိုုယ့္ေဘးနား ကပ္ေနတတ္တယ္။
ဂါးဖီးက အဲဒီဆိုုဖာေလးကိုု သိပ္ၾကိ ုုက္တာ အိပ္ရင္လည္း အဲဒီလိုု ပက္လက္ေလး အိပ္တတ္တယ္
မိုုခ်ီက ကိုုယ့္ကိုု မ်က္စိမွိိတ္ၿပတယ္ ေၾကာင္ေတြ မ်က္စိမွိတ္ၿပတာ ကစ္တဲ့။ အဲ ေၿခေထာက္ကိုုေတာ့ လာမတိုုးေဝွ ့ဘူး နတ္စုုကိုုေတာ့ အၿမဲတိုုးေဝွ ့ေနတာပဲ။ မုိခ်ီက စိတ္တိုုလိုု ့ ဂါးလိုု ့ ေအာ္ရင္ ကိုုယ္ကလည္း ဂါးလိုု ့ေအာ္ၿပီး လက္ကိုုကုုတ္ေတာ့မလိုု လုုပ္ၿပ။ မိုုခ်ီက ေညာင္လိုု ့ေအာ္ရင္ သူေအာ္ေလသံအတိုုင္း လိုုက္ေအာ္။ ကိုုယ္ တက္ေခါက္ရင္ မိုုခ်ီခႏၶာကိုုယ္ တုုန္သြားတတ္တယ္။ တခါတေလ ဖူးကနဲေလမႈတ္ထုုတ္ရင္း မိုုခ်ီ ့ကိုု ေလသိုုင္းတိုုက္ေပးလိုုက္ရင္ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ၿဖစ္တဲ့ ပံုုစံေလးနဲ ့ မိုုခ်ီက တကယ္စလိုု ့ေကာင္းတယ္။ မိုုခ်ီနဲ ့နတ္စုုကိုု စကားေၿပာေနတာမ်ား မသိရင္ လူကိုုေၿပာေနတဲ့အတိုုင္း။ မိုုခ်ီက ေပြ ့တာခ်ီတာကိုု မၾကိ ုုက္တဲ့ေၾကာင္။ နတ္စုုကေတာ့ သူ ့ေခါင္းကိုု ပြတ္သပ္ေပးရင္ သိပ္သေဘာက်တာ။ ကိုုယ္ခ်စ္တာကိုု သူတိုု ့သိသလိုု သူတိုု ့ခ်စ္တာကိုုလည္း ကိုုယ္သိေနတယ္။ တခ်ိန္ခ်ိန္မွာေတာ့ နတ္စုုနဲ ့မိုုခ်ီလိုု ေခြးေလးႏွစ္ေကာင္၊ ေၾကာင္ေလးႏွစ္ေကာင္ ေမြးခ်င္မိသား။ အခုုမ်ားေတာ့ ေခြးေက်ာင္းထြက္ဖိုု ့ ေနေနသာသာ ကိုုယ့္ကိုုကိုုယ္ေတာင္မေက်ာင္းႏိုုင္ စားေသာက္ၿပီးတာနဲ ့ ခုုတင္ေပၚမွာ ပစ္လဲၿပီး အနားယူရတယ္။ ေခြးအာမခံကလည္း ေစ်းၾကီးတယ္ တလ ၅၀ ေလာက္ေပးရတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေခြးအသံုုးအေဆာင္ေတြက ေစ်းၾကီးမွၾကီး။ ကိုုယ့္ႏိုုင္ငံမွာလိုု ထမင္းက်န္၊ ဟင္းက်န္ ေကႊ်းလိုု ့ရတာမဟုုတ္။ ေရခ်ိဳးေပးရ၊ ေခြးေက်ာင္းရ ေခြးေတာ့ေမြးခ်င္သား အဲဒီလိုုကရိကထကလည္း မခံႏိုုင္။ တေန ့ေန ့ တခ်ိန္ခ်ိန္ ေခြးေတြေၾကာင္ေတြ ေမြးၿဖစ္ခဲ့ရင္ နတ္စုုနဲ ့မိုုခ်ီလိုု ့ နာမည္ေပးၿဖစ္မလားဘဲ။ နတ္စုုနဲ ့မိုုခ်ီကေတာ့ ကိုုယ့္ကိုု သတိရပါ့မလား ကိုုယ္ကေတာ့ ေခြးေတြ၊ ေၾကာင္ေတြၿမင္တိုုင္း နတ္စုုနဲ ့မိုုခ်ီကိုု သတိရမိသား။
လူစီတာ Lucita ဆိုုတာ ကိုုယ့္ကလိုုင္းရင့္ရံုုးက အက္စတီမိတ္တာ Estimator တစ္ေယာက္ၿဖစ္တဲ့ ဖိလစ္ပိုုင္အန္တီၾကီး။ အသက္က ငါးဆယ္ေက်ာ္၊ အရပ္ကငါးေပ၊ အသားညိုုညိုု၊ ေသးေကြးတဲ့ ခႏၶာကိုုယ္ပိုုင္ရွင္။ အၿမဲတမ္း တက္ၾကြလန္းဆန္းေနတတ္တယ္။ ေဆာ့ဝဲမွာ ၿပသနာရိွေနရင္ အက္စတီမိတ္တာခ်ဳပ္၊ အက္စတီမိတ္တာေတြ ကိုုယ့္ဆီကိုုလာၿပီး ေၿဖရွင္းခိုုင္းေတာ့ အက္စတီမိတ္တာေတြနဲ ့ ရင္းႏွီးေနတာေပါ့။ ပရိုုဂရမ္းမင္း ၿပသနာေတြကိုု ကိုုယ့္ဘာသာကိုုယ္ ေၿဖရွင္းႏိုုင္ေပမဲ့ တခ်ိဳ ့ၿပသနာေတြကိုု တၿခားဌာနကိုု လႊဲေပးသင့္တာလႊဲေပး၊ ပေရာဂ်က္ရည္ညႊန္းစာအုုပ္ထဲမွာ မပါတဲ့ေလာဂ်စ္ေတြ လာေမးရင္ ကိုုယ့္မွာ coding ၊ database ထဲ ေခါင္းစိုုက္ၿပီး အေၿဖရွာ၊ တခါတေလ စာရြက္ကိုု ပရင့္လုုပ္တာ format ၾကီးက ဘယ္လိုုၾကီး ၿဖစ္ေနတာတုုန္း ဆိုုတာက ရိွေသးတယ္။ ေဟ့ အဲဒါ ငါ့ေဆာ့ဝဲၿပသနာ မဟုုတ္ဘူး နင့္ကြန္ပ်ဴတာက printer settings က ၿပသနာ။ အဲဒီလိုု အက္စတီမိတ္တာေတြနဲ ့ ၿငင္းခုုန္ရန္ၿဖစ္၊ ကိုုယ္မသိတာေတြကိုု ေမးၿမန္းၿပီးသင္ယူ၊ ရက္စ္လိုု ့ ေၿပာသင့္တဲ့အခါေၿပာ ႏိုုးလိုု ့ၿငင္းသင့္တဲ့အခါၿငင္း ဘာလိုုလိုုနဲ ့ ဒီကလိုုင္းရင့္ရံုုးမွာ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ၿပီ။ လူစီတာနဲ ့ ရံုုးၿပန္ခ်ိန္တူသလိုု ရထားလည္း ႏွစ္ဘူတာေလာက္ အတူတူစီးၿဖစ္ေတာ့ သူ ့အေၾကာင္း၊ ကိုုယ့္အေၾကာင္း ေၿပာၿဖစ္တယ္။ ကိုုယ့္အေၾကာင္းက မ်ားမ်ားဆိုုပါေတာ့။
ကိုုယ့္ေမာင္ ဘယ္လိုုအသံုုးမက်တဲ့အေၾကာင္း၊ ကိုုယ့္ဘြဲ ့ဓာတ္ပံုုက ဖိုုတိုုေလွ်ာ့ေတြ မ်ားသြားလိုု ့ ကိုုယ္နဲ ့ေတာင္ မတူတဲ့အေၾကာင္း၊ ကိုုယ့္တရုုတ္ကုုမၺဏီက ဘယ္လိုုကပ္စီးနည္းတာ၊ ဘယ္လိုုခိုုင္းတာ။ နတ္စုုနဲ ့မိုုခ်ီ ခ်စ္ဖိုု ့ေကာင္းတဲ့အေၾကာင္း။ ဖိလစ္ပိုုင္က သမၼတကေတာ္တစ္ေယာက္ ဖိနပ္ေတြ အရန္သန္းခ်ီရိွတာ ဘယ္သူပါလိမ့္ မားကိုု ့စ္။ ေအာင္မေလးေနာ္ ၿပည္သူ ့ဘဏၭာေတြကိုုမ်ား ခိုုးလိုုက္ၾကတာ ကိုုယ္တိုု ့ဆီက ဗိုုလ္ခ်ဳပ္ေတြအတိုုင္းပါလား။ မယ္စၾကာဝ႒ာက ဖိလစ္ပိုုင္မယ္ ရတယ္ေနာ္။ ပုုပ္ဖရန္ ့စစ္ နယူးေယာက္ကိုုလာေတာ့ ေဝါထရိတ္စင္တာမွာ ဆုုေတာင္းပြဲလုုပ္တာကိုု လူစီတာ သြားတယ္။ တရက္ စတိုုးဆိုုင္မွာ ထီလက္မွတ္ဝယ္ေနတဲ့ လူစီတာကိုုေတြ ့တယ္ လူစီတာက ထီမွန္မွန္ထိုုးတဲ့သူတစ္ေယာက္။ ကိုုယ္ကေတာ့ ကိုုယ့္ကံက အလကားရမဲ့ကံမပါ ကိုုယ္လုုပ္မွကိုုယ္ရတဲ့ ကံဆိုုတာကိုု သိေနေတာ့ ထီမထိုုးၿဖစ္ဘူး။ ဟိုုတေလာက ပါဝါေဘာထီ သန္း ၄၀၀ ၿဖစ္ေတာ့ ရံုုးကလူေတြစုုၿပီး office pool ထိုုးၾကတယ္။ ဟာ ထီေပါက္လိုု ့ကေတာ့ အလုုပ္ခ်က္ခ်င္းထြက္မယ္၊ ကမာၻပတ္မယ္၊ အေဖနဲ ့အေမ့ကိုု ၿခံေလးဝယ္ေပးမယ္၊ မိသားစုု၊ ေဆြမ်ိဳး၊ သူငယ္ခ်င္းေတြကိုု ေပးမယ္၊ အဲ တခါပဲေပးမွာ။ လိုုအပ္တဲ့ေနရာေတြကိုု လႈဒါန္းမယ္လိုု ့ စိတ္ကူးေတြ ယဥ္လိုုက္ေသးတယ္။ လူစီတာနဲ ့အတူ ထီလက္မွတ္ဝယ္၊ ဆိုုင္မွာတစ္ကဒ္ကိုု စကန္ဖတ္ၿပီး ထီေပါက္မေပါက္ စစ္လိုု ့ရတာကိုု လူစီတာက သင္ေပးတယ္။
၁၁ ထပ္ကေန လူစီတာတိုု ့က ၁၄ ထပ္၊ ကိုုယ္တိုု ့က ၁၇ ထပ္ေၿပာင္းေတာ့ လူစီတာက အေအးဗူးကိုု ေရထည့္ၿပီး စိုုက္ထားတဲ့အပင္ေလးကိုု ယူမလားလိုု ့ေမးတယ္ ယူမဲ့သူမရိွရင္ လႊင့္ပစ္ေတာ့မွာတဲ့။ ကိုုယ့္ကြန္ပ်ဴတာေဘးနားမွာ လူစီတာေပးထားတဲ့ အပင္စိမ္းစိမ္းေလးကိုု ၿမင္ရတာ သိပ္စိတ္ခ်မ္းသာတာပဲ။ ဂ်ာစီစီးတီးရံုုးကိုု ေၿပာင္းေတာ့လည္း သယ္လာခဲ့တယ္။ အပင္ကၾကီးလာၿပီး အိုုးကေသးေနေတာ့ ဖန္အိုုးဝယ္လိုုက္တယ္။ အပင္က ရွင္သန္လြယ္တဲ့ အပင္ဆိုုေတာ့ သိပ္ၿပီးဂရုုစိုုက္စရာ မလိုုဘူး။ တပတ္တခါ ေရလဲေပးရင္ရၿပီ အညႊန္ ့စိမ္းေလးေတြ ထြက္လာရင္ ေပ်ာ္တယ္။ ေသာၾကာေန ့ဆိုု ရံုုးကလူေတြက ေန ့လည္စာ ထြက္စားၾကတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ပတ္က ကိုုယ္တိုု ့အဖြဲ ့က ဂ်ပန္ဆိုုင္၊ လူစီတာတိုု ့အုုပ္စုုက အိႏိၵယဆိုုင္ သြားၾကတာ ဓာတ္ေလွကားမွာဆံုုတယ္။ ၿပန္လာေတာ့လည္း ဓာတ္ေလွကားမွာ ဆံုုၿပန္တယ္။ အဂၤါေန ့ ေန ့လည္စာ ထမင္းေႏြးေနရင္း ကိုုရီးယားၾကီး ကင္က လူစီတာ ေဆးရံုုတက္ရတယ္ ICU မွာ တင္ထားရတယ္လိုု ့ အသိေပးတယ္။ ကိုုယ္မသိဘူးဆိုုေတာ့ သိေနမယ္ထင္ေနတာတဲ့ လူစီတာ့ကိုု ၾကည့္လိုုက္ရင္ အၿမဲတက္ၾကြေနေတာ့ ဒီလိုုၿဖစ္မယ္လိုု ့ မထင္မိဘူး မနက္ၿဖန္ ဘာၿဖစ္မယ္ဆိုုတာ မသိပါလား။ ေနာက္ေတာ့ အက္စတီမိတ္တာ ဖိလစ္ပိုုင္ၾကီး ေနသန္ဆီက အီးေမးလ္ရတယ္ တနဂၤေႏြေန ့က ေခါင္းမူးတယ္ဆိုုၿပီးေနတာ ပစ္လဲေတာ့မွ ၉၁၁ ေခၚ ေဆးရံုုေရာက္ေတာ့ အထူးကုုသေဆာင္မွာ။ သူ ့သူေ႒းက သြားၾကည့္တာ မမွတ္မိသလိုုပဲတဲ့။ ဗုုဒၶဟူးေန ့ ေန ့လည္ ကိုုယ္တိုု ့ရံုုးကလူေတြ သြားၾကည့္ၾကတယ္။ တခါၾကည့္ရင္ ႏွစ္ေယာက္ပဲ ဝင္ခြင့္ၿပ ုုတယ္ ပိုုက္ေတြအထပ္ထပ္၊ စက္ေတြအမ်ားၾကီးၾကားမွာ အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့ လူစီတာကိုု မွတ္ေတာင္မမွတ္မိဘူး။
ေန ့လည္ထမင္းစားခ်ိန္ဆိုုေတာ့ ဘယ္သူမွမရိွဘူး ၿဖတ္သြားတဲ့ ဆရာဝန္ကိုု ေမးၾကည့္ေတာ့ stroke ေသြးေၾကာပိတ္တာ ညာဖက္ဦးေႏွာက္ ေတာ္ေတာ့္ကိုု ဆိုုးဆိုုးရြားရြား ေသြးေၾကာေတြ ပိတ္ေနတယ္၊ ဘယ္ဖက္ဦးေႏွာက္က ေလၿဖတ္သြားတယ္၊ အေၿခအေနကေတာ့ စိုုးရိမ္စရာပဲ၊ မိသားစုုေတြနဲ ့ တိုုင္ပင္ရဦးမယ္။ ဦးေခါင္းညာဖက္ၿခမ္းမွာ ဆံပင္ေတြရိတ္ၿပီး ခြဲစိတ္ထားတဲ့ လကၡဏာေတြ ့ရတယ္။ stroke ဟာ ေတာ္ေတာ္ဆိုုးတာပဲ သိသိခ်င္း နာရီဝက္အတြင္းမွာ ေသြးခဲေနတာေတြကိုု ဖယ္ထုုတ္ႏိုုင္ရင္ အသက္ရွင္ဖိုု ့ အခြင့္အေရး မ်ားေပမဲ့ မ်ားေသာအားၿဖင့္က storke မွန္း မသိၾကဘူး။ ေခါင္းမူးတယ္ဆိုုရင္ ညကအိပ္ေရးပ်က္လိုု ့၊ တက္စာေတြစားလိုု ့မူးတယ္လိုု ့ပဲ ထင္ၾကမွာေပါ့။ ကိုုရီးယားၾကီးကင္က heart attack လိုု ့မထင္ဘူး stroke လိုု ့ထင္ေနတာတဲ့။ သူထင္တဲ့အတိုုင္းပါပဲ လူစီတာ့မွာ ေသြးတိုုးရိွပံုုရတယ္။ ကိုုယ္ကေတာင္ နာက်င္ကိုုက္ခဲလိုု ့ ကြတကြတ လမ္းေလွ်ာက္ေနရေပမဲ့ လူစီတာက ကိုုယ့္ထက္က်န္းမာေရး ေကာင္းတယ္လိုု ့ ထင္ေနတာ။ ၾကသပေတးေန ့မွာ လူစီတာ့အေၿခအေနက ဘယ္လိုုမွၿပန္ေကာင္းေတာ့မွာ မဟုုတ္ေတာ့လိုု ့၊ တသက္လံုုး စက္ေတြအကူအညီနဲ ့ ကုုတင္ေပၚမွာ ပက္လက္ေနရမဲ့ဘဝဆိုုေတာ့ မိသားစုုဝင္ေတြ တိုုင္ပင္ၿပီး ေသာၾကာေန ့မွာ စက္ၿဖ ုုတ္ၿပီး ၿငိမ္းၿငိမ္းခ်မ္းခ်မ္းေလး ကြယ္လြန္ေစမယ္ဆိုုတဲ့ အီးေမးလ္ရလာေတာ့ ကိုုယ္တိုု ့တရံုုးလံုုး ဝမ္းနည္းၾကတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ေၿခာက္လတုုန္းက အေမ့ညီမအငယ္ဆံုုး ေခ်ေခ်မဟန္ ဆံုုးေတာ့ မေတြ ့တာလည္း ၁၀ ႏွစ္ေက်ာ္ၿပီ၊ ကိုုယ္သိပ္မခ်စ္တဲ့ အေဒၚဆိုုေတာ့ စိတ္မေကာင္းၿဖစ္ရံုုကလြဲလိုု ့ မ်က္ရည္မဝဲမိဘူး။
မနက္ၿဖန္ လူစီတာ ဆံုုးမယ္ဆိုုတာ သိရေတာ့ ကိုုယ္မ်က္ရည္ဝဲတာကိုုမ်ားသိရင္ အမ်ိဳးေတြ ကိုုယ့္ကိုု ဆဲၾကေလမလားမသိ။ ေသာၾကာေန ့မွာ ဘာအီးေမးလ္မွ မရ ေနာက္တနလၤာေန ့ ရံုုးတက္ေတာ့လည္း ဘာသတင္းမွမထူး။ ေန ့လည္စာကိုု pantry မွာစားရင္း ေဂ်ာ္ဒန္ၾကီးဂ်မားနဲ ့ လူစီ့တာအေၾကာင္း ေၿပာၿပၿဖစ္တယ္။ ဂ်မားက တၿခားဆရာဝန္နဲ ့ ေၿပာင္းၿပသင့္တယ္၊ တစ္ပတ္တည္း ထားတာကေတာ့ ေစာလြန္းတယ္၊ တလေလာက္ အေၿခအေန ေစာင့္ၾကည့္ရမွာ၊ တခ်ိဳ ့ဘာသာဆိုုရင္ မိသားစုုဝင္ေတြ ဆႏၵအရဆိုုရင္ေတာင္ ပိုုက္ၿဖ ုုတ္ဖိုု ့ ခြင့္မၿပ ုုဘူးတဲ့။ ေဆးရံုုမွာ Hero ဆိုုၿပီး ဓာတ္ပံုုေတြ ေတြ ့ခဲ့တယ္။ ကိုုယ္တြင္းအဂၤါေတြလႈတဲ့ အလႈရွင္ေတြေနမွာ။ ကိုုယ္ ေသတဲ့အခါ မ်က္ၾကည္လႊာ၊ ေက်ာက္ကပ္၊ ႏွလံုုး လႈလိုု ့ရတာ အကုုန္လႈခဲ့ခ်င္တယ္။ ခႏၶာကိုုယ္ကိုုလည္း သုုေသတနၿပ ုုတဲ့ ေနရာမွာသံုုးဖိုု ့ လႈခဲ့ခ်င္တယ္။ တခ်ိဳ ့ဘာသာေရးက အဲဒီလိုုလႈတာေတြ  ခြင့္မၿပ ုုဘူးတဲ့။ ေသတဲ့အခါ ဘာမွယူသြားလိုု ့ရတာလည္းမဟုုတ္ ကိုုယ္လႈလိုု ့ တၿခားသူတစ္ေယာက္ အသက္ဆက္ရွင္ခြင့္ရတာ မြန္ၿမတ္တဲ့ကိစၥပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ အလႈရွင္ေတြကိုု ဟီးရိုုးလိုု ့ေခၚၾကတယ္။ လူစီတာ့အေၿခအေန နည္းနည္းတိုုးတက္လာလိုု ့ ICU ကေန တၿခား႒ာနကိုု ေၿပာင္းလိုုက္ၿပီတဲ့။ ဂ်မားကိုု ေၿပာၿပေတာ့ ငါေၿပာတဲ့ အတိုုင္းပါလားဆိုုတဲ့ မ်က္ႏွာေပးနဲ ့။ ေသာၾကာေန ့မွာေတာ့ လူစီတာဆံုုးသြားၿပီလိုု ့ သိရတယ္။ လူစီတာဟာ မာန္မာနမရိွ၊ တၿခားသူကိုု ေလသံမာမာနဲ ့ေတာင္ မေၿပာ၊ ကူညီတတ္၊ စိတ္ေကာင္းေစတနာေကာင္းရိွၿပီး ဘဝကိုု ရိုုးရွင္းစြာ ၿဖတ္သန္းသြားတဲ့သူ။
ကိုုယ့္အတြက္ေတာ့ အေမရိကန္မွာ ပထမဆံုုးအၾကိမ္ အသုုဘအိမ္ကုုိ ေရာက္ဖူးၿခင္းပဲ။ အသုုဘအိမ္က ဟိုုတယ္က်ေနတာပဲ။ လူစီတာတိုု ့မွာ ေမာင္ႏွမရွစ္ေယာက္ လူစီတာက အငယ္ဆံုုး။ အစ္မအၾကီးဆံုုးနဲ ့ေနတာ လူစီတာက အပ်ိဳၾကီး အသက္ ၅၀ ေက်ာ္လိုု ့ ထင္ထားတာ ၁၉၅၆ ေမြးေတာ့ အသက္ ၆၀ ရိွေနၿပီ။ လူစီတာ့အစ္မေတြက လူစီတာနဲ ့ ရုုပ္ဆင္ၾကတယ္။ ေခါင္းတလားက ဖြင့္ထားတယ္ မိတ္ကပ္ၿပင္ထားေတာ့ သက္ရိွထင္ရွား ရိွေနတုုန္းကထက္ေတာင္ လွေနတယ္။ မူလတန္း၊ အလယ္တန္းတုုန္းက ရိုုက္ထားတဲ့ အၿဖ ူအမည္း ဓာတ္ပံုုေတြ၊ မိသားစုုဓာတ္ပံုုေတြ ခ်ိတ္ထားတယ္။ လူစီတာ ငယ္ငယ္တုုန္းက ေခ်ာတာပဲ ငယ္ငယ္တုုန္းက ငယ္ဂုုဏ္ေၾကာင့္ တေယာက္တမ်ိဳး ေခ်ာၾကတာပဲ။ ဓာတ္ပံုုရိုုက္ဖိုု ့ခက္ခဲတဲ့ ေတာမွာၾကီးခဲ့တာဆိုုေတာ့ ကိုုယ့္မွာ ငယ္ငယ္တုုန္းက ဓာတ္ပံုုေတြ မရိွဘူး။ ၄ တန္း၊ ၅ တန္း ဆုုယူတုုန္းက ဓာတ္ပံုုေတြကလည္း နာဂစ္နဲ ့ ပါသြားရွာၿပီ။ တရုုတ္မယန္းက ကိုုယ္တိုု ့ေတြ အစိုုးရကိုု လစဥ္ Socail Security ပင္စင္ေငြ ႏွစ္ေတြအၾကာၾကီး ေပးခဲ့ၿပီးမွ အသက္ ၆၀ မတိုုင္ခင္ ေသသြားခဲ့ရင္ ပင္စင္ေငြေတြ ႏွေၿမာစရာၾကီး။ အဲဒါေၾကာင့္ ေသမယ္ဆိုုရင္ အသက္ ၆၀ ေက်ာ္မွေသ။ လူစီတာ့မွာ ေယာက်္ား၊ ကေလးမရိွေတာ့ ပင္စင္ေငြေတြကိုု သူ ့အစ္မက ထုုတ္လိုု ့မရဘူး။ အဲလိုုဆိုု  အသက္ ၆၀ မတိုုင္ခင္ ေသသြားခဲ့ရင္ ၊ ေယာက်ာ္း၊ ကေလး မရိွရင္ ကိုုယ့္ပင္စင္ေငြေတြ ဆံုုးၿပီေပါ့။ မၿဖစ္ေခ်ဘူး ကိုုယ့္တူေတာ္ေမာင္ကိုု ေမြးစားမယ္ အဲဒါဆိုု ကိုုယ့္သားၿဖစ္ၿပီး ကိုုယ့္ပင္စင္ေငြေတြကုုိ ထုုတ္လုုိ ့ရမယ္။
နင္ ေမြးစားတာကိုု နင့္ေမာင္က ခြင့္ၿပ ုုဦးမွေပါ့ အိုုး သူ ့သားေကာင္းက်ိဳး၊ သူတိုု ့ကိုု ငါက ေငြေတြ ေပးေနတာကိုု ဒင္းက ဘာလိုု ့လက္မခံႏိုုင္ရမွာလဲ။ ၾကည့္ ကိုုယ္ ေတာ္တယ္ေနာ္ ၿပသနာကိုု ခ်က္ခ်င္းေၿဖရွင္းႏိုုင္တယ္ အဟက္ အဟက္။ မၾကီးက ေၿပာဖူးတယ္ ယူေကမွာ အခြန္ဥပေဒေတြ ရိွတယ္တဲ့ မေသခင္ ဘယ္အခ်ိန္မွာ အေမြေပးခဲ့ရင္ အခြန္ကဘယ္ေလာက္၊ ေသၿပီး ဘယ္ေလာက္ေနမွ အေမြေပးရင္ အခြန္ကဘယ္ေလာက္။ လူေတြကလည္း အစိုုးရကိုု အခြန္ေရွာင္ဖိုု ့ နည္းလမ္းေတြရွာၾကသလိုု အစိုုးရကလည္း လူေတြအခြန္မေရွာင္ႏိုုင္ေအာင္ ဥပေဒေတြ ထုုတ္ေနမွာပါပဲ။ ေဝဒနာကိုု သိပ္အၾကာၾကီး မခံစားရဘဲ ၿငိမ္းၿငိမ္းခ်မ္းခ်မ္းေလး ေသဆံုုးသြားတာ လူစီတာအတြက္ ေကာင္းပါတယ္။ တခါတေလေတာ့လည္း ေတြးမိတယ္ ေသခါနီးခ်ိန္မွာ လူစီတာ ဘာေတြေတြးေနမလဲ။ ေသၿပီးတဲ့အခါ ဘယ္ဘံုုဘဝကိုု ေရာက္ေနမလဲ။ အင္း ကိုုယ္ေတြလည္း ေရွာင္လြဲလိုု ့မရတဲ့ ေသၿခင္းတရားကိုု ဘယ္လိုုရင္ဆိုုင္မွာပါလိမ့္။ ကိုုယ့္ကိုုခ်စ္တဲ့ ကိုုယ္ကလည္းခ်စ္တဲ့ လူစီတာ ေကာင္းရာသုုဂတိ ေရာက္ပါေစ။
အိမ္မွာ အေဖက စည္းကမ္းအရိွဆံုုး ဘယ္ပစၥည္း ဘယ္ေနရာမွာ ထားတယ္၊ ပိုုက္ဆံဘယ္အုုပ္က ဘယ္ေလာက္ေလ်ာ့ေနတယ္ ဆိုုတာကအစ သိတယ္။ လူ ့အရိပ္အကဲလည္း သိတယ္ သမီးေရ ေၾကာင္အန္ေတာ့မယ္လိုု ့ သတိေပးရင္ သတိေပးတဲ့အတိုုင္း တကယ္အန္ေတာ့တာပဲ။ ကိုုယ္တိုု ့သားအမိေတြက ဘယ္ပစၥည္း ဘယ္ေနရာမွာ ရိွသလဲဆိုုတာ အကုုန္မသိေပမဲ့ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားေတာ့ သိတယ္။ အဲ အေဖ့လိုုေတာ့ ပိုုက္ဆံဘယ္အုုပ္က ဘယ္ေလာက္ေလ်ာ့ေနမွန္းေတာ့ မသိဘူး။ အိမ္မွာ စည္းကမ္းမရိွဆံုုးက ေမာင္ေမာင္ ဖိနပ္ကိုု ညီညီညာညာ ခႊ်တ္ပါလိုု ့ ဘယ္ေလာက္သင္သင္ မရဘူး။ ေက်ာင္းအပ္ကတည္းက ဖတ္စာအုုပ္၊ ဗလာစာအုုပ္ ႏွစ္စံုုဝယ္ရတယ္ ေပ်ာက္လြန္းလိုု ့။ ေစ်းဝယ္ခိုုင္းလိုုက္ရင္ ေစ်းဆိုုင္က ၿပန္အမ္းတဲ့အတိုုင္း ယူတယ္။ ဘယ္ေလာက္ေပးတယ္၊ ဘယ္ေလာက္က်တယ္၊ ဘယ္ေလာက္ၿပန္အမ္းတယ္ဆိုုတာ ဘယ္ေတာ့မွ မစစ္ဘူး။ အေမက အိမ္မွာ ကိုုယ္တိုု ့ပစၥည္း မဟုုတ္တဲ့ဟာ ေရာက္ေနရင္ သိတယ္။ ေမာင္ေမာင္က သူ ့သူငယ္ခ်င္းနဲ ့ ေက်ာပိုုးအိတ္၊ ဦးထုုပ္ လဲေဆာင္းၾကတယ္။ အေမက ညီအစ္မခ်င္း တေယာက္အကၤ ီ် တေယာက္ယူဝတ္တာေတာင္ ၾကိ ုုက္တာမဟုုတ္ဘူး။ အေမ ရန္ကုုန္လာရင္  ေမာင္ေမာင့္ပစၥည္း မဟုုတ္တာေတြ အကုုန္ၿပန္ေပးပဲ။ ေမာင္ေမာင့္ရာဇဝင္မွာက ပစၥည္းေပ်ာက္တယ္ဆိုုတာ ရိုုးေနၿပီ။ ဟိုုးတေလာတုုန္းက ပုုသိမ္ကိုုအသြား ေက်ာပိုုးအိတ္ အခြဲခံရၿပီး ပိုုက္ဆံ၁၀သိန္း ပါသြားတယ္ နင့္ကိုု အေဖ ေၿပာၿပလား ဟင့္အင္း။ အေဖ၊ အေမက ကိုုယ့္ကိုု ေကာင္းတဲ့ကိစၥ၊ သိသင့္တဲ့ကိစၥေလာက္ပဲ အသိေပးတယ္။
က်န္းမာေရး သိပ္မေကာင္းတဲ့ကိုုယ့္ကိုု စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ မၿဖစ္ေစခ်င္လိုု ့နဲ ့ တူပါရဲ  ့။ အဲဒီ ၁၀ သိန္းကိစၥမွာ ေမာင္ေမာင့္ကိုု အၿပင္မတင္ၾကဘူး။ အလစ္သုုတ္သမားေတြက အိတ္ထဲမွာ ပိုုက္ဆံပါတာကိုု သိတယ္တဲ့။ အလစ္သုုတ္သမားဆိုုတာ အရိပ္အေၿခအေနကို အၿမဲၾကည့္ေနၿပီး အလစ္ကိုုေခ်ာင္းေနတာ ဆိုုေတာ့ေလ ကိုုယ္ေတြဆိုုရင္လည္း ခံရမွာပါပဲ။ ပိုုက္ဆံအိတ္ကိုု ရင္ဘတ္နဲ ့မကြာ ပိုုက္ထားရမလိုုဘဲ။ ခုုလည္း ဟိုုင္းၾကီးကိုု ပိုုက္ဆံလႊဲေတာ့ ေမာင္ေမာင္က ပုုသိမ္ကိုု ညဖက္ကားစီးၿပီး သူသြားေပးမယ္ဆိုုလိုု ့ အေမနဲ ့မၾကီး နားဝင္ေအာင္ အာေပါက္လုုမတတ္ အၾကာၾကီး မနည္းေဖ်ာင္းဖ်လိုုက္ရတယ္။ ပိုုက္ဆံေတြက အမ်ားၾကီး၊ ၿပီးေတာ့ညဖက္ အယ္မေလး ပိုုက္ဆံေတြကိုု လုုယူသြားရံုုတင္မကဘဲ လူကိုုသတ္သြားမွၿဖင့္ ဒုုကၡ။ ခုုေခတ္လူဆိုုးေတြက ရဲကိုုေတာင္ ၿပန္သတ္ေနတဲ့ေခတ္။ ေဘးကင္းေအာင္ ပြဲရံုုကေနပဲ လႊဲပါေတာ့မယ္ လႊဲခက သိန္းတရာကိုု တေသာင္းေက်ာ္။ ေမာင္မင္းၾကီးသားက လႊဲခတေသာင္းေက်ာ္ကိုု ႏွေၿမာလိုု ့တဲ့။ ေၾသာ္ ေၾသာ္ ေတာ္ေတာ္ႏွေၿမာ တတ္ပါေပတယ္ ၁၀ သိန္း ပါသြားတာကိုုေတာ့ မႏွေၿမာဘူးလားမသိ။ အေဖ့အတြက္ ကိုုယ္ေပးတဲ့ ကင္ဒမ္ဖိုုင္းရားနဲ ့ ကင္မရာကိုုလည္း ေဖ်ာက္ပစ္တယ္။ ကိုုယ့္ကိုု အေတာ္ၾကာမွ အသိေပးတယ္ ေဒါသထြက္လိုု ့ ဆတ္ဆတ္ေတာင္တုုန္တယ္။ နားရြက္ေတြနီ ခႏၶာကိုုယ္တခုုလံုုး ပူလာၿပီး အနားမွာသာ ေမာင္ေမာင္ရိွရင္ ကန္ေက်ာက္မိမွာပဲ ေဒါသထြက္လိုု ့ တညလံုုး အိပ္လိုု ့မရဘူး။ ၿပန္ေလ်ာ္ေပးပါမယ္တဲ့ အဲဒီကင္ႏြန္ပါဝါေလွ်ာ့ ကင္မရာေလ စန္းထြန္း ဝယ္တုုန္းက စကၤာပူေဒၚလာ ၅၅၀ ေပးရတယ္ဆိုုေတာ့မွ ဟင္တဲ့။
အေဖ့ဖုုန္းကိုု ႏွစ္ရက္ေလာက္ရိွၿပီ ေခၚမရတာ ဟိုုင္းၾကီးကိုုမ်ား အားခ်င္းဆင္းသြားသလား။ ဟိုုင္းၾကီးကိုု ဆင္းမယ္ဆိုုလဲ ကိုုယ္တိုု ့ကိုု အသိေပးေနၾကပါ။ ေနာက္မွ သိလိုုက္ရတာက အေဖ့ဖုုန္းေပ်ာက္သြားလိုု ့တဲ့ ကိုုယ္ေတြမွာ အံ့ေတြၾသလိုု ့ အေဖ ဖုုန္းေပ်ာက္တယ္ဆိုုေတာ့ေလ။ အေဖနဲ ့ ဖုုန္းေၿပာေတာ့ ေအးေလ သမီးရယ္ အကၤ ီ်အိတ္ထဲ ထည့္ထားတာ ပူလာလိုု ့ ေပါင္ေပၚတင္ထားတာ မွတ္တိုုင္ေရာက္လိုု ့့ ဆင္းလိုုက္တဲ့အခါ က်က်န္ခဲ့တယ္နဲ ့ တူပါရဲ ့။ ဒီေလာက္ သတိထားေနရဲ ့သားနဲ ့ မွ ၿဖစ္ရတယ္လိုု ့။ အေဖက ႏွေၿမာတသၿဖစ္ေနလိုု ့ အဲဒီဖုုန္းက သံုုးတာ ၃ ႏွစ္ေလာက္ရိွေနၿပီ ေစ်းလည္းတအားမၾကီးပါဘူး ထြက္စရာရိွလိုု ့ ထြက္တယ္လိုု ့မွတ္ပါလိုု ့ ကိုုယ္ေတြက ၿပန္ၿပီးႏွစ္သိမ့္ေနရတယ္။ အိုုင္ဖုုန္း 5s ရေတာ့ အေဖ့မွာ သင္စရာတခုု တိုုးသလိုုပဲ ဖုုန္းကိုုင္တတ္ေအာင္၊ ဓာတ္ပံုုရိုုက္တတ္ေအာင္၊ ဘိုုင္ဘာကေန ဓာတ္ပံုုေတြ ပိုု ့တတ္ေအာင္၊ ႏိႈးစက္ေပးတတ္ေအာင္ သမီးေတြဆီကေန သင္ရတယ္။ သူလည္း သိပါတယ္ဆိုုၿပီး သမီးေတြဆီ ဓာတ္ပံုုေတြရိုုက္ၿပီး ပိုု ့တတ္တယ္။ ဖုုန္းေပ်ာက္တယ္ဆိုုတာ သိသိခ်င္း ဖုုန္းေခၚေပမဲ့ ဖုုန္းပိတ္လိုုက္ၿပီ။ Find my iphone နဲ ့ ရွာရေအာင္လည္း ကြန္နက္ရွင္ကမေကာင္း။ ဖုုန္းေပ်ာက္ၿပီဆိုုတာနဲ ့ ၿပန္ရဖိုု ့ အခြင့္အေရးနည္းတယ္ ဆံုုးၿပီလိုု ့ပဲ သေဘာထားလိုုက္ေတာ့တယ္။ အေမက အိုုင္ဖုုန္းအစား ေစ်းနည္းတဲ့ ရိုုးရိုုးဖုုန္းပဲ ကိုုင္ေတာ့တဲ့ စမတ္ဖုုန္းသံုုးၿပီးတဲ့သူက စမတ္ဖုုန္းပဲ သံုုးခ်င္မွာေပါ့။ ေမာင္ေမာင့္လိုုမ်ိဳး ခဏခဏ ေပ်ာက္တတ္တဲ့လူဆိုုရင္ေတာ့ ေစ်းေပါတဲ့ဖုုန္းပဲ ကုုိင္သင့္တာေပါ့။ အေဖက ပစၥည္းေပ်ာက္ခဲတဲ့သူဆိုုေတာ့ စမတ္ဖုုန္း ကိုုင္ပါေစ။
ဟိုုတေလာက ဘယ္ဖက္ေစာင္းအိပ္ရင္နာ၊ ညာဖက္ေစာင္းအိပ္ရင္နာ၊ ေဒါက္တာခ်န္ကိုု သြားၿပေတာ့ muscle cramps ၾကြက္သားေတြ ညွစ္မိတာေနမွာပါတဲ့။ သူ ့ဆီက ၿပန္လာၿပီးကတည္းက လဲေတာ့တာ ခြင့္ ၄ ရက္ယူ နားလိုုက္ရတယ္။ ေဒါက္တာလင္းဆီ သြားၿပေတာ့ အထဲမွာ ေယာင္ေနတာေနမွာတဲ့ ေယာင္ယမ္းတာေတြ သက္သာတဲ့ေဆး ေပးလိုုက္တယ္။ အိမ္ေၿပာင္းေတာ့ ပင္ပန္းၿပီး ထပ္ၿဖစ္ၿပန္ေရာ။ ဒီတခါ ေဒါက္တာခ်န္က အဆုုပ္ကိုု X ray ရိုုက္ခိုုင္းတယ္။ ေဒါက္တာလင္းက လူးပက္စ္ေရာဂါက ႏွလံုုးကိုု တိုုက္တတ္တာမိုု ့ ႏွလံုုးဆရာဝန္မနဲ ့ ၿပခိုုင္းတယ္။ ဆရာဝန္မက သေဘာေကာင္းတယ္ ပထမတေခါက္ကေတာ့ လူမ်ားေနလိုု ့ Echo မရိုုက္ခဲ့ရဘူး။ Echo က X ray လိုုပါပဲ ဘယ္ဖက္ရင္အံုုမွာ ဂ်ယ္ေတြသုုတ္ၿပီး စက္ကေလးနဲ ့ ႏွလံုုးအဆိုု ့ရွင္ေတြ အလုုပ္ေကာင္းေကာင္း လုုပ္မလုုပ္တာကိုု ၾကည့္တာ။ ႏွလံုုးထဲက အတံေလးက ေမြးကတည္းက မပါလာဘူး အေမာမခံႏိုုင္ဘူးနဲ ့ တူတယ္တဲ့။ တအားၾကီးေတာ့ အေမာမခံႏိုုင္ဘူး ဒါေပမဲ့ Jogging မိနစ္ ၂၀ ေလာက္ မရပ္မနား ေၿပးႏိုုင္တယ္၊ လမ္း ၇ မိုုင္ ေလွ်ာက္ႏိုုင္တယ္၊ ေတာင္ ၃ မိုုင္ တက္ႏိုုင္တယ္၊ ပစၥည္းအေလးေတြ သယ္ႏိုုင္တယ္ အဲ လူးပက္စ္ မၿဖစ္ခင္တုုန္းက ဆိုုပါေတာ့။ လူးပက္စ္သမားေတြက ႏွလံုုးနံရံ ထူလာတတ္တယ္ သမီးက မထူဘူး အကုုန္ေကာင္းတယ္။ လူးပက္စ္သမားေတြ ၿဖစ္တတ္တဲ့ ႏွလံုုးမွာ ေရဝင္တယ္ဆိုုတာ ဘယ္ေနရာမွာလဲဟင္ ႏွလံုုးေအာက္နား ဒီနားေလးမွာ။ ႏွလံုုးခုုန္ၿမန္ေနတာကိုုစစ္ဖိုု ့ EKG ႏွလံုုးခုုန္တိုုင္းစက္ တပ္ေပးလိုုက္မယ္။ ဒီေန ့ ေန ့လည္ ၁ နာရီီမွာ စတပ္တယ္ဆိုုေတာ့ ေနာက္ေန ့ ေန ့လည္ ၁ နာရီမွာ ၿဖ ုုတ္ရမယ္။ ေဟာဒီလိုု  ဖြင့္ၿပီး ဘထၳရီၿဖ ုုတ္လိုုက္ရင္ ရၿပီ။ တနဂၤေႏြေန ့ဆိုုေတာ့ ေဆးခန္းပိတ္တယ္ ဒါေပမဲ့ ေဆးခန္းေရွ ့ကပံုုးမွာ လာထည့္လိုု ့ရတယ္။
ေဒါက္တာလင္းက ႏွလံုုးခုုန္နည္းနည္းၿမန္ေနလိုု ့ EKG တပ္မယ္ဆိုုေတာ့ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္က ဝါယာၾကိ ုုးေတြနဲ ့ ခ်ိတ္ဆက္ထားတဲ့ ဘထၳရီကလစ္ၿပားတြ ယူလာတယ္။ ငါ့ ခႏၶာကိုုယ္ထဲကိုု လွ်ပ္စစ္ေတြနဲ ့ ေလွ်ာ့ရိုုက္မလားဆိုုၿပီး လန္ ့သြားတယ္။ အီးေကဂ်ီက လန္ ့စရာၾကီးလိုု ့ေၿပာေတာ့ ေကာင္မေလးက စိတ္မပူပါနဲ ့ လံုုးဝမနာပါဘူးတဲ့။ မနာမက်င္ ဘယ္လိုုမွမေနေတာ့မွ အီးေကဂ်ီ ဆိုုတာၾကီးကိုု မေၾကာက္ေတာ့တာ။ ဘာဆိုုဘာမွ မေၾကာက္မလန္ ့တတ္တဲ့ သတိၱခဲစန္းထြန္း ေၾကာက္တဲ့အရာေတြလည္း ရိွပါေသးတကား။ ရင္ဘတ္နားမွာ အဝိုုင္းၿပားေတြတပ္ ခါးနားမွာ ေဝၚကီေတာ္ကီ ဖုုန္းေလးကိုု ၾကိ ုုးေတြနဲ ့ ပတ္ထားရတယ္ ေရခ်ိဳးလိုု ့မရဘူးတဲ့။ လမ္းၾကံ ုုေနလိုု ့ ရင္ဘတ္ကိုု Xray ဝင္ရိုုက္ေတာ့ ရိုုက္လိုု ့မရဘူးတဲ့  ေနာက္ေန ့မွ ၿပန္လာရိုုက္ပါတဲ့။ နာမည္ေခၚတဲ့အန္တီၾကီး ရွင္းၿပတာကိုု လက္မခံခ်င္မွန္းသိေတာ့ အန္တီၾကီးက Xray ခန္းထဲက တစ္ေယာက္ကိုု ေခၚေမးေပးတယ္။ သူက Xray ရိုုက္ရင္ အဲဒီစက္ ရပ္သြားမွာလိုု ့ ရွင္းၿပေတာ့မွ လက္ခံေတာ့တယ္။ အဲဒီလိုု ေတာ္ေတာ္နဲ ့ လက္မခံခ်င္ ေခါင္းမာတဲ့ညဥ္ဆိုုးက တခါတခါမွာ ေခါင္းၿပ ူထြက္လာတတ္ေသးတယ္။ ခါးမွာ ေဝၚကီေတာ္ကီပတ္ထားေတာ့  အိပ္ရတာ သိပ္အဆင္မေၿပဘူး။ ေနာက္ေန ့ ေန ့လည္ ၁ နာရီ စက္ကိုုၿဖ ုုတ္ ေမစီအိတ္ေလးထဲထည့္ ေဘးလြယ္အိတ္ မလြယ္ေတာ့ပါဘူး။ ပိုုက္ဆံအိတ္နဲ ့ဖုုန္း၊ ေသာ့၊ မတ္ထရိုုကဒ္ကိုု အေႏြးထည္အိတ္ထဲ ထည့္လိုုက္တယ္။ အမိႈက္တခါတည္း ပစ္မယ္ဆိုုၿပီး ညာဖက္မွာ အမိႈက္အိတ္ ႏွစ္အိတ္၊ ဘယ္ဖက္မွာ ေမစီအိတ္ ကိုုင္ထားတယ္။ တံခါးဖြင့္ေတာ့ ညာဖက္က အမိႈက္အိတ္ ၂ အိတ္ကိုု ဘယ္ဖက္ ေၿပာင္းကိုုင္တယ္။ တံခါးပိတ္ ဓာတ္ေလွကားခလုုတ္ကိုုႏွိပ္ၿပီး အမိႈက္ပစ္တဲ့ အဖံုုးကိုုဖြင့္ၿပီး အမိႈက္ပစ္တယ္။ ဓာတ္ေလွကားက ေရာက္ေနၿပီ အမိႈက္က ေအာက္ကိုု မက်ေသးဘူးဆိုုေတာ့ အမိႈက္အဖံုုးကိုု ေစာင့္ပိတ္လိုုက္ေသးတယ္။ အမိႈက္ေတြ က်သြားၿပီဆိုုတာ ေသခ်ာေတာ့မွ ဓာတ္ေလွကားတံခါးဖုုကိုု ဆြဲဖြင့္လိုုက္တယ္။
ဟင္ အီးေကဂ်ီ ထည့္ထားတဲ့ ေမစီအိတ္က ဘယ္မွာပါလိမ့္ အမိႈက္အိတ္ေတြနဲ ့ ေရာပစ္လိုုက္ၿပီလား။ ဘုုရား ဘုုရား မဟုုတ္ပါေစနဲ ့ တံခါးၿပန္ဖြင့္ ကိုုယ့္အခန္း၊ ဧည့္ခန္း၊ မီးဖိုုေခ်ာင္မွာရွာေတာ့ ေမစီနဲ ့တူတဲ့အိတ္ဆိုုတာ မေတြ ့။ ဘုုရားေရ ေသခ်ာၿပီ အမိႈက္အိတ္နဲ ့ ေရာပစ္လိုုက္ၿပီ ဒုုကၡပါပဲ။ ဓာတ္ေလွကားရဲ ့ ေဘးနားမွာ အမိႈက္ပစ္တာဆိုုေတာ့ ေၿမေအာက္ထပ္ ဓာတ္ေလွကားရဲ ့ ေဘးမွာ အမိႈက္ကန္ ရိွမွာပဲ အဲဒီမွာ သြားရွာရမယ္။ ေၿမေအာက္ထပ္ ဓာတ္ေလွကားေဘးက အခန္းကိုုေတာ့ ေတြ ့ပါရဲ ့ ေသာ့ခတ္ထားတယ္။ အိမ္ရွင္ေကာင္မေလးကိုု အက်ိဳးအေၾကာင္း ေၿပာၿပၿပီး စူပါ့ (တိုုက္ခန္းၾကီးၾကပ္ေရးမႈး) ဖုုန္းနံပါတ္ေတာင္းေတာ့ သူ ့မွာမရိွဘူးတဲ့။ ဒါေပမဲ့ ေၿမေအာက္ထပ္မွာ စူပါ့ရံုုးခန္း ရိွတယ္ သူ ့ရံုုးခန္းေရွ ့မွာေတာ့ သူ ့ဖုုန္းနံပါတ္ရိွလိမ့္မယ္။ သူေၿပာတဲ့အတိုုင္းပါပဲ စူပါ့ရံုုးခန္းေရွ ့မွာ စူပါ့ဖုုန္းနံပါတ္ေတြ ့တယ္။ အက်ိဳးအေၾကာင္း ေၿပာၿပေတာ့ သူက နယူးေယာက္ရဲ ့ ၂ နာရီအေဝးမွာ ဒီေန ့ တနဂၤေႏြ၊ တနလၤာေန ့ မနက္ ၈ နာရီ လာခဲ့ပါ အမိႈက္ေကာင္ေလး အမိႈက္လာသိမ္းတဲ့အခါ ရွာေပါ့တဲ့။ ေတာ္ေတာ့္ကိုု စိတ္ရႈပ္သြားတယ္ အဲဒီစက္က ေစ်းၾကီးလိမ့္မယ္။ အသိအစ္မကိုု ဖုုန္းဆက္ေၿပာၿပေတာ့ ေဟာေတာ့ စန္းထြန္းတိုု ့ကေတာ့ ၿဖစ္ရမယ္။ အီးေကဂ်ီစက္ေတြက ေမာ္ဒယ္အမ်ိဳးအစားေပၚ မူတည္ၿပီး ေစ်းလည္းကြာတယ္။ အမိႈက္ပံုုးထဲ လႊင့္ပစ္မိတာလိုု ့ မေၿပာနဲ ့ ဘတ္စ္ကားေပၚမွာ ေမ့က်န္ခဲ့တယ္လိုု ့ေၿပာေပါ့။ တခ်ိဳ ့အာမခံေတြက ပစၥည္းေပ်ာက္တာေတြကိုု ကာဗာၿဖစ္တာ ရိွတယ္။ ဆရာဝန္ ဒစ္စေကာင့္နဲ ့ဆိုု သက္သာတာေတြ ရိွပါလိမ့္မယ္။ စူပါက ေၿပာဖူးတယ္ အမိႈက္ေတြကိုု အမ်ိဳးအစားခြဲၿပီး ရီဆိုုင္ကယ္လုုပ္သင့္တာလုုပ္၊ မီးရိႈ ့သင့္တာေတြ မီးရိႈ ့တယ္တဲ့ ၿပန္ရမွာပါ။
အင္တာနက္မွာ ရွာၾကည့္ေတာ့ အီးေကဂ်ီ စက္တန္ဖိုုးက ၃၀၀ ကေန ၅၀၀ ၾကား။ ေအာင္မေလး သတိတခ်က္ လြတ္တာနဲ ့ ပိုုက္ဆံကုုန္ေပါက္။ မၾကီးက သူလည္း ေယာင္ၿပီး နားၾကပ္ကိုု ပစ္မိလိုု ့တဲ့။ နားၾကပ္ပစ္မိတာက ေတာ္ေသးတယ္ အီးေကဂ်ီစက္ကိုု ပစ္မိတာက ေတာ္ေတာ္ဆိုုးတာ။ ေၾသာ္ ဒါေၾကာင့္ ဘုုရားက ေဟာတာ အၿမဲသတိကပ္ပါလိုု ့။ မေတြ ့ရင္လည္း ေလ်ာ္ရမွာေပါ့ ေရွာင္ေၿပးလိုု ့မွ မလြတ္တာ။ အင္း မနက္ၿဖန္မနက္ အမိႈက္ပံုုးထဲ ေခါင္းစိုုက္ေနတဲ့ စန္းထြန္းၿဖစ္အင္ကိုု ၿမင္ေယာင္မိေသးတယ္။ အစကေတာ့ ေန ့တဝက္ ခြင့္ယူမလားလိုု ့ ေနာက္ေတာ့ စက္ေတြ ့ရင္ ၿပန္သြားေပးရမယ္၊ အဆုုပ္ကိုုလည္း Xray ရိုုက္ရဦးမယ္၊ ေသြးလည္း ေဖာက္ရဦးမယ္ဆိုုေတာ့ ခြင့္တရက္ ယူလိုုက္တယ္။ အမိႈက္ပံုုးထဲ ရွာရမွာဆိုုေတာ့ ေလွ်ာ္မဲ့အဝတ္ေတာင္းထဲက အကၤ ီ်ေတြဝတ္၊ မနက္ ၈ နာရီ စူပါ့ရံုုးခန္းနားေစာင့္၊ တံခါးလာဖြင့္တဲ့သူကိုု စူပါလားေမးေတာ့ မဟုုတ္ဘူးတဲ့၊ အက်ိဳးအေၾကာင္းေၿပာၿပေတာ့ သူက အမိႈက္ေတြကိုု တာဝန္ယူတဲ့သူတဲ့၊ ေမစီအိတ္ထဲမွာ ထည့္ထားတာ ေမစီအိတ္ကလည္း အပြင့္လက္ကိုုင္အိတ္ ကႊ်တ္ကႊ်တ္အိတ္လိုု ခ်ည္ထားတာ မဟုုတ္ဘူး။ အမိႈက္ပစ္ရင္း တစစီမ်ား လႊင့္ထြက္သြားၿပီလား မသိဘူး။ ဖုုန္းထဲက ဓာတ္ပံုုကိုုၿပၿပီး အဲဒီလိုု အဝိုုင္းၿပားေလးေတြကိုု ဝါယာၾကိ ုုးနဲ ့ ခ်ိတ္ထားတာ၊ ေဝၚကီေတာ္ကီလိုုမ်ိဳးေလး။ အားလံုုးက တစုုတစည္းတည္း ခ်ိတ္တြဲထားတာလား ဟုုတ္တယ္။ အဲဒီစက္က ေစ်းၾကီးတယ္ ဆရာဝန္မကိုု ၿပန္ေပးရမွာ မေတြ ့ရင္ေတာ့ ေလ်ာ္ရေတာ့မွာပဲ။ အိုုေက သတိထားၿပီး ရွာေပးမယ္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ကူရွာေပးရမလား ႏိုုး ႏိုုး ဘယ္အခန္းမွာ ေနသလဲ 4T အိုုေက ေတြ ့ရင္ လာေပးမယ္ ေက်းဇူး။
အဆုုပ္ကိုု Xray သြားရိုုက္ၿပီးအၿပန္ စူပါ့ရံုုးခန္းကိုုသြားေတာ့ အမိႈက္ဦးေလးၾကီးကိုု ေတြ ့တယ္။ နင့္ညီမကိုု ေပးခဲ့တယ္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ တဖ္စ္ ႏိုုး ႏိုုး မလိုုပါဘူး ယူပါ ေက်းဇူးတင္လြန္းလိုု ့ပါ။ အခန္းမ်ား မွားေပးခဲ့ရင္ ဒုုကၡ တေခါက္ၿပန္လွည့္ၿပီး ဦးေလးၾကီး အခန္းနံပါတ္ 4T ကိုု ေပးခဲ့တာေနာ္ ဟုုတ္တယ္ 4T။ ထမင္းစားခံုုမွာရွာတာ မေတြ ့လိုု ့ အိမ္ရွင္ေကာင္မေလးကိုု ဖုုန္းဆက္ေမးၾကည့္ေတာ့ ကိုုယ့္အခန္းဝမွာ ခ်ထားတယ္တဲ့။ ညစ္ပတ္ေပတူးေနတဲ့ ေမစီအိတ္ေလးကိုု ၿမင္လိုုက္ရခ်ိန္မွာ ကိုုယ္ဘယ္ေလာက္ ဝမ္းသာသြားတယ္ ထင္သလဲ ဟူး ခုုမွပဲ အပူလံုုးၾကီး က်သြားၿပီ။ ေမစီအိတ္ထဲမွာ ဘတၱရီေတာင္ ပါေသးတယ္ ကိုုယ္က လႊင့္ထြက္သြားၿပီလိုု ့ထင္တာ။ အသိအစ္မက ဖုုန္းေခၚထားတယ္ စက္ၿပန္ရမရ သိခ်င္လိုု ့တဲ့။ သတင္းေကာင္းကိုု အစ္မေတြကိုု အသိေပး။ ေနာက္ေန ့မနက္ ရံုုးတက္ေတာ့ တရုုတ္မယန္းက နင့္ႏွလံုုးစစ္တာ ဘယ္လိုုလဲလိုု ့ ေမးတယ္။ စေနေန ့မွာ ကိုုယ့္ႏွလံုုးကိုု Echo နဲ ့စစ္မွာကိုု သူ ့ကိုု ေၿပာၿပထားေတာ့ ေနမ်ားမေကာင္းလိုု ့ ခြင့္တရက္မ်ား ယူသလားေပါ့။ ႏွလံုုးကေကာင္းတယ္ အီးေကဂ်ီစက္ကိုု အမိႈက္ပံုုးထဲ ပစ္မိလိုု ့ ရွာေနရတာနဲ ့ ခြင့္ယူလိုုက္ရတာ။ ေဟာေတာ့ စန္းစန္းကေတာ့ ၿဖစ္ရမယ္။ အင္း ေနာက္ေနာင္ နေမာ္နမဲ့ သတိလက္လြတ္ မၿဖစ္ရေလေအာင္ အထူးသတိထားရမယ္။ ကုုိယ္လား အဲဒီလိုု ၿဖစ္လိုုက္ရင္ ၾကားရသူေတြမွာ ရင္ထိတ္စရာ။
ငယ္ငယ္တုုန္းက မၾကီးနဲ ့ေမာင္ေမာင္က ထမင္း ၁ ပန္းကန္ပဲ စားေပမဲ့ ကိုုယ္က ၃ ပန္းကန္ေတာင္ စားတယ္။ အိမ္မွာ ဘိုုးဘိုုးက ထမင္းအရင္စားတယ္ ၿပီးရင္ အေဖနဲ ့အေမ ၿပီးရင္ ဆန္းဝင္း၊ လွေ႒း၊ အိမ္ကအလုုပ္သမားေတြ စားတယ္။ ကိုုယ္က ဘိုုးဘိုုးဝိုုင္း၊ အေဖအေမဝိုုင္း၊ အလုုပ္သမားဝိုုင္း သံုုးဝိုုင္းဆက္ေအာင္ စားတယ္။ ဟင္းေကာင္းတယ္ဆိုုရင္ ေရွ ့ေနာက္မၾကည့္ဘူး အကုုန္စားထည့္လိုုက္တာပဲ။ မိဘေတြကလည္း သူ ့သားသမီးေတြ စားႏိုုင္တာကိုုၾကည့္ၿပီး ပီတိၿဖစ္ေနတာ။ ပုုသိမ္မွာ ေက်ာင္းတက္ေတာ့ အသိဆရာမအိမ္မွာေန ထမင္းလေပးစားေတာ့မွ စည္းနဲ ့ကမ္းနဲ ့ ေနတတ္သြားတယ္ အပိုုးက်ိဳးသြားတယ္ ဆိုုပါေတာ့။ ကိုုယ့္ခႏၶာကိုုယ္က မပိန္မဝ အေနေတာ္။ သူမ်ားေတြက စာေမးပြဲနီးရင္ စိတ္ဖိစီးလိုု ့ ပိန္တယ္။ ကိုုယ္က အိပ္လိုုက္ စားလိုုက္နဲ ့ ဝိတ္တက္လာတယ္။ အူအတက္ေရာင္ေတာ့ ဆရာဝန္က ခြဲမလား၊ ေဆးေသာက္မလားလိုု ့ေမးတယ္။ စာေမးပြဲကလည္း နီးေနၿပီ ခြဲရင္ ဘတ္စ္ကားစီးလိုု ့မရဘူး ခ်ဳပ္ရိုုးေၿပသြားမွာစိုုးလိုု ့တဲ့။ ဒီေတာ့ ေဆးေသာက္တယ္ ၁၀ရက္ေလာက္ အရည္ပဲေသာက္ရေတာ့ ပိန္က်သြားတယ္။ ကိုုယ့္သူငယ္ခ်င္းေတြက ပိန္သြားတဲ့ကိုုယ့္ကိုုၿမင္ေတာ့ စိတ္မေကာင္းဘူးတဲ့။ စကၤာပူေရာက္ေတာ့ အစ္မေတြက ကိုုယ့္ကိုုဝိတ္ခ်ခိုုင္းတယ္။ ဝိတ္ခ်ခိုုင္းရေအာင္ ကိုုယ္က ဝေနတာမွ မဟုုတ္တာ ဗိုုက္ပူေနလိုု ့တဲ့ အကၤ ီ်အက်ပ္ေတြဝတ္ရင္ မလွဘူးတဲ့။ ကိုုယ္က အရင္ကတည္းက အလွအပကိုု သိပ္စိတ္ဝင္စားတဲ့သူမွ မဟုုတ္တာ don't care ။
၂၀၀၂ ဒုုတိယႏွစ္ၿပီးေတာ့ ေက်ာင္းကေန ပုုဂံ၊ ပုုပၺား ေလ့လာေရးခရီး ထြက္တယ္။ ပုုပၺားေတာင္ကလပ္နဲ ့ ေတာင္မၾကီး ဘယ္ဟာတက္မလဲ ေရြးၾကေတာ့ ေတာင္ကလပ္က ၁ နာရီေလာက္နဲ ့တင္ တက္လိုု ့ၿပီးတယ္။ ေနာက္တစ္ေခါက္လာရင္လည္း တက္ဖိုု ့လြယ္တယ္။ ေတာင္မၾကီးကေတာ့ ၄ နာရီေလာက္ တက္ရမွာ ဂိုုက္နဲ ့တက္မွဆိုုေတာ့ ေတာင္မၾကီးတက္ဖိုု ့ ေရြးလိုုက္ၾကတယ္။ ေတာင္ ၃ ၊ ၄ ေတာင္ေလာက္ ၿဖတ္ၿပီးမွ ေတာင္မၾကီးဆီေရာက္တယ္။ ကိုုယ္၊ ေဝ၊ အိေက ကိုုယ္တိုု ့သံုုးေယာက္က ေတာင္မၾကီးကိုု ပထမဆံုုးေရာက္တဲ့ မိန္းကေလးအဖြဲ ့။ ၿမတ္မြန္က လူတိုုင္းနဲ ့ စကားေၿပာေနေတာ့ ဘယ္ေနရာမွာ ၿပတ္က်န္ခဲ့သလဲမသိ။ ကိုုယ္တိုု ့ေရွ ့မွာ ေအာင္ၾကီးတိုု ့အဖြဲ ့ပဲ ရိွတယ္။ ကိုုယ္တိုု ့အိတ္ေတြ သယ္ေပး၊ ေရတိုုက္၊ ေအာင္ၾကီးလြယ္အိတ္ကိုု ဆြဲၿပီးတက္၊ ေလးဖက္ေထာက္ တက္ရတဲ့ေနရာေရာက္ေတာ့ ဝတုုတ္ေလးေက်ာ္သူက အထက္ကေန မိန္ ့မိန္ ့ၾကီးထိုုင္ေနေတာ့ လက္ကမ္းၿပီး ဆြဲကူမလားမွတ္တယ္ ဒင္းက ေရာက္ေတာ့မယ္ဟ တက္ပါဟနဲ ့ ပါးစပ္ကေလးနဲ ့ပဲ အားေပးရွာတယ္။ ေတာင္ထိပ္မွာ ဘုုန္းၾကီးေက်ာင္း၊ တာဝါတိုုင္ရိွတယ္။ ေတာင္ထိပ္ကေန ၿမင္ရတဲ့ၿမင္ကြင္းက အင္မတန္လွတယ္။ ၿမန္မာၿပည္အလယ္ပိုုင္းရဲ ့ အိုုေအစစ္ပုုပၺားတဝိုုက္က စိမ္းလဲ့ေနလိုုက္တာ။ ၄ နာရီေလာက္ ပင္ပင္ပန္းပန္း တက္ခဲ့ရတဲ့အေမာေတြ ေၿပသြားတယ္။ တိမ္ေတြ ဝင္တိုုက္သြားတဲ့အခါ ရင္ထဲေအးကနဲ ၿဖစ္သြားတယ္။ ၿပန္ဆင္းေတာ့ ၿမန္တယ္ ၄၅ မိနစ္ေလာက္ပဲၾကာတယ္ မနည္းဘရိတ္အုုပ္ၿပီး ဆင္းရတယ္။
တတိယႏွစ္ေရာက္ေတာ့ ေအာင္ၾကီး၊ ဘၾကီး၊ ေက်ာ္ၾကီး၊ အလီ၊ အထြန္း၊ ေဇယ်ာဝင္းတိုု ့နဲ ့ ခင္တယ္။ အီးေၾကာင္လိုု ့ ခ်စ္စႏိုုးေခၚၾကတဲ့ ေအာင္ၾကီးကိုု အခင္ဆံုုး။ ခုုေတာ့ အိေကရဲ ့ ခ်စ္ခင္ပြန္း။ ဂုုဏ္ထူးတန္း၊ မာစတာေရာက္ေတာ့ ဘၾကီးတစ္ေယာက္ပဲ က်န္ေတာ့တယ္။ ဘၾကီးဆိုုတာ နာမည္ရင္း မဟုုတ္ဘူး ငါ့ဘၾကီးဘုုန္းၾကီးကေလလိုု ့ ေၿပာတတ္လိုု ့ ဘၾကီးဘုုန္းၾကီးလိုု ့ နာမည္ေၿပာင္ ရတာကေန ဘၾကီးလိုု ့ပဲ ေခၚၾကေတာ့တယ္။ ဘၾကီးက စာေတာ္တယ္ စာအုုပ္ၾကီးေတြ ဖတ္တယ္ စာသင္တယ္ အင္မတန္ပိန္တယ္။ လက္ေမာင္း၊ ေၿခသလံုုးက တကယ့္ပေလြရိုုး။ ဗလေတာင့္ေတာင့္၊ ၾကြက္သားအေၿမာင္းေၿမာင္း၊ 6 packs ရိွတဲ့သူဆိုု ေကာင္မေလးေတြက ရင္ခုုန္စရာ။ စြပ္က်ယ္ေလးဝတ္၊ ဒူးေလာက္ေဘာင္းဘီတိုုေလးနဲ ့ ေဘာလံုုးကန္ေနတဲ့ ဘၾကီးကိုု ၿမင္ရရင္ ရင္ခုုန္ရံုုတင္ မကဘူး ရင္ပါတုုန္သြားေစရမယ္။ ကိုုယ္တိုု ့သူငယ္ခ်င္းေတြစုု မၿဖစ္စေလာက္ မုုန္ ့ဖိုုးေလးေပးၿပီး ဘၾကီးကိုု ပရိုုဂရမ္းမင္း သင္ခိုုင္းတယ္။ အိမ္စာေပးရင္ ဘယ္ေတာ့မွ မလုုပ္ဘူး ဘၾကီးကိုုပဲ ၿပန္လုုပ္ခိုုင္းတယ္။ စာအုုပ္ငွားၿပီး ၿပန္မေပးလိုု ့ ဘယ္သူငွားမွန္းလည္း မမွတ္မိ ကိုုယ္တိုု ့အုုပ္စုုထဲက ငွားမွန္းေတာ့ သိတယ္။ ဘၾကီးက စာအုုပ္ၿပန္ေတာင္းရင္ ကိုုယ္တိုု ့က မငွားပါဘူး နင္ အမွတ္မွားေနတာေနမွာ ငါ မငွားတာေတာ့ ေသခ်ာတယ္။ တစ္ႏွစ္အၾကာ ကိုုယ့္သူငယ္ခ်င္းက စာအုုပ္ေတြ ၿပန္ရွင္းလိုု ့ အဲဒီစာအုုပ္ ၿပန္ေတြ  ့ေတာ့မွ ၿပန္ေပးၿဖစ္တယ္။ တကယ့္ဆိုုးဆိုုးဝါးဝါးေလးေတြ။
မာစတာတက္ေတာ့ ဘၾကီးကိုုၾကိ ုုက္တဲ့ ခိုုင္ဆိုုတဲ့ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ ရိွတယ္။ သူၾကိ ုုက္တာကိုုလည္း တတန္းလံုုး သိတယ္။ အဲဒီတုုန္းက ကိုုယ္တိုု ့မာစတာတစ္တန္းတည္း ဖြင့္တာ။ ေတာင္ငူ၊ ပုုသိမ္ကြန္ပ်ဴတာတကၠသိုုလ္ကေန မာစတာဝင္တဲ့သူေတြ ရန္ကုုန္မွာ လာတက္ရတာ။ ေက်ာင္းသား အေယာက္ ၁၀၀ ေက်ာ္မွာ ေယာက်ာ္းေလးက ၁၀ ေယာက္ေတာင္ မၿပည့္ဘူး။ ကိုုယ္တိုု ့ေက်ာင္းကားေဘးနား ဘၾကီးတိုု ့ေက်ာင္းကား ၿဖတ္သြားရင္ ေဟး ... ခိုုင္ ဟိုုမွာဘၾကီး။ ခိုုင္က ဒိုုင္နာကားေနာက္မွာ တြယ္စီးေနတဲ့ ဘၾကီးကိုု လက္ေတြၿပ၊ ဖလိုုင္းကစ္ေတြေပးရင္ ကိုုယ္တိုု ့တကားလံုုး တဝါးဝါး တဟားဟား။ ခိုုင္ နင္ ဘယ္လိုကေနစၿပီး ဘၾကီးကိုု ခိုုက္သြားတာလဲ ကိုုယ္တိုု ့ကဗ်ဴးရင္ ခိုုင္ ၿပန္ေၿဖတာေတြကိုု ကိုုယ္တိုု ့က တဟားဟား။ ခိုုင္ ေနာက္ပိုုးတာက ဘၾကီးကိုု လိုုက္စေနသလိုုပဲ။ ခိုုင္က ငါ ဘၾကီးကိုု အေပ်ာ္ၾကံတာ မဟုုတ္ရပါဘူး အတည္ၾကံတာပါဆိုုလိုု ့ ကိုုယ္တိုု ့မွာ ရယ္လိုုက္ရတာ။ ဘီယာေသာက္ၿပီး မူးလာရင္ ကားေပၚကေန ခုုန္ခ်ဖိုု ့လုုပ္လိုု ့ ခိုုင့္ကိုု ဘီယာမတိုုက္ရဲဘူး။ ခိုုင္က တကယ့္ငေၿပာင္။ အဲဒီတုုန္းက အက္ပီတန္ဝိတ္ဂိမ္း ကာတြန္းေၾကၿငာေလးတစ္ခုု ရိွတယ္။ ပူေဖာင္းေလးေတြ ကိုုင္လာတဲ့ ပိန္ပိန္ေညာင္ေညာင္ေကာင္ေလး ေလၿပင္းတိုုက္တဲ့အခါ ေကာင္ေလးက ပူေဖာင္းနဲ ့အတူ လြင့္သြားလိုု ့ အက္ပီတန္ဝိတ္ဂိမ္း ေသာက္ပါတဲ့။ အဲဒီေၾကၿငာလည္းေတြ ့ေရာ ဘယ္သူ ့ကိုု ေၿပးၿမင္ေယာင္တယ္ ထင္သလဲ။
ေနာက္ေန ့ စာသင္ဝိုုင္းမွာ ေဟ့ ဘၾကီး နင္ ေၾကၿငာမင္းသားလုုပ္ဖိုု ့ ဝင္ေလွ်ာက္သင့္တယ္။ မ်က္လံုုးေလး ေပကလပ္ ေပကလပ္ အူေၾကာင္ေၾကာင္ ၿဖစ္သြားတဲ့ပံုုနဲ ့ ဘာေၾကၿငာလဲဟင္ အက္ပီတန္ဝိတ္ဂိမ္းေၾကၿငာေလ နင္နဲ ့ဆိုု အံကိုုက္ပဲ တိန္ ။ တကယ္ေၿပာတာ နင္နဲ ့ဆိုု အသင့္ေတာ္ဆံုုးပဲ။ကိုုယ္ ဘၾကီးကိုု ဖဲ့ေနတာကိုု ေဘးက သူငယ္ခ်င္းေတြက တဝါးဝါး တဟားဟားနဲ ့ေပါ့။ ဘာမွေတာ့ ၿပန္မေၿပာဘူး ဘၾကီးခမ်ာ ေအာင့္သက္သက္နဲ ့ ခံလိုုက္ရမွာပဲ။ ဝဋ္ဆိုုတာမ်ားေလ ေနာင္ဘဝထိေတာင္ မေစာင့္ဘူး အဲဒီအၿဖစ္အပ်က္ေတြၿဖစ္ၿပီး ဆယ္ႏွစ္အၾကာ။ ကိုုယ့္မွာလူးပက္စ္ ၿဖစ္ေနတယ္လိုု ့ သိလိုုက္ရတာ ၂၀၁၄ ဒီဇင္ဘာ အဲဒီတုုန္းက ၁၁၆ ေပါင္။ လူးပက္စ္ Active ၿဖစ္ရင္ လည္ေခ်ာင္းေတြနာ၊ အစားအေသာက္ေတြပ်က္၊ တစ္ေယာက္တည္းသမားဆိုုေတာ့ ဖြယ္ဖြယ္ရာရာ လုုပ္မစား၊ အၿပင္စာေတြ ဝယ္စားတဲ့သူ၊ ခ်က္ဖိုု ့ၿပ ုုတ္ဖိုု ့ ပ်င္းတဲ့လူ။ ဒီလိုုနဲ ့ ဝိတ္ေတြက်လာလိုုက္တာ ၂၀၁၅ ဒီဇင္ဘာလည္းေရာက္ေရာ ၉၆ ေပါင္ပဲ ရိွေတာ့တယ္။ ေပါင္ ၂၀ ေတာင္ က်သြားေတာ့ ေတြ ့တဲ့သူတိုုင္းက ပိန္သြားလိုုက္တာလိုု ့ ေၿပာၾကတယ္။ ေရွ ့လက အိမ္ေၿပာင္းတာ ပစၥည္းေတြသိမ္းဆည္းရ၊ ထုုပ္ရပိုုးရ ပင္ပန္းလိုု ့ ၃ ေပါင္ ထပ္က်သြားတာ ၉၃ ေပါင္။ ေနလိုု ့မေကာင္းဘူး အားနည္းတယ္ ေမာေမာေနတတ္တယ္။ ဝိတ္တက္ေအာင္လိုု ့ ရံုုးကိုု အစားအစာေတြ အမ်ားၾကီးသယ္ တနာရီၿခားတခါ နည္းနည္းစီစားတယ္။ ရံုုးကတရုုတ္မ ယန္းကိုု ငါ ေပါင္ ၂၀ ေတာင္ က်သြားတယ္လိုု ့ေၿပာေတာ့ သူက မယံုုခ်င္သလိုု။ တစ္ေန ့ ဟင္ ... နင္ ေပါင္ ၂၀ က်သြားတယ္ဆိုုတာ တကယ္ပဲ ငါအခုုမွ ခံစားမိတယ္ ၾကည့္ နင့္လက္ေမာင္းရင္းက ငါ့လက္ေမာင္းဖ်ားေလာက္ေတာင္ မရိွဘူး။ ေဘးက ရုုရွၾကီးကလည္း ေအး ဟုုတ္ပါရဲ ့။ အကၤ ီ်အက်ပ္ေတြ မဝတ္နဲ ့ နည္းနည္းပြပြေလးဝတ္။ ယန္းေၿပာေတာ့မွပဲ ကိုုယ္လည္း ခႏၶာကိုုယ္အတိအကၤ ီ်ေတြ မဝတ္ေတာ့ဘူး။ ေတာ္ၾကာ ကိုုယ့္ဗလကိုု ၿမင္သြားရင္ အားကိုုးခ်င္စိတ္ ေပါက္သြားမွာစိုုးလိုု ့။
ေန ့လည္စာ pantry ထဲမွာစားေတာ့ အေမရိကန္ေတြ ကယ္လိုုရီသိပ္တြက္တဲ့ အေၾကာင္းေၿပာၾကရင္း ေဂ်ာ္ဒန္ၾကီး ဂ်မားက စန္းစန္းေရ မင္းကေတာ့ ကယ္လိုုရီကိစၥ ပူစရာမလိုုဘူးေနာ္ ေကာင္းလိုုက္တာ။ ကယ္လိုုရီကိစၥ မပူရေပမဲ့ ဝိတ္ကိစၥ ပူရတယ္ေအ့ ေပါင္ခ်ိန္စက္မွာ ဘယ္ႏွစ္ေပါင္တက္သလဲလိုု ့ အၿမဲတိုုင္းရတယ္။ ေပါင္တက္လာရင္ ဝမ္းသာတယ္ ကိုုယ္က ဝိတ္တက္ေအာင္ ၾကိ ုုးစားေနတာ။ အယ္မေလး မင္းက ငါတိုု ့နဲ ့ေၿပာင္းၿပန္ ငါတိုု ့က ဝိတ္က်ေအာင္ ၾကိ ုုးစားေနရတာ။ ပြာတိုုရီကိုုသူ လီဆာက ငါတိုု ့အိမ္ကိုုလိုုက္ခဲ့ လက္ေဖ်ာက္တီးလိုုက္ရင္း အဲဒီလိုု ၿဖစ္သြားေစရမယ္။ အေမရိကန္စာေတြစား ဝိတ္တက္လိမ့္မယ္ အေမရိကန္စာမွ မၾကိ ုုက္တာ ဒါဆိုု အီတလီစာေတြစား ရုုရွၾကီးက ေပါင္မုုန္ ့စားတဲ့။ ကိုုယ္တိုု ့ရံုုးက ေဝါထရိတ္စင္တာရဲ ့ တဖက္ကမ္းမွာ ပင္လယ္နဲ ့နီးေတာ့ ေလတအားတိုုက္တယ္။ တိုုက္အၿမင့္ၾကီးေတြကိုု ေသြဖယ္ၿပီး တိုုက္လာေတာ့ ရံုုးေဘးက ကားလမ္းက ေလအရမ္းထန္တယ္။ တခါတေလ လူကေရြ ့သြားတယ္။ တေန ့ မန္ေနဂ်ာေပါလ္က စန္းစန္းနဲ ့ယန္း မင္းတိုု ့ႏွစ္ေယာက္ ရံုုးေဘးကလမ္းကိုုကူးရင္ သတိထားၿပီးကူး လြင့္ပါသြားလိမ့္မယ္။ ယန္းက ကိုုယ္ဒီေလာက္ မပိန္ပါဘူး စန္းစန္းက အပိန္ဆံုုး။ လီဆာ၊ ေအမီကပါ ဟုုတ္တယ္ စန္းစန္း။ စန္းစန္းေရ သတိထား ေလတိုုက္ရင္ ေတြ ့ရာတိုုင္ၿဖစ္ၿဖစ္ တခုုခုုကိုုဖက္ထား။ အင္း ကိုုယ္လည္း စဥ္းစားေနတာ တံၿမက္စည္းဝယ္ရင္ ေကာင္းမလားလိုု ့ ဟယ္လီေပၚတာလိုုေလ တံၿမက္စည္းစီးၿပီး ရံုုးလာရင္ ေကာင္းမလားလိုု ့။ ဟား ... ဟား ဝတ္ဇတ္ေတြ လိုုမ်ိဳးေပါ့။ ကိုုယ့္ရံုုးေဘး ၿပတင္းေပါက္နားမွာ ဖလပ္ဖလပ္နဲ ့ ပ်ံသြားရင္ စန္းစန္းပဲ။
အသက္ ၃၅ နီးလာၿပီ ကိုုယ့္သူငယ္ခ်င္းေကာင္ေလး ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ဘီယာဗိုုက္ေတြကိုုယ္စီနဲ ့။ ဘၾကီးကေတာ့ ကေလးအေဖၿဖစ္လာေပမဲ့ အရင္အတိုုင္း အက္ပီတန္ဝိတ္ဂိမ္း ေၾကၿငာမင္းသားလုုပ္လိုု ့ ရေနဆဲ။ ဘၾကီးကေတာ့ ေၿပာေတာ့မွာပဲ နင္လည္း အက္ပီတန္ဝိတ္ဂိမ္း ေၾကၿငာမင္းသမီးလုုပ္လိုု ့ ရၿပီလိုု ့။
Newer Posts Older Posts Home
►  September (4)
►  August (7)
►  July (2)
►  June (5)
►  April (5)
►  March (9)
►  February (7)
►  January (6)
►  2014 (54)
►  December (6)
►  November (6)
►  October (6)
►  September (6)
►  August (4)
►  July (3)
►  June (4)
►  April (3)
►  March (4)
►  February (4)
►  January (2)
►  2013 (57)
►  December (3)
►  November (7)
►  October (6)
►  September (6)
►  August (5)
►  July (4)
►  June (4)
►  April (4)
►  March (4)
►  February (5)
►  January (4)
►  2012 (55)
►  December (1)
►  November (2)
►  October (4)
►  September (2)
►  August (4)
►  July (3)
►  June (9)
►  April (5)
►  March (5)
►  February (7)
►  January (8)
►  2011 (114)
►  December (7)
►  November (6)
►  October (5)
►  September (9)
►  August (12)
►  July (21)
►  June (18)
►  May (12)
►  April (12)
►  March (6)
►  February (4)
►  January (2)
►  2010 (2)
ဒီလို ေၿပာခဲ့ၾကတယ္။
#Daydream (1)
Animals (3)
Article (9)
Colorful Myanmar (2)
Emotion (4)
Environmnet (1)
Essays (35)
Facebook (3)
Feeling (8)
Fiction (1)
Flowers And Festivals Around The Myanmar Year (2)
Friends (9)
Gardens (1)
Humour (12)
Khin Myo Chit (2)
Knowledge (7)
My Family (28)
MySelf (29)
Performing Arts (2)
Political (10)
Religion (1)
Short Essays (7)
Tag Posts (15)
Thought (13)
Traveling (82)
University (14)
စိတ္အာဟာရ (2)
သေရာ္စာ (2)
အေတြးအၿမင္ (24)
ေထြရာေလးပါး (15)
အၿမဲသြားလည္ၿဖစ္တဲ့
သစ္ထူးလြင္ Myanmar News Now
တာခ်ီလိတ္တြင္ လက္ထိပ္ေနာက္ျပန္ခတ္ၿပီး အသတ္ခံထားရသည့္ အေလာင္းတစ္ေလာင္း ေတြ႕ရွိ
4 hours ago
Tun Tun's Photo Diary
Kalaw Day 1 & 2
17 hours ago
မိုးေငြ႔ႏွင္႔အတူ
Perfume....
22 hours ago
စိတ္ဝင္စားစရာ မာမာရဲ႔ ဝါသနာမ်ား
ေမႊးျပီးဆိမ္႕ေနတဲ့ မုန္႔ဆမ္းနယ္
က်မရဲ့ေနရာေလး
ႀကဳံဖူးခဲ့တဲ့ဂ်ပန္မ်ား(၃)
ေတြးမိေတြးရာ...ေရးမိေရးရာ
ခ်စ္ျခင္းထာဝစဥ္ တြင္ရစ္ေစ ...
Rolling to 2017 + Lab Report
သ တ္ ပုံ ကို မွ န္ ေ အ ာ င္ ေ ရ း ၾက
ခံစားမႈ႕သံစဥ္
အသြားနဲ႕ အျပန္
နွင္းဆီတစ္ခင္း ပန္းတစ္ျခင္း
သင္ မေပ်ာ္ရႊင္ဘူးလား ဆိုတာ သိႏိုင္သည့္ အခ်က္မ်ား
စြယ္ေတာ္အိပ္မက္ရွည္
လြင္ျပင္လႈိင္းငယ္
ဘုစုေမြးေန႔ ေမာင့္အမွတ္တရ ကဗ်ာေလး
အိမ့္ခ်မ္းေျမ႕ ရဲ႕သံစဥ္မဲ့အလကၤာမ်ား
ကေနဒါ - အေမရိကားႏွင့္ ရန္ကုန္ (ဇာတ္သိမ္း)
2 weeks ago
ကိုင္တြယ္ျခင္း အနုပညာ
3 weeks ago
ေဘာင္ခတ္ပါ၊ မသတ္နဲ႔ ...
3 weeks ago
အၿပဳံးမပ်က္ ေရွ႕သို႕ဆက္ မဂၤလာ တစ္ဆယ့္ႏွစ္
4 weeks ago
4 weeks ago
အားလံုုးဘတ္တဲ့ တီခ်မ္း
First of May
5 weeks ago
အန္တီတင့္၏ အမွတ္တရေလးမ်ား
ျဖတ္သန္းခဲ့ေသာ ဘ၀ရဲ႕ေန႔ရက္မ်ား
5 weeks ago
2 months ago
ပုဇြန္ခ ်ဥ္
2 months ago
sosegado တည္ ၿငိမ္ ေအး
2 months ago
သူႀကီးမင္း (တုံးဖလား)
သစၥာဓိ႒ာန္ ပုုံျပင္မွန္
3 months ago
www.myathwayni.com/
နတ္ေရးတဲ့ေရႊစာ
3 months ago
မေဗဒါရဲ႕ ေဗဒါလမ္း
သင်မသိကောင်း မသိသေးမဲ့ Park Bo Gum အကြောင်းလေးတွေ
3 months ago
စိမ္းရြက္ႏုေပၚက မိုးေရစက္မ်ား
3 months ago
ကြ်န္ေတာ့္ဘ၀ ဇာတ္ခံု - ေမာင္မ်ိဳး
အေၾကာက္တရားအားေက်ာ္ျဖတ္ျခင္း
4 months ago
ရုပ္႐ွင္ထဲမွာ ၇-၁၄
4 months ago
khin oo may
2011 memory
4 months ago
Rose of Sharon
5 months ago
တုိင္ 0 မ ္, Typhoon Nepartak, နာ ဂစ္ ႏ ွ င့ ္ စပ္ မိ စပ္ ရာ
5 months ago
Burmese taste - Iora
ထမင္းဘူးမ်ား (၂ )
6 months ago
အဝါေရာင္က်ီးကန္းေတြ ငါ့ဆီၿပိဳဆင္းလာတဲ့ေန႕က
7 months ago
ေရမရေသာ ေတာင္စဥ္မ်ား...
7 months ago
ရွမ္းေခါက္ဆဲြ ခ်က္နည္း ေနာက္တစ္မ်ိဳး
7 months ago
Wutyee Food House
Mario Bento ထမင္းဘူး
7 months ago
8 months ago
ၾကယ္ျပာရဲ ႔အိမ္ကေလး
" ကုိယ္႔ဇာတာက အဲ႔လိုပဲ "
8 months ago
ေနာင္ဂ်ိန္တို႔ မိသားစု
ကေလးမ်ား ႏွင့္ စာဖတ္ျခင္း အႏုပညာ
8 months ago
မမဝသုန္ နွင့္ အျပာေရာင္ေတာင္တန္းမ်ား
မွတ္တိုုင္မ်ား အေၾကာင္း
8 months ago
Danuphyu Daw Saw Yee (London)
အင္းေလးဘီးမုန္႔
9 months ago
10 months ago
ဝါေခါင္မိုး
ဇီဝေလာင္ကၽြမ္းမႈ
11 months ago
Kyi Aye (Literature)
11 months ago
ရင္ၿငိမ္းသူ
2015 ဒီဇင္ဘာ
✿ My Emotions ✿
အားငယ္ေနတဲ့သူရဲေကာင္း
ေရြးေကာက္ပြဲဆုိင္ရာ up to date သတင္း အခ်က္အလက္မ်ား စုစည္းမွဳ
ခ်စ္ၾကည္ေအး
ငယ္ငယ္တုန္းက ပြဲႀကိဳက္ခင္ကြ်န္မ
အစိမ္းေရာင္လြင္ျပင္
ခ်ယ္ရီပန္းတို႕ ပြင္႕ေဝခ်ိန္
Wathone Moe
Moscow - Wathone Moe
Oakkar7's Blog
တႏိုင္တပိုင္ေရသန္႔စင္ျခင္း-၂ (ေနေရာင္ျခည္ျဖင္႔ေရကိုပိုးမႊားသန္႔စင္ျခင္း)
ေန၀သန္ ရဲ႕ အိုေအစစ္
Just a minute
မိုးဦးစံပယ္
ခ်ီကာဂိုမွာ တေန႕တာ
နိမ့္ေသာ ျမန္မာ့စီးပြားေရးထဲက ျမင့္ေသာ သမၼတအႀကံေပး
သက္တန္႔ခ်ိဳ.....
ေမတၱာျဖင့္ ခ်ည္ေႏွာင္ျခင္းႏွင့္ ရွင္ဘုရင္တစ္ပါးရဲ႕ ခ်စ္ပံုျပင္
White Angel
"မယ္ဗိုက္ရဲ႕ခြဲစိတ္ခန္း အေတြ႔အႀကံဳ"
Angelhlaing
ကၽြန္မ ေနေပ်ာ္ခဲ႕ပါတယ္ ေမာင္
2 years ago
“အေတြးစေလးေတြ”
“ ေဆးေပါင္းခ . . . ”
2 years ago
အသားအရည္လွပဖို႔ နည္းလမ္းရွာေဖြထိန္းသိမ္းစို႔
2 years ago
အလွသစၥာ ပန္းပြင္႔မ်ား
လွမ္းမီေပမယ္႔
2 years ago
အျခားအျခားေသာ ၾကယ္ ေတြလို
2 years ago
Vista's Colorful Planet
လက္ရွိအေျခအေန
2 years ago
ေပ်ာ္ပါေစ ခ်ယ္
2 years ago
~ ဏီလင္းညိဳ ~
ပူစီ၊ ဘရာနီ၊ မုသာ၀ါဒႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္....
2 years ago
ကႏၱာရ ပန္းပြင့္
2 years ago
ေကာင္းကင္ၿဖဴ
Blog day ႏွင့္ အမွတ္တရမ်ား
2 years ago
♠ နတ္ဆိုးေရးတဲ့ အလြမ္းပုရပိုဒ္ ♠
2 years ago
ၾကည္ျဖဴခင္ခင္
“အေမ့ရင္ခြင္’’
2 years ago
Thet Nandar Family
မုန္႕ဟင္းခါး
3 years ago
ေ၀မုိးႏုိင္(မုံရြာ)
ဆ…ဆရာႀကီး…စပ္ၿဖီးၿဖီး
3 years ago
Baby taster
နံနက္စာႏွင့္ ေန႔လည္စာမ်ား
3 years ago
ေမ်ာလြင့္တိမ္ တို႕ နားခိုရာ....
ကၽြႏ္ုပ္နင့္အသက္ငါ့ေပး ဆရာႀကီးညိမ္းႏိုင္ ႏွင့္ ေဒၚလာ၁၁ဘီလ်ံေပ်ာက္ဆံုးမႈႀကီး
3 years ago
Haze & the Authors
3 years ago
မေလးၿမတ္၏ ဝါသနာ
အခုတေလာ မေလးတေယာက္ ဒီသီခ်င္း ေလးကိုၾကိဳက္ ၾကိဳက္
3 years ago
ၾကည္ၾကည္ရဲ႕ဒုိင္ယာရီ
3 years ago
AMK Creation
ပိေတာက္ရဲ႕သစၥာကို ၾကည္ညိဳေနတဲ့ေကာင္
3 years ago
အစရွိ အေနာင္ေနာင္မို ့အက်င့္ပါသြားမွာကို စိုးမိတယ္
3 years ago
Mon Petit Avatar
This Post Doesn't Have a Title on It
3 years ago
ၾကံဳခဲ့ရ နဗနဘ၀
50.1 ဘ၀ထဲ ရြာလည္ၾကသူမ်ား
4 years ago
!...* ေဆာင္းႏွင္းရြက္ ေတးခတ္သံ *...!
အိုင္ဖုန္း ဖိုက္ အလွဴခံပါတယ္
4 years ago
သစ္ေကာင္းအိမ္
4 years ago
ေရႊရတုမွတ္တမ္း
ေျခေထာက္ကိုဆြဲ .......သရဲ
5 years ago
မုိးပန္းခ်ီ
♨ . Qu Te Kitchen
အရာအားလံုးၿပီးၿပည္႔စံုခ႔ဲေသာ ဘ၀တစ္ခု၏ ရာဇ၀င္
အန္တီတင့္ (စက္မွု တကၠသိုလ္)
အေမွာင္ထုထဲက အလင္းစက္မ်ား
ကၽြန္ေတာ္လြတ္က်ခဲ့တဲ့ၿမိဳ႕ေတာ္
Moon Thet Pan - မြန္းသက္ပန္ (ေဆး-၁ )
အာကာေခတ္ပိုင္
ေတာက္ပႀကယ္စင္
ျမစ္က်ဳိးအင္း
ေတာက္ပႀကယ္စင္
မြန္မြန္ယိုကို
NYI LYNN SECK 18+ DEN
လြန္းထားထား(ေဆးတကၠသိုလ္)
Nine Nine SaNay
ကိုယ့္လိုဘေလာ့ဂါေပါက္စသူငယ္ခ်င္းေတြ
သတင္းေဆာင္းပါး
VOA News: သတင္း
BBCBurmese.com | ပင်မစာမျက်နှာ
Eleven Media Group
Mizzima Burmese
san.s.htun@gmail.com ဆီ ေဝဖန္အၾကံၿပ ုႏိုင္ပါတယ္။
ၿဖစ္တည္လာတဲ့ အေတြးမွ်င္ေလးေတြကို ဒိုင္ယာရီမွာ ေရးဖြဲ ့ေနသူတေယာက္...
View my complete profile
ပို ့စ္အသစ္တင္တိုင္း ပို ့ေပးဖို ့ အီးေမးလ္လိပ္စာ ထားခဲ့ရန္
Total Pageviews
Live Traffic Stats
© San San Htun. 2010 - 2016 | Privacy Policy. Powered by Blogger.