en en my my my my my my en my my en my my my my my my my my my my my my my my my en en en en en my en cs cs da en da cs en en cs cs en en en en en my my da en da en en en cs cs en en en de cs da en da cs en en cs da en en en cs cs da en da cs en en cs cs en en en cs cs da en da cs en en cs cs en en en cs cs da en da cs en en cs cs en en en cs cs my en it en en en en en fr en en es en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en es en my my ja ja my my my en en en it my en it my my it my my it my my it en en it my my it my my en my my en my my en de my en my my it my my it my my it my my it my my it my en it my my it en de it my my it ja it my my it zh my it my my it my my it my my it my my it en en it en my it en my it it my it en my it en my it ja my it en es it my kn it my my it my my it my my it en my it my my it my my it en my it my my it my eu it en my it my my it ja my it my my it en en it en my it my en it my my it ja my it my my it en my it en my pt en fi pt my my pt my my pt my my pt en my pt my my pt zh my pt my my pt my my pt my en pt ja es pt en my pt en my pt en my pt my my pt it en pt my my pt en my pt en my pt it my pt fr en pt my my pt hy my pt my ru pt my my pt en fr en my fr my my my ru my my my my my my my my my de my fa my en en my uk my my sw my it my my en en fa my en en my en en my en en en en
San Htun's Diary: December 2015
တိုုးဂိုုက္က မနက္ ၄ နာရီခြဲ မနက္စာစား ၅ နာရီမွာ တိုုးစထြက္မယ္လိုု ့ မွာထားေတာ့ မနက္ ၃ နာရီခြဲ ႏိႈးစက္ကိုု alarm ေပး မ်က္ႏွာသစ္၊ သြားတိုုက္၊ ပစၥည္းေတြသိမ္း ၄ နာရီ ၁၀ မိနစ္ေလာက္ကတည္းက အခန္းကေနထြက္။ တိုုးဂိုုက္က အေဖနဲ ့အေမက လူၾကီးေတြမိုု ့လိုု ့ တက္ရဆင္းရ လြယ္ကူေအာင္ ေအာက္ထပ္က အခန္းကိုု ေပးထားတယ္။ ေလာ္ဘီထဲေရာက္ေတာ့ တစ္ေယာက္မွလည္း မေတြ ့ရေတာ့ စိတ္ထဲထင့္သြားတယ္။ ရီဆက္ရွင္ေကာင္တာက နာရီကိုု ၾကည့္လိုုက္ေတာ့မွ လား ... လား အရီဇိုုးနားတိုုင္းဇုုန္အခ်ိန္က မနက္ ၃ နာရီခြဲ၊ ပစိဖိတ္တိုုင္းဇုုန္အခ်ိန္က မနက္ ၄ နာရီခြဲ။ အေဖ့ဖုုန္းေရာ၊ ကိုုယ့္ဖုုန္းေရာ အရီဇိုုးနားတိုုင္းဇုုန္အခ်ိန္ကိုု မေၿပာင္းတာ ဘာၿဖစ္လိုု ့ပါလိမ့္။ အခန္းကိုုၿပန္ၿပီး ၿပန္အိပ္ရေအာင္ကလည္း သြားတာလာတာကတင္ ၁၅ မိနစ္ေလာက္ ၾကာေနမွာဆိုုေတာ့ မၿပန္ေတာ့ဘူး ေလာ္ဘီထဲမွာပဲ အိပ္ေနေတာ့တယ္။ မနက္ ၄ နာရီခြဲ ထရလိုု ့အိပ္ေရးမဝပါဘူးဆိုုမွ တနာရီ ေစာထလိုုက္ေသးတယ္။ ၄ နာရီခြဲေတာ့ ဘူေဖးေကႊ်းပါတယ္ အသားလံုုး၊ အာလူး၊ ႏြားႏိုု ့၊ သစ္သီး။ ၿမန္မာၿပည္မွာဆိုု မနက္စာကိုု ေခါက္ဆြဲ၊ မုုန္ ့ဟင္းခါးပဲစားတယ့္ အေဖတိုု ့ေတြ စားႏိုုင္ပါ့မလားလိုု ့ ေတြးေနတာ စားႏိုုင္သားပဲ။ အရီဇိုုးနားၿပည္နယ္ တူဘစီးတီး Tuba City ၿမိ ုု ့ကေန ကရမ္းကမ္ညမ္ Grand Canyon South Rim ကိုု ၂ နာရီသာသာ မိုုင္ ၁၀၀ နီးပါး ေမာင္းရပါတယ္။
ၿပတ္ေရြ ့ေၾကာင္းေၾကာင့္ ၿဖစ္ေပၚလာပံုုရတယ့္ နီညုုိေရာင္ေတာင္ေတြ၊ အလယ္မွာ စီးဆင္းေနတယ့္ ေကာ္လိုုရာဒိုုၿမစ္ ရွဴခင္းက အင္မတန္ ထူးၿခားပါတယ္။ ဂိုုက္က သစ္ပင္ေပၚတက္ၿပီး ဗ်ဴးေကာင္းတယ့္ေနရာကေန ဓာတ္ပံုုေတြ ရိုုက္ေပးေနတာ လက္မလည္ႏိုုင္ေအာင္ပဲ။ ကိုုယ့္ေဘးမွာထိုုင္တယ့္ တရုုတ္မက ဟိုုးအၿမင့္ၾကီးထိတက္၊ ပိုု ့စ္ေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳး ေပးေနတာ ကိုုယ္က ၿပ ုုတ္က်ရင္ ဒုုကၡလိုု ့ ေတြးေနမိတယ္။ ဓာတ္ပံုုေတြရိုုက္တာ မၿပီးႏိုုင္လိုု ့ အမ္တလုုပ္ကမ္ညမ္မွာတုုန္းက ကိုုယ္နဲ ့ တေယာက္တလွည့္ ဓာတ္ပံုုရိုုက္ၾကတယ့္ ေရွ ့ေနမေလး ရိွဖုုန္းက ေတာ္ပါေတာ့ ငါတိုု ့ကိုုလည္း အလွည့္ေပးပါေတာ့လိုု ့ ေအာ္ေတာ့မွ ရပ္ေတာ့တယ္။ ေနာက္ထပ္ မိနစ္ ၂၀ ထပ္ေမာင္းရင္ ဟယ္လီေကာ္ပတာ တိုုးစီးမယ့္ ေနရာကိုု ေရာက္ပါတယ္။ တိုုးဂိုုက္က ဟယ္လီေကာ္ပတာ တိုုးစီးမယ့္လူေတြရဲ ့ ကိုုယ္အေလးခ်ိန္ေတြကိုု စာရင္းမွတ္ပါတယ္။ အရင္ဆံုုး ဟယ္လီေကာ္ပတာ တိုုးစီးရင္ ေဆာင္ရန္၊ ေရွာင္ရန္ေတြကိုု သတိေပးတယ့္ ဗီဒီယိုုၾကည့္ရပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ခါးမွာ ေလထီးအိတ္ေလး ခ်ိတ္ရတယ္။ ဟယ္လီေကာ္ပတာစီးတယ့္ ငါးေယာက္ထဲမွာ ကိုုယ္ကအေသးဆံုုးမိုု ့ ဟယ္လီေကာ္ပတာ ေမာင္းသူေဘးမွာ ထိုုင္ရတယ္။ အေဖ့ေဘးမွာက တရုုတ္အန္တီၾကီး၊ အေမ့ေဘးမွာက အဲဒီတရုုတ္အန္တီၾကီးရဲ ့ သမီး အေတာ္အရပ္ရွည္တယ့္ တရုုတ္မေလး။ အသက္က ၁၈ ႏွစ္ေတာင္ မၿပည့္ေလာက္ေသးဘူး ဒီထက္ ရွည္ဦးမွာ ေမာ္ဒယ္ဂဲလ္ေတြလိုု အရပ္အေမာင္းမ်ိဳး။
ေနာက္ခန္းမွာ ကိုုယ္မပါေတာ့ အေဖတိုု ့ကိုု ဘယ္သူရိုုက္ေပးမလဲလိုု ့ စိတ္ပူမိသား။ အေဖက အေမ့ကိုု ရိုုက္ေပးေပမယ့္ အေမက အိုုင္ပတ္နဲ ့မရိုုက္တတ္ေတာ့ အေဖ့ကိုု ရိုုက္ေပးမယ့္လူမရိွ။ အေမ အိုုင္ဖုုန္းမကိုုင္တတ္၊ အိုုင္ပတ္နဲ ့ မရိုုက္တတ္တာကိုု သမီးေတြက  အားမလိုုမရၿဖစ္။ အေမ အိုုင္ဖုုန္းကိုုင္တာ လြယ္လြယ္ေလး ဖုုန္းအစိမ္းေရာင္ေလးကိုု ႏွိပ္လိုုက္တာ ဘာမလုုပ္တတ္စရာရိွလဲ။ ေယာက်ာ္းရိွေတာ့ ေယာက်္ားကိုုပဲ အားကိုုးေနတာ္ ေယာက်ာ္းက အနားမွာမရိွရင္ အေမ ဘယ္သူ ့ကိုု အားကိုုးမလဲ ကိုုယ့္အားကိုုယ္ကိုုး အေမ့ေရ။ အေဖ့ကိုုလည္း သူ ့မိန္းမကိုု မသင္ေပးဘူးလားလိုု ့ ဆူလိုုက္ပြမ္လိုုက္ ၾကေသးတယ္။ အေဖက နယူးေယာက္မွာ အေမ့ကိုု ထားခဲ့ၿပီး ကိုုယ့္ကိုု ခ်က္ၿပ ုုတ္ေကႊ်းေမႊးေစခ်င္တာ။ အဲဒီတုုန္းက ကိုုယ္က ေတာ္ေတာ္ေနမေကာင္းဘူး ဘာမွမစားႏိုုင္ မေသာက္ႏိုုင္ လူကယဲ့ယဲ့ေလး အိမ္ကေန ဘူတာဆီ ၁၀ မိနစ္ေလာက္ပဲ လမ္းေလွ်ာက္ရတာကိုုေတာင္ ေမာေနတတ္တာ။ ကိုုယ္က လက္မခံဘူး အေမဟာ ဖုုန္းမကိုုင္တတ္၊ အိုုင္ပတ္နဲ ့ သတင္းေတြလည္း မဖြင့္တတ္၊ ေန ့လည္ဖက္ ထမင္းစားခ်ိန္ ကိုုယ္က အေဖတိုု ့ဆီ ဖုုန္းေခၚတယ္။ ဘာေတြလုုပ္ေနၾကလဲ၊ ဘာေတြခ်က္စားၾကလဲ၊ အိမ္ရွင္ေတြရိွလား၊ မိုုခ်ီ၊ နတ္စုုတိုု ့အေၾကာင္းေတြ ေမးရင္းေပါ့။ အေမ တစ္ေယာက္တည္း က်န္ခဲ့ၿပီး ဖုုန္းမွမကိုုင္ရင္ စိတ္ပူလိုု ့ ကိုုယ္ရံုုးမွာ အလုုပ္ေၿဖာင့္ေၿဖာင့္ လုုပ္ႏိုုင္မယ္မထင္။ ဒီေတာ့ သမီးဘာသာ ဆိုုင္ကေန ဝယ္စားတာလည္း အဆင္ေၿပပါတယ္ အေမ့ကိုု မထားခဲ့ပါနဲ ့ ေခၚသြားပါလိုု ့ ေၿပာရတယ္။
အဲဒီအိုုင္ဖုုန္းမကိုုင္တတ္တာ ကိုုယ့္အေမတင္ မဟုုတ္ဘူး သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ ့အေမကလည္း အဲဒီလိုုဆိုုေတာ့ generation gap လိုု ့သာ ဆိုုရမလားဘဲ။ အေဖ့ကိုု ဘယ္သူဓာတ္ပံုုရိုုက္ေပးလည္းဆိုုေတာ့ တရုုတ္မေလးနဲ ့ တေယာက္တလွည့္ ရိုုက္ၾကတယ္တယ့္။ အင္တာေနရွင္နယ္ လက္ဟန္ေၿခဟန္ အမူအယာနဲ ့ ေၿပာၾကတာေလ။ အေဖက အဲဒီတရုုတ္မေလးနဲ ့ စကားေၿပာေစခ်င္ေပမယ့္ တရုုတ္မေလးက လာမေၿပာေတာ့ ကိုုယ္လည္းမေၿပာၿဖစ္ဘူး။ အဲဒီတရုုတ္မေလးက ယူအက္စ္မွာ ေက်ာင္းတက္ေနပံုုရတယ္ အမူအက်င့္ေတြက ၿပည္ၾကီးေပါက္ေတြနဲ ့ မတူဘူး။ ဟယ္လီေကာ္ပတာတိုုး မစီးခင္ ဓာတ္ပံုုရိုုက္တယ္။ ဟယ္လီေကာ္ပတာ စစီးေတာ့ နည္းနည္းေၾကာက္သလိုုၿဖစ္ေပမယ့္ အေပၚစီးကေန ၿမင္ရတယ့္ၿမင္ကြင္း၊ ကရမ္းကမ္ညမ္ေဆာက္ရမ္ တခုုလံုုးကိုု အေပၚစီးကေန ၿမင္ရတာနဲ ့တင္ ဟယ္လီေကာ္ပတာတိုုးခ ၁၈၀ တန္တယ္လိုု ့ ခံစားမိတယ္။ နားၾကပ္တပ္ထားေပမယ့္ ဆူညံေနလိုု ့ သီခ်င္းေတြ ဖြင့္ေပးထားတယ္။ ေနာက္ဆံုုးဖြင့္တယ့္သီခ်င္းက coldplay သီခ်င္းတပုုဒ္လိုု ့ ထင္တယ္။ ၿမန္မာၿပည္မွာတုုန္းကေတာ့ လူၾကီးေတြလာရင္ ဟယ္လီေကာ္ပတာနဲ ့လာတာ ၿမင္ဖူးတယ္။ ကိုုယ္တိုု ့ငယ္ငယ္တုုန္းက ကာတြန္းဇာတ္ေကာင္ ဦးကပ္စီးနဲ ့ ဒိန္းေဒါင္းလည္း ဟယ္လီေကာင္ပတာ စီးတယ္ထင္တယ္။ တက္တယ့္အစီးကတက္ ဆင္းတယ့္အစီးကဆင္းနဲ ့ စီးတယ့္သူ ေတာ္ေတာ္မ်ားသား။ ဓာတ္ပံုုေရြးဖိုု ့ ေဒၚလာ ၂၀ မရိွလိုု ့ တိုုးဂိုုက္ဆီက ေခ်းရေသးတယ္။ ကိုုယ္စီးတုုန္းကသာ မသိတာ ဟယ္လီေကာ္ပတာက ၿမန္သား။ မက္ဟန္တန္ေအာက္ဖက္မွာလည္း ဟယ္လီေကာ္ပတာတိုုးေတြ ရိွတယ္။
တိုုးကားေဘးမွာ ရပ္ထားတယ့္ ဆိုုင္ကယ္အၾကီးၾကီးေတြမွာတက္ၿပီး တရုုတ္လင္မယား တေယာက္တလွည့္ ဓာတ္ပံုုရိုုက္တာေတြ ့တယ္။ ဆိုုင္ကယ္ေဘးမွာကပ္ၿပီး ဓာတ္ပံုုရိုုက္တာ လက္ခံႏိုုင္ေသးေပမယ့္ ဆိုုင္ကယ္ေပၚခြၿပီး ဟန္နဲ ့ပန္နဲ ့ ဓာတ္ပံုုရိုုက္ေနတာၿမင္ေတာ့ အားမနာတတ္လိုုက္တာလိုု ့ ေတြးမိေသးတယ္။ ၄ နာရီ မိုုင္ ၂၇၀ သာသာ ေမာင္းၿပီးတယ့္အခါမွာေတာ့ နီဗားဒါးၿပည္နယ္ Nevada လာ့ဗီးဂတ္စ္ Las Vegas ၿမိ ုု ့ကိုု ေရာက္ပါတယ္။ အုုန္းပင္ေတြပဲရိွၿပီး အပူခ်ိန္က ၁၀၀ ေက်ာ္ ၿခစ္ၿခစ္ေတာက္ေအာင္ ပူၿခစ္ေနေပမယ့္ မိုုးေမွ်ာ္တိုုက္ၾကီးေတြ၊ ေလယာဥ္တစီးၿပီးတစီး ဆင္းတက္ေနတယ့္ အေတာ္စည္ကားတယ့္ ၿမိ ုု ့ပါပဲ။ ကိုုယ္တိုု ့တည္းခိုုတယ့္ဟိုုတယ္က နယူးေယာက္တယ့္ အေတာ္ၾကီးတယ္။ ေန ့လည္ထမင္းစားဖိုု ့ရွာေတာ့ ပီဇာနဲ ့salad ပဲ ေတြ ့တယ္။ ေနာက္ေတာ့ ေအးရွန္းဆိုုင္ရိွလား ေမးၾကည့္ေတာ့ ရွင္းရွင္းဆိုုတယ့္ဆိုုင္ ရိွတယ္တယ့္။ ထမင္းမစားရတာ သံုုးနပ္ရိွၿပီတယ့္ အေဖ့တိုု ့ေတြ အေတာ္ေပ်ာ္သြားတယ္။ ေန ့လည္ တေရးတေမာ အနားယူ၊ ေရခ်ိဳး ညေန ၅ နာရီထိုုးတဲ့အခါမွာေတာ့ Night Tour စပါတယ္။ တိုုးဂိုုက္မေလးက ေဘးတဖက္တခ်က္စီမွာ ေတြ ့ရတယ့္ ဟိုုတယ္ေတြအေၾကာင္း ရွင္းၿပပါတယ္။ ကိုုယ္တိုု ့သြားေရာက္လည္ပတ္မယ့္ ေနရာကေတာ့ Old Town Las Vegas ပါ။ ညေန ၆ နာရီဆိုုေပမယ့္ အပူခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၿပင္းတယ္။ ဆိုုင္ခန္းေတြၾကားထဲမွာ အမိုုးထပ္ထားၿပီး အဲယားကြန္း လႊတ္ထားေပမယ့္ တရိွန္းရိွန္း ပူတာကိုုေတာ့ ခံစားရတုုန္းပါပဲ။ မိန္းမေတြက ဘီကနီသာသာဝတ္ၿပီးက၊ လူေတြကလည္း အမ်ိဳးမ်ိဳးဝတ္ၿပီး ပိုုက္ဆံေတာင္း။
ကာဆီႏိုုထဲမွာ strip ကဖိုု ့လိုု ဝတ္ထားတယ့္ အမည္းမေလးက ဆက္ဆီေတြလုုပ္ၿပ၊ ကိုုယ္တိုု ့က မၿမင္ဘူးလိုု ့ ၿပ ူးၾကည့္ အဲဒီကာဆီႏိုုထဲက လံုုၿခံ ုုေရးမိန္းမက ၿပ ူးၾကည့္ ရန္လိုုတယ့္အၾကည့္နဲ ့ ၾကည့္တယ္။ အေဖက သမီးေရ အဲဒီဖက္က မသြားနဲ ့ ဟိုုဖက္က သြားရေအာင္ ေၾကာက္စရာၾကီးတယ့္။ တကယ့္ကိုု ဖရီးတယ့္ ၿမိ ုု ့ပါပဲ ပိုုက္ဆံရိွရင္ အကုုန္ရ။ ဂုုဏ္သိကၡာေတြ၊ အက်င့္သီလေတြ ဘာဆိုုဘာမွ ဂရုုစိုုက္စရာမလိုုတယ့္ၿမိ ုု ့။ ဒီၿမိ ုု ့ကိုု အကုုသိုုလ္ၿမိ ုု ့ sin city လိုု ့ နာမည္ေပးထားတယ္ဆိုုေတာ့ အေဖနဲ ့အေမ ရယ္လိုုက္တာ ဟုုတ္ပါ့ လိုုက္ဖက္တယ့္ ၿမိ ုု ့နာမည္ပဲတယ့္။ အမိုုးေပၚကေန zip line စီးေနၾကတာလည္း ေတြ ့ခဲ့တယ္။ ဟိုုတယ္တခုုေရွ ့က ေရပန္းေတြက စီးခ်က္အလိုုက္ကကုုန္ မီးေရာင္စံုုထြန္းတာကိုု ၾကည့္ၾကတယ္ လာၾကည့္ၾကေတြ အမ်ားၾကီး။ The Mirage ဟုုိတယ္ေရွ ့မွာ မီးေတာင္ေပါက္ကြဲမွာဆိုုေတာ့ ဘာမ်ားလဲလိုု ့ ေစာင့္ၾကည့္ေနတာ ေက်ာက္ေတာင္ကေန မီးေတြထြက္ အသံစနစ္ေကာင္းေကာင္းနဲ ့ ဂတ္စ္ေတြ ေပါက္ကြဲၿပေနတာကိုုး။ ဒီလိုုနဲ ့ လူေတြကိုု သူတိုု ့ဟိုုတယ္ဆီလာေအာင္ ဆြဲေဆာင္ၾကတယ္။ ေနာက္ဆံုုးသြားေရာက္လည္ပတ္တယ့္ ဟိုုတယ္ကေတာ့ ၾကယ္ငါးပြင့္အဆင့္ရိွတယ့္ Wynn ဝင္း ဟိုုတယ္ပါ။ ဟိုုတယ္ထဲမွာ ၿပင္ထားတာ၊ အလွဆင္ထားတာ အင္မတန္လွတယ္ လူေတြကလည္း ၾကိတ္ၾကိတ္တိုုး။ Le Reve Show ၾကည့္မယ့္သူေတြကိုု ည ၁၁ နာရီမွ တိုုးကားက လာေခၚမွာၿဖစ္ၿပီး မၾကည့္တယ့္ ကိုုယ္တိုု ့က ၿပန္ခဲ့ၾကတယ္။ အဲဒီပြဲက အင္မတန္ နာမည္ၾကီးပါတယ္ လက္မွတ္က ၁၈၀ က်တယ္။
အေဖနဲ ့အေမက အဲဒီလိုုပြဲေတြကိုု သိပ္စိတ္မဝင္စားၾကသလိုု ဟယ္လီေကာ္ပတာတိုုးမွာတင္ ပိုုက္ဆံကုုန္ေနၿပီ၊ အေမက ည ၉  နာရီေလာက္ဆိုု အိပ္ခ်င္ေနၿပီ။ ပြဲခင္းထဲမွာ အိပ္ေပ်ာ္ေနမွ လက္မွတ္ခေတြ ဆံုုးေနပါ့မယ္ဆိုုၿပီး မၾကည့္ၿဖစ္ေတာ့ပါဘူး။ မကာအိုုဟာ လာ့စ္ဗီးဂတ္စ္နဲ ့ တူေပမယ့္ လာ့စ္ဗီးဂတ္စ္က ပိုုၾကီးတယ္ ပိုုလြတ္လပ္တယ္။ ကိုုယ္ကေတာ့ မကာအိုုက စိန္ ့ေပါလ္ဘုုရားရိွခိုုးေက်ာင္းတေလွ်ာက္ အစားအေသာက္ဆိုုင္တန္းေတြဆီကေန ဝက္ေပါင္ေၿခာက္တိုု ့ကိုု အလကားၿမည္းရတာ အၾကိ ုုက္ဆံုုး။ ၿမည္းလြန္းလိုု ့ ဘယ္ဆိုုင္က ေကာင္းမွန္းေတာင္ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ ၿပီးေတာ့ egg tart လိုု ့ေခၚၾကတယ့္ ေပၚတူဂီစတိုုင္ ၾကက္ဥပူတင္းကလည္း မကာအိုုမွာ စားခဲ့ရတာ အကာင္းဆံုုးပဲ။ အသားတုု၊ အစားေသာက္ အင္မတန္ စားေကာင္းတယ္ ဝန္ေဆာင္မႈ ညံ့ဖ်င္းတာကလြဲရင္။ ရာသီဥတုုက မကာအိုုက ပိုုသာယာတယ္ လာ့ဗီးဂတ္စ္ကေတာ့ အေတာ္ပူတယ္။ လာ့ဗီးဂတ္စ္ကိုု ေနာက္တစ္ၾကိမ္ သြားခ်င္ေသးလားလိုု ့ေမးရင္ တေခါက္ေရာက္ဖူးၿပီးၿပီဖိုု ့ ေနာက္တစ္ေခါက္ေတာ့ မသြားခ်င္ေတာ့ပါဘူး။ ဆူနမ္ကေတာ့ လာ့ဗီးဂတ္စ္ကိုု သိပ္သေဘာက်တယ္။ မနက္ၿဖန္ဆိုုရင္ တိုုးခရီးစဥ္ရဲ ့ ေနာက္ဆံုုးရက္ၿဖစ္ၿပီး ေလာ့အိန္ဂ်ယ္လစ္မွာ အဆံုုးသတ္မွာပါ။ ေလာ့အိန္ဂ်ယ္လစ္ၿမိ ုု ့ကိုု ဘယ္လိုုမ်ား လည္ပတ္ခဲ့တာလဲဆိုုတာကိုု ေနာက္အပိုုင္းက်မွ ဆက္ရေအာင္။
က်န္းမာေရး မေကာင္းေတာ့မွ အာေရာဂ်ံ ပရမံလာဘံမွန္း သိေတာ့တယ္။ လူးပက္စ္အတြက္ ပံုုမွန္ေသာက္ေနရတာက Hydroxychloroquine တေန ့ႏွစ္လံုုး၊ အဲဒီေဆးရဲ ့ side effect က မ်က္လံုုးကိုု ေၿခာက္ေသြ ့ေစတာမိုု ့ မ်က္စိဆရာဝန္နဲ ့ ၆ လ တၾကိမ္ စစ္ေဆးရပါတယ္။ ေသြးအားနည္းလိုု ့ Ferrous Sulfate တေန ့ႏွစ္လံုုး ေသာက္ရတယ္။ ကိုုယ့္လူးပက္စ္က active ၿဖစ္ေနလိုု ့ လူးပက္စ္ဆရာဝန္က ကီမိုုသရဖီေဆး Methotrexate တပတ္ ၆ လံုုး ေသာက္ခိုုင္းတယ္။ အဲဒီေဆး ေသာက္ေနစဥ္မွာ ကိုုယ္ဝန္ေဆာင္လိုု ့ မရပါဘူးတယ့္။ Side effect က အသည္းထိခိုုက္ႏိုုင္တာမိုု ့ Folic Acid တေန ့တစ္ၾကိမ္ ေသာက္ရတယ္။ Prednisone က တေန ့ႏွစ္လံုုး ေသာက္ခိုုင္းေပမယ့္ တတ္ႏိုုင္ရင္ တေန ့တစ္လံုုးပဲ ေသာက္ဆိုုလိုု ့ တစ္ေန ့တစ္လံုုးေသာက္တယ္။ အဲဒီေဆးရဲ ့ side effect က အရိုုးသိပ္သည္းဆကိုု နည္းေစတာမိုု ့ ကယ္ဆီယမ္ တေန ့ႏွစ္လံုုးေသာက္ရတယ္။ ရံုုးက ရုုရွၾကီးက သူ ့လုုပ္ေဖာ္ကိုုင္ဖက္တစ္ေယာက္က ေလးဖက္နာၿဖစ္လိုု ့ နႏြင္းၿမစ္ကိုု ပါးပါးေလး လွီးၿပီး အသီးအရြက္ salad ထဲမွာ ထည့္စားတယ္တယ့္။ သူေၿပာလိုု ့ နႏြင္းေသာက္ၾကည့္ဦးမွဆိုုၿပီး နႏြင္းကိုု ပ်ားရည္၊ သံပုုရည္တိုု ့နဲ ့ လံုုးၿပီး နႏြင္းလံုုး တစ္ေန ့တစ္လံုုး ေသာက္တယ္။ လူးပက္စ္က အရင္ကထက္စာရင္ အမ်ားၾကီး သက္သာလာေပမယ့္ လက္ဆစ္ကေလးေတြ၊ ေၿခေထာက္ေတြ ေယာင္ေနတုုန္း၊ ဒူးက နည္းနည္း နာခ်င္ေနတုုန္း။ အလုုပ္ပင္ပန္းတာလည္း မဟုုတ္ဘဲ လူးပက္စ္ေၾကာင့္ fatigue ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္တယ့္ ေန ့ေတြဆိုု ည ၉  နာရီ ကတည္းက အိပ္ေနၿပီ။
စေန၊ တနဂၤေႏြ ရံုုးပိတ္ရက္ေတြမွာ ဘယ္မွမသြားၿဖစ္ဘဲ လီကြမ္ယုုရဲ ့From Third World to First စာအုုပ္ေလးဖတ္လိုုက္၊ ေဖ့ဘြတ္တက္လိုုက္၊ သတင္းနားေထာင္လိုုက္၊ အိပ္လိုုက္၊ Detox day ဆိုုၿပီး အသီးအႏွံေတြစားလိုုက္။ ကိုုယ္လက္ေတြ ကိုုက္ခဲေနရင္ ဘေလာ့မွာ စာေရးဖိုု ့လည္း စိတ္မပါနဲ ့ ဘေလာ့ကိုု ပစ္ထားတာ အေတာ္ၾကာၿပီ။ မၾကာေသးခင္က အေမ ဆီးခ်ိဳတက္လိုု ့ ေဆးရံုုေလးရံုု ေၿပာင္းလိုုက္ရေတာ့ တအိမ္လံုုး ေၿဗာင္းဆန္သြားတာလည္း ပါတယ္။ လြန္ခဲ့တယ့္ ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ကတည္းက က်န္းမာေရး ေဆးစစ္ခ်က္လုုပ္ေတာ့ အေမ့မွာ ဆီးခ်ိဳရိွမွန္း သိတယ္။ ငွက္ေပ်ာသီးဆိုု တဝက္၊ ပန္းသီဆိုုလည္း တစ္လံုုးေလာက္ပဲ စားခိုုင္းတယ္။ အေမက ပန္းသီး ၄ လံုုးေလာက္ စားတယ္ဆိုုေတာ့ ဆရာဝန္ေတြက ရယ္လိုုက္တာ။ မၾကာေသးခင္က ဟိုုင္းၾကီးကေန ရန္ကုုန္ကိုု ၿပန္လာေတာ့ ကားစီးရတာ ပင္ပန္း၊ ပုုသိမ္မွာ ေရပတ္တိုုက္လိုုက္ေတာ့ ေနမေကာင္းသလိုုၿဖစ္။ ရန္ကုုန္ေရာက္ေတာ့ အဖ်ားတက္၊ ဆီးခ်ိဳတက္၊ အိမ္နားက မာေစေဆးခန္းမွာ ၿပေနတာ မသက္သာ။ ႏွစ္ရက္ေလာက္ၾကာၿပီး မသက္သာေတာ့ အာရွေတာ္ဝင္ေဆးရံုုကိုု တင္လိုုက္တယ္။ အေမက သမီးေရ အေမ ေခါင္းေတြထိုုးကိုုက္တာ မခံႏိုုင္ေတာ့ဘူးလိုု ့ေၿပာေတာ့ စိတ္မေကာင္းလိုုက္တာ။ အေမက အေတာ္က်န္းမာ အေတာ္ခံႏိုုင္ရည္ ရိွတယ့္သူ ေတာ္ရံုုတန္ရံုု မညည္းတတ္ဘူး။ အေဖကေတာ့ နည္းနည္းေလးဆိုုတာနဲ ့ အမေလး၊ အဘေလးနဲ ့ ေအာ္ဟစ္ညည္းညူတတ္တယ္။ အာရွေတာ္ဝင္မွာ ႏွစ္ရက္ေနတာလည္း မသက္သာဆိုုေတာ့ မၾကီးက စိတ္ေတြပူၿပီး ဘန္ေကာက္က ဘာမင္ဂရပ္ေဆးရံုုကိုု သြားမယ္လိုု ့ စီစဥ္တယ္။
ေလးရက္ေတာင္ ရိွေနၿပီ မသက္သာဘူး ေခါင္းေတြ တအားထိုုးကိုုက္တယ္ဆိုုေတာ့ စိတ္ပူတာေပါ့။ ဘန္ေကာက္က ဗီဇာမလိုုေတာ့ ေလယာဥ္လက္မွတ္ဝယ္ၿပီးတာနဲ ့ ခ်က္ခ်င္းသြားလိုု ့ရတယ္။ စကၤာပူကေတာ့ ဗီဇာအတြက္ေတာင္ တပတ္ၾကာဦးမယ္ဆိုုေတာ့။ ဘန္ေကာက္ကိုသြားမယ္ ေလယာဥ္လက္မွတ္အတြက္ ေမာင္ေမာင့္ကိုု စံုုစမ္းခိုုင္းတာ မနက္ေလယာဥ္ဆိုု မနက္ေလယာဥ္အတြက္ပဲ ေမးတယ္။ ညေနေလယာဥ္က ဘယ္ေလာက္လဲဆိုုေတာ့ မေမးခဲ့ဘူးတယ့္။ ပိတ္ရက္ေတြဆိုု ဘယ္ေလာက္လဲ၊ ပရိုုမိုုးရွင္းရိွသလား တခါတည္း ေမးလိုုက္ရင္ ဘာၿဖစ္မွာမိုု ့လိုု ့လဲ။ နင္ အဲ့ဒါေတြ မေမးဘူးလားဆိုုေတာ့ ေၿပာပါလားတယ့္။ တကယ့္ငတံုုး ခိုုင္းတာပဲ လုုပ္တတ္တယ္ ေခါင္းမသံုုးဘူး။ ေနာက္ေတာ့ ေမာင္ေမာင့္သူငယ္ခ်င္းက သူ ့အေမ ၿပေနတယ့္ ဆရာဝန္က ဗစ္တိုုးရီးယားေဆးရံုုမွာ ထိုုင္တယ္ ၿပၾကည့္ပါလား ေၿပာလိုု ့ သြားၿပတယ္။ တစ္ရက္တည္းနဲ ့ သက္သာလာေပမယ့္ ပိတ္ရက္ေတြဆိုု ဆရာဝန္က ရန္ကုုန္ေဆးရံုုၾကီးမွာထိုုင္ေတာ့ ရန္ကုုန္ေဆးရံုုၾကီး တက္ရတယ္။ ရန္ကုုန္ေဆးရံုုၾကီးက အရင္ကထက္စာရင္ အမ်ားၾကီးတိုုးတက္ ေၿပာင္းလဲလာတယ္။ အရင္လိုု ေဟာက္စားေတြ မရိွေတာ့ဘူး။ သန္ ့လည္းသန္ ့တယ္။ အိမ္သာကလည္း သန္ ့တယ္တဲ့။ ေတာကလူေတြက ဘိုုထိုုင္အိမ္သာကိုု ဘယ္လိုုသံုုးရမလဲ မသိလိုု ့ ေရဆြဲမခ်တာ အိမ္သာကၿပည့္ေနလိုု ့ သန္ ့ရွင္းေရးသမားက ေအာ္ဟစ္ေနရတယ္တဲ့။
လူနာေစာင့္အတြက္ အိပ္စရာေနရာမရိွဘူး။ အေဖက လူနာေစာင့္၊ ေမာင္ေမာင္ အစားအစာ၊ လိုုတာေတြေၿပးဝယ္၊ ဆိုုင္ကေနဝယ္စား၊ လူနာကိုုလည္း ဆိုုင္ကေန ဝယ္ေကႊ်းေတာ့ ဆီးခ်ိဳကမက်။ အိမ္ကေန ခ်က္ပိုု ့ေပးမယ္သူ မရိွ။ ေခႊ်းမကလည္း ခ်က္ပိုု ့ရမွန္းမသိ။ ေမာင္ေမာင္ နင့္မိန္းမ ဆန္ၿပ ုုတ္မပိုု ့ဘူးလား ေမးေတာ့ သူက ကေလးတဖက္၊ စာသင္ေနရလိုု ့ မအားဘူးတဲ့။ ဟင္ ... ဘယ္သူကမ်ား အားေနလိုု ့တုုန္း။ ေတာင္ဒဂံုုကေန ေဆးရံုုၾကီးကိုု ကားငွားခက ငါးေထာင္၊ ဘတ္စ္ကား မစီးတတ္ သူတိုု ့ေတြက မသြားတတ္ မလာတတ္ဘူးတယ့္။ မသြားတတ္ မလာတတ္ဘူး ဆိုုရေအာင္ ပါးစပ္မပါတာ က်ေနတာပဲ။ ရန္ကုုန္မွာေမႊး ရန္ကုုန္မွာၾကီးၿပီး မသြားတတ္ မလာတတ္ဘူးဆိုုေတာ့ ေတာ္ေတာ္အသံုုးမက်လိုုက္တာ။ အေရးထဲ ေမာင္ေမာင္က ေအာင္သုုခ ထမင္းဆိုုင္ ေကာင္းတယ့္အေၾကာင္း ေၾကၿငာဝင္ေနလိုု ့ ဟဲ့ လာေၾကၿငာမေနနဲ ့ အိမ္ကခ်က္တာကိုုပဲ အေမ့ကိုု ေကႊ်းေစခ်င္တာလိုု ့ ပိတ္ေၿပာလိုုက္မွ ရပ္ေတာ့တယ္။ ကိုုယ္ ဘာကိုုဆိုုလိုုခ်င္တာကိုု နားထဲကိုု မေရာက္ဘူး။ ေသေသခ်ာခ်ာလည္း နားမေထာင္ သူေၿပာခ်င္တာကိုုပဲ စြတ္ေၿပာေနတာပဲ။ ေမာင္ေမာင္နဲ ့ စကားေၿပာရတာ အင္မတန္ လက္ေပါက္ကပ္တယ္။ ဆိုုလိုုခ်င္တာကိုု နားမလည္ ၿပန္မေၿပာ နားမေထာင္။ ေမာင္ေမာင္နဲ ့ အတူေနရတုုန္းက ေန ့တိုုင္းေဒါသထြက္ ေအာ္ဟစ္ေနရတယ္။ စကၤာပူေရာက္ေတာ့ ဝမ္းသာလိုုက္တာ ေမာင္ေမာင္နဲ ့ေဝးၿပီဆိုုၿပီးေတာ့။
ေနာက္ေတာ့ စမ္းေခ်ာင္းက အေမ့ေမာင္ မင္းေခ်မိန္းမ ေဒၚေလးက ဟင္းႏွစ္ခ်ိဳင့္ ပိုု ့ေပးတယ္။ တခ်ိဳင့္က အေမတိုု ့အတြက္၊ ေနာက္တခ်ိဳင့္က အေမ့ညီမအငယ္ဆံုုး ေခ်ေခ်မဟန္အတြက္။ ေခ်ေခ်မဟန္က လည္ေခ်ာင္းကင္ဆာၿဖစ္လိုု ့ ေဆးရံုုတက္ေနရတယ္။ အကၤ ီ်ေတြ ဝတ္စရာမရိွေတာ့ရင္ အေဖက အိမ္ကိုုေၿပး အေမ့ထမီ၊ အကၤ ီ်ေတြကိုု အဝတ္ေလွ်ာ္၊ အေရးထဲ အဝတ္ေလွ်ာ္စက္ကပ်က္၊ ေမာင္ေမာင္က အေမ့ကိုု လူနာေစာင့္။ ဟယ္မေလး လူတစ္ေယာက္ ေဆးရံုုတက္တာ တအိမ္လံုုး၊ တမ်ိဳးလံုုး အေကာင္းမေနရ။ မၾကီးလည္း စကၤာပူမွာ ေဆးရံုုသံုုးရက္ေလာက္ တက္ရဖူးတယ္။ သာမန္အဖ်ားက ၃ ၊ ၄ ရက္ တာရွည္လာ၊ ေဆးေတြကၿပင္း၊ ကိုုယ္အပူခ်ိန္က မက်၊ အားမရိွ၊ ေသြးလြန္တုုပ္ေကြးလည္း မဟုုတ္ဆိုုေတာ့ အေရးေပၚဌာနကိုု သြားခိုုင္းတယ္။ ကိုုယ္က ငုုတ္တုုတ္ထိုုင္ေစာင့္ အေတာ္ၾကီးၾကာေတာ့မွ ဘယ္အေဆာင္ကိုု ပိုု ့လိုုက္ၿပီ မနက္ၿဖန္ လူနာေတြ ့ခ်ိိန္မွာ လာေတြ ့ႏိုုင္ပါတယ္တယ့္။ လူနာေတြ ့ခ်ိန္မွာ လူနာသြားေတာ့ လူနာက ေဆးရံုုက ေကႊ်းတာစား၊ ေဆးလာတိုုက္ရင္ေသာက္နဲ ့ ေအးေဆး။ ေဆးရံုုတက္တယ္သာဆိုုတာ ကိုုယ္ေတြဆိုု ဘာမွမပင္ပန္းလိုုက္ရဘူး။ အေဖ ဘာလုုပ္ေနတာလဲေမးေတာ့ ေရေႏြးဝယ္ေနတာဆိုုလိုု ့ ကိုုယ့္မွာအံ့ၾသ။ ရန္ကုုန္ေဆးရံုုးၾကီးမွာ ေရပူေရေအးစက္ မရိွဘူး အထူးကုုေဆးရံုုေတြမွာမွ ရိွတာတယ့္။
အေမက ေဆးရံုုကဆင္းေတာ့ ထမင္းမခ်က္ႏိုုင္၊ ဘာမွမလုုပ္ဘဲ အနားယူရတယ္။ အိမ္မွာထမင္းခ်က္တတ္တာဆိုုလိုု ့ အေဖပဲရိွေတာ့ ခ်က္ၿပ ုုတ္ေရးတာဝန္ အေဖယူရတာေပါ့။ ေမာင္ေမာင္၊ အေမ၊ ေခ်ေခ်မဟန္ေယာက်္ား အေဖ့ညီဝမ္းကြဲ ေဘးေခ်ေမာင္ေရႊထြန္း လူေလးေယာက္စာအတြက္ ခ်က္ၿပ ုုတ္ရတယ္။ မနက္ဆိုုေစ်းသြား၊ ခ်က္ၿပ ုုတ္၊ အဝတ္ေလွ်ာ္ဖြတ္နဲ ့ ဖုုန္းဆက္လိုုက္တိုုင္း အေဖက ကိုုယ္တိုု ့နဲ ့ စကားမေၿပာႏိုုင္ဘူး။ သမီးေရ အေဖ ဟင္းခ်က္လိုုက္ဦးမယ္ အေမနဲ ့ေၿပာ။ သမီးေရ အေဖ အဝတ္ေလွ်ာ္လိုုက္ဦးမယ္ အေမနဲ ့ေၿပာ။ တခါကလည္း မၾကီးနဲ ့ စကားေၿပာေကာင္းေနလိုုက္တာ ဟင္းအိုုးတူးသြားလိုု ့တဲ့။ အေမက နင့္အေဖ ငါ့အလုုပ္ေတြ လုုပ္ေနရၿပီ ထမင္းစားေတာ့ေလလိုု ့ေၿပာေတာ့ အေဖက ေနပါဦးေမာလိုု ့ နားပါရေစဦးတယ့္။ အေဖ ဟိုုင္းၾကီးၿပန္ဆင္းသြားေတာ့ အေမ ထမင္းၿပန္ခ်က္ေနၿပီ။ ဆီးခ်ိဳေၾကာင့္ အေမ့မ်က္လံုုးတဖက္က တၿခမ္းပဲ ၿမင္ရေတာ့တယ္တဲ့။ အေမ လမ္းသြားရင္ ၿမင္ရလားေမးေတာ့ အေမက ရယ္လိုုက္တာ ၿမင္ရပါတယ္ သမီးရဲ ့တဲ့။
ဆီးခ်ိဳတက္ေနတုုန္း ေခါင္းတအား ထိုုးကိုုက္တာမိုု ့ စီတီစကန္ဖတ္ရတယ္။ ဦးေႏွာက္ထဲမွာ ေသြးေၾကာေလးက ပိတ္လုုမတတ္ ၿဖစ္ေနတယ္တယ့္။ ေဆးရံုုၾကီးမွာ စီတီစကန္ရိုုက္ရင္ သံုုးလေတာင္ၾကာမယ္ဆိုုေတာ့ အၿပင္ေဆးခန္းမွာ ရိုုက္ခိုုင္းတယ္။ ဆီးခ်ိဳဟာ အင္မတန္ဆိုုးတာပဲ ဆီးခ်ိဳေၾကာင့္ မ်က္စိကြယ္သြားႏိုုင္တယ္၊ ေလၿဖတ္သြားႏိုုင္တယ္၊ ဦးေႏွာက္ေသြးေၾကာ ၿပတ္ႏိုုင္တယ္။ အေမ့ကိုု ထမင္းေတြ တအားမစားဖိုု ့ ေၿပာေပမယ့္ ထမင္းသမားေတြဆိုုေတာ့ ထမင္းအမ်ားၾကီး မစားရရင္ဘဲ အားမရိွေတာ့သလိုု ခံစားေနတယ္။ ရန္ကုုန္မွာက ကားစီးရင္ အင္မတန္ ပင္ပန္းေတာ့ ၿပန္လာရင္ ဆာေလာင္ေနၿပီ ဒီေတာ့ ထမင္းေတြ အမ်ားၾကီးစား။ ထမင္းမ်ားမ်ား ဟင္းနည္းနည္းစားၿပီး ၾကီးၿပင္းလာသူေတြဆိုုေတာ့ ထမင္းေလွ်ာ့စားဖိုု ့က အေတာ့္ကိုု မလြယ္။ ကိုုယ္ေတြလည္း စကၤာပူေရာက္စက ဆိုုင္ေတြမွာစားရင္ ထမင္းအပိုု မွာရတယ္။ ေနာက္နည္းနည္းၾကာေတာ့မွာ ထမင္းသိပ္မစားေတာ့တာ။ ဆီးခ်ိဳသမားေတြ စားတယ့္ဆန္ကိုု ဝယ္စားေပမယ့္လည္း ဆီးခ်ိဳက သိပ္မက်ခ်င္လိုု ့ အေမစားတယ့္ထမင္းပန္ကန္ကိုု မၾကီးက ဓာတ္ပံုုရိုုက္ခိုုင္းၿပီး စစ္ေတာ့မွ အေမစားေနတယ့္ ထမင္းက ကိုုယ္တိုု ့စားေနတာထက္ မ်ားတယ္။ အေမ့ေရ သမီးတိုု ့ ထမင္းေပါင္းအိုုးမွာပါတယ့္ ဆန္ခ်ိန္ခြက္ေလး ရိွတယ္မလား အဲဒီတခြက္ကိုု ညမနက္စားရမယ္လိုု ့ေၿပာေတာ့ စားမယ္တယ့္။
တေန ့တေန ့ ဆီးခ်ိဳဘယ္ေလာက္လဲ ဘာေတြစားလည္းလိုု ့ ကိုုယ္တိုု ့ညီအစ္မေတြ အေမ့ကိုု စစ္ေမးရတယ္။ အေမ ေလ့က်င့္ခန္းလုုပ္ဆိုု ေၿပးတယ့္စက္ရိွေပမယ့္ မေၿပးႏိုုင္ဘူး။ လက္လႈပ္တာေလာက္ပဲ လုုပ္တယ္တယ့္။ မၾကီးက အေမ့ကိုု ေယာဂသင္ခိုုင္းမလိုု ့တယ့္။ အေမရိကန္အေနာက္ဖက္ၿခမ္းကိုု ၇ရက္ခရီးသြားတုုန္းက ယူတာ့၊ အရီဇိုုးနားၿပည္နယ္ဖက္မွာ ေအးရွန္းနည္းေတာ့ ေအးရွန္းဆိုုင္ေတြမရိွ ထမင္းသံုုးနပ္ေလာက္ မစားလိုုက္ရတာကိုု မ်က္ႏွာေလးေတြငယ္ မ်က္ႏွာေတြ မသာမယာၿဖစ္။ စားေသာက္ဆိုုင္ေရာက္ရင္ ထမင္းအၿဖ ူလိုုက္ရတာက အလုုပ္တစ္ခုု။ ထမင္းမစားရလိုု ့ လက္ကေလးေတြေတာင္ ပိန္သြားၿပီဆိုုပဲ။ ယူအက္စ္မွာ တလေနလိုုက္တာ အေတာ္ကိုုယ္ရည္ စစ္သြားတယ္။ ကိုုယ့္ေရွ ့မွာမိုု ့ ထမင္းသိပ္ မစားၾကတာလား မသိဘူး။ ၿမန္မာၿပည္မွာက အစားအေသာက္ေတြက ေဆးဆိုုး၊ စီးပြားေရးသမားေတြက အၿမတ္ရေအာင္ က်န္းမာေရးနဲ ့ မညီညြတ္တာေတြထည့္၊ ပိုုးသတ္ေဆးေတြ တအားၿဖန္းဆိုုေတာ့ ႏိုုင္ငံၿခားက လူေတြေလာက္ သက္တမ္းေစ့ မေနရဘူး။ ေသြးတိုုး၊ ဆီးခ်ိဳ အၿဖစ္မ်ားတယ္။ အသီးအႏွံေတြကလည္း ေစ်းၾကီး၊ က်န္းမာေရး ကိုုယ္လက္လႈပ္ရွားမႈ ေလ့က်င့္ခန္းက မလုုပ္ၾကေတာ့ ၿမန္မာၿပည္က ကိုုယ္နဲ ့သက္တူရြယ္တူေတြဆိုု ဗိုုက္ေတြရႊဲေနၾကၿပီ။ ကင္ဆာဌာနမွာ လူနာအင္မတန္မ်ားတာ အေဖက သူေရာက္ဖူးတဲ့ဌာနေတြထဲမွာ ကင္ဆာဌာနက လူအမ်ားဆံုုးတယ့္။
လည္ေခ်ာင္းကင္ဆာဆိုုလိုု ့ လည္ပင္းမွာ ၿဖစ္တာထင္ေနတာ လည္ေခ်ာင္းၿပႊန္နဲ ့ အစာအိမ္နား ခ်ိတ္ဆက္တယ့္ ေနရာမွာၿဖစ္တာတယ့္။ ဒီေတာ့ အစားအေသာက္ မၿမိ ုုႏိုုင္ဘဲ ဗိုုက္နဲ ့သြင္းရတယ္။ အားအရမ္းနည္းေနလိုု ့ ႏွစ္ပတ္အိမ္မွာ အနားယူခိုုင္းၿပီး ခြဲစိတ္မယ္ဆိုုေတာ့ ကင္ဆာက ဦးေႏွာက္ထဲအထိ ၿပန္ ့ေနၿပီတယ့္။ လူနာကိုု ပိုုးသတ္ ခံႏိုုင္ရည္ရိွေအာင္ ေဆးေတြထိုုးၿပီး ပုုသိမ္ကိုု ကားနဲ ့သယ္၊ ပုုသိမ္ကေန ဟိုုင္းၾကီးအထိ ပဲ့ေထာင္ငွား ေအာက္ဆီဂ်င္ဘူးေတြပါ သယ္ရတယ္။ ဟိုုင္းၾကီးေရာက္ၿပီး ႏွစ္ရက္ပဲၾကာတယ္ ဆံုုးၿပီတယ့္ ေမေမ့ညီမအငယ္ဆံုုးက ၄၅ ႏွစ္ပဲ ရိွေသးတယ္။ ကြမ္းသိပ္မစားနဲ ့ ကင္ဆာၿဖစ္လိမ့္မယ္လိုု ့ အေမကေၿပာရင္ လက္မခံဘူး ကြမ္းစားလိုု ့ၿဖစ္တာ မဟုုတ္ဘူးတယ့္။ ရင္သားကင္ဆာက မ်ိဳးရိုုးေၾကာင့္ ၿဖစ္တတ္ေပမယ့္ လည္ေခ်ာင္းကင္ဆာကေတာ့ မ်ိဳးရိုုးေၾကာင့္မဟုုတ္ အစားအေသာက္ ေနထိုုင္မႈ life style ေၾကာင့္တယ့္။ မေန ့က မၾကီးက သူေဖ့ဘြတ္မွာ ဖတ္ရတာကိုု ေၿပာၿပတယ္။ ႏိုုင္ငံၿခားမွာဆုုိ ကြမ္းသီးကိုု အာဗင္နဲ ့ အေၿခာက္ခံေပမယ့္ ၿမန္မာၿပည္မွာေတာ့ ကန္ ့၊ ဆာၿဖ ူရစ္အက္ဆစ္ေတြနဲ ့ေပါင္းၿပီး အေၿခာက္ခံတာတယ့္။ အဲဒီေပါင္းခံတယ့္ အေဆာက္အဦးက ပတၱာ၊ သြပ္ေတြဆိုု ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္နဲ ့ ေဆြးကုုန္တာတယ့္။ ကန္ ့အနံ ့က အရမ္းၿပင္းလြန္းလိုု ့ ဘယ္သူက မဝင္ႏိုုင္ဘူးတယ့္ မီးထိုုးရတယ့္သူေတြ၊ ကြမ္းသီးအိတ္သယ္တယ့္သူေတြဆိုု ရွဴနာရိႈက္ကုုန္းေလးေတြ ၿဖစ္ကုုန္တာတယ့္။ ကြမ္းသီးကိုု ကန္ ့နဲ ့ေပါင္းလိုုက္ရင္ ၿဖ ူေဖြးသြားၿပီး ကန္ ့မ်ားမ်ားပါေလ မိႈမတက္ေလတယ့္။ အဲဒီလိုု က်န္းမာေရးနဲ ့ မညီညႊတ္တာေတြစားၿပီး ကင္ဆာေတြ ၿဖစ္ကုုန္ၾကေတာ့တာပဲ။
Newer Posts Older Posts Home
►  September (6)
►  August (5)
►  July (4)
►  June (4)
►  April (4)
►  March (4)
►  February (5)
►  January (4)
►  2012 (55)
►  December (1)
►  November (2)
►  October (4)
►  September (2)
►  August (4)
►  July (3)
►  June (9)
►  April (5)
►  March (5)
►  February (7)
►  January (8)
►  2011 (114)
►  December (7)
►  November (6)
►  October (5)
►  September (9)
►  August (12)
►  July (21)
►  June (18)
►  May (12)
►  April (12)
►  March (6)
►  February (4)
►  January (2)
►  2010 (2)
ဒီလို ေၿပာခဲ့ၾကတယ္။
#Daydream (1)
Animals (3)
Article (9)
Colorful Myanmar (2)
Emotion (4)
Environmnet (1)
Essays (35)
Facebook (3)
Feeling (8)
Fiction (1)
Flowers And Festivals Around The Myanmar Year (2)
Friends (9)
Gardens (1)
Humour (12)
Khin Myo Chit (2)
Knowledge (7)
My Family (28)
MySelf (29)
Performing Arts (2)
Political (10)
Religion (1)
Short Essays (7)
Tag Posts (15)
Thought (13)
Traveling (82)
University (14)
စိတ္အာဟာရ (2)
သေရာ္စာ (2)
အေတြးအၿမင္ (24)
ေထြရာေလးပါး (15)
အၿမဲသြားလည္ၿဖစ္တဲ့
သစ္ထူးလြင္ Myanmar News Now
ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္အမည္ အလဲြသံုးစားလုပ္သူကို ဖမ္းဆီး
8 minutes ago
Tun Tun's Photo Diary
Kalaw Day 1 & 2
မိုးေငြ႔ႏွင္႔အတူ
Perfume....
စိတ္ဝင္စားစရာ မာမာရဲ႔ ဝါသနာမ်ား
ေမႊးျပီးဆိမ္႕ေနတဲ့ မုန္႔ဆမ္းနယ္
က်မရဲ့ေနရာေလး
ႀကဳံဖူးခဲ့တဲ့ဂ်ပန္မ်ား(၃)
ေတြးမိေတြးရာ...ေရးမိေရးရာ
ခ်စ္ျခင္းထာဝစဥ္ တြင္ရစ္ေစ ...
Rolling to 2017 + Lab Report
သ တ္ ပုံ ကို မွ န္ ေ အ ာ င္ ေ ရ း ၾက
ခံစားမႈ႕သံစဥ္
အသြားနဲ႕ အျပန္
နွင္းဆီတစ္ခင္း ပန္းတစ္ျခင္း
သင္ မေပ်ာ္ရႊင္ဘူးလား ဆိုတာ သိႏိုင္သည့္ အခ်က္မ်ား
စြယ္ေတာ္အိပ္မက္ရွည္
လြင္ျပင္လႈိင္းငယ္
ဘုစုေမြးေန႔ ေမာင့္အမွတ္တရ ကဗ်ာေလး
အိမ့္ခ်မ္းေျမ႕ ရဲ႕သံစဥ္မဲ့အလကၤာမ်ား
ကေနဒါ - အေမရိကားႏွင့္ ရန္ကုန္ (ဇာတ္သိမ္း)
2 weeks ago
ကိုင္တြယ္ျခင္း အနုပညာ
3 weeks ago
ေဘာင္ခတ္ပါ၊ မသတ္နဲ႔ ...
3 weeks ago
အၿပဳံးမပ်က္ ေရွ႕သို႕ဆက္ မဂၤလာ တစ္ဆယ့္ႏွစ္
4 weeks ago
4 weeks ago
အားလံုုးဘတ္တဲ့ တီခ်မ္း
First of May
5 weeks ago
အန္တီတင့္၏ အမွတ္တရေလးမ်ား
ျဖတ္သန္းခဲ့ေသာ ဘ၀ရဲ႕ေန႔ရက္မ်ား
1 month ago
2 months ago
ပုဇြန္ခ ်ဥ္
2 months ago
sosegado တည္ ၿငိမ္ ေအး
2 months ago
သူႀကီးမင္း (တုံးဖလား)
သစၥာဓိ႒ာန္ ပုုံျပင္မွန္
3 months ago
www.myathwayni.com/
နတ္ေရးတဲ့ေရႊစာ
3 months ago
မေဗဒါရဲ႕ ေဗဒါလမ္း
သင်မသိကောင်း မသိသေးမဲ့ Park Bo Gum အကြောင်းလေးတွေ
3 months ago
စိမ္းရြက္ႏုေပၚက မိုးေရစက္မ်ား
3 months ago
ကြ်န္ေတာ့္ဘ၀ ဇာတ္ခံု - ေမာင္မ်ိဳး
အေၾကာက္တရားအားေက်ာ္ျဖတ္ျခင္း
4 months ago
ရုပ္႐ွင္ထဲမွာ ၇-၁၄
4 months ago
khin oo may
2011 memory
4 months ago
Rose of Sharon
5 months ago
တုိင္ 0 မ ္, Typhoon Nepartak, နာ ဂစ္ ႏ ွ င့ ္ စပ္ မိ စပ္ ရာ
5 months ago
Burmese taste - Iora
ထမင္းဘူးမ်ား (၂ )
6 months ago
အဝါေရာင္က်ီးကန္းေတြ ငါ့ဆီၿပိဳဆင္းလာတဲ့ေန႕က
7 months ago
ေရမရေသာ ေတာင္စဥ္မ်ား...
7 months ago
ရွမ္းေခါက္ဆဲြ ခ်က္နည္း ေနာက္တစ္မ်ိဳး
7 months ago
Wutyee Food House
Mario Bento ထမင္းဘူး
8 months ago
8 months ago
ၾကယ္ျပာရဲ ႔အိမ္ကေလး
" ကုိယ္႔ဇာတာက အဲ႔လိုပဲ "
8 months ago
ေနာင္ဂ်ိန္တို႔ မိသားစု
ကေလးမ်ား ႏွင့္ စာဖတ္ျခင္း အႏုပညာ
8 months ago
မမဝသုန္ နွင့္ အျပာေရာင္ေတာင္တန္းမ်ား
မွတ္တိုုင္မ်ား အေၾကာင္း
8 months ago
Danuphyu Daw Saw Yee (London)
အင္းေလးဘီးမုန္႔
9 months ago
10 months ago
ဝါေခါင္မိုး
ဇီဝေလာင္ကၽြမ္းမႈ
11 months ago
Kyi Aye (Literature)
11 months ago
ရင္ၿငိမ္းသူ
2015 ဒီဇင္ဘာ
✿ My Emotions ✿
အားငယ္ေနတဲ့သူရဲေကာင္း
ေရြးေကာက္ပြဲဆုိင္ရာ up to date သတင္း အခ်က္အလက္မ်ား စုစည္းမွဳ
ခ်စ္ၾကည္ေအး
ငယ္ငယ္တုန္းက ပြဲႀကိဳက္ခင္ကြ်န္မ
အစိမ္းေရာင္လြင္ျပင္
ခ်ယ္ရီပန္းတို႕ ပြင္႕ေဝခ်ိန္
Wathone Moe
Moscow - Wathone Moe
Oakkar7's Blog
တႏိုင္တပိုင္ေရသန္႔စင္ျခင္း-၂ (ေနေရာင္ျခည္ျဖင္႔ေရကိုပိုးမႊားသန္႔စင္ျခင္း)
ေန၀သန္ ရဲ႕ အိုေအစစ္
Just a minute
မိုးဦးစံပယ္
ခ်ီကာဂိုမွာ တေန႕တာ
နိမ့္ေသာ ျမန္မာ့စီးပြားေရးထဲက ျမင့္ေသာ သမၼတအႀကံေပး
သက္တန္႔ခ်ိဳ.....
ေမတၱာျဖင့္ ခ်ည္ေႏွာင္ျခင္းႏွင့္ ရွင္ဘုရင္တစ္ပါးရဲ႕ ခ်စ္ပံုျပင္
White Angel
"မယ္ဗိုက္ရဲ႕ခြဲစိတ္ခန္း အေတြ႔အႀကံဳ"
Angelhlaing
ကၽြန္မ ေနေပ်ာ္ခဲ႕ပါတယ္ ေမာင္
2 years ago
“အေတြးစေလးေတြ”
“ ေဆးေပါင္းခ . . . ”
2 years ago
အသားအရည္လွပဖို႔ နည္းလမ္းရွာေဖြထိန္းသိမ္းစို႔
2 years ago
အလွသစၥာ ပန္းပြင္႔မ်ား
လွမ္းမီေပမယ္႔
2 years ago
အျခားအျခားေသာ ၾကယ္ ေတြလို
2 years ago
Vista's Colorful Planet
လက္ရွိအေျခအေန
2 years ago
ေပ်ာ္ပါေစ ခ်ယ္
2 years ago
~ ဏီလင္းညိဳ ~
ပူစီ၊ ဘရာနီ၊ မုသာ၀ါဒႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္....
2 years ago
ကႏၱာရ ပန္းပြင့္
2 years ago
ေကာင္းကင္ၿဖဴ
Blog day ႏွင့္ အမွတ္တရမ်ား
2 years ago
♠ နတ္ဆိုးေရးတဲ့ အလြမ္းပုရပိုဒ္ ♠
2 years ago
ၾကည္ျဖဴခင္ခင္
“အေမ့ရင္ခြင္’’
2 years ago
Thet Nandar Family
မုန္႕ဟင္းခါး
3 years ago
ေ၀မုိးႏုိင္(မုံရြာ)
ဆ…ဆရာႀကီး…စပ္ၿဖီးၿဖီး
3 years ago
Baby taster
နံနက္စာႏွင့္ ေန႔လည္စာမ်ား
3 years ago
ေမ်ာလြင့္တိမ္ တို႕ နားခိုရာ....
ကၽြႏ္ုပ္နင့္အသက္ငါ့ေပး ဆရာႀကီးညိမ္းႏိုင္ ႏွင့္ ေဒၚလာ၁၁ဘီလ်ံေပ်ာက္ဆံုးမႈႀကီး
3 years ago
Haze & the Authors
3 years ago
မေလးၿမတ္၏ ဝါသနာ
အခုတေလာ မေလးတေယာက္ ဒီသီခ်င္း ေလးကိုၾကိဳက္ ၾကိဳက္
3 years ago
ၾကည္ၾကည္ရဲ႕ဒုိင္ယာရီ
3 years ago
AMK Creation
ပိေတာက္ရဲ႕သစၥာကို ၾကည္ညိဳေနတဲ့ေကာင္
3 years ago
အစရွိ အေနာင္ေနာင္မို ့အက်င့္ပါသြားမွာကို စိုးမိတယ္
3 years ago
Mon Petit Avatar
This Post Doesn't Have a Title on It
3 years ago
ၾကံဳခဲ့ရ နဗနဘ၀
50.1 ဘ၀ထဲ ရြာလည္ၾကသူမ်ား
4 years ago
!...* ေဆာင္းႏွင္းရြက္ ေတးခတ္သံ *...!
အိုင္ဖုန္း ဖိုက္ အလွဴခံပါတယ္
4 years ago
သစ္ေကာင္းအိမ္
4 years ago
ေရႊရတုမွတ္တမ္း
ေျခေထာက္ကိုဆြဲ .......သရဲ
5 years ago
မုိးပန္းခ်ီ
♨ . Qu Te Kitchen
အရာအားလံုးၿပီးၿပည္႔စံုခ႔ဲေသာ ဘ၀တစ္ခု၏ ရာဇ၀င္
အန္တီတင့္ (စက္မွု တကၠသိုလ္)
အေမွာင္ထုထဲက အလင္းစက္မ်ား
ကၽြန္ေတာ္လြတ္က်ခဲ့တဲ့ၿမိဳ႕ေတာ္
Moon Thet Pan - မြန္းသက္ပန္ (ေဆး-၁ )
အာကာေခတ္ပိုင္
ေတာက္ပႀကယ္စင္
ျမစ္က်ဳိးအင္း
ေတာက္ပႀကယ္စင္
မြန္မြန္ယိုကို
NYI LYNN SECK 18+ DEN
လြန္းထားထား(ေဆးတကၠသိုလ္)
Nine Nine SaNay
ကိုယ့္လိုဘေလာ့ဂါေပါက္စသူငယ္ခ်င္းေတြ
သတင္းေဆာင္းပါး
VOA News: သတင္း
BBCBurmese.com | ပင်မစာမျက်နှာ
Eleven Media Group
Mizzima Burmese
san.s.htun@gmail.com ဆီ ေဝဖန္အၾကံၿပ ုႏိုင္ပါတယ္။
ၿဖစ္တည္လာတဲ့ အေတြးမွ်င္ေလးေတြကို ဒိုင္ယာရီမွာ ေရးဖြဲ ့ေနသူတေယာက္...
View my complete profile
ပို ့စ္အသစ္တင္တိုင္း ပို ့ေပးဖို ့ အီးေမးလ္လိပ္စာ ထားခဲ့ရန္
Total Pageviews
Live Traffic Stats
© San San Htun. 2010 - 2016 | Privacy Policy. Powered by Blogger.