my en my en hy my my my my my my my ja my my my my my my en my en my en my my my my en en en my my my my my ru my my my my my my en my my my ru my my my en my en my my my my my my my my en my en my my my my my my my my en my en en my my my en it fr cs en hy my my my my en en cs cs en cs en en cs cs en en en cs cs my my my en en de it my my it en it en my it en en it de my it ja en it en my it my my it en en it en en it my my it my en it kn eu pt my my pt my ru pt my my pt my my pt my my pt my my pt my my pt en my pt en my pt my my en my my my en my my war en
skip to main | skip to sidebar
ေဖ့ဘြတ္ (Facebook) ေပၚက သူ႕ကြန္မန္႕ (Comment) ေတြဖတ္မိရင္မရယ္ဘဲမေနႏိုင္ဘူး။
ဖုန္းဆက္မိတုိင္းမွာ ဖုန္းကတ္ကုန္သြားမွာသာ ရပ္မယ္ ကိုယ္ကေတာ့ မခ်ရက္ခဲ့ဘူး
ကိုယ့္ကိုဂရုစိုက္တဲ့သူတေယာက္ရိွတယ္ဆိုတဲ့ အသိကလူတိုင္းကို ေႏြးေထြးေစလိမ့္မယ္ထင္ပါတယ္။ ကိုယ္လည္း အခုအဲဒီလိုခံစားရပါတယ္။ ကိုယ့္ကိုေက်ာင္းမွာ Sweet Girl ၊ Sweet Smile ဆိုၿပီး ခ်ီးက်ဴးၾကပါတယ္။ (ၾကြားတာမဟုတ္ပါ) ကိုယ္တို႕ေက်ာင္းက PhD အတန္းမွာ Michael ဆိုတဲ့ အာဖရိကန္ တေယာက္ရိွပါတယ္။ တျခား PhD ေတြက Teaching Assistant လုပ္ရေတာ့ ကိုယ္တို႕နဲ႕ခင္ပါတယ္။ သူတုိ႕ဆီသြားၿပီး စာေမးရတဲ့အတြက္ ေတြ႕ရတာေတြရိွပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီအတန္းၿပီးသြားရင္ေတာ့ လမ္းေတြ႕ရင္ၿပံဳးျပရံု၊ စကားတခြန္းႏွစ္ခြန္းေျပာရံုအျပင္မပိုပါဘူး။ အဲဒီ Michael က်ေတာ့ကုိယ္တို႕ အတန္းကို တခါမွစာမသင္ရဘူးပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္တို႕နဲ႕ေတြ႕တိုင္း ရင္းရင္းႏွီးႏွီးႏႈတ္ဆက္၊ ကုိယ္တို႕ရဲ႕စာေတြအေၾကာင္း၊ ကိုယ္ထြက္မယ့္ခရီးစဥ္ေတြအေၾကာင္းကအစ အားလပ္ရက္ဘာလုပ္မွာလဲ ဆိုတာမ်ိဳးကအစ ဂရုတစိုက္ေမးၿပီး နားေထာင္တတ္ပါတယ္။ ကိုယ့္ကုိလည္း နင့္အၿပံဳးကိုျမင္ရတာ ငါ့စိတ္ထဲမွာ အရမ္းေႏြးေထြးတာပဲ တဲ့။ ငါတခါတေလစိတ္ပင္ပန္းေနတဲ့အခ်ိန္ေတာင္ နင့္ကိုေတြ႕လို႕ နင္အဲဒီလိုၿပံဳးလိုက္ရင္ ငါအေမာေျပသလိုပဲတဲ့။ သူကုိယ္တိုင္ကလည္း တကယ္ေတာ့ လူတိုင္းကိုၿပံဳးၿပံဳးရႊင္ရႊင္နဲ႕ ဆက္ဆံတတ္သူပါ။ အဲဒီေတာ့ ကိုယ္ကလည္း သူ႕ကိုေတြ႕တုိင္း ဘာအရိပ္မွမပါတဲ့ အၿပံဳးသန္႕သန္႕နဲ႕ၿပံဳးျဖစ္ခဲ့တယ္ထင္ပါတယ္။ ၿပီးခဲ့တဲ့တပါတ္ႏွစ္ပါတ္ေလာက္ကေတာ့ ကိုယ္ေက်ာင္းမွာသိပ္မရိွခဲ့ပါဘူး။ စာေတြမ်ားေနတာေၾကာင့္ အတန္းၿပီးတာနဲ႕အိမ္ျပန္ေျပးပါတယ္။ တခ်ိဳ႕အတန္းေတြဆို တက္ေတာင္မတက္ျဖစ္ပါဘူး။ ေက်ာင္းမွာလုပ္တဲ့ ေဆြးေႏြးပြဲေတြဆို မေရာက္တာၾကာလွေပါ့။ ကင္တင္းလည္းကိုယ္က သိပ္မသြားေတာ့ လူေတြကိုယ့္ကို ကင္တင္းမွာျမင္ရခဲပါတယ္။ အဲဒါနဲ႕ တရက္ Michael ကအီးေမးပို႕လာပါတယ္။ ေဟမာ နင့္ကိုငါေက်ာင္းမွာ မေတြ႕ဘူး။ ဒီတပါတ္လံုးလံုး နင့္အၿပံဳးကို မျမင္ရဘူး။ နင္အဆင္ေျပရဲ႕လား တဲ့။
ကုိယ္နဲ႕အၿမဲတြဲေနတဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြေတာင္ အခုအခ်ိန္မွာ အရမ္းအလုပ္ရႈပ္ေနၾကေတာ့ ကိုယ့္ကို တပါတ္မျမင္လည္း အီးေမးပို႕မေမးၾကပါဘူး။ အခုလုိကိုယ့္ကိုဂရုစိုက္တဲ့သူတေယာက္ရိွတယ္ဆိုတာ ကိုယ့္ကိုစိတ္ခ်မ္းသာေစပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ သူကကိုယ့္အေပၚရိုးသားတယ္ဆိုတာလည္း ကိုယ္သိေနေတာ့ သူ႕ဆီကဒီလိုအေျပာကုိ ပိုတန္ဖိုးထားမိပါတယ္။ ၿပီးေတာ့သူနဲ႕ကုိယ္ဟာ ေမးပို႕ေနက်လူေတြမဟုတ္ေတာ့ ကိုယ့္ေမးကိုရဖုိ႕အတြက္ သူေက်ာင္း system ထဲမွာ၀င္ရွာရမွာပါ။ ကိုယ့္ကိုေမးပို႕အတြက္ သူအဲဒီလို ဒုကၡခံ တယ္ဆိုေတာ့ ကိုယ္သူ႕ကိုေက်းဇူးအရမ္းတင္မိပါတယ္။
အဲဒါနဲ႕ကိုယ္လည္း ကိုယ့္အတန္းတခုအတြက္ ကိုယ္ျပင္ဆင္ေနတာအဆင္မေျပလို႕ ကိုယ္ stress ရေနေၾကာင္း၊ ေက်ာင္းကိုသိပ္မလာျဖစ္ေၾကာင္းေတြေျပာလိုက္ေတာ့ သူကခ်က္ခ်င္းေမးျပန္ပို႕ပါတယ္။ ကိုယ္ Stress ရေနတယ္ဆိုလို႕သူလည္းမေပ်ာ္ႏိုင္ပါတဲ့။ သူလုပ္ေပးႏိုင္တာကို သူ႕ကိုေျပာဖုိ႕၊ ေနာက္ဆံုးႏွစ္၀က္ျဖစ္တာေၾကာင့္ လက္မေလွ်ာ့လိုက္ဖုိ႕၊ အားတင္းထားဖုိ႕ေတြေပါ့။ ၿပီးေတာ့ ကိုယ္အခုယူထားတဲ့ တခ်ိဳ႕ဘာသာရပ္ေတြဆို သူ႕အတြက္ေတာင္သိပ္ခက္ခဲေနတာကို ကိုယ္ကယူထားေတာ့ ကိုယ့္ကိုအထင္ႀကီးတဲ့အေၾကာင္း၊ ကိုယ္ဒီအခက္အခဲကို ေက်ာ္လႊားႏိုင္မယ္ဆိုတာ ေသခ်ာပါတယ္တဲ့။ ဘာပဲေျပာေျပာေလ ကိုယ့္အတြက္လည္း ကိုယ္စိတ္ညစ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ကိုယ္ေျပာခ်င္တာကို ေျပာလိုက္ရလုိ႕ စိတ္ေက်နပ္သြားသလို ကိုယ့္ကိုဒီလိုအခ်ိန္မွာဂရုတစိုက္ေမးပို႕လာတဲ့သူ႕ကို ေတာ္ေတာ္ေက်းဇူးတင္သြား တာပါ။ သူအရင္တုန္းက ကိုယ့္ကုိေတြ႕ရင္ ၀မ္းသာတဲ့အေၾကာင္းေျပာခဲ့တုန္းက ကိုယ္ကပဋိသဒၶါရ စကားေျပာခဲ့တယ္လို႕ထင္ခဲ့တာပါ။ တခ်ိဳ႕တခ်ိဳ႕လူေတြလို ရင္ထဲကမပါဘဲ ပါးစပ္ကေန စိတ္ပူတဲ့အေၾကာငး္ေျပာတတ္တဲ့သူေတြစာရင္းထဲ သူ႕ကိုထည္႕ခဲ့မိတာပါ။ အခုလို တကူးတကအီးေမးပုိ႕၊ သူကူညီႏိုင္တာဆိုကူညီမယ့္အေၾကာင္းေျပာလာမွပဲ သူအမွန္တကယ္ကုိယ့္ကိုေစတနာထား၊ ခင္မင္မွန္း ကိုယ္သိလိုက္ရပါတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကုိယ့္အတြက္ ခင္မင္စရာ မိတ္ေဆြစစ္တေယာက္တိုးလာတဲ့အတြက္ကုိယ္အခု အရမ္း၀မ္းသာေနပါတယ္။
ငါ့အခ်စ္ကုိကာကြယ္ဖုိ႕
ႏွလံုးသားကို ေသာ့ခတ္ခဲ့တယ္
စြဲလန္းမႈေတြ ပ်ံ႕ႏွံ႕လို႕
အလြမ္းဆိပ္တက္မွာ စိုးလို႕ပါ
သူကေတာ့ အျပင္းအထန္ျငင္းတယ္
အလြမ္းဆိုတာ အခ်စ္ရဲ႕ျပယုတ္
အလြမ္းမရိွတဲ့အခ်စ္က
ကမ္းမရိွတဲ့ပင္လယ္
ဆားမပါတဲ့ဟင္း
အလင္းမရိွတဲ့ေန႕
ၿပီးေတာ့...
ရနံ႕မရိွတဲ့ပန္းတဲ့။
အခ်စ္ကုိေသာ့ပိတ္လုိ႕
ကုိယ္က အလြမ္းကိုေရွာင္တယ္
သူကကုိယ့္ကိုေျပာတယ္
အဲဒီေသာ့ကေနပဲ အလြမ္းဆိပ္တက္
ကိုယ့္အခ်စ္က ပံုစံပ်က္ခဲ့တာၾကာလွေပါ့တဲ့…။
Posted by ေမ့သမီး at 12:57 AM 3 comments:
Labels: ကဗ်ာ
Wednesday, March 10, 2010
ေက်ာင္းစင္တင္ပြဲ
ကိုလူထြင္းကအားေပးလို႕ ဆက္ေရးလိုက္ဦးမယ္။ (အမွန္ေတာ့ကုိယ့္ဘာသာ ကိုယ္ေရးခ်င္ေနတာပါ။) J
ကိုယ္တုိ႕ပုသိမ္တကၠသိုလ္မွာ ႏွစ္စဥ္စင္တင္ပြဲလို႕အလြယ္ေခၚတဲ့ပြဲကုိ ႏွစ္တိုင္းေဖေဖာ္၀ါရီလမွာ က်င္းပပါတယ္။ (ကုိယ္ေက်ာင္းထြက္ၿပီး ေနာက္တႏွစ္မွာပြဲမျဖစ္ဘူးလို႕ေျပာပါတယ္။ အခုေတာ့ မသိပါ။) ေန႕ခင္းဘက္မွာေက်ာင္းေရွ႕ကကြင္းျပင္မွာ ဆိုင္ခန္းေလးေတြခင္းထားၿပီး ေမဂ်ာအလိုက္မုန္႕ေတြေရာငး္ပါတယ္။ အဓိကကေတာ့ ဌာနတခုခ်င္းစီအတြက္ ရန္ပံုေငြပါ။ ေက်ာင္းသား ေကာ္မတီေတြနဲ႕ဆရာေတြက ဦးေဆာင္ရပါတယ္။ လက္မွတ္ေတြကိုေတာ့ ႀကိဳၿပီး ေက်ာင္းသားတေယာက္ဘယ္ႏွေစာင္ႏႈန္းနဲ႕ ၀ယ္ရပါတယ္။ အေ၀းသင္လာတက္ၿပီး အဲဒီရက္ေက်ာငး္မွာမရိွႏိုင္တဲ့ေက်ာင္းသားေတြအတြက္ ဒီလက္မွတ္ေတြ၀ယ္ရတာ အပိုကုန္တာ၊ စိတ္ညစ္စရာျဖစ္ရင္ျဖစ္မွာပါ။ တခ်ိဳ႕ေန႕ေက်ာငး္သားေတြအတြက္လည္း အျပင္မွာနည္းနည္း၀ယ္စားလိုက္ရတဲ့ဟာကုိ လက္မွတ္နဲ႕မ၀ယ္မျဖစ္၀ယ္ရေတာ့ စိတ္တိုခ်င္တိုၾကမွာပါ။ ကိုယ္တို႕ကေတာ့ ေမဂ်ာကလက္မွတ္ ၃၊ ၄ေစာင္၀ယ္၊ ၿပီးရင္ ၂ေစာင္ေလာက္ခ်န္ထားၿပီး တျခားေမဂ်ာကသူငယ္ခ်င္းေတြဆီက လက္မွတ္နဲ႕လဲ။ ပြဲေန႕၂ရက္မွာ ဆိုင္ခန္းတိုင္းကို လည္ပတ္ၿပီး မုန္႕စားတာပါ။ တကၠသိုလ္ကလုပ္တဲ့ ရန္ပံုေငြေစ်းပြဲေတာ္ဆိုေတာ့လည္း အေရအတြက္နည္းရင္ေတာင္ အရသာေတာ့ေကာင္းပါတယ္။ ကိုယ္ကေတာ့ တဆိုင္ၿပီးတဆိုင္မုန္႕ေလွ်ာက္စား၊ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ စလိုက္ေနာက္လိုက္၊ ဟိုေမဂ်ာမွာဗရုတ္က် ဒီေမဂ်ာမွာဗရုတ္က်လုပ္ရတာ ေပ်ာ္တာပဲ။
ညဘက္ေရာက္ၿပီဆိုရင္ေတာ့ ေမဂ်ာအလိုက္ေဖ်ာ္ေျဖတင္ဆက္မႈေတြရိွပါတယ္။ ေမဂ်ာေတြအမ်ားႀကီး၊ စင္ေပၚတက္ခ်င္တဲ့သူကလည္းမ်ားေတာ့ ေမဂ်ာအလိုက္ဆန္ခါတင္အရင္ေရြးရပါတယ္။ သီခ်င္းဆိုဖို႕ဆို ျမန္မာသံဘယ္ႏွစ္ေယာက္၊ ေခတ္ေပၚဘယ္ႏွစ္ေယာက္ေပါ့။ ျပဇာတ္တို႕၊ ေအာ္ပရာတို႕က မိနစ္ ၄၀ထက္ ေက်ာ္လို႕မရပါဘူး။ ပြဲက ၂ရက္လုပ္ေပမယ့္ ညဘက္ ၈နာရီေလာက္ပြဲစၿပီး ၂ခ်က္တီးေလာက္ဆို သိမ္းရပါၿပီ။ ပရိသတ္က ေက်ာင္းသားေတြပဲဆိုေတာ့ ဇာတ္လမ္းေတြကလည္း ေက်ာငး္နဲ႕သက္ဆိုင္တာေတြ၊ ေက်ာင္းသားေတြသိတဲ့ ပ်က္လံုးေတြပဲမ်ားတာပါ။ မကခင္အေစာႀကီးကတည္းက ကိုယ့္ေမဂ်ာကကမယ့္ ဇာတ္လမ္း၊ ဇာတ္ညႊန္းကို ပါေမာကၡကတဆင့္ ပါခ်ဳပ္ဆီတင္ရပါတယ္။ ဟာသေတြဘာေတြဆုိ အရမ္းလြန္သြားမွာစိုးလို႕ပါ။ ဒါေပမယ့္သိတယ့္အတိုင္းပါပဲ။ ေက်ာင္းသားေတြဆိုေတာ့ တင္တဲ့ဇာတ္ညႊန္းတုန္းကေတာ့ေခ်ာလုိ႕။ တကယ္လည္းကေရာ ဇာတ္ညႊန္းထဲမပါတာေတြေျပာတာပဲ။ အထူးသျဖင့္ကုိယ္တုိ႕ေက်ာင္းကဘူမိေဗဒမွာနာမည္ႀကီးတဲ့ တပည္႕ေတြနဲ႕၀ိုင္းဖြဲ႕တတ္တဲ့ ဆရာငယ္ငယ္ေလး အေၾကာင္း၊ ဘူမိကပဲ စာေမးပြဲခန္းေစာင့္ရင္ ခုိးခ်တာကိုအသားကုန္ႏွိပ္ကြပ္တတ္တဲ့ ဆရာတေယာက္အေၾကာငး္၊ ကိုယ္တုိ႕အဂၤလိပ္စာက နာမည္ႀကီး ဆရာခပ္ႏဲြ႕ႏြဲ႕အေၾကာင္း၊ အတန္းမတက္ပဲ မေလးရွားေတာထဲေရာက္သြားတတ္တဲ့အတြဲေတြအေၾကာင္း အကုန္စံုလိုု႕ပဲ။ စင္ေပၚမွာေျပာေနၿပီဆိုေတာ့လည္း ဆရာေတြလည္းဘာမွမတတ္ႏိုင္ပါဘူး။ ခ်စ္ဖို႕အေကာင္းဆံုးကေတာ့ ဘူမိပါေမာကၡပါ။ သူ႕တပည္႕ေတြဇာတ္ညႊန္းကိုသူကတာ၀န္ယူပါတယ္။ ၿပီးရင္ တပည္႕ေတြက စင္ေပၚမွာေျပာခ်င္တာေတြေျပာပါတယ္။ တီခ်ယ္ႀကီးကၿပံဳးၿပံဳး ၿပံဳးၿပံဳးနဲ႕ေပါ့။ အဲေမာ္ကြန္းထိန္းဆူရင္ သူပဲအဆူခံပါတယ္။ တပည္႕ေတြကိုေတာ့ ဘာမွမေျပာတာပါ။
ကုိယ္ဒုတိယႏွစ္ေရာက္ေတာ့ ကိုယ္တို႕အတန္းနဲ႕ ေရွ႕ကစီနီယာအတန္းနဲ႕ေပါင္းၿပီး ဘာကၾကရင္ေကာင္းမလဲ ေခါင္းစားၾကပါတယ္။ ေဖေဖာ္၀ါရီလဆိုေတာ့ စာေမးပြဲေျဖဖုိ႕တလေလာက္ပဲလိုေတာ့တာဆိုေတာ့ တခ်ိဳ႕စာၾကမ္းပိုးသူငယ္ခ်င္းေတြက၀င္မပါခ်င္ဘူး။ တိုက္ရျပဳရနဲ႕အလုပ္ရႈပ္တာကို။ တခ်ိဳ႕ မိန္းကေလးေတြက်ေတာ့လည္းကရမွာရွက္ပါတယ္။ ကိုယ္တို႕ေမဂ်ာက အေခ်ာအလွေပါလုိ႕နာမည္ႀကီးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ စင္ေပၚက်ဘယ္သူမွမတက္ခ်င္ၾကဘူးေလ။ ကိုယ္တို႕လို ဗရုသုတ္ခလုပ္ဖုိ႕ေလာက္စိတ္ကူးေနတဲ့သူေတြပဲ တာ၀န္က်ေရာ။ အဲဒါနဲ႕ ကိုယ္တို႕စီနီယာတန္းရယ္ ကိုယ္တုိ႕အဖြဲ႕ရယ္ေပါင္းၿပီး အဲဒီတုန္းကေခတ္စားေနတယ္ ငါ့သမီးစာက်က္ေနတယ္ သီခ်င္းကို ေတးသရုပ္ေဖာ္လုပ္ဖုိ႕တိုင္ပင္ၾကပါတယ္။ စင္တင္ပြဲဆိုရင္ ေယာက္်ားေလးေတြက မိန္းမလို၀တ္ၿပီး ကတာႏွစ္တိုင္းပါေနေတာ့ ငါတုိ႕ေျပာင္းျပန္လုပ္မယ္ဆိုၿပီး ကုိယ့္ကိုေယာက္်ားေလးေနရာကေနခိုင္းပါတယ္။ စီနီယာတန္းကနည္းနည္းခပ္ႏြဲ႕ႏြဲ႕ အကိုတေယာက္ကိုမိန္းကေလးလုပ္ခိုင္းပါတယ္။ သူ႕နာမည္က ဒါဒါတဲ့။ က်န္တဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြကေတာ့ အေဖလုပ္တဲ့သူရယ္၊ ကိုယ္နဲ႕ေယာက္်ားေလးသူငယ္ခ်င္းလုပ္ေပးတဲ့သူေတြ ရယ္ပါ။
ကမယ့္ေန႕လည္းေရာက္ေရာ ကိုယ္တို႕မတိုင္ခင္ Chemistry ေမဂ်ာကအဖြဲ႕ သီတာေဒ၀ီၾကင္ရာေရြးတဲ့အခန္း ကုိဟာသလုပ္ကပါတယ္။ အဲဒီမွာအတိုင္းတိုင္းအျပည္ျပည္ကမင္းသားေတြလာတယ္ေပါ့။ ေလးတင္တာမေအာင္ျမင္တဲ့ပံုကို ဟာသသရုပ္ေဖာ္ထားတာပါ။ တရုတ္ျပည္ကမင္းသားက ေလးတင္လုိ႕လည္း မရေရာ သူ႕ရဲ႕၀က္သားခုတ္တဲ့ဓါးမႀကီးကိုေျမွာက္ၿပီး သီတာေဒ၀ီမရလည္း ဒီတိုင္းေတာ့မျပန္ဘူး။ ဒီပုသိမ္တကၠသိုလ္ပြဲမွာ ေယာက္်ားေတြကမိန္းမလုပ္ၾကတယ္။ အဲဒီေတာ့ သူတုိ႕ရဲ႕အပိုျဖစ္ေနတဲ့ဟာေတြကို ျဖတ္ယူသြားမယ္တဲ့။ အဲဒါနဲ႕ ကိုယ္တို႕အဖြဲ႕ကတင္းေရာ။ အဲဒါနဲ႕ ကိုယ္တို႕အလွည္႕က်ရင္ အဲဒီေကာင္ကိုဘယ္လိုျပန္ဖဲ႕မလဲတိုင္ပင္ၾကတယ္။ အဲဒါနဲ႕ကုိယ္တုိ႕အလွည္႕မွာ ေတးသရုပ္ေဖာ္မလုပ္ခင္ ကုိယ္နဲ႕ကုိယ့္ရည္းစား ဒါဒါနဲ႕က ခ်စ္သူသဘာ၀ က်ဴတာေပါ့။ အဲဒီအထဲမွာေပါက္ကရေတြထည္႕ေျပာတာေလ။ ဒါဒါက ကိုယ့္ကိုဘူမိကအဖြဲ႕ေတြ ဖဲရံႈးရင္ ကင္မလင္းကၽြန္းအေပါင္ဆိုင္ကိုသြားတာ သူတုိ႕နဲ႕မေပါင္းရဘူးတုိ႕၊ ေက်ာင္းကင္တင္းအလယ္ဆိုင္က ဆက္ဆံေရးညံ႕လို႕မစားဘူးတုိ႕။ အမွန္ေတြေျပာတာေပါ့။ အဲဒါေျပာရင္းနဲ႕ ဒါဒါက ကုိေနာ္ သတိလည္းထားေနဦး။ ခုနက Chemistry ကတရုတ္ႀကီးက ၀က္အူေခ်ာင္းစားခ်င္လို႕ဆိုၿပီး ေက်ာင္းထဲကေယာက္်ားေလးေတြကို အတင္းလိုက္ျဖတ္ေနတယ္။ ကိုပါပါသြားဦးမယ္တဲ့။ အဲဒါကို ေအာက္ကတရုတ္ႀကီးက ကုိယ္တို႕က လက္သီးဆုပ္ျပတယ္ေလ။ ေနာက္က်ေတာ့ ညဘက္ေကာင္မေလးအိမ္ေရွ႕ဂစ္တာသြားတီးတယ္ေပါ့။ အဲဒီမွာ အဓိကဇာတ္ေဆာင္အေဖက ဂစ္တာတီးတဲ့ေကာင္ေတြကို တင္းၿပီး ဖုန္းဆက္လိုက္ရမလားေတြဘာေတြထေျပာလုိက္၊ ထိုင္ခံုမွာထုိင္ခ်လုိက္လုပ္ၿပီး သရုပ္ေဆာင္ေနေတာ့ ေအာက္ကလူေတြဆိုတာ ရယ္ေနတာတအုန္းအုန္း။ ေနာက္ကုိယ္တုိ႕ေအာက္ဆင္းလာေတာ့မွ စီနီယာေတြကေျပာတာ အေဖလုပ္တဲ့သူငယ္ခ်င္းက ထိုင္ခ်လိုက္ရင္ ပုဆိုးကတိုေတာ့ ေအာက္စလြတ္လြတ္သြားတာတဲ့။ ကိုယ္တုိ႕ကစင္ေပၚကဆိုေတာ့ ဘာမွမသိဘူးေလ။ အကိုေတြက ေတာ္ေသးတာေပါ့။ ေဘာင္းဘီတိုပါလို႕ဆိုရယ္ေနၾကတာ။ ဟိုတေယာက္လည္း ရွက္ေပမယ့္ မတတ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ သူမ်ားေတြက ကိုယ္တို႕အဖြဲ႕ရယ္ရေအာင္ တမင္သက္သက္လုပ္တယ္ထင္တာ တကယ္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။
ေမဂ်ာအားလံုးထဲမွာ ျမန္မာစာကေတာ့ အၿမဲတမ္းအတည္ႀကီးေတြလုပ္တတ္တယ္။ ဘယ္ေတာ့မွဟာသမဟုတ္ဘူး။ ျပဇာတ္ကို အမွန္တကယ္သရုပ္ေဆာင္တာ။ အဲဒီတုန္းက က်န္စစ္မင္းတို႕ဘာတို႕အျပင္မွာ ရုပ္ရွင္ေတြဘာေတြေခတ္မစားေသးဘူး။ သူတုိ႕ျမန္မာစာ က်န္စစ္သားျပဇာတ္ခင္းၿပီး ဘယ္လက္က အ၀တ္အစားေပးၿပီး ညာလက္က အစားအစာေပးမယ္ဆုိလားလုပ္ေနတာ။ အဲဒီက်န္စစ္သားကတဲ့အကိုႀကီးက ေခ်ာေတာ့ေခ်ာပါတယ္။ အရမး္တည္တယ္။ ကုိယ္တုိ႕ကသူ႕ကုိပြဲၿပီးကတည္းကေတြ႕ရင္ နာမည္မေခၚဘူး။ က်န္စစ္သားပဲ။ သူတို႕ျမန္မာစာကထံုးစံအတိုင္းဘာလုပ္လုပ္ မာစတာသမားေတြပဲလုပ္တာဆိုေတာ့ အဲဒီစင္တင္ပြဲကလည္း မာစတာေက်ာငး္သားေတြပဲဦးစီးတာ။ မင္းသမီးဆိုလည္း သူတို႕ျမန္မာစာ မာစတာတန္းက အေခ်ာအလွအမႀကီးေတြကို မင္းသမီး၀တ္စံုအစစ္ေတြ၀တ္ေပးၿပီး သရုပ္ေဆာင္ခိုင္းတာ။ ကိုယ္တုိ႕ကေတာ့ မရယ္ရရင္ပ်င္းတယ္ေလ။ ျမန္မာစာအဖြဲ႕ကတဲ့ မိနစ္ ၄၀၊ ၁နာရီက ကိုယ္တို႕မုန္႕ထြက္စား၊ လမ္းေလွ်ာက္တဲ့အခ်ိန္။ ကိုယ္တို႕ေနာက္ဆံုးႏွစ္မွာ ကုိယ္တို႕အဖြဲ႕ကဘာမွမလုပ္ပဲၿငိမ္ၿငိမ္ေလးပဲေနျဖစ္တယ္။ သူမ်ားေတြကတာဆုိတာေတြၾကည္႕ေပါ့။ အဲဒီႏွစ္ ဒုတိယေန႕မွာBotany ကေကာင္မေလးသီခ်င္းဆိုေနတုနး္ စင္ေရွ႕မွာရုတ္ရုတ္ရုတ္ရုတ္ထျဖစ္ေတာ့ ကုိယ္တို႕လည္း ရန္ျဖစ္ၿပီလားလို႕။ ေနာက္မွလူေတြက လွည္႕ေျပးၾကတာ မီးေရာင္ျမင္လို႕။ မီးကလည္း ေက်ာင္းအျပင္ကျမန္မာစာပါေမာကၡ ၂ေယာက္ထဲက တေယာက္ရဲ႕အိမ္ကိုေလာင္တာပါ။ အဲဒီတအိမ္တည္းေလာင္ၿပီး ၿငိမ္းသြားပါတယ္။ ကိုယ့္မွာေတာ့ အေဆာင္က သူငယ္ခ်င္းေတြအားလံုးက အေဆာင္ကိုျပန္ေျပးၾကတာ လူေတြၾကားထဲ ညပ္ေနမွာေၾကာက္လုိ႕ ေဘးကပ္က်န္ခဲ့ရင္းက စင္ေရွ႕မွာတေယာက္တည္း က်န္ခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္မွာ သခ်ၤာက မ်က္မွန္းတန္းမိေနတဲ့ ေကာင္ေလးတေယာက္လာေခၚလို႕ သူနဲ႕မီးေလာင္တဲ့ေနရာသြားၾကည္႕ၾကပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ေတြ႕ၿပီး သူတို႕ပဲအိမ္လိုက္ပို႕ေပးၾကပါတယ္။
အဲဒီမီးျပႆနာဘယ္လုိၿငိမ္းသြားတယ္ဆိုတာ မသိလုိက္ေပမယ့္ ကိုယ္တုိ႕အားလံုးကေတာ့ ရိႈ႕မီးျဖစ္မွာပဲလို႕ ေကာက္ခ်က္ခ်ၾကပါတယ္။ အျမင္ကပ္ကပ္နဲ႕ပါ။ သူတို႕ဘာသာ သူတို႕ျမန္မာစာေမဂ်ာမို႕လို႕ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္အေၾကာင္းတို႕၊ ကိုယ့္ဘာသာ၊ ကိုယ့္ယဥ္ေက်းမႈအေၾကာင္း ကတာေျပာစရာမရိွေပမယ့္ အဲဒီေန႔က သူတို႕ကတဲ့ျပဇာတ္က အိႏၵယအႏြယ္၀င္ေတြကို ဆန္႕က်င္ေရးဇာတ္ပါ။ အဲဒီတုန္းကဘယ္ဆရာေတာ္ထုတ္တဲ့ စာအုပ္ထဲမွာလည္းမသိဘူးပါပါတယ္။ လက္ဘက္ရည္ေရာငး္တဲ့ဆိုင္ခ်င္းအတူတူ ျမန္မာဆိုင္မွာမ၀ယ္ဘဲ အပိုရတဲ့ကုလားဆိုင္မွာ၀ယ္တာ ေနာက္ဆံုးသမီးပါေပးလိုက္ရတဲ့ဇာတ္ပါ။ အကုန္လည္းမမွတ္မိေတာ့ပါဘူး။ ျမန္မာေတြကကုိယ့္လူမ်ိဳးကိုယ္ခ်စ္ရမယ္။ မဟုတ္ရင္ လူမ်ိဳးေပ်ာက္ကုန္မယ္ဘာညာေပါ့။ ကိုယ္ဘယ္သူ႕ကုိမွ မေစာ္ကားခ်င္ပါဘူး။ ကိုယ့္လူမ်ိဳးကိုယ္ခ်စ္လို႕ေျပာခ်င္ရင္ တရုတ္ပါထည္႕ေျပာေလ။ (တကယ္လို႕ တရုတ္ဆန္႕က်င္ေရးျပဇာတ္သာကရင္ တၿမိဳ႕လံုးေတာင္၀ိုင္းဆဲဦးမယ္။ ပုသိမ္က သံုးပံုတပံုေလာက္က တရုတ္စပ္ေတြပါ။) အခုေတာ့သက္သက္ ကုလားမေကာင္းေၾကာင္းေျပာတာ။ ကုလားမေကာင္းေၾကာင္းေျပာ ရေအာင္ ဒါ၀ံသာႏုအစည္းအရံုးမဟုတ္ဘူး။ တကၠသိုလ္ေလ။ အရြယ္ေရာက္ၿပီး တကၠသိုလ္၀င္တန္းေအာင္ျမင္ၿပီးသူတိုင္း တက္လုိ႕ရတဲ့ေက်ာင္းေလ။ တရုတ္၊ ကုလားခြဲျခားေရးနယ္ေျမ မဟုတ္ဘူး။ သူတို႕ကအဲဒီဇာတ္ကေတာ့ ေက်ာင္းကကုလားလူမ်ိဳးေက်ာင္းသားေတြက ဘယ္လိုခံစားရမလဲ။ ကုိယ္တို႕အဖြဲ႕လည္း အဲဒီျမန္မာစာပါေမာကၡအိမ္မီးေလာင္ေတာ့ မသနားပဲ ကိုယ္တို႕ပါ၀ုိင္းေမတၱာပို႕ေပး လိုက္တယ္။ အဲဒီအဆက္ကေတာ့ ေနာင္ႏွစ္စင္တင္ပြဲမရိွေတာ့တာပဲ။ ကိုယ္ကေတာ့ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေက်ာင္းတက္ေနတုန္းမွာ ကိုယ္တို႕ရဲ႕ေက်ာင္းတက္ရက္ကေလးေတြကို အမွတ္တရျဖစ္ေစခဲ့တဲ့ အားကစားပြဲေတြ၊ စင္တင္ပြဲေတြရိွတာကို သေဘာက်တယ္။ ေပ်ာ္စရာျဖစ္သလို၊ ေက်ာင္းသားေတြစည္းစည္း လံုးလံုးအလုပ္လုပ္ၾကတာကို ျပတဲ့သက္ေသလည္းျဖစ္တယ္။ အခုေတာ့ တေန႕တေန႕ ေက်ာင္းသြား၊ သင္တဲ့စာကိုဘာမွမေတြးဘဲက်က္၊ အခ်ိန္တန္ေတာ့ဘြဲ႕ရ။ ေနာက္တခ်ိန္က်ရင္ ဒီကေလးေတြ ေက်ာင္းကိုေတာင္လြမ္းတတ္ပါ့မလားပဲ။
Posted by ေမ့သမီး at 3:28 PM 3 comments:
Labels: အမွတ္တရ
Sunday, March 7, 2010
ေက်ာင္းအားကစားပြဲ
ဒီေန႕ညေနကုိယ္တို႕ေနတဲ့ၿခံ၀င္းထဲမွာ အားကစားပြဲရိွပါတယ္။ ေဘာလီေဘာ၊ ၾကက္ေတာင္၊ ခရစ္ကက္၊ ဘတ္စကတ္ေဘာ၊ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားပါပါတယ္။ ေက်ာင္းသားေတြအဖြဲ႕တဖြဲ႕ကို ၆ေယာက္ဖြဲ႕ရပါတယ္။ တဖြဲ႕မွာ အနည္းဆံုးမိန္းကေလးတေယာက္ပါရမယ္။ ၿပီးေတာ့ၿပိဳင္ပြဲတိုင္းကို အဖြဲ႕တုိင္းက၀င္ၿပိဳင္ရမွာပါ။ တပြဲခ်င္းစီမွာရတဲ့အမွတ္ေတြကိုေပါင္းၿပီး အမွတ္အမ်ားဆံုးရတဲ့အဖြဲ႕ကိုဆုေပးမွာပါ။ ကိုယ္၀င္ၿပိဳင္ခ်င္စိတ္ေရာ၊ ေဘးကအားေပးခ်င္စိတ္ေရာ ကုန္ခမ္းေနလို႕ သြားျဖစ္ဖုိ႕ကမေသခ်ာပါ။ ၿခံ၀င္းထဲမွာတင္ဆိုေတာ့ အသံေတြၾကားေနရမွာေတာ့အေသအခ်ာ။ အရင္ကလို တက္တက္ႀကြႀကြမရိွလွေတာ့ သြားရမွာကို ပ်င္းေနမိပါတယ္။
အားကစားပြဲလုပ္မယ္ဆိုေတာ့ ကို္ယ္တို႕ပုသိမ္တကၠသိုလ္က ရာသီအလိုက္လုပ္ခဲ့တဲ့အားကစားပြဲေတြကို ျပန္လြမ္းေနမိပါတယ္။ မိုးတြင္း ဇြန္လကေန ေအာက္တိုဘာစာေမးပြဲမေျဖခင္အထိမွာ ေဘာလံုးပြဲ၊ Chess ၊ စားပြဲတင္တင္းနစ္နဲ႕ ၾကက္ေတာင္ပြဲရိွပါတယ္။ ဒီဇင္ဘာေက်ာင္းဖြင့္ခ်ိန္ကေန မတ္လစာေမးပြဲေျဖတဲ့အခ်ိန္ထိက ပိုက္ေက်ာ္ျခင္းနဲ႕ ေဘာလီေဘာပြဲရိွပါတယ္။ ကိုယ္အႀကိဳက္ဆံုးနဲ႕ လူအစည္ကားဆံုးပြဲေတြက ၾကက္ေတာင္ပြဲနဲ႕ ေဘာလီေဘာပြဲပါ။ ကိုယ္တို႕အဂၤလိပ္စာေမဂ်ာမွာက မ်ားေသာအားျဖင့္ ေယာက္်ားေလးသန္သန္မာမာဆိုတာ နည္းပါတယ္။ ရိွေတာ့ရိွပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ရွားတယ္ေပါ့။ အဲဒီေတာ့ ေဘာလံုးပြဲဆိုလည္း ကိုယ္တို႕ေမဂ်ာကပြဲအစ ၂ပြဲေလာက္ကန္ၿပီးရင္ထြက္ရၿပီ။ Chess က်ေတာ့လည္း သိပ္နာမည္ႀကီးတဲ့သူမရိွ။ ကုိယ္ဆိုတခါတုန္းက တီခ်ယ္ႀကီးက လူမရိွဘူး။ နင္အားကစားေကာ္မတီေခါင္းေဆာင္ျဖစ္ၿပီး ဘာမွလည္းမလုပ္ဘူး။ Chess သြားထုိး တီရွပ္ေပးမယ္ဆိုလို႕ Chess သြားထိုးပါတယ္။ ပထမဆံုးေန႕မွာကုိယ္နဲ႕ၿပိဳင္ထိုးရမယ့္ တေယာက္ကသခ်ၤာေမဂ်ာကပါ။ ကိုယ္ထိုးမယ္ဆိုေတာ့ ၉၉အတန္းက ကိုႀကီးေရႊဂဲကိုေမးပါတယ္။ အဲဒီအမလက္ရည္ ဘယ္လိုရိွလဲေပါ့။ သူက ေအးေဆးပါတဲ့။ ဘာမွမတတ္ပါဘူးဆိုပဲ။ အဲဒီေတာ့ကုိယ္လည္း အားတက္သြားပါတယ္။ ပြဲစခရာလည္း မႈတ္ေရာ၊ သူူတကြက္ေရႊ႕ပါတယ္။ ကိုယ္လည္းတကြက္ေရႊ႕လိုက္တယ္။ ၂ကြက္ေရႊ႕ၿပီးေတာ့ ကိုယ့္ဘုရင္ႀကီးကို သူက ခ်က္ထားေရာ။ ကိုယ္လည္း ထြက္စရာအေပါက္မေတြ႕ေတာ့ဘူး။ အရံႈးေပးလိုက္ရတယ္။ ေဘးက တခ်ိဳ႕၀ိုင္းေတြက စေတာင္မစရေသးဘူး။ အဲဒီအမက ကိုယ့္ကိုႀကည္႕ၿပီးရယ္ပါတယ္။ မႏူးမနပ္ကေလးေပါ့ေလ။ ေနာက္မွကိုယ္ျပန္သိရတာက အဲဒီအမကပြဲတိုင္းၿပိဳင္ေနက်၊ ဆုေတြဘာေတြလည္းရတယ္တဲ့။ ကိုယ္နဲ႕ဆို ဘယ္လိုမွလက္ရည္ခ်င္းမတူတာ။ အဲဒါကိုေျပာလိုက္ရင္ စိတ္ဓါတ္က်မွာစိုးလို႕ ကိုေရႊဂဲက ညာေျပာတာကိုယ့္ကို။ ဒါေပမယ့္ အဲလိုညာေျပာလိုက္လို႕ ကိုယ္ကျပိဳင္ဘက္ကို ေလွ်ာ့တြက္လိုက္မိတယ္ဆိုတာ ေတာ့ သူမသိလိုက္ဘူး။ ဟိ ကုိယ္ကလည္းညံ႕ပါတယ္။
ၾကက္ေတာင္ပြဲဆိုရင္ေတာ့ ကိုယ္ၿပိဳင္မယ္ဆိုၿပီးရင္ တခါမွကြင္းထဲေတာင္မ၀င္ပါဘူး။ ၾကက္ေတာင္မွန္မွာ ေၾကာက္လို႕ပါ။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္ေမဂ်ာအကိုေတြၿပိဳင္တာကိုေတာ့ လည္ေခ်ာင္းနာေအာင္ အားေပးပါတယ္။ ကိုယ္ၾကက္ေတာင္ပြဲႀကိဳက္ၿပီး အားေပးတဲ့ရလာဒ္က အခုအခ်ိန္အထိ ကိုယ္ကအရမ္းခ်စ္၊ ကိုယ့္ကိုလည္း အရမ္းခ်စ္ၿပီး ကိုယ့္အေပၚအရမ္းေကာင္းတဲ့ အကိုတေယာက္ရခဲ့တာပါ။ အဲဒီအကိုက ၉၉အတန္းကပါ။ ကိုယ္တုိ႕ ပထမႏွစ္ကတည္းက ကုိယ္တို႕ေမဂ်ာကၾကက္ေတာင္မွာေတာ့ ဖိုင္နယ္အၿမဲတက္တယ္ဆိုလို႕ သြားသြားအားေပးတာပါ။ အဲဒီအကုိက ကိုယ္တုိ႕အငယ္တန္းေတြၾကားထဲမွာေတာ့ မင္းသားေပါ့။ ၾကက္ေတာင္မင္းသားေလ။ သေဘာေကာင္းတဲ့ကုိႀကီးကို အကုန္လံုးကခင္ၾကတာပါ။ ကိုယ့္ကုိမွ အဲဒီအကိုကလည္း ကံဆိုးၿပီး အေရးေပးမိလို႕အခုအထိ ကိုယ့္ဒုကၡေတြေ၀မွ်ယူေနရတုန္းပါ။ စကၤာပူေရာက္ကတည္းက အခုအထိကုိယ့္ကိစၥေပါင္းေသာင္းေျခာက္ေထာင္ကို ကူညီရတာပါ။ အဲဒီ ကိုယ္တို႕ေက်ာင္းေရာက္တဲ့ႏွစ္မွာပဲ Physics ကမာစတာေက်ာင္းသားတေယာက္ ဂ်ပန္ကေနပညာေတာ္သင္သြားရာက ျပန္ေရာက္လာပါတယ္။ သူကကိုယ့္ရဲ႕ ဂ်ပန္ဘာသာ ဆရာ (sensei) ပါ။ သူကလည္းၾကက္ေတာင္ရိုက္တာနာမည္ႀကီးပါ။ သူတျခားေမဂ်ာနဲ႕ ရိုက္တဲ့ပြဲဆို ကိုယ္က သူ႕ကိုအားေပးပါတယ္။ အဲဒီမွာသူ႕ကိုႀကိဳက္ေနတာလို႕ နာမည္ႀကီးတဲ့သူတုိ႕ဂ်ဴနီယာတန္းက အမတေယာက္ကလည္း သူ႕ကိုလာလာအားေပးပါတယ္။ အေအးဘူးေတြဘာေတြလည္း လာလာေပးပါတယ္။ အဲဒါဆိုကိုယ္က ဘာလိုလုိညာလိုလုိနဲ႕ Sensei (ဆရာ) အနားသြားၿပီး ေမာလိုက္တာဘာညာဆိုရင္ အဲဒီအေအးဘူးေတြ ေသာက္ရပါတယ္။ အဲဒီအမကေတာ့ ကိုယ့္ကုိေတာ္ေတာ္အျမင္ကပ္မွာပါ။ ကိုယ္ကလည္း ကိုယ့္ဆရာကုိလိုက္ႀကိဳက္လို႕ဆို ၾကည္႕မရပါဘူး။ Sensei ကိုအဲဒီမိန္းမႀကီးနဲ႕ သေဘာမတူဘူးတို႕ ဘာတို႕ ရာဇသံေပးေနက်။ ဒါေပမယ့္ တျခားအခ်ိန္သာ Sensei ကိုခ်စ္ၿပီး ကပ္ေစးနည္းတာ။ ၾကက္ေတာင္ပြဲမွာ ဖိုင္နယ္တက္ၿပီဆို Sensei က ကိုယ့္ေမဂ်ာက ကိုယ့္ခ်စ္တဲ့အကိုကို ႏိုင္ေအာင္ရိုက္လို႕ အျမင္ကတ္ပါတယ္။ အဲဒါဆိုကြင္းေဘးကေန အသက္ႀကီးၿပီး ကေလးေတြကိုအႏိုင္က်င့္တယ္တို႕ ဘာတုိ႕ေအာ္ပါတယ္။ ခုနက Sensei ကိုႀကိဳက္တဲ့အမႀကီးနဲ႕ သူတို႕Physics က တဘက္က၊ ကုိယ္တို႕အုပ္စုကတဘက္က အျပန္အလွန္စကားလံုးေတြနဲ႕ အျပန္အလွန္ထုၾကတာပါ။ ဥပမာ ကိုယ္တို႕က ကေလးကုိအႏိုင္က်င့္တယ္တို႕ အဘိုးႀကီးတို႕ေအာ္ရင္ သူတို႕ဘက္က လူႀကီးကိုေတာင္မႏိုင္ဘူးလား၊ အသက္ငယ္ၿပီးအားမရိွဘူးတုိ႕ ဘာတို႕ေပါ့။ ၿပိဳင္ပြဲမွာရံႈးရင္ကိုႀကီးခမ်ာ မနားရေသးပါဘူး။ ေဘးနားကေနၾကက္ေတာင္အိတ္ေတြကိုင္ေပးၿပီး ငိုမဲ့မဲ့ျဖစ္ေနတဲ့ ကိုယ့္ကိုအၿမဲေခ်ာ့ရပါတယ္။ အဲဒီလိုအားကစားစိတ္ဓါတ္က။ ႏိုင္ရင္ၿပံဳးၿပံဳး ရံႈးရင္မုန္းဆိုတာ။ ၿပီးရင္ေတာ့ ကိုယ့္ Sensei ကို ကေလးကိုအႏိုင္က်င့္ၿပီး ႏိုင္ထားတာ။ မုန္႕လိုက္ေကၽြးဆိုၿပီး ျပႆနာရွာပါတယ္။
ျမန္မာစာနဲ႕ၾကက္ေတာင္ရိုက္ရင္ေတာ့ အၿမဲရယ္ရပါတယ္။ ျမန္မာစာက ေယာက္်ားေလးအရွားပါးဆံုး မို႕လို႕လားေတာ့မသိဘူး။ အားကစားပြဲတိုင္းမွာ ၀င္ျပိဳင္တဲ့သူေတြက ဒီလူေတြခ်ည္းပဲ။ မာစတာေက်ာင္းသားေတြပါ။ ခင္ဖုိ႕လည္းေကာင္း၊ သေဘာလည္းေကာင္းၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သိတယ္မလား။ ၿပိဳင္ပြဲဆိုရင္ေတာ့ ကြင္းထဲေရာက္ၿပီဆိုတာနဲ႕ အျပင္ကေနေအာ္တာပဲ။ အဲဒီျမန္မာစာအားေပးတဲ့အထဲမွာ ပိန္ပိန္ေသးေသးအမတေယာက္ပါပါတယ္။ အဲဒီအမက အသံစူးစူးေလးနဲ႕ပါ။ အဲဒါကိုု ကုိယ္တို႕ဘက္ကေယာက်္ားေလးေတြက မႏွဲေလးလို႕နာမည္ေျပာင္ေပးထားပါတယ္။ အဲဒီအမက ကြင္းထဲကလူေတြကုိအားေပးရင္ ကိုယ္တို႕ဘက္ကေယာက္်ားေလးေတြက ကြင္းထဲကလူေတြကို ေျပာရမယ့္အစား သူ႕ကိုမႏွဲေလးၿငိမ္ၿငိမ္ေနေလလို႕ လွမ္းေအာ္ပါတယ္။ အဲဒါဆို အဲဒီအမကရယ္ေနေရာ။
ၾကက္ေတာင္ပြဲမွာအမွတ္တရတခုကေတာ့ တခါတုန္းက Botany ကတေယာက္နဲ႕ ကိုႀကီး နဲ႕ Single ရိုက္ၾကေရာ။ အဲဒီတေယာက္က ခပ္၀၀ပါ။ ဒါေပမယ့္ ၾကက္ေတာင္ေတာ့ေတာ္ပါတယ္။ ထံုးစံအတိုင္းေပါ့ ကိုယ္တို႕ကအဲဒီတေယာက္ကုိယ္တို႕ဘက္ေရာက္လာရင္ အသားကုန္ေျပာပါတယ္။ ၿပိတၲာႀကီးတို႕ဘာတို႕ေအာ္ ပါတယ္။ သူ႕မ်က္ႏွာဆိုတာ မႈန္ကုပ္ေနတာပဲ။ တခါအနားေရာက္လာေတာ့ ကိုယ္က ၿပိတၲာႀကီး ေျဖးေျဖးခုန္၊ ဗိုက္ထဲကကေလးထြက္က်ဦးမယ္ဆိုေတာ့ ကိုယ့္ေနာက္က Physics Queen ကထြက္က်ရင္ နင္ေကာက္ေမြးစားထားေပါ့တဲ့။ ၿပံဳးစိစိနဲ႕ေျပာတာပါ။ သူကကုိယ့္သူငယ္ခ်င္းပါ။ ကုိယ္ကသူဘာလို႕ အဲလိုေျပာမွန္းမသိဘူး။ ေနာက္သူျပန္သြားမွ ကုိယ့္သူငယ္ခ်င္းေတြက ကုိယ့္ကုိ၀ိုင္းေျပာပါတယ္။ အဲဒီ ၾကက္ေတာင္ရိုက္ေနတဲ့တေယာက္က သူ႕အကိုအရင္းပါတဲ့။ ကိုယ့္မွာေနာက္တခါသူ႕ကိုေတြ႕မွ ေတာင္းပန္ရပါတယ္။ ေက်ာင္းသားအခ်င္းခ်င္းဆုိေတာ့ အားကစားပြဲကကိစၥကိုစိတ္လည္း မဆိုးၾကပါဘူး။
ေဘာလီေဘာပြဲကေတာ့ အႀကမ္းဆံုးလို႕ေျပာလုိ႕ရပါတယ္။ ကုိယ့္တို႕ဘက္ကအကုိေတြက ေက်ာင္းသားပီပီသသကစားပါတယ္။ ကိုယ့္ေမဂ်ာမို႕လို႕ေျပာတာမဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေဘာလီေဘာမွာ နာမည္ႀကီးတာကကုိယ္တုိ႕ေမဂ်ာနဲ႕ ပထ၀ီေမဂ်ာပါ။ ကုိယ့္တို႕ ဒုတိယႏွစ္ေလာက္မွာ ေက်ာင္းကိုေရာက္လာတာက တိုင္းလက္ေရြးစင္၂ေယာက္ပါ။ ဆယ္တန္းေအာင္ၿပီးပထ၀ီေမဂ်ာနဲ႕ ေရာက္လာပါတယ္။ သူတို႕ကကုိယ့္ထက္ေတာင္ ၂ႏွစ္ ၃ႏွစ္အသက္ႀကီးတာပါ။ တေယာက္ဆို အရန္ျမန္မာလက္ေရြးစင္ပါ။ အရပ္ေျခာက္ေပရိွပါတယ္။ ကိုယ္ ၈တန္းႏွစ္ေက်ာင္းပိတ္တုန္းက ကိုယ့္အေဖသူငယ္ခ်င္းအားကစားဆရာက ကိုယ္ပ်င္းေနလို႕ဆို သူ႕ရဲ႕ေဘာလီေဘာ camp ထဲသြင္းထားဖူးေတာ့ အဲဒီလူေတြကကုိယ္နဲ႕အကုန္ခင္ပါတယ္။ ကိုယ့္ကုိဆုိ ၀က္ကေလးဆိုၿပီး စေနၾက။ ဒါေပမယ့္ သူတို႕ကအျပင္မွာေဘာလီေဘာပုတ္တဲ့အျပင္၊ ကုိယ့္တို႕အေခၚ စီးပြားေရး ေတြပါလိုက္ပုတ္ေနၾကပါ။ စီးပြားေရးဆိုတာက ပိုက္ဆံေၾကးပုတ္တာပါ။ တဖြဲ႕မွာ ၃ေယာက္၊ တခါတေလ ၂ေယာက္ပဲပါပါတယ္။ ေၾကးလည္းႀကီးပါတယ္။ အဲဒီအျပင္မွာပုတ္တဲ့အက်င့္ေတြက ေက်ာင္းထဲအထိပါလာၿပီးေတာ့ ေက်ာင္းသားအခ်င္းခ်င္းကစားတာပဲဆုိတဲ့ စိတ္ကိုမထားတာပါ။ ရရင္ရသလို ညစ္ပါတယ္။ အမွန္ဆို သူတုိ႕မွန္မွန္ကန္ကန္ေဆာ့လည္း သူတို႕လက္ရည္နဲ႕ဆို ႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကုိယ္တို႕ေမဂ်ာကလည္း အကိုေတြကအရမ္းကိုဇြဲေကာင္းၾကတာပါ။ ေတာ္ေတာ္ေတာင့္ခံႏိုင္ၾကေတာ့ သူတို႕က ျမန္ျမန္ပြဲၿပီးေအာင္ညစ္တာပါ။ အဲဒီေဘာလီေဘာပြဲကေန ကိုယ္လည္းအဲဒီ ပထ၀ီက၂ေယာက္ကုိ စကားအရွင္းမေျပာတဲ့အျဖစ္ကို ေရာက္သြားတာပါ။ ကိုယ့္အကိုေတြကို အႏိုင္က်င္လို႕ဆို ၾကည္႕မရလို႕ေလ။ ၿပီးေတာ့ ကြင္းအျပင္ကေန အဲဒီျမန္မာလက္ေရြးစင္ကို အရံဘားနားကလက္ေရြးစင္လားတို႕။ (ပံုမွန္က ဘားမားလက္ေရြးစင္လို႕ ေခၚတာပါ။) ဆယ္တန္းကႏွစ္ခ်ီေျဖေတာ့ ကေလးေတြကို အႏိုင္က်င့္လို႕ရတာေပါ့ တို႕။ အဆင့္အတန္းရိွရိွကစားတုိ႕ အမ်ိဳးစံုေအာ္တာပါ။ အဲဒီ၂ေယာက္လည္း ကိုယ့္ကိုအျမင္ကတ္ေရာ။ ကိုယ့္တို႕အားကစားဆရာနဲ႕ၿပိဳင္တိုင္ပါတယ္။ ဆရာကမဆူဘူးေလ။ ရယ္ေနတယ္။ ေနာက္ဆို တေယာက္နဲ႕ တေယာက္ေတြ႕ရင္ ဟင္းတို႕၊ ဟြန္းတို႕ ထြီတို႕ ထြမ္တို႕ေတြျဖစ္ကုန္ပါတယ္။ ကိုယ္တို႕အတန္းကေကာင္မေလး တေယာက္ကို အဲဒီျမန္မာ့လက္ေရြးစင္ကလာပတ္ေတာ့ ကိုယ္တုိ႕အားလံုးက ျပန္ႀကိဳက္ရဲႀကိဳက္ၾကည္႕။ နင့္ကုိ တီခ်ယ္ႀကီးကိုေျပာၿပီး ေမဂ်ာေျပာင္းပစ္မယ္တို႕။ သံပံုးတီးၿပီးႏွင္ပစ္မယ္တို႕ မ်ိဳးစံုၿခိမ္းေျခာက္တာ။ အဲဒီတေယာက္လည္း ျပန္ကိုမႀကိဳက္ရဲရွာပါဘူး။ (စိတ္ထဲမွာေတာ့ ဘယ္လုိရိွမလဲမသိဘူးေလ။)
အခုအခ်ိန္ျပန္ေတြးေတာ့ ဒါေတြအားလံုးက လြမ္းစရာေတြခ်ည္းပါပဲ။ ျဖဴစင္တဲ့၊ လြတ္လပ္တဲ့ လူငယ္ဘ၀ေလးကိုတကယ္ျပန္လြမ္းမိပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ အခုအခ်ိန္ေတာ့ ဘယ္္လိုေနမလဲ မသိဘူး။ ကိုယ္တက္ခဲ့တဲ့အခ်ိန္ထိေတာ့ ကုိယ္တို႕ေက်ာင္းကဆရာ၊ ဆရာမေတြက တပည္႕ေတြအေပၚေစတနာ ထားၾကပါတယ္။ တခ်ိဳ႕လက္တဆုပ္ေလာက္က ပညာျပတာတုိ႕၊ ရစ္တာတုိ႕ရိွေပမယ့္ အမ်ားစုက ေကာင္းၾကပါတယ္။ ကိုယ္ဆိုရန္ကုန္ကသူငယ္ခ်င္းနဲ႕ဆံုရင္ အၿမဲဂုဏ္ယူရတာပါ။ သူတုိ႕ဆီမွာ ဒီလုိပံုမွန္အားကစားပြဲတုိ႕၊ ေက်ာင္းသားစင္တင္ပြဲတို႕ဆိုတာမရိွဘူးေလ။ (အဲဒီစင္တင္ပြဲအေၾကာင္းကို ေနာက္မွသပ္သပ္ထပ္ေရးပါဦးမယ္။) အခုေတာ့ ဆရာမေတြ၊ အားကစားပြဲေတြ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြ အားလံုးကုိလြမ္းရင္းနဲ႕ပဲ…… ။
Posted by ေမ့သမီး at 3:38 PM 5 comments:
Labels: အမွတ္တရ
Newer Posts Older Posts Home
Subscribe to: Posts (Atom)
ကိုယ့္အေၾကာင္း
ခံစားတတ္တဲ့လူမေလးတစ္ေယာက္။
View my complete profile
▼  2010 (12)
►  April (4)
▼  March (5)
အတတ္စူးျခင္း
ေက်ာင္းစင္တင္ပြဲ
ေက်ာင္းအားကစားပြဲ
►  February (2)
►  January (1)
►  2009 (66)
►  December (2)
►  October (1)
►  August (6)
►  July (10)
►  June (6)
►  April (10)
►  March (7)
►  February (7)
►  January (10)
►  2008 (8)
►  December (8)
ေတြးမိေတြးရာ ..ေရးမိေရးရာ
ေမာင္ႀကီးသို႔ ေပးစာ
2 weeks ago
အ ရြ က္ ေ ၾကြ ေ တ ာ့ ၊ အ ျမ စ္ ရွိ ရ ာ ျပ န္ လ ာ ရ စ ၿမဲ
3 weeks ago
Saung Yune La
1 month ago
Maya Magazine
အေဝးကေပးစာတေစာင္ - ယာေတာကသာေျဗာ
2 months ago
khin oo may
2011 memory
3 months ago
အဆိပ္သင့္သူမ်ား
3 months ago
Havana Blues
5 months ago
အဝါေရာင္က်ီးကန္းေတြ ငါ့ဆီၿပိဳဆင္းလာတဲ့ေန႕က
5 months ago
အိပ္မက္ျပခန္း
6 months ago
Welcome Back (2015)
THU HNIN SEE
ေတြးမိသမွ်ေရးထားပါသည္
ေ႐ႊ ့ေျပာင္းနွလံုးသားမ်ား
အိ ပ္ မ က္ ႐ွ င္
Better Vision Naturally - The Miracle of Clear Flashes
တံခါးေခါက္သံ...
3 years ago
တိမ္ညိဳေတြျပိဳသြားတဲ႔ေကာင္းကင္
အေဖမရွိေတာ့တဲ႔ သံုးရာေျခာက္ဆယ့္ငါး
3 years ago
MTP ေဆြးေႏြးဖလွယ္ပြဲ
3 years ago
ဖန္ဆင္းျခင္း
3 years ago
ၾကံဳခဲ့ရ နဗနဘ၀
50.1 ဘ၀ထဲ ရြာလည္ၾကသူမ်ား
3 years ago
ေမေမ မသြားပါနဲ႔..
4 years ago
ကၽြန္ေတာ့္ျပတင္းေပါက္ကေလး
4 years ago
ေမာင္က်ည္ေပြ႕
၂၀၁၁/၂ က်ီးအာသီး.....
5 years ago
Policies for Myanmar
မီဒီယာ Media
6 years ago
YawNathan Zinyaw
အသိမဲ့ရစ္ေႏွာင္တြယ္္ (ဇာတ္သိမ္း)