en en en my my my my my my my my my my my en en my my my my my my my my ja en en my my my my my my my en en my my my my my my my my my my my en en my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my en en en en my my my my my my my my my my my en en en my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my de en en en en en en en en en en en it pt it fr fr ja pt ja en en en ceb en en
skip to main | skip to sidebar
ေအာ္.. ပါးစပ္.. ပါးစပ္..။ ေတာ္ေတာ္ ထိန္းရခက္တဲ့ ပါးစပ္ပါပဲ။ ဘုရားရွင္ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီးက ဆံုးမၾသ၀ါဒ ေပးခဲ့ပါတယ္..။ လူေတြကို အကုသုိလ္အေပးဆံုးဟာ စိတ္ၿပီးရင္ ႏႈတ္ဆိုတဲ ပါးစပ္ပါပဲတဲ့။ ဟုတ္ပါတယ္ေနာ္..။ မုန္းေစခ်င္ရင္လည္း ဒီပါးစပ္.. ခ်စ္ေစခ်င္ရင္လည္း ဒီပါးစပ္ပါပဲ..။ ဒီပါးစပ္ေၾကာင့္ အမ်ားသူငါကို စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ ေျပာဆိုႏုိင္သလို.. အမ်ားသူငါကို အကုသုိလ္ေတြ ပြားေစေအာင္ လုပ္ႏုိင္ပါတယ္ေနာ္။
ဒီႏႈတ္ေၾကာင့္ အကုသုိလ္ေတြ အမ်ားဆံုး ျဖစ္ေစႏုိင္ၿပီးေတာ့ အပါယ္သုိ႕ ဆင္းသြားရတဲ့ သာဓကေတြ.. သံသာရာတေလ်ာက္လံုးမွာ ခႏၶာနဲ႕ အဆမတန္ေအာင္ ေပးဆပ္သြားရတဲ့ သာဓကေတြ အမ်ားႀကီးပါပဲ။ ဒါ့ေၾကာင့္လည္း ၀စီဆိုတဲ့ ႏႈတ္ေလးကို ထိန္းေစခ်င္တာပါ။ ေျပာလိုက္တဲ့ စကားေလးတစ္ခြန္းဟာ (၅)စကၠန္႕ေလာက္ေတာင္ မၾကာလိုက္ေပမယ့္ ေပးဆပ္လိုက္ရာတာေတြက ဘ၀(၅၀၀)မကေအာင္ပါပဲေနာ္။ ဒါ့ေၾကာင့္လည္း ပါးစပ္ထဲက ဓါးမတစ္ေခ်ာင္းလို႕ ေျပာလိုက္ရတာပါ။ ဓါးမဆိုတဲ့ စကားေလးက ေသးမ်ားေသးသြားမလားေတာင္ မသိပါဘူးေနာ္။ ဓါးမနဲ႕တူတဲ့ ပါးစပ္တစ္ခုေၾကာင့္ ခႏၶာနဲ႕ အဆမတန္ေပးဆပ္သြားရတဲ့ အေၾကာင္းအရာေလးေတြ ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။
အရင္ဆံုး ေျပာျပခ်င္တာကေတာ့ ေ၀သာလီရဲ႕ အလွဧကရီ အမၺပါလီရဲ႕ အေၾကာင္းေလးပါပဲ။ ဘ၀တစ္ခုမွာ ပါလီဟာ ဘိကၡဴနီမ တစ္ေယာက္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ဘုရားေက်ာင္းေျမေတြမွာ သန္႕ရွင္းေရးအၿမဲလုပ္ေပးခဲ့တဲ့ သူေပါ့။ တစ္ေန႕မွာေတာ့ သူသန္႕ရွင္းေရးလုပ္ေနတဲ့ ေနရာကို အရိယာဘိကၡဴနီမတစ္ေယာက္ တံေတြးေထြးလိုက္တဲ့ တံေတြးက်န္ခဲ့တာကို ၾကည့္ၿပီး သန္႕ရွင္းရင္း ပါးစပ္ကေျပာလိုက္ပါတယ္.. ဘယ္ ျပည့္တန္ဆာမေထြးသြားတာလဲ ဆိုတဲ့ စကားေလးတစ္ခြန္းပါ။ ဒီစကားေလးေျပာလိုက္တာက (၉)လံုးထဲပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ျပန္ၿပီးေပးဆပ္လိုက္ရတာကေတာ့ ဘ၀ေပါင္း မေရမတြက္ႏုိင္ေအာင္ပါပဲ။ ဘုရားရင္ျပင္မွာ သန္႕ရွင္းေရးလုပ္ခဲ့တဲ့ ကုသုိလ္ေၾကာင့္ ျဖစ္ေလရာဘ၀မွာ ရုပ္အဆင္းရူပါဟာ သူမ်ားနဲ႕ မတူေအာင္ လွပေခ်ာေမာေပမယ့္.. အရိယာကို ေစာ္ကားမိတဲ့ စကားေလး(၉)လံုးေၾကာင့္ ျဖစ္ေလရာဘ၀အမ်ားစုဟာ ျပည့္တန္ဆာမဘ၀နဲ႕ပဲ ျဖစ္ရၿပီးေတာ့ ခႏၶာနဲ႕ အဆမတန္ေအာင္ ေပးဆပ္သြားရတာပါ။ ေနာက္ဆံုး ပရိနိဗၺာန္စံ၀င္ရမဲ့ ဘ၀ထိပါပဲေနာ္။ ဒါဟာ ဘာေၾကာင့္လဲလို႕ အေျဖရွာၾကည့္ေတာ့ ႏႈတ္မေစာင့္ခဲ့တဲ့ စကားေလး တစ္ခုေၾကာင့္ပါပဲေနာ္။
ေနာက္တစ္ဦးကေတာ့ ကႆဖဘုရားရွင္လက္ထက္ေတာ္တုန္းက လက္သမားတစ္ဦးရဲ႕ အေၾကာင္းအရာေလးပါ။ သူ႕မွာ ဘုရား၊ တရားကို ၾကည္ညိဳယံုၾကည္ေသာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ရွိပါတယ္။ တစ္ေန႕ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းက ကႆဖဘုရားရွင္ရဲ႕ တရားကို သြားေရာက္နာၾကားဖို႕ သူနဲ႕ အတူလိုက္ခဲ့ရန္ ေခၚပါတယ္။ တကယ္ဆိုရင္ သူအေနနဲ႕ မလိုက္လိုက မလိုက္ႏိုင္ေၾကာင္း ျငင္းဆန္လိုက္လွ်င္ ကိစၥမရွိပါဘူး။ အျပစ္လည္း မျဖစ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူငယ္ခ်င္းေျပာတဲ့ စကားကို ကတ္တီးကတ္ဖဲ့ ေျပာလိုလို႕ စကားေလး ျပန္ေျပာမိတယ္.. ေဟ့ သူငယ္ခ်င္း၊ မင္းရဲ႕ဘုရားေဟာမယ့္ တရားေတြ လိုက္နာလို႕ ငါ့အတြက္ ဘာေတြမ်ား အက်ိဳးရွိလာမွာတဲ့လဲ.. မင္းရဲ႕ဘုရားက ငါ့လယ္ကို လာထြန္ေပးမွာတဲ့လား ဆိုတဲ့ စကားေလးတစ္ခြန္းပါေနာ္။ သူ႕ႏႈတ္ထြက္စကားက ဘယ္ေလာက္ထိ ကံႀကီးထိုက္သြားမွန္း သူမသိလိုက္ပါဘူး။ အဲ့ဒီ့ ဘုရား၊ ရဟႏၲာကို ျပစ္မွားမိတဲ့ ကံေၾကာင့္ပဲ ေသလြန္တဲ့အခါမွာ လယ္သမားၿပိတၱာဘ၀နဲ႕ ဘုရားရွင္ႏွစ္ဆူပြင့္ေတာ္မူၿပီးတုိင္ေအာင္ မကၽြတ္မလြတ္ႏုိင္ခဲ့ရပါဘူး။ ေျပာလိုက္တဲ့ စကားေလး (၃)စကၠန္႕ေလာက္ဟာ ကမၻာေပါင္း မေရတြက္ႏုိင္ေလာက္ေအာင္ ေပးဆပ္သြားရတာပါေနာ္။ သတိထားသံေ၀ဂယူစရာေလးပါပဲ။
ေနာက္ဆံုးတစ္ခုအေနနဲ႕ ေျပာခ်င္တာကေတာ့ ပေစၥကဗုဒၶပြင့္ေတာ္မူတုန္းက အခ်ိန္အခါပါ။ ပေစၥကဗုဒၶဆြမ္းခံၾကြလာတဲ့ ရြာတစ္ရြာမွာ ဥစၥာပစၥည္းခ်မ္းသာ ၾကြယ္၀တဲ့ သေဌးသား တစ္ဦးရွိပါတယ္။ တစ္ေန႕မွာ သေဌးသားဟာ ၀တ္ေကာင္းစားလွေတြ၀တ္ၿပီး ရြာထဲ ထြက္လာခဲ့ပါတယ္။ ရြာသူရြာသားမ်ားက သူ႕လိုလွပၿပီး ၀တ္ေကာင္းစားလွ၀တ္ထားတဲ့ သူကိုမၾကည့္ပဲ အ၀တ္အစားေဟာင္းႏြမ္းေဆြးေျမ့ၿပီး အရွက္လံုရံုလႊမ္းၿခံဳထားတဲ့ ပေစၥကဗုဒၶရဲ႕ ေအးေဆးတည္ၾကည္ေနပံုကို ၾကည့္ၿပီး ၾကည္ညိဳေနၾကပါတယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာ သူေျပာလိုက္တဲ့ စကားတစ္ခြန္းကေတာ့.. ေတာက္.. ေတာ္ေတာ္ခက္တဲ့လူေတြပဲ.. ဘယ့္ႏွယ့္.. ငါ့လို ၀တ္ေကာင္းစားလွ ၀တ္ဆင္ထားတဲ့ သူကိုက်ေတာ့ မၾကည့္ပဲ ကူ႒ႏူနာ သူေတာင္းစားတစ္ေယာက္လို စုတ္စုတ္ျပတ္ျပတ္ ၀တ္ဆင္ထားတဲ့ သူကိုမွ အာသာငမ္းငမ္း ၾကည့္ေနလိုက္တာဗ်ာ ဆိုတဲ့ စကားေလးတစ္ခြန္းပါပဲ။ အရိယာကို ေစာ္ကားမိတဲ့ အဲ့စကားတစ္ခြန္းကပဲ ေသလြန္တဲ့ အခါမွာ အ၀ီစိထိ က်သြားေစၿပီး အ၀ီစိမွ ကၽြတ္လြတ္တဲ့ အခါမွာ ဘ၀ဆက္တုိင္း ကု႒ႏူနာသည္ သူေတာင္းစားဘ၀ခ်ည္းျဖစ္ခဲ့ ျဖတ္သန္းခဲ့ရၿပီး ေဂါတမဘုရားရွင္ လက္ထက္ေရာက္မွ ကၽြတ္လြတ္ခဲ့ရပါတယ္။ ၀စီကံမ်ား ေၾကာက္မက္ဖြယ္ေကာင္းလွပါဘိ။
အထက္မွာ ေဖာ္ျပခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းအရာေလးမွာ အမၺပါလီရဲ႕ အေၾကာင္းကို ဖတ္ၿပီး စိတ္မေကာင္းလည္း ျဖစ္မိပါတယ္။ ကုသုိလ္လုပ္ေနရဲ႕သားနဲ႕ အကုသိုလ္ေတြ ၀င္လာရတာဟာ ဒီမေစာင့္စီးမိတဲ့ ႏႈတ္ေၾကာင့္ပါေနာ္။ လယ္သမားရဲ႕ဘ၀ဇတ္ေၾကာင္းကို ျပန္ၾကည့္မယ္ဆိုရင္လည္း မလိုအပ္မေျပာသင့္တဲ့ စကားကို ေျပာမိလို႕ပါပဲ။ ေနာက္ဆံုး သေဌးသားကေတာ့ သူမ်ားအျပစ္ကို မိမိကိုယ္ကို အထင္ႀကီးစိတ္၀င္ၿပီး သူတစ္ပါးကို အထင္ေသးတတ္တဲ့ အတြက္ပါ။
ဒီအေၾကာင္းအရာေတြ အဓိကျဖစ္ရတဲ့ အေၾကာင္းရင္းကေတာ့ သူမ်ားအျပစ္ကုိ ဆီလို အေပါက္ရွာတတ္တဲ့ သူေတြ အမ်ားဆံုး ျဖစ္ရတာပါ။ ကိုယ္ေျပာလိုက္တဲ့သူဟာ အရိယာဟုတ္မဟုတ္ ဘယ္သူမွ မသိႏုိင္ပါဘူး။ အရိယာဆိုတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္လည္း ခ်ိတ္မထားပါဘူးေနာ္။ အေရးႀကီးဆံုးကေတာ့ သူ႕ဘာသာ ဘာပဲျဖစ္ေနျဖစ္ေန ကိုယ့္အေနနဲ႕ ၀စီကံနဲ႕ မျပစ္မွား မေျပာဆိုမိဖို႕ အေရးႀကီးပါတယ္။
ဒါ့ေၾကာင့္ စကားတစ္ခြန္းေျပာေတာ့မယ္ဆိုရင္ မေျပာခင္စဥ္းစားပါ.. ေျပာေနတုန္းမွာလည္း စဥ္းစားပါ.. ေျပာၿပီးရင္လည္း စဥ္းစားပါ ဆုိတဲ့ အခ်က္သံုးခ်က္နဲ႕ မွန္မမွန္ အရင္ဆံုး စစ္ေဆးသင့္ပါတယ္။ ဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီး ဆံုးမထားတဲ့ စကား(၆)ခြန္းထဲက (၂)ခြန္းကိုပဲ ေျပာဆိုႏိုင္ရင္ေတာ့ အေကာင္းဆံုးပါပဲ။ အဲ့ဒါေတြကေတာ့ (၁) ဟုတ္တယ္.. မွန္တယ္ အက်ိဳးရွိတယ္.. သူတစ္ပါးနာလိုတယ္၊ (၂) ဟုတ္တယ္.. မွန္တယ္.. အက်ိဳးရွိတယ္.. သူတစ္ပါးမနာလိုဘူး (ဒါေပမယ့္ အေျခအေနနဲ႕ အခ်ိန္အခါၾကည့္ေျပာ) ဆိုတဲ့ စကားႏွစ္ခြန္းပါပဲ။
ဘုရားရွင္ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီး အဓိကဆံုးမထားတာကေတာ့ ဟုတ္တိုင္းလည္း မေျပာနဲ႕ မွန္တုိင္းလည္း မေျပာနဲ႕ မိမိသူတစ္ပါး အက်ိဳးရွိမွ ေျပာဆိုတဲ့ စကားပါပဲေနာ္။ ဓမၼမိတ္ေဆြ အေပါင္းလည္း.. ကုိယ္ေျပာလိုက္တဲ့ စကားတစ္ခြန္းမွာ ေလာဘသံေတြ ေဒါသသံေတြ ေမာဟသံေတြ မပါေအာင္ ေျပာႏိုင္ၾကပါေစလို႕ အဓိက ေျပာၾကားလိုပါတယ္။ ဓမၼမိတ္ေဆြအေပါင္း.. ပါးစပ္ထဲမွာရွိတဲ့ ဓါးမတစ္ေခ်ာင္းကို မိမိသူတစ္ပါး အက်ိဳးမဲ့ေစမယ့္ စကားေတြနဲ႕ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ အခုတ္မခံပဲနဲ႕.. ကိုယ့္ကို ေႏွာက္ယွက္လာမယ့္ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ ျဖစ္ေစမယ့္ စကားေတြကျိုပန္ၿပီး ခုတ္ထြန္ရွင္းလင္းႏုိင္မဲ့ ဓါးမမ်ားအျဖစ္ ေျပာင္းလဲႏုိင္ၾကပါေစလို႕ ဆႏၵျပဳ ဆုေတာင္းေပးလိုက္ပါတယ္။
Labels: for everyone
ခြင့္သာတုန္းမွ မရုန္းခ်င္လွ်င္ ........
"ငါးအာ႐ံုဘင္အစု၊ ခင္မႈနဲ႔ေန႔ကုန္။
နင္ယခုေမ့ပံုလို၊ ေတြ႔မၾကံဳစခန္း။
ပါယ္ေလး၀ ေသာကဘံုမွာ၊ ေမ်ာရ႐ံု ရွိေတာ႔ခမန္း။
ေအာက္၀ီစိ ေသာင္းအငူမွာ၊ေခါင္းမျပဴစတမ္း။
ႏွစ္အရွည္ နစ္မည္လမ္းကိုလ၊ နင္ေမွ်ာ္စမ္း နင့္ကိုယ္။
ေဒသနာထင္အလင္းရယ္ႏွင့္၊ နင့္အဖ်င္း ပိုထက္သာပို။
သည္ေလာဘ စ႐ိုက္အိုကို၊မလိုက္လို ေရွာင္ပစ္လို႔၊ ေနာင္အသစ္ တကယ္ျပင္လွ်င္၊ ေကာင္းဘို႔အစဥ္။
ခြင့္သာခိုက္မွ မလိုက္ခ်င္လွ်င္၊ အမိုက္နင့္ျပင္ ရွိေသးေလလိမ့္လား။
ခြင့္သာဆဲမွ မခဲခ်င္လွ်င္ အလြဲနင့္ျပင္ ရွိေသးေလလိမ့္လား။
ခြင့္သာတုန္းမွမရုန္းခ်င္လွ်င္၊ အ႐ံွဳးနင့္ျပင္ ရွိေသးေလလိမ့္လား။"
Posted by Golden Myanmar at 1:24 AM No comments:
Labels: for everyone
လူ့ျဖစ္ရျခင္းရဲ႕ အဓိကရည္ရြယ္ခ်က္..
အသက္ ႏွင့္ အခ်ိန္
စကၠန္႕၊ မိနစ္၊ နာရီ၊ ေန႕၊ ရက္၊ လ၊ ႏွစ္ စသည့္
အခ်ိန္တိုေလးမ်ားကို
ေပါင္းစည္းထားျခင္းသည္ပင္
ထို႕ေၾကာင့္ အသက္ကို တန္ဖိုးထားသူသည္
အခ်ိန္ကို တန္ဖုိးထားရမည္။
ကုသိုလ္၊ ပညာ၊ ဥစၥာ သံုးမ်ဳိးအနက္
တစ္မ်ဳိးမ်ဳိးကိုမွ မရဘဲ
အခ်ိန္ျဖဳန္းတီးသူမ်ားသည္
မိမိအသက္ကို
ျဖဳန္းတီးသူမ်ားပင္ ျဖစ္၏။
သာယာဝတီမွ ေမာင္ရဲျမင့္သည္ အျခားဘာသာဝင္ ျဖစ္သည္။ စာေရးသူႏွင့္ ဘာသာတရားအေၾကာင္းကို ပြင့္လင္းရင္းႏွီးစြာ ေဆြးေႏြးအၿပီးတြင္ ဗုဒၶဘာသာဝင္တစ္ဦး ျဖစ္သြားခဲ့သည္။ သူႏွင့္ ေဆြးေႏြးပံုအက်ယ္ကို “အ႐ႈံးမရွိေသာဒႆန” စာအုပ္တြင္ ဖတ္႐ႈႏိုင္သည္။ ေမာင္ရဲျမင့္သည္ စာဖတ္သည္။ ထို႕ေၾကာင့္ အေတြးအေခၚ ေကာင္းသည္။ သူ႕အေတြးအေခၚေလး တစ္ခုကို ဖတ္႐ႈခံစားၾကည့္ပါ။
“လူတစ္ေယာက္မွာ တီဘီေရာဂါ ျဖစ္ေနသည္။ ေျခာက္လေလာက္ စြဲေသာက္လွ်င္ ကင္းရွင္းစြာ ေပ်ာက္မည့္ ေဆးလည္း သူ႕အနားတြင္ ရွိေနသည္။ သို႕ေသာ္ သူကား ထိုေဆးကို မေသာက္။ အေၾကာင္းကား ထိုေဆးသည္ သူ႕ႏိုင္ငံမွ ထုတ္လုပ္ေသာ ေဆးမဟုတ္ေသာေၾကာင့္ ဟူ၏။ ထိုသို႕ မေသာက္လွ်င္ ထိုသူသည္ တီဘီေရာဂါျဖင့္ ေသဖို႕သာရွိ၏။”
“ထို႕အတူ ေလာဘ၊ ေဒါသ စေသာ ကေလသာေရာဂါကို ေပ်ာက္ေစမည့္ တစ္ခုတည္းေသာ ေဆးသည္ ဗုဒၶ၏ ဝိပႆနာတရားပင္ ျဖစ္၏။ ထိုဝိပႆနာေဆးကို မိမိဘာသာက နည္းလမ္း မဟုတ္ေသာေၾကာင့္ မေသာက္သံုးႏိုင္၊ မက်င့္သံုးႏိုင္ဟု ဆိုလွ်င္ ပူေလာင္ေသာ၊ အပါယ္သို႕ ဆြဲခ်ေသာ ကိေလသာေရာဂါမ်ား မေပ်ာက္ကင္း႐ံုသာ ရွိ၏။”
ေမာင္ရဲျမင့္သည္ ဗုဒၶဘာသာဝင္ ျဖစ္လာၿပီးေနာက္ ရဟန္းျပဳလိုက္ေသာအခါ “ဦးဝိသုဒၶိ” ျဖစ္သြား၏။ ေရႊျပည္သာၿမိဳ႕၊ မႏၲေလးေက်ာင္းမွာ ငါးဝါခန္႕ သီတင္းသံုးၿပီးေနာက္ ေကာ့ေသာင္းၿမိဳ႕သို႕ ေျပာင္းေရႊ႕သြားခဲ့သည္။ ေကာ့ေသာင္းၿမိဳ႕၊ ခုနစ္မိုင္ရြာရွိ ေတာင္ႀကီးတစ္ေတာင္ေပၚတြင္ တစ္ပါးတည္း ဧကစာရီ သီတင္းသံုးၿပီး ပခုကၠဴဝိပႆနာ သင္တန္းေခြ တရားမ်ားကို နာယူလ်က္ တရားက်င့္ေနသည္။
ဦးဝိသုဒၶိသည္ သူ႕ထံသို႕ ေရာက္လာသမွ် ဒကာ၊ ဒကာမ မ်ားအား အေတြးအျမင္ပါသည့္ တရားတိုေလးမ်ားကို ေဟာေပးေလ့ရွိသည္။ သူ႕တရားအမ်ားစုသည္ အေမးပါေသာ္လည္း အေျဖမပါေပ။ အလြန္ စိတ္ဝင္စားစရာ ေကာင္းသျဖင့္ နမူနာတစ္ခု ေဖာ္ျပပါအံ့။ တစ္ခါတြင္ ေကာ့ေသာင္းၿမိဳ႕၊ သူေဌးကၽြန္းဟိုတယ္မွ ဦးဘုန္းျမင့္တစ္ေယာက္ ဦးဝိသုဒၶိ၏ ေတာေက်ာင္းေလးသို႕ ေရာက္လာသည္။ ဦးဝိသုဒၶိက စတင္ ေမးျမန္းသည္။
“ဒကာႀကီး … နာမည္ ဘယ္လိုေခၚသလဲ”
“ဦးဘုန္းျမင့္လို႕ ေခၚပါတယ္ ဘုရား”
“ဒကာႀကီး၊ အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္း ဘာလုပ္သလဲ”
“တပည့္ေတာ္ သူေဌးကၽြန္းဟိုတယ္ အင္ဂ်င္နီယာဌာနမွာ အလုပ္လုပ္ပါတယ္ ဘုရား”
“ဒကာႀကီး၊ လူလာျဖစ္ရျခင္းရဲ႕ အဓိကရည္ရြယ္ခ်က္ဟာ အင္ဂ်င္နီယာလုပ္ဖို႕ တစ္ခုတည္းအတြက္လား”
ဦးဝိသုဒၶိ၏ တရားသည္ စကားလံုး (၂၇)လံုး ခန္႕ႏွင့္ ၿပီးဆံုးခဲ့ေလၿပီ။ ကမ႓ာ့အတိုဆံုး တရားဟု ဆိုရေလမည္လားမသိ။ ဦးဘုန္းျမင့္ အတြက္ကား အံ့ၾသစရာ အေကာင္းဆံုး ေန႕တစ္ေန႕ ျဖစ္သြား၏။ လူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနပါလ်က္ “လူျဖစ္ရျခင္းရဲ႕ အဓိကရည္ရြယ္ခ်က္” ကို ဦးဘုန္းျမင့္တစ္ေယာက္ တစ္ခါမွ် မစဥ္းစားခဲ့ဖူးေပ။
ဦးဝိသုဒၶိသည္ ထိုေမးခြန္းကို ေက်ာင္းသို႕ ေရာက္လာသူ အားလံုးအား ေမးျမန္းေလ့ရွိသည္။ သို႕ေသာ္ အေျဖကိုကား ေျပာမျပေပ။ အေမးခံရသူကိုယ္တိုင္ ကိုယ့္နည္းကိုယ့္ဟန္ျဖင့္ အေျဖထုတ္ရသည္။ စာေရးသူသည္ ဤတရားကို ရန္ကုန္တိုင္း၊ ေဒါပံုၿမိဳ႕၊ ယမံုနာလမ္းတြင္ စတင္ ေဟာၾကားခဲ့သည္။
ထိုတရားသည္ နာၾကားရသူ အားလံုးအတြက္ အံ့ၾသတုန္လႈပ္ဖြယ္ရာ ျဖစ္သြားသည္။ အသိဉာဏ္ပညာ အလင္းေတြ အမ်ားႀကီး ရသြားၾကသည္။ ဤတရား ဗီစီဒီအေခြကို သာေကတ၊ (၁)ေစ်းလမ္း၊ ေရႊလဝင္း စဆိုးဆိုင္ႏွင့္ ေဆးဆိုင္ပိုင္ရွင္ ဦးေက်ာ္လွ၊ ေဒၚစန္းတင့္ မိသားစုတို႕က ဓမၼဒါနအျဖစ္ လွဴဒါန္းေနရာ ေခြေပါင္း ေထာင္ခ်ီေနၿပီဟု သိရသည္။
ထို ယမံုနာလမ္းေဘးမွ မီးေသြးေရာင္းေသာ ဘာသာျခား ဒကာႀကီးတစ္ဦးသည္ ထိုတရားကို နာၾကားမိသြားၿပီး ဗုဒၶဘာသာဝင္ ျဖစ္သြားသည္။ ထိုဘာသာေျပာင္းလာေသာ ဒကာႀကီးသည္ ေရႊလဝင္း မိသားစုထံမွ ယင္းတရားေခြမ်ားကို ယူ၍ ထပ္ဆင့္ ဓမၼဒါန ျပဳေနသည္မွာလည္း ေခြေပါင္း ရာဂဏန္းအထိ ရွိေနၿပီဟု သိရသည္။
ထိုဘာသာျခား ဒကာႀကီးက ဦးလွဝင္းတို႕ မိသားစုအား ေျပာခဲ့ေသာ စကားမွာ မွတ္သားဖြယ္ ေကာင္းလွ၏။
“ကၽြန္ေတာ္ လူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနၿပီးေတာ့ ‘လူျဖစ္ရျခင္းရဲ႕ အဓိကရည္ရြယ္ခ်က္’ ကို တစ္ခါမွ မစဥ္းစားမိဘူး၊ လူလာျဖစ္ရတာ မီးေသြးေရာင္းဖို႕ တစ္ခုတည္းအတြက္လို႕ပဲ ထင္ေနမိတယ္၊ ဒီတရားကို နာရမွ လူျဖစ္ရျခင္းရဲ႕ အဓိကရည္ရြယ္ခ်က္ကို ေကာင္းေကာင္းႀကီး သိသြားတယ္”
လူျဖစ္ရျခင္း၏ အဓိက ရည္ရြယ္ခ်က္သည္ ဝမ္းစာရွာဖို႕ မဟုတ္၊ အိပ္ဖို႕ မဟုတ္၊ စားဖို႕ မဟုတ္၊ ကာမဂုဏ္ ခံစားဖို႕ မဟုတ္။ ကုသိုလ္ျပဳဖို႕ အတြက္သာ ျဖစ္၏။ တိရစာၦန္တြင္ ဝမ္းစာရွာျခင္း၊ အိပ္ျခင္း၊ စားျခင္း၊ ကာမဂုဏ္ ခံစားျခင္းဟူေသာ အခ်က္ေလးခ်က္ ရွိသကဲ့သို႕ လူတြင္လည္း ထို႕အတူ ေလးခ်က္ပင္ ရွိ၏။ ဤေလးခ်က္တည္းသာ ရွိေနပါက လူသည္ တိရစာၦန္ႏွင့္ ဘာမွ်မထူး၊ အတူတူသာ ျဖစ္၏။
လူသားသည္ ကုသိုလ္ (ပရဟိတအလုပ္)ကို လုပ္တတ္၏။ တိရစာၦန္ကား မလုပ္တတ္။ ဤကုသိုလ္ (ပရဟိတအလုပ္) ေၾကာင့္သာလွ်င္ လူသားသည္ တိရစာၦန္ထက္ သာလြန္ ျမင့္ျမတ္သြားျခင္း ျဖစ္၏။
မဏႎ မိေဂါ ပႆေႏၲာပိ၊
တိဏံ ခါဒံဝ ဂစၧတိ။
လဒၶကာေလာ ဒုပၸေညာပိ၊
ကာမံ ဘုၪၨံဝ ဂစၧတိ။
“သမင္သည္ ပတၱျမားကို ျမင္ေသာ္လည္း ဂရုမစိုက္ဘဲ ျမက္ကိုသာ စားၿပီး ေတာတြင္းသို႕ ဝင္သြား၏။ ထို႕အတူ ပညာမဲ့ေသာ လူသားသည္လည္း လူ႕ဘဝကို ကုသိုလ္ရဖို႕ အသံုးမခ်ဘဲ ကာမဂုဏ္ ခံစားဖို႕အတြက္ အသံုးခ်၍ အပါယ္ေလးပါးသို႕ သြားသည္။”
ဤကား ဗုဒၶ၏ အဆံုးအမ ေဒသနာေတာ္ေလးတစ္ခုပင္ ျဖစ္၏။
“လူျဖစ္ရျခင္း၏ အဓိက ရည္ရြယ္ခ်က္ကို မသိေသာ ပညာမဲ့သည္ လူ႕ဘဝကို ကာမဂုဏ္ ခံစားဖို႕အတြက္ အသံုးခ်၍ အပါယ္ေလးပါးသို႕ သြားသည္။ လူျဖစ္ရျခင္း၏ အဓိက ရည္ရြယ္ခ်က္ကို သိေသာ ပညာရွိသည္ လူ႕ဘဝကို ကုသိုလ္ရဖို႕အတြက္ အသံုးခ်၍ နိဗၺာန္သို႕ သြားသည္။”
ဆရာေတာ္ အရွင္ဇဝန (ေမတၱာရွင္-ေရႊျပည္သာ) ေရးသား ထုတ္ေဝေသာ “လူျဖစ္ရျခင္းရဲ႕ အဓိကရည္ရြယ္ခ်က္” စာအုပ္မွ ..
http://mtbgroup.ning.com မွကူးယူေဖၚျပပါသည္..
Posted by Golden Myanmar at 1:03 AM No comments:
Labels: for everyone
Friday, November 6, 2009
ေမတၱာဆိုတာ ဘ၀ရဲ့ အေကာင္းဆံုး ေျမၾသဇာ
တစ္ခါက ကေလးငယ္တစ္ဦးသည္ သူ႔ကုိယ္သူ ကမၻာေပၚတြင္ ကံအဆိုးဆံုး ကေလးဟု ထင္ေနသည္။ အေၾကာင္းမွာ သူတြင္ ေက်ာရိုးနာ ေရာဂါေၾကာင့္ ေျခေထာက္ မသန္မစြမ္း ျဖစ္ခဲ့ရျပီး သြားမ်ားလည္း အထပ္ထပ္ မညီမညာ ေပါက္ေနေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ သူသည္ အျခားကေလး သူငယ္မ်ားႏွင့္ ေပ်ာ္ပါး ေဆာ့ကစားျခင္း မရွိဘဲ တဦးတည္း ထီးထီးေနတတ္သည္။ ဆရာ စာေမးတိုင္းလည္း ျပန္ေျဖျခင္း မရွိ ေခါင္းငုံ႔ကာ ေနတတ္သူျဖစ္သည္။
တစ္ခုေသာ ေႏြဦးေပါက္တြင္ သူ၏ဖခင္သည္ အိမ္နီးခ်င္း မိတ္ေဆြထံမွ ရခဲ့ေသာ သစ္ပင္ပ်ဳိးပင္မ်ားကို သားသမီးမ်ားအား တစ္ေယာက္တစ္ပင္စီ ခဲြေ၀ျပီး အိမ္ေနာက္တြင္ စိုက္ပ်ဳိးေစခဲ့သည္။ ပ်ဳိးပင္ကို အေကာင္းဆံုး အရွင္သန္ဆံုး စိုက္ပ်ဳိးႏိုင္ သူအား ဆုခ်မည္ဟုလည္း ေၾကညာခဲ့သည္။
ဖခင္ေပးမည့္ ဆုအား သူလည္း လိုခ်င္ခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ တျခားသူမ်ားက ပ်ဳိးပင္ကိုယူျပီး အားရ၀မ္းသာ စိုက္ပ်ဳိးေနခ်ိန္တြင္ သူ႔စိတ္ထဲတြင္ ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ မေကာင္းေသာ အေတြးတခ်ဳိ႔၀င္ခဲ့သည္။ ကိုယ္စိုက္ပ်ဳိးေသာပ်ဳိးပင္ အျမန္ဆံုး ညိဳးႏြမ္း ေသဆံုးသြားရန္သာ သူ ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့သည္။ သို႔ႏွင့္ အပင္ကို ေရ တစ္ခါ ႏွစ္ခါ ေလာင္းျပီး ေနာက္ပိုင္း သူလွည့္ပင္ မၾကည့္ခဲ့မိေပ။
ရက္အတန္ငယ္ ၾကာေသာအခါ စိုက္ထားေသာ အပင္အား သူ သြားေရာက္ ၾကည့္ခဲ့ျပန္သည္။ ထူူးဆန္းစြာ အပင္မွာ မညိဳးႏြမ္း မေသဆံုးသည့္အပင္ ရြက္ႏုမ်ားပင္ ထြက္လို႔လာသည္။ တစ္ျခားအပင္မ်ားထက္ပင္ ပိုရွင္သန္ေနသည္ကို အံ့ၾသစြာ သူေတြ႔လိုက္မိသည္။
ဖခင္မွာ ဂတိအတိုင္း သူၾကိဳက္ေသာ ဆုကိုေပးခဲ့ျပီး သူအား “သားစိုက္ထားတဲ့ အပင္ကို ၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္ သားဟာ ၾကီးလာရင္ ရုကၡေဗဒပညာရွင္တစ္ဦးျဖစ္လိမ့္မယ္”ဟု အားေပးစကား ေျပာခဲ့သည္။
ထိုေန႔မွစ၍ သူသည္ တေျဖးေျဖး ေပ်ာ္ရႊင္လာခဲ့သည္။ တစ္ေယာက္တည္း ထီးထီးမေနေတာ့ဘဲ အျခားလူမ်ားႏွင့္ ၀င္ဆန္႔ရဲလာခဲ့သည္။ တစ္ညတြင္ သူသည္ အိပ္မေပ်ာ္ေသာေၾကာင့္ ျပဳတင္းေပါက္ကိုဖြင့္ျပီး လွပေသာ လေရာင္ကို ခံစားရင္း ဇီ၀ေဗဒဆရာေျပာခဲ့ေသာ “ အပင္ေတြဟာ အမ်ားအားျဖင့္ ညမွာ ရွင္သန္ ၾကီးထြားၾကတယ္” ဟုေသာ စကားတစ္ခြန္းကို သတိရလာမိသည္။ သုိ႔ႏွင့္သူသည္ မိမိစိုက္ခ့ဲေသာ အပင္အား သြားေရာက္ ၾကည့္႐ႈလိုခဲ့သည္။
အိမ္ေနာက္ရွိ သစ္ပင္နားေရာက္ခါနီးတြင္ လူရိပ္တစ္ခုကို ေတြ႔လိုက္မိသည္။ ထိုသူမွာ ဖခင္ျဖစ္ျပီး မိမိစိုက္ခဲ့ေသာ အပင္အား တူးဆြျပီး အပင္ေျခရင္းကိုေျမၾသဇာမ်ားျဖင့္ ဖို႔ေပးေနသည္ကို သူေတြ႔လိုက္မိသည္။ ဖခင္၏လုပ္ရပ္ကို ၾကည့္ျပီး အရာအားလံုးကို သူ သေဘာေပါက္သြားမိသည္။ သူစိုက္ပ်ဳိးျပီး ညိဳးႏြမ္းေသဆံုး ေစခ်င္ေသာအပင္ ရွင္သန္ေနျခင္း၏အေၾကာင္းရင္းကို သူသိသြားမိသည္။ အိပ္ခန္းသို႔ သူ တိတ္တဆိတ္ လွည့္ျပန္လာျပီး တစ္ညလံုး သူ ငိုေၾကြးခဲ့မိသည္။
အခ်ိန္မ်ား တေရြ႔ေရြ႔ ကုန္ဆံုးသြားခဲ့ျပီ။ ထိုေျခမသန္မစြမ္းေသာ ကေလးမွာ ရုကၡေဗဒပညာရွင္ တစ္ဦး ျဖစ္မလာခဲ့ပါ။ သို႔ေသာ္ သူသည္ အေမရိကန္၏သံုးဆယ့္ႏွစ္ဦးေျမွာက္ သမတၱၾကီးျဖစ္လာခဲ့သည္။ သူ႔အား တြန္းလွည္းေပၚတြင္ ထိုင္ေနေသာ ပဲ့ကိုင္သူ အျဖင့္လည္း တင္စားၾကသည္။ သူ၏ အမည္မွာ Franklin D. Roosevelt ျဖစ္သည္။
၁၂ ႏွစ္ အရြယ္က
ေမတၱာဆိုတာ ဘ၀ရဲ့ အေကာင္းဆံုး ေျမၾသဇာပါ။ တစ္ခြန္းတည္းေသာ စကားပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အၾကင္နာ ေမတၱာေတြပါရင္ ညိဳးႏြမ္းေနတဲ့ ဘ၀ကိုေတာင္ရွင္သန္ေစပါတယ္။
Posted by Golden Myanmar at 4:42 AM No comments:
Labels: for everyone
Friday, October 30, 2009
မေအာင္ၿမင္ၿခင္းတ၇ား(၄၅)ပါး
မေအာင္ၿမင္ၿခင္းတရား(၄၅)ပါး
၁။ တိက်ေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္ မရွိျခင္း
၂။မ်ိဳးရိုးလိုက္ျပီး ေမြးရာပါ ကိုယ္အဂၤ ါမ်ား မတင့္တယ္ မဖြယ္ မရာ ရွိျခင္း။
၃။ အျခားသူမ်ား၏ အေရးအခင္းမ်ားတြင္ ၀င္ေရာက္ စြက္ဖက္ တတ္ေသာ ထူးဆန္းသည့္အက်င့္ရွွိျခင္း။
၄။ မိမိ အလုပ္အကိုင္ႏွင့္ ပက္သက္ျပီး လံုေလာက္ေသာ ျပင္ဆင္မွဴ႕ မရွိျခင္း။
၅။ ကိုယ္တိုင္ စည္းကမ္းေသ၀ပ္မွဴ႕ မရွိျခင္း။
၆။ မိမိ၏ တိုးတက္ေရးႏွင့္ အခြင့္အလမ္းမ်ားအေပၚ အေရးမစိုက္ျခင္း၊ စိတ္၀င္စားမွဴ႕ မထားျခင္း ။
၇။ အလယ္ အလတ္ တန္းစား အဆင့္ထက္ ေက်ာ္လြန္၍ ေရာက္ရွိရန္ မွန္းဆေသာၾကီးျမင့္စိတ္ မရွိျခင္း။
၈။ က်န္းမာေရးကို အေလးမထား၊ ဂရုမစိုက္ျခင္း ။
၉။ ငယ္စဥ္ ဘ၀က ပတ္၀န္းက်င္၏ မေကာင္းမွဴ႕ အရွိန္အ၀ါမ်ား ရိုက္ခတ္မွဴ႕ဒဏ္ခံခဲ့ရျခင္း။
၁၀။ စတင္ထားေသာ အလုပ္ကိစၥကို ျပီးဆံုးသည္ အထိ လုပ္ကိုင္ႏိုင္ေသာ ဇြဲမရွိျခင္း။
၁၁။ အဖ်က္စိတ္ထားမ်ား လက္ခံ က်င့္သံုးေနျခင္း။
၁၂။ စိတ္ထိခိုက္ လွဴပ္ရွားမွဴ႕မ်ားအေပၚ ထိမ္းခ်ဳပ္ ကြပ္ကဲမွဴ႕ မျပဳႏိုင္ျခင္း။
၁၃။ မိမိက ဘာမွ် မေပးပဲ ႏွင့္ သူတပါးထံမွ ရယူလိုေသာ ဆႏၵ ထားရွိျခင္း။
၁၄။ ဆံုးျဖတ္ႏိုင္စြမ္း မရွိျခင္းႏွင့္ အရာရာကို တိက်မွဴ႕ မရွိျခင္း။
၁၅။ တစ္စံု တစ္ခုကို ျဖစ္ေစ၊ ထို႕ထက္ မ်ားမ်ားကို ျဖစ္ေစ မလုပ္ရဲမကိုင္ရဲဘဲ အျမဲ ေၾကာက္ရြံ႕စိတ္ ရွိေနျခင္း။ ၇ မ်ိဳး ၇ွိသည္။(က) ဆင္းရဲ ပင္ပမ္းမည္ကို ေၾကာက္ရြံ႕ျခင္း။(ခ) ေ၀ဖန္ ျပစ္တင္ ခံရမည္ကို ေၾကာက္ရြံ႕ျခင္း(ဂ) မက်န္းမမာ ျဖစ္မည္ကို ေၾကာက္ရြံ႕ျခင္း။(ဃ) ခ်စ္ခင္မွဴ႕ မ်ား ပ်က္ျပားမည္ ၊ ခ်စ္ခင္သူမ်ား ဆံုးရွံဳးမည္းကိုေၾကာက္ရြံ႕ျခင္း။(င) အသက္ၾကီးရင့္ အိုမင္းမည္ကို ေၾကာက္ရြံ႕ျခင္း။(စ) လြတ္လပ္ခြင့္ ဆံုးရွံဳးမည္ကို ေၾကာက္ရြံ႕ျခင္း။(ဆ) ေသရမည္ကို ကို ေၾကာက္ရြံ႕ျခင္း တို႕ ျဖစ္သည္။
၁၆။ အိမ္ေထာင္ျပဳရာတြင္ အိမ္ေထာင္ဖက္ အေရြးမွားျခင္း။
၁၇။ အလုပ္အကိုင္၊ အေရာင္းအ၀ယ္ျပဳလုပ္ရာတြင္ ေပါင္းသင္း ဆက္ဆံသူ အေရြးမွားျခင္း။
၁၈။ မေတာ္ တဆ ျဖစ္မလားဟု ေတြးေတာ စိုးရိမ္မွဴ႕ လြန္ကဲျခင္း။
၁၉။ အလုပ္ အကိုင္၊ အသက္ေမြး ၀မ္းေက်ာင္းျပဳ မွဴ႕ အေရြးမွားျခင္း။
၂၀။ မိမိ၏ အခိ်န္ႏွင့္ အားမ်ား ဆုတ္ယုတ္ပ်က္ျပားမွဴ႕ ျဖစ္ေစျခင္း၊စိတ္အာရံု စူးစိုက္ ထိမ္းခ်ဳပ္ရန္ အားမထုတ္ျခင္း။
၂၁။ ၀င္ေငြႏွင့္ ထြက္ေငြကို စာရင္းဇယား စီမံခ်က္ မထားျခင္း၊ မဆင္မျခင္မထိမ္းခ်ဳပ္ပဲ သံုးစြဲျခင္း။
၂၂။ မိမိကုိယ္ပိုင္ အခ်ိန္ကို စာရင္းဇယားဆြဲ၍ မွန္ကန္ အက်ိဳးရွိစြာ မသံုးတတ္ျခင္း။
၂၃။ စိတ္၀င္စားမွဴ႕၊စိတ္အားထက္သန္မွဴ႕တို႕အေပၚ ထိမ္းခ်ဳပ္ကြပ္ကဲမွဴ႕ မျပဳျခင္း။
၂၄။ စိတ္ရွည္ သီးခံႏိုင္စြမ္း မရွိျခင္း။
၂၅။ လူအမ်ားႏွင့္ ဆက္ဆံရာတြင္ မွ်တ မွန္ကန္မွဴ႕ မရွိျခင္း၊ သဟ ဇာတစိတ္ႏွင့္ မပူးေပါင္းျခင္း။
၂၆။ ရသင့္ ရထိုက္သည္ကို အေျခမခံ အေၾကာင္းမျပဳ ၊ ထိုက္သင့္ေသာၾကိဳးပမ္းမွဴ႕ မပါပဲ တန္ခိုး၊ အာဏာ၊ ၾကြယ္၀မွဴ႕မ်ားလိုခ်င္တပ္မက္ေမာလြန္းျခင္း။ ( တန္ရာတန္ရာ မမွန္းပဲ အေခ်ာင္လိုခ်င္လြန္း၊ေလာဘၾကီးလြန္းျခင္း)
၂၇။ သစၥာ မရွိ၊ သစၥာတရား မဲ့ျခင္း။
၂၈။ မာနၾကီး ဘ၀င္ျမင့္ျခင္း ၊ ၀ါၾကြားအထင္ၾကီးျခင္းမ်ားကို ထိမ္းခ်ဳပ္ကြပ္ကဲမွဴ႕ မျပဳႏိုင္ျခင္း။
၂၉။ တစ္ကိုယ္ေကာင္း ဆန္လြန္း၊ တစ္ကိုယ္ေကာင္း စိတ္ၾကီးျခင္း။
၃၀။ မိမိသိျပီးသား အမွန္တရားအေပၚ အေျခမခံပဲ၊ ၀င္ေရာက္စပ္စု အၾကံေပးျခင္း။( မိမိ အမွန္တကယ္ မသိေသာ ကိစၥမ်ားကို ၀င္ေရာက္ စပ္စု အၾကံေပးျခင္း)
၃၁။ ျဖစ္ႏိုင္ရာ ျဖစ္တန္ရာကို မၾကံစည္ မၾကည့္ျမင္တတ္ျခင္း။
၃၂။ အရည္အခ်င္း၊ အေတြ႕အၾကံဳ၊ ဗဟုသုတ ရွိသူမ်ားႏွင့္ ၾကီးျမင့္စိတ္မဖြဲ႕ျခင္း၊ ပူးေပါင္းလုပ္ကိုင္ရန္ ပ်က္ကြက္ျခင္း။ (အရည္အခ်င္း၊အေတြ႕အၾကံဳ၊ ဗဟုသုတ ရွိသူမ်ားကို အားက်စိတ္၊ အတူပူးပါင္းလုပ္ကိုင္လိုစိတ္ မရွိျခင္း၊ မပူးေပါင္းျခင္း)
၃၃။ အနႏၱ ဥာဏ္ပညာရွင္ ရွိသည္ကို အသိအမွတ္ မျပဳ၊ ဥာဏ္ေတာ္ ရွင္၏ အင္အာကို မိမိႏွင့္ သင့္ေလ်ာ္ေအာင္ ရယူသံုးစြဲျခင္း မျပဳျခင္း။ (ပညာရွိကို မမွီ၀ဲ မဆည္းကပ္ျခင္း)
၃၄။ ညစ္ညမ္း-ရိုင္းစိုင္း- ဆိုးသြမ္းေသာ စကားမ်ား ေျပာဆိုျခင္း။
၃၅။ စဥ္းစား ဆင္ျခင္မွဴ႕ မျပဳပဲ စကားေျပာဆိုျခင္း ၊ စကားမ်ားလြန္းျခင္း။
၃၆။ သူတပါးပိုင္ ပစၥည္းမ်ား တပ္မက္ေမာျခင္း။
၃၇။ အခ်ိန္ဆြဲျခင္း ၊ဖင့္ႏႊဲေလးကန္မွဴ႕ အက်င့္ရွိျခင္း ။
၃၈။ အေၾကာင္း တစ္စံု တစ္ရာ မရွိဘဲ သူတပါး မေကာင္းသတင္း မ မွန္ မကန္လုပ္ၾကံ ေျပာဆိုျခင္း။
၃၉။ စိတ္တန္ခိုး အင္အားမ်ားႏွင့္ စိတ္၏ သေဘာသဘာ၀မ်ားကို နားမလည္ျခင္း၊မလုပ္ေဆာင္တတ္္ျခင္း။
၄၀။ တိက်ေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္ မရွိ၍ ကိုယ္တိုင္ဦးေဆာင္ တီထြင္ လုပ္ကိုင္မွဴ႕မျပဳ တတ္ျခင္း။
၄၁။ တိက်ေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္ မရွိ၍ မိမိကိုယ္ ကို အားထားယံုၾကည္စိတ္ မရွိျခင္း။
၄၂။ ႏွစ္လိုဖြယ္ရာ ၊ ခင္မင္ဖြယ္ရာ၊ ၾကည္ညိဳဖြယ္ရာ ရုပ္အဆင္း အဂၤ ါ မရွိျခင္း။
၄၃။ လာလတၱံ႕ေသာ အခ်ိန္ကာလအေပၚ မိမိ အေပါက္းအသင္း ၊ မိမိလူမ်ိဳး၊ မိမိကိုးကြယ္ရာ ဘုရားအေပၚ ယံုၾကည္မွဴ႕ မရွိျခင္း။
၄၄။ ထိမ္းခ်ဳပ္ ကြပ္ကဲမွဴ႕ မပါပဲ ၾကံစည္ျခင္း၊ မိမိစိတ္တန္ခိုး အင္အားကို တိုးတက္ေအာင္ မျပဳလုပ္ျခင္း။
၀န္ခံခ်က္။ ။
သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ပို႕ေပးတဲ့ ေမးက ကမၻာသစ္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားအတြက္ ျပန္ျပီး ေ၀ငွလိုက္တာပါ။(ကိုယ္ ကိုယ္တုိင္လည္း ၁၀ ခ်က္ထက္မနည္း ထိေနပါတယ္။ေရွာင္သင့္တာ ေရွာင္ႏိုင္ျပီး ဆင္ျခင္သင့္တာေတြ ကို သိျမင္ သံုးသပ္ႏိုင္ပါေစလို႕ ဆုေတာင္းရင္း)
Posted by Golden Myanmar at 7:10 PM No comments:
Newer Posts Older Posts Home
Subscribe to: Posts (Atom)
My Blog List
Search This Blog
Blog Archive
09/18 - 09/25 (1)
03/21 - 03/28 (1)
02/28 - 03/07 (1)
01/31 - 02/07 (12)
01/10 - 01/17 (15)
11/01 - 11/08 (1)
10/25 - 11/01 (1)
08/30 - 09/06 (1)
11/23 - 11/30 (3)
11/16 - 11/23 (1)
Golden Myanmar
Mawlamyine, Mawlamyine, Myanmar (Burma)