my my my en my my my my my ja my my my my my ja my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my hy my my my my my my my my my my my my my my my my en my my my my my my my my my my my my my my my my my en fa en my en en my my en my en my my my en en en my my my my my my my my my en en en my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my en my en my en en my my my my my my my my my my my my my my my en en en en en en en en en en en en en hu en en en en en es en en en en en en en de pl en en en en ja en en en en en en en en en en en en en en id en en en en la en en fi nl nn en fi en en uk en en br en en en es en es lv en en en hbs_lat en hbs_lat pl en en en en en en en en en en en sv en en en en fr tr it en en en en en en en en en en my my my my my en my en my my my my my my my my my my my en my my my my my my my my my my my my my my en my my my my my my my de my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my en my en my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my en my en en my my my my my en en en fr en en my en en en en fr my my en my en my en en my my my my my my en my en en en eu my my my my my my my my en my en my my my my my my my my my my my my my my th my my en my en en my my my en en en my my my my my my my en en de en my en de de en de de de en en de cs de en de de de en de de de en en de cs en de de de en de de en en de de en de de de en de de de en en de cs de en de de de en de de de en en de cs de en de de en en de de de en en de da de en de de en en de de de en de cs de en de de de en de de de en en de da de en de de de en de de de en en de cs de de de de my my my my en en en en en en en my my my en en en en en en en en en en en en en en en en fr sv fr my en en en en de en en en en en en en en en en en de en en en en en en en en de de en en en en my my my my my my my my my my en de my my my my my de my my en en en en en en en en my en
၀တၱဳဆိုတာကို အစအဆံုးဖတ္ဖူးတာ မေန႔တေန႔ကမွပါ… ဒါေပမဲ့ ရုပ္ရွင္ဇာတ္လမ္းေတြၾကည့္တိုင္းပဲျဖစ္ျဖစ္ တခါတေလ စိတ္ကူးယဥ္ဖူးတဲ့ ဇာတ္လမ္းေလးေတြ ေခါင္းထဲမွာရွိေနခဲ့ပါတယ္… ၀တၱဳတစ္ပုဒ္အျဖစ္ ခ်ေရးဖို႔ကေတာ့ အလြန္မွခက္လွပါတယ္… တကယ္တမ္းေရးျပီဆိုမွ စကားလံုးေထာက္တာနဲ႔ သင့္ေလွ်ာ္တဲ့ ေနရာမွာ ဘာစာလံုးသံုးရမွန္းမေသခ်ာတာနဲ႔… စာဖတ္သူ မ်က္လံုးထဲေပၚေအာင္ ဘယ္လို ခ်ျပရပါ့ဆိုတာနဲ႔… ငါ့၀တၱဳက သူမ်ားေတြလို အကြန္႔အညြန္႔ စကားလံုးလွလွ မသံုးတတ္လို႔ ပ်င္းစရာေကာင္းမွာနဲ႔… မေရးျဖစ္ မေရးျဖစ္ရွိခဲ့ပါတယ္… အရင္က စမ္းေရးၾကည့္ဖူးခဲ့တဲ့ ၀တၱဳတိုေလးေတြကို အားေပးတဲ့သူေတြလဲရွိသလို…. က်မကို ၀တၱဳေတြဆက္ေရးပါလို႔ တိုက္တြန္းေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ စာဖတ္သူေတြလဲရွိပါတယ္… တခ်ိဳ႕ဆို က်မ၀တၱဳမေရးေတာ့ကတည္းက က်မဘေလာ့ကို ေရာက္မလာၾကေတာ့တာပါ… ၀တၱဳေရးမယ္ၾကံလိုက္… ကိုယ္ကလိုပါေသးတယ္ ေလ့လာလိုက္ပါအံုးမယ္ဆိုျပီး မေရးလိုက္… စာေရးဆရာေတြေရးတဲ့ ၀တၱဳေတြကို လုိက္ဖတ္လိုက္နဲ႔… ေရးတဲ့ စခန္းမေရာက္ခဲ့ပါဘူး… ဘယ္ပညာမဆို “စု တု ျပဳ” ရမယ္လို႔ငယ္ငယ္က ဆရာမသင္ခဲ့ဖူးတဲ့အတိုင္း.. အခ်က္အလက္ေတြ စုေဆာင္းရမယ္… ကိုယ့္ထက္ဆရာက်တဲ့သူေတြဆီက အတုယူ သင္ယူရမယ္… ျပီးရင္ ကိုယ္ပိုင္အစြမ္းအစနဲ႔ ျပဳလုပ္ရမယ္ဆိုတဲ့အတိုင္းပဲ… က်မလဲ သူမ်ားေရးတာေတြ လိုက္ေတာ့ဖတ္ပါရဲ႕… ဖတ္ျပီးရင္ စာေရးဖို႔ ပိုပိုသိမ္ငယ္လာတယ္… သူမ်ားေတြက ေရးတတ္လိုက္တာ… ငါေရးရင္ သူတို႔ေလာက္ေကာင္းမွာ မဟုတ္ဘူးဆိုျပီး ျပဳ တဲ့ အဆင့္ကို မေရာက္လာေတာ့ပါဘူး… သူတို႔အတိုင္း တိုက္ရုိက္လဲ မကူးခ်င္ပါဘူး… တကယ္ေတာ့ စာေရးဆရာတိုင္းမွာ သူ႔ေရးဟန္နဲ႔ သူရွိပါတယ္… တာယာမင္းေ၀ဆိုတစ္မ်ိဳး… ဂ်ဴးဆိုတစ္မ်ိဳး… ပုညခင္ဆိုတစ္မ်ိဳး… လြန္းထားထားဆို တစ္မ်ိဳးေပါ့… အဲဒိစာေရးဆရာ ေကာင္းတယ္မေကာင္းဘူးဆိုတာ စာဖတ္တဲ့သူအတြက္ေတာ့ စာေရးသူရဲ႕အေရးအသား ေရးနည္းေရးဟန္ကို ၾကိဳက္မၾကိဳက္ေပၚမွာလဲ မူတည္ပါတယ္… လူမ်ားမ်ားၾကိဳက္ေအာင္ ေရးနိုင္တဲ့သူကေတာ့ စာေရးဆရာေကာင္းေပါ့ေနာ္… ခုက်မ ဒီ၀တၱဳကို ပထမဆံုး ၾကိဳးစားျပီး ပံုေဖာ္ၾကည့္တာပါ… ေရးျဖစ္သြားတဲ့ အေၾကာင္းကေတာ့ ၂ခ်က္ရွိပါတယ္… ၁ခ်က္ကေတာ့ ေရွ႕မွာေျပာသြားတဲ့အတိုင္း မေဗဒါရဲ႕၀တၱဳကိုမွ ေစာင့္ဖတ္ေနပါတယ္ဆိုတဲ့ သူေတြအတြက္ပါ… ေနာက္တစ္ခ်က္ကေတာ့ မေဗဒါကို မာတီပလိုင္းက သူငယ္ခ်င္းတခ်ိဳ႕က သူတို႔ မဂၢဇင္းမွာ စာမူပို႔ေစခ်င္ေၾကာင္းလာကမ္းလွမ္းတဲ့အတြက္ ၾကိဳးစားျပီးေရးၾကည့္တဲ့သေဘာပါ…
အစကေတာ့ ဒီဇာတ္လမ္းအကုန္ေရးျပီမွ ဘေလာ့ေပၚတင္မလို႔ပါပဲ… ဒါေပမဲ့ ဇာတ္လမ္းက ဘယ္ေတာ့ျပီးမလဲ က်မကိုယ္တိုင္လဲ မသိပါဘူး… ေနာက္က တြန္းအားမရွိရင္လဲ က်မကိုယ္တိုင္လဲ ေန႔ေရႊ႕ညေရႊ႕နဲ႔ ေရးျဖစ္မွာ မဟုတ္ပါဘူး… ခုေတာင္ ၁မ်က္ႏွာေရးျပီး ဆက္မေရးျဖစ္တာ ၃လေလာက္ရွိခဲ့ပါတယ္… ခုေတာ့ ျပီးသေလာက္နဲ႔ တီဗီြက ကိုရီးယားကားျပသလို ၁ပတ္မွာ ၁ပိုင္းတင္ေပးဖို႔ စဥ္းစားမိပါတယ္… အားလံုးျပီးရင္ေတာ့ အကုန္လံုးကို စုစည္းျပီး ebook လိုမ်ိဳးလုပ္ထားေပးပါ့မယ္… ခုေလာေလာဆယ္ေတာ့ ဒီဇာတ္လမ္း ဇာတ္သိမ္းကို အၾကမ္းပ်င္း စဥ္းစားျပီးပင္မဲ့… အလည္မွာ ဘာေတြျဖစ္မလဲ ေသေသခ်ာခ်ာမစဥ္းစားရေသးပဲ ကိုယ့္ဒုကၡကိုယ္ရွာကာ ခ်ေရးလိုက္မိျပန္ပါျပီ… ပထမဆံုးေရးတာမို႔ လိုတာ ပိုတာရွိရင္ နားလည္ခြင့္လႊတ္ေပးၾကပါလို႔... မေဗဒါရဲ႕ ၀တၱဳဇာတ္လမ္းကို ႏွစ္သက္သေဘာက် အားေပးတယ္ဆိုရင္ မေဗဒါေနာက္ဆက္လွမ္းမဲ့ ေျခလွမ္းေတြမွာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြရွိလာမွာ အမွန္ပါပဲ…
သတိထားေနရက္နဲ႔ ရုတ္တရက္ၾကားလိုက္ ျမင္လိုက္ရေသာ အျဖစ္ေၾကာင့္ က်မ ေဒါသ အထြတ္အထိပ္သို႔ ေရာက္သြားသည္…
နံနက္ခင္း၏ ဆိတ္ျငိမ္မွဳကို စူးရွရွ က်မအသံက မေမွ်ာ္လင့္ပဲ ေဖာက္ထြင္း၀င္ေရာက္သြားခဲ့သည္…
ထိပ္ထား Supermarket ၾကီး၏ ဘီစကြတ္မ်ားထားရာ အတန္းအတြင္း မနက္ေစာေစာ သူငယ္ခ်င္း ၂ေယာက္ မုန္႔၀င္၀ယ္စဥ္ မသကၤာဖြယ္ အသက္၅၀ ၀န္းက်င္လူၾကီးတစ္ေယာက္ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္ဖြယ္ ၾကည့္ၾကည့္ေနသျဖင့္ က်မသတိထားမိေနသည္မွာ ဆိုင္ထဲ စ၀င္ခ်င္းကတည္းကပင္…
ယခုေတာ့ သတိထားျပီး အေ၀းက ေနေနရက္နဲ႔ ထိုသူက တမင္၀င္တိုးကာ က်မသူငယ္ခ်င္းကို အသားယူ လက္ကစားလိုက္သျဖင့္ က်မအတြက္ ေစာေစာစီးစီး တိုက္ပဲြတစ္ခု ခင္းရျပန္ပါျပီ…
က်မေဘး၌ က်မကို ဆဲြကာ စိုးရိမ္ထိတ္လန္႔ေသာ မ်က္၀န္းမ်ားျဖင့္ ရပ္ေနေသာ က်မအခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္း သီရိျဖဴ… သူ႔အေၾကာင္းကို ငယ္ငယ္တည္းက သိေသာ က်မ… ျပႆနာျဖစ္လွ်င္ ေခါင္းငံု သည္းခံတတ္… အလြန္ေၾကာက္တတ္ေသာ သူ႔ကို က်မပဲ ကာကြယ္ေပးေနက်ပင္…
ထို လူက မခိုးမခန္႔ အမူအရာျဖင့္ မသိသလို ခပ္ဆပ္ဆပ္ ျပန္ေျဖသည္…
“ ရွင္လုပ္တာ ရွင္မသိဘူးလား… ရွင္ သူ႔ေပါင္ကို လွမ္းပုတ္လိုက္တာ က်မကိုယ္တိုင္ျမင္လိုက္တယ္”
“ ေတာ္ပါေတာ့… ေႏြႏွင္းရယ္ ထားလိုက္ပါေတာ့ ရွက္စရာၾကီး…”
“မထားနိုင္ဘူး မိျဖဴ… ဒါငါတို႔ရွက္စရာမဟုတ္ဘူး… သူ မဟုတ္တာလုပ္တာ… သူရွက္ရမွာ… ဒါမ်ိဳးကိစၥေတြမွာ ငါတို႔မိန္းကေလးေတြ ငံု႔ခံေနမယ္ဆိုရင္ ဒီလိုလူမ်ိဳးေတြက အသားယူေနအံုးမွာပဲ… ငါတို႔ကို ဟိုနားေလာက္ထဲက ကြက္ၾကည့္ကြက္ၾကည့္လုပ္ေနလို႔ ငါမသကၤာျဖစ္ေနတာ… အဲဒါေၾကာင့္ ေသခ်ာသတိထားေနတာ… ဒါေတာင္ သူက လုပ္လိုက္ေသးတယ္”…
“က်ဳပ္ဘာမွ မလုပ္ဘူး… စြတ္စြတ္စဲြစဲြ… က်ဳပ္မေတာ္တဆထိမိတာပဲ… ခင္ဗ်ားက ဘာျဖစ္ေနတာလဲ…”
“မေတာ္တဆဆိုရင္ ရွင္ခုခ်က္ခ်င္း က်မသူငယ္ခ်င္းကို ေတာင္းပန္ပါ… “
“ရွင္က ဒီေလာက္ ေပၚတင္မိတာေတာင္ ျငင္းခ်င္ေသးတယ္… ဟုတ္လား… ဟိုမွာ CCTV ကင္မရာရွိတယ္… တာ၀န္ရွိတဲ့သူကိုခြင့္ေတာင္းျပီး ဒီကိစၥကို သက္ေသျပမယ္… “
က်မ ေျပာေျပာဆိုဆိုျဖင့္ ေငြရွင္းေကာင္တာရွိရာ ဆိုင္၀န္ထမ္းေတြဘက္ကို ဦးတည္လိုက္သည္…
“ ဒီမွာရွင့္ ဘီစကြတ္တန္းဖတ္က ကင္မရာသြင္းထားတာရွိရင္ ျပန္ျပေစခ်င္ပါတယ္… ဒီလူ က်မသူငယ္ခ်င္းကို အရွက္ရေအာင္ ေႏွာင့္ယွက္တဲ့ အတြက္ အေရးယူဖို႔ပါ… “
ဆိုင္သမားေတြလဲ ျပဴးတူးျပာတာ လွဳပ္လွဳပ္သဲသဲျဖစ္သြားျပီး… တအုအု တအအျဖင့္…
“ဘာလို႔လဲ… အဲဒိကင္မရာေတြက record မလုပ္ထားဘူးလား… ျပထားရုံသက္သက္မို႔လို႔လား”
“ဟို… အဲဒိကင္မရာက က်မတို႔အဆင့္နဲ႔ မသိဘူးရွင့္ ကြန္ထရုိးခန္းထဲက တာ၀န္ရွိသူကို ခြင့္ေတာင္းရမွာ… “
“ဒါဆိုလဲ ဒီဆိုင္က တာ၀န္ရွိသူနဲ႔ ေတြ႔ခ်င္တယ္… ေခၚေပးပါ… “
“ဘာျဖစ္ေနၾကတာလဲ ဆူဆူညံညံနဲ႔… ဟိုမွာ Boss ကေရာက္ေနတယ္…”
“ က်ေတာ္ဘာမ်ား အကူအညီေပးရမလဲ ခင္ဗ်ာ…” ထိုသူက ယဥ္ေက်းစြာ ေမးပါသည္…
“ဘီစကြတ္တန္းဘက္က CCTV ကင္မရာကို ေစာေစာက မိနစ္ ၃၀ စာေလာက္ျပန္ၾကည့္ခ်င္လို႔ပါ… ဒီလူ က်မသူငယ္ခ်င္းကို molest လုပ္တာ မေတာင္းပန္တဲ့ အျပင္ ၀န္မခံလို႔ စခန္းမွာ အမွဳဖြင့္မလို႔ပါ”…
“ကဲပါဗ်ာ… ၾကီးတဲ့ အမွဳေသးေအာင္… ေသးတဲ့အမွဳ ပေပ်ာက္ေအာင္… ခင္ဗ်ားေတာင္းပန္လိုက္ပါဗ်ာ… မဟုတ္ရင္ စခန္းေရာက္ဘာေရာက္နဲ႔ အားလံုး အလုပ္ပ်က္အကိုင္ပ်က္ ျဖစ္ကုန္မယ္”
အမွဳဖြင့္မယ္ဆိုတဲ့ အသံကိုၾကားေတာ့ ထိုသူ အေတာ္လန္႔သြားပံုရသည္… မ်က္ႏွာကို တဖက္သို႔လႊဲကာ…
“Sorry… Sorry… “ သူ မေျပာခ်င္ေျပာခ်င္ျဖင့္ ေတာင္းပန္သည္… ျပီးေတာ့ “မေတာ္တဆေလး ထိတာျဖစ္ေနလိုက္တာ” ဆိုျပီး ပါးစပ္က ပြစိပြစိေျပာသည္…
“ရွင္… မေတာ္တဆလား တမင္လား အားလံုးသိတယ္… မနက္ေစာေစာ လူက အရွင္းၾကီး… လမ္းက အက်ယ္ၾကီး… မယံုရင္ ကင္မရာထဲမွာ ျပန္ၾကည့္ၾကမယ္ေလ…”
“ကဲပါ.. ေႏြႏွင္းရယ္… ထားလိုက္ပါေတာ့… သူလဲေတာင္းပန္ျပီးျပီပဲ…” ျဖဴက အားနာစိတ္ ရွက္စိတ္ျဖင့္ က်မလက္ကို ဆဲြကာ တားသည္…
မန္ေနဂ်ာလိုလို ကိုရာဇာ ဆိုသူကလဲ “ဟုတ္ပါတယ္ဗ်ာ… က်ေနာ္လဲ ၾကားထဲက ေတာင္းပန္ပါတယ္… ကင္မရာက ျပလို႔ေတာ့ရပါတယ္… အားလံုး အလုပ္ေတြ ရွဳပ္ကုန္မွာစိုးလို႔ပါ… ခင္ဗ်ားကလဲ ေသခ်ာေတာင္းပန္လိုက္… ျပီးဘာမွ မေျပာနဲ႔ေတာ့ သြားေတာ့… စခန္းေရာက္ရင္ ခင္ဗ်ားပဲ ဒုကၡေရာက္မွာ…”
က်မလဲ နာရီကို ၾကည့္မိေတာ့ ေမာင္တို႔အိမ္ကိုသြားရအံုးမည္… ေမာင္ေျပာစရာရွိသည္ဆိုေသာေၾကာင့္ စိတ္ေလာေနေသာေန႔မွ ဒီလိုျဖစ္ရသည္… အခ်ိန္သိပ္မရွိေတာ့သျဖင့္ ထိုသူ သက္သာရာရသြားသည္…
ထိုအခ်ိန္က ရုံးခန္းတြင္းမွ က်မတို႔ ျပႆနာကို အကဲခပ္ေနေသာ လူတစ္ေယာက္ကိုေတာ့ က်မ သတိမထားခဲ့မိပါ…
ျဖဴနွင့္လမ္းခဲြျပီး ေမာင္တို႔အိမ္ဘက္သုိ႔ ထြက္လာခဲ့ေသာ္လည္း… ျဖဴ႕ဆီမွာ ၾကားခဲ့ရေသာ စကားမ်ားေၾကာင့္ စိုးထိတ္ ေနမိသည္…
“ေႏြႏွင္း… နင္နဲ႔ ငါက အခင္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းေတြမို႔ ငါေျပာျပတာေနာ္… ငါ့ကို စိတ္ေတာ့မဆိုးနဲ႔… ဟိုေန႔က ေအာင္ခန္႔ကို ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ေတြ႔လိုက္တယ္… ရီလို႔ေမာလို႔… စာပံုႏွိပ္တိုက္တစ္ခုက ထြက္လာတာ… ေကာင္မေလးက ေဟာ့ေရွာ့ေလး… ေအာင္ခန္႔ နင္နဲ႔ မေတြ႔တာလဲ ၾကာျပီမွတ္လား… ဖြ.. လဲြပါေစေနာ္… မေတာ္….”
ျဖဴ႕အသံေလး တိမ္၀င္သြားျပီး မ်က္လံုး ပုတ္ခပ္ပုတ္ခပ္ျဖင့္ က်မကို အကဲခပ္ၾကည့္ေနသည္…
“အဟား… အဲဒါ သူ႔ညီမ၀မ္းကဲြျဖစ္မွာပါ… နင္ကလဲ စိုးရိမ္တတ္လိုက္တာ… ငါနဲ႔ ေမာင္က တကၠသိုလ္ စတတ္ကတည္းက ခ်စ္သူေတြျဖစ္ခဲ့ၾကတာ… တကၠသိုလ္တေလွ်ာက္လဲ တဲြလာတာ ၇ ႏွစ္ေတာင္ ရွိေတာ့မွာ… သူငါ့ကို ဘယ္ေတာ့မွ သစၥာမေဖာက္ပါဘူး… “
အျပံဳးျဖင့္ ဘာမွ မျဖစ္သလို ျဖဴ႕ကိုျပန္ေျပာလိုက္ေသာ္လည္း စိတ္ထဲတြင္ေတာ့ ေလးပင္ေနမိသည္…
“ဟုတ္ပါတယ္… ေမာင္ ငါ့ကိုဘယ္ေတာ့မွ သစၥာေဖာက္မွာမဟုတ္ဘူး… ေမာင့္ကို ငါမွ မယံုရင္ ဘယ္သူယံုမလဲ”
ေမာင္တို႔အိမ္ကိုေရာက္ေတာ့ ေမာင့္ေမေမဆီက မလွဳိက္လွဲေသာအျပံဳးတစ္ခ်က္ ပစ္လႊတ္လိုက္သည္… ေမာင့္ေဖေဖကေတာ့ ဧည့္ခန္းရွိ ပက္လက္ကုလားထိုင္မွ ထကာ အိပ္ခန္းထဲ၀င္သြားသည္… ေမာင့္ေမေမက ေအးစက္စက္ေလသံနဲ႔
“ေအာ္… ရပါတယ္ေအ… ဒီလိုမုန္႔ဗုံးမ်ိဳးက အန္တီတို႔အိမ္မွာမစားဘူးကဲြ႕… ေနာက္မ၀ယ္လာနဲ႔…ခုေတာ့ ကိစၥမရွိပါဘူး… ေဒၚညိဳတို႔ စားဖို႔ေပးလိုက္မယ္”... ေျပာေျပာဆိုဆို… “ေဒၚညိဳေရ… ဒီမုန္႔ဗံုးကို ရွင္တို႔စားဖို႔ယူသြားလိုက္”… ေဒၚၾကီးညိဳကေတာ့ က်မမ်က္ႏွာၾကည့္လိုက္ ေမာင့္ေမေမမ်က္ႏွာၾကည့္လိုက္ႏွင့္ ခါးေလးက်ဳံ႕ကာ လာယူသြားေလသည္...
ယခု လပိုင္းအတြင္း ဆက္ဆံေရး တဟုန္ခ်င္းေျပာင္းလဲသြားတဲ့ ေမာင့္ေမေမရဲ႕ အမူအရာေတြကို က်မ နားမလည္နိုင္ျဖစ္ခဲ့ရတာ ၾကာခဲ့ပါျပီ… ယခင္က က်မအိမ္လာလွ်င္ လွဳိက္လွဳိက္လွဲလွဲ ၾကိဳဆိုတတ္ေသာ ေမာင့္ေမေမ၏ ဆက္ဆံေရးစတင္ တင္းမာေနခဲ့သည္မွာ လြန္ခဲ့ေသာ ၆လေလာက္ထည္းကပင္… ထိုစဥ္ထဲက ေမာင့္အိမ္သားမ်ားႏွင့္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ခဲခဲ့သလို ေမာင္တို႔အိမ္ကို က်မအေရာက္က်ဲျဖစ္ခဲ့သည္… မည္သည့္အေၾကာင္းျပခ်က္ေၾကာင့္ ေမာင္တို႔ အိမ္သားေတြ က်မအေပၚဆက္ဆံေရး ေျပာင္းလဲေနျခင္းကို က်မသိခ်င္လွေသာ္လည္း ေမာင္စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္မည္စိုး၍ ေမာင့္ကို မေမးျဖစ္ခဲ့ပါ… ေမာင့္ကို ခ်စ္လွ်င္ ေမာင့္ကို ေမြးထုတ္ခဲ့ေသာ မိဘ၂ပါးကို ေမတၱာထားကာ ရုိေသရမည္ဟုသာ စိတ္ထဲတြင္ ယူဆထားသည္…
“လာ… Snow သြားၾကရေအာင္… ေမေမ က်ေတာ္တို႔ သြားေတာ့မယ္ေနာ္”
“ေအး… သား… ေမေမမွာထားတဲ့ကိစၥမေမ့နဲ႔ေနာ္… ခု ရွဳပ္မွ ေနာင္ရွင္း… အျမန္ရွင္းခဲ့” ေလသံခပ္မာမာနွင့္ ေျပာရင္း က်မကို တစ္ခ်က္လွမ္းၾကည့္သည္…
ေမာင္လဲ သက္ျပင္းတစ္ခု သဲ့သဲ့ခ်ကာ က်မကို မ်က္လံုးပင့္ၾကည့္ရင္း… “လာ… သြားၾကရေအာင္…”
က်မလဲ ေမာင့္ေနာက္ကို ဘုမသိဘမသိဆင္းလိုက္ခဲ့မိသည္… ေမာင့္ေမေမ ဘာကိစၥခိုင္းထားသလဲ ဆိုတာကိုေတာ့ ေနာက္ေမာင္ေျပာျပမွာပဲ ဆိုကာ ရွည္ရွည္ေ၀းေ၀းေမးမေနေတာ့…
My Sister's Wedding Dinner Part 2
အဲဒိညေလးမွာ သတို႔သား ညီမနဲ႔ သတို႔သမီး အစ္မတို႔က Presenter အျဖစ္ တာ၀န္ယူခဲ့ျပီး... Overall Host ကေတာ့ သတို႔သမီးရဲ႕ ညီအစ္မ ၂ေယာက္ျဖစ္တဲ့ က်မနဲ႔ အစ္မပါပဲ... အားလံုး ေပ်ာ္ရႊင္ရေအာင္ စားရုံခ်ည္းသတ္သတ္မဟုတ္ပဲ... သီခ်င္းသီဆိုဖို႔ နဲ႔ တျခား သတို႔သား သတို႔သမီးအတြက္ surprise ေလးေတြကိုလဲ သူတို႔မသိေအာင္ ၾကိတ္ စီစဥ္ခဲ့ၾကပါေသးတယ္... လာေရာက္တဲ့ ဧည့္သည္ေတြလဲ ေပ်ာ္ရႊင္စြာနဲ႔ ပါ၀င္ဆင္ႏႊဲခ်ီး ျမွင့္သြားၾကတဲ့အတြက္ ပဲြေလးက ေပ်ာ္စရာေကာင္းခဲ့ပါတယ္... ေရႊရွမ္းကန္ရဲ႕ ကာရာအိုေကစက္မေကာင္းမွဳ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ဆိုမယ္ဆို ေမွာင္ထဲမွာ ေခြကို ၁နာရီေလာက္ရွာရတာ... အသံညံ့တာေလးကေတာ့ အဲဒိညအတြက္ Mood ကို အနည္းငယ္ အေႏွာင့္အယွက္ေပးခဲ့ပါတယ္... ခုလို အခန္းအနားေတြအတြက္ Stage စင္ေလးရယ္ သီခ်င္းအစီအစဥ္ေလးရယ္လုပ္လို႔ရေအာင္ လုပ္ေပးထားတဲ့ ေရႊရွမ္းကန္ရဲ႕ အိုင္ဒီယာေလးကို သေဘာက်ပင္မဲ့ အရည္အေသြးကို Maintain လုပ္သင့္တယ္လို႔ ဒီေနရာကေန အၾကံျပဳခ်င္ပါတယ္... ခု ဗီြဒီယိုေလးနဲ႔ အားလံုးရဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳ တစိတ္တပိုင္းကို ေ၀မွ်လိုက္ပါတယ္...
ႏွစ္စဥ္ ႏွစ္တိုင္း အစဥ္အလာမပ်က္ တင္ဆက္ခဲ့တဲ့ က်မတို႔ရဲ႕ တီပီျမန္မာ သၾကၤန္ပဲြၾကီး ဒီႏွစ္ ၂၀၁၀ အတြက္ ထပ္မံ တင္ဆက္ဖို႔လာပါျပီ... အားလံုးေစာင့္စားေနၾကတဲ့ တီပီ သၾကၤန္ကို မတ္လ ၆ ရက္ေန႔မွာ က်င္းပျပဳလုပ္မွာ ျဖစ္ပါတယ္... လက္မွတ္ ၁ ေစာင္ကို S$၁၅ ျဖစ္ျပီး ညစာအျပီးအစီး တည္ခင္းဧည့္ခံမည္ျဖစ္ပါတယ္...
မေဗဒါကေတာ့ အဲေန႔ အလုပ္ရွိတာေတာင္ ခြင့္ယူျပီးေတာ့ကို အားေပးအံုးမွာပါ... လက္မွတ္ေတြ စတင္ေရာင္းခ်ေနျပီျဖစ္လို႔... မၾကည့္လိုက္ရ မရွိရေလေအာင္ အျမန္သာေျပး၀ယ္ထားလုိက္ပါ... အရင္က Senior ေတြ ေကာင္းခဲ့သလို... Junior ေတြရဲ႕ အစြမ္းကလဲ ေသးမယ္မထင္ပါဘူး... အလြန္ကိုမွ ေမွ်ာ္လင့္ထားပါတယ္...
အတိအက် သိခ်င္ရင္ေတာ့ ေအာက္က ေၾကာ္ျငာစာရြက္ေလးမွာ ဖတ္ၾကည့္ၾကပါလို႔...
ခု ျမင္ရမဲ့ ဗီြဒီယိုေလးကေတာ့ မေဗဒါရဲ႕ အမအလတ္ မဂၤလာ ညစာဧည့္ခံပဲြျဖစ္ပါတယ္... ဂုဏ္ ပကာသန ေတြ သိပ္မမက္တတ္တဲ့ က်မအစ္မနဲ႔ သူမ ခင္ပြန္းကေတာ့ သူမ်ားနဲ႔မတူ ညစာဧည့္ခံပဲြမွာ ဂ်င္းပန္ရယ္ အက်ီၤရုိးရုိးရယ္နဲ႔ပဲ ရင္းႏွီးတဲ့ မိတ္ေဆြအနည္းငယ္နဲ႔ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ျပဳလုပ္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္...
အမွန္ေတာ့ မူရင္း ဗီြဒီယိုဟာ သီခ်င္းသံုးပုဒ္ရယ္ ညစာအစီအစဥ္ အစအဆံုးရယ္နဲ႔ ျပဳလုပ္ ျဖစ္ခဲ့ပင္မဲ့ Youtube ရဲ႔ သတ္မွတ္ခ်က္ေတြေၾကာင့္ ေလွ်ာ့ရင္း ေလွ်ာ့ရင္းနဲ႔ ခုေတာ့ ယေန႔မွစ ႏွစ္တစ္ရာတိုင္ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ပဲ က်န္ပါေတာ့တယ္... ေနာက္သီခ်င္း ၂ပုဒ္က အဂၤလိပ္သီခ်င္း "From this Moment On" နဲ႔ " A Moment Like This" ကို က်မသံုးထားပါတယ္... ဒါေပမဲ့ Youtube က Copyright rule ေၾကာင့္ အဲဒိသီခ်င္းေတြနဲ႔ တင္ရင္ က်မ ဗိြဒီယိုကို audio disable လုပ္ျပစ္တာေၾကာင့္ Copyright မရွိတဲ့ ျမန္မာသီခ်င္းက ဒီေနရာမွာ အေကာင္းဆံုးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္....
ဒီ ဗီြဒီယိုထဲမွာေတာ့ သူတို႔ ၂ေယာက္ အဲဒိေန႔ညက ပရိတ္သတ္ေတာင္းဆိုမွဳေၾကာင့္ အတူတူ ဆိုခဲ့တဲ့ ယေန႔မွစ ႏွစ္တစ္ရာတိုင္ သီခ်င္းကို သူတို႔ ၂ေယာက္ရဲ႕ အျပင္က Moment ေလးေတြနဲ႔ အတူ ေရာယွက္တင္ျပထားပါတယ္... ဒီလိုမ်ိဳး အကြက္ေလးေတြရဖို႔ က်မ (ဒါရုိက္တာ)အတြက္ မလြယ္ကူလွပါဘူး... က်မစိတ္ထဲမွာ ကိုယ့္အစ္မအတဲြ အတြက္ ကိုယ္ကိုတိုင္ လုပ္တဲ့ ဗီြဒီယိုေလးကို အမွတ္တရ အေနနဲ႔ လက္ေဆာင္ေပးမယ္လို႔ စိတ္ကူးခဲ့တာ သူတို႔ မဂၤလာေဆာင္မယ္လို႔ စေျပာ ကတည္းကပါ... က်မတစ္ေယာက္ထဲ ဟိုလိုအကြက္ေလး ရုိက္မယ္... ဒီလိုမ်ိဳးေလး လုပ္ခိုင္းမယ္ဆိုျပီး တစ္ေယာက္တည္း စိတ္ကူးေတြ ယဥ္ခဲ့တာေပါ့...
ျဖစ္နိုင္ရင္ေတာ့ သူတို႔ ၂ေယာက္ကို အက်အန ၀တ္စား... အျပီအျပင္ မိတ္ကပ္ျပင္... အစီအစဥ္က်က် ဇာတ္လမ္းဆင္ျပီးေတာ့ကို ရုိက္ေပးခ်င္တာ... ကိုယ့္နဲ႔ အရင္းႏွီးဆံုး အတဲြဆိုလို သူတို႔ပဲရွိတာေလ... ကိုယ္အားမနားတမ္း ခိုင္းလို႔ရမဲ့သူေပါ့... ဒါေပမဲ့လဲ မေဗဒါခမ်ာ နာမည္မရွိတဲ့ ဒါရုိက္တာရူးေလးဆိုေတာ့ စိတ္ကူးေတြက ဒီေလာက္လက္ေတြ႔ အေကာင္အထည္မေဖာ္ျဖစ္ခဲ့ပါဘူး... အားမနာတမ္း ခိုင္းဖို႔ေနေနသာသာ... သူတို႔ စိတ္ၾကည္ေနတဲ့ အခ်ိန္ေလးေတြကို ေစာင့္ေစာင့္ျပီး အျမန္ရုိက္ရတဲ့ ဘ၀ပါ... ကင္မရာေလးတစ္လံုးနဲ႔ အသင့္အေနအထားမွာ အျမဲျပင္ဆင္ထားရျပီး လစ္ရင္လစ္သလို တစ္ေယာက္ထဲ ရုိက္ခ်က္ေလးေတြ ေကာင္းခဲ့ရတဲ့ ဘ၀ပါ... သူတို႔ ၂ေယာက္ပံုကို မိရင္ မိသလို ခရီးသြားဟန္လဲြနဲ႔ အမ်ားၾကီး ရုိက္ျပီး စုခဲ့ရတာေပါ့... ျပီးမွ ေကာင္းႏုိး ရာရာေလးေတြကို ျပန္ထုတ္ျပီး သံုးမယ္ေပါ့... သူတို႔ စိတ္ၾကည္ေနတဲ့ အခ်ိန္မ်ားၾကံဳရင္ေတာ့ အျမန္ ကိုယ္ခိုင္းခ်င္တာေလး နဲနဲပါးပါးခိုင္းရင္ေတာ့ လိုက္လုပ္ေပးပါတယ္... ကိုယ္က စိတ္ၾကိဳက္မရလို႔ ေနာက္တစ္ေခါက္ ျပန္သရုပ္ေဆာင္ခိုင္းဖို႔ေတာ့ မစဥ္းစားနဲ႔ ကိုယ္ပဲ အေအာ္ခံရမွာ... ၁ၾကိမ္ပဲ ရတဲ့ အခြင့္ အေရးကို အမိအရယူရင္ ယူ မယူနုိင္ရင္ေတာ့ ေနာက္ထပ္ရမဲ့ အခြင့္အေရးကို ကင္မရာေလးကိုင္ျပီး ေစာင့္ရုံပဲ... ဒါရုိက္တာမို႔ သရုပ္ေဆာင္ကို ဟိန္းဖို႔ ေဟာက္ဖို႔ မစဥ္းစားနဲ႔... သူတို႔ ပင္ပန္းေနတဲ့ အခ်ိန္ ကင္မရာနဲ႔ သြားခ်ိန္မိရင္ ကိုယ္ေတာင္ ဟိန္းေဟာက္ခံရေသးတယ္...
သတို႔သားက အေနေအးေအး... ရွက္ကလဲ ရွက္တတ္ေတာ့... ခုိင္းရ အေတာ္ခက္သကိုး... ကင္မရာနဲ႔ ခ်ိန္လိုက္ရင္ မ်က္ႏွာက တည္တည္သြားတယ္... ဒီေတာ့ သူ႔ကို ရုိက္ရင္ သူ သာမာန္ေနေနတဲ့ အခ်ိန္ကို ခိုးခိုးရုိက္ရတယ္... ဒါမွ ရီေန ေမာေနတဲ့ ပံုေလးပါေအာင္... ဓာတ္ပံုရုိက္ရင္လဲ ရီခိုင္းရတာ ခက္မွခက္... ဒါေတာင္ ကိုယ္ေျပာသမွ်ေတာ့ အတတ္ႏုိင္ဆံုးလိုက္လို႔ေပးလို႔ ေက်းဇူးၾကိတ္တင္ေနရတယ္... ဘယ္ေတာ့မ်ား " ေတာ္ျပီဟာ... လုပ္ေတာ့ဘူး" လို႔ ထေျပာမလဲ ဆိုတာကို ရင္တထိတ္ထိတ္နဲ႔ လန္႔ေနရတယ္... အဲလို ေျပာခံရတဲ့ အခါေတြလဲ ရွိပါတယ္... တစ္ခါတည္း ဆက္ၾကြား အဲေလ... ဆက္ေျပာရရင္ျဖင့္ ဒီထဲက သူတို႔ ၂ေယာက္ရဲ႕ ပံုေလးေတြကလဲ မေဗဒါရဲ႕ လက္ရာေလးေတြပါပဲရွင့္...
ဒီအတဲြ ၂ေယာက္ကိုရုိက္ရင္း အားမရလို႔ တခါတေလ "ငါ မဂၤလာေဆာင္မွ ငါလုပ္ခ်င္တာေတြ အကုန္လုပ္မယ္... ဇာတ္လမ္းဆင္ျပီးကို ရုိက္ပစ္မယ္... " လို႔ စိတ္ထဲကအျပတ္ၾကံဳး၀ါးေနတာ.. ဟတ္ဟတ္... အဟိ... ကိုယ္နဲ႔ ရတဲ့သူကလဲ အေတာ္အရွက္နဲျပီး ကိုယ့္လိုပဲ ေပါရဲတဲ့ သူျဖစ္အံုးမွ... အဲဒိေန႔ကလဲ ေရာက္ပါမလား မေသခ်ာလို႔ တစ္ခါတစ္ေလက်ေတာ့လဲ ေအာင္ရဲလင္းေလးပဲ ငွားရုိက္ရင္ ေကာင္းမလားလို႔... ဟတ္ ဟတ္....
ကဲပါေလ အေျပာင္အပ်က္ေတြ အသာထားျပီး ဗီြဒီယိုေလးကို ၾကည့္ရင္း ၾကင္စဦး ဇနီးေမာင္ႏွံရဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳေလးေတြကို မွ်ေ၀ခံစားသြားၾကပါအံုးလို႔...
P.S ဗီြဒီယို အဆံုးမွာ Part 2 To be continues လို႔ ေရးထားပါတယ္... အဲဒါ အစက အဂၤလိပ္သီခ်င္းနဲ႔ တင္လို႔ရေလာက္မယ္ထင္လို႔ ေရးခဲ့တာပါ... ခုေတာ့ Youtube က လက္မခံဘူးဆိုေတာ့ To Be ကြန္ေတး မညဳ ႏုိင္ေတာ့ပါဘူးလို႔....
လြန္ခဲ့တဲ့ ၂၅ ႏွစ္က ညသန္းေခါင္းအခ်ိန္မွာ အျပင္ေလထုကို စရွဳခဲ့ရတဲ့ က်မ.... တစ္ႏွစ္ျပီး တစ္ႏွစ္ကုန္ဆံုးသြားတာ အသက္ ၂၀ေက်ာ္ျပီးတဲ့ေနာက္ပိုင္းမွာ ပိုျမန္လာတယ္လို႔ ထင္မိတယ္... ကုန္လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေတြတိုင္းမွာ ငါ့ေမြးေန႔ဘာလုပ္ရင္ေကာင္းမလဲ ဘယ္သူေတြကို ဖိတ္ရင္ေကာင္းမလဲ... ဒါမ်ိဳးေတြပဲ စဥ္းစားလာခဲ့မိတယ္... စိတ္ကူးေတြယဥ္ခဲ့မိတဲ့ အခ်ိန္ေတြလဲရွိတယ္... ေမြးေန႔မွာ surprise သိပ္လိုခ်င္တဲ့က်မ... ေမြးေန႔ေရာက္တိုင္း မသိစိတ္က ဘယ္သူမ်ားငါ့ကို surprise ေပးမလဲ ေစာင့္ေနမိတယ္... ဒါေပမဲ့ ေနာက္ဆံုးေတာ့လဲ ဟန္ေဆာင္အျပံဳး မ်က္ႏွာဖံုးေတြနဲ႔ ညာညာစားသြားၾကတဲ့ သူေတြေၾကာင့္ စိတ္ပ်က္မွဳ ဘ၀င္မက်မွဳေတြနဲ႔ပဲ ျပီးဆံုးခဲ့တာပါပဲ... ေမြးေန႔လဲျပီး ဖက္ဖက္လဲေမာ ပိုက္ပိုက္လဲကုန္ စိတ္လက္လဲမရႊင္ ဒီလိုနဲ႔ ေနာင္တၾကီးေတြ ေထြးပိုက္ျပီးေတာ့ ၁ႏွစ္ၾကီးသြားျပန္ေရာ... ဒါေပမဲ့ ငါတစ္ႏွစ္နဲ႔ တစ္ႏွစ္ဘာကြာလာလဲ... စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ရုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ငါဘာေတြ ဘယ္ေလာက္ ေျပာင္းလဲသြားလဲ...ၾကီးျပင္းလာလဲဆိုတာေတြကို သိပ္မစဥ္းစားျဖစ္ခဲ့ဘူး...
ခု ဒီႏွစ္မွာေတာ့ fairy tale ထဲက မင္းသားေလးေတြ surprise ေတြ မစဥ္းစားသင့္ေတာ့ဘူး... က်မစိတ္ထဲက က်မေနာက္တစ္ေယာက္က "ေဟ့... ေကာင္မေလး နင္ထဖို႔ အခ်ိန္တန္ျပီ" တဲ့ ခပ္စပ္စပ္ေျပာတယ္... က်မႏုိးထလာေတာ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ျပန္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ မသိလိုက္တဲ့အခ်ိန္ေတြမွာပဲ က်မဟာ ေငြရတုတစ္ခုကို ေထြးပိုက္ျပီးသားျဖစ္ေနျပီ... ေငြရတုၾကီးကို ျဖန္႔ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဒီ၂၄နဲ႔ ၂၅အတြင္းမွာ ေျပာင္းလဲမွဳ ရာခိုင္ႏွဳန္းအေတာ္မ်ားတာေတြ႔ရတယ္...
က်မရဲ႕ အရင္စိတ္နဲ႔ ေျပာရရင္ေတာ့... ဟန္ေဆာင္ပိုေကာင္းလာတယ္... မရီျပခ်င္တဲ့သူေတြကိုလဲ အရင္ကထက္စာရင္ ရီျပတတ္လာတယ္... မတရားမွဳတစ္ခုေတြ႔လဲ ကိုယ္နဲ႔မဆိုင္ရင္ ဖာသိဖာသာေနတတ္လာတယ္... ဘယ္သူေတြဘယ္ေလာက္ပဲ စာရိတၱပ်က္ပ်က္ ကိုယ့္ကိုလာမထိခိုက္ရင္ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနတတ္လာတယ္... တခ်ိဳ႕ အေပါင္းအသင္းေတြ ကိုယ့္အေပၚဘယ္လိုသေဘာထားေတြနဲ႔ ေပါင္းေနလဲဆိုတာ သိပင္မဲ့ ေဘာ္ဒါအကန္႔ေတြ အမ်ားၾကီးနဲ႔ ဆက္ျပီး မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ ေပါင္းသင္းေနနုိင္တယ္... စိတ္ထဲမပါလဲ ရီျပ... စိတ္ထဲပါလဲ ရီျပ... တခ်ိဳ႕စကားေတြ ၾကားရက္နဲ႔ မၾကားခ်င္ေယာင္ေဆာင္ရ... ျမင္ရက္နဲ႔ မျမင္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ရမယ္ဆိုတာကို အေတာ္ေလး နားလည္သေဘာေပါက္လာျပီး တြင္တြင္က်ယ္က်ယ္ က်င့္သံုးနိုင္ေအာင္ ၾကိဳးစားရမယ္ဆိုတာ သိလာတယ္...
အျမဲတမ္း အလုပ္မွာ ကိုယ္မွန္တာပဲဆိုျပီး ရပ္တည္ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကိုယ့္ကို မွားေနတဲ့အမ်ားက ၀ိုင္းသမတာပဲ ခံရတတ္တဲ့က်မကို ေဖေဖေျပာေလ့ရွိတဲ့စကားေလးကို ဆံုးမေနတဲ့အခ်ိန္ နားမေထာင္ခ်င္ေပမဲ့ သမီးေကာင္းေကာင္းၾကီးနားလည္တယ္ဆိုတာကို သိေစခ်င္တယ္...
"သမီး... ေရထဲက ငါးေလးတစ္ေကာင္ဟာ ဘယ္မွ မေကြ႔ပဲ သူ႔လမ္းနဲ႔သူ တည့္တည့္ကူးေနတယ္... သူ႔ရဲ႕ ဆန္႔က်င္ဘက္က ငါးေတြနဲ႔ေတြ႔တိုင္း ငါကတည့္တည့္သြားေနတာပဲ... ငါ့လမ္းငါသြားတာပဲ... ငါမွန္တာပဲဆိုျပီး အေလ်ာ့မေပးရင္ တစ္ေကာင္... ႏွစ္ေကာင္ ၀င္တိုက္လို႔ ဘာမွမျဖစ္ပင္မဲ့... မ်ားလာရင္ သူဟာ သမုဒၵရာထဲမွာ ပဲ့ေၾကြေသဆံုးသြားရမွာပဲ... သမုဒၵရာၾကီးထဲက ငါးေလးတစ္ေကာင္ လမ္းမေရွာင္လို႔ ေပ်ာက္သြားတာ ဘယ္သူမွ သတိထားလိုက္မိမွာေတာင္ မဟုတ္ဘူး... ဒါ့ေၾကာင့္ ေရွ႕ဆက္ရမဲ့လမ္းမွာ ငါ့သမီး တခ်ိဳ႕ေနရာေတြမွာ ကိုယ္အပန္းမၾကီး ကိုယ့္အက်ိဳးမထိခိုက္ရင္ ေရွာင္တန္ေရွာင္ ရွားတန္ရွား အလိုက္သင့္ေနတတ္ရမယ္" တဲ့...
ေနာက္ပိုင္း ဆက္လက္ထိမ္းခ်ဳပ္ၾကိဳးစားဖို႔ ေငြရတုေမြးေန႔ နာရီ ၁၂မထိုးခင္အထိေတာ့ ကိုယ့္စိတ္နဲ႔ကိုယ္ ေနခြင့္ေပးပါ...
ေသခ်ာတာေတာ့ ေတာ္ရုံတန္ရုံ လမ္းသြားလမ္းလာ ေယာက်ာၤးသားေတြ စရင္ေနာက္ရင္ ရွက္ျခင္း ရြ႔ံျခင္းမရွိေတာ့ဘူး... ကိုယ့္ကိုေလာကမွာ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္အျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳတဲ့သူ ရွိေသးတယ္လို႔ပဲမွတ္တယ္...
လက္ရဲဇက္ရဲ ကမ်င္းေၾကာဆဲြသူမ်ားကိုေတာ့ ငယ္ငယ္ကလို ရွက္ေၾကာက္ လိမ့္မယ္မထင္နဲ႔ ဒီကလဲ လက္ရဲဇက္ရဲ ပါးစပ္ရဲ ေဖာ္ထုတ္ရဲျပီး ရဲစခန္းထိလိုက္တိုင္ရဲလာတယ္...
အဖိုးၾကီးေတြကိုယ့္ကို ၾကည့္ရင္အရင္က အရမ္းစိတ္ဆိုးတတ္ပင္မဲ့... ခုေတာ့နားလည္လာတယ္... လွလို႔ ၾကည့္တာပဲေလ အသားပဲ့ပါသြားတာမွတ္လို႔... ကိုယ္လဲ မသိစိတ္ကသေဘာက်မိတယ္ ေခ်ာတယ္ထင္တဲ့ေကာင္ေလးေတြက ၁၈ ၁၉ ေလာက္ေလးေတြ ျဖစ္ေနတတ္တာ ထူးဆန္းစြာ ၀င္မခံခ်င္ပင္မဲ့ ၀င္ခံရေတာ့မယ္... သူတို႔ေလးေတြ အရင္က ကိုယ္အဖိုးၾကီးေတြၾကည့္တာ ခံရရင္ မခံစားနိုင္သလိုျဖစ္မွာစိုးလို႔ မ်က္လံုးကို အတင္းလႊဲျပစ္ရတယ္...
လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ႏွစ္က ကိုယ့္ရြယ္တူေယာက်ာၤးေလးေတြကို စကားေျပာရင္ မ်က္လံုးကို မၾကည့္ရဲသလိုလုိ မ်က္ႏွာပူသလိုလိုျဖစ္ခဲ့ပင္မဲ့ ခုေတာ့လဲ ကိုယ္နဲ႔အီစီကလီကလဲြလို႔ က်န္တဲ့သူေတြဆိုရင္ ေယာက်ာၤးလို႔ေတာင္ မခံစားရေတာ့ပါဘူး...
လြန္ခဲ့တဲ့ ၆ႏွစ္ေလာက္က... ၁ဘ၀လံုးမွာ ဒီ၁ေယာက္ထဲပဲခ်စ္မယ္... ဒီ၁ေယာက္ထဲပဲလက္ထပ္မယ္ဆိုျပီး စိတ္ကူးေတြယဥ္ခဲ့သမွ် ခုေတာ့လဲ Relationship ဆိုတာ စေတာ့ရွယ္ရာေစ်းကြက္ကစားသလိုပဲ တဘက္အေျခအေနကိုေစာင့္ၾကည့္ ေရာင္းတန္ေရာင္း ၀ယ္တန္၀ယ္... အခ်စ္မွာလဲ ေရွ႕တိုးတန္တိုး ေနာက္ဆုတ္တန္ဆုတ္နဲ႔ ကိုင္တြယ္တတ္ရမယ္ဆိုတာ နားလည္လာတယ္...
ပထမဆံုး အသည္းကဲြေတာ့ ၁ႏွစ္ခံစားရတယ္... ေနာက္တစ္ေခါက္အသဲကြဲေတာ့ ၃လ... ေနာက္အခါေတြ ရွိလာခဲ့မယ္ဆိုရင္ေတာင္ ေျဖေဆးကို သိထားေနျပီ...
အရင္က ကလူက်ီဆယ္ေနတဲ့ အတဲြေတြေတြ႔ရင္ အားငယ္သလိုလို အားက်သလိုလိုျဖစ္ေပမဲ့... ခုေတာ့ " ေတာ္စမ္းပါ... ခုက်ီဆယ္ေနပင္မဲ့ ေနာက္ ၁၀မိနစ္ေလာက္မွာ ျပတ္သြားတာ လူသိလိုက္မွာေတာင္ မဟုတ္ဘူး... "
တစ္ခါတစ္ေလက်ေတာ့လဲ... " ခု သိပ္ခ်စ္ျပေနပင္မဲ့ ဒီအတဲြရဲ႕ေနာက္ကြယ္မွာ ေဖာက္ျပန္မွဳဆိုတာ လံုး၀မရွိတာ ဟုတ္ပါ့မလား" လို႔ ဘုဆက္ဆက္အေတြးေတြ ေတြးတတ္လာတယ္...
အရင္ကတစ္ေယာက္ထဲ သြားရမွာ... လုပ္ရမွာေၾကာက္ပင္မဲ့... ခုေတာ့လဲ ၂ေယာက္ညွိဳစရာမလိုပဲ ကိုယ္ရွာတဲ့ပိုက္ဆံကိုယ္သံုး သြားခ်င္တဲ့ေနရာသြားျပီးေနရတာ ပိုေကာင္းမွန္းသိလာလို႔... တစ္ေယာက္ထဲေတာင္ ရုပ္ရွင္ၾကည့္တတ္ေနပါျပီ...
ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ့ အခ်စ္စစ္ ဖူးစာရွင္ရွိတယ္ဆိုတာကို ယံုၾကည္ထားေသးပင္မဲ့... ခ်စ္တယ္လို႔လာေျပာေနၾကတဲ့ သူတစ္ေယာက္မွကို မယံုၾကည္ႏုိင္ေသးဘူးကြယ္....
အရင္ကေျပာခဲ့တဲ့အတိုင္း မေဗဒါတစ္ေယာက္ တဖက္ကကိုယ့္ရဲ႕၀ါသနာ... တစ္ဖက္ကကိုယ့္ရဲ႕၀မ္းဆာ ဘယ္ဟာေနာက္လိုက္ရမွန္းမသိလို႔ လမ္းဆံုမွာ ငုတ္တုတ္ထိုင္ေနတယ္လို႔ ေျပာခဲ့ပါတယ္...
ခုေတာ့ ဒီေငြရတုေမြးေန႔ပဲြမွာ အသက္ကေလးကလဲ ၂၀ေက်ာ္ အစိတ္ပိုင္း အရြယ္ေတာ္တစ္စိတ္ဟုိင္းေနျပီမို႔ ၾကင္ယာစံုဖို႔ မျဖစ္နိုင္ေသးတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကိုယ္၀ါသနာပါတာကို ဆည္းပူးရင္း ပညာစံုရေလေအာင္ ၀ါသနာပါတဲ့ လိုင္းကိုပဲ ေက်ာင္းဆက္တက္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်လိုက္ပါျပီ...
ေသခ်ာတာက ခုလိုင္းမွာလံုး၀ လံုး၀ စိတ္မ၀င္စားတဲ့အျပင္ မိန္းကေလးေတြအတြက္ အသက္ၾကီးလာတာနဲ႔ အမွ် အလုပ္အကိုင္ အခြင့္အလမ္းနည္းပါးလာမွာျဖစ္တဲ့ ဒီ အင္ဂ်င္နီယာလိုင္းကို မလိုက္ေတာ့ပဲ... ျဖစ္ေျမာက္သည္ျဖစ္ေစ... မျဖစ္ေျမာက္သည္ျဖစ္ေစ အနည္းဆံုး ကိုယ္၀ါသနာပါတာကို လက္လွမ္းယူဖို႔ ၾကိဳးစားမွဳကိုသာ အရင္းခံ... မျဖစ္ေျမာက္ခဲ့သည္ရွိေသာ္လည္း ဤခႏၶာ၀င္သက္ထြက္သက္ရွိေနသမွ် ထမင္းနပ္မွန္ေအာင္ ရွာစားနုိင္မည္ဟုေတာ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ယံုၾကည္ေသးသည္... ထို႔ေၾကာင့္ အကြ်န္ႏုပ္၀ါသနာပါရာ Art, Design and Media Major ကို full time တက္ရန္ ေလွ်ာက္ထားလိုက္သည္... ဒုတိယႏွစ္တြင္ Film Production ကို ေရြးခ်ယ္ရန္ ဆံုးျဖတ္ျပီးျဖစ္သည္... ၀င္ခြင့္အတြက္ Talent Assignment 3 ခု တင္ရမည္... ပန္းခ်ီဆဲြ အလြန္တရာမွ ညံ့ေသာ မေဗဒါကုိ ပန္းခ်ီဆဲြခိုင္းတယ္... ဒီဇိုင္းအလြန္မွ ညံ့ေသာ မေဗဒါကို ဒီဇိုင္းဆဲြခိုင္းတယ္... ၀တၱဳတိုေသးေသးေလးတစ္ပုဒ္ေရးခိုင္းတယ္... စံုလို႔ပဲ... လုပ္ထားတဲ့ ဗီြဒီယိုေတြကို Portfolio ထဲထည့္ဖို႔ ဘယ္ဗီြဒီယိုထည့္ရမွန္းမသိျဖစ္ေနတယ္...
ဒီေတာ့ ေငြရတုေမြးေန႔အတြက္ မေဗဒါရဲ႕ wish list ကေတာ့...
ကိုယ္ေလွ်ာက္တဲ့ တကၠသိုလ္နဲ႔ ကိုယ္လိုခ်င္တဲ့ ေမဂ်ာဒီတစ္ေခါက္ဖြင့္မဲ့ Batch မွာ ရခ်င္တယ္...
ေက်ာင္းတက္ဖို႔ ေငြေရးေၾကးေရးလဲ အဆင္ေျပခ်င္တယ္...
ျဖစ္ႏုိင္ရင္ film production ပိုထြန္းကားတဲ့ ႏုိင္ငံကေက်ာင္းၾကီးေတြမွာ သြားတက္ခ်င္တယ္...
ေက်ာင္းျပီးရင္လဲ အဲဒါနဲ႔ ပတ္သတ္တဲ့ အလုပ္ေကာင္းေကာင္းရခ်င္တယ္...
ဂ်န္ဂန္ဆပ္ စကာၤပူလာရင္ သူ႔ကို လက္ဆဲြႏွဳတ္ဆက္ခြင့္နဲ႔ ဓာတ္ပံုတူတူတဲြရုိက္ခြင့္ရခ်င္တယ္...
ေမြးေန႔မွာ အၾကံအဖန္မဟုတ္ပဲ အမွန္အကန္စိတ္ရင္းနဲ႔ေပးတဲ့ birthday wish ကို မထင္မွတ္တဲ့သူေတြဆီကရခ်င္တယ္...
အဆက္အသြယ္လံုး၀ျပတ္ေနတဲ့ US က သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္နဲ႔ အဆက္သြယ္ျပန္ရခ်င္တယ္...
ကုိယ္သေဘာက်တဲ့သူက ကိုယ့္ကိုလဲသေဘာက်ျပီး ကိုယ့္အတြက္လူမွန္လဲျဖစ္ေစခ်င္တယ္...
အို... ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္(လူေတြခ်ဥ္ေအာင္ေျပာလိုက္အံုးမယ္... ဆုေတာင္းတာပဲေနာ္ ဘာေတာင္းေတာင္းေပါ့) ျမန္မာ့ရုပ္ရွင္ေလာကၾကီးကို ကမာၻကသိေအာင္ ျမွင့္တင္ေပးလိုက္တဲ့ သူရဲေကာင္းမၾကီးဘ၀ကို အခက္အခဲသိပ္မရွိပဲ အသက္မေသလိုက္ပဲ ေနာက္ ၁၀ႏွစ္အတြင္း ရခ်င္တယ္... ဟတ္ ဟတ္....
PS. I am gonna look at this post again after 10 years. I wonder how will I feel at that time?? Will i Satisfy myself or feeling ashame or would i just say "ah... i was childish even on 25th year birthday"? :)
မွတ္ခ်က္... တကယ္လို႔ ဒီပိုစ့္ေအာက္မွာ မေဗဒါအတြက္ ေမြးေန႔ဆုေတာင္း အခုေပါင္း ၅၀ျပည့္ရင္ အေပၚကဆုေတြမျပည့္လဲ (အေပၚဆံုးက ၄ခုမပါ... ) အတိုင္းထက္အလြန္ ၀မ္းသာျပီး ဒီႏွစ္ေမြးေန႔က တကယ္ကို အမွတ္ရစရာ အေပ်ာ္ဆံုးေမြးေန႔ျဖစ္မွာ အေသအခ်ာပါပဲ...
Posted by mabaydar at 5:10 AM 60 comments :
Labels: ေဗဒါ့အေၾကာင္း
Wednesday, February 03, 2010
Owe Money, Pay Money ( O$ P$ )
စကာၤပူမွာ သင့္အိမ္ရဲ႕ အနီးတ၀ိုက္နံရံမွာ O$P$ ဆိုတဲ့ သေကၤတေလးရယ္ ဖုန္းနံပါတ္လို နံပါတ္ေတြရယ္ ပံုမွာပါတဲ့အတိုင္း ေရးသြားခံရျပီဆိုရင္ေတာ့ သင့္လံုျခံဳေရးအတြက္ ရဲစခန္းကို အေၾကာင္းၾကားထားသင့္ျပီလို႔ အၾကံေပးလိုပါတယ္... ဒါဟာ Loan Sharks ေတြက သူတို႔ဆီက ပိုက္ဆံေခ်းထားတာကို ျပန္ေတာင္းတာျဖစ္ပါတယ္... ကိုယ္က ေခ်းခဲ့တာျဖစ္ခ်င္မွ ျဖစ္မယ္... ဒါေပမဲ့ ေသခ်ာတာေတာ့ ကိုယ္လက္ရွိေနေနတဲ့ အိမ္နဲ႔ ပတ္သတ္ခဲ့တဲ့သူ တစ္ေယာက္ေယာက္က ေခ်းခဲ့တာ ျဖစ္နိုင္တယ္...
အဲလိုမ်ိဳး အိမ္ေတြကို မသိလိုက္ပဲ ငွားလိုက္မိတဲ့သူပဲျဖစ္ျဖစ္... ၀ယ္လိုက္မိတဲ့သူအတြက္ပဲျဖစ္ျဖစ္... သတိထားမိေစရန္ရည္ရြယ္လို႔ ဒီပိုစ့္ေလးကို ဗဟုသုတအေနနဲ႔ ေရးလိုက္ရျခင္းျဖစ္ပါတယ္... Loan Sharks ဆိုတာကေတာ့ တရားမ၀င္ေငြေခ်းလုပ္ငန္းေတြပါ... ကိုယ္ပိုက္ဆံလိုတဲ့အခ်ိန္မွာ လိုသေလာက္ထုတ္ေပးတတ္ျပီး... အတိုးႏွဳန္းအဆမတန္နဲ႔ ေခ်းတတ္ၾကပါတယ္...သာမာန္အားျဖင့္ အဲလို Loan Sharks ေတြဆီမွာ ပိုက္ဆံေခ်းတဲ့သူေတြဟာလဲ အရင္းျပန္ဆပ္နိုင္ဖို႔ေနေနသာသာ... အတိုးပင္ ဆပ္နုိင္ခဲလွပါတယ္... ဒီအခါမွာေတာ့ သူတို႔ ပိုက္ဆံျပန္မဆပ္လွ်င္ အိမ္ထိလိုက္လံကာ အႏၱရာယ္ျပဳတတ္ၾကပါတယ္... ပထမသူတို႔ Warning ၂ခါေလာက္ေပးပါတယ္... သူတို႔ Warning ေပးတဲ့ သေကၤတေလးေတြကို ေအာက္တြင္ ဆက္ေဖာ္ျပပါမယ္...
Warning ေပးလို႔မွ ပိုက္ဆံျပန္မဆပ္ရင္ အိမ္ထဲမွာရွိတဲ့သူေတြကို အႏၱရာယ္ျပဳနိုင္တဲ့အတြက္ အထူးသတိထားဖို႔လိုပါတယ္... စကာၤပူဟာ Crime rate နည္းတဲ့ နိုင္ငံျဖစ္တာပဲ တကယ္လုပ္မွာမဟုတ္ပါဘူးလို႔ မေပါ့ပါနဲ႔... ကာကြယ္ျခင္းဟာ ကုသျခင္းထက္ ထိေရာက္တယ္ဆိုတဲ႔ စကားရွိပါတယ္... Loan Sharks ေတြဟာ ဒီလိုမ်ိဳးေတြကို သူတို႔ကိုယ္တိုင္မလုပ္ပါဘူး... သူတို႔ကို အေၾကြးတင္ေနတဲ့သူေတြပိုက္ဆံျပန္မေပးနုိင္ရင္ ေနာက္လူဆီက ရေအာင္ေတာင္းဖို႔ တဆင့္ခိုင္းတယ္လို႔ သိရပါတယ္... ကိုယ့္အပူျငိမ္းဖို႔အတြက္ သူမ်ားကို အပူကပ္ခိုင္းတဲ့ သေဘာပါပဲ...
တခါတစ္ေလ ကိုယ္ေခ်းတာမဟုတ္ပင္မဲ့... အိမ္ရွင္က ေခ်းထားတာျဖစ္တတ္ပါတယ္... အိမ္ရွင္က ေခ်းျပီး အိမ္လိပ္စာကေတာ့ ကိုယ္ယခုေနတဲ့လိပ္စာဆိုေတာ့ အေရးအေၾကာင္းဆိုရင္ ကိုယ့္ပဲ အႏၱရာယ္လာရွာခံရမွာပါ...
ဒါမွမဟုတ္ ကိုယ္မငွားခင္ အရင္ေနသြားတဲ့သူက ေခ်းခဲ့ျပီး သူက်ေတာ့ ေျပာင္းေျပး... ကိုယ္က ဘုမသိဘမသိ ခံရတာေတြလဲရွိပါတယ္... အဲလိုအျဖစ္ေတြကို ယခင္က ၾကားရုံသာ ၾကားဖူးျပီး ယံုရခက္ မယံုရခက္ေတြ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္... စကာၤပူလို ဥပေဒ စိုးမိုးတဲ့ နိုင္ငံမွာ ဒီလိုမ်ိဳးေတြရွိတာ ဟုတ္ပါ့မလားေပါ့... ဒါေပမဲ့ ဟုတ္ပါတယ္... ၾကားဖူးထားတဲ့ ပံုျပင္ေတြက ၂ခါ ၃ခါေလာက္ရွိပါျပီ...
ဘာလို႔ယခုမွေျပာရလဲဆိုေတာ့... ျပီးခဲ့တဲ့ ရက္သတပတ္ အနည္းငယ္အၾကာေလာက္က က်မ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကိုယ္တိုင္ ယခုလိုခံခဲ့ရပါတယ္... ယခု ဓာတ္ပံုေတြကလဲ သူ႔ဆီကေန original ေတာင္းယူျပီး ေ၀ငွလိုက္တာပါ... သူဟာ အဲဒိအိမ္ကို ေျပာင္းလာျပီး ၁ပတ္အၾကာမွာပဲ သူတို႔အိမ္ရဲ႕ အိမ္တံခါးကို သေဘာၤေဆး အျပာေရာင္ေတြနဲ႔ လာပက္သြားတာခံရတဲ့အျပင္ ပံုမွာပါတဲ့အတိုင္း O$P$ ဆိုျပီးအိမ္ျပင္နံရံမွာ ေရးသြားျခင္းခံရပါတယ္...
O$P$ ရဲ႕ အဓိပၸါယ္ကေတာ့ Owe Money, Pay Money လို႔ဆိုပါတယ္... ဒီလိုနဲ႔ သူတို႔လဲ အိမ္ရွင္ကို အေၾကာင္းၾကား... ရဲစခန္းအေၾကာင္းၾကား... အိမ္ေရွ႕က ပက္ခံသြားရတဲ့ေဆးေတြျပန္သုတ္... ပတ္၀န္းက်င္အိမ္ေတြကလဲ လာေရာက္ၾကည့္ျပီးေမးျမန္းခံရလို႔ အေတာ္ေလး အလုပ္လဲရွဳပ္ အရွက္လဲ ကဲြခဲ့ပါတယ္... အမွန္ေတာ့ သူတို႔ေခ်းတာလဲမဟုတ္... အိမ္ရွင္ေခ်းခဲ့တာလဲမဟုတ္ပါဘူး... အရင္ေနသြားတဲ့ လူကေခ်းသြားတာပါ... ယခုေတာ့ ရဲကိုအေၾကာင္းၾကားထားလို႔ ဘာမွထပ္မျဖစ္ေတာ့ပင္မဲ့... က်မသာဆိုရင္ေတာ့ ေနရတာ အေတာ္ စိတ္မလံုပါဘူး... ဒါကေတာ့ လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ မ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြ႔ ျဖစ္ခဲ့တာပါ...
ေနာက္တစ္ခါကေတာ့ အေတာ္ေလးၾကာပါျပီ... က်မ အစ္မရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းေကာင္မေလးေတြ ငွားလိုက္တဲ့ အိမ္ပါ... သူတို႔လဲ အဲလိုပါပဲ... အိမ္ေရွ႕တံခါးကို သေဘာၤေဆး အနီေရာင္ေတြနဲ႔ လာပက္သြားတာပါ... မိန္းကေလးေတြေနတဲ့ အိမ္ဆိုေတာ့ အေတာ္ေလးကို ထိတ္လန္႔သြားခဲ့ရပါတယ္... ေနာက္ေတာ့ သူတို႔လဲ ေျပာင္းေျပးျပီး မေနေတာ့ပါဘူး... ေဆးနီဆိုေတာ့ ေဆးအျပာေရာင္ထက္ ပိုေၾကာက္ဖို႔ေကာင္းမွာေပါ့ေနာ္...
ေနာက္တစ္ခု ၾကားဖူးတာကေတာ့ အေတာ္ေလးလဲ ရယ္စရာျဖစ္ခဲ့ပါတယ္... အဲဒိ Loan Sharks ေတြရဲ႕ ေနာက္ဆံုးအဆင့္ သတိေပးတဲ့ အခ်ိန္ကေတာ့ အိမ္ေရွ႕မွာ ၀က္ေခါင္းလာခ်ိတ္တာပါ... အဲဒိအဆင့္ျပီးရင္ေတာ့ သူတို႔ အိမ္ထဲက လူေတြကို အႏၱရာယ္ျပဳေတာ့မယ္လုိ႔ ၾကားဖူးပါတယ္... အဲဒိအိမ္မွာေနတဲ့ ျမန္မာေကာင္ေလးေတြကလဲ ဒီလိုရွိတယ္ဆိုတာကို ဘယ္သိမလဲ... ေယာက်ာၤးေလးေတြဆိုေတာ့လဲ ဘာမွေတာ့ သိပ္ေခါင္းထဲမထားဘူးေပါ့... ပထမရက္ေတြ ေဆးနဲ႔လာပတ္တုန္းကေတာ့ ေဘးအိမ္က အဖြားၾကီးက ျမင္မေကာင္းလို႔ ေဆးေဆးေပးထားတယ္ဆိုလား...
ဒီလိုနဲ႔ ၀က္ေခါင္းလာခ်ိတ္ခံရတဲ့ ေန႔က်ေတာ့ အဖြားၾကီးလဲ လန္႔သြားလို႔ မလာေတာ့ဘူး ရဲကို အေၾကာင္းၾကားလိုက္ပါေတာ့တယ္...
အဲဒိအိမ္မွာေနတဲ့ ျမန္မာေကာင္ေလးေတြ ျပန္လာေတာ့ ၀က္ေခါင္းၾကီး အိမ္ေရွ႕မွာ ခ်ိတ္ထားတာေတြ႔ေတာ့...
"ဟာ... နတ္ မတာပဲ... ပြျပီ" လို႔မ်ားထင္သြားလားမသိပါဘူး... ၀က္ေခါင္းၾကီးကို သူငယ္ခ်င္းတသိုက္ အားရပါးရျဖဳတ္ျပီး ၀က္ေခါင္းသုတ္လုပ္စားမယ္ဆိုျပီး ၀မ္းသာအားရ ၀က္ေခါင္းၾကီးကို အိုးထဲ ထည့္ျပဳတ္ထားတဲ့အခ်ိန္က်ေတာ့မွ ရဲေတြေရာက္လာျပီး... ၀က္ေခါင္းကို ေမးေတာ့ အိုးထဲေရာက္ေနပါျပီ... ဒီလိုနဲ႔ ၀က္ေခါင္းၾကီးေရာ သူတို႔ အိုးၾကီးေရာ စခန္းကို သိမ္းသြားပါေလေရာ... ေတာ္ေသးတာေပါ... အဲဒိ ၀က္ေခါင္းသုတ္က သူတို႔အတြက္ ေနာက္ဆံုး တႏွပ္ျဖစ္ေတာ့မလို႔... ရဲေတြကေတာ့ ဒီေကာင္ေတြ တတ္လဲတတ္ႏုိင္ၾကတယ္လို႔ ထင္မွာပါပဲ... ေၾကြးေတာင္းမဲ့သူကေတာ့ သူ႔၀က္ေခါင္းအျဖစ္ကုိၾကည့္ျပီး ေသြးလန္႔သြားေလာက္တယ္... လုပ္ပံုက...
ကိုယ္ေနမဲ့အိမ္ဟာ ဒီလိုမ်ိဳးေတြ ကင္းမကင္းဆိုတာလဲ ေသခ်ာတတ္အပ္ၾကိဳသိနိုင္တဲ့ နည္းလမ္းေတာ့ သိပ္မရွိပါဘူး... ျဖစ္နိုင္ေခ်အနည္းအက်ဥ္းေလာက္ပဲ ေမးျမန္းလို႔ရမွာပါ... အိမ္ငွားတည္းက အိမ္ရွင္ရဲ႕ ေငြေရးေၾကးေရး အေျခအေနဘယ္ေလာက္ရွိေလာက္လဲဆိုတာ ေလ့လာအကဲခပ္ပါ... ႏြမ္းႏြမ္းပါးပါးလား... ရွိရဲ႕နဲ႔ အိမ္ပိုေနလို႔ငွားတာလား... တခ်ိဳ႕ရဲ႕ အၾကံျပဳခ်က္အရကေတာ့ အိမ္ရဲ႕ မီတာဗံုးကိုလဲ ၾကည့္သင့္ပါတယ္တဲ့... အိမ္မွာ မီတာဗံုးရွိရဲ႕လား... အလုပ္ေရာ လုပ္သလားဆိုတာကုိစစ္ပါတဲ့... တခ်ိဳ႕ေငြမေျပလည္သူေတြအိမ္မွာ မီတာဗံုး အပိတ္ခံထားရတာတို႔ ရပ္ေနတာတို႔ေတြရွိတတ္ပါတယ္တဲ့... ဘာေၾကာင့္ ဒီအိမ္ကို ငွားတာလဲ/ေရာင္းတာလဲ ဆိုတာကိုလဲ အနည္းငယ္ တီးေခါက္ၾကည့္သင့္ပါတယ္တဲ့...
အိမ္၀ယ္မယ္ဆိုရင္လဲ အိမ္ရွင္ကို ဘာေၾကာင့္ေရာင္းတာလဲဆိုတာကို ေမးျမန္းသင့္ပါတယ္... ၾကားဖူးသေလာက္ေတာ့ အိမ္ေထာင္ကဲြလို႔ေရာင္းတာ ဆိုရင္ေတာ့ သူတို႔ Personal Reason ေၾကာင့္ျဖစ္ျပီး အိမ္မွာ အထူးတလည္ျပႆနာမရွိနိုင္တဲ့ အတြက္ စိတ္ေအးနုိင္ပါတယ္... (ျမန္မာအယူအရေတာ့ အိမ္ကခိုက္လို႔ပဲ အိမ္မွာေနတဲ့ လင္မယားကဲြသလား... ဘာညာ ေတြးၾကတဲ့သူေတြလဲ ရွိမွာပါ... ဒါကေတာ့ ကိုယ္ယံုၾကည္ရာပါ... က်မက သူမ်ားေတြ အၾကံေပးတာ ၾကားဖူးတာကို မွ်ေ၀ျခင္းသာျဖစ္ပါတယ္)... လင္မယားအိမ္ေထာင္ကဲြလို႔ ေရာင္းတဲ့ အခ်က္ရဲ႕ ေကာင္းတဲ့ အခ်က္ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ သူတို႔ဟာ ကိစၥအျမန္ျပီးခ်င္တဲ့အတြက္ ကိုယ့္ကို အိမ္လႊဲမဲ့ေန႔ေတြဘာေတြကို အျမန္ဆံုးရနိုင္ပါတယ္... သူတို႔ဘက္ကလဲ ေႏွာင့္ေႏွးျခင္းသိပ္မရွိတတ္ပါဘူးတဲ့...
ဒီေတာ့ Loan Sharks ကိစၥ ျပန္ဆက္ရရင္ျဖင့္ ဒီလို အျဖစ္ေတြကို အိမ္ငွားမဲ့ ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမမ်ားအေနနဲ႔ ၾကိဳမသိနိုင္တဲ့အတြက္ တကယ္လို႔ ျဖစ္ခဲ့သည္ရွိေသာ္... သတိလက္လြတ္မေနပဲ... လုပ္ေဆာင္သင့္တဲ့ အိမ္ရွင္ကို အေၾကာင္းၾကားျခင္း... ရဲစခန္းကို အေၾကာင္းၾကားျခင္းမ်ားကို ခ်က္ခ်င္းျပဳလုပ္သင့္ေၾကာင္း အသိေပးေရးသားလိုက္ပါတယ္...
Posted by mabaydar at 2:47 AM 8 comments :
Labels: General , Knowledge
Tuesday, February 02, 2010
List of some dramas sorted by story, Plot or Genres
Recently I have been wanting to watch a drama with older woman younger man relationship kinda drama. There are time like I wanted to watch suspense and crime, Detective or Romance and comedy. I had a habit that I keep watching the same scenario drama again and again which i have been craving for. Normally I would read the drama outline before watching the drama and decide whether it would makes me interesting enough.
I kept on watching older woman younger man relationship drama until i couldn't find any more those kinda dramas to watch. I asked on some of the dramas forum to advise me the drama with that plot and i have shared the drama titles of older woman younger man dramas. But most of them reply that i have watch almost all these dramas and they have no more to advise. But some still advise the drama i haven't watched like "My Sweet Soul" "Suppli". Before they advise I tried to Google the list for Older Woman younger man Asian dramas. But there are None.
At that time I got an idea. It would be nice to share a list of drama base on Plot and Scenario. Let me share with you all the dramas which i have already watched.
I wrote this post in English so that every can understand and would be easy to find the result when someone Google and try to search by plot like i did. Here are the list.
Older Woman Younger Man
DalJa's Spring (my all time favourite)
-Rude Woman
-Crazy for you
-Hello My Teacher (but personally i don't like this drama due to cast)
-What's up Fox
-My Lovely Samsoon
-Witch Yoo Hee ( personally I don't like the plot due to the male lead ald have gf but he betrayed her for older woman)
-My Sweet Soul
-The Woman who still want to married (Now airing, I still haven't watched)
-Ohitorisama (new drama of Koike Teppei)
-Kimi wa Petto (Nice drama of Mastumoto Jun)
-Long Vacation (old series of Kimura Takuya)
-Sore wa, Totsuzen, Arashi no you ni... (like it coz of Yamapi)
-Forbidden Love aka Majo no Jouken (Old drama of Takizawa Hideaki )
-Around 40 (Many things to think after watch it)
-Slow Dance
Older Man Younger Woman
(with lots of age gap)
-Who Are You (I love this actor)
-Snow Queen (Very romantic drama of Hyun Bin)
-Successful Story of a Bright Girl
-101st Proposal  (Don't wanna watch)
-Painter of the wind
-Tree of Heaven (haven't watched & don't feel like watching)
-I am Sam (Haven't Watched)
-Saranghae (Haven't Watched)
-koukou kyoshi (haven't watched)
-Hotaru no Hikari
-Last Christmas  (haven't watched)
-Utahime (Haven't watched)
-Freeze (haven't watched)
-Kamisama mou sukoshi dake  (Haven't watched)
-Aishiteru to Itte Kure (I don't like)
-No Idea for TW Dramas
There are lots of J-Drama for Mystery, Suspense, Detective. I am gonna mention a few good one which i have watched.
Crime, Mystery and Detective
-IRIS (2009)
-Evasive Inquiry Agency (Funny)
-JiKou Keisatsu
-Bloody Monday (thumb up)
-Mr. Brain (very very good and recommended)
-Puzzle (not that good)
-Trick 1, 2, 3, 4
-Majo Saiban aka The witch trial
-Liar Game (Recommended)
-Kurosagi (very good drama of Yamapi)
-Investigator Mariko
-Orthros no Inu
-Ryusei no Kizuna
-Clue Collector (haven't watched)
There are lots of School J-Drama and I am gonna tell you a few of good drama I have watched.
School and sport
-God of Study
-Strike Love
-Taereung National Village
-1 Liter of Tears (about Diseased girl)
-14 Sai no haha (14 years old Mother)
-Dragon Zakura (Male Teacher and students, Yamapi)
-Gokusen 1, 2, 3 (Female Teacher and Handsome, hot students)
-Great Teacher Onizuka (Male teacher and students)
-Hanazakari no Kimi Tachi E ~ikemen♂paradise~ (JP)
-Jyoou no Kyoushitsu
-LIFE (about school bullies)
-Mei-chan no Shitsuji (fantasy Romance)
-Nobuta wo Produce
-Regatta (Sport, oarsman )
-My Boss, My Hero (Damn Funny)
-Stand Up!!
-Strawberry on the Shortcake (more on romance)
-Water Boys 1, 2
-18 Jin Bu Jin
-Brown Sugar Macchiato
-Clue Collector (Mystery, School)
-Hot Shot (Sport, School, Romance)
-It Started With A Kiss (Romance)
-Hana Kimi (suck and annoying Actress)
-ToGetHer (pop star and Normal girl)
-Devil Beside you (Romance)
There are many other dramas plot like Cooking, Fantasy and Medical dramas. But due to time constraint and my laziness, I will leave it for now. If you guys wanna have those list, Pls request in my comments section. I will try my best to list down for you. Thanks and Enjoy the dramas.
Posted by mabaydar at 6:36 AM 2 comments :
Labels: Activities , Drama
Monday, February 01, 2010
ရြာလည္သြားတဲ့ မေဗဒါ့ဘေလာ့...
အရင္ဦးဆံုး ဦးစြာ ေမတၱာရပ္ခံလိုတာကေတာ့ ဘေလာ့ကို အၾကာၾကီး ပစ္ထားမိခဲ့တာကိုပါ... ဘေလာ့ပိတ္သြားသလားလို႔ တခ်ိဳ႕စာဖတ္သူေတြ သံသယျဖစ္စရာရွိပါတယ္... အမွန္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး... မေဗဒါဘေလာ့ကို ဘယ္ေတာ့မွ မပိတ္ပါဘူး...အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ မေရးျဖစ္တာပဲ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္မယ္... ဘေလာ့မေရးေတာ့ပါ ႏွဳတ္ထြက္ပါတယ္လို႔ ဘယ္ေတာ့မွ မေျပာပါဘူး... အမွန္ေတာ့ ျဖစ္ပံုက ဒီလိုပါ... မေဗဒါ ဒီဇင္ဘာ ဒုတိယပတ္ေလာက္ကေနစျပီး ျမန္မာျပည္ကို ျပန္ခဲ့ပါတယ္... ျမန္မာျပည္မွာ ၁လနီးပါးေနခဲ့တဲ့ ကာလအတြင္း ကံဆိုးစြာပဲ မေဗဒါရဲ႕ www.mabaydar.co.cc ဆိုတဲ့ အေကာင့္က expired ျဖစ္သြားပါတယ္... အမွန္ေတာ့ blogspot ထဲ၀င္ျပီး setting ေလးကို ျပန္ေျပာင္းလိုက္ရံုပဲဆိုေပမဲ့... အားလံုးသိတဲ့ အတိုင္း က်မဟာ ျမန္မာျပည္မွာ အင္တာနက္သံုးဖို႔ beginner အဆင့္ပဲရွိတဲ့အတြက္ ဘန္းေက်ာ္ဆိုသည္မ်ားကို မလုပ္တတ္မကိုင္တတ္... စာမ်က္နွာတစ္ခုဖြင့္ျပီးတိုင္း ထိုင္ထိုင္ေစာင့္ေနရတဲ့ အခ်ိန္ေတြကို စိတ္မရွည္တတ္ေလေတာ့ မလုပ္ျဖစ္ခဲ့ပါဘူး... ဂ်ီေတာ့မွာေတာ့ ဘန္းေက်ာ္ကို ဘယ္လို၀င္ရမလဲဆိုျပီး status တင္ထားေတာ့ အားရ၀မ္းသာေတာ့ လာသင္ေပးၾကေလရဲ႕...
Proxy ကို ဘာနံပါတ္ကို ေျပာင္းလိုက္... ဟိုလုပ္.. ဒီလုပ္နဲ႔... ဒါမွမဟုတ္ http မွာ s ထည့္ စသည္ျဖင့္ေပါ့... ၾကိဳးစားၾကည့္ေတာ့လဲ... က်မတစ္ခါမွ မျမင္ဖူးတဲ့... www.blogger.com က ကုလားစာေတြလိုလိုနဲ႔ ေပၚလာျပန္ပါတယ္... ကုလားလိုေတြဆိုမွေတာ့ ဘယ္လိုလုပ္ က်မဖတ္တတ္မတုန္း... ဒီလိုနဲ႔ပဲ စကာၤပူျပန္ေရာက္မွပဲ လုပ္ေတာ့မယ္ဆိုျပီး စိတ္ေလ်ာ့ထားလိုက္တာ... ၂၀၁၀ ဇန္န၀ါရီလ ၁ရက္ေန႔ ႏွစ္သစ္မွာေတာ့ စိတ္ေကာင္းရွိစြာ blogspot ကို စကာၤပူကအတိုင္းပဲ ဘာ ဘန္းေက်ာ္မွ မလိုပဲ ၀င္လို႔ရေနတာ ထူးဆန္းစြာေတြ႔ရွိခဲ့ရပါတယ္... ဒီလိုနဲ႔ပဲ www.mabaydar.blogspot.com လို႔ ျပန္လည္ေျပာင္းလဲျဖစ္ခဲ့ပါတယ္...
အမွန္ေတာ့ ခါတိုင္း မေဗဒါ ခရီးသြားခံနီးဆိုရင္ မသြားခင္ညမွာ စာဖတ္သူေတြကို အသိေပးသြားျဖစ္ပင္မဲ့... သိတဲ့အတိုင္း ျမန္မာျပည္ျပန္ရင္ ကိစၥေတြက တျခားနိုင္ငံသြားတာထက္ပိုမ်ားပါတယ္... ေအာ္... လက္ေဆာင္ပစၥည္း၀ယ္ရ... ဘာရကိုေျပာပါတယ္... တျခားမေျပာပါဘူး... ပိုက္ဆံဆိုတာလဲ တျခားနိုင္ငံသြားရတာထက္ေတာင္ ကုန္ပါေသးတယ္... ဘဏ္အေကာင့္ေလးဆို သံုညေလးကိုျပလို႔... ဟတ္ဟတ္... အလုပ္ ခြင့္ရက္ဆိုတာလဲ မနည္းကို fight ျပီးယူရတယ္... မနွစ္က ဒီဇင္ဘာမွာ ျမန္မာျပန္တဲ့သူကလဲ အမ်ားသားလို႔ ထင္မိပါတယ္... ျမန္မာျပည္ေရာက္လို႔ ေလဆိပ္က Immigration တို႔ custom တို႔ျဖတ္ရင္လဲ အရမ္းရင္ခုန္ရတယ္ေလ... (ကိုယ့္ျပည္ၾကီးထဲ ကိုယ္ျပန္ေရာက္ဖို႔ ေနာက္ဆံုးတံခါးခ်ပ္နားေရာက္လို႔ အေပ်ာ္လြန္ျပီး ရင္ခုန္တာကို ေျပာပါတယ္... တမ်ိဳးမထင္ၾကပါနဲ႔... )... ကဲ ဒါေတြထားလိုက္ပါေတာ့... ေနာက္ ျမန္မာျပည္ ျပန္တဲ့ ခရီးသြားမွတ္တမ္းမွပဲ စံုေအာင္ေရးေတာ့မယ္...
ဒီေတာ့ မေဗဒါဘေလာ့ကို လာဖတ္ေနက် စာဖတ္သူမ်ားအတြက္ မေရးတဲ့ သက္တမ္းကၾကာတဲ့အထဲ co.cc ဆိုတာကို ၀င္လိုက္ရင္ www.mabaydar.co.cc has expired လို႔ေပၚေနေတာ့ မေဗဒါမ်ား ဘေလာ့ဖ်က္သြားျပီလားလို႔ ထင္ေကာင္းထင္ေနပါလိမ့္မယ္... လံုး၀မဟုတ္ပါဘူး... တကယ္လို႔ မေဗဒါဘေလာ့ကို ဘေလာ့ roll ေတြမွာ တင္ေပးထားေသာ ညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမမ်ားကိုလဲ လင္ခ့္ေလးျပန္လည္ျပင္ဆင္ေပးဖို႔ ေမတၱာရပ္ခံလိုပါတယ္... အားလံုးပဲ မေဗဒါဘေလာ့ေလးကို အရင္လိုလာေရာက္ဖတ္ရွဳ အားေပးၾကဖို႔ကို ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္... ယခုထိအားေပးေနေသာ စာဖတ္သူမ်ားကိုလဲ အထူးေက်းဇူးတင္ရွိေၾကာင္း ေျပာၾကားလိုပါတယ္...
Posted by mabaydar at 11:03 PM 1 comment :
Labels: ေဗဒါ့အေၾကာင္း
Friday, December 04, 2009
ကိုရီးယားခရီးစဥ္ Day 2 Part 2 / ကိုရီးယား ရိုးရာ ေက်းရြာသို႔ တစ္ေခါက္...
က်န္းမာေတာ္ မူၾကပါစရွင္...
တစ္ခါတစ္ေလမွ ေပၚလာလိုက္ ေပ်ာက္လိုက္ျဖစ္ေနေသာ က်မရဲ႕ ကိုရီးယား ခရီးသြားမွတ္တမ္းေလး ျပန္ေပၚလာျပန္ပါျပီ... ဒီတစ္ေခါက္လဲ ဒုတိယေန႔ကို အျပီးသတ္မယ္စိတ္ကူးေသာ္လည္း ဗီြဒီယို သိပ္ရွည္သြားမည္ တစ္ေၾကာင္း... ဒိထက္ဆက္ျပီး ရွည္ရွည္လုပ္မယ္ဆိုရင္ ဒီပိုစ့္က ပိုၾကာသြားမွာက တစ္ေၾကာင္းေၾကာင့္ ကိုရီးယား ရိုးရာ ေက်းရြာလည္ပတ္မွဳကိုပဲ တင္ဆက္လိုက္ပါတယ္...
ေရွ႕က အပိုင္းမွာ က်မတို႔ ေန႔လည္စာစားျပီးတဲ့ အခ်ိန္မွာ အဆံုးသတ္ထားပါတယ္... ပထမပိုစ့္ကို ကိုရီးယားခရီးစဥ္ Day 2 မွာ သြားေရာက္ဖတ္ရွဳရင္း ဗီြဒီယိုလဲ ၾကည့္ႏိုင္ပါတယ္... အရင္ပိုစ့္ဖတ္ျပီးသား စာဖတ္သူမ်ားအတြက္ အတိုခ်ံဳးျပန္လည္မွတ္မိေစရန္ အဓိကအခ်က္ေလးမ်ားထုတ္ေပးလိုက္ပါတယ္... (အရင္ပိုစ့္က လြန္ခဲ့တဲ့ ၄လကေရးခဲ့ေတာ့ အရမ္းအဆက္ျပတ္ေနလို႔... အဆက္အစပ္ မသိမွာ စိုး၍ျဖစ္ပါတယ္...)
၁) မနက္စာစား
၂) Songsan Sunrise Peak မွာ ေတာင္တက္
၃) Seop Ji Ko Ji Coast (All In Drama Place) ကိုသြား
၄) ေန႔လည္စာ ကိုရီးယားစတိုင္ ၀က္သားဟင္းနဲ႔စား...
ခုဒီပိုစ့္မွာေတာ့ ေန႔လည္စာစားျပီး သြားခဲ့တဲ့ ကိုရီးယားရိုးရာ ေက်းရြာအေၾကာင္းေရးမွာျဖစ္ပါတယ္... ဗြီဒီယိုေလးကို အရင္ ရွဳစားၾကပါ...
က်မတို႔ရဲ႕ ဂိုက္ဟာ ေန႔လည္စာစားဖို႔ စားေသာက္ဆိုင္ကို ေနာက္သြားမဲ့ ေနရာနဲ႔ နီးတဲ့ေနရာမွာ အစတည္းက ျပင္ဆင္ခဲ့တဲ့အတြက္ ေန႔လည္စာစားေသာက္ဆိုင္ကေန ကားသိပ္ၾကာၾကာမစီးလိုက္ရပဲ အဲဒိ ကိုရီးယား ရုိးရာ ေက်းရြာကို ေရာက္ရွိခဲ့ပါတယ္...
ဟိုေရာက္ေတာ့ ေဖာ္ေရြတဲ့ အဲဒိရြာခံ ကိုရီးယားမိန္းမၾကီး တစ္ေယာက္ကိုထပ္ေတြ႔ပါတယ္... သူက သူတို႔ရြာဓေလ့ကို ကိုရီးယားလိုေျပာျပီး က်မတို႔ ဂိုက္က အဂၤလိပ္လို ဘာသာျပန္ေပးပါတယ္... ကိုယ္ျမန္မာျပည္မွာ ခရီးသြားရင္လဲရြာဆိုတာေတြ ျမင္ဖူးေတြ႔ဖူးေနက်ဆိုေတာ့ က်မတို႔အတြက္ သိပ္ေတာ့ အထူးအဆန္းမဟုတ္လွပါဘူး... အဓိက ကေတာ့ သူတို႔လူမ်ိဳးရဲ႕ ရိုးရာ ယဥ္ေက်းမွဳ ေနထိုင္မွဳပံုစံကိုေတာ့ ေလ့လာႏွဳိင္းယွဥ္ၾကည့္ဖို႔ရလို႔ ဗဟုသုတေတာ့ရပါတယ္... ရြာမရွိတဲ့ နုိင္ငံကလာတဲ့ စလံုးေတြအတြက္ေတာ့ ဆန္းတန္ ဆန္းမွာေပါ့ေနာ္...
ဂ်ဲဂ်ဴးက စကားေျပာေသာ ဂိတ္မ်ား...
ေတြ႔ေတြ႔ခ်င္း ကိုရီးယားလို႔ တရုတ္လို ႏွဳတ္ဆက္ၾကျပီး ရြာအ၀င္၀မွာရွိတဲ့ သူတို႔ရဲ႕ ျခံဂိတ္ေပါက္မွာ သူတို႔အခ်င္းခ်င္း ျပသတဲ့ သေကၤတေလးကို ရွင္းျပပါတယ္... ဗီြဒီယိုထဲမွာ ပါတဲ့အတိုင္းပါပဲ... သူတို႔ရဲ႕ ျခံဂိတ္ေပါက္ဟာ ေဘးက အေပါက္ေဖာက္ထားတဲ့ ေက်ာက္တံုး ၂တံုး တစ္ဖက္တစ္ခ်က္စီထဲကို ၀ါးလံုးေလးေတြထိုးျပီး ကာထားတာပါ...
၀ါးလံုး ၁ေခ်ာင္းတည္း တန္းျပီးကာထားရင္... အိမ္ရွင္ အျပင္ခဏသြားတယ္ဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္ပါတဲ့...
၀ါးလံုး ၂ေခ်ာင္း တန္းျပီး ကာထားရင္... အိမ္ရွင္ တစ္ေနကုန္ အိမ္တြင္မရွိဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္ပါတဲ့...
၀ါးလံုး ၃ေခ်ာင္း တန္းျပီး ကာထားရင္... အိမ္ရွင္ ၃ရက္အိမ္တြင္မရွိပါဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္ပါတဲ့...
၀ါးလံုး ၄ေခ်ာင္း တန္းျပီး ကာထားရင္ေတာ့... အဲဒိအိမ္ဟာ မုဆိုးမ(ေယာက်ာၤးဆံုးထားေသာ အိမ္ရွင္မ) ေနတဲ့အိမ္ပါတဲ့...
အဲဒိ အိမ္ထဲကို ခြင့္ျပဳခ်က္မရပဲ ေက်ာ္၀င္တဲ့ ေယာက်ာၤးက အဲဒိ အိမ္မွာ အျမဲေနရန္ ရည္ရြယ္တယ္လို႔ သတ္မွတ္ပါတယ္တဲ့...
၀ါးလံုးေခ်ာင္းေတြကို အေပါက္ထဲထည့္ျပီး တန္းမထားပဲ ခ်ထားတယ္ဆိုရင္ေတာ့ အိမ္ရွင္အိမ္မွာရွိတဲ့အတြက္ ၀င္ထြက္နိုင္ပါတယ္ဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္ပါ...
ေက်းရြာကို မေရာက္ခင္ ကားေပၚမွာ ဂိုက္ေျပာျပခ်က္အရ ဂ်ဲဂ်ဴးကြ်န္း အရင္ကလူဦးေရမွာ မိန္းမအေရအတြက္ဟာ ေယာက်ာၤးထက္ပိုမ်ားတဲ့လို႔ သိရွိရပါတယ္... ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ အရင္က ဂ်ဲဂ်ဴးကြ်န္းရဲ႕ စီးပြားေရးဟာ တံငါအလုပ္ပါ... ေယာက်ာၤးေတြဟာ ပင္လယ္ထဲကို ငါးဖမ္းထြက္ရတဲ့အတြက္ အေသေစာၾကတယ္လို႔ သိရပါတယ္... အဲဒိအတြက္ ဂ်ဲဂ်ဴးကြ်န္းဟာ မုဆိုးမအေရအတြက္လဲ မ်ားတယ္လို႔သိရပါတယ္... (ဒါက ဗီြဒီယိုထဲမွာ မပါလိုက္လို႔ ဒီမွာ ဗဟုသုတအေနနဲ႔ ေရးေပးလုိက္ပါတယ္...)
အဲဒိ ဂိတ္ေပါက္က ၀ါးလံုးတန္းေတြက အိမ္ရွင္ရွိမရွိကို အခ်က္ျပေနတယ္ဆိုေတာ့... က်မေခါင္းထဲကို အေတြးတစ္ခုေရာက္လာပါတယ္... အားလံုးလဲ အဲလိုေတြးမိမယ္ဆိုတာ ေသခ်ာပါတယ္... အဲဒါကေတာ့ သူခိုးကို အခ်က္ျပေနသလိုျဖစ္မေနေပဘူးလားေပါ့... အဲဒိအတြက္ကိုလဲ ဂိုက္က ကားေပၚမွာတည္းက စကားခံထားခဲ့ပါတယ္... သူတို႔ ဂ်ဲဂ်ဴးကြ်န္းေပၚမွာ မရွိတာ ၃မ်ိဳးရွိပါတယ္တဲ့...
၁) သူေတာင္းစား မရွိပါဘူး
၂) သူခိုးမရွိပါဘူး
၃) အဲဒါက ေမ့သြားျပီ... အဟီး... အဲဒါေျပာတုန္းက ဗီြဒီယို မရုိက္လိုက္မိေတာ့ ခု ျပန္ၾကည့္စရာမရွိေတာ့ဘူး... (ဒါက စာဖတ္သူသိခ်င္ရင္ ကိုရီးယားသြားျပီး ေလ့လာဖို႔ အကြက္ခ်န္ထားတာလို႔မွတ္... ဟိဟိ)
ဒါေပမဲ့ သူမကိုယ္တိုင္ေနာက္ေတာ့ စကားထပ္ခံပါေသးတယ္... အဲဒါေတြ မရွိဘူးဆိုျပီး ကိုယ့္ပစၥည္းကိုယ္ေတာ့ လက္လႊတ္စပါယ္မေနနဲ႔ေပါ့တဲ့... အရင္ကမရွိတာကိုေျပာတာတဲ့... ခု ရွိမရွိဆိုတာေတာ့ အာမ မခံနိုင္ဘူးတဲ့... (ဒါေပမဲ့ သူေျပာမွ က်မသတိထားၾကည့္မိေတာ့... တကယ္ပါ ဂ်ဲဂ်ဴးကြ်န္းေပၚမွာ က်မ သူေတာင္းစားတစ္ေယာက္မွ မေတြ႔မိပါဘူး... အဲ... အဲဒိ သူေတာင္းစားရွိတဲ့ ဒုကၡကို ရွန္ဟိုင္းေရာက္ေတာ့ အေတာ္ခံခဲ့ရေသး... ေနာက္မွေျပာမယ္ ေမွ်ာ္...)
ဂ်ဲဂ်ဴးရိုးရာ အိမ္သာ
ေနာက္အတြင္းထဲဆက္၀င္သြားေတာ့ အနံ႔ခက္ဆိုးဆိုးေနရာတစ္ခုမွာ ဂိုက္က ဒါကေတာ့ ဂ်ဲဂ်ဴးရိုးရာအိမ္သာပါတဲ့... ၀က္ျခံစည္းရုိးကို ေက်ာက္ခဲၾကီးေတြနဲ႔ေဆာက္ထားျပီး အမိုးအကာမရွိပါဘူး... အဲဒိအိမ္သာက်င္းကေတာ့ ၀က္စားက်င္းပါပဲ... ရြာခံမိန္းမၾကီးက အဲဒိ အိမ္သာေပၚတက္ျပီး သရုပ္ေဖာ္ျပပါတယ္...
ထိုအိမ္သာအသံုးျပဳတဲ့အခါမွာ အသံုးျပဳသူဟာ ဒုတ္တစ္ေခ်ာင္းကိုင္ထားရပါတယ္... ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ၀က္က ေအာက္ကေနလာျပီး ကိုက္တတ္လို႔ပါတဲ့... ဒီေတာ့ ၀က္ကို အနားကပ္မလာေအာင္ ဒုတ္နဲ႔ရုိက္ျပီး ေမာင္းထုတ္ဖို႔ပါတဲ့... က်မလဲ ရွည္ရွည္ေ၀းေ၀းအေသးစိတ္ေတြေမးမေနေတာ့ပါဘူး... ကိစၥျပီးရင္ ဘယ္လိုသန္႔စင္လဲတို႔ အမိုးအကာမရွိေတာ့ တျခားသူေတြ ျမင္ကုန္မွာေပါ့တို႔ ေတြးမိပင္မဲ့ အနံ႔အသက္ကလဲဆိုးတာတစ္ေၾကာင္း ေမးလဲ ဘာမွ အေၾကာင္းမထူးပါဘူး သူတို႔ဘာသာ ၾကည့္ၾကပ္ေျဖရွင္းၾကမွာေပါ့လို႔ပဲ မွတ္ယူလိုက္ပါတယ္... ေနာက္တစ္ခုေတြးမိတာက ခုထက္ထိအဲဒိအိမ္သာက အနံ႔နံေနတယ္ဆိုေတာ့ သူတို႔ေတြဒီအိမ္သာကို ျပသရုံသက္သက္မဟုတ္ပဲ တကယ္ပဲသံုးေနၾကလို႔ေပါ့ဆိုေတာ့ စိတ္ထဲမေတာ့ တမ်ိဳးျဖစ္သြားပါေသးတယ္...
လူရဲ႕ မစင္ကို ၀က္စာအျဖစ္ျပန္လည္အသံုးျပဳတယ္ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းကို စလံုးေတြသိေတာ့ မ်က္ႏွာေတြ ရွဳံ႕မဲ့ေနၾကတာပါပဲ... (ေစာေစာက ေန႔လည္စာ ၀က္သားနဲ႔စားတံုးကေတာ့ သူတို႔၀ိုင္းရွိတာ ငါတို႔၀ိုင္းမွာဘာလို႔မရွိတာလဲဆိုျပီး ဟို၀ိုင္းစပ္စု ဒီ၀ိုင္းစပ္စုနဲ႔ အပိုေလး Free ေလး လိုခ်င္လွတဲ့ စလံုးေတြ ခုေတာ့ အစာေတာင္ေၾကပါ့မလားသိဘူး... ) က်မကေတာ့ ၀က္ဆိုတာ အစံုစားသတၱ၀ါ မစင္လဲစားတယ္ဆိုတာသိပင္မဲ့ ယခုလို လူေတြကိုယ္တိုင္က မစင္ေကြ်းျပီးေမြးတယ္ဆိုတာေတာ့ မၾကံဳခဲ့ဖူးပါဘူး... ဒါေပမဲ့လဲ ဘယ္ပိုးမဆိုေတာ့ အပူခ်ိန္ျပင္းျပင္းနဲ႔ေတြ႔ရင္ ေသတယ္လို႔ၾကားဖူးတာပဲ... ျပီးေတာ့ ၀က္ကို မခ်က္ခင္လဲ ေဆးေၾကာထားတာပဲ... ေနာက္ဆံုးကုန္ကုန္စဥ္းစားရင္ ဘယ္အရာမဆိုေတာ့ ဓာတ္ေလးပါးပါပဲ... စားခဲ့တဲ့ ၀က္သား ထပ္စားအံုးမလားဆိုရင္ေတာ့ EVER YES ပါပဲ... (ခုေတာင္ စားခ်င္လာျပီ)
ဟို စလံုး ေပါင္တိုတို႔အတြဲက (တစ္ဦးခ်င္းစီ Nickname မ်ားအေၾကာင္းကို က်မနဲ႔ ခရီးသြားေဖာ္မ်ား တြင္ဖတ္ပါ) ေယာက်ာၤးက ရြံရြံရွာရွာျဖင့္ စကားလံုးေတာင္ ေျဖာင့္ေျဖာင့္မထြက္ပဲ အမွန္ကို လက္မခံႏုိင္ေသးသည့္ပံုျဖင့္ ေသခ်ာေအာင္ ထပ္ေမးရွာသည္... (စိတ္ထဲမေတာ့ ငါထင္တာ မဟုတ္ပါေစနဲ႔ေပါ့) ဒါေပမဲ့ ဂိုက္မိန္းမက Natural Fertilizer လို႔ျပန္ေျဖလုိ႔ျပန္ေျဖလိုက္ေတာ့ အေတာ္ေလးကို ေအာင့္သက္သက္နဲ႔ျဖစ္သြားပံုရပါတယ္... ဗြီဒီယိုထဲမွာေတြ႔တဲ့အတိုင္းပဲ ဘာမွေတာင္ ျပန္မေျပာနိုင္ခဲ့ပါဘူး... (သူက သိပ္ျပီး High Class style ဖမ္းတာဆိုေတာ့ ခုေတာ့ အေစာက ၀က္သားဘယ္ကလာဆိုတာ သိသြားရွာျပီေလ... ၀က္သားဟင္းစားတုန္းက သူတို႔အတြဲ က်မေဘးမွာထိုင္တာေလ... အဲ့လူလဲ တီးသလားမေမးနဲ႔... ခြိ... ခြိ... အဲ့ လူနဲ႔မ်ား မေတာ္တဆ သိတဲ့သူမ်ား ဖတ္မိမယ္ဆိုရင္ ျပန္မေျပာနဲ႔ေနာ္...)
ကိုရီးယားလို ေရခပ္ဆင္းရင္း ကေလးထိမ္းမယ္...
ေနာက္တစ္ေနရာမွာေတာ့ သူတို႔ ကိုရီးယားေတြ ကေလးထည့္ျပီး သိပ္တဲ့ေတာင္းရယ္... ေရခပ္ဆင္းရင္သံုးတဲ့ အိုးရယ္ျပပါတယ္... ရြာခံမိန္းမၾကီးက သရုပ္ေဖာ္ျပပါတယ္... သိပ္ေတာ့ ထူးထူးဆန္းဆန္းမရွိလွဘူးလို႔ေတာ့ က်မထင္တာပဲ... အဲဒိေရအိုးၾကီးထမ္းျပီး ကိုယ္လက္လွဳပ္ရွားမွဳရွိေတာ့ အမ်ိဳးသမီးကိုယ္၀န္သည္ေတြအတြက္ ကေလးေမြးဖြားမွဳလြယ္ကူတယ္လို႔ ေျပာပါတယ္... အဲဒိေရအိုးၾကီးကို ပုတ္ပုတ္ျပီး ကိုရီးယားေက်းလက္ေတးေလးေတြလဲ ဆိုလို႔ရတယ္ေျပာလို႔ စလံုးဖြားဖြားတို႔ ေတာင္းဆိုခ်က္အရ သီခ်င္းဆိုျပပါေသးတယ္...
ႏွစ္နဲ႔ခ်ည္ႏွပ္တဲ့ Tea
ေနာက္တစ္ေနရာမွာေတာ့ သူတို႔ကိုယ္တိုင္ ပ်ားရည္ရယ္ တျခားအရာေတြရယ္ Tea ရယ္ ႏွစ္နဲ႔ခ်ည္ႏွပ္ထားတဲ့ စဥ္းအိုးၾကီးေတြဆီကို ေခၚသြားပါတယ္... စဥ္႔အိုးေတြက ေျမၾကီးထဲျမဳပ္ထားပါတယ္... ေရာစပ္မွဳ ပစၥည္းေတြေပၚမူတည္ျပီး အန႔ံအရသာကဲြလဲြေအာင္ စီမံထားတယ္လို႔ သိရပါတယ္... စဥ္႔အိုးထဲကို ေရာေမႊျပီးထည့္ထားတာမဟုတ္ပဲ အလႊာလိုက္ အထပ္ထပ္ထည့္ထားတယ္လို႔ေျပာပါတယ္... (ဘာရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ ဘာကြာလဲေတာ့ မသိပါ) အဲဒိ Tea ေတြကို အဲဒိ စဥ္႔အိုးထဲမွာ ၃ ႏွစ္က ၅ ႏွစ္ နွပ္ထားတယ္လို႔သိရွိရပါတယ္...
ဘယ္လို အန႔ံရွိလဲ က်မ နမ္းၾကည့္ေတာ့ အနံ႔က အေတာ္ေလးျပင္းပါတယ္... အစတည္းက အနံ႔ကို Sensitive ျဖစ္တဲ့ က်မအတြက္ေတာ့ အေတာ္မခံနိုင္ပါဘူး... ျပီးေတာ့ က်မက ပ်ားရည္လဲမၾကိဳက္သလို ပ်ားရည္နံ႔ကိုလဲ မၾကိဳက္ပါဘူး... အဲဒါေၾကာင့္ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္...
ေက်းလက္အိမ္ေန လူတန္းစားနဲ႔ ကိုရီးယား အစိုးရ
ေနာက္တစ္ေနရာကေတာ့ ကိုရီးယား ေက်းလက္အိမ္ျဖစ္ပါတယ္... ပ်ဥ္ေထာင္အိမ္ေလးပါ... ျမန္မာျပည္က ေက်းလက္အိမ္ေလးေတြလိုပါပဲ... သက္ေတာင့္သက္သာနဲ႔ စိတ္ေပါ့ပါးေစတဲ့ ပံုစံမ်ိဳးေလးပါ... အိမ္ေရွ႕မွာ အဖီၾကမ္းခင္းေလးနဲ႔ ညဘက္ ၀ိုင္းဖဲြ႔ လက္ဖက္သုတ္စားေကာင္းမဲ့ပံုေလးလို႔ က်မကေတာ့ ေတြးမိတာပဲ... က်မတို႔ကို လိုက္ရွင္းျပေနတဲ့ ရြာခံမိန္းမၾကီးရဲ႕ အိမ္ပဲျဖစ္ပါတယ္... သူက ရြာသူၾကီးမိန္းမလဲျဖစ္ပါတယ္...
အမွန္ေတာ့ ဒီလိုေက်းလက္ရိုးရာနဲ႔ ေက်းလက္အိမ္မွာေနျပီး ရိုးရာထိမ္းသိမ္းရုံျဖင့္ ကိုရီးယားအစိုးရက သူတို႔ကို လခေပးေထာက္ပံ့ထားပါတယ္... (အိမ္မွာေနရုံနဲ႔ ပိုက္ပိုက္ရတယ္... နိပ္ဟ...) ကိုယ့္ရုိးရာကို ေပ်ာက္ပ်က္မသြားေအာင္ ယခုလို ၂ဦး၂ဖက္ အက်ိဳးရွိတဲ့ နည္းနဲ႔ထိမ္းသိမ္းတဲ့အတြက္ ဒီစနစ္ကိုေတာ့ သေဘာက်မိပါတယ္... မိန္းမၾကီးရဲ႕ ကေလးေတြကေတာ့ ျမိဳ႕ေတြေပၚမွာ သြားေရာက္ ပညာသင္ၾကားေနၾကပါတယ္...
ဆက္လက္ျပီးေတာ့ က်မတို႔ကို ျပသတာကေတာ့ ေဆာင္းတြင္းမွာ အိမ္ကို ဘယ္လိုအပူေပးတယ္ဆိုတာပါ... အဲဒါက ကိုရီးယားကားေတြထဲမွာ ျမင္ဘူးတာကတစ္ေၾကာင္း... စလံုးက အတၱပံုေဆာင္ခဲဖြားဖြားမ်ားက သူ႔ထက္ငါ လုယက္ကာ ၾကည့္ရွဳေနၾကေတာ့ မတိုးခ်င္ေတာ့တာက တစ္ေၾကာင္း... လူလဲ အနည္းငယ္ပင္ပန္းလာတဲ့အတြက္ စိတ္၀င္စားမွဳသိပ္မရွိေတာ့တာက တစ္ေၾကာင္းေၾကာင့္ အေသးစိတ္ေတာ့ နားမေထာင္ျဖစ္ခဲ့ပါဘူး...
ေနာက္ေတာ့ ကိုရီးယားရုိးရာ ေနာက္ေဖးမီးဖိုေခ်ာင္ ထင္းနဲ႔ပဲ ခ်က္ျပဳတ္တုန္းပါ... ေျမၾကီးမီးဖိုထဲကို အိုးအၾကီးၾကီးေတြ ျမဳပ္ျပီး ထင္းနဲ႔ခ်က္တာပါ... အိုးၾကီးခ်က္ဆိုေတာ့ အေတာ္ေတာ့ စားေကာင္းမဲ့ပံုပဲ... အဲလို ေနာက္ေဖးေတြကိုလဲ ကိုရီးယားကားေတြထဲမွာ ေတြ႔ဖူးမွာပါ... (ဥပမာ... ျမန္မာျပည္မွာျပသြားတဲ့ နန္းတြင္းရတနာလား ဘာလား... Dae Jang Geum ကိုေျပာတာ)
ေနာက္ဆံုးေနရာကေတာ့ ပိုက္ဆံေလးေတြ မ်က္ခံုးလွဳပ္တဲ့ေနရာေပါ့... သူတို႔ေက်းရြာထုတ္ ပစၥည္းေတြေပါ့... သဘာ၀ပစၥည္းစစ္စစ္လို႔ေတာ့ ေျပာတာပါပဲ... ပ်ားရည္တို႔... ေဆးတို႔... အရိုးေရာဂါအတြက္ ျမင္းရုိးစစ္စစ္နဲ႔ လုပ္တဲ့ ေဆးလို႔ေျပာတာလဲေရာင္းပါတယ္... အျမဲမရဘူး ရွားပါးလို႔ေျပာတာပါပဲ... ဒါေပမဲ့ ေမေမကေျပာပါတယ္... ျမင္းနဲ႔ ပတ္သတ္တာတစ္ခုခုကို စားရင္ မိန္းကေလးေတြအတြက္ ေနာင္တစ္ခ်ိန္ ကိုယ္၀န္ေဆာင္ရင္ မေကာင္းဘူးလို႔ေျပာတာပါပဲ... ပ်ားရည္ကလဲ ျမန္မာျပည္မွာလဲ စစ္စစ္ရနိုင္ပါတယ္... ဒိထက္ေတာင္ ေစ်းေပါပါအံုးမယ္... ျပီးေတာ့ အိမ္မွာလဲ ပ်ားရည္ၾကိဳက္တဲ့သူ ဒီေလာက္မရွိပါဘူး... Tea ကလဲ ေစ်းၾကီးလြန္းပါတယ္... စကာၤပူလို ၁ေဒၚလာ ၂ေဒၚလာ သံုးတဲ့ နုိင္ငံကေနလာျပီး ကိုရီးယားေရာက္ေတာ့ ေနာက္က သုညေပါင္းမ်ားစြာကို မရင္းႏွီးဘူးျဖစ္ေနေတာ့ တစ္ခါတစ္ခါေစ်းေျပာရင္ နည္းနည္း စဥ္းစားရပါတယ္... ျပီးေတာ့မွ စကာၤပူနဲ႔ ျပန္တြက္ျပီး ၾကည့္ရပါေသးတယ္...
အဲဒိေနာက္ေတာ့ အားလံုးႏွဳတ္ဆက္ျပီး ေနာက္တစ္ေနရာကို ခရီးဆက္ခဲ့ၾကပါေတာ့တယ္...
ဗြီဒီယိုနွင့္ ပတ္သတ္၍...
ဒီဗီြဒီယိုကို ၾကာရတဲ့ အေၾကာင္းရင္းကေတာ့ အရင္ ဗြီဒီယိုေတြမွာ မပါဖူးခဲ့တဲ့ ေနာက္ခံစကားေျပာကို စမ္းၾကည့္ခ်င္ခဲ့လို႔ပဲျဖစ္ပါတယ္... ဒါေပမဲ့ တကယ္တမ္းေျပာဆိုေတာ့ ထင္သေလာက္မလြယ္ခဲ့ပါဘူး... အထူးသျဖင့္ အစပိုင္းက ေလွ်ာ့တြက္ျပီး လက္တမ္းေျပာေတာ့မွ စကားလံုးေတြ ထစ္အျပီး ေျပာခ်င္တာ ေပ်ာက္ေပ်ာက္သြားလို႔ လက္ေလ်ာ့ျပီး မလုပ္ျဖစ္ပဲ ေခ်ာင္ထိုးထားလိုက္နဲ႔ ၄ လၾကာသြားတာပါပဲ... ဒါေပမဲ့လဲ အရင္ ဗီြဒီယိုေတြလိုပဲ သီခ်င္းထည့္ျပီးလုပ္လိုက္ဖို႔က်ေတာ့လဲ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ဘ၀င္မက်ပါဘူး... ငါ ေနာက္ခံစကားေျပာကို ရေအာင္ ၾကိဳးစားမယ္ ျဖစ္ေအာင္လုပ္မယ္ မရရင္ မလုပ္ေသးဘူးဟာလို႔ စိတ္ကျဖစ္ေနေတာ့ မလုပ္ျဖစ္တာပါ...
အဲလို ေနာက္ခံေျပာၾကည့္ေတာ့လဲ ကိုယ့္အသံက အူေၾကာင္ေၾကာင္နိုင္ေနသလို ခံစားရေတာ့ ကိုယ့္ကုိကိုယ္ ယံုၾကည္မွဳက မရွိျဖစ္ေနပါတယ္... ဒီၾကားထဲ ကိုယ့္ကြန္ျပဴတာက ပ်က္ေတာ့ မလုပ္ျဖစ္ျပန္ပါဘူး... ခုေတာ့ က်မအစ္မရဲ႕ Desktop မွာငွားျပီး လုပ္ရတဲ့ ဘ၀ပါ... သူ႔စက္က က်မစက္ေလာက္မျမန္ေတာ့ စိတ္ကမရွည္လို႔ မလုပ္မလုပ္နဲ႔ ခုေတာ့ က်မခရီးမသြားခင္ေလး Day 2 ေလး အျပီးလုပ္ခ်င္တဲ့ ဆႏၵေတာ့ရွိပါတယ္...
သီခ်င္းေရြးခ်ယ္မွဳမွာေတာ့ က်မႏွစ္သက္တဲ့တီးလံုးေလးျဖစ္တဲ့ Alexander The Great (အဲဒိ နာမည္မွန္မမွန္ေတာ့ မသိဘူး က်မ mp3 ထဲမွာေတာ့ အဲလိုပဲ မွတ္ထားတယ္...) အဲဒိတီးလံုးေလးဟာ ေက်းလက္ေတာရြာအသံမ်ိဳးေလးပါသလို စိတ္ကိုရႊင္ျပေစတဲ့လို႔ ခံစားရလို႔ က်မႏွစ္သက္တာပါ... ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ Mission Impossible ဇာတ္ကားတီးလံုးနဲ႔ အဆံုးသတ္ထားပါတယ္... အဲဒိ တီးလံုးေလးကလဲ ဘယ္အခ်ိန္နားေထာင္ေထာင္ ျမဴးတဲ့ တီးလံုးေလးပါ...
ဗီြဒီယို ျပီးခါနီးမွာ က်မပ်ားရည္ေရေႏြးခ်မ္းေသာက္ျပီး ေျပာလိုက္တဲ့စကားမွာေတာ့ Formal မသံုးႏွဳန္းပဲ "ငါ" လို႔သံုးႏွဳန္းထားပါတယ္... အမွန္ေတာ့ အဲဒိဗီြဒီယိုကို အစက ယခုလို ေန႔စဥ္သြားထားတာကို အက္ဒစ္လုပ္ျပီး ဘေလာ့ေပၚတင္ဖို႔ မရည္ရြယ္ခဲ့ပါဘူး... မိသားစုၾကည့္မယ္ သူငယ္ခ်င္းေတြျပရုံသက္သက္ပါ... ဒီေတာ့ က်မအစ္မေတြ က်မသူငယ္ခ်င္းေတြကို စကားေျပာတဲ့ အတိုင္း "ငါ" လုိ႔သံုးႏွဳန္းထားျခင္းျဖစ္ပါတယ္...
က်မ ဒီဗီြဒီယိုကို ျပဳလုပ္ျပီးတာ ၂ ရက္ရွိပါျပီ... ပထမ Youtube ေပၚတင္ျပီး ဘေလာ့ပိုစ့္ေရးျပီးရင္ ဘေလာ့မွာတင္မလို႔ပါ... ေနာက္ေတာ့ က်မအစ္မနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္ခ်ိဳ႕ဆီက အၾကံေပးခ်က္နဲ႔ ေ၀ဖန္ခ်က္ေတြအရ ျပင္သင့္တာေလးေတြ ျပန္ျပင္ျပီး Youtube မွာ ထပ္တင္ အရင္ဟာ ျပန္ဖ်က္နဲ႔ ခုလို ေနာက္က်သြားတာပါ...
သူတို႔ရဲ႕ ေ၀ဖန္ခ်က္ေတြကေတာ့ စာတမ္းထိုး အေရာင္ကို အရင္က တခ်ိဳ႕ေနရာေတြ အစိမ္းလုပ္ထားေတာ့ ေကာင္းေကာင္းမျမင္ရပါဘူးတဲ့... ခုေတာ့ က်မ အျဖဴေရာင္ကို ျပန္ေျပာင္းလိုက္ေတာ့ ျမင္ရမယ္ထင္ပါတယ္...
ေနာက္ျပီး စာတမ္းက အဂၤလိပ္လိုထိုးလိုက္ ျမန္မာလိုထိုးလိုက္နဲ႔တဲ့... အဲဒါကေတာ့ အေၾကာင္းျပခ်က္ရွိပါတယ္...
က်မတို႔ ဂိုက္က အဂၤလိပ္လိုေျပာတဲ့ အခ်ိန္မွာ ျမန္မာစာတမ္းထိုးခ်င္းျဖင့္... Internationally ေရာ... ျမန္မာတိုင္းေရာ နားလည္နိုင္ပါတယ္... တခ်ိဳ႕ေနရာေတြမွာေတာ့ တီးလံုးပဲထည့္ထားတဲေနရာေတြမွာေတာ့ အားလံုးနားလည္ေအာင္ အဂၤလိပ္လိုေရးလိုက္တာပါ...
Tea လုပ္တဲ့ေနရာမွာေတာ့ ပထမတစ္ေၾကာင္းကိုပဲ အက်ဥ္းခ်ံဳး အဂၤလိပ္လိုရွင္းျပလိုက္ျပီး... ေနာက္ပိုင္းမွာ ျမန္မာလိုပဲေရးထားတာကေတာ့ အဓိက က်မျပခ်င္တာက ျမန္မာေတြျဖစ္ျပီး... (ကိုယ့္ကိုကိုယ္သိပ္ေတာ္တယ္လို႔ မေျပာပါ) သို႔ေသာ္ တခ်ိဳ႕ေသာ အဂၤလိပ္စာ အားနည္းသူမ်ားအတြက္ ျမန္မာလိုရွင္းျပတာ ပိုအဆင္ေျပမည္ထင္ေသာေၾကာင့္ ျမန္မာလိုေရးထားျခင္းျဖစ္ပါတယ္...
သီခ်င္းၾကိဳက္ျပီး တီးလံုးကိုမၾကိဳက္တဲ့ သူမ်ားအတြက္ေတာ့ ဒီဗီြဒီယိုက အနည္းငယ္ ပ်င္းစရာေကာင္းခ်င္ ေကာင္းေနပါလိမ့္မယ္... ဒါေပမဲ့ က်မ ဒီတစ္ေခါက္လုပ္ခ်င္တဲ့ ဗီြဒီယိုက Travel Documentary လိုပံုစံမ်ိဳးပိုဆန္တဲ့အတြက္ ယခုလို ဗဟုသုတရမဲ့ စကားေျပာခန္းမ်ားမ်ားထည့္ျပီး သီခ်င္းကို ေလွ်ာ့ထားျခင္းျဖစ္ပါတယ္... Travel Documentary စစ္စစ္ အဆင့္ကို မမွီေသးပင္မဲ့ အေကာင္းဆံုးၾကိဳးစားထားပါတယ္...
အားလံုးပဲ သေဘာက်မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္... ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ရွင္...
Posted by mabaydar at 9:18 AM 11 comments :
Labels: ကိုရီးယား-ရွန္ဟိုင္းခရီးစဥ္ , ခရီးသြားမွတ္တမ္း
Sunday, November 29, 2009
စကာၤပူေရာက္ အလဲြမ်ား ၉ (သို႔) ရင္ခုန္ရ လြန္းလို႔
တစ္ခါတစ္ေလ အလုပ္မသြားခ်င္တဲ့ ရက္ေတြ ဒါမွမဟုတ္ တျခားလုပ္စရာရွိတဲ့ ရက္ေတြ... ဒါေပမဲ့ ကိုယ့္ ခြင့္ရက္ကလဲ မေလာက္ျဖစ္ေနရင္ MC (medical Certificate so called Sick leave) ယူေလ့ရွိၾကမွာပါ... မေဗဒါအတြက္ေတာ့ MC ယူလို႔ ကိုယ့္ခြင့္ရက္ေတြ မေရာ့သြားတာကို ၾကိဳက္ပင္မဲ့ တစ္ခါတစ္ခါ ယူလို႔ ဆရာ၀န္ေရွ႕မွာ မရွိတဲ့ေရာဂါကို အရွိလုပ္ျပီး လိမ္ရမွာကေတာ့ အေတာ္ခက္ခဲတဲ့ကိစၥပါ... ေခါင္းကိုက္တယ္.. ေခါင္းမူးတယ္... ဗိုက္ေအာင့္တယ္... ၀မ္းေလွ်ာတယ္ဆိုတာေတြက MC ေရာဂါလို႔ေျပာရေလာက္ေအာင္ ေရပမ္းစားတဲ့ ေရာဂါေတြပါ... အဲဒါေတြေျပာရင္လဲ ဆရာ၀န္ေတြက ေနေကာင္းရက္နဲ႔ MC လိုခ်င္လို႔ လာမွန္း သိေနၾကေတာ့ ေက်ာမလံုးပါဘူး... MC သြားယူတိုင္း အဲဒိ လိမ္ရမွာကို စဥ္းစားျပီး စိတ္လွဳပ္ရွားတာလဲ MC ယူတဲ့ အေခါက္တိုင္းျဖစ္ပါတယ္... ေဆးခန္းမွာ တန္းစီျပီး ကိုယ့္အလွည့္ေရာက္ဖို႔ ေစာင့္ေနတဲ့ အခ်ိန္ထိ "ငါဘာေရာဂါေျပာရင္ေကာင္းမလဲ... ေခါင္းကိုက္တာက ဟိုတစ္ေခါက္က ေျပာျပီးလို႔ ထပ္မေျပာေတာ့ဘူး... ၀မ္းေလွ်ာတယ္ေျပာရင္ေကာင္းမလား... ဘယ္ႏွေခါက္၀မ္းသြားလဲ ေမးရင္ ဘယ္လိုေျဖရင္ေကာင္းမလဲ... ေရာဂါက သိပ္မျပင္းရင္လဲ MC မေပးမွာ စိုးရေသးတယ္... ေရာဂါေတြ အမ်ားၾကီးေျပာလိုက္ေတာ့လဲ ပိုက္ဆံအမ်ားၾကီးက်မွာ စိုးရေသးတယ္..." အဲဒါေတြစဥ္းစားရတာ အေတာ္ေလး စိတ္ဖိစီးပါတယ္... အထူးသျဖင့္ ကိုယ္က ကပ္စီးနည္းေတာ့ ကုမၸဏီေဆးခန္းမွာပဲ သြားျပေလ့ရွိပါတယ္ (ကုမၸဏီေဆးခန္းက ပိုက္ဆံေပးစရာမလိုဘူးေလ)... အဲလိုေဆးခန္းဆိုရင္ ဆရာ၀န္ကနည္းနည္းရစ္ခ်င္ပါတယ္... ေပးလဲ ၁ရက္အလြန္ဆံုးပါပဲ...
အဲလို အဲလို စိတ္လွဳပ္ရွားမွဳေတြနဲ႔ ဟိုးတစ္ေလာက MC သြားယူေတာ့ ျဖစ္ပံုက... ကိုယ့္အလွည့္ေရာက္ခါနီးထိ ဘာေရာဂါေျပာရမွန္းကမသိဘူး... ျပီးေတာ့ ႏွစ္ကုန္ခါနီးျပီဆိုေတာ့ ကိုယ္ကလဲ က်န္ေနေသးေသာ မ်ားျပားလွတဲ့ MC ရက္ကေလးေတြ အလဟသတ္မျဖစ္ေအာင္ မၾကာေသးခင္ကမွ MC ယူထားေသးေတာ့ ဆရာ၀န္က ကိုယ့္ကို မွတ္မိေကာင္းမွတ္မိေနမွာ... မမွတ္မိရင္ေတာင္ ကိုယ့္ရဲ႕ Medical မွတ္တမ္းစာအုပ္ထဲမွာ မွတ္တမ္းက ရွိေနတာ... ဒီေကာင္မေလး အပ်င္းၾကီးျပီး ေဆးခြင့္ပဲလာလာယူေနတယ္ ဆိုျပီး အျမင္ကပ္ျပီး မေပးမွာလဲ ေၾကာက္ရေသးတယ္...
ဒီလိုနဲ႔ ကိုယ့္အလွည့္ေရာက္ေတာ့ ဆရာ၀န္ခန္းထဲ၀င္ ကိုယ့္ကိုကိုယ္လဲ သိပ္ျပီး အားနည္းေပ်ာ့ခ်ိေနတဲ့ ပံုစံေလးနဲ႔ေပါ့... (အဲဒိအခ်ိန္မွာ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ရုပ္ရွင္ သရုပ္ေဆာင္ေနတယ္လို႔ သေဘာထားလိုက္တယ္... ေနာက္မို႔ဆို လိမ္ရတာ စိတ္မလံုဘူး... ဟတ္ ဟတ္...)
ဆရာ၀န္ေရွ႕ေရာက္ေတာ့ စိတ္ကလဲ နည္းနည္းေတာ့ မလံုမလဲပါဘဲ... သိပ္ျပီး အားနည္းခ်င္ေယာင္ေဆာင္ျပီး ေျပာလိုက္မိတာက...
" I am having a HEARTACHE " (က်မ ႏွလံုးသားေတြ နာက်င္ေနတယ္)
အမွန္ေတာ့ ေျပာခ်င္တာက " I am having a HEAD Ache" (က်မ ေခါင္းကိုက္ေနတယ္)
အိုက္တင္ပိုသြားတာ တစ္ခါတည္း အဓိပၸါယ္ပါလဲြေရာ (သရုပ္ေဆာင္လုပ္စားရင္ ရုပ္ရွင္ကားမထြက္ခင္ အကယ္ဒမီရမဲ့ လူစားမ်ိဳး ခစ္... ခစ္).. ဆရာ၀န္ကလဲ သိပ္အသက္မၾကီးေသးေတာ့ မ်က္လံုးျပဴးျပီး...
" HEARTACHE??? " ဆိုျပီး သူ႔ ရင္ဘတ္နားကို ကိုင္ျပလိုက္တယ္...
ပါးစပ္က ထြက္သြားတည္းက မွားသြားမွန္းသိပါတယ္... ဒါေပမဲ့ ဆရာ၀န္ကမ်ား မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေပးမလားလို႔ Heartache မွေတာ့ ေဆးရုံပဲသြားေတာ့မွာေပါ့... ပိန္းလိုက္တာ...
သူကအဲလိုေျပာေတာ့မွ က်မလဲ ရွက္လိုက္တာေျပာမေနပါနဲ႔...
" No!! No !!... I mean Head Ache" လို႔ ျပန္ေျဖလိုက္တာမ်ား ေစာေစာက ဟန္ေဆာင္ေနတာေတြ ေပ်ာက္ျပီး ေဒါင္ ေဒါင္ကို ျမည္ေနတာ ေပၚသြားေရာ... (ေသသာ ေသလိုက္ခ်င္တယ္... ရွက္လိုက္တာ လြန္ေရာ)
မသိရင္ ဆရာ၀န္ကို လာျပီး ရွိတ္ေနတာ က်ေနတာပဲ... သူ႔ကို ျမင္ေတာ့မွ Heartache ဆို မွားထြက္ရတယ္လို႔... တကယ္ပါ သူ႔ျမင္ရင္ေတာ့ လိမ္ရမွာေရာ MC မရမွာကိုေရာ စိတ္ပူျပီး ရင္ခုန္တာေတာ့ အမွန္...
ဒီေတာ့ ဆရာ၀န္က ျပံဳးျပီး... ကိုယ့္ရဲ႕ Batch ကို ၾကည့္ျပီး အလုပ္အဆင္ေျပရဲ႕လားတဲ့... ဟိုတစ္ေလာက မင္းတို႔အလုပ္မွာ လူေတြ ျဖဳတ္တယ္ဆိုတဲ့...
ဒါနဲ႔ က်မလဲ မထူးေတာ့ပါဆိုျပီး ဟန္မေဆာင္ေတာ့ပဲ ပံုမွန္ပဲ ေျပာေတာ့တယ္...
" ဟုတ္ကဲ့... အဲဒိ လူေတြျဖဳတ္လိုက္လို႔ ခု က်န္တဲ့သူေတြက အလုပ္ေတြ အမ်ားၾကီးလုပ္ေနရတယ္... ဇာတ္တိုက္လုပ္ေနရလို႔ ခုလို႔ ေခါင္းကိုက္သြားတာ... " လို႔...
သူက " အလုပ္မွာ ပင္ပန္းလို႔လား " တဲ့...
က်မလဲ နဲနဲေတာ့ ပိုေျပာရတာေပါ့... အရမ္းပင္ပန္းတာေပါ့... အဲဒါေၾကာင့္ တစ္ရက္တစ္ေလ နားခ်င္လို႔လို႔... ေခါင္းကလဲ နည္းနည္းကိုက္တယ္ေပါ့...
ဒီေတာ့ ဆရာ၀န္က ျပံဳးစိစိနဲ႔ ဘာမွေတာင္ မစမ္းဘူး... MC တစ္ရက္ေကာက္ေပးလိုက္တယ္... ခါတိုင္းဆို ကိုယ္လိမ္ေနမွန္းသိပင္မဲ့ အာသီးေလးၾကည့္... နားက်ပ္ေလးနဲ႔ ဟိုစမ္းဒီစမ္းလုပ္ေသးတယ္... ဒီေန႔ေတာ့ Heartache ဆိုတဲ့ ေရာဂါကို အေတာ္သေဘာက်သြားတယ္ထင္တယ္... MC တန္းေပးလိုက္တယ္... အျမဲတမ္း Heartache ဆိုရင္ေတာ့ ေပးမယ္မထင္ဘူး...
ဒါေပမဲ့ အဲေန႔ကစျပီး ဆရာ၀န္ကို မ်က္ႏွာပူလို႔ ဟိုေန႔က MC ယူတာေတာင္ တျခားေဆးခန္းမွာ ပိုက္ဆံေပးျပီးပဲ သြားျပလိုက္တယ္... အင္း... ေနာက္တစ္ခါ ယူမယ္ဆိုရင္ေတာ့ သူ႔ဆီျပန္သြားလို႔ ရတန္ေကာင္းပါရဲ႕... ေမ့ေလာက္ေရာေပါ့ေနာ္... ေနာက္တစ္ခါ ဘာေရာဂါေျပာရင္ေကာင္းပါ့... အၾကံဥာဏ္ေလးမ်ားေပးၾကပါအံုး... MC ၂ရက္ရမဲ့ ေရာဂါမ်ိဳးဆို ပိုေကာင္း... ဟတ္ .. ဟတ္... ဒီဇင္ဘာဆိုရင္ လူက Holiday mood ျဖစ္ျပီး အလုပ္လုပ္ခ်င္စိတ္ကို မရွိျဖစ္ေနတာ... ခရီးသြားဖို႔ပဲ စိတ္ေရာက္ေနတယ္...
Posted by mabaydar at 9:31 AM 14 comments :
Labels: စကာၤပူေရာက္အလြဲမ်ား
Tuesday, November 24, 2009
SITEX 2009 IT show at EXPO
"ရွိပူရေသး... မရွိကုန္မွေအး" ဆိုတာ မေဗဒါ ပိုက္ဆံကုန္ဖို႔ အေၾကာင္း ဇာတ္တိုက္ဖန္လာရင္ စိတ္တိုတိုနဲ႔ ျမည္တြန္ေတာက္တီးတတ္တဲ့ စကားတစ္ခြန္းပါ... ပိုက္ဆံမ်ား ကုန္မယ္ဆိုရင္ အစုလိုက္ အျပံဳလိုက္ ဇာတ္တိုက္ကို ကုန္တာပါ...
ဘာလီထဲက ျပဳတ္က်သြားလို႔ Touch screen အလုပ္မလုပ္ေတာ့တဲ့ က်မရဲ႕ ဗီြဒီယုိကင္မရာကို အပ်င္းၾကီးတာေရာ... အလုပ္ရွဳပ္ေနတာေရာေၾကာင့္ ျပင္ဆိုင္ မပို႔ျဖစ္ မပို႔ျဖစ္နဲ႔ ျဖစ္ေနတာ... ခု ေနာက္လထဲ ခရီးသြားစရာတစ္ခုရွိလာလို႔ ဗီြဒီယိုကင္မရာေလး သြားျပင္မယ္ဆိုေတာ့ Service Center က ကိုယ္သြားတဲ့ေန႔က်မွ ေနရာေျပာင္းသြားတယ္... သူငယ္ခ်င္းေတြကေျပာေတာ့လဲ အဲဒါျပင္တာက အသစ္၀ယ္တဲ့ ေစ်းရဲ႕ တစ္၀က္ေလာက္က်မွာတဲ့... အဲဒါေတာ့ သိပါတယ္... ဒါေပမဲ့ က်န္တာအေကာင္းပဲရွိေသးေတာ့ ကိုယ့္ကင္မရာေလး မျပစ္ရက္ဘူးေလ... ဒါေပမဲ့ အဲဒါျပင္ရင္ ၁လက ေန ၃လေလာက္ ထိၾကာမယ္ဆိုေတာ့ ခရီးသြားမဲ့ အခ်ိန္ကို မမွီဘူး... မေဗဒါတို႔ကလဲ ခရီးသြားလို႔ ဗီြဒီယိုကင္မရာ မပါရင္ ေပ်ာ္ကို မေပ်ာ္တာ... ဘာလီမွာလဲ ကင္မရာ ပ်က္သြားျပီးထဲက စိတ္ထဲမွာ ေအာင့္သက္သက္နဲ႔ လႊတ္မေပ်ာ္နိုင္ခဲ့ဘူး... ဒီလိုနဲ႔ပဲ ကင္မရာ ခပ္ေသးေသး အသစ္တစ္လံုး ထပ္၀ယ္လိုက္မယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္... အေဟာင္းကိုလဲ ျပင္မယ္ေပါ့...
IT show ေလးရွိရင္ေကာင္းမွာပဲလို႔ ေတြးေနတံုး ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ လာမဲ့ စေနေန႔ ရွိတယ္တဲ့ဗ်ား... ဒီလိုနဲ႔ ၀ယ္ေတာ့မယ္ေပါ့... ခုတစ္ေလာလဲ ရန္ကုန္ ပိုက္ဆံလႊဲမယ္ၾကံလိုက္ရင္ ေဒၚလာေစ်းေတြက အေ၀စိက်ေနေတာ့ အေတာ္ညစ္တယ္... ျမန္မာျပည္က မိဘမဲ့ကေလးေက်ာင္းျဖစ္ျဖစ္... Disable ေက်ာင္းျဖစ္ျဖစ္ တစ္ခုခုကို လွဴမလို႔ဟာ... ေငြေစ်းက်ေတာ့ မ်ားမ်ားမရဘူး... ကိုယ့္ေစတနာမွန္ရင္ ေငြေစ်းျပန္တက္ပါေစလို႔ေတာ့ ဆုေတာင္းတာပဲ... (ခုေတာ့ နဲနဲျပန္တက္လာျပီ)...
ဒီလိုနဲ႔ ပိုက္ဆံမ်ားကုန္ခ်င္ေတာ့... ပ်က္ဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္ေနတဲ့ အခ်ိန္ေတာ့ မပ်က္ပဲနဲ႔... ခု ပိုက္ပိုက္လိုေနတဲ့ အခ်ိန္က်မွပဲ... ဟိုေန႔က ရုပ္ရွင္ၾကည့္ေနတံုး ရုတ္တရက္ၾကီး က်မ ကြန္ျပဴတာၾကီးပိတ္သြားေရာ... ျပီးလဲျပီးေရာ ၀ါယာေညွာ္နံ႔ေတြထြက္လာျပီး ေန႔ခ်င္းညခ်င္း ကြန္ျပဴတာကလဲပ်က္... ဒီေတာ့ အဲဒါကလဲ ထပ္၀ယ္ရအံုးမယ္... ကြန္ျပဴတာသာ သံုးတာ ကြန္ျပဴတာအေၾကာင္းလဲ ကိုယ္က ဒီေလာက္သိတာမဟုတ္... ျပင္ရင္ေတာ့ ရေကာင္းရနိုင္ပါတယ္... IT show ရွိတယ္ဆိုေတာ့ အသစ္၀ယ္ျဖစ္မလားေတာ့ မသိဘူး... Laptop ၀ယ္ရင္ ေကာင္းမလား... Desktop ၀ယ္ရင္ေကာင္းမလား စဥ္းစားမရျဖစ္ေနတယ္... မရွိကုန္မွေအးပဲ... ၀ယ္ျပစ္မယ္... ညစ္တယ္... လိုခ်င္တာကေတာ့ Mac Book... ဒါေပမဲ့ Mac Book နဲ႔ ပတ္သတ္တာလဲ ဘာမွမသိဘူး... သံုးလဲ မသံုးတတ္ဘူး... ဘာလို႔လိုခ်င္လဲဆိုေတာ့ Mac Book က ဗီြဒီယိုအက္ဒစ္တင္းတို႔ Graphic တို႔ ေကာင္းတယ္လို႔ေျပာၾကတာပဲ... Laptop ၀ယ္လိုက္ရင္ အိမ္က ရွိတဲ့ LCD monitor က အလကား အပိုျဖစ္သြားမွာလဲ စိုးတယ္... ဂီးးးးးးး.... ဘာလုပ္ရမွန္းသိေတာ့ဘူး...
ဒါေတြထားလိုက္ပါေတာ့.... IT show အေၾကာင္း စကားစပ္မိေတာ့ အားလံုးကို Info ေလး ေ၀မွ်လိုက္ပါအံုးမယ္... လာ၀ယ္ၾကေနာ္... မေဗဒါေတာ့ အဲကို သြားျဖစ္မွာ ေသခ်ာတယ္...
26 November 2009 - 29 November 2009
Event type : IT & Electronics
Venue : Expo Hall 5 ,6 & Foyer 2 Level 1
Admission : Public - Free Admission
Event Schedules : Time: 11am to 9pm
ေရာင္းခ်မဲ့ လူေတြအားလံုးနဲ႔ သက္ဆိုင္တဲ့ ပစၥည္းေတြက....
MP3/4/5, Digital Music Technology, Digital Art Technology, Automobile Electronics, Sports Electronics, IT/New Media Education, Smart Home, Animation, Camera and Camcorder, Computer and Hardware, Gaming, Home Entertainment, Mobile Communications.
Posted by mabaydar at 2:59 AM 7 comments :
Labels: Activities , ေဗဒါ့အေၾကာင္း
Friday, November 13, 2009
Haeundae Tsunami (K-Movie)
ဒီေန႔ အျပင္သြားရင္း VCD ဆိုင္တစ္ခုမွာ ဆူနာမီအေၾကာင္းရိုက္ထားတဲ့ ကိုရီးယားကားျပေနတာ လူေတြအံုေနတာပဲ... က်မလဲ ၀င္ၾကည့္ျဖစ္ခဲ့တယ္... ၾကည့္လိုက္ေတာ့မွ ရုံတင္တုန္းက ၾကည့္မယ္စိတ္ကူးျပီး မၾကည့္ျဖစ္လိုက္တာ နာသြားတယ္... မင္းသားေတြထဲမွာ က်မ အၾကိဳက္ထဲက တစ္ေယာက္အပါအ၀င္ျဖစ္တဲ့ Lee Min Ki ပါေနေလရဲ႕... မင္းသမီးထဲမွာေတာ့ Ha Ji Won ပါတယ္... သူ႔ကိုလဲ ၾကိဳက္တယ္... သူလဲ နာမည္ရ မင္းသမီးတစ္ေယာက္ပဲ... ေနာက္မင္းသမီးက Uhm Jung-hwa (Get Karl, Oh song Joo) ထဲက မင္းသမီးေလ... သူ႔ကိုလဲ ၾကိဳက္တယ္... မင္းသားထဲမွာေတာ့ လီမင္ကီးပဲ ေခ်ာေခ်ာေမာေမာပါတယ္... က်န္တဲ့မင္းသားေတြက ရုပ္ဆိုးတယ္... ဒါနဲ႔ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ အဲဒိကားကို ရွာရင္ Youtube မွာ အဂၤလိပ္စာတမ္းထိုးနဲ႔ သြားေတြ႔တယ္... ဒီလိုနဲ႔ ၾကည့္ျဖစ္သြားတယ္...
ဒါေပမဲ့ ဇာတ္လမ္းက အစပိုင္းမွာ နဲနဲေႏွးတယ္... အိပ္ေတာင္ အိပ္ငိုက္သြားေသးတယ္... ေနာက္ ဆူနာမီလာေတာ့ တခ်ိဳ႕ effect ေတြက အရမ္းသိသာလြန္းတယ္... အေနာက္တိုင္း Action ကားေတြေလာက္ေတာ့ မပီျပင္ဘူး... ဒါေပမဲ့ Over All ကို ျပန္ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ Entertaining ေတာ့ျဖစ္ပါတယ္... ဘာပဲေျပာေျပာ Asian ထဲက အဲလိုကားမ်ိဳး ရိုက္လာတာ ဂ်ပန္နဲ႔ ကိုရီးယားပဲရွိေသးတယ္ေလ... ေနာက္ထပ္ တိုးတက္လာမယ္လို႔ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္... Youtube က Video ကို ဒီမွာ တင္လိုက္ပါတယ္...
Spoiler... Pls select below words to read
ေတာက္... လီမင္ကီးေသသြားတာေတာ့ လံုး၀မေက်နပ္ဘူး...
Posted by mabaydar at 2:54 AM 8 comments :
Labels: Video , ေဝဖန္ေရး
Thursday, November 12, 2009
Shining Inheritance မင္းသားေလးနဲ႔႔ Swine Flu
Shining Inheritance က မင္းသား Lee Seung-gi ကို ၾကိဳက္တဲ့ ပရိတ္သတ္မ်ားအတြက္ စိတ္မေကာင္းစရာ သတင္းတစ္ခုေျပာစရာရွိပါတယ္...
အဆိုေတာ္ ရုပ္ရွင္သရုပ္ေဆာင္ Lee Seung-gi ဟာ Swine flu (၀က္တုတ္ေကြး) ေၾကာင့္ သူ႔ရဲ႕ Activities ေတြ အကုန္လံုးကို ဖ်က္သိမ္းျပစ္လိုက္ရတယ္လို႔ ၾကားသိရပါတယ္...
ႏို၀င္ဘာ ၁၁ရက္ေန႔ သတင္း႒ာနမ်ားအရ မင္းသား Lee Seung-gi ဟာ 1 night 2days ဆိုတဲ့ Variety Show ကို ရိုက္အျပီး နို၀င္ဘာ ၇ ရက္ေန႔မွာ ေခါင္းကိုက္ ေခ်ာင္းဆိုးကာ အဖ်ားၾကီးစြာတတ္ခဲ့ပါတယ္... သူ႔ကို Seoul Hospital ရဲ႕ အေရးေပၚကို တင္အျပီး နို၀င္ဘာ ၁၀ရက္ေန႔မွာ Swine flu Positive ဆိုတဲ့ အေျဖကို ရရွိခဲ့ပါတယ္...
သူပါ၀င္ေနတဲ့ အစီအစဥ္က ပရိုဂ်ဴဆာေတြအားလံုးကို မင္းသားရဲ႕သတင္းကို အသိေပးခဲ့ပါတယ္... 1 Night 2 Days ထုတ္လုပ္ေရးမွ တာ၀န္ရွိသူတစ္ဦးက "ဒီ အစဥ္အစီဟာ ၂ပတ္မွ ၁ခါရုိက္တာျဖစ္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ေနာက္ ၂ပတ္က်ရင္ မင္းသား ျပန္လည္ေနေကာင္းနိုင္မနိုင္ဆိုတာကို ေသခ်ာမသိရေသးပါဘူး" လို႔ ေျပာခဲ့ပါတယ္...
Lee ဟာ လတ္တေလာမွာ SBS ရဲ႕ Variety Program ျဖစ္တဲ့ Strong Heart ဆိုတာမွာ Co-Host အျဖစ္ပါ၀င္ထားပါတယ္... ထိုရွဳိး တာ၀န္ခံ ဒါရိုက္တာက ဒီအပတ္အတြင္းမွာ ရိုက္ကြင္းမရွိေသးတာေၾကာင့္ ျပႆနာၾကီးၾကီးမားမား မရွိေလာက္ ဟု ေျပာၾကားခဲ့ပါတယ္...
သို႔ေသာ္ Lee ရဲ႕ November 14 ရက္ေန႔ LA, Hollywood Bowl မွာ Sohn Dam-bi နဲ႔ အတူျပဳလုပ္မဲ့ စတိတ္ရွဳိးကို ဖ်က္ပစ္လိုက္ရေၾကာင္း သိရွိရပါတယ္... ထို ရွဳိးအတြက္ Lee ဟာ နို၀င္ဘာ ၁၂ ရက္ေန႔မွာ LA ကို သြားရန္ စီစဥ္ထားျပီးမွ ဖ်က္သိမ္းလိုက္ရေၾကာင္း စိတ္မေကာင္းစြာသိရွိရပါတယ္... သူ႕ရဲ႕ Management ဆံုးျဖတ္ခ်က္အရ လတ္တေလာ အေျခအေနမွာ သူ႔ကို လူအမ်ားနဲ႔ ပတ္သတ္ေတြ႔ၾကံဳရမဲ့ ေနရာေတြကေန ေ၀းေ၀းထားျခင္းသည္ အေကာင္းဆံုးျဖစ္သျဖင့္ ဘယ္ခရီးစဥ္မွကို သြားမည္မဟုတ္ေၾကာင္း ေၾကျငာခဲ့ပါသည္...
News Source and Photo From : http://www.dramabeans.com/
စာၾကြင္း : Shining Inheritance က မင္းသားေလးကို ၾကိဳက္တယ္လို႔ ေျပာသြားတဲ့ :) သူ႔အတြက္ သတင္းကို ေတြ႔လို ျပန္လည္ေ၀မွ်လိုက္တာပါ... စိတ္မေကာင္းစရာပါပဲ...
Posted by mabaydar at 4:06 AM 11 comments :
Labels: General
Monday, November 09, 2009
Tokyo Disney Sea 3 (သို႔) ဂ်ပန္ခရီးစဥ္ Day 4
ဂ်ပန္သြားခဲ့တာလဲ ခုဆို တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ေနျပီ ခုထက္ထိ ဒီ ဒုတိယေျမာက္ေန႔ ဒစ္စေနစီးက မတက္ေသးဘူး... အရင္ပိုစ့္မွာတုန္းက အရမ္းကို သတိရစရာေတြမ်ားျပီး ေရးလိုက္တာ အေသးစိတ္ျဖစ္ျပီး လက္လြန္သြားတယ္... ခု ဒီပိုစ့္မွာေတာ့ အျမန္ေရးလိုက္ျပီး ဒစ္စေနစီးကို အျပီးသတ္ခ်င္ေနျပီ... ဒါမွ ေနာက္ရက္ေတြ အေၾကာင္းကို ျမန္ျမန္ေရးလို႔ရမည္...
ဒစ္စေနစီး အေၾကာင္း အပိုင္း ၁ (ဗီြဒီယိုနွင့္တကြ) ႏွင့္ အပိုင္း ၂ ကို စိတ္၀င္စားလွ်င္ ကလစ္နွိပ္ျပီး သြားဖတ္ၾကည့္နိုင္သည္...
Journey to the center of the Earth ကို စီးအျပီး က်မတို႔ သူငယ္ခ်င္း ၂ေယာက္ ဒစ္စေနစီး အေနာက္ဘက္ပိုင္းရွိ Indiana Jone နဲ႔ Lost River delta ဆိုတဲ့ ေရွးေခတ္ ပစ္ရမစ္ပံုေဆာက္ထားတဲ့ေနရာကို ဆက္သြားစီးၾကတယ္... Indiana Jone မွာ တန္းစီလိုက္ရတာနဲ႔ စီးျပီး အျပင္ျပန္ထြက္လာေတာ့ ညေမွာင္ေနျပီ... ဂ်ပန္က မိုးခ်ဳပ္တာ အရမ္းျမန္တာပဲ... မေဗဒါသြားတဲ့ ျပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္ ေအာက္တိုဘာေလာက္က ညေန ၅နာရီခဲြေလာက္ဆို စကာၤပူရဲ႕ ၇နာရီေလာက္ရွိတယ္ ေမွာင္တာ... Indiana Jone က ရုပ္ရွင္ထဲက ကားပံုစံၾကီးအတိုင္းစီးရတယ္... အထဲမွာ ျပင္ထားတာေတြေရာ စီးရင္းနဲ႔ ရတဲ့ ခံစားမွဳေရာ... တီးလံုးေတြေရာကေတာ့ ေဘးမွာ ဟယ္ရစင္ ဖို႔စ္ ေရာက္ေနတဲ့အတိုင္းပဲ.. ဟဲ.. ဟဲ...
အျပင္ျပန္ထြက္လာေတာ့ သူမ်ားေတြစားတဲ့ ဘာမုန္႔မွန္းေတာ့မသိဘူး.. လွည္းေလးနဲ႔ေရာင္းတယ္... စားေကာင္းမဲ့ပံုပဲ ဗိုက္လဲဆာေနတာနဲ႔ ၀ယ္စားလိုက္တယ္.. hot dog လိုပံုမ်ိဳးကို အျပင္က ေပါင္မုန္႔မဟုတ္ပဲ မုန္႔ႏွစ္တစ္မ်ိဳးနဲ႔ လိပ္ထားတာ... အဲဒါကလဲ ေစ်းအေတာ္ၾကီးသဗ်ိဴး... ဘယ္ေလာက္လဲေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ဘူး... ေစ်းၾကီးတာပဲ မွတ္မိတယ္.... ေနာက္ျပီး ေဘးက ပစ္ရမစ္ပံုေဟာင္းၾကီးလိုမ်ိဳး ေဆာက္ထားတဲ့ ေနရာ လူရိုင္းေတြ ေက်းရြာလိုပဲ မီးေတြလဲေတာက္ေနတယ္... အဲဒိမွာ ဘာမွန္းမသိပင္မဲ့ သြားတန္းစီလိုက္တယ္... အဲဒါကေတာ့ ရိုးရိုး roller coaster ပါပဲ... အရမ္းေတာ့ မထူးဆန္းဘူး... ဒါေပမဲ့ စိတ္လွဳပ္ရွားဖို႔ေတာ့ ေကာင္းပါတယ္...
ဒီလိုနဲ႔ လာလမ္းအတိုင္း ျဖည္းျဖည္းခ်င္းျပန္ေလွ်ာက္ျပီး လမ္းမွာ လက္ေဆာင္ပစၥည္းေရာင္းတဲ့ ဆိုင္ေလးေတြကို ဟိုေငးဒီေငးေပါ့... ေစ်းေတြကေတာ့ လန္ထြက္ေနတယ္... ဟန္းဖုန္းခ်ိတ္တာမ်ိဳးေလးကိုေတာင္ ဂ်ပန္ ယန္း ၃၀၀၀ ေလာက္ရွိတယ္... စကာၤပူ ၄၅ ေဒၚလာေလာက္သြားက်တယ္... သူငယ္ခ်င္း ၂ေယာက္လံုးကလဲ ကပ္ေစးနဲဆိုေတာ့ ဘာမွကို မ၀ယ္ဘူး... ဒီလိုနဲ႔ မစီးျဖစ္ခဲ့လိုက္တဲ့... Port discovery ဆိုတဲ့ ေနရာ သိပၸံစခန္းလိုေဆာက္ထားတဲ့ ေနရာကို ျပန္သြားျပီး တန္းစီလိုက္တယ္... အဲဒါ စီးဖို႔ကံမပါေတာ့ တန္းစီေနတုန္းပဲ ရွိေသးတယ္ မိုးကရြာပါေလေရာ... အစကေတာ့ ဖဲြဖဲြေလးမို႔လို႔ ၂ေယာက္သား ေပျပီး ရပ္ေနေသးတယ္... ေနာက္ေတာ့ နဲနဲသဲလာေတာ့ ပလပ္စတစ္ေတြ ေခါင္းစြတ္ျပီးရပ္တယ္... ဒါေပမဲ့ ရာသီဥတုကေအးျပီး မိုးက ပိုသဲလာေတာ့ မေနနိုင္ေတာ့ပဲ တန္းစီရာက ထြက္ျပီး အမိုးေအာက္မွာ ဖုန္းရုံေလးနားမွာ မိုးသြားခိုရင္ စကားေအးေဆးထိုင္ေျပာျဖစ္ၾကတယ္... မိုးကေတာ္ေတာ္နဲ႔ တိတ္မဲ့ပံုမေပါက္တာနဲ႔ နဲနဲ စဲလာေတာ့... အနားမွာရွိတဲ့ လက္ေဆာင္ပစၥည္းဆိုင္ကို ေျပးျပီး ထီး၀ယ္ျဖစ္ခဲ့တယ္... လက္ေဆာင္ပစၥည္း ၀ယ္ဖို႔ကံပါခ်င္ေတာ့ အဲလိုဖန္လာတာ... ထီးကို ရိုးရိုး ေခါက္ထီးလွလွေလးေတြမ၀ယ္ပဲ အမွတ္တရအေနနဲ႔ ဒစ္စေနလမ္း တံဆိပ္ပါတဲ့ ထီးေခါက္ၾကီးေတြပဲ ၀ယ္လိုက္တယ္... အဲဒါက ယမ္း ၁၀၀၀ လား ၁၅၀၀ လားမသိဘူး က်တယ္... စကာၤပူ ေဒၚလာ ၁၅က်ပ္ေလာက္ရွိတယ္... ထီးေခါက္ကို အဲေလာက္ေပးရတာေတာ့ ေစ်းၾကီးတယ္ထင္တာပဲ... ဒါေပမဲ့လဲ ဒစ္စေနလမ္းတံဆိပ္ဆိုေတာ့ အမွတ္တရေပါ့ေလဆိုျပီး ကပ္စီးနဲသူငယ္ခ်င္း ၂ေယာက္ ၁ေယာက္တစ္ေခ်ာင္း လက္ေဆာင္ပစၥည္း၀ယ္ရင္း ဆိုင္ထဲမွာ ဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္လုပ္ျပီး အားရေတာ့ ဆိုင္ျပင္လဲထြက္လိုက္ေရာ မိုးကတိတ္ေနျပီ... စီးတဲ့ စက္ေတြကလဲ ရပ္ေနျပီ... ဒီလိုနဲ႔ ပန္းျခံအ၀င္၀ဘက္ကိုပဲ ျပန္ေလွ်ာက္လာၾကတယ္...
ဘာမွ စီးစရာမက်န္ေတာ့ပင္မဲ့ ပန္းျခံထဲက ျမစ္ကိုပတ္တဲ့ ေလွရွိေသးတာနဲ႔ ၀င္စီးျပီး ပန္းျခံတစ္ပတ္ပတ္လိုက္ေသးတယ္... ဟဲ... ဟဲ... ျပီးေတာ့ Columbia သေဘာၤၾကီးေပၚတက္ၾကည့္ျပီး ဓာတ္ပံုရုိက္ ဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္ေပါ့... အဲေပၚမွာေတာ့ ဘာမွ ေထြေထြထူးထူးမရွိပါဘူး.. တကယ့္သေဘာၤပံုစံအတိုင္းေဆာက္ထားျပီးေတာ့ ေန႔ဘက္ဆိုရင္ေတာ့ ဓာတ္ပံုရိုက္ေကာင္းမယ္ထင္တယ္... ေနာက္ျပီး စားေသာက္ဆိုင္ေတြမ်ားတယ္...
အဲဒိ သေဘာၤေပၚက ျပန္ဆင္းလာေတာ့ မထင္မွတ္ထားပဲ... မီးရွဴးမီးပန္းေတြေဖာက္တာကို သူငယ္ခ်င္း ၂ေယာက္ အတူတူ ခံစားခဲ့ေသးတယ္... ေကာင္းကင္ေပၚမွာ လွသလားမေမးနဲ႔ လူကလဲ ရွင္းစျပဳေနျပီေလ... အၾကာၾကီးပဲ... ေနာက္ျပီး ျပန္ခါနီးေလးမွာမွ သရဲအိမ္က ဖြင့္ေသးတယ္ဆိုလို႔ ေနာက္တစ္ၾကိမ္ထပ္စီးလိုက္ေသးတယ္... ဟဲ... ဟဲ...
ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ အဲဒိ ေန႔ေလးဟာ က်မနဲ႔ သူမ သူငယ္ခ်င္းသက္တမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ရွိခဲ့ဖူးသမွ် အမွတ္တရေတြထဲမွာ လြတ္လပ္မွဳ စည္းလံုးမွဳ စိတ္တူကိုယ္တူရွိခဲ့တ့ဲ အထင္ကရ ေန႔ေလး အေနနဲ႔ က်မေရာ သူမပါ အမွတ္ရေနမွာ အမွန္ပါပဲ...
Posted by mabaydar at 6:58 AM 7 comments :
Labels: ခရီးသြားမွတ္တမ္း , ဂ်ပန္ခရီးစဥ္
Sunday, November 08, 2009
သက္ဆိုင္သူသို႔
တိုးတိုးအာလူးေၾကာ္ ထုတ္လုပ္ ျဖန္႔ခ်ိမွဳနွင့္ သက္ဆိုင္သူမ်ားရွင့္/
အေၾကာင္းအရာ။ ။ တိုးတိုးအာလူးေၾကာ္ အရည္အေသြးႏွင့္ အရည္အတြက္မ်ား က်ဆင္းမွဳကို ျပဳျပင္ေစလို...
က်မဟာ တိုးတိုးအားလူးေၾကာ္ကို တစ္ထုတ္လွ်င္ ျမန္မာေငြ ၇ က်ပ္ေပးရတဲ့ အခ်ိန္ထဲက... တစ္ရက္လွ်င္ မုန္႔ဖိုး ၅ က်ပ္သာ ရခဲ့ေသာ္လည္း... ၁ရက္ကို တျခားဘာမုန္႔မွ မစားပဲ ၂ရက္စာမုန္႔ဖိုးနဲ႔ စုျပီး အားေပးခဲ့တဲ့ ပရိတ္သတ္တစ္ဦးပါ... ထိုအခ်ိန္က တိုးတိုးအားလူးေၾကာ္ဟာဆိုရင္ ပလတ္စတစ္ အၾကည္ထုတ္ေလးထဲမွာ ျပည့္က်ပ္ေနေအာင္ထည့္ထားျပီး တစ္ထုတ္စားလိုက္လွ်င္ပဲ က်မအတြက္ လိုခ်င္တဲ့ အရသာထိမိျပီး အာသာေျပလွပါတဲ့အတြက္ ၂ရက္မွ ၁ခါ စားရက်ိဳးနပ္ပါေပတယ္... အိမ္မွ ထမင္းဟင္းမေကာင္းဘူးဆိုရင္လဲ တစ္ျခားဟင္းဆိုရင္သာ ဂ်ီးမ်ားခဲ့ပင္မဲ့ ေမေမက လမ္းထိပ္က ကုလားပဲဟင္းနဲ႔ တိုးတိုးအာလူးေၾကာ္၀ယ္ေပးလိုက္ရင္ က်မအတြက္ ထမင္းမိန္ေစခဲ့တာ အမွန္ပါပဲ...
မုန္႔ဆိုင္ေရာက္ရင္ တျခားဟာ၀ယ္ဖို႔ေတြေ၀ပင္မဲ့ တိုးတိုးအာလူးေၾကာ္မပါတဲ့ အေခါက္ေတာ့ မရွိပါဘူး... ဒီလိုအားေပးလာခဲ့တာ တိုးတိုးအာလူးေၾကာ္ဟာ ၇က်ပ္ကေန ၁၀က်ပ္... ၁၀ က်ပ္က ေန ၁၅က်ပ္... ၁၅ က်ပ္ကေန ၂၅က်ပ္... (ယခု ျမန္မာျပည္တြင္ တိုးတိုးအာလူးေၾကာ္ တစ္ထုတ္ ဘယ္ေလာက္လဲမသိေတာ့ပါ... ေနာက္ဆံုး ရန္ကုန္ျပန္တုန္းကေတာ့ ၁၀၀ လား ၁၅၀လားရွိပါတယ္) က်မအသက္ၾကီးလာတာနဲ႔ အမွ် တိုးလာတဲ့ က်မရဲ႕ မုန္႔ဖိုးေတြကလဲ တုိးတိုးအာလူးေၾကာ္ရဲ႕ တိုးလာတဲ့ ေစ်းနွဳန္းေၾကာင့္ ကုန္ေနခဲ့တာ အမွန္ပါ... သို႔ေသာ္ က်မတစ္စက္ေလးမွ မညဥ္းမျငဴ ျဖတ္ေတာက္မျပစ္ပဲ စားသံုးခဲ့ပါတယ္...
ယခင္က တိုးတိုးအာလူးေၾကာ္ဟာဆိုလွ်င္ လတ္ဆတ္ျပီးအနာအဆာကင္းတဲ့ အာလူး ၾကြတ္ရြရြရယ္... တစ္ထုတ္မွာ ၁ခုပဲ အျမဲပါတတ္တဲ့ ၾကက္သြန္ေၾကာ္ေမႊးေမႊးေလးရယ္... ၁ထုတ္ဆိုလွ်င္ဆိုသလို အာသာေျပေလာက္တဲ့ အရည္အတြက္ပါရွိတဲ့အတြက္ ဒီအာလူးေၾကာ္ကို ထုတ္လုပ္တဲ့ လူၾကီးမင္းတို႔ရဲ႕ ေစတနာကို စားသံုးသူတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ အာလူးေၾကာ္ အဖတ္တိုင္း.. ငရုတ္သီးအဖတ္တိုင္း... ၾကက္သြန္ေၾကာ္ေမႊးေလး တစ္ဥတိုင္းမွာ ခံစားလို႔ရပါတယ္...
စားေသာက္ကုန္ထုတ္လုပ္သူမ်ားဟာ တစ္ျခားအရာထုတ္လုပ္သူေတြထက္ တစ္ခ်က္သာတာက စားသံုးသူအေပၚထားရွိတဲ့ ေစတနာပါ... ေစတနာအျပည့္နဲ႔ခ်က္တဲ့ မိခင္လက္ရာကို ဘယ္ကမာၻေၾကာ္စားဖိုမွဴးမွ အံမတုႏိုင္တာဟာ အစားအေသာက္ခ်က္တဲ့သူရဲ႕ ေစတနာဟာ စားသံုးသူအေပၚ ဘယ္ေလာက္သက္ေရာက္တယ္ဆိုတဲ့ အေကာင္းဆံုးဥပမာပါပဲ...
သို႔ေသာ္ ယခုအခါမွာ တိုးတိုးအာလူးေၾကာ္ဟာ ယခင္နဲ႔မတူပဲ အရည္အေသြးေရာ အေရအတြက္ပါ ေလ်ာ့က်လာတာေတြ႔ရပါတယ္... အေရအတြက္ဆိုရာမွာ ထုတ္လုပ္မွဳ အေရအတြက္မဟုတ္ပဲ အထုတ္တစ္ထုတ္မွာ ပါ၀င္မွဳအရည္အတြက္ကို ဆိုလိုပါတယ္... အာလူးေၾကာ္တစ္ထုတ္ ၂၅က်ပ္ျဖစ္တဲ့အခ်ိန္ (က်မစိတ္ထင္ ၂၀၀၀ခုနွစ္ေနာက္ပိုင္း) မွာ အားလူေၾကာ္ထုတ္ပိုးမွဳကို နိုင္ငံျခားအဆင့္မွီေအာင္ ယခုကဲ့သုိ႔စတင္ထုတ္ပိုးခဲ့တာကို သတိထားမိခဲ့ပါတယ္... ကိုယ္စားေနက် အာလူးေၾကာ္တံဆိပ္ေလး အဆင့္မွီထုတ္ပိုးလာတ့ဲအတြက္ က်မ ထိုအခ်ိန္က ၀မ္းသာပီတိျဖစ္ခဲ့ပါတယ္... ထို႔အတြက္ေၾကာင့္ ၂၅က်ပ္ျဖစ္သြားတာကိုလဲ မညဥ္းျငဴခဲ့ပါဘူး... သို႔ေသာ္ ထို ထုတ္ပိုးမွဳပံုစံကို ေျပာင္းျပီးေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ အတြင္းပိုင္းကို မျမင္ရတာတစ္ေၾကာင္း ေလထိုးျပီး အထုတ္ၾကီးေဖာင္းေနတဲ့အတြက္ တစ္ေၾကာင္း အတြင္းပိုင္းမွ အာလူးေၾကာ္ ပါ၀င္မွဳ အရည္အတြက္ကို ခိုသထက္ခိုလာပါတယ္... ဒီလိုျဖစ္လာတာကို က်မလို အစဥ္အျမဲ စားသံုးသူတစ္ေယာက္ အေနနဲ႔ ခ်က္ခ်င္း သတိထားမိေသာ္ညား ဆက္လက္ သည္းခံကာ စားသံုးခဲ့ပါေသးတယ္...
သို႕ေသာ္ ယခုအခါမွာေတာ့ တိုးတိုးအာလူးေၾကာ္ထုတ္လုပ္သူရဲ႕ ေစတနာကို လံုး၀ လံုး၀ ခံစားလို႔မရေတာ့တဲ့အျပင္... စားသံုးသူေတြကို တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ေစာ္ကားလာတယ္ဆိုတာ သတိျပဳမိလာပါတယ္... စကာၤပူကို ေရာက္ေတာ့ ယခင္ ျမန္မာပလာဇာမွာ မေရာင္းခင္တုန္းက အိမ္ကို အျမဲ လူၾကံဳနဲ႔ ထည့္ခ္ိုင္းျပီးစားပါတယ္... ယခု ပင္နီဇူလာပလာဇာမွာ ၁ထုတ္ကို စကာၤပူ ျပား ၅၀ (ျမန္မာေငြ ၃၆၅က်ပ္ တန္ဖိုးရွိ) နဲ႔ ၀ယ္စားပါတယ္... ေလယာဥ္ပ်ံေတြ သေဘာၤေတြစီးလာတဲ့ အာလူးေၾကာ္မို႔ ျပား ၅၀ဆုိတာကို လက္ခံနိုင္ပါတယ္... (ဟိုတစ္ေလာက ဆိုင္၁ဆုိင္မွာ ၁က်ပ္နဲ႔ ေရာင္းလို႔ ၀ယ္မစားခဲ့ပါဘူး...)
ယခုတိုးတိုးအာလူးေၾကာ္ရဲ႕ အရည္အေသြးဟာ မေကာင္း မလတ္ဆတ္ အနာအဆာပါေသာ အာလူးမ်ားကို အသံုးျပဳ၍လားမသိ အာလူးေတြဟာ ပဲ့ရြဲ႕ေနတာပါပဲ... ဒါကလဲ အာလူးအေၾကေၾကာ္မို႔ လက္ခံလို႔ရတယ္ထားအံုး... မဲတူးျပီး အာလူးေၾကာ္အတူးေတြ ျဖစ္လာတာကေတာ့ သည္းခံနိုင္တဲ့ အတိုင္းအတာကို လြန္လာပါတယ္... ယခင္က က်မအၾကိဳက္ဆံုး ၁ထုတ္လုံးမွာ ၁ဥပဲပါတတ္တဲ့ ၾကက္သြန္ေၾကာ္ေလးဟာလဲ ဘယ္ဘ၀ ဘယ္႒ာနီကိုေျပာင္းျပီး တိုးတိုးအာလူးေၾကာ္မွာ အရင္က ၾကက္သြန္ေၾကာ္ပါပါတယ္ဆိုတာ က်ိမ္ေျပာရင္ေတာင္ ယံုၾကမွာမဟုတ္ေတာ့ပါဘူး...
အဆိုးဆံုးကေတာ့ အထုတ္တစ္ထုတ္မွာ ပါ၀င္တဲ့ ပမာဏက ယခင္ရဲ႕ ၃ပံု ၁ပံုနီးပါးေလာက္ေလးသာရွိေတာ့တာပါ... ယခင္က ၁ထုတ္စားလိုက္ရင္ တင္းတိမ္သြားပင္မဲ့... ခုမွေတာ့ အာလူးေၾကာ္ ၁ထုတ္စားျပီးတာေတာင္ ဘယ္လုိကုန္သြားမွန္းမသိလို႔ အထုတ္မ်ားေပါက္ေနသလားလို႔ ျပန္ၾကည့္ရတဲ့ အျဖစ္ကိုေရာက္ေနပါတယ္... အထုတ္ၾကီး ၾကီးေနလို႔ စားသံုးသူက သတိမျပဳနိုင္ေလာက္ဖူးမထင္ပါနဲ႔... စားသံုးသူေတြက ငတံုးမဟုတ္ပါဘူး...
ထို႔အတြက္ အၾကံေပးလိုတာက ယခင္လိုသာ ေစတနာေရွ႕ထားျပီးထုတ္လုပ္ေပးမယ္ဆိုရင္ ကိုယ့္ေစတနာ အက်ိဳးေပးျပီး ဒိထက္ေအာင္ျမင္ ခ်မ္းသာမွာပါ... သို႔ေသာ္ ယခုအတိုင္းဆက္လက္ထုတ္လုပ္ေနမည္ ဆိုပါက က်မကဲ့သုိ႔ အစဥ္အျမဲအားေပးေနေသာ ပရိတ္သတ္မ်ားကို မ်က္လံုးထဲမထား ေစာ္ကားသည္ဟု ခံစားရသျဖင့္... တိုးတိုးအာလူးေၾကာ္ သံုးစဲြမွဳကို ျဖတ္ေတာက္သင့္ ျဖတ္ေတာက္ပါမည္ျဖစ္ေၾကာင္း အသိေပးအပ္ပါသည္...
လူ ၁ ေယာက္မစားလို႔ သင္တို႔ စီးပြားေရ မထိခိုက္နိုင္ပါဘူးဆိုျပီး မထိမဲ့ျပံဳး မျပံဳးပါနဲ႔... က်မေျပာခဲ့ သလို စားေသာက္ကုန္ဟာ ေစတနာေပၚအဓိက အရင္းတည္တဲ့ လုပ္ငန္းျဖစ္တဲ့အတြက္ ေစတနာအက်ိဳးေပးပါလိမ့္မယ္... က်မ မစားေတာ့ဘူးဟု ဆံုးျဖတ္ေသာ္ျငား သင္တို႔ စီးပြားေရးကို ေထာက္ငံ့ေသာအားျဖင့္ က်မသူငယ္ခ်င္းမ်ားထဲတြင္ စားသံုးသူရွိပါက တားျမစ္မည္ေတာ့ မဟုတ္ေၾကာင္းကို စိတ္ေအးေစလိုပါတယ္... သို႔ေသာ္ ထိုစားသံုးသူမ်ားလည္း သင္တို႔၏ ေစတနာမပါရွိပဲ အျမတ္သက္သက္သာ ထုတ္လုပ္ေနေသာ ဟန္သာရွိျပီး အဆန္မရွိတဲ့ တိုးတိုးအာလူးေၾကာ္ကို က်မေျပာစရာမလိုပဲ သူ႔တို႔ဘာသာလွ်င္ ဆက္လက္သံုးစဲြေတာ့မည္ မဟုတ္ေၾကာင္းကို ေသခ်ာတပ္အပ္ သိႏွင့္ျပီးသားျဖစ္ပါတယ္... အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ က်မပတ္၀န္းက်င္တြင္ တိုးတိုးအာလူးေၾကာ္ အရည္အေသြးက်မွဳကို က်မေလာက္ သည္းခံျပီး စားသံုးေနသူ တစ္ဦးမွ မရွိေတာ့ပါ... က်မသာလွ်င္ ငယ္ငယ္ထဲက စားခဲ့ေသာ... က်မအတြက္ အာလူးေၾကာ္သက္သက္တင္မဟုတ္ပဲ အမွတ္တရ အျဖစ္အပ်က္ေလးေတြပါ ရွိခဲ့ဖူးေသာ တိုးတိုးအာလူးေၾကာ္ကို ယခုထိစားသံုးခဲ့တာပါ...
ယခုလို စားသံုးမွဳကို ျဖတ္ေတာက္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္ျခင္းဟာ အႏွစ္ႏွစ္အလလ ခ်စ္ရတဲ့ ခ်စ္သူက အေရာင္ေျပာင္းသြားလို႔ မသင့္ေတာ္ေတာ့ဟု ဆံုးျဖတ္လိုက္ရတဲ့ နာနာက်င္က်င္ ဆံုးျဖတ္မွဳျဖစ္ပါတယ္... အကယ္၍ တိုးတိုးအာလူးေၾကာ္ အရည္အေသြးနဲ႔ အရည္အတြက္ကို ျပန္လည္ ျပင္ဆင္နုိင္မယ္ဆိုရင္ျဖင့္ က်မဘက္ကလဲ မွားခဲ့တာေတြကို ခြင့္လႊတ္ကာ ဒုတိယအၾကိမ္ အခြင့္အေရးေပးမည္ျဖစ္ပါတယ္... တိုးတိုးအာလူးေၾကာ္ အရည္အတြက္ တိုးမတိုးကို ပင္နီဇူလာပလာဇာေရာက္တိုင္း ဆိုင္ေပၚက အထုတ္ေတြကို လက္နဲ႔ ခ်ိန္ဆၾကည့္ျပီး ေစာင့္ၾကည့္ေနမည္ျဖစ္ပါတယ္...
တိုးတိုးအာလူးေၾကာ္ကို စားသံုးခဲ့ဖူးသူ တစ္ျဖစ္လဲ မေဗဒါ
(PS... ဒီေန႔ တိုးတိုးအာလူးေၾကာ္၀ယ္စားရင္း မခံရပ္နိုင္လြန္း၍ ဒီေပၚမွာ ေပါက္ကဲြလိုက္ပါတယ္ (ေနာက္၀ယ္မစားေတာ့ပါ)... အကယ္၍မ်ား ဒီပိုစ့္ကို မေတာ္တဆ တမင္တကာ တိုးတိုးအာလူးေၾကာ္ပိုင္ရွင္ ျမင္၍ အရည္အေသြး အေရအတြက္ကို ျပဳျပင္မည္ဆိုလွ်င္ အတိုင္းထက္အလြန္ ၀မ္းသာမိမည္ျဖစ္ေၾကာင္း)
Posted by mabaydar at 3:38 AM 11 comments :
Labels: Humour , မုန္တိုင္း , ေဝဖန္ေရး
Newer Posts Older Posts Home
Subscribe to: Posts ( Atom )
မြန်မာစံတော်ချိန်
ကြိုဆိုပါတယ်ရှင်
ယနေ့ရောက်လာ မိတ်သဟာ ချမ်းသာကိုယ်စိတ်မြဲပါစေ
Search This Blog
About the Blogger
One of the pioneer Myanmar Blogger since 2006. Have written mostly about Movie & dramas review & recommendation, Travel review with videos and photos & others personal experience about life in Singapore. So if you are interested in Dramas and Movies, or Travelling, Let's talk about them here with me... :D
သတိပြုရန်...
ဤဘလော့သည် မဗေဒါ၏ ဝါသနာအရ ရေးသားသော ဘလော့ဖြစ်ပြီး... မဗေဒါ စိတ်ဝင်စားသော အကြောင်းများ... မဗေဒါ၏ ထင်မြင်ချက်များ... မဗေဒါ၏ ကိုယ်ပိုင်အတွေ့အကြုံများ... ကိုယ်ပိုင် ခရီးသွားမှတ်တမ်းများ ကို ရေးသားထားသောနေရာဖြစ်သဖြင့်...
လာရောက်သူများအနေဖြင့် သင့်အတွက် စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်း လျှင်သော်လည်းကောင်း... သင့် အတွက် အကျိုးရှိမည်ထင်လျှင်သော်လည်းကောင်း ဖတ်ရှူနိုင်ပါတယ်... ထိုသို့မထင်လျှင် မဖတ်လျှင်သော်လည်းကောင်း... နောင်လာချင်စိတ်ပါမရှိလောက်အောင် အသုံမကျဟုထင်လျှင်သော်လည်းကောင်း လွတ်လပ်စွာ ထွက်ခွာသွားနိုင်ပါတယ်...
အမြင်ကွဲလွဲလျှင်သော်လည်းကောင်း.. မဗေဒါပေးထားသော သတင်းများမှားယွင်းလျှင်သော်လည်းကောင်း ကောင်းမွန်စွာ ဆွေးနွေးအကြံပြုနိုင်ပါတယ်...
တက်တက်စင်အောင် မှားနေသောစာလုံးပေါင်းများမှအပ ကျန်တာများကို နားလည်စွာ သည်းခံဖတ်ရှုပေးစေလိုပါတယ်... ပြင်ဆင်ပေးလိုလျှင် မှားနေသောစာလုံးပေါင်းနှင့် အမှန်ကို ပြင်ဆင်ပေးကြပါ... အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်....
စိတ္၀င္စားတာေတြ႔ရင္
နှုတ်ဆက်သွားပါအုံး..
This work is licenced under a Creative Commons Licence.
Blog Archive
▼  2016 ( 20 )
▼  September ( 2 )
သင်မသိကောင်း မသိသေးမဲ့ Park Bo Gum အကြောင်းလေးတွေ
W - Two Worlds Review
►  August ( 1 )
►  July ( 2 )
►  June ( 2 )
►  May ( 1 )
►  April ( 1 )
►  March ( 5 )
►  February ( 3 )
►  January ( 3 )
►  2015 ( 39 )
►  December ( 2 )
►  November ( 1 )
►  October ( 3 )
►  September ( 3 )
►  August ( 5 )
►  July ( 2 )
►  June ( 1 )
►  May ( 3 )
►  April ( 5 )
►  March ( 7 )
►  February ( 4 )
►  January ( 3 )
►  2014 ( 25 )
►  December ( 2 )
►  October ( 1 )
►  September ( 4 )
►  August ( 4 )
►  July ( 4 )
►  June ( 2 )
►  May ( 1 )
►  April ( 2 )
►  February ( 4 )
►  January ( 1 )
►  2013 ( 31 )
►  November ( 4 )
►  October ( 2 )
►  September ( 4 )
►  August ( 2 )
►  July ( 2 )
►  June ( 2 )
►  May ( 4 )
►  April ( 2 )
►  March ( 6 )
►  February ( 1 )
►  January ( 2 )
►  2012 ( 37 )
►  December ( 1 )
►  November ( 3 )
►  October ( 1 )
►  September ( 1 )
►  August ( 2 )
►  July ( 3 )
►  June ( 2 )
►  May ( 2 )
►  April ( 7 )
►  March ( 3 )
►  February ( 6 )
►  January ( 6 )
►  2011 ( 39 )
►  December ( 5 )
►  November ( 6 )
►  October ( 8 )
►  September ( 1 )
►  August ( 1 )
►  July ( 1 )
►  June ( 3 )
►  May ( 2 )
►  April ( 5 )
►  March ( 1 )
►  February ( 4 )
►  January ( 2 )
►  2010 ( 85 )
►  December ( 11 )
►  November ( 10 )
►  October ( 4 )
►  September ( 5 )
►  August ( 5 )
►  July ( 8 )
►  June ( 8 )
►  May ( 13 )
►  April ( 8 )
►  March ( 6 )
►  February ( 7 )
►  2009 ( 55 )
►  December ( 1 )
►  November ( 6 )
►  October ( 4 )
►  September ( 2 )
►  August ( 3 )
►  July ( 5 )
►  June ( 5 )
►  May ( 2 )
►  April ( 8 )
►  March ( 7 )
►  February ( 6 )
►  January ( 6 )
►  2008 ( 71 )
►  December ( 13 )
►  November ( 7 )
►  October ( 10 )
►  September ( 9 )
►  August ( 4 )
►  July ( 3 )
►  June ( 4 )
►  May ( 8 )
►  April ( 4 )
►  March ( 4 )
►  February ( 2 )
►  January ( 3 )
►  2007 ( 16 )
►  December ( 3 )
►  November ( 12 )
►  September ( 1 )
►  2006 ( 1 )
►  November ( 1 )
ရုပ်ရှင်တွေအကြောင်း အပြန်အလှန်ပြောကြမယ်လေ..
ကွန်မန့်ပေးချင်ရက် မြန်မာလိုမရိုက်တတ်ဟုပြောသောသူများအတွက်
မြန်မာဖောင့်မရှိတဲ့ ဘယ်ကပဲဖြစ်ဖြစ်.. မြန်မာဖောင့်လက်ကွက်မသိရင်ပဲဖြစ်ဖြစ်.. ဒီနေရာမှာ.. ဘားကလစ်.. မောက်စ်ကလစ်နှိပ်ရိုက်ရိုက်.. သွားကြည့်လိုက်သိမယ်.. အဲဒိမှာ မြန်မာလိုရိုက်လို့ရ၏
Gmail အကောင့်ရှိရင် Join ပေးပါနော်...
Subscribe To
All Comments
All Comments
Subscribe Now: To မဗေဒါရဲ့ ဗေဒါလမ်း
Subscribe to မဗေဒါရဲ့ ဗေဒါလမ်း
လက်တလော ကိုရီးယားတွင်ပြနေသော ဇာတ်လမ်းတွဲများ
CURRENTLY AIRING
Monday-Tuesday
Moonlight Drawn By Clouds (KBS)
Woman With a Suitcase (MBC)
Moon Lovers: Scarlet Heart Ryeo (SBS)
Drinking Solo (tvN)
Wednesday-Thursday
On the Way to the Airport (KBS)
Shopping King Louis (MBC)
Jealousy Incarnate (SBS)
Laurel Tree Tailors (KBS)
Blow Breeze (MBC)
Flower in Prison (MBC)
Our Gap-soon (SBS)
Second to Last Love (SBS)
Fantastic (JTBC)
The K2 (tvN)
၀တၳဳတို ( 7 )
Activities ( 48 )
Australia ( 8 )
Celebrities ( 60 )
Drama ( 38 )
Europe ( 2 )
General ( 42 )
Greece ( 3 )
Humour ( 7 )
Knowledge ( 21 )
Korea Trip ( 9 )
Malacca ( 1 )
Malaysia ( 2 )
movie review ( 13 )
My Honeymoon ( 16 )
Myanmar Trip ( 3 )
nail art ( 3 )
New Zealand ( 16 )
Our Wedding ( 6 )
Phuket ( 5 )
Secret Garden ( 5 )
Singapore ( 2 )
Star in town ( 5 )
Trash ( 4 )
Travel Fashion ( 1 )
Travel Tips ( 4 )
Video ( 42 )
Wedding Tips ( 1 )
ကဗ်ာမက် စာမက် ( 2 )
ကိုရီးယား-ရွန္ဟိုင္းခရီးစဥ္ ( 16 )
ခရီးသြားမွတ္တမ္း ( 81 )
ဂ်ပန္ခရီးစဥ္ ( 10 )
စကာၤပူေရာက္အလြဲမ်ား ( 15 )
ဓာတ္ပံု ( 12 )
မင္းသမီး ( 8 )
မင္းသား ( 23 )
မုန္တိုင္း ( 15 )
ျဖစ္ရပ္ဆန္း ( 1 )
ျမန္မာ ( 3 )
ရုပ္ရွင္ ( 19 )
သူငယ္ခ်င္းမ်ား ( 19 )
အခန္းဆက္ ၀တၱဳ ( 10 )
ေဆာင္းပါး ( 5 )
ေဗဒါ့အေၾကာင္း ( 55 )
ေဝဖန္ေရး ( 41 )
ေဟာင္ေကာင္ခရီးစဥ္ ( 9 )
There was an error in this gadget
My favorite couple on screen
Secret Garden (k-Drama)
Another home on Net
Follow by Email
Feedjit Live Blog Stats
Contributors
www.mabaydar.blogspot.com. Template images by kickers. Powered by Blogger.