my en en en en my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my zh my my my my my my my my my my my my zh my my my my my my my my my my my my my my my my my my ru my en my my my my my my en my my my my my my my es my my my my my my my my my my fi zh my my my my my my my my my my my my my my en my en en en my fr my my en en my my my my nl my es my my my my my my my my en
၀င္ေရာက္လာတဲ့ေလေျပတစ္ခ်က္ေၾကာင့္ ေအးသီတာေက်ာထဲခပ္ေအးေအးကေလး ခံစားလိုက္ရေလသည္။ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနသူတစ္ေယာက္ကို စိတ္မခ်ႏိုင္ေသးတာမို႔ အိမ္ျပတင္းကို ပိတ္ရင္ေကာင္းမလား၊ ခဏေစာင့္ရမလားနဲ႔ မိမိဘာသာ ေတြေ၀ ေနရာမွ ပိတ္ထားလိုက္တာေကာင္းပါတယ္ေလ….ဟု စိတ္ကိုတင္းကာ ျပတင္းေပါက္တံခါးအား ဆြဲကာပိတ္လိုက္ေလေတာ့သည္။
တိတ္ဆိတ္ေနတဲ့ညအခ်ိန္မွာ ေအးသီတာရဲ႕တံခါးပိတ္သံက လိုတာထက္ပိုက်ယ္သြားသလိုပင္။ အိမ္အလယ္ခန္းဆီမွာ အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့ အေမမ်ား ႏိုးသြားမလားလို႔ စိုးရိမ္စိတ္န႔ဲ အေမ့ျခင္ေထာင္ထဲ အေျပးၾကည့္ရျပန္ပါတယ္။ ႏွစ္ၿခိဳက္စြာအိပ္ေမာက်ေနတဲ့ အေမ့မ်က္ႏွာ ေလးကို ျမင္လိုက္ေတာ့မွ ေအးသီတာတစ္ေယာက္ ေတာ္ပါေသးရဲ႕ဟု သက္ျပင္းခ်ကာ အိမ္ေရွ႕ဘက္ဆီသို႔ အသာေလး ျပန္ထြက္လာ လိုက္ပါတယ္။
ညက တိတ္ဆိတ္ေနတာမို႔ တေရြ႕ေရြ႕သြားေနတဲ့ နာရီစက္သံက တစ္အိမ္လံုးမွာ အက်ယ္ဆံုးပင္။ တစ္ေခ်ာက္ေခ်ာက္ တခ်က္ခ်က္ႏွင့္ သူ႔တာ၀န္ သူထမ္းေဆာင္ေနသည္မွာ မည္သူမွ်ပင္ ဂ႐ုစိုက္မိပံုမေပၚေခ်။ သူက ဂ႐ုမစိုက္ေပမယ့္ ေအးသီတာကေတာ့ ဂ႐ုစိုက္ရေလ သည္။ ဘယ္အခ်ိန္ရွိေနၿပီလဲ၊ ဘယ္ေလာက္ေရာက္ေနၿပီလဲ စသည္စသည္ျဖင့္ အခ်ိန္ေတြကိုပဲ တြက္ယူကာ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနခဲ့ရသည္မွာ ရက္ေပါင္းပင္ မေရတြက္ႏိုင္ေတာ့။
ဟိုဟာေလးလုပ္ရင္ေကာင္းမလား၊ ဒီဟာေလးပဲ လုပ္ေနရင္ေကာင္းမလား၊ စာဖတ္ေနရမလား၊ ကုလားထိုင္နဲ႔ထိုင္ေစာင့္ေနရမလား အိုး….တစ္ေယာက္တည္းကို အမ်ဳိးကိုစံုလို႔
အိပ္ခန္းထဲက အေမ့အသံေၾကာင့္ ေအးသီတာ လန္႔၍သြားေလသည္။ အေမဘယ္တုန္းထဲကမ်ား ႏိုးေနပါလိမ့္လို႔ စိုးရိမ္စိတ္နဲ႔ အေမ့ျခင္ေထာင္ထဲ ၀င္ၾကည့္ၿပီး
“အိပ္ေရးပ်က္တာေပါ့သမီးရယ္။ သမီးက မနက္က်ရင္လည္း အေစာႀကီးထရေသးတာမဟုတ္လား၊ သမီးေမာင္ေလးက စိတ္ခ်ရၿပီးသားပါ။ သူ႔ကိုယ္သူ ထိန္းႏိုင္ပါတယ္ကြယ္”
“ဟုတ္ကဲ့ပါအေမရယ္ ျပန္အိပ္ေတာ့ေနာ္ ကိုေဇာ္ျပန္လာၿပီးရင္ သမီးလည္းခဏေနရင္ အိပ္ေတာ့မွာပါ။”
အေမ့ကို ျပန္သိပ္ေပးခဲ့ၿပီး ေအးသီတာအိမ္ေရွ႕ဆီျပန္ထြက္လာမိေတာ့ အိမ္အလည္တိုင္ထိပ္က နာရီကို ၾကည့္မိလ်က္သား ျဖစ္ေနေလ သည္။
“ေအာ္……… ၁၂ နာရီေတာင္ခြဲေတာ့မွာပါလား”လို႔ ေတြးလိုက္မိရင္းက မၾကာခင္မွာပဲ ေမာင္ေလးကိုေဇာ္ ျပန္လာခ်ိန္နီးၿပီဟု မိမိဘာသာ စိတ္ကိုေျဖေလ်ာ့ရင္းက ကုလားထိုင္ေလးေပၚမွာ စာဖတ္ေနလိုက္ပါတယ္။
ညပိုင္း တကၠစီေမာင္းေနတဲ့ ေမာင္ေလးက တစ္ခါတစ္ေလ ညဥ့္နက္တတ္ေလသည္။ သူမ်ားေတြလို ဆက္သြယ္စရာအျဖစ္ ဘာမွမရွိေတာ့ ဘယ္ေရာက္ေနလဲ၊ ဘာျဖစ္ေနလဲဆိုတာ မသိရ။ အိမ္ကို ေရာက္လာမွသာ “ေအာ္ အႏၱရာယ္ကင္းစြာနဲ႔ ေရာက္လာပါ လား” လို႔ မွတ္ယူရေလသည္။ တစ္ခါတေလးမ်ား ေနာက္က်မိတယ္ဆိုရင္ျဖင့္ အိမ္ကမိသားစုေတြက ေဆး႐ံုပဲေျပးရမလား၊ ရဲစခန္းပဲသြားေမးရ မလားစသည္ျဖင့္ ေတြးေတာပူပန္ရျပန္ပါတယ္။
တစ္ေနရာရာမွာ တစ္ခုခုျဖစ္တဲ့အသံေလးၾကားလိုက္တာနဲ႔ အိမ္မွာေနရစ္ခဲ့ၾကတဲ့ မိသားစု၀င္တိုင္း စိတ္ပူတတ္ၾကတာက ဓမၼတာပင္။ အခုလည္း ေအးသီတာ ေမွ်ာ္ေနရၿပီ၊ ထိုင္ေနလ်က္က ငိုက္ငိုက္က်လာတဲ့ ေခါင္းကို ေအးသီတာမႏိုင္ေတာ့ၿပီ။ အေမ့ရဲ႕ ေဟာက္သံ သဲ့သဲ့တို႔ ၾကားေနရင္းကပဲ ေအးသီတာရဲ႕ မ်က္ေတာင္ေလးေတြလည္း တျဖည္းျဖည္း ၀ပ္ဆင္းေနခဲ့လို႔သာ။
ေအးသီတာရဲ႕ေမာင္ေလး ကိုေဇာ္က တစ္အိမ္လံုးမွာ အငယ္ဆံုးေပမယ့္ အိမ္တာ၀န္ေတြကို ေခါင္းထဲထည့္ထားရသူ၊ ပခံုးေပၚ တင္ထားရသူ၊ အစစအရာရာအားကိုးရသူပင္။ အခုလည္း အလုပ္တစ္ခုႏွင့္ မေလာက္ဟုဆိုကာ ညဘက္ကို ကားထြက္ေမာင္းေနေလသည္။
“တစ္ညလံုးမွ မဟုတ္တာ မလတ္ရ၊ ညတစ္၀က္ပဲဟာ အရင္ကလည္း ငါလက္ဖက္ရည္ဆိုင္ထိုင္ေနက်အခ်ိန္ေတြပဲေလ” ဟုဆိုတာ ညေန ၆ နာရီကတည္းက တကၠစီေမာင္းေလေတာ့သည္။
အရင္ကေတာ့ ေအးသီတာက ႐ံုးတစ္ခုက ၀န္းထမ္းတစ္ေယာက္ပါ။ တျဖည္းျဖည္းဆိုးရြားလာတဲ့ အေမ့က်န္းမာေရးအရ ေအးသီတာအလုပ္ ထြက္ခဲ့ရေလသည္။
“ မလတ္ နင္အလုပ္မလုပ္နဲ႔ေတာ့၊ နင္ အေမ့ကိုပဲၾကည့္၊ နင့္အစား ငါပိုလုပ္မယ္”လို႔ ေျပာလာတဲ့ ေမာင္ေလး ကိုေဇာ္ရဲ႕စကားၾကားရေတာ့ ေအးသီတာ ရင္ထဲ ၀မ္းနည္းစြာနဲ႔ ၾကည္ႏူးမိခဲ့ေလသည္။
လုပ္ခ်င္းလုပ္ ကိုယ္ကသာ အႀကီးမဟုတ္လား ကိုယ္ပဲ အစစအရာရာ ထလုပ္လိုက္ ခ်င္သည္၊ ဒါေပမယ့္ မိန္းကေလးရွာစာနဲ႔ ေယာက္်ားေလးရွာစာခ်င္းက မတူ။ ပင္ပန္းေပမယ့္ မိသားစုကို ေလာက္ငွေစသည္။ အဲဒါေၾကာင့္ပဲ ေအးသီတာ အလုပ္ကထြက္ခဲ့ျခင္းျဖစ္ေလသည္။
အငယ္ဆံုးမို႔ ဖတဆိုးေလးမို႔ အဆိုးႀကီးဆိုးမယ္လို႔ ထင္ထားသမွ် ကိုေဇာ္က တက္တက္စင္ေအာင္ လြဲခဲ့ပါတယ္။ ႐ိုးသားတယ္၊ ႀကိဳးစားတယ္၊ အေမနဲ႔ေမာင္ႏွမေတြအေပၚ သိတတ္တယ္ စသည္ စသည္နဲ႔ ကိုေဇာ့္သတင္းေတြကို နားထဲျပန္ၾကားရေတာ့ အေမေကာ ေအးသီတာပါ ႀကိတ္၍ၾကည္ႏူးခဲ့ရေလသည္။
“ ကိုယ့္က်န္းမာေရးလည္း ဂ႐ုစိုက္ပါသားရယ္။ ေန႔ေန႔ညညေတာ့ မလုပ္ပါနဲ႔” လို႔ အေမကမၾကာခဏေျပာေလတိုင္း
“ သားက လူငယ္ပါအေမရဲ႕၊ အေမေတာင္ သားတို႔ႀကီးတဲ့အထိ အေၾကာ္ေရာင္းၿပီးရွာေၾကြးခဲ့ေသးတာ။ သားကဘာလို႔ မလုပ္ႏိုင္ရမွာလဲ၊ အေမသာ ကိုယ့္က်န္းမာေရးကို ဂ႐ုစိုက္ေနာ္ ေနာက္ဆိုရင္ သားတို႔ ဒီထက္ပိုၿပီး အဆင္ေျပလာမွာပါ၊ အဲဒီအခါက် သားတို႔ ခရီးထြက္ၾက မယ္ေလ အေမ့ေမြးရပ္ေျမကို သြားလည္ၾကမယ္ေနာ္”
အေမ့ကိုၾကည့္ၿပီးေျပာလာတဲ့ သားျဖစ္သူရဲ႕ အားေပးစကားသံေတြၾကားရင္ အေမက ရွည္လ်ားစြာ ဆုေပးတတ္ပါတယ္။
“သာဓု၊ သာဓု၊ သာဓု ပါကြယ္ အေမ့သားေလး ဘုန္းႀကီးပါေစ၊ အသက္ရွည္ပါေစ၊ သြားလမ္းသာလိ႔ု လာလမ္းေျဖာင့္ပါေစ၊ သူေတာ္ေကာင္း ေတြနဲ႔ေတြ႔ၿပီး ကူညီမယ့္သူေတြလည္းေပၚလာပါေစကြယ္”
“အေမေပးတဲ့ဆုပဲ …. သားကအကုန္ရမွာပါ မဟုတ္ဘူးလား” ဟု သားအမိႏွစ္ေယာက္ရဲ႕အျပန္အလွန္ေျပာသံေတြကို ေအးသီတာ မၾကာခဏျမင္ရ၊ ၾကားရပါတယ္..အဲဒီအခါမ်ဳိးက်ရင္
“အေမတိ႔ုမ်ား သိပ္ပိုတာပဲေနာ္ ဒီမွာလည္း သမီးတစ္ေယာက္ရွိပါေသးတယ္”လို႔ ေအးသီတာက မေက်မနပ္ဟန္နဲ႔ ဆိုေတာ့ အေမ့မ်က္ႏွာ မေကာင္းေတာ့ေပ။ အေၾကာင္းမွာ ေအးသီတာတို႔မွာ အကိုႀကီးတစ္ေယာက္ရွိေသးသည္ မဟုတ္ပါလား။
***-------***-------***-------
“မလတ္…….ဒီမွာ ငါ မေန႔ကထားခဲ့တဲ့ပိုက္ဆံ နင္ယူေသးလား”
“ေပါက္ေပါက္ရွာရွာ ယူစရာလား”
“ငါေသေသခ်ာခ်ာထားခဲ့တာပါ……အဲဒါ စာအုပ္ဖိုး ေပးရမယ့္ပိုက္ဆံေတြ…”
တစ္ေယာက္တည္း ျမည္တြန္ေတာက္တီးကာ ဟိုရွာဒီရွာလုပ္ေနတဲ့ သားငယ္ျဖစ္သူကို လွမ္းၾကည့္ရင္း
“မင့္အကိုႀကီးမ်ား ယူမိေသးလားကြယ္ သူျပန္လာရင္ အေမေမးထားၾကည့္မယ္ေနာ္…..သားေလး ေရာ့ေရာ့ အေမ့ဆီက ယူသြား…”
“ရတယ္ အေမ မယူေတာ့ဘူး ေမးလည္း မေမးနဲ႔ေတာ့၊ ဘယ္ေတာ့မွလည္း ျပန္ရမွာမဟုတ္ဘူး၊ ေမးလည္း အမွန္ေျပာမွာ မဟုတ္ဘူး၊ ရတယ္ ထားလိုက္ေတာ့”
အဲဒီလိုနဲ႔ပဲ ေအးသီတာတို႔ေမာင္ႏွမေတြ တြန္းလိုက္ ဆုတ္လိုက္နဲ႔ တျဖည္းျဖည္း အရြယ္ေရာက္လာၾကတာပါ။ စည္းကမ္းမရွိတဲ့ အကိုႀကီးကို အငယ္ေမာင္ႏွမေတြက ျပန္လို႔သြန္သင္ေနရတဲ့အျဖစ္ေတြေၾကာင့္ ေမာင္ႏွမေတြ မၾကာခဏစကားမ်ားၾကတာေတြ ရွိခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း အၾကာႀကီးရန္ျဖစ္တာမ်ဳိး၊ စိတ္ဆိုးေနတာမ်ဳိးေတာ့ မရွိခဲ့ၾကေပ။
အရင္ကေတာ့ အေမ့လုပ္စာ၊ အေမ့ေခၽြးနဲစာေလးနဲ႔ ေမာင္ႏွမေတြ ပူပန္စိတ္မရွိၾကပဲ ေနထိုင္၊ စားေလာက္လာခဲ့ရာက ကိုေဇာ္ ၈ တန္းအရြယ္မွာ အေမ နာမက်န္းစျဖစ္ေလေတာ့သည္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေအးသီတာက အေ၀းသင္တက္ကာ လုပ္ငန္းခြင္၀င္ကာစပင္။
ပညာမတတ္ရင္ သူမ်ားေအာက္က်မယ္လို႔ မၾကာခဏ တဖြဖြ ေျပာခဲ့တဲ့ အေမ့စကားသံအခ်ိဳ႕ကို လ်စ္လ်ဴ႐ႈကာ တစ္မိေပါက္ တစ္ေယာက္ထြန္းလို႔ ဆိုးခ်င္တိုင္းဆိုး မိုက္ခ်င္တိုင္းမိုက္ေနတဲ့ ေအးသီတာတို႔အကိုႀကီးက အခ်ိန္တန္ရင္ လက္၀ါးျဖန္႔ဖို႔ ေလာက္သာ သိေလသည္၊
အေမ့ရဲ႕ရွာစာေလးကို စားေရး၊ ေနေရးနဲ႔ ၀တ္ေရးေတြကို အခ်ိန္အေတာ္ၾကာ ေျဖရွင္းခဲ့ရသည္ကိုလည္း နားမလည္၊ ႏိုင္သေလာက္ေလး ကူညီဖို႔လည္း မသိတတ္ခဲ့ေပ။ အေပါင္းအသင္းေတြနဲ႔ ေသာက္စားကာ အလုပ္ဟူ၍လည္း မလုပ္ကိုင္ပဲ ေပေတေနတဲ့ အကိုႀကီးကိုေတာ့ ေအးသီတာတို႔ စာရင္းထဲက ဖယ္ထားမိေလၿပီ။
“သမီးအကိုႀကီးက သမီးတို႔ေမာင္ႏွမကိုခ်စ္ရွာပါတယ္ကြယ္….. သမီးတို႔ငယ္ငယ္ကဆုိ သူပဲအကုန္လုပ္ေပးခ့ဲရတာမလား။ ခုလည္း အေပါင္းအသင္းမွားလို႔သာဆိုးေနတာပါ သမီးတို႔က ကိုယ့္အကိုႀကီးကို နားလည္ေပးလိုက္ၾကပါကြယ္”
“ဟုတ္ကဲ့ပါအေမရယ္… သမီးတို႔အကိုႀကီးကုိ ဘယ္ေတာ့မွ မျပစ္မွားပါဘူး”
တေနကုန္ တကုတ္ကုတ္နဲ႔ ပင္ပန္းလွတဲ့အေမ့ကို ေအးသီတာ စကားစၾကည့္သည္။ “အေမ့အစား ေအးသီတာေစ်းေရာင္းမယ္” လို႔ေျပာေတာ့ အေမက တူးတူးခါးခါး ျငင္းကာ “အေမရွိေနသေရြ႕ ငါ့သမီး ေစ်းမေရာင္းရဘူး” လုိ႔ အေမက ျပတ္သားစြာ ဆုိေလသည္။
“ သမီးကို ပညာသင္ေပးထားတာ ေစ်းေရာင္းဖို႔မွ မဟုတ္တာပဲကြယ္၊ ငါ့သမီးေလး ႐ုံးတက္႐ံုးဆင္းနဲ႔ ခုလိုသြားလာေနတာ ျမင္ရတာန႔ဲတင္ အေမက ေက်နပ္ေနတာ၊ ေပ်ာ္ေနတာ၊ ၿပီးေတာ့ စိတ္ခ်မ္းသာေနတာ၊ အေမ့ကို စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ ထားပါကြယ္…ေနာ္ အေမ့သမီးေလးက လိမၼာပါတယ္”
“ဟုတ္ကဲ့ပါအေမ၊ ေနာက္ သမီးမေျပာေတာ့ပါဘူး……..”
အေမစိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ေျပာလိုက္ရတဲ့ ဒီစကားက အေမ့ကိုပဲပင္ပန္းေစခဲ့တာပါ။ တျဖည္းျဖည္း အသက္အရြယ္ရလာတဲ့ အေမက ကိုေဇာ္ (၉) တန္းအရြယ္မွာ လံုး၀မထူႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္ခဲ့ရေလသည္။ ႀကီးႀကီးမားမား၀င္ေငြျဖစ္တဲ့ အေမ့ရဲ႕လုပ္စာေလး မရွိေတာ့တဲ့ ေနာက္ပိုင္း ကၽြန္မတို႔ေမာင္ႏွမေတြ ၿခိဳးၿခံေခၽြတာလို႔ အေမ့ကိုလည္းေဆးကု၊ ေမာင္ေလးလည္းေက်ာင္းတက္၊ ကၽြန္မလည္း အလုပ္တစ္ဖက္နဲ႔ ေနလာခဲ့ေပမယ့္ အကိုႀကီးကေတာ့ အေပါင္းအသင္းေကာင္းမႈနဲ႔ အေ၀းတစ္ေနရာကို ေရာက္ႏွင့္ခဲ့ေလၿပီ။ စာမလာ၊ သတင္းမၾကားနဲ႔ အဆက္အသြယ္ ျပတ္သြားလိုက္တာ ဘာသတင္းမွကို မရခဲ့ေပ။
ေအးသီတာတို႔မိသားစုေလး တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ေငြေၾကးမျပည့္စံုလာတဲ့အခါ ေမာင္ေလးကိုေဇာ္က ေက်ာင္းမတက္ခ်င္ေတာ့ေပ။ အလုပ္လုပ္မယ္၊ ေငြရွာမယ္လို႔ ခဏခဏေျပာေပမယ့္ အေမက လက္မခံခဲ့သလို ေအးသီတာကလည္း ခြင့္မျပဳခဲ့ပါ။
“ ၁၀ တန္းေလးေတာ့ ေရာက္ေအာင္ တက္လိုက္ပါ ကိုေဇာ္ရယ္၊ အဲဒါမွ နင္ဘာလုပ္လုပ္ အဆင္ေျပမွာ” လို႔ ေျပာခဲ့ေပမယ့္ တစ္ကယ္တန္းက်ေတာ့ ကၽြန္မရဲ႕၀င္ေငြေလးတစ္ခုထဲနဲ႔ ဒီမိသားစုစားရိတ္၊ အေမ့ေဆးဖိုး၊ ကိုေဇာ့္ေက်ာင္းစားရိတ္ေတြနဲ႔ မေလာက္ငွခဲ့ေပ။
“မလတ္…….နင္ဘာေတြေတြးေနတာလဲ”
“အေမ့ေဆးဖိုးေငြေတြ တြက္ၾကည့္ေနတာ၊ ဟိုေဆးတစ္မ်ဳိးက ကုန္ေတာ့မယ္ေလ”
“အင္း......”
အဲ့ဒီေန႔ညေနက မထင္မွတ္ထားတဲ့ ေငြအနည္းငယ္ကို ေမာင္ေလးက ေအးသီတာကိုေပးေလသည္။ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ဘယ္လိုမွ စုထားႏိုင္စရာမရွိတဲ့ ဒီေငြေတြကို ေအးသီတာ မယံုခဲ့ပါ။ အႀကိမ္ႀကိမ္ အဖန္ဖန္ေမးခဲ့ရသည္။ ကိုေဇာ္ မလိမ္ဘူးဆိုတာေတာ့ ကၽြန္မ ယံုေလသည္။
“ငါ ေက်ာင္းမတက္တာ ၂ လရွိၿပီ၊ ဟိုဘက္လမ္းက ကိုေက်ာ္ႀကီးတို႔နဲ႔ အလုပ္လိုက္လုပ္ေနတာ။ နင္မယံုရင္ ငါေခၚသြားမယ္ လိုက္ေမးၾကည့္”
“နင္ တစ္ကယ္ေျပာေနတာလားကိုေဇာ္ ဟင္..ဘာလို႔ ငါ့ကို မေျပာတာလဲ မေျပာရတာလဲကိုေဇာ္ရယ္ င့ါကိုေတာ့ နင္ေျပာသင့္ပါတယ္…ငါက နင့္အမေလ…ငါက နင့္အမပါ…..”
ေအးသီတာ အားရပါးရငိုေလသည္၊ ယူက်ံဳးမရျခင္းမ်ားစြာနဲ႔ ရင္ထဲက နင့္ခနဲျဖစ္ေအာင္ ခံစားလိုက္ရတဲ့ ဒီေ၀ဒနာကို ကၽြန္မ ဘယ္လိုမွ မေျပာျပတတ္ခဲ့ပါ။ ၀မ္းနည္းျခင္းေပလား၊ ၀မ္းသာျခင္းေပလား ကၽြန္မဘာမွမသိေတာ့။ စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားတဲ့ အေမ့ရဲ႕ မ်က္ႏွာေလးကိုလည္း ေအးသီတာ ဒီတစ္သက္ ေမ့ေတာ့မယ္မထင္ပါ။
အဲ့ဒိကစလို႔ ေမာင္ေလးကိုေဇာ္က ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႔ ရရာ အလုပ္ေတြ၀င္လုပ္ရင္းက တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ လူႀကီးျဖစ္မွန္းမသိ ျဖစ္လာေတာ့ တာပါပဲ။ သူ႔အရြယ္ေလးနဲ႔ သူ႔အသိက မလိုက္ဖက္ခဲ့ေပ။ အေမ့ေဆးဖိုး၊ အိမ္စားရိတ္နဲ႔ အျခားေသာအေၾကာင္းကိစၥႀကီးငယ္ေတြကိုလည္း သူ႔တာ၀န္အျဖစ္ အကုန္ယူထားခဲ့ေလသည္။
ပထမေတာ့ အေမ့က မ်က္ရည္ေလး၀ဲတဲ၀ဲတဲဲနဲ႔ ကိုေဇာ့္ကို သနားဂ႐ုဏာမ်က္၀န္းေတြနဲ႔ၾကည့္ခဲ့ေပမယ့္ ခုေတာ့ အားကိုးတဲ့အၾကည့္၊ ယံုၾကည္တဲ့အၾကည့္ေတြနဲ႔ အေမၾကည့္ေနခဲ့ေလၿပီ။ သန္မာၿပီး ထြားက်ဳိင္းလာတဲ့ ကိုေဇာ့္သြင့္ျပင္ေၾကာင့္ အေၾကာင္းမသိတဲ့ တခ်ဳိ႕တေလက ကိုေဇာ့္ကို ေအးသီတာထက္ အႀကီးဟုပင္ ထင္ၾကေလသည္။
“မလတ္ေရ………မလတ္……..”
“ရွဴး…..တိုးတိုး……..အေမအိပ္ေနတယ္၊ သိပ္ေနမေကာင္းလို႔”
အျပင္ကျပန္လာလာခ်င္း အိမ္ေရွ႕ကေန လွမ္းေအာ္ကာေခၚေနတဲ့ ကိုေဇာ့္အသံေၾကာင့္ ေအးသီတာ ကမန္းကတန္းထြက္လာၿပီး မ်က္ရိပ္ မ်က္ေျချပရပါတယ္။ ေန႔ခင္းဘက္မအိပ္တတ္တဲ့အေမက ဒီေန႔မွ သိပ္ေနမေကာင္းလို႔ အိပ္ေပ်ာ္ေနျခင္းေၾကာင့္ပါ။
ေဆးဒဏ္ကို အလူးအလဲ ခံစားေနရတဲ့အေမ့အစား ေအးသီတာသာ ခံစားေပးလိုက္ခ်င္သည္။ အေမေသာက္ရတဲ့ေဆးေတြ အစား ေအးသီတာသာ ေသာက္လိုက္ခ်င္သည္။ ေဆးေတြေသာက္ေနရတဲ့ အေမ့ကို ေအးသီတာ သနားလွၿပီ။
“အေမကဘာလို႔ေနမေကာင္းရတာလဲ၊ နင္ ေဆးမွန္မွန္မတိုက္လို႔လား………. ေဆးေတြကုန္ၿပီလား”
“မဟုတ္ပါဘူး ကိုေဇာ္ရယ္…… ”
ေနာက္ဆက္တြဲ စကားလံုးတို႔ကို ေအးသီတာမေျပာျဖစ္ေတာ့ေပ။ ပင္ပင္ပန္းပန္းရွာထားရတဲ့ ကိုေဇာ့္လုပ္အားခေလးေတြကို ေအးသီတာက ေစ်းဖိုး၊ ေဆးဖိုးနဲ႔ အိမ္စားရိတ္ေတြကုိ မနည္းေလာက္ငွေအာင္သံုးရပါတယ္။ တစ္ပါတ္စာအလ်င္မီွေအာင္၊ အေမ့ေဆးခန္းရက္ခ်ိန္းတိုင္း အလ်င္မွီေအာင္ အၿမဲပဲပိုလွ်ံေနရေအာင္ႀကိဳးစားေပမယ့္ ေလာက္ငွ႐ံုသာရွိခဲ့ေလသည္။ ဒါေပမယ့္ ေအးသီတာက မေလာက္ငွဟု တစ္ခါမွ မေျပာခဲ့ေပ။
“ငါ အျပင္ခဏသြားဦးမယ္။ ညက် ေနာက္က်ရင္ င့ါကိုစိတ္မပူနဲ႔၊ အေမ့ကိုေသေသခ်ာခ်ာ ေျပာထားလိုက္ေနာ္”
“ေအးပါ.ေအးေအး”
အဲ့ဒီညက ေအးသီတာေကာ အေမပါ စကားတစ္ေျပာေျပာနဲ႔ ထိုင္ေစာင့္ေနရင္းက အေမ့ကို ေခ်ာ့ေမာ့ေျပာဆိုလို႔ ေစာေစာ အိပ္ယာ ၀င္ေစခဲ့သည္။ ေအးသီတာကေတာ့ ကိုေဇာ္ ျပန္မလာမခ်င္း ထိုင္လိုက္ ထလိုက္ျဖင့္ ငုတ္တုတ္မုိးလင္းသည္ အထိပင္။
မနက္လင္းခါနီးမွ ျပန္ေရာက္လာတဲ့ ကိုေဇာ့္ကိုျမင္ေတာ့ ရင္ထဲကေဒါသေတြအကုန္လံုး ကိုေဇာ့္အေပၚကို ပံုခ်ပစ္လိုက္သည္။
“ကိုေဇာ္ရယ္……နင္ ညဥ့္နက္လွေခ်လား…ငါတို႔စိတ္ပူေအာင္ နင္သိပ္လုပ္တာပဲ ၊ နင္မျပန္လာလို႔ ငါတို႔ေတြ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ စိတ္ပူေနရလဲဆိုတာ နင္သိဖို႔ေကာင္းတယ္။ ခုၾကည့္စမ္း ဒီအခ်ိန္က လူေကာင္းေတြျပန္တဲ့အခ်ိန္လား  ဟင္ နာရီကိုၾကည့္ဦး…ဘယ္ခ်ိန္ရွိေနၿပီလဲဆိုတာ….ေနာက္တစ္ခါဆို နင့္ကိုငါတို႔ ေဆး႐ံုနဲ႔ ရဲစခန္းမွာပဲ လိုက္ရွာမယ္……”
လူကုိမျမင္ခင္ကေတာ့ စိတ္ပူေဇာနဲ႔ ဘာလုပ္လို႔ဘာကိုင္ရမွန္းမသိတဲ့ေအးသီတာက ကိုေဇာ္ကိုလည္းျမင္ေရာ ဂ႐ုဏာေဒါေသာနဲ႔ ေျပာလည္းေျပာ လက္ေမာင္းေတြကိုလည္း ကိုင္ေဆာင့္နဲ႔ အေတာ့္ကိုေဒါသထြက္ခဲ့ရပါတယ္။ ကိုေဇာ္ကေတာ့ ဘာတစ္ခြန္းမွ ျပန္မေျပာခဲ့။ စိတ္တုိစြာနဲ႔ ေျပာဆိုေနတဲ့ သူ႔အမကိုသာ ေမာပန္းႏြမ္းလ်စြာနဲ႔ ၾကည့္ေနရင္းက အကႌ်အိပ္ထဲက ေငြအခ်ိဳ႕ကို ထုတ္ေပးခဲ့ျပန္သည္။
“နင္ ဒီေငြေတြ ဘယ္ကရလာျပန္တာလဲ ဟင္…. ေျပာစမ္းပါ ငါ့ကို ဒီတစ္ခါေတာ့ မလိမ္နဲ႔ေနာ္”
“ေျပာပါ့မယ္ မလတ္ရယ္ ငါဘယ္တုန္းကလိမ္ဖူးလို႔လဲ နင္ေကာ အေမေကာ စိတ္ပူေအာင္လုပ္မိတာ ငါ့အျပစ္ပါ…… ေအး…. ငါေျပာျပမယ္”
ေရတစ္ခြက္ခပ္ေသာက္ကာ အေမာအပန္းေျဖၿပီး အစအဆံုးေျပာလာတဲ့ ကိုေဇာ့္စကားေတြက ေအးသီတာရဲ႕ ေဒါသအဟုန္ေတြကို မ်က္ရည္ေတြအျဖစ္ေျပာင္းလဲျပစ္ခဲ့ပါတယ္။ ေအးသီတာဘာလုပ္ရမလဲ…….. အားရပါးရ မ်က္ရည္က်လို႔ ႐ိႈက္ကာငိုေနရတဲ့ အဲဒီအခ်ိန္က မနက္လင္းဖို႔ သိပ္မလိုေတာ့ေပ။
၀မ္းနည္းျခင္းေပလား၊ ၀မ္းသာၾကည္ႏူးျခင္းေတြေပလား၊ အားကိုးရျခင္းေတြေပလား……ဘာတစ္ခုမွေခါင္းစဥ္တပ္ဖို႔ရာ လမ္းမျမင္ခဲ့ပါ။ သနားျခင္းဂ႐ုဏာေတြနဲ႔သာ ေမာင္ေလးကိုေဇာ္ကို ၾကည့္မိလိုက္ရင္းက သူေျပာလာတဲ့စကားလံုးအခ်ိဳ႕တို႔က နားထဲမွာ ၾကားတစ္ခ်က္၊ မၾကားတစ္ခ်က္။
“ငါညေနက သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ဆီသြားခဲ့တာ။ အစကေတာ့ သက္သက္အလည္ေပါ့။ သူက ညဘက္ကားေမာင္းေနတာဟ အေတာ္အဆင္ေျပတယ္။ အဲဒါနဲ႔ ငါလည္း ညဘက္အလုပ္တစ္ခုေလာက္လုပ္ခ်င္တယ္ေျပာေတာ့ သူက ငါ့ကို သူ႔အလုပ္ရွင္ဆီမွာ ေျပာေပးတာ။ ပထမေတာ့ သင္ေမာင္းေပါ့၊ သူ႔ေဘာ္ဒါအေနနဲ႔ ေဘးနားက လိုက္ေပးရတာ။ ေနာက္ေတာ့ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ငါ့ဘာသာ ေမာင္းတတ္ရင္ တစ္ေယာက္တစ္စီးစီေပါ့ ငါလည္း တစ္ညရရင္မနည္းဆိုၿပီး သူနဲ႔တစ္ခါတည္း အတူလိုက္သြားလိုက္တာ။”
“ဒါဆို ဒီပိုက္ဆံေတြကေကာ….နင္မွမေမာင္းတတ္ေသးတာ”
“ေဘာ္ဒါေၾကးေပါ့ဟာ…. ”
***-------***-------***-------***-------***-------***-------***
“မလတ္ မလတ္… တံခါးဖြင့္ပါဦး… ငါျပန္လာၿပီ”
ခပ္အုပ္အုပ္အသံအခ်ိဳ႕ ေအးသီတာနားထဲ ၀င္ေရာက္လာေလသည္။ ကုလားထိုင္ေပၚ ငုတ္တုတ္ငိုက္ရင္းက အိပ္ေပ်ာ္သြားတဲ့ ေအးသီတာက မၾကားတၾကားျဖစ္ေနတဲ့ အာ႐ံုကို မနည္းပင္စုစည္းလိုက္ရပါတယ္။ ဖတ္လက္စ စာအုပ္ကေလးက ရင္ဘတ္ေပၚမွာ ေမွာက္လ်က္သား……..
“ဟင္…….ကိုေဇာ္……ကုိေဇာ္ ျပန္လာၿပီလား….. ငါေတာ္ေတာ္အိပ္ေပ်ာ္သြားတာပဲ”
ကုိေဇာ့္ကိုအိမ္တံခါးဖြင့္ေပးလိုက္ရင္းက အက်င့္ပါေနတဲ့ မ်က္လံုးေတြက နာရီကိုၾကည့္မိလ်ုက္သားေပ။
“ဒီေန႔ ေနာက္က်လိုက္တာ နင္ အဆင္ေျပခဲ့ရဲ႕လား။ မနက္က် အလုပ္သြားႏိုင္ပါ့မလား..တစ္ရက္ေတာ့ နားလုိက္ပါလား”
ေအးသီတာက အိပ္ခ်င္မူးတူးသံနဲ႔ စကားေတြတရစပ္ေျပာေနေပမယ့္ ကိုေဇာ္ကေတာ့ ေျခလက္ေဆးကာ သူ႔အိပ္ယာေပၚ ေရာက္ေနေလၿပီ။ သူဘယ္ေလာက္ပင္ပန္းလာမလဲဆိုတာ ေအးသီတာ မွန္းဆၾကည့္လို႔ သိႏိုင္ပါတယ္။ ပင္ပန္းဒဏ္ေၾကာင့္ တခဏခ်င္းပဲ အိပ္ေပ်ာ္သြားတဲ့ ကိုေဇာ့္ကို ျခင္ေထာင္ခ်ေပးကာ ေနရာျပဳျပင္ေပးခဲ့ၿပီးတဲ့အခ်ိန္မွာ နာရီသံေခ်ာင္းက 4 ခ်က္ေခါက္ၿပီးေနေလသည္။
အေမ့ရဲ႕ေဟာက္သံ၊ ကိုေဇာ့္ေဟာက္သံ ႏွစ္ခုၾကားမွာ အိပ္မေပ်ာ္တဲ့ ကၽြန္မရဲ႕စိတ္အစဥ္က လြတ္ေနတဲ့ အကိုႀကီးရဲ႕ အိပ္ယာ ေနရာဆီသို႔သာ….. ။
ခုခ်ိန္ဆို အကိုႀကီးတစ္ေယာက္ ဘာေတြမ်ားလုပ္ကိုင္စားေသာက္ေနရၿပီလဲ၊ အဆင္မွ ေျပရဲ႕လား၊ ေနမွေကာင္းရဲ႕လား ဘာလို႔မ်ားမဆက္သြယ္ပါလိမ့္လို႔ ေရာက္တတ္ရာရာအေတြးေတြက ေအးသီတာကို အႏိုင္ယူေလေတာ့သည္။ ေမာင္ႏွမေတြအေပၚကို တာ၀န္မေက်ခဲ့ေပမယ့္ ေအးသီတာတို႔က အကိုႀကီးအတြက္ တာ၀န္ေက်ေပးရမယ္မဟုတ္ပါလား…။
ေအးသီတာရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းေတြက အားကိုးရာတစ္ခုအျဖစ္ အကိုလိုခ်င္လိုက္တာဟု မၾကာခဏေျပာေလတိုင္း
“ ငါ့အကိုလိုမ်ဳိးေတာ့ မရွိခ်င္ၾကပါနဲ႔ဟယ္..”ဟု ေျပာဖူးခဲ့ပါတယ္။ အားကိုးမရခဲ့တဲ့ အကိုျဖစ္သူကိုလည္း အားမလိုအားမရ ျဖစ္စြာနဲ႔ အျပစ္တင္ခဲ့ဖူးပါတယ္။
အလိုလိုက္ထားရတဲ့ ေမာင္အငယ္ဆံုးေတြအေၾကာင္း ေျပာျဖစ္တဲ့အခါ…. တစ္ခ်ဳိ႕ေတြက “ အိမ္က အငယ္ေကာင္ေပါ့ သိပ္ဆိုးတာပဲ မႏိုင္လို႔လႊတ္ထားရတယ္” လို႔ ေျပာသံၾကား ရင္ေတာ့ ကၽြန္မက ကၽြန္မေမာင္ေလးေၾကာင့္ ဂုဏ္ယူရျပန္ပါတယ္။
ကၽြန္မတို႔မိသားစုေလးမွာ ကၽြန္မသိတတ္စအရြယ္ကတည္းက အိမ္ေထာင္ဦးစီးက မိခင္ျဖစ္ခဲ့ေလသည္။ အကိုႀကီးေပမယ့္ အဖအရာ မေရာက္ႏိုင္ခဲ့တဲ့ အကိုတစ္ေယာက္နဲ႔၊ အငယ္ဆံုးေမာင္ေလးရဲ႕ အလိုက္သိတတ္မႈေတြနဲ႔ ေျပာင္းျပန္အားကိုးေနရတဲ့ ဒီမိသားစုေလးမွာ ကၽြန္မကေကာ ဘယ္လုိေနရာေရာက္ေနလဲဆိုတာေတာ့ အေျဖထုတ္စဥ္းစားေတြးေတာေနရင္းက ကၽြန္မရဲ႕ တစ္ေန႔တာရဲ႕အဆံုးဟာ ေန႔သစ္တစ္ခုရဲ႕ အစျဖစ္ေနခဲ့ေလၿပီ။
အားမာန္အသစ္ေတြနဲ႔ တစ္ေန႔တာရဲ႕ခရီးတစ္ခုလံုးကို ေက်ာ္ျဖတ္ဖို႔ အတြက္ မိသားစုဆိုတဲ့ ဒီခြန္အားေလးအတြက္ ကၽြန္မ ေက်းဇူးတင္မဆံုးျဖစ္ေနရဦးမွာပါ။
စိမ့္စမ္းေရ
Posted by စိမ့္စမ္းေရ on Monday, July 25, 2016
categories: ၀တၳဳတို |
Post a Comment
Older Post Home
ေလးဆူဓါတ္ပံု ေရႊတီဂံု
၀က္ဘ္ဆိုဒ္မ်ားကို ေလ့လာျခင္း (55)
၀တၳဳတို (31)
facebook(1) (7)
word pad (1)
က်န္းမာေရး (128)
နည္းပညာ (55)
ပရဟိတ မွတ္တမ္းမ်ား (4)
ဗဟုသုတ (139)
ဘာသာေရးစာေပမ်ား (44)
ျပန္လည္ေ၀မွ်ျခင္း (197)
လက္ေတြ႔ဘ၀ထဲက အပိုင္းအစမ်ား (3)
သုတ ၊ ရသ ၊ ေဆာင္းပါးမ်ား (57)
ဟာသမ်ားစုစည္းမႈ (3)
အဂၤလိပ္စာေလ့လာရန္..... (8)
အီဒီယမ္ အေၾကာင္းေလးမ်ား (21)
ေဆာ့၀ဲမ်ား (ေ၀မွ်ျခင္းသာ) (6)