my en my en my ca my en my en my my my my my my my my my my my my my my nl my fa my my my my my my en my en my my my my en my my my my my my my my my my en my en my my my eu my my my my my my my en my my my my my my my my my my my en my en ja my my my my my my my fa my my my my my my en my my my zh my my my my my my my my my my my my my my my my en my en my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my en my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my en my en my my my my my my en my en en my my my en it cs cs en en en nl cs en cs en en cs cs en en en my my my my my ja my my my my cs cs my my my en en de it my my it en it en my it en en it de my it ja en it en my it my my it en en it en en it my my it my en it kn eu pt my my pt my ru pt my my pt my my pt my my pt my my pt my my pt en my pt en my pt my my en my my my en my my war en
skip to main | skip to sidebar
ဒီတေလာမွာ နားေထာင္ျဖစ္ေနတဲ့ သီခ်င္းေလးေတြထဲက တစ္ပုဒ္ပါ။ နားေထာင္မိတိုင္းလည္း အိမ္ကအစ္ကို႕ကို သတိရလို႕ အားလံုးနားေထာင္ရေအာင္တင္ေပးလိုက္တာပါ။ တစ္ခါမွေတာ့ အဲဒီလိုအစ္ကိုနဲ႕ အခ်စ္အေၾကာင္း၊ ကိုယ္ႀကိဳက္ေနတဲ့သူရဲ႕အေၾကာင္းမေဆြးေႏြးဘူးပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီသီခ်င္းေလးၾကားေတာ့ အစ္ကို႕ကိုသတိရေန မိတယ္။ အစ္ကိုက ကၽြန္မထက္၂ႏွစ္ႀကီးပါတယ္။ ေအးၿပီး စကားနည္းပါတယ္။ ညီမနဲ႕ အစ္ကိုကတကယ့္ဆန္႕က်င္ ဘက္မို႕ ပတ္၀န္းက်င္က မွားေမြးတာလားလို႕ စၾကတယ္။ သူအားရင္ဂစ္တာတီးမယ္၊ သီခ်င္းဆိုမယ္။ အခုေနာက္ပိုင္း ေတာ့ ရုပ္ရွင္ေတြၾကည္႕တယ္။ တခါတေလ ဂိမ္းသြားေဆာ့မယ္။ ဆယ္တန္ုးမေအာင္ခင္အထိ ဘယ္သူငယ္ခ်င္းနဲ႕မွ အျပင္သြားလိုက္ဦးမယ္ဆိုတာမ်ိဳးလည္းမရိွဘူး။ ညီမလုပ္တဲ့သူကသာ စက္ဘီးတစ္စီးနဲ႕ ၿမိဳ႕ပတ္ေနတာ။ အလယ္တန္ုးေက်ာင္းသူဘ၀ကတည္းက သူငယ္ခ်င္းေမြးေန႕သြားဦးမယ္ ၁၁နာရီေလာက္ျပန္ေရာက္မယ္ဆိုၿပီး ညေန ၃နာရီမွျပန္ေရာက္တာတို႕၊ ေက်ာင္းပိတ္ရက္မွာ သူငယ္ခ်င္းနဲ႕ျမက္တိုကို စက္ဘီးၿပိဳင္နင္းတာတို႕၊ ေရၾကည္ဦးဘုရား ကိုစက္ဘီးနဲ႕သြားတာတို႕ အစံုပဲ။ (ကိုယ့္ေပါင္ကုိယ္လွန္ေထာင္းရတာနာလိုက္တာ။) အဲဒီလိုကၽြန္မက သူငယ္ခ်င္း အေပါင္းအသင္းမ်ားသေလာက္ အစ္ကိုကေတာ့ဆယ္တန္းေအာင္ၿပီးမွပဲ သ႕ူသူငယ္ခ်င္းေတြကအိမ္လာေခၚ၊ အျပင္ သြားနဲ႕ နည္းနည္းအေပါင္းအသင္းနဲ႕သြားတတ္လာတတ္ျဖစ္လာပါတယ္။ အေမကလည္း ကိုႀကီးကိုအျပင္ထြက္ေစ ခ်င္တာကို။ ဆယ္တန္းေအာင္ေတာ့ ကိုႀကီးက Chemistry majorရပါတယ္။ သူ႕သူငယ္ခ်င္းက ပထ၀ီပဲရေတာ့ သူလည္းပထ၀ီေျပာင္းၿပီး အေ၀းသင္တက္ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ အေမ့ညီမအငယ္ဆံုးရိွတဲ့ ရန္ကုန္မွာအစ္ကုိက သြားေနပါတယ္။ စာေမးပြဲေျဖတဲ့အခ်ိန္မွျပန္လာတာေပါ့။ အဲဒီလိုနဲ႕ ပထမႏွစ္မွာအစ္ကို ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ကို ႀကိဳက္ပါတယ္။ ေကာင္မေလးေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ သူ႕ထက္ေတာင္ ၃ႏွစ္ႀကီးပါတယ္။ အဲဒါကိုကၽြန္မကလံုး၀ သေဘာမတူႏုိုင္ျဖစ္ခဲ့တာေပါ့။ တိုတိုေျပာရရင္အဲဒီအစ္မနဲ႕သူရည္းစားမက်၊ သူငယ္ခ်င္းမကလိုမ်ိဳးျဖစ္ၿပီး ေနာက္ဇာတ္လမ္းျပတ္သြားပါတယ္။ (ကၽြန္မေၾကာင့္ ျပတ္တာေတာ့မဟုတ္ပါဘူး)။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မကေတာ္ေတာ့္ ကိုအဲဒီကိစၥကိုမေက်မနပ္၊ ဆူဆူပူပူလုပ္ခဲ့တာပါ။ သူ႕ကုိလည္းအရမ္းခ်စ္ေတာ့ သူရည္းစားရသြားရင္ ကၽြန္မကို မခ်စ္ေတာ့မွာစိုးလို႕ပါ။ အခုက်ေတာ့လည္းကိုယ္က အေ၀းေရာက္ေနတဲ့အခါက်ေတာ့ သူ႕မွာခပ္ေအးေအးရည္းစား ေလး တစ္ေယာက္ရိွရင္ေကာင္းမွာပဲလို႕ေတြးမိပါတယ္။ အခုမွပါ။ အရင္တုန္းကဆို အစ္ကို႕သူငယ္ခ်င္းေတြက “ေဇာ္ေဇာ္ အဲဒီေကာင္မေလးလိုက္ပါလား။ ေအးေအးေဆးေဆးေလးကြ”လို႕ ေျမွာက္ေပးရင္ အစ္ကိုက “မင္းတို႕ကလဲ ကြာ၊ ငါ့ညီမအေၾကာင္းလည္းသိသားနဲ႕”လို႕ျပန္ေျပာတတ္တာပါ။ အခုေတာ့ အစ္ကိုအနားမွာမရိွမွ သူ႕ကုိဗိုလ္က်ခဲ့တာေတြေတြးမိရင္ ရယ္လည္းရယ္ခ်င္၊ တခါတေလ အစ္ကို႕ကိုလည္း သနားမိေသးတယ္။ အခုေနအစ္ကိုက သူႀကိဳက္တဲ့ေကာင္မေလးအေၾကာင္းရင္ဖြင့္လာရင္ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္နားေထာင္ေပးေတာ့ မယ္လို႕ စိတ္ကူးမိေပမယ့္ အစ္ကိုကအေ၀းမွာေလ။
ကၽြန္မေနထိုင္ရွင္သန္ရတဲ့ ကမာၻႀကီးကို အၿမဲတမ္းစိမ္းလန္းသာယာၿပီး ၿငိမ္းခ်မ္းေစခ်င္လိုက္တာ။ ပန္းကေလးေတြနဲ႕၊ ေတာင္တန္းေတြနဲ႕၊ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ကေလးငယ္ေတြနဲ႕၊ ျပည္သူအေပၚကို ေစတနာ၊ ေမတၱာထားမယ့္ အစိုးရေတြနဲ႕ေပါ့။ ႏိုင္ငံအခ်င္းခ်င္းလည္းတစ္ႏိုင္ငံနဲ႕ တစ္ႏိုင္ငံကူးသန္းေရာင္း၀ယ္၊ စီးပြားေရးလုပ္ၾက။ အျပန္အလွန္ လည္ပတ္သြားလာၾက။ ယဥ္ေက်းမႈေတြဖလွယ္ၾက။ အၿပဳသေဘာေဆာင္တဲ့ နည္းပညာေတြဖြံ႕ၿဖိဳးေအာင္ ေဆာင္ရြက္ ၾက။ စိုက္ပ်ိဳးေရးႏိုင္ငံ၊ စက္မႈႏိုင္ငံ၊ ကုန္သြယ္ေရးႏိုင္ငံ ကိုယ္စီကိုယ္စီဖြံ႕ၿဖိဳးစည္ပင္လို႕။ အစာေရစာမထြက္တဲ့ႏိုင္ငံကုိ အစားအစာေပါမ်ားတဲ့ႏိုင္ငံက အစာေရစာေတြတင္ပို႕ေရာင္းခ်၊ စက္မႈထြန္းကားတဲ့ႏိုင္ငံေတြက စက္မႈပစၥည္းေတြကို တျခားႏိုင္ငံေတြကိုပို႕။ နယ္ေျမလည္းမလုၾကနဲ႕ေတာ့။ အႀကမ္းဖက္တာေတြလည္း ရပ္ဆိုင္းလိုက္ၾကေတာ့။ ကိုယ္ယံုၾကည္ရာဘာသာကို ကိုးကြယ္ၾက။ ဘာသာေရးကိုအေရာင္ဆုိးၿပီး ႏိွပ္စက္တာေတြလည္း မလုပ္နဲ႕ေတာ့။ သဘာ၀ေဘးအႏၲရာယ္ေတြကိုလည္း အတူတူကာကြယ္ၾကမယ္။ ေမြးဖြားလာၾက၊ ရွင္သန္ခ်ိန္တိုတိုေလးမွာ တစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္ ရန္မမူၾကပဲ ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္ကိုအက်ိဳးျပဳၾက။ ေလထုေတြ ေရထုေတြ ညစ္ျငမ္းမႈမျဖစ္ ေအာင္ သတိထားၾက။ သစ္ေတာေတြကိုထိန္းသိမ္းၾက။ ပင္လယ္ကမ္းေျခေတြကိုမပ်က္စီးေအာင္ ဂရုစိုက္ၾက။ အိုဘယ္ေလာက္မ်ားၿငိမ္းခ်မ္းလိုက္မလဲ။ အေတြးထဲမွာေတာင္ ေအးခ်မ္းသြားတယ္။ ဒါေပမယ့္ အခုေလာေလာဆယ္မွာေတာ့ ဘာေတြျဖစ္ခဲ့သလဲ၊ ဘာေတြျဖစ္ေနသလဲဆိုတာကို ဒီပံုေတြကိုၾကည္႕ရင္ေတြ႕ရမွာပါ။
(ဒါကေတာ့ အားလံုးသိၿပီးတဲ့အတိုင္း ေဒးဒရဲဘက္မွာ အကူအညီေတြလာဖို႕ေစာင့္ေနတဲ့ နာဂစ္ဒုကၡသည္ေတြေလ။)
(အာဖဂန္နွစၥတန္မွာ တာလီဘန္ေတြနဲ႕ အေမရိကန္မရင္းတပ္ေတြရဲ႕ အနီးကပ္တိုက္ပြဲ)
(ကယ္လီဖိုးနီးယားမွာ မူးယစ္ေဆး၀ါးေရာင္း၀ယ္တဲ့အဖြဲ႕ကိုလိုက္လံေခ်မႈန္းရင္းနဲ႕ အနီးအနားေက်ာင္းကကေလးေတြကို အေရးေပၚဖယ္ရွားရတဲ့အခါ)
(အာဖဂန္ဒုကၡသည္ကေလးတစ္ေယာက္ ဒုကၡသည္စခန္းမွာ သဲမုန္တိုင္းကိုေရွာင္ပုန္းေနတဲ့ပံု။)
ပံုေတြကိုဒီကယူထားတာပါ။
Posted by ေမ့သမီး at 11:37 AM 7 comments:
Labels: ဓါတ္ပံု
ေခါင္းစဥ္ေပ်ာက္တဲ့ကဗ်ာ
သူတစ္လူ ငါတစ္မင္းနဲ႕
သူနိမ့္ရင္ ငါနင္းမယ္
သူယိမ္းေတာ့ ကိုယ္မေခၚ
ကိုယ္ပါေတာ့ သူမတိမ္း
လူစိမ္း၀င္ ရန္သူဖက္တယ္
ျပည္ပ်က္မယ့္ေၾကာင္း။
(ဟိုတစ္ရက္က စာေတြဖတ္ၿပီး စိတ္ထဲမွာအဲဒီလိုျဖစ္လာတာနဲ႕ ဒိုင္ယာရီထဲမွာေကာက္ေရးလိုက္မိတဲ့ ကဗ်ာေလးပါ။ နာမည္ေတာ့မေပးတတ္ဘူး။)
(ကိုေဆာင္းယြန္းလကနာမည္ေပးသြားပါတယ္။)
Posted by ေမ့သမီး at 11:00 AM 3 comments:
Labels: ကဗ်ာ
Sunday, January 11, 2009
ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ရဲ႕ရာဇ၀င္
စကၤာပူေရာက္လာခါစက လူကလည္းလူငယ္ျဖစ္၊ သိပ္ၿပီးလည္းတက္ၾကြေနတဲ့အခ်ိန္ေပါ့။ ျမန္မာေတြဘာျဖစ္တယ္၊ ညာျဖစ္တယ္ဆိုၿပီး ျမန္မာအခ်င္းခ်င္းေျပာၾကတာေတြကိုလည္း ရန္ကုန္မွာတုန္းကၾကားခဲ့ရေတာ့ ကိုယ့္အသိဥာဏ္လက္ေတာက္ေလာက္ကေလးနဲ႕ ကိုယ္ေနရတဲ့အသိုင္းအ၀ိုင္းေလးကို စည္းစည္းရံုးရံုး ျဖစ္ေအာင္လုပ္မယ္။ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္လည္း လိမ္လိမ္မာမာနဲ႕ ျပႆနာမရိွေအာင္ေနမယ္လို႕ေတြးခဲ့ဘူးတာပါ။ အဲဒီလိုလည္းအတတ္ႏုိင္ဆံုးႀကိဳးစားခဲ့ဘူးပါတယ္။ ဒါမွန္ေသာသစၥာစကားပါ။ ေအာင္ျမင္တာ၊ မေအာင္ျမင္တာက ေတာ့ေနာက္ပိုင္းျဖစ္လာသမွ်ေပါ့ေလ။ သူမ်ားကိုေတာ့ အျပစ္မတင္ခ်င္ပါဘူး။ ကိုယ္တိုင္ကလည္းခံစားမႈကို ေရွ႕တန္းတင္တတ္တဲ့၊ သိပ္ၿပီးခံစားလြယ္တဲ့သူျဖစ္ေနတာလည္း ေတာ္ရံုျပႆနာကိုခံႏိုင္ရည္မရိွခဲ့ဘူး။ ဘာမဆိုကိုယ္ခ်စ္တဲ့၊ ခင္တဲ့သူဆိုရင္ကိုယ့္ဘက္မွာရိွေစခ်င္တာမ်ိဳးကအစေပါ့။ ဒီေနရာမွာ ကၽြန္မရဲ႕ခံယူခ်က္ကို ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ ကၽြန္မကကိုယ္ခ်စ္တဲ့သူဆိုရင္ သူမွန္ေနရင္သူ႕ကိုေထာက္ခံမယ္။ သူမွားသြားရင္လည္း သူ႕ေရွ႕ကမားမားရပ္ၿပီး ျပႆနာကိုေျဖရွင္းမယ္။ သူ႕ကိုေတာ့ ပစ္မသြားဘူးဆိုတာမ်ိဳးေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မေတြ႕ဖူးတဲ့လူေတြကေတာ့ ကိုယ္မွားသြားရင္ နင္ျဖစ္နင္ခံ၊ နင္မလိမ္မာလို႕ဆိုတာမ်ိဳးေတြျဖစ္ေနတယ္။ ကိုယ္နဲ႕ျပႆနာတစ္ခုကိုအတူတြဲရင္ဆုိင္ရေလာက္ေအာင္ ကိုယ့္အေပၚသံေယာဇဥ္မရိွတာလညး္ျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္မွာေပါ့။
ခုနကေျပာလက္စအေၾကာင္းကိုဆက္ေျပာရရင္အဲဒီလိုနဲ႕ကၽြန္မစကၤာပူေရာက္ၿပီးမၾကာခင္မွာပဲ ရိွေနၿပီးသား senior အစ္ကို၊ အစ္မေတြေရာ၊ အခုမွေရာက္လာတဲ့ကၽြန္မတို႕ Program ႏွစ္ခုကေမာင္ႏွမေတြအားလံုးနဲ႕ပါသိသြားတယ္ ဆိုပါေတာ့။ အဲဒီမူလရိွေနၿပီးသားေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူေတြထဲမွာပဲ Program ၂ခုရိွပါတယ္။ ကၽြန္မနဲ႕ Program တစ္ခုတည္းက senior ေတြရယ္၊ တျခား Program တစ္ခုကေက်ာင္းသားေတြရယ္ပါ။ အဲဒီတျခား Program ကေမာင္ႏွမေတြလို႕သာေျပာရတာပါ။ Management ပိုင္းသင္တာျဖစ္တဲ့အတြက္ အေတြ႕အႀကံဳဘယ္ႏွစ္ႏွစ္ရိွၿပီးသား မွဆိုတဲ့ သတ္မွတ္ခ်က္ေတြနဲ႕၀င္ခြင့္ရတဲ့သူေတြပါ။ လူႀကီးေတြေပါ့။ ျမန္မာႏိုင္ငံက ၂ေယာက္ရိွတာမွာ အစ္ကုိတစ္ေယာက္နဲ႕ တျခားတစ္ေယာက္ကကၽြန္မနဲ႕ဆို ကၽြန္မအေမထက္ေတာင္ႀကီးတဲ့ ႀကီးေဒၚအရြယ္ပါ။ ႀကီးေဒၚပဲထားလိုက္ၾကပါစို႕။ အဲဒီႀကီးေဒၚတို႕ႏွစ္ေယာက္က စကၤာပူမွာ ၆လ၊ အေမရိကားမွာ ၆လေနရမွာဆိုေတာ့ ကၽြန္မတို႕ေရာက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ႀကီးေဒၚတို႕ရဲ႕စကၤာပူ၆လတန္းၿပီးလို႕ အေမရိကားသြားရမယ့္အခ်ိန္ေပါ့။ အဲဒါနဲ႕ပဲ ႀကီးေဒၚကိုႏႈတ္ဆက္တဲ့အေနနဲ႕ေရာ၊ ဒီေက်ာင္းမွာရိွတဲ့ျမန္မာေက်ာင္းသားေတြ Gathering အေနနဲ႕ပါ သူ႕အိမ္မွာတစ္ခုခုလုပ္စားၾကမယ္စီစဥ္ၾကတယ္။ သူက မုန္႕ဟင္းခါးခ်က္ေကၽြးမယ္။ က်န္တဲ့သူေတြကေတာ့ မုန္႕ေတြ၊ အေအးေတြယူလာၾကမယ္ေပါ့။ တိုတို ေျပာရရင္သူ႕အိမ္ကိုေရာက္ၿပီး စကားေတြဘာေတြေျပာၾကရင္းနဲ႕ကၽြန္မ ေျပာလိုက္တဲ့စကားတစ္ခြန္းကို ႀကီးေဒၚက စိတ္ကြက္သြားတယ္။ ကၽြန္မဘာစကားမွရိုင္းရိုင္းစိုင္းစိုင္း မေျပာလိုက္ဘူးေနာ္။ ဒါေပမယ့္ သူကကၽြန္မကို “သမီးစကားေျပာတာသိပ္ရိုင္းတာပဲ။ အန္တီကအိမ္ေဖာ္မဟုတ္ဘူး။ အန္တီကဒါမ်ိဳးအန္တီသားသမီးေတြေတာင္ လက္ခံတာမဟုတ္ဘူး။ ကိုယ္အငယ္ဆံုး ဆိုၿပီး အားလံုးကိုဗိုလ္က်လို႕ ရမယ္လို႕ေတာ့သတ္မွတ္မထားနဲ႕”တဲ့။ သူေျပာတဲ့စကားအတိအက်ပါ။ ကၽြန္မဘာေျပာလိုက္တယ္ဆိုတာကို အဲဒီ၀ိုင္းမွာၾကားလိုက္သူက အစ္ကိုတစ္ေယာက္ပါ။ သူကလည္းကၽြန္မေျပာတာ လြန္တဲ့စကားမဟုတ္မွန္းသိတယ္။ ၀ုိင္းထဲကက်န္တဲ့သူဘယ္သူမွ ကၽြန္မေျပာတာကိုမၾကားလုိက္ဘူး။ သူထၿပီး ရႈးရႈးရွားရွားလုပ္မွ အကုန္လံုးက အံ့ၾသကုန္ၾကတာ။ ကၽြန္မ မိေကာင္းဖခင္သားသမီးပါ။ သူအဲဒီလိုမေန႕တစ္ေန႕ကမွ ေတြ႕ၾကတဲ့ သူစိမ္းေတြေရွ႕မွာထေျပာရေလာက္ေအာင္ ကၽြန္မမိုက္ရိုင္းေသာ၊ လြန္က်ဴးေသာ စကားတစ္ခြန္း မွေျပာခဲ့တာအမွန္ပါ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မခံလိုက္ရတယ္။ ကၽြန္မအဲဒီေန႕က ဘာမုန္႕မွေတာင္မစားလိုက္ဘဲ အစ္မတစ္ေယာက္က သူ႕မိဘေတြအိမ္မွာက်န္ေနခဲ့လို႕ ေစာေစာျပန္မယ္ဆိုေတာ့ ကၽြန္မလည္းျပန္မယ္ဆိုၿပီး ထျပန္လာခဲ့တယ္။ ျပန္ခါနီးေတာင္ ႀကီးေဒၚအပါအ၀င္အားလံုးကို ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ႏႈတ္ဆက္ခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္မ ျပန္စဥ္းစားပါတယ္။ ကၽြန္မကိုသူဘာမေက်နပ္ဘူးလဲ။ စဥ္းစားလို႕မရပါဘူး။ ကၽြန္မကသိပ္သြက္ေနလုိ႕မ်ား သူ႕မ်က္စိထဲမွာၾကည္႕မရလို႕ ပဲ ဒီလိုလုပ္လိုက္သလားေပါ့။ ကၽြန္မမွားလို႕ လူႀကီးတစ္ေယာက္က ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ဆံုးမမယ္ဆိုရင္ ကၽြန္မဘက္ကေက်ေက်နပ္နပ္လက္ခံဖို႕အသင့္ပါ။ ဒါေပမယ့္ အခုသူအဲဒီလိုလုပ္လိုက္တဲ့လုပ္ရပ္ဟာ ကၽြန္မကေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ၊ဘာအေၾကာင္းေၾကာင့္နဲ႕မွသူ႕ကို ေလးစားၾကည္ညိဳဖြယ္ရာလူႀကီးတစ္ေယာက္လို႕ ျမင္လို႕ရမွာမဟုတ္ ေတာ့ပါဘူး။ တခါတေလကၽြန္မဆိုးတဲ့အခါ အစ္ကိုေတြကစၾကပါတယ္။ ဟာ ဒီအဘြားႀကီးကေတာ္ေတာ္ေရွ႕ေရးကို ႀကိဳျမင္တတ္တာပဲ။ အငယ္ဆံုးဆိုၿပီး အားလံုးကိုဗိုလ္က်မယ္ဆိုတာသိပ္မွန္တာပဲ ဆိုၿပီးေတာ့စပါတယ္။ ကၽြန္မဘာမွမ ေျပာဘဲရယ္ေနေလ့ရိွေပမယ့္ ရင္ထဲမွာေတာ့အဲဒီအေၾကာင္းေျပာတိုင္း စစ္ခနဲေပါ့။ သူ႕အိမ္ကကၽြန္မျပန္သြားတဲ့ညက ကၽြန္မကဗ်ာတစ္ပုဒ္ေရးပါတယ္။ အဲဒါဒီေန႕မွစာအုပ္ထုတ္ေတာ့ေတြ႕လို႕ သမိုင္းေၾကာင္းေလးနဲ႕အတူ တင္ေပးလုိက္တာပါ။ ဖတ္ၾကည္႕ေပးၾကပါဦး။
ဧည္႕သည္ကို အိမ္ရွင္ မေစာ္ကားရ
အိမ္ရွင္ကို ဧည္႕သည္ကေစာ္ကားသတဲ့
အဖန္ဖန္ၾကားေနက်စကား
အခုေခတ္ေျပာင္းသြားၿပီ။
အိမ္ရွင္ကို ဧည္႕သည္ကေစာ္ကားေတာ့
အိမ္ထဲကႏွင္ထုတ္
မလာေအာင္လုပ္လို႕ရတယ္။
ဧည္႕သည္ကိုအိမ္ရွင္ကေစာ္ကားေတာ့
ဘာျပန္လုပ္မလဲ….
(ငါ) ခပ္ကုပ္ကုပ္ပဲျပန္ခဲ့တယ္။ ။
Posted by ေမ့သမီး at 11:31 PM 8 comments:
Labels: အေတြ႕အႀကံဳ
မ်ိဳးေစ့ကိုခ်
ေျမဆီ၀ေအာင္
ေရေလာင္းမျပတ္
ေပါင္းတင္လတ္၍
ေနပူမိုးရြာ
ပ်ိဳးခဲ့ရွာသူ။ ။
ပြင့္ဦးခ်ိန္ေရာက္
ပန္းခူးေနာက္သို႕
ေကာက္ေကာက္ပါခဲ့
မ်က္ရည္လည္ရြဲ
သူ႕သဲေၾကြၿပီ။ ။
ပန္းပန္ဖုိ႕ရာ
ခြင့္မသာလည္း
သူ႕ပ်ိဳးသည္႕ပန္း
မညိႈး၊ လန္းေစ
ေတာင္းဆုေခၽြတတ္
ျမတ္ေသာဥယ်ာဥ္မႈးပါတကား။ ။
Posted by ေမ့သမီး at 1:44 AM 4 comments:
Labels: ကဗ်ာ
Friday, January 9, 2009
ကိုယ့္အေၾကာင္း
တခါတရံမွာ လူအမ်ားနဲ႕ ၀ိုင္းဖြဲ႕ေပ်ာ္ပါးလို႕
တခါတရံမွာ တစ္ကို္ယ္တည္းအေတြးၾကားမွာေမ်ာေနလို႕
တခါတရံမွာ သီခ်င္းေတြဟစ္ေအာ္လို႕
တခါတရံမွာ ကဗ်ာသစ္ေတြဖြဲ႕ဆိုလို႕
တခါတရံမွာ ဒရမ္မာကားတစ္ပုဒ္ၾကည္႕ရင္း မ်က္ရည္က်လို႕
တခါတရံမွာ စာေတြဖတ္ရင္း ဇာတိမာန္ေတြခက္ထန္လို႕
တခါတရံမွာ အေမ့အိမ္ကိုလြမ္းရင္း ေငးရီိလုိ႕
တခါတရံမွာ မရိွဘူးတဲ့ အေဖာ္ကိုတမ္းတလို႕
တခါတရံမွာ ေလာကႀကီးကိုစိတ္ကုန္လို႕
တခါတရံမွာ စာသင္ခန္းထဲမွာအိပ္ေမာက်လို႕
တခါတရံမွာ ကိုယ္ကမင္းသမီး စိတ္ကူးနဲ႕ရုပ္ရွင္ရိုက္လို႕
တခါတရံမွာ ကိုယ္ကဒါရိုက္တာ ေလထဲမွာ ဇာတ္အိမ္ဖြဲ႕လို႕
တခါတရံမွာ ခုတင္ေဘးက ၀ူကၽြန္းကုိစကားေတြေျပာလို႕
တခါတရံမွာ ကိုယ့္ေဘးကအရုပ္ေတြနဲ႕ပဲ ေပ်ာ္ေနလို႕
တခါတရံမွာ လူသားေတြကို ေမတၱာထားလို႕
တခါတရံမွာ အမုန္းေတြက ေတာင္လို႕ပံုလို႕
တခါတရံမွာ အရာရာကိုဖ်က္ဆီးပစ္ခ်င္တဲ့စိတ္ေပါက္လို႕
တခါတရံမွာ ဘာမဆိုခြင့္လႊတ္ခ်င္တဲ့ ဥာဥ္ေလးေရာက္လို႕
တခါတရံမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြ သိပ္ခ်စ္လို႕
တခါတရံမွာ ဘယ္သူ႕ကိုမွ စကားမေျပာခ်င္လို႕
ကိုယ္က လူတမ်ိဳးေပါ့
ဘယ္ေတာ့ျဖစ္ျဖစ္ အစြန္းေရာက္တတ္လို႕
ပတ္၀န္းက်င္ကလည္း အျပစ္တင္
ကိုယ္ကလည္းညစ္ခ်င္ခ်င္နဲ႕
ဘ၀နဲ႕ သမိုင္းကအၿမဲ
(ကမာၻႀကီးလို)
တေစာင္းအတိုင္းလည္ဆဲေလ။ ။
Posted by ေမ့သမီး at 4:45 PM 2 comments:
Labels: ကဗ်ာ
ထြက္ေပါက္ပိတ္ျခင္း
ဒုကၡဟာ ေရာက္လာမွျဖင့္အေဖာ္အေပါင္းနဲ႕။
ကံဆိုးမိုးေမွာင္က်ေအာင္ကို ထြက္ေပါက္ပိတ္တယ္
အနာဂတ္ကိုလွမ္းေခၚၾကည္႕ေတာ့ ေဇာက္ထုိးမိုးေမွ်ာ္
လူမသိေအာင္ က်ိတ္မ်ိဳခ်လိုက္ရတဲ့ ေသာကေတြကထုနဲ႕ထည္နဲ႕
ညညဆိုအခန္းတံခါးပိတ္ အသံမထြက္ဘဲ ရိႈက္ငင္လို႕
ေခါင္းအံုးေပၚမွာက ပူေႏြးေႏြးအရည္တခ်ိဳ႕။
ဒါေတြအေမမျမင္ေအာင္ VZO ေပၚမွာ ဟန္လုပ္ၿပံဳးျပရတဲ့အခါ
လူကလည္းရာမမ်က္ႏွာဖံုးလို တစ္ပံုစံတည္း
မိုးေသာက္ကေန၀င္ ေန႕စဥ္ရက္ဆက္မွာ
ေပ်ာ္ရႊင္မႈကိုရွာရင္း တြင္းနက္သထက္နက္လာတယ္။
လမိုက္တဲ့အခါ အသူရာေခ်ာက္ေအာက္ေရာက္ေနသလို
ငါထြက္ေပါက္ရွာမရတဲ့ညေတြလည္းမ်ားမ်ားလာ။
အိပ္ေမာက်ေနခ်ိန္မွာ နတ္သမီးေလးတစ္ပါးနဲ႕ေတြ႕တယ္။
ငါ၀မ္းသာအားရ ၿပံဳးျပလိုက္တဲ့အခါ
ေစတန္အသြင္ေျပာင္းသြားေပါ့
တေရးႏိုးေတာ့ ေခၽြးေတြရႊဲလို႕
ကဲ အိပ္မက္ေတြကေတာင္ မလွတဲ့ဘ၀
ေနလို႕ေကာရဦးမလား
(ေလာကဓံတရားေရ)
ဘာေတြဘယ္ေလာက္ဖ်က္ဖ်က္
တစ္ရက္ေလာက္ေတာ့ ငါ
ပက္ပက္စက္စက္ၿပံဳးပါရေစ။
(ဖတ္ၿပီးလို႕ ဘာေရးထားမွန္းမသိဘူးလုိ႕ ခံစားရရင္အားနာပါတယ္။ စိတ္ထဲမွာ ညစ္ေနလို႕ပါ။)
Posted by ေမ့သမီး at 1:32 AM 2 comments:
Labels: ကဗ်ာ
Tuesday, January 6, 2009
မေလးရွားကစာအုပ္ဆိုင္နဲ႕ကၽြန္မရဲ႕အိပ္မက္
ေက်ာင္းမပိတ္ခင္ကတည္းက ခရီးေတြသြားမယ္ဆိုၿပီး စီစဥ္ထားတာ ဒီဇင္ဘာ ၄ရက္ေန႕မွာစာေမးပြဲၿပီးေတာ့ ဗီယက္နမ္ကိုအလည္သြားတယ္။ ျပန္လာၿပီးတစ္ပါတ္ေလာက္ေနေတာ့ မေလးရွားကိုသြားတယ္။ ကြာလာလမ္ပူမွာပဲေနၿပီးၿမိဳ႕ကိုေလွ်ာက္ ပတ္ၾကည္႕ၾကတယ္။ မျပန္ခင္တစ္ရက္က်ေတာ့ Twin Tower လုိ႕နာမည္ႀကီးတဲ့ ကြာလာလမ္ပူရဲ႕ကမာၻေက်ာ္ Petronas Towers ကိုသြားလည္တယ္။ ဟိုတယ္ကထြက္တဲ့အခ်ိန္ေနာက္က်ေတာ့ Sky Bridge အတြက္မနက္ပိုင္းအသုတ္မမီေတာ့ဘူး။ ညေနအတြက္ လက္မွတ္ပဲရေတာ့တယ္။ ညေန ၅နာရီ ၁၅အေရာက္ျပန္လာတဲ့။ အဲဒီအခ်ိန္မွာမနက္ ၁၁နာရီေလာက္ပဲရိွေသးတယ္။ ဟုိတယ္ကိုလည္းျပန္မသြားခ်င္ဘူး။ အဲဒါနဲ႕ပဲေဘးမွာရိွတဲ့ KLCC Shopping Center ထဲကို၀င္ၾကတယ္။ အခ်ိန္ျဖဳန္းရင္းနဲ႕ တစ္ထပ္ၿပီးတစ္ထပ္တက္ ၾကည္႕ၾကတာေပါ့။ ေန႕လည္စာလညး္အဲဒီမွာပဲ စားၾကတယ္။ ေစ်း၀ယ္ဖို႕ကိုေတာ့ စိတ္ကူးထဲေတာင္မထည္႕ရဲဘူး။ မေလးရွားကပိုက္ဆံသိပ္မကုန္ဘူးလို႕ သြားဖူးတဲ့ အသိမိတ္ေဆြေတြေျပာတာနားေယာင္ၿပီး ပိုက္ဆံကိုအမ်ားႀကီး ထည္႕မလာမိဘူးေလ။ ဒါေပမယ့္ကိုယ္လာတဲ့ အခ်ိန္က်ေတာ့ ဒီဇင္ဘာ၊ ခရစၥမတ္ရက္ကလည္းနီးေနေတာ့ ဟုိတယ္ေတြကအကုန္ Full House။ ေစ်းေတြကလည္းႀကီး။ ရတဲ့ဟိုတယ္ကိုပဲအျမန္ယူရေတာ့တာ။ ပိုက္ဆံကိုလည္း ေပသီးေခါက္ေနရၿပီ။ KLCC မွာႀကိဳက္တာေတြကိုသြားရည္တျမားျမားနဲ႔ပဲ စိတ္ျဖတ္ရတယ္။ ငါ၀ယ္လို႕မျဖစ္ဘူး ဆိုၿပီေတာ့။ အဲဒါနဲ႕အေပၚဆံုးထပ္ကိုေရာက္ေတာ့ စာအုပ္ဆိုင္ေတြ႕တယ္။ အတူသြားတဲ့သူငယ္ခ်င္းကလည္း စာအုပ္ဆိုင္ဆိုရင္၀င္ေမႊေနက်။
၀င္ၾကည္႕ၾကတာေပါ့။ ကိုယ္ကေတာ့ မ၀ယ္ဘူးလို႕စိတ္ျဖတ္ၿပီးသားဆိုေတာ့ လိုက္ၾကည္႕မေနဘဲ ၀င္ေပါက္နားမွာပဲ ထိုင္စရာရွာၿပီးေတြ႕တဲ့စာအုပ္ဆြဲဖတ္ေနလိုက္တယ္။ ေနာက္ကိုယ့္ေဘးေတြေရွ႕ေတြ အကဲခတ္ၾကည္႕ေတာ့ လားလား ကိုယ့္လိုပဲစာအုပ္ထုိင္ဖတ္ေနတဲ့သူေတြအမ်ားႀကီး။ တခ်ိဳ႕ဆိုစာအုပ္ေလးေဘးခ်ၿပီး အိပ္မ်ားေတာင္ေနေသး။ စာအုပ္ဆိုင္ရဲ႕ပံုစံကိုေျပာျပရရင္ ၀င္လိုက္တာနဲ႕ညာဖက္ျခမ္းက သစ္သားနဲ႕ဆင့္လိုရိုက္ထားတယ္။ ေတာကေျမစိုက္အိမ္ေတြမွာ တစ္၀က္ ကဆင့္၊ တစ္၀က္ကေျမလိုေပါ့။ ဆင့္မရိွတဲ့ဘက္က စာအုပ္စင္ေတြခ်ည္းပဲ။ အဲဒီမွာ၀ယ္တဲ့သူေတြက၀င္ေရြးေနၾကတယ္။ ဒီဘက္ဆင့္ေပၚမွာေတာ့ စာအုပ္စင္ေတြရိွတယ္။ ထုိင္ဖတ္တဲ့သူေတြက မွီစရာတစ္ေနရာရွာၿပီး ထိုင္ဖတ္ေနၾကယ္။ အဲဒီလိုေတြ႕လိုက္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္အံ့ၾသသြားတယ္။ အဲဒါနဲ႕ပဲ ေၾသာ္ ဒီလုိဖတ္တာခြင့္ျပဳထားတယ္ေပါ့ဆိုၿပီး ကိုယ္လည္းအက်အနဖတ္မယ္ဆိုၿပီး စာအုပ္သြားေရြး၊ ဖတ္ေနလုိက္တာ ေနာက္ဆံုး ၅နာရီထုိးေတာ့သူငယ္ခ်င္းကသြားၾကမယ္ဆိုတဲ့အခ်ိန္အထိေပါ့။
အဲဒီစာအုပ္ဆုိင္မွာဘာကိုသြားသတိရသလဲဆိုေတာ့ ဖတ္ခဲ့ဖူးတဲ့ဇာတ္လမ္းေလးတစ္ခုပါ။ ဘယ္ကလဲဆိုတာေတာ့ သတိမရေတာ့။ အတိအက်လည္းမမွတ္မိေတာ့။ လူတစ္ေယာက္ကစာအုပ္တစ္အုပ္ကိုႀကိဳက္တယ္။ ခ်က္ခ်င္း၀ယ္ဖို႕ကလည္းပိုက္ဆံမရိွ။ သူကအဲဒီစာအုပ္ကိုအဲဒီဆုိင္မွာပဲ သြားသြားဖတ္ေနတယ္။ ေနာက္သူအဲဒီစာအုပ္ကို၀ယ္ဖို႕ေငြျပည္႕သြားတဲ့ အခါက်ေတာ့ ဆိုင္ကုိသြားတယ္။ ဆိုင္ေရာက္ေတာ့ သူ၀ယ္ခ်င္တဲ့စာအုပ္ကိုေရာင္းၿပီးဆိုတဲ့ဘက္ကိုပို႕ထားတယ္တဲ့။ သူကစိတ္မေကာင္းျဖစ္ၿပီး ဆုိင္ရွင္ကိုသြားေမးတယ္။ ဆိုင္ရွင္ကဒီစာအုပ္ကိုသူလာလာဖတ္ေနတာ မၿပီးေသးလို႕သူဖတ္ၿပီးေအာင္ေစာင့္ေနတာ။ ဆိုင္ရွင္ရဲ႕သေဘာက စာအုပ္ကိုဆိုင္မွာပဲဖတ္ဖတ္၊ ၀ယ္ၿပီးပဲဖတ္ဖတ္ စာအုပ္တစ္အုပ္ဟာ အမွန္တကယ္စာဖတ္သူေတြအတြက္ပဲ ဆိုတဲ့သေဘာမ်ိဳးေလးပါ။ ကၽြန္မအရမး္သေဘာက်ခဲ့တာပါ။ အခုေတာ့ ဦးေႏွာက္ေတြကလည္း မမွတ္မိေတာ့။ (အသက္ကလည္းႀကီးၿပီကိုး) :P
ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ စာအုပ္ဆုိင္တစ္ဆုိင္နဲ႕ စာၾကည္႕တုိက္တစ္တုိက္ပိုင္ဖို႕ဆိုတာ ကၽြန္မရဲ႕ေျမာက္မ်ားလွစြာေသာ အိပ္မက္ေတြထဲမွာတစ္ခုေပါ့။ ကမာၻေပၚကစာအုပ္မ်ိဳးစံု၊ ဘာသာရပ္မ်ိဳးစံုအတြက္ စာအုပ္အမ်ိဳးအစားစံုလင္တဲ့ စာၾကည္႕တုိက္တစ္တုိက္ကုိကၽြန္မရဲ႕ၿမိဳ႕ေလးမွာတည္ေထာင္ခ်င္ပါတယ္။ ဆင္းရဲ၊ ခ်မ္းသာလူတုိင္းမေရြး၊ ကိုယ္ဖတ္ခ်င္တဲ့စာအုပ္ကို ကိုယ္မ၀ယ္ႏိုင္လို႕မဖတ္ရဘူးဆိုတာမ်ိဳးမျဖစ္ေစခ်င္ပါဘူး။ ကၽြန္မဆိုလည္း အခုခ်ိန္အထိ ကိုယ္ႀကိဳက္တဲ့စာအုပ္ေတြ႕ရင္ ေနာက္ေက်ာလွန္၊ တန္ဘိုးၾကည္႕၊ ျပန္ခ်ထားဆိုတာႀကီးကို ခါးသီးလွၿပီ။ အဲဒီေတာ့ လူတိုင္းကို္ယ္ဖတ္ခ်င္တဲ့စာအုပ္ကိုအခမဲ့ဖတ္ခြင့္ရတဲ့ စာၾကည္႕တိုက္တစ္ခု။ ကိုယ္တိုင္၀ယ္သိမ္းထားခ်င္တဲ့သူေတြ အတြက္ လိုခ်င္တဲ့စာအုပ္မွန္သမွ်ရိွတဲ့၊ မရိွရင္လည္း မွာေပးတဲ့ဆားဗစ္ေပးႏိုင္မယ့္ စာအုပ္ဆိုင္ေကာင္းေကာင္းတစ္ခု ပိုင္ဆိုင္ဖို႕ဆိုတာ ကၽြန္မရဲ႕အိပ္မက္တစ္ခုေပါ့။ ကၽြန္မကိုေရွ႕ဆက္ဖုိ႕အားအင္ေတြေပးတဲ့အိပ္မက္ေလးေတြ အသက္၀င္လာဖို႕ေစာင့္စားရင္းနဲ႕ ကၽြန္မၿမိဳ႕ေလးမွာ ကၽြန္မနာမည္နဲ႕စာၾကည္႕တိုက္တစ္တိုက္ေပၚလာဖုိ႕ ဆုေတာင္း ေပးၾကပါဦးေနာ္။
Posted by ေမ့သမီး at 1:31 AM 2 comments:
Labels: အိပ္မက္
Newer Posts Older Posts Home
Subscribe to: Posts (Atom)
ကိုယ့္အေၾကာင္း
ခံစားတတ္တဲ့လူမေလးတစ္ေယာက္။
View my complete profile
►  2010 (12)
►  April (4)
►  March (5)
►  February (2)
►  January (1)
▼  2009 (66)
►  December (2)
►  October (1)
►  August (6)
►  July (10)
►  June (6)
►  April (10)
►  March (7)
►  February (7)
▼  January (10)
ကၽြန္မရဲ႕ အစ္ကို
ေပ်ာ္လို႕ေရးတဲ့ကဗ်ာ
ျဖစ္ခ်င္တာနဲ႕ ျဖစ္ေနတာ
ေခါင္းစဥ္ေပ်ာက္တဲ့ကဗ်ာ
ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ရဲ႕ရာဇ၀င္
ကိုယ့္အေၾကာင္း
ထြက္ေပါက္ပိတ္ျခင္း
မေလးရွားကစာအုပ္ဆိုင္နဲ႕ကၽြန္မရဲ႕အိပ္မက္
►  2008 (8)
►  December (8)
ေတြးမိေတြးရာ ..ေရးမိေရးရာ
ေမာင္ႀကီးသို႔ ေပးစာ
2 weeks ago
အ ရြ က္ ေ ၾကြ ေ တ ာ့ ၊ အ ျမ စ္ ရွိ ရ ာ ျပ န္ လ ာ ရ စ ၿမဲ
3 weeks ago
Saung Yune La
1 month ago
Maya Magazine
အေဝးကေပးစာတေစာင္ - ယာေတာကသာေျဗာ
2 months ago
khin oo may
2011 memory
3 months ago
အဆိပ္သင့္သူမ်ား
3 months ago
Havana Blues
5 months ago
အဝါေရာင္က်ီးကန္းေတြ ငါ့ဆီၿပိဳဆင္းလာတဲ့ေန႕က
5 months ago
အိပ္မက္ျပခန္း
6 months ago
Welcome Back (2015)
THU HNIN SEE
ေတြးမိသမွ်ေရးထားပါသည္
ေ႐ႊ ့ေျပာင္းနွလံုးသားမ်ား
အိ ပ္ မ က္ ႐ွ င္
Better Vision Naturally - The Miracle of Clear Flashes
တံခါးေခါက္သံ...
3 years ago
တိမ္ညိဳေတြျပိဳသြားတဲ႔ေကာင္းကင္
အေဖမရွိေတာ့တဲ႔ သံုးရာေျခာက္ဆယ့္ငါး
3 years ago
MTP ေဆြးေႏြးဖလွယ္ပြဲ
3 years ago
ဖန္ဆင္းျခင္း
3 years ago
ၾကံဳခဲ့ရ နဗနဘ၀
50.1 ဘ၀ထဲ ရြာလည္ၾကသူမ်ား
3 years ago
ေမေမ မသြားပါနဲ႔..
4 years ago
ကၽြန္ေတာ့္ျပတင္းေပါက္ကေလး
4 years ago
ေမာင္က်ည္ေပြ႕
၂၀၁၁/၂ က်ီးအာသီး.....
5 years ago
Policies for Myanmar
မီဒီယာ Media
6 years ago
YawNathan Zinyaw
အသိမဲ့ရစ္ေႏွာင္တြယ္္ (ဇာတ္သိမ္း)