en en en my en my my en pt my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my en my my my my my my my my my my my my en en en en en my en cs cs da en da cs en en cs cs en en en en cs da en da en en en en pt my my en cs cs en en en de cs da en da cs en en cs da en en en cs cs da en da cs en en cs cs en en en cs cs da en da cs en en cs cs en en en cs cs da en da cs en en cs cs en en en cs cs my en it en en en en en fr en en es en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en es en my my ja ja my my my en en en it my en it my my it my my it my my it en en it my my it my my en my my en my my en de my en my my it my my it my my it my my it my my it my en it my my it en de it my my it ja it my my it zh my it my my it my my it my my it my my it en en it en my it en my it it my it en my it en my it ja my it en es it my kn it my my it my my it my my it en my it my my it my my it en my it my my it my eu it en my it my my it ja my it my my it en en it en my it my en it my my it ja my it my my it en my it en my pt en fi pt my my pt my my pt my my pt en my pt my my pt zh my pt my my pt my my pt my en pt ja es pt en my pt en my pt en my pt my my pt it en pt my my pt en my pt en my pt it my pt fr en pt my my pt hy my pt my ru pt my my pt en fr en my fr my my my ru my my my my my my my my my de my fa my en en my uk my my sw my it my my en en fa my en en my en en my en en en en
San Htun's Diary: June 2015
ကိုုယ့္မိဘေတြ ဂႊ်န္ ၁၆ ရက္ေန ့မွာ မိုုင္ေသာင္းခ်ီ ခရီးႏွင္လိုု ့ ကိုုယ့္ဆီကိုု လာပါေတာ့မယ္။  စတိတ္ကိုုသြားမယ္လိုု ့ ဆံုုးၿဖတ္လိုုက္ၿပီး ၂၀၁၀ ဒီဇင္ဘာမွာ ရန္ကုုန္ကိုုၿပန္ၿပီး မိဘ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြကိုု ေနာက္ဆံုုးႏႈတ္ဆက္ခဲ့တာဆိုုေတာ့ ကိုုယ္အိမ္မၿပန္တာ၊ ကိုုယ္မိဘေတြနဲ ့ မေတြ ့ရတာ ငါးႏွစ္ရိွၿပီ။ ေခႊ်တာရတဲ့ ေက်ာင္းသားဘဝဆိုုေတာ့ ေလယာဥ္ခ ပိုုက္ဆံမတတ္ႏိုုင္တာေရာ၊ ၿမန္မာၿပည္ကိုုၿပန္ရင္ ၿပန္ဝင္ဖိုု ့ ဗီဇာၿပန္ေလွ်ာက္ရမွာေရာ၊ ကိုုယ့္အလုုပ္ အဆင္မေၿပတာေတြေရာနဲ ့ မၿပန္ၿဖစ္ဘူး။ ဗိုုင္ဘာ၊ စကိုုက္ အင္တာနက္နဲ ့ေက်းဇူးနဲ ့ေၾကာင့္ အဆက္အသြယ္မၿပတ္ ရိွေနခဲ့တာ။ ႏိုုင္ငံၿခားခရီးေတြ သြားဖူးေနတာေတာင္ စတိတ္ကိုု ပထမဆံုုးအၾကိမ္ လာတဲ့ခရီးကေတာ့ စိတ္လႈပ္ရွားၿပီး မွတ္မွတ္ရရ ရိွေနခဲ့ေတာ့ မိဘေတြကိုု စိတ္ပူမိသား။ သံုုးပတ္ခြင့္ယူၿပီး အေရွ ့ဖက္ၿခမ္းက ႏိုုင္အာဂရာေရတံခြန္၊ ဝါရွင္တန္ဒီစီ၊ ဖီလာဒဲပီးယား၊ ေဘာ္စတြန္၊ အေနာက္ဖက္ၿခမ္းက ကယ္လီဖိုုးနီးယား၊ နီဗားဒါး၊ အိုုင္ဒါဟိုု၊ ဝိုုင္အိုုမင္၊ ယူတာ့၊ အရီဇိုုးနား ၿပည္နယ္ေတြကိုု ခရီးထြက္ဖိုု ့ စီစဥ္ထားပါတယ္။ ဘေလာ့ပိတ္လိုု ့ သံုုးပတ္၊ တလေလာက္ summer break ယူဖိုု ့ စိတ္ကူးထားပါတယ္။ ဒီၾကားထဲမွာ ပိုု ့အသစ္ေတြ ေရးတင္ၿဖစ္မွာ မဟုုတ္ပါဘူး။ ခရီးကေန ၿပန္လာမွပဲ ကိုုယ္သြားခဲ့တဲ့ ေတာလားေတြအေၾကာင္း၊ ကိုုယ္ၿမင္ေတြ ့ခဲ့တာေတြ အေၾကာင္း ေရးတင္ပါဦးမယ္။ လာမယ္ ၾကာမယ္ ဆိုုပါေတာ့။
Happy Holidays ! Happy July 4th !
My parents are waiting flight to NYC at Hong Kong International Airport.
ကိုုယ့္မွာ ဆႏၵတစ္ခုု ရိွေနခဲ့တယ္ ကိုုယ္ ေသဆံုုးသြားခဲ့အခါ မ်က္ၾကည္လႊာ၊ ႏွလံုုး၊ ေက်ာက္ကပ္၊ အသည္း လႈလိုု ့ရတာ အကုုန္လႈဒါန္းၿပီး ခႏၶာကိုုယ္ကိုု သုုေတသနလုုပ္ငန္းအတြက္ လႈဒါန္းခ်င္ခဲ့တာ။ မိသားစုုက ခြင့္ၿပ ုုမၿပ ုုေတာ့ မသိ တခ်ိန္ခ်ိန္မွာေတာ့ ေဖ်ာင္းၿဖႏွစ္သိမ့္ႏိုု္င္လိမ့္မယ္လိုု ့ ထင္ပါတယ္။ ကိုုယ့္ႏွလံုုးကိုု လက္ခံရရိွတဲ့သူဟာ အကယ္၍မ်ား မိန္းကေလး ၿဖစ္ေနခဲ့ရင္ မ်က္ခံုုးထူထူ၊ ႏွာတံေပၚေပၚ၊ အသားညိုုညိုု ၊ ပိန္သြယ္တဲ့ခႏၶာကိုုယ္၊ ၿမင့္မားတဲ့အရပ္အေမာင္း၊ ကခ်င္လြယ္အိတ္အနီေလး လြယ္တတ္ၿပီး စကားလံုုးေတြနဲ ့ ပစ္ေပါက္တတ္တဲ့ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ကိုုမ်ား ရင္ခုုန္ေလမလား။ နဖူးေပၚဝဲေနတဲ့ ေရႊေရာင္ဆံပင္ညိုုညိုုေလးေတြကိုု ေခါင္းေလးငဲ့ကာ ခါယမ္းတတ္တဲ့၊ မ်က္လံုုးဝိုုင္းဝိုုင္းနက္နက္၊ စာအရမ္းေတာ္တဲ့ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ကိုု စြဲလမ္းမိေလမလား။ မ်က္ခံုုးပါးလ်လ်ေအာက္က တည္ၿငိမ္ေအးခ်မ္းတဲ့ မ်က္ဝန္းညိုုညိုု၊ ပါးခ်ိဳင့္ေလးေတြေပၚေအာင္ အၿပံ ုုးခ်ိဳခ်ိဳေလးေတြ ၿပ ံုုးတတ္တဲ့၊ အရာရာကိုု အေကာင္းဆံုုးၿဖစ္ေအာင္ လုုပ္တတ္တဲ့၊ သာမန္မထင္မရွား ရုုပ္ရွည္ရိွတဲ့၊ စိတ္ႏွလံုုးသား ေကာင္းမြန္တဲ့ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ကိုု ၿမတ္ႏိုုးႏွစ္သက္ေနေလမလား။ တီးလံုုးသံသက္သက္ သီခ်င္းေတြကိုု တခါတရံမွာ နားေထာင္ေနေလမလား။ ေလာကၾကီးကိုု သိခ်င္စိတ္ အၿပည့္နဲ ့ စူးစမ္းေနေလမလား။ သဘာဝေတာေတာင္ေရေၿမကိုု ႏွစ္သက္ကာ ေတာင္ထိပ္ေပၚကေန ၿမင္ရတဲ့ရႈခင္းကိုု စြဲလမ္းႏွစ္သက္ေလမလား။
သစ္ပင္ေတြ အေရာင္ေၿပာင္းတာ၊ အရြက္ေၾကြတာကိုု ဂရုုတစိုုက္ ေစာင့္ၾကည့္တတ္ေလမလား။ ပန္းပြင့္ေလးေတြကိုု ေငးၾကည့္ေနတတ္ေလမလား။ ေကာင္းကင္ၿပာၿပာမွာ ေမ်ာလြင့္ေနတဲ့ တိမ္ဆိုုင္ၿဖ ူၿဖ ူေတြကိုု ေငးၾကည့္ရင္း အေတြးေတြ ရြက္လႊင့္ေနမလား။ စာအုုပ္တစ္အုုပ္ အၿမဲေဆာင္ထားၿပီး ေစာင့္ေနရတဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ စာဖတ္ေနတတ္ေလမလား။ ေၾကာင္ေလး၊ ေခြးေလး၊ တိရစာၦန္ေလး၊ ကေလးေတြကိုု ခ်စ္တတ္ေလမလား။ အလုုပ္စားပြဲ ပန္းအိုးကေန သစ္ရြက္စိမ္းကေလး ထြက္လာတာေလးကိုုေတာင္ ေပ်ာ္ေနတတ္ေလမလား။ တစံုုတေယာက္ကိုု ခ်စ္ေနမွန္း မေသခ်ာလိုု ့ ဦးေႏွာက္ကိုု စီတီစကန္ရိုုက္ၾကည့္ၿပီး အခ်စ္ေဟာ္မုုန္းေတြေတြ ့ရင္ေတာ့ ခ်စ္ေနတာ ေသခ်ာမွာေပါ့ဆိုုၿပီး ေခါင္းကိုု စီတီစကန္ရိုုက္ခ်င္တဲ့ ခပ္ေၾကာင္ေၾကာင္ အေတြးေတြ ေတြးေနမလား။ အမ်ားၾကီးရိွဖိုု ့ထက္ တစ္ခုုရိွရင္ ေတာ္ၿပီလိုု ့ ေတြးေနေလသလား။ ဂါဝန္လွလွေလးေတြ ႏွစ္သက္ေပမဲ့ အမ်ားအားၿဖင့္ တီရွပ္နဲ ့ ဂ်င္းေဘာင္းဘီကိုုပဲ ဝတ္ေနမလား။ ဦးထုုပ္လွလွေလးေတြကိုု ေဆာင္းရတာကိုု ႏွစ္သက္ေနေလမလား။ စိတ္ေပ်ာ္ရႊင္တဲ့အခါ အစအဆံုုးမဟုုတ္ဘဲ ဟိုသီခ်င္းကတပုုဒ္၊ ဒီသီခ်င္းကတပုုဒ္ ေပါက္ကရေတြ ေအာ္ဟစ္ေနေလမလား။ ခ်စ္သူနဲ ့အကၤ ီ်ဆင္တူဝတ္ၿပီး ဓာတ္ပံုုရိုုက္ဖိုု ့ စိတ္ကူးယဥ္ေနမလား။
ထီးမယူလာတဲ့ေန ့မွာ ရုုတ္တရက္ မိုုးရြာခ်တဲ့အခါ ခ်စ္သူရဲ ့ဂ်ာကင္ကိုု ထီးလုုပ္ၿပီး မိုုးေရထဲမွာ အတူတူေၿပးလႊားရဖိုု ့ကိုု စိတ္ကူးယဥ္ေမွ်ာ္လင့္ေနမလား။ ခ်စ္သူနဲ ့ နားၾကပ္တဖက္စီတပ္ၿပီး ႏွစ္သက္တဲ့ သီခ်င္းေတြကိုု အတူတူနားေထာင္ရဖိုု ့ကိုု စိတ္ကူးယဥ္ေနမလား။ သစ္ေတာအုုပ္ေလးထဲ ခ်စ္သူရဲ ့ လက္ကေလးကိုု ဆုုပ္ကိုုင္လိုု ့ လမ္းအတူတူ ေလွ်ာက္ရရင္ သိပ္ေကာင္းမွာလဲလိုု ့ ေတြးေနမလား။ ပင္လယ္ကမ္းေၿခမွာ ခ်စ္သူနဲ ့ စက္ဘီးအတူတူ စီးခ်င္လိုုက္တာလိုု ့ စိတ္ကူးယဥ္ေနမလား။ ေရကန္ေဘးနားမွာ ပစ္ကနစ္ထြက္ၿပီး ခ်စ္သူနဲ ့ ဝစ္စပီး ေဆာ့ခ်င္လိုုက္တာလိုု ့ ေတြးေနမလား။ ခ်စ္သူက ဓာတ္ပံုုလွလွေလးေတြ ရိုုက္တတ္တဲ့သူဆိုုရင္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းမလဲလိုု ့ ေတြးေနမလား။
ၿမက္ခင္းစိမ္းစိမ္းေလးမွာ လဲေလ်ာင္းရင္း ေနေရာင္ေႏြးေႏြးေလးေတြ မ်က္ႏွာေပၚၿဖာဆင္းေနတာကိုု ခံယူရင္း ခ်စ္သူကိုု ေငးၾကည့္ေနေလမလား။ ကမၻာပတ္ဖိုု ့စိတ္ကူးယဥ္ေနမလား။ သတင္းေထာက္၊ အာကာသယဥ္မႈး ၿဖစ္ခ်င္ေနမလား။ ကိုုယ့္ႏွလံုုးသားကိုု လက္ခံရရိွတဲ့သူက ေယာက်ာ္းေလးၿဖစ္ေနရင္ ဘယ္လိုုမိန္းကေလးမ်ိဳးကိုု ရင္ခုုန္မွာပါလိမ့္။ ဘယ္လိုုအေတြးေတြ ေတြးေနမလဲ၊ ဘယ္လိုုမ်ိဳး စိတ္ကူးေတြ ယဥ္ေနမွာလဲ။ တခါတေလေတာ့လည္း သိခ်င္မိသား။
ေအာင့္ကိုု ကိုုယ္မေတြ ့ရတာ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ၿပီ ကိုုယ္ တၿခားၿမိ ုု ့မွာ အလုုပ္ရလိုု ့ ေၿပာင္းသြားတဲ့ အခ်ိန္ကတည္းက ဆိုုပါေတာ့။ တခါတေလ ေအာင္နဲ ့ခပ္ဆင္ဆင္တူတဲ့ ေကာင္ေလးေတြကိုု ေတြ ့ရတဲ့အခါ ေအာင္ ဘာေတြမ်ား လုုပ္ေနပါလိမ့္လိုု ့ သတိရမိသား။ ေအာင္မ်ား ကိုုယ့္ကိုု သတိရေလေနမလားလိုု ့ ကိုုယ္ သိခ်င္မိသား။ ကိုုယ္ သိပါတယ္ ေအာင္ဟာ အရာရာကိုု အေကာင္းဆံုုးၿဖစ္ေအာင္ ၾကိ ုုးစားတတ္တဲ့ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ဆိုုတာ။ ေအာင့္ကိုု ဂ်ီေမးလ္၊ ေဖ့ဘြတ္၊ အီစတာဂရမ္၊ တြတ္တာ၊ ဗိုုင္ဘာမွာ ေတြ ့ရေပမဲ့ ကိုုယ္တိုု ့ေတြ စကားစၿမည္ မေၿပာၿဖစ္ဘူး။ ေအာင္နဲ ့ကိုုယ္ဟာ သူငယ္ခ်င္းေတြဆိုုေပမဲ့ အခင္ဆံုုး၊ အခ်စ္ဆံုုးသူငယ္ခ်င္းေတြေတာ့ မဟုုတ္ခဲ့ဘူး။ ေအာင္နဲ ့ကိုုယ္ဟာ တတန္းတည္း အတူတူေက်ာင္းတက္ခဲ့ၾကတဲ့ အတန္းေဖာ္သူငယ္ခ်င္း။ ဒါေပမဲ့ ေအာင္ဟာ ကိုုယ္တိုု ့သူငယ္ခ်င္း အုုပ္စုုထဲက မဟုုတ္ဘူး။ ေက်ာင္းတုုန္းက ကိုုယ္က ေအာင့္ကိုု စိတ္မဝင္စားဘူး။ ေအာင္ကလည္း မိန္းကေလးေတြ စိတ္ဝင္စားေလာက္ေအာင္ ရုုပ္ရည္ထူးထူးၿခားၿခား ေခ်ာေမာမေနခဲ့ဘူး။ ေအာင္က အတန္းထဲမွာ စာေတာ္တဲ့ေက်ာင္းသားလည္း မဟုုတ္၊ ေက်ာင္းမွာ က်င္းပတဲ့အခမ္းအနားေတြမွာ တက္တက္ၾကြၾကြ ပါဝင္တာလည္းမရိွ၊ အားကစားလည္း မထူးခႊ်န္တဲ့ ဘာဆိုုဘာမွ မထူးၿခားလွတဲ့ သာမန္ေယာက်္ားေလးတစ္ေယာက္။ ေက်ာင္းတုုန္းက ေအာင္ စိတ္ဝင္စားတဲ့ ေကာင္မေလးရိွတယ္လိုု ့ မၾကားမိပါဘူး။ ကိုုယ္တိုု ့ေတြကလည္း ရည္းစားထားဖိုု ့ထက္ စာအုုပ္ၾကားထဲ ေခါင္းစိုုက္ေနရတာတုုန္း။
ေက်ာင္းၿပီးလိုု ့ အလုုပ္အကိုုင္ ရွာေဖြၾကေတာ့ ေအာင္အလုုပ္ရတဲ့ၿမိ ုု ့နဲ ့ ကိုုယ္အလုုပ္ရတဲ့ၿမိ ုု ့က တၿခားစီ။ အဲဒီတုုန္းက အလုုပ္ထဲမွာ ကိုုယ္သေဘာက်ေနတဲ့ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ရိွတယ္။ ကိုုယ့္သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ ့ေအာင္က ေမာင္ႏွမေတြလိုု ခင္မင္ၾကတယ္။ သူတိုု ့ဆီကိုု ကိုုယ္က တလတခါ သြားလည္တတ္တယ္။ တခါတေလေတာ့လည္း ေရစက္ဆိုုတာ ဆန္းၾကယ္သား။ ၿပန္ေတြ ့ၾကလိမ့္မယ္လိုု ့ ကိုုယ္ဘယ္လိုုမွ ေမွ်ာ္လင့္မထားေပမဲ့ သူငယ္ခ်င္းအိမ္မွာေနၿပီး ကိုုယ္အလုုပ္ရွာရဖိုု ့ ဖန္လာတယ္။ ေအာင္ကလည္း မၾကာခင္ကမွ အလုုပ္ရွာဖိုု ့ဆိုုၿပီး အဲဒီသူငယ္ခ်င္းအိမ္ကိုု ေရာက္ေနခဲ့တာ။ ကိုုယ္ေရာက္လာေတာ့လည္း ကိုုယ္တိုု ့သူငယ္ခ်င္းေတြ ေက်ာင္းတုုန္းကလိုု တဝါးဝါးတဟားဟားနဲ ့ေပ်ာ္စရာၾကီး။ ေအာင္က ဟင္းခ်က္ေကာင္းမွန္း ကိုုယ္သိလိုုက္ရတယ္။ ေအာင္လည္း အရင္တုုန္းက ဟင္းခ်က္တတ္မယ္လိုု ့ ကိုုယ့္ဘာသာ မသိဘူးတဲ့။ ေက်ာင္းမွာ ပစ္ကနစ္အတြက္ ဟင္းခ်က္ၾကေတာ့မွ ေအာင္ဟင္းခ်က္ေကာင္းမွန္း သိသြားတာတဲ့။ ေအာင့္လက္ရာ အေတာ္ေကာင္းတယ္။ ေအာင့္ေၾကာ္တဲ့ ငါးေၾကာ္ဆိုု ကိုုယ္တိုု ့ေတြ အၿမဲတမ္း ပြဲေတာင္းရတယ္။ ေအာင္က တကယ့္ငပ်င္းေလး ေနၿမင့္ေအာင္ အိပ္တတ္တယ္။ တခါတုုန္းက ပန္းၿခံထဲမွာ ဘာဘီက်ဴးကင္ေတာ့ ေအာင္ပဲ လုုပ္ကိုုင္သြားတာပဲ။ ေအာင္က ကိုုယ္တိုု ့သူငယ္ခ်င္းေတြၾကားထဲ တကယ္အားကိုုးရတဲ့ သူတစ္ေယာက္။
ေအာင္က ငါးမွ်ားဝါသနာပါတယ္ ကိုုယ္ကေတာ့ ငါးမွ်ားတံကိုု ၿငိမ္ၿငိမ္ေလးကိုုင္ၿပီး ေစာင့္ဆိုုင္းရတာကိုု စိတ္မရွည္တာ။ အသက္ၾကီးလာလိုု ့ ေတာင္ေတြမတက္ႏိုုင္တဲ့အခါ ငါးထိုုင္မွ်ားၿဖစ္ေလမလားေတာ့မသိ။ စိမ္းညိႈ ့ေနတဲ့ ကန္ေရၿပင္၊ ဦးထုုပ္ငိုုက္ငိုုက္ေလးေဆာင္းၿပီး ငါးမွ်ားေနတဲ့ ေအာင့္ကိုုၿမင္ရတာမ်ား ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္ကိုု ၾကည့္ရသလိုုပဲ။ ေအာင္ဟာ တခါတေလေတာ့လည္း အဲဒီလိုု လွ်ိဳ ့ဝွက္ၿပီး သိရခက္တယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြက ေအာင္နဲ ့ကိုုယ့္ကိုု သေဘာတူၿပီး စၾကရင္ ေအာင္က တုုပ္တုုပ္မွမလႈပ္။ သူငယ္ခ်င္းအိမ္မွာ ႏွစ္လေလာက္ေနၿပီး ေအာင္တိုု ့ၿမိ ုု ့နဲ ့ မနီးမေဝးမွာ အလုုပ္ရေတာ့ ေပ်ာ္လိုုက္တာ။ ကိုုယ္ ေအာင့္ကိုု စိတ္ဝင္စားေနၿပီလား။ တပတ္တခါ ေအာင္တိုု ့ဆီကိုု သြားလည္းရင္ အလြမ္းေၿပတယ္။ ေအာင္တိုု ့ဆီကိုု မသြားၿဖစ္တဲ့အခါ ေအာင့္ကိုု လြမ္းေနမိတယ္။ ကိုုယ္လြမ္းေနတာကိုု ေအာင္တေယာက္ကေတာ့ သိမွသိပါေလစ။ အလုုပ္အသစ္ရလိုု ့  ခရစ္စမတ္ခ်ိန္မွာ တၿခားၿမိ ုု ့ကိုု ကိုုယ္ေၿပာင္းေရႊ ့ရေတာ့ ကိုုယ့္မွာ ဝမ္းနည္းလိုုက္တာ။ ေအာင္နဲ ့ေတြ ့ရဖိုု ့ဆိုုတာ တကယ့္ကိုု မလြယ္ေတာ့ဘူး။ ကိုုယ့္အလြမ္းေတြလည္း တၿဖည္းၿဖည္း ၿပယ္လြင့္သြားမလား။
ၿမိ ုု ့အသစ္၊ အလုုပ္အသစ္၊ အိမ္အသစ္၊ လူအသစ္ေတြနဲ ့ ကိုုယ္ အဆင္ေၿပပါ့မလား။ သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြ တစ္ေယာက္မွမရိွတဲ့ေဒသမွာ ကိုုယ္ဘယ္လိုုမ်ား ရုုန္းကန္ေနပါလိမ့္လိုု ့ ေအာင္ စိတ္မပူဘူးလားလိုု ့ ကိုုယ္သိခ်င္မိတယ္။ အဆင္ေၿပလားလိုု ့ ေမးလာေတာ့ ကိုုယ့္မွာ ဝမ္းသာရေသးတယ္။ ေအာင္ရယ္ စိတ္မပူပါနဲ ့ ကိုုယ္က အရာရာကိုု အေကာင္းဆံုုးၿဖစ္ေအာင္ ၾကိ ုုးစားတတ္တဲ့ မိန္းကေလးဆိုုတာ ေအာင္ယံုုၾကည္တယ္မလား။ အီစတာဂရမ္မွာ ကိုုယ္ဓာတ္ပံုုေတြ မတင္ၿဖစ္ေတာ့ ကိုုယ္သူငယ္ခ်င္းေတြက ဘာမွၿဖစ္ေနသလဲလိုု ့ စိတ္ပူၿပီးေမးလာတယ္။ ေအာင္ကေတာ့ ေနႏိုုင္လိုုက္ပါဘိ တခြန္းမွေမးေဖာ္ မရဘူး။ ေလးလခန္ ့အၾကာမွာ ေအာင္တိုု ့ၿမိ ုု ့နဲ ့ မနီးမေဝးၿမိ ုု ့မွာ အစည္းအေဝးတက္ဖိုု ့ ကိုုယ္လာခဲ့ေပမဲ့ ေအာင္က ခရီးသြားေနေတာ့ ေအာင္နဲ ့ မေတြ ့လိုုက္ရဘူး။ ကိုုယ္ ေအာင့္ကိုု ေတြ ့ခ်င္လိုုက္တာ၊ ၿမင္ခ်င္လိုုက္တာ။ ကိုုယ္ ေအာင့္ကိုု ဘယ္အခ်ိန္မွာ ခ်စ္မိသြားမွန္း မသိလိုုက္ဘူး။ ကိုုယ္သိလိုုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ေအာင္က ကိုုယ့္ႏွလံုုးသားထဲမွာ အေတာ္စိုုးမိုုးေနခဲ့ၿပီ။ တကယ္ေတာ့ ေအာင္နဲ ့ကိုုယ္က ၿခားနားလြန္းတယ္။ ကိုုယ္က ေခတ္မွီပြင့္လင္းတဲ့ မိသားစုုမွာ ၾကီးၿပင္းခဲ့ၿပီး ေအာင္ကေတာ့ ရိုုးရာဓေလ့ထံုုးတမ္းစဥ္လာကိုု သိပ္အေရးေပးတဲ့ မိသားစုုမွာ ၾကီးၿပင္းခဲ့တယ္။ ေအာင္ လက္ထပ္မဲ့မိန္းကေလးဟာ သူ ့မိဘေတြက သေဘာက်ႏွစ္သက္တဲ့သူၿဖစ္ဖိုု ့ အေရးၾကီးတယ္။ ေအာင္ဟာ ႏွလံုုးသားထက္ ဦးေႏွာက္နဲ  ့ေရြးခ်ယ္မဲ့သူတစ္ေယာက္။
ၿပီးေတာ့ ေအာင္က ထက္ၿမက္တဲ့မိန္းကေလးကိုု လက္မတြဲခ်င္ဘူး။ အားကိုုးခံခ်င္တဲ့ ေယာက်ာ္းသားမိုု ့ သူ ့ေလာက္မထက္ၿမက္တဲ့ မိန္းကေလးကိုုပဲ လက္ထပ္ခ်င္ပါသတဲ့။ ကိုုယ္ကသာ စိတ္လႈပ္ရွားေနရတာ ေအာင္က ကိုုယ့္ကိုု နည္းနည္းကေလးမွ စိတ္ဝင္စားတဲ့ပံုု မရဘူး။ ေအာင္ မိန္းကေလးသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ ့ ရိုုက္ထားတဲ့ဓာတ္ပံုုတင္ရင္ ကိုုယ့္မွာ ေအာင္ ရည္းစားမ်ား ရသြားၿပီလား၊ ကိုုယ္မ်ားေနာက္က်သြားၿပီလားလိုု ့ စိတ္ပူမိတယ္။ ေအာင္ အရင္လိုု ဂစ္တာေတြ တီးေနတုုန္းလား။ လြန္ခဲ့တဲ့တစ္လေလာက္က ကိုုယ္ ေအာင္တိုု ့ၿမိ ုု ့မွာ အစည္းအေဝး သြားတက္ေတာ့ ေအာင္နဲ ့ဆံုုၿဖစ္တယ္။ တၿခားသူငယ္ခ်င္းေတြက ခရီးသြားေနၾကေတာ့ ကိုုယ္တိုု ့ႏွစ္ေယာက္တည္း ပထမဆံုုးေတြ ့ၿဖစ္တဲ့ အခ်ိန္ဆိုုပါေတာ့။ ေအာင္နဲ ့ေတြ ့ရင္ ဘယ္လိုုေနမလဲ၊ ေအာင္ ဘယ္လိုုမ်ား ေၿပာင္းလဲေနမိၿပီလဲလိုု ့ ေတြးေနမိတယ္။ ကားပါကင္မွာ ရပ္ထားတဲ့ ကားအမ်ားၾကီးထဲမွာ ေအာင့္ကားကိုု ခ်က္ခ်င္းေတြ ့လိုုက္တယ္။ ကိုုယ့္ႏွလံုုးသားက ေအာင္ရိွတဲ့ေနရာကိုု တန္းသိတယ္နဲ ့ တူပါရဲ ့။ ေအာင္က အရင္အတိုုင္း ဘာဆိုုဘာမွ မေၿပာင္းလဲဘူး။ ေတြ ့ေတာ့လည္း စကားေတြ ေၿပာလိုုက္တာ ကိုုယ္တိုု ့တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္ အဆက္အသြယ္ မရိွဘူးဆိုုတာ မယံုုႏိုုင္စရာဘဲ။
ေအာင္ ပိန္သြားတယ္၊ ၾကည့္ေကာင္းလာတယ္ ဝိတ္မေနတာ ႏွစ္လေလာက္ ရိွၿပီတဲ့။ ကိုုယ္ရည္စစ္သြားေတာ့ ဘာအဝတ္အစားဝတ္ဝတ္ လိုုက္ဖက္တယ္။ အရင္တုုန္းက ေအာင္က ၿပည့္ၿပည္တစ္တစ္ေလး အဲဒါကိုုပဲ ေအာင္က ပိန္ခ်င္ေနတာ ပိန္ေဆးေသာက္ရတာနဲ ့။ ခုုေတာ့ တကယ္ပိန္သြားၿပီ ေအာင္ စိတ္ဝင္စားေနတဲ့ မိန္းကေလး ရိွေနၿပီလား။ ေအာင္ လွခ်င္ေနတာ ဘာေၾကာင့္မ်ားပါလိမ့္။ ေန ့လည္စာအတြက္ စားေသာက္ဆိုုင္ေလးခုုေလာက္ ေအာင္ေရြးထားတာကိုု ကိုုယ္က ထပ္ေရြးၿခယ္ရတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြအေၾကာင္း၊ အလုုပ္အေၾကာင္း၊ မိသားစုုအေၾကာင္း၊ သြားခဲ့ဖူးတဲ့ခရီးေတြအေၾကာင္းနဲ ့ စကားေတြ အမ်ားၾကီး ေၿပာၿဖစ္တယ္။ ေအာင့္မ်က္ႏွာေလး ၿမင္ရတာ ၾကည္ႏူးလိုုက္တာ ဒီလိုုသာ အၿမဲတမ္းေတြ ့ရမယ္ဆိုုရင္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းလိုုက္မလဲ။ အရင္လိုုပါပဲ ေအာင့္အၿပံ ုုးေတြက ခ်စ္စရာေကာင္းေနဆဲ၊ ေအာင့္မ်က္ဝန္းညိုုညိုုေတြက ေတာက္ပဆဲ၊ အမူအယာ အၿပ ုုအမူေတြ တည္ၿငိမ္ေအးေဆးဆဲ။ ေအာင့္ကိုု ကိုုယ္ ၿမတ္ႏိုုးလိုုက္တာ။ ကိုုယ္က ေန ့လည္စာစားၿပီးရင္ အႏုုပညာၿပခန္းတစ္ခုုကိုု သြားလည္ဖိုု ့ စိတ္ကူးထားတာ ေအာင္က ေအာင္တိုု ့အိမ္အနီးက ကိုုယ္သြားလမ္းေလွ်ာက္တတ္တဲ့ ပန္းၿခံေလးကိုု ေခၚသြားတယ္။ ေအာင္ ေလ့လာေနတဲ့ ဓာတ္ပံုုပညာ၊ ကင္မရာေတြအေၾကာင္း ေၿပာၿဖစ္တယ္။ အနားယူတဲ့ ဘုုိတဲေလးေရာက္ေတာ့ တံတားေဘာင္မွာ ေၿခတြဲလြဲခ်ထိုုင္ၿပီး ေအာင့္ကိုုေခၚတယ္။
ဆန္းကရင္မလိမ္းလာတဲ့ေအာင္က ဘိုုတဲမွာပဲထိုုင္ေနေတာ့ ကိုုယ့္မွာရယ္လိုုက္ရတာ။ ကိုုယ္ ေအာင့္ေဘးနားသြားထိုုင္ေတာ့ စိတ္ထဲမွာၿပီးၿပည့္စံုုသြားသလိုုပဲ။ ေအာင္သာ အနားမွာရိွရင္ ကိုုယ့္စိတ္ေတြ လံုုၿခံ ုုစိတ္ခ်ေႏြးေထြးတယ္လိုု ့ ခံစားမိတယ္။ ေအာင့္မ်က္ဝန္းထဲမွာ ကိုုယ္လိုုခ်င္တဲ့ သံေယာဇဥ္ အေငြ ့အေယာင္ေတြ ေတြ ့ရမလားလိုု ့ ရွာေဖြၾကည့္ေတာ့ ေအာင့္မ်က္ဝန္းထဲမွာ ဘာအေငြ ့အသက္ အရိပ္အေယာင္မွ ရိွမေနခဲ့ဘူး။ ေအာင္ ကိုုယ့္ကိုု သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ထက္ မပိုုဘူးလား ကိုုယ့္ကိုု နည္းနည္းကေလးမွ စိတ္မဝင္စားဘူးလား။ ပညာ၊ အလုုပ္အကိုုင္ ၿပည့္စံုုေနၿပီၿဖစ္လိုု ့ ၾကင္ယာရွာဖိုု ့ ေအာင့္မိဘ၊ ေမာင္ႏွမ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြက တိုုက္တြန္းၾကတယ္ ဆိုုတဲ့အေၾကာင္း ၾကားရေတာ့ ကိုုယ့္မွာ သူတိုု ့ေတြကိုု စိတ္တိုုလိုုက္တာ။ ေအာင့္ဘာသာ ေအးေအးေဆးေဆး ေနတဲ့ဟာကိုု သူတိုု ့ေတြက အပူရွာခိုုင္းေနတယ္။ ေအာင္က သူလက္ထပ္ခ်င္တဲ့ မိန္းကေလး မေတြ ့ေသးတဲ့အေၾကာင္း၊ အသက္ၾကီးလာလိုု ့ ရင္မခုုန္ေတာ့တဲ့အေၾကာင္း ကိုုယ့္မွာ ဝမ္းသားရေသးတယ္။ လက္ထပ္ဖိုု ့ အဆင္သင့္မၿဖစ္ေသးဘူးဆိုုတဲ့ ေအာင္တစ္ေယာက္ ဘယ္ေတာ့မ်ားမွ လက္ထပ္ဖိုု ့ အဆင္သင့္ၿဖစ္မွာပါလိမ့္။ ေအာင္ ကိုုယ့္ကိုု ရင္မခုုန္ဘူးလားလိုု ့ ေမးခ်င္လိုုက္တာ။ ဘယ္လိုုမိန္းကေလးမ်ိဳးကမွ ေအာင့္ရင္ကိုု ခုုန္ေစမွာလဲလိုု ့ ကိုုယ္သိခ်င္လိုုက္တာ။ စမ္းေခ်ာင္းေလးကိုုၿဖတ္ေတာ့ ေအာင္ ကမ္းလင့္တဲ့လက္ကိုု ဆုုပ္ကိုုင္ခြင့္ရေတာ့ ကိုုယ့္မွာ ဝမ္းသာလိုုက္တာ။ ဒီလုုိသာ ေအာင့္လက္ကိုု အၿမဲတမ္းဆုုပ္ကိုုင္ခြင့္ရရင္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းမလဲေနာ္။  ကိုုယ့္ကိုု ဘူတာရံုုၿပန္ပိုု ့ဖိုု ့အခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ ကိုုယ့္မွာ ဝမ္းနည္းလိုုက္တာ။ ကိုုယ္မၿပန္ဘဲ ေအာင့္အနားမွာပဲ အၿမဲတမ္းေနခြင့္ရရင္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းလိုုက္မလဲေနာ္။ ဘူတာရံုုမွာ ႏႈတ္ဆက္လမ္းခြဲေတာ့ ကိုုယ္က ႏႈတ္ဆက္ေပြ ့ဖက္ခြင့္ေတာင္းတယ္။
ေအာင့္ကိုု ဒီလိုုေလး ႏွစ္မိနစ္ေလာက္ ေပြ ့ဖက္ထားခ်င္လိုုက္တာ။ ေအာင္နဲ ့ေဝးရာကိုု သြားရတာ ရင္ထဲမွာ တစ္ခုုခုုလွစ္ဟာသြားသလိုုပဲ။ ေသခ်ာပါတယ္ ကိုုယ့္ႏွလံုုးသားေတြ ေအာင္နဲ ့အတူ ပါသြားခဲ့ၿပီ။ ေရာက္တဲ့အေၾကာင္း မတ္ေဆ့ပိုု ့ေနာ္လိုု ့ ေအာင္ေၿပာလာေတာ့ ဆက္ဆက္ပိုု ့ပါ့မယ္ေအာင္ရဲ ့။ ေအာင့္ကိုု ခ်န္ရစ္ထားခဲ့ရတာ ဝမ္းနည္းလိုုက္တာ ေအာင့္ကိုု လွည့္မၾကည့္နဲ ့။ ေအာင့္မ်က္နွာကိုု ၿမင္ရတဲ့အခါ ကိုုယ္ခြဲခြာဖိုု ့ အင္အားေတြမရိွဘဲ ေနလိမ့္မယ္။ ဘိုုင္ဘာကေန ပိတ္ရက္ေတြမွာ ဘာေတြလုုပ္မွာလဲလိုု ့ ေအာင့္ကိုုေမးရင္ ဘာမွထူးထူးၿခားၿခား မလုုပ္ပါဘူးတဲ့။ ဒီခရစ္စမတ္မွာ ေအာင့္ကိုု ေတြ ့ခ်င္မိသား။ ေအာင္ ဘာလိုု ့မ်ား ေမတၱာမကမ္းလင့္လာပါလိမ့္။ ေအာင့္မွာ တၿခားမိန္းကေလး ရိွေနၿပီလား။ ကိုုယ့္ကုုိ မခ်စ္လိုု ့လား။ ေယာက်္ားေလးဆိုုတာ သူတကယ္ခ်စ္ရင္ ကိုုယ့္အနားကိုု မေရာက္ေရာက္ေအာင္ လာမွမဟုုတ္ဘူးလား။ ဒီလိုုသာ ပဝါတစ္ကမ္း၊ လက္တစ္ကမ္း သူငယ္ခ်င္းအၿဖစ္ ေနေတာ့မွာလား။ ကိုုယ့္အခ်စ္ေတြကိုု ႏွလံုုးသားရဲ ့ေထာင့္တစ္ေနရာမွာ ေသာ့ခတ္သိမ္းလိုုက္ရေတာ့မွာလား။ တခါတေလေတာ့လည္း ဒီအခ်ိန္ ေအာင္ ဘာေတြလုုပ္ေနမလဲလိုု ့ ေတြးမိသား။ ကားေပၚမွာ၊ အလုုပ္ထဲမွာ၊ ပိတ္ရက္ေတြဆိုု ဘယ္သူေတြနဲ ့ ဘယ္ကိုုသြားေနပါလိမ့္။ တခါတေလေတာ့လည္း ေအာင္က ကိုုယ့္ေဘးနားမွာ ေရာက္ေနတယ္လိုု ့ထင္ေနမိေသးတယ္။ တခါတေလ အိမ္မက္ထဲထိေတာင္ ဝင္ႏွိပ္စက္ေသးတယ္။
ေအာင္ ခ်စ္သူရသြားရင္၊ အိမ္ေထာင္ၿပ ုုသြားရင္ ကိုုယ္ေတာ့ လူမသိသူမသိ အသည္းကြဲရဦးမယ္ထင္တယ္။ ေအာင္ ဖြင့္ဟေၿပာလာမွာကိုု ေစာင့္စားရင္း ေအာင္နဲ ့ေနာက္ထပ္တစ္ၾကိမ္ ဆံုုေတြ ့ခြင့္ကိုု ေစာင့္စားရင္း။ ေရစက္၊ ကံတရားကိုု ယံုုၾကည္တဲ့ကိုုယ္ ကိုုယ္တိုု ့နွစ္ေယာက္ ကံကုုိပဲ ယံုုၾကည္ကိုုးစားရေလမလား။ ေအာင္နဲ ့ နီးစပ္ပါရေစလိုု ့ ကိုုယ္ဆုုေတာင္းေနမိတယ္။ ကိုုယ့္ဆုုေတာင္းေတြ ၿပည့္လာမလာေတာ့ ကိုုယ္မသိေသးပါ။ ေႏြဦးဟာ ပန္းပြင့္ေမႊးရနံ ့ေတြကိုု ေဆာင္ၾကဥ္းလာသလိုု အခ်စ္ဆိုုတာလည္း အလြမ္းမ်ားကိုု ေဆာင္ၾကဥ္းခဲ့တယ္။ ဆံုုစည္းၿခင္းရဲ ့ အၿခားဖက္မွာ ခြဲခြားၿခင္းေတြ ရိွခဲ့မယ္ဆိုုရင္ မဆံုုစည္းခဲ့ရင္ အေကာင္းသား။ ဆံုုစည္းရလိုု ့ ဝမ္းသာၾကည္ႏူးရသလိုု ခြဲခါတဲ့အခါမွာလည္း နာက်င္ခံစားရတာကိုု ခံႏိုုင္ရည္ရိွဖိုု ့လိုုတယ္။ ဆံုုစည္းၿခင္းရဲ ့ အၿခားဖက္မွာ ခြဲခြာရၿခင္း၊ လြမ္းဆြတ္နာက်င္ရၿခင္းေတြ ရိွေပမဲ့ ကိုုယ္ ေအာင္နဲ ့ ေနာက္ထပ္ဆံုုစည္းခ်င္ပါေသးတယ္။
ေမ့ကိုု ကိုုယ္မေတြ ့ရတာ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ၿပီ ေမ တၿခားၿမိ ုု ့မွာ အလုုပ္ရလိုု ့ ေၿပာင္းသြားတဲ့ အခ်ိန္ကတည္းက ဆိုုပါေတာ့။ အီစတာဂရမ္မွာတင္တဲ့ ေမ့ဓာတ္ပံုုေတြကေနတဆင့္ ေမ့အလုုပ္အသစ္၊ အိမ္အသစ္၊ ၿမိ ုု ့အသစ္၊ သူငယ္ခ်င္းသစ္ေတြအေၾကာင္း ကိုုယ္သိခဲ့ရတယ္။ ကိုုယ္ သိပါတယ္ ေမဟာ အရာရာကိုု အေကာင္းဆံုုးၿဖစ္ေအာင္ ၾကိ ုုးစားတတ္တဲ့၊ ထက္ၿမက္တဲ့ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ဆိုုတာ။ ဂ်ီေမးလ္၊ ေဖ့ဘြတ္၊ အီစတာဂရမ္၊ တြတ္တာ၊ ဗိုုင္ဘာမွာ ေမ့ကိုု ေတြ ့ရေပမဲ့ ကိုုယ္တိုု ့ေတြ စကားစၿမည္ မေၿပာၿဖစ္ဘူး။ ေမနဲ ့ကိုုယ္ဟာ သူငယ္ခ်င္းေတြဆိုုေပမဲ့ အခင္ဆံုုး၊ အခ်စ္ဆံုုးသူငယ္ခ်င္းေတြေတာ့ မဟုုတ္ခဲ့ဘူး။ ေမနဲ ့ကိုုယ္ဟာ      တတန္းတည္း အတူတူေက်ာင္းတက္ခဲ့ၾကတဲ့ အတန္းေဖာ္သူငယ္ခ်င္း။ ဒါေပမဲ့ ေမဟာ ကိုုယ္တိုု ့သူငယ္ခ်င္းအုုပ္စုုထဲက မဟုုတ္ဘူး။ ေက်ာင္းတုုန္းက ကိုုယ္က ေမ့ကိုု စိတ္မဝင္စားဘူး။ ေမကလည္း ေယာက္်ားေလးေတြ စိတ္ဝင္စားေလာက္ေအာင္ ခႏၶာကိုုယ္ေဘာ္ဒီ ေတာင့္ေတာင့္မဟုုတ္။ ဖက္ရွင္ကလည္း ဆက္ဆီၿဖစ္ဖိုု ့လား ေဝလာေဝး တခါလာလည္း တီရွပ္နဲ ့ေဘာင္္းဘီ ပြပြေယာင္းေယာင္း။ မ်က္ႏွာကလည္း မိတ္ကပ္အၿခယ္အသကင္းလိုု ့ လိုုးရွင္းလိမ္းထားတဲ့ မ်က္ႏွာေၿပာင္။ တခါတေလက်ေတာ့ အိပ္ယာကေန ဝုုန္းကနဲထ ကမန္းတတမ္း ေၿပးလာရလိုု ့ လိုုးရွင္းေတာင္ မလိမ္းႏိုုင္၊ ဆံပင္ေတာင္ မၿဖီးႏိုုင္တဲ့ တကယ့္ကိုု ၿဗ ုုတ္စဗ်င္းေတာင္းကေလး။ ေက်ာင္းတုုန္းက ေမ့ကိုု စိတ္ဝင္စားတဲ့ေကာင္လိုု ့ တေကာင္မွ မေတြ ့မိဘူး။ ကိုုယ္တိုု ့ေတြကလည္း ရည္းစားထားဖိုု ့ထက္ စာအုုပ္ၾကားထဲ ေခါင္းစိုုက္ေနရတာကိုုး။
ေက်ာင္းၿပီးလိုု ့ အလုုပ္အကိုုင္ရွာေဖြၾကေတာ့ ေမအလုုပ္ရတဲ့ၿမိ ုု ့နဲ ့ ကိုုယ္အလုုပ္ရတဲ့ၿမိ ုု ့က တၿခားစီ။ အဲဒီတုုန္းက ကိုုယ့္မွာ အြန္လိုုင္းရည္းစားရိွတယ္။ ကိုုယ္သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ ့ ေမက ညီအစ္မေတြလိုုပဲ။ သူတိုု ့ဆီကိုု ေမက တလတခါ သြားလည္တတ္တယ္။ တခါတေလေတာ့လည္း ေရစက္ဆိုုတာ ဆန္းၾကယ္သား။ ၿပန္ေတြ ့ၾကလိမ့္မယ္လိုု ့ ကိုုယ္ဘယ္လိုုမွ ေမွ်ာ္လင့္မထားေပမဲ့ ကိုုယ့္သူငယ္ခ်င္းအိမ္ကိုု အလုုပ္ရွာဖိုု ့ ေမေရာက္လာခဲ့တယ္။ ကိုုယ္ကလည္း မၾကာခင္ကမွ အလုုပ္ရွာဖိုု ့ဆိုုၿပီး အဲဒီသူငယ္ခ်င္းအိမ္ကိုု ေရာက္ေနခဲ့တာ။ ေမေရာက္လာေတာ့လည္း ကိုုယ္တိုု ့သူငယ္ခ်င္းေတြ ေက်ာင္းတုုန္းကလိုု တဝါးဝါး တဟားဟားနဲ ့ ေပ်ာ္စရာၾကီး။ ေမက အခ်က္အၿပ ုုတ္ မကႊ်မ္းက်င္ဘူး။ သူ ့ဘာသာခ်က္ၿပီး သူ ့ဘာသာ ေကာင္းေနတာပဲ။ ကိုုယ္က တခါတေလ ေမ့လက္ရာကိုု ၿမည္းစမ္းၿပီး ေကာင္းပါတယ္ကြလိုု ့ ခ်ီးမြမ္းရင္ မခ်ိၿပံ ုုးေလး ၿပံ ုုးေနတတ္တယ္။ ခ်က္ဖိုု ့ၿပ ုုတ္ဖိုု ့ထက္ စာဖတ္၊ ေတာင္တက္၊ ၿပတိုုက္သြား၊ သစ္ေတာအုုပ္ေလးထဲ လမ္းေလွ်ာက္ဖိုု ့ ပိုုႏွစ္သက္တဲ့ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္။ တခါတေလ ကိုုယ္လက္စြမ္းၿပ ခ်က္ၿပ ုုတ္ေကႊ်းတဲ့ ေခါက္ဆြဲေၾကာ္ကိုု ေကာင္းတယ္လိုု ့ ခ်ီးမြမ္းေတာ့ ကိုုယ့္မွာေပ်ာ္လိုုက္တာ။ ကိုုယ့္လက္ရာေတြကိုု မင္းကိုု အၿမဲတမ္းေကႊ်းခ်င္ပါတယ္ ေကာင္မေလးေရ။
မနက္ေစာေစာထၿပီး အိမ္ေဘးက ေရကန္ေလးနား လမ္းေလွ်ာက္တတ္တဲ့ေမက ေနၿမင့္ေအာင္ အိပ္တတ္တဲ့ ကိုုယ္တိုု ့ေတြကိုု ငပ်င္းေလးေတြတဲ့။ တခါတုုန္းက ပန္းၿခံမွာ ဘာဘီက်ဴးကင္ေတာ့ ေမ ေၿပာင္းဖူး၊ ဖရဲသီးၾကိ ုုက္တာ ကိုုယ္သိသြားတယ္။ ကိုုယ္တိုု ့သူငယ္ခ်င္းေတြ ငါးမွ်ားၾကေတာ့ ေမက ေတာင္ေစာင္းေလးမွာထိုုင္ၿပီး ေငးေမာေနတတ္တယ္။ ေကာင္းကင္ၿပာၿပာမွာ တိမ္ဆိုုင္ေလးေတြက ေမ်ာလြင့္လိုု ့ ေမ့ဆံႏြယ္ေလးေတြကလည္း တလြင့္လြင့္ ေမ်ာလြင့္ေနတာမ်ား ပန္းခ်ီကားတခ်ပ္ကိုု ၾကည့္ရသလိုုပဲ။ ေမဟာ တခါတေလေတာ့လည္း အဲဒီလိုု လွ်ိဳ ့ဝွက္ၿပီး သိရခက္တယ္။ ကိုုယ့္သူငယ္ခ်င္းေတြက ကိုုယ္နဲ ့ေမ့ကိုု သေဘာတူၿပီး စၾကရင္ ေမက တုုပ္တုုပ္မွမလႈပ္။ ကိုုယ္တိုု ့ဆီမွာ နွစ္လေလာက္ေနၿပီး ကိုုယ္တိုု ့ၿမိ ုု ့နဲ ့ မနီးမေဝးမွာ ေမ အလုုပ္ရေတာ့ ကိုုယ့္မွာေပ်ာ္လိုုက္တာ။ ကိုုယ္ ေမ့ကိုု စိတ္ဝင္စားေနၿပီလား။ တပတ္တခါ ကိုုယ္တိုု ့ဆီကိုု လာလည္ရင္ ကိုုယ့္အလြမ္းေၿပတယ္။ ကိုုယ္တိုု ့ဆီကိုု မလာဘဲ ၿပတိုုက္ေတြဆီ သြားလည္ပတ္ေနရင္၊ ေတာင္သြားတက္ေနရင္ ကိုုယ့္မွာ လြမ္းေနရတယ္။ ကိုုယ္ လြမ္းေနတာကိုု ေမတစ္ေယာက္ကေတာ့ သိမွသိပါေလစ။ ေမ အလုုပ္အဆင္မေၿပတာေတြ ၾကားရေတာ့ ကိုုယ့္မွာ စိတ္ပူမိတယ္။ ဒီလိုုနဲ ့ပဲ ၿမိ ုု ့ၾကီးမွာ အလုုပ္ရလိုု ့ ခရစ္စမတ္မွာ ေမ ေၿပာင္းေရႊ ့သြားခဲ့တယ္။ ကိုုယ္ စိတ္မေကာင္းလိုုက္တာ။ ေမနဲ ့ေတြ ့ရဖိုု ့ဆိုုတာ တကယ့္ကိုု မလြယ္ေတာ့ဘူး။ ကိုုယ့္အလြမ္းေတြလည္း တၿဖည္းၿဖည္း ၿပယ္လြင့္သြားမလား။
ၿမိ ုု ့အသစ္၊ အလုုပ္အသစ္၊ အိမ္အသစ္၊ လူအသစ္ေတြနဲ ့ ေမ အဆင္ေၿပပါ့မလား။ သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြ တစ္ေယာက္မွမရိွတဲ့ေဒသမွာ ေမ ဘယ္လိုုမ်ိဳးမ်ား ရုုန္းကန္ေနရပါလိမ့္။ အီစတာဂရမ္မွာ ေမ ဓာတ္ပံုုေတြတင္တာ မေတြ ့တာ ကိုုယ့္မွာ စိတ္ပူရေသးတယ္။ ကိုုယ့္သူငယ္ခ်င္းမေလးကိုု ေၿပာၿပေတာ့ သူက ေမးေပးပါတယ္ ေမက ဘီးစီးေနလိုု ့တဲ့ ရာသီဥတုုေအးလိုု ့ ဘယ္မွမထြက္ၿဖစ္ အလုုပ္အသစ္ဆိုုေတာ့ စိတ္ဖိစီးလိုု ့ ပိတ္ရက္ေတြဆိုုရင္ ဘယ္မွမသြားဘဲ အိမ္မွာဘဲ နားေနၿဖစ္တယ္လိုု ့။ ကိုုယ္ထင္သားပဲ ေမ တခုုခုုၿဖစ္ေနပါတယ္လိုု ့။ ေမ အဆင္ေၿပဖိုု ့ ဆုုေတာင္းရံုုမွတပါး ကိုုယ္ဘာမွ မတတ္ႏိုုင္ခဲ့ပါ။ ေလးလခန္ ့အၾကာမွာ ကိုုယ္တိုု ့ၿမိ ုု ့နဲ ့ မနီးမေဝးၿမိ ုု ့မွာ အစည္းအေဝးတက္ဖိုု ့ ေမလာခဲ့ေပမဲ့ ကိုုယ္က ခရီးသြားေနေတာ့ ေမနဲ ့ မေတြ ့လိုုက္ရဘူး။ ကိုုယ္ ေမ့ကိုု ေတြ ့ခ်င္လိုုက္တာ၊ ၿမင္ခ်င္လိုုက္တာ။ ကိုုယ္ ေမ့ကိုု ဘယ္အခ်ိန္မွာ ခ်စ္မိသြားမွန္း မသိလိုုက္ဘူး။ ကိုုယ္ သိလိုုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ေမက ကိုုယ့္ႏွလံုုးသားထဲမွာ အေတာ္စိုုးမိုုးေနခဲ့ၿပီ။ တကယ္ေတာ့ ေမဟာ ပင္ယံထက္က ပန္းတစ္ပြင့္။ တခါတေလ  ကိုုယ္နဲ ့ထိုုက္တန္ပါရဲ ့လားလိုု ့ ေတြးမိတယ္။ ေမက ပညာ၊ ရုုပ္ရည္၊ အလုုပ္အကိုုင္၊ အရည္အခ်င္း ဘာမွေၿပာစရာ မလိုုတဲ့မိန္းကေလး။ ထက္လည္း တကယ္ထက္တယ္ လုုပ္ေဖာ္ကိုုင္ဖက္ အခ်င္းခ်င္းကေတာင္ ခ်ီးမြမ္းရတယ္။ ခ်စ္စရာလည္းေကာင္းတယ္ လုုပ္ေဖာ္ကိုုင္ဖက္၊ သူငယ္ခ်င္း၊ မိသားစုု အကုုန္လံုုး ေမ့ကိုုခ်စ္ၾကတယ္။
ၿပီးေတာ့ ေမက သူ ့ေလာက္ မေတာ္တဲ့ ေယာက်္ားေလး၊ မၾကိ ုုးစားတဲ့သူကိုု လံုုးဝအထင္မၾကီးဘူး။ ေဆးလိပ္ေသာက္တဲ့ေယာက်ာ္း၊ အိမ္မႈကိစၥကူမလုုပ္တဲ့ေယာက္်ား၊ တက္တူးထိုုးထားတဲ့ေယာက်ာ္းကိုု မႏွစ္ၿမိ  ုု့ဘူး။ ကိုုယ္ကသာ စိတ္လႈပ္ရွားေနရတာ ေမက ကိုုယ့္ကိုု နည္းနည္းကေလးမွ စိတ္ဝင္စားတဲ့ပံုု မရဘူး။ ေယာက်ာ္းေလးသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ ့ ရိုုက္ထားတဲ့ဓာတ္ပံုုတင္ရင္ ကိုုယ့္မွာ ေမ ရည္းစားမ်ားရသြားၿပီလား၊ ကိုုယ္မ်ားေနာက္က်သြားၿပီလားလိုု ့ စိတ္ပူမိတယ္။ ေမ့အခန္းေဖာ္ရဲ ့ေခြးေတြၿဖစ္တဲ့ ဂ်ီဂ်ီ၊ ကီကီနဲ ့တြဲရိုုက္ထားတဲ့ ဓာတ္ပံုုေတြေတြ ့ရရင္ ေမခ်စ္တာကိုု ခံရတဲ့ ဒီေကာင္ေတြကိုု မနာလိုုၿဖစ္မိတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့တလေလာက္က ေမ ကိုုယ္တိုု ့ၿမိ ုု ့ မွာ အစည္းအေဝးလာတက္ေတာ့ ေမနဲ ့ကိုုယ္ ဆံုုၿဖစ္တယ္။ တၿခားသူငယ္ခ်င္းေတြက ခရီးသြားေနၾကေတာ့ ကိုုယ္တိုု ့ႏွစ္ေယာက္တည္း ပထမဆံုုးေတြ ့ၿဖစ္တဲ့အခ်ိန္ ဆိုုပါေတာ့။ ေမ ရထားေပၚက ဆင္းလာမဲ့အခ်ိန္ကိုု ေစာင့္စားရင္း ေမ့ကိုုေတြ ့ရင္ ဘယ္လိုုေနမလဲ၊ ေမ ဘယ္လိုုမ်ား ေၿပာင္းလဲေနၿပီလဲလိုု ့ ေတြးေနမိတယ္။ ကိုုယ္က ေမ့ကိုု အရင္ဆံုုး ၿမင္ေတြ ့ခ်င္တဲ့သူၿဖစ္ခ်င္ေပမဲ့ တကယ္တမ္းမွာေတာ့ ေမကကိုုယ့္ကိုု အရင္ဆံုုး ၿမင္တဲ့သူ ၿဖစ္ေနတယ္။ ကိုုယ္ စိတ္ထဲမွာ တေယာက္ေယာက္က ကိုုယ့္ကိုုၾကည့္ေနပါတယ္လိုု ့ ခံစားရလိုု ့ ေမာ့ၾကည့္လိုုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ေမက ကိုုယ့္ကားေဘးနား ေရာက္ေနၿပီ။ ေမက အရင္အတိုုင္း ဘာဆိုုဘာမွ မေၿပာင္းလဲဘူး။ ေတြ ့ေတာ့လည္း စကားေတြ ေၿပာလိုုက္တာ ကိုုယ္တိုု ့တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္ အဆက္အသြယ္ မရိွဘူးဆိုုတာ မယံုုႏိုုင္စရာဘဲ။
ကိုုယ္ ပိန္သြားတယ္၊ ၾကည့္ေကာင္းလာတယ္လိုု ့ ေၿပာတယ္။ ကိုုယ္ ဝိတ္မေနတာ တစ္လ၊ ႏွစ္လေလာက္ ရိွၿပီ။ ကိုုယ္ရည္စစ္သြားေတာ့ ဘာအဝတ္အစားဝတ္ဝတ္ လိုုက္ဖက္တယ္ ဆက္လုုပ္လိုု ့ ခ်ီးမြမ္းေနတယ္။ ေမ့ ခ်ီးမြမ္းစကား ၾကားလိုုက္ရတာနဲ ့တင္ ကိုုယ္ဝိတ္ေတြ ဆက္မဖိုု ့ အားေတြရိွသြားတယ္။ ေမ ၾကိ ုုက္မယ္ထင္တဲ့ စီခႊ်မ္၊ ဂ်ပန္၊ ကိုုရီးယားဆိုုင္ေတြကိုု ေရြးခ်ယ္ခိုုင္ေတာ့ ေမက စီခႊ်မ္ဆိုုင္ကိုု ေရြးတယ္။ ေမ အစပ္စားႏိုုင္ပါ့မလားလိုု ့ေမးေတာ့ မစပ္တာေတြ ေရြးစားမွာေပါ့တဲ့။ သူငယ္ခ်င္းေတြအေၾကာင္း၊ အလုုပ္အေၾကာင္း၊ မိသားစုုအေၾကာင္း၊ သြားခဲ့ဖူးတဲ့ခရီးေတြအေၾကာင္းနဲ ့စကားေတြ အမ်ားၾကီး ေၿပာၿဖစ္တယ္။ ေမ့မ်က္ႏွာေလး ၿမင္ရတာ ၾကည္ႏူးလိုုက္တာ ဒီလိုုသာ အၿမဲတမ္းေတြ ့ရဆိုုမယ္ဆိုုရင္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းလိုုက္မလဲ။ အစည္းအေဝးေၾကာင့္ ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္ေနတဲ့ မ်က္ႏွာေလးကိုု ၿမင္ရေတာ့ ကိုုယ့္မွာ သနားလိုုက္တာ။ အရင္လိုုပါပဲ ေမ့အၿပံ ုုးေတြက ခ်စ္စရာေကာင္းေနဆဲ၊ ေမ့မ်က္ဝန္းညိုုညိုုေတြက ေတာက္ပဆဲ၊ အမူအယာ အၿပ ုုအမူေတြက တည္ၿငိမ္ေအးေဆးဆဲ။ ေမ့ကိုု ကိုုယ္ ၿမတ္ႏိုုးလိုုက္တာ။ ဟင္းေတြအမ်ားၾကီးမွာေပမဲ့ ေမက ဟုုတ္တိပတ္တိ မစားဘူး တိုု ့ကနန္း ဆိတ္ကနန္း စားေတာ့ ကိုုယ္ အားမရလိုုက္တာ။ ကိုုယ္က ေမ့ကိုု အမ်ားၾကီး စားေစခ်င္တာ။ ေမက မနက္စာကိုု အဝစားလာလိုု ့ မစားႏိုုင္တာလိုု ့ ေၿပာတယ္။ ကိုုယ္ သိပါတယ္ ေမက အစားအေသာက္ သိပ္မက္တဲ့သူ မဟုုတ္ဘူး။ တခါတေလ ခ်က္ၿပ ုုတ္ရမွာပ်င္းလိုု ့ ေကာ္ဖီ၊ မုုန္ ့ စားတတ္တဲ့သူ။ ေမက ေန ့လည္စာစားၿပီးရင္ အႏုုပညာၿပခန္းတစ္ခုုကိုု သြားလည္ဖိုု ့ စိတ္ကူးထားတာ ကိုုယ္က ကိုုယ္တိုု ့အိမ္အနီးက ေမ သြားလမ္းေလွ်ာက္တတ္တဲ့ ပန္းၿခံေလးကိုု ေခၚသြားတယ္။ ေမ ေလ့လာေနတဲ့ ဓာတ္ပံုုပညာ၊ ကင္မရာေတြအေၾကာင္း ေၿပာၿဖစ္တယ္။ အနားယူတဲ့ ဘိုုတဲေလးေရာက္ေတာ့ ေမက တံတားေဘာင္မွာ ေၿခတြဲလြဲခ်ထိုုင္ၿပီး ကိုုယ့္ကိုုေခၚတယ္။
ဆန္းကရင္မလိမ္းလာတဲ့ကိုုယ္က ဘိုုတဲမွာပဲ ထိုုင္ေနေတာ့ ေမက ရယ္လိုုက္တာ။ ေမက အဲဒီလိုု အလွအပကိုု သိပ္ဂရုုမစိုုက္တဲ့ ေပေတေတေလး။ ေမ ကိုုယ္ေဘးနား လာထိုုင္ေတာ့ စိတ္ထဲမွာ ၿပီးၿပည့္စံုုသြားသလိုုပဲ။ ေမ့မ်က္ဝန္းထဲမွာ ကိုုယ္လိုုခ်င္တဲ့ သံေယာဇဥ္အေငြ ့အေယာင္ေတြ ေတြ ့ရမလားလိုု ့ ရွာေဖြၾကည့္ေတာ့ ေမ့မ်က္ဝန္းေတြထဲမွာ ဘာအရိပ္အေယာင္ အေငြ ့အသက္မွ ရိွမေနခဲ့ဘူး။ ေမ့ ကိုုယ့္ကိုု သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ထက္ မပိုုဘူးလား ကိုုယ့္ကိုု နည္းနည္းေလးမွ စိတ္မဝင္စားဘူးလား။ ကိုုယ့္ကိုုရတဲ့ မိန္းကေလးဟာ အေတာ္ကံေကာင္းတဲ့သူပဲလိုု ့ ေမက ေၿပာေတာ့ ေမးလိုုက္ခ်င္တာ အဲဒီလိုု ကံေကာင္းတဲ့မိန္းကေလး ေမမၿဖစ္ခ်င္ဘူးလားလိုု ့။ ပညာ၊ အလုုပ္အကိုုင္ ၿပည့္စံုုေနၿပီၿဖစ္ဖိုု ့ ၾကင္ယာရွာဖိုု ့ ေမ့မိဘ၊ ေမာင္ႏွမ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြက တိုုက္တြန္းၾကတယ္ဆိုုတဲ့အေၾကာင္း ၾကားရေတာ့ ကိုုယ့္မွာ သူတိုု ့ေတြကိုု စိတ္တိုုလိုုက္တာ။ ေမ့ဘာသာ ေအးေအးေဆးေဆး ေနတဲ့ဟာကိုု သူတိုု ့ေတြက အပူရွာခိုုင္းေနတယ္။ ေမက သူလက္ထပ္ခ်င္တဲ့ ေယာက္်ားေလး မေတြ ့ေသးအေၾကာင္း၊ အသက္ၾကီးလာလိုု ့ ရင္မခုုန္ေတာ့တဲ့အေၾကာင္းေတြ ေၿပာၿပေတာ့ ကိုုယ့္မွာ ဝမ္းသာရေသးတယ္။ ေမ ကိုုယ့္ကိုု ရင္မခုုန္ဘူးလားလိုု ့ ေမးခ်င္လိုုက္တာ။ ဘယ္လိုုေယာက်ာ္းမ်ိဳးကမွ ေမ့ရင္ကိုု ခုုန္ေစမွာလဲလိုု ့ ကိုုယ္သိခ်င္လိုုက္တာ။ စမ္းေခ်ာင္းေလးကိုုၿဖတ္ေတာ့ ကိုုယ္ ကမ္းလင့္တဲ့လက္ကိုု ေမ ဆုုပ္ကိုုင္လိုုက္ေတာ့ ကိုုယ့္မွာ ဝမ္းသာလိုုက္တာ။ ဒီလိုုမ်ိဳးေလး ေမ့လက္ကိုု အၿမဲတမ္းဆုုပ္ကိုုင္ရရင္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းမလဲလိုု ့ ေတြးေနတုုန္း ေမက ကိုုယ့္လက္ကိုု ၿဖ ုုတ္လိုုက္တယ္။ ေမ့ၿပီး ကိုုယ္လက္ကိုု ဆုုပ္ကိုုင္ထားရင္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းမလဲေနာ္။ ေမ့ကိုု ဘူတာရံုုကိုု ၿပန္ပိုု ့ဖိုု ့အခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ ကိုုယ့္မွာ ဝမ္းနည္းလိုုက္တာ။ ေမ မၿပန္ဘဲ ကိုုယ့္အနားမွာပဲ အၿမဲတမ္းေနမယ္ဆိုုရင္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းမလဲေနာ္။ ဘူတာရံုုမွာ ႏႈတ္ဆက္လမ္းခြဲေတာ့ ေမက ေပြ ့ဖက္ႏႈတ္ဆက္ခြင့္ေတာင္းတယ္။
ေမရယ္ ကိုုယ့္ကိုု ဒီလိုုေလး ႏွစ္မိနစ္ေလာက္ ေပြ ့ဖက္ထားပါလိုု ့ ေၿပာခ်င္လိုုက္တာ။ ဘူတာရံုုကိုု လမ္းေလွ်ာက္သြားတဲ့ ေမ့ကိုုၿမင္ရေတာ့ ကိုုယ့္မွာ ဝမ္းနည္းလိုုက္တာ ရင္ထဲမွာ တခုုခုုလွစ္ဟာသြားသလိုုပဲ။ ဟုုတ္ပါတယ္ ကိုုယ့္ႏွလံုုးသားေတြက ေမနဲ ့အတူ ပါသြားခဲ့ၿပီ။ ေမေရ ေရာက္ရင္မတ္ေဆ့ပိုု ့လိုုက္ပါဆိုုေတာ့ ညဥ့္နက္သန္းေခါင္မွ ေရာက္မွာ ေရာက္ရင္ မတ္ေဆ့ ပိုု ့လိုုက္ပါ့မယ္တဲ့။ ကိုုယ္ကေတာ့ ေမ ရထားေပၚ တက္သြားတဲ့အထိ ေငးၾကည့္ေနခဲ့ေပမဲ့ ေမကေတာ့ ကိုုယ့္ကိုု တခ်က္ကေလးမွ လွည့္မၾကည့္ခဲ့ဘူး။ ေမရယ္ ေနႏိုုင္လိုုက္တာ။ ဘိုုင္ဘာကေန ပိတ္ရက္ေတြမွာ ဘာလုုပ္မွာလဲလိုု ့ ေမက ေမးတတ္တယ္။ ကိုုယ္လား ဘာမွထူးထူးၿခားၿခား မလုုပ္ၿဖစ္ဘူး။ ဒီခရစ္စမတ္ေတာ့ ေမတိုု ့ၿမိ ုု ့ကိုု သြားလည္ၿပီး ေမ့ကိုုေတြ ့ဖိုု ့ ၾကိ ုုးစားဦးမယ္။ ကိုုယ့္အခ်စ္ေတြကိုု ေမ့ကိုု ဖြင့္ဟဖိုု ့ ကိုုယ္ သတိၱမရိွဘူး။ ေမ့ကိုု ဆံုုးရံႈးသြားမွာလည္း စိုုးရိမ္မိတယ္။ ကိုုယ့္အခ်စ္ေတြကိုု ေမ့ကိုုဖြင့္ဟလိုု ့ ေမက ၿငင္းပယ္ခဲ့ရင္ ကိုုယ္တကယ္ဝမ္းနည္းမိမွာ။ ဒီအတိုုင္း ပဝါတကမ္း၊ လက္တကမ္း သူငယ္ခ်င္းအၿဖစ္ေနတာကမွ အေကာင္း ဖြင့္ဟလိုုက္မွ သူငယ္ခ်င္းအၿဖစ္ကိုုေတာင္ ဆံုုးရံႈးသြားမွာ စိုုးရိမ္မိတယ္။ ကိုုယ္ ေမ့ကိုု ဘယ္လိုုဖြင့္ေၿပာရမွာပါလိမ့္။ ေမ ကိုုယ့္ကိုု ၿပန္ခ်စ္ပါ့မလား။ ကိုုယ့္မွာ ေမလက္ခံႏိုုင္ေလာက္တဲ့ အရည္အခ်င္းရိွပါ့မလား။ ဒီလိုုနဲ ့ပဲ ေတြေဝရင္း၊ ေငးေမာရင္း သူငယ္ခ်င္းအဆင့္ကေန ဘာမွထူးၿခားမလာခဲ့။ တခါတေလေတာ့လည္း ဒီအခ်ိန္ ေမ ဘာေတြလုုပ္ေနမလဲလိုု ့ ေတြးမိသား။ ရထားေပၚမွာ၊ အလုုပ္ထဲမွာ၊ ပိတ္ရက္ေတြဆိုု ဘယ္သူေတြနဲ ့ ဘယ္ကိုုသြားေနပါလိမ့္။ တခါတေလေတာ့လည္း ေမက ကိုုယ့္ေဘးနားမွာ ေရာက္ေနတယ္လိုု ့ ထင္ေနမိေသးတယ္။ တခါတေလ အိမ္မက္ထဲထိေအာင္ ဝင္ႏွိပ္စက္ေသးတယ္။
ေမ ခ်စ္သူရသြားရင္၊ အိမ္ေထာင္ၿပ ုုသြားရင္ ကိုုယ္ေတာ့ လူမသိသူမသိ အသည္းကြဲရဦးမယ္ထင္တယ္။ ဖြင့္ဟေၿပာဖိုု ့ သတၱိလည္းမရိွ။ ေနာက္တခါ ေမနဲ ့ဆံုုရင္ ေမ့ကိုု ကိုု္ယ္ၿမတ္ႏိုုးေနတာ ၾကာၿပီလိုု ့ ဖြင့္ဟေၿပာၿဖစ္ေလမလား။ ေမနဲ ့ကိုုယ္ ဘယ္ေသာအခါမ်ားမွ ၿပန္ေတြ ့ရမွာပါလိမ့္။ ေရစက္၊ ကံတရားကိုု ယံုုၾကည္တဲ့ကိုုယ္ ကိုုယ္တိုု ့ႏွစ္ေယာက္ကံကုုိပဲ ယံုုၾကည္ကိုုးစားရေလမလား။ ေမနဲ ့နီးစပ္ပါရေစလိုု ့ ကိုုယ္ ဆုုေတာင္းေနမိတယ္။ ကိုုယ့္ဆုုေတာင္းေတြ ၿပည့္လာမလာေတာ့ ကိုုယ္ မသိေသးပါ။ ေႏြဦးဟာ ပန္းပြင့္ေမႊးရနံ ့ေတြကိုု ေဆာင္ၾကဥ္းလာသလိုု အခ်စ္ဆိုုတာလည္း အလြမ္းမ်ားကိုု ေဆာင္ၾကဥ္းခဲ့တယ္။ ဆံုုစည္းၿခင္းရဲ ့ အၿခားဖက္မွာ ခြဲခြာၿခင္းေတြ ရိွခဲ့မယ္ဆိုုရင္ မဆံုုစည္းခဲ့ရင္ အေကာင္းသား။ ဆံုုစည္းရလိုု ့ ဝမ္းသာၾကည္ႏူးရသလိုု ခြဲခြာတဲ့အခါမွာလည္း နာက်င္ခံစားရတာကိုု ခံႏိုုင္ရည္ရိွဖိုု ့လိုုတယ္။ ဆံုုစည္းၿခင္းရဲ ့ အၿခားဖက္မွာ ခြဲခြာရၿခင္း၊ လြမ္းဆြတ္နာက်င္ရၿခင္းေတြ ရိွေပမဲ့ ကိုုယ္ ေမနဲ ့ ေနာက္ထပ္ ဆံုုစည္းခ်င္ပါေသးတယ္။
ကိုုယ့္မွာ လူးပစ္ရိွေနၿပီလိုု ့ သိလိုုက္ရၿပီးကတည္းက ကိုုယ့္ဘဝ တကယ့္ကိုု ေၿပာင္းလဲသြားတယ္။ တခါတရံမွာ မခံမရပ္ႏိုုင္ေအာင္ နာက်င္ကိုုက္ခဲတာ၊ ၾကြက္သားေတြ ေယာင္တာ၊ ပစၥည္းအေလးေတြ မသယ္ႏိုုင္တာ၊ လည္ေခ်ာင္းနာတာ၊ ပင္ပန္းတာေတြ ၿဖစ္တယ္။ လူးပစ္ၿဖစ္ၿပီးေတာ့ ကိုုယ့္ကိုုကိုုယ္ ပိုုဂရုုစိုုက္လာတယ္။ မနာမက်င္ဘဲ လမ္းေလွ်ာက္ေနရတဲ့ အခ်ိန္မ်ားဆိုု ေပ်ာ္ေနမိတယ္။ အရာရာကိုု ေႏွးေႏွးေကြးေကြး ေအးေအးေဆးေဆး လုုပ္ဖိုု ့ၾကိ ုုးစားရတယ္။ တခါတေလဆိုု ေန ့လည္ဖက္ အလုုပ္ထဲမွာ အိပ္ငိုုက္တယ္။ ဂ်ာနယ္စကြဲကေန ၃၃ လမ္းအထိ PATH ရထားမွာ ေနရာရရင္ အိပ္ေတာ့တာပဲ။ fatigue ကေတာ့ ေတာ္ေတာ္သိသာတယ္။ ညေနစာ စားၿပီးရင္ ကြန္ပ်ဴတာဖြင့္ဖိုု ့ထက္ ကုုတင္ထက္မွာ လဲေနေတာ့တာပဲ။ အလုုပ္ထဲမွာလည္း ဆာဗာမိုုင္ကေရးရွင္းေတြ လုုပ္ေနေတာ့ အဲရာေတြ အမ်ားၾကီးကိုု ေၿဖရွင္းရေတာ့ ပင္ပန္းတယ္။ ထမင္းဟင္းလား မခ်က္ႏိုုင္ဘူး ဝယ္စားရတယ္။ အစားအေသာက္ မေကာင္းဘူး ခ်က္ၿပီးရင္ မစားခ်င္ဘူး။ တခါတေလက်ေတာ့လည္း ထမင္းဘူးသယ္ဖိုု ့ေတာင္ အားမရိွဘူး။ အသားအေရေတြ ေၿခာက္လာလိုု ့ အရင္သံုုးေနက် အိုုေလး၊ ဗက္စလင္းလိုုးရွင္းေတြ သံုုးလိုု ့မရဘူး။ ကိုုယ့္ဆူပါဗုုိက္ဆာ တရုုတ္မယန္းညႊန္းတဲ့ vanicream ဆိုုတာ သံုုးေနရတယ္။
ေဆးက တေန ့ႏွစ္ၾကိမ္ ေသာက္ရတယ္။ မခံမရပ္ေအာင္ နာလာရင္ pain reliever ေသာက္ရတယ္။ ကိုုယ္က မေသာက္ခ်င္ဘူး အေတာ့္ကိုု မခံမရပ္ႏိုုင္မွ ေသာက္တယ္။ ကိုုယ့္လူးပစ္က အဆစ္အၿမစ္ကိုုက္၊ ၾကြက္သားေယာင္တာ။ တခါတေလ ေၿခေထာက္ေတြ ေယာင္တယ္။ ႏွစ္ရက္ေလာက္ဆိုု ေပ်ာက္သြားေရာ။ ၾကြက္သားေတြ ေယာင္ၿပီးရင္ မည္းၿပီးက်န္ခဲ့တယ္။ ဆံပင္ေတြ အရမ္းကႊ်တ္တယ္။ ႏွစ္လတစ္ၾကိမ္ ဆရာဝန္နဲ ့ သြားၿပေတာ့ တေန ့ကိုု နည္းနည္းနာက်င္တာေတြ ရိွေနတုုန္းဆိုုေတာ့ ဆရာဝန္က သိပ္မေက်နပ္ဘူး။ လူးပစ္က all about medicine တဲ့ မွန္ကန္တဲ့ေဆးနဲ ့ေတြ ့ရင္ သာမန္လူလိုုပဲ နာက်င္တာေတြ မရိွေတာ့ဘူး။ ေဆးၿပင္းေပးမယ္ ေဘးထြက္ဆိုုးက်ိဳးက အသည္းကိုု ထိခိုုက္မယ္ဆိုုေတာ့ ကိုုယ္က မေသာက္ခ်င္ဘူး။ အခုုေဆးေတာင္မွ မ်က္စိကိုု ေၿခာက္ေသြ ့ေစလိုု ့ ေၿခာက္လတၾကိမ္ မ်က္စိဆရာဝန္နဲ ့ ၿပရတယ္။ ကိုုယ္မေသာက္ခ်င္ေတာ့ ခုုေဆးပဲေသာက္ေန ေနာက္ႏွစ္လေနလိုု ့မွ ဒီထက္ပိုုေကာင္းမလာရင္ ေဆးၿပင္းေသာက္တဲ့။ လူးပစ္ၿဖစ္ၿပီးကတည္းက ဟိုုက္ကင္းမသြားႏိုုင္ေတာ့တာ ကိုုယ့္အေၿခအေနကိုု ၾကည့္ေနရတယ္။ လမ္းေလွ်ာက္တာလည္းေႏွး၊ ေလွကားအတက္အဆင္းလည္းေႏွး၊ လမ္းေလွ်ာက္တာ ကြတကြတနဲ ့ နာက်င္ေနမွန္း သိသာတယ္တဲ့။ ကိုုယ္အရင္စိတ္နဲ ့ဆိုု လူးပစ္သမားေတြကိုု ပ်င္းတာလိုု ့ ေတြးလိမ့္မယ္။ လူးပစ္ၿဖစ္မွာပဲ ကြတကြတ၊ ေႏွးေႏွးလမ္းေလွ်ာက္တဲ့သူေတြကိုု ကိုုယ္ခ်င္းစာတယ္။
တခါတေလ က်ေတာ့လည္း နာလြန္းလိုု ့ မအိပ္ႏိုုင္ဘူး။ တခါတေလက်ေတာ့လည္း အိပ္လြန္းလိုု ့ ငါဘာမ်ားၿဖစ္ပါလိမ့္လိုု ့ေတာင္ ေတြးမိတယ္။ လူးပစ္က တစ္ေယာက္နဲ ့တစ္ေယာက္ မတူဘူး။ စကၤာပူရံုုးက အစ္မက မ်က္ႏွာက လိပ္ၿပာကြက္ ထလာတယ္။ အပူနည္းနည္းရိွတယ္။ ေနေရာင္ၿခည္ခံလိုု ့ မရဘုုူး။ လူးပစ္က ေလးဖက္နာနဲ ့ သြားဆင္ေတာ့ အမ်ားစုုက ေလးဖက္နာလိုု ့ ထင္ၾကတာ။ ဆရာဝန္ ၃၊ ၄ ေယာက္ ေၿပာင္းၿပီးေတာ့မွ လူးပစ္မွန္း သိၾကတယ္။ ကိုုယ့္ဆရာဝန္ ေဒါက္တာလင္းက တကယ္ေတာ္တယ္ လူးပစ္လိုု ့ထင္တယ္လိုု ့ တခါတည္း တန္းသိတာ။ အိုုမားသမီးအငယ္လည္း လူးပစ္ၿဖစ္ေနမွန္း မသိဘူး။ ႏွလံုုးခုုန္တအားၿမန္လာလိုု ့ ေဆးရံုုတင္လိုုက္တာ ႏွစ္ပတ္ေလာက္အထိ လူးပစ္မွန္း မသိဘူး။ ဆရာဝန္က လိင္ေရာဂါလိုု ့ ထင္ေနတာတဲ့။ အိုုမားက စိတ္ေတြဆိုုး ကေလးက ၁၂ ႏွစ္ပဲ ရိွေသးတယ္ ကေလးသာသာ ေယာက္်ားေလးကိုု စိတ္ဝင္စားရမွန္းေတာင္ မသိေသးဘူး။ ေကာ္ဖီခြက္ မကိုုင္ႏိုုင္တာကိုု ဆရာဝန္က အေမကိုု ခႊ်ဲေနတာလားတဲ့။ ဟိုုက အဆစ္ေတြေယာင္လိုု ့ တကယ္မကိုုင္ႏိုုင္တာ။ ေဆးေသာက္ၿပီး လူးပစ္ကိုု ထိန္းႏိုုင္သြားၿပီ လံုုးဝနာက်င္တာ မရိွေတာ့ဘူး။ ေမ ၂၅ မန္မိုုရီယမ္ေဒးပိတ္ရက္မွာ ယူအက္စ္ေရာက္ေနတဲ့ မိဘေတြကိုု နယူးေယာက္လိုုက္ပိုု ့ခ်င္လိုု ့ ဘယ္ေနရာေတြကိုု ပိုု ့ရမလဲလိုု ့ မိုုင္းက ေမးလာတယ္။
မိုုင္းနဲ ့စကားမေၿပာၿဖစ္တာ ေတာ္ေတာ္ၾကာၿပီ ၂၀၁၃ ဂြ်န္လ အိုုဟိုုင္းရိုုးၿပည္နယ္ စင္စင္နာတီၿမိ  ုု ့ကေန သူ ့ရည္းစားရိွတဲ့ ဗာမြန္ၿပည္နယ္ ဗာလင္တန္ၿမိ ုု ့ကိုု ေၿပာင္းသြားကတည္းက ဆိုုပါေတာ့။ အီးေမးလ္နဲ ့ေတာ့ အဆက္အသြယ္ရိွတယ္။ မိုုင္းက မန္မိုုရီယမ္ေဒးမွာ မလာၿဖစ္ေတာ့တဲ့အေၾကာင္း ဖုုန္းဆက္လွမ္းအသိေပးရင္ စကားေတြေၿပာလိုုက္ၾကတာ ၁ နာရီေက်ာ္ ၾကာတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြ မေတြ ့တာ ႏွစ္ခ်ီၾကာေနပမယ့္လည္း ရင္ဘတ္ခ်င္း နီးေနတုုန္းလိုု ့ ခံစားမိတုုန္း။ မိုုင္းမွာလည္း လူးပစ္ရိွတယ္။ မိုုင္းက ကိုုယ့္ခႏၶာကိုုယ္ရဲ ့ တၿခမ္းေလာက္ပဲ ရိွတယ္။ သူ ့ေၿခေထာက္က chopstick နဲ ့တူလိုု ့ chopstick လိုု ့ နာမည္ေၿပာင္ ေပးထားတယ္။ စားတာက ကိုုယ့္ထက္ႏွစ္ဆ စားႏိုုင္တယ္။ စားတဲ့အားေတြ ဘယ္ေရာက္သြားမွန္း မသိေအာင္ ပိန္ေညာင္ေနေတာ့ ရာသီဥတုုေအးရင္ ေခ်ာင္းတဟြတ္ဟြတ္ ဆိုုးေနတတ္တယ္ ေသြးအားနည္းလိုု ့တဲ့။ ပိတ္ရက္ေတြဆိုုရင္လည္း ကုုတင္ေပၚမွာ အနားယူေနရတာ ခပ္မ်ားမ်ား။ အိုုဟိုုင္းရိုုးၿပည္နယ္ စင္စင္နာတီၿမိ ုု ့က တိုုက္ခန္းမွာ ေစာေစာအိပ္တတ္တဲ့ မိုုင္းနဲ ့ကိုုယ္က ၁၁ နာရီေလာက္ဆိုု အိပ္ဖိုု ့ၿပင္ရင္ မအိပ္ေသးဘဲ ကီးဘုုတ္တေဖ်ာက္ေဖ်ာက္ ရိုုက္ေနတဲ့ဆူနမ္ကိုု အိပ္ေတာ့လိုု ့ မိုုင္းဖန္က ေအာ္တတ္တယ္။ မိုုင္းက သူ ႏွလံုုးမေကာင္းဘူးဆိုုၿပီး ႏွလံုုးဆရာဝန္ေတြနဲ ့ ၿပေနတာတဲ့။ ၂၀၁၃ ဗာမြန္ၿပည္နယ္ ဗာလင္တန္ကိုု ေၿပာင္းၿပီးေတာ့လည္း ႏွလံုုးဆရာဝန္နဲ ့ ၿပေသးတယ္ ဘာမွမၿဖစ္ဘူးတဲ့။ ရာသီဥတုုေအးတဲ့ေန ့မွာ ႏွင္းေတြကိုု ေဂၚနဲ ့က်ံဳးၿပီးေတာ့ အေအးမိသြားတယ္ ထင္ေနတာ။
မိသားစုုဆရာဝန္ကိုု သြားၿပေတာ့ ေသြးစစ္ၿပီး လူးပစ္ၿဖစ္ေနတယ္တဲ့။ တခါတုုန္းက အဖ်ားၾကီးၿပီး အေရးေပၚေဆးရံုု တင္လိုုက္ရတယ္။ ပံုုမွန္ ႏွလံုုးခုုန္ႏႈန္း ၉၀ ပဲ ရိွရမွာ ၁၇၀ ေလာက္ ရိွေနတယ္တဲ့။ အဆုုတ္၊ ေက်ာက္ကပ္မွာ ေရေတြဝင္ေနလိုု ့ စုုပ္ထုုတ္ရတယ္။ ေသသြားႏိုုင္တယ္တဲ့ ေဆးရံုုးစရိတ္ ၆ ေသာင္းေက်ာ္က်တယ္။ dedcutable ကိုု ကိုုယ္ကေပးၿပီး က်န္တာကိုု က်န္းမာေရးအာမခံက ေပးေပမဲ့ pocket ကိုုယ့္အိတ္က စိုုက္ထုုတ္ရတာပါပဲ။ ကိုုယ့္ခႏၶာကိုုယ္ကိုု ကိုုယ္သိၿပီး ဂရုုစိုုက္ဖိုု ့ တခုုခုုေနမေကာင္းဘူးလိုု ့ ထင္တာနဲ ့ ဆရာဝန္ဆီသြားဖိုု ့ မေပါ့ဆနဲ ့တဲ့။ မိုုင္းဖန္အစ္မလည္း လူးပစ္ေၾကာင့္ ေသသြားတာတဲ့ ၁၉၉၁ သူသံုုးတန္းတုုန္းကတဲ့။ လူးပစ္ဟာ မ်ိဳးရိုုးလိုုက္တတ္လိုု ့ ကိုုယ့္မိသားစုုမွာ လူးပစ္ရိွလားလိုု ့ ဆရာဝန္က ေရာဂါဇစ္ၿမစ္ ေသေသခ်ာခ်ာေမးတာ။ အဲဒီတုုန္းက ဗီယက္နမ္မွာ ေကာင္းမြန္တဲ့ က်န္းမာေရးေစာင့္ေရွာက္မႈ၊ ေဆးဝါးမရိွေတာ့ ေသဆံုုးရတာမ်ားတယ္။ ကိုုယ့္အေမရိကန္မွာေနဖိုု ့ ဆံုုးၿဖတ္လိုုက္တာ လူးပစ္ေၾကာင့္လည္းပါတယ္။ အေမရိကန္မွာက သုုေတသန၊ ေဆးဝါးေကာင္းေတာ့ လူးပစ္ၿဖစ္ေပမဲ့လည္း လူ ့သက္တမ္းေစ့ ေနႏိုုင္တယ္။ မိုုင္းဖန္က မ်က္ႏွာမွာ လိပ္ၿပာကြက္ေတြ ထလာတတ္တယ္။ ၂၊ ၃ ရက္ေလာက္ဆိုု ေကာင္းသြားေရာ။ အဆစ္အၿမစ္၊ ၾကြက္သားေတြ ေယာင္တယ္။ အရင္တုုန္းက အေလးၾကီးေတြ သယ္ႏိုုင္ေပမဲ့ ခုုေတာ့ မသယ္ႏိုုင္ေတာ့ဘူးတဲ့။
ဆံပင္ေတြလည္း ကႊ်တ္လိုုက္တာ၊ အသားအေရလည္း ေၿခာက္တယ္။ ကိုုယ့္အလုုပ္အကိုုင္၊ အိမ္၊ မိသားစုု အေၿခအေနကိုု ေမးတယ္။ ဂရင္းကဒ္ကိုု ၿမန္ၿမန္ေလွ်ာက္ဖိုု ့ တိုုက္တြန္းတယ္။ စီနီယာငါးေလ စန္းစန္း သိတယ္မလား။ သိတယ္ သူ ဂရင္းကဒ္ရၿပီ သူလည္း အစာအိမ္ေရာဂါၿဖစ္လိုု ့တဲ့ ေဆးရံုုတက္ဖိုု ့ကိုု ႏွစ္လေလာက္ ေစာင့္ရတယ္။ သူ ့ကုုမၺဏီက က်န္းမာေရးအာမခံ မေပးဘူး တလကိုု ၈၀၀ ေပးရတယ္တဲ့။ ငါးက ေၿပာေနတယ္ ငါတိုု ့ေတြ စာကိုုလည္း အသည္းအသန္ၾကိ ုုးစား၊ အလုုပ္ကိုုလည္း သူမ်ားထက္ ႏွစ္ဆၾကိ ုုးစား၊ က်န္းမာေအာင္ေနၾကရဲ ့သားနဲ ့ ဘာလိုု ့ဒီေရာဂါေတြ ၿဖစ္ပါလိမ့္။ ေက်ာင္းတုုန္းကလည္း တေန ့ကိုု ေလးနာရီေလာက္ပဲအိပ္၊ မက္ေဒါနယ္က မက္ခ်စ္ကင္း ၂ က်ပ္တန္စားၿပီး ေခႊ်တာ။ မိုုင္းဖန္ မွတ္မိေသးလား ပိတ္ရက္ေတြဆုုိ တရုုတ္ဘူေဖးတစ္ဘူး၊ အိႏိၵယဘူေဖးတစ္ဘူးဝယ္ၿပီး ကိုုယ္တိုု ့ေလးေယာက္ ေခႊ်တာစားခဲ့တာေလ။ အဲဒီလိုု ကိုုယ္ပင္ပန္း၊ စိတ္ဖိစီးမႈေတြနဲ ့ ၾကိ ုုးစားခဲ့ၾကလိုု ့ ေရာဂါၿဖစ္တာေနမွာ။ ဘာမွမၾကိ ုုးစား ေအးေအးေဆးေဆး သက္သက္သာသာေနရင္ ေရာဂါဘယ္ၿဖစ္လိမ့္မတုုန္း။ မိုုင္းေရ ၾကည့္ရတာ ကိုုယ္က မိုုင္းကိုု သိပ္ခ်စ္တာပဲနဲ ့တူတယ္ေနာ္ မိုုင္းမွာ လူးပစ္ၿဖစ္တယ္ဆိုုေရာ ကိုုယ္လည္း လူးပစ္လိုုက္ၿဖစ္ေရာ။ ဆူနမ္ကိုုလည္း သတိထား လူးပစ္ၿဖစ္ေနဦးမယ္ ကိုုယ္တိုု ့သူငယ္ခ်င္းေတြက ကံတူအက်ိဳးေပးေတြလိုု ့ေၿပာေတာ့ ဆူနမ္က မိုုင္း အဲဒီလိုုမေၿပာပါနဲ ့ ေၾကာက္စရာၾကီးတဲ့။
ကိုုယ္က ရာမားကိုု သံသယရိွေနတာ။ ရာမားက အၿမဲအားနည္းၿပီး အပူနည္းနည္း ရိွေနတတ္တယ္။ ရာသီဥတုုေအးလာရင္ ေၿခေထာက္မွာ အနီကြက္ေတြ ထတယ္။ ဆံပင္လည္း တအားကႊ်တ္တယ္။ လူးပစ္လကၡဏာေတြနဲ ့ ဆင္တယ္။ ဘုုရား...ဘုုရား မဟုုတ္ပါေစနဲ ့။ စန္းစန္း နယူးေယာက္မွာ ဗမာေကာင္ေလး မေတြ ့ဘူးလား မေတြ ့ပါဘူး။ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ေလးေတြ ့ရင္ ဒိတ္လုုပ္ေနာ္ အလုုပ္ထဲမွာေရာ။ အလုုပ္ထဲမွာက တရုုတ္ေကာင္ေတြၾကီးပဲ။ တရုုတ္လည္း ယဥ္ေက်းမႈမကြာေတာ့ မဆိုုးပါဘူး။ ဘာလဲ ၿမန္မာဗုုဒၶဘာသာမွ ယူမယ္လိုု ့ေတြးေနတုုန္းလား။ လူးပစ္ၿဖစ္ၿပီးေတာ့ ကိုုယ့္သတ္မွတ္ခ်က္ေတြ ၿပင္လိုုက္ၿပီ။ ဆူနမ္ကေတာ့ ခုုထိ ဂူရုုန္းမွ ဂူရုုန္း ၿဖစ္ေနတုုန္း။ ဆူနမ္ အခုုခ်က္တင္းလုုပ္ေနတဲ့ ဂူရုုန္းတစ္ေယာက္ ရိွတယ္။ သူမ်ားကိုု သိပ္ဂရုုစိုုက္တဲ့သူ မဟုုတ္ဘူးလိုု ့ ခံစားရလိုု ့ ခ်က္တင္းတာ ရပ္ေတာ့မယ္တဲ့။ ဆူနမ္က မိသားစုု၊ သူငယ္ခ်င္းေတြကိုု သိပ္ဂရုုစိုုက္တာ။ တသက္လံုး အတူေနသြားရမွာ သူ၊ သူ ့မိဘေတြ မဟုုတ္ဘူး မခ်စ္ဘူးလိုု ့ ခံစားမိရင္ရပ္။ ဒီလူနဲ ့ က်န္တဲ့ဘဝတစ္ခုုလံုုးကိုု ၿဖတ္သန္းသြားခ်င္လိုုက္တာလိုု ့ ခံစားမိရင္ ဆက္လုုပ္။ စန္းစန္း နင့္မိဘေတြလာရင္ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ရွာခိုုင္း။ ကိုုယ္တိုု ့မိသားစုုက arranged marriage မရိွဘူး ၾကိ ုုက္ရင္ယူ ေကာင္းရင္စံ ၿဖစ္ရင္ခံ။ ေနပါဦးမိုုင္းရဲ ့ ၿမန္မာၿပည္ကလူကိုု ယူတာေတာ့ ထားပါေတာ့။ ကိုုယ္က ယူအက္စ္မွာ အေၿခခ်ဖိုု ့ ဆံုုးၿဖတ္ထားတာ။ ၿမန္မာၿပည္ကလူကိုု လက္ထပ္ၿပီး ယူအက္စ္ကိုုေခၚလာ သူက ယူအက္စ္မွာ ဘာလုုပ္မွာတုုန္း။ ကိုုယ္ေတာင္ ယူအက္စ္မွာ အေၿခက်ဖိုု ့ ေလးႏွစ္ေလာက္ အသည္းအသန္ ၾကိ ုုးစားရတာ။ ထမင္းခ်က္၊ ကေလးေမြး၊ အိမ္ေထာင္ထိန္းသိမ္းတဲ့ good house husband လုုပ္မွာလား။ အယ္မေလး သူငယ္ခ်င္းေတြလိုု ့ မေၿပာရဘူး ဆူနမ္နဲ ့ တေလသံတည္း ထြက္တယ္။
သိလား စန္းစန္း ဂဂၤါနဲ ့ရာမား မဂၤလာေဆာင္ေတာ့မယ္နဲ ့တူတယ္။ ကိုုယ္သိတယ္ အမ္းထရူး ကိုုယ့္ကိုုေၿပာၿပတယ္။ ေက်ာင္းမွာကတည္းက ဂဂၤါက ရာမားကိုု ၾကိ ုုက္ေနတာ။ အိုုင္အိုုဝါၿပည္နယ္မွာေနတဲ့ ဂဂၤါကိုု ေမရီလန္းကိုုလာဖိုု ့ ရာမားက ဖိတ္ေခၚလိုုက္တာတဲ့။ ဂဂၤါအခ်စ္က တကယ္ခိုုင္ၿမဲတယ္ေနာ္ ငါးႏွစ္ၾကီးမ်ားေတာင္။ လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ႏွစ္က ကိုုယ္ေမးေသးတယ္ ဆူနမ္က ဂဂၤါနဲ ့ ႏိုုးလိုု ့ တူးတူးခါးခါးၾကီး ၿငင္းတယ္။ ရာမားကိုု သူ ့အိမ္က ေပးစားမွာေလးဘာေလးနဲ ့။ ခုုေတာ့ ဂဂၤါနဲ ့သေဘာတူလိုု ့ အိမ္ကိုုေတာင္ ေခၚတင္ထားတယ္။ ဒါေတာင္ လံုုးဝၾကီး သေဘာက်ေသးတာ မဟုုတ္ဘူးတဲ့။ ရာမားက ေယာက္်ားယူေတာ့မယ္ ဆူနမ္ နင္တစ္ေယာက္တည္း က်န္ရစ္ၿဖစ္ေတာ့တယ္ ေယာက်ာ္းရွာလိုု ့ တိုုက္တြန္းေနရတယ္။ ေက်ာင္းမွာတုုန္းက ကိုုယ္တိုု ့ဘတ္ခ်္၊ စီနီယာ၊ ဂ်ဴနီယာေတြမွာ နီေပါေတြမွ အမ်ားၾကီးကိုု တစ္ေယာက္ရေအာင္ မခ်ိတ္ဘူး။ သူက ဂူရုုန္းမွ ဂူရုုန္းတဲ့ေလ။ အမ္းထရူးက်ေတာ့လည္း ဂူရုုန္းေပမဲ့ ယူလိုု ့မရတဲ့ဂူရုုန္းတဲ့။ ေစ်းဝယ္တဲ့အခါ ၿခင္းေတာင္းကိုု မသယ္ႏိုုင္တဲ့အခါ၊ အဝတ္ေလွ်ာ္ဖိုု ့ အဝတ္ၿခင္းေတာင္းကိုု မသယ္ႏိုုင္တဲ့အခါ မိသားစုုဝင္တစ္ေယာက္ေလာက္ အနားမွာရိွေစခ်င္သား။ ကေလးေတြကိုု ၿမင္ရတဲ့အခါ မိသားစုုရိွသင့္ၿပီလိုု ့ ေတြးမိသား။ တခါတေလက်ေတာ့ ဒီေလာက္နာက်င္ကိုုက္ခဲေနတာ ဘယ္လိုုလုုပ္ မိသားစုုတာဝန္ေတြ ထမ္းေဆာင္ႏိုုင္ပါ့မလဲလိုု ့ ေတြးမိသား။
စန္းစန္း မင္း အေဒၚၿဖစ္သြားၿဖစ္ၿပီဆိုု ဟုုတ္တယ္။ မင္းေမာင္ကိုု သံုုးေယာက္ေမြးခိုုင္း တစ္ေယာက္ကိုု မင္းအစ္မကေမြး၊ တစ္ေယာက္ကိုုမင္းကေမြး။ ဟဲ့ သူ ့ကေလးကိုု ေမြးမဲ့အစား ကိုုယ့္ဘာသာေမြးမွာေပါ့။ အဲဒါေၾကာင့္ ေယာက်ာ္းရွာဖိုု ့ ေၿပာတာေပါ့။ ကိုုယ္တိုု ့ညီအစ္မေတြဆံုုရင္ ေမာင္ေမာင္နဲ ့ကိုုယ့္ေယာက္မ အသံုုးမက်တဲ့အေၾကာင္း ဘူတာဆိုုက္သလိုု ဆူနမ္၊ မိုုင္းတိုု ့နဲ ့ဆိုုရင္ ဒီေယာက္်ားဘူတာပဲ ဆိုုက္တယ္။ ကိုုယ္တိုု ့ၿပသနာက ကိုုယ္တိုု ့ေလာက္ ပညာတတ္၊ လစာကလည္း ကိုုယ္တိုု ့နီးပါးေလာက္ရတဲ့သူ၊ လူမ်ိဳး၊ ဘာသာလည္း တူဦးမွ။ မိုုင္း မင္း သိပ္ကံေကာင္းတယ္ ဗီယက္နမ္ခ်င္းလည္း ၿဖစ္သလိုု ဘြဲ ့ရပညာတတ္၊ လစာလည္းေကာင္း၊ ယူအက္စ္မွာ အေၿခခ်တဲ့သူ၊ မင္းရဲ ့ပထမဆံုုးရည္းစားလည္း ၿဖစ္တယ္ မင္းကိုု သိပ္အားက်တာပဲ။ စန္းစန္း ၿမန္မာၿပည္ ဘယ္ေတာ့အလည္ၿပန္မလဲ။ ဒီႏွစ္ေတာ့ ကိုုယ့္မိဘေတြ လာမွာဆိုုေတာ့ မၿပန္ၿဖစ္ေတာ့ပါဘူး။ ၿပန္မယ္ဆိုုရင္လည္း ေလယာဥ္ခ၊ လက္ေဆာင္ေတြနဲ ့ ပိုုက္ဆံသိပ္ကုုန္တာ။ ကိုုယ့္မွာ တၿခားကုုန္စရာေတြ ရိွေသးတယ္။ စန္းစန္း ပူရီမာကိုု မွတ္မိတယ္မလား မွတ္မိတယ္ ေဘာစတြန္မွာေလ။ သူ ့ေကာင္လည္း ေဘာ္စတြန္မွာ ယူေတာ့မယ္နဲ ့တူတယ္။ ေက်ာင္းမွာတုုန္းက သူတိုု ့ႏွစ္ေယာက္ သမီးရည္းစားလားလိုု ့ေမးတာ ဆူနမ္က ႏိုုးလိုု ့လံုုးဝၿငင္းတယ္။ ပူရီမာမွာ ရည္းစားရိွတယ္တဲ့။ ပူရီမာမွာ ရည္းစားရိွမရိွေတာ့ မသိဘူးေဟ့ သူတိုု ့ႏွစ္ေယာက္ကိုု ေတြ ့လိုုက္တာနဲ ့ သမီးရည္းစားမွန္း သိတယ္။
အဲဒါကိုု ဆူနမ္က ႏိုုး ရိုုးရိုုးသားသားခင္တာလိုု ့ ၿငင္းေနေသးတယ္။ ဒီနီေပါေတြဟာေလ ရိုုးသားအၿပစ္ကင္းလြန္းၾကတာလား မသိေတာ့ဘူး။ ခုုထိ ဆူနမ္က ႏိုုးလိုု ့ၿငင္းေနတုုန္း။ ကယ္လီဖိုုးနီးယားက စီနီယာငါးနဲ ့ ေဘာ္စတြန္က ပူရီမာတိုု ့ ဖေလာ္ရီဒါကိုု သြားတဲ့ဓာတ္ပံုုေတြ ေဖ့ဘြတ္မွာ ေတြ ့လိုုက္တယ္။ သူ ့ေကာင္လည္းပါတယ္ ဆူနမ္တစ္ေကာင္ဟာေလ ခုုထိၿငင္းေနတုုန္း။ ဟိုုက မဂၤလာေဆာင္ေတာ့မွပဲ ရက္စ္လိုု ့ေၿပာေတာ့မယ္နဲ ့တူတယ္။ ကိုုယ္ေတာ့ ဆူနမ္ကိုု နားမလည္ႏိုုင္ေတာ့ဘူး လယ္ၿပင္မွာ ဆင္သြားသလိုု ရွင္းရွင္းလင္းလင္းၾကီး ၿမင္ရဲ ့သားနဲ ့ ဘာလိုု ့ဘူးခံေနပါလိမ့္။ စန္းစန္းေရ မင္းႏွလံုုးသားကိုု ဖြင့္ေနာ္။ သင့္ေတာ္တဲ့သူေတြ ့ရင္ သိပ္မစဥ္းစားနဲ ့။ ကိုုယ္တိုု ့က ပညာ၊ အလုုပ္ အားလံုုးၿပည့္စံုုေနၿပီ အိမ္ေထာင္ၿပ ုသင့္တဲ့အရြယ္ ေရာက္ၿပီ။ အင္းပါ ကိုုယ္စဥ္းစားပါ့မယ္။ ဆူနမ္၊ ရာမားတိုု ့ ကြန္းဖရင့္ေကာ ေခၚရေအာင္ စန္းစန္း အိပ္ခ်င္ေနၿပီလား ၁၁ နာရီ ထိုုးလုုၿပီ။ အင္း ဟုုတ္တယ္ ကိုုယ့္မ်က္စိေတြ စင္းေနၿပီ ကိုုယ္အိပ္သင့္ေနၿပီ။ မအိပ္ရင္ အဆစ္အၿမစ္ေတြ ပိုုကိုုက္တယ္။ ကိုုယ္ နားလည္ပါတယ္ ေနာက္မွ ေၿပာၾကေအာင္ေလ ဂြတ္ႏိုုက္။
Newer Posts Older Posts Home
Living with lupus ...
►  April (5)
►  March (9)
►  February (7)
►  January (6)
►  2014 (54)
►  December (6)
►  November (6)
►  October (6)
►  September (6)
►  August (4)
►  July (3)
►  June (4)
►  April (3)
►  March (4)
►  February (4)
►  January (2)
►  2013 (57)
►  December (3)
►  November (7)
►  October (6)
►  September (6)
►  August (5)
►  July (4)
►  June (4)
►  April (4)
►  March (4)
►  February (5)
►  January (4)
►  2012 (55)
►  December (1)
►  November (2)
►  October (4)
►  September (2)
►  August (4)
►  July (3)
►  June (9)
►  April (5)
►  March (5)
►  February (7)
►  January (8)
►  2011 (114)
►  December (7)
►  November (6)
►  October (5)
►  September (9)
►  August (12)
►  July (21)
►  June (18)
►  May (12)
►  April (12)
►  March (6)
►  February (4)
►  January (2)
►  2010 (2)
ဒီလို ေၿပာခဲ့ၾကတယ္။
#Daydream (1)
Animals (3)
Article (9)
Colorful Myanmar (2)
Emotion (4)
Environmnet (1)
Essays (35)
Facebook (3)
Feeling (8)
Fiction (1)
Flowers And Festivals Around The Myanmar Year (2)
Friends (9)
Gardens (1)
Humour (12)
Khin Myo Chit (2)
Knowledge (7)
My Family (28)
MySelf (29)
Performing Arts (2)
Political (10)
Religion (1)
Short Essays (7)
Tag Posts (15)
Thought (13)
Traveling (82)
University (14)
စိတ္အာဟာရ (2)
သေရာ္စာ (2)
အေတြးအၿမင္ (24)
ေထြရာေလးပါး (15)
အၿမဲသြားလည္ၿဖစ္တဲ့
သစ္ထူးလြင္ Myanmar News Now
ထိုင္းေတာင္ပိုင္းခ႐ိုင္ ၈ ခု ေရေဘးဒဏ္ခံေနရ
6 hours ago
Tun Tun's Photo Diary
Kalaw Day 1 & 2
မိုးေငြ႔ႏွင္႔အတူ
Perfume....
စိတ္ဝင္စားစရာ မာမာရဲ႔ ဝါသနာမ်ား
ေမႊးျပီးဆိမ္႕ေနတဲ့ မုန္႔ဆမ္းနယ္
က်မရဲ့ေနရာေလး
ႀကဳံဖူးခဲ့တဲ့ဂ်ပန္မ်ား(၃)
ေတြးမိေတြးရာ...ေရးမိေရးရာ
ခ်စ္ျခင္းထာဝစဥ္ တြင္ရစ္ေစ ...
Rolling to 2017 + Lab Report
သ တ္ ပုံ ကို မွ န္ ေ အ ာ င္ ေ ရ း ၾက
ခံစားမႈ႕သံစဥ္
အသြားနဲ႕ အျပန္
နွင္းဆီတစ္ခင္း ပန္းတစ္ျခင္း
သင္ မေပ်ာ္ရႊင္ဘူးလား ဆိုတာ သိႏိုင္သည့္ အခ်က္မ်ား
စြယ္ေတာ္အိပ္မက္ရွည္
လြင္ျပင္လႈိင္းငယ္
ဘုစုေမြးေန႔ ေမာင့္အမွတ္တရ ကဗ်ာေလး
အိမ့္ခ်မ္းေျမ႕ ရဲ႕သံစဥ္မဲ့အလကၤာမ်ား
ကေနဒါ - အေမရိကားႏွင့္ ရန္ကုန္ (ဇာတ္သိမ္း)
2 weeks ago
ကိုင္တြယ္ျခင္း အနုပညာ
3 weeks ago
ေဘာင္ခတ္ပါ၊ မသတ္နဲ႔ ...
3 weeks ago
အၿပဳံးမပ်က္ ေရွ႕သို႕ဆက္ မဂၤလာ တစ္ဆယ့္ႏွစ္
4 weeks ago
4 weeks ago
အားလံုုးဘတ္တဲ့ တီခ်မ္း
First of May
5 weeks ago
အန္တီတင့္၏ အမွတ္တရေလးမ်ား
ျဖတ္သန္းခဲ့ေသာ ဘ၀ရဲ႕ေန႔ရက္မ်ား
1 month ago
2 months ago
ပုဇြန္ခ ်ဥ္
2 months ago
sosegado တည္ ၿငိမ္ ေအး
2 months ago
သူႀကီးမင္း (တုံးဖလား)
သစၥာဓိ႒ာန္ ပုုံျပင္မွန္
3 months ago
www.myathwayni.com/
နတ္ေရးတဲ့ေရႊစာ
3 months ago
မေဗဒါရဲ႕ ေဗဒါလမ္း
သင်မသိကောင်း မသိသေးမဲ့ Park Bo Gum အကြောင်းလေးတွေ
3 months ago
စိမ္းရြက္ႏုေပၚက မိုးေရစက္မ်ား
3 months ago
ကြ်န္ေတာ့္ဘ၀ ဇာတ္ခံု - ေမာင္မ်ိဳး
အေၾကာက္တရားအားေက်ာ္ျဖတ္ျခင္း
4 months ago
ရုပ္႐ွင္ထဲမွာ ၇-၁၄
4 months ago
khin oo may
2011 memory
4 months ago
Rose of Sharon
5 months ago
တုိင္ 0 မ ္, Typhoon Nepartak, နာ ဂစ္ ႏ ွ င့ ္ စပ္ မိ စပ္ ရာ
5 months ago
Burmese taste - Iora
ထမင္းဘူးမ်ား (၂ )
6 months ago
အဝါေရာင္က်ီးကန္းေတြ ငါ့ဆီၿပိဳဆင္းလာတဲ့ေန႕က
7 months ago
ေရမရေသာ ေတာင္စဥ္မ်ား...
7 months ago
ရွမ္းေခါက္ဆဲြ ခ်က္နည္း ေနာက္တစ္မ်ိဳး
7 months ago
Wutyee Food House
Mario Bento ထမင္းဘူး
8 months ago
8 months ago
ၾကယ္ျပာရဲ ႔အိမ္ကေလး
" ကုိယ္႔ဇာတာက အဲ႔လိုပဲ "
8 months ago
ေနာင္ဂ်ိန္တို႔ မိသားစု
ကေလးမ်ား ႏွင့္ စာဖတ္ျခင္း အႏုပညာ
8 months ago
မမဝသုန္ နွင့္ အျပာေရာင္ေတာင္တန္းမ်ား
မွတ္တိုုင္မ်ား အေၾကာင္း
8 months ago
Danuphyu Daw Saw Yee (London)
အင္းေလးဘီးမုန္႔
9 months ago
10 months ago
ဝါေခါင္မိုး
ဇီဝေလာင္ကၽြမ္းမႈ
11 months ago
Kyi Aye (Literature)
11 months ago
ရင္ၿငိမ္းသူ
2015 ဒီဇင္ဘာ
✿ My Emotions ✿
အားငယ္ေနတဲ့သူရဲေကာင္း
ေရြးေကာက္ပြဲဆုိင္ရာ up to date သတင္း အခ်က္အလက္မ်ား စုစည္းမွဳ
ခ်စ္ၾကည္ေအး
ငယ္ငယ္တုန္းက ပြဲႀကိဳက္ခင္ကြ်န္မ
အစိမ္းေရာင္လြင္ျပင္
ခ်ယ္ရီပန္းတို႕ ပြင္႕ေဝခ်ိန္
Wathone Moe
Moscow - Wathone Moe
Oakkar7's Blog
တႏိုင္တပိုင္ေရသန္႔စင္ျခင္း-၂ (ေနေရာင္ျခည္ျဖင္႔ေရကိုပိုးမႊားသန္႔စင္ျခင္း)
ေန၀သန္ ရဲ႕ အိုေအစစ္
Just a minute
မိုးဦးစံပယ္
ခ်ီကာဂိုမွာ တေန႕တာ
နိမ့္ေသာ ျမန္မာ့စီးပြားေရးထဲက ျမင့္ေသာ သမၼတအႀကံေပး
သက္တန္႔ခ်ိဳ.....
ေမတၱာျဖင့္ ခ်ည္ေႏွာင္ျခင္းႏွင့္ ရွင္ဘုရင္တစ္ပါးရဲ႕ ခ်စ္ပံုျပင္
White Angel
"မယ္ဗိုက္ရဲ႕ခြဲစိတ္ခန္း အေတြ႔အႀကံဳ"
Angelhlaing
ကၽြန္မ ေနေပ်ာ္ခဲ႕ပါတယ္ ေမာင္
2 years ago
“အေတြးစေလးေတြ”
“ ေဆးေပါင္းခ . . . ”
2 years ago
အသားအရည္လွပဖို႔ နည္းလမ္းရွာေဖြထိန္းသိမ္းစို႔
2 years ago
အလွသစၥာ ပန္းပြင္႔မ်ား
လွမ္းမီေပမယ္႔
2 years ago
အျခားအျခားေသာ ၾကယ္ ေတြလို
2 years ago
Vista's Colorful Planet
လက္ရွိအေျခအေန
2 years ago
ေပ်ာ္ပါေစ ခ်ယ္
2 years ago
~ ဏီလင္းညိဳ ~
ပူစီ၊ ဘရာနီ၊ မုသာ၀ါဒႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္....
2 years ago
ကႏၱာရ ပန္းပြင့္
2 years ago
ေကာင္းကင္ၿဖဴ
Blog day ႏွင့္ အမွတ္တရမ်ား
2 years ago
♠ နတ္ဆိုးေရးတဲ့ အလြမ္းပုရပိုဒ္ ♠
2 years ago
ၾကည္ျဖဴခင္ခင္
“အေမ့ရင္ခြင္’’
2 years ago
Thet Nandar Family
မုန္႕ဟင္းခါး
3 years ago
ေ၀မုိးႏုိင္(မုံရြာ)
ဆ…ဆရာႀကီး…စပ္ၿဖီးၿဖီး
3 years ago
Baby taster
နံနက္စာႏွင့္ ေန႔လည္စာမ်ား
3 years ago
ေမ်ာလြင့္တိမ္ တို႕ နားခိုရာ....
ကၽြႏ္ုပ္နင့္အသက္ငါ့ေပး ဆရာႀကီးညိမ္းႏိုင္ ႏွင့္ ေဒၚလာ၁၁ဘီလ်ံေပ်ာက္ဆံုးမႈႀကီး
3 years ago
Haze & the Authors
3 years ago
မေလးၿမတ္၏ ဝါသနာ
အခုတေလာ မေလးတေယာက္ ဒီသီခ်င္း ေလးကိုၾကိဳက္ ၾကိဳက္
3 years ago
ၾကည္ၾကည္ရဲ႕ဒုိင္ယာရီ
3 years ago
AMK Creation
ပိေတာက္ရဲ႕သစၥာကို ၾကည္ညိဳေနတဲ့ေကာင္
3 years ago
အစရွိ အေနာင္ေနာင္မို ့အက်င့္ပါသြားမွာကို စိုးမိတယ္
3 years ago
Mon Petit Avatar
This Post Doesn't Have a Title on It
3 years ago
ၾကံဳခဲ့ရ နဗနဘ၀
50.1 ဘ၀ထဲ ရြာလည္ၾကသူမ်ား
4 years ago
!...* ေဆာင္းႏွင္းရြက္ ေတးခတ္သံ *...!
အိုင္ဖုန္း ဖိုက္ အလွဴခံပါတယ္
4 years ago
သစ္ေကာင္းအိမ္
4 years ago
ေရႊရတုမွတ္တမ္း
ေျခေထာက္ကိုဆြဲ .......သရဲ
5 years ago
မုိးပန္းခ်ီ
♨ . Qu Te Kitchen
အရာအားလံုးၿပီးၿပည္႔စံုခ႔ဲေသာ ဘ၀တစ္ခု၏ ရာဇ၀င္
အန္တီတင့္ (စက္မွု တကၠသိုလ္)
အေမွာင္ထုထဲက အလင္းစက္မ်ား
ကၽြန္ေတာ္လြတ္က်ခဲ့တဲ့ၿမိဳ႕ေတာ္
Moon Thet Pan - မြန္းသက္ပန္ (ေဆး-၁ )
အာကာေခတ္ပိုင္
ေတာက္ပႀကယ္စင္
ျမစ္က်ဳိးအင္း
ေတာက္ပႀကယ္စင္
မြန္မြန္ယိုကို
NYI LYNN SECK 18+ DEN
လြန္းထားထား(ေဆးတကၠသိုလ္)
Nine Nine SaNay
ကိုယ့္လိုဘေလာ့ဂါေပါက္စသူငယ္ခ်င္းေတြ
သတင္းေဆာင္းပါး
VOA News: သတင္း
BBCBurmese.com | ပင်မစာမျက်နှာ
Eleven Media Group
Mizzima Burmese
san.s.htun@gmail.com ဆီ ေဝဖန္အၾကံၿပ ုႏိုင္ပါတယ္။
ၿဖစ္တည္လာတဲ့ အေတြးမွ်င္ေလးေတြကို ဒိုင္ယာရီမွာ ေရးဖြဲ ့ေနသူတေယာက္...
View my complete profile
ပို ့စ္အသစ္တင္တိုင္း ပို ့ေပးဖို ့ အီးေမးလ္လိပ္စာ ထားခဲ့ရန္
Total Pageviews
Live Traffic Stats
© San San Htun. 2010 - 2016 | Privacy Policy. Powered by Blogger.