en en en my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my en my my my en en my my my my my my my my my my my en en my my my my my my my my ja en en my my my my my my my en en my my my my my my my my my my my en en my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my en en en en my my my my my my my my my my my en en en en en en en en en en it pt it fr fr ja pt ja en en en ceb en en
skip to main | skip to sidebar
ျမတ္စြာဘုရားရွင္က “မေသခင္ သုတၱန္” လို႔ အဓိပၸါယ္ရတဲ့ “ပုေရာေဘဒ သုတၱန္” မွာ မေသခင္ ျဖည့္ဆည္းရမယ့္ ဘ၀ အရည္အေသြး ေတြကို တစ္စုတစ္ေ၀းတည္း ေဟာၾကားထား ပါတယ္။ ျမင့္ျမတ္တဲ့ လူသားတိုင္းနဲ႔ ျမင့္ျမတ္လိုတဲ့ လူသားတိုင္း မျဖည့္မျဖစ္ ျဖည့္ဆည္းရမယ့္ စိတ္ဓါတ္ အရည္အေသြး၊ ဘ၀ အရည္အေသြးေတြ ျဖစ္လို႔ အက်ဥ္းဆံုး ခ်ဳပ္ၿပီး ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။
မေသခင္မွာ တဏွာကင္းေအာင္ ၾကိဳးစားရပါမယ္။ လံုး၀ မကင္းေတာင္ နည္းႏိုင္သမွ် နည္းရပါမယ္။ အစြန္းထြက္တဲ့ တဏွာမ်ိဳး၊ လြန္ကဲ ေဖာက္ျပန္တဲ့ တဏွာမ်ိဳး လံုး၀မျဖစ္ေအာင္ သတိနဲ႔ ထိန္းသိမ္းႏိုင္ရပါမယ္။
ၿပီးဆံုးခဲ့တဲ့ အတိတ္အေၾကာင္း၊ ျဖစ္မလာေသးတဲ့ အနာဂတ္ အေၾကာင္းေတြကို မလိုအပ္ဘဲ ေတြးေတာေနၿပီး စိတ္ပင္ပန္း မေနသင့္ပါဘူး။ မေသခင္ ကိုယ္တကယ္ပိုင္တဲ့ ပစၥဳပၸန္ တစ္ခဏေလးမွာပဲ စိတ္ကို တည့္တည့္ ခ်ထားၿပီး လုပ္သင့္ လုပ္ထိုက္တာကို အေကာင္းဆံုး ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ရပါမယ္။
မေသခင္မွာ ကိုယ့္စိတ္ကိုယ္ ေဒါသမီး မေလာင္ၿမိဳက္ေအာင္ တိမ္းေရွာင္ႏိုင္ရ ပါမယ္။ ထစ္ကနဲရွိ ေဒါသ ထြက္တာမ်ိဳး မလုပ္သင့္ပါဘူး။ သူလည္း တစ္ေန႔ေသ၊ ကိုယ္လည္း တစ္ေန႔ေသမယ့္ကိစၥ ဘာလို႔ေဒါသ ထြက္ေနဦးမွာလဲ။
ေနရာတကာမွာ စိတ္ပူပန္တတ္တဲ့ သူလည္း မျဖစ္သင့္ပါဘူး။ တိုေတာင္းလွတဲ့ ဘ၀ေလးကို စိတ္ ပူေလာင္မႈေတြနဲ႔ ဘာလိို႔ အခ်ိန္ ျဖဳန္းပစ္မွာလဲ။ စိတ္ေအးေအး၊ ေခါင္းေအးေအးနဲ႔ အရာရာကို ေယာနိေသာ မနသိကာရ ထားတတ္ဖို႔ အေရးၾကီးပါတယ္။
ရွိတဲ့ဂုဏ္နဲ႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ မရွိတဲ့ ဂုဏ္နဲ႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ၾကြားတတ္၀ါတတ္၊ ဂုဏ္ၿပိဳင္တတ္တာ မ်ိဳးလည္း ေရွာင္ၾကဥ္ရပါမယ္။ ကိုယ္လုပ္တာ၊ ကိုယ္ပိုင္တာ လူတကာ လွည့္ၾကြားေနရတဲ့ အရသာက ေသရင္ ကိုယ့္အတြက္ ဘာမ်ား အက်ိဳးျပဳႏိုင္မွာ မို႔လဲ။
လုပ္သင့္တာ မလုပ္ခဲ့မိ ေလျခင္း၊ မလုပ္သင့္တာ လုပ္ခဲ့မိ ေလျခင္းလုိ႔ ေနာင္တရ စိတ္ ပူပန္ေနတာ မ်ိဳးလည္း မျဖစ္သင့္ပါဘူး။ အသိမွန္၊ သတိမွန္ရတဲ့ အခ်ိန္ကစၿပီး လုပ္သင့္တာလုပ္၊ မလုပ္သင့္တာ မလုပ္ဘဲေနရင္ မေသခင္ ကိုယ့္ဘ၀ဟာ ေက်နပ္စရာ ေကာင္းေနပါၿပီ။
ႏႈတ္ေစာင့္စည္းသူ၊ စကားကုိ ဉာဏ္နဲ႔ ခ်င့္ခ်ိန္ ေျပာသူလည္း ျဖစ္ရပါမယ္။ အပိုစကားေတြ၊ အက်ိဳးမဲ့ စကားေတြကို စိတ္ထင္တိုင္း ေလွ်ာက္ေျပာေနလို႔ ကိုယ့္ပါးစပ္လည္း က်က္သေရ ရွိမလာႏိုင္သလို၊ မေသခင္ ကိုယ့္ဘ၀လည္း က်က္သေရ ရွိမလာႏိုင္ပါဘူး။
မေသခင္ ကာလေလးက တိုတုိေလးမို႔ စိတ္ပ်ံ႕လြင့္ ေတြးေတာၿပီးလည္း အခ်ိန္မျဖဳန္းသင့္ ပါဘူး။ ကုန္သြားတဲ့ အခ်ိန္က ျပန္မရႏိုင္တဲ့ အတြက္ လက္ထဲ ေရာက္လာသမွ် အခ်ိန္တိုင္းကို စိတ္တည္ၿငိမ္မႈ အျပည့္နဲ႔ အက်ိဳးရွိရွိ အသံုးခ်တတ္ ရပါမယ္။
ကိုယ့္ရဲ႕ လက္ရွိဘ၀ကို မေက်နပ္ဘဲ မေရရာ မေသခ်ာတဲ့ အနာဂတ္ဘ၀ကုိ ပံုေဖာ္ တပ္မက္ေနတာမ်ိဳးလည္း လံုး၀ မျဖစ္ေစသင့္ပါဘူး။ ကိုယ္နဲ႔ ထိုက္တန္လို႔ ရလာတဲ့ ကိုယ့္ဘ၀ကို ေက်ေက်နပ္နပ္ လက္ခံၿပီး ေနတတ္ေအာင္ ေနရပါမယ္။ ပစၥဳပၸန္ဘ၀ကို ဖန္တီးေပးလိုက္တဲ့ အတိတ္ကံရဲ႕ ျဖစ္တည္ရာ ဘ၀ေတြကိုလည္း စိတ္နာေနလို႔ အပိုပါပဲ။
ကံ ကံရဲ႕အက်ိဳးမရွိ၊ ေရွးဘ၀၊ ေနာက္ဘ၀မရွိ အစရွိတဲ့ အယူမွား မိစၦာဒိ႒ိ ေတြလည္း ကင္းရွင္းေနရ ပါမယ္။ အယူမွားရင္ အလုပ္မွားမယ္၊ အလုပ္မွားရင္ အက်ိဳးတရားလည္း မွားၿပီး ပစၥဳပၸန္မွာေကာ သံသရာမွာပါ ဆင္းရဲ ဒုကၡေတြ ပင္လယ္ေ၀ရ ပါလိမ့္မယ္။
ကိေလသာ ျဖစ္မယ့္ကိစၥ၊ အကုသိုလ္ ျဖစ္မယ့္ ကိစၥေတြမွာ တြန္႔ဆုတ္တဲ့သူ ျဖစ္ရပါမယ္။ ကိေလသာစိတ္ မျဖစ္ရဲ၊ အကုသိုလ္အလုပ္ မလုပ္ရဲတဲ့သူဟာ သူရဲေကာင္း အစစ္ပါ။
ကိုယ့္ကို သူတစ္ပါးေတြ အထင္ၾကီးေအာင္ မဟုတ္မမွန္ လုပ္ၾကံ လွံဳ႕ေဆာ္တာမ်ိဳး လံုး၀ မျပဳလုပ္ရပါဘူး။ အံ့ဖြယ္ ထူးဆန္းေတြ လိမ္ညာ ဖန္တီးျပၿပီး နာမည္ၾကီး၊ လာဘ္ေပါ၊ ပရိသတ္ မ်ားေအာင္ လုပ္ျခင္းဟာ ကိုယ့္ရဲ႕ မေသခင္ဘ၀ကို အမဲေရာင္ ဆိုးေနတာပါပဲ။
လူသားေတြရဲ႕ မေသခင္ ဘ၀ကို အရုပ္ဆိုး၊ အက်ည္းတန္ေစတဲ့ မနာလို၊ ၀န္တိုမႈ (ဣႆာ၊ မစၦရိယ) ကိုလည္း တြန္းလွန္ႏိုင္ရပါမယ္။ ကိုယ့္ထက္သာ မနာလိုတဲ့စိတ္၊ ကိုယ့္လိုျပည့္စံုမွာ ၀န္တိုတဲ့စိတ္ လႊမ္းမိုးေနတဲ့ သူဟာ မေသခင္က ပုပ္ေနတဲ့ သက္ရွိ အေလာင္းေကာင္ပါပဲ။
ကိုယ္အျပဳအမူ ၾကမ္းတမ္းသူ၊ ႏႈတ္အေျပာအဆို ၾကမ္းတမ္းသူ၊ စိတ္ေန သေဘာထား ၾကမ္းတမ္းသူ မျဖစ္ေစရ ပါဘူး။
ကုိယ္က်င့္တရား မေကာင္းသူ (သီလမရွိသူ) ကို ပတ္၀န္းက်င္က ရြံရွာ စက္ဆုပ္ၾကပါတယ္။ မေသခင္မွာ ပတ္၀န္းက်င္က ရြံရွာစက္ဆုပ္တဲ့ ကိုယ္က်င့္တရား ပ်က္သူ မျဖစ္ပါေစနဲ႔။
ခ်စ္ခင္ေနသူ အခ်င္းခ်င္း၊ အဆင္ေျပေနသူ အခ်င္းခ်င္း ကြဲျပားေအာင္ လွဳံ႕ေဆာ္သူ၊ ကုန္းတိုက္သူ မျဖစ္ပါေစနဲ႔။ သူ႔ေရစက္နဲ႔သူ၊ သူ႔အေၾကာင္းဆက္နဲ႔ သူ၊ ခင္ၾက၊ အဆင္ေျပေန ၾကတာကို မနာလို ၀န္တိုျဖစ္ၿပီး ကြဲျပားေအာင္ ကုန္းတိုက္တဲ့ သူေလာက္ က်က္သေရ ယုတ္တဲ့သူ ေလာကမွာ မရွိေတာ့ပါဘူး။
မ်က္စိ၊ နား၊ ႏွာ၊ လွ်ာ၊ ကိုယ္၊ စိတ္လို႔ ေခၚတဲ့ တံခါး ေျခာက္ေပါက္ကေန အဆင္း၊ အသံ၊ အန႔ံ၊ အရသာ၊ အထိအေတြ႔၊ သေဘာတရားလို႔ ေခၚတဲ့ အာရံု ေျခာက္ပါးဆီကို တဏွာေလာဘ အစရွိတဲ့ ကိေလသာ ေရအလ်င္ေတြ စီးဆင္း မသြားေအာင္ ေစာင့္ေရွာက္ႏိုင္ ရပါမယ္။ ျမင္- ျမင္ကာမွ်၊ ၾကား- ၾကားကာမွ်နဲ႔ ၿပီးေအာင္ သတိပ႒ာန္ တရားကို ပြားမ်ားႏိုင္ရင္ ကိေလသာေရ စီးဆင္းမႈ ရပ္တန္႔သြားမွာပါ။
မာနလြန္ကဲၿပီး ေအာက္ေျခလြတ္ ဘ၀င္ျမင့္ေနတဲ့ သူလည္း မျဖစ္ေစရပါဘူး။ မာနႀကီးတယ္ ဆိုတာ အထင္ႀကီးတာပါ။ ပစၥည္း၊ ရုပ္ရည္၊ ပညာ၊ အာဏာ သူမ်ားထက္ သာတယ္လို႔ ထင္ေနတဲ့ အထင္ႀကီးေန တာပါ။ အထင္ဟာ အထင္ပါပဲ၊ တကယ္မဟုတ္ ပါဘူး။
မေသခင္မွာ တစ္ေန႔ထက္ တစ္ေန႔ ဉာဏ္ပညာ ႀကီးမားသူ ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားေနရ ပါမယ္။ ေလာကီဉာဏ္သာ မက ေလာကုတၱရာ ဉာဏ္ပါရမွ လူ႔ဘ၀ ျဖစ္ရက်ိဳး နပ္ပါတယ္။
ဘယ္အရာမ်ိဳး မဆို ကိုယ္ေတြ႔အသိ မပါဘဲ သူတစ္ပါးအေျပာနဲ႔ ယံုတတ္တဲ့ သူလည္း မျဖစ္ေစရ ပါဘူး။ သိသင့္ သိထိုက္တာ မွန္သမွ် သူတစ္ပါး ပါးစပ္မွာ လမ္းဆံုး၊ သူတစ္ပါး ေျပာတာ ယံုေနရံုေလာက္နဲ႔ မၿပီးဘဲ ကိုယ္တိုင္သိ၊ ကုိယ္တိုင္ ျမင္ေအာင္ ႀကိဳးပမ္း အားထုတ္ရပါမယ္။
ဒါန၊ သီလ၊ သမထ၊ ၀ိပႆနာ ကုသိုလ္ ေကာင္းမႈေတြ ျပဳလုပ္တဲ့ အခါမွာလည္း လာဘ္ေမွ်ာ္တဲ့ စိတ္နဲ႔ မျပဳလုပ္ရပါဘူး။ လူမႈေရး လာဘ္လာဘလို႔ ေခၚတဲ့ ထင္ေပၚ ေက်ာ္ေစာမႈ၊ စီးပြားရာထူး တိုးတက္မႈ၊ သံသရာ ေကာင္းစားမႈေတြကို လံုး၀ မေမွ်ာ္ကိုးဘဲ သံသရာ ၀ဋ္ဆင္းရဲမွ လြတ္ေျမာက္လိုတဲ့ စိတ္၊ သတၱ၀ါအမ်ား ေကာင္းစားေစ လိုတဲ့ စိတ္နဲ႔ ျပဳလုပ္ၾကရပါမယ္။
အေကာင္းအဆိုး ေလာကဓံ အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ ေတြ႔ၾကံဳလာတဲ့ အခါမွာလည္း စိတ္မတက္၊ စိတ္မပ်က္ဘဲ တည္တည္ ၿငိမ္ၿငိမ္နဲ႔ ခံႏိုင္ရည္ ရွိရပါမယ္။
သက္ရွိသက္မဲ့ တစ္ခုခုအေပၚ တပ္မက္စြဲလမ္းတဲ့ တဏွာကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး ဘယ္သူနဲ႔မွ ဆန္႔က်င္ဘက္ မျဖစ္ေစရ ပါဘူး။ တဏွာတစ္ခုခုရဲ႕ ေနာက္မွာ ဆင့္ပြား အကုသိုလ္ စိတ္ေတြ၊ မေကာင္းမႈ ဒုစရိုက္ေတြ တြဲပါမလာေအာင္ ထိန္းသိမ္း ႏိုင္ျခင္းဟာ အဆင့္ျမင့္ ပုထုဇဥ္ေတြရဲ႕ အရည္အခ်င္း တစ္ခုပါပဲ။
အစားအေသာက္နဲ႔ ပတ္သတ္ၿပီး ေတာ့လည္း ဒါမစားရ မေနႏိုင္၊ ဒါမေသာက္ရ မေနႏိုင္ တမ္းတမ္းစြဲ မက္ေမာမႈ ကင္းရွင္းရ ပါမယ္။ ရသ တဏွာကို ထိန္းခ်ဳပ္ ေစာင့္စည္းႏိုင္ရ ပါမယ္။
ကိုယ္အျပဳအမူ ျဖစ္သမွ်၊ စိတ္အေနအထား ျဖစ္သမွ်ကို အျမဲ သတိကပ္ ရွဳမွတ္ႏိုင္တဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ ၾကံဳလာသမွ် အာရံုေကာင္းဆိုး အမ်ိဳးမ်ိဳးကို မခ်စ္၊ မမုန္းဘဲ ဥေပကၡာျပဳ အညီအမွ် ရွဳႏိုင္တဲ့သူ ျဖစ္ရပါမယ္။
ကိုယ့္အထက္ လူနဲ႔ ႏိႈင္းယွဥ္တဲ့ မာန၊ ကိုယ့္တန္းတူ လူနဲ႔ ႏိႈင္းယွဥ္တဲ့ မာန၊ ကိုယ့္ေအာက္တန္း လူနဲ႔ ႏိႈင္းယွဥ္တဲ့ မာန၊ မာနသံုးမ်ိဳးလံုး ကင္းရွင္းရပါမယ္။
ေသၿပီးရင္ အသက္ေကာင္၊ ၀ိညာဥ္ေကာင္ေလး ေနာက္ဘ၀ လိုက္တယ္ဆုိတဲ့ သႆတ ဒိ႒ိ၊ ေသၿပီးျပတ္တယ္၊ ဘာမွ မျဖစ္ေတာ့ဘူး ဆိုတဲ့ ဥေစၦဒ ဒိ႒ိ၊ ဒီ ဒိ႒ိႏွစ္ပါးလည္း ကင္းရွင္းရပါမယ္။ ဒီ ဒိ႒ိႏွစ္ပါး ရွိေနရင္ မေသခင္ လုပ္ရမယ့္ အလုပ္ေတြ ကေမာက္ကမ ျဖစ္ၿပီး သံသရာမွာ ေခ်ာက္က်ရပါလိမ့္မယ္။
ကိုယ္နဲ႔ ပတ္သတ္ ဆက္စပ္ေနတဲ့ သားသမီးစတဲ့ သက္ရွိ ပုဂၢိဳလ္ေတြ၊ အိမ္၊ ေျမ စတဲ့ သက္မဲ့ အရာ၀တၳဳ ေတြကို ငါ့သား၊ ငါ့သမီး၊ ငါ့အိမ္၊ ငါ့ေျမဆုိၿပီး ငါစြဲႀကီးႀကီး၊ ငါ့ဥစၥာ အစြဲႀကီးႀကီးနဲ႔ သိမ္းပိုက္ထားတဲ့ စိတ္မ်ိဳး ကင္းရွင္းရပါမယ္။
ဘာအလုပ္ပဲ လုပ္လုပ္ ကိေလသာကို ေရွ႕တန္းတင္တဲ့ အလုပ္၊ ကိေလသာကို ဆရာတင္တဲ့ အလုပ္မ်ိဳး မျဖစ္ေအာင္ သတိထားရပါမယ္။
ကိေလသာ အရင္းမခံဘဲ အလုပ္လုပ္ေန ပါရက္နဲ႔ သူတစ္ပါးတို႔က ကိေလသာ အရင္းခံတယ္လို႔ ထင္ေယာင္ ထင္မွား စြပ္စြဲလာရင္လည္း မတုန္မလွဳပ္ သည္းခံႏိုင္ရ ပါမယ္။
“တစ္ေလာကလံုးမွာ ကိုယ္ပိုင္တာ ဘာမွမရွိပါလား” ဆိုတဲ့ အသိ စြဲစြဲျမဲျမဲ ရွိေနရပါမယ္။ အဲဒီအသိ စြဲစြဲျမဲျမဲ ရွိေနၿပီဆိုရင္ ရွိခ်င္တာ မရွိလို႔လည္း မပူပန္ေတာ့ဘူး။ ရွိၿပီးတာ မရွိလို႔လည္း မဆူညံေတာ့ ပါဘူး။
ခ်စ္ျခင္း၊ မုန္းျခင္းစတဲ့ ကိေလသာကို အရင္းခံၿပီး မလုပ္သင့္ မလုပ္ထိုက္တာ လုပ္တဲ့ အဂတိ လိုက္စားမႈလည္း ကင္းရွင္းရပါမယ္။ အဂတိရဲ႕ လားရာဟာ ဒုဂၢတိပါ။
ေလာကမွာ လူသားေတြ မလုပ္သင့္ မလုပ္ထိုက္တာ လုပ္၊ လုပ္သင့္ လုပ္ထိုက္တာ မလုပ္ ျဖစ္ေနၾကတာဟာ အရင္းခံကေတာ့ ကိေလသာပါပဲ။ ကိေလသာ ေခါင္းပါးလာတာနဲ႔ အမွ် မလုပ္သင့္ မလုပ္ထိုက္တာ ေတြလည္း ေရွာင္ၾကဥ္ႏိုင္လာ ပါလိမ့္မယ္။ လုပ္သင့္ လုပ္ထိုက္တာ ေတြလည္း ေဆာင္ငင္ႏိုင္လာ ပါလိမ့္မယ္။
မလုပ္သင့္တာ အားလံုး အၾကြင္းမဲ့ ေရွာင္ႏုိင္ၿပီး လုပ္သင့္တာ အားလံုး အၾကြင္းမဲ့ ေဆာင္ႏိုင္ၿပီ ဆိုရင္ေတာ့ အၾကြင္းမဲ့ ဘ၀လြတ္ေျမာက္မႈကို ရပါၿပီ။ ေသျခင္းတရားက အၾကြင္းမဲ့ လြတ္ေျမာက္ပါၿပီ။
ထပ္တလဲလဲ တစ္ေသတည္း ေသေနရတဲ့ အျဖစ္ဆိုး၊ ဒုကၡဆိုးေတြက ထာ၀ရ လြတ္ေျမာက္ပါၿပီ။ အႏႈိင္းမဲ့ နိဗၺာန္မွာ အၾကြင္းမဲ့ ေပ်ာ္စံႏိုင္ပါၿပီ။
ဒါေၾကာင့္ မေသခင္ လုပ္ရမယ့္ အလုပ္ေတြထဲမွာ အေရးအႀကီးဆံုး၊ ပဓာန အက်ဆံုးကေတာ့ ကိေလသာ ေခါင္းပါးေရး အလုပ္၊ ကိေလသာ အျမစ္ျပတ္ေရး အလုပ္ပါပဲ။
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
ဆရာေတာ္ အရွင္ဆႏၵာဓိက ေရးသားေတာ္မူေသာ “မေသခင္ ဘာလုပ္ၾကမလဲဲ” စာအုပ္မွ ကူးယူေဖာ္ျပ ဓမၼဒါန မွ်ေ၀အပ္ပါတယ္ ခင္ဗ်ာ။
ဤသို႔ မွ်ေ၀ လွဴဒါန္းရေသာ ဓမၼဒါန ကုသိုလ္သည္ ဘုရား တပည့္ေတာ္အား မဂ္ဉာဏ္ ဖိုလ္ေပါက္ နိဗၺာန္ေရာက္ေၾကာင္း အေထာက္အပံ့ေကာင္း ျဖစ္ရပါေစ အရွင္ဘုရား။
အားလံုးေသာ ဓမၼေမာင္ႏွမတို႔ မေမ့မေလ်ာ့ မေပါ့မဆ ျမဲျမံေသာ သတိတရားတို႔ျဖင့္ ကိုယ္စီကိုယ္ငွ ျပည့္စံုႏိုင္ၾကပါေစ။
Posted by Golden Myanmar at 1:28 AM No comments:
Labels: for everyone
ပါးစပ္ထဲကဓါးမတစ္ေခ်ာင္းမွသည္..
ေအာ္.. ပါးစပ္.. ပါးစပ္..။ ေတာ္ေတာ္ ထိန္းရခက္တဲ့ ပါးစပ္ပါပဲ။ ဘုရားရွင္ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီးက ဆံုးမၾသ၀ါဒ ေပးခဲ့ပါတယ္..။ လူေတြကို အကုသုိလ္အေပးဆံုးဟာ စိတ္ၿပီးရင္ ႏႈတ္ဆိုတဲ ပါးစပ္ပါပဲတဲ့။ ဟုတ္ပါတယ္ေနာ္..။ မုန္းေစခ်င္ရင္လည္း ဒီပါးစပ္.. ခ်စ္ေစခ်င္ရင္လည္း ဒီပါးစပ္ပါပဲ..။ ဒီပါးစပ္ေၾကာင့္ အမ်ားသူငါကို စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ ေျပာဆိုႏုိင္သလို.. အမ်ားသူငါကို အကုသုိလ္ေတြ ပြားေစေအာင္ လုပ္ႏုိင္ပါတယ္ေနာ္။
ဒီႏႈတ္ေၾကာင့္ အကုသုိလ္ေတြ အမ်ားဆံုး ျဖစ္ေစႏုိင္ၿပီးေတာ့ အပါယ္သုိ႕ ဆင္းသြားရတဲ့ သာဓကေတြ.. သံသာရာတေလ်ာက္လံုးမွာ ခႏၶာနဲ႕ အဆမတန္ေအာင္ ေပးဆပ္သြားရတဲ့ သာဓကေတြ အမ်ားႀကီးပါပဲ။ ဒါ့ေၾကာင့္လည္း ၀စီဆိုတဲ့ ႏႈတ္ေလးကို ထိန္းေစခ်င္တာပါ။ ေျပာလိုက္တဲ့ စကားေလးတစ္ခြန္းဟာ (၅)စကၠန္႕ေလာက္ေတာင္ မၾကာလိုက္ေပမယ့္ ေပးဆပ္လိုက္ရာတာေတြက ဘ၀(၅၀၀)မကေအာင္ပါပဲေနာ္။ ဒါ့ေၾကာင့္လည္း ပါးစပ္ထဲက ဓါးမတစ္ေခ်ာင္းလို႕ ေျပာလိုက္ရတာပါ။ ဓါးမဆိုတဲ့ စကားေလးက ေသးမ်ားေသးသြားမလားေတာင္ မသိပါဘူးေနာ္။ ဓါးမနဲ႕တူတဲ့ ပါးစပ္တစ္ခုေၾကာင့္ ခႏၶာနဲ႕ အဆမတန္ေပးဆပ္သြားရတဲ့ အေၾကာင္းအရာေလးေတြ ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။
အရင္ဆံုး ေျပာျပခ်င္တာကေတာ့ ေ၀သာလီရဲ႕ အလွဧကရီ အမၺပါလီရဲ႕ အေၾကာင္းေလးပါပဲ။ ဘ၀တစ္ခုမွာ ပါလီဟာ ဘိကၡဴနီမ တစ္ေယာက္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ဘုရားေက်ာင္းေျမေတြမွာ သန္႕ရွင္းေရးအၿမဲလုပ္ေပးခဲ့တဲ့ သူေပါ့။ တစ္ေန႕မွာေတာ့ သူသန္႕ရွင္းေရးလုပ္ေနတဲ့ ေနရာကို အရိယာဘိကၡဴနီမတစ္ေယာက္ တံေတြးေထြးလိုက္တဲ့ တံေတြးက်န္ခဲ့တာကို ၾကည့္ၿပီး သန္႕ရွင္းရင္း ပါးစပ္ကေျပာလိုက္ပါတယ္.. ဘယ္ ျပည့္တန္ဆာမေထြးသြားတာလဲ ဆိုတဲ့ စကားေလးတစ္ခြန္းပါ။ ဒီစကားေလးေျပာလိုက္တာက (၉)လံုးထဲပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ျပန္ၿပီးေပးဆပ္လိုက္ရတာကေတာ့ ဘ၀ေပါင္း မေရမတြက္ႏုိင္ေအာင္ပါပဲ။ ဘုရားရင္ျပင္မွာ သန္႕ရွင္းေရးလုပ္ခဲ့တဲ့ ကုသုိလ္ေၾကာင့္ ျဖစ္ေလရာဘ၀မွာ ရုပ္အဆင္းရူပါဟာ သူမ်ားနဲ႕ မတူေအာင္ လွပေခ်ာေမာေပမယ့္.. အရိယာကို ေစာ္ကားမိတဲ့ စကားေလး(၉)လံုးေၾကာင့္ ျဖစ္ေလရာဘ၀အမ်ားစုဟာ ျပည့္တန္ဆာမဘ၀နဲ႕ပဲ ျဖစ္ရၿပီးေတာ့ ခႏၶာနဲ႕ အဆမတန္ေအာင္ ေပးဆပ္သြားရတာပါ။ ေနာက္ဆံုး ပရိနိဗၺာန္စံ၀င္ရမဲ့ ဘ၀ထိပါပဲေနာ္။ ဒါဟာ ဘာေၾကာင့္လဲလို႕ အေျဖရွာၾကည့္ေတာ့ ႏႈတ္မေစာင့္ခဲ့တဲ့ စကားေလး တစ္ခုေၾကာင့္ပါပဲေနာ္။
ေနာက္တစ္ဦးကေတာ့ ကႆဖဘုရားရွင္လက္ထက္ေတာ္တုန္းက လက္သမားတစ္ဦးရဲ႕ အေၾကာင္းအရာေလးပါ။ သူ႕မွာ ဘုရား၊ တရားကို ၾကည္ညိဳယံုၾကည္ေသာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ရွိပါတယ္။ တစ္ေန႕ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းက ကႆဖဘုရားရွင္ရဲ႕ တရားကို သြားေရာက္နာၾကားဖို႕ သူနဲ႕ အတူလိုက္ခဲ့ရန္ ေခၚပါတယ္။ တကယ္ဆိုရင္ သူအေနနဲ႕ မလိုက္လိုက မလိုက္ႏိုင္ေၾကာင္း ျငင္းဆန္လိုက္လွ်င္ ကိစၥမရွိပါဘူး။ အျပစ္လည္း မျဖစ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူငယ္ခ်င္းေျပာတဲ့ စကားကို ကတ္တီးကတ္ဖဲ့ ေျပာလိုလို႕ စကားေလး ျပန္ေျပာမိတယ္.. ေဟ့ သူငယ္ခ်င္း၊ မင္းရဲ႕ဘုရားေဟာမယ့္ တရားေတြ လိုက္နာလို႕ ငါ့အတြက္ ဘာေတြမ်ား အက်ိဳးရွိလာမွာတဲ့လဲ.. မင္းရဲ႕ဘုရားက ငါ့လယ္ကို လာထြန္ေပးမွာတဲ့လား ဆိုတဲ့ စကားေလးတစ္ခြန္းပါေနာ္။ သူ႕ႏႈတ္ထြက္စကားက ဘယ္ေလာက္ထိ ကံႀကီးထိုက္သြားမွန္း သူမသိလိုက္ပါဘူး။ အဲ့ဒီ့ ဘုရား၊ ရဟႏၲာကို ျပစ္မွားမိတဲ့ ကံေၾကာင့္ပဲ ေသလြန္တဲ့အခါမွာ လယ္သမားၿပိတၱာဘ၀နဲ႕ ဘုရားရွင္ႏွစ္ဆူပြင့္ေတာ္မူၿပီးတုိင္ေအာင္ မကၽြတ္မလြတ္ႏုိင္ခဲ့ရပါဘူး။ ေျပာလိုက္တဲ့ စကားေလး (၃)စကၠန္႕ေလာက္ဟာ ကမၻာေပါင္း မေရတြက္ႏုိင္ေလာက္ေအာင္ ေပးဆပ္သြားရတာပါေနာ္။ သတိထားသံေ၀ဂယူစရာေလးပါပဲ။
ေနာက္ဆံုးတစ္ခုအေနနဲ႕ ေျပာခ်င္တာကေတာ့ ပေစၥကဗုဒၶပြင့္ေတာ္မူတုန္းက အခ်ိန္အခါပါ။ ပေစၥကဗုဒၶဆြမ္းခံၾကြလာတဲ့ ရြာတစ္ရြာမွာ ဥစၥာပစၥည္းခ်မ္းသာ ၾကြယ္၀တဲ့ သေဌးသား တစ္ဦးရွိပါတယ္။ တစ္ေန႕မွာ သေဌးသားဟာ ၀တ္ေကာင္းစားလွေတြ၀တ္ၿပီး ရြာထဲ ထြက္လာခဲ့ပါတယ္။ ရြာသူရြာသားမ်ားက သူ႕လိုလွပၿပီး ၀တ္ေကာင္းစားလွ၀တ္ထားတဲ့ သူကိုမၾကည့္ပဲ အ၀တ္အစားေဟာင္းႏြမ္းေဆြးေျမ့ၿပီး အရွက္လံုရံုလႊမ္းၿခံဳထားတဲ့ ပေစၥကဗုဒၶရဲ႕ ေအးေဆးတည္ၾကည္ေနပံုကို ၾကည့္ၿပီး ၾကည္ညိဳေနၾကပါတယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာ သူေျပာလိုက္တဲ့ စကားတစ္ခြန္းကေတာ့.. ေတာက္.. ေတာ္ေတာ္ခက္တဲ့လူေတြပဲ.. ဘယ့္ႏွယ့္.. ငါ့လို ၀တ္ေကာင္းစားလွ ၀တ္ဆင္ထားတဲ့ သူကိုက်ေတာ့ မၾကည့္ပဲ ကူ႒ႏူနာ သူေတာင္းစားတစ္ေယာက္လို စုတ္စုတ္ျပတ္ျပတ္ ၀တ္ဆင္ထားတဲ့ သူကိုမွ အာသာငမ္းငမ္း ၾကည့္ေနလိုက္တာဗ်ာ ဆိုတဲ့ စကားေလးတစ္ခြန္းပါပဲ။ အရိယာကို ေစာ္ကားမိတဲ့ အဲ့စကားတစ္ခြန္းကပဲ ေသလြန္တဲ့ အခါမွာ အ၀ီစိထိ က်သြားေစၿပီး အ၀ီစိမွ ကၽြတ္လြတ္တဲ့ အခါမွာ ဘ၀ဆက္တုိင္း ကု႒ႏူနာသည္ သူေတာင္းစားဘ၀ခ်ည္းျဖစ္ခဲ့ ျဖတ္သန္းခဲ့ရၿပီး ေဂါတမဘုရားရွင္ လက္ထက္ေရာက္မွ ကၽြတ္လြတ္ခဲ့ရပါတယ္။ ၀စီကံမ်ား ေၾကာက္မက္ဖြယ္ေကာင္းလွပါဘိ။
အထက္မွာ ေဖာ္ျပခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းအရာေလးမွာ အမၺပါလီရဲ႕ အေၾကာင္းကို ဖတ္ၿပီး စိတ္မေကာင္းလည္း ျဖစ္မိပါတယ္။ ကုသုိလ္လုပ္ေနရဲ႕သားနဲ႕ အကုသိုလ္ေတြ ၀င္လာရတာဟာ ဒီမေစာင့္စီးမိတဲ့ ႏႈတ္ေၾကာင့္ပါေနာ္။ လယ္သမားရဲ႕ဘ၀ဇတ္ေၾကာင္းကို ျပန္ၾကည့္မယ္ဆိုရင္လည္း မလိုအပ္မေျပာသင့္တဲ့ စကားကို ေျပာမိလို႕ပါပဲ။ ေနာက္ဆံုး သေဌးသားကေတာ့ သူမ်ားအျပစ္ကို မိမိကိုယ္ကို အထင္ႀကီးစိတ္၀င္ၿပီး သူတစ္ပါးကို အထင္ေသးတတ္တဲ့ အတြက္ပါ။
ဒီအေၾကာင္းအရာေတြ အဓိကျဖစ္ရတဲ့ အေၾကာင္းရင္းကေတာ့ သူမ်ားအျပစ္ကုိ ဆီလို အေပါက္ရွာတတ္တဲ့ သူေတြ အမ်ားဆံုး ျဖစ္ရတာပါ။ ကိုယ္ေျပာလိုက္တဲ့သူဟာ အရိယာဟုတ္မဟုတ္ ဘယ္သူမွ မသိႏုိင္ပါဘူး။ အရိယာဆိုတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္လည္း ခ်ိတ္မထားပါဘူးေနာ္။ အေရးႀကီးဆံုးကေတာ့ သူ႕ဘာသာ ဘာပဲျဖစ္ေနျဖစ္ေန ကိုယ့္အေနနဲ႕ ၀စီကံနဲ႕ မျပစ္မွား မေျပာဆိုမိဖို႕ အေရးႀကီးပါတယ္။
ဒါ့ေၾကာင့္ စကားတစ္ခြန္းေျပာေတာ့မယ္ဆိုရင္ မေျပာခင္စဥ္းစားပါ.. ေျပာေနတုန္းမွာလည္း စဥ္းစားပါ.. ေျပာၿပီးရင္လည္း စဥ္းစားပါ ဆုိတဲ့ အခ်က္သံုးခ်က္နဲ႕ မွန္မမွန္ အရင္ဆံုး စစ္ေဆးသင့္ပါတယ္။ ဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီး ဆံုးမထားတဲ့ စကား(၆)ခြန္းထဲက (၂)ခြန္းကိုပဲ ေျပာဆိုႏိုင္ရင္ေတာ့ အေကာင္းဆံုးပါပဲ။ အဲ့ဒါေတြကေတာ့ (၁) ဟုတ္တယ္.. မွန္တယ္ အက်ိဳးရွိတယ္.. သူတစ္ပါးနာလိုတယ္၊ (၂) ဟုတ္တယ္.. မွန္တယ္.. အက်ိဳးရွိတယ္.. သူတစ္ပါးမနာလိုဘူး (ဒါေပမယ့္ အေျခအေနနဲ႕ အခ်ိန္အခါၾကည့္ေျပာ) ဆိုတဲ့ စကားႏွစ္ခြန္းပါပဲ။
ဘုရားရွင္ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီး အဓိကဆံုးမထားတာကေတာ့ ဟုတ္တိုင္းလည္း မေျပာနဲ႕ မွန္တုိင္းလည္း မေျပာနဲ႕ မိမိသူတစ္ပါး အက်ိဳးရွိမွ ေျပာဆိုတဲ့ စကားပါပဲေနာ္။ ဓမၼမိတ္ေဆြ အေပါင္းလည္း.. ကုိယ္ေျပာလိုက္တဲ့ စကားတစ္ခြန္းမွာ ေလာဘသံေတြ ေဒါသသံေတြ ေမာဟသံေတြ မပါေအာင္ ေျပာႏိုင္ၾကပါေစလို႕ အဓိက ေျပာၾကားလိုပါတယ္။ ဓမၼမိတ္ေဆြအေပါင္း.. ပါးစပ္ထဲမွာရွိတဲ့ ဓါးမတစ္ေခ်ာင္းကို မိမိသူတစ္ပါး အက်ိဳးမဲ့ေစမယ့္ စကားေတြနဲ႕ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ အခုတ္မခံပဲနဲ႕.. ကိုယ့္ကို ေႏွာက္ယွက္လာမယ့္ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ ျဖစ္ေစမယ့္ စကားေတြကျိုပန္ၿပီး ခုတ္ထြန္ရွင္းလင္းႏုိင္မဲ့ ဓါးမမ်ားအျဖစ္ ေျပာင္းလဲႏုိင္ၾကပါေစလို႕ ဆႏၵျပဳ ဆုေတာင္းေပးလိုက္ပါတယ္။
ဓမၼမိတ္ေဆြအေပါင္း ကိုယ္စိတ္ႏွျဖာ က်န္းမာခ်မ္းသာၾကပါေစ..။
Posted by Golden Myanmar at 1:27 AM No comments:
Labels: for everyone
စေလဆရာ ဦးပုညက ယုန္မင္း၀တၴဳတြင္-
ယခုခါမူ၊ လူလည္းျဖစ္လာ၊
သာသနာလည္းထြန္းခိုက္၊
အၿမိဳက္တရား ေဟာၾကားမည့္သူ၊ လူလည္းမရွား၊
သို႔ပါလ်က္သားႏွင့္မွ …….
တရားမလိုက္၊ အမွားကိုၾကိဳက္ၾကလွ်င္၊
အမိုက္တကာ့ ဗိုလ္မင္း၊ အဖ်င္းတကာ့ဗုိလ္ခ်ဳပ္၊
အပါယ္ေလးလီ ျမစ္နဒီတြင္၊ ပလုံစီျမဳပ္လို႔၊
လူယုတ္ၾကီးေတြ ျဖစ္ခ်ိမ့္မည္…..
Posted by Golden Myanmar at 1:26 AM No comments:
Labels: for everyone
ဓမၼဳေဒၵသ (၄)ပါး ......
အုိနာေသဖို႔၊ ေမာင္းႏွင္ပို႔၊ လူတို႔မျမဲပါတကား။
ေစာင့္ေရွာက္သူမဲ့ ကိုးရာမဲ့၊ အားႏြဲ႕လွပါတကား။
ကိုယ္ပိုင္ဥစၥာမရွိပါ၊ စြန္႔ကာသြားရမည္တကား။
လိုမျပည့္၀ အားမရ၊ တဏွာကၽြန္ခ်ည္းပါတကား။
ဓမၼဳေဒၵသ ဤေလး၀ ဗုဒၶေဟာၾကား သတိထား။
(မဟာစည္ ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီး)
Posted by Golden Myanmar at 1:25 AM No comments:
Labels: for everyone
ခြင့္သာတုန္းမွ မရုန္းခ်င္လွ်င္ ........
"ငါးအာ႐ံုဘင္အစု၊ ခင္မႈနဲ႔ေန႔ကုန္။
နင္ယခုေမ့ပံုလို၊ ေတြ႔မၾကံဳစခန္း။
ပါယ္ေလး၀ ေသာကဘံုမွာ၊ ေမ်ာရ႐ံု ရွိေတာ႔ခမန္း။
ေအာက္၀ီစိ ေသာင္းအငူမွာ၊ေခါင္းမျပဴစတမ္း။
ႏွစ္အရွည္ နစ္မည္လမ္းကိုလ၊ နင္ေမွ်ာ္စမ္း နင့္ကိုယ္။
ေဒသနာထင္အလင္းရယ္ႏွင့္၊ နင့္အဖ်င္း ပိုထက္သာပို။
သည္ေလာဘ စ႐ိုက္အိုကို၊မလိုက္လို ေရွာင္ပစ္လို႔၊ ေနာင္အသစ္ တကယ္ျပင္လွ်င္၊ ေကာင္းဘို႔အစဥ္။
ခြင့္သာခိုက္မွ မလိုက္ခ်င္လွ်င္၊ အမိုက္နင့္ျပင္ ရွိေသးေလလိမ့္လား။
ခြင့္သာဆဲမွ မခဲခ်င္လွ်င္ အလြဲနင့္ျပင္ ရွိေသးေလလိမ့္လား။
ခြင့္သာတုန္းမွမရုန္းခ်င္လွ်င္၊ အ႐ံွဳးနင့္ျပင္ ရွိေသးေလလိမ့္လား။"
Posted by Golden Myanmar at 1:24 AM No comments:
Labels: for everyone
လူ့ျဖစ္ရျခင္းရဲ႕ အဓိကရည္ရြယ္ခ်က္..
အသက္ ႏွင့္ အခ်ိန္
စကၠန္႕၊ မိနစ္၊ နာရီ၊ ေန႕၊ ရက္၊ လ၊ ႏွစ္ စသည့္
အခ်ိန္တိုေလးမ်ားကို
ေပါင္းစည္းထားျခင္းသည္ပင္
ထို႕ေၾကာင့္ အသက္ကို တန္ဖိုးထားသူသည္
အခ်ိန္ကို တန္ဖုိးထားရမည္။
ကုသိုလ္၊ ပညာ၊ ဥစၥာ သံုးမ်ဳိးအနက္
တစ္မ်ဳိးမ်ဳိးကိုမွ မရဘဲ
အခ်ိန္ျဖဳန္းတီးသူမ်ားသည္
မိမိအသက္ကို
ျဖဳန္းတီးသူမ်ားပင္ ျဖစ္၏။
သာယာဝတီမွ ေမာင္ရဲျမင့္သည္ အျခားဘာသာဝင္ ျဖစ္သည္။ စာေရးသူႏွင့္ ဘာသာတရားအေၾကာင္းကို ပြင့္လင္းရင္းႏွီးစြာ ေဆြးေႏြးအၿပီးတြင္ ဗုဒၶဘာသာဝင္တစ္ဦး ျဖစ္သြားခဲ့သည္။ သူႏွင့္ ေဆြးေႏြးပံုအက်ယ္ကို “အ႐ႈံးမရွိေသာဒႆန” စာအုပ္တြင္ ဖတ္႐ႈႏိုင္သည္။ ေမာင္ရဲျမင့္သည္ စာဖတ္သည္။ ထို႕ေၾကာင့္ အေတြးအေခၚ ေကာင္းသည္။ သူ႕အေတြးအေခၚေလး တစ္ခုကို ဖတ္႐ႈခံစားၾကည့္ပါ။
“လူတစ္ေယာက္မွာ တီဘီေရာဂါ ျဖစ္ေနသည္။ ေျခာက္လေလာက္ စြဲေသာက္လွ်င္ ကင္းရွင္းစြာ ေပ်ာက္မည့္ ေဆးလည္း သူ႕အနားတြင္ ရွိေနသည္။ သို႕ေသာ္ သူကား ထိုေဆးကို မေသာက္။ အေၾကာင္းကား ထိုေဆးသည္ သူ႕ႏိုင္ငံမွ ထုတ္လုပ္ေသာ ေဆးမဟုတ္ေသာေၾကာင့္ ဟူ၏။ ထိုသို႕ မေသာက္လွ်င္ ထိုသူသည္ တီဘီေရာဂါျဖင့္ ေသဖို႕သာရွိ၏။”
“ထို႕အတူ ေလာဘ၊ ေဒါသ စေသာ ကေလသာေရာဂါကို ေပ်ာက္ေစမည့္ တစ္ခုတည္းေသာ ေဆးသည္ ဗုဒၶ၏ ဝိပႆနာတရားပင္ ျဖစ္၏။ ထိုဝိပႆနာေဆးကို မိမိဘာသာက နည္းလမ္း မဟုတ္ေသာေၾကာင့္ မေသာက္သံုးႏိုင္၊ မက်င့္သံုးႏိုင္ဟု ဆိုလွ်င္ ပူေလာင္ေသာ၊ အပါယ္သို႕ ဆြဲခ်ေသာ ကိေလသာေရာဂါမ်ား မေပ်ာက္ကင္း႐ံုသာ ရွိ၏။”
ေမာင္ရဲျမင့္သည္ ဗုဒၶဘာသာဝင္ ျဖစ္လာၿပီးေနာက္ ရဟန္းျပဳလိုက္ေသာအခါ “ဦးဝိသုဒၶိ” ျဖစ္သြား၏။ ေရႊျပည္သာၿမိဳ႕၊ မႏၲေလးေက်ာင္းမွာ ငါးဝါခန္႕ သီတင္းသံုးၿပီးေနာက္ ေကာ့ေသာင္းၿမိဳ႕သို႕ ေျပာင္းေရႊ႕သြားခဲ့သည္။ ေကာ့ေသာင္းၿမိဳ႕၊ ခုနစ္မိုင္ရြာရွိ ေတာင္ႀကီးတစ္ေတာင္ေပၚတြင္ တစ္ပါးတည္း ဧကစာရီ သီတင္းသံုးၿပီး ပခုကၠဴဝိပႆနာ သင္တန္းေခြ တရားမ်ားကို နာယူလ်က္ တရားက်င့္ေနသည္။
ဦးဝိသုဒၶိသည္ သူ႕ထံသို႕ ေရာက္လာသမွ် ဒကာ၊ ဒကာမ မ်ားအား အေတြးအျမင္ပါသည့္ တရားတိုေလးမ်ားကို ေဟာေပးေလ့ရွိသည္။ သူ႕တရားအမ်ားစုသည္ အေမးပါေသာ္လည္း အေျဖမပါေပ။ အလြန္ စိတ္ဝင္စားစရာ ေကာင္းသျဖင့္ နမူနာတစ္ခု ေဖာ္ျပပါအံ့။ တစ္ခါတြင္ ေကာ့ေသာင္းၿမိဳ႕၊ သူေဌးကၽြန္းဟိုတယ္မွ ဦးဘုန္းျမင့္တစ္ေယာက္ ဦးဝိသုဒၶိ၏ ေတာေက်ာင္းေလးသို႕ ေရာက္လာသည္။ ဦးဝိသုဒၶိက စတင္ ေမးျမန္းသည္။
“ဒကာႀကီး … နာမည္ ဘယ္လိုေခၚသလဲ”
“ဦးဘုန္းျမင့္လို႕ ေခၚပါတယ္ ဘုရား”
“ဒကာႀကီး၊ အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္း ဘာလုပ္သလဲ”
“တပည့္ေတာ္ သူေဌးကၽြန္းဟိုတယ္ အင္ဂ်င္နီယာဌာနမွာ အလုပ္လုပ္ပါတယ္ ဘုရား”
“ဒကာႀကီး၊ လူလာျဖစ္ရျခင္းရဲ႕ အဓိကရည္ရြယ္ခ်က္ဟာ အင္ဂ်င္နီယာလုပ္ဖို႕ တစ္ခုတည္းအတြက္လား”
ဦးဝိသုဒၶိ၏ တရားသည္ စကားလံုး (၂၇)လံုး ခန္႕ႏွင့္ ၿပီးဆံုးခဲ့ေလၿပီ။ ကမ႓ာ့အတိုဆံုး တရားဟု ဆိုရေလမည္လားမသိ။ ဦးဘုန္းျမင့္ အတြက္ကား အံ့ၾသစရာ အေကာင္းဆံုး ေန႕တစ္ေန႕ ျဖစ္သြား၏။ လူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနပါလ်က္ “လူျဖစ္ရျခင္းရဲ႕ အဓိကရည္ရြယ္ခ်က္” ကို ဦးဘုန္းျမင့္တစ္ေယာက္ တစ္ခါမွ် မစဥ္းစားခဲ့ဖူးေပ။
ဦးဝိသုဒၶိသည္ ထိုေမးခြန္းကို ေက်ာင္းသို႕ ေရာက္လာသူ အားလံုးအား ေမးျမန္းေလ့ရွိသည္။ သို႕ေသာ္ အေျဖကိုကား ေျပာမျပေပ။ အေမးခံရသူကိုယ္တိုင္ ကိုယ့္နည္းကိုယ့္ဟန္ျဖင့္ အေျဖထုတ္ရသည္။ စာေရးသူသည္ ဤတရားကို ရန္ကုန္တိုင္း၊ ေဒါပံုၿမိဳ႕၊ ယမံုနာလမ္းတြင္ စတင္ ေဟာၾကားခဲ့သည္။
ထိုတရားသည္ နာၾကားရသူ အားလံုးအတြက္ အံ့ၾသတုန္လႈပ္ဖြယ္ရာ ျဖစ္သြားသည္။ အသိဉာဏ္ပညာ အလင္းေတြ အမ်ားႀကီး ရသြားၾကသည္။ ဤတရား ဗီစီဒီအေခြကို သာေကတ၊ (၁)ေစ်းလမ္း၊ ေရႊလဝင္း စဆိုးဆိုင္ႏွင့္ ေဆးဆိုင္ပိုင္ရွင္ ဦးေက်ာ္လွ၊ ေဒၚစန္းတင့္ မိသားစုတို႕က ဓမၼဒါနအျဖစ္ လွဴဒါန္းေနရာ ေခြေပါင္း ေထာင္ခ်ီေနၿပီဟု သိရသည္။
ထို ယမံုနာလမ္းေဘးမွ မီးေသြးေရာင္းေသာ ဘာသာျခား ဒကာႀကီးတစ္ဦးသည္ ထိုတရားကို နာၾကားမိသြားၿပီး ဗုဒၶဘာသာဝင္ ျဖစ္သြားသည္။ ထိုဘာသာေျပာင္းလာေသာ ဒကာႀကီးသည္ ေရႊလဝင္း မိသားစုထံမွ ယင္းတရားေခြမ်ားကို ယူ၍ ထပ္ဆင့္ ဓမၼဒါန ျပဳေနသည္မွာလည္း ေခြေပါင္း ရာဂဏန္းအထိ ရွိေနၿပီဟု သိရသည္။
ထိုဘာသာျခား ဒကာႀကီးက ဦးလွဝင္းတို႕ မိသားစုအား ေျပာခဲ့ေသာ စကားမွာ မွတ္သားဖြယ္ ေကာင္းလွ၏။
“ကၽြန္ေတာ္ လူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနၿပီးေတာ့ ‘လူျဖစ္ရျခင္းရဲ႕ အဓိကရည္ရြယ္ခ်က္’ ကို တစ္ခါမွ မစဥ္းစားမိဘူး၊ လူလာျဖစ္ရတာ မီးေသြးေရာင္းဖို႕ တစ္ခုတည္းအတြက္လို႕ပဲ ထင္ေနမိတယ္၊ ဒီတရားကို နာရမွ လူျဖစ္ရျခင္းရဲ႕ အဓိကရည္ရြယ္ခ်က္ကို ေကာင္းေကာင္းႀကီး သိသြားတယ္”
လူျဖစ္ရျခင္း၏ အဓိက ရည္ရြယ္ခ်က္သည္ ဝမ္းစာရွာဖို႕ မဟုတ္၊ အိပ္ဖို႕ မဟုတ္၊ စားဖို႕ မဟုတ္၊ ကာမဂုဏ္ ခံစားဖို႕ မဟုတ္။ ကုသိုလ္ျပဳဖို႕ အတြက္သာ ျဖစ္၏။ တိရစာၦန္တြင္ ဝမ္းစာရွာျခင္း၊ အိပ္ျခင္း၊ စားျခင္း၊ ကာမဂုဏ္ ခံစားျခင္းဟူေသာ အခ်က္ေလးခ်က္ ရွိသကဲ့သို႕ လူတြင္လည္း ထို႕အတူ ေလးခ်က္ပင္ ရွိ၏။ ဤေလးခ်က္တည္းသာ ရွိေနပါက လူသည္ တိရစာၦန္ႏွင့္ ဘာမွ်မထူး၊ အတူတူသာ ျဖစ္၏။
လူသားသည္ ကုသိုလ္ (ပရဟိတအလုပ္)ကို လုပ္တတ္၏။ တိရစာၦန္ကား မလုပ္တတ္။ ဤကုသိုလ္ (ပရဟိတအလုပ္) ေၾကာင့္သာလွ်င္ လူသားသည္ တိရစာၦန္ထက္ သာလြန္ ျမင့္ျမတ္သြားျခင္း ျဖစ္၏။
မဏႎ မိေဂါ ပႆေႏၲာပိ၊
တိဏံ ခါဒံဝ ဂစၧတိ။
လဒၶကာေလာ ဒုပၸေညာပိ၊
ကာမံ ဘုၪၨံဝ ဂစၧတိ။
“သမင္သည္ ပတၱျမားကို ျမင္ေသာ္လည္း ဂရုမစိုက္ဘဲ ျမက္ကိုသာ စားၿပီး ေတာတြင္းသို႕ ဝင္သြား၏။ ထို႕အတူ ပညာမဲ့ေသာ လူသားသည္လည္း လူ႕ဘဝကို ကုသိုလ္ရဖို႕ အသံုးမခ်ဘဲ ကာမဂုဏ္ ခံစားဖို႕အတြက္ အသံုးခ်၍ အပါယ္ေလးပါးသို႕ သြားသည္။”
ဤကား ဗုဒၶ၏ အဆံုးအမ ေဒသနာေတာ္ေလးတစ္ခုပင္ ျဖစ္၏။
“လူျဖစ္ရျခင္း၏ အဓိက ရည္ရြယ္ခ်က္ကို မသိေသာ ပညာမဲ့သည္ လူ႕ဘဝကို ကာမဂုဏ္ ခံစားဖို႕အတြက္ အသံုးခ်၍ အပါယ္ေလးပါးသို႕ သြားသည္။ လူျဖစ္ရျခင္း၏ အဓိက ရည္ရြယ္ခ်က္ကို သိေသာ ပညာရွိသည္ လူ႕ဘဝကို ကုသိုလ္ရဖို႕အတြက္ အသံုးခ်၍ နိဗၺာန္သို႕ သြားသည္။”
ဆရာေတာ္ အရွင္ဇဝန (ေမတၱာရွင္-ေရႊျပည္သာ) ေရးသား ထုတ္ေဝေသာ “လူျဖစ္ရျခင္းရဲ႕ အဓိကရည္ရြယ္ခ်က္” စာအုပ္မွ ..
http://mtbgroup.ning.com မွကူးယူေဖၚျပပါသည္..
Posted by Golden Myanmar at 1:03 AM No comments:
Labels: for everyone
Friday, November 6, 2009
ေမတၱာဆိုတာ ဘ၀ရဲ့ အေကာင္းဆံုး ေျမၾသဇာ
တစ္ခါက ကေလးငယ္တစ္ဦးသည္ သူ႔ကုိယ္သူ ကမၻာေပၚတြင္ ကံအဆိုးဆံုး ကေလးဟု ထင္ေနသည္။ အေၾကာင္းမွာ သူတြင္ ေက်ာရိုးနာ ေရာဂါေၾကာင့္ ေျခေထာက္ မသန္မစြမ္း ျဖစ္ခဲ့ရျပီး သြားမ်ားလည္း အထပ္ထပ္ မညီမညာ ေပါက္ေနေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ သူသည္ အျခားကေလး သူငယ္မ်ားႏွင့္ ေပ်ာ္ပါး ေဆာ့ကစားျခင္း မရွိဘဲ တဦးတည္း ထီးထီးေနတတ္သည္။ ဆရာ စာေမးတိုင္းလည္း ျပန္ေျဖျခင္း မရွိ ေခါင္းငုံ႔ကာ ေနတတ္သူျဖစ္သည္။
တစ္ခုေသာ ေႏြဦးေပါက္တြင္ သူ၏ဖခင္သည္ အိမ္နီးခ်င္း မိတ္ေဆြထံမွ ရခဲ့ေသာ သစ္ပင္ပ်ဳိးပင္မ်ားကို သားသမီးမ်ားအား တစ္ေယာက္တစ္ပင္စီ ခဲြေ၀ျပီး အိမ္ေနာက္တြင္ စိုက္ပ်ဳိးေစခဲ့သည္။ ပ်ဳိးပင္ကို အေကာင္းဆံုး အရွင္သန္ဆံုး စိုက္ပ်ဳိးႏိုင္ သူအား ဆုခ်မည္ဟုလည္း ေၾကညာခဲ့သည္။
ဖခင္ေပးမည့္ ဆုအား သူလည္း လိုခ်င္ခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ တျခားသူမ်ားက ပ်ဳိးပင္ကိုယူျပီး အားရ၀မ္းသာ စိုက္ပ်ဳိးေနခ်ိန္တြင္ သူ႔စိတ္ထဲတြင္ ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ မေကာင္းေသာ အေတြးတခ်ဳိ႔၀င္ခဲ့သည္။ ကိုယ္စိုက္ပ်ဳိးေသာပ်ဳိးပင္ အျမန္ဆံုး ညိဳးႏြမ္း ေသဆံုးသြားရန္သာ သူ ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့သည္။ သို႔ႏွင့္ အပင္ကို ေရ တစ္ခါ ႏွစ္ခါ ေလာင္းျပီး ေနာက္ပိုင္း သူလွည့္ပင္ မၾကည့္ခဲ့မိေပ။
ရက္အတန္ငယ္ ၾကာေသာအခါ စိုက္ထားေသာ အပင္အား သူ သြားေရာက္ ၾကည့္ခဲ့ျပန္သည္။ ထူူးဆန္းစြာ အပင္မွာ မညိဳးႏြမ္း မေသဆံုးသည့္အပင္ ရြက္ႏုမ်ားပင္ ထြက္လို႔လာသည္။ တစ္ျခားအပင္မ်ားထက္ပင္ ပိုရွင္သန္ေနသည္ကို အံ့ၾသစြာ သူေတြ႔လိုက္မိသည္။
ဖခင္မွာ ဂတိအတိုင္း သူၾကိဳက္ေသာ ဆုကိုေပးခဲ့ျပီး သူအား “သားစိုက္ထားတဲ့ အပင္ကို ၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္ သားဟာ ၾကီးလာရင္ ရုကၡေဗဒပညာရွင္တစ္ဦးျဖစ္လိမ့္မယ္”ဟု အားေပးစကား ေျပာခဲ့သည္။
ထိုေန႔မွစ၍ သူသည္ တေျဖးေျဖး ေပ်ာ္ရႊင္လာခဲ့သည္။ တစ္ေယာက္တည္း ထီးထီးမေနေတာ့ဘဲ အျခားလူမ်ားႏွင့္ ၀င္ဆန္႔ရဲလာခဲ့သည္။ တစ္ညတြင္ သူသည္ အိပ္မေပ်ာ္ေသာေၾကာင့္ ျပဳတင္းေပါက္ကိုဖြင့္ျပီး လွပေသာ လေရာင္ကို ခံစားရင္း ဇီ၀ေဗဒဆရာေျပာခဲ့ေသာ “ အပင္ေတြဟာ အမ်ားအားျဖင့္ ညမွာ ရွင္သန္ ၾကီးထြားၾကတယ္” ဟုေသာ စကားတစ္ခြန္းကို သတိရလာမိသည္။ သုိ႔ႏွင့္သူသည္ မိမိစိုက္ခ့ဲေသာ အပင္အား သြားေရာက္ ၾကည့္႐ႈလိုခဲ့သည္။
အိမ္ေနာက္ရွိ သစ္ပင္နားေရာက္ခါနီးတြင္ လူရိပ္တစ္ခုကို ေတြ႔လိုက္မိသည္။ ထိုသူမွာ ဖခင္ျဖစ္ျပီး မိမိစိုက္ခဲ့ေသာ အပင္အား တူးဆြျပီး အပင္ေျခရင္းကိုေျမၾသဇာမ်ားျဖင့္ ဖို႔ေပးေနသည္ကို သူေတြ႔လိုက္မိသည္။ ဖခင္၏လုပ္ရပ္ကို ၾကည့္ျပီး အရာအားလံုးကို သူ သေဘာေပါက္သြားမိသည္။ သူစိုက္ပ်ဳိးျပီး ညိဳးႏြမ္းေသဆံုး ေစခ်င္ေသာအပင္ ရွင္သန္ေနျခင္း၏အေၾကာင္းရင္းကို သူသိသြားမိသည္။ အိပ္ခန္းသို႔ သူ တိတ္တဆိတ္ လွည့္ျပန္လာျပီး တစ္ညလံုး သူ ငိုေၾကြးခဲ့မိသည္။
အခ်ိန္မ်ား တေရြ႔ေရြ႔ ကုန္ဆံုးသြားခဲ့ျပီ။ ထိုေျခမသန္မစြမ္းေသာ ကေလးမွာ ရုကၡေဗဒပညာရွင္ တစ္ဦး ျဖစ္မလာခဲ့ပါ။ သို႔ေသာ္ သူသည္ အေမရိကန္၏သံုးဆယ့္ႏွစ္ဦးေျမွာက္ သမတၱၾကီးျဖစ္လာခဲ့သည္။ သူ႔အား တြန္းလွည္းေပၚတြင္ ထိုင္ေနေသာ ပဲ့ကိုင္သူ အျဖင့္လည္း တင္စားၾကသည္။ သူ၏ အမည္မွာ Franklin D. Roosevelt ျဖစ္သည္။
၁၂ ႏွစ္ အရြယ္က
ေမတၱာဆိုတာ ဘ၀ရဲ့ အေကာင္းဆံုး ေျမၾသဇာပါ။ တစ္ခြန္းတည္းေသာ စကားပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အၾကင္နာ ေမတၱာေတြပါရင္ ညိဳးႏြမ္းေနတဲ့ ဘ၀ကိုေတာင္ရွင္သန္ေစပါတယ္။
Posted by Golden Myanmar at 4:42 AM No comments:
Labels: for everyone
Newer Posts Older Posts Home
Subscribe to: Posts (Atom)
My Blog List
Search This Blog
Blog Archive
09/18 - 09/25 (1)
03/21 - 03/28 (1)
02/28 - 03/07 (1)
01/31 - 02/07 (12)
01/10 - 01/17 (15)
11/01 - 11/08 (1)
10/25 - 11/01 (1)
08/30 - 09/06 (1)
11/23 - 11/30 (3)
11/16 - 11/23 (1)
Golden Myanmar
Mawlamyine, Mawlamyine, Myanmar (Burma)