en en en my en my en my en my en my my ia my my en my en en en my my my en my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my en en en my my en de my my my my my my my my my my my my en my en en en my en my my my my my my my my my my my en my en my en my en en my en en my en my my en my my my my my my my my en my my en my my en my my en en my en en en en en my en my my en ru en en en en en my en cs cs da en da cs en en cs cs en en en cs cs da en da en en en cs cs en en en de cs da en da cs en en en my en my cs da en en en cs cs da en da cs en en cs cs en en en cs cs da en da cs en en cs cs en en en cs cs da en da cs en en cs cs en en en cs cs my en it en en en en en fr en en es en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en es en my my ja ja my my my en en en it my en it my my it my my it my my it en en it my my it my my en my my en my my en de my en my my it my my it my my it my my it my my it my en it my my it en de it my my it ja it my my it zh my it my my it my my it my my it my my it en en it en my it en my it it my it en my it en my it ja my it en es it my kn it my my it my my it my my it en my it my my it my my it en my it my my it my eu it en my it my my it ja my it my my it en en it en my it my en it my my it ja my it my my it en my it en my pt en fi pt my my pt my my pt my my pt en my pt my my pt zh my pt my my pt my my pt my en pt ja es pt en my pt en my pt en my pt my my pt it en pt my my pt en my pt en my pt it my pt fr en pt my my pt hy my pt my ru pt my my pt en fr en my fr my my my ru my my my my my my my my my de my fa my en en my uk my my sw my it my my en en fa my en en my en en my en en en en
San Htun's Diary: June 2014
All About NYC - 3
ပိတ္ရက္ေတြဆိုု လမ္းေလွ်ာက္အဖြဲ ့နဲ ့ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ေနတာ ၁ လေလာက္ ရိွပါၿပီ။ မၿဖစ္မေန သြားရမဲ့ကိစၥ၊ စာေမးပြဲရိွမွသာ မေလွ်ာက္ၿဖစ္တာ။ ဂႊ်န္လရဲ ့ ပထမပတ္ စေနေန ့မွာေတာ့ ရုုစဗဲ့ကႊ်န္း၊ နာဂိုုခ်ီၿပတိုုက္ဆီ လမ္းေလွ်ာက္ၾကပါတယ္။ Meetup ဆိုုဒ္မွာ နယူးေယာက္လမ္းေလွ်ာက္အဖြဲ ့ သံုုးဖြဲ ့ကိုု မန္ဘာဝင္ထားတာမွာ ကြ်န္မ အၾကိ ုုက္ဆံုုးအဖြဲ ့က NYC walks : Nature, beauty & peace ဆိုုတဲ့အဖြဲ ့ေလးပါ။ ေအာ္ဂႏိုုက္ဇာ ရြန္က သိသင့္သိထိုုက္တာေတြကိုု စာရြက္ေလးနဲ ့ ပရင့္ထုုတ္လာၿပီး ရွင္းၿပတယ္။ မန္ဘာေတြကလည္း ေဖာ္ေရြၾကတယ္။ ရုုစဗဲ့ကႊ်န္းေလးက မက္ဟန္တန္နဲ ့ ကြင္းၾကားမွာရိွတဲ့ ကႊ်န္းေသးေသးေလး။ ရထားနဲ ့ ေနတိုုင္းၿဖတ္သြားေပမဲ့ တေခါက္မွ မေရာက္ၿဖစ္ဘူးရယ္။ စုုရပ္ Tramway Plaza မွာ သတ္မွတ္ခ်ိန္ ေန ့လည္ ၁၂ နာရီ မွာ ဆံုုၾကၿပီး ေအာ္ဂႏိုုက္ဇာ ရြန္က ေနာက္က်တဲ့သူေတြကိုု ေစာင့္ေနခ်ိန္မွာ ကြ်န္မတိုု ့က Tram စီးၿပီး ရုုစဗဲ့ကႊ်န္းေလးဆီ ခ်ီတက္ၾကတယ္။ Tam စီးခက နယူးေယာက္ေၿမေအာက္ရထားလက္မွတ္ MetroCard နဲ ့ ေပးရပါတယ္။
Tram from Manhattan to Roosevelt Island
East River ကိုု ၿဖတ္ေက်ာ္ေတာ့ ေဟာင္ေကာင္ Lantau ကႊ်န္း Giant Buddha ဆီ ေကာင္းကင္ေကဘယ္ကား စီးရတာကိုု သတိရမိတယ္။ Tram သာ ဆိုုတယ္ ေကဘယ္ကား စီးရသလိုုမ်ိဳးပါလား။ ေဟာင္ေကာင္ Peak Tram ကမွ ၆၀ ဒီဂရီ မတ္မတ္ၾကီးကိုု ေမာင္းတက္သြားတာမ်ား တကယ့္ကိုု ရင္တုုန္းပန္းတုုန္။ ဒီထရမ္ကေတာ့ ၿငိမ့္ၿငိမ့္ေလး။ အဲဒီေန ့က လမ္းေလွ်ာက္တဲ့သူ ၄၅ ေယာက္ ရိွတယ္။ နာမည္ေက်ာ္အာခိတက္ Louis Kahn  တည္ေဆာက္ထားတဲ့ Franklin D. Roosevelt Four Freedoms Park ကိုု သြားလည္ၾကတယ္။ မက္ဟန္တန္ဖက္ၿခမ္းက UN ရံုုး၊ အင္ပါရာစတိတ္ အေဆာက္အဦး၊ တဝီဝီၿမည္ေနတဲ့ ဟိုုင္းေဝးလမ္းမ၊ အေပ်ာ္စီးသေဘၤာ၊ ကုုန္တင္သေဘၤာ၊ စပိဘုုတ္ေတြကိုု ေတြ ့ရတယ္။ ေရလည္ေခါင္က ကႊ်န္းေသးေသးေလးမွာ ငွက္ကေလးေတြ အနားယူေနၾကတယ္။
Left side is Manhattan & right side is Roosevelt Island
ကြ်န္မနဲ ့ အဖြဲ ့ၾကသြားတာက သူ ့မိဘေတြက အိႏိၵယေတာင္ပိုုင္း မက္ဒရပ္ကေပမဲ့ သူကေတာ့ စတိတ္မွာေမြး၊ စတိတ္မွာ ၾကီးၿပင္းတဲ့ အိႏိၵယသူေလး ဘဂ်ီနီ။ အုုပ္စုုထဲမွာ ၁၀ ႏွစ္အရြယ္ကေလးတစ္ေယာက္ပါလိုု ့ ေမးၾကည့္ေတာ့ တေနကုုန္ ကြန္ပ်ဴတာ၊ တီဗြီေရွ ့မွာ အခ်ိန္ကုုန္ေနတာ မေရာက္ဘူးတဲ့ေနရာကိုု ေရာက္ဖူးေအာင္၊ လမ္းလည္းေလွ်ာက္ၿဖစ္ေအာင္ ေခၚလာတာတဲ့။ ေခၚလာတဲ့ မိဘကိုုေရာ၊ လိုုက္ခ်င္တဲ့ ကေလးကိုုေရာ ခ်ီးက်ဴးမိပါရဲ ့။ သူ ့မိဘေတြနဲ ့ ေတာင္တက္၊ Trail ေတြမွာ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ေနၾကမိုု ့ သူ ့အတြက္ မစိမ္းပါဘူးတဲ့။
စိန္ ့ပက္ထရစ္ကသီထရယ္ ဘုုရာရိွခိုုးေက်ာင္းရဲ ့ ဒီဇိုုင္နာ တည္ေဆာက္ခဲ့တဲ့ Smallpox ေဆးရံုုအပ်က္အစီးေတြက သရဲေၿခာက္တယ္လိုု ့ နာမည္ၾကီးပါသတဲ့။ ရြန္က စာရြက္ကိုုင္ၿပီး သမိုုင္းေၾကာင္းကိုု ေၿပာၿပ၊ ေရွးမွီေနာက္မွီ လူၾကီးေတြက ေၿပာၿပနဲ ့ အေတာ္ဗဟုုသုုတရတယ္။ ဓာတ္ပံုုရိုုက္ေနလိုု ့ ေနာက္နားေရာက္သြားရင္ ရြန္ ရွင္းၿပတာ မၾကားရေတာ့ ေနာက္ဆိုု ရြန္နဲ ့ထပ္ခ်ပ္မခြာ သံုုးလွမ္းထက္ ပိုုမေဝးေစနဲ ့လိုု ့ သေဘာေပါက္သြားတယ္။ ေလာင္းအိုုင္လန္စီးတီး open studios ၿပတိုုက္ေတြကိုု ဒီအဖြဲ ့နဲ ့ ပထမဆံုုးသြားတုုန္းက ဒါ meetup အဖြဲ ့လားလိုု ့ သြားေမးတဲ့ အန္ကယ္ၾကီးနဲ ့ ၿပန္ဆံုုလိုု ့ သြားႏႈတ္ဆက္ေတာ့ ေတြ ့လား အဲဒီအပင္ေတြ အားလံုုးက ခ်ယ္ရီေတြ၊ ဧပရယ္ဆိုု လိႈင္လိႈင္ပြင့္တာ။ ဘရြတ္ကလင္း ေဘာ္တနစ္ဂါးဒင္းမွာလည္း ပြင့္တယ္။ ဒီအဖြဲ ့ေတာင္ သြားေသးတယ္ မင္း မလိုုက္ဘူးလား။ အဲဒီတုုန္းက ကြ်န္မက ဒီအဖြဲ ့ကိုု မသိေသးဘူး တၿခားအဖြဲ ့ေတြနဲ ့ လမ္းေလွ်ာက္ေနတာ။
Franklin D. Roosevelt Four Freedoms Park designed by Louis Kahn
ရြန္က နာမည္ၾကီး ေတာ္ေတာ္ေကာင္းတဲ့ ေအာ္ဂႏိုုက္ဇာကြ။ ငါဆိုု သူနဲ ့ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ေနတာ ႏွစ္ေပါက္ေနၿပီ။ ေန ့လည္စာစားေတာ့ St. John Divine Catheral ကိုု သြားလည္ဖိုု ့ စီစဥ္တာ ဘုုရားေက်ာင္းက အီးေမးလ္မၿပန္လိုု ့ မသြားၿဖစ္တဲ့အေၾကာင္းနဲ ့စလိုု ့ ရြန္နဲ ့ ကြ်န္မ စကားလက္ဆံုုက်ပါတယ္။  သူ ေရာက္ဖူးတဲ ့အထဲမွာ ၿပင္သစ္က Notre Dame Catehral ဘုုရားေက်ာင္းက အလွဆံုုးပါတဲ့။ အီတလီ ဗာတီကန္နန္းေတာ္ကိုုမ်ား ေရာက္ဖူးလားေမးေတာ့ သူတိုု ့ေတြက အရမ္းခ်မ္းသာတာတဲ့။ ဘာလိုု ့ ဘုုရားေက်ာင္းေတြက ဒီေလာက္ခ်မ္းသာေနတာလဲ မသိဘူး။ အရင္တုုန္းကဆိုု စစ္တပ္ေတာင္ ရိွတာတဲ့။ မင္း ဘာဘာသာဝင္လဲ ဗုုဒၶဘာသာဝင္ဆိုုေတာ့ သူက အေမရိကန္ဗုုဒၶဘာသာတဲ့။ ဗုုဒၶဘာသာမွာ ေတာင္ပိုုင္းဗုုဒၶဘာသာနဲ ့ေၿမာက္ပိုုင္းဗုုဒၶဘာသာ ရိွတယ္ဆိုုေတာ့ ေထရဝါဒနဲ ့ မဟာယနလားတဲ့။
တရားထိုုင္တဲ့အေၾကာင္း ေၿပာၾကေတာ့ သူက ေန ့တိုုင္း တရားထိုုင္တယ္တဲ့။ တရားမထိုုင္တဲ့ေန ့ဟာ သူ ့အတြက္ မၿပည့္စံုု တခုုခုု လိုုေနသလိုုပဲတဲ့။ ကြ်န္မကေတာ့ နာသီးဝကိုုေတာင္ မနည္းမွတ္ေနရတယ္ဆိုုေတာ့ စိတ္ကိုုခ်ဳပ္မေနထားတဲ့ လႊင့္ေနရင္ ၿပန္ဆြဲယူနဲ ့ တရားၿပသြားေသးတယ္။ တရားဘယ္လိုု ထိုုင္သလဲဆိုုေတာ့ အိပ္ရင္း တရားထိုုင္တာတဲ့။ ကြ်န္မဆိုု တင္ပ်င္ေခြထိုုၿပီး တရားထိုုင္တာေတာင္ အိပ္ငိုု္က္တာ အိပ္ရင္း တရားထိုုင္လိုု ့ကေတာ့ အိုုး...ဘာေၿပာေကာင္းမလဲ တခါတည္း အိပ္ေပ်ာ္သြားမွာ။ ဆရာေတာ္ဦးေဇာတိက စာအုုပ္ထဲမွာ ကားေမာင္းေနရင္း၊ အိပ္သာတက္ရင္း၊ ခ်က္ၿပ ုုတ္ရင္း လႈပ္ရွားမူေလးေတြ သိေနတာလည္း တရားထိုုင္တာပါပဲတဲ့။ ရုုစဗဲ ့ကႊ်န္းမွာ ကြင္းဖက္ၿခမ္းဆိုု မက္ဟန္တန္ဖက္ၿခမ္းနဲ ့ ၿခားနားစြာ တိတ္ဆိတ္ေနတာပဲ။ ဖာရီယာဆိုုတဲ့  နယူးဂ်ာဆီသူေလးနဲ ့ မိတ္ေဆြၿဖစ္ပါတယ္။ ဒီအဖြဲ ့နဲ ့ ပထမဆံုုး လမ္းေလွ်ာက္တာပါတဲ့။ နယူးဂ်ာဆီက လမ္းေလွ်ာက္အဖြဲ ့ေတြဆိုု မနက္ ၇ နာရီကေနစၿပီး ၁၂ မိုုင္ လမ္းေလွ်ာက္ၾကတာတဲ့။ ဟယ္မေလး အဲဒီလိုုမ်ိဳးေတာ့ မေလွ်ာက္ႏိုုင္ေပါင္။ ခရစ္၊ ရိုု ့စ္မယ္ရီတိုု ့နဲ ့ သိကႊ်မ္းရတယ္။
ရုုစဗဲ့ကႊ်န္းမွာ လူေနအိမ္ေတြ ရိွပါတယ္။ တံတားၿဖတ္လိုုက္ရံုုနဲ ့ မက္ဟန္တန္ကိုု ငါးမိနစ္အတြင္းေရာက္ေတာ့ အိမ္လခ ေစ်းၾကီးတယ္။ ကြင္းဖက္ကိုု ဘတ္စ္ကားရိွတယ္။ တကၠသိုုလ္ေဆာက္ဖိုု ့ လ်ာထားတယ္လိုု ့ ဆိုုတယ္။ ကႊ်န္းေသးေသးေလးဆိုုေပမဲ့ မက္ဟန္တန္၊ ပင္လယ္၊ ညေနတိုုင္း၊ ပိတ္ရက္ေတြဆိုု အေၿပးေလ့က်င့္၊ စက္ဘီးစီးႏိုုင္တဲ့ ပန္းၿခံေလးေတြနဲ ့ သာယာသား။ ရုုစဗဲ့တံတားကိုု ၿဖတ္ေက်ာ္ေတာ့ ကေလးအေမက ဘယ္ႏိုုင္ငံကလဲလိုု ့ လာေမးလိုု ့ ၿမန္မာႏိုုင္ငံကလိုု ့ ေၿဖေတာ့ အိုု မိုုင္ဂါ့ ဘုုရားေရ မင္း ဘယ္လိုုလုုပ္ ေရာက္လာတာလဲ... မင္း မိဘေတြ အေၿခအေန ေကာင္းရဲ ့လား...မင္းတိုု ့အစိုုးရက တအားဆိုုးတယ္ေနာ္...။  ၿမန္မာၿပည္အေၾကာင္း ဘယ္လိုုသိတာလဲေမးေတာ့ ႏိုုင္ငံေရး စိတ္ဝင္စားတဲ့ အေမရိကန္ေတြ မင္းတိုု ့ၿမန္မာၿပည္အေၾကာင္း သိတယ္ကြ။ အိုုဘားမားဆိုု ခဏခဏ ၿမန္မာၿပည္အေၾကာင္း ထည့္ေၿပာတာ။
အက္စတိုုးရီးယားက နာမည္ေက်ာ္ ဂ်ပန္ - အေမရိကန္ ပန္းပုု၊ လန္းစေက့ဒီဇိုုင္နာ Isamu Noguchhi ၿပတိုုက္ကိုု သြားလည္ၾကတယ္။ ေက်ာင္းသားဆိုု ဒစ္စေကာင့္ရေပမဲ့ အဲဒီေန ့က ေက်ာင္းသားကဒ္ မပါခဲ့ဘူး။ လူရုုပ္တုုေတြေလာက္ပဲသိတဲ့ ကြ်န္မကေတာ့ နာဂူခ်ီရဲ ့ လက္ရာေတြကိုု နားမလည္ဘူး။ သူ ့ရဲ ့ လန္းစေက့ေရပန္းဒီဇိုုင္းေတြက နာမည္ၾကီးဆိုုပဲ။ အေမရိကန္ေတြ ေတာ္ေတာ္ေလးစားၾကတယ္။ ဂ်ပန္အနုုပညာလက္ရာဟန္အတိုုင္း ရိုုးရိုုးစင္းစင္းေလးေတြ။ Socrates Sculpture Park မွာ စြန္ ့ပစ္ပစၥည္းေတြနဲ ့ လက္စြမ္းၿပထားေတြကိုု ေတြ ့ေပမဲ့ ဝါရွင္တန္ဒီစီ National Gallery of Art က ပန္းခ်ီ၊ ပန္းပုုေတြေလာက္ ကြ်န္မ အၾကိ ုုက္မေတြ ့ဘူး။ ေန ့လည္ ၁၂ နာရီကတည္းက ေလွ်ာက္လိုုက္တာ ညေန ၅ နာရီေလာက္မွာ ၄ မိုုင္ ခရီးေပါက္တယ္။ ကယ္လိုုရီ ၃၀၀ ကေန ၅၀၀ ေလာက္ ေလာင္သြားတယ္ထင္ပါ့။
Ron explained the sculptors are famous but I don't remember that.
ဗိုုက္ဆာလာတာမိုု ့ လမ္းထိပ္ယူနန္ဆိုုင္က ၾကက္ေၾကာ္တၿခမ္းဆြဲကာ အိမ္ၿပန္တယ္။ ေကႊ်းသမွ် အကုုန္စားတဲ့ နတ္ဆုုလိုု ့ အမည္တြင္တဲ့ေခြးကိုု ၾကက္အေရခြံ၊ အရိုုး ေကႊ်းတာ အစအနေတာင္ မၿမင္ရဘူး။ မိုုခ်ီလိုု ့ အမည္တြင္တဲ့ ေၾကာင္ကေတာ့ စားရင္လာေမွ်ာ္ ေကႊ်းရင္လည္း မစား။ အဲ ၾကက္ေၾကာ္ေတာ့ နည္းနည္းစားတယ္။ မိုုခ်ီက သူ ့ cat food ပဲ စားတယ္။ လမ္း  ၅ နာရီေလွ်ာက္လိုု ့ ကယ္လိုုရီ ၅၀၀ ေလာက္ ေလာင္ကႊ်မ္းသြားတာကိုု ၾကက္ေၾကာ္ ကယ္လိုုရီ ၇၀၀ ေလာက္ ၿပန္တီးတယ္။ သူ မစားခ်င္တဲ့ အစားအေသာက္ေတြဆိုု ကယ္လိုုရီအေၾကာင္းၿပၿပီး ၿငင္းဆန္တတ္တဲ့ ရာမားကိုု ကြ်န္မတိုု ့ ခနဲ ့ၾကတာက ညည္း အေမရိကန္ သိပ္ဆန္ေနပါလား။ အေမရိကန္ေတြ ကယ္လိုုရီ သိပ္တြက္တာပဲ အဲ သူတိုု ့ၾကိ ုုက္တဲ့ Fast Food ေတြက်ေတာ့ ကယ္လိုုရီ မတြက္ေတာ့ဘူး။
My favorite one in The Noguchi Museum
ဘေရာင္းဇ္ Bronx က နာမည္ေက်ာ္ နယူးေယာက္ေဘာ္တနစ္ဂါးဒင္းကိုု ေနာင္တပတ္ စေနေန ့မွ သြားလည္ရေအာင္။
ကြ်န္ေတာ္တိုု ့ရြာမွာဆိုုရင္ နာရီမလိုုဘူးဗ်။ ရြာေသးေသးေလးဆိုုေတာ့ အခ်ိန္းအခ်က္လုုပ္ၿပီးမွ သြားစရာမလိုု။ ကိစၥရိွရင္ သူ ့အိမ္ကိုု ဒါမွမဟုုတ္ ဒီအခ်ိန္ သူ ဘယ္ေနရာမွာ ရိွေနမလဲလိုု ့  ခန္ ့မွန္းၿပီး သြားလိုုက္တာပဲ။ ရြာသားေတြ ဆံုုရပ္ဆိုုတာကလည္း ညေနၿမိ  ုု ့သေဘၤာ ဝင္လာရင္ လက္ဖက္ရည္မွာမေသာက္ဘဲ အလကားရတဲ့ ေရေႏြးၾကမ္းေသာက္ၿပီး ေလပန္းၾကတဲ့ ဆရာေလး လက္ဖက္ရည္ဆိုုင္၊ ညေနဆိုုရင္ စည္ကားတတ္တဲ့ ကိုုခ်က္ၾကီး အရက္ဆိုုင္၊ ရြာထိပ္ဘုုန္းၾကီးေက်ာင္းပဲ ရိွတယ္။ ဒီေနရာေတြမွာ မေတြ ့လိုု ့ကေတာ့ လမ္းမွာေတြ ့တဲ့ လူတေယာက္ကိုု လွမ္းေမးလိုုက္။ ဘယ္သူဘယ္ဝါကိုု ဘယ္မွာေတြ ့ခဲ့တုုန္း ေတြ ့ရင္ ဘယ္မွာ ေစာင့္ေနတယ္လိုု ့လူၾကံ ုပါးလိုုက္တာပဲ။
ၿမိ ုု ့မွာ အထက္တန္းေက်ာင္း သြားတက္ေတာ့ နာရီလိုုလာတယ္။ ဘယ္သူဘယ္ဝါကိုု ဘယ္မွာေစာင့္ေနတယ္လိုု ့ လူၾကံ ုုပါးလိုု ့မရေတာ့ဘူး။ ေက်ာင္း၊ က်ဴရွင္ အခ်ိန္မွီ ေရာက္ဖိုု ့၊ ခ်ိန္းထားတာေတြ ေနာက္မက်ေစဖိုု ့၊ အခ်ိန္နဲ ့အညီ လႈပ္ရွားရုုန္းကန္ရတဲ ့ ၿမိ ုု ့ကိုုေရာက္ေတာ့ အေဖက ကြ်န္ေတာ့္ကိုု နာရီတစ္လံုုး ဝယ္ေပးတယ္။ စတီးၾကိ ုုးၿပား၊ ဒိုုင္ခြက္အဝိုုင္းေလးနဲ ့စင္တီဇင္နာရီေလးကိုု ကြ်န္ေတာ္ သိပ္သေဘာက်တာပဲ။ အၿပင္သြားစရာရိွရင္ အဲဒီနာရီေလးမပါဘဲ မသြားဘူး။  ႏႈတ္ခမ္းနီအၿမဲဆိုုးတဲ့ မိန္းကေလးေတြ ႏႈတ္ခမ္းနီ မဆိုုးထားတဲ့ေန ့ဆိုုရင္ ေနမေကာင္း ၿဖစ္ေနသလိုု၊ ၿဖ ူပတ္ၿဖ ူေလ်ာ္ ၿဖစ္ေနသလိုု၊ တခုုခုုလိုုေနတယ္ ခံစားရသလိုု နာရီေမ့ၿပီး မပတ္သြားတဲ့ေန ့ေတြဆိုုရင္ ကြ်န္ေတာ္လည္း တခုုခုုလိုုေနတယ္လိုု ့ခံစားရတယ္။
ဓာတ္ခဲအသစ္လဲလိုုက္၊ စက္ရပ္သြားရင္ နာရီၿပင္ဆိုုင္ပိုု ့လိုုက္နဲ ့သူငယ္ခ်င္းေတြက နာရီအသစ္လဲဖိုု ့၊ အဖိုုးနႈန္းသင့္တဲ့ နာရီေလးေတြ၊ ေစ်းမွန္ပစၥည္းမွန္တဲ့ နာရီဆိုုင္ေတြ၊ အသစ္မဝယ္ခ်င္ရင္လည္း တပတ္ႏြမ္းနာရီေလးေတြ ရတတ္တဲ့ေနရာေတြကိုု ညြန္တတ္ေပမဲ့ ကြ်န္ေတာ္ကိုုယ္တိုုင္က အဲဒီနာရီေလးကိုု တန္ဖိုုးထားေနတာ။ ၿမိ  ုု ့ေက်ာင္းတက္ေတာ့ အမွတ္တရ အေဖ ဝယ္ေပးတဲ့ နာရီေလးကိုုး။ ေမြးေန ့လက္ေဆာင္အၿဖစ္ ခ်စ္သူက နာရီလက္ေဆာင္ေပးေတာ့မွပဲ အဲဒီနာရီေလးနဲ ့ အၿပီးအပိုုင္ လမ္းခြဲေတာ့တယ္။ မခြဲလိုု ့လည္း မရေတာ့ဘူးဗ် နာရီၿပင္ဆရာကေတာင္ တန္ဖိုုးထက္ လက္ခမ်ားေတာ့မယ္ အသစ္ဝယ္ေတာ့ ငါ့အသိဆိုုင္ေတြ ညႊန္ေပးမယ္လိုု ့ ေၿပာလာၿပီကိုုး။
အဲဒီနာရီေလးကိုု အံဆြဲထဲမွာ သိမ္းလိုုက္ၿပီး ခ်စ္သူေပးတဲ့ သားေရၾကိ ုုး၊ ဒိုုင္ခြက္ၿပားၿပားေလးနဲ ့ ဆီကုုိတံဆိပ္ နာရီေလးကိုု ပတ္ေတာ့တယ္။ စတီးၾကိ ုုးလိုု မေလးေတာ့ ေပါ့ေပါးပါးပါး ရိွတာကိုု ၾကိ ုုက္တယ္။ အားနည္းခ်က္က စတီးၾကိ ုုးလိုု တာရွည္မခံဘူးဗ်။  ကြ်န္ေတာ္ကလည္း သားေရၾကိ ုုးမ်ား ကိုုက္စားပစ္လား ထင္ရေအာင္ သားေရၾကိ ုုး ခဏခဏ လဲရတယ္။ ေမြးေန ့လက္ေဆာင္ နာရီသားေရၾကိ ုုး ၿပတ္သလိုုပဲ ကြ်န္ေတာ္တိုု ့ အခ်စ္ဇာတ္လမ္းလည္း ၿပတ္လိုုက္၊ ၿပန္တပ္လိုုက္။ လူတိုုင္းႏိုုင္ငံၿခားသြား အလုုပ္လုုပ္ဖိုု ့ၿပင္ဆင္ေနၾကတဲ့အထဲမွာ ကြ်န္ေတာ္ မပါဘူးေလ။ ရထားတဲ့ဘြဲ ့နဲ ့ အလုုပ္ရွာရခက္ေတာ့ သင္တန္းေတြတက္ရင္း အလုုပ္တခုုရဖိုု ့ အသည္းအသန္ ရွာေနခ်ိန္ေပါ့။ ခ်စ္ေပမဲ့ မၾကီးပြားမတိုုးတက္ခ်င္တဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ကိုု ခ်စ္သူက အားမရဘူးတဲ့။ ခ်စ္သူ ႏိုုင္ငံၿခားထြက္ဖိုု ့ ၿပင္ဆင္ေနကတည္းက ကြ်န္ေတာ္ ေတြးမိပါတယ္။ သူ ့ေနာက္လည္း ကြ်န္ေတာ္ မလိုုက္ႏိုုင္၊ ကြ်န္ေတာ့္နားလည္း သူမေနႏိုုင္။ ဒီလိုုနဲ ့ ကြ်န္ေတာ္တိုု ့ ေဝးၾကလိမ့္မယ္လိုု ့။
ခ်စ္သူပါတဲ့ေလယာဥ္ ဟိုုးအေဝးၾကီးကိုု ထြက္ခြာသြားေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္အသည္းႏွလံုုးေတြ ကြဲေၾကသြားေတာ့တာပဲ။ သူနဲ ့ကြ်န္ေတာ္က သူငယ္ခ်င္းကေန ခ်စ္သူေတြ ၿဖစ္လာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းခ်စ္သူေတြ။ တိုုးတက္ၾကီးပြားခ်င္တဲ့သူက ကြ်န္ေတာ့္ကိုု ၾကိ ုုးစားဖိုု ့၊ သင္တန္းေတြတက္ဖိုု ့ နားပူနားဆာတိုုက္တြန္းလိုု ့ ကြ်န္ေတာ္ ၿပံ ုုးေနရင္ သူ ေဒါပြပံုုေလးက တကယ္ခ်စ္ဖိုု ့ေကာင္းတာဗ်။ ခြဲခြာကာစတုုန္းက ဟာတာတာနဲ ့ အေတာ္ေနလိုု ့ မေကာင္းတာ။ သူကေတာ့ ေက်ာင္းသင္ခန္းစာ၊ အခ်ိန္ပိုုင္းအလုုပ္ေတြနဲ ့ ကြ်န္ေတာ့္ကိုု သတိရဖိုု ့ ေနေနသာသာ ပင္ပန္းလြန္းလိုု ့ ရထား၊ ကားေပၚမွာ အိပ္ေပ်ာ္တယ္တဲ့။ ကမၻာၾကီးရဲ ့ တၿခမ္းစီမွာ ရိွေနေတာ့ အခ်ိန္မတူ၊ အြန္လိုုင္းမလာလိုု ့ေဒါသထြက္ေနရင္းက သူ ့ကိုု သနားသြားတယ္။ သူ အားတဲ့အခ်ိန္ ကြ်န္ေတာ္ မအား၊ သူ အားတဲ့အခ်ိန္ ကြ်န္ေတာ္ မအားနဲ ့ ကြ်န္ေတာ္တိုု ့ၾကားက ခ်စ္ၿခင္းေမတၱာၾကိ ုုးေတြ ေလ်ာ့လာတယ္။ သူက လမ္းခြဲခ်င္ပါတယ္လိုု ့ ေတာင္းဆိုုလာခ်ိန္က ကြ်န္ေတာ္ ေမွ်ာ္လင့္ထားတာတက္ ေနာက္က်ေနတယ္။
အသိေတြ၊ အကပ္ေတြနဲ ့ ကြ်န္ေတာ္လည္း ရံုုးစာေရး အလုုပ္ကေလးရဖိုု ့ အသည္းအသန္ ၾကိ ုုးစားရတယ္။ အလုုပ္ ၁၀ ေနရာဆိုုရင္ ေလွ်ာက္ၾကတာက ၁၀၀၀၊ အင္တာဗ်ဴးဆိုုရင္ ကြ်န္ေတာ့္ထက္ ဘြဲ ့လက္မွတ္၊ ဒီဂရီ ရထားသူေတြခ်ည္းပဲ။ ကံေကာင္းလိုု ့ ဒီအလုုပ္ေလးရတာ။ ကြ်န္ေတာ္လည္း အရင္လိုု နာရီအၿမဲမပတ္ေတာ့ဘူး ဖုုန္းမွာ ၾကည့္လိုု ့ ရတာကိုုး။ ဒီလိုုနဲ ့ နာရီကိုု ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ ၿဖစ္ေနရာက နာရီခေရဇီ ၿဖစ္သြားရတာက ကြ်န္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းလက္က နာရီေၾကာင့္ဗ်။ ကြ်န္ေတာ္ ၿမိ ုု ့ေက်ာင္းေၿပာင္းလာေတာ့ သူနဲ ့ စသိတာ။ ေငြေၾကးတတ္ႏိုုင္တဲ့ မိသားစုုဆိုုေတာ့ သံုုးႏိုုင္၊ ၿဖ ုုန္းႏိုုင္၊ ၾကြားႏိုုင္တဲ့သူကိုု တၿခားသူငယ္ခ်င္းေတြက အၿမင္ကပ္ၾကေပမဲ့ စရိုုက္တူလိုု ့လားေတာ့ မသိဘူး သူနဲ ့ကြ်န္ေတာ္ အေတာ္တြဲမိသား။ သူ ႏိုုင္ငံၿခားက ၿပန္လာခါက သူငယ္ခ်င္းေတြ ဆံုၾက၊ စားၾက၊ ေသာက္ၾက၊ ကဲၾကေတာ့ သတိထားမိတာက သူ ့လက္က နာရီဗ် လွလိုုက္တာဗ်ာ။ ဒီေလာက္လွတဲ့ နာရီမ်ိဳး မၿမင္ဘူးေပါင္။ ေမးၾကည့္ေတာ့ ရိုုးလက္ဇ္နာရီတဲ့။ ဝထၳဳေတြထဲမွာ ရိုုးလက္ဇ္နာရီလိုု ့ သိထားတာ ခုုမွပဲ ေသခ်ာၿမင္ဖူးေတာ့တယ္။ အဲဒီကတည္းက ရိုုးလက္ဇ္ေရာဂါ စြဲေတာ့တာပဲဗ်ိဳ ့။ နာရီဆိုုရင္ ရိုုးလက္ဇ္မွပဲ ပတ္ခ်င္ေတာ့တယ္။
အဲ ရိုုးလက္ဇ္နာရီနဲ ့တူတဲ့ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကိုု ခ်စ္သြားတယ္။ ရိုုးလက္ဇ္မေလးဆိုုလိုု ့ အဲဒီမိန္းကေလးက ရိုုးလက္ဇ္နာရီ မဝတ္ထားဘူးဗ်။ ဘာနာရီမွကိုု မဝတ္ထားတာ။ ရိုုးလက္ဇ္နာရီလိုု တမူထူးၿခားတဲ့ ရုုပ္ကေလးနဲ ့ အဝတ္အစား၊ အေနအထိုုင္ အထက္တန္းက်တယ္။ သူ ့နာမည္လည္း ကြ်န္ေတာ္ မသိေတာ့ ကြ်န္ေတာ္လိုုခ်င္တဲ့ ရိုုးလက္ဇ္နာရီကိုု ဖ်ပ္ခနဲသတိရၿပီး ကြ်န္ေတာ္လိုုခ်င္တဲ့ ရိုုးလက္ဇ္နာရီမေလးလိုု ့ တိတ္တိတ္ေလး နာမည္ေပးထားတာ။ ရိုုးလက္ဇ္နဲ ့ ကြ်န္ေတာ္ စေတြ ့တာ တခုုေသာ ေႏြရက္မနက္ခင္းမွာေပါ့။  ဘူတာၾကီးေဘး ကားပါးကင္ဝင္းကေန ဘူတာၾကီးဆီေရာက္တဲ့ ၿဖတ္လမ္းေလးကိုု လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား မသိၾကဘူး။ အဲဒီၿဖတ္လမ္းေလးကိုု အသံုုးၿပ ုုတဲ့သူ ေတာ္ေတာ္နည္းတယ္။ မနက္တိုုင္း ရံုုးဆီလာေတာ့ စာအိတ္ေတြကိုု သြားထုုတ္ခ်ိန္ ရိုုးလက္ဇ္နဲ ့ ဆံုုတတ္တယ္။ သူက ကြ်န္ေတာ့္ကိုု သတိထားမိပံုု မေပၚဘူး ရံုုးေနာက္က်မွာစိုုးလိုု ့ သုုတ္သုုတ္ေၿပးေနတာကိုုး။
တခါတုုန္းက ရိုုးလက္ဇ္က အေဆာက္အဦးထဲကအထြက္ ကြ်န္ေတာ္က အဝင္ တိုုက္မိမလိုုၿဖစ္လိုု ့ ရိုုးလက္ဇ္ လန္ ့ေအာ္ေသးတယ္။ ေဆာ္ရီးလိုု ့ေၿပာၿပီး ထံုုးစံအတိုုင္း သုုတ္သုုတ္ေၿပးေတာ့တာပဲ။ ရိုုးလက္ဇ္ကေန သုုတ္သုုတ္လိုု ့ နာမည္ေၿပာင္းရေတာ့မယ္ ထင္တယ္။ သူေတာ့ မသိဘူး ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ရင္ေတြ တလွပ္လွပ္ခုုန္လိုု ့။ အနီးကပ္ ေတြ ့လိုုက္ရေတာ့မွ မ်က္ခံုုးထူထူတန္းတန္း၊ မ်က္လံုုးနက္နက္ဝိုုင္းဝိုုင္း၊ ေမးေစ့ခႊ်န္ခႊ်န္၊ ဆံပင္နက္နက္စင္းစင္းေလးေတြနဲ ့ အေတာ္လွတယ္ဗ်။ ကြ်န္ေတာ္ၾကိ ုုက္တဲ့ My Sassy Girl ကိုုရီးယားရုုပ္ရွင္ထဲက မင္းသမီးနဲ ့ တူတယ္။ အဲဒီ္္္လမ္းၾကားကေလးကေန ရိုုးလက္ဇ္  ၿဖတ္သြားတာကိုု ေစာင့္ၾကည့္ဖိုု ့ အဲဒီနားတဝိုုက္မွာ ကြ်န္ေတာ္ ရိွေနတတ္တယ္။ ရံုုးဝတ္စံုု အၿမဲဝတ္တတ္ေပမဲ့ တခါတေလ ဒိတ္မ်ားရိွလား မသိဘူး ဂါဝန္ေတြဘာေတြနဲ ့ တၿခားေန ့ေတြထက္ ပိုုလွေနတတ္တယ္။ အဲ ဒါနဲ ့ မလိုုက္ဖက္တာက ေက်ာပိုုးအိတ္။ မိန္းကေလးဆန္ဆန္ ေဘးလြယ္အိတ္နဲ ့သာဆိုုရင္ ပိုုၿပီးဖက္ရွင္က်မလားဘဲ။ ကြန္ပ်ဴတာ၊ ရံုုးအလုုပ္ေတြ သယ္ရတာနဲ ့ တူပါနဲ ့။ အဲဒီေက်ာပိုုးအိတ္ေလး ကူသယ္ေပးခ်င္လိုုက္တာ။ ေသာၾကာေန ့ဆိုုရင္ ဂ်င္းေဘာင္းဘီ၊ All stars ဖိနပ္နဲ ့ ၿမီးေကာင္ေပါက္မေလးလိုု လြတ္လပ္ေပါ့ပါးေနၿပန္တယ္။
သူကပဲ သတိမထားမိတာလား၊ တိတ္တိတ္ကေလး ေစာင့္ၾကည့္ရတာကိုုပဲ ကြ်န္ေတာ္က ႏွစ္သက္ေလတာလား၊ ဒီထက္ပိုုၿပီး သိကႊ်မ္းရင္းႏွီးေအာင္လုုပ္ဖိုု ့ ကြ်န္ေတာ္ကပဲ အားမထုုတ္ေလတာလား မသိ။ ႏွစ္လ၊ သံုုးလ ၾကာတဲ့အထိ တိတ္တိတ္ေလး ေစာင့္ၾကည့္တဲ့အဆင့္ကေန တိုုးမလာခဲ့။ အခ်ိန္ေတြ ၾကာလာတဲ့အမွ် ကြ်န္ေတာ့္ ရိုုးလက္ဇ္ေဝဒနာလည္း တိုုးလာခဲ့တယ္။ သူ ့နာမည္ ဘယ္လိုုေခၚသလဲ၊ ဘယ္မွာေနတာလဲ၊ ဘာေတြကိုု စိတ္ဝင္စားလဲ၊ ဘယ္လိုု သူငယ္ခ်င္းေတြ ရိွသလဲ၊ ငယ္ငယ္တုုန္းက ဘယ္လိုုၾကီးၿပင္းခဲ့လဲ၊ ဘာအစားအစာေတြ ၾကိ ုုက္သလဲ၊ ဘာသီခ်င္းေတြ ၾကိ ုုက္သလဲ၊ ဘာစာအုုပ္ေတြ ဖတ္သလဲ။ သူနဲ ့ ပက္သတ္လိုု ့ အိုု...ကြ်န္ေတာ္ သိခ်င္တာေတြ အမ်ားၾကီး။
သူနဲ ့ကြ်န္ေတာ္ ခ်စ္သူေတြၿဖစ္ရင္ တၿခားခ်စ္သူစံုုတြဲေတြလိုု အကႌ်ဆင္တူ၊ နာရီဆင္တူဝတ္မယ္။ တေယာက္ကိုုတေယာက္ ခြံ ့ေကႊ်းမယ္။ တညလံုုး မအိပ္ဘဲ ဖုုန္းေၿပာမယ္။ တခုုတည္းေသာ ကြ်န္ေတာ္ ခ်က္တတ္တဲ့ အီတလီပါစတာ သူ ့ကိုု ခ်က္ေကႊ်းမယ္။ ရန္ၿဖစ္ၾက၊ စိတ္ေကာက္ၾကမယ္။ ရုုပ္ရွင္ရံုု၊ ၿပတုုိက္၊ ပန္းၿခံ၊ ဘုုရားအတူတူ တက္မယ္။ ေရကန္ေဘးနားမွာ ပစ္ကနစ္ထြက္ရင္ ကြ်န္ေတာ္က ငါးမွ်ား၊ သူက စာအုုပ္ေလးတစ္အုုပ္နဲ ့ ေအးေအးလူလူ အနားယူ။ ေတာင္အၿမင့္ေတြ တက္တဲ့အခါ သူ ့အတြက္ လက္ကိုုကမ္းလင့္ကိုု ေဖးမတြဲေခၚယူ။ ပင္လယ္ကမ္းစပ္၊ ေရကန္ေဘး၊ သစ္ေတာအုုပ္ေလးထဲ သူ ့လက္ကေလး ဆြဲကိုုင္လိုု ့ အတူတူ လမ္းေလွ်ာက္မယ္။ သီခ်င္းေတြ အတူတူနားေထာင္၊ စာအုုပ္အတူတူဖတ္၊ ေဘာလံုုးပြဲ၊ ရုုပ္ရွင္ အတူတူၾကည့္။ သူနဲ ့တူတဲ့ သမီးေလးတစ္ေယာက္၊ ကြ်န္ေတာ္နဲ ့တူတဲ့ သားေလးတစ္ေယာက္ေမြးၿပီး  ဆံေတြၿဖ ူသြားက်ိဳးတဲ့အထိ အတူတူ အိုုမင္းခ်င္တယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ စိတ္ကူးအိမ္မက္ေတြ၊ ေဟာ့ဒီရင္ဘတ္ထဲက အခ်စ္ေတြကိုု ရိုုးလက္ဇ္ေလး သိမွသိပါေလစ။
အရင္တုုန္းက ပိတ္ရက္ေတြဆိုု လက္ဖက္ရည္ဆိုုင္ထိုုင္၊ ဂိမ္းကစား၊ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ ့ဟိုုေယာင္ေယာင္ ဒီေယာင္ေယာင္၊ စာအုုပ္ေလးဖတ္လိုုက္၊ ႏွပ္လိုုက္၊ ေဘာလံုုးပြဲေလး ၾကည့္လိုုက္။ ခုုပိတ္ရက္ေတြမွာေတာ့ ေလွ်ာ့ပင္းေမာလ္ေတြဆီ ကြ်န္ေတာ္ ေၿခဦးလွည့္ေနတတ္တယ္ဗ်။ ရိုုးလက္ဇ္ေလး အၿမင္မွာ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ သားသားနားနားေလး ၿဖစ္ခ်င္၊ ရိႈးထုုတ္ခ်င္ေနတာေပါ့။ တကယ္ေတာ့ ရိုုးလက္ဇ္ေလးက ကြ်န္ေတာ့္ကိုု သတိေတာင္ထားမိရဲ ့လား မသိဘူး။ အိုု သူ ့ဘာသာ သတိထားမိမိ မမိမိ အၿပတ္ရိႈင္းေနဖိုု ့ အဓိက။ ဒါမွ ရိုုးလက္ဇ္ေလး ခိုုက္မွာ။ လည္ကတံုုး အၿဖ ူေရာင္ေလးက ဝါက်င္ေနၿပီ။ အသစ္ဝယ္ဦးမွပဲ။ ကခ်င္ပုုဆိုုး၊ ကတၱီပါဖိနပ္လည္း ေဟာင္းေနၿပီ။ လည္ကတံုုးက အေရးၾကီးတယ္ က်န္တာေတြက ေနာက္လမွ ဝယ္လည္းရတယ္။ ဖိတ္ဖိတ္လက္ေနတဲ့ နာရီဆိုုင္ေရွ ့က ၿဖတ္သြားေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ မ်က္စိထဲ ကပ္ညွိလာတာက ကြ်န္ေတာ္ အၾကိ ုုက္ဆံုုး အဂၤလိပ္ပရီးမီးယားလိခ္ ေဘာလံုုးသမားနဲ ့ ေၾကၿငာထားတဲ့ ရိုုးလက္ဇ္နာရီ ေၾကၿငာဆိုုင္းဘုုတ္။ ဒါနဲ ့အဲဒီဆိုုင္ထဲ မေယာင္မလည္ ေစ်းႏႈန္းစံုုးစမ္းဖိုု ့ ဝင္တယ္။ လစဥ္နည္းနည္းၿခင္း စုုသြားရင္ ေၿခာက္လ၊ တစ္ႏွစ္ေလာက္ဆိုု ဝယ္ႏိုုင္ေကာင္းပါရဲ ့။
လွလိုုက္တဲ့ နာရီေတြဗ်ာ။ အကုုန္လံုုး လွေနတာမ်ား ခုုေခတ္ မိန္းကေလးေတြအတိုုင္း။ ေဘာလံုုးသမားေၾကၿငာတဲ့ နာရီကိုုရွာတာ မေတြ ့လိုု ့ အေရာင္းစာေရးမေလးကိုု ဆိုုင္းဘုုတ္လက္ညိႈးထိုုးၿပၿပီး အဲဒီနာရီ ၾကည့္ခ်င္တယ္လိုု ့ ေၿပာလိုုက္ေတာ့ ငတိမေလးက ေခါင္းအစေၿခအဆံုုး ၾကည့္တဲ့အၾကည့္က မဝယ္ႏိုုင္ဘဲနဲ ့မ်ားဆိုုတဲ့ အထာ။ ဝါရင့္အေရာင္းစာေရးပီသစြာ အၾကည့္ကိုု အၿမန္ရုုပ္သိမ္းလိုု ့ ေနာက္ဆံုုးလိတ္တက္၊ လီမိတက္အက္ဒီရွင္းဆိုုတဲ့အေၾကာင္း ခ်ိဳခ်ိဳသာသာ အၿပံ ုုးနဲ ့ ရွင္းၿပတယ္။ အေရာင္းစာေရးမ အနားက ထြက္သြားေတာ့မွ ေစ်းႏႈန္းကိုု ၾကည့္လိုုက္ေတာ့ အလိုုေလး ဘုုရားေရ ေစ်းၾကီးလိုုက္တာ ကြ်န္ေတာ္ တစ္ႏွစ္လံုုး မစားမေသာက္စုုမွ ဒီနာရီမ်ိဳး ဝယ္ႏိုုင္မယ္။ ဒီလိုုနာရီမ်ိဳး ဝယ္တဲ့သူ ရိွေသးတယ္။ ဒီေလာက္ ေစ်းၾကီးေပးပတ္ေတာ့ေရာ ဘယ္ေတြထူးၿခားမွာတုုန္း။ ေတာ္ၿပီ ေတာ္ၿပီ ေနာက္ေနာင္ ဘယ္ေတာ့မွ မရိုုးလက္ဇ္ေတာ့ဘူး။
တနလၤာေန ့ ရံုုးတက္ေတာ့ လည္ကတံုုးအသစ္ခ်ပ္ကႊ်တ္ေလးနဲ ့ သားသားနားနား ကြ်န္ေတာ္ အရင္လိုု ရိုုးလက္ဇ္မေလး မၿမင္တဲ့ေနရာကေန တိတ္တိတ္ကေလး မေစာင့္ၾကည့္ေတာ့ဘူး။ ရိုုးလက္ဇ္ ၿမင္ေလာက္တဲ့ ေနရာေလာက္မွာ ေစာင့္တယ္။ ရိုုးလက္ဇ္ လာေတာ့မယ့္အခ်ိန္ေရာက္ၿပီ အကႌ်ေတြ ဘာေတြဆြဲဆန္ ့၊ ဆံပင္ေတြ သပ္လိုု ့ရယ္ဒီ။ ေဟာ..ရိုုးလက္ဇ္ လာၿပီ။ အနက္ေရာင္မွာ အၿဖ ူေဘာလံုုးစက္ ဂါဝန္ေလးနဲ ့ လွလိုုက္တာ ရိုုးလက္ဇ္ရယ္။ ဆံႏြယ္ေလးေတြ တလြင့္လြင့္နဲ ့ လြင့္ေမွ်ာလာတဲ့ မင္းဟာ ကိုုယ့္အတြက္ေတာ့ နတ္မိမယ္ေလးပါပဲ။ ကိုုယ့္အသည္းႏွလံုုးကိုု မင္းရဲ ့ယစ္ပလႅင္ေပၚမွာ ပူေဇာ္ခ်င္္တယ္။ ရုုတ္တရက္ ရိုုးလက္ဇ္ လမ္းေလွ်ာက္ေနတာကေန ရပ္လိုုက္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ကိုုမ်ား ၿမင္သြားတာလား ဒိတ္ကနဲ ရင္ခုုန္သြားတယ္။ လား..လား..ဘယ္ကအေကာင္ပါလိမ့္ ရိုုးလက္ဇ္ကိုု ပိုုင္စိုုးပိုုင္နင္းနဲ ့ ေပြ ့ဖက္လိုုက္တာ။ ကြ်န္ေတာ့္တကိုုယ္လံုုး ဓာတ္လိုုက္သြားသလိုုပဲ။ ရဲကိုု ဖုုန္းလွမ္းဆက္ တိုုင္ရမလား။ ဖုုန္းထုုတ္လိုုက္ခ်ိန္မွာပဲ ဟင္...ရိုုးလက္ဇ္က အဲဒီေကာင့္ကိုု ၿပန္ဖက္လိုု ့ ၿပံ ုုးရယ္ေနပါလား။
တေနရာမွာ ဝင္းကနဲ လက္သြားသလိုု ၿဖစ္သြားလိုု ့ ၾကည့္လိုုက္ေတာ့ မေန ့က ကြ်န္ေတာ္ၾကည့္ခဲ့တဲ့ ေနာက္ဆံုုးေပၚလိတ္တက္လီမိတက္အက္ဒီရွင္း ေဘာလံုုးသမားေၾကၿငာတဲ့ နာရီက ဒီေကာင့္လက္မွာ ငွားငွားစြင့္လိုု ့။ ေၾသာ္ ရိုုးလက္ဇ္ခ်စ္သူက ရိုုးလက္ဇ္နဲ ့ပါလား။ ရိုုးလက္ဇ္နဲ ့ ဘယ္လိုုမွ မလိုုက္ဖက္လိုုက္တာဗ်ာ နတ္မိမယ္နဲ ့ ဖားၿပ ုုတ္။ ၃၂ ေခ်ာင္းေပၚေအာင္ ရယ္ေနတာမ်ား ၿမင္းၾကီးက်လိုု ့။ ဒီလိုုေကာင္မ်ိဳးေတြက ရုုပ္ရည္ရူပကာ မရိွရွာေတာ့ အေကာင္းစားေတြသံုုးၿပီး ရုုပ္ထြက္ေအာင္ ဖန္တီးရေတာ့ေပါ့ဗ်ာ။ အေကာင္းစားေတြသံုုးတိုုင္း ရုုပ္က ထြက္လာတာမွ မဟုုတ္တာ။ ည တေရးႏိုုးလိုု ့ ဒီေကာင့္ရုုပ္ကိုု ၿမင္ရရင္ လန္ ့ေအာ္မိမယ္။ ရိုုးလက္ဇ္က ဒီငနဲသားကိုု ဘာၾကည့္ၾကိ ုုက္ပါလိမ့္ ရုုပ္ရည္ရူပကာေၾကာင့္ေတာ့ မၿဖစ္ႏိုုင္ဘူး။ ပိုုက္ဆံေၾကာင့္လား အရည္အခ်င္းေၾကာင့္လား။ အိုု ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ ရိုုးလက္ဇ္နာရီပတ္တဲ့ေကာင္ေတြေရာ၊ အဲဒီေကာင္ကိုု ၾကိ ုုက္တဲ့ေကာင္မေတြေရာ၊ ရိုုးလက္ဇ္နာရီကိုုေရာ ဟြန္ ့... အားလံုုးကိုု အၿမင္ကပ္တယ္...မုုန္းတယ္။
All photos are from Google.
All About NYC - 2
April showers bring May flowers. ဆိုုေပမဲ့ ေမလ မေရာက္ခင္ ဧပရယ္လမွာပဲ ပန္းေတြ ဖူးပြင့္ၾကတာ ေမစီေလွ်ာ့ပင္းေမာလ္မွာပါ။ အပတ္စဥ္ ေသာၾကာေန ့တိုုင္း  ရံုုးခ်ဳပ္မွာ ေန ့လည္စာေကႊ်းတာကိုု ၁၅ မိနစ္ေလာက္ လမ္းေလွ်ာက္ရမွာ ပ်င္း၊ အပတ္တိုုင္း တဆိုုင္တည္းေသာဆိုုင္က အစားအေသာက္ေတြကိုုပဲ  ေကႊ်း၊ စားၿပီးရင္ ေရငတ္၊ အေၾကာတက္လိုု ့ MSG အခ်ိဳမႈန္ ့ပါတယ္ထင္လိုု ့ အပတ္တိုုင္း သြားမစားၿဖစ္ဘူး။ ရံုုးခ်ဳပ္မွာ မၿဖစ္မေန ေသာၾကာေန ့ ေန ့လည္စာ သြားစားတဲ့အခါ LGA (LaGuardia Airport  လဂြာရီရာပေရာဂ်က္) မွာ အတူတြဲလုုပ္ဖူး လက္ေပါက္ကပ္တဲ့ ဂ်ဴးမၾကီးက ေမစီက ႏွင္းဆီဂါဝန္ေလးက အရမ္းလွတာပဲ။ ဘဟီတာ အိႏိၵယသူေလးကိုု သြားဖိုု ့တိုုက္တြန္းေနလိုု ့ ေမးၾကည့္ေတာ့ ေမစီပန္းၿပပြဲ ဆိုုတာ သိရတယ္။
သြားၾကည့္ေတာ့ တကယ္လွတယ္။ ဒါနဲ ့ စေနေန ့မွာ ေနာက္ထပ္တေခါက္ ထပ္သြားတယ္။ ခ်ယ္ရီပင္ေတြ မေတြ  ့ေတာ့ဘူး။ ပန္းဒီဇိုုင္နာေတြ သူ ့ရက္နဲ ့သူ အလွဆင္ပါတယ္။ နာရီဝက္တၾကိမ္က် ဂိုုက္က ေလဆာလိုုက္နဲ ့ထိုုးၿပကာ ပန္းေတြအေၾကာင္း ရွင္းၿပပါတယ္။ ပန္းပြဲ လာတဲ့သူေတြ၊ ဒစ္စေကာက္ခ်လိုု ့ ေလွ်ာ့ပင္းၾကသူေတြနဲ ့ ၾကိတ္ၾကိတ္တိုုး စည္ပါတယ္။ ေမစီရဲ ့ Secret Garden အလွကိုု ေငးေမာၾကရေအာင္။
ပန္းေတြအမ်ားၾကီးကိုု တေနရာတည္းမွာ တစုုတစည္းတည္း ေတြ ့လိုုက္ရေတာ့ OMG ! That is amazing. Unbelievable ! ေတြ ၿဖစ္ကုုန္ၾကတာေပါ့။ ဒစ္စေကာင့္ေတြခ်လိုု ့ ပန္းေတြၾကည့္ရင္း ေလွ်ာ့ပင္းတဲ့သူေတြေရာ၊ ေစ်းမဝယ္ဘဲ ပန္းေတြလာၾကည့္၊ ဓာတ္ပံုုလာရိုုက္တဲ့သူေတြေရာ အားလံုုးကိုု ေမစီက ဝဲကမ္းပါတဲ့။ အေရွ ့ဖက္ကမ္းေၿခ နယူးေယာက္ၿပည္နယ္ နယူးေယာက္ၿမိ ုု ့၊ ပင္စယ္ေဗးနီးယားၿပည္နယ္ ဖီလာဒဲဖီးယားၿမိ ုု ့၊ အေနာက္ေၿမာက္ဖက္ အီလီႏိြဳက္ၿပည္နယ္ ခ်ီကာဂိုုၿမိ ုု ့၊ မီနီဆိုုးတားၿပည္နယ္ မီးနီးပိုုလစ္ၿမိ ုု ့၊ အေနာက္ဖက္ ဆန္ဖရန္စစ္စကိုုၿမိ ုု ့ ေမစီေလွ်ာ့ပင္းေမာလ္မွာ ႏွစ္စဥ္ဧၿပီလေတြတိုုင္း က်င္းပတဲ့ The Secret Garden ပန္းၿပပြဲက တကယ့္ကိုု အံ့မခန္းပါဘဲ။ ေတာ္ေတာ္အကုုန္အက်ခံၿပီး ပန္းဥယ်ာဥ္လုုပ္ထားတာပဲ။ အဲဒီပိုုက္ဆံေတြကိုုသာ လိုုအပ္တဲ့ေနရာမွာ လႈဒါန္းလိုုက္ရင္...။
ရန္ကုုန္တကၠသိုုလ္က အဓိပတိလမ္းလိုု ကိုုယ္တိုု ့တကၠသိုုလ္မွာလည္း ေတာ္ဝင္လမ္း ရိွတယ္။ လမ္းမၾကီးကေန ေတာ္ေတာ္ေလးဝင္ရလိုု ့ ေတာ္ဝင္လမ္းလိုု ့ အမည္တြင္တာပါ။ အဲဒီေတာ္ဝင္လမ္းမ အလယ္ေခါင္မွာ "ေက်ာင္းေခၚခ်ိန္ ၇၅ % မၿပည့္လွ်င္ စာေမးပြဲေၿဖဆိုုခြင့္ လံုုးဝမၿပ ုု"ဆိုုတဲ့ ဆိုုင္းပုုဒ္ၾကီး ခ်ိတ္ထားတဲ့ ကုုကိၠဳပင္ၾကီးတပင္ ထီးထီးၾကီးရိွတယ္။ "အဓိပတိလမ္း မရိွေပမဲ့ ေတာ္ဝင္လမ္းရိွတယ္...သစ္ပုုတ္ပင္ မရိွေပမဲ့ ကုုကိၠဳပင္ရိွတယ္...အင္းလ်ားကန္ မရိွေပမဲ့ သာဓုုကန္ရိွတယ္...ဦးခ်စ္ဆိုုင္ မရိွေပမဲ့ ေအာင္ရိွတယ္...ကဲ..ဘာလိုုေသးလဲ..."။ ကုုိယ့္သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ ေက်ာင္း Address Book မွာ ေရးထားတဲ့ ကဗ်ာေလး။ ဘာလိုုလိုုနဲ ့ ကိုုယ္တိုု ့ေက်ာင္းၿပီးတာ ဆယ္ႏွစ္ေတာင္ ရိွပါေရာလား။ အခ်ိန္ကုုန္တာ ၿမန္လိုုက္တာ..။
ကိုုယ္တိုု ့အုုပ္စုုထဲမွာ ကိုုယ္ပိုုင္ကားစီးႏိုုင္တဲ့သူ မပါေတာ့ အတန္းလစ္ၾကၿပီဆိုုရင္ ဘတ္စ္ကားစီးဖိုု ့ ေက်ာင္းထိပ္ကိုု တေမွ်ာ္တေခၚၾကီး လမ္းေလွ်ာက္ရတယ္။ ေက်ာင္းဖယ္ရီေတြက ေနပူၾကဲၾကဲ အရိပ္အာဝါသမရိွတဲ့ ေတာ္ဝင္လမ္းမွာ လမ္းေလွ်ာက္ေနတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြကိုု လမ္းထိပ္အထိ ေခၚသြားေပးတတ္တယ္။ ေနကပူ၊ ဖယ္ရီကားကမၾကံ ုု၊ ကိုုယ္ပိုုင္ကားတစီးတေလမ်ား ၿဖတ္သြားရင္ လမ္းၾကံ ူလိုုက္ဖိုု ့ ကိုုယ့္အသိေတြမ်ား ၿဖစ္မလားလိုု ့ လွည့္ၾကည့္ရတာ အေမာ။ မဟုုတ္ရင္ သက္ၿပင္းကိုု ဟူးကနဲမႈတ္လိုု ့ ငါ့မွာသာ ကိုုယ္ပိုုင္ကားရိွလိုု ့ကေတာ့ လမ္္းေလွ်ာက္ေနတဲ့သူေတြကိုု တင္သြားမယ္လိုု ့ တေယာက္ကေၿပာရင္ အဲဒီအခ်ိန္ဆိုု နင္ ေတာ္ဝင္လမ္းေလွ်ာက္ရတဲ့ဒုုကၡကိုု ေမ့ေနေတာ့မွာ။ လမ္းၾကံ ုုေခၚဖိုု ့မေၿပာနဲ ့ ကားကိုု ဝူးခနဲေနေအာင္ ေမာင္းထြက္သြားမွာလိုု ့ ဝိုုင္းေၿပာၾကတယ္။
ခရိုုနီတစ္ေယာက္ ေဒၚလာအုုပ္လိုုက္ကိုုင္ၿပီး ေမာ္ဒယ္မေလးေတြနဲ ့ ကာရာအိုုေကမွာ သံုုးၿဖ ုုန္းေနတဲ့သတင္း ဖတ္ရေတာ့ ငါသာ သူ ့လိုုခ်မ္းသာရင္ ကာရာအိုုေကမွာ သံုုးပစ္မဲ့အစား လႈပစ္လိုုက္မွာလိုု ့ ေတြးမိတယ္။ တကယ္လိုု ့ ကိုုယ္သာ ခရိုုနီၿဖစ္ခဲ့ရင္ လႈဒါန္းဖိုု ့ေမ့ၿပီး အဲဒီလိုု သံုုးၿဖ ုုန္းေနမလားဘဲ။ ခရိုုနီမၿဖစ္ေသးေတာ့ မသိေသးပါ။ အသိအစ္မက သူ ့ေမြးေန ့မွာ ယိုုးဒယားဘုုန္းၾကီးေက်ာင္းသြားလႈမယ္၊ အားရင္လိုုက္ခဲ့ေလလိုု ့ ဖိတ္ေခၚတာနဲ ့ ယိုုးဒယားဘုုရင္ကိုုယ္တိုုင္ ဖြင့္လွစ္ေပးၿပီး ဆုုေတာင္းၿပည့္တယ္ဆိုုတဲ့ ယိုုးဒယားဘုုန္းၾကီးေက်ာင္း Wat Buddha Thai Thavorn Vanaram ကိုု ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ ေက်ာင္းမွာရိွတဲ့ သကၤန္းနဲ ့လႈဖြယ္ေတြယူ၊ ေရစက္ခြက္ခ် ဘုုရားစာရြတ္ဖတ္တာကိုု နားေထာင္ေတာ့ နေမာတသ ဘဂဝေတာ အရဟေတာ သမၼာသမၺဳဒၶ ကိုုပဲ သံုုးခါတိတိ လိုုက္ဆိုုႏိုုင္တယ္။ စာအိတ္နဲ ့ဝထၳဳေငြကိုု လံုုးဝအကပ္မခံဘူး အလႈခံဗံုုးထဲသြားထည့္တဲ့။ ေနာက္ေတာ့ ဆြမ္းဟင္းေတြကိုု မီးဖိုုေခ်ာင္ကေန ဆရာေတာ္ေတြဆီ လက္ဆင့္ကမ္းၾကတယ္။ အမ်ိဳးသားေတြကပဲ ဆြမ္းဟင္းေတြကိုု ဆရာေတာ့္ သပိတ္ထဲ ကပ္ၾကတယ္။ ဆရာေတာ္ေတြက သပိတ္နဲ ့ပဲ ဆြမ္းဘုုဥ္းေပးၾကတယ္။
ဝထၳဳေငြကိုု ကပၼိယကေနတဆင့္ ကပ္ရၿပီး သိမ္နားကေန ဆြမ္းစားေဆာင္ထိ ဆြမ္းခံၾကြတာကိုု သပိတ္ထဲ ဆြမ္းဟင္းေတြ ေလာင္းလႈရတဲ့ ေမွာ္ဘီဝါးနက္ေခ်ာင္း ေဗာဓိရိပ္ၿငိမ္ေတာရကိုု သတိရမိတယ္။စားဖိုုေဆာင္မွာ ဟင္းေတြမွ အမ်ားၾကီး။ ထိုုင္းေတြက ေဖာ္ေရြတယ္။ ေနာက္ႏွစ္ပတ္မွာ က်င္းပတဲ့ Songkarn ထိုုင္းသၾကၤန္မွာ ကားလမ္းမကိုု ပိတ္ၿပီး နိဗၺာန္ေစ်းပြဲေတာ္၊ ေမာ္ဒယ္ရိႈးပြဲေတြ က်င္းပလိုု ့ လာလည္ဖိုု ့ ဖိတ္ပါတယ္။ ၿမန္မာဘုုန္းၾကီးေက်ာင္းေတြမွာလည္း ႏွစ္သစ္ကူးသၾကၤန္ပြဲေတြရိွေပမဲ့ အဲဒီအခ်ိန္ ဝါရွင္တန္ဒီစီ ခ်ယ္ရီပြဲေတာ္ဆီ ေရာက္ေနမွာမိုု ့ ထိုုင္းသၾကၤန္ မၾကံ ုုလိုုက္ဘူး။ အေပၚထပ္က ၿမဘုုရားေက်ာင္းေဆာင္ဆီ တက္ဖူးၾကတယ္။ ထိုုင္းဘုုရားေက်ာင္းေတြထံုုးစံအတိုုင္း စလစ္မႊန္းခႊ်န္းေတြနဲ ့ ေလက တဟူးဟူး အေပၚထပ္မွာ ပုုရိတ္ၾကီး ၁၁ သုုတ္ ရႊတ္ဖတ္ပူေဇာ္ၾကတယ္။ Laughing Buddha ၊ မဟာပိႏၷဲ၊ တရုုတ္နတ္၊ ကြမ္ရင္မယ္ေတာ္ ရုုပ္ထုုေတြရိွတယ္။ ဆုုေတာင္းၿပည့္ရင္ ဆင္ရုုပ္နဲ ့ၾကက္ဥ လာလႈၾကလိုု ့ဆုုေတာင္းၿပည့္သြားသူေတြရဲ ့ ဆင္ရုုပ္ေလးေတြ ေတြ ့ရပါတယ္။ ကိုုယ္လည္း ဆုုတစ္ခုု ေတာင္းခဲ့တယ္။ ဆုုေတာင္းၿပည့္ရင္ ထံုုးစံအတိုုင္း ဆင္ရုုပ္နဲ ့ ၾကက္ဥ သြားလႈဦးမယ္။
ကိုု္ယ့္လိုုပဲ ယိုုးဒယားဘုုန္းၾကီးေက်ာင္း မေရာက္ဖူးေသးလိုု ့လိုုက္တဲ့ ၾကီးၾကီး၊ ဘဘတိုု ့နဲ ့ အလႅာဘသလာဘ ေၿပာၾကေတာ့ သာယာဝတီသံုုးဆယ္ကတဲ့။ ဒါဆိုု မၾကီးသူေ႒းကိုုမ်ား သိမလားေမးၾကည့္ေတာ့ မသိဘဲဘယ္ေနပါ့မလဲ တလမ္းတည္းေနတာတဲ့။ သူတိုု ့သမီးအငယ္ဆံုုးက အန္ဂ်ီအိုုမွာ လုုပ္ေနတာ၊ ဘယ္တကၠသိုုလ္ထြက္လဲ၊ ဆယ္တန္းဘယ္ႏွစ္ေအာင္တာလဲ ေမးၿမန္းၾကည့္ေတာ့ လား..လား...ပထမႏွစ္တုုန္းက တလေလာက္ အတူတူထိုုင္ခဲ့ဖူးတဲ့ အသားၿဖ ူၿဖ ူ၊ ဆံပင္ရွည္ရွည္ပိုုင္ရွင္ ေရႊဇင္ ၿဖစ္ေနတယ္။ ကိုုယ္က အဲဒီတုုန္းက လန္ဒန္တကၠသိုုလ္တစ္ခုုက လာဖြင့္တဲ့ ပထမနွစ္ဒီပလိုုမာသင္တန္းတက္ေနေတာ့ ေက်ာင္းသိပ္မတက္ၿဖစ္ဘူး။
သြားတက္တဲ့ တလေလာက္က အတူတူထိုုင္တာက အဲဒီဆံပင္ရွည္မေလး ေရႊဇင္၊ ေက်ာင္းသိပ္မလာတဲ့ ငါ့ကိုု ဘာလိုု ့အီးစီခန္ ့ၾကပါလိမ္လိုု ့ဆိုုတဲ့ ခပ္ေဟာ့ေဟာ့ ဝတ္တတ္တဲ့ ထက္ထက္ခိုုင္ ခုုေတာ့ ၾသဇီ ေရာက္ေနတယ္ ၾကားတယ္၊ အသားၿဖ ူၿဖ ူေထာင္ေထာင္ေမာင္းေမာင္း ဘူတာရံုုလမ္းနားက ေလးေလးခိုုင္၊ အသားညိုုညိုု  ရခိုုင္မေလး ၿမရည္ညိုု (အဲဒီနာမည္ကိုု သိပ္သေဘာက်တာ)၊ ခင္ခင္ဝင္း အဲဒီတစ္ေယာက္ နာမည္ကိုု ရင္းႏွီးေနေပမဲ့ ခုုထိမ်က္စိထဲ မၿမင္ေသးဘူး။ အစပိုုင္းကေတာ့ ေက်ာင္းတက္မလိုုနဲ ့ ေနာက္ေတာ့ လန္ဒန္ေက်ာင္းကိုုပဲ ေကအမ္ဒီမွာ တက္ရတယ္။ ဒုုတိယႏွစ္က်ေတာ့ ရိုုးေကာ ေက်ာင္းေခၚခ်ိန္ေတြ ခိုုးထိုုးေပးလိုု ့မရေတာ့ ဒုုတိယႏွစ္က်ပဲ ေက်ာင္းတကယ္တက္ၿဖစ္ေတာ့တယ္။ ေရႊစင္တိုု ့အုုပ္စုုနဲ ့ အခန္းမတူေတာ့သလိုု ေဝ၊ အိေက၊ ေအးသက္လိႈင္၊ ၿမတ္မြန္၊ သစ္သစ္၊ သဇင္၊ ခိုုင္ဇာ  သူငယ္ခ်င္းအသစ္ေတြရၿပီး သူတိုု ့နဲ ့ ေက်ာင္းၿပီးတဲ့အထိ တတြဲတြဲ။ ေရႊစင္တိုု ့အုုပ္စုုက ပထမႏွစ္ကေန ေနာက္ဆံုုးႏွစ္အထိ တတြဲတြဲ ခုုထိလည္း တြဲတုုန္း။ ကယ္လီဖိုုးနီးယားေရာက္ေနတဲ့ ခင္ခင္ဝင္းက နယူးေယာက္က ေရႊစင့္အေဖ၊ အေဖတိုု ့ကိုု ဖုုန္းလွမ္းဆက္ၿပီး ေနေကာင္းလားလိုု ့ သတင္းေမးတာ ၾကားရေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြဆိုုတာ ဘယ္ေနရာေရာက္ေရာက္ ေႏြးေထြးတာပဲလိုု ့ ေတြးမိတယ္။
ခ်စ္ကြန္းကိုု သိလား သမီးတိုု ့ထက္ ငယ္တယ္၊ ေတာ္တယ္၊ ကြန္ပ်ဴတာကပဲေလ၊ ခုု စကၤာပူမွာလိုု ့ေၿပာေတာ့ သိဘူးလိုု ့။ ေနာက္မွ ေကအမ္ဒီမွာ သီဟန္တိုု  ့ စူပါဗိုုက္ဆာ၊ ေရႊစင့္ဦးေလး (ဦးေလးဆိုုေပမဲ့ တူမထက္ ငယ္တယ္) ဆိုုတာ သတိရသြားတယ္။ ကိုုယ့္ကိုုဖိတ္တဲ့အစ္မက မၾကီးငယ္သူငယ္ခ်င္းနဲ ့ ေဆးဖက္ကႊ်မ္းက်င္တကၠသိုုလ္မွာ တေဆာင္တည္းေနၿပီး ေက်ာင္းအတူတူတက္ခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္းညီအစ္မေတြ။ မၾကီးနဲ ့ သူ ့ငယ္သူငယ္ခ်င္းက သူငယ္တန္းကေန ရွစ္တန္းအထိ ဟိုုင္းၾကီးေက်ာင္း၊  ၉  တန္း၊ ၁၀ တန္းကိုု ပုုသိမ္ ထ ၂  ကိုု အတူေန အတူတက္ခဲ့တာ။ ရန္ကုုန္မွာ တကၠသိုုလ္ေတြ မတူေပမဲ့လည္း တရြာတည္းသားေတြဆိုုေတာ့ ေဆြမ်ိဳးလိုုပါပဲ။ ကိုုယ့္မွာ အဲဒီလိုု ငယ္သူငယ္ခ်င္း မရိွဘူး။ မၾကီးငယ္သူငယ္ခ်င္းရဲ ့ သူငယ္ခ်င္းဆိုုေတာ့လည္း သိေနတာေပါ့။ ဆယ့္ငါးႏွစ္ေလာက္ၾကာမွ နယူးေယာက္မွာ ၿပန္ဆံုုေတာ့ ညီမေလးတစ္ေယာက္လိုု ေစာင့္ေရွာက္တယ္။
နယူးေယာက္က နာမည္ၾကီးဘေလာ့ဂါနဲ ့ဘယ္လိုုသိတာတုုန္း။ ဘေလာ့ေဒးအမွတ္တရေရးေတာ့ ေဖ့ဘြတ္ကဘေလာ့ဂါစာရင္းမွာပါဖိုု ့ ဖိတ္ေခၚလိုု ့သိတာ။ ငါလည္း ဘေလာ့ေရးတယ္ --- နာမည္နဲ ့။ ဟင္ ဟုုတ္လား သမီးက ဘေလာ့သိပ္မဂင္းလိုု ့ သိပ္မသိဘူး။ သူနဲ ့ ငါက အိုုင္အလ္ဘီစီမွာ အဂၤလိပ္စာတက္ကတည္းက သူငယ္ခ်င္း၊ ငါ နယူးေယာက္ေရာက္ၿပီး သိပ္မၾကာဘူး သူလည္း ေရာက္လာတာပဲ။ ဟိုုးတေလာက မီးၿပတိုုက္ကိုု သြားတုုန္းကေတာင္ သူပါတယ္။ ဒါနဲ ့ ေနပါဦး ၾကည္ၾကည္စိမ္းနဲ ့ ေမဝါလြင္ကိုု ဘယ္လိုုသိတာတုုန္း။ လန္ဒန္တကၠသိုုလ္ပထမႏွစ္ ဒီပလိုုမာသင္တန္း အိုုင္ဒီစီအက္စ္ IDCS (International Diploma in Computer Studies) Section 13 ေကအမ္ဒီမွာ တက္တုုန္းက တခန္းတည္း အတူတူတက္ခဲ့တာ။ အဲဒါ့ ငါ့သူငယ္ခ်င္းေတြ သူတိုု ့အိမ္က ငါ့စားအိမ္ေသာက္အိမ္ပဲ။ အဲဒီေန ့က ကမၻာၾကီးဟာ က်ဥ္းက်ဥ္းေလးပါလားလိုု ့ သေဘာေပါက္သြားတယ္။
နယူးေယာက္ေၿမေအာက္ရထားလိုုင္က တေန ့ကို လူသန္းခ်ီ သယ္ယူပိုု ့ေဆာင္ေပးေနေတာ့ အလြန္ရႈပ္သလိုု ၿပ ုုၿပင္ရတာလည္း မ်ားတယ္။ ပိတ္ရက္ေတြဆိုု ရထားလမ္းၿပင္ေနလိုု ့ ဘယ္ေနရာကေန ဘယ္ေနရာအထိ ရထားမရိွဘူး၊ ဖရီးရွယ္တယ္ စီးရင္စီး၊ မစီးရင္ တၿခားရထား ေၿပာင္းစီးရတယ္။ ေရွ ့မွာ လမ္းၿပင္ေနလိုု ့ ဒီဘူတာက ေနာက္ဆံုုးပါ...ေအာက္ရထားလိုုင္းကိုု ေၿပာင္းစီးပါလိုု ့ ေၾကၿငာရင္ ေၿပာင္းရၿပန္ေရာ။ ရထားေၿမပံုုကိုု ဖုုန္း၊ အိုုင္ပတ္မွာ ေဆာင္ထားရတယ္။ E ရထားစီးေနရင္း ဒီရထားက F လိုုင္းက သြားမွာပါလိုု ့ ေၾကၿငာရင္ ေၿမပံုုထုုတ္၊ ဘယ္ဘူတာမွာ ဆင္းရမလဲ၊ ဘယ္ရထားထပ္ေၿပာင္းစီးရင္ သြားမဲ့ေနရာ ေရာက္မလဲ၊ Local ( ဘူတာစဥ္တိုုင္းရပ္တဲ့ရထား)  စီးေနရင္း ခုုရထားက Express ( ဘူတာၾကီးေတြပဲရပ္တဲ့ရထား) လိုု ့ေၾကၿငာရင္ ၿပန္ေၿပာင္းစီး။ နယူးေယာက္ရထားဋီကာေတြကိုု စာဖြဲ ့ရရင္ ပိုု ့စ္တစ္ခုု ရမယ္။
ရံုုးတက္ရံုုးဆင္းခ်ိန္ဆိုုရင္ တခါတေလ တံခါးပိတ္လိုု ့မရဘူး။ လူေတြ ဒီေလာက္က်ပ္ေနတာေတာင္ ေနာက္မက်ခ်င္တဲ့သူေတြက အတင္းတက္ၾကတာကိုုး။ တံခါးအားလံုုးပိတ္လိုု ့မရရင္ ရထားက မထြက္ႏိုုင္။ ဒီေတာ့ ဒီေလး delay ၿဖစ္။ ရထားေမာင္းတဲ့သူက စိတ္တိုု Use all available doors. Stand clear closing door. If you block the door, the train can't move. If there is no room, please wait for next train, right behind us. လိုု ့ေအာ္ တံခါးကိုုေဆာင့္ပိတ္။ နယူးေယာက္ေၿမေအာက္ရထားေမာင္းတဲ့သူေတြ ေအာ္ဟစ္တာ ရန္ကုုန္ဘတ္စ္ကားစပယ္ရာေတြနဲ ့တူတယ္။ ရန္ကုုန္က ဘတ္စ္ကားစပယ္ရာေတြလိုု မိန္းကေလးကိုု ခါးမေပြ ့ခ်ိီတာတစ္ခုုပဲ။ တခ်ိဳ ့ရထားေမာင္းတဲ့သူေတြက သေဘာေကာင္းတယ္ အသံေလးက ခ်ိဳေနတာပဲ Express ရထားက ဘယ္ႏွစ္မိနစ္ဆိုုရင္ ေရာက္ပါလိမ့္မယ္၊ ဒီဘူတာကေန ဘယ္ရထားလိုုင္းေတြ ေၿပာင္းစီးလိုု ့ရတယ္ဆိုုတာက ေၾကၿငာတယ္။ တခ်ိဳ ့က်ေတာ့လည္း လႈရႊင္ေတာ္အသံနဲ ့ အသံၾကားတာနဲ ့ ၿပံ ုုးမိတယ္။
မနက္ ၈ နာရီခြဲ ရံုုးတက္ ည ၇ နာရီ မွ ရံုုးၿပန္ရတာ ႏွစ္ပတ္ရိွၿပီ။ အိမ္ၿပန္တဲ့အခ်ိန္ဆိုု ရထားမွာ လူရွင္းေနတယ္။ အဲဒီေန ့ညေနက မိုုးရြာေနတယ္။ Dear passengers, there is a big rainbow on the right side. လိုု ့ ရထားေမာင္းတဲ့သူက ေၾကၿငာေတာ့ ရထားၿပတင္းေပါက္ကေန ေကာင္းကင္ကိုု အားလံုုး လွမ္းၾကည့္ၾကတယ္။ လွလိုုက္တဲ့ သက္တန္  ့ေလး။  သက္တန္ ့မေတြ ့ရတာေတာင္ ေတာ္ေတာ္ၾကာၿပီ။ ေနာက္ဆံုုးေတြ ့ခဲ့တာ ၂၀၁၃ ေမ မန္မိုုရီယမ္ေဒးပိတ္ရက္ ႏိုုင္အာဂရာေရတံခြန္မွာ။ ေကာင္းကင္ဆီကေန မဟုုတ္ဘဲ ေရတံခြန္နားမွာ သံုုးခုုေတြ ့ခဲ့တာ။
ႏိုင္အာဂရာေရတံခြန္နားမွာ အေမရိကန္နဲ ့ ကေနဒါကိုု ေပါင္းကူးထားတဲ့ တံတားက Rainbow Bridge တဲ့။  သက္တန္ ့ဒီဇိုုင္းအတိုုင္း ေဆာက္ထားတာမိုု ့လို ့ အဲဒီနာမည္ေပးတာတဲ့။ ႏိုုင္အာဂရာသြားတုုန္းက သတိမထားမိဘူး။ ဟိုုတပတ္စေနေန ့က လမ္းေလွ်ာက္အဖြဲ ့နဲ ့  မက္ဟန္တန္နဲ ့ကြင္းၾကားက ရုုစဗဲ့အိုုင္လန္ကႊ်န္းကိုုသြားရင္း renowned Japanese-American sculptor, landscape architect, and designer Isamu Noguchhi နာမည္ေက်ာ္ ဂ်ပန္အေမရိကန္ ပန္းပုု၊ အာခိတက္၊ ဒီဇိုုင္နာ နာဂူခ်ီၿပတိုုက္ကိုု သြားလိုု ့ ဒီဇိုုင္းစာအုုပ္ကိုု ဟိုုလွန္ဒီလွန္ၾကည့္ရင္း ေတြ ့ခဲ့တာ။ တံတားအမ်ားစုုက ေထာက္တိုုင္ေတြ ရိွေပမဲ ့ သက္တန္ ့တံတားမွာ မရိွဘူး။ သက္တန္ ့ေလးလိုု  ေကြးေကြးခံုုးခံုုးေလးနဲ ့ အင္မတန္လွတယ္တဲ့။ အဲဒီေတာ့မွ သတိထားမိတယ္ လွသား။ ၿခေသၤ့ကႊ်န္းက Handerson Wave တံတားကလည္း လိႈင္းသဏၭန္ေဆာက္ထားတာ လွတယ္။
Rainbow Bridge between Canada (left side) and USA (right side)
သဘာဝအလွတရားကိုု ခံစားတတ္တဲ့ ရထားေမာင္းသူလိုုပဲ ေကာင္းကင္မွာ သက္တန္ ့ေလး ေတြ ့ခဲ့ရင္ မၿမင္ေသးတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ၊ မိတ္ေဆြေတြ၊ မိသားစုုေတြကိုု အသိေပးလိုုက္ပါ။ စိုုးရိမ္ေသာကဗ်ာပါဒေတြ ကင္းစင္းၿပီး သက္တန္ ့ၾကည့္ေနတဲ့အခိုုက္အတန္ ့ေလးမွာ စိတ္ၾကည္ႏူးရတယ္မလား။ နယူးေယာက္တခြင္ ဖလမ္းဖလမ္း ဂ်လမ္းဂ်လမ္းသမွ်ကိုု ေနာက္အပတ္မွ ဆက္ရေအာင္။
"A thing of beauty is a joy forever."
ေမ ၂၆  မမ္မိုုရီယမ္ေဒး ခရီးသည္ ၄၅ ကိုု တင္ေဆာင္လာတဲ့ တိုုးကားဟာ မနက္ ၇ နာရီမွာ နယူးေယာက္ မက္ဟန္တန္ကေန စတင္ထြက္ခြာပါတယ္။ ကိုုယ္နဲ ့အတူထိုုင္တဲ့သူက ဂ်ဴလီယာ အသက္ ၈၀ စပိန္ကေန နယူးေယာက္ကိုု တေယာက္တည္း တိုုးရစ္တဲ့ အာဂအဘြား။ တိုုးရစ္ေတြက အေမရိကန္၊ အီတလီ၊ ဘရာဇီး၊ ေပၚတူဂီ၊ စပိန္ေတြမိုု ့ တိုုးဂိုုက္ ၂ ေယာက္က အဂၤလိပ္၊ အီတလ်ံ၊ စပိန္၊ ေပၚတူဂီ ဘာသာေလးမ်ိဳးနဲ ့ ရွင္းၿပပါတယ္။ တရုုတ္တိုုးကား ၃ စီးေတာင္ေတြ ့တယ္။
တေန ့ကိုု ကားစီးေရသိန္းေက်ာ္ၿဖတ္ၿပီး အၿမဲက်ပ္ညွပ္ေနတတ္တဲ့ လင္ကြန္းေၿမေအာက္လိႈဏ္ေခါင္းမွာ ကားေတြရွင္းလိုု ့။ မက္ဟန္တန္ကေန နယူးဂ်ာဆီဖက္ကိုု လင္ကြန္း Lincoln ၊ ေဟာ္လန္ Holland ေၿမေအာက္လိႈဏ္ေခါင္း ၂ ခုု၊ ကြင္းဖက္ကိုု ကြင္းမစ္ေတာင္း  Queens Midtown ေၿမေအာက္လိႈဏ္ေခါင္းေတြ ရိွပါတယ္။ နယူးေယာက္ၿပည္နယ္က မက္ဟန္တန္၊ စေတးတန္ Staten ၊ ဘရြႊတ္ကလင္း Brooklyn ၊ ကြင္း Queens တိုု ့ရိွတဲ့ ေလာင္းအိုုင္းလန္ Long Island ကြ်န္းေတြနဲ ့ ဖြဲ ့စည္းထားၿပီး ႏိုင္အာဂရာေရတံခြန္၊ Lake Erie ၊ Lake Ontario ေတြကိုု ကေနဒါနဲ ့ တၿခမ္္းစီ ခြဲေဝပိုုင္ဆိုုင္တဲ့ အေရွ  ့ေၿမာက္ဖက္ ၿပည္နယ္တစ္ခုုပါ။ နယူးေယာက္ၿပည္နယ္ၿမိ ုု ့ေတာ္က အယ္ဘနီ Albany ဆိုုေပမဲ့ နယူးေယာက္ၿမိ ုု ့က ယူအက္စ္ရဲ ့ လူဦးေရအထူထပ္ဆံုုးၿမိ ုု ့။ လူဦးေရ ၈.၄ သန္းေက်ာ္ရိွၿပီး နယူးေယာက္ၿပည္နယ္ရဲ ့ လူဦးေရ ၄၀ ရာခိုုင္ႏႈန္းက နယူးေယာက္ၿမိ ုု  ့ကပါ။
နယူးေယာက္ၿပည္နယ္ကိုု NY လုုိ ့ အတိုုေကာက္ေခၚတာမိုု ့ ကြဲၿပားေအာင္ နယူးေယာက္ၿမိ ုု ့ကိုု NYC လိုု ့ ေခၚပါတယ္။ Big Apple ၊ The city that never sleep လိုု ့လည္း တင္စားၾကပါတယ္။ စီေရတယ္ Seatle ၿမိ ုု ့ရိွတဲ့ ဝါရွင္တန္ၿပည္နယ္နဲ ့ ကြဲၿပားေအာင္ ယူအက္စ္ၿမိ ုု ့ေတာ္ကိုု ဝါရွင္တန္ဒီစီ Washington, D.C (District of Columbia) လိုု ့ ေခၚၾကပါတယ္။ အံ့ၾသစရာ ဟားဗတ္တကၠသိုုလ္ ေက်ာင္းသားေတြကိုု ကေနဒါႏိုုင္ငံ ၿမိ ုု ့ေတာ္နာမည္ကိုုေမးေတာ့ ေဆာရီး ကေနဒါဆိုုၿပီး မသိၾကတာမ်ားတယ္။ ကိုုယ္တိုုင္လည္း တိုုရန္တိုုလား Toronto ၊ ဗန္ကူးပါးလား Vancouver မေရရာ မေသခ်ာ။ အေၿဖမွန္ကိုု တေယာက္က မဆိုုင္းမတြ အေသအခ်ာ ေၿဖသြားတယ္ ေအာ္တိုုဝါ Ottawa တဲ့။ ကေနဒါႏိုုင္ငံသားလားေမးေတာ့ ဟုုတ္တယ္တဲ့။
လိႈဏ္ေခါင္းကေန ထြက္လိုုက္ရင္ပဲ နယူးဂ်ာဆီၿပည္နယ္ကိုု ေရာက္ပါၿပီ။ နယူးဂ်ာဆီၿပည္နယ္က ဒီစီ District of Columbia၊ ဒယ္လဲဝဲယား Delaware ၿပည္နယ္ေတြလိုု  ေသးငယ္ပါတယ္။ ၁၇၄၆ ကတည္းက ဖြင့္လွစ္ခဲ့တဲ့ ပရင္စတန္ Princeton တကၠသိုုလ္ဟာ ဟားဗတ္၊ ေရး Yale ယူနီဗာစတီလိုု ထိပ္တန္းတကၠသိုုလ္တခုုပါတဲ့။ ပရင္စတန္တကၠသိုုလ္ထြက္ေတြက ႏိုုဗယ္ဆုုရတဲ့သူ၊ အုုပ္ခ်ဳပ္ေရး၊ ႏိုုင္ငံေရး၊ စီးပြားေရေတြမွာ ထင္ရွားေက်ာ္ၾကားတဲ့သူေတြပါတဲ့။ ဖီလာဒဲဖီးယားကိုု ေနာက္ထပ္ ၂ နာရီေလာက္ ေမာင္းရမွာမိုု ့ ေရာက္ခါနီးမွ ႏိုုးပါမယ္တဲ့။ အဲဒီ ၂ နာရီအတြင္း ဂ်ဴလီယာနဲ ့ စကားေတြ ေၿပာၾကတယ္။
စပိန္မွာေမြး အဂၤလန္မွာ ၾကီးၿပင္းခဲ့တဲ့ ဂ်ဴလီယာဟာ အဂၤလိပ္လူမ်ိဳးနဲ ့ အိမ္ေထာင္က်ၿပီး သားတစ္ေယာက္၊ သမီးတစ္ေယာက္ရပါတယ္။ ပင္စင္ယူေတာ့ စပိန္ေတာင္ပိုုင္းမွာ အိမ္ဝယ္ၿပီး ခုုလက္ရိွအထိ ေနထိုုင္တုုန္းပဲ။ ဘာလိုု ့ စပိန္မွာ ပင္စင္ယူဖိုု ့ ဆံုုးၿဖတ္တာလဲေမးေတာ့ သူ ့အမ်ိဳးသားက စပိန္ကိုု ၾကိ ုုက္တယ္၊ ရာသီဥတုုလည္း ေကာင္းတယ္။ အဂၤလန္မွာဆိုု အၿမဲမိုုးရြာၿပီး မႈန္မိႈင္းေနတာပဲ။ သူ ့ေၿမးမေလး အဲဒီေဒသကိုု ဟန္းနီးမြန္းသြားေတာ့ သေဘာက်လိုု ့ သူ ့အဘိုုးအဘြားကိုု သြားလည္ဖိုု ့ တိုုက္တြန္းရာက အိမ္ဝယ္ၿဖစ္သြားတယ္ ဆိုုပဲ။ သူ ့သမီးက အဂၤလန္မွာ၊ သူ ့သားက ဂ်ာမနီမွာ၊ သူက စပိန္မွာ။ သူ ့ နယူးေယာက္သြားမဲ့ ပိုုက္ဆံေတြကိုု သားက ေပးတာတဲ့။ သူတိုု ့မိသားစုုေတြက တေယာက္တေနရာစီ အေဝးမွာ ဆိုုေပမဲ့ သိပ္ခ်စ္ၾကတယ္ဆိုုပဲ။ အၿမဲ ဖုုန္းဆက္ၾကတယ္။
စပိန္က ရီးရဲလ္မက္ဒရစ္၊ ဘာစီလိုုနာအသင္းေတြ သိတယ္ဆိုုေတာ့ ခုုေတာ့ ရီးရဲလ္လည္း အရင္လိုု မေကာင္းေတာ့ဘူးတဲ့။ ပိုုက္ဆံမရိွလိုု ့ ကစားသမားအသစ္ေတြ မဝယ္ႏိုုင္၊ မငွားႏိုုင္။ ႏြားရိုုင္းသတ္ပြဲမွာ လူ သံုုးေယာက္ ေသသြားတယ္တဲ့။ ေၿမာက္ပိုုင္းနဲ ့ ေတာင္ပိုုင္း ရာသီဥတုု၊ အစားအေသာက္၊ ယဥ္ေက်းမႈ ကြဲၿပားသလိုု အေတြးအေခၚ အယူအဆလည္း ကြဲၿပားတယ္တဲ့။ စပိန္ႏိုုင္ငံေရးက လာဘ္စားမႈေတြနဲ ့ သိပ္ရႈပ္ေထြးတယ္၊ အစိုုးရက ေကာင္းေကာင္းမအုုပ္ခ်ဳပ္တတ္ေတာ့ စီးပြားေရးလည္း မေကာင္းဘူး။ အိန္ဂ်လာမာကဲလ္ရဲ ့ အုပ္ခ်ဳပ္မႈေအာက္မွာ ဂ်ာမနီဆိုု စီးပြားေရး သိပ္ေတာင့္တယ္။ နယူးေယာက္ကေန မက္ဒရစ္ကိုု ၇ နာရီ ေလယာဥ္စီး၊ ၿပီးမွ ေတာင္ဖက္ ကာတာဂ်ီးနားကိုု ေလယာဥ္ ၁ နာရီေလာက္ ထပ္စီးရမွာ။ သူ ့အိမ္နီးခ်င္းက ကားေမာင္းၿပီး လာၾကိ ုုမွာ။ သူ မရိွတုုန္း သူ ့ေခြးကိုု အဲဒီ အိမ္နီးခ်င္းကပဲ ေစာင့္ေရွာက္တာတဲ့။ သူတိုု ့အိမ္ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ကမၻာအႏွံ ့က ပင္စင္စားေတြ ေနတယ္တဲ့။ တစ္ေယာက္ဆိုု ၉၈ ႏွစ္ တစ္ေယာက္တည္း ေနၾကတာမ်ားတယ္။ အေရးအေၾကာင္းဆိုု ခလုုပ္ကေလး တခ်က္ႏွိပ္လိုုက္၊ လူနာတင္ယာဥ္ ငါးမိနစ္အတြင္း ေရာက္လာတယ္။
ဖီလာဒဲဖီးယားနား ေရာက္ခါနီးၿပီမိုု ့က အိ္ပ္ေနသူေတြကိုု ဂိုုက္က ဖီလာဒဲဖီးယားကိုု မၾကာခင္ ေရာက္ပါေတာ့မယ္ၿပီး ႏိႈးတယ္။ ဖီလာဒဲဖီးယားက ဖီလာဒဲဖီးယားေကာင္တီ အစိုုးရရံုုးစိုုက္ရာၿမိ ုု ့၊ ပင္ဆယ္ေဗးနီးယားၿပည္နယ္ရဲ ့ အၾကီးဆံုုးၿမိ ုု ့၊ ယူအက္စ္မွာ ပဥၨမေၿမာက္ လူဦးေရအထုူထပ္ဆံုုး၊ လူဦးေရ ၆ သန္းေက်ာ္ကိုု သယ္ယူပိုု ့ေဆာင္ေပးတဲ့ ယူအက္စ္မွာ ဆဥၨမေၿမာက္အၾကီးဆံုုး မက္ထရိုုပိုုလစ္တန္ (ေၿမေအာက္ရထားေတြရိွတဲ့) ေဒသတစ္ခုု ၿဖစ္ပါတယ္။ ၁၆၈၂ မွာ ဝီလီယမ္ပန္ William Penn က ပန္ဆယ္ေဗးနီးယားေကာင္တီရဲ ့ၿမိ ုု ့ေတာ္အၿဖစ္ ဖီလာဒဲပီးယားကိုု စတည္ခဲ့ပါတယ္။ ဝီလီယမ္ပန္က ဂရိဘာသာစကားနဲ ့ "philos" (love or friendship) ၊ "adelphos" (brother)  ဖီလာဒဲဖီးယားလိုု ့ အမည္တြင္ေစခဲ့ပါတယ္။ Philly ၊ The city of brotherly love လိုု ့လည္း နာမည္ေၿပာင္ တြင္ပါတယ္။ ပေရာဂ်က္မန္ေနဂ်ာက Philly Cheese Steak နာမည္ၾကီးတယ္ စားၿဖစ္ေအာင္စားခဲ့လိုု ့ မွာတယ္။ ၁၇၅၀ ခုုႏွစ္ေတြမွာ ေဘာစတြန္ကိုု သာလြန္ၿပီးေတာ့ ၿဗိတိသွ်အေမရိကားရဲ  ့ အၾကီးဆံုုး၊ အစည္ကားဆံုုး ဆိပ္ကမ္းၿမိ ုု ့၊ လန္ဒန္ၿပီးရင္ ၿဗိတိသွ်အင္ပါယာမွာ ဒုုတိယအၾကီးဆံုုးၿမိ ုု ့ ၿဖစ္လာပါတယ္။
အေမရိကန္ေတာ္လွန္ေရးကာလမွာ ယူအက္စ္တည္ေထာင္တဲ့ ဖခင္ၾကီးေတြလိုု ့ တင္စားၾကတဲ့ ႏိုုင္ငံေခါင္းေဆာင္ေတြ၊ အမတ္ေတြဟာ လြတ္လပ္ေရးေၾကညာစာတမ္း Delcaration of Independence (၁၇၇၆) ၊ ဖြဲ ့စည္းပံုုအေၿခခံဥပေဒ Constitution (၁၇၈၇) ေတြကိုု ဖီလာဒဲဖီးယားမွာ ေတြ ့ဆံုုလက္မွတ္ထိုုးခဲ့ၾကတာပါ။ နယူးေယာက္ကိုု ၿမိ ုု ့ေတာ္အၿဖစ္ တည္ေဆာက္ဖိုု ့ စိတ္ကူးခဲ့ေပမဲ့ ေရေၾကာင္းနဲ ့ လာတိုုက္မဲ့ ၿဗိတိသွ်ရန္ကုုိ စိုုးရိမ္ရတာမိုု ့ဝါရွင္တန္ဒီစီကိုု ၿမိ ုု ့ေတာ္အၿဖစ္ အိမ္ၿဖ ူေတာ္၊ ကယ္ပီတယ္ေတြကိုု တည္ေဆာက္ေနတဲ့အခ်ိန္တြင္းမွာ ဖီလာဒဲဖီးယားက ေခတၱၿမိ ုု ့ေတာ္ၿဖစ္လာပါတယ္။ ေခတၱၿမိ ုု ့ေတာ္ၿဖစ္လိုု ့ အေဆာက္အဦးအသစ္ေတြ မေဆာက္ဘဲ ရိွတာကိုုပဲ ငွားရမ္းသံုုးစြဲပါတယ္တဲ့။
လစ္ဘာတီေခါင္းေလာင္းကိုု မလည္ပတ္ရင္ ဖီလာဒဲဖီးယားခရီးစဥ္က မၿပည့္စံုုဘူးလိုု ့ ဆိုုရမယ္။ ဖီလာဒဲဖီးယားမွာ ကိုုယ္တိုု ့ပထမဆံုုး လည္ပတ္တဲ့ေနရာက လစ္ဘာတီေခါင္းေလာင္းပါ။ ဖီလာဒဲဖီးယားက ေမရီလန္းနဲ ့တူတယ္။ တိုုက္အၿမင့္ၾကီးေတြ မရိွဘဲ သစ္ပင္ေတြနဲ ့ စိမ္းစိုုတယ္၊ လူလည္း သိပ္မရႈပ္ဘူး။ နယူးေယာက္ကေန ဘတ္စ္ကား ၃ စီးနဲ ့ ထြက္လာတဲ့ တရုုတ္တိုုးကားေတြနဲ ့ ဆံုုၿပန္တယ္။ ကြိစိကြစိနဲ ့ လက္ပင္ပံေပၚ ဇရက္အုုပ္က်သလိုုပဲ။ လစ္ဘာတီေခါင္းေလာင္းကိုု ၾကည့္ဖိုု  ့ တန္းစီေတာ့ အိတ္ေတြစစ္တယ္ လူလည္း တပတ္လွည့္ၿပရတယ္။ ဖီလာဒဲဖီးယားေရာက္ၿပီး ပထမဆံုုး ေခါင္းေလာင္းတီးလိုုက္တာနဲ ့ အက္ကြဲသြားလိုု ့ John Pass ၊ John Stow က ၿပ ုုၿပင္လိုု ့ သူတိုု ့ရဲ ့ မိသားစုုနာမည္ကိုု ေခါင္းေလာင္းမွာ ေရးထိုုးထားတယ္။ အရင္တုုန္းကေတာ့ ဥပေဒၾကမ္းေတြကိုု ေတြ ့ဆံုုေဆြးေႏြးဖို ့၊ ၿပည္သူေတြ အသိေပးေၾကၿငာေမာင္းခတ္ဖိုု ့ ဥပေဒေရးဆြဲသူေတြ၊ ၿပည္သူေတြကိုု ေခါင္းေလာင္းတီးၿပီး ဆင့္ေခၚတယ္တဲ့။ ၁၇၇၆ ဂ်ဴလိႈင္ ၈ လြတ္လပ္ေရးေၾကၿငာစာတမ္း ဖတ္ၿပီးေတာ့ တီးခဲ့ၾကတဲ့ ေခါင္းေလာင္းေတြထဲက တစ္ခုုလိုု ့ ယံုုၾကည္ၾကတယ္။ ဒါေပမဲ့ အေထာက္အထား ခိုုင္ခိုုင္လံုုလံုု မရိွဘူး။
National Park Service Ranger is explaining about the history of Independence Hall.
အီတလ်ံေတြ လက္ေထာင္ပါ ( အီတာလ်ံမ်ား လက္ေထာင္ၾကသည္) ကြ်န္ေတာ့္ အဘိုုးက အီတာလီမွာ ေမြးခဲ့တာပါ။ အီတာလ်ံေတြသာမက လူၾကီးမင္းမ်ားအားလံုုး Welcome to United States of America။ လြတ္လပ္ေရးေၾကၿငာစာတမ္းနဲ ့ ယူအက္စ္ဖြဲ ့စည္းပံုု အေၿခခံဥပေဒေတြကိုု ဒီ Indendence Hall မွာ ၿငင္းခံုုေဆြးေႏြးခဲ့တာပါလိုု ့ ၁၀ မိနစ္ေလာက္ အမ်ိဳးသားဥယ်ာဥ္ဝန္ထမ္း National Park Service Ranger က ရွင္းၿပပါတယ္။ ဟိုုအၿမင့္က ထိုုင္ခံုုေပၚမွာ ထိုုင္တဲ့သူက ဘယ္သူပါလဲ။ ကယ္လီဖိုုးနီးယားအဘြားက လက္ေထာင္ကာ House Speaker ပါ။ မွန္ပါတယ္တဲ့။ ဟုုတ္သားပဲ ရီဘာပလင္ကန္နဲ ့ ဒီမိုုကရက္ေတြ ကြန္ဂရက္မွာ ၿငင္းခုုန္ၾကရင္ House Speaker ဂႊ်န္ဘန္နာ John Boehner တူၾကီး တဒုုန္းဒုုန္းထုုတာ တီဗြီမွာ ၿမင္ဖူးတယ္။ အေပၚထပ္ အစည္းအဝးခန္းမထဲမွာ ငွက္ေမႊးကေလာင္တံ၊ ေကာ္ေဇာက စပိန္ၿပည္ကလိုု ့ ရွင္းၿပေတာ့ စပိန္ဘယ္ၿမိ ုု ့လဲလိုု ့ ဂ်ဴလီယာက သြားေမးေနလိုု ့ ေနရွင္နယ္ပါ့ခ္ဆားဗစ္ရိန္းဂ်ားခမ်ာ ေခါင္းကုုတ္သြားတယ္။ တၿခားအခန္းထဲက ဘုုရင္နဲ ့ ဘုုရင္မ ပန္းခ်ီပံုု ေတြ ့တယ္ အဲဒါဘယ္သူလဲ။ အဲဒါ ၿပင္သစ္ဘုုရင္နဲ ့ဘုုရင္မ။ ဘာလိုု ့ ခ်ိတ္ဆြဲထားတာလဲ......ေနာက္ဆက္တြဲအေၿဖကိုုေတာ့ နားမေထာင္လိုုက္ရဘူး။ ဂိုုက္က ထီးေလးေၿမွာက္ၿပၿပီး ေခၚေနလိုု ့။
Independence Hall, carpet is from Spain.
ဗိုုက္ဆာေနၿပီမိုု ့ အနီးအနားက တရုုတ္ဘူေဖးဆိုုင္မွာ သြားစားေတာ့ ကိုုယ္ယူသေလာက္ အေလးခ်ိန္နဲ ့ ခ်ိန္တြယ္ေပးရၿပီး ေန ့လည္စာကိုု အမ္းမစ္ခ်္ Amish ေတြဆီမွာ အရသာရိွလွတဲ့ Homemade ေန ့လည္စာ စားမွာမိုု ့လိုု ့ သိပ္အဝမတီးဖိုု ့ သတိေပးပါတယ္။ မေန ့က နယူးဂ်ာဆီဘုုန္းၾကီးေက်ာင္းက အလႈမွာ နင္းကန္စားထားလိုု ့ ညေနစာ ဗိုုက္မဆာ။ မနက္စာလည္း ဘာမွမစားလာေတာ့ ေတာ္ေတာ္av; ဝမ္းဟာေနၿပီ။ ဂိုုက္စကားကိုု နားမေထာင္ဘဲ ဘရန္ ့ခ်္ ၿဖစ္သြားတယ္။ ယူအက္စ္မွာ မနက္စာခ်ိန္လြန္ ေန ့လည္စာ စားခ်ိန္လည္း မက်ေသးတာကိုု Breakfast + Lunch = Brunch လိုု ့ ေခၚပါတယ္။ ယူအက္စ္က တရုုတ္စာေတြကိုု ခ်ိဳေပမဲ့ ဒီတရုုတ္စာကေတာ့ သိပ္မခ်ိဴ၊ သိပ္မငန္။ ဗိုုက္ဆာလိုု ့ပဲလားမသိ ေတာ္ေတာ္စားေကာင္းတယ္။ ငွက္ေပ်ာသီးေၾကာ္ ေတာ္ေတာ္ေကာင္းတယ္။
Elfreth's Allery, nation oldest residential street
place to clean the shoe and cellar
Elfreth's Alley လိုု ့ နာမည္တြင္တဲ့ ယူအက္စ္မွာ သက္တမ္းအရွည္ဆံုုးလမ္းေလးကိုု ေခၚသြားတယ္။ အဲဒီလမ္းၾကားေလးထဲက အိမ္ ၃၂ လံုုးက ၁၇၁၈ နဲ ့ ၁၈၃၆ ၾကား တည္ေဆာက္ခဲ့တာဆိုုေတာ့ ႏွစ္ေပါင္း ၃၀၀ ရိွၿပီၿဖစ္သလိုု ႏိုုင္ငံ့သမိုုင္းဝင္အမွတ္အသားပါတဲ့။ ၁၈ ရာစုုႏွစ္က ပန္းပဲဆရာ၊ အိမ္ပိုုင္ရွင္ Jeremiah Elfreth အစြဲၿပ ုုၿပီး လမ္းနာမည္ ေပးခဲ့တာပါတဲ့။ အိမ္အဝင္ဝနားမွာ ရႊံ ့ေပေနတဲ့ ဖိနပ္ေတြေဆးဖိုု ့ တင္တဲ့ေနရာ၊ ပစၥည္းေတြသိုုေလွာင္တဲ့ Cellar ၊ ၿပတင္းေပါက္မွန္အၾကည္က လူလာရင္ ဘယ္သူလဲဆိုုတာ ၾကည့္ဖိုု ့လိုု ့ ရွင္းၿပပါတယ္။ ၿဗိတိသွ်အဆက္အႏႊယ္ေတြမိုု ့ အိမ္ကိုုလည္း ၿဗိတိသွ်စတိုုင္ေဆာက္ သူတိုု ့ဇာတိကိုု ေရာက္ေနသလိုု ခံစားရေစဖိုု ့တဲ့။ အဂၤလန္အလံ လႊင့္ထားလိုုက္ေသးတယ္။ အဂၤလန္မွာ ၾကီးၿပင္းခဲ့တဲ့ ဂ်ဴလီယာက လန္ဒန္က အိမ္ေတြအတိုုင္းပဲတဲ့။
ပထမဆံုုး အေမရိကန္အလံ ၿပ ုုလုုပ္တဲ့ ဘက္စီေရာ့စ္ Betsy Ross  အိမ္ကိုု သြားၾကတယ္။ ပထမဆံုုး အေမရိကန္အလံမွာ ဂရိတ္ၿဗိတိန္ဆီကေနခြဲထြက္ၿပီး လြတ္လပ္ေရးေၾကၿငာတဲ့ ၿဗိတိသွ်ကိုုလိုုနီ ၁၃ နယ္ကိုု ကိုုယ္စားၿပ ုုတဲ့ ၾကယ္ ၁၃ လံုုးနဲ ့ အၿဖ ူအနီ ၁၃ လိုုင္း ပါပါတယ္။ ခုုလက္ရိွ အေမရိကန္အလံက ဘာမွ သိပ္မေၿပာင္းပါဘူး။ ၾကယ္ ၁၃ လံုုးအစား ၿပည္နယ္ ၅၀ ကိုုယ္စားၿပ ုုတဲ့ ၾကယ္ ၅၀ လံုုး ၿဖစ္သြားတယ္။
lady is posting as Rocky style at Philadephia Museum of Art
Rocky ရုုပ္ရွင္ေၾကာင့္ ထင္ရွားတဲ့ ဖီလာဒဲဖီးယားအႏုုပညာၿပတိုုက္ Philadephia Museum of Art ေရွ  ့က ေလွကားထစ္ ၄၇ ထစ္ မရပ္မနားေၿပးတက္တာ ကိုုယ္တိုု ့ကားေပၚက အေမရိကန္သားအဖ။ သမီးၿဖစ္သူက တလႊားလႊား ေၿပးတက္သြားတာကိုု အေဖၿဖစ္သူက သူ ့ခႏၶာကိုုယ္နဲ ့မလိုုက္ အမွီလိုုက္ႏိုုင္တာ ေတြ ့ရေတာ့ ဂ်ဴလီယာက ေၿပးတက္ခ်င္ရင္ တက္ေလ သူက အတက္ဆိုု အကူအညီ မလိုုဘူး အဆင္းမွသာ အကူအညီလိုုတာတဲ့။ မေၿပးခ်င္ေတာ့ဘူး ေန ့တိုုင္း ရံုုးတက္ရံုုးဆင္းခ်ိန္ေတြမွာ ေၿပးလႊားေနရတာ။ ၿပတိုုက္အေပၚကေန ၾကည့္လိုုက္ရင္ ေဂ်ာ့ဝါရွင္တန္ေၾကးရုုပ္ရိွတဲ့အဝိုုင္း၊ တေၿဖာင့္တည္းလမ္းနဲ ့ ၿမိ ုု ့ကိုု စီးမိုုးၿမင္ရေတာ့ ၿမင္ကြင္းက သိပ္ေကာင္းလိုု ့ မမီးငယ္က ဓာတ္ပံုုရိုုက္ၿဖစ္ေအာင္ရိုုက္လိုု ့ မွာတာနဲ ့ ရိုုက္တယ္။
ကိုုယ္တိုု ့လိုုပဲ တကိုုယ္ေတာ္တိုုးရစ္တဲ့ အန္ကယ္ၾကီးတစ္ေယာက္ကိုု လွမ္းႏႈတ္ဆက္ၿပီး ဓာတ္ပံုုရိုုက္ေပးတယ္။ ဂ်ဴလီယာ ကင္မရာက ဘက္ထရီကုုန္သြားလိုု ့ သူ ့ကိုုရိုုက္ေပးပါ ၿပီးရင္ စပိန္ကိုု ပိုု ့ေပးပါတဲ့။ ေၿပးတက္တဲ့ ကေလးမေလးကိုု ဓာတ္ပံုုရိုုက္ခိုုင္းရတယ္။ ေကာင္မေလးနာမည္က ဂ်န္နာတဲ့ ၁၀ ႏွစ္ေလာက္ပဲ ရိွေသးတယ္။ သူ ့အၿပံ ုုး၊ မ်က္ႏွာေလးမွာ စိတ္ႏွလံုုးေကာင္းေတြ လွ်ံထြက္ေနတယ္။ အေဆာက္အဦးေပၚမွ ပန္းပုုရုုပ္ထုုက ခန္ ့ညားလွပတယ္။ ေရွ  ့က ေရပန္းၾကီးေၾကာင့္ အပူသက္သာတယ္။ သတ္မွတ္ထားခ်ိန္ စုုရပ္ၿပန္ေရာက္ေတာ့ ကားအဲယားကြန္းက အလုုပ္မလုုပ္လိုု ့ ေနာက္ကားအလာကိုု မိနစ္ ၂၀ ေလာက္ ေစာင့္ရမယ္တဲ့။ ေဂ်ာ ့ဝါရွင္တန္ရုုပ္ထုုကိုု ဓာတ္ပံုုသြားရိုုက္တယ္။ အေမရိကန္လြတ္လပ္ေရးဖခင္၊ ပထမဆံုုးသမၼတ ေဂ်ာ့ဝါရွင္တန္ အမွတ္တရ ရုုပ္တုုေတြကိုု ယူအက္စ္ ေနရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ေတြ ့ရမွာပါ။
George Washington Statue
မိနစ္ႏွစ္ဆယ္ေလာက္ ၾကာေတာ့လည္း ကားကေရာက္မလာ ကားကရေပမဲ့ ဒရိုုင္ဘာမရိွလိုု ့တဲ့။ တိုုးကုုမၼဏီကိုု ဖုုန္းဆက္၊ တိုုးဂိုုက္၊ ဒရိုုင္ဘာေတြ ေခါင္းခ်င္းဆိုုင္ တိုုင္ပင္ၿပီးေတာ့ လစ္ဘာတီေခါင္းေလာင္းနားမွာ ၁ နာရီေလာက္ အခ်ိန္ၿဖ ုုန္းဖိုု ့ ဆံုုးၿဖတ္လိုုက္ပါတယ္။ ဖီလာဒဲဖီးယားစီးတီးေဟာၾကီးက တကယ္လွတယ္။ အားကစားေပါင္းစံုု က်င္းပတဲ့ ဖီလာဒဲဖီးယားကြန္ဗင္းရွင္းစင္တာက ယူအက္စ္မွာ အၾကီးဆံုုးပါတဲ့။ ၿမိ ုု ့ၾကီးတိုုင္းမွာ တရုုတ္တန္း ရိွပါတယ္။ တရုုတ္တန္းေတြရဲ ့ အနီေရာင္မုုခ္ဦးကိုု တရုုတ္အစိုုးရက အကုုန္အက်ခံ ေဆာက္လုုပ္ေပးတာတဲ့။ေရာ ့ကီးရုုပ္ထုုကိုု မေတြ ့ခဲ့ဘူး ဘယ္နားမွာလဲဟင္လိုု ့ ဂိုုက္ကိုု သြားေမးေတာ့ အႏုုပညာၿပတိုုက္နားမွာ လူေတြအားလံုုး အဲဒီကိုု သြားၾကတာ၊ မင္း မေတြ ့လိုုက္တာ I am so sorry လိုု ့ေၿပာေတာ့ ဂိုုက္ေၿပာတာကိုု ေသေသခ်ာခ်ာ နားမေထာင္ဘဲ စကားေတြ စြတ္ေၿပာေနတဲ့သူ မွတ္ၿပီးလား။ မနက္က အဝတီးထားေတာ့ ဗိုုက္ကမဆာ၊ ပလာဇာမွာလည္း လူရႈပ္တာနဲ ့ Independence Hall ေရွ  ့ အိမ္သာနား သစ္ပင္ေတြေအာက္က ထိုုင္ခံုုမွာ သြားထုုိင္မယ္ဆိုုေတာ့ ဂ်ဴလီယာက ေကာင္းတယ္တဲ့။
တစ္ေယာက္တည္းတိုုးရစ္တဲ့ အန္ကယ္ကိုု ဖိတ္ေခၚေတာ့ လိုုက္မယ္တဲ့။ သူ ့နာမည္က ဘာလာ အိႏိၵယက ေဒါက္တာ။ သူ ့သားရိွတဲ ့ နယူးဂ်ာဆီကိုု ေရာက္ေနတာ တလေလာက္ရိွၿပီ။ ယူအက္စ္ကိုု အရင္ကလည္း လာလည္ဖူးတယ္။ သူ ့သားက ယူအက္စ္စင္တီဇင္တဲ့။ ကိုုယ္က ဘားမားကဆိုုေတာ့ သိတယ္တဲ့ အိမ္နီးနားခ်င္းေတြပဲ သူ ့အဘိုုးက အိႏိၵယစစ္တပ္မွာ စစ္မူထမ္းတုုန္းက ၿမန္မာၿပည္ကိုု ေရာက္ဖူးတယ္ ၿမိ ုု ့ေတာ္က Rangoo ေလတဲ့။ အိႏိၵယေရြးေကာက္ပြဲမွာ အတိုုက္အခံ ဘီေဂ်ဘီပါတီက အႏိုုင္ရတယ္ေနာ္လိုု ့ေၿပာေတာ့ ဒီေန ့ေတာင္ က်မ္းသစၥာက်ိန္ဆိုုပြဲရိွတယ္တဲ့။ ဂူဂ်ာရတ္ၿပည္နယ္ ဝန္ၾကီးခ်ဳပ္ၿဖစ္တုုန္းက ၿဖစ္ပြားတဲ့ ဟိႏၵဴမြတ္စလင္ အဓိကရိုုဏ္းမွာ လူတေထာင္ေလာက္ ေသဆံုုးရတာ သူ ့စနက္မကင္းဘူးလိုု ့ သံသယရိွၾကေပမဲ့ လက္ဆုုပ္လက္ကိုုင္ မၿပႏိုုင္ၾကဘူး။ လက္ရိွသမၼတ မန္မိုုဟန္ဆင္းက မိုုဒီသာ သမၼတၿဖစ္လာရင္ အဓိကရုုဏ္းေတြ ၿဖစ္လာႏိုုင္တယ္ မဲမေပးၾကဖိုု ့ ေဆာ္ၾသေပမဲ့ ဂူဂ်ာရတ္ၿပည္နယ္ကုုိ စီးပြားေရးတိုုးတက္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ေပးႏိုုင္လိုု ့ ႏွစ္ၾကိမ္တိုုုုင္တိုုင္ ေရြးေကာက္ခံရတဲ့ မိုုဒီဟာ သူ သမၼတၿဖစ္ရင္ အိႏိၵယႏိုုင္ငံကိုု စီးပြားေရးတိုုးတက္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ေပးႏိုုင္မယ္လိုု ့ ယံုုၾကည္ၾကတဲ့ အိႏိၵယႏိုုင္ငံသားေတြဟာ အိႏိၵယႏိုုင္ငံေရးမွာ အစဥ္အလာၾကီးမားတဲ့  ဂႏၵီမိသားစုုဝင္ေတြထက္ ဇာတ္နိမ့္တစ္ေယာက္ၿဖစ္တဲ့ မိုုဒီကိုု ေရြးခ်ယ္လိုုက္ပါၿပီ။
ခုုေခတ္အိႏိၵယႏိုုင္ငံသားေတြ ဇာတ္နိမ့္ဇာတ္ၿမင့္ထက္ စီးပြားေရးတိုုးတက္မႈကိုု လိုုခ်င္တာ။ ရာဂ်ာတစ္ေယာက္ေသရင္ မယားေတြက မီးပံုုထဲခုုန္ဆင္းရတဲ့ စနစ္ဟာလည္း အမ်ိဳးသမီးေတြ ေတာင္းဆိုုမႈေၾကာင့္ ပယ္ဖ်က္ခဲ့ပါၿပီ။ ဟိႏၵဴအယူဝါဒအရ ဂဂၤါၿမစ္မွာ ေရခ်ိဳးရင္ အၿပစ္ေတြ ပယ္ေပ်ာက္ၿပီး ေကာင္းတဲ့ဘံုု ေရာက္တယ္လိုု ့ ယံုုၾကည္ပါသတဲ့။ ဒါေၾကာင့္ ေသခါနီးမွာ တၿခားဟာေတြထက္ ဂဂၤါၿမစ္ဆီ သြားဖိုု ့က အဓိကတဲ့။ ဂဂၤါၿမစ္မွာ ေရစီးနဲ ့ေမ်ာေနတဲ့ အေလာင္းေတြ ေတြ ့ႏိုုင္တယ္။ ေခတ္ပညာတတ္ ဘာလာကေတာ့ မယံုုၾကည္ဘူးတဲ့။ ဘာလာက အိႏိၵယႏိုုင္ငံေတာင္ဖက္ အရင္တုုန္းက မက္ဒရပ္ Madras ခုု  ခ်န္ႏိုုင္း Chennai လိုု ့နာမည္တြင္တဲ့ ၿမိ  ုု ့ကပါ။ အိႏိၵယေၿမာက္ပိုုင္းက ေက်ာင္းသားနဲ ့ ေတာင္ပိုုင္းကေက်ာင္းသား ဆံုုၾကရင္ ဘုုိလိုုပဲ မႈတ္တာမိုု ့ ဘယ့္ႏွယ့္ပါလိမ့္လိုု ့ ေမးၾကည့္ေတာ့ ေတာင္ပိုုင္းသားက တမီးလ္စကားပဲ ေၿပာတတ္ၿပီး ရံုုးသံုုးစကား စတန္နီစကားကိုု မေၿပာတတ္ဘူးတဲ့။ ေတာင္ပိုုင္းသား ဘာလာလည္း ဘာသာစကား  ၃ မ်ိဳးတတ္တယ္ တမီးလ္ရယ္ တၿခား ၂ မ်ိဳး၊ အဲ စတန္နီစကားေတာ့ မေၿပာတတ္ဘူးတဲ့။ ဒါဆိုု စကၤာပူလာခဲ့ တမီးလ္ကိုု ႏိုုင္ငံသားဘာသာစကားလိုု ့ သတ္မွတ္ၿပီး ဘူတာရံုုမွာ အဂၤလိပ္၊ တရုုတ္၊  မေလး၊ တမီးလ္လိုု ေၾကၿငာတယ္။ ဘာလာ စကၤာပူကိုု ေရာက္ဖူးပါတယ္တဲ့။
ဂ်ဴလီယာကိုု ခင္ဗ်ား အမ်ိဳးသားေရာလိုု ့ ဘာလာက ေမးေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၃ ႏွစ္ေလာက္က ညေနစာစားေနရင္း ေခါင္းဇက္က်ိဳးၿပီး ဆံုုးသြားတာတဲ့။ ဆရာဝန္ ဘာလာက Heart Attack လားေမးေတာ့ ဟုုတ္တယ္တဲ့။ သူ ့အမ်ိဳးသားဆံုုးတုုန္းက သူ ေတာ္ေတာ္ ခံစားရတာတဲ့။ ခုုေတာ့လည္း ေနသားက်ပါၿပီ။ အိမ္မွာ ေခြးေလးကိုု အေဖာ္ၿပ ုုလိုု ့ တေယာက္မ်က္ႏွာ တေယာက္ၾကည့္။ အခ်ိန္ေစ့ၿပီမိ ုု ့ စုုရပ္သြားေတာ့ ေနာက္ထပ္ မိနစ္ ၂၀ ေလာက္ ေစာင့္ရဦးမယ္တဲ့။ ဒါဆိုုလည္း နဂိုုေနရာကိုု ၿပန္ၿပီး စကားေတြ ေၿပာၾကၿပန္တယ္။ ဂ်ဴလီယာဆြဲၾကိ ုုးမွာ လက္ဝါးကပ္တိုုင္၊ တူရကီက ဗလီပံုုသဏၭန္၊ ဂ်ဴးေတြရဲ ့ အထိမ္းအမွတ္ သံုုးခုုဆြဲထားတယ္။ ဂ်ဴလီယာက စပိန္ကမိုု ့ ဥေရာပေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေရာက္ဖူးတယ္။ ဘာလာက သီရိလကၤာ၊ ေဆာ္ဒီအာေရဗ်၊ ဆီးရီးယား၊ ၾသစေတးလ် ေရာက္ဖူးတယ္။ ကက္သလစ္ေတြက ဗာတီကန္၊ မြတ္စလင္ေတြက မကၠာလိုုပဲ ဗုုဒၶဘာသာဝင္ေတြက ဗုုဒၶဂါယာကိုု တသက္မွာတေခါက္ သြားဖူးခ်င္ၾကတယ္လိုု ့ေၿပာေတာ့ ဘာလာက ဟိႏၵဴအယူအရဆိုုရင္ ေဂါတမဗုုဒၶရဲ ့ နားရြက္က အသိညာဏ္ပညာနဲ ့ၿပည့္စံုုတယ္ ညဏ္ၾကီးတယ္လိုု ့ ယူဆတယ္။
တနာရီ အခ်ိန္ေစ့လိုု ့စုုရပ္ကိုုၿပန္သြားေတာ့ ေနာက္ထပ္ မိနစ္ ၂၀ ထပ္ေစာင့္ပါဦးတဲ့။ ကိုုယ့္ဘာသာ တစ္ကုုိယ္တည္းဆိုုရင္ အေတာ္ပ်င္းစရာ ေကာင္းမွာ။ ခုုေတာ့ ဘာလာ၊ ဂ်ဴလီယာတိုု ့ရဲ  ့ အေတြ ့အၾကံ ုုေတြကိုု နားေထာင္ရတာ ပ်င္းဖိုု ့ေတာင္ အခ်ိန္မရိွဘူး။ ေဆာ္ဒီအာေရဗ်မွာ အလုုပ္ကိစၥအတြက္ တကၠစီနဲ ့ သဲကႏၱရာကိုုၿဖတ္ၿပီး ခရီးသြားေတာ့ ဒရိုုင္ဘာက ဘယ္ႏိုုင္ငံကလဲ၊ ဘာလူမ်ိဳးလဲ ေမးတယ္။ အိႏိၵယႏိုုင္ငံကဆိုုေတာ့ မြတ္စလင္ဘာသာဝင္လားတဲ့။ မဟုုတ္ဘူး ဟိႏၵဴဘာသာဝင္ဆိုုေတာ့ မြတ္စလင္ဘာသာမဟုုတ္ရင္ ငါ့ကားေပၚဆင္းလိုု ့ ေမာင္းခ်လိုု ့ ကားသြားကားလာၿပတ္တဲ့ သဲကႏၱာရကားလမ္းမွာ ၿဖတ္သြားတဲ့ ကားတစ္စီးေတြ ့ဖိုု ့ ႏွစ္နာရီေလာက္ လမ္းေလွ်ာက္လိုုက္ရတယ္ဆိုုပဲ။ ဟင္...။
ကေလးမေမြးႏိုုင္လိုု ့ ေသြးသြန္ၿပီး ေရာက္လာတဲ့ လူနာအမ်ိဳးသမီးက ရွားပါးတဲ့ ေသြးအုုပ္စုုပိုုင္ရွင္။ ေသြးလိုုလိုု ့ အလႈရွင္ရွာေတာ့ ေသြးအုုပ္စုုတူတဲ့ အလႈရွင္ ၄ ေယာက္ ရတယ္။ ခင္ပြန္းၿဖစ္သူက အလႈရွင္နာမည္ေတြၾကည့္ၿပီး မြတ္စလင္ဘာသာဝင္ မဟုုတ္ဘူး ထင္တယ္။ မြတ္စလင္ဘာသာဝင္မဟုုတ္တဲ့ သူေတြရဲ ့ ေသြးေတြကိုု ကြ်န္ေတာ့္မိန္းမ ခႏၶာကိုုယ္ထဲ မထည့္ႏိုုင္ဘူး Let my wife die. ။ သူ ့မွာ မယားေလးေယာက္ရိွေတာ့ တစ္ေယာက္ေသသြားလည္း ဘာအေရးတုုန္း။ အိုု မိုုင္ဂါ့ ...( ဂ်ဴလီယာနဲ ့ ကိုုယ္) ။ မၾကာခင္က ဆီးရီးယားမွာ တိုုက္ပြဲၿဖစ္ေတာ့ သူတာဝန္က်ေနတဲ့ ေဆးရံုုကိုု ေနတိုုးက ဗံုုးက်ဲလိုု ့ဗံုုးခိုုက်င္းမွာ ေနရတယ္။ အစိုုးရဖက္က ပစ္မလား၊ သူပုုန္က ပစ္မလားနဲ ့ အခ်ိန္မေရြး ေသႏိုုင္တယ္။ ပိုုင္ဆိုုင္မႈေတြ အကုုန္ဆံုုးလိုု ့ သူ စီးလာတဲ့ကားကိုု သူပုုန္က ကားေပၚကဆင္း မဆင္းရင္ ပစ္ထည့္လိုုက္မယ္ ေသာ့ေပးတဲ့။ ဒီလိုုမ်ိဳးေတြေၾကာင့္ သူ ့အလုုပ္က တြင္တြင္ေခၚေပမဲ့ Middle East ဆိုုရင္ လံုုးဝမသြားဘူးတဲ့။
မိနစ္ ၂၀ အခ်ိန္ေစ့ၿပီမိုု ့ စုုရပ္ကိုုသြားေတာ့ ကားေရာက္လာပါၿပီ။ အမ္းမစ္ခ်္ Amish လူမ်ိဳးေတြေနတဲ့ လန္ကက္စတာေကာင္တီ Lancaster County ကိုု ၁ နာရီခြဲေလာက္ ေမာင္းရတယ္။ စိမ္းစိုုေနတဲ့ ေတာေတာင္ေတြ၊ စိုုက္ပ်ိဳးဖိုု ့ထြန္ယက္ေနတဲ့ လယ္ယာေတာေတြ၊ ၿမစ္ေခ်ာင္းေတြနဲ ့ ရႈခင္းက အင္မတန္ သာယာတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကမၻာေပၚမွာ အေလးလံလံုုးမ်က္ခြံကိုု ေပါ့သြားေအာင္ မစြမ္းေဆာင္ႏိုုင္ဘူး။ အမ္းမစ္ခ်္ေတြဆီ ေရာက္ခါနီးေတာ့မွ ဂိုုက္က ဆြစ္အဆက္အႏြယ္ၿဖစ္ၿပီး ဘာသာေရးအကြဲအၿပဲမွာ လြတ္လပ္ခ်င္လိုု ့ Freedom တိုုင္းၿပည္ၿဖစ္တဲ့ ယူအက္စ္ကိုု  အေၿခခ်လာေရာက္တဲ့ Jakob Amman ေနာက္လိုုက္ေတြကိုု အမ္းမစ္ခ်္ေတြလိုု ့ ေခၚပါသတဲ့။ အမ္းမစ္ခ်္ေတြဟာ အပြင့္အခက္အစက္ေတြ မပါတဲ့ အကႌ်ေၿပာင္ဝတ္၊ လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အား၊ ေမာ္ေတာ္ကား၊ တယ္လီဖုုန္း မသံုုးဘဲ ရိုုးရိုုးစင္းစင္း ေနထိုုင္ၾကပါတယ္။ သူတိုု ့စကားကိုု Pennsylvania Dutch လိုု ့ ေခၚေပမဲ့ တကယ္က ဆြစ္ဂ်ာမန္စကားပါတဲ့။
The Witness ရုုပ္ရွင္ထဲမွာ ရာဇဝတ္မႈတစ္ခုုကိုု အမ္းမစ္ခ်္ကေလးက မ်က္ၿမင္သက္ေသမိုု ့ မင္းသားၾကီး ဟယ္ရီဆင္ဖိုု ့က အမ္းမစ္ခ်္ရြာကိုုလာ ကေလးကိုု ေမးၿမန္း။ ဖုုန္းဆက္ဖိုု ့ တယ္လီဖုုန္းမရိွလိုု ့ အနီးအနားကရြာမွာ သြားဆက္ရတယ္လိုု ့ ဂ်ဴလီယာက ေၿပာၿပတယ္။ မၾကာပါဘူး ဂိုုက္က The Witness ရုုပ္ရွင္ၾကည့္ဖူးလား ဟယ္ရီဆင္ဖိုု ့လ္ အမ္းမစ္ခ်္ရြာမွာ ဖုုန္းမရိွလိုု ့ အနီးကရြာမွာ သြားဆက္ရတယ္ေလ မွတ္မိၾကပါသလားလိုု ့ ေၿပာေတာ့တာပဲ။ စိုုက္ပ်ိဳးေမြးၿမ ူေရးလုုပ္ငန္းကိုု လုုပ္ကိုုင္ရာမွာ ၿမင္းကိုု သံုုးၿပီး သယ္ယူပိုု ့ေဆာင္ေရးအတြက္ ဘက္ဂီ Buggy လိုု ့ေခၚတဲ့ ၿမင္းလွည္းသံုုးပါတယ္။ အမ္းမစ္ခ်္ရြာတပတ္ကိုု အမ္းမစ္ခ်္ေမာင္းတဲ့ ဘက္ဂီၿမင္းလွည္း စီးၾကတယ္။
Amish Buggy
လယ္ယာသံုုးမဟုုတ္ဘဲ ကတၱရာလမ္းေတြမွာ သံုုးတဲ့ၿမင္းမိုု ့ခြာတပ္ေပးထားတာ။ ကေလးေတြက ေမးၾကတယ္ ၿမင္းမေတြ ေဒါက္ၿမင့္ဖိနပ္မစီးဘူးလားတဲ့။ ဟား...ဟား..။ အမ္းမစ္ခ်္ေတြ ဘဝက ရိုုးစင္းပါတယ္။ အနီးအနားက ေက်ာင္းေတြမွာ ၁၅ ႏွစ္အထိပဲ ေက်ာင္းတက္တယ္။ ဒီမွာ လာေနလိုု ့ အမ္းမစ္ခ်္ မၿဖစ္ပါဘူးတဲ့။ အမ္းမစ္ခ်္မိသားစုုမွာ ေမြးဖြားမွ အမ္းမစ္ခ်္ ၿဖစ္ပါတယ္တဲ့။ အမ္းမစ္ခ်္ အမ်ိဳးသားေတြက မုုတ္ဆိတ္ေမြးထား၊ ေခါင္းမွာ ဦးထုုပ္ေဆာင္း၊ အေပၚက waist coast တထပ္၊ ေဘာင္းဘီၾကိ ုုးသိုုင္း ဝတ္ၾကတယ္။ အမ်ိဳးသမီးေတြက ေခါင္းမွာ အၿဖ ူေရာင္အုုပ္ေဆာင္း ပလိန္းဂါဝန္ ဝတ္ၾကတယ္။ ၾကက္ေတြကိုုလည္း ေလွာင္အိမ္ထဲမွာ မဟုုတ္ဘဲ သဘာဝအတိုုင္း လႊတ္ထားတယ္။
ႏြားႏိုု ့ညွစ္တာကိုု ရွင္းၿပေပမဲ့ နားမလည္လိုုက္ဘူး။ အမ္းမစ္ခ်္ေတြဟာ ပစၥည္းမက္တဲ့ Materialistic ေတြ မဟုုတ္ဘူး။ အလုုပ္ၾကိ ုုးစားၾကတယ္ ေလာဘနည္းတယ္။ စားဝတ္ေနေရး က်ပ္တည္းလာလိုု ့ ခရီးသြားလုုပ္ငန္းေတြကိုု ဖိတ္ေခၚ လာလည္တဲ့သူေတြကိုု ဘာဂီေမာင္းပိုု ့၊ အစားအေသာက္ေတြ ေရာင္းၿပီး တဖက္တလမ္းက ဝင္ေငြရွာၾကတယ္။ ဂိုုက္က ကေလးေတြ အိမ္လုုပ္ကြတ္ကီး လာေရာင္းလိမ့္မယ္ ဝယ္ခ်င္လည္းဝယ္ သေဘာေပါ့။ ကြတ္ကီး ၃ ခုုကိုု တက်ပ္၊ လီမြန္နိတ္ ၂ က်ပ္ အားေပးလိုုက္တယ္။ လီမြန္နိတ္က မဆိုုးေပမဲ့ ကြတ္ကီးကေတာ့ စားမေကာင္းဘူး။ No TV ၊ No Video Games ဆိုုေပမဲ့ ခုုေခတ္ကေလးေတြက မိဘေတြ မသိေအာင္ တယ္လီဖုုန္း ကိုုင္ၾကတယ္။ လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အားမရိွေတာ့ ဆိုုလာေနေရာင္ၿခည္သံုုးၿပီး အားသြင္းတယ္။ မိဘေတြသိရင္ ရိုုက္ခြဲ ဘုုရားေက်ာင္းက အၿပစ္ေပးတယ္တဲ့။
Amish boy is working at the farm
လယ္ကြင္းဆီကေန ပ်ံ ့လြင့္လာတဲ့  မိုုင္လီဆိုုင္ရပ္၊ ေလဒီဂါဂါသီခ်င္းေတြၾကားရင္ အဲဒါ ကေလးေတြလိုု ့သာ မွတ္လိုုက္ပါတဲ့။ တခုုခုု အၿပစ္လုုပ္မိရင္ ဘုုရားေက်ာင္း၊ အသိုုင္းအဝန္းကေန ပစ္ပယ္ေလ့ရိွတယ္။ အမ္းမစ္ခ်္ေတြဘဝမွာ လယ္ယာ၊ မိသားစုု၊ ေဆြမ်ိဳး၊ ဘာသာတရားက အေရးပါတယ္။ ေခတ္ေပၚပစၥည္းေတြ မသံုုးလိုု ့ မိသားစုုအေပၚ အာရံုုအၿပည့္ စိုုက္ႏိုုင္တာလားလိုု ့။ ခုုေခတ္လူေတြကေတာ့ (ကိုုယ္တိုုင္အပါအဝင္) ဖုုန္းေလး တပြတ္ပြတ္၊ အၿပင္မွာထက္ ေဖ့ဘြတ္တိုု ့လိုု ဆိုုရွယ္မီဒီယာေတြမွာ ေတြ ့ဆံုုတာ ပုုိမ်ားေနသလားလိုု ့။ အခ်ိန္၊ လုုပ္အားသက္သာေအာင္ မိုု္က္ခရိုုေဝ့စ္၊ အဝတ္ေလွ်ာ္စက္၊ ရယ္ဒီမိတ္ေတြ သံုုးေပမဲ့ အရင္ေခတ္က လူေတြေလာက္ အခ်ိန္ပိုု မရိွသလားလိုု ့။ ဘာဂီတပတ္စီးၿပီးေတာ့ ဂိုုက္က တစ္ဖ္ေပးဖိုု ့ ရီကြက္လုုပ္ထားေတာ့ အားလံုုးတစ္ဖ္ေပးၾကတယ္။
ညေန ၄ နာရီ Kitchen Ketlle Village မွာ ညစာစားေတာ့ ဂိုုက္က soup  အရမ္းေကာင္းတယ္လိုု ့ ညႊန္းတယ္။ ဟင္းသီးဟင္းရြက္အမဲသားစြပ္ၿပ ုုတ္ Vegetable Beef Soup နဲ ့ ၾကက္သားဆင္းဒြစ္ခ်္ Chicken Salad Sandwich ၊ ခ်ိစ္ကိတ္၊ အႏုုပညာၿပတိုုက္မွာ ေရခဲမုုန္ ့ဝယ္ေကႊ်းတဲ့ ဂ်ဴလီယာအတြက္ Pie မွာလိုုက္တယ္။ အိုုးမိုုင္းဂါ့ စြပ္ၿပ ုုတ္က ေကာင္းလိုုက္တာ စားဖူးသမွ်ထဲမွာ ဒီစြပ္ၿပ ုုတ္ အေကာင္းဆံုုး။ ဓာတ္ပံုုမရိုုက္ဘဲ မေနႏုုိင္ေအာင္ကိုု ေကာင္းတယ္။ ဘာလာက အမဲသားစြပ္ၿပ ုုတ္စားတယ္ဆိုုလိုု ့ အံ့ၾသလိုု ့။ သူ ့အမ်ိဳးသမီးက မစားဘူး သူက စားတယ္တဲ့။ ဆူနမ္တိုု ့နဲ ့သြားစားရင္ ကိုုယ္က အမဲသားစားလိုု ့ကေတာ့ သူတိုု ့ပန္းကန္ကိုု အရင္လိုုႏိႈက္ခြင့္ မေပးဘူး နင္ အမဲသားစားတာ ငါတိုု ့ပန္းကန္ကိုု မထိနဲ ့တဲ့။
The best vegetable beef soup I had ever had
ဂ်ဴလီယာက ေရာက္တဲ့အရပ္က အမွတ္တရ မက္ကနစ္ ဝယ္ၿပီး ေရခဲေသတၱာမွာ ကပ္ထားတယ္တဲ့။ သူ မက္ကနစ္ ရွာပံုုေတာ္ဖြင့္ခ်ိန္မွာ ကိုုယ္နဲ ့ဘာလာက မုုန္ ့ဆိုုင္ထဲဝင္ၿပီး ၿမည္းစမ္းတာ ေကာင္းလြန္းလိုု ့ ဝယ္ဖိုု ့ၿခင္းေတာင္း ဆြဲေတာ့တာပဲ။ ဘာလာက ငါတိုု ့ဆိုုင္မွာစားတာ မွားတယ္ကြ ဒီမွာ လာစားရမွာလိုု ့ ေနာက္တယ္။ မမီးငယ္က အမ္းမစ္ခ်္ေတြလုုပ္တဲ့ ႏိုု ့ခဲ တအားစားေကာင္းတာ ဝယ္ခဲ့လိုု ့မွာေတာ့ သြားရွာတာ မေတြ ့ဘူး။ Peach Salsa ၊ Rasberry Jam နဲ ့ ခ်ဥ္ခ်ဥ္စပ္စပ္ Salsa သံုုးဘူး ဝယ္လာတယ္။ Salsa ေတြက အာလူးေၾကာ္တိုု ့နဲ ့ စားရတာ။ အမ္းမစ္ခ်္ေတြက ၿပင္ပကမၻာၾကီးနဲ ့ မထိေတြ ့ေတာ့ ရိုုးသားတဲ့ပံုုက အထင္းသား ေပၚေနတယ္။ လူေတြက ဝတ္တာ၊ ေနတာထိုုင္တာ ရိုုးရိုုးၾကီး အစားအေသာက္ကေတာ့ ထိပ္တန္းဗ်ိဳ ့။ အမ္းမစ္ခ်္စာေတြကိုု အၾကိ ုုက္ေတြ ့သြားလိုု ့ ရွာေဖြၾကည့္ေတာ့ အြန္လိုုင္းကေန မွာလိုု ့ရတယ္တဲ့။ သတင္းေကာင္းပဲ။
မုုန္ ့ေတြ ၿမည္းေနတုုန္း အန္ကယ္ၾကီးတစ္ေယာက္က ကင္မရာ ဘယ္က ဝယ္တာလဲလိုု ့ လာေမးတယ္။ တုုတ္ေကာက္နဲ ့မိုု ့ ဂ်ဴလီယာက ကူတြဲေပးရမလားလိုု ့ သြားေမးတာ ႏိုုးလိုု ့ အၿပတ္ၿငင္းလိုုက္တဲ့ အဘိုုးၾကီး။ ေယာက်္ားေလးေတြက မိန္းကေလးေတြကိုု ကူတြဲေပးခ်င္တာ မိန္းကေလးက ကူတြဲေပးမယ္ဆိုုရင္ ေယာက်ာ္းေလးက လက္မခံခ်င္ဘူး။ ကင္ႏြန္ဆိုုက္က ဝယ္တာလိုု ့ေၿဖေတာ့ ဘယ္ေလာက္လဲလိုု ့ ေမးတယ္။ Black Swan ရုုပ္ရွင္ကိုု ဒီကင္မရာနဲ ့ ရိုုက္တာလိုု ့ ဆိုုၾကတယ္။ ခုုမွ ေစ်းၾကီးတာ ဝယ္တာ ေနာင္တရတယ္ ဒီကင္မရာကေန ပိုုက္ဆံထြက္လာတာလဲမဟုုတ္၊ ပေရာ္ဖက္ရွင္နယ္လည္းမဟုုတ္ ေစ်းသင့္တာပဲ ဝယ္သင့္တာလိုု ့ ေနာင္တစကားဆိုုေတာ့ သူက ငါ့မွာသာ အခ်ိန္နဲ ့ ပိုုက္ဆံရိွရင္ ဝယ္တယ္တဲ့။ သူက ဘရာဇီးကတဲ့ သူက အေပ်ာ္ရိုုက္၊ သူ ့သားက ပေရာ္ဖက္ရွင္နယ္။ ကားဆီအသြား လမ္းမွာၿပန္ေတြ ့ေတာ့ မစ္ ကင္မရာကိုု ဓာတ္ပံုုရိုုက္ပါေစတဲ့ (ဟင္ လူကိုုယ္ေတာ့ မရိုုက္ဘူး) ။ ဘရာဇီးအသင္း ကမၻာ့ဖလား ဗိုုလ္စြဲပါေစလိုု ့ ဆုုေတာင္းေပးေတာ့ အင္း အဲဒီမွာ ၿပသနာေတြ ရိွေနတယ္ ေပးတဲ့ဆုု တလံုုးတဝတည္း ၿပည့္ပါေစတဲ့။
Amish family is working at the farm. Amish woman is riding the cart and man is collecting the hail for the winter.
Child is sitting near the heap of hail and  family dog is also working together.
အမ္းမစ္ခ်္ေတြ အမ္းမစ္ခ်္ မဟုုတ္တဲ့သူ အားလံုုးကိုု အဂၤလိပ္လိုု ့ ေခၚသတဲ့။ ၿမန္မာေတြ ႏိုုင္ငံၿခားသားကိုု ကုုလားၿဖ ူ၊ ကုုလားမဲ ေခၚသလိုုေပါ့။ အဂၤလိပ္စာသင္တန္းက ဆရာေၿပာၿပတာ သတိရမိတယ္။ ၿမန္မာေတြက မသိရင္ ဓာတ္တပ္ၿပီး ေခၚလိုုက္တာပဲတဲ့။ ဘာမွန္းမသိတဲ့အလံုုးကိုု ဓာတ္လံုုး၊ အၿပားကိုု ဓာတ္ၿပား၊ စက္ကိုု ဓာတ္စက္၊ ဓာတ္ရွင္၊ ဓာတ္ခဲ။ ၂ နာရီေလာက္ ကားေစာင့္ရတာကိုု ႏွစ္သိမ့္တဲ့အေနနဲ ့ ဂိုုက္က ေရခဲမုုန္ ့ေကႊ်းတယ္။ အမ္းမစ္ခ်္မေလးေရာင္းတဲ့ အိမ္လုုပ္ေရခဲမုုန္ ့က စားေကာင္းတယ္။ ဂ်ဴလီယာက ဘက္ကီမက္ကနစ္ လက္ေဆာင္ေပးတယ္။ သူ ့လိပ္စာ ေရးေပးတယ္ ဓာတ္ပံုုေတြကိုု စာတိုုက္နဲ ့ ထည့္ေပးဖိုု ့။ ဥေရာပကိုု လာလည္ခဲ့ရင္ သူ ့ဆီလာခဲ့ဖိုု ့ ဖိတ္ေခၚတယ္။ ကိုုယ္ ဥေရာပကိုု သြားလည္တဲ့အခ်ိန္ထိ ဂ်ဴလီယာ အသက္ရွင္ေနပါ့ဦးမလား။ ဂ်ဴလီယာ၊ ဘာလာတိုု ့နဲ ့ ေနာက္ထပ္ဆံုုေတြ ့ပါဦးမလား။ မမ္မိုုရီယမ္ေဒးပိတ္ရက္ ခရီးသြားၾကတဲ့ နယူးေယာက္သားေတြ နယူးေယာက္ကိုု ၿပန္လာၿပီမိုု ့ ကားလမ္းေတြ က်ပ္ေနပါၿပီ။ လင္ကြန္းတန္နယ္ဝင္ခါနီးမွာ ဂိုုက္က ကင္မရာေတြ အသင့္ၿပင္ မက္ဟန္တန္ညအလွကိုု ရိုုက္ၾကမယ္လိုု ့ ဆိုုတာနဲ ့ ကင္မရာမီးေတြ တဖ်ပ္ဖ်ပ္ပြင့္သြားတယ္။ နယူေယာက္သီခ်င္းကိုု နားဆင္ၿပီး နယူးေယာက္ကိုု ၿပန္ေရာက္လာပါၿပီ။ တစ္ဖ္ကိုုပဲ ခံစားခြင့္ရိွတာမိုု ့ တစ္ဖ္ေပးဖိုု ့ ဂိုုက္က ရီကြက္လုုပ္တဲ့အခါ အားလံုုးက တစ္ဖ္ေပးၾကပါတယ္။
Amish Costumes  credit to google
Amish style Bike Scooter
There is no electricity, TV, video games and telephone. So Amish people wash the clothes by hand and hung under the sun like my hometown. It had been nearly six years I don't see this scene. It reminds me of my hometown
Julia, 80 years old from Spain and Bala, 70+ years old from India, doctor.
God will know when we will meet again.
ဂိုုက္က အေတာ္ဝန္ေဆာင္မႈေကာင္းတယ္။ သိသင့္သိထိုုက္တာေတြ၊ အၾကံညဏ္ေတြ ေပးပါတယ္။ ခရီးသည္ေတြကိုု ဂရုုတစိုုက္ ရိွတယ္။ ၄၅ ေယာက္ကိုု တစုုတစည္း ထိန္းေက်ာင္းဖိုု ့ဆိုုတာ အေတာ္မလြယ္။ သတ္မွတ္ခ်ိန္ထက္ ေနာက္က်ၿပီးမွ ေရာက္တတ္တဲ့သူ၊ ေပါက္ေပါက္ရွာရွာ ေမးခြန္းေမးတဲ့သူ၊ ကြန္ပလိမ္းတဲ့သူ လူအမ်ိဳးမ်ိဳးကိုု အဆင္ေၿပေအာင္ ညိွႏိႈင္းရတာ။ သူတိုု ့ကုုမၼဏီကေန ေဘာ့စတြန္၊ ဝါရွင္တန္ဒီစီ၊ ႏိုုင္အာဂရာေရတံခြန္တိုုးေတြ ရိွပါတယ္လိုု ့ ေၾကၿငာတယ္။ ခရီးသည္ေတြက အၿဖ ူမ်ားတယ္။ အာရွသားဆိုုလိုု ့ ကိုုယ္နဲ ့ ဘာလာ ႏွစ္ေယာက္တည္း။ ေစ်းလည္း နည္းနည္းၾကီးတယ္။ ဂ်ဴလိႈင္ ၄ ပိတ္ရက္ ရိွေသးတာမိုု ့ ရွာေဖြေတာ့ တရုုတ္တိုုးေတြကိုု သြားေတြ ့တယ္။ ေစ်းသက္သာသလိုု လိုုခ်င္တဲ့ ရက္ေတြထြက္တယ္။ ေနာက္ဆိုု က်လစ္ က်လစ္ လက္ပံပင္ေပၚဇရက္က်တဲ့ ေပါက္ေဖာက္တိုုးကားေတြနဲ ့ ခရီးသြားၿဖစ္မလားဘဲ။
Happy Traveling !
ဇြန္ ၃၊ ၂၀၁၃။
Viator : Philadephia and Amish Country Day Trip from New York
Reference : Google
Newer Posts Older Posts Home
Subscribe to: Posts (Atom)
Search This Blog
Current Status
နာက်င္ၿခင္း ကင္းေသာသူ ၿဖစ္ရပါလိုု၏...
►  2016 (29)
►  December (2)
►  November (2)
►  October (2)
►  September (3)
►  August (1)
►  July (2)
►  June (2)
►  April (4)
►  March (2)
►  February (1)
►  January (2)
►  2015 (64)
►  December (2)
►  November (2)
►  October (7)
►  September (4)
►  August (7)
►  July (2)
►  June (5)
►  April (5)
►  March (9)
►  February (7)
►  January (6)
▼  2014 (54)
►  December (6)
►  November (6)
►  October (6)
►  September (6)
►  August (4)
►  July (3)
▼  June (4)
All About NYC - 3
ရိုုးလက္ဇ္...
All About NYC - 2
ဖီလာဒဲဖီးယားသြား ေတာလား...
►  April (3)
►  March (4)
►  February (4)
►  January (2)
►  2013 (57)
►  December (3)
►  November (7)
►  October (6)
►  September (6)
►  August (5)
►  July (4)
►  June (4)
►  April (4)
►  March (4)
►  February (5)
►  January (4)
►  2012 (55)
►  December (1)
►  November (2)
►  October (4)
►  September (2)
►  August (4)
►  July (3)
►  June (9)
►  April (5)
►  March (5)
►  February (7)
►  January (8)
►  2011 (114)
►  December (7)
►  November (6)
►  October (5)
►  September (9)
►  August (12)
►  July (21)
►  June (18)
►  May (12)
►  April (12)
►  March (6)
►  February (4)
►  January (2)
►  2010 (2)
ဒီလို ေၿပာခဲ့ၾကတယ္။
#Daydream (1)
Animals (3)
Article (9)
Colorful Myanmar (2)
Emotion (4)
Environmnet (1)
Essays (35)
Facebook (3)
Feeling (8)
Fiction (1)
Flowers And Festivals Around The Myanmar Year (2)
Friends (9)
Gardens (1)
Humour (12)
Khin Myo Chit (2)
Knowledge (7)
My Family (28)
MySelf (29)
Performing Arts (2)
Political (10)
Religion (1)
Short Essays (7)
Tag Posts (15)
Thought (13)
Traveling (82)
University (14)
စိတ္အာဟာရ (2)
သေရာ္စာ (2)
အေတြးအၿမင္ (24)
ေထြရာေလးပါး (15)
အၿမဲသြားလည္ၿဖစ္တဲ့
သစ္ထူးလြင္ Myanmar News Now
ထိုင္းေတာင္ပိုင္းခ႐ိုင္ ၈ ခု ေရေဘးဒဏ္ခံေနရ
6 hours ago
Tun Tun's Photo Diary
Kalaw Day 1 & 2
မိုးေငြ႔ႏွင္႔အတူ
Perfume....
စိတ္ဝင္စားစရာ မာမာရဲ႔ ဝါသနာမ်ား
ေမႊးျပီးဆိမ္႕ေနတဲ့ မုန္႔ဆမ္းနယ္
က်မရဲ့ေနရာေလး
ႀကဳံဖူးခဲ့တဲ့ဂ်ပန္မ်ား(၃)
ေတြးမိေတြးရာ...ေရးမိေရးရာ
ခ်စ္ျခင္းထာဝစဥ္ တြင္ရစ္ေစ ...
Rolling to 2017 + Lab Report
သ တ္ ပုံ ကို မွ န္ ေ အ ာ င္ ေ ရ း ၾက
ခံစားမႈ႕သံစဥ္
အသြားနဲ႕ အျပန္
နွင္းဆီတစ္ခင္း ပန္းတစ္ျခင္း
သင္ မေပ်ာ္ရႊင္ဘူးလား ဆိုတာ သိႏိုင္သည့္ အခ်က္မ်ား
စြယ္ေတာ္အိပ္မက္ရွည္
လြင္ျပင္လႈိင္းငယ္
ဘုစုေမြးေန႔ ေမာင့္အမွတ္တရ ကဗ်ာေလး
အိမ့္ခ်မ္းေျမ႕ ရဲ႕သံစဥ္မဲ့အလကၤာမ်ား
ကေနဒါ - အေမရိကားႏွင့္ ရန္ကုန္ (ဇာတ္သိမ္း)
2 weeks ago
ကိုင္တြယ္ျခင္း အနုပညာ
3 weeks ago
ေဘာင္ခတ္ပါ၊ မသတ္နဲ႔ ...
3 weeks ago
အၿပဳံးမပ်က္ ေရွ႕သို႕ဆက္ မဂၤလာ တစ္ဆယ့္ႏွစ္
4 weeks ago
4 weeks ago
အားလံုုးဘတ္တဲ့ တီခ်မ္း
First of May
5 weeks ago
အန္တီတင့္၏ အမွတ္တရေလးမ်ား
ျဖတ္သန္းခဲ့ေသာ ဘ၀ရဲ႕ေန႔ရက္မ်ား
1 month ago
2 months ago
ပုဇြန္ခ ်ဥ္
2 months ago
sosegado တည္ ၿငိမ္ ေအး
2 months ago
သူႀကီးမင္း (တုံးဖလား)
သစၥာဓိ႒ာန္ ပုုံျပင္မွန္
3 months ago
www.myathwayni.com/
နတ္ေရးတဲ့ေရႊစာ
3 months ago
မေဗဒါရဲ႕ ေဗဒါလမ္း
သင်မသိကောင်း မသိသေးမဲ့ Park Bo Gum အကြောင်းလေးတွေ
3 months ago
စိမ္းရြက္ႏုေပၚက မိုးေရစက္မ်ား
3 months ago
ကြ်န္ေတာ့္ဘ၀ ဇာတ္ခံု - ေမာင္မ်ိဳး
အေၾကာက္တရားအားေက်ာ္ျဖတ္ျခင္း
4 months ago
ရုပ္႐ွင္ထဲမွာ ၇-၁၄
4 months ago
khin oo may
2011 memory
4 months ago
Rose of Sharon
5 months ago
တုိင္ 0 မ ္, Typhoon Nepartak, နာ ဂစ္ ႏ ွ င့ ္ စပ္ မိ စပ္ ရာ
5 months ago
Burmese taste - Iora
ထမင္းဘူးမ်ား (၂ )
6 months ago
အဝါေရာင္က်ီးကန္းေတြ ငါ့ဆီၿပိဳဆင္းလာတဲ့ေန႕က
7 months ago
ေရမရေသာ ေတာင္စဥ္မ်ား...
7 months ago
ရွမ္းေခါက္ဆဲြ ခ်က္နည္း ေနာက္တစ္မ်ိဳး
7 months ago
Wutyee Food House
Mario Bento ထမင္းဘူး
8 months ago
8 months ago
ၾကယ္ျပာရဲ ႔အိမ္ကေလး
" ကုိယ္႔ဇာတာက အဲ႔လိုပဲ "
8 months ago
ေနာင္ဂ်ိန္တို႔ မိသားစု
ကေလးမ်ား ႏွင့္ စာဖတ္ျခင္း အႏုပညာ
8 months ago
မမဝသုန္ နွင့္ အျပာေရာင္ေတာင္တန္းမ်ား
မွတ္တိုုင္မ်ား အေၾကာင္း
8 months ago
Danuphyu Daw Saw Yee (London)
အင္းေလးဘီးမုန္႔
9 months ago
10 months ago
ဝါေခါင္မိုး
ဇီဝေလာင္ကၽြမ္းမႈ
11 months ago
Kyi Aye (Literature)
11 months ago
ရင္ၿငိမ္းသူ
2015 ဒီဇင္ဘာ
✿ My Emotions ✿
အားငယ္ေနတဲ့သူရဲေကာင္း
ေရြးေကာက္ပြဲဆုိင္ရာ up to date သတင္း အခ်က္အလက္မ်ား စုစည္းမွဳ
ခ်စ္ၾကည္ေအး
ငယ္ငယ္တုန္းက ပြဲႀကိဳက္ခင္ကြ်န္မ
အစိမ္းေရာင္လြင္ျပင္
ခ်ယ္ရီပန္းတို႕ ပြင္႕ေဝခ်ိန္
Wathone Moe
Moscow - Wathone Moe
Oakkar7's Blog
တႏိုင္တပိုင္ေရသန္႔စင္ျခင္း-၂ (ေနေရာင္ျခည္ျဖင္႔ေရကိုပိုးမႊားသန္႔စင္ျခင္း)
ေန၀သန္ ရဲ႕ အိုေအစစ္
Just a minute
မိုးဦးစံပယ္
ခ်ီကာဂိုမွာ တေန႕တာ
နိမ့္ေသာ ျမန္မာ့စီးပြားေရးထဲက ျမင့္ေသာ သမၼတအႀကံေပး
သက္တန္႔ခ်ိဳ.....
ေမတၱာျဖင့္ ခ်ည္ေႏွာင္ျခင္းႏွင့္ ရွင္ဘုရင္တစ္ပါးရဲ႕ ခ်စ္ပံုျပင္
White Angel
"မယ္ဗိုက္ရဲ႕ခြဲစိတ္ခန္း အေတြ႔အႀကံဳ"
Angelhlaing
ကၽြန္မ ေနေပ်ာ္ခဲ႕ပါတယ္ ေမာင္
2 years ago
“အေတြးစေလးေတြ”
“ ေဆးေပါင္းခ . . . ”
2 years ago
အသားအရည္လွပဖို႔ နည္းလမ္းရွာေဖြထိန္းသိမ္းစို႔
2 years ago
အလွသစၥာ ပန္းပြင္႔မ်ား
လွမ္းမီေပမယ္႔
2 years ago
အျခားအျခားေသာ ၾကယ္ ေတြလို
2 years ago
Vista's Colorful Planet
လက္ရွိအေျခအေန
2 years ago
ေပ်ာ္ပါေစ ခ်ယ္
2 years ago
~ ဏီလင္းညိဳ ~
ပူစီ၊ ဘရာနီ၊ မုသာ၀ါဒႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္....
2 years ago
ကႏၱာရ ပန္းပြင့္
2 years ago
ေကာင္းကင္ၿဖဴ
Blog day ႏွင့္ အမွတ္တရမ်ား
2 years ago
♠ နတ္ဆိုးေရးတဲ့ အလြမ္းပုရပိုဒ္ ♠
2 years ago
ၾကည္ျဖဴခင္ခင္
“အေမ့ရင္ခြင္’’
2 years ago
Thet Nandar Family
မုန္႕ဟင္းခါး
3 years ago
ေ၀မုိးႏုိင္(မုံရြာ)
ဆ…ဆရာႀကီး…စပ္ၿဖီးၿဖီး
3 years ago
Baby taster
နံနက္စာႏွင့္ ေန႔လည္စာမ်ား
3 years ago
ေမ်ာလြင့္တိမ္ တို႕ နားခိုရာ....
ကၽြႏ္ုပ္နင့္အသက္ငါ့ေပး ဆရာႀကီးညိမ္းႏိုင္ ႏွင့္ ေဒၚလာ၁၁ဘီလ်ံေပ်ာက္ဆံုးမႈႀကီး
3 years ago
Haze & the Authors
3 years ago
မေလးၿမတ္၏ ဝါသနာ
အခုတေလာ မေလးတေယာက္ ဒီသီခ်င္း ေလးကိုၾကိဳက္ ၾကိဳက္
3 years ago
ၾကည္ၾကည္ရဲ႕ဒုိင္ယာရီ
3 years ago
AMK Creation
ပိေတာက္ရဲ႕သစၥာကို ၾကည္ညိဳေနတဲ့ေကာင္
3 years ago
အစရွိ အေနာင္ေနာင္မို ့အက်င့္ပါသြားမွာကို စိုးမိတယ္
3 years ago
Mon Petit Avatar
This Post Doesn't Have a Title on It
3 years ago
ၾကံဳခဲ့ရ နဗနဘ၀
50.1 ဘ၀ထဲ ရြာလည္ၾကသူမ်ား
4 years ago
!...* ေဆာင္းႏွင္းရြက္ ေတးခတ္သံ *...!
အိုင္ဖုန္း ဖိုက္ အလွဴခံပါတယ္
4 years ago
သစ္ေကာင္းအိမ္
4 years ago
ေရႊရတုမွတ္တမ္း
ေျခေထာက္ကိုဆြဲ .......သရဲ
5 years ago
မုိးပန္းခ်ီ
♨ . Qu Te Kitchen
အရာအားလံုးၿပီးၿပည္႔စံုခ႔ဲေသာ ဘ၀တစ္ခု၏ ရာဇ၀င္
အန္တီတင့္ (စက္မွု တကၠသိုလ္)
အေမွာင္ထုထဲက အလင္းစက္မ်ား
ကၽြန္ေတာ္လြတ္က်ခဲ့တဲ့ၿမိဳ႕ေတာ္
Moon Thet Pan - မြန္းသက္ပန္ (ေဆး-၁ )
အာကာေခတ္ပိုင္
ေတာက္ပႀကယ္စင္
ျမစ္က်ဳိးအင္း
ေတာက္ပႀကယ္စင္
မြန္မြန္ယိုကို
NYI LYNN SECK 18+ DEN
လြန္းထားထား(ေဆးတကၠသိုလ္)
Nine Nine SaNay
ကိုယ့္လိုဘေလာ့ဂါေပါက္စသူငယ္ခ်င္းေတြ
သတင္းေဆာင္းပါး
VOA News: သတင္း
BBCBurmese.com | ပင်မစာမျက်နှာ
Eleven Media Group
Mizzima Burmese
san.s.htun@gmail.com ဆီ ေဝဖန္အၾကံၿပ ုႏိုင္ပါတယ္။
ၿဖစ္တည္လာတဲ့ အေတြးမွ်င္ေလးေတြကို ဒိုင္ယာရီမွာ ေရးဖြဲ ့ေနသူတေယာက္...
View my complete profile
ပို ့စ္အသစ္တင္တိုင္း ပို ့ေပးဖို ့ အီးေမးလ္လိပ္စာ ထားခဲ့ရန္
Total Pageviews
Live Traffic Stats
© San San Htun. 2010 - 2016 | Privacy Policy. Powered by Blogger.