my en my my my my my my my en my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my en en en en my en en my en my my my my my my id my my my my ja eu my my zh my en pl en cs cs en en my ru my my my ja my my my my my my my my my my my my ja my my my my en de cs da en da my my my en my my en en en en my
skip to main | skip to sidebar
အခ်စ္ဆိုတာကေတာ့ ေျပာရရင္ေတာ့ ေကာင္းတယ္၊မေကာင္းဘူးဆိုတာ လူနဲ႔ရယ္ ကံၾကမၼာနဲ႔ရယ္ ဆိုင္မယ္ ထင္တယ္။ အခ်စ္တခုကို ရင္းတည္လိုက္ၿပီးေတာ့ ရလာလိုက္တဲ့ အက်ိဳးေတြက အမ်ားသား။ တခါတေလမွာ ေပ်ာ္ရ၊ၾကည္ႏူးရ၊ဝမ္းသာရ၊ႏွလံုးေအးရသလို တခါတေလမွာ စိတ္ဆင္းရဲရ၊ ပူပန္ေၾကာင့္ၾကရ၊ ရတတ္မေအးရေအာင္ စိတ္ႏွလံုးမေအးရတတ္တယ္။ ေသခ်ာတာကေတာ့ အခ်စ္ဆိုတာက ေမာဟပြားၿပီး ေလာဘမ်ားရတာေတာ့ အမွန္ပါပဲ။ ဘယ္ေလာက္ပဲေပးဆပ္ေနတယ္ေျပာပါေစ။ မိမိရဲ့ဆႏၵေလာဘကို ေျဖသိမ့္ေနတာပါပဲေလ။ ကၽြန္ေတာ္လဲ အခ်စ္တခု ႀကံဳခဲ့ဖူးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္လိုအခ်စ္မ်ိဳးလဲဆို စဥ္းစားရင္း ေခါင္းရႈပ္လာတယ္။ မနာက်င္ေပမဲ့ ဒဏ္ရာတခု အျဖစ္နဲ႔ေတာ့ က်န္ရစ္ေနတုန္းပဲ။
ကၽြန္ေတာ္ ခ်စ္ခဲ့ဖူးသူဆိုသူကို ျပန္ေတြးလိုက္တိုင္း လြန္ခဲ့ေသာ ငါးႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္က အတိတ္က ပံုရိပ္ထင္ဟပ္ေနရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္အေနနဲ႔ လူငယ္တဦးရဲ့ ရင္ခုန္သံထက္လဲပို၊ ရင့္က်က္သူတဦးရဲ့ ခ်စ္တယ္ဆိုတာေလာက္လဲ မက်တဲ့ အခ်စ္ကိုစတင္ခံစားမိခဲ့တယ္။ အဲဒီတုန္းက ကိုးတန္းေက်ာင္းသားဘဝ အစေပါ့။ မွတ္မိေသးတယ္ မိုးေလးတဖြဲဖြဲၾကားမွာပဲ သူရဲ့မိုစိုတဲ့ မ်က္ႏွာေလးက ၾကည္လင္ေနတယ္။ အရာရာကို အျပစ္ကင္းစင္သေယာင္ရွိတယ္။ သူ႔ကိုၾကည့္ေနရင္းနဲ႔ရင္ခုန္သံက အတုိင္းမသိဆူညံေနတယ္။ ဘာလုပ္လို႔လုပ္ရမလဲ မသိရေလာက္ေအာင္ ဗေလာင္ဆူေနတယ္။ အဲဒီတေန႔ကစၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ႏွလံုးသား ႏိုးထလာတယ္ဆိုမွာပဲ။ ပထမတုန္းက ျမင္ျမင္ျခင္း ခ်စ္တယ္ဆိုတာကို မယံုတဲ့ကၽြန္ေတာ္ အဲဒီအခ်ိန္မွာ မွားသြားမွန္းသိခဲ့ရတယ္။ ညဘက္အိပ္ေတာ့လဲ မ်က္ႏွာေလးကို ေျပးျမင္ေယာင္မိတယ္။ အဲဒီေလာက္ထိ စြဲလန္းရလိမ့္မယ္မွန္း မသိခဲ့ဘူး။
ကိုးတန္းဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ကေလာင္တခု လူတခုနဲ႔ ဘဝစျဖစ္ေနတဲ့အခ်ိန္။ ကၽြန္ေတာ့္ ပထမဆံုးကေလာင္ မိုးတိမ္ ဆိုတာနဲ႔ ကဗ်ာစေရးခ်ိန္ေလ။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့ သူငယ္ခ်င္း တိုးသဇင္နဲ႔ အတူတူကဗ်ာေရးစအခ်ိန္မွာ သူဆိုတဲ့ ရင္ခုန္သံက ကာရံညီစြာနဲ႔ပဲ ဝင္ေရာက္လာတယ္။ သူ႔ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္ ကေလာင္သြား ထက္ခဲ့ရတယ္၊ သူ႔ေၾကာင့္ပဲ ကၽြန္ေတာ့္ကေလာင္ဓါးက က်ိဳးခဲ့ရတယ္။ ေအာက္ကသူ႔အတြက္ စေရးခဲ့တဲ့ ကဗ်ာေလးေလ။ သူဆီကိုေတာ့ကိုယ္တိုင္ မပို႔ရခဲ့ဘူး။ ဒါေပမယ့္သူက ကၽြန္ေတာ္ သူ႔အတြက္ ေရးေပးခဲ့တယ္ ဆိုတာေတာ့ သိခဲ့တယ္။
စာဋီကာခ်ဲ႔ၿပီး ယာယီေႏွာင္တြဲ႔တဲ႔
အခ်စ္မဟုတ္ပါဘူး
ရူးရူးနဲ႔ေမ႔ခ်စ္ဆူး ဆူးမိတဲ့ကိုယ္
ခ်စ္ျခင္းလကၤာနဲ႔ အသက္ႏွင္းပါတဲ့ေမ့ဆီ
သစၥာတရားနဲ႔ ေမတၱာပါးလိုက္ပါတယ္ကြယ္။
၈.၇.၂၀၀၃ မိုးတိမ္
သူမလွည့္စားတာလား ကၽြန္ေတာ္ကပဲမတိုးဝင့္ခဲ့တာလားမသိ။ သူရဲ့မခ်စ္သလို၊ ခ်စ္သလို အမူအယာေတြၾကား ကၽြန္ေတာ္ေမ်ာပါခဲ့တာဆယ္လေတာင္ ရွိခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္သူ႔ကို ခ်စ္တယ္လို႔ ေျပာဖို႔ ကံဇာတာမပါခဲ့ဘူး။ ႀကိဳးစားလိုက္တိုင္းလဲပါးစပ္ကမထြက္လာခဲ့ဘူး။ ထြက္လာခဲ့တာက သူ႔အတြက္ ႏွလံုးသားက ေရးတဲ့ကဗ်ာ။ သူမက ကၽြန္ေတာ့္ကဗ်ာေတြကိုေတာ့ ႏွစ္သက္ခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကဗ်ာပိုင္ရွင္ရဲ့ႏွလံုးသားကို အျမည္းအျဖစ္ ဖဲ့ေခၽြခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္သူ႔ကို ခ်စ္တယ္လို႔ ပါးစပ္ကမေျပာခဲ့ေပမယ့္ ႏွလံုးသားရဲ့ခံစားခ်က္ေတြကို ကဗ်ာအျဖစ္နဲ႔ ပို႔ေနစၿမဲပါ။ သူက ကၽြန္ေတာ့္ကိုေတာ့ ခ်စ္တဲ့အရိပ္ကိုေတာ့ ျပန္ျပခဲ့ပရဲ႕။ဒါေပမယ့္ ဟန္ေဆာင္တာလား၊ အမွန္ပဲလားဆိုတာ ဒီေန႔အထိမေဝခြဲႏိုင္ခဲ့ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ ႀကိဳးစားေျပာလိုက္တိုင္း သူ႔ရဲ့ အခ်စ္ကိုေၾကာက္တယ္ ဆိုတာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေျပာမထြက္ျဖစ္ေစခဲ့တယ္။ အခ်စ္ကို ေၾကာက္တတ္သူတေယာက္ကို ခ်စ္တဲ့ေၾကာင္းကဗ်ာေတြ ေရးေပးခဲ့တဲ့ ကၽြန္ေတာ္က တကယ္လဲအရူတပိုင္း၊ ခံစားရခဲ့တာလည္း အရူးအမူးပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ အခ်စ္ရူး ရူးတာကို ဆယ္လ ခံစားခဲ့ရတယ္။ အဲဒီလို၊အဲဒီလိုနဲ႔ သူမရဲ့ ခ်စ္သလိုလို မခ်စ္သလိုလိုၾကားမွာ ဆယ္လေတာင္ သာယာေနခဲ့တယ္။
ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ သူက့ ငါ့တို႔ႏွစ္ေယာက္က ဘဝမွာတြဲဖို႔ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူးဆိုၿပီး ေျပာခဲ့တယ္ေလ။ အဲဒီ ဇန္နဝါရီေန႔ေလးရဲ႕ ညတညမွာ ကၽြန္ေတာ္ အသဲကြဲတာကို စတင္ခံစားရခဲ့တယ္။ အဲဒီေနာက္ပိုင္း ကၽြန္ေတာ္ကဗ်ာေရးျခင္းဆိုတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ႏွလံုးသားကို ဒဏ္ရာေတြနဲ႔အတူ သူမဆီေပးအပ္ခဲ့တယ္။ အဲဒီလိုနဲ႔ ဒဏ္ရာေတြသက္သာလာတာက မေလးရွားကိုေရာက္ေတာ့မွပဲ။ ပထမက ကဗ်ာမေရးေတာ့ဘူးဆိုေပမယ့္ ၆.၅.၀၈ မွာ အေၾကာင္းတခုနဲ႔ပဲ ျပန္ေရးျဖစ္ခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ႏွလံုးသားကလည္း အသစ္တဖန္ေမြးဖြားဖို႔အခ်ိန္တန္ၿပီေလ။ ႏွလံုးသာအသစ္တဖန္ ေမြးဖြားတယ္ဆိုေပမယ့္ သူ႔ကို လံုးဝေမ့ခဲ့တာမဟုတ္ဘူး ဒဏ္ရာအျဖစ္နဲ႔ရွိေနတယ္။ အခုခ်ိန္ထိလဲသူ႔ေနရာကို ဘယ္သူမွ မေပးေသးဘူး။ သူမရဲ့ အတိတ္ေတြအားလံုး ကၽြန္ေတာ့္ဆီမွာ ရွိေနတုန္း အမွတ္ရေနတုန္းပါပဲ။
သူကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကိုေမ႔ၿပီးလား မေမ႔ေသးဘူးလား မေျပာတတ္ဘူး။ ဒါေပမယ့္သူ႔ရဲ့ ေနာက္ဆံုးစကား အရ ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ရဲ့ တေနရာရာမွာ ကၽြန္ေတာ္ထင္က်န္ေနမွပဲ ဆိုတာကိုေတာ့ ယံုၾကည့္တယ္။ သူ ေနာက္ဆံုးေျပာခဲ့တာက ကၽြန္ေတာ့္ကို တျခားေယာကၤ်ားေလးေတြထက္ေတာ့ ပိုရင္ခံုသာယာမိပါတယ္တဲ့။ ဒါေပမယ့္ အဲဒါကို အခ်စ္လို႔တတ္လို႔ရမယ္မထင္ႏိုင္ေသးဘူးတဲ့။ ေနာက္ၿပီးဘဝေပးအေျခအေနေတြက မဟန္လို႔ ဒီဘဝဒီမွ်နဲ႔သာၿပီးပါေစေတာ့တယ္။ဝတၳဳတပုဒ္ထဲကအတိုင္းပဲ ၿပီးဆံုးသြားခဲ့တယ္။
ကၽြန္ေတာ္ဘက္က ကၽြန္ေတာ္ေျပာခ်င္တာကို မေျပာခဲ့တာ ကၽြန္ေတာ့္အမွားပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ဘဝမွာတခါမွ မရည္ရြယ္ပဲ ေရာက္လာတဲ့ လက္ေဆာင္ကို ကၽြန္ေတာ္ မဖြင့္ၾကည့္မိခဲ့တာလဲပါတယ္။ မဖြင့္ၾကည့္မိခဲ့တဲ့ ေနာင္တရလား မရလား အခုထိမေဝဖန္ႏိုင္ေသးဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူမကၽြန္ေတာ့္ကို လွည့္စားခဲ့သည္ျဖစ္ေစ မလွည့္စားခဲ့သည္ျဖစ္ေစ သူမပ်ိဳးေပးခဲ့တဲ့ ဒဏ္ရာေလးအတြက္ေတာ့ေက်းဇူးတင္လွ်က္ပါ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္း ဇန္နဝါရီညေလးတညေရာက္တိုင္း ႏွင္းမိုးခတဲ့ည ကဗ်ာေတြကို ေရးေနမိေတာ့တယ္။ ဒီတႏွစ္အတြက္ ကဗ်ာေလးကေတာ့
ႏွင္းမိုးခတဲ့ည
ႏွင္းမိုးခတဲ့ညတညမွာ
အက်ဥ္းသားကၽြန္ေတာ့္ဘဝ
ေခ်ာင္ပိတ္လို႔ ေယာင္ခ်ာခ်ာေနတုန္း
အေမွာင္ဖံုးတဲ့ အာရံုစုမွာ
ဒဏ္ရာကိုဆင့္ေခၚလိုက္ေတာ့
ႏွင္းစက္က်သံေတြကိုေတာင္
စကားတခုလို႔ ထင္ရေလာက္ေအာင္
အထီးက်န္ဆန္လြန္းလွတယ္။
ကၽြန္ေတာ့္မွာ ခ်စ္ျခင္းေတြရႈံးလို႔
လမ္းေပၚမွာဖံုးေနတဲ့
ႏွင္းေတြကို အေဖာ္ျပဳ
ႏွင္းျမဴေတြၾကားမွာ
ဟိုအေဝးေျပခ်င္ေပမယ့္
ရက္စက္တဲ့ သူမရဲ့ႏွလံုးသားတံခါးကို
မရိုက္ခ်ိဳးရက္မိခဲ့ဘူး။
မထင္မွတ္ပဲ ပ်ိဳက်လာတဲ့
ကၽြန္ေတာ့္စိတ္မိုးေဆြေတြကလည္း
အျပင္ကႏွင္းက်သံေတြနဲ႔အတူ
ကာရံမညီႏိုင္ေပေတာ့
ရင္ကိုတိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္နဲ႔ပဲ
ဘယ္ညာကာရံမညီတဲ့
ႏွလံုးေသြးေတြအျဖစ္ဆူပြက္ေစတယ္။
ပြက္ပြက္ဆူေနတဲ့
ကၽြန္ေတာ့္ေသြးစက္ေတြေပၚ
ႏွင္းေတြကိုပက္ဖ်န္းၿပီး
သူမကိုေပးလိုက္ရင္ေတာင္
သူမကဝိုင္တခြက္လိုခ်ိဳျမတယ္လို႔
ေျပာအံုးမွာပဲေလ...။
ၿဖိဳးေဝတိုး ၂၂.၁.၀၉
ကၽြန္ေတာ့္ခံစားဖူးတဲ့အခ်စ္အေၾကာင္းကို သိေလာက္ပါၿပီ။ ဝတၳဳတပုဒ္လိုမျဖစ္ေစခ်င္တာနဲ႔ အတိုခ်ံဳး ေရးလိုက္လို႔ ဖတ္ရတာအခ်ိဳးမက်ျဖစ္သြားရင္ေတာ့ေတာင္းပန္လွ်က္ပါ။ ျပန္တက္တဲ့သူေတြကေတာ့ ဆုငယ္၊ မတာ၊ မေခါင္၊ မငြန္ငယ္၊ ကိုခ်စ္မိုးညိဳ၊ မမ(သူမ)၊ ကိုသတိုး၊ ကိုတိုးေလး တို႔ေလာက္ပါပဲ။ ဒုကၡမေပးခ်င္တာနဲ႔နဲနဲပဲတက္လိုက္ပါတယ္ ဟီးး။
ေနာက္မွ အမ်ားႀကီးကိုတက္ေတာ့မယ္ေနာ္ ။
မိုးတိမ္(ၿဖိဳးေဝတိုး)
//ေနာင္ေတာ္ ကိုရဲေရးၿပီးသြားၿပီေနာ္ တက္တဲ့သူရဲ့အခ်စ္ေလးလဲသိခ်င္လို႔ ျပန္တက္လိုက္ပါတယ္ ဟီးးး//
Posted by ၿဖိဳးေဝတိုး
Labels: ကၽြန္ေတာ့္အေၾကာင္း, သို႔…
0 comments:
Post a Comment
Newer Post Older Post Home
Subscribe to: Post Comments (Atom)
ဒီေန႔ ဒီအခ်ိန္ ေရာက္ျပီေနာ္
education (2)
pc အေၾကာင္းနဲနဲပါးပါး (7)
ကၽြန္ေတာ့္အႀကိဳက္မ်ား (20)
ကၽြန္ေတာ့္အေၾကာင္း (7)
ကဗ်ာစပ္နည္း (6)
ကိုယ္တိုင္ေရးကဗ်ာမ်ား (105)
ကိုယ္တိုင္ေရးေဆာင္းပါးတိုမ်ား (7)
ဘာသာျပန္ဝတၳဳတိုမ်ား (1)
ဘေလာဂင္ နဲ႔ပတ္သတ္တာ (1)
မွတ္သားစရာေလးေတြပါ (1)
ဟာသေလးေတြပါ (1)
ဟိုေတြးဒီေတြး (10)
ေဆာင္းပါးတို (1)
ေၾကာ္ျငာ (2)
ႏွစ္သက္မိေသာ ကိုယ္တိုင္မေရးကဗ်ာမ်ား (9)
Blog Archive
▼  2009 (83)
►  June (8)
►  April (10)
►  March (20)
▼  February (23)
ေဆာင္းႏွင္းတိမ္
ႀကံဳခဲ့ဖူးတဲ့ အခ်စ္ရသ၊ အခ်စ္ဒုကၡ
အထီးက်န္ ညတာရွည္္
ကဗ်ာဆက္နည္း(၃) နေဘ
ေလာင္စာခံ လူ႔မီးေရာင္
သူခိုးအနမ္း
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေမြးေန႔ အမွတ္တရကဗ်ာစာအုပ္
အို...ျမတ္ဆရာ
အခုေခတ္ရဲ့ ဗိုလ္ေအာင္ဆန္း
အဖ (ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ေမြးေန႔အမွတ္တရ ကဗ်ာ)
သူငယ္ခ်င္းအမွတ္တရ
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေမြးေန႔ကဗ်ာ ေတာင္းခံျခင္း
EOT လုပ္နည္းေလးပါ
ပန္းတပြင့္( ငယ္ကဗ်ာ ၃)
ေလေျပေျပာတဲ့ ကဗ်ာလူမိုက္
ကၽြန္ေတာ္ သို႔ စေတးခံတိမ္
မဦးခဲ့ရေသာ အခ်စ္ဦး
►  January (15)
►  2008 (81)
►  December (4)
►  November (20)
►  October (45)
►  September (12)
တာတာပို႔စ္မ်ားကိုေမးမွဖတ္လိုလွ်င္
ရွာခ်င္တာရွာဖုိ႔
အမွာေတာ္ပါးဖို႔
ၿဖိဳးေဝတိုး
သာမန္လူထက္မပိုပါဘူး
View my complete profile
လည္လည္လာသူေတြ
ျမန္မာလြမ္းသည္ဘာညာကို ကို Blue day၏ တန္းပလိတ္မွ ၿဖိဳးေဝတိုး ျပန္လည္ေရးဆြဲထားပါသည္။