my my my en en en my my my my my my my my en my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my en my en my my my my my my my my my my my my my my my my en my en my my my my my my my my my my my my my my my my my my my en my en my my my my my my my my my en my my my my my my my my my my my my my my my my en en my en my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my en my en my my en my my my my my my my my my my my my my my my my my en my en my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my en my en my my my my my my my my my en my en my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my en my en my my my my my my my my my my my my my my ja my my my my my my my my my my my my my en my en my my my my my my my my my my my ru my war my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my en es en my en en my my my en en en my my my my my my my en en de en en de de de de en de de de en en de cs de en de de de en de de de en en de cs en de de de en de de en en de de en de de de en de de de en en de cs de en de de de en de de de en en de cs de en de de en en de de de en en de da de en de de en en de de de en de cs de en de de de en de de de en en de da de en de de de en de de de en en de cs de de de de my my my my en en en en en en en my my my en en en en en en en en en en en en en en en en fr sv fr my en en en en de en en en en en en en en en en en de en en en en en en en en de de en en en en my my my my my my my my my my en de my my my my my de de my en en en en en en en en my en
Showing posts with label စကာၤပူေရာက္အလြဲမ်ား. Show all posts
Flatmates (သို့) စင်္ကာပူရောက်အလွဲများ အပိုင်း ၁၅
ဒီအကြောင်းကို ပြောပြချင်ခဲ့ပေမဲ့ ဒီထဲမှာ ပါဝင်ပတ်သတ်နေတဲ့သူတွေကြောင့် ရေးသင့်မရေးသင့်စဉ်းစားရင်း မရေးဖြစ်တာပါ။ ဒါပေမဲ့ ခုတော့ ၁၀စုနှစ်တစ်ခုကျော်တောင် ခြားသွားပြီး ပါဝင်ပတ်သတ်နေသူ အတော်များများတောင် စင်္ကာပူမှာ မရှိကြတော့ဘူးဆိုတော့ တချိန်က စိတ်ရှုပ်ရတာတွေဟာ ဒီအချိန်မှာ ဟာသတွေအဖြစ်နဲ့ ပြန်ပြောမိတာကို မတော်တဆ ဒီဘလော့ကို လာဖတ်မိရင်တောင် စိတ်မဆိုးကြလောက်ဖူးလို့ မျှော်လင့်မိပါတယ်။ ဒီထဲမှာ ပါဝင်တဲ့ သူတွေဟာ ဘယ်သူဘယ်ဝါဆိုတာထက် ဒီအဖြစ်အပျက်လေးက ဘယ်လိုဆိုတာကိုသာ စာဖတ်သူတွေကလဲ စိတ်ဝင်စားကြမှာပါ။
လူဆိုတာက အသက်တစ်ရာ မနေရ အမှုတစ်ရာ ပွေရဆိုတဲ့စကားအတိုင်းပဲ လူပေါင်းစုံနဲ့ ဘဝမှာ တွေ့ခဲ့ကြမှာပါ။ ကိုယ်ကြုံတွေ့ဆက်ဆံနေရတဲ့သူတွေကို အပြင်ဘန်းကလွဲလို့ သူ့ကိုတော့ ငါသိပါတယ်လို့ သေချာပေါက်ပြောရဲလား? ဘာလို့လဲဆိုတော့ တစ်ခါတစ်ရံမှာ လူတစ်ယောက်ဟာ ကိုယ်သိထား ထင်ထားတာနဲ့ တခြားစီဖြစ်နေတတ်လို့ပဲ။
စင်္ကာပူကို ကျောင်းစတက်ဖို့လာကြရင် များသောအားဖြင့်တော့ တစ်ခြားသူတွေနဲ့ အိမ်ငှားပြီးစုနေကြတာပါပဲ။ အားလုံးသိကြတဲ့ လူတစ်ကိုယ် စရိုက်တမျိုးဆိုတဲ့အတိုင်း တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက်ကတော့ ဘယ်တူနိုင်ပါ့မလဲ။ အဲ့ဒိအိမ်မှာ နေတဲ့လူတွေအကြောင်းပြောရရင်လဲ ရီစရာပါ။
တစ်ယောက်က အကြွားသန်တယ် သူ့ကိုယ်သူ မင်းမျိုးမင်းနွယ်လို့ထင်ရလောက်အောင် စကားပြောတတ်တယ်။ သူလုပ်တာမှ အကောင်း သူလုပ်တာကလွဲ ကျန်တဲ့သူလုပ်တာဆို မကောင်းဘူး။ လူတိုင်းအနည်းနဲ့အများ အဲ့လိုပဲ ဆိုပေမဲ့ သူက အသေးအဖွဲကအစ ဥပမာ၊ သူက မျက်ခုံးမွှေးရိပ်လေ့မရှိဘူး၊ အာ့ဆို မျက်ခုံးမွှေးရိပ်တဲ့ တခြားမိန်းကလေးတွေက မျက်ခုံးမွှေးမရိပ်ပဲ မျက်ခုံးမွှေးကောင်းတဲ့မိန်းကလေးတွေလောက် မမြင့်မြတ်ဘူး စသည်ဖြင့်ပေါ့နော်။ (ခုတော့ သူ အမြင်ကျယ် လောက်ပါပြီ။ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်လောက်က သူ့ကို လမ်းမှာ တွေ့လိုက်တာ မျက်ခုံးမွှေးရိပ်ထားလေရဲ့။) ဒါပေမဲ့ သူ့ဆီလာလည်တဲ့ သူ့ဘဲကြီးကကျ ငတ်တီးတအားထချက်။ သူက အချက်အပြုတ်ကောင်းတယ် ဉာဏ်သိပ်မကောင်ဘူး၊ သူ့ဘဲက စာတော်တယ် ငတ်တီးထတယ်။ လိုက်လဲလိုက်တယ်ဟုတ်? သူ့ဘဲအိမ်လာလည်ရင် သူ့ခမျာ နောက်ဖေးက မထွက်တန်းကို ချက်ပြုတ်ရတာပါ။ ဒါတောင် သူချက်ပြုတ်နေတဲ့အချိန်အတွင်း ကျွန်မတို့တွေ ချက်ထားတာကို “ဘာတွေချက်စားလဲဟေ?”ဆိုပြီး ပြုံးဖြီးဖြီးနဲ့ အမြဲတောင်းစားတတ်သေးတာ။ တစ်ခါကဆို ကျွန်မအခန်းဖော် အစ်မကြီးချက်ထားတဲ့တစ်ယောက်စာဟင်းလေးကို နည်းနည်းဆိုပြီးတောင်းစားရင်း ကုန်ခါနီးဖြစ်တော့မှ “ဟယ်တော့… ငါစားလိုက်တာ လက်လွန်သွားတယ်”ဆိုပြီး စပ်ဖြီးဖြီးပြောမှတော့ ဟိုအစ်မကြီးလဲ အောင့်သက်သက်နဲ့ “ရပါတယ်” ဆိုပြီး မချိပြုံးနေရတော့တာပေါ့။ အဲ့ဒိကတည်းက သူလာပြီဆိုရင် ကိုယ်မကျွေးချင်ရင် သူမမြင်အောင်ထားရင်ထား၊ မဟုတ်ရင်လဲ ကိုယ်သာ အမြန်စားဖို့ပဲ ကျန်တဲ့သူတွေအားလုံး Heads up လုပ်ထားရတယ်။ သူ့ဆော် ကောင်မလေးကတော့ သူကြွားခဲ့သမျှ သူ့ဘဲလာရင် အရှက်ကိုကွဲရောပဲ။
နောက်ထပ် ရှမ်းတရုတ်မတစ်ယောက်ကျတော့ သိပ်တော့ ဟင်းချက်စားလေးတော့မရှိပါဘူး။ အပြင်သွားရင်တော့ ရေမွှေးတစ်ပုလင်းလုံးမှောက်သလား လိုးရှင်း တစ်ဗူးလုံးပဲ သုံးသလားထင်ရလောက်အောင် မွှေးကြိုင်နေတတ်ပါတယ်။ ဟင်းချက်လေ့ရှိရှိ မရှိရှိ၊ လူဆိုတာ အမှိုက်တော့ ရှိတာပါပဲ။ ဥပမာ ခေါက်ဆွဲပြုတ်စားတာတို့ဘာတို့ပေါ့။ အရင်က အားလုံးဘုံပစ်တဲ့ အမှိုက်ပုံးထားပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့အမှိုက်ပုံးကိုပစ်ဖို့ကျ ဘယ်သူမှ မလုပ်ချင်ကြပါဘူး။ အိမ်မှာ ဟင်းအများဆုံးချက်တဲ့ ကျွန်မတို့ အခန်းက ပစ်ရတာ များပါတယ်။ အဲ့လို ပစ်ပေးနေလေ ထန်းတက်လက်မှတ်ရပြီး အမှိုက်ပုံးပစ်တာပဲ ကိုယ့်တာဝန်လိုဖြစ်လာတော့ ကျွန်မတို့ အခန်းကလူတွေကလဲ အဲ့အမှိုက်ပုံးထဲ မထည့်တော့ပဲ ကိုယ့်အမှိုက်ကိုယ်ချက်ချင်းပစ်ပြီး အမှိုက်ပုံးနဲ့ ဝေးဝေးနေလိုက်ပါတယ်။ အမှန်ဆို အမှိုက်များတဲ့သူက ၅ခါအမှိုက်ပုံးရှင်းပေးရင် အမှိုက်နည်းသူက တစ်ခါလောက်တော့ အလိုက်တသိရှင်းပေါ့။ တူတူနေနေတာ မိသားစုမှ မဟုတ်တာပဲ။ အားလုံး မြန်မာပြည်မှာဆို ကိုယ်လုပ်စရာမလိုခဲ့တဲ့ သူတွေချည်းပဲလေ။ ကျွန်မတို့ ညီအစ်မကတော့ ကိုယ်ဟင်းချက်တဲ့အချိန် အမှိုက်ကို ကျွတ်ကျွတ်အိပ်နဲ့ တခါတည်းထည့်ပြီး ဟိုးအမှိုက်ပိုက်လိုင်းထဲကို တစ်ခါတည်း ပစ်ပါတယ်။ တစ်ခြားအစ်မကြီးတွေကတော့ ကိုယ်ပိုင် အမှိုက်ပုံးလေး သပ်သပ်ဝယ်ထားတာရှိပါတယ်။ အဲ့လိုလဲဖြစ်ရော အိမ်မှာ ခေါက်ဆွဲပြုတ်တွေ၊ သားရေစာတွေ အများဆုံးစားတဲ့ ရှမ်းတရုတ်မ အကျပ်ရိုက်ရပြီပေါ့။ သူ့အမှိုက်က ကျွန်မတို့ဟင်းချက်တဲ့သူတွေလို သိပ်မများတော့ အမြဲတမ်း သူလုပ်စရာမလိုဘူးဆိုပြီး အမှိုက်ပုံးမပစ်တာ။ ခုတော့ သူ့အမှိုက်လဲ ပစ်ပေးမဲ့သူမရှိတော့ဘူးလေ။ အဲ့ကျတော့ လူလစ်ရင် လစ်သလို သူ့ခေါက်ဆွဲပြုတ်အထုတ်တွေ ဘီစကွပ်ထုတ်တွေကို သူများအမှိုက်ပုံးထဲ လိုက်ထည့်ပါတော့တယ်။ အဲ့တုန်းက ဆိုရင် ကိစ္စလေးက သေးပေမဲ့ များလာတော့ အဆိုင်အခဲက နောက်ပိုင်းအတော်ကြီးလာပါတယ်။ နင့်အမှိုက် ငါ့ထဲလာမထည့်နဲ့ ပြောရင်လဲ ပြောတဲ့သူက အလွန်၊ ဒါပေမဲ့ Principle အရတော့လဲ အဲ့မိန်းကလေးက နားလည်မှုမရှိတာပါပဲ။ အဲ့တုန်းကဆို ကိုယ့်အမှိုက်ပုံးထဲ ရောက်နေတဲ့ အမှိုက်ကို ဘယ်သူ့အမှိုက်လဲ analyze လုပ်ကြ၊ အမှိုက်ပစ်သခိုးစောင့်ဖမ်းကြ၊ အမှိုက်ပုံးကို မီးခံသတ္တာလို လက်ဗွေနဲ့မှ ဖွင့်လို့ရတာတို့၊ သော့ခတ်ထားလို့ရတာတို့၊ ကိုယ့်အသံနဲ့မှ ဖွင့်လို့ရတာတို့ ဝယ်ရမဲ့ပုံပဲဆိုပြီး ကျန်တဲ့သူတွေ စောင်းမြောင်းပြောကြနဲ့ ဇာတ်လမ်းတွဲရိုက်ရင်တောင် Rating ကောင်းကောင်းရနိုင်ပါတယ်။ ခုချိန်စဉ်းစားကြည့်ရင်ရီချင်စရာ။
အဲ့ဒိ ရှမ်းတရုတ်မနဲ့ တစ်ခန်းထဲနေတဲ့ ပြည်ကြီးတရုတ်မတစ်ယောက်ရှိတယ်။ သူကတော့ လုံးဝ ထမင်းဟင်းချက်မစားပါဘူး။ သူ့ဟာသူလဲနေတတ်ပါတယ်။ မြန်မာတွေနဲ့နေတော့ မြန်မာအစားအစာတော့ အတော်ကြိုက်တယ်။ အဲ့ဒိတုန်းက ကျွန်မတို့ကျောင်း ကန်တီးက မြန်မာထမင်းဆိုင်ရှိတော့ သူက မုန့်ဟင်းခါးတို့ ကြာဇံချက်တို့ အဲ့ဒိက ဝယ်စားတယ်။ တစ်ခါတစ်လေ အိမ်မှာ ကိုယ်ချက်စားရင်တော့ သူ့ကို အားလုံးက ကျွေးဖြစ်ပါတယ်။ ကြာဇံချက်တော့ သူအတော်လေးကြိုက်တယ်။ တစ်ခါတစ်လေ ပစ္စည်းတွေ ဝယ်ပေးပြီးတောင် ချက်ခိုင်းတယ်။ လဘက်သုတ်ဆိုလဲ ကိုယ်စားသလို စားနိုင်တယ်။ မကျွေးရင်တော့ မစားပါဘူး။ အလိုက်သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တရုတ်မဆိုတော့ မြန်မာမိန်းကလေးတွေနဲ့ ယှဉ်ရင် နည်းနည်း အနေထိုင် ပက်စက်တယ်လို့ ခံစားရတယ်။ တစ်ရက် အိမ်က ဧည့်ခန်းထဲမှာ တီဗွီကြည့်နေတုန်း နောက်ဖေးကနေ ဖြူဖြူကြီး လမ်းလျှောက်လာတာ မျက်လုံးထောင့်ကနေ ဖြတ်ကနည်းတွေ့လို့ ကြောက်ကြောက်နဲ့ မကြည့်ရဲကြည့်ရဲကြည့်လိုက်တော့မှ ရေချိုးခန်းထဲကနေ ကိုယ်လုံးတီး ဖင်ပြောင်ကြီးနဲ့ ထွက်လာတာ၊ ကိုယ်ကလဲ လန့်လဲ လန့် သူ့ကိုမြင်တော့လဲ သူ့အစားကိုယ်ကရှက်။ ဒါတောင် သူက ရီကျဲကျဲနဲ့ ရှင်းပြသေးတယ်။ သူ တာဝါယူဖို့ မေ့ကျန်ခဲ့လို့တဲ့။ ကိုယ်တွေသာဆို ဝင်သွားတဲ့ အင်္ကျီနဲ့ ပြန်ဝတ်ထွက်လာမှာပေါ့။ မြန်မာပြည်က ရောက်စ ကျွန်မအတွက်တော့ Culture Shock ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့လဲ ခုတော့ ကိုရီးယား ဆောင်နာတွေဘာတွေသွား၊ သူတို့ တရုတ်ပြည်မှာ အိမ်သာက တံခါးတောင် မရှိဘူးကြားမိတော့ သူ့အနေနဲ့ မိန်းကလေးတွေချည်းပဲ ဆိုပြီး သိပ်ဂရုမစိုက်တာ ဖြစ်နိုင်တယ်။
နောက်အစ်မကြီးတစ်ယောက်ကျတော့ ကိုယ်တွေနဲ့ အတော်လေးကို ခင်ပါတယ်။ တစ်ခန်းထဲနေတာပေါ့။ သူ့ချစ်သူက အမေရိကားမှာဆိုတော့ သူက ၂၄နာရီနီးပါ ဖုန်းပြောတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၃နှစ်လောက်က ဟန်းဖုန်းတွေက နည်းနည်း ဈေးကြီးသေးတော့ လိုင်းဖုန်းသုံးပြီး ဖုန်းကဒ်ဝယ်ပြောတာပေါ့နော်။ စင်္ကာပူနဲ့ အမေရိကားကျတော့ ဖုန်းကဒ်တစ်ကဒ်က ၃၊ ၄နာရီအပြောခံတယ်လေ။ ဟိုဘက်က ခေါ်တာတော့ များပါတယ်။ အဲ့ဒိတုန်းက မြန်မာပြည်ခေါ်ရင် ၁၀ဒေါ်လာကဒ်က ၈မိနစ် ကနေ ၁၀မိနစ်လောက်ပဲရတာ။ ဒီကြားထဲ လူကြီးမင်းနဲ့တွေ့ရင် ပိုက်ဆံက ဖြတ်ခံရသေးတယ်။ သူ့လိုင်းဖုန်းကြိုးကြီးက အရှည်ကြီးပဲ တစ်အိမ်လုံးသွားလေရာ ယူသွားလို့ရအောင်လေ။ တစ်ချိန်လုံး ဖုန်းပြောနေတဲ့သူဆိုတော့လဲ တစ်နေရာတည်းဘာမှ မလုပ်ပဲ နေလို့မရဘူးလေ။ အဲပြောချင်တာက သူဖုန်းပြောတဲ့ကိစ္စမဟုတ်ဘူး။
သူက သူ့ရည်းစားကို အရမ်းချစ်တာ။ ဒိအထိလဲ နားလည်ပေးလို့ရပါတယ်။ လူတိုင်းကိုယ့်ရည်းစားကို ချစ်ကြပါတယ်။ သူစကားပြောရင် “ကို ကလေ…” လို့ အစချီပြီး သူ့ရည်းစားအကြောင်းမပါတာ မရှိဘူး။ ဘယ်အကြောင်းအရာပြောနေနေ “ကို ကလေ…” ဆိုပြီး ဆက်စပ် ပလိုက်တာပါပဲ။ နည်းနည်းလေး စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ပေမဲ့ ခင်မင်မှုရှိနေတော့ သူ့အကျင့်လေးကို လက်ခံပြီး နားလည်ပေးပါတယ်။ အဲ! ဆိုးတာက… တီဗွီကြည့်တဲ့အချိန်… ကျွန်မက ကျွန်မကြိုက်တဲ့ ရုပ်ရှင်ကြည့်ရင် ကျွန်မကို လာနှောင့်ယှက်တာ စကားလာပြောတာ သိပ်မကြိုက်ပါဘူး။ ပြီးတော့ ရန်ကုန်အိမ်မှာတောင် တီဗွီစောင့်နတ်မင်းလို့ အမည်ရခဲ့တာနဲ့ အတူ စင်္ကာပူရောက်တော့လဲ တီဗွီရှေ့မှာ များသောအားဖြင့် ကျွန်မရှိတာများပါတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကိုယ်ကြည့်နေတဲ့ ဇာတ်လမ်းတွဲက ည ၈နာရီပြမယ်ဆိုရင် အများနဲ့ နေတော့ ဦးသူစနစ်လေ။ ဦးတဲ့သူကြည့်နေတဲ့ Channel ကို လိုက်ကြည့်ရတာပါ။ မပြောင်းကြပါဘူး။ (ကိုယ့်က အိမ်ကသူတွေနဲ့ ဘာရှော့မှ မရှိခဲ့ပေမဲ့ ကိုယ့်ကိုလဲ အဲဒါနဲ့ပတ်သတ်ပြီး ဘာနာမည်ပေးထားကြမလဲတော့ မသိပါ။ ပေးထားလဲ စိတ်မဆိုးပါဘူး။ :P ကိုယ်တွေ တီဗွီကြည့်တာ စာမေးပွဲတွင်း တစ်အိမ်လုံး ဖင်ကုန်း စာကျက်နေချိန်တောင် တီဗွီရှေ့ စာအုပ်လေးနဲ့ ထိုင်နေတတ်လို့ အတူနေတဲ့ တစ်အိမ်လုံးက လူတွေက ကိုယ့်ကို စာမေးပွဲပြီးသွားပြီလားလို့ မေးခံရတဲ့အထိ)
အဲ အစောက ကိစ္စဆက်ရရင်ဖြင့် အဲလို ဇာတ်လမ်းတစ်ခုကို တလေးတစားနဲ့ အာရုံစိုက်ကြည့်၊ ဖီးလ်အပြည့်နဲ့ကြည့်တဲ့ကျွန်မဘေးကို အဲ့ဒိ အစ်မကြီးရောက်လာပြီဆိုရင် ပြဿနာက စတာပဲ။ သူက သူ့ရဲ့ “ကို” အကြောင်းစတော့တာပဲ။ သူ့ကို လှည့်ကြည့် ရီပြမိလို့ “ကို ကလေ…” ဆိုပြီး စမှာစိုးလို့ ရုပ်ရှင်ထဲ အရမ်းစိတ်ဝင်စားနေတဲ့ပုံစံမျိုးနဲ့ မသိချင်ယောင်ဆောင်နေရင်တောင် ရုပ်ရှင်ထဲက မင်းသားက မင်းသမီးကို ဂရုစိုက်တဲ့အခန်း၊ ချစ်ပြတဲ့အခန်း၊ ဂျေဝင်တဲ့အခန်း (ပုံမှန်အားဖြင့် ပရိတ်သတ်တွေ ရင်ခုန်တဲ့ အခန်းလေးတွေပေါ့) မျိုးတွေလာပြီဆိုရင်
“ဟယ်… ကို လဲ အဲ့အတိုင်းပဲသိလား။ အစ်မကို သိပ် ချစ်တာ”။
“ဟယ်… ကို ကလေ… အဲ့မင်းသားလိုပဲ သဝန်တိုတတ်တယ်သိလား။”
“ဟယ်… မင်းသား သနားပါတယ်။ ကို့ ကိုတော့ အစ်မက အဲ့လို မလုပ်ရက်ပါဘူး” ပြီးကျရင် ဘေးမှာ တရွှတ်ရွှတ် ငိုသေးတာ။
ကိုယ်လဲ ရုပ်ရှင်ကြည့်လို့ စိတ်ပါဝင်စားလာရင် ငိုတတ်ပါတယ်။ လူတွေရှေ့ဆိုရင်တော့ မငိုပဲ ထိန်းထားတာပေါ့။ အခုတော့ ရင်ခုန်ရမဲ့ အခန်းတွေ လာရင်တောင် “ကို ကလေ…” ဆိုတဲ့ အသံကြီးလာမှာကို ထိတ်လန့်စွာ စောင့်စားနေရတဲ့ ဘဝ၊ မင်းသားလေးကို သနားလို့ ငိုချင်နေရင်တောင် “ကို ကလေ…” ဆိုပြီး ရုပ်ရှင်ကြည့်ရင်း ကိုယ့်ဘေး တရွှတ်ရွှတ်လာငိုနေတော့ ကိုယ့်ဖီးလ်တွေပါငုတ်ရောပေါ့။
တစ်နေ့ တီဗွီကနေ King Kong (မျောက်ဝံ)ကြီး ကားပြနေတာ အားလုံးထိုင်ကြည့်နေကြတာပေါ့။ အဲ့ထဲမှာ မျောက်ဝံမကြီးကို ကျည်ဆံထိသွားတော့ မျောက်ဝံထီးကြီးက အသည်းတွေကွဲပြီး တိရိစ္ဆာန်ပင်ဖြစ်လင့်ကစား မျောက်ဝံမကြီးဘေး အသာထိုင်ဖက်ပြီး ဝမ်းနည်းနေတာပေါ့။ အဲ့ အစ်မကြီးကလဲ ထုံးစံအတိုင်းမျက်ရည် တရွှဲရွှဲပေါ့ ဒါပေမဲ့ လူမဟုတ်ပဲ မျောက်ဝံမည်းမည်းကြီးတွေဆိုတော့ “ကို နဲ့ အစ်မ အတိုင်းပဲ”လို့ ထွက်မလာဘူး။ အဲ့အချိန်မှာ သူ့ကို ဘယ်တုန်းကတည်းက အမြင်ကပ်နေမှန်းမသိတဲ့ တခြား အစ်မကြီးတစ်ယောက်က
“ဟယ်… မျောက်ဝံကြီးသူ့ ရည်းစားကို ချစ်တာ ငါနဲ့ ငါရည်းစားအတိုင်းပဲ”
ဆိုပြီး ရွှဲ့ပြောလိုက်တော့ အားလုံး ဘာကိုဆိုလိုလဲ သိပြီး ထရီကြပါလေရော။ မျက်ရည်ရွှဲလဲနဲ့ အစ်မကြီးကတော့ သူ့အကျင့်ကို သူသိလို့ပဲ ရှက်ပြီး လိုက်ရီသလား။ သူများပြောတာကို ပေါက်တတ်ကရဆိုပြီး ရီစရာတစ်ခုအဖြစ်နဲ့ပဲ နားလည်လို့ လိုက်ရီသလားဆိုတာတော့ သူပဲ သိမယ်ထင်ပါတယ်။
ဒီလိုနဲ့ လူအမျိုးမျိုး စိတ်အထွေထွေ နေလာပြီး အိမ်ပြောင်းသွားကြ နောက်ထပ် အခန်းငှားမဲ့သူအသစ်ရောက်လာလိုက်နဲ့ တွေ့ဆုံကြုံကွဲ ဓမ္မတာပါပဲ။ အသစ်ပြောင်းလာတဲ့ တစ်ခန်းမှာ ရန်ကုန်တုန်းက မော်ဒယ်လုပ်ဖူးပြီး ခု စလုံးရောက်တော့လဲ အချောအလှ သတင်းကြီးတဲ့ မော်ဒယ်မလေးတစ်ယောက်ရယ် နောက်တစ်ယောက်ကတော့ ကျောင်းပြီးခါနီး စီနီယာတစ်ယောက်ရယ် တစ်ခန်းတူတူနေပါတယ်။ မော်ဒယ်မလေးကတော့ သူ့ဟာသူ အေးဆေးပါပဲ ဘယ်သူနဲ့မှလဲ ပြဿနာမဖြစ်ဘူး။ သူ့အခန်းဖော် စီနီယာဆီကို အမြဲလာလည်တဲ့ သူငယ်ချင်း ဂျိုဂျို (နာမည်အရင်းမဟုတ်) ဆိုတဲ့ ကောင်မလေးတစ်ယောက်ရှိတယ်။ အဲ့ကောင်မလေးလာရင် သူကလဲ အခန်းထဲဝင်တော့ မော်ဒယ်မလေးလဲ စိတ်ရှုပ်လို့ထင်တယ် အပြင်ထွက်ထွက်သွားတယ်။ ကိုယ်တွေကတော့ တစ်ခန်းထဲ မဟုတ်တော့ ဘာမှ သိပ်မထိခိုက်ဘူးလေ။ အဲ့ဒိ ဂျိုဂျိုးဆိုတဲ့ ကောင်မလေးက ခေတ်ဆန်ဆန်ပိန်ပိန်ပါးပါးလေး။ သူဝတ်တဲ့ အဝတ်အစားလေးတွေဆို Floral အဆင်လေးတွေ ဇာလေးတွေနဲ့ အရမ်းလှတာပဲ။ အိမ်ရှေ့ဖိနပ်ချွတ်မှာ ဒေါက်ဖိနပ်အမြင့်ကြီး ချွတ်ထားတာတွေ့ရင် သူအိမ်ကိုအလည်ရောက်နေလို့ပဲ။ အမြဲလာလည်နေကျဆိုတော့ အိမ်က လူတွေအားလုံးနဲ့လဲ ရင်းနှီးပါတယ်။ သူကလဲ ခင်ခင်မင်မင်ရှိပါတယ်။
တစ်ရက် အိမ်မှာ တခြားလူတွေသိပ်မရှိကြဘူး။ အိမ်က စံပြချစ်သူအစ်မကြီးက ထုံးစံအတိုင်း ဖုန်းပြောရင်း အခန်းထဲကထွက်...နောက်ဖေးကို ချိုးအကွေ့၊ သူကလဲလက်ထဲမှာ ပန်းကန်ကိုင်ထားပြီး ဖုန်းကိုပုခုံးနဲ့ ညှပ်ပြောကြည်နူးနေတော့ ကြမ်းပြင်ပေါ်ပဲ မျက်လုံးက အရင်ရောက်တာပေါ့။ မီးဖိုရှေ့မှာ ခြေသလုံးမွှေးတွေနဲ့ ယောက်ျားခြေထောက်ကြီးကို စတွေ့တာပေါ့။ သူလဲ အလန့်ထညက်နဲ့ ခြေထောက်ကနေ တဖြည်းဖြည်း မော့ကြည့်တော့မှ ဂျိုဂျိုဖြစ်နေတယ်။ ခါတိုင်းဆို သူက အိမ်လာရင် အသာကပ်ခြေအိပ်ရှည်အမြဲဝတ်ထားတော့ သတိသိပ်မထားမိဘူးလေ။ အဲ့နေ့ကတော့ သူလဲ အိမ်မှာ လူမရှိဘူးဆိုပြီး နောက်ဖေးဝင် ဟင်းချက်နေတော့ ခြေအိတ်ချွတ်ထားလိုက်ပုံရတယ်။ စံပြချစ်သူအစ်မကြီးကလဲ အသည်းခတ်ငယ်ငယ်ဆိုတော့ စိတ္တဇလူသတ်သမားတွေ့တာကျနေတာပဲ သူ့ရှေ့တော့ ဟန်မပျက် ပြန်လှည့်လာပြီး အခန်းထဲဝင်လာတော့မှ
“အမလေး… ဂျိုဂျိုက အခြောက်ကြီးလားမသိဘူး” ဆိုပြီး စပြောပါတော့တယ်။ ကိုယ်တွေလဲ အမြဲ မိန်းမလို့ သတ်မှတ်ပြောဆိုနေတဲ့သူတစ်ယောက်ကို ရုတ်တရက်ဆိုတော့ ဘယ်လက်ခံနိုင်မလဲ။ သူက ယောက်ျားဆိုရင်တော့ လူကောင်သေးတဲ့အထဲ ပါမယ်။ အသံက မိန်းမအသံလို မညောင်ပေမဲ့ တချို့ သူ့ထက် အသံသြတဲ့ မိန်းမတွေတောင် ကိုယ်တွေ့ဖူးတော့ သူလဲ အသံသြတဲ့ မိန်းကလေးဖြစ်မယ်ပဲ ယူဆထားတာ။ ပြီးတော့ အခြောက်တွေနဲ့ မိန်းမတွေရဲ့ စကားပြောပုံကလဲ မတူပါဘူး။ အခြောက်တွေက တကယ့်မိန်းမတွေထက် ပိုနွဲ့နေတတ်တယ်လေ။ ဒါပေမဲ့ ဂျိုဂျိုးကတော့ ကျွန်မတို့မိန်းမတွေလိုပဲ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း စကားပြောလဲ “နင်ဟယ်… ငါဟယ်” နဲ့ အပိုတွေ သိပ်မရှိပါဘူး။ ဒီလိုနဲ့ အိမ်မှာရှိတဲ့ အခန်းဖော်တွေကြားလဲ ဟုတ်လားမသိဘူး။ မဟုတ်ပဲနဲ့ပဲ စွပ်စွဲမိတာလား။ ခြေသလုံးမွှေးရှည်တဲ့ မိန်းကလေး လဲရှိနိုင်တာပဲလေ။ ဒါပေမဲ့ စံပြချစ်သူမမကတော့ သူ့ခြေသလုံးမွှေးက မိန်းကလေး အမွှေးနဲ့ကို မတူဘူးတဲ့။ သူကတော့ သေချာတယ်တဲ့။ ဒါကြောင့်မို့ တစ်ခန်းထဲနေတဲ့ မော်ဒယ်မလေးက ရိပ်မိလို့ သူလာရင် အပြင်ထွက်ထွက်သွားတာကိုးလို့ တွေးမိကြတာပေါ့။
အဲ့ဒိအကြောင်းကို ကျွန်မအစ်မတွေနဲ့ ခင်တဲ့ မအေး ဆိုတဲ့ အစ်မကြီးကိုပြောပြတော့မှ “ဂျိုဂျိုးကို သိတာပေါ့။ သူ့အိမ်မှာ သူနဲ့ တစ်ခန်းထဲ နေသွားတာတောင် အခြောက်မှန်း တော်တော်နဲ့ မသိခဲ့ဖူး”တဲ့။ သူက အရမ်းသိုသိပ်တာတဲ့။ အင်္ကျီလဲရင်တောင် တစ်ခန်းထဲပေမဲ့ အိမ်သာထဲ ဝင်လဲလို့ အားလုံးက သိုသိပ်တဲ့ မိန်းကလေးပဲထင်တာ။ ကျောင်းမှာ “မအေး က ယောက်ျားနဲ့ အခန်းရှယ်နေတာဆိုပြီး သတင်းတွေထွက်တော့ သူက ငါယောက်ျားနဲ့ အခန်းမရှယ်ပါဘူး။ အိမ်တော့ရှယ်နေတယ်။ သူက အိမ်သူကြီးဆိုတော့ အိမ်က အိပ်ခန်းတစ်ခုမှာတော့ ယောက်ျားလေး ၂ယောက်နေတယ်။ ဒါကလဲ စင်္ကာပူမှာ ပုံမှန်လိုဖြစ်နေတာပဲလေ။ သူ့ကို ယောက်ျားနဲ့ တစ်ခန်းထဲ အိပ်တာဆိုတဲ့ သတင်းကြီးကြောင့် တစ်ရက် သူ့အသိကောင်လေးကို အတင်းပြောပြဆိုပြီးမေးတော့မှ ဂျိုဂျိုးက ယောက်ျားတဲ့။ သူကျောင်းကို ပထမဆုံးလာတက်တုန်းကတောင် ယောက်ျားလေးလို ဝတ်သေးတယ်တဲ့။ ဒါပေမဲ့ ခပ်နွဲ့နွဲ့ပဲပေါ့နော်။ ခုတော့ ကျောင်းတက်မမှန်လို့ ကျောင်းထုတ်ခံလိုက်ရပြီး လူကလဲ လုံးဝ မိန်းမလိုဖြစ်သွားတာတဲ့။ မြန်မာပြည်ပြန်ရင် သူ့မိဘတွေ သိမှာစိုးလို့ ဒီမှာ မိန်းမလို နေရတာ ပျော်တယ်ဆိုပြီး နေနေတာတဲ့။ သူ့ရည်မှန်းချက်ကတော့ ပိုက်ဆံစုပြီး ဖြတ်ဖောက်ချုပ်လုပ်မယ်ပေါ့။ အဲ့တော့မှ သူလဲ အားတော့နာတယ် ဒါပေမဲ့ တစ်ခန်းတည်းနေရတာတော့ ဘယ်လိုမှ အဆင်မပြေနိုင်တော့ဘူးလေ။ ဒီတော့ အခြောက်လဲ ယောက်ျားပဲဆိုပြီး ဘေးက ယောက်ျားလေး ၂ယောက်ခန်းမှာ သွားအိပ်ဆိုပြီး ပို့လိုက်တော့။ ဟိုဘေးက ယောက်ျား ၂ယောက်လဲ စကပ်တွေ အတွင်းခံတွေနဲ့ဘယ်လိုလုပ် အခန်းရှယ်မတုန်း။ အဖြစ်ကိုတွေးပြီး ရီလဲရီရသလို ကာယကံရှင် ဂျိုဂျိုးကိုလဲ ဂရုဏာသက်မိပါတယ်။
ကိုယ်တွေလဲ စစချင်း သိသိချင်းတော့ နည်းနည်းဟန့်သွားပေမဲ့ နောက်ပိုင်းကျတော့ သူ့ဟာသူ ယောက်ျားဖြစ်ဖြစ် မိန်းမဖြစ်ဖြစ် ပုံမှန်ပေါ့။ အိမ်မှာ တခြားလူတွေရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေ ဘဲတွေ ယောက်ျားလေးတွေ လာလည်နေရင်တောင် ပုံမှန်နေနိုင်တာ။ သူ့ကိုလဲ နောက်ပိုင်းတော့ ပုံမှန်ပဲ အားလုံးက ဆက်ဆံဖြစ်သွားပါတော့တယ်။
အဲ့ဒါကြောင့် စင်္ကာပူရောက်တုန်း လွဲလိုက်တဲ့ အလွဲတွေကတော့ ကျွန်မ မဟုတ်သော ကျွန်မတွေနဲ့လဲ ခင်မင်ခွင့်ရခဲ့တာပါပဲ။
ဒီပိုစ်လေးနဲ့အတူ စကားလေးပါးချင်တာက တစိမ်းတွေနဲ့ နေတာ ကိုယ့်မိသားစုနဲ့နေတာနဲ့ မတူတဲ့အတွက် တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦး အလိုက်အထိုက် ညှိနေနိုင်ဖို့လိုပါတယ်။ မိသားစုချင်းတောင် အမှတ်မထားကြပေမဲ့ တစ်ခါတစ်ရံမှာ စကားများတတ်သေးတာ။ တစိမ်းနဲ့ စကားများရင်တော့ ပြန်ခေါ်ဖို့ခက်ပါတယ်။ နိုင်ငံခြားကိုလာပြီး ကျောင်းတက်တာပဲ ဖြစ်ဖြစ် အလုပ်လုပ်နေတာပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ အများစုကတော့ အလွယ်တကူ စခဲ့ကြ ဖြတ်သန်းခဲ့ကြတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီတော့ ကိုယ်က အိမ်ငှား၊ အခန်းငှားဆိုရင် အလိုက်သိပေး၊ အိမ်မှာရှိတဲ့ စည်းကမ်းတွေ အိမ်ပေါ်မတက်ခင်ကတည်းကမေးပြီး လိုက်နာနိုင်မှ အဲ့အိမ်မှာနေ၊ ကိုယ်က အိမ်ရှင်၊ အိမ်သူကြီး ဆိုရင်လဲ ကိုယ့်အိမ်မှာ လာငှားနေတဲ့သူဆိုတာ ကိုယ့် ကာစတန်မာပဲ သူတို့ကိုလဲ အထိုက်အလျောက် နားလည်ပေး၊ အိမ်မှာ အခန်းငှားနေတာ ကိုယ့်လုပ်စာလာထိုင်စားနေတာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီတော့ သူ့တို့ကိုလဲ သူတို့ရသင့်တဲ့ လွတ်လပ်ခွင့်ပေး။ တချို့ မျက်စိမှိတ်ပေးလို့ရတဲ့ အမှားလေးတွေရှိခဲ့ရင်တောင် ကြီးကြီးမားမားမဟုတ်ရင် ခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်။ နောက်မလုပ်စေချင်ရင် သတိပေးလိုက်။ သူတို့ဆီက ကိုယ်ပိုက်ဆံရနေတာပဲလေ။ ကိုယ့်ဟာကိုယ် တစိမ်းနဲ့ မနေနိုင်ရင် ကိုယ်လဲ ပိုက်ဆံရမှာမဟုတ်ဘူးလေ။ ဒီတော့ အပြန်အလှန် သိတတ်နားလည်ကြဖို့ ပြောချင်ပါတယ်။
မဗေဒါနှင့် စင်္ကာပူရောက်အလွဲများကို အားပေးကြတဲ့ ပရိတ်သတ်အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒီတစ်ခေါက်ပိုစ့်လေးကတော့ အလွဲအဖြစ်အပျက်လေးကတိုပေမဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့တဲ့ သူတွေအကြောင်းကို ဇာတ်လမ်းလေးတစ်ပုဒ်လို ဖတ်ကောင်းမယ်မျှော်လင့်ပါတယ်။ တကယ်လို့ ကာယကံရှင်တွေက ဖတ်မိခဲ့မယ်ဆိုရင်လဲ ကိုယ့်ကိုပြောတာ ဖြစ်ရမယ်လို့ ဒေါမပွပဲ၊ ရုပ်ရှင်ထဲက ဇာတ်ကောင်တစ်ကောင်အကြောင်းလို့သာ သတ်မှတ်ပြီး ရယ်ပြုံးကြပါလို့ အကြံပြုပါရစေ။ မဟုတ်ရင် ကိုယ်က ဒီလိုပါဆိုတာ ဝန်ခံပြီးသွားဖြစ်သွားလိမ့်မယ်နော်။ :P ဒီတစ်ခေါက်အလွဲပိုစ့်လေးကိုရော ဘယ်လိုမြင်လဲ? သင်တို့ ကြုံခဲ့တဲ့ Flatmates လေးတွေအကြောင်းလဲ ပြောပြသွားကြလေ။
မျက်နှာပြောင်တိုက်ခဲ့တဲ့ Presentation (စင်္ကာပူရောက် အလွဲများ ၁၄)
လူတွေအားလုံးမှာ ချော်လဲ ရောထိုင်လုပ်ခဲ့ရတဲ့ အဖြစ်အပျက်လေးတွေရှိကြမှာပေါ့။ တခါတစ်လေကျတော့လဲ ရောထိုင်လို့မရပဲ အရမ်းသိသာသွားရင်တော့ မျက်နှာပြောင်လေးတိုက်ပြီး စပ်ဖြီးဖြီး ပြုံးပြရတဲ့ ကလေးရှက်တော့ ငိုတယ်၊ လူကြီးရှက်တော့ ရီတယ်ဆိုတဲ့ အခြေအနေလေးတွေလဲ ကြုံတွေ့ဖူးမှာပေါ့။ တကယ်လို့ အဲ့လို မျက်နှာပြောင်တိုက်ခဲ့ရတာ တစ်ယောက်နှစ်ယောက်ရှေ့မှာမဟုတ်ပဲ၊ တစ်တန်းလုံးရဲ့ရှေ့၊ ကိုယ့်ကို အမှတ်ပေးနေတဲ့ ဆရာရဲ့ ရှေ့မှာ ဖြစ်နေတယ်ဆိုရင် သင်တို့ရော ဘယ်လိုဖြေရှင်းဖို့ စဉ်းစားလဲဟင်?
မဗေဒါတစ်ယောက် ပိုလီတက်ခဲ့တဲ့ကာလတွေမှာ ကျောင်းဆင်းတာနဲ့ Part time အလုပ်ကို ပြေး အိမ်ပြန်ရောက်ရင် ပင်ပန်းပြီးအိပ်… တစ်ခါတစ်လေလောက်လေးများအားရင်တော့ တီဗွီလေးဘာလေးကြည့်၊ ဘာညာနဲ့ စာကျက်ချိန်ကို မရတာပေါ့… (ဆင်ခြေနည်းနည်းလဲပါသည်)။ အဲ့ဒိအချိန်က စင်္ကာပူအိမ်ကလဲ Dial up internet လေးပဲရှိတာတောင် တစ်ခါတစ်ခါ ဘာမှန်းမသိ ပျက်ပျက်သွားသေးတယ်။ ကွန်ပြူတာက အစ်မကွန်ပြူတာဖြစ်သလို သူက အိုင်တီဆိုတော့ သူ့ကို ပိုဦးစားပေးဖြစ်တယ်။ ဒီတော့ ပရောဂျက်လုပ်ရင် ကျောင်းက စာကြည့်တိုက် ဒါမှမဟုတ် Lab အခန်းတွေမှာပဲ သွားလုပ်ဖြစ်တာများပါတယ်။ ပိုလီ ဒုတိယနှစ်မှာ specialized major တွေ ရွေးရတော့ ကိုယ်က Microelectronic ကိုရွေးတယ်။ Micro ဆိုတဲ့အတိုင်း အသေးငယ်ဆုံး သာမာန်လူမျက်စိနဲ့တောင် မြင်ဖို့ခက်တဲ့ အိုင်စီလေးတွေအကြောင်း သင်ရတာပေါ့။ ခုခေတ်မှာ အီလက်ထရောနစ်ပစ္စည်းတွေ သေးသေးလာတာ Microelectronic ရဲ့ကျေးဇူးတွေပေါ့။ တခါတည်း မျက်လုံးထဲပေါ်အောင်ပြောရရင်တော့ အဲ့ဒိ Lab အခန်းခေါ် Cleanroom ဆိုတာထဲမှာ အကြီးမားဆုံး အမှိုက်ဆိုတာ ဆံပင်ပဲ။ အဲဒိ ဝေဖာလို့ ခေါ်တဲ့ Chip ပြားလေးတွေပေါ်မှာ လက်ဗွေရာထင်တာကိုတောင် အမှိုက်လို့ သတ်မှတ်တယ်။
အပေါ်က Microelectronic အကြောင်းရှင်းပြနေတာ တခြားတော့မဟုတ်ဘူး အဲ့ဒိလောက် သေးငယ်တဲ့အရာလေးတွေအကြောင်းကို တလွဲ research ရှာပြီး လူရှေ့သူရှေ့ တလွဲ Presentation လုပ်ခဲ့တဲ့အလွန်တရာမှ ပြန်စဉ်းစားတိုင်း “ငါသေသင့်တယ်” (တကယ်တော့ မသေရဲပါဘူး) ဆိုတဲ့ အတွေးမျိုးပေးတဲ့ အဖြစ်အပျက်လေးတစ်ခုအကြောင်း ပြောမလို့။
မှတ်မိတာမမှားဘူးဆိုရင်တော့ Molding အကြောင်း presentation လုပ်ရတာထင်ပါတယ်။ (Presentation က စာမေးပွဲအစဉ်ကြီး မဟုတ်ပေမဲ့ အောင်ဖို့ ရာခိုင်နှုန်းဘယ်လောက်လဲမသိဘူး ရှိပါတယ်) ကိုယ့် Research report ကို Presentation ပြန်လုပ်ရတာပေါ့။ အဲ့ဆရာနာမည်ကိုတောင် ကောင်းကောင်းမှတ်မိနေပါသေးတယ် မစ်စတာ အန်ကီဝီ တဲ့ အသီးနာမည်နဲ့ ဆင်တယ်။ ကိုယ့်ကို ဘယ်လောက်များ စိတ်ကုန်လို့ နောက်နှစ်ထပ်မတွေ့ချင်လို့ အအောင်ပေးခဲ့လဲမသိ။ ဟိ…
ကိုယ်လဲ အဲ့တုန်းက အချိန်ပိုင်းအလုပ်ကို အသေလုပ်တော့ အနီးကပ်မှာ အလုပ်ကပြန်လာတဲ့ ညတစ်ညမှာ ပင်ပန်းပြီး အိပ်ချင်နေတဲ့ကြားက research လုပ်ပြီး စာလုံး molding process ဘာညာတွေ့တာနဲ့ တန်းပြီး ကော်ပီထည့်လိုက်တော့တာပါပဲ။ ကိုယ် copy လိုက်တဲ့ content ကို တောင် မဖက်ကြည့်ခဲ့တာလား နားပဲမလည်ခဲ့တာလား ကိုယ့်ကိုကိုယ်လဲ မသိပါဘူး။ ငါ့ report လဲ ဆရာတွေက သေချာဖတ်မှာမဟုတ်ပါဘူး။ အတန်းထဲမှာ Presentation လုပ်ရင်လဲ သူများလုပ်လဲ ကိုယ်အာရုံစိုက်ဖြစ်တာမဟုတ်ဘူး။ ကိုယ်လုပ်လဲ သူများတွေ နားထောင်နေမှာ မဟုတ်လောက်ပါဘူး။ ဆရာကလဲ အသင်အပြ သိပ်မကောင်းဘူး (ကန်တော့ပါရဲ့နော် စော်ကားတာမဟုတ်ရပါ အမှန်တိုင်းပြောတာပါ)။ ဒီတော့ ဆရာကိုယ်တိုင်လဲ နားထောင်မယ် မထင်မိဘူး။
မနက်ကျ သေချာလေး Print ထုတ်ပြီး အဲ့ဒိ ဘာသာ အချိန်ကျတော့ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် Presentation လုပ်ကြတာပေါ့။ သူများတွေလုပ်သွားတာလဲ ဘယ်သူမှလဲ နားထောင်မနေပါဘူး။ စကားများမနေကြပေမဲ့။ ဖုန်းဆော့သူဆော့၊ နောက်တစ်ဘာသာရဲ့ ပရောဂျက်ကို ခုမှ ခိုးလုပ်နေသူလုပ်။ စာရေးပြီး စကားပြောသူပြော။ ဒါတောင် အဲ့ခေတ်က စမတ်ဖုန်းတွေ မပေါ်သေးဘူး။
ကိုယ့်အလှည့်ရောက်တော့ ကိုယ်လဲ အေးဆေးပဲ အတန်းရှေ့ထွက် Print လာတဲ့ စာရွက်ကို စာဖတ်သလို Presentation လုပ်တာပေါ့။ တမင်တကာ စာဖတ်သလို လုပ်တာ။ အဲ့ဒါမှ နားထောင်ရပျင်းပြီး ဘယ်သူမှ အာရုံမစိုက်အောင်လို့။ Molding measurement တွေအကြောင်းရောက်တော့လဲ အေးဆေးပဲ ဆက်ဖတ်နေတာပေါ့။ ရုတ်တရက်ကြီး ဆရာက ရပ်စမ်း။ နင်စောစောက ဖတ်လိုက်တဲ့ Measurement တွေက ဘယ်လောက်? ကိုယ်လဲ ပြန် repeat ပြတာပေါ့။ ဆရာက အဲ့လိုထောက်လိုက်တော့ အတန်းသားတွေကလဲ ကိုယ့်ကို ကြည့်ကြတာပေါ့။ ဆရာက ရှေ့လူတွေတုန်းက ဘာသံမှ မှ ထွက်မလာတာ။ ကိုယ် Repeat ပြတဲ့ measurement တွေက မီတာကျူ m3 တွေ၊ Units per gram တွေလေ။ ဆရာက နင့် Measurement တွေက တလွဲတွေချည်းပါလား။ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ဘာ presentation လုပ်နေတာရော သိရဲ့လားတဲ့။ ကိုယ်လဲ သဘောပေါက်လိုက်တယ်။ ကိုယ် copy လာတဲ့ research တွေက တလွဲကြီးဖြစ်နေပြီဆိုတာ။ ဘာနဲ့ လွဲမှန်းသာ မသိတာ။ ဆရာက မေးတော့လဲ ပြန်ဖြေရတာပေါ့။ Molding လေလို့။ ဘာလွဲနေလဲ သိလားတဲ့။ ကိုယ်လဲ ဆရာကို မျက်လုံး အဝိုင်းသားနဲ့ ပြန်ကြည့်ပြီး လွဲတာတော့ လွဲနေမယ်။ ဘာလွဲမှန်းတော့ မသိဘူးလို့ပြောလိုက်တယ်။
အဲ့ဒိအချိန်မှာ ရှက်လဲရှက် ကြောက်လဲကြောက်နေပေမဲ့။ မျက်ရည်ထွက်လာရင် ကိုယ့်ကို အာရုံမရှိသေးတဲ့ တခြားကျောင်းသားတွေပါ သတိထားမိမှာစိုးတာရော။ သေချာတာကတော့ ကျွန်မ Presentation content ကို ကျောင်းသားထဲက တစ်ယောက်မှ သတိမထားမိဘူး။ ဆရာနဲ့ ကျွန်မပဲ သိတယ်။ ဆရာစကားစပြောလို့သာ တချို့ကျောင်းသားတွေက မော့ကြည့်တာပဲရှိတယ်။ ကိုယ်ငိုချလိုက်မှ “ဘာဖြစ်တာလဲ။ ဘာလို့လဲ။ နင့် report ကိုပြပါ” ဆိုမှ အားလုံးရဲ့ laughing stock ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ဒီနိုင်ငံက ကျောင်းက အတန်းဖော်တွေဆိုတာ သူတို့အတွက် အကျိုးအမြတ်တစ်ခုခု မပေးနိုင်တဲ့သူဆို အပေါင်းအသင်းလုပ်ချင်ကြတာမဟုတ်ဘူး။
ဒီတော့ ဆရာက ဘာမှားလဲ သိလားလို့မေးတဲ့အချိန်။ တစ်ခုခုမှားနေမှာပေါ့ဆိုတာပဲ သိတယ် ဘာမှားလဲတောင်ကိုယ့်အဖြစ် ကိုယ်မသိဘူး။ အဲလို ပြောပြီးတော့ ဆရာက ဘာမှ ဆက်မပြောပဲ ခေါင်းတစ်ခါခါနဲ့ပေါ့။ ကိုယ်လဲ အတန်းရှေ့မှာ ဘာဆက်ပြောရမလဲ မသိတော့ဘူး။ ကိုယ့် report က တလွဲကြီးမှန်း ခုမှ သိတော့လဲ ဆက်ပြီး ဖတ်ရမှာ ကြောက်နေပြီ။ ဆက်ဖတ်လဲ အရှက်ပိုကွဲတော့မယ်။ အာ့နဲ့ပဲ မျက်နှာပြောင်ပဲတိုက်ပြီး စပ်ဖြီးဖြီးလုပ် ဆရာ့ကို မေးလိုက်တယ်…
“Do I still need to continue?” လို့ မေးလိုက်တော့…
ဆရာလဲ စိတ်ပျက်ပျက်နဲ့ လက်ခါပြီး “nevermind, Just go” ဆိုပြီး ဆူချင်စိတ်တောင် မရှိတော့တဲ့ပုံနဲ့ သူသင်ထားတဲ့ တပည့် ဒီလောက်တော်တာ သူ့အပြစ်တွေချည်းပါပဲဆိုတဲ့ ခံစားချက်ဖြစ်နေပုံမျိုးနဲ့ ကျွန်မကို ပြန်လွှတ်လိုက်တော့တယ်။
အတန်းပြီးတော့မှ ကိုယ် ကော်ပီလာတဲ့စာတွေကို အင်တာနက်မှာ ပြန်ရှာတော့ ဘာတွေ့လဲဆိုတော့ Building Molding အဆောက်အဦးဆောက်တဲ့နေရာမှာသုံးတဲ့ Molding Measurement တွေဖြစ်နေတယ်။ အမှားမရှိခဲ့ရင် အသစ်တွေဘယ်လို သင်ယူဖြစ်ခဲ့မလဲနော်။ ခုတော့ Building မှာလဲ Molding ရှိတယ်။ Building Molding ဆိုတာ ဘာ ဆိုတဲ့အကြောင်းလေးပါ ဖတ်ဖြစ်သွားတာပေါ့နော်။ (ခုထက်ထိ မျက်နှာပြောင်တိုက်မြဲပဲ။ မြန်မာနိုင်ငံသားဆိုတော့ ပြောင်ပြောင်ပဲ)
အဲ့ report ကတော့ ကျပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အာ့ကြောင့်ပဲ စာမေးပွဲမှာ ကိုယ်ပို ကျိုးစားလိုက်ဖြစ်တယ်ထင်တယ်။ အဲ့ဘာသာ အောင်တယ်။ ဆရာပဲ ကိုယ့်မမြင်ချင်တော့လို့လားမသိဘူး…
သူငယ်ချင်းတို့မှာရော ချော်လဲရောထိုင်းခဲ့ရတာတို့၊ ရှက်ရှက်နဲ့ မျက်နှာပြောင်တိုက်ခဲ့ရတဲ့ အဖြစ်အပျက်လေးတွေ ရှိလား? ကွန်မန့်မှာ ပျော်ပျော်ပါးပါး စိတ်ထဲပေါ့သွားအောင် မျှဝေသွားကြအုံးနော်…
ကဲ… ဒီပိုစ့်နဲ့ ကိုယ်ပေါင်ကိုယ်လှန်ထောင်းပြီးသကာလ… နားမယ်ကွယ်… တစ်ခါရယ်ရင် တစ်ရက်အသက်ပိုရှည်ပါစေနော်…
တစ္ခါက စာသင္ခန္း (သို႔) စကာၤပူေရာက္အလဲြမ်ား (၁၃)
ဒီအလဲြကို ေရးရမွာရွက္လို႔ မေရးပဲေနတာပါ… ဒါေပမဲ့ အဲ့ဒိအေၾကာင္းေျပာရင္ မေဗဒါအစ္မက သေဘာက်လြန္းလို႔ စကာၤပူေရာက္အလဲြမ်ားပိုစ့္ေရးပါလားေျပာေလ့ရွိပါတယ္… မေဗဒါတစ္ေယာက္ ေပၚလီတက္တုန္းက ဘယ္ေလာက္ေတာင္ အနီးကပ္မွစာလုပ္လဲ၊ စာထဲဘယ္ေလာက္ စိတ္၀င္စားလဲဆိုတာ ဒီပိုစ့္က ကိုယ္ေပါင္ကိုယ္လွန္ေထာင္းသလိုျဖစ္ေနေတာ့မယ္ထင္ပါတယ္… ကိုယ့္ကိုကိုယ္လဲ ေပၚလီကို တစ္ႏွစ္မွ မက်ပဲ မွန္မွန္ေအာင္လာတာ မယံု႔တယံုပါပဲ… (ေပၚလီကပဲ ေအာင္ဖို႔ လြယ္တယ္ထင္ပါ့)…
လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၂ ႏွစ္ေလာက္က ၁၀တန္းေအာင္ျပီးခါစ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ဟာ စကာၤပူဆိုတဲ့ ႏုိင္ငံျခားၾကီးမွာ ေပၚလီဆိုတဲ့ ဘာအဓိပၸါယ္မွန္း ေကာင္းေကာင္းနားမလည္တဲ့ ေက်ာင္းၾကီးတက္ရန္၊ ၀ါသနာပါလား မပါလားလဲေသခ်ာမသိတဲ့ ေမဂ်ာကို လူၾကီးေတြေလွ်ာက္ခိုင္းလို႔ ေလွ်ာက္ျပီး ပထမဆံုးအၾကိမ္ မ်က္စိသူငယ္ နားသူငယ္နဲ႔ေရာက္ရွိလာခဲ့ပါတယ္…
အဲ့ဒိအခ်ိန္အခါတုန္းက သူမဟာ အင္တာနက္မေျပာနဲ႔ ကြန္ျပဴတာေတာင္ အဖြင့္အပိတ္ေကာင္းေကာင္းမလုပ္တတ္ေသးတဲ့ သူတစ္ေယာက္ေပါ့… သူ႔ကို အင္တာနက္နဲ႔ စတင္မိတ္ဆက္တုန္းက အလဲြကိုလဲ စကာၤပူေရာက္ အလဲြမ်ား (၂)  မွာဖတ္ၾကည့္လို႔ရပါတယ္။
ျမန္မာအမ်ားဆံုးရွိတဲ့ ေပၚလီမွာတက္ရေပမဲ့ ကံဆိုးစြာပဲ ေက်ာင္းအပ္ေနာက္က်လို႔ ျမန္မာတစ္ေယာက္မွ မရွိတဲ့အတန္းကို ေရာက္သြားပါတယ္… ကံက လံုးလံုးမဆိုးေသးေတာ့လဲ လက္ေတြ႔လုပ္ရတဲ့အတန္းတစ္တန္းမွာ ၂တန္းေပါင္းသင္ေတာ့ တျခားအတန္းက ျမန္မာအစ္မၾကီးေတြနဲ႔ ဆံုျဖစ္တယ္… ဒါေပမဲ့လဲ သူတို႔က သူတို႔အုပ္စုျဖစ္ျပီးသားဆိုေတာ့ ကိုယ္နဲ႔ေတာ့ မ်က္မွန္းတန္းမိယံုေလာက္ပဲ သိတာေပါ့… ျမန္မာျပည္က ႏွဳတ္တိုက္မွတ္ အလြတ္က်က္ ဒါသင္ ဒါေမး စေပါ့ရုိက္ စနစ္နဲ႔ၾကီးျပင္းလာခဲ့ေတာ့ ေကာင္မေလး ဒုကၡအေရာက္ဆံုုးအခ်ိန္ေတြကေတာ့ လက္ေတြ႔လုပ္ရတဲ့ Lab အခ်ိန္ေတြေပါ့… IC (integrated circuit) က ေျခေထာက္ေတြကို ဘယ္လို ေရတြက္ရမွန္းမသိ… resistor color code ကို ဘယ္လိုဖတ္ရမွန္းမသိ… ဘာသာစကားေနသားမက်တာအျပင္ သင္ပံုသင္နည္းကိုလံုး၀ကို လိုက္မမွီတာ… ဘယ္ေလာက္ေတာင္လဲဆို ေက်ာင္းစဖြင့္ျပီး ၂ပတ္ေလာက္တက္ျပီးတဲ့အထိ ဆရာေတြ ဘာမွ မသင္ပဲ အင္ထရုိ (intro) လုပ္ေနတုန္းလို႔ထင္ျပီး ဘာမွကို လိုက္မမွတ္တာ… သိဘူးေလ… ျမန္မာျပည္မွာလို သင္ပုန္းေပၚေရးျပတာ လိုက္ကူးရင္ကူး မဟုတ္ရင္ ဆရာမေတြ ၀ိုင္းဖဲြ႔ လဖက္သုတ္စားေနတုန္း အတန္းေခါင္းေဆာင္ စာေခၚတာကို လိုက္ေရး… စာေမးပဲြမွာလဲ အဲဒိထဲက ေမးခြန္းအတိုင္း တေသြမတိမ္းပဲေမးတာေလ… ဒီလိုပဲ သိခဲ့တာ…
Lab အတန္းထဲက ဆရာက ေက်ာင္းဖြင့္တာေတာ္ေတာ္ၾကာတဲ့အထိ IC မၾကည့္တတ္၊ Resistor မသိေသးလို႔ စိုးရိမ္ျပီး သီအိုရီ စာေတြ႔အတန္းမွာေရာ လိုက္ႏုိင္ရဲ႕လားလို႔ေမးတာခံရတယ္… (ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ အဲဒိဘာသာ စာေတြ႔ Quiz မွာ ၂မွတ္ပဲေရာ့ျပီး အတန္းထဲက အမွတ္အမ်ားဆံုး ၂ေယာက္ထဲက တစ္ေယာက္ျဖစ္ခဲ့လို႔ စင္းဂလိပ္မတတ္ တတတ္နဲ႔ လက္ေတြ႔ဆရာကို သြားၾကြားခဲ့ရေသး…)…
ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ Lab Test က ၅မိနစ္ဆိုစျပီ… Test တစ္ခုကို ဘာဆို ဘာမွ မျပင္ဆင္ထားပဲ… ဘလိုင္းၾကီးေျဖခဲ့ရတာ ဘ၀မွာ အဲဒိတစ္ၾကိမ္ပဲရွိေသးတယ္…. (သိသိၾကီးနဲ႔ စာမက်က္လို႔ မရတာ မပါဘူး)… တစ္ခါတစ္ေလ ဘာမွန္းမသိ စာေမးပဲြေျဖရတယ္လို႔ အိပ္မက္ မက္ဖူးလား… အဲဒိ ခံစားခ်က္အတိုင္းပဲ… အိပ္မက္ျဖစ္မွာစိုးလို႔ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ဆိတ္ဆဲြၾကည့္မိေသး… မွတ္မိသေလာက္ေတာ့ အဲဒိ Test က အရမ္းမခက္ဘူးထင္ပါတယ္… LED display ေပၚမွာ နံပါတ္ ၁ ကေန ၀ အထိ run ေအာင္ circuit ကို ဆင္ရမွာ… သူမ်ားေတြ တစ္ေယာက္ျပီးတစ္ေယာက္က ျပီးလို႔ ထြက္သြားၾကတယ္… ကိုယ္က ဘာမွကို မလုပ္တတ္တာ… ေနာက္ေတာ့ ျမန္မာအစ္မၾကီးေတြလဲ ျပီးကုန္ၾကတယ္… အဲဒိအခ်ိန္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားလဲဲျပီးေတာ့ ဆရာေတြလဲ သူတို႔ ဆာကစ္ေတြကို သြားစမ္းေနရေတာ့ သိပ္မအားေတာ့ဘူး…. အဲဒါနဲ႔ ကိုယ္လဲ ေၾကာက္ျပီး ငိုခ်လိုက္ေရာ… ဆရာေတြလဲ နည္းနည္းေတာ့ သနားသြားတာပဲလား ဘာလားေတာ့ မသိဘူး… ျမန္မာအစ္မၾကီးေတြကလဲ ဆရာ့ကို ငါတို႔သူ႔ကို ဘာမွ မေျပာျပပါဘူး ၀ါယာေလးေတြ ကူညွပ္ေပးရုံေလာက္ပါပဲေျပာေတာ့ ခြင့္ျပဳလိုက္တယ္… ျပီးေတာ့လဲ ဆရာလစ္ရင္ လစ္သလို ျမန္မာလိုေတြေျပာျပီး ရရင္ ရသလုိေျပာျပၾကတာေပါ့… လူလဲ ငိုလိုက္ ရွိဳက္လိုက္နဲ႔ ၾကားသေလာက္လိုက္တပ္ျပီး အခ်ိန္ျပည့္ေတာ့ ျပလိုက္ေတာ့ အျပည့္အလုပ္မလုပ္ေပမဲ့ နည္းနည္းေတာ့ အလုပ္လုပ္ေတာ့ သုညေတာ့ မရခဲ့ဘူးေပါ့…
ေနာက္ျပီး ပထမႏွစ္ ပထမ ဆန္မစ္စတာ စာေမးပဲြ အစဥ္ၾကီးေျဖကာနီး အတန္းထဲက စလံုးေတြရယ္ ျပည္ၾကီးေတြရယ္ ဗီယက္နမ္မေတြရယ္ လူကိုစံုေနတာပဲ ေက်ာင္းက စာၾကည့္တိုက္မွာ သခ်ာၤကို စုျပီး ေလ့က်င့္မယ္ေပါ့... စလံုးေတြက သခ်ာၤဆို အေတာ္ေလးေယာင္၀ါး၀ါးျဖစ္တတ္ၾကေတာ့ သူတို႔က စုျပီး စာလုပ္ခ်င္တယ္… ကိုယ္ကေတာ့ စာစုလုပ္လဲ သူငယ္ခ်င္းရတာေပါ့ဆိုျပီး သြားျဖစ္တယ္… ကိုယ္တိုင္လဲ စာဒီေလာက္မရပါဘူး… ဒါေပမဲ့လဲ စာၾကည့္တိုက္က Study Room ထဲမွာ စကားေတြမ်ား မုန္႔ေတြ ခိုးစားျပီး အခ်ိန္ကုန္တာပဲရွိတယ္… ျပီးေတာ့ ျပန္ျဖစ္ၾကတယ္… အဲဒါ စာေမးပဲြမတိုင္ခင္ ၂ ပတ္ေလာက္အလိုေပါ့… အဲဒိေန႔ကတည္းက သခ်ာၤကို တစ္စက္မွ မၾကည့္တာ သခ်ာၤစာအုပ္ေပ်ာက္ေနမွန္း ေနာက္ေန႔ သခ်ာၤေျဖရမယ္ဆိုမွ သတိထားမိတယ္… ငယ္ငယ္ကတည္းက စာေမးပဲြနီးရင္ စာအုပ္ေပ်ာက္တတ္တာ အက်င့္ဆိုေပမဲ့ ဒီတစ္ေခါက္ကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ဆိုးသြားျပီ… မနက္ျဖန္ေျဖမယ္ဆို ဒီေန႔မွစၾကည့္ဖို႔ စိတ္ကူးရုံတင္မကဘူး ၾကည့္ဖို႔စာအုပ္ေပ်ာက္ေနတာပါ ခုမွသိတယ္ဆိုေတာ့ ကိုယ္လြန္မွန္းလဲ သိပါတယ္… ဒါေပမဲ့ စာအုပ္ေပ်ာက္တာ နတ္ေကာင္းနတ္ျမတ္မစတယ္လို႔ ဆိုရမယ္… စာအုပ္ေပ်ာက္ေတာ့မွ ဟိုဘက္အတန္းက ျမန္မာအစ္မၾကီးဆီမွာ စာအုပ္ေလးငွားဖို႔ ဖုန္းဆက္မိတယ္… ဒါေပါ့ သူလဲ စာေမးပဲြေျဖရမဲ့သူ ဘယ္ငွားမလဲ… ဟီး… ဒါေပမဲ့ သူက သေဘာထားၾကီးစြာ သူ႔အိမ္လာျပီး တူတူစာလုပ္ေလတဲ့… သူနဲ႔အဲ့ဒိတုန္းက သိပ္မရင္းႏွီးေပမဲ့ သူ႔အိမ္သြားစာလုပ္လိုက္တယ္… သူနဲ႔စာတူတူလုပ္မွ ကိုယ္က သခ်ာၤမွာ ၾကည့္စရာရွိတယ္ဆိုတာ ေရွ႕ Chapter 3 ခုေလာက္ထိပဲ ထင္တာ… အမွန္ေတာ့ Chapter 6 ခုေလာက္ရွိတာ… ေနာက္ ၃ chapter က လံုးလံုးကို မၾကားဖူးတာ… အဲ့ေလာက္ထိပဲ… စာလိုက္မလုပ္လို႔မဟုတ္ဘူး… အတန္းထဲမွာ ဆရာဘာသင္ေနမွန္းမသိတာန႔ဲ ျပတ္က်န္ခဲ့ရင္း အဲဒိစာေတြ ရွိတယ္မွန္းကို မသိတာ… အဲ့အစ္မၾကီးက “ညီမေလး Vector ေတြသိလား…” ဆိုေတာ့ အတန္းထဲက ဘယ္ စလံုး Victor ကို လာေမးေနလဲ စဥ္းစားမိတဲ့အထိ… အဲဒါ ည ၉နာရီထိုးေနျပီး ေနာက္ေန႔ ေန႔လည္ စာေမးပဲြေျဖရမဲ့လူတဲ့…
ေၾကြးထူတဲ့သူ မပူ၊ သန္းထူတဲ့သူ မယား ဆိုသလိုပဲ ဘာမွ မသိေတာ့ ဘာမွ မစိုးရိမ္တဲ့ ကြ်န္မကို အဲ့ဒိ အစ္မၾကီးက အလန္႔တၾကား ေၾကာက္လန္႔ျပီး စာေတြထိုင္သင္ေတာ့တာ… သူနဲ႔ ကိုယ္က ၁၀ႏွစ္ကြာတယ္… သူက ျမန္မာျပည္မွာတုန္းက တကၠသိုလ္မွာ က်ဴတာလုပ္ခဲ့တာ… ဒါနဲ႔ Chapter ၁ ခုျပီး ၁ခု ကြ်န္မကို အက်ဥ္းခ်ဳံးသင္လိုက္ အေရးၾကီးမယ္ထင္တဲ့ ပုစာၧေတြ ေလ့က်င့္ခိုင္းလိုက္နဲ႔ ၁၀တန္း အနီးကပ္ ၁၀ရက္တက္သလိုျဖစ္မယ္ထင္တယ္… ေရွ႕ရက္ေတြမွာ Part Time အလုပ္ေတြဆင္းထားေတာ့ လူက ေကာင္းေကာင္းမနားရျဖစ္ေနတာ… ၁၁ နာရီေလာက္က်ေတာ့ အိပ္ခ်င္လာေရာ… ဒါနဲ႔ စာသင္ေပးတဲ့သူက ေကာ္ဖီေတြ ေဖ်ာ္တိုက္၊ လဘက္ေတြသုတ္ေၾကြး… (ျပန္စဥ္းစားရင္ တကယ္ကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္)… “ဟဲ့… မအိပ္နဲ႔ ဒီတစ္ပုဒ္ေတာ့ တြက္လိုက္ပါအံုး” ဆိုျပီး သင္တာ… အဲ… စာေတြကို နည္းနည္းသိလာေတာ့ ၁၂နာရီေလာက္က်ေတာ့ ေၾကာက္စိတ္၀င္လာတယ္…
“ဟာ… တကယ္ ငါမသိတာေတြ အမ်ားၾကီးပါလား… ငါဒီေလာက္သိရုံနဲ႔ ေအာင္ပါ့မလား” ဆိုျပီး မအိပ္ခ်င္ေတာ့ဘူး… ေကာ္ဖီနဲ႔ လဘက္သုတ္ အစြမ္းေတြလဲ ပါမွာေပါ့… ဒီလိုနဲ႔ အခန္း ၆ ခန္းလံုးကို အျပတ္ မနက္ ၄ နာရီမွာ ျပီးသြားတယ္… မနက္ ၄နာရီမွာေတာ့ ေခါင္းက လံုး၀မရေတာ့ဘူး အိပ္ခ်င္တာ လူက ယိမ္းထိုးေနျပီ… ေတာ္ရုံတန္ရုံေမးခြန္းဆို ေအာင္မွတ္ေလာက္လဲရေလာက္ျပီလို႔ ေရာင့္ရဲတင္းတိမ္တတ္တဲ့ စိတ္ကေလးကတီးတိုး ႏွစ္သိမ့္ေတာ့ “အိပ္ခ်င္ျပီအစ္မရာ… အိပ္ေတာ့မယ္” ဆိုျပီး သူ႔အိပ္ယာေပၚျပစ္လဲသြားေရာ… ကိုယ့္အေၾကာင္းကိုယ္သိတယ္… ဆက္လုပ္ေနရင္ စိတ္လဲပါေတာ့မွာမဟုတ္ဘူး… ျပီးေတာ့ စာေမးပဲြခန္းထဲက်မွ ေခါင္းမူးတာတို႔ အိပ္ေပ်ာ္သြားတာတို႔ျဖစ္ရင္ တစ္ညလံုး ေလ့က်င့္ထားတာေလးေတြပါ အလဟသ ျဖစ္မွာ… ေနာက္ျပီး မေဗဒါရဲ႕ ယံုၾကည္ခ်က္ကေတာ့ စာလုပ္တယ္ဆိုတာ အာရုံစိုက္မွဳနဲ႔အမ်ားၾကီးဆိုင္တယ္… လုပ္တဲ့အခ်ိန္ ဘယ္ေလာက္ပဲ နည္းပါေစ လုပ္ေနတဲ့အခ်ိန္ အာရုံစိုက္ႏုိင္ရင္ စာေတြေခါင္းထဲ၀င္တယ္… စာအုပ္ၾကီး ၂၄နာရီေရွ႕ခ်ျပီး အာရုံမစိုက္ဘူး စိတ္မ၀င္စားဘူးဆိုရင္ ဘာစာမွရမွာ မဟုတ္ဘူး…
အဲဒိအစ္မၾကီးကေတာ့ ဒိထက္ခက္တဲ့ ပုစာၧေတြ ဆက္ေလ့က်င့္ေနတယ္… ကြ်န္မကေတာ့ အိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္… ၁၀နာရီေလာက္ ကြ်န္မႏုိးေတာ့ သူလဲ ႏုိးေနျပီ… အစ္မ မအိပ္ဘူးလားဆိုေတာ့ သူခဏေတာ့ အိပ္လိုက္ေသးတယ္တဲ့… စာေမးပဲြခ်ိန္နီးျပီဆိုေတာ့ ေနာက္ဆံုးတစ္ေခါက္ ကိုယ္မရဘူးထင္တာေလးကို မ်က္လံုးနဲ႔ တစ္ခ်က္ျပန္ၾကည့္ျပီး စိတ္ဒုန္းဒုန္းခ်လိုက္တယ္… ရသေလာက္ေပါ့… (All is well… All is well… ခြင္ ခ်နာ… ခြင္ ခ်နာ…)( ေခါင္းေတာင္ သိပ္မလွဳပ္ရဲဘူး စာေတြ ထြက္က်ျပီး ေမ့ကုန္မွာစိုးလို႔...)
စာေမးပဲြမွာ ေနာက္ဆံုး ၁၅မွတ္တန္ ဥာဏ္စမ္းအပုဒ္ၾကီးကလဲြလို႔ က်န္တာ အကုန္ေျဖႏုိင္တယ္… ေမးခြန္းတစ္ခါဖတ္လိုက္တယ္… ၁ခါ ၾကိဳးစားၾကည့္တယ္… ဘယ္လိုမွ မရေတာ့လဲ ေနဟာ ေအာင္မွတ္ရေနျပီဆိုျပီး မေျဖပဲထားခဲ့တယ္… စာေမးပဲြျပီးေတာ့ က်န္တဲ့သူေတြအားလံုးက အေျဖေတြတိုက္ၾက စာအေၾကာင္းေတြေျပာၾကေပါ့… အရင္ကတည္းက ေျပာဖူးတယ္… မေဗဒါက ျပီးသြားတဲ့အရာတစ္ခု ျပန္လဲျပင္လို႔မရေတာ့တဲ့အရာတစ္ခုကို တစ္ႏုတ္ႏုတ္သိပ္မျဖစ္ခ်င္လို႔ အဲဒါေတြသိပ္မလုပ္ဘူး… အေျဖတိုက္ရင္ေတာ့ ေနာက္ဆံုးထြက္တဲ့ အေျဖေလာက္ပဲတိုက္လိုက္တယ္… မရတဲ့ ပုစာၧကို အဲ့ဒါ ဘယ္လိုလုပ္ရသလဲတို႔ဘာတို႔ ေမးရတာ စိတ္ကုန္လို႔… (အဲ့ဒါဘယ္လိုတြက္ရသလဲဆိုတာက စာေမးပဲြမတိုင္ခင္ကတည္းက သိထားရမဲ့အလုပ္… စာေမးပဲြေအာင္ဖို႔တစ္ခုတည္းမဟုတ္ဘူး ဘ၀အတြက္ေမးတာဆိုလဲ အိမ္ျပန္ေရာက္မွ စာအုပ္ျပန္ဖတ္ျပီး ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ၾကိဳးစားၾကည့္လိုက္ေပါ့)… အဲဒိအစ္မၾကီးကလဲ ကိုယ့္ကို ေျဖႏိုင္လား လာေမးတယ္… ကိုယ္ကလဲ “အစ္မ ေက်းဇူးေၾကာင့္ ေအာင္မွာေတာ့ ေသခ်ာတယ္” လို႔ တကယ္ ေက်းဇူးတင္လို႔ ျပန္ေျပာလိုက္တယ္…
“ေနာက္ဆံုး အပုဒ္ၾကီး ေျဖတတ္လား” ဆိုေတာ့… ကိုယ္ကလဲ “မေျဖတတ္လို႔ မေျဖဘူး” လို႔ေျပာလိုက္တာေပါ့… သူကလဲ ကိုယ့္ဆီက ဒီအေျဖကို ေမွ်ာ္လင့္ထားျပီးသားဆိုေတာ့ ထပ္မေမးေတာ့ဘူး တစ္ျခားသူေတြနဲ႔ပဲ စကားဆက္ေျပာတာေပါ့…
ဒါေပမဲ့ စာေမးပဲြေအာင္စာရင္းထြက္ေတာ့ မယံုၾကည္ႏုိင္စြာပဲ ကြ်န္မ သခ်ာၤကို A ရတယ္… ကြ်န္မကို ဘာရလဲ ေမးေတာ့ သူသင္ေပးတဲ့ သူ႔တပည့္တစ္ေယာက္ အေနနဲ႔ ဂုဏ္ယူလို႔ A လို႔ေျပာလိုက္ေတာ့… သူလဲ A ပဲဆိုျပီး (A+ ဆိုတာက ဂုဏ္ထူးေပါ့) မ်က္ႏွာပ်က္သြားတယ္လို႔ ကြ်န္မထင္တယ္… အမွန္ဆို သူစိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ ကြ်န္မက B ရတယ္လို႔ ေျပာခဲ့သင့္တာ… သူ႔စိတ္ထဲမွာေတာ့ နဂန္းတလံုးမွ မသိတဲ့ ကြ်န္မက A ရတယ္ဆိုတာ ကြ်န္မ လွ်ိဳထားလို႔လို႔ ထင္သြားလား ဒါမွမဟုတ္ ကြ်န္မ A မရပဲနဲ႔ ဒီေကာင္မေလး လာလိမ္ေနတယ္လို႔ ထင္သြားလား မသိပါ… ဒါေပမဲ့ ကြ်န္မကိုယ္ ကြ်န္မ ေသခ်ာသိတာကေတာ့ သူ႔ဆီသာ အဲ့ညက စာအုပ္ေပ်ာက္ျပီး မေရာက္သြားရင္ ကြ်န္မ က်မယ္ထင္ပါတယ္… ျပီးေတာ့ စာတူတူလုပ္ခဲ့တဲ့ ေကာ္ဖီတူတူေသာက္ခဲ့တဲ့ အမွတ္တရေလးေတြကလဲ ကြ်န္မဘ၀ အၾကမ္းတမ္းဆံုးအခ်ိန္ေတြမွာ ကူညီခဲ့တဲ့သူတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ သတိရေနမွာပါ… စာေမးပဲြခန္းထဲက ထြက္လာေတာ့မွ ကြ်န္မစာအုပ္ကို မွားယူသြားတဲ့ စလံုးေကာင္က ျပန္လာေပးတယ္…
“မ်က္ႏွာေျပာင္တိုက္ခဲ့ရတဲ့ Presentation” ေလး အေၾကာင္းကိုေတာ့ ေနာက္ထပ္ စကာၤပူေရာက္အလဲြမ်ား ၁၄ မွာ ေမွ်ာ္….. :D
ခင္မင္မွဳ ကံေခသူ… (သို႔) စကာၤပူေရာက္အလြဲမ်ား (၁၂)
သင္နဲ႔ သိပ္အဆက္အသြယ္မရွိတာၾကာေနတဲ့ မိတ္ေဆြပဲျဖစ္ေစ… အရမ္းတရင္းတႏွီးမရွိခဲ့ပင္မဲ့ စကားေျပာရအဆင္ေျပခဲ့တဲ့ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ပဲျဖစ္ေစ… ေျပာရရင္ေတာ့ အဆက္အသြယ္ျပတ္ေနတာၾကာတဲ့ အသိမိတ္ေဆြမ်ိဳးက ရုတ္တရက္ၾကီး ေတြ႔ခ်င္လွခ်ည့္ရဲ႕ သတိရလို႔ပါ ဆိုျပီး ဖုန္းေခၚလာရင္ သင္ဘယ္လိုခံစားရလဲ?
မေဗဒါကေတာ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ အထင္သိပ္ၾကီးတတ္တယ္ပဲေျပာရမလား… ယံုလြယ္တယ္ပဲေျပာရမလား… “ေအာ္… သူတို႔ ငါ့ကို ခင္ရွာသားပဲ” လို႔ေတြးျပီး ၀မ္းသာတတ္ပါတယ္… ကိုယ္က အားတယ္ဆိုလို႔ကေတာ့ ျငင္းျပစ္ရမွာ အားနာတတ္ပါတယ္…
ဒီလိုနဲ႔ပဲ ေဟာဒီလို ခံခဲ့ရတဲ့ မွန္းခ်က္နဲ႔ ႏွမ္းထြက္လဲြခဲ့ရတဲ့ ဇာတ္လမ္းေလးေတြမ်ားေနပါျပီ…
ဒီပိုစ့္ဟာ အရင္အလဲြေတြလို ရီစရာျဖစ္ခ်င္မွျဖစ္မယ္… ဒါေပမဲ့ စကာၤပူေရာက္မွ ကြ်န္မေတြ႔ရတဲ့ ခင္မင္မွဳနဲ႔ ပတ္သတ္ျပီး (ျမန္မာျပည္တုန္းကေတာ့ ငယ္ေသးလို႔ ဒါမ်ိဳး ေတြ႔ မၾကံဳခဲ့ရတာလဲ ျဖစ္မယ္) ျဖစ္တတ္တာေလးမို႔ အလဲြထဲ ထည့္လိုက္တာပါ…
ခုတစ္ေလာ အဆက္အသြယ္ သိပ္မလုပ္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ အရင့္အရင္ အလုပ္က ကိုယ့္အေပၚေကာင္းခဲ့တဲ့ မေလးရွန္း တရုတ္ မိန္းမတစ္ေယာက္က ရုတ္တရက္ၾကီးေတြ႔ခ်င္ရဲ႕ဆိုျပီး ဆက္သြယ္လာပါတယ္… လြန္ခဲ့တဲ့ ၂ႏွစ္ေလာက္က သူတစ္ခါကိုယ့္ကို ဆက္သြယ္ဖူးပါတယ္… အဲဒိတုန္းက ကိုယ္လဲ ကိုယ့္ကိုခင္တယ္ေလဆိုျပီး ၀မ္းသာအားရနဲ႔ Night shift အျပန္ အိပ္ငိုက္ေနေသာ္လည္း သူ႔အိမ္ထိေတာင္သြားေတြ႔ပါတယ္… ကိုယ့္အိမ္ဘက္ဆို သူအေ၀းၾကီးလာရမယ္ေလဆိုတဲ့ အေတြးနဲ႔ပါ… ဒါေပမဲ့ ဟိုေရာက္ေတာ့ သူသံုးတဲ့ ပိန္ေဆး Package ကို ၀ယ္ဖို႔ ဆြယ္တာျဖစ္ေနပါတယ္… ဇြတ္အတင္းေတာ့ မေရာင္းပင္မဲ့ သူေတြ႔ခ်င္တဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ကေတာ့ ေပၚလြင္သလို ကိုယ့္ရဲ႕ တစ္သက္လံုး မပိန္ဖူးခဲ့တဲ့ ခႏၶာကိုယ္ကိုလဲ ေရာဂါမ်ိဳးစံုဖိတ္ေခၚေနတဲ့အတြက္စိုးရိမ္လို႔ သတိေပးတာဆိုတဲ့ စကားအသံုးအႏွဳန္းလွလွေလးေတြကို ရင္ခံစြာၾကားခဲ့ရပါတယ္ … “ေအာ္… ငါ့ကို ေတြ႔ခ်င္တာထက္ ဒီဟာကို ေရာင္းခ်င္လို႔ကိုး” ဆိုတဲ့ ခံစားခ်က္ေလးက ကိုယ့္ခင္မင္မွဳေလးကို အလဲြသံုးစားအခြင့္ေကာင္းယူတယ္လို႔ ထင္မိပါတယ္… ဥပမာ… သူနဲ႔သြားလည္တုန္း စကားစပ္မိလို႔ ပိန္ေဆးအေၾကာင္းေျပာရင္း ေကာင္းတယ္ဆိုျပီး ေရာင္းရင္ ဘာမွ မေျပာလိုပါဘူး… ဒါေပမဲ့ အၾကာၾကီး မဆက္သြယ္ပဲ ရုတ္တရက္ထ ဆက္သြယ္ျပီး ရည္ရြယ္ခ်က္ရွိရွိေတြ႔ခ်င္ခဲ့တာကို ခင္လို႔ လြမ္းလို႔ ေတြ႔ခ်င္ရုံ သပ္သပ္ပါလို႔ေျပာျပီး ေခၚထုတ္ထာ မေကာင္းဘူးလို႔ထင္တာပါ…
ခုလဲ ကြ်န္မကို ေတြ႔ခ်င္ျပန္ပါျပီတဲ့… ၂ႏွစ္ေက်ာ္အဆက္အသြယ္မလုပ္ျဖတ္တာေတာင္ ေဖ့ဘြတ္ကေန တကူးတက မတ္ေဆ့ပို႔ျပီး ဖုန္းနံပါတ္ကိုေတာင္းပါတယ္… သူက လတ္တေလာလဲ အလုပ္ထြက္ထားတာ အေတာ္ေလးၾကာေနျပီလို႔ ကြ်န္မသိရပါတယ္… ကြ်န္မကိုလဲ ဘယ္အခ်ိန္ေတြ႔မလဲ… ၾကိဳက္တဲ့ေနရာေျပာ ငါလာခဲ့မယ္… စသည္ျဖင့္ အလြန္တရာမွ ေဖာ္ေရြစြာ ကတီးကတီးလည္း ဆက္သြယ္ပါတယ္… စိတ္ထဲမွာ အားနာမိတယ္… ဒါေပမဲ့လဲ သူ႔ရည္ရြယ္ခ်က္ကိုလဲ ကိုယ္က ရိပ္စားမိတယ္…. တခ်ိန္တည္းမွာလဲ ခင္မင္မွဳဆိုတာကို အလဲြသံုးစားလုပ္သလိုခံစားရလို႔ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရတယ္… ပထမဆံုးအၾကိမ္ အဲလိုဖိတ္ေခၚမွဳေတြကိုကြ်န္မ မေတြ႔ေတာ့ဖူးလို႔ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်လိုက္ႏုိင္ခဲ့တယ္…
၂၀၀၅ ေက်ာင္းျပီးခါစ လုပ္ငန္းခြင္၀င္ခါစအခ်ိန္တုန္းက ဟိုးအရင္ Part time အလုပ္က လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ ျမန္မာေကာင္ေလးတစ္ေယာက္က ဖုန္းဆက္ျပီး အျပင္မွာေတြ႔ဖို႔ ဖိတ္ပါတယ္… သတိရလို႔ပါဆိုတဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္ပါပဲ… ဖုန္းထဲမွာလဲ ငယ္ေပါင္းသူငယ္ခ်င္းေတြလို သိပ္ေဖာ္ေရြတဲ့ အသံနဲ႔ပါ… ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ကိုယ္က သူ အလုပ္ကို၀င္လာတဲ့အခ်ိန္ သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ ေက်ာင္းျပီးလို႔ အဲမွာမလုပ္ျဖစ္ေတာ့တာပါ… ေတြ႔လိုက္ ခင္မင္လိုက္တဲ့အခ်ိန္ေလးက တိုတိုေလးပါ… ဒါေပမဲ့ မေဗဒါယံုလြယ္မိျပန္ရဲ႕… “ေအာ္… ငါ့ကိုခင္သားပဲ” ဆိုတဲ့ အေတြး၀င္လာသလို “မိတ္ေဆြဆိုတာ ဒီလိုမွမဖဲြ႕… ဘယ္လိုဖဲြ႔မလဲ” ဆိုျပီး ေတြ႔ဖို႔ သေဘာတူလိုက္ပါတယ္…
တကယ္တမ္းေတြ႔တဲ့ေန႔က်ေတာ့ သူနဲ႔အတူ အသက္ ၄၀ ၀န္းက်င္ မိန္းမၾကီး ၂ေယာက္ပါလာတယ္… ျပီးေတာ့ ကြ်န္မကို seminar တစ္ခုကို ေခၚသြားတယ္… ျပီးေတာ့ သူတုိ႔ ပစၥည္းေတြကိုေရာင္းေတာ့တာပါပဲ… သူတို႔ပစၥည္းေရာင္းရုံမကဘူး ကိုယ္က မန္ဘာ၀င္ထားျပီး တျခားသူေတြကိုပါ ထပ္ဆြယ္လာရင္ အဲဒိအတြက္ ေကာ္မရွင္နဲ႔ရသလို ကိုယ္ဆြယ္တဲ့သူက ထပ္ဆြယ္လာရင္ ကိုယ္ကဘာမွမလုပ္ပဲ ေကာ္မရွင္ထပ္ရအံုးမွာဆိုတဲ့ မဆန္းေသာမရုိးေသာ network marketing ပဲေခၚသလား အဲလိုအထာေတြေျပာပါတယ္… အဲလိုမ်ိဳး Talk show ေတြ Seminar ေတြကို အရင္ကလဲ ေရာက္ဖူးနားေထာင္ဖူးတဲ့ ကြ်န္မ လံုး၀စိတ္၀င္စားမွဳမရွိပါဘူး… အဆံုးမွာ ကိုယ့္ကိုေတာင္ စင္ေပၚကေျပာေနတဲ့သူက လက္ညွဳိးထိုး ေမးျမန္းျပီး ကိုယ္ထင္တဲ့အတိုင္းေျပာေတာ့ လူထူးလူဆန္းလိုလို လူ႔ငတံုးလိုလိုနဲ႔ ဆက္ဆံခံခဲ့ရပါတယ္… တကယ္ခ်မ္းသာမဲ့ နည္းလမ္းဆိုရင္ေတာင္ ကြ်န္မ မၾကိဳက္ရင္ မလုပ္ပဲေနပိုင္ခြင့္ရွိပါတယ္… ဒါေပမဲ့ အျမင္မတူတဲ့လူတစ္ေယာက္ကို အထင္ေသးသလိုလို ငတံုးပဲဆိုတဲ့ ပံုစံမ်ိဳးနဲ႔ ျပတ္ရယ္ျပဳသလိုလုပ္ရင္ အလြန္တရာမွ အရဲြ႕တိုက္တတ္ေသာကြ်န္မကလဲ ရွက္ရွက္နဲ႔ Sign up လုပ္္တတ္တဲ့ လူစားမ်ိဳးမဟုတ္ပဲ မ်က္ႏွာေျပာင္တိုက္ထိုင္ေနမွာပါပဲ… အဲဒိလို Seminar ခန္းထဲမွာ ကြ်န္မထိုင္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ကြ်န္မကို သတိရလို႔ ေတြ႔ခ်င္တယ္ဆိုတဲ့ ေကာင္ေလး ဘယ္ေရာက္ေနလဲ မသိပါ…
ပဲြျပီးေတာ့ ဘူဂစ္က Food court မွာ ကိုယ့္ပိုက္ဆံနဲ႔ကိုယ္မုန္႔စားရင္း သူနဲ႔ပါလာတဲ့ မိန္းမၾကီး ႏွစ္ေယာက္ (တစ္ေယာက္က သူ႔ကိုယ္သူ ဆရာ၀န္ေျပာတာပဲ) ရဲ႕ နားမုဒိန္းက်င့္ျခင္းကို ကိုယ့္ထမင္းကိုယ္စားခံရျပန္ပါတယ္… ဒါေပမဲ့ ကြ်န္မကလဲ သူတို႔ ေျပာခ်င္ရာေျပာ ကိုယ္မၾကိဳက္တာ ၾကိဳက္တာထက္ သူမ်ားကို နားမုဒိန္းက်င့္ျပီးမွ ရမဲ့လုပ္ငန္းမ်ိဳးက ကြ်န္မနဲ႔ မကိုက္ဘူးဆိုတာ ရွင္းရွင္းၾကီး သိထားလုိ႔ပါပဲ… ဒီလုပ္ငန္းမ်ိဳးကို ကြ်န္မက ဇြန္ဘီ Marketing လို႔ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ နာမည္ေပးထားပါတယ္… ကိုယ္ကိုက္ခံရျပီးရင္ သူမ်ားကို ဆက္ကိုက္ဖို႔ပဲရွိပါတယ္… ကြ်န္မအျမင္ကို ဥပမာေပးတာသပ္သပ္ပါ… ဒီလုပ္ငန္းမွားတယ္ မွန္တယ္ မေျပာလိုပါဘူး… တခ်ိဳ႕တကယ္အေျပာေကာင္းသူေတြအတြက္ေတာ့ အလုပ္ျဖစ္ရင္ျဖစ္မွာပါ…
ကိုယ့္ကိုေျပာမရတဲ့အဆံုး အဖတ္ေတာင္မလုပ္ပဲ ေက်ာက္ခဲေရညစ္ေတာင္ ထြက္အံုးမယ္… ဒီဟာမ ဘာအဆံမွ မရွိပါဘူးေလဆိုတဲ့ ပံုစံမ်ိဳးနဲ႔ အၾကည့္ခံျပီး လမ္းခဲြခဲ့ပါတယ္… ကြ်န္မစိတ္ထဲမွာလဲ အဲဒိေကာင္ေလးကို မိတ္ေဆြစာရင္းထဲမွ Shit+Delete လုပ္လိုက္ပါတယ္… သူလဲ ကြ်န္မလို ေက်ာက္ခဲေရညစ္ကို ထပ္မဆက္သြယ္ေတာ့ပါဘူး…
ဒီစကားပံုေလးကို ရင္းႏွီးျပီးသားျဖစ္မွာပါ… ကြ်န္မ သူမ်ားဆီက ပိုက္ဆံေခ်းရမွာ အလြန္တရာမွ ၀န္ေလးပါတယ္… ေခ်းခဲ့ရင္ေတာင္ ျပန္ေပးႏုိင္မဲ့ အေျခအေနမ်ိဳးရွိမွ ျပန္ေပးမဲ့ရက္ကို အေသအခ်ာေျပာျပီး ေခ်းပါတယ္… ထိုနည္းတူစြာ ကိုယ့္ဆီက ပိုက္ဆံလာေခ်းတဲ့သူရွိရင္လဲ ဘယ္ေတာ့ ျပန္ဆပ္မွာလဲ ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းကို ကြ်န္မပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေမးေလ့ရွိပါတယ္… ဒီလိုမွပဲ ကိုယ့္အတြက္လဲ အဆင္ေျပမယ့္ ပမာဏ ျဖစ္သလို သူျပန္ဆပ္မယ္ဆိုတဲ့ အခ်ိန္နဲ႔ကိုက္ျပီး ကိုယ့္ေပးစရာရွိတာေတြကိုလဲ စီစဥ္လို႔ရေအာင္ ေငြလည္ပတ္မွဳ အခက္မေတြ႔ေအာင္ ျပင္ဆင္လို႔ရမွာပါ… (ႏွစ္နဲ႔ခ်ီျပီးၾကာမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေငြတန္ဖိုးကိုပါ ထည့္တြက္ရေတာ့မွာေပါ့… ခင္မင္မွဳနဲ႔ ယံုၾကည္မွဳေပၚလဲ မူတည္တာေပါ့ေနာ္..) ထားပါေတာ့…
ကြ်န္မနဲ႔ ရင္းႏွီးတာ အေတာ္ေလးၾကာေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရွိပါတယ္… ၂၀၀၃ ေလာက္ကတည္းကပါ… ဒါေပမဲ့ ေက်ာင္းသားဘ၀ကတည္းကလဲ အျပင္မွာေတာ့ သိပ္မေတြ႔ျဖစ္ၾကပါဘူး…. ျမန္မာသၾကႍန္တို႔ ကြ်န္မအိမ္မွာ အလွဴလုပ္မွတို႔ ေတြ႔ျဖစ္ပါတယ္… ၂၀၀၆ အကုန္ ေလာက္မွာ သူလဲ သူ႔ေက်ာင္းျပီးလို႔ လုပ္ငန္းခြင္၀င္ေနပါျပီ… အဆက္အသြယ္လဲ အေတာ္ျပတ္ေနခဲ့တာပါ… သူရုတ္တရက္ဖုန္းေခၚျပီး ေတြ႔ခ်င္တယ္ေျပာေတာ့ မေတြ႔တာၾကာျပီေလဆိုျပီး ေတြ႔ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္… ညစာတူတူစားရင္ စကားေတြေဖာင္ဖဲြ႔ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္… ဒီလိုနဲ႔ ၂ခါေလာက္ေတြ႔ျဖစ္ပါတယ္… ထိန္းမရတဲ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္အထင္ၾကီးမွဳက “ေအာ္…. ငါ့ကိုခင္ရွာသားပဲ” ဆိုတာၾကီးပါပဲ…
ဒီလိုေတြ႔ျပီး ၁ပတ္ေလာက္ၾကာေတာ့… ဖုန္းဆက္ျပီး ပိုက္ဆံ ၃၀၀ ေခ်းပါတယ္… ကိုယ္မေမးခင္ပဲ လကုန္ရင္ျပန္ဆပ္မယ္လို႔လဲေျပာပါတယ္… ဒီလိုနဲ႔ကိုယ္လဲ လႊဲေပးလိုက္ပါတယ္… အဲဒိအခ်ိန္ကစျပီး အဆက္အသြယ္ ျပန္ျပတ္သြားပါတယ္… ပိုက္ဆံကို စိုးရိမ္လို႔မဟုတ္ပါ… သူအရင္ရက္ေတြက ေတြ႔ခ်င္ခဲ့တယ္ဆိုတဲ့ Motive က ပိုက္ဆံေခ်းခ်င္လို႔မ်ားလားဆိုတဲ့ အေတြးမ်ိဳး ေတြးမိခဲ့တဲ့ ကြ်န္မကပဲ သူငယ္ခ်င္း စိတ္ဓာတ္မရွိတာလား… “ေအာ္… သူငယ္ခ်င္းဆိုတာ အေရးၾကံဳရင္ ကူညီရမွာပဲေလ” ဆိုျပီး ကိုုယ့္စိတ္ကိုယ္ ျပန္ဆံုးမျဖစ္ခဲ့တယ္…
ဒါေပမဲ့ သူျပန္ဆပ္မယ္ဆိုတဲ့ အခ်ိန္မွာ ျပန္မဆပ္ပါဘူး… ၁လတိတိထပ္ေစာင့္ပါတယ္… ျပန္မဆပ္သလို ဘာ့ေၾကာင့္ျပန္မဆပ္ျဖစ္ေၾကာင္း… ဒါမွမဟုတ္ “သူငယ္ခ်င္းရယ္ နင့္ပိုက္ဆံငါသတိရပါတယ္… အဆင္မေျပေသးလို႔ ေနာက္ျပန္ဆပ္မယ္ေနာ္” ဆိုတဲ့ စကားမ်ိဳးေတာင္ မလာပါဘူး… ခုေတာ့ လံုးလံုး အေမ့ခံသလိုျဖစ္ေနေတာ့ ကိုယ္က ထုတ္ေတာင္းရပါေတာ့တယ္… ပိုက္ဆံကို ျပန္မဆပ္ခ်င္ရင္ အစကတည္းက ေခ်းတယ္လို႔ မသံုးႏွဳန္းပါနဲ႔… ေပးပါ လို႔သံုးႏွဳန္းပါ… ဒီလိုဆို ကိုယ္ေစတနာရွိသေလာက္ ကူညီႏုိင္သေလာက္ ေပးပါမယ္… ေခ်းတယ္ ျပန္ဆပ္မယ္ဆိုျပီး အေမ့ခံတာမ်ိဳးကိုေတာ့ လံုး၀လက္မခံႏုိင္ပါ…
ဒီလိုနဲ႔ကိုယ္က ေတာင္းေတာ့ “ဘယ္လိုျဖစ္ေနလဲ ေပးမွာေပါ့… ဒီပိုက္ဆံေလာက္ေလးနဲ႔မ်ား… ငါ့ဦးေလးေတြက ဒီမွာ သူေ႒းေတြပါ… နင့္ပိုက္ဆံကို စိတ္မပူပါနဲ႔” ဆိုျပီး စိတ္မရွည္သလိုလို ျပန္ေတာင္းတဲ့သူကပဲ အလြန္လိုေလသံမ်ိဳးနဲ႔ေျပာပါတယ္… ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကြ်န္မရဲ႕ ေခါင္းမာမာနဲ႔ ျပန္ေတာင္းမွဳေၾကာင့္ ျပန္ရလိုက္ပါတယ္… ဒါေပမဲ့ ကြ်န္မစိတ္ထဲမွာေတာ့ “ငါေတာ့ ကိုယ့္ပိုက္ဆံနဲ႔ကိုယ္ အမုန္းခံလိုက္ရျပီ… သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ေတာ့ ဆံုးျပန္ျပီ” ဆိုျပီး ခုလုခုလုနဲ႔ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရပါတယ္…
ၾကားမွာအဆက္အသြယ္ ျပန္ျပတ္သြားေပမဲ့ ၂၀၁၀ ေလာက္မွာ သူဆက္သြယ္လာျပန္ေရာ… ဒီလိုပဲ ေတြ႔ရေအာင္ သူေကြ်းမယ္ဆိုျပီး ေခၚပါတယ္… သူလဲ ေတာ္ေတာ္ေလး အဆင္ေျပေနလို႔ အရင္က ကိစၥကိုလဲ သင္ပုန္းေခ်ခ်င္လို႔ေခၚတယ္ထင္တယ္ဆိုတဲ့ အေတြးနဲ႔ ကိုယ္လဲ မိတ္ေဆြမဆံုးဘူးဆုိတဲ့ အေပ်ာ္နဲ႔ေပါ့… မေတြ႔ဘူးျငင္းရင္ ကိုယ္က အရင္ကိစၥအတြက္ စိတ္ထဲထားျပီး မေခၚမေျပာျဖစ္တယ္ျဖစ္မွာစိုးလို႔ ေတြ႔ျဖစ္ျပန္ပါတယ္…
အင္းေလးမွာ ကြ်န္မကို ရွမ္းေခါက္ဆဲြနဲ႔ အေၾကာ္စံုတစ္ပဲြေကြ်းပါတယ္… သူအဆင္ေျပေနေၾကာင္း… အလုပ္က Bonus ေတြ အရမ္းရေၾကာင္း… မၾကာခင္လဲ ရာထူးတက္ေတာ့မဲ့အေၾကာင္းေျပာပါတယ္… ၾကားရတာ ၀မ္းသာသလို အားလဲက်ပါတယ္… ေနာက္ရက္ထပ္ေတြ႔ေတာ့လဲ ေအာ့ခ်က္က food court မွာ ကိုယ့္ပိုက္ဆံနဲ႔ကိုယ္၀ယ္စားျပီး ေျပာျဖစ္တာေတြက သူရန္ကုန္မွာ အိမ္ ၀ယ္ႏုိင္ျပီဆိုတဲ့အေၾကာင္း မွတ္မွတ္ရရေျပာလို႔… ကိုယ္က သူ႔ထက္ အရင္ေက်ာင္းျပီးျပီး ရန္ကုန္က ေရႊပုန္းညက္တို႔လို အိမ္ယာေတြမွာ ၀ယ္ဖို႔မေျပာနဲ႔ ေက်ာင္းသားဘ၀ ေခ်းထားတဲ့ bank Loan ေတြ ေၾကခါစပဲရွိလို႔ အားက်မိျပန္ေရာ… ေနာက္ျပီး သူ႔အလုပ္က စပြန္ဆာျပီး ဒီဂရီဆက္တက္မွာျဖစ္သလို လီကြမ္ယုရဲ႕ ပညာေတာ္သင္ဆုကိုလဲ သူေလွ်ာက္ထားတာ ရေတာ့မည္ျဖစ္ေၾကာင္း… သူစာေတာ္သည္ကိုလဲ သိပါသည္... ဒီေတာ့လဲ ဟုတ္ရင္လဲ ဟုတ္မွာပါေလလို႔ပဲ စိတ္ထဲက ယံုလိုက္ပါသည္… သူ႔ကုမၸဏီက Bonus ေတြ အမ်ားၾကီးရတယ္ဆိုတာလဲ အဲဒိမွာလုပ္ေနတဲ့ တျခားျမန္မာအသိေတြဆီကသိေတာ့ သူလိမ္တာမဟုတ္ဘူးဆိုတာသိပါတယ္… ကိုယ္ကေတာ့ မ်က္လံုးေလး အ၀ုိင္းသားနဲ႔ အားက်စြာနားေထာင္ခဲ့ပါတယ္…
သိပ္မၾကာပါဘူး ေနာက္ ၃ ၄ရက္ေလာက္ၾကာေတာ့ ပိုက္ဆံ ၂၀၀ ေလာက္ေခ်းဖို႔ မတ္ေစ့ေရာက္လာပါတယ္… သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္နဲ႔ ဖိလစ္ပိုင္ကို အလည္သြားမလို႔ ၂၀၀ ေလာက္လိုေနလို႔တဲ့… ဒီေတာ့ ကြ်န္မက ဘယ္ေတာ့ ဆပ္မွာလဲလို႔ ေမးသလို… ဆပ္မယ္ေျပာတဲ့ေန႔ ျပန္ဆပ္မွာ ေသခ်ာလားလို႔ေမးပါတယ္… ကြ်န္မပိုက္ဆံကို ခင္မင္မွဳတစ္ခုတည္းေၾကာင့္ ဒီလိုပဲ ေပးလိုက္ရမွာ ဒီေမးခြန္းေတာ့ ကြ်န္မမွာ ေမးပိုင္ခြင့္ရွိတယ္လို႔ထင္ပါတယ္… ဘဏ္ေတြမွာ ေခ်းရင္ေတာင္ မဆံုးႏုိင္ေသာ အေထာက္အထားနဲ႔ သပ္ေသေတြေပးရပါေသးတယ္… အေပါင္ေတြထားရပါေသးတယ္… သူ႔ဘက္ကေျပာေတာ့ “၂၀၀ေလာက္ေလးနဲ႔ဟာ” တဲ့… ဒီကိစၥမွာ ပိုက္ဆံထက္… ကြ်န္မဘက္က ခံစားရတာက ေခ်းလိုက္လို႔ ဟိုတစ္ေခါက္ကလိုျဖစ္ရင္ ဒီတစ္ခါေတာ့ မိတ္ပ်က္မယ္ (အခ်ိန္တန္လို႔ မဆပ္ရင္ ျပန္ေတာ့ေတာင္းရမွာပဲေလ… ခင္မင္မွဳေၾကာင့္ ဒီတိုင္း အလြတ္ေခ်းျပီး အတိုးေတာင္မွ မယူတာ… ပိုက္ဆံေခ်းျပီးရင္ေတာ့ ျပန္ဆပ္သင့္တယ္လို႔ထင္တယ္...) ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ ခင္မင္မွဳကို အေယာင္ျပ အလဲြသံုးစားလုပ္တယ္လို႔ ခံစားရတာပါ…
ကြ်န္မမွာလဲ မလြယ္ေသးဘူးလို႔ျပန္လိုက္ေတာ့… “နင္က ဘာေတြကုန္ေနလို႔လဲ… နင္မေခ်းခ်င္တာ ငါသိပါတယ္… သူငယ္ခ်င္းလိုသေဘာထားလို႔ ေခ်းတာ” ဆိုတဲ့ မတ္ေစ့နဲ႔ အဆံုးသတ္သြားပါတယ္… ကြ်န္မ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ပါတယ္… ဒါေပမဲ့ ပိုက္ဆံမေခ်းခင္ ၁ပတ္ေလာက္အလိုမွ သတိတရေတြ႔ခ်င္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းမွာ ကြ်န္မထင္ေနတဲ့ ခင္မင္မွဳမ်ိဳး မရွိဘူးဆိုတာေတာ့ သိလိုက္ပါတယ္…
ကြ်န္မ ေ၀ခဲြလို႔မရတာတစ္ခုက ခုလိုမ်ိဳး မိတ္ေဆြက နက္ေ၀ါ့မားကဒ္တင္း၀ယ္ခိုင္းတာပဲျဖစ္ေစ… ပိုက္ဆံေခ်းျပီး ကတိမတည္တတတ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းမ်ိဳးေတြကို ကြ်န္မျငင္းလိုက္မိတာ ကြ်န္မသူငယ္ခ်င္းေကာင္း မပီသရာက်သလား… သေဘာထားေသးသိမ္ရာက်လား… ေသခ်ာတာကေတာ့ ကြ်န္မမိတ္ေဆြေတြလိုသမွ်အားလံုးကို ကြ်န္မမွာလဲ အပိုမရွိပါပဲနဲ႔ လိုက္ကူေနတာဟာလဲ ၂ဦးလံုးအတြက္ မွန္ကန္တဲ့ ကူညီမွဳမ်ိဳးမဟုတ္ဘူးဆိုတာကိုပဲ…
ဒါမွမဟုတ္ ခင္မင္မွဳမွာ ကံေချပီး အျဖည့္ခံ လိုမွပဲကိုယ့္ကို ေခၚေျပာခ်င္တာဟာ ကြ်န္မကပဲ ခင္စရာမေကာင္းသူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ေနလိမ့္မလားလို႔ သံသယ၀င္မိပါေတာ့တယ္…
All Photos get from Google
Posted by mabaydar at 4:45 PM 11 comments :
Labels: စကာၤပူေရာက္အလြဲမ်ား , သူငယ္ခ်င္းမ်ား , ေဆာင္းပါး
Monday, October 31, 2011
ဂ်င္ ကစားမလို႔ (သို႔) စကာၤပူေရာက္ အလဲြမ်ား ၁၁
ကြ်န္မ ေဖေဖက သားသမီးေတြနဲ႔ ေပ်ာ္ေပ်ုာ္ပါးပါးေနတတ္ျပီး အလိုလိုက္တဲ့ အခါေတြရွိသလို သူျပင္းျပင္းထန္ထန္တားျမစ္ထားတဲ့ အရာေတြလဲ ရွိပါတယ္... ဥပမာ ဖဲရုိက္ျခင္း ေလာင္းကစားလုပ္ျခင္း အရက္ေသစာ ဘီယာေသာက္ျခင္း နဲ႔ ငယ္ငယ္ကဆိုရင္ အခ်စ္၀တၱဳဖတ္ျခင္းစတာေတြပါ... အခ်စ္၀တၱဳဆိုတာကို မေဗဒါ အစအဆံုး မေန႔တေန႔ကမွ ဖတ္ဖူးတာပါ... ဒါေၾကာင့္ မေဗဒါကို အခ်စ္၀တၱဳနဲ႔ပတ္သတ္လို႔ လာေျပာရင္ ဘာမွမသိသလို စာဖတ္လဲ ေႏွးလွပါတယ္... ငယ္ငယ္က ရွားေလာ့ဟုမ္းတုိ႔ ေရႊဥေဒါင္းတို႔ေတာ့ဖတ္ပါတယ္... အခ်စ္၀တၱဳေတြဖတ္ျပီး အတုယူမွား စိတ္ကစားမွာစိုးရိမ္လို႔ပါတဲ့... ဒါေပမဲ့ ခုလိုရင့္က်က္လာတဲ့အရြယ္မွာေတာ့ အခ်စ္၀တၱဳဖတ္ျခင္းကို မတားျမစ္ေတာ့ပါဘူး...
သို႔ေသာ္ အရက္ေသစာ ဘီယာ မူးယစ္ေစတဲ့အရာမွန္သမွ် ေသာက္သံုးျခင္းနဲ႔ ဖဲရုိက္ျခင္း ေလာင္းကစားျခင္းကိုေတာ့ ျပင္းျပင္းထန္ထန္တားျမစ္ထားပါေသးတယ္... ဥပမာဆိုရင္ ခုေခတ္ၾကီးမွာ မိန္းကေလးေတြ ဘီယာ အရက္ေသာက္တာနဲ႔ပတ္သတ္လို႔ ကြ်န္မအေနနဲ႔ ကိုယ့္တာ၀န္ကိုယ္ယူႏုိင္လို႔ ေသာက္ၾကတာကို ဘာမွ အျပစ္ေျပာစရာမရွိဘူးလို႔ အိမ္မွာေျပာမိတာေတာင္... ေဖေဖက ကြ်န္မက ကိုရီးယားကား ဂ်ပန္ကားေတြၾကည့္ျပီး မိန္းမအရက္ေသာက္တာကို အတုယူခ်င္လို႔ ေသြးထိုးဆန္းျပီး ေျပာတယ္လို႔ ထင္လိုထင္... ဒါနဲ႔ ပတ္သတ္ရင္ အဲဒီေလာက္ စပ္စပ္ထိမခံဘူး... ကြ်န္မလို အသက္အရြယ္ေရာက္ေနသူအတြက္ အရက္ ဘီယာကို မိဘတားျမစ္ထားလို႔ မေသာက္ဘူးဆိုတာ မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူး... ဘယ္ကမွလဲ အတုယူတာမဟုတ္ပါဘူး... တကယ္လို႔ ကြ်န္မေသာက္ခ်င္စိတ္ရွိရင္ ကိုယ့္လုပ္တာကို ကိုယ္တာ၀န္ယူႏုိင္ရင္ ေသာက္ခ်င္ေသာက္မွာပါပဲ... သို႔ေသာ္ ၁ အခ်က္က ဘာသာေရးအရေတြးလဲ ဘုရားကေတာင္တားျမစ္ထားတဲ့အရာ အဲဒါေသာက္မွ ေပ်ာ္ရရႊင္ရတယ္ဆိုတာကို လက္မခံပါဘူး... ေနာက္တစ္ခ်က္က ဒီေလာက္ ခါးတူးနံေစာ္ေနတဲ့ အရည္ေတြကို Coke တို႔ Sprite တို႔ေတာင္ မေသာက္ႏုိင္တဲ့ ကြ်န္မက ဘယ့္ႏွယ့္လာ ေသာက္ႏုိင္မတုံး... ကိုယ္ကိုတိုင္ကိုက မၾကိဳက္လို႔ မေသာက္ျဖစ္ပါဘူး... ဒိအတြက္ ဘယ္အေပါင္းအသင္း သူငယ္ခ်င္းမွကလဲ "ဒီအရြယ္ထိ အိမ္ေၾကာက္တုန္း" တို႔ဘာတို႔နဲေျမွာက္ပင့္ေပးလို႔ မရပါဘူး... သူငယ္ခ်င္းေတြထဲမွာ ေသာက္ေနတဲ့သူေတြရွိလဲ ကြ်န္မကေတာ့ အထင္ေသးျခင္း ရွဳံ႕ခ်ျခင္းရွိမွာ မဟုတ္ပါဘူး... အားလံုး ကိုယ့္တာ၀န္ကိုယ္ယူႏုိင္တဲ့ လူၾကီးေတြပဲ...
ထိုနည္းလည္းေကာင္းပါပဲ... အိမ္မွာ ကေလးကစားစရာ ကဒ္ဂိမ္းေလးေတြနဲ႔ ကစားရင္ေတာင္ တစ္ခ်ိဳ႕ ဂိမ္းေလးေတြက ဖဲနဲ႔ ကစားပံုျခင္းတူတယ္လို႔ ဆိုျပီး တစ္ခါတစ္ေလ စိတ္တိုင္းမက်တတ္ျပန္ပါဘူး... သို႔ေသာ္ မေဆာ့ရဟုေတာ့မတားပါ... ဖဲဆိုလွ်င္လဲ ဖဲထုတ္ကိုသာ ျမင္ဖူးျပီး ဖဲရုိက္နည္းဆို၍ ယခုခ်ိန္ထိ တစ္နည္းမွ်ပင္မတတ္ပါေလ... ထိုသို႔ေသာ ကြ်န္မႏွင့္ ကြ်န္မ၏ေဖေဖတို႔ ၁ရက္ လဲြၾကပံုကေတာ့ျဖင့္....
ကြ်န္မဟာ အလုပ္ျပီးရင္ တစ္ခါတစ္ေလ အလုပ္က Gym မွာ အားကစားသြားလုပ္ေလ့ရွိပါတယ္... အဲလိုလုပ္မယ္ဆို အိမ္ျပန္ေနာက္က်တတ္ေတာ့ အိမ္ကို အလုပ္မသြားခင္ၾကိဳေျပာသြားပါတယ္... ပံုမွန္ဆိုရင္ေတာ့ ကြ်န္မက "အလုပ္ျပီးရင္ အားကစားလုပ္မလို႔ ေနာက္က်မယ္" လို႔ပဲ ေျပာေလ့ရွိလား... "အလုပ္ျပီးရင္ Gym သြားကစားမယ္" လို႔ပဲ ေျပာေလ့ရွိလား ကြ်န္မလဲ သတိမထားမိပါဘူး... မ်ားေသာအားျဖင့္ေတာ့ ေမေမ့ကိုပဲ ေျပာသြားေလ့ရွိတယ္ထင္ပါတယ္...
၁ရက္ေတာ့ ကြ်န္မက အလုပ္သြားဖို႔ ျပင္ဆင္ရင္း ေဖေဖက ဧည့္ခန္းမွာထမင္းစားေနတာေတြ႔ေတာ့ "သမီး အလုပ္ျပီးရင္ အလုပ္ကလူေတြနဲ႔ ဂ်င္သြားကစားမယ္" လို႔ ခါတိုင္းလိုပဲ ေျပာလိုက္ပါတယ္...
အဲဒါကိုလဲ ၾကားေရာ ကြ်န္မေဖေဖက ေဒါသအျမတ္ထြက္ေနတဲ့ မ်က္လံုးေတြနဲ႔ ေလသံကလဲ မာျပီး ကြ်န္မကို ျပန္ေျပာတယ္... "ဘာေျပာတယ္! ဘာသြားကစားမယ္?!"
ကြ်န္မကလဲ အစထဲက အသံက က်ယ္က်ယ္ ျပီးေတာ့ ကိုယ့္အေဖက ကိုယ္လဲ ဘာမွအမွားမလုပ္ပဲနဲ႔ အသားလြတ္ၾကီး လာေအာ္ေတာ့ နည္းနည္းေလးတင္းသြားျပီး...
"ဂ်င္သြားကစားမယ္ ေျပာတာေလ... ဘာျဖစ္လို႔လဲ" လို႔ခပ္စပ္စပ္ေမးမိတာေပါ့... ကြ်န္မစိတ္ထဲ ေဖေဖ ဘယ္ကိစၥနဲ႔ ကြ်န္မကို အျမင္မၾကည္ျဖစ္ေနလဲလို႔ပဲထင္တာေပါ့...
ေဖေဖက ပိုေဒါသထြက္လာျပီး ထမင္းပန္းကန္ေတြပါေတြ စားပဲြေပၚတင္ျပီး "ဘာေျပာတယ္?!" ဆိုျပီး အေျခတင္ျဖစ္ခါနည္း ဆဲဆဲမွ ေမေမက ေနာက္ေဖးကထြက္လာျပီး ကြ်န္မတို႔ရဲ႕ ျပႆနာအလံုးစံုကို ေျဖရွင္းေပးလုိက္ပါေတာ့တယ္...
"မဟုတ္ဘူး... သူက အလုပ္ျပီးရင္ အားကစားသြားလုပ္မယ္ေျပာတာ... ေလာင္းကစား ေလးေကာင္ဂ်င္တို႔ဘာတို႔ သြားကစားမွာ မဟုတ္ဘူး..."
ကြ်န္မဘက္ကိုလွည့္ကာ "နင့္အေဖက Gym ဆိုတာကို ေလးေကာင္ဂ်င္တို႔ဘာတို႔ စတဲ့ ေလာင္းကစားသြား ကစားမယ္ထင္ေနတာ" လို႔ ေျဖရွင္းလိုက္မွပဲ ကြ်န္မလဲ ရယ္မိပါေတာ့တယ္... ေနာက္မို႔ဆို Gym ကစားမယ္ေျပာမိလို႔ အရိုက္ခံရမဲ့ အေပါက္ လဲြခ်က္က...
ဒိထက္ရီရတာရွိေသးတယ္... ေဖေဖက ေမေမ့ကို မင္းက ဘယ္လိုသိလဲလို႔ေမးေတာ့... ကြ်န္မေမေမက သူ႔ရဲ႕ Story ကို ေျပာျပေတာ့ ပို၍ပင္ ရီခ်င္စရာေကာင္းေနပါေတာ့တယ္...
လြန္ခဲ့တဲ့ ၂ႏွစ္ေလာက္က ကြ်န္မတို႔ အိမ္မွာ ေက်ာင္းသူ အိမ္ငွားေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ရွိပါတယ္... ေမေမတို႔က မိဘနဲ႔ေ၀းျပီး ေက်ာင္းလာတက္ေနတဲ့ ကေလးေတြကို သနားတတ္ေတာ့ အိမ္မွာေနတဲ့သူလဲ ကိုယ့္သားသမီးလိုပဲ ကိုယ္ခ်က္တဲ့ ထမင္းေကြ်းပါတယ္...
တစ္ရက္ အဲဒိေကာင္မေလးက ညေနပိုင္း အျပင္ထြက္ဖို႔ ဖိနပ္စီးေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ေမေမက...
"သမီး ဘယ္သြားမလို႔လဲ... ထမင္းစားသြားအံုးေလ" လို႔ေျပာေတာ့
သူက "သမီး ေက်ာင္းမွာ ဂ်င္ "Gym" သြားေဆာ့မလို႔ " လို႔ေျဖေတာ့...
ေမေမက ထမင္းေတာင္မစားႏုိင္ပဲ ေလာင္းကစားသြားလုပ္မဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္အတြက္ စိတ္ပူျပီး ဆံုးမပါေတာ့တယ္...
"ကေလးရယ္ ေလာင္းကစားဆိုတာ မေကာင္းပါဘူး... သမီးတို႔ေက်ာင္းမွာ ေလာင္းကစားလုပ္လုိ႔ရတယ္ဟုတ္လား? ဒုကၡပါပဲ... "
အဲဒိေတာ့မွ အိမ္ငွားေကာင္မေလးလဲ ေခါင္းထဲက Question mark မ်ိဳးစံုထြက္သြားပံုရတယ္...
"အန္တီ သမီးေျပာတာ အားကစားသြားလုပ္မလို႔... Gymnasium ကိုေျပာတာ" ဆိုေတာ့မွ
ကြ်န္မေမေမလဲ... "ေအာ္ သိပါဘူးကြယ္... ေလးေကာင္ဂ်င္တို႔ဘာတို႔ ေလာင္းကစားသြားလုပ္မယ္ထင္လို႔ပါ" ဆိုျပီး ရွက္ရွက္နဲ႔ ျပန္ေျပာလိုက္ရဖူးေတာ့ Gym ဆုိတာ ေလာင္းကစားမဟုတ္မွန္း အဲဒိကတည္းက ေကာင္းေကာင္းၾကီးသိသလို ကြ်န္မနဲ႔ ကြ်န္မေဖေဖၾကားက နားလည္မွဳ လဲြမွားျခင္းကိုလဲ ဘာျဖစ္ေနသလဲဆိုတာ ေကာင္းေကာင္းၾကီး သေဘာေပါက္ခဲ့သကိုး...
စကာၤပူေရာက္အလဲြမ်ား အပိုင္း ၁ကေန ၁၀ ကိုေတာ့ ဒီမွာ ႏွိပ္ျပီး ဖတ္လို႔ရပါတယ္...
Posted by mabaydar at 3:45 PM 2 comments :
Labels: စကာၤပူေရာက္အလြဲမ်ား
Saturday, July 03, 2010
ျဖစ္တတ္ပါတယ္ (သို႔) စကာၤပူေရာက္ အလဲြမ်ား 10
စိတ္ညစ္စရာသတင္းေတြ တင္ေနလို႔ လာလည္တဲ့ စာဖတ္သူေတြလဲ စိတ္ေတြေလးလံကုန္ၾကျပီထင္တယ္... စိတ္ညစ္စရာရွိရင္ ခဏတျဖဳတ္ညစ္လိုက္... ကိုယ္ဘာမွ မတတ္ႏုိင္တဲ့ စိတ္ညစ္စရာဆိုရင္ ျမန္ျမန္ စိတ္ေလ်ာ့ျပီး ကိုယ့္စိတ္ကို ကိုယ္ေပ်ာ္ေအာင္ ျပန္ထားလိုက္... ဒီလိုေျပာလို႔ မေဗဒါလဲ အျမဲဒီလို လုပ္ႏုိင္ေနတယ္လို႔ မထင္ပါနဲ႔... တစ္ခါတစ္ေလေတာ့ ကိစၥ အၾကီးအေသးေပၚမူတည္ျပီး မေဗဒါ ျမန္ျမန္ let go မလုပ္ႏုိင္တာေတြ ရွိပါတယ္... ခု မေဗဒါလဲ ကိုယ္ၾကိဳက္တဲ့ ကိုရီးယားမင္းသားအေၾကာင္း ေ၀မွ်ရင္း အားလံုးကို စိတ္ညစ္ေအာင္ လုပ္မိလိုက္ျပီ... ဒီေတာ့ မေဗဒါရဲ႕ ေပၚမလာ အေတာ္ၾကာေနတဲ့ အလဲြအခန္းဆက္ေလးနဲ႔ ျပန္ေျဖသိမ့္ ရပါအံုးေတာ့မယ္...
--------------------------- ။ --------------------------------
မေဗဒါလဲ အလြန္မွကို လဲြတတ္သကိုး... စကာၤပူေရာက္စက ျမန္မာျပည္မွာ မျမင္ဘူးတာ မစားဘူးတာ မၾကားဘူးတာေတြ ျမင္ရၾကားရျပီး ခဏ ခဏလဲြေနေတာ့တာ... တခ်ိဳ႕ အလဲြေတြဆို ျပန္ေျပာျပဖို႔ ရွက္လို႔ မေရးတာပဲေကာင္းမယ္ဆိုျပီး လွ်ိဳထားတာေလးေတြေတာင္ရွိေသး... လွ်ိဳရင္း လွ်ိဳရင္းနဲ႔ အလဲြေတြ မေရးျဖစ္တာ ၾကာေပါ့... ဒီေတာ့ ကိုယ္ေပါင္ ကိုယ္လွန္မေထာင္းေတာ့ပဲ ဒီတစ္ခါေတာ့ သူမ်ားလဲြတာေလး ေျပာျပခ်င္တယ္... ဟဲ... ဟဲ... ဒါေပမဲ့ သူမ်ားလဲြတာက ကိုယ္လဲြတာေလာက္ေတာ့ မဆိုးပါဘူး...
က်မတို႔ေတြ ဒီမွာ တခါတေလ တျခားနိုင္ငံကလူေတြနဲ႔ အေလာတၾကီးစကားေျပာ ဆက္ဆံရတဲ့အခါပဲျဖစ္ျဖစ္၊ သိပ္ရင္းႏွီးတဲ့ တျခားႏုိင္ငံကသူငယ္ခ်င္းေတြကိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ေယာင္ေယာင္ျပီး ျမန္မာလိုသြားသြားေျပာတတ္တယ္... သူတို႔လဲ ဒီအတိုင္းပဲ ကိုယ့္ကို သူတို႔နဲ႔ တူတူထင္ျပီး တရုတ္လိုေတြ လာေျပာတတ္တယ္... ေနာက္မွ ေအာ္ သူတို႔က ငါနဲ႔မွ ႏုိင္ငံမတူ ဘာသာစကားခ်င္းမွ မတူတာဆုိျပီး သတိရသြားတာရွိတယ္... ဒါေပမဲ့ မေဗဒါ ေမေမေယာင္တာက်ေတာ့ တစ္မ်ိဳးရွင့္... ျမန္မာလိုနဲ႔ အဂၤလိပ္လိုကို ေရာျပီးေယာင္တာ... ဟဲ... ဟဲ... (ဒီပိုစ့္ကိုေရးျပီး အိမ္ျပန္ရင္ေတာ့ ဒုတ္ေကာက္သြားရမယ္ထင္တယ္... )
ေမေမက အိမ္မွာ အျမဲ ေစ်းသြား၀ယ္ေနက်ေလ... သူ႔ဟာနဲ႔ သူေတာ့ ေစ်းေရာင္းတဲ့ တရုတ္မၾကီးေတြ မေလးမၾကီးေတြနဲ႔ communicate လုပ္တာ ေျဖာင့္လို႔... တေန႔ေတာ့ Wet Market မွာ... (ေအာ္.. စကာၤပူမွာက ေစ်း၀ယ္ရင္ Super Market နဲ႔ Wet Market ဆိုတာရွိတယ္... Wet Market ဆိုတာ ျမန္မာျပည္က ေစ်းေတြလို အေလးခ်ိန္နဲ႔ေရာင္းတာ super market ေတြလို ပတ္ကင္ထုတ္ထားျပီးေရာင္းတာမဟုတ္ဘူး... မနက္ပိုင္းပဲ ဖြင့္တယ္... )
အသား၀ယ္ေတာ့ မေလးမၾကီးကေမးတယ္.... Cut? Cut? (ခုတ္မွာလား ေပါ့)... (ဒီမွာက အေျခခံ အတန္းအစားက လူေတြကလဲ အဂၤလိပ္လို ေကာင္းေကာင္းမတတ္ၾကေတာ့ Verb တစ္လံုးတည္းေျပာျပီး အလုပ္ျဖစ္ေနတတ္တယ္ေလ...)...
ေမေမကလဲ ေသခ်ာမၾကားလိုက္ေတာ့ ေခါင္းညိတ္ျပလိုက္မိတယ္... ေနာက္မွ ဓားမၾကီးမလိုက္ေတာ့မွ ခုတ္မွာလားေမးတာသိျပီး... အျမန္ျပန္ျပီး ေယာင္ ေျပာလိုက္မိတာက....
" မ Cut !!!! မ Cut !!!!" တဲ့...
ဒီေတာ့ မေလး မိန္းမၾကီးလဲ အူေၾကာင္ေၾကာင္ျဖစ္ျပီး အေမ့ကို ၾကည့္ေနတာေပါ့... ေနာက္မွ "No Cut... No Cut" ဆိုျပီး အလုပ္ျဖစ္သြားတယ္...
အဂၤလိပ္လို ဆက္သြယ္ေနၾကတာ ေျဖာင့္ေနတာပဲေနာ္... အဂၤလန္က အဂၤလိပ္အစစ္ေတာင္ အဲဒိေစ်းမွာ ေစ်း၀ယ္တတ္မွာမဟုတ္ဘူး .. ဟား... ဟား...
အဲလိုစကားေျပာ အသံုးအႏွဳန္းေတြနဲ႔ ပတ္သတ္ျပီး ရီစရာေလး တစ္ခုရွိေသးတယ္... ကြ်န္မတို႔နဲ႔ အရင္က အတူေနတဲ့ အစ္မၾကီးက တရုတ္စပ္တယ္... ပံုမွန္ေတာ့ အိမ္မွာ ခ်က္စားတတ္တယ္... ဒါေပမဲ့ ၾကာေတာ့လဲ ညဥ္းေငြ႔မွာေပါ့... အေျပာင္းအလဲ စားခ်င္မွာေပါ့... အိမ္နားမွာ ကြ်န္မတို႔ မိသားစု သြားသြားစားေနက် ကုလားမုန္႔ေတြေရာင္းတဲ့ဆိုင္ရွိတယ္... တေန႔ စကားစပ္မိေတာ့ အဲဒိ အစ္မၾကီးက သူလဲ အဲဒိ ကုလားဆိုင္မွာ တစ္ခါတစ္ေလစားခ်င္ေၾကာင္း... ဒါေပမဲ့ သူက ကုလားမုန္႔ေတြကို ဘယ္လိုေျပာျပီး မွာရမွန္းမသိေၾကာင္းေျပာေတာ့... ကြ်န္မတို႔ေတြကလဲ ၀မ္းသားအားရေျပာျပတာေပါ့...
"ဘာမွ မစိုးရိမ္နဲ႔ ကုလားမုန္႔ေတြကို ျမန္မာျပည္မွာ ေခၚတဲ့ နာမည္အတိုင္းပဲ ေခၚတယ္... တိုရွည္ဆို ဒီမွာလဲ တိုရွည္ပဲ... စမူဆာဆိုရင္ ဒီမွာလဲ စမူဆာပဲ... ပလာတာဆိုရင္ ဒီမွာလဲ ပလာတာလို႔ပဲေခၚတယ္..."ေျပာေတာ့..
သူက "ဒါဆိုရင္ အာလူးပူရီကိုေရာ" တဲ့... ကြ်န္မတို႔လဲ သူ႔ကို ျပန္ေျဖလိုက္တာေပါ့... "အဲဒါလဲ အတူတူပဲ ပူရီကို လဲ ပူရီလို႔ပဲေခၚတယ္" လို႔....
ဒီလိုနဲ႔ ေနာက္ေန႔ သူ အဲဒိဆိုင္မွာ စားမယ္ဆိုျပီး ဆင္းသြားေရာ.... သူျပန္လာေတာ့ ကြ်န္မတို႔က "ဘယ္လိုလဲ... စားလို႔ေကာင္းခဲ့ရဲ႔လား" လို႔ေမးေတာ့...
သူေျပာတာကို ဆိုင္က လူေတြက နားမလည္ပဲ အူေၾကာင္ေၾကာင္ၾကည့္ေနၾကလို႔ မစားျဖစ္ခဲ့ဖူးတဲ့... ဒီလိုနဲ႔ ကြ်န္မတို႔လဲ မဟုတ္ေသးပါဘူး... နားမလည္စရာမရွိဘူး... ခါတိုင္း ကြ်န္မတို႔လဲ ဒီလိုပဲ ေျပာစားေနၾကပါ... အဲဒိဆိုင္က လူေတြ သိပါတယ္... ဒါနဲ႔ ေသခ်ာေအာင္ ထပ္ေမးလိုက္တယ္..
"ဘာမွာစားလို႔လဲ... ဘယ္လိုေျပာလိုက္လို႔လဲ" ဆိုေတာ့...
"ကြ်န္မက အာလူးပူရီစားခ်င္လို႔... သူတို႔ကို အာလူးပူရီလို႔ ေျပာျပီး မွာလိုက္တာေလ" တဲ့....
မွတ္ကေရာ..... ဒီေတာ့မွ ကြ်န္မတို႔လဲ ႏွဖူးနဲ႔ လက္နဲ႔သာ ရုိက္လိုက္ခ်င္ေတာ့တယ္... ကြ်န္မတို႔ေတြက ျမန္မာျပည္မွာ အာလူးပူရီလိုေခၚေနၾကေလ... ဒါေပမဲ့ အဲဒိ မုန္႔က တကယ္တမ္းေတာ့ ပူရီလို႔ပဲေခၚတာေပါ့... အာလူးပူရီလို႔ သြားေျပာေတာ့ ဆိုင္ကလူေတြက ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ျဖစ္ေနေတာ့မေပါ့... အမွန္ဆိုရင္ "Puri with Potato" လို႔ မွာရမွာေပါ့... အင္း... ေသေသခ်ာခ်ာ ေစ့ေစ့စပ္စပ္ မေျပာျပမိလိုက္တဲ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္သာ အျပစ္တင္ခ်င္ပါေတာ့တယ္... ကိုယ့္ လစ္ဟာမွဳေၾကာင့္ သူလဲ ပူရီ မစားခဲ့ရေတာ့သလိုျဖစ္သြားတယ္... ဒါေပမဲ့ ဘယ္သူကလဲ အဲလို လဲြတတ္လိမ့္မယ္လို႔ ထင္မလဲ... မေဗဒါကလဲ ကိုယ္တစ္ေယာက္ပဲ လဲြတတ္တယ္မွတ္ေနတာကိုးးးး... ခုေတာ့..............................
စာၾကြင္း... ေအာက္က ပထမဆံုး ကြန္မန္႔အရ အာလူးဟာလဲ ကုလားစကားျဖစ္ေၾကာင္း သိရွိရပါတယ္... ဒါေပမဲ့ ကြ်န္မအိမ္နားက စကာၤပူ ကုလားေတြကေတာ့ အာလူးကို မသိပါဘူး... Potato လို႔ေျပာမွ သိပါတယ္...
Posted by mabaydar at 3:38 AM 13 comments :
Labels: စကာၤပူေရာက္အလြဲမ်ား
Sunday, November 29, 2009
စကာၤပူေရာက္ အလဲြမ်ား ၉ (သို႔) ရင္ခုန္ရ လြန္းလို႔
တစ္ခါတစ္ေလ အလုပ္မသြားခ်င္တဲ့ ရက္ေတြ ဒါမွမဟုတ္ တျခားလုပ္စရာရွိတဲ့ ရက္ေတြ... ဒါေပမဲ့ ကိုယ့္ ခြင့္ရက္ကလဲ မေလာက္ျဖစ္ေနရင္ MC (medical Certificate so called Sick leave) ယူေလ့ရွိၾကမွာပါ... မေဗဒါအတြက္ေတာ့ MC ယူလို႔ ကိုယ့္ခြင့္ရက္ေတြ မေရာ့သြားတာကို ၾကိဳက္ပင္မဲ့ တစ္ခါတစ္ခါ ယူလို႔ ဆရာ၀န္ေရွ႕မွာ မရွိတဲ့ေရာဂါကို အရွိလုပ္ျပီး လိမ္ရမွာကေတာ့ အေတာ္ခက္ခဲတဲ့ကိစၥပါ... ေခါင္းကိုက္တယ္.. ေခါင္းမူးတယ္... ဗိုက္ေအာင့္တယ္... ၀မ္းေလွ်ာတယ္ဆိုတာေတြက MC ေရာဂါလို႔ေျပာရေလာက္ေအာင္ ေရပမ္းစားတဲ့ ေရာဂါေတြပါ... အဲဒါေတြေျပာရင္လဲ ဆရာ၀န္ေတြက ေနေကာင္းရက္နဲ႔ MC လိုခ်င္လို႔ လာမွန္း သိေနၾကေတာ့ ေက်ာမလံုးပါဘူး... MC သြားယူတိုင္း အဲဒိ လိမ္ရမွာကို စဥ္းစားျပီး စိတ္လွဳပ္ရွားတာလဲ MC ယူတဲ့ အေခါက္တိုင္းျဖစ္ပါတယ္... ေဆးခန္းမွာ တန္းစီျပီး ကိုယ့္အလွည့္ေရာက္ဖို႔ ေစာင့္ေနတဲ့ အခ်ိန္ထိ "ငါဘာေရာဂါေျပာရင္ေကာင္းမလဲ... ေခါင္းကိုက္တာက ဟိုတစ္ေခါက္က ေျပာျပီးလို႔ ထပ္မေျပာေတာ့ဘူး... ၀မ္းေလွ်ာတယ္ေျပာရင္ေကာင္းမလား... ဘယ္ႏွေခါက္၀မ္းသြားလဲ ေမးရင္ ဘယ္လိုေျဖရင္ေကာင္းမလဲ... ေရာဂါက သိပ္မျပင္းရင္လဲ MC မေပးမွာ စိုးရေသးတယ္... ေရာဂါေတြ အမ်ားၾကီးေျပာလိုက္ေတာ့လဲ ပိုက္ဆံအမ်ားၾကီးက်မွာ စိုးရေသးတယ္..." အဲဒါေတြစဥ္းစားရတာ အေတာ္ေလး စိတ္ဖိစီးပါတယ္... အထူးသျဖင့္ ကိုယ္က ကပ္စီးနည္းေတာ့ ကုမၸဏီေဆးခန္းမွာပဲ သြားျပေလ့ရွိပါတယ္ (ကုမၸဏီေဆးခန္းက ပိုက္ဆံေပးစရာမလိုဘူးေလ)... အဲလိုေဆးခန္းဆိုရင္ ဆရာ၀န္ကနည္းနည္းရစ္ခ်င္ပါတယ္... ေပးလဲ ၁ရက္အလြန္ဆံုးပါပဲ...
အဲလို အဲလို စိတ္လွဳပ္ရွားမွဳေတြနဲ႔ ဟိုးတစ္ေလာက MC သြားယူေတာ့ ျဖစ္ပံုက... ကိုယ့္အလွည့္ေရာက္ခါနီးထိ ဘာေရာဂါေျပာရမွန္းကမသိဘူး... ျပီးေတာ့ ႏွစ္ကုန္ခါနီးျပီဆိုေတာ့ ကိုယ္ကလဲ က်န္ေနေသးေသာ မ်ားျပားလွတဲ့ MC ရက္ကေလးေတြ အလဟသတ္မျဖစ္ေအာင္ မၾကာေသးခင္ကမွ MC ယူထားေသးေတာ့ ဆရာ၀န္က ကိုယ့္ကို မွတ္မိေကာင္းမွတ္မိေနမွာ... မမွတ္မိရင္ေတာင္ ကိုယ့္ရဲ႕ Medical မွတ္တမ္းစာအုပ္ထဲမွာ မွတ္တမ္းက ရွိေနတာ... ဒီေကာင္မေလး အပ်င္းၾကီးျပီး ေဆးခြင့္ပဲလာလာယူေနတယ္ ဆိုျပီး အျမင္ကပ္ျပီး မေပးမွာလဲ ေၾကာက္ရေသးတယ္...
ဒီလိုနဲ႔ ကိုယ့္အလွည့္ေရာက္ေတာ့ ဆရာ၀န္ခန္းထဲ၀င္ ကိုယ့္ကိုကိုယ္လဲ သိပ္ျပီး အားနည္းေပ်ာ့ခ်ိေနတဲ့ ပံုစံေလးနဲ႔ေပါ့... (အဲဒိအခ်ိန္မွာ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ရုပ္ရွင္ သရုပ္ေဆာင္ေနတယ္လို႔ သေဘာထားလိုက္တယ္... ေနာက္မို႔ဆို လိမ္ရတာ စိတ္မလံုဘူး... ဟတ္ ဟတ္...)
ဆရာ၀န္ေရွ႕ေရာက္ေတာ့ စိတ္ကလဲ နည္းနည္းေတာ့ မလံုမလဲပါဘဲ... သိပ္ျပီး အားနည္းခ်င္ေယာင္ေဆာင္ျပီး ေျပာလိုက္မိတာက...
" I am having a HEARTACHE " (က်မ ႏွလံုးသားေတြ နာက်င္ေနတယ္)
အမွန္ေတာ့ ေျပာခ်င္တာက " I am having a HEAD Ache" (က်မ ေခါင္းကိုက္ေနတယ္)
အိုက္တင္ပိုသြားတာ တစ္ခါတည္း အဓိပၸါယ္ပါလဲြေရာ (သရုပ္ေဆာင္လုပ္စားရင္ ရုပ္ရွင္ကားမထြက္ခင္ အကယ္ဒမီရမဲ့ လူစားမ်ိဳး ခစ္... ခစ္).. ဆရာ၀န္ကလဲ သိပ္အသက္မၾကီးေသးေတာ့ မ်က္လံုးျပဴးျပီး...
" HEARTACHE??? " ဆိုျပီး သူ႔ ရင္ဘတ္နားကို ကိုင္ျပလိုက္တယ္...
ပါးစပ္က ထြက္သြားတည္းက မွားသြားမွန္းသိပါတယ္... ဒါေပမဲ့ ဆရာ၀န္ကမ်ား မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေပးမလားလို႔ Heartache မွေတာ့ ေဆးရုံပဲသြားေတာ့မွာေပါ့... ပိန္းလိုက္တာ...
သူကအဲလိုေျပာေတာ့မွ က်မလဲ ရွက္လိုက္တာေျပာမေနပါနဲ႔...
" No!! No !!... I mean Head Ache" လို႔ ျပန္ေျဖလိုက္တာမ်ား ေစာေစာက ဟန္ေဆာင္ေနတာေတြ ေပ်ာက္ျပီး ေဒါင္ ေဒါင္ကို ျမည္ေနတာ ေပၚသြားေရာ... (ေသသာ ေသလိုက္ခ်င္တယ္... ရွက္လိုက္တာ လြန္ေရာ)
မသိရင္ ဆရာ၀န္ကို လာျပီး ရွိတ္ေနတာ က်ေနတာပဲ... သူ႔ကို ျမင္ေတာ့မွ Heartache ဆို မွားထြက္ရတယ္လို႔... တကယ္ပါ သူ႔ျမင္ရင္ေတာ့ လိမ္ရမွာေရာ MC မရမွာကိုေရာ စိတ္ပူျပီး ရင္ခုန္တာေတာ့ အမွန္...
ဒီေတာ့ ဆရာ၀န္က ျပံဳးျပီး... ကိုယ့္ရဲ႕ Batch ကို ၾကည့္ျပီး အလုပ္အဆင္ေျပရဲ႕လားတဲ့... ဟိုတစ္ေလာက မင္းတို႔အလုပ္မွာ လူေတြ ျဖဳတ္တယ္ဆိုတဲ့...
ဒါနဲ႔ က်မလဲ မထူးေတာ့ပါဆိုျပီး ဟန္မေဆာင္ေတာ့ပဲ ပံုမွန္ပဲ ေျပာေတာ့တယ္...
" ဟုတ္ကဲ့... အဲဒိ လူေတြျဖဳတ္လိုက္လို႔ ခု က်န္တဲ့သူေတြက အလုပ္ေတြ အမ်ားၾကီးလုပ္ေနရတယ္... ဇာတ္တိုက္လုပ္ေနရလို႔ ခုလို႔ ေခါင္းကိုက္သြားတာ... " လို႔...
သူက " အလုပ္မွာ ပင္ပန္းလို႔လား " တဲ့...
က်မလဲ နဲနဲေတာ့ ပိုေျပာရတာေပါ့... အရမ္းပင္ပန္းတာေပါ့... အဲဒါေၾကာင့္ တစ္ရက္တစ္ေလ နားခ်င္လို႔လို႔... ေခါင္းကလဲ နည္းနည္းကိုက္တယ္ေပါ့...
ဒီေတာ့ ဆရာ၀န္က ျပံဳးစိစိနဲ႔ ဘာမွေတာင္ မစမ္းဘူး... MC တစ္ရက္ေကာက္ေပးလိုက္တယ္... ခါတိုင္းဆို ကိုယ္လိမ္ေနမွန္းသိပင္မဲ့ အာသီးေလးၾကည့္... နားက်ပ္ေလးနဲ႔ ဟိုစမ္းဒီစမ္းလုပ္ေသးတယ္... ဒီေန႔ေတာ့ Heartache ဆိုတဲ့ ေရာဂါကို အေတာ္သေဘာက်သြားတယ္ထင္တယ္... MC တန္းေပးလိုက္တယ္... အျမဲတမ္း Heartache ဆိုရင္ေတာ့ ေပးမယ္မထင္ဘူး...
ဒါေပမဲ့ အဲေန႔ကစျပီး ဆရာ၀န္ကို မ်က္ႏွာပူလို႔ ဟိုေန႔က MC ယူတာေတာင္ တျခားေဆးခန္းမွာ ပိုက္ဆံေပးျပီးပဲ သြားျပလိုက္တယ္... အင္း... ေနာက္တစ္ခါ ယူမယ္ဆိုရင္ေတာ့ သူ႔ဆီျပန္သြားလို႔ ရတန္ေကာင္းပါရဲ႕... ေမ့ေလာက္ေရာေပါ့ေနာ္... ေနာက္တစ္ခါ ဘာေရာဂါေျပာရင္ေကာင္းပါ့... အၾကံဥာဏ္ေလးမ်ားေပးၾကပါအံုး... MC ၂ရက္ရမဲ့ ေရာဂါမ်ိဳးဆို ပိုေကာင္း... ဟတ္ .. ဟတ္... ဒီဇင္ဘာဆိုရင္ လူက Holiday mood ျဖစ္ျပီး အလုပ္လုပ္ခ်င္စိတ္ကို မရွိျဖစ္ေနတာ... ခရီးသြားဖို႔ပဲ စိတ္ေရာက္ေနတယ္...
Posted by mabaydar at 9:31 AM 14 comments :
Labels: စကာၤပူေရာက္အလြဲမ်ား
Friday, August 28, 2009
Santa Claus ေလလား (သို႔) စကာၤပူေရာက္ အလဲြမ်ား (၈)
မေဗဒါတို႔ စကာၤပူမေရာက္ခင္ထဲက ၾကားဖူးထားတာေတြရွိတယ္ေလ... နိုင္ငံျခားမွာ ဆိုင္ေတြမွာ ပစၥည္း၀ယ္ရင္ ဟိုဟာေလး လက္ေဆာင္ေပး... ဒီဟာေလး လက္ေဆာင္ေပး တတ္တယ္... ငယ္ငယ္တုန္းကဆိုရင္ ခရစ္စမတ္နီးျပီဆိုရင္ ရုပ္ရွင္ေတြထဲကလို ဆန္တာကေလာ့ ၀တ္စံုၾကီးနဲ႔ ေတြ႔ရာလူ လက္ေဆာင္လိုက္ေပးတတ္တာတို႔... Free Gift ဆိုတာေတြရွိတယ္လို႔ ၾကားဖူးတာကိုး... အဲဒိတုန္းကေတာ့ Free Gift ေတြရဲ႕ ေနာက္ဆက္တဲြမွာ Terms and Conditions ေတြ ပါတတ္တယ္မွန္း ဘယ္သိခဲ့မတုန္း...
မေဗဒါ စကာၤပူကို ပထမဆံုးစေရာက္တာက ဒီဇင္ဘာ လလယ္ေလာက္ေပါ့... ခရစ္စမတ္နီးေနတဲ့ ရာသီေပါ့... ေရာက္ျပီး ၃ ၄ ရက္ေလာက္ေနေတာ့ မေဗဒါ့ အစ္မက KFC လိုက္ေကြ်းတယ္ေလ... နိုင္ငံတကာမွာရွိေပမဲ့ ကိုယ့္နိုင္ငံမွာ မရွိတဲ့ KFC ဆိုေတာ့ ကိုယ္က မမွာတတ္ မျပဳတတ္နဲ႔ အစ္မက ထိုင္ဆိုတဲ့ ေနရာေလးမွာပဲ မ်က္လံုးေလး ကလည္ ကလည္နဲ႔ ဘယ္တစိမ္းကမ်ား ငါ့ကို အဂၤလိပ္လိုလာေျပာမလဲဆိုျပီး အလကားေတြးေၾကာက္ေနတာ (ကိုယ္က အိမ္မွာသာက်ယ္ရဲတာ... ျမန္မာျပည္ကေရာက္စဆိုေတာ့ သူတို႔ရဲ႕ စင္းဂလိပ္ကို နားမလည္ေသးတာကတစ္ေၾကာင္း... အဂၤလိပ္လို စကားလာေျပာမွာကို ေၾကာက္ေနတာ... အဲလို သတၱိေကာင္းတာ)... ဒီလိုနဲ႔ ဟိုၾကည့္ ဒီၾကည့္နဲ႔ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ မေၾကာက္တဲ့ပံုဖမ္းျပီး ခပ္တည္တည္ေနတာေပါ့...
ဒီလိုနဲ႔ ဆိုင္ထဲကို ေလွ်ာက္ၾကည့္ေတာ့... အဂၤလိပ္လူမ်ိဳးတစ္ေယာက္ အိပ္ေလးနဲ႔ တစ္စားပဲြျပီး တစ္စားပဲြ ၀က္၀ံရုပ္ေသာ့ခ်ိတ္ေလးေတြနဲ႔ အတူ ခရစ္စမတ္ကဒ္လိုမ်ိဳးေလးေတြကို ရုိရိုက်ိဳးက်ိဳး လိုက္ေပးေနတာကို ေတြ႔ေရာ... တခ်ိဳ႕၀ိုင္းေတြကလဲ ယူတယ္... တခ်ိဳ႕၀ိုင္းေတြကေတာ့ ၾကည့္ေတာင္ မၾကည့္ဘူး လံုး၀ ေခါင္းခါျပီးေတာ့ကို ညင္းလႊတ္ၾကတယ္...
ဒီေတာ့ က်မေတြးမိတယ္... ခရစ္စမတ္မို႔လို႔ လက္ေဆာင္လိုက္ေပးေနတာ ျဖစ္မယ္ေပါ့... ဒါေတာင္ တခ်ိဳ႕လူေတြက မယူခ်င္ၾကဘူး... မယူခ်င္လဲေနေပါ့ ဒီေလာက္ေတာ့လဲ အေၾကာက္အကန္ညင္းလႊတ္စရာလိုပါဘူး... ႏိုင္ငံျခားမ်ား ေကာင္းလိုက္တာ အလကား လက္ေဆာင္ေပးတာေတာင္ ရုိရုိက်ိဳးက်ိဳးေလးနဲ႔... ငါ့ကို လာေပးလို႔ကေတာ့ ငါလဲ ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်းနဲ႔ Thank You လို႔ ေျပာျပီးကို ယူျပစ္လိုက္မယ္...
ေတြးေနတုန္းပဲရွိေသးတယ္... အဲဒိ ဘိုက က်မထိုင္ေနတဲ့ေနရာလာျပီးေတာ့ ၀က္၀ံရုပ္ေသာ့ခ်ိတ္ေလးရယ္ ခရစ္စမတ္ကဒ္ေလးရယ္ ထုတ္ေပးပါတယ္... က်မလဲ စိတ္ထဲမွာ အၾကိမ္ ၁၀၀ ေလာက္ေလ့က်င့္ထားတဲ့ Thank You တစ္လံုးကို မထြက္ ထြက္ေအာင္ ရင္ခုန္စြာေျပာလိုက္ျပီး ယူထားလိုက္တာေပါ့... အဲဒိလူက က်မကိုေပးျပီးေတာ့ တျခား၀ိုင္းေတြဘက္ကုိ ဆက္ထြက္သြားျပီး လိုက္ေပးတယ္... ၀က္၀ံရုပ္ေလးကလဲ ခ်စ္စရာေလးေပါ့... အလကားရတာဆိုေတာ့ နဲနဲေသးပင္မဲ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ဟုတ္လွျပီဆုိျပီး ေပ်ာ္လို႔...
ေနာက္ေတာ့မွ သူေပးတဲ့ ခရစ္စမတ္ကဒ္ေလးဘက္ကို ဖတ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့... သူက ဆံြ႔အ နားမၾကားသူတစ္ေယာက္ျဖစ္ေၾကာင္း... သူ႔ကို ကူညီခ်င္ရင္ အဲဒိ ၀က္၀ံရုပ္ ေသာ့ခ်ိတ္ေသးေသးေလးကို ၁ခု $5 နဲ႔ ၀ယ္ယူအားေပးဖို႔ ေရးထားပါေလေရာ... အဲဒိ အခ်ိန္တုန္းက ၅ေဒၚလာဆိုတာ အေတာ္သံုးရပါတယ္... KFC ၁ set ကိုေတာင္ ၃ ေဒၚလာေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ပဲ ရွိေသးတဲ့ အခ်ိန္ပါ... ေနာက္ျပီး ျမန္မာျပည္က ေရာက္တာ ၂ရက္ ၃ရက္ပဲ ရွိေသးတဲ့ က်မအတြက္ အရာရာကို ေစ်းေမးျပီးတာနဲ႔ ျမန္မာေငြ ျပန္ျပန္ တြက္တတ္တဲ့ အက်င့္ကရွိေနေသးတာက တစ္ေၾကာင္း... ေနာက္ျပီး စကာၤပူေရာက္စ က်မရဲ႕ Financial ကိုလဲ က်မအစ္မကသာ ဦးစီးထားတဲ့အတြက္လဲ က်မမွာ ေငြပို ေငြလွ်ံမရွိပါဘူး... ဒီလိုနဲ႔ပဲ ဆန္တာကေလာ့ၾကီးလို႔ ထင္ခဲ့မိတဲ့ ဘိုၾကီးရဲ႕ Free Gift ေလးဟာ... တကယ္ေတာ့ ျဗဟၼာၾကီးဦးေခါင္းလို က်မလက္ထဲကို ေရာက္ရွိေနပါျပီ... လႊတ္ခ်လိုက္ရလဲ အခက္... ကိုင္ထားေတာ့လဲ မရနဲ႔ဆိုသလို... ျပန္ေပးလိုက္ရမွာ ရွက္လဲရွက္တယ္ ဘိုၾကီးကိုလဲ ဆံြ႕အ နားမၾကားဆိုေတာ့ သနားလဲသနားတယ္... က်မရဲ႕လက္ထဲမွာလဲ ပိုက္ဆံမရွိ... အစ္မလာလို႔ သိရင္ ဘာလို႔ယူထားလဲဆိုျပီး ဆူခံရအံုးမယ္... အခက္ကိုေတြ႔ေရာ...
အစ္မျပန္လာေတာ့ က်မလဲ ျဖစ္ေၾကာင္းကုန္စင္ကို ေျပာျပလိုက္တာေပါ့... ထင္တဲ့အတိုင္းပဲ နဲနဲေတာ့ အေျပာခံရတာေပါ့... ဒါေပမဲ့ က်မကလဲ "ဆန္တာကေလာ့ ထင္လို႔" လို႔ေျပာလိုက္ေတာ့ သူလဲ ရီခ်င္တာကို က်ိတ္ေနလိုက္ပံုရပါတယ္... ဆက္ေတာ့မဆူေတာ့ဘူး... အဲဒိဘိုက သူေပးခဲ့ စားပဲြေတြက အရုပ္ေတြကို ၀ယ္တဲ့သူကိုလဲ ေရာင္း... မ၀ယ္တဲ့သူေတြကိုလဲ ျပန္လိုက္သိမ္းလုပ္ေနပါျပီ... က်မလဲ ျပန္ေပးလိုက္ရမွာလဲ အလြန္မွ မ်က္နွာပူပါတယ္... သနားလဲ သနားပါတယ္... ဒါနဲ႔ က်မအစ္မကို ၀ယ္ခ်င္လဲ၀ယ္... မ၀ယ္လဲ သူပဲ ျပန္ေပးလိုက္ဖို႔ေျပာပါတယ္... အမွန္ေတာ့ တျခား၀ိုင္းေတြလဲ ၀ယ္တဲ့၀ိုင္းက ေတာ္ေတာ္ရွားပါတယ္... က်မတို႔၀ိုင္းေရာက္လာေတာ့ က်မအစ္မလဲ က်မကို အနည္းငယ္ ညိဳညင္ျပီး အဲဒိဘိုကို "Sorry..." ေပါ့... ဆိုျပီး ျပန္ေပးလိုက္ပါတယ္... က်မလဲ အားေတြနာျပီး... သူ႔ေနာက္က သံေယာင္လိုက္ျပီး... ေဆာရီး... ေဆာရီး...ေတြ ဘယ္နွစ္ခါေလာက္ ေျပာလိုက္မိမွန္းေတာင္ မသိပါဘူး... ဆံြအ နားမၾကားဆိုေတာ့ က်မေျပာတာလဲ သူၾကားရဲ႕လားေတာင္ မသိပါဘူး... က်မကေတာ့ အဲဒိလူ မ်က္နွာေတာင္ မၾကည့္ရဲဘူး... ျဖစ္နိုင္ရင္ေလ ငါ့မွာ ၀ယ္စရာ ၅ေဒၚလာ ေတာ့မရွိဘူး.. ငါ့ KFC ၾကက္ေၾကာ္ ၁တံုးယူစားလို႔သာ ေျပာလိုက္ခ်င္ပါတယ္... ဒါေပမဲ့လဲ အဲဒိဘုိလဲ ေသာ့ခ်ိတ္နဲ႔ ကဒ္ေလးျပန္ေပးလိုက္တာနဲ႔ ဒီလိုပဲ ရုိရုိက်ိဳးက်ိဳးေလး ျပန္ယူျပီး ထြက္သြားပါေတာ့တယ္...
မေဗဒါရဲ႕ အမွားကို သင္ခန္းစာယူျပီး ေနာင္ စကာၤပူလာမဲ့ ေမာင္ညီမေလးတို႔ေရ... တကယ္တန္းက်ေတာ့ စကာၤပူမွာ ဆန္တာကေလာ့ မရွိပါဘူးကြယ္....
Posted by mabaydar at 11:17 AM 14 comments :
Labels: စကာၤပူေရာက္အလြဲမ်ား
Thursday, March 26, 2009
ငိုက္မရွက္ (သို႔) စကာၤပူေရာက္ အလဲြမ်ား (၇)
ၾကိဳက္မရွက္ ငိုက္မရွက္တဲ့... အားလံုးၾကားဖူးၾကမွာပါ.. မေဗဒါအတြက္ေတာ့ ငိုက္မိတာ ရွက္စရာတစ္ခုျဖစ္ခဲ့လို႔ ျပန္ေတြးတိုင္းကိုယ့္ဘာသာကိုယ္မ်က္နွာပူေနရပါတယ္..
စကာၤပူက အမ်ားသံုး ဘတ္စ္ကားေတြ ရထားေတြေပၚမွာ ခါးပိုက္ႏွဳိက္သတိျပဳစရာ.. မိန္းကေလးမို႔ အသားယူခံရမွာကို သိပ္စိတ္ပူစရာမလိုပါဘူး.. ေနာက္ျပီး အျမဲရုန္းကန္လွဳပ္ရွားသြားလာေနရတဲ့ အတြက္ လူေတြဟာ ဘတ္စ္ကားစီး ရထားစီးအခ်ိန္ေလးေတြမွာ.. ေနရာရရင္ ေလေအးစက္ေအးေအးနဲ႔ ေမွးတက္တဲ့ အက်င့္ေလးေတြရွိပါတယ္...
အထူသျဖင့္ေတာ့ မေဗဒါလို အလုပ္နဲ႔ အိမ္နဲ႔ ေ၀းတဲ့သူအဖို႔ အဲဒိ လမ္းသြားရင္း ဘတ္စ္ကားေပၚ ရထားေပၚမွာ ရတဲ့အခ်ိန္ေလး ေမွးတတ္တာလဲ အက်င့္ေလးကို ပါေနပါျပီ... ဒီလိုမွပဲ အိပ္ေရးက ၀ သလိုရွိတာကိုး..
အဲဒိအခ်ိန္တုန္းက မေဗဒါအလုပ္က Night shift လုပ္ရတာပါ.. ညဘက္အလုပ္ဆင္းရေတာ့.. အိပ္ခ်ိန္ကပိုနည္းပါတယ္.. ေန႔ဘက္မွာ အိပ္မေပ်ာ္တာနဲ႔.. ေန႔ဘက္ လင္းေနေတာ့ အိပ္ပစ္လိုက္ရမွာက နွေျမာတာနဲ႔.. သြားစရာရွိတဲ့ ရုံးကနားေတြ လူမွဳေရးကိစၥေတြကို မအိပ္ေတာ့ပဲ သြားတာနဲ႔... ဟုတ္ေနတာပါပဲ..
အဲဒိေန႔ကေတာ့ ေသာၾကၤာေန႔ညအလုပ္ဆင္းျပီး စေနေန႔ မနက္ဖက္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ေမြးေန႔ဖိတ္တာနဲ႔ ကိုယ္လဲ အလုပ္ကျပန္ေရာက္တာနဲ႔ အိပ္လိုက္ရင္ ျပန္မနိုးမွာ စိုးတာနဲ႔ ေရမိုးခ်ိဳး အလွျပင္.. သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔လဲ အလုပ္ရျပီးထဲက မေတြ႔ျဖစ္ေသးဘူးဆိုေတာ့ အပ်ံစား၀တ္ျပီး ထြက္လာခဲ့ပါတယ္..
သူတို႔က စားေသာက္ျပီးရင္ ဆန္တိုဆာ ဆက္သြားမယ္လို႔ က်မကို ေျပာထားပါတယ္.. ဒါေပမ့ဲ က်မစိတ္ကူးထဲမွာေတာ့ ငါခဏသြားျပီး စားေသာက္ဆိုင္မွာ စားေသာက္ျပီးတာနဲ႔ ျပန္မယ္ေပါ့.. ျပီးရင္ အိပ္ရအံုးမယ္ေပါ့.. အဲဒါေၾကာင့္ ပိုျပီး အေၾကာင္းျပလို႔ေကာင္းေအာင္ စကပ္အတိုေတာင္ ေရြး၀တ္သြားပါေသးတယ္.. ဒါမွ အဲဒိသြားရင္ မလြတ္မလပ္နဲ႔ မလိုက္ေတာ့ပါဘူးဟယ္လို႔ ျငင္းေကာင္းေအာင္ေလ.. ေနာက္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္နဲ႔ေတာင္ တိုင္ပင္ျပီး ဆန္တိုဆာမလိုက္ဘူး.. ငါေတာ့ တမင္စကပ္အတို၀တ္လာမယ္ဆိုေတာ့ အဲဒိသူငယ္ခ်င္းကလဲ သူလဲ ၀တ္လာမယ္တဲ့..
ဒီလိုနဲ႔ ရွဳိးစမိုးအျပည့္နဲ႔ ထြက္လာလိုက္တာ.. အင္းေလးမွာ အားလံုးစံုျပီး ထမင္းစားၾက စကားေတြေျပာၾကရင္း သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔လဲ အတန္အသင့္ ရင္းႏွီးသြားပါတယ္.. ေနာက္ေတာ့ သူတို႔က ဆန္တိုဆာကို လိုက္ခဲ့ဖို႔ေခၚပါေလေရာ.. ဘယ္လိုပဲ ျငင္းျငင္း အတင္းကိုေခၚၾကတာ..
အားလံုးက၀ိုင္းေခၚၾကတယ္.. ျပီးေတာ့ သူငယ္ခ်င္းအရင္းေခါက္ခက္လဲျဖစ္.. ေမြးေန႔ရွင္လဲျဖစ္.. စေနေန႔ညလဲ အလုပ္မရွိေတာ့.. သူတို႔က ညက်မွအိပ္ေပါ့တဲ့.. ကိုယ္ကိုတိုင္ကလဲ ေန႔ဘက္ၾကီးကို အိပ္အိပ္ျပစ္လိုက္ရတာကို ႏွေျမာတဲ့သူ.. အေပါင္းအသင္းကလဲ မက္... ျပီးေတာ့ အဲဒိအခ်ိန္ကေတာ့ အေပါင္းအသင္းေဇာေၾကာင့္ထင္တယ္.. လံုး၀ကို မအိပ္ခ်င္ဘူး.. ျပီးေတာ့ ကိုယ္နဲ႔ တိုင္ပင္လာတဲ့သူငယ္ခ်င္းကလဲ လိုက္မယ္ေျပာလိုက္ေတာ့.. မျငင္းသာေတာ့တာေရာေၾကာင့္ လိုက္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္..
သိတဲ့အတိုင္း.. ဆန္တိုဆာဆိုေတာ့လမ္းကလဲ ေလွ်ာက္ရတယ္.. ေနာက္ ပါလာ၀မ္ကမ္းေျခမွာ စတည္းခ်မိေတာ့ ... မေဗဒါတို႔က ေဆာ့ရမယ္ဆို ၂ခါအေဖာ္စပ္စရာမလိုတဲ့သူကလဲျဖစ္ ဆိုေတာ့.. ေဆာ့လိုက္တာ လက္လက္ကို စင္ေနတာေပါ့.. စိတ္မ်ားစြမ္းတာ ေဘာ္ဒါေတြနဲ႔ဆိုေတာ့ လံုး၀ကို မအိပ္ခ်င္ဘူး..
ဒီလိုနဲ႔ ညဘက္ ေရပန္းရွဳိးၾကည့္ျပီးမွ ျပန္ျဖစ္ၾကတာေပါ့.. အဲဒိအခ်ိန္မွာ မေဗဒါ မအိပ္တာ ၂၄နာရီ ေက်ာ္သြားျပီ.. လူကလဲ တေန႔လံုးေသာင္းက်န္းထားတာ နဳံးခ်ိေနတာပဲ.. အိမ္ျပန္ခ်ိန္ အလွ်ိဳလွ်ိဳျပန္ၾကေတာ့.. ကိုယ္ေနတဲ့ စကာၤပူ အေရွ႕ပိုင္းမွာ ေနတဲ့အေဖာ္က တစ္ေယာက္မွ မပါေတာ့ ကိုယ္တစ္ေယာက္ထဲ ျပန္ရမယ္.. လူက စိတ္နဲနဲေလွ်ာ့လိုက္ေတာ့ ေခါင္းကလဲ မူးေနာက္ေနာက္နဲ႔ ျဖစ္ေနျပီ..
သူငယ္ခ်င္းေတြက ျဖစ္ရဲ႕လားဆိုေပမဲ့လဲ ဘယ္သူမွကို အပူမကပ္ခ်င္.. တိုက္စီငွားဖို႔ဆိုျပန္ေတာ့လဲ အလုပ္စလုပ္ခါစ စုမိေဆာင္းမိထားတဲ့ အပိုေငြကလဲ မရွိတာေရာ.. တစ္ေယာက္ထဲလဲ ညဘက္ၾကီး တိုက္စီမစီးခ်င္တာေၾကာင့္ေရာ.. အရုိးခံ ကပ္စီးနဲစိတ္ေၾကာင့္ေရာ.. ညဘက္ဆိုေတာ့ ရထားေတြလဲ ေခ်ာင္တယ္.. ခါတိုင္းလိုပဲ ရထားေပၚမွာ ေမွးလိုက္သြားမယ္ဆိုတဲ့ အၾကံနဲ႔ေရာ ရထားနဲ႔ပဲ တစ္ေယာက္ထဲျပန္လာမိလိုက္တယ္..
ရထားေပၚေရာက္ေတာ့ ေထာင့္ခံုမရဘူး.. ေထာင့္ခံုေလးရရင္ ေအးေဆး မွီအိပ္လို႔ရတယ္ေလ.. ေထာင့္ခံုမွာ အက်ၤီအျဖဴနဲ႔ တရုတ္ခပ္ေခ်ာေခ်ာတစ္ေကာင္ထိုင္ေနတယ္.. ဒီလို႔နဲ႔ သူ႔ေဘးက လြတ္ေနတဲ့ခံုမွာထိုင္လိုက္တယ္.. တကယ္လို႔ ဒီေကာင္ဆင္းရင္း ဟိုဘက္တိုးလိုက္ရုံပဲေပါ့... ဒီလိုေတြးတာ.. အၾကံက ပိုင္ပါ့..
ဒါေပမဲ့ သိပ္မၾကာလိုက္ပါဘူး.. မ်က္လံုးက တျဖည္းျဖည္းစဥ္းလာျပီ ေမွးရုံတင္မကဘူး.. အိပ္ေပ်ာ္သြားလိုက္တာ.. ေလာကၾကီးနဲ႔ အဆက္အသြယ္ကို ပ်က္ေရာ... ကိုယ့္ကိုကိုယ္လဲ ဘယ္မွာ အိပ္ေနမွန္းမသိေတာ့ဘူး.. ဘယ္လိုပံုသ႑န္နဲ႔ ငုတ္တုတ္အိပ္ေနလဲေတာ့မသိ.. ေတာ္ေတာ္ေလးကို အသိမရွိေတာ့တာ... ဒီလိုနဲ႔ ဘယ္ေလာက္ၾကာ လိုက္လဲေတာ့မသိဘူး..
ခဏေနေတာ့ က်မအေတြ႔တစ္ခုကို ခံစားရတယ္.. ေကာင္းလုိက္တာ... က်မရဲ႕ ငိုက္က်ျပီး ေနစရာမရွိတဲ့ ဦးေခါင္း မွီတြယ္စရာ ေနရာတစ္ခုရသြားတယ္.. အိစက္ညက္ေညာေနတာပဲ.. ဒီေလာက္ အိပ္ေကာင္းတဲ့ အရာဘာအရာလဲမသိဘူး.. ငါ တစ္ခ်က္ေလာက္ မ်က္လံုးေလးဖြင့္ၾကည့္လိုက္မွပဲ..
ဒီလိုနဲ႔ အိပ္ခ်င္မူတူးျဖစ္ေနတဲ့ ရီေ၀ေ၀မ်က္လံုးေလးနဲ႔ မပြင့္တပြင့္ဖြင့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အ၀ါေရာင္ အက်ီၤလက္ရွည္၀တ္ထားတဲ့ လက္ေမာင္းတစ္ခု.... ဦးေႏွာက္က ခ်က္ခ်င္းအလုပ္မလုပ္ေသးဘူး.. ခဏေနမွ ဒီထက္ပိုျပီး ၾကည္ၾကည္လင္လင္ျဖစ္လာေတာ့မွ.. ငါဘယ္ေရာက္ေနတာလဲေပါ့... အဲ.. Flash back လုပ္ျပီး ေနာက္ထပ္ ၅ စကၠန္႔ေလာက္ အၾကာက်မွ ဦးေႏွာက္က အသိေပးလိုက္တာက....
"ဟာ.... ငါရထားေပၚမွာတစ္ေယာက္ထဲပဲ.. ဒါဆို အဲဒိ၀ါ၀ါၾကီးကဘယ္သူလဲ.. စစခ်င္းငါထိုင္တုန္းက တရုတ္ပါ.. ခုျမင္ေနရတဲ့လက္က မဲမဲၾကီး... ... ဟာ... ဒါဆို ခု ငါ့ေခါင္းက.... ငါ့ေခါင္းက.. အဲဒိ၀ါ၀ါၾကီး.. ပုခံုးေပၚမွာ..... !!!!!!!!!"
စကၠန္႔ပိုင္းအတြင္း က်မအေတြးေတြ အလုပ္လုပ္သြားပံုက အဲဒိလို တစ္ဆင့္ခ်င္း ျမန္ဆန္လြန္းလွတယ္.. အသိ၀င္ျပီးတျပိဳင္နက္.. က်မ ေခါင္းကို ဆက္ခနဲျပန္မတ္လိုက္ျပီး တခ်က္ ၾကည့္လိုက္ေတာ့.. လက္ရွည္အက်ီၤအ၀ါ၀တ္ထားတဲ့ အိႏၵိယလူမ်ိဳးကုလားတစ္ေယာက္.. ေတာ္ေသးတာက နဲနဲေတာ့ သားသားနားနားကုလားပါပဲ.. မ်က္လံုးကို တစ္ခ်က္ေ၀့ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အေရွ႕ကလူေတြက ရီက်ဲရီက်ဲနဲ႔ လုပ္ေနၾကတယ္.. ညဘက္ ရထားေခ်ာင္ေတာ့ လူေတြၾကည့္စရာမရွိ ကိုယ့္ေရွ႕ကလူထိုင္ၾကည့္ေနမွာေပါ့.. ဘယ္အခ်ိန္ထဲက ရထားေပၚကလူေတြရဲ႕ entertainer ျဖစ္ေနလဲမသိဘူး..
က်မလဲ ရွက္လိုက္တာ ဘာဆက္လုပ္ရမွန္းကို မသိဘူး... ေခါင္းထဲမွာလဲ အေတြးေပါင္းစံုနဲ႔ အိပ္ခ်င္စိတ္ကို ေပ်ာက္ေရာ.. ေသခ်ာတာကေတာ့ အဲဒိလူေတြနဲ႔ မ်က္နွာခ်င္းေတာင္ မဆိုင္ခ်င္ေတာ့ဘူး.. ကိုယ္ဆင္းရမဲ့ ဂိတ္မေရာက္မခ်င္းဘယ္မ်က္နွာနဲ႔ ေနရမလဲ.. အို....... ရွက္ေနမွန္းသိရင္ ပိုအရွက္ကဲြတယ္.. ဒီလူေတြ ေနာက္ေတြ႔ရမွာလဲ မဟုတ္ဘူး.. ေလာေလာဆယ္ အိပ္ခ်င္ေယာင္ပဲ ျပန္ေဆာင္ေနလိုက္ေတာ့မယ္.. အဲဒါအေကာင္းဆံုးပဲ.. ရွက္ရွက္နဲ႔ မရွက္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ျပီး မ်က္လံုးဆက္မွိတ္ထားလိုက္တာ ငါ့အတြက္ အသက္သာဆံုးပဲ....
ဒါေပမဲ့ လူကသာ ဆက္ျပီး အိပ္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနရတာ.. ေခါင္းထဲမွာေတာ့ အေတြးက ေပါင္းစံု... ငါစကပ္အတိုၾကီး၀တ္ျပီး အိပ္ေပ်ာ္ေနတာ ေအာက္စမ်ားလြတ္သြားသလား.. ဘယ္အခ်ိန္တုန္းက တရုတ္ဆင္းသြားျပီး ကုလားၾကီးျဖစ္ေနတာလဲသိလိုက္ဘူး... အံမယ္ေလးေတာ္ပါေသးတယ္.. တရုတ္ေကာင္သာဆို သူေခ်ာလို႔ ငါကဇာတ္လမ္းလုပ္တယ္ထင္ေနအံုးမယ္.. ကုလားၾကီးျဖစ္ေနတာပဲ ကံေကာင္းလို႔.. ငါတကယ္အိပ္ငိုက္တယ္ဆိုတာ လူတိုင္းသိမွာပါ.. အို.. စဥ္းစားရင္းမွ... ဟိုတရုတ္က ငါငိုက္ေနလို႔ သူပုခံုးေပၚမွီမွာစိုးလို႔ဆင္းသြားတာလား.. အမယ္ေလး ေလးေနာ္... ဘယ္တုန္းထဲက စျပီး အရွက္ကဲြေနလဲမသိ... ကုလားကိုပဲ သူ႔ပုခံုးေပၚၾကည္ၾကည္ျဖဴျဖဴေပးအိပ္လို႔ ေက်းဇူးၾကံဖန္တင္ရမလိုလို.. မွတ္တိုင္ကလဲ မေရာက္နိုင္ေသးဘူး.. စိတ္ညစ္လိုက္တာေနာ္...
ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဘယ္လိုမွ ဆက္မေနခ်င္ေတာ့တဲ့အဆံုး.. က်မဆင္းရမဲ့မွတ္တိုင္မေရာက္ခင္ ၃ဂိတ္ေလာက္အလိုက မွတ္တိုင္မွာဆင္းျပီး ကားေျပာင္းစီးရင္လဲ က်မအိမ္ကိုေရာက္ပါတယ္.. ဘတ္စ္ကားဂိတ္နဲ႔ အိမ္နဲ႔ လမ္းနဲနဲျပန္ေလွ်ာက္ရတာပဲ ရွိပါတယ္.. အဲဒိဂိတ္ေရာက္ျပီး.. တံခါးကပြင့္ေတာ့မွပဲ.. ခ်က္ခ်င္းနိုးတဲ့ပံုစံမ်ိဳးနဲ႔.. ေဘးလူေတြလဲ မၾကည့္ရဲေတာ့ပဲ တခ်ိဳးထဲလစ္ေျပးပါေတာ့တယ္..
ေအာ္.. ၾကိဳက္မရွက္.. ငိုက္မရွက္.. ေသခ်ာတာေတာ့... ငိုက္တုန္းမရွက္ေပမဲ့.. ငိုက္ျပီးသြားေတာ့ ေတာ္ေတာ္ ရွက္ရတာပါလားေနာ္....
Posted by mabaydar at 11:07 AM 25 comments :
Labels: စကာၤပူေရာက္အလြဲမ်ား
Monday, January 19, 2009
မေဗဒါႏွင့္ စကာၤပူေရာက္အလြဲမ်ား (၆) (သို႔) စကား
ျမန္မာစကားပံုတစ္ခုရွိတယ္.. ေရွ႕ ေျပာေနာက္ၾကည့္ ၊ ည ေျပာေအာက္ၾကည့္ တဲ့... စကာၤပူမွာေျပာရင္ေတာ့ ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္ လို႔သာ မွာခ်င္ပါေတာ့တယ္... ဒီတစ္ခါ မေဗဒါရဲ႕ စကာၤပူေရာက္အလဲြမ်ားမွာ ေျပာျပခ်င္တဲ့အေၾကာင္းေလးကေတာ့ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားလဲ ပံုစံမ်ိဳးစံုနဲ႔ ၾကံဳဖူးၾကမွာပါ.. ကိုယ္က ေျပာတဲ့သူပဲ ျဖစ္ျဖစ္.. အေျပာခံရတဲ့သူပဲျဖစ္ျဖစ္ေပါ့.. မေဗဒါကေတာ့ စကားေျပာရင္ အသံကက်ယ္ျပီး စိတ္ထဲရွိတာ လႊတ္ခနဲေျပာတတ္ေတာ့ ခဏခဏ ၾကံဳပါတယ္.. မေဗဒါ စကာၤပူစေရာက္ခါစကဆိုရင္ ျမန္မာလူဦးေရကလဲ စလံုးမွာ ဒီေလာက္မမ်ားေသးေတာ့ ငါ့စကားနားလည္တဲ့သူ သိပ္မရွိပါဘူးေလဆိုျပီး စိတ္ထဲရွိတာ ေျပာတဲ့ အက်င့္ကပါေနေတာ့ပဲ.. (မွတ္ခ်က္.. ခုေတာ့ ျမန္မာလူဦးေရမ်ားလာေသာေၾကာင့္တစ္ေၾကာင္း မ်က္ႏွာပူရဖန္မ်ားလာေသာေၾကာင့္တစ္ေၾကာင္း ထိုအက်င့္လဲ ေပ်ာက္ေနပါျပီ)
စကာၤပူေရာက္ျပီး ၁လေလာက္ၾကာတဲ့တစ္ေန႔မွာ မေဗဒါနဲ႔ မေဗဒါ့အစ္မနဲ႔ အိမ္နားမွာရွိတဲ့ စူပါမတ္ကတ္ေလးတစ္ခုမ်ား တစ္ပတ္စာ ဟင္းခ်က္စရာ ေစ်းထြက္၀ယ္ၾကပါေလေရာ... စူပါမတ္ကတ္ေလးကလဲ အဲဒိေန႔က လူအရွင္းသား.. က်မတို႔ ညီအစ္မရဲ႕ စကားသံေလာက္ပဲ ဆူညံသံရွိတာ.. အသားငါးတန္းေလွ်ာက္ရင္း ဘာဟင္းခ်က္ရင္ေကာင္းမလဲ.. ဘာစားခ်င္လဲ ညီအစ္မ ၂ေယာက္တိုင္ပင္ရင္းနဲ႔ က်မအစ္မအၾကီးက ..
" ငါကေတာ့ ေဘာခ်ိတ္ပုဇြန္ေသးေသးေလးေတြကို ငရုတ္သီးနဲ႔စပ္စပ္ေလးေၾကာ္စားခ်င္တယ္ " တဲ့..
က်မကလဲ စားခ်င္တာေပါ့.. ဒါနဲ႔ " ဒါဆိုလဲ ၀ယ္လုိက္ေပါ့ " လို႔ေျပာေတာ့..
အစ္မက.... " ဒီနိုင္ငံမွာ ေဘာခ်ိတ္ပုဇြန္ လို ေသးေသးေလးေတြ မရွိဘူး.. ဒီက ပုဇြန္ေတြက အၾကီးၾကီးေတြပဲရွိတယ္ " တဲ့
က်မကလဲ အလြန္တရာမွ ရစ္တတ္တဲ့ အက်င့္အတိုင္း.. " ေမးၾကည့္လိုက္ပါအံုး.. ရွိခ်င္ရွိမွာပါ " လို႔ေျပာေတာ့..
အစ္မက " ငါက ေဘာခ်ိတ္ပုဇြန္ကို ဘယ္လိုေမးရမွာလဲ " ဆိုျပီး အသံျမင့္ျမင့္နဲ႔ျပန္ေျပာပါတယ္...
က်မလဲ သူ႔ကိုေနာက္ခ်င္တာက တစ္ေၾကာင္း.. စိတ္ထဲမွာလဲ ေရာက္စဆိုေတာ့ ဒီနုိင္ငံမွာ ကိုယ္ေျပာတာကို ေဘးကလူေတြနားမလည္ဘူးဆိုျပီး ေျပာခ်င္တာေျပာျပီး ဟားတတ္တဲ့ အက်င့္ေလးေၾကာင့္တစ္ေၾကာင္း ေျပာင္စပ္စပ္ မ်က္ႏွာေပးနဲ႔ ျပန္ေျပာလိုက္ပါတယ္..
" ေအာ္.. ဒါမ်ားလြယ္လြယ္ေလး.. ေဘာခ်ိတ္ပုဇြန္ဆိုတာ.............. "
က်မေျပာေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ က်မတို႔ ၂ေယာက္လံုး ဘီစကစ္မုန္႔ေတြ ထားတဲ့ အတန္းဘက္ကို ခ်ိဳး၀င္လိုက္ပါတယ္.. အဲဒိမွာ တရုတ္ပံုလူငယ္ ဆိုင္အလုပ္သမားတစ္ဦး ပစၥည္းေတြ စီေနပါတယ္..
" ေဘာ မွာ ခ်ိတ္ျပီး ပါလာတာလို႔ ေျပာလိုက္ေပါ့ " လုိ႔.. လက္ညွဳိးေလးေကာက္ျပီးေတာ့ ခ်ိတ္ပံုေတာင္ လုပ္ျပျပီး အေသအခ်ာေျပာလိုက္ပါတယ္..
အဲဒိစကားသံၾကားေတာ့မွ ဆိုင္အလုပ္သမားတရုတ္က ဆက္ကနဲေခါင္းေထာင္ၾကည့္လိုက္ေတာ့.. က်မအစ္မလဲ ေနာက္ျပန္လွည့္ျပီး ေျပးေတာ့တာပါပဲ.. အဲဒိလူက တကယ္ေတာ့ က်မတို႔ေက်ာင္းက ျမန္မာတရုတ္ပါ.. ေနာက္မွ က်မအစ္မေျပာလို႔သိရတာကေတာ့ အိမ္မွာ အတူေနတဲ့ ေကာင္မေလးေတြနဲ႔ေတာင္သိလို႔ တခါတေလအိမ္ေတာင္ လာလည္တတ္ပါတယ္တဲ့..
က်မလဲ အေတာ္ရွက္သြားပါတယ္.. က်မတို႔ေျပာေနတာက ပုဇြန္ေဘာခ်ိတ္အေၾကာင္းပါ.. ဒါေပမဲ့ သူက နားစြန္နားဖ်ားၾကားျပီး တမ်ိဳးထင္သြားျပီလားဆိုျပီး.. မ်က္နွာေတြပူလိုက္တာ.. သြားျပီးရွင္းျပလို႔လဲမရ ပိုေတာင္ အရွက္ကဲြအံုးမယ္.. ဒီလိုနဲ႔ပဲ တအံု႔ေႏြးေႏြးနဲ႔ ေနလာလိုက္တာ ယခုထိပါပဲ.. တကယ္လို႔မ်ား ထိုသူဒီပိုစ့္ကို ဖတ္ျဖစ္ျပီး ယခုထိလဲ အဲဒိအေၾကာင္းကို မွတ္မိေနအံုးမယ္ဆိုရင္ေတာ့... ေျဖရွင္းျပီးသားျဖစ္သြားတာေပါ့ေနာ္....
ေနာက္တစ္ခါလဲ ...
က်မပထမႏွစ္ျပီးေတာ့ ရန္ကုန္ျပန္ခါနီး ခရီးသြားအိတ္၀ယ္ဖို႔ ဆိုင္တစ္ဆိုင္ကိုသြားပါတယ္.. အိတ္ေတြက ၾကိဳးနဲ႔ခ်ည္ထားေတာ့ အိတ္ျပဖို႔ ဆိုင္ကေကာင္မေလးေတြကို ေခၚေတာ့လဲ.. အားလံုးက အလုပ္မ်ားေနၾကပါတယ္.. တကယ္ပဲမ်ားေနၾကတာလား.. မ်ားခ်င္ေယာင္ပဲ ေဆာင္ေနၾကတာလားေတာ့မသိပါ.. က်မအထင္ေတာ့ မ်ားခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနၾကတာက ခပ္မ်ားမ်ားပါ.. ဒါေပမဲ့ သူတို႔ကလဲ အိုက္တင္ေတြခပ္ေကာင္းေကာင္းဆိုေတာ့ ဘယ္သူမွ ေခၚလို႔မရပါဘူး.. က်မတို႔ညီအစ္မလဲ နဲနဲတင္းလာတာေပါ့ေနာ္.. ဒါနဲ႔ ဘယ္သူအားေနလဲဆိုျပီး တစ္ေယာက္ခ်င္းစီၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဟိုဘက္ေဒါင့္နားေလးမွာ ေဆာင့္ေၾကာင့္ေလးထိုင္ျပီး ဟိုပစၥည္းေလးကိုင္ ဒီပစၥည္းေလးကိုင္နဲ႔ အလုပ္မ်ားခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္ကိုေတြ႔ပါေရာ.. က်မနဲ႔ က်မအစ္မကလဲ ဆိုင္ထဲမွာ သြားရင္းနဲ႔ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္က နဲနဲေ၀းေနပါတယ္.. က်မအစ္မနဲ႔ က်မရဲ႕ အကြာအေ၀းက အဲဒိလူနဲ႔ က်မရဲ႕ အကြာအေ၀းေလာက္ပါပဲ.. က်မလဲ အားေနတဲ့သူေတြ႔ျပီဆိုျပီး အစ္မကို အားရပါးရလွမ္းေျပာလိုက္ပါတယ္... က်မအစ္မတားခ်ိန္ေတာင္မရလိုက္ပါဘူး...
" ဟိုမွာ ဟိုလူ ေယာက်ာၤးျဖစ္ျပီး ဘာမွ လုပ္စရာလဲ မရွိပဲနဲ႔ ခိုေနတယ္.. အဲဒိလူကိုေခၚ " လို႔ ေျပာလိုက္ပါတယ္.. ထိုလူလဲ ၾကားျပီးထလာပါတယ္.. က်မအစ္မကေနာက္မွ မ်က္ႏွာရိပ္နဲ႔ အဲဒါျမန္မာလို႔ လွမ္းေျပာပါတယ္.. ဒါေပမဲ့ ေျပာျပီးျပီဆိုေတာ့လဲ မ်က္ႏွာပူပူ ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ႔ပဲ.. အဲဒိအိတ္ကို ခ်က္ခ်င္း၀ယ္ျပီး ျပန္လာလိုက္ပါတယ္.. အဲလုိ ရုိက္ေပါက္....
ကိုယ္ကခ်ည္းပဲ ေျပာေနတာေတာ့ဟုတ္ပါဘူး.. ကိုယ့္ကိုေျပာခံရတာလဲရွိပါတယ္..
အဲ.. မေဗဒါကို ေျပာခံရတာေတာ့ ဟုတ္ပါဘူး.. ေဖေဖနဲ႔ ေမေမကို ေျပာတာပါ..
မေလးရွား Genting သြားတုန္းက.. အျပန္ ကားဂိတ္မေရာက္ခင္ ရွဳခင္းေကာင္းတဲ့ ပန္းျခံေလးတစ္ခုမွာ ဓာတ္ပံုရုိက္ဖို႔ ခဏစတည္းခ်လိုက္ျပီး.. က်မတို႔ ညီအစ္မေတြ ဓာတ္ပံု ေလွ်ာက္ရုိက္ၾကပါတယ္.. ေဖေဖနဲ႔ ေမေမကေတာ့ ပင္လဲပင္ပန္း ခ်မ္းလဲခ်မ္းေတာ့ အဲဒိပန္းျခံအလည္က ပန္းရုံေတြပတ္ျပီးေစာက္ထားတဲ့ ေနေရာင္ေအာက္က ခံုမွာထိုင္က်န္ခဲ့ပါတယ္.. အဲဒိေနရာေလးကလဲ ဓာတ္ပံုရုိက္လို႔ ေကာင္းတဲ့ေနရာေလးပါ.. က်မတို႔ ညီအမေတြ ထြက္သြားျပီး မၾကာခင္မွာ ေကာင္မေလးေတြေရာ ေကာင္ေလးေတြေရာပါတဲ့ ျမန္မာလူငယ္တစ္စု၀င္လာျပီး ဓာတ္ပံုရုိက္ၾကပါတယ္.. အဲဒိထဲက ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္က က်မေဖေဖေမေမ ထိုင္ေနတဲ့ အုတ္ခံုက ဓာတ္ပံုရုိက္ရင္လွေၾကာင္းေျပာပါတယ္..
" ဟယ္.. ဟိုအုတ္ခံုေပၚက ရုိက္ရင္လွမွာ.... "
ေနာက္ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ ျပန္ေျပာလိုက္ပံုက...
" ဘယ္လိုရုိက္မလဲ.. နင့္ဟာၾကီး ၂ေယာက္က ငုတ္တုတ္ၾကီးထိုင္ေနတာ.. " ဆိုေတာ့..
က်မေဖေဖနဲ႔ ေမေမလဲ... " သမီးတို႔ ရုိက္ခ်င္ရင္ အန္တီတို႔ ဖယ္ေပးပါ့မယ္.. လာရုိက္.. လာ.. လာ" လို႔လဲ ေျပာလိုက္ေရာ.. အဲဒိေကာင္မေလး.. မ်က္နွာပူလြန္းလို႔.. ထြက္ေျပးပါေလေရာ..
ေနာက္မွ သူတို႔အုပ္စုထဲက ေကာင္ေလးေတြက ေဖေဖနဲ႔ ေမေမကို ျပန္လာေတာင္းပန္ပါတယ္..
က်မတို႔လဲ ကိုယ္ေတာင္ျဖစ္ေနက်ဆိုေတာ့ သူမ်ားကို နားလည္ေပးလိုက္ပါတယ္.. ကိုယ္ကိုတိုင္လဲ သင္ခန္းစာယူခဲ့တယ္...
ကဲ ေမာင္ညီမေလးတို႔ေရ.. ဒီတစ္လအတြက္ မေဗဒါရဲ႕ စကာၤပူေရာက္အလြဲမ်ား ဒီတင္ပဲ ရပ္နားလိုက္မယ္ကြယ္..
စာေရးပ်င္းေနတဲ့ မေဗဒါတစ္ေယာက္.. ခုတစ္ေလာ ရုပ္ရွင္ပဲ ထိုင္ၾကည့္ျဖစ္ေနပါတယ္.. စာေရးပ်င္းတာထက္ ေရးဖို႔ စ်ာန္မ၀င္ဘူးပဲေျပာရမလားသိပါဘူး.. ရုပ္ရွင္ ဗြီဒီယိုဘက္ကို ပိုအားသန္ေနတယ္.. အဟီးး.. အခ်ိန္ယူ ေစာင့္ေမွ်ာ္ဖတ္ရွဳေနတဲ့ သူေတြကို အလြန္ပဲ အားနာမိပါတယ္..
Posted by mabaydar at 3:53 AM 14 comments :
Labels: စကာၤပူေရာက္အလြဲမ်ား , ေဗဒါ့အေၾကာင္း
Monday, December 08, 2008
တေစ ၦညဥ္းသံ (သို႔) မေဗဒါႏွင့္ စကာၤပူေရာက္ အလဲြမ်ား (၅)
မေဗဒါရဲ႕ အလဲြေတြထဲမွာ ယေန႔ထက္ထိ မိသားစုထဲမွာ ျပန္ျပန္ေျပာျပီး အဟားခံေနရတဲ့ အေၾကာင္းေလးကို လြန္ခဲ့တဲ့ ၁ႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္က ျဖစ္ပ်က္ခဲ့ပါတယ္... အမွန္ဆိုရင္ေတာ့ ရီၾကေၾကးဆိုရင္ မေဗဒါတစ္ေယာက္ထဲကို ရီရမွာမဟုတ္ပါဘူး.. အဲဒိညက သူေတြအားလံုးတူတူပါပဲ...
အဲဒိညမတိုင္ခင္ ၄ ၅လ ေလာက္တုန္းက မေဗဒါရဲ႕ အရင္အလုပ္က ၄ထပ္မွာ မန္ေနဂ်ာကိုယ္တိုင္ သရဲေျခာက္ခံရတယ္လို႔ သတင္းထြက္ျပီး မၾကာမွီမွာပဲ ရုံးပိတ္ရက္ စေနေန႔မွာ တရုတ္ဘုန္းၾကီးတစ္ပါးကို ပင့္ျပီး ပရိတ္သေဘာမ်ိဳး ရြတ္ခိုင္းခဲ့တယ္လို႔ စေနေန႔မွာ အခ်ိန္ပို ျပန္လာခဲ့တဲ့ ေဘာ္ဒါေတြကေျပာပါတယ္.. ျဖစ္ပ်က္ပံုကိုလဲ အေသးစိတ္ေျပာပါတယ္.. တရုတ္ဘုန္းၾကီးဆိုေတာ့ အုန္းမုန္႔ခြက္လိုဟာေလးကို တစ္ေခါက္ေခါက္နဲ႔.. ေတာက္ ေတာက္ ေတာက္ ေတာက္ ေခါက္လိုက္ ရြတ္လိုက္နဲ႔ ေနရာအႏွံ႔ကို လိုက္ရြတ္တယ္ဆိုပဲ... တရုတ္ဘုန္းၾကီးေတြ အဲဒါေလးေခါက္တာကို မေဗဒါ ရုပ္ရွင္ေတြထဲမွာ ျမင္ဘူးပါတယ္..တရုတ္ သရဲကားေတြထဲမွာလဲ ပါတတ္ပါတယ္...
ေနာက္ျပီး အဲဒိည မေရာက္ခင္ ၂ ရက္ ၃ရက္ က မေဗဒါ နဲ႔ မေဗဒါ အစ္မနဲ႔ "Apartment" ဆိုတဲ့ ကိုရီးယားသရဲကားကို လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ၾကည့္ထားပါတယ္.. အဲဒိ သရဲကားထဲမွာ ညေရာက္ျပီဆိုရင္ Apartment ရဲ႕ ေကာ္ရက္တာမွာ ဆံပင္ရွည္ အက်ီၤနက္ၾကီးနဲ႔ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္က စၾကၤေလ်ွာက္ျပီး အိမ္ေတြကို ၀င္၀င္ျပီး သတ္ျပစ္တာပါ.. က်မလဲ ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ႔ မၾကည့္တစ္ခ်က္ ၾကည့္တစ္ခ်က္ ၾကည့္တာတစ္ေၾကာင္း.. ကိုရီးယားသရဲကားမ်ား ထံုးစံအတိုင္း မရွင္း မရွင္း ရိုက္ျပတတ္တာကတစ္ေၾကာင္းေၾကာင့္ ဇာတ္လမ္းေသခ်ာနားမလည္ေပမဲ့.. သရဲမလာျပီဆိုရင္ေတာ့ တုန္ေနေအာင္ကို ေၾကာက္တာပါ.. မေဗဒါရဲ႕ ထံုးစံအတိုင္း ရုပ္ရွင္ၾကည့္ျပီးရင္ ျပန္ျပန္စဥ္းစားျပီး ေနတတ္ေတာ့ သရဲကားမ်ားျဖင့္ ၾကည့္ျပီးရင္ သိပ္မေၾကာက္ရင္ ၁ပတ္.. အရမ္းေၾကာက္တဲ့ "shutter" လိုကားမ်ိဳးဆိုရင္ ၁ႏွစ္တိတိေၾကာက္တာပါ.. (အဲဒါေၾကာင့္ ရုံမွာ သရဲကားသြားၾကည့္ရင္ တန္တယ္ထင္တယ္.. ၁ခါၾကည့္ျပီး ၁ႏွစ္ေလာက္ သရဲကားကို မလြမ္းေတာ့ဘူး ထပ္ကာ ထပ္ကာလဲ ေတြးျပီး ေၾကာက္ရတယ္ - ဤကား စကားခ်က္)
အေၾကာင္းျပခ်က္ေတြကို ပ်ိဳးေနရတာနဲ႔ ခုမွ ဇာတ္လမ္းရဲ႕ အဓိကေနရာကို ေရာက္ပါျပီ.. ဒန္ တန္ တန္....
အဲဒိတုန္းက က်မတို႔ ယခုေနတဲ့ အိမ္ေလးကို ေျပာင္းလာတာသိပ္မၾကာေသးပါဘူး.. ေဖေဖနဲ႔ ေမေမကလဲ ျမန္မာျပည္ကေန စကာၤပူေရာက္တာ သိပ္မၾကာေသးပါဘူး..
ထိုညဦးပိုင္းက ေကာင္းကင္ၾကီးက နီရဲလို႔ေနပင္မဲ့ အေတာ္ေလညိမ္ပါတယ္.. ဒါနဲ႔ က်မတို႔ မိသားစုလဲ ခါတိုင္းလိုပဲ ၀င္အိပ္ၾကတာေပါ့.. အစ္မအၾကီးဆံုးက ၁ေယာက္ထဲ ၁ခန္းအိပ္ပါတယ္... ေဖေဖရယ္ ေမေမရယ္ က်မရယ္ အစ္မအလတ္ရယ္က မာစတာဘက္ရြန္းမွာ တူတူအိပ္ပါတယ္.. အငယ္ဆံုးေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား၏ ထံုးစံအတိုင္း အေဖ အေမနဲ႔အိပ္တဲ့ အက်င့္က မေဗဒါမွာရွိပါတယ္.. မာစတာဘက္ရြန္းမွာ ေလေအးစက္ရွိလို႔ု ၾကိဳက္တာလဲပါပါတယ္..
မေဗဒါတို႔အိမ္ေလးက ေထာင့္ခန္းမို႔ ျပတင္းေပါက္မ်ားျပီး အိမ္ပတ္ပတ္လည္နီးပါးဟာ ေကာ္ရက္တာရွိပါတယ္.. က်မတို႔ အိပ္ရင္ ျပတင္းေပါက္ေတြကိုပိတ္ ေလေအးစက္ဖြင့္ျပီးအိပ္ေတာ့ အျပင္မွာ ဘာျဖစ္လို႔ျဖစ္မွန္းလဲမသိနိုင္ပါဘူး.. က်မတို႔ အိပ္ယာရဲ႕ ေျခရင္းမွာေတာ့ အခန္းတြင္း အိမ္သာေရခ်ိဳးခန္းေနာက္တစ္လံုးရွိပါတယ္.. အိမ္သာမွာ တရုတ္ကပ္မွန္ျပတင္းေလးေတြလဲ ရွိပါတယ္..
အစြန္ဆံုးမွာ ေဖေဖ.. ျပီးေတာ့ ေမေမ.. ေမေမ့ေဘးမွာ မေဗဒါ.. မေဗဒါေဘးမွာ အစ္မအလတ္အိပ္ပါတယ္..
မေဗဒါအိပ္ရင္ ဘယ္ေလာက္အိုက္အိုက္ ေစာင္ျခံဳအိပ္တတ္ပါတယ္.. အရမ္းအိုက္ရင္ ေစာင္ပါးေလးျခံဳအိပ္ပါတယ္.. (ေျခေထာက္လြတ္ေနရင္ သရဲဆဲြမွာေၾကာက္လုိ႔ပါ.. အဲလို စိတ္ကူးဥာဏ္ရႊင္တာ ဒါရိုက္တာလုပ္စားလို႔ေတာ့ ရျပီထင္တယ္ ဇာတ္လမ္းဆင္ေကာင္းလြန္းလို႔ -- ဤကားစကားခ်က္ ဟိဟိ)
ညလယ္ေလာက္ေရာက္ေတာ့ အသံတစ္ခုေၾကာင့္ မေဗဒါ ရုတ္တရက္လန္႔နိုးသြားပါတယ္.....
ဟင္းးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးး... ဟင္းးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးး....
မိန္းမတစ္ေယာက္ ပါးစပ္ကိုပိတ္ျပီး အာေခါင္သံနဲ႔ ညဥ္းေနတဲ့ အသံမ်ိဳးပါ... တစ္ခါတစ္ေလက်ေတာ့လဲ ေၾကာင္ ၂ေကာင္ ကိုက္ေနရင္ မာန္ဖီတဲ့ အသံမ်ိဳးနဲ႔ တူျပန္ေရာ...ေသခ်ာတာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေျခာက္ျခားဖို႕ေကာင္းတဲ့ ညဥ္းသံပါ.. အဲဒိညဥ္းသံကို တစ္ခါတစ္ခါ ေျခရင္းက ၾကားေန တယ္လို႔ ထင္ရပင္မဲ့ ေသခ်ာ အာရုံ စိုက္နားေထာင္ၾကည့္ရင္ ေခါင္းရင္း ေကာ္ရက္တာဘက္က လာေနတဲ့ အသံပါ...
ဟင္းးးးးးးးးး... ဟင္းးးးးးးးးးးးး...
အေ၀းကေနေျပးလာျပီး ကိုယ့္ေခါင္းရင္းကေနဖ်တ္သြားတဲ့ အသံမ်ိဳးပါ... မေဗဒါလဲ ေက်ာေတြခ်မ္းလာျပီး တုတ္တုတ္ေတာင္မလွဳပ္ရဲပါဘူး.. မ်က္လံုးလဲဖြင့္မၾကည့္ရဲပါဘူး.. မေဗဒါအရမ္းေၾကာက္ရင္ အဲလိုပဲ တုန္႔ျပန္တတ္ပါတယ္.. သရဲဆိုရင္လဲ သတ္သြား.. ဇြန္ဘီဆိုရင္လဲ စားသြား.. ေသြးစုတ္ဖုတ္ေကာင္ဆိုရင္လဲ စုတ္သြား.. အလြန္ဆံုးမွ ေသရုံပါပဲ... မေသခင္ ေျခာက္ျခားစရာၾကီးေတြ မျမင္ခ်င္ပါ..
အသံတစ္ခ်က္ေပ်ာက္သြားတုန္း မ်က္လံုးေလးေမွးျပီး ေဘးဘီကို အသာဖြင့္ၾကည့္ျပန္ေတာ့လဲ အားလံုးက အိပ္ေမာက်ေနပါတယ္..
"ဟုတ္ေနပါျပီ.. ငါတစ္ေယာက္ထဲ သရဲေျခာက္ခံေနရျပီထင္တယ္"
ဒီလိုနဲ႔ပဲ ျပန္အိပ္လို႔မရေပမဲ့.. သရဲကို အိပ္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ျပီး နားစြင့္ေနလိုက္ပါတယ္.. ဒီေတာ့ က်မေနာက္အသံတစ္ခုကို ၾကားရပါတယ္..
ေတာက္ ေတာက္.. ေတာက္.. ေတာက္...
"ဟာ.. ဘုန္းၾကီးဘုရားစာရြတ္တဲ့အသံပါလား.. ၾကည့္ရတာ တစ္ေနရာရာမွာ သရဲေသာင္းက်န္းလို႔ ဘုန္းၾကီးေခၚျပီးပရိတ္ရြတ္တာျဖစ္မယ္.. သရဲမက ေတာ္ေတာ္အားၾကီးတဲ့ပံုပဲ.. ပရိတ္ရြတ္လိုက္လို႔ သရဲမ နဂိုေနရာကေန ငါတုိ႔ ေကာ္ရိုက္တာကိုမ်ား ေျပးလာျပီး ဘံုေျပာင္းလာရင္ ဒြတ္ခ..."
ဘုန္ၾကီးရြတ္သံနဲနဲၾကားေတာ့ အားကိုးရွိေတာ့ မ်က္လံုးေလးအသာထပ္ေမွးျပီး ၾကည့္လိုက္ပါတယ္.. ေမေမ့ဘက္လွည့္ျပီး ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေမေမ မ်က္လံုးပြင့္ေနပါတယ္.. ေမေမကလဲ မ်က္လံုးၾကီးပြင့္ျပီးဘာမွမေျပာေတာ့ က်မေတာင္ ကိုယ့္အေမကိုယ္ျပန္လန္႔သြားပါေသးတယ္..
ေနာက္မွ ... "သမီး ၾကားလား... " လို႔ ေမေမက လွမ္းေမးပါတယ္..
က်မလဲ.. " အင္း.. ၾကားတယ္" လို႔ေလသံေလးနဲ႔ပဲ ေျပာလိုက္ပါတယ္..
ေမေမက " ဘာသံလဲ... " လို႔ဆက္ေမးပါတယ္....
က်မလဲ အရင္က သိထားတဲ့ ဟာေတြေရာ ေစာေစာက က်မစဥ္းစားမိတာေတြေရာ အေၾကာင္းေၾကာင္းေတြေၾကာင့္ " ဘာသံမွန္းေတာ့ မသိဘူးအေမ.. ဒါေပမဲ့ ဘုရားစာသာ ရြတ္ေနေပေတာ့ " လို႔ ေျပာလိုက္ပါေရာ....
ေမေမက " ဘာလို႔လဲ... " လို႔ထပ္ေမးျပန္ပါတယ္...
က်မလဲ ေမေမေတာ့ သရဲမ ကိုက္ခံရေတာ့မယ္.. ကိုယ့္သမီးကုိယ္မယံုဘူး.. ရွင္းျပရအံုးမယ္ဆိုျပီး..
က်မပံုစံကလဲ ေၾကာက္ေတာ့ ျပဴးတူးျပာတာနဲ႔ တကယ့္ကို သရဲကားထဲက မင္းသမီးပံုအတိုင္းပါပဲ.. ဟဲ.. ဟဲ..
သရဲမ မၾကားေအာင္ အသံကလဲ တိုးတိုးေလးနဲ႔...
" ေမၾကီး ေတာက္ေတာက္ ေခါက္သံမၾကားဘူးလား.. အဲဒါ ဘုန္းၾကီးေခၚျပီး သရဲေတြကို ပရိတ္ရြတ္တဲ့ အသံ.. သရဲနွင္ေနတဲ့ အသံ.. ဘာမွ ထပ္မေမးနဲ႔ေတာ့.. ဘုရားစာရြတ္ေတာ့.." လို႔ ေျပာလိုက္ပါတယ္..
ဒါနဲ႔ မေဗဒါ ေမေမလဲ သံဗုေဒၶ သံဗုေဒၶ ေပါ့ေနာ္.. ရြတ္တာေပါ့....
၂ေခါက္ ၃ေခါက္ေလာက္ရြတ္ျပီးေတာ့မွ ေမေမလဲ.. ေဖေဖ့ကို ဘယ္အခ်ိန္က လက္တုိ႔လိုက္လဲ မသိပါဘူး.. ေဖေဖနိုးသြားေရာ..
ေမေမက " ရွင္ အသံ ၾကားလား.. " ဆိုေတာ့...
ေဖေဖက ဘာမေျပာညာမေျပာ... ၀ုန္းဆိုထျပီး က်မအစ္မအၾကီးဆံုးတစ္ေယာက္ထဲ အခန္းကို တန္းျပီး ေလ်ွာက္သြားေတာ့တာပါပဲ.. က်မနဲ႔ က်မအေမလဲ ေဖေဖ ဘာျဖစ္သြားတာလဲလို႔.. ၂ေယာက္သား အေၾကာင္သားက်န္ခဲ့ပါတယ္.. သရဲမ်ား ၀င္ပူးသြားသလားေပါ့... ေၾကာက္ျပီး ဘုရားစာက်ိတ္ရြတ္ေနတာေပါ့ေနာ္...
ေနာက္မွ က်မ အစ္မအၾကီး အခန္းဘက္ကေန ေဖေဖနဲ႔ အစ္မအၾကီး စကားေျပာသံကို ၾကားရပါေတာ့တယ္..
" သမီး အိပ္ေသးဘူးလား.. တစ္ေယာက္ထဲ အဆင္ေျပလား" ဘာညာသာရကာေပါ့ေနာ္..
က်မအစ္မက စာက်က္ေနလို႔ အိပ္ေတာင္မအိပ္ေသးပါဘူး...
"အျပင္မွာ မိုးေတြရြာေနတယ္.. " လို႔ အစ္မၾကီးနဲ႔ ေဖေဖေျပာသံ သဲ့သဲ့ကိုလဲ ၾကားလိုက္ပါတယ္...
အေဖဒီဘက္ခန္းျပန္လာေတာ့မွ အျပင္မွာ မိုးၾကီးေလၾကီးခ်ေနတာ သိပါေတာ့တယ္.. မိုးေရာေလေရာခ်တာ တိုက္အျပင္က အပင္ေတြေတာင္ ေတာ္ေတာ္ ညြန္႔ညြန႔္က်ေနပါတယ္.. ေဖေဖလဲ အဲကြန္းပိတ္ ျပတင္းေပါက္ေတြလဲ ဖြင့္လိုက္ေရာ.. ေစာေစာက ညဥ္းသံၾကီး ေပ်ာက္သြားျပီး ေလေတြ အခန္းထဲကို ၀င္လာပါေတာ့တယ္...
ေနာက္မွ ဇာတ္ရည္လည္တာကေတာ့.. ေစာေစာက ညဥ္းသံက အခန္းေျခရင္း အိမ္သာ တရုတ္ကပ္မွန္ေလးေတြၾကားကို ေလျပင္းတိုးတဲ့ အခါမွာ .. က်မတို႔ က ဒီဘက္က အိမ္သာ တံခါးကို ပိတ္ထားေတာ့ ေလက ထြက္စရာမရွိပဲ အဲဒိထဲမွာ လည္ျပီး ေလခြ်န္တဲ့ သေဘာတရားမ်ိဳးျဖစ္ေနတာပါ.. ေတာက္ေတာက္ ကေတာ့ ဘယ္က ျမည္တဲ့ အသံလဲ ယခုထိမသိရေသးပါ.. အေၾကာင္းတစ္စံုတစ္ရာေၾကာင့္ ျမည္တဲ့ အသံျဖစ္မယ္ထင္ပါသည္.. မိုးၾကီးေလၾကီးခ်တိုင္း အဲဒိအသံေတြကို က်မတို႔ ၾကားရပါတယ္.. အဲလိုမ်ိဳးမ်ား ၾကားရျပီဆိုရင္ မေဗဒါကို အိမ္သားေတြ ၀ိုင္းဟားလို႔ မဆံုးေတာ့ ျပီေပါ့ကြယ္.........................
(ဘာပဲေျပာေျပာ ကိုယ့္အိမ္သားေတြ ကိုယ့္ေၾကာင့္ေပ်ာ္ရတာ ၀မ္းသာပါဒယ္.. ၀မ္းသာပါဒယ္...)
Photo Credit goes to
http://www.ceticismoaberto.com/imagens3/corredor.gif
Posted by mabaydar at 7:10 PM 12 comments :
Labels: စကာၤပူေရာက္အလြဲမ်ား
Older Posts Home
Subscribe to: Posts ( Atom )
မြန်မာစံတော်ချိန်
ကြိုဆိုပါတယ်ရှင်
ယနေ့ရောက်လာ မိတ်သဟာ ချမ်းသာကိုယ်စိတ်မြဲပါစေ
Search This Blog
About the Blogger
One of the pioneer Myanmar Blogger since 2006. Have written mostly about Movie & dramas review & recommendation, Travel review with videos and photos & others personal experience about life in Singapore. So if you are interested in Dramas and Movies, or Travelling, Let's talk about them here with me... :D
သတိပြုရန်...
ဤဘလော့သည် မဗေဒါ၏ ဝါသနာအရ ရေးသားသော ဘလော့ဖြစ်ပြီး... မဗေဒါ စိတ်ဝင်စားသော အကြောင်းများ... မဗေဒါ၏ ထင်မြင်ချက်များ... မဗေဒါ၏ ကိုယ်ပိုင်အတွေ့အကြုံများ... ကိုယ်ပိုင် ခရီးသွားမှတ်တမ်းများ ကို ရေးသားထားသောနေရာဖြစ်သဖြင့်...
လာရောက်သူများအနေဖြင့် သင့်အတွက် စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်း လျှင်သော်လည်းကောင်း... သင့် အတွက် အကျိုးရှိမည်ထင်လျှင်သော်လည်းကောင်း ဖတ်ရှူနိုင်ပါတယ်... ထိုသို့မထင်လျှင် မဖတ်လျှင်သော်လည်းကောင်း... နောင်လာချင်စိတ်ပါမရှိလောက်အောင် အသုံမကျဟုထင်လျှင်သော်လည်းကောင်း လွတ်လပ်စွာ ထွက်ခွာသွားနိုင်ပါတယ်...
အမြင်ကွဲလွဲလျှင်သော်လည်းကောင်း.. မဗေဒါပေးထားသော သတင်းများမှားယွင်းလျှင်သော်လည်းကောင်း ကောင်းမွန်စွာ ဆွေးနွေးအကြံပြုနိုင်ပါတယ်...
တက်တက်စင်အောင် မှားနေသောစာလုံးပေါင်းများမှအပ ကျန်တာများကို နားလည်စွာ သည်းခံဖတ်ရှုပေးစေလိုပါတယ်... ပြင်ဆင်ပေးလိုလျှင် မှားနေသောစာလုံးပေါင်းနှင့် အမှန်ကို ပြင်ဆင်ပေးကြပါ... အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်....
စိတ္၀င္စားတာေတြ႔ရင္
နှုတ်ဆက်သွားပါအုံး..
This work is licenced under a Creative Commons Licence.
Blog Archive
▼  2017 ( 1 )
▼  February ( 1 )
Goblin - Drama Review
►  2016 ( 20 )
►  September ( 2 )
►  August ( 1 )
►  July ( 2 )
►  June ( 2 )
►  May ( 1 )
►  April ( 1 )
►  March ( 5 )
►  February ( 3 )
►  January ( 3 )
►  2015 ( 39 )
►  December ( 2 )
►  November ( 1 )
►  October ( 3 )
►  September ( 3 )
►  August ( 5 )
►  July ( 2 )
►  June ( 1 )
►  May ( 3 )
►  April ( 5 )
►  March ( 7 )
►  February ( 4 )
►  January ( 3 )
►  2014 ( 25 )
►  December ( 2 )
►  October ( 1 )
►  September ( 4 )
►  August ( 4 )
►  July ( 4 )
►  June ( 2 )
►  May ( 1 )
►  April ( 2 )
►  February ( 4 )
►  January ( 1 )
►  2013 ( 31 )
►  November ( 4 )
►  October ( 2 )
►  September ( 4 )
►  August ( 2 )
►  July ( 2 )
►  June ( 2 )
►  May ( 4 )
►  April ( 2 )
►  March ( 6 )
►  February ( 1 )
►  January ( 2 )
►  2012 ( 37 )
►  December ( 1 )
►  November ( 3 )
►  October ( 1 )
►  September ( 1 )
►  August ( 2 )
►  July ( 3 )
►  June ( 2 )
►  May ( 2 )
►  April ( 7 )
►  March ( 3 )
►  February ( 6 )
►  January ( 6 )
►  2011 ( 39 )
►  December ( 5 )
►  November ( 6 )
►  October ( 8 )
►  September ( 1 )
►  August ( 1 )
►  July ( 1 )
►  June ( 3 )
►  May ( 2 )
►  April ( 5 )
►  March ( 1 )
►  February ( 4 )
►  January ( 2 )
►  2010 ( 85 )
►  December ( 11 )
►  November ( 10 )
►  October ( 4 )
►  September ( 5 )
►  August ( 5 )
►  July ( 8 )
►  June ( 8 )
►  May ( 13 )
►  April ( 8 )
►  March ( 6 )
►  February ( 7 )
►  2009 ( 55 )
►  December ( 1 )
►  November ( 6 )
►  October ( 4 )
►  September ( 2 )
►  August ( 3 )
►  July ( 5 )
►  June ( 5 )
►  May ( 2 )
►  April ( 8 )
►  March ( 7 )
►  February ( 6 )
►  January ( 6 )
►  2008 ( 71 )
►  December ( 13 )
►  November ( 7 )
►  October ( 10 )
►  September ( 9 )
►  August ( 4 )
►  July ( 3 )
►  June ( 4 )
►  May ( 8 )
►  April ( 4 )
►  March ( 4 )
►  February ( 2 )
►  January ( 3 )
►  2007 ( 16 )
►  December ( 3 )
►  November ( 12 )
►  September ( 1 )
►  2006 ( 1 )
►  November ( 1 )
ရုပ်ရှင်တွေအကြောင်း အပြန်အလှန်ပြောကြမယ်လေ..
ကွန်မန့်ပေးချင်ရက် မြန်မာလိုမရိုက်တတ်ဟုပြောသောသူများအတွက်
မြန်မာဖောင့်မရှိတဲ့ ဘယ်ကပဲဖြစ်ဖြစ်.. မြန်မာဖောင့်လက်ကွက်မသိရင်ပဲဖြစ်ဖြစ်.. ဒီနေရာမှာ.. ဘားကလစ်.. မောက်စ်ကလစ်နှိပ်ရိုက်ရိုက်.. သွားကြည့်လိုက်သိမယ်.. အဲဒိမှာ မြန်မာလိုရိုက်လို့ရ၏
Gmail အကောင့်ရှိရင် Join ပေးပါနော်...
Subscribe To
All Comments
All Comments
Subscribe Now: To မဗေဒါရဲ့ ဗေဒါလမ်း
Subscribe to မဗေဒါရဲ့ ဗေဒါလမ်း
လက်တလော ကိုရီးယားတွင်ပြနေသော ဇာတ်လမ်းတွဲများ
CURRENTLY AIRING
Monday-Tuesday
Moonlight Drawn By Clouds (KBS)
Woman With a Suitcase (MBC)
Moon Lovers: Scarlet Heart Ryeo (SBS)
Drinking Solo (tvN)
Wednesday-Thursday
On the Way to the Airport (KBS)
Shopping King Louis (MBC)
Jealousy Incarnate (SBS)
Laurel Tree Tailors (KBS)
Blow Breeze (MBC)
Flower in Prison (MBC)
Our Gap-soon (SBS)
Second to Last Love (SBS)
Fantastic (JTBC)
The K2 (tvN)
၀တၳဳတို ( 7 )
Activities ( 48 )
Australia ( 8 )
Celebrities ( 60 )
Drama ( 39 )
Europe ( 2 )
General ( 42 )
Greece ( 3 )
Humour ( 7 )
Knowledge ( 21 )
Korea Trip ( 9 )
Malacca ( 1 )
Malaysia ( 2 )
movie review ( 13 )
My Honeymoon ( 16 )
Myanmar Trip ( 3 )
nail art ( 3 )
New Zealand ( 16 )
Our Wedding ( 6 )
Phuket ( 5 )
Secret Garden ( 5 )
Singapore ( 2 )
Star in town ( 5 )
Trash ( 4 )
Travel Fashion ( 1 )
Travel Tips ( 4 )
Video ( 42 )
Wedding Tips ( 1 )
ကဗ်ာမက် စာမက် ( 2 )
ကိုရီးယား-ရွန္ဟိုင္းခရီးစဥ္ ( 16 )
ခရီးသြားမွတ္တမ္း ( 81 )
ဂ်ပန္ခရီးစဥ္ ( 10 )
စကာၤပူေရာက္အလြဲမ်ား ( 15 )
ဓာတ္ပံု ( 12 )
မင္းသမီး ( 8 )
မင္းသား ( 23 )
မုန္တိုင္း ( 15 )
ျဖစ္ရပ္ဆန္း ( 1 )
ျမန္မာ ( 3 )
ရုပ္ရွင္ ( 19 )
သူငယ္ခ်င္းမ်ား ( 19 )
အခန္းဆက္ ၀တၱဳ ( 10 )
ေဆာင္းပါး ( 5 )
ေဗဒါ့အေၾကာင္း ( 55 )
ေဝဖန္ေရး ( 42 )
ေဟာင္ေကာင္ခရီးစဥ္ ( 9 )
There was an error in this gadget
My favorite couple on screen
Secret Garden (k-Drama)
Another home on Net
Follow by Email
Feedjit Live Blog Stats
Contributors
www.mabaydar.blogspot.com. Theme images by kickers. Powered by Blogger.