en en my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my en en pl my en my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my en en en my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my en en en en en my en cs cs da en da cs en en cs cs en en en cs cs da en da en en en cs cs en en en de cs da en da cs en en cs da en en en cs cs da en da cs en en cs cs en en en cs cs da en da cs en en cs cs en en en pl cs da en my my my my my da cs en en cs cs en en en cs cs my en it en en en en en fr en en es en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en es en my my ja ja my my my en en en it my en it my my it my my it my my it en en it my my it my my en my my en my my en de my en my my it my my it my my it my my it my my it my en it my my it en de it my my it ja it my my it zh my it my my it my my it my my it my my it en en it en my it en my it it my it en my it en my it ja my it en es it my kn it my my it my my it my my it en my it my my it my my it en my it my my it my eu it en my it my my it ja my it my my it en en it en my it my en it my my it ja my it my my it en my it en my pt en fi pt my my pt my my pt my my pt en my pt my my pt zh my pt my my pt my my pt my en pt ja es pt en my pt en my pt en my pt my my pt it en pt my my pt en my pt en my pt it my pt fr en pt my my pt hy my pt my ru pt my my pt en fr en my fr my my my ru my my my my my my my my my de my fa my en en my uk my my sw my it my my en en fa my en en my en en my en en en en
San Htun's Diary: October 2011
ေက်ာင္းက ၾကီးေလးၾကီးမွာ ပါဝင္တာက တရုတ္ေက်ာင္းသားေတြပါ။ တရုတ္ေက်ာင္းသားေတြရဲ  ့ ထူးၿခားခ်က္က အကႌ်တထည္ကို တပတ္လံုးလံုး ဝတ္တာပါ။ NUS မွာတုန္းကလည္း တရုတ္ေက်ာင္းသားေတြက ဝတ္စံုတစံုကို ၃ရက္အတိ ဝတ္တတ္ပါတယ္။ အုပ္စုထဲက Zhao Yan ဆိုတဲ့ တရုတ္မေလးဆို အကႌ်အၿဖ  ူက အမည္းၿဖစ္ေအာင္ ဝတ္တာပါ။ ေန ့စဥ္ အကႌ်လဲတဲ့ တရုတ္ဆိုတာ ရွားမွရွား။ တရုတ္ၿပည္မွာ ေအးလို ့ ေခႊ်းမထြက္ေပမဲ့ စလံုးလို ပူတဲ့ ေနရာမွာ စဥ္းစားတာ ၾကည့္ေတာ့။ သူတို ့ဆီက အနံ ့တမ်ိဳးရတယ္။
NUS, SA 29 Team 12 တုန္းက တရုတ္ ေဘာ္ေဘာ္ေတြ စန္းထြန္း၊ ၿပည့္ၿပည့္၊ ေမသူ၊ မေဆြ၊ အိေက၊ Zhao Yan, Wang Wan Fu, Zhao Tian Ming
အိအိ၊ ဘ၊ ေကာင္းေကာင္းတို ့ အုပ္စုထဲက Wang Ming ဆို တကၠသိုလ္တက္ေနစဥ္ တေလွ်ာက္လံုး အကႌ်၂ထည္၊ ေဘာင္းဘီ ၂ထည္ပဲ ရိွတာတဲ့။ အကႌ်ေတြကေတာ့ ေစ်းၾကီးတဲ့ အားကစားဝတ္စံုေတြ။ သူ တကၠသိုလ္တက္တုန္းက ဓာတ္ပံုေတြ ၾကည့္ရင္ ၂ထည္တည္းေသာ အကႌ်ဝတ္တဲ့ မစၥတာ ဒါဝတ္ အဲေလ Wang Ming ကို ေတြ ့ရပါတယ္။
အိအိ၊ ဘ၊ ကိုစိုင္း၊ Wang Ming၊ ကိုေဇာ္မ်ိဳးေအာင္
အခု အေဆာင္မွာလည္း တရုတ္မေတြရိွတဲ့ ေနရာနားက သန္ ့စင္ခန္းဆို ညစ္ပတ္ပါတယ္။ ေရဆြဲမခ်တာ၊ ညစ္ပတ္လို ့ အေဆာင္မႈးေတြက အၿမဲ သတိေပးတာ ခံရတာပါ။ တရုတ္မေတြလည္း ေက်ာင္းက ထြက္သြားေတာ့ သန္ ့စင္ခန္းလည္း သန္ ့ရွင္းလို ့။ တရုတ္မေတြရဲ  ့ အခန္းက ရႈပ္ပြေနေလ့ ရိွပါတယ္။ ဆူနမ္ ့အခန္းက  တို ့အုပ္စုထဲမွာ အပြဆံုး။ Yanzi အခန္းကို ၿမင္ေတာ့မွ ဆူနမ့္ အခန္းက ေတာ္ေသးတယ္။ ေက်ာင္းကို ေရာက္တာ ၅လပဲ ရိွေသးတဲ့ Yanzi က ေက်ာင္းမွာ ၈လ ေနၿပီးတဲ့ တို ့ေတြထက္ ပစၥည္းေတြ မ်ားၿပီး ေၿခခ်စရာ ေနရာမရိွေအာင္ ပြေနတာပါ။ ၾကြက္သိုက္လို ့ တို ့ေတြက အတင္းဆိုေလ့ရိွပါတယ္။ မီးဖိုေခ်ာင္ဆိုရင္လည္း တရုတ္မေတြ ခ်က္ၿပီးရင္ ဘယ္ေတာ့မွ  သန္ ့ရွင္းေလး လုပ္ေလ့မရိွပါဘူး။
လူဦးေရ နည္းပါးတဲ့ ၿပည္နယ္မွာေတာ့ ကေလးတေယာက္ထက္ ပိုယူခြင့္ ရိွေပမဲ့ တမိသားစု  ကေလးတေယာက္ပဲ ယူရတဲ့ စနစ္ေၾကာင့္ တရုတ္ေတြက တဦးတည္းေသာ သားသမီးေတြပါ။ ေနာက္ထပ္ ကေလးတေယာက္ ယူမယ္ဆိုရင္ အစိုးရကို ပိုက္ဆံအမ်ားၾကီး ေပးရတာတဲ့။ တရုတ္မေတြ အမ်ားၾကီး တေယာက္ေလာက္ ခ်ိတ္လို ့ Jia Chaung ကို တို ့ေတြက အၾကံေပးပါတယ္။ Jia Chaung က ဘယ္လို ၿပန္ေၿပာလဲဆိုေတာ့ ထမင္းစားေဆာင္မွာ တရုတ္ေတြ အတူစုထုိင္ၾကရင္ေတာင္ တရုတ္မေတြက သူတို ့ကို စကားေတာင္ ဟဟ မေၿပာဘူးတဲ့။ တႏိုင္ငံတည္းက မဟုတ္တဲ့အလား။ ဘိုေတြကိုမွ ခ်ိတ္ခ်င္တာတဲ့။
သူေၿပာမွ တို ့ေတြ သတိထားၾကည့္ေတာ့ လားလား အမွန္ပဲဗ်ိဳ  ့။ ဘိုေတြကို ခ်ိတ္ထားတာက တရုတ္မေတြ။ ဂရင္းကဒ္ရေအာင္ ဒီေန ့ကစၿပီး တရုတ္မေတြလို ဘိုေတြကိုပဲ ခ်ိတ္ေတာ့မယ္လို ့ တို ့ေတြက ေနာက္ေလ့ရိွပါတယ္။ တရုတ္ႏိုင္ငံသားကေန တၿခားႏိုင္ငံသား ခံယူလိုက္ရင္ တရုတ္ၿပည္ကို ၿပန္လို ့ မရေတာ့ပါဘူးတဲ့။ ဖိလစ္ပိုင္ေတြကေတာ့ တၿခားႏိုင္ငံသား ခံယူထားတာေတာင္ ပတ္စ္ပို ့မရိွလည္း ဖိလစ္ပိုင္ႏိုင္ငံသားလို ့ အစိုးရက ယူဆၿပီး ၾကိ ုက္တဲ့အခ်ိန္ ၿပန္လို ့ ရပါတယ္။ တၿခားႏိုင္ငံသား ခံယူလိုက္ရင္ေတာင္ ကိုယ့္တိုင္းၿပည္ကို မခ်စ္တဲ့သူလို ့ မရိွပါဘူး။ ဘဝတက္လမ္းအတြက္ ႏိုင္ငံၿခားမွာ ေနရင္း ႏိုင္ငံသား ခံယူလိုက္ၾကေပမဲ့ အသက္ၾကီးလာရင္ ကိုယ့္ေၿမ ကိုယ္ေရမွာ ေနခ်င္ၾကသူခ်ည္းပါပဲ။
Yanzi က CS (Computer Science) က ဆိုရင္ MBA က တရုတ္မေတြနဲ ့ မိတ္ေဆြမဖြဲ ့ပါဘူး။ CS အခ်င္းခ်င္းပဲ မိတ္ဖြဲ ့ေလ့ ရိွပါသတဲ့။ ရာမား ရယ္သံနဲ ့ ႏိွပ္စက္လို ့ အခန္းေၿပာင္းေၿပးရတဲ ့ အီရန္မ Nikoo ဆို စန္းထြန္းကို မိတ္မဖြဲ ့ဘူး။ စန္းထြန္းက ရာမား၊ ဆူနမ္တို ့အုပ္စုထဲကကိုး။
တကၠသိုလ္ အမ်ားစုက ဆရာၿဖစ္ေအာင္ ထရိန္းေပမဲ့ Xiao Bai တက္ခဲ့တဲ့ HuBei Normal University ကေတာ့ ဆရာမၿဖစ္ မထရိန္းပါဘူး။ Normal University ေတြက အေမရိကန္သာသနာၿပ ုေတြ တည္ေထာင္ခဲ့တဲ့ တကၠသိုလ္ေတြ ၿဖစ္လို ့ပါတဲ့။ သင္ရိုးညႊန္းတမ္းေတြအားလံုးက တရုတ္စာေတြမို ့လို ့ တရုတ္ေတြက အဂၤလိပ္စာ အားနည္းပါတယ္။ ေက်ာင္းေကာင္းေကာင္းတက္ခဲ့တဲ့ သူေတြသာ အီးေကာင္းတာပါ။
ေရႊၿမန္မာေတြကေတာ့ ခ်ိန္းလိုက္ရင္ ၿမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္အတိုင္း နာရီဝက္၊ တနာရီေလာက္ ေနာက္က်တတ္ေပမဲ ့ အခ်ိန္တိက်တဲ့ တရုတ္ေတြကေတာ့ ၁၅ မိနစ္ေလာက္ ေစာေရာက္ေနေလ့ရိွပါတယ္။  ကိုစိုင္းက စန္းထြန္းတို ့ေတြကို တကယ္ေရာက္မဲ့အခ်ိန္ပဲခ်ိန္းလို ့ ဆူေလ့ရိွပါတယ္။ ကြန္ၿမ ူနစ္ေၾကာင့္ တရုတ္ေတြက ဘာသာမဲ့ေတြပါ။ ဘာကိုမွ မယံုဘဲ သိပၸံပညာ၊ ပိုက္ဆံကိုသာ ယံုတာတဲ့။ ဘံုေက်ာင္းသြားၿပီး ဘာရရင္ ဘာၿပန္လႈမယ္ဆိုၿပီး ပူေဇာ္ပသပါတယ္။
တိုးတက္ေနတယ္ဆိုေပမဲ့ လူဦးေရကမ်ား အလုပ္အကိုင္က ရွားပါးေနေသးေတာ့ အလုပ္တခုရဖို ့ ခက္သလို ရရင္လည္း အလုပ္မေၿပာင္းေတာ့ဘူးတဲ့။  နာမည္ၾကီးတကၠသိုလ္ေက်ာင္းဆင္းေတြကေတာ့ အလုပ္ေကာင္းေကာင္းရေလ့ ရိွပါတယ္။ အထက္တန္းေအာင္မေၿပာနဲ ့ ဘြဲ ့ရေတြေတာင္ အလုပ္ရဖို ့ ခက္တာပါ။ ေနထိုင္စရိတ္ၾကီးၿမွင့္တဲ့ တရုတ္ၿပည္မွာ လစာက ၁၀၀၀ ေလာက္ရရင္ ၈၀၀ ေလာက္က စားစရိတ္၊ လမ္းစရိတ္ကုန္တာတဲ့။ ေနစရိတ္မပါေသးဘူး။ လစာက ထမင္းနပ္မွန္ေအာင္ စားရံုပါပဲ။ တၿခားအပိုသံုးဖို ့ မရိွပါဘူးတဲ့။ ဒါေၾကာင့္ ႏိုင္ငံၿခားထြက္ဖို ့ ၾကိ ုးစားၾကသူခ်ည္းပါပဲ။ ကိုယ့္ႏိုင္ငံမွာ အဆင္ေၿပရင္ ဘယ္သူက ႏိုင္ငံၿခားထြက္ခ်င္မလဲေနာ္။ ႏိုင္ငံၿခားမွာ အလုပ္လုပ္ရတာ ပင္ပန္းပါဘိ။ Fujian ၿပည္နယ္က တရုတ္ေတြ ၾသဇီကို တရားမဝင္နည္းနဲ ့ ခိုးဝင္ၾကလြန္းလို ့ ၾသဇီဗီဇာေလွ်ာက္လို ့ From FuJian ဆုိရင္ ဗီဇာပယ္ပါသတဲ့။
တန္ခိုးထြားလာတဲ့ တရုတ္က ေနာက္အႏွစ္၃၀ဆိုရင္ အေမရိကန္ေနရာကို ယူမယ္လို ့ လီကြမ္ယုက ေၿပာထားေပမဲ့ တရုတ္မွာလည္း ၿပသနာေတြေပါင္းစံု။ ၿမိ  ု ့ၾကီးေတြကေတာ့ တိုးတက္လာေပမဲ့ ေက်းလက္ကေတာ့ မြဲေတဆဲ။ ၿမိ  ု ့ၿပနဲ ့ ေက်းလက္ ကြာၿခားခ်က္ နည္းသြားမွ တကယ္တိုးတက္တာပါ။ ေဟာင္ေကာင္ေလက မသန္ ့ဘူးလို ့ Yanzi ကို ေၿပာေတာ့ Yanzi က တရုတ္ၿပည္မၾကီးမွာဆို ေလက ေဟာင္ေကာင္ထက္ ဆိုးတယ္တဲ့။ ၁၉၉၇ မွ အဂၤလိပ္က ေဟာင္ေကာင္ကို တရုတ္ဆီလြဲေပးခဲ့တာဆိုေတာ့ အဂၤလိပ္ဥပေဒက ေဟာင္ေကာင္မွာ အေၿခတည္ေနပါၿပီ။ စက္ရံုေတြကလည္း ဥပေဒအတိုင္း ေလထဲကို ကာဗြန္ဒိုင္ေအာက္ဆိုဒ္ေတြ လႊတ္တာပါ။ တရုတ္ၿပည္မၾကီးမွာေတာ့ အစိုးရနဲ ့ ပနာရရင္ ထင္တိုင္းက်ဲခြင့္ ရိွတာကိုး။
တရုတ္ၿပည္မွာ Facebook မရိွပါဘူး။ Tiananmen Square မွာ ၁၉၈၉က  နာမည္ၾကီး ေဘဂ်င္းတကၠသိုလ္က တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားေတြ ဦးေဆာင္ကာ ဒီမိုကေရစီ ေတာ္လွန္ေရးတရပ္ ဆင္ႏႊဲခဲ့ေပမဲ့ အစိုးရက ရက္ရက္စက္စက္ နိမ္နင္းခဲ့တာပါ။ တရုတ္ေက်ာင္းသားေတြကို အဲဒီအေၾကာင္းေမးလိုက္ရင္ ၾကားသာ ၾကားဖူးၿပီး မသိဘူးတဲ့ဗ်ား။ အင္တာနက္မွာ ရွာလို ့မရေအာင္ ဘမ္းထားတာတဲ့။ ၂၀၁၀ ႏိုဘယ္ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆုပိုင္ရွင္ ေထာင္ဒဏ္ ၁၃ႏွစ္ က်ခံေနရတဲ့ Liu Xiaobo  အေၾကာင္းကိုလည္း အင္တာနက္မွာ ရွာလို ့မရေအာင္ ဘမ္းပါတယ္။ ခုလည္း The Lady ကို တရုတ္ၿပည္မွာ ၿပသခြင့္ ပိတ္ထားပါတယ္။
စူးက်ိဳး၊ ကြမ္က်ိဳး၊ ရွန္ဟိုင္း၊ Shenzen ဖက္ကို အလည္သြားတဲ့ ရံုးက မေလးတရုတ္မ ထိန္ထိန္ ၿပန္လာေတာ့ ဒီလို ေဖာက္သည္ခ်ပါတယ္။ ရွန္ဟိုင္း Expo မွာ ကေလးရွဴးရွဴးေပါက္ခ်င္တာကို လမ္းေဘးမွာ တည္ေနတာတဲ့။ သန္ ့စင္ခန္း နီးနီးေလးကို။ အိမ္သာေတြကလည္း ညစ္ပတ္လို ့တဲ့။ လြန္ခဲ့ေသာ ၅ႏွစ္တုန္းက သန္ ့စင္ခန္းေတြမွာ တံခါးမရိွဘူးတဲ့။ အိမ္သာသြားရင္ ထီးေလး ယူသြားရသတဲ့။ ခုေတာ့ အမ်ားၾကီး တိုးတက္လာတာ။ အေအးထက္ ဘီယာတို ့၊ အရက္တို ့က ေစ်းေပါေတာ့ အရက္ၾကိ ုက္ၾကသတဲ့။ ေစ်းေမးၿပီး မဝယ္ရင္ မ်က္ႏွာထားတင္းလို ့ ေနာင္မ်ားဆို တရုတ္ၿပည္ခရီးဆို တာ့တာပါတဲ့။
ႏို ့မႈန္ ့အတုၾကာင့္ ကေလးေတြ ေသတဲ့အေၾကာင္းေမးေတာ့ လူမဆန္တဲ့ စီးပြားေရးသမားေတြေၾကာင့္တဲ့။ ပိုက္ဆံေပးလိုက္ရင္ အားလံုးၿငိမ္းသြားတာပဲတဲ့။ အိမ္မွာ ေသာက္ေနတဲ့ Sun Flower ေရသန္ ့က ၿမန္မာ့အေမွာင္ရဲ  ့ ေသာက္သံုးရန္ မသင့္တဲ့ ေရသန္ ့စာရင္းထဲ ပါလာပါတယ္။ ေနာက္တပတ္ ေရသန္ ့လာပို ့ခ်ိန္ ေမးလိုက္ေတာ့ ပိုက္ဆံေပးလို ့ အားလံုးအိုေကသြားၿပီတဲ့။ ၾကက္ဥအတုကေတာ့ တကယ္မဟုတ္ပါဘူးတဲ့။ တရုတ္ေတြက ႏို ့မႈန္ ့တို ့၊ ႏို ့ေတြဆိုရင္ ႏိုင္ငံၿခားက တင္သြင္းတာပဲ အားေပးၾကသတဲ့။ Made in China ဆို ေဝွာင္ေဝွာင္ေရွးၾကသတဲ့။
တရုတ္ၿပည္မွာ လူတိုင္းနီးပါး ဆရာဝန္ ၿဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ၃လေလာက္ သင္တန္းတက္လိုက္ရံုနဲ ့ ဆရာရမ္းကု ၿဖစ္ၿပီကိုး။ စီးပြားေရးတရိွန္ထိုး တိုးတက္လာေတာ့ ေစ်းကြက္လိုအပ္ခ်က္အရ ေလယာဥ္ေမာင္ လိုအပ္ခ်က္ မ်ားလာပါတယ္။ တေလာက တရုတ္ၿပည္တြင္းခရီးစဥ္ ေလယာဥ္တစီး ပ်က္က်သြားတာ ရာသီဥတုဆိုးလို ့၊ ေလယာဥ္စက္ခ်ိဳ  ့ယြင္းလို ့ မဟုတ္ဘဲ အရည္အေသြးမၿပည့္ဝတဲ့ ေလယာဥ္မႈးေၾကာင့္ပါတဲ့။ စစ္ေဆးၾကည့္ေတာ့ စီဗီြက အတုၿဖစ္ေနမွန္း သိလာပါတယ္။
တေယာက္ေယာက္ ၿပသနာၾကံ ုရင္လည္း ကူညီဖို ့ ေဝးေဝးေရွာင္ၾကသတဲ့။ မ်က္ၿမင္သက္ေသဆို စစ္ေမးလို ့ မဆံုး၊ အခန္ ့မသင့္ရင္ ဆြဲစိခံရႏိုင္လို ့တဲ့။ အခုတေလာ FaceBook မွာ ၂ႏွစ္အရြယ္ကေလးေလးကို ကားတစီးက တိုက္၊ လမ္းသြားလမ္းလာတဲ့သူေတြကလည္း အေရးမစိုက္တဲ့အၿပင္ ေနာက္ကားတစီးက တိုက္သြားၿပန္တဲ့ ဗီဒီယို ၿပန္ ့ေနပါတယ္။ အားလံုး အုတ္ေအာ္ေသာင္းနင္းၿဖစ္ၿပီး ရက္စက္လိုက္တာ၊ လူမဆန္လိုက္တာတို ့ ေဝဖန္ေနပါတယ္။
Yanzi ကို ေမးေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့ ၃ႏွစ္ေလာက္က တရုတ္ၿပည္မွာ အရမ္းနာမည္ၾကီးတဲ့ ကိစၥတခု ၿဖစ္သြားခဲ့ပါတယ္။ ဘတ္စ္ကားေပၚမွာ ေခ်ာ္လဲေနတဲ့ အဘိုးၾကီးကို အကူအညီေပးမိတဲ့ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားခမ်ာ အဘိုးၾကီးက ၿပန္တရားစြဲလို ့ ေလ်ာ္ေၾကးေတြ အမ်ားၾကီး ေပးလိုက္ရသတဲ့။ ဒီကတည္းက ဒုကၡေရာက္ေနရင္ ကူညီဖို ့ တြန္ ့ၿပီး ဘာမွမဆိုင္ဆိုၿပီး ေနဖို ့ၾကိ ုးစားၾကသတဲ့။
ေကာင္းမြန္တဲ့ တရားဥပေဒဆိုတာ  လူ ့က်င့္ဝတ္ေတြကို  မၿဖစ္မေနေဆာင္ရြက္ေအာင္ တြန္းအားေပးရမဲ့အစား မွားယြင္းတဲ့ တရားသူၾကီး ဆံုးၿဖတ္ခ်က္ေၾကာင့္ လူေတြ ကူညီဖို ့ တြန္ ့သြားတာ၊ ႏိုင္ငံၿခားသားေတြ အၿမင္မွာေတာ့ ရက္စက္လိုက္တာလို ့ ေတြးေပမဲ့ တရုတ္ေတြက ကူညီမိရင္ ဒုကၡေရာက္မွာလို ့ ေတြးတဲ့အခါ။ စနစ္ၾကီးကို အဆိုးဆိုရမလား၊ ရိုင္းပင္းကူညီစိတ္ ကင္းမဲ့တဲ့ သူေတြကို အၿပစ္ဆိုရမလား။
ေက်ာင္းမွာ Distributed Computing( Web Application Architecture) သင္တဲ့ ဆရာ Najeeb က အီရတ္ကပါ။ တေန ့ေတာ့ နားမလည္ႏိုင္ဘဲ ဇေဝဇဝါ ၿဖစ္ေနတဲ့ Yanzi က ဒီလို ေၿပာပါတယ္။
Najeeb။  ။ Why are you so tired?
Yanzi ။ ။ Because I am in period.
Najeeb။ ။ Ohhhh Ok Ok Go.
မိန္းကေလးဆို ႏႈတ္ဆက္ဖို ့ မေၿပာနဲ ့ ေစ့ေစ့ေတာင္ မၾကည့္၊ ေက်ာင္းတက္တဲ့ ကာလတေလွ်ာက္ အေပါင္းအသင္း မလုပ္၊ ေယာက်္ား မိန္းမ ခြဲၿခားမူ ၿပင္းထန္တဲ ့အေရွ ့အလယ္ပိုင္းက အာရပ္ေတြပါ။ ေက်ာင္းၿပီးခါနီးေတာ့ ႏႈတ္ဆက္ပါတယ္။ ဟယ္လိုတဲ ့ မ်က္ႏွာကို မၾကည့္၊ မ်က္စိလႊဲရင္း ႏႈတ္ဆက္တာ။ ဒီလို အာရပ္ကို ရာသီလာတဲ့အေၾကာင္း အမွန္အတိုင္း ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း သြားေၿပာေတာ့ မေၿပာသင့္တဲ့အရာလို ့ ေတြးတဲ ့ ( ဗီယက္နမ္၊ နီေပါ၊ ၿမန္မာ)  မိုင္း၊ ဆူနမ္၊ ရာမားနဲ ့ စန္းထြန္း ေလးေယာက္သား မၿပံ ုးဘဲ ဝါးလံုးကြဲ ရယ္လိုက္ၾကတာ။ အာရပ္ ယဥ္ေက်းမႈအရ မေၿပာအပ္ဘူးလို ့ အေတာ္ ရွင္းၿပရလိုက္ရတယ္။ ေနာက္ဆို ဆရာ Najeeb လည္း Yanzi ကို Why are you so tired လို ့ ေမးရဲေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး။ အေတာ္ပြင့္လင္းတဲ့ တရုတ္မ။
Wei Rui ၊ Md. Saifur Rahman (Bingladesh)၊ LalBabu Sah (Nepal) ၊ Xinshan Bai ၊ Yanzi Luo၊ Xiao Ma ၊Prajwal Rupakheti (Nepal) ၊Lingyun Bao
ဆရာမၾကီ: ေဒၚခင္မ်ိဳးခ်စ္ရဲ. မိတ္ေဆြ ဂ်ာမန္မဟာ ဘုရားတရား ၾကည္ညိဳလြန္:လို႕ ဘယ္ခရီးသြားသြား ဘုရားဆင္းတုေတာ္ကို သယ္သြားတယ္။ တေန႕ေတာ. ဂ်ာမန္မ ဘုရားဆင္းတု သိမ္:ဆည္:ေနတာ ျမင္ရေတာ. ဆရာမၾကီ: ေဒၚခင္မ်ိဳးခ်စ္ခမ်ာ မ်က္လုံးျပဴ:သြားျပီ: ရင္ဘတ္ကို လက္ကေလးနဲ. အသာဖိလိုက္ရတယ္။ အေပၚအတြင္းခံေလးနဲ. ဘုရားဆင္းတုေတာ္ကို ထုပ္ပိုးေနတာေလ။ ေမးၾကည့္ေတာ. ဘုရားဆင္းတုေတာ္ဆိုတာ မသန္႕တာနဲ. မထုပ္ရဘူး ဆိုလို႕ သူ႕မွာ ရွိတယ္.အထဲက အသန္႕ဆုံး၊ အႏူးညံ့ဆုံးနဲ. ထုပ္ေနတာတဲ.ေလ။ ဟုတ္ေတာ.လည္: ဟုတ္သား သူ႕အတြင္းခံက ပိုးသားဆိုေတာ. ႏူးညံ.တယ္ေလ။ ဆရာမၾကီ:က အတြင္းခံနဲ. မထုပ္ရတယ္.အေၾကာင္း ေသေသခ်ာခ်ာ ရွင္းျပေတာ.မွ ဂ်ာမန္မက ျပန္ေျပာရွာတယ္။ "It is culture chock." တဲ.။
အစိုးရကို မၾကိ ုက္ေပမဲ့ ႏိုင္ငံကို ခ်စ္ၾကတဲ့ တရုတ္ေတြပါ။
မိုင္း၊ ဆူနမ္နဲ ့ ရာမားတို ့က ေက်ာင္းကို တေန ့တည္း ေရာက္လာၾကၿပီး ေက်ာင္းကေန ထြက္ခြာေတာ့လည္း တေန ့တည္း ထြက္ခြာသြားၾကပါတယ္။ သူတို ့ထက္ ၃ရက္ ေနာက္က်ၿပီးမွ ေရာက္လာတဲ့ စန္းထြန္းကေတာ့ စာေမးပြဲမွာ အမွတ္နည္းသြားလို ့သူတို ့ထက္ ၃လ ေနာက္က်ၿပီးမွ ေက်ာင္းကေန ခြာရမွာပါ။ မိုင္းကေတာ့ သူေက်ာင္းကိုလာတဲ့ေန ့က ဝတ္လာတဲ့အကႌ်ကို ေက်ာင္းကေန ထြက္ခြာတဲ့အခ်ိန္မွာ မရည္ရြယ္ဘဲ ဝတ္ထားမိတယ္တဲ့။
စီနီယာေတြ ရိွတုန္းကေတာ့ မိုင္းကလည္း သူ ့ဗီယက္နမ္စီနီယာ Nga ၊ ဆူနမ္တို ့ကလည္း သူတို ့စီနီယာ Asmita နဲ ့ကပ္ေနတာေပါ့။ စီနီယာေတြလည္း ေက်ာင္းက ခြာေတာ့ ကပ္စရာလူမရိွေတာ့ ေလးေကာင္သား ကပ္ၾကတာေပါ့။ အၿမဲ ရထားၾကီးလို တတြဲတြဲ။ မိုင္းနဲ ့ ဆူနမ္က အခန္းကပ္လ်က္၊ သူတို ့နဲ ့ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္က စန္းထြန္းနဲ ့ ရာမား။ မိုင္းအခန္းဆီသြားၿပီး တံခါးေခါက္စရာမလိုပါဘူး။ ဆူနမ္က သူ ့အခန္းထဲကေန မိုင္းလို ့ လွမ္းေအာ္လိုက္ရံုပါ။
ေမာ္ဒန္အလားပိန္တဲ့ ဗီယက္နမ္မေလး မိုင္းကို Chopsticks လို ့ နာမည္ေၿပာင္ေပးထားပါတယ္။ သူ ့ေၿခတံေလးက Chopsticks နဲ ့တူလို ့။ ပန္းေရာင္ၾကိ  ုက္တာမ်ား အကုန္လံုး ပန္းေရာင္။ တခါတေလ သူ ့အတြင္းခံ ေဘာင္းဘီကပါ ပန္းေရာင္ဆိုတဲ့အေၾကာင္း ၿပမယ္ဆိုလို ့ အားလံုးက No ရတယ္။ သူရတဲ့ အဂၤလိပ္သီခ်င္း တေၾကာင္း၊ ႏွစ္ေၾကာင္းကို ထပ္ခါထပ္ခါ ဆိုၿပီး အသံနဲ ့ ႏိွပ္စက္တတ္သူပါ။ Beyonce ရဲ  ့ I am single lady. I am single lady အစား I am pink lady. I am pink lady လို ့ ဆိုတတ္သူပါ။
သူ ့အဂၤလိပ္စာကိုေတာ့ အေမရိကန္ေတြကလြဲရင္ တို ့ေတြအားလံုးက နားလည္ပါတယ္။ မေလးရွား HP မွာ အလုပ္လုပ္ခဲ့ၿပီး ကယ္လီဖိုးနီးယားက ကုမၸဏီအခြဲကို ပို ့ပါတယ္။ Recession ၿဖစ္ေတာ့ ၿပန္လာရတယ္။ အလုပ္အရမ္းလုပ္ရတဲ့ ဗီယက္နမ္ေတြပါ။ ကြန္ပ်ဴတာနဲ ့ ပတ္သက္ရင္ သူမသိတာ ဘာမွမရိွလို ့ မိုင္းကပဲ အားလံုးကို စာရွင္းၿပရတာပါ။ စိတ္ရင္းေကာင္းတာမို ့ လူခ်စ္လူခင္မ်ားပါတယ္။ အဲ သူမၾကိ ူက္တဲ့သူဆိုရင္ေတာ့ စကားေတာင္ ဟဟ မေၿပာဘူးဗ်ား။
အြန္လိုင္းမွာ အၿမဲ  Invisible နဲ ့ ေနၿပီး ဖုန္းကလည္း သူ ့ဘဲဘဲနဲ ့ တခ်ိန္လံုး ေၿပာေနတတ္သူမို ့ အၿမဲ Inavailable ။ Invisible and Inavailable မိုင္းလို ့ ေခၚေလ့ရိွပါတယ္။ အခ်က္အၿပ ုတ္ မကႊ်မ္းတဲ့သူမို ့ အၿမဲ ေရလံုၿပ ုတ္။ လူပိန္သေလာက္ အစားကေတာ့ တို ့ေတြထက္ စားႏိုင္ပါတယ္။ ဗီယက္နမ္ေတြ အစားေသာင္းက်န္းပံုအေၾကာင္း Yummy ! ဆိုၿပီး ပို ့စ္ေရးဖူးပါတယ္။ လူက ပိန္ေညာင္ေနေတာ့ ရာသီဥတု နည္းနည္းေအးရင္ၿဖင့္ ေသြးအားနည္းကာ ေခ်ာင္းတဟြပ္ဟြပ္ ဆိုးေနတတ္ပါတယ္။
ဗီယက္နမ္မွာ ဆိုင္ကယ္ေမာင္းခဲ့တဲ့ မိုင္းက အုပ္စုထဲမွာ ကားေမာင္းလိုင္စင္ အရင္ဆံုး ရပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ဆူနမ္နဲ ့ ရာမားကို သင္ေပးတယ္။ ဆူနမ္နဲ ့ ရာမား လိုင္စင္ရေတာ့ ဆူနမ္က စန္းထြန္းကို သင္ေပးတယ္။ လူပိန္ေပမဲ့ အသံကေတာ့ မပိန္ပါ။ စိတ္မထင္ရင္ မထင္သလို တၿပဲၿပဲ ေအာ္ဟစ္တတ္ပါတယ္။
ခရက္ဒစ္ကဒ္လည္း သူအရင္ဆံုး ရပါတယ္။ သူ ့ ခရက္ဒစ္ကဒ္ကို အေၾကာင္းၿပ ုၿပီး ပါတီေတြ အေတာ္ႏႊဲလိုက္ရတယ္။ ခရစ္ဒစ္စကိုးၿမွင့္ေအာင္ သံုးေပးရတယ္ဆိုၿပီး တို ့ေတြ ဝိုင္းညစ္ၾကေတာ့ သူ ့ခရက္ဒစ္လည္း လံုးပါးမပါးရံုတမယ္။ ၆ႏွစ္ၾကာ ဒိတ္ခဲ့တဲ့ ဂရင္းကဒ္ပိုင္ရွင္ သူ ့ဘဲဘဲနဲ ့ ေႏွာင္ႏွစ္မွာ မဂၤလာေဆာင္မွာမို ့ စတိတ္မွာ အေၿခခ်မဲ့သူပါ။ ပင္စင္ယူတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ဗီယက္နမ္ကို ၿပန္ၿပီး ေခါင္းခ်ဖို ့ စိတ္ကူးထားသူပါ။ ဘာသာမဲ့ေပမဲ့ ဗုဒၶဘာသာအယူရိွၿပီး မဂၤလာေဆာင္ၿပီးရင္ေတာ့ သူ ့ဘဲဘဲ ဘာသာ ခရစ္ယာန္ကို ေၿပာင္းမဲ့သူပါ။ Ohio ၿပည္နယ္က အလုပ္ရလို ့ Ohio ကို တခါတည္း သြားသူပါ။
ဆူနမ္နဲ ့ ရာမားကေတာ့ တကၠသိုလ္ေနာက္ဆံုးႏွစ္ကတည္းက အလုပ္ဝင္ေတာ့လည္း အတူတူ ေက်ာင္းကို ေရာက္လာေတာ့လည္း အတူတူ ေက်ာင္းကေန ထြက္ခြာေတာ့လည္း အတူတူ။ MaryLand က သူတို ့ စီနီယာ Asmita ဆီသြားေနၿပီး အင္တန္း အလုပ္ရွာ၊ Distance Education တက္ရမွာပါ။ Asmita မန္ေခ်းက သူ ့အိမ္မွာ အခန္းတခန္း၊ အစားအေသာက္၊ ေလယာဥ္လက္မွတ္က အစ အကုန္ခံေပးတာပါ။ သူတို ့အေၾကာင္း သူ ့ေနာက္လိုက္ေနပံုမ်ားဆိုၿပီး ပို ့စ္ေရးဖူးပါတယ္။
သန္ ့စင္ခန္း ၿခားေနတာေတာင္ အီရန္မ Nikoo ခမ်ာ ေရွ  ့ခန္းကို ေၿပာင္းေၿပးရေလာက္ေအာင္ လူေကာင္ေသးေပမဲ့ ရာမားရဲ  ့ရယ္သံက မေသးပါ။ ဟင္းခ်က္ေကာင္းတဲ့ ရာမားခ်က္သမွ်ကို စားၿပီး ဆူနမ္မွာ ေပါင္၂၀ တိုးလာပါတယ္။ ၿပိ  ုင္ခ်င္တဲ့ စိတ္ကေလးရိွေပမဲ့ သေဘာမေနာေကာင္းသူပါ။ မသိတဲ့သူဆိုရင္ စကားမေၿပာေပမဲ့ ခင္သြားရင္ေတာ့ နားၿငီးေအာင္ ေၿပာတတ္သူပါ။ အလွအပေရးရာ ကႊ်မ္းက်င္သူမို ့ မိုင္းနဲ ့စန္းထြန္း အလွအပေရးရာမွန္သမွ် ရာမားဆီမွာ အၾကံညဏ္ေတာင္းခံရတာပါ။  ေခ်ာေမာၿပီး ညဏ္ေကာင္းတဲ့ ရာမားကို နီေပါေကာင္ေလးတိုင္းက ခ်ိတ္ခ်င္ေပမဲ့ ဆူနမ္ရဲ  ့ဗလကို ေၾကာက္လို ့ ၿငိမ္ေနရသဗ်ား။
အုပ္စုထဲမွာ အသက္အငယ္ဆံုးေပမဲ့ ဗလအၾကီးဆံုး၊ အမၾကီးတေယာက္လို ေစာင့္ေရွာက္တတ္တာက ဆူနမ္ပါ။ စိတ္ရင္းလည္း အေတာ္ေကာင္းရွာပါတယ္။ သေဘာေကာင္းေတာ့ မိုင္းနဲ ့ ရာမား ညစ္သမွ်ကို ခံရတာပါ။ ဘာလုပ္လုပ္ ေစ့စပ္ေသခ်ာစြာ လုပ္တတ္ၿပီး စိတ္ဓာတ္ၾကံ့ခိုင္သူပါ။ ေပါင္၂၀တိုးလာလို ့အာလူးေၾကာ္ မစားရဘူးဆိုၿပီး ရာဇသံေပးထားတဲ့ ရာမားေၾကာင့္ စန္းထြန္းအခန္းမွာ ခိုးေၾကာင္ခိုးဝွက္ အာလူးေၾကာ္ လာတီးရတဲ့သူေလးပါ။
ဆူနမ္နဲ ့ ရာမား ဒံေပါက္ခ်က္နည္းကို YouTube ကေန ၾကည့္ၿပီး လက္တည့္စမ္းသမွ်ကို ေကာင္းလိုက္တာ ေကာင္းလိုက္တာလို ့ ေၿပာၿပီး မိုင္းနဲ ့ စန္းထြန္း ႏွစ္ေကာင္က ကပ္ကပ္တီးေလ့ရိွပါတယ္။ ငပ်င္းႏွစ္ေကာင္ မိုင္းနဲ ့စန္းထြန္းကေတာ့ ခ်က္ဖို ့ ပ်င္းလို ့ အၿပ  ုတ္ေတြနဲ ့ ႏွစ္ပါးသြားေပမဲ့ ဆူနမ္နဲ ့ ရာမားကေတာ့ ေန ့တိုင္းနီးပါး ခ်က္ၿပ ုတ္ၾကတာပါ။ ခ်က္ၿပ  ုတ္ရမွာ ပ်င္းလာရင္ အိႏိၵယနဲ ့ တရုတ္ဘူေဖး တဘူးစီ ဝယ္ၿပီး အတူတူ စားတတ္ၾကပါေသးတယ္။ ရာမားေကာ္ဖီေဖ်ာ္တာ ေကာင္းတယ္ဆိုၿပီး တို ့ေတြက ညာညာ ေဖ်ာ္ခိုင္းတတ္ေသးတယ္။
တေယာက္စိတ္ထားကို တေယာက္သိၿပီး တကယ့္ကို တေသြးတည္း တသားတည္း ရိွတာပါ။ သူငယ္ခ်င္းလို ညီအမလို  ရဲေဘာ္ရဲဖက္ေတြလိုပါပဲ။ အေဆာင္မေနဖူးတဲ့ စန္းထြန္းအတြက္ေတာ့ ပထမဆံုး အေဆာင္အေတြ ့အၾကံ  ုပါ။ သူငယ္ခ်င္းေကာင္းေတြရိွရင္ အေဆာင္ေနေက်ာင္းသူဘဝက အေတာ့္ကို ေပ်ာ္ဖို ့ေကာင္းပါတယ္။
ကားေမာင္းသင္တုန္း ထပ္ခါတလဲလဲ အမွားလုပ္တဲ့ စန္းထြန္းကို ဆူနမ္က စိတ္တိုလာပါတယ္။ ဆရာပဲ ညံ့ေနလို ့လားေပါ့။ မိုင္းက ေအာ္ဟစ္ဖို ့ ဆူနမ့္ကို အၾကံေပးပါတယ္။ ဆူနမ္က ဘရိတ္ ဘရိတ္လို ့ ေအာ္ဟစ္လိုက္ စန္းထြန္းကလည္း ဒီမွာ ဒီမွာ ဘရိတ္နင္းထားတယ္လို ့ ၿပန္ဟစ္လိုက္။ ကေမာၻဒီယားက Samnang Cheng က ဂ်ဴနီယာ တရုတ္ Biao၊ ကေမာၻဒီယား Chantrea တို ့ကို ကားေမာင္းသင္ေပးပံုက ဒီလို။ လမ္းၿဖတ္ကူးတဲ့ သူကို ေတြ ့ရင္ တိုက္ပစ္လိုက္၊ အေကြ ့မွာ မိန္းလမ္းမၾကီးက ကားေတြ ့ရင္ ဝင္ေအာင္းလို ့ ေအာ္ဟစ္ၿပီး သင္ေပးတာတဲ့။ ဆူနမ္က ေတာ္ေသးတာေပါ့။  ႏွစ္ေကာင္သား အဟစ္ေကာင္းတာ ဂ်ဴနီယာ Yanzi ခမ်ာ ဆူနမ့္ကို ေၾကာက္ၿပီး ကားေမာင္းမသင္ခိုင္းေတာ့ပါဘူး။ တို ့ေတြအတြက္ကေတာ့ အခ်င္းခ်င္း ေအာ္ဟစ္ေနတာ ဘာမွ မၿဖစ္ေပမဲ့ သူစိမ္းအၿမင္မွာေတာ့ ထူးဆန္းေနမွာေပါ့။
မခင္တုန္းကေတာ့ တေယာက္ပန္းကန္ တေယာက္ မႏိႈက္ပါဘူး။ ခင္လည္း ခင္ေရာ တေယာက္ပန္းကန္ တေယာက္ႏိႈက္၊ မိုကာတခြက္ကို ေလးေယာက္ ဝိုင္းသမ။ တေယာက္ကို တေယာက္ႏွိပ္ကြက္။ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ပတ္က ဆူနမ္က ပိုကာေဒါင္းနည္း သင္ေပးပါတယ္။ ပိုကာမေဒါင္းတတ္တဲ့ စန္းထြန္းကိုပါ သင္ေပးၿပီး အမွတ္၁၀၀ ရတဲ့အထိ ေဆာ့ၾကတာပါ။ ေလာင္းကစား လာဘ္မရိွတဲ့ စန္းထြန္းကေတာ့ အၿမဲ စတုတၱေနရာ ေလးေယာက္မွာ။ တခါက ပိုက္ဆံေၾကးေဆာ့မယ္ဆိုၿပီး ရိွသမွ် အေၾကြေတြကို ယူၿပီး ေဆာ့ၾကေလရဲ  ့။ မိုင္းနဲ ့စန္းထြန္းဆီက တက်ပ္ေက်ာ္ကို ဆူနမ္နဲ ့ ရာမား သမသြားကတည္းက ေနာင္မ်ား ပိုက္ဆံေၾကးဆို စန္းထြန္းနဲ ့ မိုင္းက ႏိုး။
ဘီယာၾကိ ုက္တဲ့ ရာမားနဲ ့ မိုင္းက ေစ်းအေပါဆံုး ဘီယာႏွစ္ဘူး၊ ခါးတာမၾကိ  ုက္တဲ့ ဆူနမ္နဲ ့ စန္းထြန္းက ဝိုင္ေသာက္ၿပီး ပါတီတခါတေလ ႏႊဲပါတယ္။ နည္းနည္းေလးေသာက္ၿပီး မ်ားမ်ားေလးမူးကာ အန္တတ္တဲ့ စန္းထြန္းကို ပါးစပ္ထဲ ဆားထည့္ေပး၊ ေရေႏြးေႏြးေလးထဲ သံပုရာသီးညွစ္ၿပီးတိုက္၊ ေဆးတိုက္ရတာနဲ ့ သူတို ့ရဲ  ့ ဇရက္မင္း စည္းစိမ္ေပ်ာက္။ ေနာင္ စန္းထြန္းကို မတိုက္ေတာ့ဘူး ေၿပာေပမဲ့ နည္းနည္းေလး မူလိုက္ရင္ မိုင္းဆီက တငံု၊ ရာမားအလစ္မွာ တငံု ငံုလိုက္နဲ ့။ မိုင္းနဲ ့ ရာမားေလာက္ေတာင္ မေသာက္ပဲနဲ ့ စန္းထြန္း မူးတိုင္း ဆူနမ္က ၿပိ  ုင္ေသာက္ခိုင္းတဲ့ ရာမားနဲ ့ မိုင္းကို ၾကိမ္းတတ္ေလရဲ  ့။
ေစ်းဝယ္ၿပီးလို ့ ေစ်းၿခင္းေတာင္းထဲ စားလက္စ ေရခဲမုန္ ့အမိႈက္ေတြထားတဲ့ ကႊ်ပ္ကႊ်ပ္အိတ္ကို မိုင္းက သိမ္းစရာမလိုဘူး သူတို ့ သိမ္းလိမ့္မယ္၊ ဗီယက္နမ္မွာဆိုရင္ အဲလိုတဲ့။ ဆူနမ္၊ ရာမားက ကႊ်ပ္ကႊ်ပ္အိတ္ကို ၿပန္သိမ္းသင့္တယ္လို ့ မွတ္ခ်က္ၿပ  ုပါတယ္။ စန္းထြန္းကေတာ့ ကိုယ့္အမိႈက္ ကိုယ္သိမ္းရမယ္ဆိုၿပီး သြားသိမ္းပါတယ္။ "Vietnamese says no need. Nepali comments it should not be like that. Finally Burmese does the right thing." လို ့ မိုင္းက ေၿပာေလ့ရိွပါတယ္။ မတူညီတဲ့ ဓေလ့စရိုက္၊ ယဥ္ေက်းမႈ၊ ဓေလ့ထံုးစံေတြၾကားထဲက တူညီတာတခုတေတာ့ တေယာက္ကိုတေယာက္ ရိုင္းပင္းကူညီေစာင့္ေရွာက္ၾကတာပါ။
အခုတက္ေနတဲ့ ဂ်ဴနီယာထဲ ၃၆ ေယာက္မွာ မိန္းကေလးဆိုလို ့ Yanzi တေယာက္တည္း ပါပါတယ္။ တဦးတည္းေသာ သားသမီးေတြၿဖစ္တဲ့ တရုတ္ေတြက တေယာက္တည္းေနတာ အက်င့္ပါေနၿပီ။ တရုတ္ေက်ာင္းသားေတြကလည္းမ်ားေတာ့ Yanzi က သူတို ့ေတြနဲ ့ လံုးေနတာေပါ့။
အၿမဲတတြဲတြဲ ေလးေယာက္ကေန ခုလို ၃ေယာက္က တၿပိ  ုင္နက္တည္း ခြဲခြာသြားေတာ့ က်န္ေနတဲ့ စန္းထြန္းခမ်ာ တေယာက္တည္း ေယာင္ခ်ာခ်ာ။ စကားသံေတြ ဆိတ္သုဥ္း၊ ရယ္သံေတြ ေၿခာက္ကပ္ကာ အရာအားလံုး တိတ္ဆိတ္သြားသလို ခံစားရပါတယ္။ အရင္တုန္းကေတာ့ ဘာၿဖစ္ၿဖစ္ ဆူနမ္၊ ရာမား၊ မိုင္းရိွတယ္ဆိုၿပီး အားရိွေပမဲ့ ခုေတာ့ တေယာက္တည္းဆိုတဲ့ အသိက အေတာ့္ကို ဝမ္းနည္းတာပါ။ စလံုးလို ေသးတဲ့ ေနရာမွာေတာင္ အိမ္နီးနီးေလးေနၿပီး မေတြ ့ၿဖစ္တာ စတိတ္လို က်ယ္တဲ့ ေနရာမွာေတာ့ ေနာင္ေတြ ့ဖို ့ဆိုတာ အေတာ့္ကို ေရစက္ရိွမွပါ။ ကိုယ္တိုင္လည္း အင္တန္းဆင္းတဲ့အခ်ိန္ ဘယ္ဆီဘယ္ဝယ္ေရာက္မယ္မသိ။
ပေရာဂ်က္ေတြ ပိ၊ အိမ္စာေတြနဲ ့ ဘီးစီး၊ အစားအေသာက္ မေကာင္း၊ ရာသီဥတု ေအးနဲ ့ ပင္ပန္းလြန္းတဲ့ ေက်ာင္းသားဘဝမွာ ဆူနမ္၊ ရာမား၊ မိုင္းတို ့ေၾကာင့္ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ရတာပါ။ တေယာက္အခက္အခဲကို ဝိုင္းကူေၿဖရွင္း၊ စိတ္ဓာတ္က်ေနခ်ိန္မွာ အားေပးနဲ ့ အတူတူ ရင္ဆိုင္ၿဖတ္သန္းခဲ့ၾကတာပါ။ တေယာက္တည္း ရပ္တည္ႏိုင္ေအာင္ စန္းထြန္းကလည္း ၾကိ  ုးစားရင္း၊ ဆူနမ္၊ ရာမားကလည္း အလုပ္ရေအာင္ ၾကိ ုးစားရင္း၊ မိုင္းကလည္း အလုပ္အသစ္မွာ အဆင္ေၿပေအာင္ ၾကိ  ုးစားရင္း ဒီေန ့မွာေတာ့ တို ့ေတြရဲ  ့ ဘဝစာမ်က္ႏွာသစ္ တခ်က္ဖြင့္လိုက္ၾကပါၿပီ။
American Dream ကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ေနတဲ့ မိုင္း၊ အၿမဲ အားငယ္တတ္ၿပီး  နီေပါက မိဘေဆြမ်ိဳးေတြကို လြမ္းေနတတ္တဲ့ ရာမား၊ အိႏိၵယမွာ ၾကီးၿပင္းခဲ့လို ့  မၾကိ  ုက္တဲ့ နီေပါတခ်ိဳ  ့ဓေလ့ထံုးစံေတြကို ေတာ္လွန္ပုန္ကန္ေနတဲ့ ဆူနမ္၊ အရာရာကို မိဘ၊ မၾကီးေၾကာင့္ လြယ္လြယ္ကူကူ ရခဲ့ေပမဲ့ စတိတ္ေရာက္မွ အရာရာ ခက္ခဲေနလို ့ လက္ပစ္ကူးေနတဲ့ စန္းထြန္း ။ တေနရာစီ ေဝးသြားေပမဲ့ စိတ္ထဲနီးေနပါတယ္။ ဆင္းရမဲ့ ဘူတာေရာက္လို ့ မိုင္း၊ ဆူနမ္၊ ရာမားတို ့ ဆင္းသြားေပမဲ့ စန္းထြန္းတေယာက္ကေတာ့ ဘဝရထားၾကီးကို ဆက္စီးေနရင္း....
မိုင္း၊ စန္းထြန္း၊ ရာမား၊ ဆူနမ္တို ့ Dashain ပြဲေတာ္မွာ ပဲပိကာ စက္ဆီ၊ ေခ်ာဆီ ထုတ္ေနပံု
ေအာက္တိုဘာ ၈ ရက္ေန ့က နီေပါႏွစ္သစ္ကူးပြဲေတာ္ၿပီးရင္ ဒုတိယအၾကီးဆံုးပြဲေတာ္ၿဖစ္တဲ့ Dashain ပြဲေတာ္ ေက်ာင္းမွာ က်င္းပပါတယ္။ ပြဲေတာ္ရဲ  ့ သမိုင္းေၾကာင္းကို ဆူနမ့္ကို ေမးေတာ့ ေၿပာၿပရရင္ ဇာတ္လမ္းက ရွည္တယ္။ တိုတိုတုတ္တုတ္ နတ္ပူေဇာ္ပသတဲ့ပြဲလို ့ မွတ္ထားလိုက္တဲ့။ ရွင္းပါေပတယ္။ ဆူနမ္၊ ရာမားတို ့ရဲ  ့ပြဲဆိုေတာ့လည္း မိုင္းနဲ ့ စန္းထြန္းလည္း ဝိုင္းဝန္းရတာေပါ့။ ဘာကူလုပ္ေပးရမလဲဆိုေတာ့ အဲဒီေန ့မွာ အဓိကတာဝန္ၾကီး ယူေပးရမယ္တဲ့။
လွလွေလး ၿဖစ္ရမယ္ဆိုတဲ ့ ရာမားရဲ  ့ အမိန္ ့ေတာ္ေၾကာင့္ ေမာက္ကပ္ေဘ့စ္ၾကီးဖြင့္ကာ ေရလည္ရိႈင္းၾကပါေတာ့တယ္။ ပြဲေတာ္ခ်ိန္မွာ စြန္လႊတ္ၾကတဲ့ ဓေလ့အရ ရိုးရာမပ်က္ စြန္လႊတ္ၾကပါတယ္။ အစကေန စလႊတ္ေနရင္ စြန္က ဒီေန ့နဲ ့တင္ ေကာင္းကင္ေပၚ ေရာက္မွာမဟုတ္။ ေနာက္ေန ့ကူးသြားမွာ ေသခ်ာတယ္။ ခက္ခက္ခဲခဲ ၾကိ ုးစားပမ္းစား အပင္ပန္းခံကာ ဘာလို ့ စြန္စလႊတ္ေတာ့မွာလဲ။ အလြယ္ကူဆံုးနည္း သူမ်ားေတြ လႊတ္လို ့ ေကာင္းကင္မွာ ပ်ံဝဲေနတဲ ့ စြန္ေတြကို ေမာင္ပိုင္စီးလိုက္တယ္။
ပြဲေတာ္ခ်ိန္မွာ ဒန္းလည္း စီးၾကသတဲ့။ ရိုးရာမပ်က္ စီးခ်င္ရင္ေတာ့ ဆူနမ္ ေက်ာင္းေဘးနား မူလတန္းေက်ာင္းဝင္းထဲက ကေလးကစားကြင္းမွာ သြားစီးလို ့ အၾကံေပးေကာင္းတဲ့ စန္းထြန္းကို ဆူနမ္က အသက္ၾကီးၿပီး ကေလးလုပ္ေနတဲ့သူသာ သြားစီးတဲ့။ ဒါ လူကို သက္သက္မဲ့.....။
ဖြင့္ထားတဲ့ သီခ်င္းက တီးလံုးေလးေတြပဲပါတဲ့ စန္းထြန္းအၾကိ  ုက္ Musical ။ ဆူနမ္ ငါ ဒန္ ့မယ္ဆိုေတာ့ ဒီသီခ်င္းက နတ္ကို ပူေဇာ္တဲ့သီခ်င္း ဒန္ ့လို ့မရဘူးတဲ့။ ပြဲေတာ္ခ်ိန္မွာ ဖြင့္ၾကတဲ့ သီခ်င္းတဲ့။ ဒန္ ့ခ်င္ပါတယ္ ဆိုေနမွ။ တို ့မ်ား နတ္သီခ်င္းနဲ ့ေတာ့ ကြာပါ့။ နတ္ ဝင္ပူးတဲ့လူကလည္းက၊ ေဘးကလူေတြလည္းဝင္ကနဲ ့ တို ့မ်ားနတ္ပြဲဆို ၿမိ  ုင္ပါ့။ ဒိန္း တလိန္းလိန္း၊ ဒူဒူ တခ်ပ္ခ်ပ္ နဲ ့။
အစားအစာေတြ ေရာက္လာေတာ့ ၿပင္ဆင္ၾကပါၿပီ။ စမူဆာ၊ ဂူလာဂ်ာမြန္း၊ ထမင္း၊ ဟင္း။ မုန္ ့ေဝတဲ ့ တာဝန္ယူမွာက တို ့ေလးေယာက္။ ထည့္ေပးရလြယ္တဲ့ စမူဆာနဲ ့ ဂ်ာမြန္းေဝတဲ့တာဝန္ကို မိုင္းနဲ ့ စန္းထြန္းကို တာဝန္ခ်ပါတယ္။ ၿပင္ဆင္လို ့ေတာင္ မၿပီးေသးဘူး Qတန္းၾကီးက ရွည္ေနၿပီ။ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူေတြသာမက ၿမိ  ု ့က ရပ္မိရပ္ဖေတြပါ အင္တိုက္အားတိုက္ လာအားေပးၾကတာ။ ေက်ာင္းတက္တဲ့ ကာလတေလွ်ာက္ ဆံပင္ကို လက္နဲ ့ ဖီး၊ မ်က္ႏွာေပၚ လိုရွင္း တဖတ္ဖတ္ရိုက္၊ ပေရာဂ်က္ေတြပိလို ့ ဘိုသီဘတ္သီ၊ အိပ္မႈန္စံုမႊားနဲ ့ ေက်ာင္းတက္ခဲ့တဲ့ စန္းထြန္းတို ့ေတြ ဒီေန ့မွာေတာ့ ပဲပဲအၿပည့္ စက္ဆီေယာင္ေဆာင္ထားတဲ့ စန္းထြန္းတို ့ေတြကို ၿမင္ေတာ့ အားလံုးက တအံ့တၾသ။
ဒီၾကားထဲ အစားအေသာက္က စားလို ့ေကာင္းေတာ့ ၂ေခါက္၊ ၃ေခါက္ Qၾကေတာ့ မုန္ ့ေဝတဲ့ စန္းထြန္းတို ့မွာ ေၿခေထာက္ေတြ ေတာင့္လို ့။ ေနာက္တေခါက္ လာQတဲ့ အတန္းထဲက ေက်ာင္းသားေတြကို စန္းထြန္းတို ့ေတြက "Vaketesh နင္ Second round မလား၊ ႈIstaique နင္ Third round မလား" နဲ ့ ဧကန္မလြဲ မွန္ကန္စြာ တပ္အပ္ဆိုႏိုင္ေလေတာ့ တအုန္းအုန္း၊ တေသာေသာနဲ ့ေပါ့။ ေနာက္ စန္းထြန္းတို ့ေတြနဲ ့ နီေပါေက်ာင္းသားေတြ ဂ်ဴတီခ်ိန္းေတာ့မွပဲ အနားရေတာ့တယ္။
ကိုယ္တိုင္တီးေတာ့မွပဲ သေဘာေပါက္ေတာ့တယ္။ ဘာလို ့ ၂ေခါက္၊ ၃ေခါက္ လာၾကလဲဆိုတာ။ အစားအေသာက္က ေကာင္းတာကိုး။ အိႏိၵယပြဲတုန္းက ဒီေလာက္ Qမရွည္ဘူး။ ဒီေန ့ေတာ့ Qက ရွည္မွရွည္။ Cedar Rapids  နီပါလီစားေသာက္ဆိုင္က မွာထားတာ။
ဝါးတီးၿပီးေတာ့ Dashian ပြဲေတာ္အေၾကာင္းကို ရွင္းၿပပါတယ္။ ပြဲေတာ္ခ်ိန္မွာ ေဆြမ်ိဳးထဲက သက္ၾကီးဝါၾကီးေတြလက္ကေလး ကမ္းေပးရင္ လက္ကိုထိၿပီး ကန္ေတာ့ၾကပါတယ္။ အၾကီးေတြက အငယ္ေတြကို ဆုေတာင္းေပးရင္း နဖူးမွာ အနီေရာင္ေလး ကပ္ေပးၿပီး ဘာလီပ်ိဳးပင္ေလးေတြကို နားရြက္ၾကားထဲ ညွပ္ေပးပါတယ္။ အၾကီးေတြက အငယ္ေတြကို မုန္ ့ဖိုးေပးတယ္။ ကိုယ့္ထက္ၾကီးသူေတြကို ဂါရဝထားတဲ့ ဓေလ့က ဘယ္လူမ်ိဳးမွာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ ခ်စ္စရာေကာင္းပါတယ္။ တို ့မ်ား သီတင္းကႊ်တ္လိုေပါ့။
ၿပီးေတာ့ ကလို ့ရပါၿပီဆိုၿပီး သီခ်င္းဖြင့္ေတာ့ ဘယ္သူမွ စၿပီး ကမဲ့သူ မရိွ။ အတင္းဝိုင္းၿပီး ဟိုလူ ့ကိုဆြဲ၊ ဒီလူ ့ကို ဆြဲထည့္မွပဲ လူစည္လာေလရဲ ့။ အိႏိၵယပြဲေတာ္တုန္းက တီးလံုးက ၿမ ူးၿပီး ကလို ့ေကာင္းေပမဲ့ နီပါလီသီခ်င္းေတြကေတာ့ ေႏွးတယ္။ ဟစ္ေဟာ့ဘယ္ေလာက္ၾကိ  ုက္သလဲဆိုရင္ သီခ်င္းတိုင္း ဟစ္ေဟာ့ပါသဗ်ား။ Rabin က နီေပါအက သင္ေပးပါတယ္။ လြယ္ပါတယ္။ လက္ကေလးေၿမွာက္ကာ ၇၀ ဒီကရီပတ္လိုက္ ေနာက္လက္တဖက္ေၿမွာက္ကာ ေနာက္ထပ္ ၇၀ ဒီကရီပတ္လိုက္။ ဒီေဂ်တာဝန္ယူထားတဲ ့ ဆူဘကို သီခ်င္းက so slow လို ့ ကြန္ပလိမ္းလိုက္၊ ၿမန္ရင္လည္း too fast လို ့ ကြန္ပလိမ္းလိုက္။ စန္းထြန္း၊ ရာမား၊ မိုင္း သံုးေကာင္ပူးေနရင္ ဆူဘခမ်ာ လိမ့္ေနေအာင္ ခံရေတာ့ပါပဲ။
စန္းထြန္း၊ မိုင္း၊ ရာမား၊ ဒီေဂ် ဆူဘ။
နီပါလီပြဲေတာ္ တင္ဆက္ပံုထက္ အိႏိၵယပြဲေတာ္ တင္ဆက္ပံုက ပိုေကာင္းပါတယ္။ အိႏိၵယပြဲေတာ္တုန္းက ဆီမီးထြန္းညွိကာ  အိႏိၵယရိုးရာအကကၿပီး ပြဲေတာ္ကို ဖြင့္လွစ္ပါတယ္။ ၿပီးရင္ အစားအေသာက္ေကႊ်းတယ္။ ၿပီးမွ အားလံုးကတာပါ။ အိႏိၵယတီးလံုးကလည္း ၿမ ူးေတာ့ အေတာ့္ကို ကလို ့ ေကာင္းတယ္။ နီပါလီပြဲေတာ္မွာေတာ့ အစီအစဥ္တင္ဆက္ပံုထက္ အစားအသာက္က ေကာင္းတယ္။
ရိုးရာပြဲေတာ္က်င္းပခ်င္ရင္ ေက်ာင္းကို သြားေၿပာလိုက္ရံုပါပဲ။ ေက်ာင္းက အကုန္စီစဥ္ေပးတယ္။ ကိုယ္က လက္ကမ္းစာေစာင္ကမ္း၊ Student Lobby မွာ အလွအပဆင္၊ မုန္ ့ေဝ၊ အမိႈက္သိမ္းရံုပါပဲ။ ေက်ာင္းက အကုန္ခံေပးတာပါ။ လူအင္အားေတာင့္တဲ ့ အီသီယိုးပီးယားက ႏွစ္သစ္ကူးပြဲေတာ္၊ အိႏိၵယက Navatritri ပြဲေတာ္၊ နီေပါေတြက Dashain ပြဲေတာ္က်င္းပေတာ့ တေကာင္တည္း ေၿခစြာတဲ ့ စန္းထြန္းလည္း သီတင္းကႊ်တ္ပြဲေတာ္လုပ္ခ်င္တယ္။ ေက်ာင္းကို သြားေၿပာမယ္ဆိုလို ့ အားလံုးက ဝိုင္းဟန္ ့ၾကေလရဲ  ့။ ေနာင္၂ပတ္မွာ ေက်ာင္းမွာ ဒီပါဝလီပြဲေတာ္ရိွေပမဲ ့ ဆူနမ္၊ ရာမား၊ မိုင္းတို ့က ေက်ာင္းကေန ခြာၾကေတာ့မွာမို ့ စန္းထြန္းတေကာင္တည္း အရင္လို ေၿခစြာႏိုင္ေတာ့မွာ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။
ေနာင္၂ပတ္အၾကာမွာ နီေပါပြဲေတာ္တခုရိွၿပန္သတဲ့။ အဲဒီပြဲေတာ္မွာေတာ့ မုန္ ့လက္ေကာက္နဲ ့တူတဲ့ မုန္ ့စားၾကတယ္။
မုန္ ့ဆန္း(ေကာက္ညွင္းဆန္ကို အၿခာက္ခံထားတဲ့ ဆန္ၿပားၿပားေလး)ေတြကို သီတင္းကႊ်တ္ခ်ိန္မွာ အုန္းသီး၊ သၾကား၊ အုန္းရည္နဲ ့ မုန္ ့ဆန္း(ဇန္း) လုပ္ၿပီး အိမ္နီးနားခ်င္းေတြကို ေမက ေဝေလ့ရိွပါတယ္။ နီပါလီေတြကေတာ့ မုန္ ့ဆန္းေၿခာက္ကို ဒီအတုိင္း စားတယ္။ ၾကက္သားဟင္းနဲ ့လည္း တီးတတ္တယ္။
ေခါက္ဆြဲေၿခာက္ကိုလည္း ဒီအတိုင္း မုန္ ့စားသလို စားတတ္တယ္။ နီေပါမွာ ေအာ္တိုကားမရိွပါဘူးတဲ့။ ကားရိွတဲ့သူဆိုတာ တကယ့္သူေဌးတဲ့ဗ်ား။ ၿမန္မာၿပည္က သာသြားၿပီ။
သီတင္းကႊ်တ္လၿပည့္ေန ့အေဆာင္ေရွ  ့ သစ္ပင္ေအာက္ ခံုမွာထိုင္ၿပီး ဝိုင္းစက္ေနတဲ့ ဖုိးလမင္းကို ၾကည့္ကာ ေရႊၿပည္ၾကီးက ေပ်ာ္ရႊင္စရာေကာင္းတဲ့ သီတင္းကႊ်တ္ပြဲေတာ္အေၾကာင္း ဆူနမ္၊ ရာမား၊ မိုင္းတို ့ကို ေၿပာၿပၿပီး လြမ္းဖူးတယ္။ ေရႊၿမန္မာေတြကေတာ့ " ေရႊလမွာ ယုန္ဝပ္လို ့ ဆန္ဖြတ္တဲ့အဘိုးအို ေဟာၾကည့္ပါဆို" ဆိုၿပီး သားေခ်ာ့ေတး ဆိုတတ္ၾကေပမဲ့ ဗီယက္နမ္နဲ ့ တရုတ္ေတြက လမင္းဆီမွာ ေခ်ာေမာလွပတဲ့ လနတ္သမီးေလး ရိွတယ္လို ့ ဆိုပါတယ္။ ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ ယံုခဲ့ေပမဲ့ ၾကီးလာတဲ့အခ်ိန္ သိပၸံသင္ရတဲ့အခါမွာေတာ့ လမွာရိွတဲ့ ေတာင္ေတြရဲ  ့ အရိပ္ေၾကာင့္ ဆန္ဖြတ္တဲ့ အဘိုးအို ၿဖစ္လာတယ္ဆိုတာ သိလာပါတယ္။လၿပည့္တိုင္း ေသသြားတဲ့ အဖိုး၊ အဖြား ေဆြမ်ိဳးေတြကို ပူေဇာ္ပသတတ္တဲ့ နီေပါေတြကလည္း ၾကယ္ေၾကြတဲ့အခ်ိန္မွာ ဆုေတာင္းရင္ ဆုေတာင္းၿပည့္တယ္လို ့ ယံုေပမဲ့ ဗီယက္နမ္ေတြကေတာ့ ၾကယ္ေၾကြရင္ လူတေယာက္ ေသသြားၿပီလို ့ မွတ္ယူပါသတဲ့။
နီပါလီေတြက Dashain ပြဲေတာ္ခ်ိန္ဆိုရင္ Happy Dashain to you လို ့ႏႈတ္ဆက္ၾကပါတယ္။ သီတင္းကႊ်တ္ခ်ိန္မွာ ဘေလာ့ၾကြလာ မိတ္သဟာမ်ားကို  Happy ThaDinGyut to you လို ့ ႏႈတ္ခြန္းဆက္လိုက္ပါတယ္။ စန္းထြန္းထက္ ငယ္ေပမဲ့ ဘေလာ့သက္ ၾကီးသူမ်ား၊ စန္းထြန္းထက္ တမိနစ္၊ တနာရီ၊ တရက္ ၾကီးသူမ်ားကို ဘေလာ့ကေန ကန္ေတာ့လိုက္ပါတယ္ ။
Compro Feb  Entry  ေက်ာင္းသား ၅၃ေယာက္မွာ ရွားရွားပါးပါး မိန္းကေလး ၅ ေယာက္ပဲ ပါပါတယ္။  ဒီေက်ာင္းသားေတြအၾကာင္း Lady First ဆိုၿပီး ပို ့စ္ေရးဖူးပါတယ္။ အာဖရိက အီသီးယိုးပီယားႏိုင္ငံအေပၚ Eritrea ႏိုင္ငံေလးက ဒီဗီြေပါက္လို ့ စတိတ္ကို ေရာက္ေနတဲ့ Araim Shmondi (အာရိယန္)၊ နီေပါက Sunam Kumar Gurung (ဆူနမ္)၊ Rama Babu Khanal (ရာမား)၊ ဗီယက္နမ္က Mai Pham (မိုင္း )။ ဆူနမ္၊ ရာမား၊ မိုင္းနဲ ့ စန္းထြန္းက ရထားၾကီးလို အၿမဲအတြဲတြဲ။ ေက်ာင္းမွာ ၾကီးေလးၾကီးကေတာ့  အီသီယိုးပီးယား၊ နီေပါ၊ တရုတ္၊ ေဂ်ာ္ဒန္။ ၾကားသိရသေလာက္ေလး ေဖာက္သည္ၿပန္ခ်ရင္ေတာ့...
နီေပါႏိုင္ငံေလးက အိႏိၵယ၊ တရုတ္၊ ဘူတန္ႏိုင္ငံၾကားမွာ ရိွၿပီး ကမၻာ ့အၿမင့္ဆံုးေတာင္ ဧရဝတ္ေတာင္၊ ဘုရားရွင္ ေမြးဖြားေတာ္မူရာ လုမၺနီဥယ်ာဥ္ ရိွပါတယ္။ တိုင္းၿပည္ရဲ  ့ အဓိကဝင္ေငြက ကမၻာလွည့္ခရီးသည္လုပ္ငန္းကေန ရတာပါ။ အိႏိၵယနဲ ့ တရုတ္ၾကားမွာ ရိွေတာ့ မ်က္ႏွာေတြကလည္း အိႏိၵယနဲ ့ တရုတ္ၾကားက ရုပ္ထြက္တယ္ ။ ဓားေကာက္ၾကီးေတြကိုင္တဲ့ ေဂၚရခါးလူမ်ိဳးဆိုတာ နီေပါေတြပါ။ နီေပါအလံေလးကလည္း ထူးၿခားပါတယ္။
ေအာက္တိုဘာ ၈ ရက္ေန ့က က်င္းပတဲ့ နီပါလီ Dashain ပြဲေတာ္မွာ ရိုးရာဝတ္စံု ဝတ္လာတဲ့ Rabin နဲ ့Andrew Gurung
ဗုဒၶဂါယာမွာ နီေပါႏိုင္ငံက ဘုရားရွင္ ေမြးဖြားေတာ္မူရာ လုမၺနီဥယ်ာဥ္နဲ ့ တေထရာတည္းတူတာကို တည္ေဆာက္ထားၿပီး ဘုရားရွင္ အိႏိၵယမွာပဲ ေမြးဖြားသေရာင္ ေဆာင္ထားပါသတဲ့။ အိႏိၵယႏိုင္ငံက သူတို ့ႏိုင္ငံရဲ  ့ ပိုင္နက္နယ္ေၿမကို တၿဖည္းၿဖည္း ဖဲ့ယူေနတာဆိုၿပီး အစာမေၾကေလရဲ ့။ အိမ္နီးနားခ်င္း ဘူတန္ႏိုင္ငံေလးကို အိႏိၵယက စစ္တပ္ပို ့ေပးၿပီး ထိန္းခ်ဳပ္ထားတာလို ့လည္း ႏိွမ္တတ္ေသးရဲ ့။
ဟိႏၵဴဘာသာႏိုင္ငံၿဖစ္လို ့ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ဗုဒၵဘာသာနဲ ့ ဆင္တူေပမဲ ့ နတ္၊ သရဲေတြ ပိုေဇာင္းေပးသလားလို ့။ ရာမားကိုးကြယ္တာက Ganesha လို ့ ေခၚတဲ့ မ်က္ႏွာက ဆင္မ်က္ႏွာရိွတဲ့ နတ္(မဟာပိႏၷဲ)ပါ။
Elephant God လို ့ သြားေခၚမိရင္ စိတ္ဆိုးတတ္ေသးရဲ  ့။ ရာမား နင္ဘာလို ့ ကိုးကြယ္တာလဲဆိုေတာ့ သူ ့ရုပ္ေလးက ခ်စ္စရာေကာင္းလို ့တဲ ့။ မွတ္ကေရာ ။ အာဘီဆစ္ကေတာ့ ကားေပၚမွာ ဂီေနးနတ္ရုပ္ေလးတင္ထားၿပီး ကားေမာင္းတိုင္း ခရစ္ယာန္ေတြ ဘုရားသခင္ ေစာင္မပါေစဆိုၿပီး  လုပ္သလိုမ်ိဳး လုပ္တတ္ေလရဲ  ့။ ရာမားဆီက ဂီေနးနတ္ရုပ္ကို ဓာတ္ပံုသြားရိုက္တာ စာအုပ္ေတြနဲ ့ ကြယ္ေနလို ့ နည္းနည္းေရြ  ့ၿပီး ရိုက္လိုက္တယ္။ ဆူနမ္ေရာက္လာေတာ့ နတ္ရုပ္ကို အလယ္ကိုေရြ  ့ေပးဆိုေတာ့ သူေရြ  ့ေပးလို ့ မရဘူးတဲ့။ အမ်ိဳးသမီးေတြ ရာသီလာေနခ်ိန္မွာ နတ္ရုပ္ကို ထိလို ့ မရဘူးတဲ့။ ေဟ ဟုတ္လား  ဒုကၡပဲ။ ငါ ခုနကပဲ ေရြ  ့လိုက္တယ္။ လက္အုပ္ေလးခ်ီၿပီး Sorry ေနာ္၊ ခုနက မသိလို ့ ထိလိုက္တာ ခြင့္လႊတ္နာ္၊ ဘြာေတး ဆိုၿပီး ေတာင္းပန္ၿပီး အၿမန္လစ္ခဲ့ရတယ္။
နီေပါမွာလည္း အိႏိၵယႏိုင္ငံလို ဇာတ္နိမ့္ဇာတ္ၿမင့္ (cast) ခြဲၿခားတာေတြ ရိွပါတယ္။ ဇာတ္ၿခင္းတူမွ ယူလို ့ရပါတယ္။ ရာမားတို ့က ၿဗဟၼ အဆင့္အၿမင့္ဆံုး။ Sanskrit နဲ ့ ေရးထားတာေတြ သူတို ့မ်ိဳးႏြယ္ေတြပဲ  ဖတ္တတ္တယ္။ နတ္ေတြနဲ ့ လူေတြၾကား ဆက္သြယ္ေပးႏိုင္တဲ့ မ်ိဳးႏြယ္မို ့လို ့တဲ့။ ရာမား မိသားစု နာမည္ (Family Name) က Khanal ။ ဒီေတာ့ သူတို ့က မိသားစုနာမည္ Khanal ပါတဲ ့ ေကာင္ေလးမွန္သမွ် သူတို ့အကိုေတာ္တယ္ဆိုၿပီး လက္ထပ္လို ့ မရဘူး။ Khanalကလြဲရင္ က်န္တဲ ့ ဇာတ္တူတဲ့ ေကာင္ေလးကို လက္ထပ္လို ့ ရပါသတဲ့။
ဆူနမ္ကေတာ့ Gurung မ်ိဳးႏြယ္။ စစ္သားမ်ိဳးရိုး။ Gurung မ်ိဳးႏြယ္တိုင္းရဲ  ့ နာမည္မွာ Gurung ပါပါတယ္။ Sunam Gurung၊ Andrew Gurung ၊ Kelvin Gurung ၊ Aroon Gurung ။ မြန္ဂိုအႏြယ္ေတြမို ့ ရုပ္ကလည္း ၿမန္မာနဲ ့ တူပါတယ္။ လူမ်ိဳးစုၾကီးၿဖစ္ၿပီး စစ္သားေကာင္းေတြမို ့ Gurung ေတြက  သူတို ့မ်ိဳးႏြယ္ကို ဂုဏ္ယူတတ္ပါတယ္။ ဆူနမ့္ အဘိုးက ဒုတိယကမၻာစစ္အတြင္း အဂၤလိပ္စစ္တပ္မွာ စစ္မႈထမ္းတုန္းက ၿမန္မာၿပည္ကို ေရာက္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဆူနမ့္အေဖက အိႏိၵယစစ္တပ္မွာ စစ္မႈထမ္းခဲ့ၿပီး ခုနီေပါမွာ စစ္မႈထမ္းေနတယ္။ Andrew Gurung ကေတာ့ သူ ့အေဖတာဝန္က်တဲ့ စကၤာပူကို လိုက္ေနေတာ့ Aljunied က မူလတန္းတက္ဖူးတယ္။ ဘရူႏိုင္းလည္း ေရာက္တယ္။ Gurung ေတြကေတာ့ Gurung အခ်င္းခ်င္းပဲ ယူလို ့ရပါတယ္။
ေနာက္ ေနဝမ်ိဳးႏြယ္ အာဘီဆစ္၊ ဆူဘ။ သူတို ့မ်ိဳးႏြယ္ကေတာ့ ပြဲေတာ္ဘယ္ေလာက္ၾကိ ုက္လဲဆိုရင္ တႏွစ္မွာရိွတဲ ့ ပြဲေတာ္အေရအတြက္က ၃၆၅ ထက္ ပိုတယ္တဲ့။ ရာမားကို အာဘီဆစ္နဲ ့ စတိုင္း ရာမားက ဘယ္လိုၿပန္ေၿပာလဲဆိုရင္ အာဘီဆစ္ကို ယူရင္ သူေသပါလိမ့္မယ္တဲ့။ ဘာၿဖစ္လို ့လဲဆိုေတာ့ အာဘီဆစ္တို ့မ်ိဳးႏြယ္စုက ပြဲေတာ္ေတြမ်ားလို ့ သူ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲက ထြက္ရမွာမဟုတ္ေတာ့လို ့တဲ့။ ရာဂ်ာလို အိႏိၵယနဲ ့တူတဲ့ လူမ်ိဳးကတာ့ အဆင့္အနိမ့္ဆံုး။
နီေပါ အစားအေသာက္ကေတာ့ ဟင္းတိုင္း အာလူးနဲ ့ မဆလာပါတယ္။ စန္းထြန္းကေတာ့ မတီးႏိုင္ေပမဲ့ မိုင္းကေတာ့ အကုန္စားႏိုင္ေလရဲ  ့။ ဟိႏၵဴဘာသာဝင္ေတြမို ့ အမဲသား မစားၾကဘူး။ ဒါေပမဲ့ ကႊ်ဲသားကေတာ့ ေပၚၿပ ူလာၿဖစ္တယ္တဲ့။ ကုန္းတြင္းႏိုင္ငံမို ့ ပုဇြန္၊ ကဏၰန္း၊ ခရု ရွားပါတယ္။ မိုင္းနဲ ့စန္းထြန္းကေတာ့ ဂ်ပန္စာဆို အေသၾကိ ုက္ေပမဲ ့ ဆူနမ္နဲ ့ ရာမားကေတာ့ အနံ ့ေတာင္ ခံလို ့မရ။
နီေပါမွာလည္း ၿပသနာမ်ိဳးစံု။ အရင္တုန္းက ဘုရင္စနစ္ ရိွေပမဲ့ ၂၀၀၁ ခုႏွစ္မွာ တမိသားစုလံုး လုပ္ၾကံခံရပါတယ္။ ေဆးေၾကာင္ေနတဲ့ သားေတာ္က တမိသားစုလံုးသတ္ၿပီး ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ေသနတ္ကို နားထင္မွာေတ့ၿပီး သူ ့ဘာသာ အဆံုးစီရင္သြားတယ္လို ့ သတင္းမွာ ေဖာ္ၿပေပမဲ့ ဘယ္သူမွ မယံုပါဘူးတဲ့။ ဘုရင္ရဲ  ့ ညီေတာ္ကို သံသယရိွေပမဲ့ ေရငံုႏႈတ္ပိတ္ေနရတယ္။ သံသယၿဖစ္တဲ့အေၾကာင္းေၿပာရင္ ေထာင္ထဲ ဆြဲထည့္မွာတဲ့ဗ်ား။
၂၀၀၈ ခုႏွစ္မွာေတာ့ ဘုရင္စနစ္ခ်ဳပ္ၿငိမ္းကာ ၿပည္ေထာင္စုသမၼတႏိုင္ငံေတာ္ ထူေထာင္ပါတယ္။ ဝန္ၾကီးေတြရဲ  ့ သက္တမ္းဟာ ၆လကေန ၁ႏွစ္ေလာက္ပဲ ခံပါသတဲ့။ ဝန္ၾကီးေတြ လုပ္ပံုကိုင္ပံုမၾကိ  ုက္ရင္ ၿဖ ူတ္ခ်လိုက္၊ ဝန္ၾကီးေနာက္တေယာက္ တက္လာလိုက္၊ တက္လာတဲ့ဝန္ၾကီးကလည္း ရတဲ့အခ်ိန္ေလးအတြင္းမွာ စားလို ့ရတာ အကုန္စားလိုက္၊ ၿပ  ုတ္သြားလိုက္၊ ေနာက္တေယာက္ တက္လာလိုက္။ ဒီလိုနဲ ့ သံသရာလည္ေနတာ။ ဒီလိုမ်ိဳး မတည္ၿငိမ္တဲ့ အစိုးရ၊ ၿပည္သူ ့အတြက္မၾကည့္တဲ့ အုပ္ခ်ဳပ္သူမ်ားေၾကာင့္ တိုင္းၿပည္က မြဲသထက္ မြဲေနပါသတဲ့။ တတ္သိနားလည္တဲ့သူေတြကလည္း ေထာင္ထဲမွာပါတဲ့။ တိုင္းၿပည္တၿပည္တိုးတက္ဖို ့ဆိုတာ ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းက အေရးၾကီးသေနာ္။
ေက်ာင္းေရာက္ၿပီး ေနာက္တေန ့မွာပဲ ေက်ာင္းက Wal Mart ကို လိုက္ပို ့ေပးပါတယ္။ ေက်ာင္းကားက လူၿပည့္သြားလို ့ အာဘီဆစ္(Abhishek Hada)က သူ ့ကားနဲ ့ လမ္းၾကံ ုလိုက္ဖို ့ ေခၚပါတယ္။ ၂နာရီၾကာရင္ ၿပန္ေတြ ့မယ္လို ့ ခ်ိန္းလိုက္ပါတယ္။ Wal Mart ေရာက္ၿပီး ေရွာ ့ပင္းလိုက္တာ  (၂နာရီ မၿပည့္ခင္) သတိရတဲ့အခ်ိန္မွာ ေက်ာင္းကားေရာ၊ အာဘီဆစ္ကားေရာ မရိွေတာ့ဘူး။ Customer Service ကို တကၠစီဘယ္လိုေခၚရလဲသြားေမးေတာ့ ဒီၿမိ  ု ့မွာ တကၠစီ မရိွပါဘူးတဲ့။ မိုင္းနဲ ့စန္းထြန္း ပန္လမ္လက္ေရာ။ ပစၥည္းေတြ မပါရင္ လမ္းေလွ်ာက္ၿပီး ၿပန္လို ့ရေပမဲ ့ ခုက ဝယ္ထားတာက ဆပ္ၿပာပံုးၾကီးေတြ။ ရာသီဥတုကလည္း ႏွင္းထုက ၂လက္မ။
ႏွစ္ေကာင္သား ကားပါကင္နားမွာ အသိေလးမ်ား ေတြ ့မလားလို ့ လာသမွ်လူေတြကို အလစ္မေပး လိုက္ၾကည့္ရင္း လဒမိႈင္ မိႈင္ေနရွာပါတယ္။ ေရာက္ၿပီး ေနာက္တရက္ ဘယ္လိုလုပ္ အသိရိွပါ့မလဲေနာ္။ ေက်ာင္းက လံုၿခံ  ုေရးကို ဖုန္းလွမ္းေခၚေတာ့ ကိုယ္တို ့ရဲ  ့ Admission Representative ၾကီးက ေနာက္၁၅မိနစ္ေလာက္မွာ လာၾကိ  ုေပးမယ္တဲ့။ ေက်ာင္းက Computer Science Department မွာ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ အမတေယာက္က လမ္းၾကံ ုလိုက္မလား လာေမးေတာ့ ဝမ္းသားအားရေပါ့။ ေတာ္ေသးတယ္ ေက်ာင္းသားကဒ္ ကယ္ေပလို ့။ ေက်ာင္းသားကဒ္ၿပ  ူးၿပ ူးၾကီးဆြဲထားတာေလ။ အာဘီဆစ္ ဒီေကာင္ ေတြ ့လို ့ကေတာ့ အေသပဲ။ ဒီကတည္းက အာဘီဆစ္နဲ ့ ေက်ာင္းေတာ္က ရန္စ။
အာဘီဆစ္က အစအေနာက္သန္ပါတယ္။ သူ ့ကို ႏိုင္ေအာင္ ဘယ္သူမွ ၿပန္မေၿပာႏိုင္ဘူး။ ဆူနမ္တို ့ေတြမက စန္းထြန္းပါ ခံရတာပါ။ ကိုယ္တခြန္းေၿပာလိုက္ရင္ သူက ဆယ္ခြန္း။ တေန ့ေတာ့ ဆူနမ္က စန္းစန္း အာဘီဆစ္ကို ႏိုင္ခ်င္ရင္ တခြန္းသင္ေပးမယ္။ အဲဒီတခြန္း ေၿပာလိုက္ရင္ အာဘီဆစ္ လက္မိႈင္ခ်သြားမယ္။ ေဟ ဟုတ္လား။ ဖဲ့ခ်င္ေဇာနဲ ့ သင္လို ့လားမသိ ခဏေလးနဲ ့ ရသြားေရာ။ ထမင္းစားေဆာင္သြားတဲ့တေလွ်ာက္ ဆူနမ္တို ့ကို ဆိုၿပရေသးတယ္။ ထမင္းစားေနတုန္း အာဘီဆစ္လာစေတာ့ ဆူနမ္တို ့က စန္းစန္းေၿပာလိုက္တဲ့။ နင္ေတာ့ ေသၿပီဆိုတဲ့ မ်က္ႏွာထားတဲ့ စန္းထြန္း ၾကက္တူေရြးႏႈတ္တိုက္ ရြတ္လိုက္ပံုက
"အာဘီဆစ္ ခီးနား ခီနား တမီးမိုင္လိုင္ မန္ပါခ်ာ"
အားလံုးက တိတ္ဆိတ္သြားၿပီး စန္းထြန္းကို တအံ့သၾသၾကည့္ကာ
အာဘီဆစ္။    ။"စန္းစန္း နင္ အဓိပၸာယ္ သိလား"
စန္းစန္း။    ။"သိဝူး Bad Guy မလား"
အင္ဒရူး။     ။ Let me explain. Kena means why. TamiMili means don't I. ManParchar means love.
ဂဂၤါ။     ။It means Why .Why do I love you.
စန္းစန္း။     ။Why do I love you. It means...........I love you. Grrrrrrrrrrrrrrrrrrr. Sunam.
ဆူနမ္နဲ ့ရာမားကို လက္သီးနဲ ့ ထုရင္း အားလံုးကလည္း တေသာေသာ၊ တအုန္းအုန္း ရယ္ေမာလို ့။
ဒီကတည္းကစလို ့ တေယာက္ေယာက္ကို ညစ္ခ်င္ရင္ ဆူနမ္နဲ ့ ရာမားက မ်က္စပစ္လိုက္လို ့ စန္းထြန္းကလည္း "ခီနား ခီနား တမီးမိုင္လိုင္ မန္ပါခ်ာ" လို ့ အသံၿပဲၾကီးနဲ ့ ဟစ္လိုက္ရင္ပဲ ဘသားေခ်ာေတြခမ်ာ ေနာက္လွည့္မၾကည့္ဘဲ  တခ်ိဳးတည္း သုတ္ေခ်တင္ေတာ့တာပဲ။
ေရွ  ့တန္း ဗီယက္နမ္ Hoa Le၊ ပန္းေရာင္အကႌ်နဲ ့စန္းထြန္း၊ ရာမား၊ ဆူနမ္၊ စန္းထြန္းေနာက္က Andrew Gurung (အင္ဒရႈး) ၊ရာမားေနာက္က Abhishek Hada (အာဘီဆစ္)၊ အကႌ်အဝါေရာင္ Subas Shrestha (ဆူဘ)၊ အၿပာေရာင္ Rajesh Kumar Kurmi (ရာဂ်တ္)
ဆရာဂဂၤါ ကားေမာင္းသင္ရင္ ရာမား ေခ်ာတာ၊ ဟင္းခ်က္ေကာင္းတာ၊စိတ္သေဘာထားေကာင္းတာ၊  ဂဂၤါနဲ ့ ဇာတ္တူတာ၊ အသက္ငယ္တာကို ေၿပာၿပီး ေယာက္်ားေကာင္းရေစခ်င္လို ့ လက္မလြတ္သင့္ေၾကာင္း၊ ေက်ာင္းကေန မထြက္ခြာခင္ ခ်ိတ္ထားသင့္ေၾကာင္းနဲ ့ စန္းထြန္းက ေအာင္သြယ္ေပးတတ္ပါတယ္။ ရာမားကလည္း ၾကံ  ုရင္ၾကံ  ုသလို ပထဝီ၊ သမိုင္း၊ ႏိုင္ငံေရး၊ ေဘာလံုးအေၾကာင္းေတြနဲ ့ ေလေပးေၿဖာင့္တတ္တဲ့ စန္းထြန္းနဲ ့ဂဂၤါကို ေအာင္သြယ္တတ္ပါတယ္။ ရာမားနဲ ့စန္းထြန္း ႏွစ္ေယာက္ေပါင္းကာ အခႊ်န္နဲ ့မတိုင္း အေရွာင္အတိမ္း ဂ်က္စီဂ်ိမ္း အဲေလ ဂ်က္စီဂါးဂါးက မိန္ ့မိန္ ့ၾကီးၿပံ ူးကာ ေရငံုႏႈတ္ပိတ္ေနေလရဲ  ့။ ၾကိ  ုက္တယ္ေၿပာလို ့ရင္ စလို ့ဆံုးမွာမဟုတ္။
Andrew Gurung (အင္ဒရႈး)၊ ဆရာ Ganga Bohara (ဂဂၤါ)၊ Subas Shrestha (ဆူဘ)၊ Rajeh Rajesh Kumar Kurmi (ရာဂ်တ္)၊ Rama Khanal (ရာမား)၊ ဆရာ Sunam Gurung (ဆူနမ္)
စန္းထြန္းကို ကားေမာင္းသင္ေပးတဲ့  ဆရာႏွစ္ေယာက္ ဂဂၤါ၊ ဆူနမ္။
ဘေလာ့ၾကြလာ မိတ္သဟာမ်ားကိုလည္း ခီးနာ ခီးနာ တမီးမိုင္လိုင္ မန္ပါခ်ာ လို ့...
ေအာက္တိုဘာ ၉၊ ၂၀၁၁။
စေနေန ့က...
ဟိုေရးလွ်င္ ဒီေရာက္ၿခင္း၊ ဂ်ပိုးကို လိပ္ၿဖစ္ေအာင္ အဲေလ အပင္ေပၚ၌ သူ ့ဘာသာေနေသာ ပန္းသီးအၿပြတ္ခ်င္း စစ္ခင္း၊ စစ္ရံႈးပန္းသီး ေၿမေပၚသက္ဆင္း ေၾကြက်ၿခင္းကိုေတာင္ အလြတ္မေပး ပို ့စ္ေကာင္းေလးတပုဒ္ၿဖစ္ေအာင္ ေရးႏိုင္ၿခင္း၊ ေဘာ္ဒါေတြအေၾကာင္း ဖြလွ်င္ဖြ၊ ဖြစရာမရိွလွ်င္ ကိုယ့္အေၾကာင္းၿပန္ဖြၿခင္းသည္ ဘေလာ့ဂါ မည္သည္ဟူေသာထံုးကို ႏွလံုးမူ၍  ဤပို ့စ္ကို ေရးပါအံ့...။
Stop လို ့ဆိုရင္ ေနာက္တစ္မိနစ္ေလာက္မွ စေတာ့လို ့ တိုက္လုနီး၊ စက္ဘီး၊ လူေတြ ၿမင္ရင္ အရိွန္မေလွ်ာ့ဘဲ အရိွန္ထပ္တင္၊  မိုင္၂၅ ဆို ၃၀ေလာက္ ေမာင္း၊ အေဝးၾကီးကတည္းက ဘရိတ္မအုပ္ဘဲ ေကြ ့ခါနီးမွ ကပ္အုပ္၊ တည့္တည့္မေမာင္းဘဲ  ေၿမြလိမ္ေၿမြေကာက္ေမာင္း၊ စတီရင္ယာတိုင္ကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ထားတာမ်ား ဆူနမ္က ဝင္တည့္ေပးတာေတာင္ မရ။ ဒီလို ေခ်ာေခ်ာေမြ ့ေမြ ့ ေမာင္းေတာ္မူလို ့ ဆရာဆူနမ္ကလည္း အႏၱရာယ္ကို ၾကိ  ုၿမင္ရွာကာ ၿမိ  ု ့ထဲမွာ လိမ္းခ်ိန္းတာကို သင္ဖို ့ ဂဂၤါကို ေသေဖာ္ေသဖက္ညွိပါတယ္။ ဒီလိုနဲ ့ စေနေန ့ ညေနေစာင္းမွာ ဆရာႏွစ္ေယာက္နဲ ့ ၿမိ  ု ့ထဲကို ခ်ီတက္ခဲ့ပါတယ္...။
လမ္းခ်ိန္းေတာ့မယ္ဆိုရင္ အဝါေရာင္ solid ဆိုရင္ ဝင္လို ့မရေသးဘဲ အၿဖ ူေရာင္၊ အဝါေရာင္တံုးေလးေတြမွ ဝင္လို ့ရပါတယ္။ ပထမ စစ္ကနယ္ၿပ၊ ဒုတိယ မွန္ေတြကို check၊ တတိယ ဘလိုင္းစေပါ့ check (ေနာက္ကားက ကိုယ့္ကားနဲ ့ အရမ္းကပ္ေနရင္ မွန္မွာ မေပၚပါဘူး။ ေနာက္ကို လွည့္ check တာကို blind spot လို ့ ေခၚပါတယ္။)  ၊ အားလံုး အိုေကရင္ အရိွန္မေလွ်ာ့ဘဲ ညင္ညင္သာသာေလး ဝင္၊ ၿပီးရင္ အရိွန္ေလွ်ာ့လို ့ရပါတယ္။
ေကြ ့တဲ ့ လမ္းသြယ္ရိွတာ မသိဘဲ အေစာၾကီး ေကြ ့မဲ့စစ္ကနယ္ သြားၿပေတာ့ တကယ္လည္းေကြ ့ေရာ ေနာက္ကားက ဝင္မေအာင္းရံုတမယ္။ လမ္းသြယ္မွာ ေကြ ့မယ္ထင္လို ့ သူက ကပ္လိုက္လာတာကိုး။ အဝါေရာင္ဆိုးလစ္လိုင္းဆိုရင္ တၿခားလိမ္းက ေကြ ့လို ့ရၿပီး ကိုယ္က ေကြ ့လို ့ရတဲ ့ အၿဖ ူေရာင္၊ အဝါေရာင္တံုးဆိုရင္ တၿခားလိမ္းက မေကြ ့ေအာင္ လုပ္ထားတာကို မေကြ ့ရတဲ့ အဝါေရာင္ဆိုးလစ္လိုင္းမွာ သြားေကြ ့ေတာ့ တၿခားလိမ္းကေန ကိုယ့္လိမ္းကို ေကြ ့လာတဲ့ ကားနဲ ့ ေခါင္းခ်င္းဆိုင္သြားတယ္။
ရင္ေတြ တဒိန္းဒိန္းခုန္တာမ်ား Stop ဆိုင္းေတြ ့တာေတာင္ မစေတာ့လို ့ ဆရာႏွစ္ေယာက္က စေတာ့လို ့ ဝိုင္းေအာ္မွပဲ စေတာ့ေလရဲ  ့။ လမ္းမၾကီးက ကားေတြကို ဦးစားေပးကာ စေတာ့ရတဲ ့ 2 Way Stop မွာ လမ္းမၾကီးက ႏွစ္သြယ္ေသာ ကားေတြကို မၾကည့္ဘဲ ၿဖတ္ေမာင္းဖို ့ ၾကံစည္ေနတာကိုး။  ဆရာႏွစ္ေယာက္ခမ်ာလည္း အသက္ကို ဖက္နဲ ့ထုပ္ရင္း သင္ေပးေနရရွာတာ။ ၿပီးေတာ့မွ McDonald က မိုကာတိုက္ၿပီး ဆရာႏွစ္ေယာက္ကို မ်က္ႏွာခ်ိဳၿပန္ေသြးရတယ္... း)။
ေက်ာင္းပရဝုဏ္ထဲ ေရာက္လာေတာ့ ဂဂၤါကို ၉၁၁ က ဖုန္းဆက္လာပါတယ္။ အစစ အဆင္ေၿပရဲ  ့လား၊ ဘယ္ေရာက္ေနတာလဲနဲ ့ ေမးပါတယ္။ ႏွစ္ခါေတာင္။ ေနာက္ႏွစ္မိနစ္ေလာက္ အၾကာမွာ ေက်ာင္းက လံုၿခံ  ုေရးကား ေရာက္လာပါတယ္။ အဆင္ေၿပတယ္ဆိုမွ ၿပန္သြားေလရဲ  ့။ ကိုယ္ေတြမွာ အူေၾကာင္ေၾကာင္ ၿဖစ္လို ့။ ဖုန္းက Emergency Mode ကို မေတာ္တဆ On သြားတဲ့အခ်ိန္မွာ ဘယ္ဖုန္းကိုဆက္ဆက္ ၉၁၁ကို ေရာက္သြားတယ္နဲ ့ တူပါတယ္။
ေအာက္တိုဘာ ၁ ရက္ေန ့က ေက်ာင္းမွာ အိႏိၵယ Navatritri ပြဲေတာ္ ရိွပါတယ္။ စမူဆာ အလကားေကႊ်းတယ္ဆိုလို ့ ခ်ီတက္ၾကေလရဲ ့။ အခမ္းအနားကို ဆီမီးထြန္းညွိၿပီး ဖြင့္လွစ္ပါတယ္။ အိႏိၵယေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူေတြနဲ ့ ဘိုေတြပါ ပါဝင္အားၿဖည့္ၿပီး ကၿပပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ Cafe မွာ မုန္ ့စားလို ့ ရပါၿပီဆိုတာနဲ ့ Qတန္းကို အရင္ဆံုးေၿပးစီတာ ဘယ္သူေတြ ရိွရမလဲ။ မုန္ ့ေဝေပေရး တာဝန္ယူထားတာက အခန္းထဲက အိႏိၵယ၊ ပါကစၥတန္၊ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ေက်ာင္းသားေတြ။ သူငယ္ခ်င္းေကာင္းတို ့မည္သည္ လည္ပင္းညွစ္ၿပီး ေပါင္းရသည္ဟု ဆိုေသာေၾကာင့္ သူငယ္ခ်င္းေကာင္းပီသစြာ ေဟ့ႏွစ္ခုထည့္လို ့ လည္ပင္းညွစ္လိုက္ပါတယ္... းD။
ၿပီးေတာ့ လူတိုင္း ဝင္ကလို ့ရတဲ ့ ပါတီရိွပါတယ္။ အတင္းဆြဲေခၚလို ့ လူအုပ္ထဲ အလိုက္သင့္ စီးေမ်ာရင္း... သူမ်ားေတြက ေတးသားအလိုက္ ကေနေပမဲ ့ တို ့မ်ားကေတာ့ ခုန္ေပါက္ေနတာ။ ရာမားကသလို လိုက္ကလိုက္၊ ဝိုင္းၾကီးပတ္ပတ္ဒူေဝလိုက္၊ တေယာက္ကို တေယာက္ ဖင္နဲ ့ ေပါက္လိုက္၊ လက္ကေလးေထာင္ၿပီး ကိုၾကီးေက်ာ္က ကလိုက္၊ ရွာရြတ္ခန္းစတိုင္ လက္ကို ၿဖန္ ့ကားၿပီး ဟာ..ဟာ..ဟ လို ေအာ္လိုက္၊ ကခ်င္သလို က၊ လႈပ္ခ်င္သလို လႈပ္၊ ေမာလာရင္ လွ်ာကေလး တစ္လစ္ထုတ္ၿပီး နားလိုက္၊ လာေခၚရင္ ဝင္ကလိုက္၊ တီးလံုးကလည္း ၿမ ူးတာမ်ား တဒုန္းဒုန္း။ ဆူနမ္ လွ်ပ္တၿပတ္ရိုက္ထားတဲ ့ ဗီဒီယိုကို ၾကည့္ၿပီး တို ့ေတြရဲ  ့ အကစြမ္းရည္ကို အားလံုးက ဖ်ားသြားပါတယ္။ ေခမီကိုေတာင္ ထိုင္ငိုသြားမယ္..ဘာမွတ္သလဲ...ငွဲ...ငွဲ...ငွဲ...။
သူမ်ားႏွင့္ မတူ ထူးၿခားစြာ ကေနေသာသူမ်ားသည္ စန္းထြန္းႏွင့္ သူ၏ ေရာင္းရင္းမ်ား ၿဖစ္ပါသည္။
ေအာက္တိုဘာ ၅၊ ၂၀၁၁။
Newer Posts Older Posts Home
Subscribe to: Posts (Atom)
Search This Blog
Current Status
နာက်င္ၿခင္း ကင္းေသာသူ ၿဖစ္ရပါလိုု၏...
►  2016 (29)
►  December (2)
►  November (2)
►  October (2)
►  September (3)
►  August (1)
►  July (2)
►  June (2)
►  April (4)
►  March (2)
►  February (1)
►  January (2)
►  2015 (64)
►  December (2)
►  November (2)
►  October (7)
►  September (4)
►  August (7)
►  July (2)
►  June (5)
►  April (5)
►  March (9)
►  February (7)
►  January (6)
►  2014 (54)
►  December (6)
►  November (6)
►  October (6)
►  September (6)
►  August (4)
►  July (3)
►  June (4)
►  April (3)
►  March (4)
►  February (4)
►  January (2)
►  2013 (57)
►  December (3)
►  November (7)
►  October (6)
►  September (6)
►  August (5)
►  July (4)
►  June (4)
►  April (4)
►  March (4)
►  February (5)
►  January (4)
►  2012 (55)
►  December (1)
►  November (2)
►  October (4)
►  September (2)
►  August (4)
►  July (3)
►  June (9)
►  April (5)
►  March (5)
►  February (7)
►  January (8)
▼  2011 (114)
►  December (7)
►  November (6)
▼  October (5)
ရက္ကြက္ထဲမွာေတာ့ဗ်ာ - ၃
ေဝးသြားတဲ့အခါ...
ရပ္ကြက္ထဲမွာေတာ့ဗ်ာ - ၂
ရပ္ကြက္ထဲမွာေတာ့ဗ်ာ - ၁
စေနေန ့က...
►  September (9)
►  August (12)
►  July (21)
►  June (18)
►  May (12)
►  April (12)
►  March (6)
►  February (4)
►  January (2)
►  2010 (2)
ဒီလို ေၿပာခဲ့ၾကတယ္။
#Daydream (1)
Animals (3)
Article (9)
Colorful Myanmar (2)
Emotion (4)
Environmnet (1)
Essays (35)
Facebook (3)
Feeling (8)
Fiction (1)
Flowers And Festivals Around The Myanmar Year (2)
Friends (9)
Gardens (1)
Humour (12)
Khin Myo Chit (2)
Knowledge (7)
My Family (28)
MySelf (29)
Performing Arts (2)
Political (10)
Religion (1)
Short Essays (7)
Tag Posts (15)
Thought (13)
Traveling (82)
University (14)
စိတ္အာဟာရ (2)
သေရာ္စာ (2)
အေတြးအၿမင္ (24)
ေထြရာေလးပါး (15)
အၿမဲသြားလည္ၿဖစ္တဲ့
သစ္ထူးလြင္ Myanmar News Now
ထိုင္းေတာင္ပိုင္းခ႐ိုင္ ၈ ခု ေရေဘးဒဏ္ခံေနရ
6 hours ago
Tun Tun's Photo Diary
Kalaw Day 1 & 2
မိုးေငြ႔ႏွင္႔အတူ
Perfume....
စိတ္ဝင္စားစရာ မာမာရဲ႔ ဝါသနာမ်ား
ေမႊးျပီးဆိမ္႕ေနတဲ့ မုန္႔ဆမ္းနယ္
က်မရဲ့ေနရာေလး
ႀကဳံဖူးခဲ့တဲ့ဂ်ပန္မ်ား(၃)
ေတြးမိေတြးရာ...ေရးမိေရးရာ
ခ်စ္ျခင္းထာဝစဥ္ တြင္ရစ္ေစ ...
Rolling to 2017 + Lab Report
သ တ္ ပုံ ကို မွ န္ ေ အ ာ င္ ေ ရ း ၾက
ခံစားမႈ႕သံစဥ္
အသြားနဲ႕ အျပန္
နွင္းဆီတစ္ခင္း ပန္းတစ္ျခင္း
သင္ မေပ်ာ္ရႊင္ဘူးလား ဆိုတာ သိႏိုင္သည့္ အခ်က္မ်ား
စြယ္ေတာ္အိပ္မက္ရွည္
လြင္ျပင္လႈိင္းငယ္
ဘုစုေမြးေန႔ ေမာင့္အမွတ္တရ ကဗ်ာေလး
အိမ့္ခ်မ္းေျမ႕ ရဲ႕သံစဥ္မဲ့အလကၤာမ်ား
ကေနဒါ - အေမရိကားႏွင့္ ရန္ကုန္ (ဇာတ္သိမ္း)
2 weeks ago
ကိုင္တြယ္ျခင္း အနုပညာ
3 weeks ago
ေဘာင္ခတ္ပါ၊ မသတ္နဲ႔ ...
3 weeks ago
အၿပဳံးမပ်က္ ေရွ႕သို႕ဆက္ မဂၤလာ တစ္ဆယ့္ႏွစ္
4 weeks ago
4 weeks ago
အားလံုုးဘတ္တဲ့ တီခ်မ္း
First of May
5 weeks ago
အန္တီတင့္၏ အမွတ္တရေလးမ်ား
ျဖတ္သန္းခဲ့ေသာ ဘ၀ရဲ႕ေန႔ရက္မ်ား
1 month ago
2 months ago
ပုဇြန္ခ ်ဥ္
2 months ago
sosegado တည္ ၿငိမ္ ေအး
2 months ago
သူႀကီးမင္း (တုံးဖလား)
သစၥာဓိ႒ာန္ ပုုံျပင္မွန္
3 months ago
www.myathwayni.com/
နတ္ေရးတဲ့ေရႊစာ
3 months ago
မေဗဒါရဲ႕ ေဗဒါလမ္း
သင်မသိကောင်း မသိသေးမဲ့ Park Bo Gum အကြောင်းလေးတွေ
3 months ago
စိမ္းရြက္ႏုေပၚက မိုးေရစက္မ်ား
3 months ago
ကြ်န္ေတာ့္ဘ၀ ဇာတ္ခံု - ေမာင္မ်ိဳး
အေၾကာက္တရားအားေက်ာ္ျဖတ္ျခင္း
4 months ago
ရုပ္႐ွင္ထဲမွာ ၇-၁၄
4 months ago
khin oo may
2011 memory
4 months ago
Rose of Sharon
5 months ago
တုိင္ 0 မ ္, Typhoon Nepartak, နာ ဂစ္ ႏ ွ င့ ္ စပ္ မိ စပ္ ရာ
5 months ago
Burmese taste - Iora
ထမင္းဘူးမ်ား (၂ )
6 months ago
အဝါေရာင္က်ီးကန္းေတြ ငါ့ဆီၿပိဳဆင္းလာတဲ့ေန႕က
7 months ago
ေရမရေသာ ေတာင္စဥ္မ်ား...
7 months ago
ရွမ္းေခါက္ဆဲြ ခ်က္နည္း ေနာက္တစ္မ်ိဳး
7 months ago
Wutyee Food House
Mario Bento ထမင္းဘူး
8 months ago
8 months ago
ၾကယ္ျပာရဲ ႔အိမ္ကေလး
" ကုိယ္႔ဇာတာက အဲ႔လိုပဲ "
8 months ago
ေနာင္ဂ်ိန္တို႔ မိသားစု
ကေလးမ်ား ႏွင့္ စာဖတ္ျခင္း အႏုပညာ
8 months ago
မမဝသုန္ နွင့္ အျပာေရာင္ေတာင္တန္းမ်ား
မွတ္တိုုင္မ်ား အေၾကာင္း
8 months ago
Danuphyu Daw Saw Yee (London)
အင္းေလးဘီးမုန္႔
9 months ago
10 months ago
ဝါေခါင္မိုး
ဇီဝေလာင္ကၽြမ္းမႈ
11 months ago
Kyi Aye (Literature)
11 months ago
ရင္ၿငိမ္းသူ
2015 ဒီဇင္ဘာ
✿ My Emotions ✿
အားငယ္ေနတဲ့သူရဲေကာင္း
ေရြးေကာက္ပြဲဆုိင္ရာ up to date သတင္း အခ်က္အလက္မ်ား စုစည္းမွဳ
ခ်စ္ၾကည္ေအး
ငယ္ငယ္တုန္းက ပြဲႀကိဳက္ခင္ကြ်န္မ
အစိမ္းေရာင္လြင္ျပင္
ခ်ယ္ရီပန္းတို႕ ပြင္႕ေဝခ်ိန္
Wathone Moe
Moscow - Wathone Moe
Oakkar7's Blog
တႏိုင္တပိုင္ေရသန္႔စင္ျခင္း-၂ (ေနေရာင္ျခည္ျဖင္႔ေရကိုပိုးမႊားသန္႔စင္ျခင္း)
ေန၀သန္ ရဲ႕ အိုေအစစ္
Just a minute
မိုးဦးစံပယ္
ခ်ီကာဂိုမွာ တေန႕တာ
နိမ့္ေသာ ျမန္မာ့စီးပြားေရးထဲက ျမင့္ေသာ သမၼတအႀကံေပး
သက္တန္႔ခ်ိဳ.....
ေမတၱာျဖင့္ ခ်ည္ေႏွာင္ျခင္းႏွင့္ ရွင္ဘုရင္တစ္ပါးရဲ႕ ခ်စ္ပံုျပင္
White Angel
"မယ္ဗိုက္ရဲ႕ခြဲစိတ္ခန္း အေတြ႔အႀကံဳ"
Angelhlaing
ကၽြန္မ ေနေပ်ာ္ခဲ႕ပါတယ္ ေမာင္
2 years ago
“အေတြးစေလးေတြ”
“ ေဆးေပါင္းခ . . . ”
2 years ago
အသားအရည္လွပဖို႔ နည္းလမ္းရွာေဖြထိန္းသိမ္းစို႔
2 years ago
အလွသစၥာ ပန္းပြင္႔မ်ား
လွမ္းမီေပမယ္႔
2 years ago
အျခားအျခားေသာ ၾကယ္ ေတြလို
2 years ago
Vista's Colorful Planet
လက္ရွိအေျခအေန
2 years ago
ေပ်ာ္ပါေစ ခ်ယ္
2 years ago
~ ဏီလင္းညိဳ ~
ပူစီ၊ ဘရာနီ၊ မုသာ၀ါဒႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္....
2 years ago
ကႏၱာရ ပန္းပြင့္
2 years ago
ေကာင္းကင္ၿဖဴ
Blog day ႏွင့္ အမွတ္တရမ်ား
2 years ago
♠ နတ္ဆိုးေရးတဲ့ အလြမ္းပုရပိုဒ္ ♠
2 years ago
ၾကည္ျဖဴခင္ခင္
“အေမ့ရင္ခြင္’’
2 years ago
Thet Nandar Family
မုန္႕ဟင္းခါး
3 years ago
ေ၀မုိးႏုိင္(မုံရြာ)
ဆ…ဆရာႀကီး…စပ္ၿဖီးၿဖီး
3 years ago
Baby taster
နံနက္စာႏွင့္ ေန႔လည္စာမ်ား
3 years ago
ေမ်ာလြင့္တိမ္ တို႕ နားခိုရာ....
ကၽြႏ္ုပ္နင့္အသက္ငါ့ေပး ဆရာႀကီးညိမ္းႏိုင္ ႏွင့္ ေဒၚလာ၁၁ဘီလ်ံေပ်ာက္ဆံုးမႈႀကီး
3 years ago
Haze & the Authors
3 years ago
မေလးၿမတ္၏ ဝါသနာ
အခုတေလာ မေလးတေယာက္ ဒီသီခ်င္း ေလးကိုၾကိဳက္ ၾကိဳက္
3 years ago
ၾကည္ၾကည္ရဲ႕ဒုိင္ယာရီ
3 years ago
AMK Creation
ပိေတာက္ရဲ႕သစၥာကို ၾကည္ညိဳေနတဲ့ေကာင္
3 years ago
အစရွိ အေနာင္ေနာင္မို ့အက်င့္ပါသြားမွာကို စိုးမိတယ္
3 years ago
Mon Petit Avatar
This Post Doesn't Have a Title on It
3 years ago
ၾကံဳခဲ့ရ နဗနဘ၀
50.1 ဘ၀ထဲ ရြာလည္ၾကသူမ်ား
4 years ago
!...* ေဆာင္းႏွင္းရြက္ ေတးခတ္သံ *...!
အိုင္ဖုန္း ဖိုက္ အလွဴခံပါတယ္
4 years ago
သစ္ေကာင္းအိမ္
4 years ago
ေရႊရတုမွတ္တမ္း
ေျခေထာက္ကိုဆြဲ .......သရဲ
5 years ago
မုိးပန္းခ်ီ
♨ . Qu Te Kitchen
အရာအားလံုးၿပီးၿပည္႔စံုခ႔ဲေသာ ဘ၀တစ္ခု၏ ရာဇ၀င္
အန္တီတင့္ (စက္မွု တကၠသိုလ္)
အေမွာင္ထုထဲက အလင္းစက္မ်ား
ကၽြန္ေတာ္လြတ္က်ခဲ့တဲ့ၿမိဳ႕ေတာ္
Moon Thet Pan - မြန္းသက္ပန္ (ေဆး-၁ )
အာကာေခတ္ပိုင္
ေတာက္ပႀကယ္စင္
ျမစ္က်ဳိးအင္း
ေတာက္ပႀကယ္စင္
မြန္မြန္ယိုကို
NYI LYNN SECK 18+ DEN
လြန္းထားထား(ေဆးတကၠသိုလ္)
Nine Nine SaNay
ကိုယ့္လိုဘေလာ့ဂါေပါက္စသူငယ္ခ်င္းေတြ
သတင္းေဆာင္းပါး
VOA News: သတင္း
BBCBurmese.com | ပင်မစာမျက်နှာ
Eleven Media Group
Mizzima Burmese
san.s.htun@gmail.com ဆီ ေဝဖန္အၾကံၿပ ုႏိုင္ပါတယ္။
ၿဖစ္တည္လာတဲ့ အေတြးမွ်င္ေလးေတြကို ဒိုင္ယာရီမွာ ေရးဖြဲ ့ေနသူတေယာက္...
View my complete profile
ပို ့စ္အသစ္တင္တိုင္း ပို ့ေပးဖို ့ အီးေမးလ္လိပ္စာ ထားခဲ့ရန္
Total Pageviews
Live Traffic Stats
© San San Htun. 2010 - 2016 | Privacy Policy. Powered by Blogger.