en en my my en my my my en my en my en en my my my my my my my en en my my en en my en my my my my my my my en my my en my my my en my my my my my my my my my my my en en en en en my en cs cs da en da cs en en cs cs en en en en cs da en en my my my my en en en cs cs en en en de cs da en da cs en en cs da en en en cs cs da en da cs en en cs cs en en en cs cs da en da cs en en cs cs en en en cs cs da en da cs en en cs cs en en en cs cs my en it en en en en en fr en en es en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en es en my my ja ja my my my en en en it my en it my my it my my it my my it en en it my my it my my en my my en my my en de my en my my it my my it my my it my my it my my it my en it my my it en de it my my it ja it my my it zh my it my my it my my it my my it my my it en en it en my it en my it it my it en my it en my it ja my it en es it my kn it my my it my my it my my it en my it my my it my my it en my it my my it my eu it en my it my my it ja my it my my it en en it en my it my en it my my it ja my it my my it en my it en my pt en fi pt my my pt my my pt my my pt en my pt my my pt zh my pt my my pt my my pt my en pt ja es pt en my pt en my pt en my pt my my pt it en pt my my pt en my pt en my pt it my pt fr en pt my my pt hy my pt my ru pt my my pt en fr en my fr my my my ru my my my my my my my my my de my fa my en en my uk my my sw my it my my en en fa my en en my en en my en en en en
San Htun's Diary: September 2015
အေနာက္ဖက္သိုု ့ ခရီးသြားၿခင္း ၅ ရက္ေၿမာက္ေန ့။ ညအိပ္ရပ္နားတဲ့ ယူတာ့ၿပည္နယ္ ပရိုုဗိုု Provo ၿမိ ုု ့ကေန ေတာင္ဖက္စူးစူး မိုုင္ ၂၃၀ ၃ နာရီခြဲေလာက္ေမာင္းရင္ ဘာေရ ့ကမ္ညမ္အမ်ိဳးသားဥယ်ာဥ္ Bryce Canyon National Park ကိုု ေရာက္ပါတယ္။  လမ္းတေလွ်ာက္ၿမင္ကြင္းေတြက စိမ္းစိမ္းစိုုစိုု ေတာေတာင္ေတြနဲ ့ သာယာသား။ ကားေပၚကဆင္းၿပီး ဆယ္မိနစ္ေလာက္ လမ္းေလွ်ာက္ရင္ ဘာေရ ့ကမ္ညမ္ကိုု ေတြ ့ရပါၿပီ နီညိုုေရာင္ ေက်ာက္ေဆာင္ေတြက ပန္းခ်ီ၊ ပန္းပုုဆရာေတြ လက္စြမ္းၿပထားသလိုု လွပလြန္းတယ္။ ကြ်န္မတိုု ့ေတြ မွင္သက္အံ့ၾသ ေငးေမာကုုန္ၾကတယ္။ အေမရိကန္သမၼတ တယ္ဒီရုုစဗဲ ့ကိုု မ်က္စိမွိတ္ၿပီး ဒီေနရာကိုု ေခၚလာတယ္။ မ်က္စိဖြင့္ခိုုင္းလိုုက္ေတာ့ တယ္ဒီက အံ့ၾသသြားၿပီး ဒီေနရာကိုု ေနာင္လာေနာက္သားေတြအတြက္ အမ်ိဳးသားဥယ်ာဥ္လုုပ္မွ ၿဖစ္တယ္လိုု ့ ေၿပာခဲ့တယ္လိုု ့ တိုုးဂိုုက္က ရွင္းၿပပါတယ္။ ေနရွင္နယ္ပါ့ခ္ရိန္းဂ်ားက ဘာေရ ့ကမ္ညမ္ရဲ ့ ဘူမိေဗဒၿဖစ္စဥ္ေတြကိုု ေၿမပံုုေလးေတြနဲ ့ ရွင္းၿပတာ စိတ္ဝင္စားဖုုိ ့ေကာင္းသား။ ဘယ္ကေနလာတာလဲလိုု ့ေမးေတာ့ တခ်ိဳ ့က ၾသစေတးလ်၊ တခ်ိဳ ့က နယူးေယာက္၊ တခ်ိဳ ့က ဂ်ပန္၊ အဂၤလိပ္လိုု မေၿပာတတ္တဲ့ တရုုတ္ေတြကေတာ့ ဖာသိဖာသာ။ ဘာေရ ့ကမ္ညမ္ေအာက္ဖက္မွာ ဟိုုက္ကင္းလုုပ္ဖိုု ့ ထေရးလမ္း ရိွပါတယ္။ မတ္ေစာက္ၿပီး အပင္သိပ္မရိွေတာ့ ထေရးလမ္းက တက္ရတာ နည္းနည္းခက္မယ္ထင္တယ္။ အဲဒါကိုု ကေလးကိုု ေက်ာပိုုးၿပီး တက္တဲ့လူတစ္ေယာက္ ေတြ ့ခဲ့တယ္။ နာရီဝက္ေလာက္နားၿပီး ခရီးဆက္ပါတယ္။
ေန ့လည္စာကိုုေတာ့ ၿမိ ုု ့တၿမိ  ုု ့က ေမာလ္ေသးေသးေလး တစ္ခုုမွာ ရပ္ေပးပါတယ္။ ေအးရွန္းဆိုုင္ မေတြ ့လိုု ့ အေမရိကန္ဆိုုင္ကေန ဆလပ္ရြက္သုုတ္ဝယ္၊ ဓာတ္ဆီဆိုုင္ကေန ေခါက္ဆြဲဘူးဝယ္ၿပီး ေရေႏြးနဲ ့ၿပ ုုတ္ ၿဖစ္သလိုုစားခဲ့ရတယ္။ ေကာင္းဘြိဳင္နယ္ေၿမ ထင္ပါရဲ ့ ေကာင္းဘြိဳင္ဦးထုုပ္၊ ဖိနပ္ေတြ ေတြ ့တယ္။ ေကာင္းဘြိဳင္ဦးထုုပ္၊ ဖိနပ္ဝယ္ၿပီး ခ်က္ခ်င္းဝတ္ဖိုု ့ သန္ ့စင္ခန္းကိုု သြားၾကတဲ့ ကေလးေလးနဲ ့ သူ ့အေမကိုုေတြ ့ေတာ့ ၿပံ ုုးမိေသးတယ္။ ဘာေရ ့ကမ္ညမ္ကေန မိုုင္ ၁၅၀ ၂ နာရီခြဲေလာက္ေမာင္းၿပီး အရီဇိုုးနားၿပည္နယ္က ေပ့ခ်္ Page ၿမိ ုု ့ကိုု သြားမွာပါ။ လမ္းတေလွ်ာက္ ေတာေတာင္ေရေၿမ ၿမစ္ေခ်ာင္းေတြနဲ ့ သာယာသား။ Duck Creek Village  ၿမစ္ဝွမ္းလြင္ၿပင္ေရာက္ေတာ့ အေမရိကန္ဒင္ဒီယန္းစတိုုင္တဲေလးေတြနဲ ့ ဘာဘီက်ဴးကင္၊ ငါးမွ်ားထြက္ဖိုု ့ အေမရိကန္ေတြ ေဖးဖရိတ္ၿဖစ္ၾကတဲ့ ေနရာတစ္ခုုပါတဲ့။ လမ္းေဘးဓာတ္တိုုင္မွာ အသိုုက္လုုပ္ေနတဲ့ ေခါင္းေၿပာင္သိမ္းငွက္ေတြကိုု တိုုးဂိုုက္ကၿပလိုု ့ တကားလံုုး အုုတ္အုုတ္က်က္က်က္ ၿဖစ္လိုုက္ၾကေသးတယ္။ Lake Powell ဆိုုတာ ေကာ္လိုုရာဒိုုၿမစ္နားမွာ တည္ရိွၿပီး Lake Mead ၿပီးရင္ အေမရိကန္မွာ ဒုုတိယေၿမာက္အၾကီးဆံုုး ေရခ်ိဳေလွာင္ကန္ reservior ပါ။ ယူတာ့ၿပည္နယ္နဲ ့ အရီဇိုုးနားၿပည္နယ္ၾကားမွာ တည္ရိွၿပီး လူၿပ ုုလုုပ္ထားတဲ့ကန္။ ဒီေဒသေတြက မိုုးေခါင္ေရရွားေလ့ရိွေတာ့ Lake Powell ေရကန္က မရိွမၿဖစ္ေပါ့။ ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုုင္း လူႏွစ္သန္း လာေရာက္လည္ပတ္ေလ့ ရိွပါတယ္။ အခြင့္အခါသင့္ရင္ Lake Powell Cruise စီးဖိုု ့ တိုုက္တြန္းခ်င္ပါတယ္တဲ့။
ေနာက္ထပ္ သြားေရာက္လည္ပတ္ရမယ့္ေနရာက အရီးဇိုုးနားၿပည္နယ္ ေပ့ခ်္ၿမိ ုု ့က အမ္းတလုုပ္ကမ္ညမ္ Antelopoe Canyon ပါ။ အမ္းတလုုပ္ကမ္ညမ္ ၂ ခုုရိွရာမွာ ဒီတစ္ခုုက ေစ်းနည္းနည္း သက္သာတယ္တဲ့။ ေအာက္ဖက္ကိုု ဆင္းတဲ့အခါ မတ္ေစာက္လြန္းလိုု ့ ေနာက္ၿပန္ဆင္းရမွာမိုု ့ စန္းစန္း မင္းမိဘေတြကိုု မဆင္းခိုုင္းနဲ ့တဲ့။ ဆင္းရၿပ ုုရမွာမိုု ့ စကပ္မဝတ္ဖိုု ့၊ ရာသီဥတုုက အရမ္းပူမွာမိုု ့ ၿဖစ္ႏိုုင္ရင္ လီနင္ခ်ည္သားေတြ ဝတ္ဖိုု ့တိုုးဂိုုက္က မေန ့ကတည္းက မွာထားတယ္။ လြင္တီးေခါင္ၿပင္ၿပင္မွာ တဲေလးတစ္လံုုးေတြ ့တယ္ အဲဒါ လက္မွတ္ေရာင္းတဲ့ေနရာတဲ့။ ေအာင္မေလး ပူလိုုက္တာ ၁၁၀ ဒီဂရီ။ ပူလြန္းလိုု ့ အသားအေရ ေလာင္သြားမလား မွတ္ရတယ္။ ဒါေတာင္ ကြ်န္မအကၤ ီ်လက္က နည္းနည္းတိုုေနလိုု ့ အေမ့အေႏြးထည္ ငွားဝတ္ရတယ္။ ေရသန္ ့ဘူးေတြ ေဝလိုု ့ တဘူးယူလိုုက္တယ္။ ၁၃ ေယာက္ ၃ ဖြဲ ့ ခြဲလိုုက္ပါတယ္။ ကြ်န္မတိုု ့ကိုု ဦးေဆာင္မယ့္တိုုးဂိုုက္က ဒန္နီယမ္ နာဗာဂ်ိဳ အေမရိကန္အင္ဒီယန္း ငယ္ငယ္ေခ်ာေခ်ာ ေထာင္ေထာင္ေမာင္းေမာင္း ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္။ အေမရိကန္အင္ဒီယန္းေတြက အာရွသားေတြရုုပ္နဲ ့ ဆင္တယ္။ တိုုးဂိုုက္က မွာထားလိုု ့ တစ္ေယာက္ ၂ က်ပ္ တစ္ဖ္ေပးၾကတယ္။ အဂၤလိပ္စကားေၿပာတဲ့ တစ္ဦးတည္းေသာသူ၊ မိဘေတြက မလိုုက္ႏိုုင္လိုု ့ အေပၚမွာက်န္ခဲ့တယ္၊ ဂရုုစိုုက္လိုုက္ပါလိုု ့ တိုုးဂိုုက္ကမွာထားလိုု ့ ကြ်န္မကိုု ဂရုုစိုုက္ပါတယ္။ တဲအိမ္ကေန ဆယ္ငါးမိနစ္ေလာက္ လြင္ၿပင္ေခါင္ေခါင္ၾကီးကိုု ၿဖတ္ရတာ မီးထဲၿဖတ္ရသလိုုပဲ။ ေအာက္ဖက္ကိုုဆင္းေတာ့ မတ္လြန္းလိုု ့ ေနာက္ၿပန္ဆင္းယူရတယ္။ လက္ႏွစ္ဖက္ကိုု သံုုးရေတာ့ ေရဘူးကိုု ေဘာင္းဘီၾကားထဲ ထည့္လိုုက္ရတယ္။
ဒန္နီရယ္က ကြ်န္မကင္မရာ settings ကိုု ၿပင္ေပးတယ္ ကြ်န္မက ကင္မရာကိုု auto နဲ ့သာ ရိုုက္တတ္တာကိုုး။ အိုုင္ဖုုန္းကိုုလည္း Normal mode ထက္ Chrome mode နဲ ့ ရိုုက္ခိုုင္းတယ္။ ဒန္နီရယ္ခမ်ာလည္း ဟိုုလူက ဓာတ္ပံုုရိုုက္ခိုုင္းလိုုက္၊ ဒီလူက ဓာတ္ပံုုခိုုင္းလိုုက္နဲ ့ မနားရဘူး။ ရပ္မေနဘဲ ေရွ ့ဆက္ဖိုု ့ ေဆာ္ၾသရသလိုု ေခါင္းေဆာင့္မိမွာစိုုးလိုု ့ သတိေပးရ။ ဒန္နီရယ္ရိုုက္ေပးတဲ့ ပေနာ္ရာမာပံုုေလးေတြ တကယ္လွတယ္ အဲဒီလိုု မရိုုက္တတ္ေသးဘူး။ တရုုတ္ေတြက wow ၿဖစ္ကုုန္တယ္။ တစ္ေယာက္တည္း ဆိုုလိုုခရီးထြက္လာတဲ့ တရုုတ္မေလးခ်ိဳဖုုန္းနဲ ့ မိတ္ေဆြဖြဲ ့ၿပီး တစ္ေယာက္တလွည့္ ဓာတ္ပံုုရိုုက္ၾကတယ္။ ခ်ိဳဖုုန္းက ပိန္ပိန္ရွည္ရွည္ မ်က္လံုုးၿပ ူးၿပ ူး။ ယူအက္စ္ကိုု လာလည္တာ ၃ ေခါက္ရိွၿပီတဲ့။ ပထမတစ္ေခါက္က ႏိုုင္ငံတကာဥပေဒၿပိ ုုင္ပြဲအတြက္ ဝါရွင္တန္ဒီစီကိုု အစည္းအေဝးလာတက္တာတဲ့။ ခ်ိဳဖုုန္းက ေရွ ့ေန။ ဒုုတိယတစ္ေခါက္က ယူအက္စ္အေရွ ့ဖက္ ဝါရွင္တန္ဒီစီ၊ ဖီလာဒဲဖီးယား၊ နယူးေယာက္၊ ႏိုုင္အာဂရာေရတံခြန္၊ ေဘာ့စတြန္ကိုု လာလည္ၿပီးၿပီ။ ခုုတေခါက္ကေတာ့ အေနာက္ဖက္ပိုုင္းကိုု လာလည္တာတဲ့။ ေဘဂ်င္းက မဟုုတ္ဘူး သူ ့ဇာတိၿမိ ုု ့ကေန ေဘဂ်င္းကိုု ရထား တစ္ရက္ေလာက္ စီးရပါတယ္တဲ့။ အမ္းတလုုပ္ကမ္ညမ္ဟာ ေၿမေအာက္ထဲမွာ လိႈဏ္ေခါင္းပံုု ၿဖစ္ေနၿပီး။ ေၿမအနီေရာင္ အစင္းေလးေတြ ၿဖစ္ေနတာ အင္မတန္လွတယ္။ လာသမွ်လူေတြ ဓာတ္ပံုုရိုုက္တာၿခင္းအတူတူ ဓာတ္ပံုုဆရာတစ္ေယာက္ရဲ ့ ဓာတ္ပံုုဆိုု သန္းခ်ီတန္တယ္တဲ့။ ကြ်န္မတိုု ့ေတြကေတာ့ အိုုင္ဖုုန္း၊ အိုုင္ပတ္၊ ကင္မရာၾကီးေတြနဲ ့ ရိုုက္ေပမယ့္ သန္းခ်ီတန္တဲ့ဓာတ္ပံုု ထြက္မလာဘူး။
ေၿမေပၚကိုုအတက္မွာ အစ္မၾကီးတစ္ေယာက္က ေစာင့္ၿပီး ဓာတ္ပံုုရိုုက္ေပးတယ္။ အမ္းတလုုပ္ကမ္ညမ္က တစ္သက္မွာတစ္ခါ သြားသင့္တယ့္ ေနရာေပပဲ။ ပူလြန္းကိုု မီးပြင့္သြားမလားထင္ရ ေမာလြန္းလိုု ့ ပါးစပ္နဲ ့ အသက္ရွႈ ဖုုတ္လိုုက္ဖုုတ္လိုုက္ ၿဖစ္ေနတာေတာင္ ပင္ပန္းရက်ိဳးနပ္တယ္လိုု ့ ေတြးေနမိတယ္။ အေဖက ၁ နာရီခြဲၾကာတယ္ သမီးတဲ့။ ေနာက္ထပ္ ၁၀ မိနစ္ေလာက္ ထပ္ေမာင္းရင္ ေကာ္လိုုရာဒိုုၿမစ္က ေကြ ့ဝိုုက္စီးဆင္းလိုု ့ ၿမင္းခြာပံုုၿဖစ္ေနတဲ့ HorseShoe Bend ပါ။ ကားရပ္တဲ့ေနရာကေန မိနစ္ ၂၀ ေလာက္ သြားရမွာမိုု ့ တိုုးဂိုုက္က အေဖတိုု ့ကိုု မသြားသင့္ဘူးလိုု ့ အၾကံေပးပါတယ္။ အင္မတန္လွတဲ့ ေနရာေလးပါပဲ ဒါေပမဲ့ ေနကပူ ဘာအပင္မွ မရိွေတာ့ ၁၅ မိနစ္ေလာက္ ခ်ိဳဖုုန္းနဲ ့ တေယာက္တလွည့္ ဓာတ္ပံုုရိုုက္ၿပီး ၿပန္ေၿပးရတယ္။ အဆင္းတုုန္းက မသိသာဘူး အတက္ကေတာ့ ေမာလိုုက္တာ အရိပ္ခိုုဖိုု ့ ဘာအပင္မွလည္းမရိွ အေပၚကပူ ေအာက္ကပူ ေလကပူ ေအာင္မေလး ပါးစပ္နဲ ့ အသက္ရွဴ နားထဲကေလထြက္ ႏွလံုုးခုုန္ၿမန္။ တေထာက္နားဖိုု ့လုုပ္ေပးထားတဲ့ ဇရပ္ေလးမွာ ထိုုင္ေနသူကအၿပည့္။ လွ်ာထြက္မတတ္ ေမာလာတဲ့ အတက္သမားေတြကိုု အရင္နားေနတဲ့သူေတြက ေနရာေပးပါတယ္။ ထိုုင္ၿပီး ငါးမိနစ္ေလာက္ အပန္းေၿဖ ေရေသာက္လိုုက္မွ သက္သာသြားတယ္။ တက္လာတဲ့ အတက္သမားေတြကိုု ကိုုယ္ခ်င္းစာမိတယ္။ ရာသီဥတုု ပူတာဟာ လူကိုုအေတာ္ ပင္ပန္းေစတာပဲ။ HorseShoe Bend ကေန ေတာင္ဖက္စူးစူး ၇၅ မိုုင္ ၁ နာရီ မိနစ္ ၂၀ ေလာက္ေမာင္းရင္ ညအိပ္ရပ္နားမယ့္ အရီဇိုုးနားၿပည္နယ္က တူဘာစီးတီး Tuba City ၿမိ ုု ့ကိုု ေရာက္ပါတယ္။ လမ္းတေလွ်ာက္ ေၿမနီနီေက်ာက္ေတာင္ အနိမ့္အၿမင့္၊ အပင္ပုုပုုေလးေတြကိုု ေတြ ့ရတယ္။ အရီဇိုုးနားၿပည္နယ္ရဲ ့ ၿမင္ကြင္းေတြက တမ်ိဳးၿခားနားေနၿပန္တယ္။ လူေနထူထပ္တယ့္ ၿပည္နယ္မဟုုတ္ေတာ့ ၿဖတ္သြားတယ့္ လမ္းတေလွ်ာက္ ၿမိ  ုု ့ေတြမေတြ ့ရဘူး။
ကြ်န္မတိုု ့ညအိပ္တဲ့ ဟိုုတယ္က Navajo နာဗာဂ်ိဳ အေမရိကန္အင္ဒီယန္းေဒသ ဟိုုတယ္ပိုုင္ရွင္၊ ဝန္ထမ္းေတြအားလံုုးက နာဗာဂ်ိဳတိုုင္းရင္းသားေတြ။ ဒီဟိုုတယ္မွာ အရက္ေသာက္ခြင့္ မၿပ ုုဘူးတဲ့။ ဟိုုတယ္ေဘးနားမွာ ဓာတ္ဆီဆိုုင္၊ Denny အေမရိကန္ဆိုုင္ပဲရိွေတာ့ ဒန္နီဆိုုင္မွာ သြားစားတယ္။ ထမင္းနဲ ့တူတာ ဘာမွမရိွ စပါဂတီရယ္ ဆလပ္သုုပ္ရယ္ မွာစားတယ္။ ဟိုုင္းၾကီးမွာ ေရႊအဆိုုတဲ့ စကားမေၿပာတတ္တဲ့ အအတစ္ေယာက္ရိွတယ္ လက္ကိုုကုုပ္ၿပီး အေမာက္ေထာင္သလိုုလုုပ္ၿပ ၊ ၾကက္ဖခြပ္သလိုု လုုပ္ၿပ၊ ႏႈတ္ခမ္းစုုၿပီး ဝက္လိုုလုုပ္ၿပ သူ ၾကက္သားနဲ ့ ဝက္သား မစားရလိုု ့ လက္ေတာင္ပိန္သြားတယ္လိုု ့ ေၿပာတယ္ဆိုုၿပီး အေဖက အမူအယာေတြနဲ ့ လုုပ္ၿပေတာ့ ကြ်န္မတိုု ့မွာ ရယ္လိုုက္ရတာ။ ခုုလည္း ၃ နပ္ရိွၿပီ ထမင္းမစားရတာ လက္ေတာင္ပိန္သြားတယ္ဆိုုေတာ့ ကြ်န္မတိုု ့ေတြ မၿပံ ုုးဘဲဝါးလံုုးကြဲ ရယ္ရေသးတယ္။ ရာသီဥတုုက ပူေတာ့ အပင္ေတြကလည္း သဲကႏၱာရမွာ ေတြ ့ရတဲ့ အပင္ေတြလိုုပဲ။ တိုုးဂိုုက္က  ၄ နာရီခြဲမွာ ဟိုုတယ္က ဘူေဖးစေကႊ်းတယ္၊ မနက္ ၅ နာရီထြက္မယ္လိုု ့ မွာထားလိုု ့ မနက္ ၄ နာရီ အိပ္ယာကထဖိုု ့ ႏိႈးစက္ေပးၿပီး အိပ္ယာဝင္ခဲ့ေတာ့တယ္။ ယူတာ့ၿပည္နယ္မွာ ေရေတြၾကီးေနတယ့္သတင္းကိုု ေအဘီစီနယူးစ္မွာ ေတြ ့လိုုက္ရေတာ့ ဘာေရ ့ကမ္ညမ္မ်ား ပါသြားၿပီလားလိုု ့ စိုုးရိမ္မိေသးတယ္။ သဘာဝၾကီးကေပးတဲ့ လက္ေဆာင္တစ္ခုု ပ်က္စီးသြားရင္ အေတာ့္ကိုု ႏွေၿမာစရာပဲ။ ေရၾကီးတဲ့သတင္းမွာ ဂါဝန္ရွည္ေတြ ဝတ္ထားတဲ့ အမ်ိဳးသမီးေတြကိုု ေတြ ့ရေတာ့ သူတိုု ့အေၾကာင္း သတိရသြားတယ္။ သူတိုု ့ဆိုုတာ FLDS (Fundamentalist Church of Jesus Christ of Latter - Day Saints) church မန္ဘာဝင္ေတြပါ။ သူတိုု ့က Polygyny လိုု ့ေခၚတယ့္ ေယာက္်ားတစ္ေယာက္က မယားအမ်ားၾကီး ယူတာကိုု ခြင့္ၿပ ုုပါတယ္။ အမ်ိဳးသမီးေတြက ဂါဝန္အရွည္ၾကီးေတြ ဝတ္ဆင္ၾကၿပီး ဆံပင္စည္းထား နဖူးမွာအေမာက္ ေထာင္ထားေလ့ရိွတယ္။
တခါတုုန္းက ကေလးေတြက ေက်ာင္းမသြားပဲ စိုုက္ခင္းမွာ အလုုပ္လုုပ္ေနတာကိုု ေအဘီစီသတင္းေထာက္က သတင္းသြားယူေတာ့ သတင္းယူလိုု ့ မရဘူး။ သတင္းေထာက္ကိုု လက္မခံဘူး။ သူတိုု ့ေတြဟာ တၿခားကမၻာနဲ ့ အဆက္အသြယ္ ၿပတ္ေနသလိုုပဲ။ ရဲေတြ၊ ၿမိ ုု ့အုုပ္ခ်ဳပ္ေရးပိုုင္းကလည္း အဲဒီဘုုရားေက်ာင္း မန္ဘာဝင္ေတြ။ တီဗီြ၊ အင္တာနက္ သံုုးတာကိုု အားမေပးဘူး။ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ ့ ေယာက်ာ္းအတင္း ေပးစားတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကေလးေတြ အမ်ားၾကီး ေမြးတယ္။ ေခါင္းေဆာင္ ဂ်က္ဝါရမ္က အရြယ္မေရာက္ေသးတဲ့သူကိုု ေစာ္ကားမႈနဲ ့ ေထာင္က်ေနတယ္။ အက္ဖ္ဘီအိုုင္က အလိုုအရိွဆံုုး တရားခံပါတယ့္။ သူတိုု ့ၿမိ ုု ့ကိုု ၾကည့္ရတာ လြန္ခဲ့တဲ့ ဆယ္ႏွစ္ကပံုုစံေတြလိုုမ်ိဳး။ ၿမိ ုု ့ကေန ထြက္ခြာသြားတဲ့သူေတြကိုု ဝိုုင္းက်ဥ္ၾကတယ္။ သူတိုု ့နဲ ့ယွဥ္ရင္ ပန္ဆယ္ေဗးနီးယားၿပည္နယ္က အန္းမစ္ခ်္ေတြကေတာင္ ကိုုယ့္ဘာသာ ေရြးၿခယ္ပိုုင္ခြင့္ ရိွသလိုုပဲ။ ၁၈ ႏွစ္ၿပည့္ရင္ အန္းမစ္ခ်္ေတြက အန္းမစ္ခ်္လုုပ္မလား၊ အဂၤလိပ္လုုပ္မလားလိုု ့ ေရြးရတယ္။ အန္းမစ္ခ်္မဟုုတ္တဲ့သူ မွန္သမွ် ဘာလူမ်ိဳးပဲၿဖစ္ၿဖစ္ အဂၤလိပ္လိုု ့ ေခၚပါသတဲ့။ အန္းမစ္ခ်္ေတြအေၾကာင္းကေတာ့ ဖီလာဒဲဖီးယားသြား ေတာလားမွာ ေရးခဲ့ဖူးပါတယ္။ တိုုးခရီးစဥ္ရဲ ့ ၆ ရက္ေၿမာက္ေန ့ ကရမ္းကမ္ညမ္ East Rim ၊ South Rim မွာ ဟယ္လီေကာ္ပတာစီး၊ လာ့ဗီးဂပ္တခြင္ ေလွ်ာက္လည္တယ့္ အေၾကာင္းကိုုေတာ့ ေနာက္အပိုုင္းမွ ဆက္ပါဦးမယ္။
ဝိုုင္အိုုမင္းၿပည္နယ္ကေတာ့ ထင္းရွဴးပင္ေတြနဲ ့ စိမ္းစိုုေအးၿမသေလာက္ ယူတာ့ၿပည္နယ္ထဲဝင္တာနဲ ့ ၿမင္ကြင္းက လံုုးဝေၿပာင္းသြားတယ္။ ယူတာ့ၿပည္နယ္မွာ ေတာင္ကုုန္းေတာင္တန္းေတြ ထူထပ္ေပမယ့္ စိမ္းစိမ္းစိုုစိုုမရိွ ေၿခာက္ေသြ ့တယ့္ အေငြ ့အသက္ကိုု ခံစားမိတယ္။ ေဆာ့လိတ္ေရကန္ေဘးမွာရိွလိုု ့ ေဆာ့လိတ္ၿမိ ုု ့လိုု ့ အမည္တြင္ပါတယ္။ ေဆာ့လိတ္ေရကန္ဟာ ေရငန္အိုုင္ၿဖစ္လိုု ့ ဆားထုုတ္ယူပါတယ္။ ေဆာ့လိတ္စီးတီးဆိုုတာနဲ ့ ေမာ္မန္ေတြကိုု ခ်န္လွပ္ထားခဲ့လိုု ့ မၿဖစ္ပါဘူး။ Mormons ဆိုုတာ အေမရိကန္မွာ တည္ေထာင္တဲ့ ဘာသာေရးအဖြဲ ့အစည္းပါ။ ၁၈၂၀ နယူးေယာက္ အပ္စတိတ္ Upstate မွာ ဂ်ိဳးဇက္စမစ္က စတင္တည္ေထာင္ခဲ့ပါတယ္။ ဂ်ိဳးဇက္စမစ္ ကြယ္လြန္ၿပီး ဘရစ္ဂမ္ေယာင္းေနာက္လိုုက္ေတြေၾကာင့္ ယူတာ့နယ္ေၿမပိုုင္နက္ ၿဖစ္လာပါတယ္။ ေမာ္မန္ေတြက The Church of Jesus Christ of Latter - day Saints (LDS Church) မန္ဘာဝင္ေတြပါ။ ေမာ္မန္ေတြက သူတိုု ့ကိုုယ္သူတိုု ့ ခရစ္ယာန္လိုု ့ ယူဆေပမယ့္ ရိုုမန္ကက္တလစ္တိုု ့လိုု တၿခားခရစ္ယာန္ေတြက ေမာ္မန္ေတြကိုု ခရစ္ယာန္လိုု ့ မယူဆပါဘူး။ ေမာ္မန္ေတြရဲ ့ ဘဝမွာ ဘုုရာေက်ာင္း၊ မိသားစုုက အေတာ့္ကိုု လႊမ္းမိုုးပါတယ္။ မယားတစ္ေယာက္ပဲ ယူခြင့္ရိွပါတယ္။ ဝင္ေငြရဲ ့ ၁၀ ရာခိုုင္ႏႈန္းကိုု ဘုုရားေက်ာင္းကိုု မၿဖစ္မေန လႈဒါန္းရပါတယ္။ သမၼတအိုုဘားမားနဲ ့သမၼတေရြးေကာက္ပြဲမွာ ပါဝင္ယွဥ္ၿပိ ုုင္ ရႈံးနိမ့္ခဲ့တဲ့ မစ္ရူမနီ၊ အေမရိကန္အိုုင္ေဒါ ဒုုတိယဆုုရွင္ ေဒးဗစ္တိုု ့ဟာ ေမာ္မန္ေတြပါ။ ေမာ္မန္ဘုုရားေက်ာင္းေတြဟာ ေဆာ့လိတ္စီးတီးရိွတဲ့ဖက္ကိုု မ်က္ႏွာမူၿပီး တည္ေဆာက္ရတယ္လိုု ့ ဆိုုပါတယ္။
Mormons church in Salt Lake City, Utah
ေမာ္မန္ဘုုရားရိွခိုုးေက်ာင္းေတြဟာ တၿခားခရစ္ယာန္ ဘုုရားရိွခိုုးေက်ာင္းနဲ ့ ကြဲၿပားၿခားနားတယ္။ ေမရီလန္းၿပည္နယ္မွာတုုန္းက ေဆးဗားလ္စပရင္းၿမိ ုု ့နားက ၿဖတ္သြားတိုုင္း ၿမင္ရတဲ့ အေဆာက္အဦး ခႊ်န္ခႊ်န္ၾကီးကိုု ဘာလဲဟလိုု ့ေမးေတာ့ ဆူနမ္က မသိဘူးတဲ့။ ဒီစီရံုုးက ကလဲရားက အဲဒါ ေမာ္မန္ဘုုရားရိွခိုုးေက်ာင္းတဲ့။ ေနာက္ေတာ့ ေမရီလန္း၊ ဗာဂ်ီးနီးယား၊ အေနာက္ဗာဂ်ီးနီးယား ၿပည္နယ္သံုုးခုုဆံုုတဲ့ ဟာပါးဖယ္ရီကိုု ဟိုုက္ကင္းထြက္ေတာ့ ကလဲရားသူငယ္ခ်င္းမေလးက ေမာ္မန္ေတြအေၾကာင္း ေၿပာၿပလိုု ့ ေမာ္မန္ဆိုုတာ သိခဲ့ရပါတယ္။ ေဆာ့လိတ္စီးတီး တၿမိ ုု ့လံုုး၊ ယူတာ့တၿပည္နယ္လံုုးနီးပါးက စီးပြားေရးလုုပ္ငန္းတိုုင္းကိုု ေမာ္မန္ေတြ ပိုုင္တာပါ။ JetBlue ေလေၾကာင္းလိုုင္းကိုု ေမာ္မန္ေတြ ပိုုင္ပါတယ္။ ၿမိ ုု ့ထဲကိုု တပတ္ေမာင္းပိုု ့ၿပၿပီး စတိတ္ကယ္ပီတယ္အေဆာက္အဦးဆီ သြားေရာက္ပါတယ္။ တၿမိ ုု ့လံုုးကိုု အထက္စီးက ၿမင္ရလိုု ့ ၿမင္ရတဲ့ရႈခင္းက လွေပမယ့္ ေရာက္သြားတယ့္အခ်ိန္က ညေနေလးနာရီ ၿခစ္ၿခစ္ေတာက္ ပူတဲ့အခ်ိန္ အရိပ္ရတယ့္အပင္ကလည္း မရိွေတာ့ ဓာတ္ပံုုရိုုက္ၿပီးတာနဲ ့ သစ္ပင္ရိပ္ေအာက္ ေၿပးရေတာ့တာပဲ။
ပူကပူ၊ ခရီးထြက္တာလည္း ၄ ရက္ၿဖစ္ေန၊ အနပ္တိုုင္း ထမင္းမစားရေတာ့ ရုုပ္က မၾကည္မသာ မၿပံ ုုးႏိုုင္။ ဓာတ္ပံုုေတြ ၾကည့္လိုုက္ရင္ မ်က္ေမွာင္ကုုတ္ရႈံ ့မဲ့ေနတဲ့ ပံုုေတြၾကီးပဲ။ ရယ္ေနရင္လည္း အသက္မပါ သြားၿဖဲၿပေနသလိုုပဲ။ စေနေန ့မိုု ့ စတိတ္ကယ္ပီတယ္ကိုု ပိတ္ထားေပမယ့္ တိုုးခရီးသည္ေတြအတြက္ တံခါးဖြင့္ေပးတယ္။ ေလွကားက အၿမင့္ၾကီး ေမာလိုုက္တာ တံခါးဝေရာက္တာနဲ ့ ေရေသာက္ရတယ္။ စတိတ္ကယ္ပီတယ္ကိုုလည္း ေမာ္မန္ေတြက အကုုန္အက်ခံ တည္ေဆာက္ၿပီး ယူတာ့အစိုုးရကိုု လႈဒါန္းခဲ့တာပါ။
Mormons church, Silver Springs, Maryland
ေမာ္မန္တည္ေထာင္သူ ဘရင္ဂမ္ေယာင္းရဲ ့ ရုုပ္ထုုရိွပါတယ္။ အဲဒီေခတ္တုုန္းက အကုုန္အက်အမ်ားဆံုုး စတိတ္ကယ္ပီတယ္ပါတဲ့။ အိုုင္အိုုဝါၿပည္နယ္ ၿမိ ုု ့ေတာ္ဒက္စ္မိြဳင္းၿမိ ုု ့က စတိတ္ကယ္ပီတယ္၊ ဝါရွင္တန္ဒီစီၿမိ ုု ့ေတာ္က ယူအက္စ္ကယ္ပီတယ္။ ကယ္ပီတယ္တိုုင္းက သူ ့ဟာနဲ ့သူ လွတာခ်ည္းပါပဲ။ နယူးေယာက္ၿပည္နယ္ ၿမိ ုု ့ေတာ္အယ္ဘေနၿမိ ုု ့က စတိတ္ကယ္ပီတယ္ကိုု မၾကာေသးခင္က ေရာက္ခဲ့ေပမဲ့ စေနေန ့ တံခါးပိတ္ထားလိုု ့ အထဲမေရာက္ခဲ့ဘူး။ တရုုတ္မတစ္ေယာက္က စတိတ္ကယ္ပီတယ္အေၾကာင္း ရွင္းၿပတယ္။ Falun Gong တရုုတ္လိုု ေရးထားတဲ့ နံရံကပ္ေၾကာ္ၿငာ၊ စပီကာနဲ ့ ရွင္းၿပေနသံကိုု စတိတ္ကယ္ပီတယ္ အဝင္ဝမွာ ၾကားလိုုက္ရေတာ့ အံ့ၾသသြားတယ္။ ဖာလြန္းကုုန္းဆိုုတာကိုု ဘယ္စာေစာင္၊ သတင္းထဲမွာ ေတြ ့လိုုက္လဲေတာ့ မသိဘူး ၾကားေတာ့ၾကားဖူးတယ္ ေသေသခ်ာခ်ာ ဂဃနဏ မသိဘူးဆိုုပါေတာ့။ ဟိုုးတေလာက ဝိုုင္းက နယူးေယာ့ခ္မွာ ဖာလြန္းကုုန္း ခ်ီတက္ပြဲကိုု ေတြ ့လိုုက္တယ္ဆိုုေတာ့မွ ဖာလြန္းကုုန္းဆိုုတာ ဘာလဲဟလိုု ့ ေမးယူရတယ္။ ဖာလြန္းကုုန္းဆိုုတာ ဘာသာေရးမဟုုတ္တဲ့ ေလာကီအဖြဲ ့အစည္းတစ္ခုုပါ။ အဖြဲ ့ဝင္ရင္ ဘာေရာဂါေတြ ဘယ္လိုုေပ်ာက္တယ္ ဘယ္လိုုေကာင္းတယ္လိုု ့ ယံုုၾကည္ၾကေပမဲ့ တရုုတ္အစိုုးရက အသိအမွတ္ မၿပ ုုပါဘူး။ ဝိုုင္းက အဲဒီလိုုမ်ိဳးကိုု သိပ္စိတ္ဝင္စားတယ္။ ေရွာင္လင္ေက်ာင္းက မာစတာတစ္ေယာက္ နာနတ္သီးကိုု ဘယ္လိုုခြဲလိုုက္တာ၊ ေသြးထဲမွာ ေလလံုုးဘယ္လိုုစီးသြားတယ္ ဆိုုတာကတမ်ိဳး ကြ်န္မကိုု ေၿပာၿပဖူးတယ္။ ကမၻီရပညာေတြရိွတယ္ အစြမ္းထက္တယ္ဆိုုတာ လက္ခံေပမယ့္ ကြ်န္မက အဲဒီေလာက္ စိတ္မဝင္စားဘူး။ ရံုုးက တရုုတ္မယန္းကိုု ဖာလြန္းကုုန္းအေၾကာင္း ေမးၾကည့္ေတာ့ သူတိုု ့တရုုတ္ၿပည္မွာ ဖာလြန္းကုုန္းကိုု မတရားသင္းလိုု ့ သတ္မွတ္ထားတာတဲ့။
ဖာလြန္းကုုန္းနဲ ့ ပတ္သက္တဲ့သတင္း သူတိုု ့မသိဘူး ၁၉၈၈ တန္ ့အမ္းမန္ရင္ၿပင္က ဒီမိုုကေရစီလႈပ္ရွားမႈအေၾကာင္းကိုုလည္း သတင္းသဲ့သဲ့ ၾကားဖူးေပမဲ့ ေသေသခ်ာခ်ာ မသိဘူး။ တူတယ္ေနာ္ စစ္အစိုုးရနဲ ့ သတင္းေတြ ပိတ္ပင္တာ၊ သတင္းစာ လြတ္လပ္ခြင့္ေတြ ၿဖတ္ေတာက္တာ၊ သတင္းအေမွာင္ခ်တာ။ ေခတ္ေပၚေဆးဝါးေတြ လံုုးဝမသံုုးဘဲ ေရွးေဟာင္းသူတိုု ့နည္းနဲ ့ ကုုတာကိုုပဲ လက္ခံရမယ္ဆိုုတဲ့ အစြန္းေရာက္ အေတြးအေခၚရိွတဲ့ အဖြဲ ့တဲ့။ တရုုတ္အစိုုးရက ဖာလြန္းကုုန္းဝင္ေတြကိုု ဖမ္းဆီးေထာင္ခ်တာေတြ လုုပ္ပါသတဲ့။ သိလား စန္းစန္း တိုု ့တရုုတ္ေတြမွာ ဒီဗြီေလာ္ထရီ မရိွေပမဲ့ ဖာလြန္းကုုန္းမိုု ့လိုု ့၊ ကေလးႏွစ္ေယာက္ ေမြးထားလိုု ့၊ ခရစ္ယာန္ဘာသာဝင္မိုု ့လိုု ့ ႏွိပ္ကြပ္မႈရိွလိုု ့၊ တိဘတ္ဆိုုၿပီး  ဒုုကၡသည္အၿဖစ္ ေလွ်ာက္လိုု ့ရတယ္။ ေန ့လည္က ဆန္းဒြစ္ခ်္ မဝေရစာ စားရလိုု ့လားမသိဘူး ေဆာ့လိတ္စီးတီးၿမိ ုု ့ထဲက တရုုတ္ဘူေဖးဆိုုင္မွာ ညေနစာစားေတာ့ စားေကာင္းလိုုက္တာ။ ပန္းကန္ေတြ လာသိမ္းတဲ့ တရုုတ္မေလးက ဒီေန ့တေန ့လံုုး တခ်က္မွ မနားရဘူး လာစားတဲ့သူ တအားမ်ားတယ္တဲ့။ ဆိုုင္ပိုုင္ရွင္အတြက္ ေကာင္းေပမယ့္ မင္းတိုု ့အတြက္ မေကာင္းဘူးလိုု ့ေၿပာေတာ့ ရယ္ေနေလရဲ ့။ ေဘးမွာထိုုင္တဲ့ တရုုတ္ၾကီးက တရုုတ္လိုု ႏႈတ္ဆက္ေတာ့ တတ္သေလာက္၊ မွတ္သေလာက္ စကားေၿပာၾကည့္တာ ေဘဂ်င္းကတဲ့၊ ယူအက္စ္ကိုု ပထမဆံုုးလာလည္တာတဲ့၊ ေဘဂ်င္းကိုု လာလည္ပါတဲ့။ ခင္ဗ်ားသမီးက တရုုတ္စကားလည္း ေၿပာတတ္တယ္၊ အဂၤလိပ္စကားလည္း ေၿပာတတ္တယ္ဆုုိၿပီး အေဖ့ကိုု လက္မေထာင္ၿပသြားေလရဲ ့။ ကားေပၚက တရုုတ္ၾကီးေတြက အေဖ့ကိုု ႏႈတ္ဆက္ခ်င္ေပမယ့္ အေဖက တရုုတ္စကားမေၿပာတတ္၊ တရုုတ္ေတြကလည္း ဂြတ္ေမာနင္း၊ သိုုင္းခ္ယူေလာက္သာ ေၿပာတတ္ေတာ့ စကားေၿပာဖိုု ့ အခက္ေတြ ့ေနတာေပါ့။
ၿပံ ုးၿပၿပီး ဟိုုင္း၊ ဂြတ္ေမာနင္းေလာက္သာ ႏႈတ္္ဆက္ႏိုုင္တယ္။ လူေတြနဲ ့ စကားေၿပာခ်င္တယ့္ အေဖ့အတြက္ အခက္ေတြ ့တယ္။ အေဖက အဂၤလိပ္စကားေၿပာတတ္ရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲတဲ့။ အေဖ့ေၿမး အဂၤလိပ္စာသင္တန္းတက္ရင္ သူနဲ ့အတူ လိုုက္တက္လိုု ့။  အေမ့ညီမအၾကီးဆိုုရင္ ေအဘီစီဒီ မသိဘူး သူ ့သားနဲ ့ စာလိုုက္က်က္ရင္း တတ္သြားတာတဲ့။ အေမက အဂၤလိပ္သခ်ၤာဂဏၰန္း 1234 ေတြကိုု မသိဘူးတဲ့။ အကႌ်ဆိုုင္မွာ ေစ်းႏႈန္းကပ္ထားတာကိုု မဖတ္တတ္ဘူး ေနာက္ေတာ့  ၁ ဆိုုတာ 1 ဆိုုၿပီး က်က္မွတ္ခဲ့ရပါသတဲ့။ ေတာင္ဖက္စူးစူးကုုိ တနာရီေလာက္ေမာင္းၿပီးေတာ့ ယူတာ့ၿပည္နယ္ ပရာဗိုုၿမိ ုု ့ေလးမွာ ညအိပ္ပါတယ္။ ခရီးစဥ္ ၅ ရက္ေၿမာက္ေန ့မွာေတာ့ ယူတာ့ၿပည္နယ္က ဘာေရ ့ကမ္ညမ္၊ အရီဇိုုးနားၿပည္နယ္က အန္တလုုပ္ကမ္ညမ္၊ Horseshoe Bend ကိုု သြားေရာက္လည္ပတ္မွာပါ။ ထူးၿခားဆန္းၾကယ္လွတဲ့ အဲဒီေနရာေတြအေၾကာင္း အပိုုင္း ၁၀ မွ ဆက္ၾကရေအာင္ေနာ္။
Journey to the West အေနာက္ဖက္သိုု ့ခရီးသြားၿခင္း ၇ ရက္ခရီးစဥ္ရဲ ့ ေလးရက္ေၿမာက္ေန ့ ၿဖစ္ပါတယ္။ ကိုုယ့္ကိုု သူမ်ားေတြ ေစာင့္ေနရတာမ်ိဳး မၿဖစ္ေစခ်င္သလိုု အခ်ိန္မဆြဲတတ္၊ အခ်ိန္ေလးစားတယ့္ အေဖေၾကာင့္ ဟိုုတယ္ခ်က္ေအာက္ကိုု ခပ္ေစာေစာပဲ လုုပ္ၿဖစ္ပါတယ္။ ကြ်န္မတိုု ့အိမ္မွာေတာ့ မၾကီးနဲ ့ေမာင္ေမာင္က အခ်ိန္သိပ္ဆြဲတယ္။ ေမာင္ေမာင့္ကိုု တခုုခုုခိုုင္းလိုုက္ရင္ ေန ့ေရႊ ့၊ ညေရႊ ့ ေနာက္ဆံုုးဘယ္လိုုမွ ေရႊ ့လိုု ့မရေတာ့မွ ထလုုပ္တယ္။ ေန ့လည္ ၁၁ နာရီ အၿပင္သြားၾကမယ္လိုု ့ တိုုင္ပင္ထားရင္ ၁၁ နာရီ ဘယ္ေတာ့မွ မထြက္ၿဖစ္ဘူး။ မၾကီး အလွၿပင္ေနတာကိုု ေစာင့္ေနရလိုု ့ေလ။ ကြ်န္မနဲ ့ အေမကေတာ့ ရွင္းတယ္ သြားမယ္ဆိုု ခုုခ်က္ခ်င္း ရယ္ဒီပဲ။ မၾကီးကိုုေစာင့္ရင္း အေမ့မွာ တေရးရတယ္။ ထြက္လာေတာ့လည္း ဘာမွမထူးၿခား။ မ်က္ႏွာက ဇီးရြက္ေလာက္မိုု ့ပဲ ေတာ္ေတာ့တယ္ ဇေကာေလာက္မ်ားဆိုုရင္ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ အခ်ိန္ယူမလဲ မသိဘူး။ ရထား၊ ဘတ္စ္ကားက ဒီေလးၿဖစ္ေနလိုု ့၊ ကားလမ္းပိတ္ေနလိုု ့ တခါတေလ ေနာက္က်တာ လက္ခံႏိုုင္ေသးတယ္။ အခ်ိန္ေလးစားတယ့္ ႏိုုင္ငံၿခားမွာေနၿပီး ၿမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္အတိုုင္း ေနာက္က်ေလ့ ရိွတဲ့သူေတြကိုု သိပ္အၿမင္ကပ္တာပဲ။ တံခါးကိုု ဒုုန္းခနဲ ဒိုုင္းခနဲၿမည္ေအာင္ ပိတ္တတ္သူေတြ၊ ေၿခနင္းၾကမ္းတဲ့သူ၊ အမိႈက္ပံုုးရိွရဲ ့သားနဲ ့ ေတြ ့ကရာ အမိႈက္ပစ္တဲ့သူ၊ ပ်င္းရိပ်င္းတြဲေနတဲ့သူ၊ စကားကိုု အရည္မရအဖတ္မရ ေဟာင္ဖြာေဟာင္ဖြာ ေၿပာတတ္တဲ့သူေတြကိုုလည္း အၿမင္ကပ္တယ္။ Bear Cabins ေရွ ့မွာ မနက္ ၇ နာရီ ဆံုုမယ္လိုု ့ တိုုးဂိုုက္က မွာထားေပမယ့္ အခ်ိန္ေစာေနေသးတာမိုု ့ ရဲလိုုးစတုုန္းေရကန္ကိုု လမ္းေလွ်ာက္ၿဖစ္ပါတယ္။ ကြ်န္မေဘး တဖက္ၿခမ္းမွာထိုုင္တယ့္ တရုုတ္အန္တီၾကီးသံုုးေယာက္ထဲက ကင္ႏြန္ 7D ကင္မရာလြယ္ထားတဲ့ အန္တီၾကီး ဓာတ္ပံုုပတ္ရိုုက္ေနတာ ေတြ ့တယ္။ ကင္မရာပိုုးက မေသးဘူး။ အရင္တုုန္းကလိုု က်န္းမာေရး အေၿခအေနမ်ိဳးသာဆိုုရင္ ကြ်န္မလည္း သူ ့လိုုမ်ိဳးေနမွာ။
ခုုေတာ့ နာက်င္ကိုုက္ခဲေနလိုု ့ ကိုုယ့္ကိုုကိုုယ္ ညွာေနရ၊ ဂရုုစိုုက္ေနရတယ္။ မနက္ခင္း ေနေရာင္ၿခည္ ႏုုႏုုေလးေတြ ၿဖာက်ၿပီး ကန္ေရၿပင္ထက္မွာ ၿမ ူခိုုးေတြ ေဝ့ဆိုုင္းကာ ေက်းငွက္သံေလးေတြ က်လိက်လိ စိုုးစီစိုုးစီ သံေလးေတြ ၾကားရတာ ေအးခ်မ္းလိုုက္တာ။ ရဲလိုုးစတုုန္းအမ်ိဳးသားဥယ်ာဥ္ကေန Snake River ေၿမြၿမစ္အတိုုင္း ေတာင္ဖက္စူးစူးကိုု ၃ နာရီေလာက္ေမာင္းရင္ Grand Teton ဂရမ္းတီတန္အမ်ိဳးသားဥယ်ာဥ္ကိုု ေရာက္ပါတယ္။ Rocky Moutains ေရာ့ကီေတာင္တန္းေတြထဲမွာ ပါဝင္တဲ့ ဂရမ္းတီတန္အမ်ိဳးသားဥယ်ာဥ္ထဲမွာ ေရခဲေတြ ဖံုုးလႊမ္းေနတဲ့ ေတာင္ေတြကိုု ၿမင္ေတြ ့ရတာ တကယ့္ကိုု ရင္သပ္ရႈေမာဖြယ္ပါပဲ။ စတားဘာ့ခ္က ဗီနီလာလက္ေတးဗူးကိုု လက္ႏွစ္ဖက္နဲ ့ ဆုုပ္ကိုုင္လိုုက္ေတာ့ အေႏြးဓာတ္က ခႏၶာကိုုယ္ထဲထိ စီးဝင္သြားၿပီး ေႏြးသြားတယ္လိုု ့ ခံစားမိတယ္။ ေအးစိမ့္ေနတဲ့ ရာသီဥတုုကိုု အေႏြးထည္ထူထူ၊ ဗီနီလာလက္ေတးနဲ ့ ခုုခံကာကြယ္ၿပီး ေရခဲေတြဖံုုးလႊမ္းေနတဲ့ ေတာင္ေတြကိုု  ၿမင္ေတြ ့ရတာ တကယ့္ကိုု ၿငိမ္းခ်မ္းတဲ့ အခိုုက္အတန္ ့ေလးပါပဲ။ မႏွစ္က ကလိုုင္းရင့္ အမ္တီေအ MTA (Metropolitan Transportation Authority) မွာ လုုပ္ေနတုုန္း ပေရာဂ်က္မန္ေနဂ်ာ ပက္ထရီရွာနဲ ့ သြားလည္ခ်င္တဲ့ ေနရာေတြအေၾကာင္း ေၿပာၾကရင္း ဂရမ္းတီတန္ကိုု သြားလည္ၿဖစ္ေအာင္သြားတဲ့။ နယူးေယာ့ခ္စီးတီးမွာေတာ့ အမ္တီေအကိုု မသိတဲ့သူ မရိွပါဘူး။ နယူးေယာ့ခ္ကာတိုုင္း အမ္တီေအက ေၿပးဆြဲေနတဲ့ ေၿမေအာက္ရထားလိုုင္း၊ ဘတ္စ္ကားလိုုင္းေတြကိုု ေန ့တိုုင္း စီးေနရတာကိုုး။ ပက္ထရီရွာက ပိုု ့စကဒ္ဓာတ္ပံုုကိုု ၿမင္ရသလိုုပဲ အရမ္းလွတာတဲ့။ ပက္ထရီရွာ ေၿပာသလိုုပါပဲ ပိုု ့စကဒ္ဓာတ္ပံုုကိုု ၿမင္ရသလိုု အရမ္းကိုု သာယာေအးခ်မ္းတယ္။
ေရခဲေတာင္ေတြကိုုၾကည့္ၿပီး စာအုုပ္ေလးဖတ္လိုုက္၊ Canon in D Major ၊ Chopin ၊ Beethoven ၊ Mozart ၊ Yiruma ရဲ ့ Kiss the rain ၊ River flows in you ၊ Love me သီခ်င္းေလးေတြ နားေထာင္ၿပီး ေအးေအးလူလူ အနားယူအပန္းေၿဖလိုုက္ရရင္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းမလဲေနာ္။ ခုုေတာ့ ေပးထားတဲ့ အခ်ိန္ ၁ နာရီ ၿပည့္ၿပီမိုု ့ ကားဆီကိုု မလွမ္းခ်င္လွမ္းခ်င္ လွမ္းခဲ့ရေတာ့တယ္။ စပိဘုုတ္အၾကီးေတြ ေတြ ့ခဲ့တယ္။ စပိဘုုတ္အၾကီးေတြေတြ ့တိုုင္း water rafting စီးခ်င္တဲ့စိတ္က တဖြားဖြား ေပၚလာတယ္။ ကြ်န္မမွာရိွေနတဲ့ လူးပက္စ္ Lupus ဆိုုတဲ့ ေရာဂါက autoimmune disorder ေရာဂါပါ။ ကိုုယ္ခံအားစနစ္က က်န္းမာတဲ့ တစ္ရွဴးဆဲလ္ေတြ၊ ဘတ္တီးရီးယားေတြကိုု မခြဲၿခားႏိုုင္ေတာ့ဘဲ က်န္းမာတဲ့ တစ္ရွဴးဆဲလ္ေတြကိုု တိုုက္ခိုုက္တာပါ။ အဆစ္အၿမစ္ေတြ ကိုုက္ခဲတာ၊ အေရၿပားမွာ အနီကြက္ေတြထတာ လူးပက္စ္ေၾကာင့္ပါ။ ဘာေၾကာင့္ၿဖစ္ရတာလဲလိုု ့ မသိေသးသလိုု လံုုးဝေပ်ာက္ကင္းေအာင္ ကုုသႏိုုင္တဲ့ ေဆးဝါးလည္း မရိွေသးပါဘူး။ ကိုုယ္ခံအားနည္းေစတဲ့ ေဆးေတြေသာက္ၿပီး သာမန္လူေတြလိုု အိမ္ေထာင္သားေမြး လူ ့သက္တမ္းေစ့ ေနႏိုုင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အရင္ကလိုု က်န္းမာသန္စြမ္းတဲ့သူ လုုပ္ႏိုုင္တာေတြ အကုုန္လံုုးေတာ့ မလုုပ္ႏိုုင္ပါဘူး။ လူးပက္စ္ဟာ ေနထိုုင္ခဲ့ရတဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္၊ စိတ္ဖိစီးမႈ၊ မိသားစုု gene ေၾကာင့္ ၿဖစ္ရတာလိုု ့ ယူဆပါတယ္။ ကိုုယ္ခံအားနည္းေစတဲ့ ေဆးေတြေသာက္ရေတာ့ Shingles လိုုမ်ိဳး ကိုုယ္ခံအားနည္းခ်ိန္မွာ ဝင္လာတတ္တဲ့ ေရာဂါေတြ ၿဖစ္တတ္ပါတယ္။ အေဖတိုု ့ ယူအက္စ္မလာခင္ေလးမွာပဲ Shingles ၿဖစ္လိုု ့ ကုုရေသးတယ္။ လူးပက္စ္အတြက္ ေသာက္ရတဲ့ေဆး side affects ေဘးထြက္ဆိုုးက်ိဳးက မ်က္စိကိုု ေၿခာက္ေသြ ့ေစပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ မ်က္စိဆရာဝန္နဲ ့ ေၿခာက္လတစ္ၾကိမ္ စစ္ေဆးရပါတယ္။
လူးပက္စ္အတြက္ ေသာက္ရတဲ့ေဆးေတြေၾကာင့္ ေနေရာင္ၿခည္ကိုု sensitive ၿဖစ္ပါတယ္။ သိပ္ၿပင္းတဲ့ ေနေရာင္ၿခည္ေအာက္မွာ ၾကာၾကာေနရင္ butterfly rash လိုု ့ေခၚတယ့္ ႏွာေခါင္း၊ ပါးမွာ အနီေရာက္ကြက္ၾကီးေတြ ေဘာ့စတြန္ခရီးက အၿပန္မွာၿဖစ္လိုု ့ ကုုေနရတာ ၁ လေလာက္ရိွၿပီ။ မ်က္ႏွာေပၚက အမည္းကြက္ေတြ သက္သာသြားေပမဲ့ အရင္လိုု ၾကည္ၾကည္လင္လင္ ၿဖ ူၿဖ ူစင္စင္ ၿဖစ္မလာေသးဘူး။ ေနာက္ထပ္ ၂ လေလာက္ ေဆးေတြဆက္လိမ္းေတာ့မွ အရင္လိုုၿပန္ၿဖစ္မယ္နဲ့ တူပါရဲ ့။ ဒီေတာ့ ေနေရာင္ကိုု အရမ္းသတိထားရတယ္ ေန ့တိုုင္း လက္ရွည္၊ ေဘာင္းဘီရွည္ဝတ္၊ sunscreen လိမ္း။ ေန ့လည္ဖက္မွာ မၿဖစ္မေန အၿပင္ထြက္ရမယ့္ကိစၥမ်ိဳးေလာက္သာ လုုပ္ၿပီး ညေနေစာင္းမွပဲ ေစ်းဝယ္တာ၊ ဟင္းသြားယူတာေတြ လုုပ္ၿဖစ္တယ္။ ဒီေတာ့ water rafting နဲ ့ ေရႊၿပည္ေတာ္ ေမွ်ာ္တိုုင္းေဝး။ အထိုုင္အထ၊ အပင့္ လက္ေၿမွာက္ရင္ နာက်င္ေပမဲ့ အရင္တုုန္းကလိုု အရမ္းနာက်င္ကိုုက္ခဲတာေတာ့ မရိွေတာ့ဘူး။ စန္းစန္းေရ ေနေကာင္းလားလိုု ့ ေမးရင္ ကြ်န္မကလည္း ၿဖစ္သမွ် မခႊ်င္းမခ်န္ေၿပာေတာ့ ၾကားရတာ စိတ္မခ်မ္းသာစရာ။ ဝိုုင္းက နင္ ေဆးေတြလည္းေသာက္ေန၊ ဆရာဝန္နဲ ့လည္းၿပ၊ အစားအေသာက္ အေနအထိုုင္လည္းဆင္ၿခင္ ဒီေလာက္လုုပ္ေနတာေတာင္ မသက္သာဘူးလားတဲ့။ လူးပက္စ္အေၾကာင္း သူတိုု ့နားမလည္ႏိုုင္ဘူး။ ကြ်န္မေမြးစားအေမကေတာ့ ကြ်န္မေၿပာသမွ်ကိုု နားလည္တယ္။ သူ ့သမီးအငယ္ဆံုုးကလည္း လူးပက္စ္ၿဖစ္ေနေတာ့ ကြ်န္မၿဖစ္ေနတာေတြက သူ ့သမီးၿဖစ္ခဲ့ဖူးတာေတြဆိုုေတာ့ ကြ်န္မကိုု နားလည္တယ္။ လည္ေခ်ာင္းနာ၊ အစားအေသာက္ပ်က္တာေတြ လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ပတ္ေလာက္က ၿဖစ္လိုု ့ အရမ္းအားနည္းတယ္။ အိမ္ကေန ရထားဘူတာ ဆယ္မိနစ္ေလာက္ လမ္းေလွ်ာက္ၿပီးရင္ ေရေသာက္ရတယ္။
Grand Teton National Park, Wyoming
ကြ်န္မကိုု ၿမင္ရတဲ့လူတိုုင္းက စိတ္မခ်မ္းသာဘူး။ ဒီတပတ္မွာေတာ့ အစားအေသာက္ ၿပန္လိုုက္လာတယ္။ စားမယ္ဆိုုတာၾကီးပဲ တခ်ိန္လံုုး ဗိုုက္စာေနတယ္ ေသာက္ေနတဲ့ သံဓာတ္အားေဆး တန္ခိုုးေတြ ၿပၿပီထင္ပါရဲ ့။ လူးပက္စ္ဟာ ေဆးနဲ ့ေရာဂါတည့္ရင္ နာက်င္တာေတြ လံုုးဝမရိွေတာ့ဘူး။ ေဆးေသာက္ေနရဲ ့သားနဲ ့ ကိုုက္ခဲေနေသးေတာ့ ေဆးနည္းနည္းၿပင္းတာ တိုုက္ဖိုု ့လိုုပါတယ္။ ေဆးၿပင္းက ကီမိုုသယ္ရပီအတြက္ တိုုက္တာဆိုုေတာ့ ေသြးၿဖ ူဥ၊ ေသြးနီဥေတြ နည္းသြားတာ ၿဖစ္ႏိုုင္သလိုု အဲဒီေဆးေသာက္ေနတဲ့ အခ်ိန္အတြင္း ကိုုယ္ဝန္ေဆာင္လိုု ့ မရဘူး။ ကြ်န္မရဲ ့ ေသြးၿဖ ူဥ၊ ေသြးနီဥက အရင္ကတည္းက အားနည္းေနလိုု ့ ဆရာဝန္က ေဆးၿပင္းမတိုုက္ခ်င္ဘူး။ မၾကီးက ေသြးအားနည္းတယ္ စာေမးပြဲေၿဖၿပီးရင္ ေမ့လဲတတ္တယ္။ အၿပင္ကၿပန္လာရင္ ကုုတင္ေပၚမွာ အရင္အနားယူရတယ္။ ကြ်န္မတိုု ့ အာရွမိန္းကေလးေတြဟာ ေသြးအားနည္းတတ္တယ္။ ဟိုုဟာမစား၊ ဒီဟာမစားမိုု ့လိုု ့တဲ့။ အေဖ၊ အေဖတိုု ့ရဲ ့ က်န္းမာေရး ေဆးစစ္ခ်က္ေတြ ဖတ္ၾကည့္ေတာ့ အေဖက ေသြးအားနည္းတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္တုုန္းက အေမလည္း မူးတယ္မူးတယ္ၿဖစ္ေပမဲ့ ခဏနားလိုုက္ရင္ ေကာင္းသြားတာပါပဲတဲ့။ ဒါေပမဲ့ မူးလဲတာေတာ့ မရိွခဲ့ဘူး ဒီလိုုနဲ ့ ေသြးအားနည္းတာကိုု ေရာဂါလိုု ့ မထင္ခဲ့သလိုု အေရးၾကီးမွန္းလည္း မသိခဲ့ဘူး။ တိုုင္းၿပည္ဆင္းရဲေတာ့ ၿပည္သူေတြဟာ အာဟာရၿပည့္ဝဖိုု ့ထက္ ထမင္းနပ္မွန္ေအာင္ စားဖိုု ့လုံးပန္းရေတာ့ ဘယ္မွာအာဟာရ ၿပည့္လိမ့္မတုုန္း။ စကၤာပူမွာေတာ့ ေသြးအားနည္းေရာဂါကိုု serious ေသေသခ်ာခ်ာ ကုုသပါတယ္။ ကြ်န္မတိုု ့ကိုုယ္တိုုင္လည္း ထမင္းမ်ားမ်ား၊ အသားႏွစ္ဖတ္၊ အရြက္နည္းနည္းစားၿပီး ၾကီးၿပင္းခဲ့ရေတာ့ အာဟာရမၿပည့္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ပုုပုုေသးေသး လူဖလံေလးေတြ ၿဖစ္ေနၾကတယ္။ ဒုုတိယကမၻာစစ္အတြင္းက ၿမန္မာၿပည္ကိုု ေရာက္လာၾကတဲ့ ဂ်ပန္စစ္သားေတြဟာ အရပ္ငါးေပသာသာ လူဖလံေလးေတြတဲ့့။ ဒါေၾကာင့္ ဂ်ပန္ငပုုလိုု ့ ေခၚခဲ့ၾကတာေပါ့။
ဂ်ပန္ႏိုုင္ငံ ဖြံ ့ၿဖိ  ုုးတိုုးတက္လာၿပီး အစားအေသာက္စတိုုင္ ေၿပာင္းလိုုက္ေတာ့ ခုုဆိုု ဂ်ပန္ငပုုေတြ အရပ္ရွည္ကုုန္ၾကၿပီ။ မၾကီးေနမေကာင္းၿဖစ္တာ ၃ ရက္ၾကာလာတဲ့အထိ အဖ်ားမေပ်ာက္လိုု ့ ဒန္းကီး(ေသြးလြန္တုုပ္ေကြး) ထင္ၿပီး အေရးေပၚ႒ာနကိုု ပိုု ့လိုုက္တယ္။ ေသြးႏွစ္ပုုလင္းသြင္းလိုုက္ေတာ့ ေကာင္းသြားေရာ။ အဖ်ားအတြက္ ေသာက္ရတဲ့ေဆးေတြက ၿပင္းၿပီး ေသြးအားနည္းေနေတာ့ အဖ်ားတာရွည္ေနတာ ထင္ပါရဲ ့။ HSA (Health Sciences Authority) မွာ ေသြးသြားလႈေတာ့ အိုုင္းရြန္းလယ္ဗယ္က ၉  ၿဖစ္ေနလိုု  ့ လႈလိုု ့မရဘူး။ အိုုင္းရြန္းလယ္ဗယ္ ၁၂ ကိုုမွ good blood လိုု ့ သတ္မွတ္ပါသတဲ့။ အိုုင္းရြန္းေဆးေတြေပးၿပီး ၿပန္လႊတ္လိုုက္တယ္။ ကြ်န္မတိုု ့ ညီအစ္မ က်န္းမာေရးနဲ ့ ပတ္သက္ၿပီး ေၿပာဆိုုၾကတဲ့ အေၾကာင္းေတြပါ။ ကြ်န္မ စိတ္ဝင္စားတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြထဲမွာ ေရခဲေတာင္ေတြလည္း ပါပါတယ္။ ဧဝရတ္ေတာင္တက္တဲ့အေၾကာင္း၊ ေၿမာက္ဝင္ရိုုးစြန္းကိုု သြားတဲ့အေၾကာင္း ရုုပ္ရွင္ကားေတြ၊ documentary ေတြ၊ သတင္းေတြဆိုု အရမ္းစိတ္ဝင္စားတာ။ ဆရာမဂ်ဴးရဲ ့ ၾကယ္စင္တံတား ကမ္းပါးႏွင္းၿဖ ူ ဝထၳဳက စိတ္ဝင္စားဖိုု ့ အရမ္းေကာင္းလြန္းလိုု ့ မအိပ္ဘဲ ညလံုုးေပါက္ ထိုုင္ဖတ္ၿဖစ္တာ မွတ္မွတ္ရရပါပဲ။ ဆူနမ့္ဆီကေန ဟိမဝႏၱာေတာင္တန္း၊ အန္နာပူရ Annapura ၊ ဧဝရတ္ေတာင္ေတြအေၾကာင္း ၾကားရရင္ ေရခဲေတာင္ေတြဆီ သြားခ်င္ၿပန္ေရာ။ ေရခဲေတာင္တက္သူေတြလိုု အသက္ကိုု ပဓာနမထားဘဲ သက္စြန္ ့ဆံဖ်ား ေတာင္ထိပ္ကိုု တက္ခ်င္စိတ္ေတာ့ မရိွေပမယ့္ ေတာင္ေၿခကေနပဲ ေရခဲေတာင္ေတြကိုု ၾကည့္ခ်င္မိတယ္။ ေတာင္ေၿခ Base Camp အထိေရာက္ေအာင္ ငါးရက္ေလာက္ ခရီးႏွင္ရတဲ့အေၾကာင္း documentary မွာ ေတြ ့ရလိုုက္ေတာ့ ေတာင္ေၿခကေန ဟိမဝႏၱာေရခဲေတာင္ေတြကိုု ေငးေမာခ်င္တဲ့စိတ္ကူး ပ်က္ၿပယ္သြားတယ္။
ၿမန္မာႏိုုင္ငံေၿခလ်င္နဲ ့ ေတာင္တက္အသင္းက ခါကာဘိုုရာဇီ၊ အီေမာဘြန္း ေတာင္တက္တဲ့အေၾကာင္း ၾကားရရင္ ေတာင္တက္ခ်င္မိတယ္။ ဒါေပမယ့္ tent တဲ၊ ရိကၡာ၊ ေပါင္ ၄၀ ေလာက္ေလးတဲ့ ကိုုယ့္အထုုပ္ ကိုုယ္သယ္ၿပီး တက္ရမယ္ဆိုုေတာ့ အဲဒီေလာက္ ကိုုယ့္ဒုုကၡကိုုယ္ မရွာခ်င္ၿပန္ဘူး။ မၾကီးကလည္း ဧဝရတ္ေတာင္၊ ေရခဲေတာင္ကိုု သြားၾကည့္ခ်င္တယ္လိုု ့ အေမ့ကိုု ေၿပာဖူးတယ္တဲ့။ ေရခဲေတာင္ေတြ ၾကည့္ခ်င္ရင္ ဂရမ္းတီတန္မွာ ရိွတယ္၊ ဆြဇ္ဇာလန္က အဲပက္စ္ေတာင္တန္း၊ အလာစကာမွာဆိုုရင္ ပိုုမ်ားေသးတယ္၊ ေၿမာက္ဝင္ရိုုးစြန္းမွာလည္း ရိွတယ္။ ဒါေတြကေတာ့ ေတာင္တက္စရာမလိုုဘဲ ေရခဲေတာင္ ၾကည့္လိုု ့ရတဲ့ ေနရာေတြပါ။ မိနစ္ ၂၀ ေလာက္ ေမာင္းၿပီးေတာ့ ဟိုုင္းေဝးလမ္းမေဘး ဗ်ဴးပြိဳင့္လိုုေနရာမ်ိဳးမွာ ဓာတ္ပံုုရိုုက္ဖိုု ့ ရပ္ေပးပါတယ္။ ပါရာေမာက္ရုုပ္ရွင္ လိုုဂိုုထဲက ေရခဲေတာင္ဟာ ဒီေရခဲေတာင္ေပါ့တဲ့။ ၂ နာရီေမာင္းၿပီးတဲ့အခါ ေန ့လည္စာစားဖိုု ့ ဝိုုင္အုုိမင္း Wyoming ၿပည္နယ္ထဲက ဂ်က္ဆန္ၿမိ ုု ့ေလးမွာ တေထာက္နားပါတယ္။ ေႏြရာသီေပမယ့္ ရာသီဥတုုက ေအးစိမ့္စိမ့္ ေတာင္ေတြၾကားထဲက ၿမိ ုု ့ေသးေသးေလး။ ေဆာင္းရာသီဆိုု ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ေအးလိုက္မလဲ။ ဂ်က္ဆန္ၿမိ ုု ့ေလးရဲ ့ ၿပယုုဂ္တစ္ခုုၿဖစ္တယ့္ သမင္ခ်ိဳေတြနဲ ့ ၿပ ုုလုုပ္ထားတဲ့ Antler Arches နဲ ့ ဓာတ္ပံုုရိုုက္ၾကတယ္။ ၿမိ ုု ့လယ္ေခါင္ ပန္းၿခံေဘးက ဆိုုင္ေတြကိုု တပတ္ပတ္ၾကည့္ေတာ့ ေအးရွန္းစားေသာက္ဆိုုင္ရိွပံုု မရဘူး။ ၿမိ ုု ့ေလးက ကြ်န္မေက်ာင္းတက္ခဲ့တဲ့ အိုုင္အိုုဝါၿပည္နယ္ ဖဲဖီးလ္ၿမ ိုု ့ေလးနဲ ့ ဆင္တယ္။ အႏုုပညာၿပခန္းကိုု ဝင္ၾကည့္ေတာ့ သမင္ရုုပ္ထုု၊ ပန္းခ်ီကား၊ အေမရိကန္အင္ဒီယန္းရုုပ္ထုု၊ ပန္းခ်ီကားေတြက လက္ရာေၿမာက္တယ္။ ေအးရွန္းဆိုုင္ ရွာမေတြ ့ေတာ့ ဆန္းဒြတ္စ္ခ်္ဆိုုင္ပဲ ဝင္ရေတာ့တယ္။
အေဖတိုု ့က ဆန္းဒြတ္စ္ခ်္ထဲက အသားရယ္၊ အသီးအရြက္ေတြကိုုပဲ စားၿပီး ေပါင္မုုန္ ့ကိုု လႊင့္ပစ္တယ္။ အေမရိကန္မွာ စားလိုု ့ကုုန္တာထက္ မစားႏိုုင္လိုု ့ လႊင့္ပစ္လိုုက္ရတာ ပိုုမ်ားတယ္။ အိမ္သာအထြက္မွာ ေရၿဖည့္လိုု ့ရတဲ့ ေနရာေတြရိွရင္ အေမက ေရၿဖည့္ေလ့ရိွတယ္။ ေရၿဖည့္တာ အေမ့တာဝန္။ ဆန္ဖရစၥကိုုဂိုုးဒင္းဂိတ္တံတားကိုု ၿဖတ္ေက်ာ္ၿပီးတဲ့အခါ အဖြဲ ့တစ္ခုုကေန တစ္ေယာက္ ေရွ ့ထြက္ၿပီး မိတ္ဆက္ရပါတယ္။ ကြ်န္မသြားဖူးသမွ် ခရီးထဲမွာ ဒီခရီးက ရက္အရွည္ဆံုုးနဲ ့ ပထမဆံုုးမိတ္ဆက္ရတဲ့ ခရီးၿဖစ္ပါတယ္။ ဘယ္ၿပည္နယ္က၊ ယူအက္စ္ကိုု ပထမဆံုုးအၾကိမ္ ေရာက္ဖူးတာလား၊ ဒီတိုုးကိုု ဘယ္လိုုသိတာလဲ ေမးခြန္းေတြ ေၿဖရပါတယ္။ ဟာသညဏ္ရႊင္တဲ့သူေတြေၿဖရင္ တေသာေသာနဲ ့။ ကြ်န္မတိုု ့ သားအဖသံုုးေယာက္ဟာ တရုုတ္စကားမေၿပာတဲ့ မိသားစုုမွန္း သိသြားတယ္။ ၿမန္မာကဆိုုေတာ့ ေက်ာက္စိမ္းလိုု ့ ေအာ္ၾကတယ္။ ဒီေတာ့ ကားေပၚက တရုုတ္ေတြဟာ ကြ်န္မတိုု ့ မိသားစုုကိုု သတိထားမိၿပီး နည္းနည္းအေရးေပးတယ္ ဆိုုပါေတာ့။ ကေလးမေလးတစ္ေယာက္က ေဂ်ာ့ေတာင္းတကၠသိုုလ္ တက္ေနတယ့္သူ ့ဆီကိုု သူ ့အေမက လာလည္တာတဲ့။ ေမေမက ရည္းစားရၿပီလား၊ ရည္စားထားဖိုု ့ နားပူနားဆာ လုုပ္ေနၿပီလားလိုု ့ တိုုးဂိုုက္ကေနာက္လိုု ့ ရယ္ရေသးတယ္။  ဝိုုင္အိုုမင္းၿပည္နယ္ ဂ်က္ဆင္ၿမိ ုု ့ကေန ေတာင္ဖက္စူးစူး မိုုင္ ၂၇၀ ငါးနာရီေလာက္ေမာင္းရင္ ယူတာ့ Utah ၿပည္နယ္ ေဆာ့လိတ္စီးတီး Salt Lake City ၿမိ ုု ့ကိုု ညေနေစာင္းေလာက္ ေရာက္သြားပါတယ္။ ေဆာ့လိတ္စီးတီးနဲ ့ ေမာ္မန္ေတြအေၾကာင္းကိုုေတာ့ ေနာက္အပိုုင္းမွ ဆက္ပါဦးမယ္။
ေတာရိုုင္းတိရစာၦန္ေတြကိုု အေႏွာင့္အယွက္မေပးရဘူးတဲ့ သူတိုု ့က အိမ္ရွင္ ကြ်န္မတိုု ့က ဧည့္သည္။ ဧည့္သည္က အိမ္ရွင္ကိုု စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ မၿဖစ္ေစသင့္ဘူးမလားတဲ့။ မ်က္စိတဆံုုး က်ယ္ၿပန္ ့တဲ့ ထင္းရွဴးပင္ေတြ၊ ၾကည္လင္စိမ္းလဲ့ေနတဲ့ ေရအိုုင္ေတြ၊ ေအးေအးလူလူ ရိွေနၾကတဲ့ ေတာရိုုင္းတိရစာၦန္ေလးေတြ ( Moose ၊ Elk ၊ Bison ၿမန္မာလိုု ဘယ္လိုုေခၚသလဲမသိ)၊ သူတိုု ့ေလးေတြ ကားလမ္းမေပၚ ၿဖတ္သန္းတဲ့အခါ ကားေတြကရပ္ေစာင့္၊ ဓာတ္ပံုုရိုုက္ၾကနဲ ့ အုုန္းအုုန္းထေနၾကတာေပါ့။ ပထမဆံုုး သြားေရာက္တဲ့ေနရာက Grand Canyon of the YellowStone ပါ။ ၾကီးမားတဲ့ ပထမဆံုုးကင္ညမ္ၿဖစ္ၿပီး ရဲလိုုစတုုန္းၿမစ္ေဘးတခ်က္က ေတာင္တန္းၾကီးေတြကိုု သဘာဝတရားက အေရာင္စံုုလင္စြာ ေဆးၿခယ္ေပးထားတာ သိပ္ကိုုဆန္းၾကယ္တာပဲ။ အေဖကေတာင္ ထူးဆန္းလိုုက္တာ သမီးရယ္ ဒါမ်ိဳး မၿမင္ဖူးဘူးတဲ့။ ကြ်န္မလည္း မၿမင္ဖူးဘူး။ ေနာက္သြားေရာက္တဲ့ေနရာက Lower Yellowstone River Falls မွာ ေတာင္အၿမင့္ၾကီးကေန ေရတံခြန္ ၿဖာဆင္းေနတာ အင္မတန္လွတယ္။ ေနာက္သြားေရာက္တဲ့ေနရာကေတာ့ Upper Yellowstone Falls ကားရပ္ထားတဲ့ေနရာက ေရတံခြန္ဆီကိုု ဆယ္မိနစ္ေလာက္ေတာ့ လမ္းေလွ်ာက္ရတယ္။ အတက္အဆင္း၊ ေက်ာက္ေဆာင္ေတြ ရိွေပမယ့္ လမ္းက သာသာယာယာပါပဲ။ ေရေတြ တေဝါေဝါ ဆင္းေနတာကိုု ၾကည့္မိလိုု ့ အေဖက ေခါင္းေတာင္ ေနာက္သြားတယ္တဲ့။ မေတြ ့တာၾကာၿပီၿဖစ္တဲ့ သက္တန္ ့ကိုု ေရတံခြန္ေအာက္နားေလးမွာ ေတြ ့ရတယ္။ ေနာက္သြားေရာက္တဲ့ ေနရာေတြကေတာ့ အေငြ ့ေတြတေထာင္းေထာင္း ထေနတဲ့ ေရပူစမ္း၊ ရႊံ ့ဗြက္ေတြ ထြက္ေနတဲ့ ရႊံ ့မီးေတာင္၊ ေရမွာပါတဲ့ ဓာတ္သတၳဳေတြေၾကာင့္  ေၾကးနီေရာင္၊ အၿပာေရာင္ ၿဖစ္ေနတာေတြ။
ရဲလိုုးစတုုန္း အမ်ိဳးသားဥယ်ာဥ္ဟာ ေတာ္ေတာ္ထူးဆန္းတယ္ သြားလည္သင့္တဲ့ ေနရာပါပဲ။ Fountain Paint Pot လိုု ့ေခၚတဲ့ ေရကန္ကေတာ့ အင္မတန္ထူးဆန္းတယ္။ ေရေႏြးေငြ ့ေတြ တေထာင္းေထာင္း ထေနၿပီး ကန္အနားသတ္က အနီေရာင္ ေရကၿပာလဲ့ေနတယ္။ ကားရပ္ထားတဲ့ေနရာကေန စမ္းေခ်ာင္းေလးကိုု ၿဖတ္ေက်ာ္လိုု ့ ၁၅ မိနစ္ေလာက္ လမ္းေလွ်ာက္ရမွာ အေဖတိုု ့က မေလွ်ာက္ႏိုုင္လိုု ့ စမ္းေခ်ာင္းေဘးက သစ္ပင္ရိပ္မွာ အနားယူၾကတယ္။ ကြ်န္မနံေဘးမွာထိုုင္တဲ့ တရုုတ္မေလးကိုု ဓာတ္ပံုုရိုုက္ခိုုင္းမလားမွတ္တယ္ သူ ့ဘာသာေတာင္ ရႈပ္ရွက္ခတ္ေနတာ။ တကိုုယ္ေတာ္ထြက္လာပံုုရိုုက္တဲ့ တရုုတ္အန္တီၾကီးက အေမရိကန္ေတြကိုု ဓာတ္ပံုုရိုုက္ေပးပါလိုု ့ အကူအညီေတာင္းတယ္။ သူ ့တရုုတ္ေတြနဲ ့ အေစးကပ္ပံုု မရဘူး။ ကေလးေတြကေတာ့ စမ္းေခ်ာင္းေဘးမွာထိုုင္ၿပီး ငါးမွ်ား၊ တခ်ိဳ ့ကေလးေတြက ေရေဆာ့၊ တခ်ိဳ ့ကေလးေတြက စမ္းေခ်ာင္းထဲက ေက်ာက္ခဲေလးေတြေကာက္၊ ငါးကေလးေတြၿမင္ရင္ ဝမ္းသာအားရေအာ္ဟစ္ ၿမင္ရတာ စိတ္ခ်မ္းသာစရာ။ အိမ္သာကလည္း တစ္ခုုတည္းရိွေတာ့ တန္းစီရတာ အရွည္ၾကီး။ တရုုတ္မၾကီးတစ္ေယာက္ တန္းစီလိုု ့ အိမ္သာရေတာ့ သူ ့သမီး၊ သမက္၊ ေယာက်ာ္းပါ ေလးေယာက္ဝင္ေတာ့ ေနာက္ကတန္းစီေနတဲ့ အေမရိကန္လင္မယားႏွစ္ေယာက္ခမ်ာ အံ့ၾသလိုု ့ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာ တစ္ေယာက္ၾကည့္ၾကတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေယာက်ာ္းၿဖစ္သူက မိန္းမၿဖစ္သူက အဲလိုုဝင္ရေအာင္လိုု ့ စတယ္နဲ ့တူပါရဲ ့ မိန္းမက လက္နဲ ့တြန္းၿပီး ႏိုုးႏိုုးလိုု ့ ၿငင္းတယ္။
ေပးထားတဲ့ အခ်ိန္ကလည္း ၿပည့္ေနၿပီဆိုုေတာ့ အားလံုုးအရင္လိုုတာေပါ့။ တရုုတ္မတစ္ေယာက္ တန္းစီတာကိုု ၿဖတ္ဝင္ေတာ့ အေဖ့ေရွ ့က အေမရိကန္ဆယ္ေက်ာ္သက္ေလးက ဘယ္လိုုလဲေပါ့လိုု ့ အေဖ့ကိုု လုုပ္ၿပတယ္။ အဲဒါကိုု အေဖက သူ ့ကိုု ဝင္ခိုုင္းတယ္ထင္ၿပီး ခပ္တည္တည္နဲ ့ ဝင္သြားေလရဲ ့။ အေမရိကန္ဆယ္ေက်ာ္သက္ေလးခမ်ာ သူ ့ေဘာ္ဒါေတြနဲ ့ ဒီအာရွေတြ တန္းစီရတာကိုု နားမလည္ဘူးနဲ ့ ေခါင္းတခါခါ ညည္းညူၿပီး က်န္ခဲ့ေလရဲ ့။ ဆီးခဏခဏသြားခ်င္သူေတြ ခရီးသြားတဲ့အခါ ေတာ္ေတာ္ဒုုကၡေရာက္တာပဲ။ ေန ့လည္စာစားတဲ့ေနရာက Old Faithful Geyser လိုု ့ ေခၚတဲ့ေနရာပါ။ ထမင္းပဲစားခ်င္တဲ့ အေဖတိုု ့ေၾကာင့္ ထမင္းရွာပံုုေတာ္ဖြင့္ေတာ့ ကံေကာင္းေထာက္မစြာ ထမင္းရိွေနတယ္။ ထမင္းနဲ ့ပုုဇြန္၊ အမဲသား၊ အရြက္ေၾကာ္ ရတယ္။ ညေနက်ရင္ ရဲလိုုးစတုုန္းေရကန္ေဘးမွာ အိပ္မွာမိုု ့ ထမင္းရဖိုု ့က မေသခ်ာဘူး သမီးေရ ထမင္းၿဖ ူႏွစ္ဘူးဝယ္လိုုက္တဲ့။ ထမင္းစားၿပီးခါနီး တိုုးဂိုုက္က ေရပန္းက ပန္းထြက္ေတာ့မွာမိုု ့ ကြ်န္မမိဘေတြကိုုၿပဖိုု ့ တိုုက္တြန္းပါတယ္။ ေရပန္းက နာရီဝက္မွာ တခါေလာက္ အၿမင့္ေပ ၂၀၀၊ ၃၀၀ ေလာက္ ပန္းထြက္တာပါ။ အဲဒီလိုု ပန္းထြက္တာကိုု ေစာင့္ၾကည့္ေနတဲ့ လူအုုပ္ၾကီးက မနည္းမေနာ အေယာက္ ၃၀၀ ကေန ၅၀၀ ၾကားေလာက္ ရိွတယ္။ ေနာက္သြားေရာက္တဲ့ေနရာေတြကေတာ့ ရႊံ ့မီးေတာင္ေတြပါ။ ရခိုုင္ၿပည္နယ္က မာန္ေအာင္ကႊ်န္းဖက္မွာလားမသိ နဂါးဗြက္ေတာင္လိုု ့ေခၚတဲ့ ရႊံ ့မီးေတာင္ရိွတယ္လိုု ့ ေၿပာတယ္။ မင္းဘူးဖက္မွာလည္း ရိွတယ္ေၿပာတယ္ ကြ်န္မေတာ့ မေရာက္ဖူးဘူး။ Dragon Mud Volcano မွာေတာ့ တြင္းေခါင္းထဲကေန ရႊံ ့ႏွစ္ေတြ ပြက္ပြက္ထြက္လာတဲ့အသံက နဂါးေအာ္သံလား ထင္ရလိုု ့ နဂါးဗြက္ေတာင္လိုု ့ နာမည္ေပးထားတာထင္တယ္။
အေဖတိုု ့လည္း ထမင္းေကာင္းေကာင္း မစားရ၊ တေနကုုန္ကားစီးရေတာ့ ပင္ပန္းနဲ ့ ဓာတ္ပံုုရိုုက္ရင္ေတာင္ မၿပံ ုုးႏိုုင္ေတာ့ဘူး။ ေနကလည္းပူေတာ့ မ်က္ေမွာင္ကုုတ္၊ ထမင္း ၄ ရက္ေလာက္ မစားရတဲ့ရုုပ္နဲ ့ ခရီးသြားတာ ေအးေအးေဆးေဆး သက္ေတာင့္သက္သာမရိွဘဲ အိမ္ၿပန္ဖိုု ့ ဘယ္ႏွစ္ရက္က်န္ေသးတယ္လိုု ့ တြက္ေနေတာ့တာပဲ။ ပင္ပန္းေတာ့ လူၾကီးေတြ ေနထိုုင္မေကာင္းၿဖစ္မွာ စိုုးရိမ္ရေသးတယ္။ ပင္ပန္းလြန္းလိုု ့ ေနာင္တရမိေပမဲ့ ကြ်န္မသြားခ်င္တဲ့ ေနရာေတြကိုုေရာက္ေတာ့ ေက်နပ္မိပါတယ္။ ေနာင္မ်ားဆိုု အဲဒီလိုု ခရီးရွည္ၾကီးထြက္ဖိုု ့ ေတာ္ေတာ္စဥ္းစားရမယ္။ ရဲလိုုးစတုုန္းေရကန္ကိုု လည္ပတ္ဖိုု ့ တနာရီအခ်ိန္ေပးပါတယ္။ အရင္ကလိုုမ်ိဳးဆိုုရင္ ေရကန္ေဘးနားက ၄၅မိနစ္ေလာက္ၾကာမဲ့ ထေရးလမ္းကိုု တပတ္ေလာက္ေလွ်ာက္မိမွာ။ ခုုေတာ့ ေရကန္နားအထိ ဆယ္မိနစ္ေလာက္ စတိသေဘာေလွ်ာက္ၿပီး နားေနၾကေတာ့တာပဲ။ ၿဖတ္သြားတဲ့ အမ်ိဳးသားဥယ်ာဥ္ဝန္ထမ္းမေလးကိုု ဓာတ္ပံုုရိုုက္ခိုုင္းတယ္။ သတ္မွတ္ထားတဲ့အခ်ိန္၊ စုုရပ္ေရာက္ေတာ့ ကားကမေရာက္ေသးဘူး။ ဆီသြားၿဖည့္တယ္နဲ ့ တူပါရဲ ့။ ညအိပ္မယ့္ေနရာက ေရကန္ေဘးက Bear Cabin ပါ အေဖတိုု ့က လူၾကီး ( အသက္ၾကီးတာကိုု ဆိုုလိုုပါသည္) ဆိုုေတာ့ တိုုးဂိုုက္က ေအာက္ထပ္ကိုု ေပးပါတယ္။ တံခါးဖြင့္လိုု ့မရလိုု ့ တိုုးဂိုုက္ကိုု ဖုုန္းလွမ္းဆက္၊ ဖုုန္းကေခၚလိုု ့မရ၊ ေဘးနားက တရုုတ္မေလးအခန္းလည္း တံခါးဖြင့္လိုု ့မရ၊ ဟိုုတယ္အၿပင္ထြက္ၿပီး တိုုးဂိုုက္ကိုု လွမ္းေခၚ ေနာက္ဆံုုးေတာ့ ဖြင့္လိုု ့ရသြားတယ္။ သစ္သားေတြနဲ ့ေဆာက္ထားတဲ့ သစ္လံုုးအိမ္ေလးက က်ဥ္းေပမယ့္ အိပ္ရံုုပဲေလ။ ကုုတင္ေၿခရင္းမွာ တင္ထားတဲ့ ဝက္ဝံရုုပ္ အလကားေပးတာမဟုုတ္ မယူသြားဖိုု ့ တိုုးဂိုုက္က မွာပါတယ္။
အခန္းထဲမွာ ေနရာခ်ၿပီးတာနဲ ့တိုုးဂိုုက္ညႊန္တဲ့ Convenient Store နဲ ့ အီတလီစားေသာက္ဆိုုင္မွာ ညစာသြားဝယ္တယ္။ အေမက ၾကက္မၾကီး ၾကက္ကေလးေတြအတြက္ အစာရွာထြက္သလိုု သမီးလည္း အစာရွာထြက္ၿပီတဲ့။ စပါဂါတီနဲ ့ ဟင္းခ်ိဳတစ္မ်ိဳး ဝယ္ပါတယ္ စပါဂါတီက ခ်ိဳလိုု ့မစားႏိုုင္ ဟင္းခ်ိဳကေတာ့ မဆိုုးဘူး။ ဒါေပမဲ့ ၿမန္မာပါးစပ္နဲ ့ မစားႏိုုင္ၿပန္ဘူး။ ေန ့လည္က ဝယ္လာတဲ့ ထမင္းၿဖ ူ၊ ပုုဇြန္ေတြကိုု ဗာလေခ်ာင္ေၾကာ္နဲ  ့ စားၾကတယ္။ ထမင္းက မာေနၿပန္ေတာ့ ထင္သေလာက္ မစားႏိုုင္ၿပန္ဘူး။ ကြ်န္မတိုု ့ေတြကေတာ့ ပင္ပန္းလိုု ့ အိပ္ေပ်ာ္ေပမယ့္ အေဖက အိပ္မေပ်ာ္ဘူးတဲ့။ အိပ္ေရးမဝရင္လည္း ေနာက္ေန ့ ကားေပၚမွာဆက္အိပ္ ခရီးေတြ ဆက္ရဦးမွာမလား။
Newer Posts Older Posts Home
►  August (7)
►  July (2)
►  June (5)
►  April (5)
►  March (9)
►  February (7)
►  January (6)
►  2014 (54)
►  December (6)
►  November (6)
►  October (6)
►  September (6)
►  August (4)
►  July (3)
►  June (4)
►  April (3)
►  March (4)
►  February (4)
►  January (2)
►  2013 (57)
►  December (3)
►  November (7)
►  October (6)
►  September (6)
►  August (5)
►  July (4)
►  June (4)
►  April (4)
►  March (4)
►  February (5)
►  January (4)
►  2012 (55)
►  December (1)
►  November (2)
►  October (4)
►  September (2)
►  August (4)
►  July (3)
►  June (9)
►  April (5)
►  March (5)
►  February (7)
►  January (8)
►  2011 (114)
►  December (7)
►  November (6)
►  October (5)
►  September (9)
►  August (12)
►  July (21)
►  June (18)
►  May (12)
►  April (12)
►  March (6)
►  February (4)
►  January (2)
►  2010 (2)
ဒီလို ေၿပာခဲ့ၾကတယ္။
#Daydream (1)
Animals (3)
Article (9)
Colorful Myanmar (2)
Emotion (4)
Environmnet (1)
Essays (35)
Facebook (3)
Feeling (8)
Fiction (1)
Flowers And Festivals Around The Myanmar Year (2)
Friends (9)
Gardens (1)
Humour (12)
Khin Myo Chit (2)
Knowledge (7)
My Family (28)
MySelf (29)
Performing Arts (2)
Political (10)
Religion (1)
Short Essays (7)
Tag Posts (15)
Thought (13)
Traveling (82)
University (14)
စိတ္အာဟာရ (2)
သေရာ္စာ (2)
အေတြးအၿမင္ (24)
ေထြရာေလးပါး (15)
အၿမဲသြားလည္ၿဖစ္တဲ့
သစ္ထူးလြင္ Myanmar News Now
ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္အမည္ အလဲြသံုးစားလုပ္သူကို ဖမ္းဆီး
7 minutes ago
Tun Tun's Photo Diary
Kalaw Day 1 & 2
မိုးေငြ႔ႏွင္႔အတူ
Perfume....
စိတ္ဝင္စားစရာ မာမာရဲ႔ ဝါသနာမ်ား
ေမႊးျပီးဆိမ္႕ေနတဲ့ မုန္႔ဆမ္းနယ္
က်မရဲ့ေနရာေလး
ႀကဳံဖူးခဲ့တဲ့ဂ်ပန္မ်ား(၃)
ေတြးမိေတြးရာ...ေရးမိေရးရာ
ခ်စ္ျခင္းထာဝစဥ္ တြင္ရစ္ေစ ...
Rolling to 2017 + Lab Report
သ တ္ ပုံ ကို မွ န္ ေ အ ာ င္ ေ ရ း ၾက
ခံစားမႈ႕သံစဥ္
အသြားနဲ႕ အျပန္
နွင္းဆီတစ္ခင္း ပန္းတစ္ျခင္း
သင္ မေပ်ာ္ရႊင္ဘူးလား ဆိုတာ သိႏိုင္သည့္ အခ်က္မ်ား
စြယ္ေတာ္အိပ္မက္ရွည္
လြင္ျပင္လႈိင္းငယ္
ဘုစုေမြးေန႔ ေမာင့္အမွတ္တရ ကဗ်ာေလး
အိမ့္ခ်မ္းေျမ႕ ရဲ႕သံစဥ္မဲ့အလကၤာမ်ား
ကေနဒါ - အေမရိကားႏွင့္ ရန္ကုန္ (ဇာတ္သိမ္း)
2 weeks ago
ကိုင္တြယ္ျခင္း အနုပညာ
3 weeks ago
ေဘာင္ခတ္ပါ၊ မသတ္နဲ႔ ...
3 weeks ago
အၿပဳံးမပ်က္ ေရွ႕သို႕ဆက္ မဂၤလာ တစ္ဆယ့္ႏွစ္
4 weeks ago
4 weeks ago
အားလံုုးဘတ္တဲ့ တီခ်မ္း
First of May
5 weeks ago
အန္တီတင့္၏ အမွတ္တရေလးမ်ား
ျဖတ္သန္းခဲ့ေသာ ဘ၀ရဲ႕ေန႔ရက္မ်ား
1 month ago
2 months ago
ပုဇြန္ခ ်ဥ္
2 months ago
sosegado တည္ ၿငိမ္ ေအး
2 months ago
သူႀကီးမင္း (တုံးဖလား)
သစၥာဓိ႒ာန္ ပုုံျပင္မွန္
3 months ago
www.myathwayni.com/
နတ္ေရးတဲ့ေရႊစာ
3 months ago
မေဗဒါရဲ႕ ေဗဒါလမ္း
သင်မသိကောင်း မသိသေးမဲ့ Park Bo Gum အကြောင်းလေးတွေ
3 months ago
စိမ္းရြက္ႏုေပၚက မိုးေရစက္မ်ား
3 months ago
ကြ်န္ေတာ့္ဘ၀ ဇာတ္ခံု - ေမာင္မ်ိဳး
အေၾကာက္တရားအားေက်ာ္ျဖတ္ျခင္း
4 months ago
ရုပ္႐ွင္ထဲမွာ ၇-၁၄
4 months ago
khin oo may
2011 memory
4 months ago
Rose of Sharon
5 months ago
တုိင္ 0 မ ္, Typhoon Nepartak, နာ ဂစ္ ႏ ွ င့ ္ စပ္ မိ စပ္ ရာ
5 months ago
Burmese taste - Iora
ထမင္းဘူးမ်ား (၂ )
6 months ago
အဝါေရာင္က်ီးကန္းေတြ ငါ့ဆီၿပိဳဆင္းလာတဲ့ေန႕က
7 months ago
ေရမရေသာ ေတာင္စဥ္မ်ား...
7 months ago
ရွမ္းေခါက္ဆဲြ ခ်က္နည္း ေနာက္တစ္မ်ိဳး
7 months ago
Wutyee Food House
Mario Bento ထမင္းဘူး
8 months ago
8 months ago
ၾကယ္ျပာရဲ ႔အိမ္ကေလး
" ကုိယ္႔ဇာတာက အဲ႔လိုပဲ "
8 months ago
ေနာင္ဂ်ိန္တို႔ မိသားစု
ကေလးမ်ား ႏွင့္ စာဖတ္ျခင္း အႏုပညာ
8 months ago
မမဝသုန္ နွင့္ အျပာေရာင္ေတာင္တန္းမ်ား
မွတ္တိုုင္မ်ား အေၾကာင္း
8 months ago
Danuphyu Daw Saw Yee (London)
အင္းေလးဘီးမုန္႔
9 months ago
10 months ago
ဝါေခါင္မိုး
ဇီဝေလာင္ကၽြမ္းမႈ
11 months ago
Kyi Aye (Literature)
11 months ago
ရင္ၿငိမ္းသူ
2015 ဒီဇင္ဘာ
✿ My Emotions ✿
အားငယ္ေနတဲ့သူရဲေကာင္း
ေရြးေကာက္ပြဲဆုိင္ရာ up to date သတင္း အခ်က္အလက္မ်ား စုစည္းမွဳ
ခ်စ္ၾကည္ေအး
ငယ္ငယ္တုန္းက ပြဲႀကိဳက္ခင္ကြ်န္မ
အစိမ္းေရာင္လြင္ျပင္
ခ်ယ္ရီပန္းတို႕ ပြင္႕ေဝခ်ိန္
Wathone Moe
Moscow - Wathone Moe
Oakkar7's Blog
တႏိုင္တပိုင္ေရသန္႔စင္ျခင္း-၂ (ေနေရာင္ျခည္ျဖင္႔ေရကိုပိုးမႊားသန္႔စင္ျခင္း)
ေန၀သန္ ရဲ႕ အိုေအစစ္
Just a minute
မိုးဦးစံပယ္
ခ်ီကာဂိုမွာ တေန႕တာ
နိမ့္ေသာ ျမန္မာ့စီးပြားေရးထဲက ျမင့္ေသာ သမၼတအႀကံေပး
သက္တန္႔ခ်ိဳ.....
ေမတၱာျဖင့္ ခ်ည္ေႏွာင္ျခင္းႏွင့္ ရွင္ဘုရင္တစ္ပါးရဲ႕ ခ်စ္ပံုျပင္
White Angel
"မယ္ဗိုက္ရဲ႕ခြဲစိတ္ခန္း အေတြ႔အႀကံဳ"
Angelhlaing
ကၽြန္မ ေနေပ်ာ္ခဲ႕ပါတယ္ ေမာင္
2 years ago
“အေတြးစေလးေတြ”
“ ေဆးေပါင္းခ . . . ”
2 years ago
အသားအရည္လွပဖို႔ နည္းလမ္းရွာေဖြထိန္းသိမ္းစို႔
2 years ago
အလွသစၥာ ပန္းပြင္႔မ်ား
လွမ္းမီေပမယ္႔
2 years ago
အျခားအျခားေသာ ၾကယ္ ေတြလို
2 years ago
Vista's Colorful Planet
လက္ရွိအေျခအေန
2 years ago
ေပ်ာ္ပါေစ ခ်ယ္
2 years ago
~ ဏီလင္းညိဳ ~
ပူစီ၊ ဘရာနီ၊ မုသာ၀ါဒႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္....
2 years ago
ကႏၱာရ ပန္းပြင့္
2 years ago
ေကာင္းကင္ၿဖဴ
Blog day ႏွင့္ အမွတ္တရမ်ား
2 years ago
♠ နတ္ဆိုးေရးတဲ့ အလြမ္းပုရပိုဒ္ ♠
2 years ago
ၾကည္ျဖဴခင္ခင္
“အေမ့ရင္ခြင္’’
2 years ago
Thet Nandar Family
မုန္႕ဟင္းခါး
3 years ago
ေ၀မုိးႏုိင္(မုံရြာ)
ဆ…ဆရာႀကီး…စပ္ၿဖီးၿဖီး
3 years ago
Baby taster
နံနက္စာႏွင့္ ေန႔လည္စာမ်ား
3 years ago
ေမ်ာလြင့္တိမ္ တို႕ နားခိုရာ....
ကၽြႏ္ုပ္နင့္အသက္ငါ့ေပး ဆရာႀကီးညိမ္းႏိုင္ ႏွင့္ ေဒၚလာ၁၁ဘီလ်ံေပ်ာက္ဆံုးမႈႀကီး
3 years ago
Haze & the Authors
3 years ago
မေလးၿမတ္၏ ဝါသနာ
အခုတေလာ မေလးတေယာက္ ဒီသီခ်င္း ေလးကိုၾကိဳက္ ၾကိဳက္
3 years ago
ၾကည္ၾကည္ရဲ႕ဒုိင္ယာရီ
3 years ago
AMK Creation
ပိေတာက္ရဲ႕သစၥာကို ၾကည္ညိဳေနတဲ့ေကာင္
3 years ago
အစရွိ အေနာင္ေနာင္မို ့အက်င့္ပါသြားမွာကို စိုးမိတယ္
3 years ago
Mon Petit Avatar
This Post Doesn't Have a Title on It
3 years ago
ၾကံဳခဲ့ရ နဗနဘ၀
50.1 ဘ၀ထဲ ရြာလည္ၾကသူမ်ား
4 years ago
!...* ေဆာင္းႏွင္းရြက္ ေတးခတ္သံ *...!
အိုင္ဖုန္း ဖိုက္ အလွဴခံပါတယ္
4 years ago
သစ္ေကာင္းအိမ္
4 years ago
ေရႊရတုမွတ္တမ္း
ေျခေထာက္ကိုဆြဲ .......သရဲ
5 years ago
မုိးပန္းခ်ီ
♨ . Qu Te Kitchen
အရာအားလံုးၿပီးၿပည္႔စံုခ႔ဲေသာ ဘ၀တစ္ခု၏ ရာဇ၀င္
အန္တီတင့္ (စက္မွု တကၠသိုလ္)
အေမွာင္ထုထဲက အလင္းစက္မ်ား
ကၽြန္ေတာ္လြတ္က်ခဲ့တဲ့ၿမိဳ႕ေတာ္
Moon Thet Pan - မြန္းသက္ပန္ (ေဆး-၁ )
အာကာေခတ္ပိုင္
ေတာက္ပႀကယ္စင္
ျမစ္က်ဳိးအင္း
ေတာက္ပႀကယ္စင္
မြန္မြန္ယိုကို
NYI LYNN SECK 18+ DEN
လြန္းထားထား(ေဆးတကၠသိုလ္)
Nine Nine SaNay
ကိုယ့္လိုဘေလာ့ဂါေပါက္စသူငယ္ခ်င္းေတြ
သတင္းေဆာင္းပါး
VOA News: သတင္း
BBCBurmese.com | ပင်မစာမျက်နှာ
Eleven Media Group
Mizzima Burmese
san.s.htun@gmail.com ဆီ ေဝဖန္အၾကံၿပ ုႏိုင္ပါတယ္။
ၿဖစ္တည္လာတဲ့ အေတြးမွ်င္ေလးေတြကို ဒိုင္ယာရီမွာ ေရးဖြဲ ့ေနသူတေယာက္...
View my complete profile
ပို ့စ္အသစ္တင္တိုင္း ပို ့ေပးဖို ့ အီးေမးလ္လိပ္စာ ထားခဲ့ရန္
Total Pageviews
Live Traffic Stats
© San San Htun. 2010 - 2016 | Privacy Policy. Powered by Blogger.