my my my en en en en my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my en my en my my my my my my my my my my en my en my my en my my my my my my my my my my my my my my my my en my en my my my my my my my my my en my my my my my my my my my my my my my my my my en en my en my en my my my my my my my my my my my my my my my my my my en my my my my my my my my my my my my my my my my my ru my my my my my my my en my en en my my my en en en my my my my my my my en en de en en de de de de en de de de en en de cs de en de de de en de de de en en de cs en de de de en de de en en de de en de de de en de de de en en de cs de en de de de en de de de en en de cs de en de de en en de de de en en de da de en de de en en de de de en de cs de en de de de en de de de en en de da de en de de de en de de de en en de cs de de de de my my my my en en en en en en en my my my en en en en en en en en en en en en en en en en fr sv fr my en en en en de en en en en en en en en en en en de en en en en en en en en de de en en en en my my my my my my my my my my en de my my my my my de de my en en en en en en en en my en
Showing posts with label ေဆာင္းပါး. Show all posts
မဗေဒါဘလော့ကိုဖတ်ရတာ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းရှိတယ်။ အဲ့ဒါကြောင့် ဖတ်ရတာကောင်းတယ်လို့ ပြောလာတဲ့ စာဖတ်သူတွေရှိရင် မဗေဒါ စိတ်ထဲ စိုးရိမ်စိတ်လေးဖြစ်မိပါတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အပြင်လောကမှာတော့ မဗေဒါရဲ့ တည့်ထိုးအိုးပေါက် ပွင့်လင်းပြောဆိုမှုကြောင့် ပိဿလေးနဲ့ ဘေးပစ်သလိုဖြစ်သွားတဲ့ အဖြစ်အပျက်မျိုးတွေရှိသလို။ မဗေဒါကို တဖြည်းဖြည်း ချဉ်သွားကြတဲ့ အပေါင်းအသင်းတွေလဲ ရှိပါတယ်။ အထူးသဖြင့် မဗေဒါစိတ်ထဲက ရင်းနှီးလေ ပိုပြီး ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောလေဖြစ်တာကြောင့် မဗေဒါနဲ့ ကြာကြာပေါင်းဖြစ်နေသေးတဲ့သူဆိုတာ လက်ချိုးရေလို့ရပါတယ်။ အဲ့ဒိလူတွေလဲ မဗေဒါကို ချဉ်ခဲ့တဲ့ အခါတွေရှိကောင်းရှိပေမဲ့ စိတ်ထဲမထားပဲ အချိန်တော်တော်ကြာပေါင်းဖြစ်တဲ့အတွက် ထိုသူတွေကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ (သတိထားမိသလောက် မဗေဒါရဲ့ လက်ချိုးရေလို့ရတဲ့ အခင်ဆုံးသူငယ်ချင်းတွေအကုန်လုံးနီးပါးက သူတို့အကြောင်း အလွန်မှ လျှိုကြတဲ့သူတွေများပါတယ်။)
အဲ့ဒါကြောင့် မဗေဒါနဲ့သာ စာဖတ်သူတွေ အပြင်မှာ ခင်မင်ခွင့်ရမယ်ဆိုရင် မဗေဒါရဲ့ ပွင့်လင်းမှုကို သည်းခံနိုင်ကြပါ့မလားလို့ စိုးရိမ်မိရင်း အောက်က ဆောင်းပါးလေးကို ရေးချင်လာမိတယ်။
ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းနဲ့ ဟန်မဆောင်ပဲ စိတ်ထဲရှိတဲ့အတိုင်း နေတတ်၊ပြောတတ်တဲ့ သူတစ်ယောက်အတွက် ကောင်းတဲ့အချက်တွေ အများကြီးရှိပါတယ်။ ဟန်ဆောင်စရာမလိုအပ်ပဲ ကိုယ့်စိတ်ရင်းအတိုင်းပြောဆိုတဲ့အတွက် စိတ်မလုံမလဲဖြစ်မနေတတ်ပါဘူး။ ဖုံးအုပ် ဟန်ဆောင်နေစရာ သိပ်မရှိတဲ့အတွက် တစ်လိမ်ပေါ် နှစ်လိမ်ဆင့်ဆိုတဲ့ နောက်ဆက်တွဲ ပြဿနာတော်တော်များများ မရှိပါဘူး။ ကိုယ်ဘာလိုချင်လဲဆိုတာကို အသေအချာသိတဲ့အပြင် အဲ့ဒိ ကိုယ်လိုချင်တာကိုလဲ သွယ်ဝိုက်ပြီး လျှောက်မပြောနေပဲ တခြားလူတွေ သိအောင် တည့်တည့်ပြောရမှာလဲ ဝန်မလေးတဲ့သူတွေပေါ့။ သူတို့ဟာ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို အသေအချာချဖို့ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ယုံကြည်မှုရှိတဲ့သူတွေဖြစ်ပြီး ဆုံးဖြတ်ချက်မှားသွားခဲ့ရင်လဲ ကိုယ့်ဆုံးဖြတ်ချက်နဲ့ကိုယ်ဆိုတဲ့အတွက် နောင်တသိပ်မရှိတတ်ပါဘူး။ သူတို့ဟာ သူငယ်ချင်းအပေါင်းအသင်းတွေကိုလဲ စိတ်ရင်းအတိုင်း (Sincere) ဖြစ်ဖြစ်ပေါင်းလေ့ရှိတဲ့အတွက် သူတို့ စိတ်ထဲမှာ အထီးကျန်ဆန်မှုဆိုတာ သိပ်မရှိပါဘူး။ ၂မျိုးပဲရှိမယ်။ သူတို့ ခင်ရင်ပေါင်းမယ်၊ မခင်ရင် မပေါင်းဘူး။ မခင်ပဲနဲ့ ဟန်လုပ်ပေါင်းနေရင် ဘယ်လောက် အပေါင်းအသင်းများများ ကိုယ့်စိတ်ထဲက သူငယ်ချင်းအပေါင်းအသင်းရဲ့ နွေးထွေးမှုကို မခံစားနိုင်တဲ့အပြင် ကိုယ့်စိတ်နဲ့နှိုင်းပြီး အားလုံးကို လိုက်သံသယဝင်နေတဲ့အတွက် အမြဲပဲ အထီးကျန်သလိုဖြစ်နေတတ်တယ်လို့ ထင်ပါတယ်။
သူတို့ဟာ သူတို့ကိုယ်တိုင်လဲ စိတ်ထဲရှိတာတွေကိုပြောတတ်သလို။ သူများတွေကိုလဲ အဲ့လိုပဲ ပြောဖို့ မျှော်လင့်တတ်ကြတယ်။ ကံဆိုးစွာပဲ လူတော်တော်များများက သူတို့လို မဟုတ်တဲ့အတွက် အသိုင်းအဝိုင်းကြားမှာ အရိုင်းအစိုင်း၊ စကားပြောလို့မကောင်းသူ၊ ကိုယ်ချင်းမစာတတ်သူ စသည်ဖြင့် နာမည်တပ်ခံရလေ့ရှိပါတယ်။ တစ်ခါတစ်လေ ပွင့်လင်းမှုဆိုတာ တစ်ချို့လူတွေအမြင်မှာ ရိုင်းနေတတ်သေးတယ်လေ။ ဒီတော့ စိတ်ရင်းအတိုင်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောဆိုတတ်သူတွေ ကြုံတွေ့နေကျ အချက်လေးတွေကို အင်တာနက်မှာတွေ့သလောက် ကိုယ်နဲ့တိုက်ဆိုင်တဲ့အချက်လေးတွေကို ရေးချပါရစေ။
၁။ သူတို့ရဲ့ စိတ်ရင်းအတိုင်း ပြုမူခြင်း၊ ဖွင့်ပြောခြင်းဟာ တစ်ခါတစ်လေမှာ ရိုင်းစိုင်းမှုအဖြစ်ထင်မြင်ခံရတယ်။
သူတို့ဟာ သူတို့ စိတ်ထဲမှာတွေးတဲ့အတိုင်း ပါးစပ်က ထွက်လာတတ်တယ်။ တစ်ယောက်ယောက်ကများ ကိုယ်မကြိုက်တာလုပ်နေရင် အဲ့ဒိလူ နာကျင်ပါစေဆိုတဲ့ စိတ်ထားမရှိပေမဲ့ သူတို့ ပါးစပ်က အလိုလို ပြောမိလိုက်ရောပဲ။
ဖြစ်စဉ်။ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ယောက်က သူ့စိတ်ထဲရှိတာကို မပြောပဲ သွယ်ဝိုက်ပြောနေရင် တည့်တည့်ပြောဖို့ ဒဲ့မေးထည့်လိုက်တာမျိုး။ ရထားပေါ်မှာ ရေမွှေးပုလင်းမှောက်အောင် စွတ်လာတဲ့ လူဘေးလာရပ်ရင် ပေါ်တင်ပဲ နှာခေါင်းပိတ်နေတာမျိုး။
၂။ သူတို့ပြောလိုက်တဲ့စကားကြောင့် တစ်ချို့လူတွေခံရခက်ခက်ဖြစ်တတ်တယ်။ (တစ်ခါတစ်လေ စိတ်ဆိုးသွားတဲ့အထိပဲ)
သူတို့က သူတို့အတွေးနဲ့ နာကျင်လိုစိတ်မပါပဲ ပြောလိုက်တဲ့ စကားတွေကြောင့် လူတွေ စိတ်ဆိုးသွားတဲ့ အခါတွေနဲ့ အများကြီး ကြုံရတယ်။ လူတော်တော်များများက စကားကို အထအနကောက်တတ်ကြတဲ့အတွက် လူတော်တော်များများဟာ သူတို့မရည်ရွယ်တဲ့ အဓိပ္ပါယ်တွေကောက်ပြီး ဖင်နာသွားတတ်ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့လို ဖင်နာတွေကိုလဲ သူတို့ဟာ သိပ်လဲ ဂရုစိုက်မနေတတ်တဲ့အတွက်ကြောင့် သူတို့ရဲ့အကျင့်ကိုလဲ ပြင်ဖို့ စိတ်ကူးမရှိဘူး။
တစ်ခုတော့ရှိတယ်။ အဲ့လိုဖင်နာတွေများလာပြီး စုမိသွားရင်တော့ သူတို့ရဲ့လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းပွဲတွေမှာ ကိုယ့်ကို မဖိတ်တော့တာတို့။ Gathering လုပ်ရင်တောင် ကိုယ့်ကိုချန်ခဲ့တာမျိုးတွေ ဖြစ်လာတတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကိစ္စတော့မရှိပါဘူး သူတို့ကလဲ အဲလို ဟန်ဆောင်ပေါင်းသင်းရမဲ့ နေရာမျိုးတွေကို အပင်ပန်းခံပြီးမှ မသွားချင်တာ။
လူ၁။ ။ ငါဗီယက်နမ်ကော်ဖီသောက်ချင်လို့ ဘယ်မှာဝယ်ရမလဲ မသိဘူး။
လူ၂။ ။ ငါ့ဆီမှာ တစ်ထုတ်ရှိတယ်။ ဖောက်တော့ဖောက်ပြီးသားပဲ ဒါပေမဲ့ နင်လိုချင်ရင်ပေးမယ်။
မဗေဒါ။ ။ (စိတ်ကောင်းစေတနာကောင်းနဲ့ လူ၁ ယူရမှာ အားနာနေမှာစိုးတဲ့ အတွေးနဲ့ ဝင်ပြော)နင်အားမနာနဲ့နော်။ လူ၂ က ဝယ်ပြီးမှ မကြိုက်လို့ မသောက်ချင်တော့လို့ နင်စိတ်အေးအေးနဲ့ ယူလို့ရတယ်။
လူ၁။ ။(တော်သေးသည်။ စိတ်တော့မဆိုးသွားပေမဲ့ ခံရခက်သွားသော ပုံစံဖြင့် ရီကာပြန်ပြောသည်) နင်ကတော်တော် တည့်ထိုးပြောတတ်တာပဲ။ အရောင်းဝန်ထမ်းလုပ်လို့တော့ ဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူး။
စာကြွင်း။ ။ ပြီးခဲ့တဲ့အပတ်ကမှ အဲ့ကိစ္စဖြစ်သွားလို့ ဒီပိုစ့်ရေးချင်သွားမိတာဖြစ်သည်။ ထိုသူက စိတ်ထဲမှတ်ပြီး စိတ်ဆိုးတတ်သည့် လူမျိုးမဟုတ်ပဲ မဗေဒါကို နားလည်သောကြောင့် တော်သေးသည်။ မဗေဒါမှာ အဲ့လိုမျိုး အဖြစ်အပျက်တွေ အများအပြားရှိသည်။ ကိုယ်ကတော့ ကိုယ့်စိတ်နဲ့ ယှဉ်ပြီးပြောချင်းဖြစ်သည်။ သူယူရမှာ အားနာနေမှာစိုးသဖြင့် တစ်ဖက်လူအတွက်လဲ အလကားဖြစ်နေမဲ့အတူတူ တစ်ဦးတစ်ယောက်အတွက် အသုံးဝင်သွားတာ ပိုတောင်ကောင်းသေးသည် ဆိုသည့်အတွေးဖြင့်ပြောခြင်းဖြစ်သည်။ ကိုယ့်ကို ခုလိုပြောလျှင်လဲ စိတ်ဆိုးမည်မဟုတ်။ သူများပစ္စည်းဟူသည် အလကားရသည်မရှိ။ ကိုယ့်ကို အလကားတစ်ခုခုလာပေးနေလျှင် နောက်တွင် ရည်ရွယ်ချက် တစ်ခုခုရှိသည်ချည်း။ အဲ့ဒါကြောင့် ခုလို ပိုနေလို့၊ မလိုချင်တော့လို့၊ မကုန်လို့ ပေးသည်ဆိုသည့် အကြောင်းပြချက်သည် မဗေဒါအတွက်တော့ စိတ်သန့်သန့်လက်ခံချင်သော အကြောင်းပြချက်များဖြစ်သည်။ ဒါကို တော်တော်များများကတော့ အကျန်မို့ပေးသည်။ သူများမလိုချင်တာယူရတာ အောက်ကျသည်။ စသည်ဖြင့် ဘာလို့အတွေးချော်ကြမှန်းတော့ နားမလည်နိုင်။ သူများမလိုချင်လို့ပေးသည်ဆိုလျှင်တောင်မှ ကိုယ့်အတွက် အသုံးဝင်နေဖို့က အဓိက မဟုတ်ပါလား။ အကြောင်းပြချက်သိတော့ စိတ်အေးလက်အေးတောင် ယူလို့ရသေးတယ် မဟုတ်ပါလား။ မဗေဒါအတွက်တော့ လူတစ်ယောက်က ကိုယ့်ကို တမင်တကာ နှိမ်ချင်လို့ ထိုသို့အကြောင်းပြချက်များဖြင့် ကိုယ်လိုအပ်နေသည့်အရာတစ်ခုကို လာပေးလျှင်တောင် နှိမ်သည်ဟု ထင်မိမှာ မဟုတ်သည့်အတွက် သိမ်ငယ်သွားမှာ မဟုတ်တဲ့အပြင် ထိုသူ၏ နှိမ်ရန် ကြိုးပမ်းမှုသည် အချည်းနှီးသာဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။
၃။ သူများအတွက် နာကျင်နေလျှင်တောင် အမှန်တွေချည်း မြင်တဲ့အတိုင်းပြောတတ်သည်
လူတော်တော်များများက အမှန်ကို အမှန်အတိုင်းလက်ခံနိုင်ကြသူ ရှားသည်။ သို့သော် သူတို့ကတော့ အမှန်အတိုင်းပင်ပြောအုံးမှာပဲဖြစ်သည်။ တခဏတာ အနာကျက်အောင် ဖြေသိမ့်ပေးလိုက်ခြင်းသည် နောက်ပိုင်းတွင် အနာပုတ်သိုးသွားပြီး ကုရာနတ္ထိဆေးမရှိသည်အထိကြီးသွားနိုင်သည်ဟု သူတို့ ယုံကြည်သည်။ ထိုသို့ အဖြစ်ခံမည့်အစား အရှိကို အရှိအတိုင်း ကောက်ချက်ချ အကြံပေးတတ်ကြသည်။
အသည်းကွဲသူများအတွက်တော့ သူတို့ကို ရင်ဖွင့်အကြံဉာဏ်တောင်းရန် ရှောင်သင့်သည်။ သူတို့က သင့်ခံစားချက်ကို နားလည်ပေးနိုင်သော်လည်း အခြေအနေ အမှန်အတိုင်းကိုသုံးသပ်ဖွင့်ပြောမည်ဖြစ်သဖြင့် တဖက်လူကြားချင်သော၊ တစ်ဖက်သား လိုချင်သော စကားလုံးများ အကြံဉာဏ်များကို ပေးချင်မှ ပေးလိမ့်မည်။
ဖြစ်စဉ်။ ။ အကြီးအကျယ်အသည်းကွဲနေသော ယောင်္ကျားလေးသူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က သူ့ကို ပက်ပက်စက်စက် ညာချကာ ပစ်သွားသော သူ့ချစ်သူကောင်မလေးကို လက်ဆောင်ပစ္စည်းများထပ်ပေးလျှင် ပြန်ရနိုင်မည်ထင်ပါသည်ဟု ရှိုက်ကြီးတငင်ငိုကာပြောနေသည်။ သူဘယ်လောက် အနစ်နာခံချစ်ခဲ့ပေမဲ့ ထိုကောင်မလေးက သူ့ကိုထားသွားကြောင်း။ ဒါပေမဲ့ ထိုကောင်မလေးက ပြန်လက်ခံမည်ဆိုလျှင် ပြန်ဆက်ချင်ကြောင်းပြောနေသည်။ သူပြောသမျှ မဗေဒါ နားထောင်ပေးသည်။ အသည်းကွဲသည်ဆိုသည်ကို မဗေဒါလဲ ခံစားဖူးသဖြင့် ထိုသူကို အကြွင်းမဲ့ ကိုယ်ချင်းစာသည်။ ဒီတစ်ဒင်္ဂ အချိန်လေးကိုသာ ကျော်ဖြတ်နိုင်လျှင် သူ့အတွက် ထိုက်တန်သူနောက်တစ်ယောက်နှင့် ထပ်တွေ့နိုင်သေးသည်ဟု ယုံကြည်သည်။ ထိုအချိန်တွင်သူက
အသည်းကွဲသူ။ ။ ငါဘာဆက်လုပ်ရမလဲ? သူငါ့ကို သံယောဇဉ်တော့ ရှိအုံးမှာ ဟုတ်တယ်မဟုတ်လား?
မဗေဒါ။ ။ (အလွန်တရာမှ ကိုယ်ချင်းစာသော မျက်နှာဖြင့်)။ ငါ့အမြင်တော့ နင့်အဖြစ်က တော်တော်နွားကျနေပြီ။
ထိုသူ ‘အင်’ကနည်းတော့ ဖြစ်သွားသည်။ ကိုယ်အပြင်လူအနေနဲ့ အမြင်အရတော့ ထိုကောင်မလေးကို ပြန်ရလျှင်ရော သူတို့ Relationship က အရင်အတိုင်း အက်ရာမရှိပြန်ကောင်းမည်ဆိုသည်မှာ မဖြစ်နိုင်။ ကောင်မလေးနဲ့ ပြန်ဖြစ်နိုင်ပါသေးတယ်ဆိုပြီး မဟုတ်တာကို ယာယီနှစ်သိမ့်မှုပေးကာ ရောဂါလဲ မရှည်ကြာစေချင်။ အသည်းကွဲသူအတွက် ပထမအဆင့်က ပြတ်သွားပြီဆိုတာကို အသိအမှတ်ပြုဖို့ပဲ မဟုတ်ပါလား။ သူပြောသမျှ နားထောင်ပေးရင်း ကိုယ်ပြောချင်နေတာတွေကို မပြောပဲ ပါးစပ်ပိတ် ထားနိုင်သေးသည်။ ခုလို မဗေဒါရဲ့ အမြင်ကို သူမေးတော့လဲ အမှန်အတိုင်းဖြေရမည်ပင်။
၄။ တပါးသူကို မျှော်လင့်ချက်အတုအယောင်ပေးခြင်းသည် တစ်ခါတည်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပြောလိုက်ခြင်းထက် ပိုရက်စက်သည်ဟု ထင်သည်။
သူတစ်ပါး ခံစားချက်ကို နာကျင်သွားမည်စိုးသည်ကို သိပ်မစဉ်းစားတတ်။ အဲ့လိုအတွေးမျိုးကိုး လုံးဝခေါင်းထဲမရှိသူ။
တချို့သူတွေအထင်မှာ “ငါဒါမျိုးတိုက်ရိုက် ပြောလိုက်ရင် ဘယ်သူ့ကတော့ နာကျင်သွားလိမ့်မယ်” ဆိုတဲ့ အခြေအနေမျိုးတွေမှာ သူတို့ကတော့ သူတို့ စိတ်ထဲတွေးတဲ့အတိုင်း ဘယ်အချိန်မေးမေးပြောမည်သာ။
ဖြစ်စဉ်။ ငယ်ငယ်က စကားလိုက်ပြောသော လူတစ်ယောက်ကို သူ့ထက် သူ့ညီကို ခင်ချင်တာဖြစ်ကြောင်း၊ သူအထင်လွဲပြီး ရောဂါပိုရင့်သွားမှာစိုးလို့ ရှင်းပြလိုက်သည်။ သူပဲ ချစ်ပါသည် အရင်ကတော့ လိုက်ပြောပြီးတော့ နောက်ပိုင်း လမ်းတွေ့လျှင်တောင် ထိုသူက ကိုယ့်ကို မျက်စောင်းစထိုးသည်။ ခက်ပါရောလား။ အဲ့လိုမပြောပဲ ကြိုးရှည်ရှည်နှင့် လှန်ပြီး သူ့ကို အသုံးချမည့် မိန်းမမျိုးက ပိုမရက်စက်ပေဘူးလား?
၅။ သူဌေးအစရှိတဲ့ အကြီးအကဲများလဲ သိပ်မကြောက်တတ်။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်အကျင့်ကိုယ်သိသဖြင့် အတတ်နိုင်ဆုံး ခပ်ဝေးဝေးနေသည်။
တခြား လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေက အကြီးအကဲမို့ ကပ်ဖားကာ အကြိုက်လိုက်ပြော၊ လိုက်လုပ်နေတတ်ပေမဲ့ သူတို့ကတော့ အဲလိုမဟုတ်။ ကိုယ့်ထက်ရာထူးကြီးလို့ လေးစားသမှုပေးသလို သူ့ရဲ့စွမ်းဆောင်မှုကို အသိအမှတ်ပြု အလေးထားသော်လည်း လူလူချင်းတန်းတူဟုသာမြင်သည်။
သူတို့ကိုပေးသမျှ အလုပ်တွေကို တာဝန်ကျေအောင်လုပ်ပေးတတ်ကြသော်လည်း သူတို့ကို နှိမ်ချိုးပြီးပြုမှုခိုင်းစေသည့်ကိစ္စများကိုတော့ သူတို့ လက်ခံမည်မဟုတ်ချေ။ ကိုယ့်အားကိုယ်ကိုးကာ ကိုယ့်လုပ်စာကိုယ်စားနေသူချင်းအတူတူ သူတို့သည်လဲ လေးစားမှုခံယူထိုက်သူဟု ယုံကြည်သည်။
ထို့ကြောင့်သူတို့သည် သဘောကောင်းသော သူဌေးများဖြင့်သာ သင့်တော်တတ်သည်။ အမြှောက်ကြိုက် ဘက်လိုက်သော သူဌေးများ မျက်မုန်းကျိုးသည်။ လစာဘယ်လောက်ကောင်းကောင်း အခွင့်ရေးဘယ်လောက်ရရ “Devil wear prada” ကားထဲက သူဌေးမျိုးကိုဆိုလျှင်တော့ အလုပ်မထွက်ခင်ကို အသေအချာ စိတ်ထဲရှိတာ ပြောပြီးမှ ထွက်မည့်သူစား။ (Back stub တော့ လုပ်မည်မဟုတ်)။
ဖြစ်စဉ်။ ။ GM က မဗေဒါကို report တစ်ခု ပြင်ဆင်ခိုင်းသည်။ မဗေဒါပြင်ထားသမျှကို အကြိမ်ကြိမ် perfect မဖြစ်သရွေ့ ပြင်ခိုင်းသည်။ သူထောက်ပြသမျှ အကြောင်းပြချက်တွေခိုင်လုံနေသည်ဟု လက်ခံသဖြင့် မညီးမငြူ ပြင်ပေးခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတစ်ခေါက်တွင်တော့ သူပြောသည့်အကြောင်းပြချက်သည် သိပ်မခိုင်လုံဟုထင်သဖြင့် Department တစ်ခုလုံး၏ GM ကို ကိုယ့်အမြင်လေး ပြန်ပြောမိတော့သည်။
GM။ ။ ဒီမှာကြည့် ဒီလိုင်းလေးကို ဟောဒီလိုလေး နည်းနည်းလေး ကျဉ်းလိုက်ရင် ပိုကြည့်မကောင်းသွားဘူးလား။
မဗေဒါ။ ။ (ကိုယ့်အမြင်အရတော့ ပိုကြည့်မကောင်းသွားပါ ဒီတော့…) ဒါကတော့ တစ်ဦးတစ်ယောက်ရဲ့ အကြိုက်နဲ့ပဲ ဆိုင်မယ်ထင်တယ် သူဌေး။ ဒါပေမဲ့ သူဌေးလိုချင်သလို ပြင်ပေးပါ့မယ်။ ကျွန်မကတော့ စောစောကဟာ ပိုကြည့်ကောင်းတယ်လို့ ထင်ပါတယ်။
သူဌေးကလဲ သူ့ဟာ မကောင်းဘူးပြောရင် မကြိုက်တဲ့သူဆိုတော့ သူ့အကျင့်အတိုင်း “ No… No. No No” ဆိုပြီး ပြန်ညင်းနေသေးတယ်။ မဗေဒါလဲ “ဟုတ်။ ပြင်ပေးမယ်” စိတ်ထဲကတော့ နင့်အကြိုက် ဆိုတာလေး ရှေ့ကထည့်ပြောလိုက်တာပေါ့။
၆။ ဒုံးဝေးတဲ့ သူတွေ၊ အလိုက်ကန်းဆိုး မသိတဲ့သူတွေ၊ ငကြွားတွေ အတွက် သည်းခံနိုင်စွမ်း သိပ်မရှိဘူး။
ငတုံးတွေနဲ့ ပတ်သတ်ရပြီဆိုရင် သူတို့ကို နားလည်သည်းခံ စိတ်ရှည်ဖို့ထက် ကိုယ့်မျက်လုံးသာ ကိုယ် အက်ဆစ်နဲ့ပက်လိုက်ချင်သလို သူတို့ ခံစားရတယ်။
ငတုံးတွေ ငကြွားတွေအတွက် သင့်အချိန်ကိုပေးနေရတယ်လို့ ထင်လာရင် သူတို့အရင်ဆုံးအဲ့ဒိနေရာကနေ ထထွက်သွားဖို့ လိုလာပြီလို့ထင်တယ်။ အဲလိုမှပဲ သူတို့ကို မအော်မိ၊ မျက်နှာပေး မပေးမိမှာလေ။
ဖြစ်စဉ်။ ။ အလုပ်ထဲမှာ ကိုယ်နဲ့အလုပ်အတူဝင်တဲ့ လူကြီးတစ်ယောက်ရှိတယ်။ ကိုယ့်အဖေအရွယ်လောက်ဆိုတော့ သိပ်မပြောချင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူလုပ်ထားပြီး ပြဿနာကြီးပြီဆိုမှ ခွင့်တွေကောက်ယူပြီး ကိုယ်က သူ့ပြဿနာတွေကို urgent ဆိုပြီး ဒိုင်ခံဖြေရှင်းရတယ်။ ကိုယ်ဖြေရှင်းပြီးတော့ သူခွင့်ကပြန်လာပြီး။ I know, I know လုပ်တယ်။ ဘာတွေလုပ်ဖို့ လိုအပ်သေးတယ်။ မသိရင်မေးပါပြောလဲ I know, I know လုပ်တယ်။ နောက်ပိုင်း အလုပ်တွေအကုန် ကိုယ်ပဲ ဒိုင်ခံလုပ်တယ်။ သူလုပ်လို့ ပြဿနာကြီးလာလို့ ဖြေရှင်းရတာထက် ကိုယ့်ဟာကိုယ်တစ်ကြိမ်ပဲ လုပ်ရတာ ပိုအဆင်ပြေတယ်။ သူကတော့ လူကြီးကို မလေးစားဘူးလို့စွပ်စွဲတယ်။
ငကြွားတွေနဲ့တွေ့ရင်တော့ စိတ်ရှိရင် မသိချင်ယောင်ဆောင်ပြီးပဲ နားထောင်တယ်။ အပျင်းပြေပေါ့။ ဘယ်လောက်များကြွားနိုင်မလဲလို့။ စိတ်မရှိရင်တော့ ထထွက်သွားတယ်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် လေနဲ့ပြောတာ လူတိုင်းပြောနိုင်တယ်။ အနောက်က အလုပ်နဲ့သက်သေမပြနိုင်ရင်တော့ ငကြွား၊ ငပေါကြီးတွေပဲ ဖြစ်ကြမှာပဲ။
၇။ သူတို့လို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း မနေနိုင်တဲ့သူတွေက သူတို့ကို မျက်မုန်းကျိုးလာကြတယ်။
သူတို့က သဘောရိုးနဲ့ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းဆက်ဆံသလောက် ဟန်ဆောင်ပန်ဆောင်လုပ်သူတွေ မနာလိုတိုရှည်ဖြစ်နေတဲ့ သူငယ်ချင်းတွေကို သိတာနဲ့ သူတို့ဘဝထဲက ထုတ်ပြစ်ဖို့ ဝန်မလေးကြဘူး။ သူတို့က အမြဲ တည့်တည့်မတ်မတ်ပဲနေတတ်တဲ့သူတွေလေ။ ကွေ့ကောက်နေတဲ့ အပေါင်းအသင်းပေါင်းပြီး ၂ဦး ၂ဘက်ဘာအကျိုးရှိမှာလဲ လို့ တွေးတတ်ကြတယ်။
ဖြစ်စဉ်။ ။ တော်တော်လေး ရင်းနှီးပြီးမှ ကိုယ့်အပေါ် စိတ်ရင်းမမှန်၊ နောက်ကျောဓားနဲ့ထိုးတဲ့ သူငယ်ချင်း ၂ယောက်ကို ဘဝထဲက လုံးဝမေ့ထားတယ်။ ဒေါသထွက်တယ် စိတ်ဆိုးတယ်ဆိုတာတွေနဲ့တောင် မထိုက်တန်ဘူးလို့ထင်တယ်။
ဘာရယ်မဟုတ်ပါဘူး။ ဘလော့လေးကို ပုံမှန် Update လေးလုပ်ချင်တာနဲ့ ရေးလိုက်တာပါ။
မဗေဒါ စာဖတ်သူတွေမှာရော ခုလိုမျိုး Straightforward လူမျိုးတွေရှိလား? ဘယ်အချက်တွေတိုက်ဆိုင်လဲ?
မဗေဒါလို လူ့ဂွစာနဲ့ အပြင်မှာတွေ့ရင်ရော စိတ်မဆိုးပဲ ဘယ်လောက်ကြာကြာနေနိုင်မယ်ထင်လဲ?
သိပ်တော့ မလန့်ပါနဲ့။ ခုမှ စတွေ့တဲ့သူကို တန်းပြီး Straightforward အရမ်းဖြစ်တဲ့အထိတော့ မဗေဒါ အခြေအနေက မဆိုးသေးပါဘူး။ :P
ဟိုးရွည္ရွည္တုန္းက စာေမးပဲြနီးမွ စာေတြကို ကပ္ကပ္ျပီးက်က္တတ္တဲ့ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ရွိသတဲ့… အဲဒိေကာင္မေလးက အနီးကပ္မွ စာက်က္ေပမဲ့ အမွတ္ထြက္လာရင္လဲ အျပည့္မရေသာ္ျငား အတန္အသင့္ျမင့္တဲ့အမွတ္ကိုရသတဲ့… ဒီေတာ့ သူမဟာ ဥာဏ္ေကာင္းတယ္လို႔ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ခံယူထားသလို မိဘေတြရဲ႕ ဥာဏ္ေကာင္းတယ္ဆိုတဲ့ ခ်စ္စႏုိးနဲ႔ ခ်ီးမႊမ္းစကားေတြကိုလဲ မွန္ကန္တယ္လို႔ ေကာက္ခ်က္ခ်ထားသတဲ့… သူမဟာ ရုပ္ျမင္သံၾကားကျပတဲ့ ဇာတ္လမ္းတဲြေပါင္းစံုကိုလဲ အလြတ္မေပးအကုန္ၾကည့္သတဲ့… အဲဒိေကာင္မေလး ၁၀တန္းေရာက္ေတာ့ က်ဴရွင္ေတြ မနားတမ္းတက္ျပီး ဆရာေတြကလဲ စာမွန္မွန္ေမးလို႔ က်က္ရတာေရာ… အိမ္ကလဲ တျခားအေပ်ာ္အပါးေတြေလ်ာ့လိုက္ျပီး စာကိုပိုဦးစားေပးလာတာေရာ… တျခားကိစၥဘာမွ ပူပင္စရာမလိုပဲ စာကိုပဲေခါင္းထဲထားရတာေရာ… ၁၀တန္းေလးမွမေအာင္ထားရင္ လိပ္ကိုပက္လက္လွန္ထားသလို ယက္ကန္ယက္ကန္ျဖစ္ေနမယ္ဆိုတဲ့ ဆိုရုိးကို ေၾကာက္စိတ္ေၾကာင့္ေရာ… သူမ စာကို အထိုက္အေလ်ာက္မွန္မွန္က်က္ခဲ့ပါတယ္… ဒါေတာင္ ေကာင္မေလးရဲ႕၀ါသနာ ဇာတ္လမ္းတဲြၾကည့္ျခင္းကိုေတာ့ တားဆီးလို႔မရခဲ့ပါဘူး… သူမကို ဇာတ္လမ္းတဲြေပးၾကည့္ရင္ က်န္တဲ့အခ်ိန္ခဏကို စာစိတ္ပါ၀င္စားစြာလုပ္လိုက္တာနဲ႔ သူမဟာ စာရသြားတတ္ပါတယ္… သို႔ေသာ္ သူမစိတ္ထဲတြင္ေတာ့ မိဘမ်ား ေျပာေနက်စကားအတိုင္း “၁၀တန္းျပီးရင္ ၾကိဳက္တာလုပ္ ခု ဒီႏွစ္ေတာ့ ၾကိဳးစားလိုက္ဦး” ဆိုတဲ့စကားကို အာမခံခ်က္ယူကာ ၁၀တန္းျပီးလို႔ကေတာ့ လံုး၀ကို ေက်ာင္းမတက္ပဲ အၾကာၾကီးေနျပစ္မယ္လို႔ စိတ္ကူးခဲ့ပါတယ္… ဒီလိုနဲ႔ သူမဟာ ၁၀တန္းကိုလဲ ဂုဏ္ထူးေတြအမ်ားၾကီးနဲ႔ ေအာင္ခဲ့ပါတယ္…
ဒါေပမဲ ၁၀တန္းျပီးေတာ့လဲ စကာၤပူမွာ ေပၚလီတက္ဖို႔ မိဘေတြက တိုက္တြန္းျပန္တယ္… ၁၀တန္းေလာက္ခက္ခဲတဲ့ စာေမးပဲြမဟုတ္ပင္မဲ့ စာက်က္ပ်င္းတဲ့သူမ စကာၤပူဆိုတဲ့ အသံၾကားတာနဲ႔ မ်က္ရည္ေပါက္ၾကီးငယ္က်ခဲ့ရတယ္… သူမသိတယ္ ႏုိင္ငံျခားမွာ မိဘနဲ႔ေ၀းျပီး စာက်က္ရုံတင္မကဘူး အိမ္မွဳကိစၥ ပိုက္ဆံစီမံခန္႔ခဲြသံုးမွဳ စားဖို႔ေသာက္ဖို႔ အဆင္သင့္ခ်က္ေပးမဲ့သူမရွိမွဳ နဲ႔ ယဥ္ေက်းမွဳ အေတြးအေခၚ စကားေျပာမတူညီမွဳေတြကို ညွိႏွိဳင္းေနရေတာ့မယ္… အိမ္ကမိဘေတြကလဲ ပညာဆိုတာ ငယ္ရြယ္စဥ္မွာ သင္ယူရတာ ပိုလြယ္ကူေၾကာင္း အသက္ၾကီးလွ်င္ခက္ခဲေၾကာင္း ေျဖာင့္ျဖမွဳကိလဲ သိပ္ေတာ့ နားမလည္သလို လက္လဲ မခံခ်င္ခဲ့ပါဘူး… “စာပဲ ဘယ္အရြယ္က်က္က်က္ ရပါတယ္” လို႔ပဲ စိတ္ထဲက အထြန္႔တက္ခ်င္ခဲ့တယ္…  အဲဒိအခ်ိန္က ႏုိင္ငံျခားမွာမွ ပညာသြားမသင္ရင္ ျမန္မာ့ပညာေရးကလဲ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းမွဳအတြက္ အခက္ျဖစ္ေစတာမို႔ သူမ်ားေတြနဲ႔ယွဥ္ရင္ကိုယ္က်န္ခဲ့မွာစိုးတဲ့စိတ္ေၾကာင့္ စာေမးပဲြကို သူမ ေပါ့ေပါ့တန္တန္ေတာ့ မေျဖခဲ့ပါဘူး… အရမ္းမၾကိဳးစားခဲ့ပင္မဲ့ ၀င္ခြင့္စာေမးပဲြကိုလဲ သူမ တစ္ခါတည္းနဲ႔ ေအာင္ျမင္ခဲ့တယ္… အဲဒိအခါမွ သူမဟာ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ဟုတ္လွသားပဲလို႔ ထင္ခဲ့မိတယ္…
ဒီလိုနဲ႔ အသက္ ၁၈ႏွစ္ျပည့္ခါနီးအရြယ္မွာပဲ စကာၤပူမွာ ေပၚလီေက်ာင္းတဖက္ အခ်ိန္ပိုင္းအလုပ္တဖက္နဲ႔ ေက်ာင္းတက္ခဲ့တယ္… ျမန္မာႏုိင္ငံနဲ႔ စာသင္ပံုျခင္းကြာျခားခ်က္က စကာၤပူမွာ ဆရာေတြက ျမန္မာျပည္က ဆရာေတြလို ထမင္းလုပ္ပါးစပ္ထဲအေရာက္ ေကြ်းသလို သင္တာမဟုတ္ဘူး… ပထမတစ္ရက္ေက်ာင္းသြားတက္တဲ့ အတန္းမွာတင္ သင္ခန္းစာ ၃ခုေလာက္ျပတ္ေအာင္သင္သြားတယ္… သူမက ခုမွ ဘာသာအတြက္ မိတ္ဆက္ေျပာေနတယ္လို႔ အတန္းခ်ိန္ တစ္၀က္ေလာက္အထိထင္ခဲ့တယ္… ေနာက္မွ သင္ခန္းစာေတြလွန္ျပီးၾကည့္ေတာ့မွ ၁နာရီအတြင္း သင္ခန္းစာတစ္ခုျပီးသြားျပီး ေနာက္တစ္ခုစေနျပီ… ေပးထားတဲ့ ဖတ္စာအုပ္ထဲက ပါ၀ါပြိဳင့္နဲ႔စလိုက္ရွဳိးေလးေတြမွာေတာ့ အဓိကသိသင့္တဲ့ သီအိုရီေတြ အီေကြးရွင္းေလးေတြ အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆိုခ်က္ေလးေတြေလာက္ပဲ ရွင္းရွင္းလင္းလင္းေရးထားတယ္… သူမအတြက္ကေတာ့ ဒီေလာက္စာေလး ပ်င္းေတာင္ပ်င္းေသးေပါ့လို႔ ထင္ခဲ့တယ္… ၁၀တန္းတုန္းကစာေတြ ဒိထက္ေတာင္မ်ားေသးလို႔… ဒီလိုနဲ႔ သူမငယ္ငယ္က ပံုစံအတိုင္း ခပ္ေပါ့ေပါ့ပဲ အလုပ္သြားလုိက္ တီဗီြၾကည့္လိုက္ေနတယ္… ဒါတင္မကဘူး ခုက်ေတာ့ မိဘနဲ႔ေ၀းတဲ့အခါက်ေတာ့ ခါတိုင္း မိဘေျဖရွင္းေပးေနက် အေသးအဖဲြကိစၥေလးေတြကအစ ကိုယ့္ေခါင္းထဲမွာ စဥ္းစားလာရတယ္… ဥပမာ ေစ်းသြားျပီး ဘာ၀ယ္ရင္ေကာင္းမလဲ၊ မနက္ျဖန္ဘာခ်က္ရပါ့၊ အလုပ္ကို ဘယ္ေန႔ဘြင္ကင္တင္ရင္ေကာင္းမလဲ၊ စသည္ျဖင့္ေပါ့… ဒီၾကားထဲမလဲ ျမန္မာျပည္က ေရာက္စ (အဲဒိအခ်ိန္တုန္းက) ကြန္ျပဴတာေကာင္းေကာင္းမကိုင္တတ္ အင္တာနက္ဆိုတာ မျမင္ဖူး… ေဒါင္းလုပ္ဆိုတာ ဘာမွန္းမသိ အက္ပလုပ္ဆိုတာ ဘာမွန္းမသိ စတဲ့ ကြာျခားတဲ့ လက္ေတြ႔ပညာေရးစနစ္ကိုလဲ ယက္ကန္ယက္ကန္နဲ႔ ပါလာခဲ့တယ္… အရာရာဟာ သူမငယ္ငယ္ကလို အလြတ္က်က္ရုံနဲ႔ မရေတာ့ဘူး… လက္ေတြ႔လုပ္ရတာေတြပါလာတယ္…
ဒီလိုနဲ႔ စာေမးပဲြၾကီးနီးလာလို႔ အနီးကပ္က်မွ စာကို တပဲြထိုးက်က္မယ္လဲ လုပ္ေရာ… သူမ ဒုကၡေရာက္ပါေလေရာ… အတန္းထဲမွာ ေျပာသြားတဲ့ စာအုပ္ထဲက ပါ၀ါပိြဳင့္စလိုက္ေတြကိုနားလည္သလိုလိုရွိေပမဲ့ စာအုပ္ေနာက္က ေလ့က်င့္ခန္းေတြက ခက္လိုက္တဲ့ျဖစ္ျခင္း… ေရွ႕က ပါ၀ါပြိဳင့္ေတြကို အသံုးခ်ျပီး စဥ္းစားရပင္မဲ့ လွည့္ပတ္ထားေတာ့ သူမ မေျဖရွင္းတတ္ျဖစ္ခဲ့ရတယ္… ပံုမွန္စာက်က္ထားျခင္းမရွိေလေတာ့လဲ ဟိုးေရွ႕က အခန္းေတြကို ေကာင္းစာ မေက်ညက္ေတာ့ဘူး… ကံေကာင္းေထာက္မစြာ ေမခလာနတ္သမီး မကိန္းစိုက္ေတာ့ ကိုယ့္ကို ဂရုဏာနဲ႔ ေစတနာထားတဲ့ ျမန္မာ အစ္မၾကီးက တစ္ညတည္းနဲ႔ သင္ခန္းစာအကုန္နည္းပါးကို ရွင္းျပတယ္… စာေမးပဲြ ေနာက္ေန႔ဆို ဒီေန႔ညလိုမ်ိဳးမွာ ၂ေယာက္သား မနက္ ၄နာရီထိုးတဲ့အထိ စာၾကည့္ခဲ့တယ္… ဦးေႏွာက္ေတြပူျခစ္ေတာက္ေနေအာင္ တပဲြထိုးေလ့လာတယ္… အေရးၾကီးမယ္ထင္တာေလးေတြပဲစေပါ့ရုိက္ၾကည့္တယ္… (စေပါ့ရုိက္ျခင္းသည္ စကာၤပူပညာေရးစနစ္တြင္ အႏၱရာယ္အလြန္မ်ားပါသည္… သို႔ေသာ္ ေအာင္ရုံေတာ့ အေထာက္အကူျပဳသည္…) ဒီလို ဗရုတ္သုတ္ခ ျဖစ္ခဲ့ပင္မဲ့  ေအာင္စာရင္းထြက္ေတာ့ သူမ အဲဒိဘာသာ A ရတယ္… ဒီေတာ့လဲ ငါဥာဏ္ေကာင္းသားပဲဆိုျပီး အဟုတ္ၾကီး မာန္တက္ခဲ့တယ္…
ဒီလိုနဲ႔ ေပၚလီ ၃ႏွစ္ကို ျဖတ္သန္းခဲ့တယ္… ပံုမွန္ေအာင္ျမင္ခဲ့ေသာ္လည္း ငယ္ငယ္ကလို စာေတာ္စာရင္းထဲေတာ့ မ၀င္ေတာ့ဘူး… ဒီေတာ့လဲ ကိုယ့္ကိုကိုယ္အေၾကာင္းျပတာက အလုပ္တဖက္နဲ႔မို႔ပါ… ေပၚလီျပီးေတာ့ သူမ အလုပ္၀င္လုပ္တယ္… ေက်ာင္းျပီးရင္ေက်ာင္း စာေတြခ်ည္းသင္ေနရတာကို ေမာလွျပီ… အသက္လဲအတန္ေလွ်ာက္ၾကီးလာေတာ့ ကိုယ့္ဆံုးျဖတ္ခ်က္နဲ႔ကိုယ္ ေနႏုိင္ျပီ… ဒီေတာ့ ခ်က္ခ်င္းေက်ာင္းမတက္ေသးပဲ ခဏေလာက္ေတာ့ ပိုက္ဆံရွာရင္း စာက်က္တဲ့ဘ၀ကိုနားလိုက္အံုးမယ္… ဘယ္အခ်ိန္ေက်ာင္းတက္တက္ရတာပဲလို႔ သူမထင္ခဲ့တယ္… ဒီလိုနဲ႔ ေက်ာင္းတက္ျခင္းကို နားလိုက္တာ ၁ႏွစ္ ၂ႏွစ္… ၃ ၊ ၄ ႏွစ္… သူမရဲ႕ မိဘေတြက အၾကံေပးတယ္… ပညာဆိုတာ ငယ္တုန္းသင္တာေကာင္းတဲ့အတြက္ ေက်ာင္းကို အျမန္ဆံုးျပန္တက္ဖို႔တိုက္တြန္းတယ္… ဒါေပမဲ့ အသက္ၾကီးလာေလ ကိုယ့္ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ကိုယ့္အေတြးနဲ႔ ကိုယ့္ဘ၀ကို ဆက္ေလွ်ာက္ခ်င္တဲ့သူမ ဒိြဟေတြၾကားမွာ စဥ္းစားရင္ အခ်ိန္ေတြကုန္ခဲ့တယ္… သူမက ေရြးခ်ယ္မွဳအတြက္ ခ်င့္ခ်ိန္ေတြးေခၚေနတာ အခ်ိန္ျဖဳန္းခဲ့တာ မဟုတ္ဘူးဆိုေပမဲ့ ငယ္ရြယ္စဥ္မွာ ပညာရွာရတာ ဦးေႏွာက္က ပိုျပီး လက္ခံတယ္ဆိုတာကိုေတာ့ ဂရုမထားခဲ့မိပဲ စဥ္းစားမွဳေတြ ၾကာရွည္ခဲ့တယ္…
သူမေရြးခ်ယ္လိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ သူမအသက္ အရြယ္ေတာ္ တစ္စိတ္ဟိုင္းသြားျပီ… သူမစိတ္၀င္စားတဲ့ဘာသာကို သူမစတက္တယ္… စာေမးပဲြေအာင္ဖို႔ထက္ စာကိုနားလည္ဖို႔ဆိုတ့ဲ ရည္ရြယ္ခ်က္ကိုလက္ကိုင္ထားျပီး ေျဖးေျဖးခ်င္းပဲ တကၠသိုလ္ကိုဆက္တက္ဖို႔ စိတ္ကူးခဲ့တယ္… စာမက်က္တာ ၅ႏွစ္ေလာက္ၾကာခဲ့တာေရာ၊ အသက္အရြယ္က စကားေျပာလာတာေရာ၊ တျခားလူမွဳေရး စီးပြားေရး ေတြးစရာေတြမ်ားလာတာေရာ ေၾကာင့္ ဦးေႏွာက္က ေက်ာင္းစာအတြက္ အာရုံစိုက္ႏိုင္မွဳအစြမ္းက်ဆင္းလာတယ္… ဒါကို သတိမထားမိတဲ့ သူမကေတာ့ စာကို မွန္မွန္မလုပ္ေသးဘူး… “ငါလုပ္ရင္ ခဏေလးရပါတယ္” လို႔ထင္ခဲ့တယ္… ဘေလာ့ေလးေရးလိုက္ ဇာတ္လမ္းတဲြေလးၾကည့္လိုက္ မိသားစုနဲ႔ စကားေျပာလိုက္ သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ အျပင္ထြက္လိုက္ေပါ့… စာေမးပဲြေျဖဖို႔ ၂ပတ္ေလာက္အလိုမွာေတာ့ သူမအနည္းငယ္စိုးရိမ္လာတယ္…( ဒါေတာင္ ငယ္ငယ္ကဆို အဲေလာက္အခ်ိန္မစိုးရိမ္ေသးဘူး..)… ပါ၀ါပိြဳင့္ေပၚက လက္ခ်ာေတြကိုနားလည္ေသာ္ညား ေလ့က်င့္ခန္းနဲ႔ ေမးခြန္းေဟာင္းေတြေပၚမွာ အသံုးက်က် မေျဖတတ္ေသးဘူး… သူမဟာကံေကာင္းတယ္ပဲေျပာရမလား… ဆရာေကာင္းနဲ႔ေတြ႔ခဲ့ျပန္တယ္… သူမ အကူအညီလိုေၾကာင္း ေက်ာင္းကဆရာကို အီးေမလ္းပို႔ေတာ့ စကာၤပူမွာေတြ႔ရခဲတဲ့ ေစတနာပါတဲ့ ဆရာက စီတီးေဟာက စတားဘက္ေကာ္ဖီဆိုင္မွာ ၄နာရီတိတိ သူမ သိခ်င္တာေတြနဲ႔ အမွတ္ေပးပံုေပးနည္းေတြကို ေသခ်ာရွင္းျပခဲ့တယ္… အလုပ္ကေနလဲ ခြင့္ေတြယူျပီး စာၾကည့္မယ္လို႔ဆံုးျဖတ္ခဲ့ေသာ္ညား… ခြင့္ေတာ့ယူျဖစ္လိုက္ျပီး ပိတ္ရက္ေတြမွာေတာ့ တျခားအေရးမပါတဲ့ အရာေတြနဲ႔ အခ်ိန္လင့္ခဲ့တယ္… စာကိုေတာ့ ၅မိနစ္က်က္ တျခားအရာ ၁နာရီလုပ္ (ေဖ့ဘြတ္၊ လက္ဘက္သုတ္၊ ကိုရီးယားကား၊ Youtube) စသည္ျဖင့္ ငယ္ငယ္ကလို စာကိုခ်ည္း ဇက္တိုက္ ၁နာရီေလာက္ၾကာ ဖင္ပူေအာင္မလုပ္ႏုိင္ေတာ့ဘူး… သူမ ဘယ္ေလာက္အာရုံထားထား ဦးေႏွာက္ကလဲ ၅ မိနစ္ ၁၀မိနစ္ေလာက္ေနရင္ လက္မခံေတာ့ဘူး… သူမက်က္ထားတဲ့စာေတြကလဲ မနက္က်က္ရင္ ေန႔လည္ေလာက္ဆို ျပန္ေမ့သြားေရာ…
ခုေတာ့ အနီးကပ္မွစာက်က္တတ္တဲ့ ေကာင္မေလးဟာ သံေ၀ဂရျပီး အခ်ိန္ရွိတုန္း ၄ႏွစ္ ၅ႏွစ္ေလာက္ေစာျပီး ေက်ာင္းတက္ခဲ့ရင္ေကာင္းသားလို႔ေတြးမိျပီးေနာင္တၾကီးစြာရတယ္… သို႔ေသာ္ ေနာင္တေတြရရုံနဲ႔ အလုပ္မျပီးတဲ့အတြက္ ရွိတဲ့အခ်ိန္ကို မျဖဳန္းပဲ သူမ အျမန္ဆံုးေက်ာင္းျပီးေအာင္ ဒီထက္အသက္မၾကီးခင္ လူ႔ေဘာင္ကိစၥေတြ ဒိထက္ပိုျပီး မမ်ားေျမာင္ခင္… သူမဆက္လက္ တိုက္ပဲြ၀င္ရအံုးေတာ့မယ္… သူမ အျမဲကံမေကာင္းႏုိင္… သူမရဲ႕ တစ္ပဲြထိုး အလြတ္က်က္တတ္တဲ့့ အက်င့္ကိုလဲစြန္႔လႊတ္ျပီး ပံုမွန္ မွတ္သားနားလည္ရေတာ့မယ္ဆိုတာ ကိုလဲ သေဘာေပါက္သြားတယ္…
ေမာင္ ညီမေလးတို႔ေတြလဲ ေကာင္မေလးလို ေနာင္တမရ ရေအာင္ အခ်ိန္ရွိတုန္း ငယ္ရြယ္တုန္း ပညာကို ရသေလာက္သင္ယူၾကပါလို႔ ပံုျပင္ထဲက ေကာင္မေလးက သူမအေၾကာင္း နမူနာထားျပီး သူမျဖတ္သန္းခဲ့တဲ့ ေက်ာင္းသားဘ၀အဆင့္ဆင့္နဲ႔ အေတြ႔အၾကံဳအေတြးေခၚေပၚမူတည္ျပီး အၾကံျပဳလိုက္ပါတယ္… လူၾကီးေတြကို တစ္ခါတစ္ရံမွာ စာေတြခ်ည္းက်က္ခိုင္းေနလို႔ ေက်ာင္းျပီးရင္းေက်ာင္းတက္ခိုင္းေနလို႔ Break ေလးယူခ်င္တဲ့စိတ္ျဖစ္ရင္ သူမလိုျဖစ္မယ္ဆိုတာကို သူမက အသိေပးခ်င္တယ္…
ဒီပိုစ့္ကိုေရးဖို႔ ကြ်န္မလက္တြန္႔ေနခဲ့ပါတယ္… ကြ်န္မေျပာခ်င္တာကို စာဖတ္သူတို႔ အေသအခ်ာသေဘာမေပါက္ပဲ စိတ္ဆိုးစရာျဖစ္သြားမွာကိုလဲ စိုးရိမ္ပါတယ္… ဒီေတာ့ ကြ်န္မလက္မလွ်ိဳပဲ ေပ်ာ့ညံ့စြာတိတ္တိတ္ေနခဲ့ပါတယ္… ဒါေပမဲ့ ခုလိုေရးျဖစ္တာကေတာ့ ကိုယ့္လူမ်ိဳးေတြကို ပိုေကာင္းေစခ်င္တဲ့အတြက္ ျပင္သင့္တယ္လို႔ ကြ်န္မယူဆတဲ့အရာေလးေတြကို ဆန္ရင္းနာနာဖြတ္ဆိုတဲ့သေဘာမ်ိဳးနဲ႔ အၾကံေပးခ်င္တာပါ… လတ္တေလာမွာ ေျပာစရာတစ္ခုျဖစ္ေနတဲ့ Todayonline က reporter Serene Lim ေရးတဲ့(ဒီေနရာကို ကလစ္လုပ္ျပီး သူ႔ေဆာင္းပါးကိုဖတ္လို႔ရပါတယ္) ျမန္မာျပည္နဲ႔ က်ိဳက္ထီရုိးအေၾကာင္းပိုစ့္နဲ႔ ပတ္သတ္ျပီး ကြ်န္မလဲ ေဒါသထြက္ပါတယ္… ဘယ္ေနရာကို ေဒါသအထြက္ဆံုးလဲဆိုရင္ေတာ့ ေနာက္ဆံုးစာေၾကာင္းက ကြ်န္မရဲ႕ ေဒါသေၾကာကို ဆြေပးသလိုပါပဲ….
“So Myanmar, please don't be in a hurry to catch up with us while you still can.”
သူ႔ ေဆာင္းပါးထဲမွာေရးခဲ့တဲ့ ျမန္မာျပည္ အင္တာနက္ေႏွးတာ၊ ဖုန္းလိုင္းေတြ အလုပ္မလုပ္တာ၊ ႏုိင္ငံတကာမွာေျပာလို႔ရတဲ့ Roaming service မရွိတာ၊ ခရီးသြားတဲ့အခါမွာ က်ိဳက္ထီးရုိးေတာင္တက္ကား အဆင္မေျပတာ၊ လံုျခံဳမွဳ မရွိတာ၊ စသည္ျဖင့္ ေတြက အမွန္ေတြခ်ည္းပါပဲ… အဲဒိအမွန္ေတြေရးတာအတြက္ စိတ္ဆိုးသင့္တယ္လို႔ မထင္ပါဘူး… ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ လက္မခံခ်င္လဲ လက္ခံရမဲ့ အရာေတြပဲေလ… တကယ္ဟုတ္ေနတာပဲေလ… ဒါေပမဲ့ သတင္းထဲမွာေရးတဲ့ သတင္းေထာက္တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ေရးသားတဲ့စာထဲမွာ သူမရဲ႕ ခံစားခ်က္ေတြကို အသားေပးေရးထားသလို ျမန္မာျပည္အေပၚမွာ အထင္ေသးအျမင္ေသးေရးထားတာကို ခံစားရတဲ့အတြက္ ကြ်န္မလဲ မၾကိဳက္ခဲ့ပါဘူး…
သူမတို႔လို အဆင္ေျပမွဳအားလံုးကို သတိမထားမိေလာက္ေအာင္ လုပ္ေပးထားတာကို ေမြးကတည္းကခံစားခဲ့ရတဲ့သူေတြအတြက္ ကြ်န္မတို႔ႏုိင္ငံက ပလက္ေဖာင္းေတြ ေျမာင္းဗံုးေတြကအစ သူ႔တို႔က စြန္းစားခန္းတစ္ခုလို ပံုၾကီးခ်ဲ႕မိေနမွာပါပဲ… ကိုယ္ရထားတာကို တန္ဖိုးမထားတတ္ပဲ… မရွိတဲ့ လတ္တေလာမွာ နိမ့္ေနေသးတဲ့ကြ်န္မတို႔ႏုိင္ငံကို ႏုိင္ငံၾကီးသားပီသတဲ့ စိတ္နဲ႔ မေဖးမခ်င္ပဲ ေျမနိမ့္ရာလွံစိုက္ျပီး ေ၀ဖန္ပစ္တင္ အထင္ေသးခ်င္တဲ့ သူမရဲ႕ စိတ္ဓာတ္က သတင္းေထာက္တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ရွက္သင့္တဲ့အရာပါ…
ခရီးသြားသတင္းေထာက္တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ သူမသြားမဲ့ေနရာရဲ႕ ဓေလ့ စရုိက္နဲ႔ ၀န္ေဆာင္မွဳေတြကို ေသခ်ာမေလ့လာ မရွာေဖြပဲ သူ႔တစ္၀မ္းကဲြေမာင္ႏွမအားကိုးနဲ႔ သြားျပီး ေတြ႔ၾကံဳရတာကို ေ၀ဖန္အျပစ္တင္တာဟာ သူမတာ၀န္ကို ေက်ပြန္ေအာင္ မလုပ္တာပါ… အလြယ္လိုက္တာပါ… ေတာင္တက္ကားေပၚမွာ ခုလို အဆင္မေျပမွဳေတြျဖစ္တတ္လို႔ မေဗဒါကိုယ္တိုင္လဲ အျမဲစိတ္ဆိုးရပါတယ္… ဒါေၾကာင့္ အေဖာ္ေကာင္းရင္ လမ္းေလွ်ာက္ပဲတက္ပါတယ္… ဒါကို သူမ ကံမေကာင္းခဲ့လို႔ ၾကံဳေတြ႔ခဲ့ရတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ မိုးေရထဲမွာထားခံရလို႔ စိတ္ဆိုးတယ္ (မိုးေရထဲမွာထားခံရရင္ ကြ်န္မဆိုရင္လဲ စိတ္ဆိုးမွာပါပဲ) ဆိုရင္လက္ခံပင္မဲ့ ခရီးသြားပို္စ့္ေရးသူ သတင္းေထာက္အေနနဲ႔ Stereotype လုပ္ျပီး မေရးသင့္ပါဘူး…
ဒါေပမဲ့ ေတာင္တက္ကားက ရေသ့ေတာင္မွာပဲ ခ်ျပီး က်န္တဲ့အပိုင္းလမ္းေလွ်ာက္ရတာကိုေရးကတည္းက သူမဟာ ခရီးသြားပိုစ့္ေရးဖို႔ သတင္းေထာက္တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ မထိုက္တန္ပါဘူး… သြားမဲ့ေနရာကို ေသခ်ာေလ့လာသြားသူအဖို႔ ဒါဟာ ၾကိဳတင္သိရမဲ့အရာျဖစ္ျပီး ေ၀ဖန္ ကြန္ပလိမ္းလုပ္ေနစရာမလိုပါဘူး…
သူမရဲ႕အမွားေတြ ေထာက္ျပတာအျပီးမွာ ကြ်န္မတို႔ လူမ်ိဳးေတြဘက္က တုန္႔ျပန္မွဳကို ေျပာရေအာင္… သူမရဲ႕ ေဆာင္းပါးအတြက္ သူမကို ျမန္မာလူထုက (အထူးသျဖင့္ စကာၤပူက ျမန္မာလူထု) ျပန္ေျပာထားတဲ့ ကြန္မန္႔ေပါင္းလဲ ၄၀၀ ေက်ာ္ရွိပါတယ္… ဒီလို ျပန္ေျပာၾကတဲ့အထဲမွာ ကြ်န္မအျမင္ မွန္မွန္ကန္ကန္နည္းလမ္းနဲ႔ သူမကို ေ၀ဖန္ထားတာ ေျခပထားတာေတြကို ေတြ႔ရသလို… ေဒါသအေလွ်ာက္ မဆိုင္တာေတြဆဲြထည့္ျပီး စလံုးအသိုင္းအ၀ို္င္းတစ္ခုလံုးကို သိမ္းၾကံဳဆဲဆိုထားတာေတြလဲ ေတြ႔ရပါတယ္… အေရးအေၾကာင္းဆို ေသြးနီးၾကတာ၊ ကိုယ့္အမ်ိဳးကိုထိရင္ မခံႏုိင္တဲ့ စိတ္ဓာတ္က မွန္မွန္ကန္ကန္ အသံုးအခ်ရင္ ေကာင္းတဲ့ စိတ္ဓာတ္တစ္ခုပါ… ခုခ်ိန္မွာ ကမာၻဟာ ရြာၾကီးတစ္ခုလိုျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ အင္တာနက္ေပၚပဲျဖစ္ေစ အျပင္မွာပဲျဖစ္ေစ ကိုယ့္အျပဳအမူတစ္ခု အေျပာအဆိုတစ္ခုဟာ သန္းေပါင္းမ်ားစြာေသာ လူမ်ိဳးျခားေတြအျမင္မွာ အထင္ေသးစရာမျဖစ္ေအာင္ ထိန္းထိန္းသိမ္းသိမ္းရွိသင့္ပါတယ္…
ေဖ့ဘြတ္ေပၚမွာ ဘေလာ့ဂါသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ တင္တဲ့စကားလို ျမန္မာေတြ သိမ္ငယ္ေနတဲ့စိတ္ေၾကာင့္ ဒီေလာက္ေတာင္ တုန္႔ျပန္ၾကတာလားဆိုတဲ့ စာေၾကာင္းကို ေတြ႔ေတာ့ ကြ်န္မစိတ္ထဲက အေျဖေဖာ္လို႔မရတဲ့ ခံစားခ်က္ေလးနဲ႔ ကြက္တိသြားက်သလိုျဖစ္ေနတယ္… ဟုတ္တယ္… ေအာင္ျမင္ျပီးတိုးတက္ေနတဲ့ ႏုိင္ငံကလူေတြက သူတို႔ကို ဒီလိုလာေျပာရင္ ခ်က္နဲ႔လက္နဲ႔ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ျပန္ေျပာၾကမွာပဲ… ေဒါသေသြးဆူျပီး ဒါငါတို႔ကို ႏွိမ္တာလို႔ ဘယ္သူမွထင္မွာမဟုတ္ပါဘူး… ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ သူတို႔စိတ္ထဲမွာ သူတို႔လူမ်ိဳးျဖစ္ရတာကို သိမ္ငယ္ေနတဲ့စိတ္မရွိလို႔လို႔ ထင္ပါတယ္…(ဒါကကြ်န္မစိတ္ထဲခံစားရသလိုေရးတာပါ တျခားအေၾကာင္းအရာလဲျဖစ္ႏုိင္တဲ့အတြက္ သေဘာထားကဲြလဲြႏုိင္ပါတယ္) ခုလိုျဖစ္ၾကတာ ကြ်န္မတို႔ႏုိင္ငံက သူတို႔ႏိုင္ငံထက္ နိမ့္ေနေသးလို႔ ႏွိမ္ခံရတာကို မခံမရပ္ႏုိင္ကလဲျဖစ္ သူမေျပာတဲ့၀န္ေဆာင္မွဳနဲ႔ပတ္သတ္တဲ့ အခ်က္ေတြကလဲ မွန္ေနေတာ့ အားမလိုအားမရျဖစ္ျပီး အမွန္တရားကိုလက္မခံခ်င္ပဲ သူမကို အႏုိင္ျပန္ေျပာခ်င္ေတာ့တာပဲသိသလိုျဖစ္ေနပါတယ္… အမွန္ေတာ့ သူမ ယခုလို ကြ်န္မတို႔ႏုိင္ငံက သူတို႔ရဲ႕ ကမာၻ႔ေျမပံုေပၚမွာ အစက္ေလာက္ရွိတဲ့ႏုိင္ငံကို မွီဖို႔လိုပါေသးတယ္ဆိုတဲ့ ႏွိမ္ခ်တဲ့စကားနဲ႔ အဆံုးသတ္ထားတာၾကည့္ကတည္းက သူမရဲ႕စိတ္ဓာတ္ဟာ မျပည့္၀ပဲ “မျပည့္တဲ့အိုး ေဘာင္ဘင္ခတ္” သလို ဟုတ္လွျပီ… ျမင့္လွျပီထင္ေနတာ တဖက္ကျပန္ၾကည့္ရင္ သနားစရာေတာင္ေကာင္းပါေသးတယ္…
ဒါနဲ႔ သူတို႔ စလံုးေတြရဲ႕ လူလစ္ရင္လုပ္တတ္တဲ့အက်င့္ဆိုးေတြ သူမ်ားထက္နည္းနည္းေလးသာလိုက္ရမွ ေက်နပ္တာ… စတဲ့ ရရင္ရသလို အခြင့္ေရးယူ တတ္တဲ့ မေကာင္းတဲ့ စိတ္ဓာတ္ေလးေတြအေၾကာင္း  ကိုဇက္တီရဲ႕ ကရားဆူးတို႔ျပည္ပိုစ့္ေလးကို သြားဖတ္ၾကည့္ရင္လဲ သူတို႔ႏိုင္ငံသားေတြဟာ စည္းကမ္းေတြ ပစ္ဒဏ္ေတြ သတ္မွတ္မွဳေၾကာင့္သာ လိုက္နာေနရတာျဖစ္ျပီး ကိုယ္ပိုင္ အသိတရားနဲ႔ အဆင့္အတန္းျမင့္ေနၾကတာမဟုတ္ပါဘူး… ကြ်န္မတို႔ ျမန္မာျပည္တိုးတက္ေကာင္းစားရင္ သူတို႔ စကာၤပူႏုိင္ငံရဲ႕ စီးပြားေရးကို အၾကီးအက်ယ္ထိခိုက္မယ္ဆိုတာလဲ ပညာရွင္ေတြရဲ႕ ေလ့လာခ်က္ေတြအရ သူတို႔သိထားေတာ့ ကြ်န္မတို႔ႏုိင္ငံ တုိးတက္ေကာင္းစားမွာကို မလိုလားဆံုးက သူတို႔ပါပဲ… ကြ်န္မကေတာ့ သူတို႔လို မျပည့္တဲ့အိုးေတြကို ခုေလာေလာဆယ္မွာ ရိုင္းရုိင္းစိုင္းစိုင္းျပန္ရန္မျဖစ္ပဲ “တစ္ေန႔ငါတို႔ႏုိင္ငံ နင္တို႔ထက္သာေစရမယ္”ဆိုျပီးပဲ ၾကံဳး၀ါးလိုက္ခ်င္ပါတယ္…
လိုရင္းကို ျပန္ဆက္ရရင္ျဖင့္ ကြ်န္မတို႔ေတြ အေနနဲ႔ တုန္႔ျပန္သင့္သေလာက္ ခ်က္နဲ႔ လက္နဲ႔ ကိုယ့္ဘက္က ေဒါသကို ထိမ္းျပီး မွန္မွန္ကန္ကန္တုန္႔ျပန္သင့္သလို… ကိုယ့္ျပည္မွာ တကယ္ပဲ တိုးတက္ဖို႔ လိုေနတဲ့ ယခုခ်က္ခ်င္း ျပင္ဆင္ဖုိ႔လိုေနတဲ့အရာေလးေတြကို ကိုယ္ကိုတိုင္ကလဲ လက္ခံျပင္ဆင္သင့္ပါတယ္… ယခင္က ကြ်န္မၾကားဖူးတဲ့ စကားပံုက “သားသမီးမေကာင္း မိဘေခါင္း” ဆိုတာပင္မဲ့ ယခုေတာ့ ႏုိင္ငံကို ႏွစ္ေပါင္း ၅၀ ခ်ယ္လွယ္ အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့တဲ့ မိဘမေကာင္းခဲ့လို႔ ကြ်န္မတို႔ ျပည္သူျပည္သား, ႏုိင္ငံ့သားသမီးေတြ ဒီလိုမ်ိဳးေတြနဲ႔ ေတြ႔ၾကံဳေျဖရွင္းေနရတာပါ… သို႔ေသာ္ ယခုအခ်ိန္မွာ ဘယ္သူမေကာင္းလို႔ ဘယ္သူ႔အျပစ္ေၾကာင့္ဆိုတာကို ေျပာေနဖို႔ထက္ ကိုယ့္တိုင္းျပည္ ေကာင္းေအာင္လုပ္ဖို႔က အဓိကက်ပါတယ္… (အျပစ္ရွိသူေတြရဲ႕ အျပစ္ေတြကို ေမ့လိုက္ဖို႔ ဆိုလိုျခင္းမဟုတ္)… အဓိကပိုက်တဲ့အရာကို လုပ္ဖို႔ဆိုလိုတာပါ…
ကြ်န္မအပါအ၀င္ Todayonline ကခရီးသြားေဆာင္းပါးမွာ ကြန္မန္႔ေပးၾကသူေတြ ေဖ့ဘြတ္ေပၚမွာေပါက္ကဲြၾကသူေတြဟာ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ခ်င္းအေနနဲ႔ အဖက္ဖက္မွာ တိုးတက္ဖို႔လိုေနတဲ့ ကိုယ့္ႏုိင္ငံအတြက္ ကိုယ္က ဘယ္ေလာက္မွ မ်ားမ်ားစားစားမလုပ္ေပးႏုိင္ေသးလို႔ ကိုယ္လုပ္ေပးႏုိင္သေလာက္ ကိုယ့္ျမန္မာကို အထင္ေသးေစာ္ကားတဲ့ သတင္းေထာက္ Ms Lim ကို ၀ိုင္းျပီး ေ၀ဖန္ၾကတယ္ဆိုတာထက္… ကိုယ့္ႏုိင္ငံရဲ႕ ဂုဏ္ကို သေဘာထားၾကီးမွဳနဲ႔အတူ မွန္မွန္ကန္ကန္တုန္႔ျပန္သင့္သလို ေနာက္ဆို ဒါမ်ိဳး အေျပာမခံရေအာင္ ၾကိဳးစားၾကဖို႔ပဲရွိပါတယ္… ကြ်န္မ ေျပာေလ့ရွိသလိုပဲ ကိုယ့္ႏုိင္ငံရဲ႕ဂုဏ္ဟာ ကိုယ့္ရဲ႕ အျပဳအမူအေျပာအဆိုနဲ႔ စိတ္ဓာတ္ေပၚမူတည္ပါတယ္… အထူးသျဖင့္ ႏုိင္ငံျခားသားေတြနဲ႔ ထိေတြ႔မွဳပိုမ်ားတဲ့ ေနရာေတြမွာရွိတဲ့သူေတြရဲ႕ ျပဳမူေျပာဆိုပံုနဲ႔ စိတ္ဓာတ္ေပၚမူတည္ျပီး ကိုယ္နဲ႔ဆက္ဆံတဲ့ ႏုိင္ငံျခားသားက ကိုယ့္တစ္ႏုိင္ငံလံုးကို ဆံုးျဖတ္မွာပါ… တစ္ကယ္လို႔ ဒီႏုိင္ငံျခားသားက ပထမ ျမန္မတစ္ေယာက္အဆိုးနဲ႔ေတြ႔တယ္… ေနာက္တစ္ေယာက္လဲ ဒီလိုပဲဆိုးတယ္… သံုး၊ ေလးေယာက္ဇာတ္တိုက္ ပံုစံတူဆိုးေနရင္ ျမန္မာတစ္ႏုိင္ငံလံုးကလူေတြဒီလိုပဲလို႔ ေကာက္ခ်က္ခ်သြားမွာပါ… ဒီလိုပဲ သူေတြ႔ခဲ့တဲ့ ျမန္မာ ၃ေယာက္ ၄ေယာက္က သေဘာထားၾကီးၾကီး ေဖာ္ေဖာ္ေရြေရြနဲ႔ ဆက္ဆံခဲ့ျပီး ၁ေယာက္ေလာက္ကပဲ ဆိုးတယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဆိုးတဲ့သူတစ္ေယာက္တည္းကိုသာ အျပစ္ျမင္ျပီး ျမန္မာလူမ်ိဳးအားလံုးကို အျပစ္မျမင္ေတာ့ပါဘူး…
ဒီေနရာမွာ ကြ်န္မေျပာလိုတာက တစ္ဦးတစ္ေယာက္ခ်င္းစီေကာင္းရင္ တစ္စတစ္စနဲ႔ အားလံုးေကာင္းလာျပီး ေကာင္းတဲ့ႏွဳန္းမ်ားတဲ့အတြက္ မေကာင္းတဲ့ အနည္းစုကို ဖံုးသြားမွာပါ… ဥပမာ… ကြ်န္မ ျမန္မာျပည္မွာေနတုန္းက အမွိဳက္ကို ပစ္ခ်င္သလိုပစ္တာပါ… ဒါေပမဲ့ စကာၤပူေရာက္ေတာ့ အဲလို မလုပ္ျဖစ္ေတာ့ဘူး… အစကေတာ့ မလုပ္ရဲေတာ့တာ (လုပ္ခ်င္တယ္ဆိုတဲ့သေဘာ)… ဒါေပမဲ့ ဒီမွာ အမွိဳက္ကို စည္းကမ္းမဲ့ျပစ္တဲ့သူမရွိေတာ့ ကိုယ္လုပ္ရင္ ကိုယ္မေကာင္းတာေပၚလြင္တဲ့အတြက္ မလုပ္ျဖစ္ေတာ့တာ… ခုေတာ့ ကြ်န္မကိုယ္တိုင္ကိုက စည္းကမ္းမဲ့ အမွဳိက္မပစ္ခ်င္ေတာတာ… လူလစ္လဲ မလုပ္ခ်င္ဘူး… ကိုယ့္ႏုိင္ငံကိုယ္ျပန္လို႔ သူမ်ားေတြစည္းကမ္းမ့ဲျပစ္ေနလဲ ကြ်န္မတစ္ေယာက္ေကာင္းဖို႔ အရင္လိုတယ္ဆိုျပီး အမွဳိက္ကို အမွဳိက္ပံုးေတြ႔မွျပစ္တယ္… တစ္ေယာက္ခ်င္းစီတစ္ျဖည္းျဖည္းေကာင္းလို႔ မ်ားလာရင္ အားလံုးေကာင္းသြားမယ္လို႔ ယံုၾကည္တယ္… သူမ်ားေတြအားလံုးကို ေျပာင္းသြားေအာင္ မလုပ္ႏုိင္ေသးမွေတာ့ ငါလုပ္ေနလဲ အလကားပဲ ငါလဲအမွဳိက္ပစ္တာပဲေကာင္းတယ္ ဆိုတဲ့စိတ္ျဖစ္ေနရင္ေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ ေကာင္းလာမွာမဟုတ္ေတာ့ဘူး…
ကိုယ့္တိုင္းျပည္ေကာင္းဖို႔ ကိုယ့္တိုင္းျပည္ သူမ်ားေတြႏွိမ္စရာမျဖစ္ဖို႔ ကိုယ္ဘာမွ မလုပ္ႏုိင္ပါဘူးလို႔ မထင္ပါနဲ႔… မွန္ကန္တဲ့နည္းလမ္းနဲ႔ တစ္စတစ္စ ျပဳျပင္သြားရမွာပါပဲ… ႏွစ္ ၅၀ေက်ာ္ ဖ်က္စီးခံထားရတဲ့ စိတ္ဓာတ္ေတြက ကြ်န္မတို႔သတိမထားလိုက္မိခင္မွာပဲ စိတ္ထဲ၊ အက်င့္စရုိက္ထဲ အျမစ္တြယ္ေနတာေတြကို အျဖစ္မခံပါနဲ႔ေတာ့…
အေရးအေၾကာင္းရွိရင္ စိတ္ဆပ္ျပီး ရင္ထဲမွာသိမ္းထားတဲ့ နာက်ည္းခ်က္ေတြနဲ႔ေပါင္းျပီး အခြင့္အေရးရတာနဲ႔ သိမ္းၾကံဳး မဆဲဆိုလိုက္ပါနဲ႔… ဒီလိုမ်ိဳးေတြျဖစ္ေနတဲ့ အဓိကအေၾကာင္းအရင္းက မိဘမေကာင္းခဲ့လိုပါ… ဒါေပမဲ့ ကြ်န္မတို႔သားသမီးေတြအေနနဲ႔ တျခားမိသားစုကို တုန္႔ျပန္ရာမွာ ကိုယ့္မိဘမေကာင္းတာကို လက္မခံခ်င္လဲ လက္ခံေနရတဲ့အတြက္ အဲဒိ ေဒါသစိတ္နဲ႔ “ကုလားမႏုိင္ ရခိုင္မဲ” တဲ့ အျပဳအမူထက္… “ေအာ္… သူ႔မိဘကသာ အက်င့္ဆိုးတာ သူ႔သားသမီးေတြကေတာ့ အဆင့္အတန္းရွိရွိ ေကာင္းရွာပါတယ္…” ဆိုတဲ့ ေကာက္ခ်က္မ်ိဳးရေအာင္ တစ္ဦးခ်င္းစီက တျခားႏုိင္ငံကလူေတြနဲ႔ ဆက္ဆံတဲ့ေနရာမွာ ထိမ္းထိမ္းသိမ္းသိမ္းရွိသင့္ပါတယ္...
ေဖျမင့္ဘာသာျပန္တဲ့ ႏွလံုးသား အဟာရစာအုပ္ထဲက ဖတ္ဖူးတဲ့ ဇာတ္လမ္းေလးတစ္ခုလိုပဲ… သဲေသာင္ေပၚက ၾကယ္ငါးေတြအမ်ားၾကီးကို ေရထဲျပန္ေရာက္ေအာင္ မကယ္တင္ႏုိင္ပင္မဲ့ လက္တေလာ ေရထဲကို ျပန္ေရာက္ေအာင္လုပ္ေပးလိုက္တဲ့ ၾကယ္ငါးေလးတစ္ေကာင္အတြက္ကေတာ့ ထိေရာက္တဲ့ ကူညီမွဳပါပဲ… (ဇာတ္လမ္းေခါင္းစဥ္နာမည္ ျပန္ရွာလို႔ေတြ႔ရင္ ေျပာျပပါ့မယ္… သိသူရွိရင္လဲ ကြန္မန္႔မွာေျပာသြားပါ)… (ဇာတ္လမ္းေခါင္းစဥ္ အဂၤလိပ္လိုက One at a time ပါတဲ့ ကိုဇူလိုင္ဒရင္းေျပာလို႔သိရပါတယ္)
တကယ္ေျပာင္းလဲမွဳကို လိုခ်င္ရင္ ကိုယ့္စိတ္ဓာတ္နဲ႔ သေဘာထားေတြကိုလဲ ေျပာင္းလဲသင့္တာေတြေျပာင္းလဲဖို႔ လိုေနျပီဆိုတာ ျပန္သံုးသပ္ၾကည့္သင့္ပါတယ္….
ဒီေအာက္က diagram ေလးကေတာ့ ဘ၀မွာ ေျပာင္းလဲမွဳ အဆိုးေတြနဲ႔ ရင္ဆိုင္ရရင္ လူေတြရဲ႕ တုန္႔ျပန္တတ္တဲ့ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ စရုိက္ေလးေတြအေၾကာင္းေရးထားတာပါ... စိတ္၀င္စားရင္ အျပည့္အစံုကို Chapter 1: Thriving in Today's World ဆိုတဲ့ေနရာကို ကလစ္ႏွိပ္ျပီး သြားဖတ္ႏုိင္ပါတယ္...
(ဒီပိုစ့္ဟာ မေဗဒါရဲ႕ အေတြးနဲ႔ ယံုၾကည္ခ်က္ကိုသာ ေဖာ္ျပထားတဲ့ တစ္ဦးတစ္ေယာက္အျမင္ျဖစ္ပါတယ္… စာဖတ္သူတို႔ ၾကိဳက္သလို သေဘာထားကဲြလဲြႏုိင္သလို အျမင္ကဲြလဲြမွဳေတြရွိခဲ့ရင္ အျပဳသေဘာနဲ႔ ကြန္မန္႔မွာ ေဆြးေႏြးႏုိင္ပါတယ္)
Posted by mabaydar at 1:40 PM 7 comments :
Labels: ေဆာင္းပါး , ေဝဖန္ေရး
Monday, April 09, 2012
ခင္မင္မွဳ ကံေခသူ… (သို႔) စကာၤပူေရာက္အလြဲမ်ား (၁၂)
သင္နဲ႔ သိပ္အဆက္အသြယ္မရွိတာၾကာေနတဲ့ မိတ္ေဆြပဲျဖစ္ေစ… အရမ္းတရင္းတႏွီးမရွိခဲ့ပင္မဲ့ စကားေျပာရအဆင္ေျပခဲ့တဲ့ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ပဲျဖစ္ေစ… ေျပာရရင္ေတာ့ အဆက္အသြယ္ျပတ္ေနတာၾကာတဲ့ အသိမိတ္ေဆြမ်ိဳးက ရုတ္တရက္ၾကီး ေတြ႔ခ်င္လွခ်ည့္ရဲ႕ သတိရလို႔ပါ ဆိုျပီး ဖုန္းေခၚလာရင္ သင္ဘယ္လိုခံစားရလဲ?
မေဗဒါကေတာ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ အထင္သိပ္ၾကီးတတ္တယ္ပဲေျပာရမလား… ယံုလြယ္တယ္ပဲေျပာရမလား… “ေအာ္… သူတို႔ ငါ့ကို ခင္ရွာသားပဲ” လို႔ေတြးျပီး ၀မ္းသာတတ္ပါတယ္… ကိုယ္က အားတယ္ဆိုလို႔ကေတာ့ ျငင္းျပစ္ရမွာ အားနာတတ္ပါတယ္…
ဒီလိုနဲ႔ပဲ ေဟာဒီလို ခံခဲ့ရတဲ့ မွန္းခ်က္နဲ႔ ႏွမ္းထြက္လဲြခဲ့ရတဲ့ ဇာတ္လမ္းေလးေတြမ်ားေနပါျပီ…
ဒီပိုစ့္ဟာ အရင္အလဲြေတြလို ရီစရာျဖစ္ခ်င္မွျဖစ္မယ္… ဒါေပမဲ့ စကာၤပူေရာက္မွ ကြ်န္မေတြ႔ရတဲ့ ခင္မင္မွဳနဲ႔ ပတ္သတ္ျပီး (ျမန္မာျပည္တုန္းကေတာ့ ငယ္ေသးလို႔ ဒါမ်ိဳး ေတြ႔ မၾကံဳခဲ့ရတာလဲ ျဖစ္မယ္) ျဖစ္တတ္တာေလးမို႔ အလဲြထဲ ထည့္လိုက္တာပါ…
သတိရလို႔ပါတဲ့...
ခုတစ္ေလာ အဆက္အသြယ္ သိပ္မလုပ္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ အရင့္အရင္ အလုပ္က ကိုယ့္အေပၚေကာင္းခဲ့တဲ့ မေလးရွန္း တရုတ္ မိန္းမတစ္ေယာက္က ရုတ္တရက္ၾကီးေတြ႔ခ်င္ရဲ႕ဆိုျပီး ဆက္သြယ္လာပါတယ္… လြန္ခဲ့တဲ့ ၂ႏွစ္ေလာက္က သူတစ္ခါကိုယ့္ကို ဆက္သြယ္ဖူးပါတယ္… အဲဒိတုန္းက ကိုယ္လဲ ကိုယ့္ကိုခင္တယ္ေလဆိုျပီး ၀မ္းသာအားရနဲ႔ Night shift အျပန္ အိပ္ငိုက္ေနေသာ္လည္း သူ႔အိမ္ထိေတာင္သြားေတြ႔ပါတယ္… ကိုယ့္အိမ္ဘက္ဆို သူအေ၀းၾကီးလာရမယ္ေလဆိုတဲ့ အေတြးနဲ႔ပါ… ဒါေပမဲ့ ဟိုေရာက္ေတာ့ သူသံုးတဲ့ ပိန္ေဆး Package ကို ၀ယ္ဖို႔ ဆြယ္တာျဖစ္ေနပါတယ္… ဇြတ္အတင္းေတာ့ မေရာင္းပင္မဲ့ သူေတြ႔ခ်င္တဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ကေတာ့ ေပၚလြင္သလို ကိုယ့္ရဲ႕ တစ္သက္လံုး မပိန္ဖူးခဲ့တဲ့ ခႏၶာကိုယ္ကိုလဲ ေရာဂါမ်ိဳးစံုဖိတ္ေခၚေနတဲ့အတြက္စိုးရိမ္လို႔ သတိေပးတာဆိုတဲ့ စကားအသံုးအႏွဳန္းလွလွေလးေတြကို ရင္ခံစြာၾကားခဲ့ရပါတယ္ … “ေအာ္… ငါ့ကို ေတြ႔ခ်င္တာထက္ ဒီဟာကို ေရာင္းခ်င္လို႔ကိုး” ဆိုတဲ့ ခံစားခ်က္ေလးက ကိုယ့္ခင္မင္မွဳေလးကို အလဲြသံုးစားအခြင့္ေကာင္းယူတယ္လို႔ ထင္မိပါတယ္… ဥပမာ… သူနဲ႔သြားလည္တုန္း စကားစပ္မိလို႔ ပိန္ေဆးအေၾကာင္းေျပာရင္း ေကာင္းတယ္ဆိုျပီး ေရာင္းရင္ ဘာမွ မေျပာလိုပါဘူး… ဒါေပမဲ့ အၾကာၾကီး မဆက္သြယ္ပဲ ရုတ္တရက္ထ ဆက္သြယ္ျပီး ရည္ရြယ္ခ်က္ရွိရွိေတြ႔ခ်င္ခဲ့တာကို ခင္လို႔ လြမ္းလို႔ ေတြ႔ခ်င္ရုံ သပ္သပ္ပါလို႔ေျပာျပီး ေခၚထုတ္ထာ မေကာင္းဘူးလို႔ထင္တာပါ…
ခုလဲ ကြ်န္မကို ေတြ႔ခ်င္ျပန္ပါျပီတဲ့… ၂ႏွစ္ေက်ာ္အဆက္အသြယ္မလုပ္ျဖတ္တာေတာင္ ေဖ့ဘြတ္ကေန တကူးတက မတ္ေဆ့ပို႔ျပီး ဖုန္းနံပါတ္ကိုေတာင္းပါတယ္… သူက လတ္တေလာလဲ အလုပ္ထြက္ထားတာ အေတာ္ေလးၾကာေနျပီလို႔ ကြ်န္မသိရပါတယ္… ကြ်န္မကိုလဲ ဘယ္အခ်ိန္ေတြ႔မလဲ… ၾကိဳက္တဲ့ေနရာေျပာ ငါလာခဲ့မယ္… စသည္ျဖင့္ အလြန္တရာမွ ေဖာ္ေရြစြာ ကတီးကတီးလည္း ဆက္သြယ္ပါတယ္… စိတ္ထဲမွာ အားနာမိတယ္… ဒါေပမဲ့လဲ သူ႔ရည္ရြယ္ခ်က္ကိုလဲ ကိုယ္က ရိပ္စားမိတယ္…. တခ်ိန္တည္းမွာလဲ ခင္မင္မွဳဆိုတာကို အလဲြသံုးစားလုပ္သလိုခံစားရလို႔ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရတယ္… ပထမဆံုးအၾကိမ္ အဲလိုဖိတ္ေခၚမွဳေတြကိုကြ်န္မ မေတြ႔ေတာ့ဖူးလို႔ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်လိုက္ႏုိင္ခဲ့တယ္…
ဒီလိုဆံုးျဖတ္ဖို႔အတြက္ သင္ခန္းစာရခဲ့တဲ့ တျခားအျဖစ္အပ်က္ေလးေတြရွိတယ္…
ဇြန္ဘီ Marketing
၂၀၀၅ ေက်ာင္းျပီးခါစ လုပ္ငန္းခြင္၀င္ခါစအခ်ိန္တုန္းက ဟိုးအရင္ Part time အလုပ္က လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ ျမန္မာေကာင္ေလးတစ္ေယာက္က ဖုန္းဆက္ျပီး အျပင္မွာေတြ႔ဖို႔ ဖိတ္ပါတယ္… သတိရလို႔ပါဆိုတဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္ပါပဲ… ဖုန္းထဲမွာလဲ ငယ္ေပါင္းသူငယ္ခ်င္းေတြလို သိပ္ေဖာ္ေရြတဲ့ အသံနဲ႔ပါ… ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ကိုယ္က သူ အလုပ္ကို၀င္လာတဲ့အခ်ိန္ သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ ေက်ာင္းျပီးလို႔ အဲမွာမလုပ္ျဖစ္ေတာ့တာပါ… ေတြ႔လိုက္ ခင္မင္လိုက္တဲ့အခ်ိန္ေလးက တိုတိုေလးပါ… ဒါေပမဲ့ မေဗဒါယံုလြယ္မိျပန္ရဲ႕… “ေအာ္… ငါ့ကိုခင္သားပဲ” ဆိုတဲ့ အေတြး၀င္လာသလို “မိတ္ေဆြဆိုတာ ဒီလိုမွမဖဲြ႕… ဘယ္လိုဖဲြ႔မလဲ” ဆိုျပီး ေတြ႔ဖို႔ သေဘာတူလိုက္ပါတယ္…
တကယ္တမ္းေတြ႔တဲ့ေန႔က်ေတာ့ သူနဲ႔အတူ အသက္ ၄၀ ၀န္းက်င္ မိန္းမၾကီး ၂ေယာက္ပါလာတယ္… ျပီးေတာ့ ကြ်န္မကို seminar တစ္ခုကို ေခၚသြားတယ္… ျပီးေတာ့ သူတုိ႔ ပစၥည္းေတြကိုေရာင္းေတာ့တာပါပဲ… သူတို႔ပစၥည္းေရာင္းရုံမကဘူး ကိုယ္က မန္ဘာ၀င္ထားျပီး တျခားသူေတြကိုပါ ထပ္ဆြယ္လာရင္ အဲဒိအတြက္ ေကာ္မရွင္နဲ႔ရသလို ကိုယ္ဆြယ္တဲ့သူက ထပ္ဆြယ္လာရင္ ကိုယ္ကဘာမွမလုပ္ပဲ ေကာ္မရွင္ထပ္ရအံုးမွာဆိုတဲ့ မဆန္းေသာမရုိးေသာ network marketing ပဲေခၚသလား အဲလိုအထာေတြေျပာပါတယ္… အဲလိုမ်ိဳး Talk show ေတြ Seminar ေတြကို အရင္ကလဲ ေရာက္ဖူးနားေထာင္ဖူးတဲ့ ကြ်န္မ လံုး၀စိတ္၀င္စားမွဳမရွိပါဘူး… အဆံုးမွာ ကိုယ့္ကိုေတာင္ စင္ေပၚကေျပာေနတဲ့သူက လက္ညွဳိးထိုး ေမးျမန္းျပီး ကိုယ္ထင္တဲ့အတိုင္းေျပာေတာ့ လူထူးလူဆန္းလိုလို လူ႔ငတံုးလိုလိုနဲ႔ ဆက္ဆံခံခဲ့ရပါတယ္… တကယ္ခ်မ္းသာမဲ့ နည္းလမ္းဆိုရင္ေတာင္ ကြ်န္မ မၾကိဳက္ရင္ မလုပ္ပဲေနပိုင္ခြင့္ရွိပါတယ္… ဒါေပမဲ့ အျမင္မတူတဲ့လူတစ္ေယာက္ကို အထင္ေသးသလိုလို ငတံုးပဲဆိုတဲ့ ပံုစံမ်ိဳးနဲ႔ ျပတ္ရယ္ျပဳသလိုလုပ္ရင္ အလြန္တရာမွ အရဲြ႕တိုက္တတ္ေသာကြ်န္မကလဲ ရွက္ရွက္နဲ႔ Sign up လုပ္္တတ္တဲ့ လူစားမ်ိဳးမဟုတ္ပဲ မ်က္ႏွာေျပာင္တိုက္ထိုင္ေနမွာပါပဲ… အဲဒိလို Seminar ခန္းထဲမွာ ကြ်န္မထိုင္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ကြ်န္မကို သတိရလို႔ ေတြ႔ခ်င္တယ္ဆိုတဲ့ ေကာင္ေလး ဘယ္ေရာက္ေနလဲ မသိပါ…
ပဲြျပီးေတာ့ ဘူဂစ္က Food court မွာ ကိုယ့္ပိုက္ဆံနဲ႔ကိုယ္မုန္႔စားရင္း သူနဲ႔ပါလာတဲ့ မိန္းမၾကီး ႏွစ္ေယာက္ (တစ္ေယာက္က သူ႔ကိုယ္သူ ဆရာ၀န္ေျပာတာပဲ) ရဲ႕ နားမုဒိန္းက်င့္ျခင္းကို ကိုယ့္ထမင္းကိုယ္စားခံရျပန္ပါတယ္… ဒါေပမဲ့ ကြ်န္မကလဲ သူတို႔ ေျပာခ်င္ရာေျပာ ကိုယ္မၾကိဳက္တာ ၾကိဳက္တာထက္ သူမ်ားကို နားမုဒိန္းက်င့္ျပီးမွ ရမဲ့လုပ္ငန္းမ်ိဳးက ကြ်န္မနဲ႔ မကိုက္ဘူးဆိုတာ ရွင္းရွင္းၾကီး သိထားလုိ႔ပါပဲ… ဒီလုပ္ငန္းမ်ိဳးကို ကြ်န္မက ဇြန္ဘီ Marketing လို႔ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ နာမည္ေပးထားပါတယ္… ကိုယ္ကိုက္ခံရျပီးရင္ သူမ်ားကို ဆက္ကိုက္ဖို႔ပဲရွိပါတယ္… ကြ်န္မအျမင္ကို ဥပမာေပးတာသပ္သပ္ပါ… ဒီလုပ္ငန္းမွားတယ္ မွန္တယ္ မေျပာလိုပါဘူး… တခ်ိဳ႕တကယ္အေျပာေကာင္းသူေတြအတြက္ေတာ့ အလုပ္ျဖစ္ရင္ျဖစ္မွာပါ…
ကိုယ့္ကိုေျပာမရတဲ့အဆံုး အဖတ္ေတာင္မလုပ္ပဲ ေက်ာက္ခဲေရညစ္ေတာင္ ထြက္အံုးမယ္… ဒီဟာမ ဘာအဆံမွ မရွိပါဘူးေလဆိုတဲ့ ပံုစံမ်ိဳးနဲ႔ အၾကည့္ခံျပီး လမ္းခဲြခဲ့ပါတယ္… ကြ်န္မစိတ္ထဲမွာလဲ အဲဒိေကာင္ေလးကို မိတ္ေဆြစာရင္းထဲမွ Shit+Delete လုပ္လိုက္ပါတယ္… သူလဲ ကြ်န္မလို ေက်ာက္ခဲေရညစ္ကို ထပ္မဆက္သြယ္ေတာ့ပါဘူး…
ေၾကြးယူျပံဳးျပံဳး ေၾကြးေတာင္မုန္း
ဒီစကားပံုေလးကို ရင္းႏွီးျပီးသားျဖစ္မွာပါ… ကြ်န္မ သူမ်ားဆီက ပိုက္ဆံေခ်းရမွာ အလြန္တရာမွ ၀န္ေလးပါတယ္… ေခ်းခဲ့ရင္ေတာင္ ျပန္ေပးႏုိင္မဲ့ အေျခအေနမ်ိဳးရွိမွ ျပန္ေပးမဲ့ရက္ကို အေသအခ်ာေျပာျပီး ေခ်းပါတယ္… ထိုနည္းတူစြာ ကိုယ့္ဆီက ပိုက္ဆံလာေခ်းတဲ့သူရွိရင္လဲ ဘယ္ေတာ့ ျပန္ဆပ္မွာလဲ ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းကို ကြ်န္မပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေမးေလ့ရွိပါတယ္… ဒီလိုမွပဲ ကိုယ့္အတြက္လဲ အဆင္ေျပမယ့္ ပမာဏ ျဖစ္သလို သူျပန္ဆပ္မယ္ဆိုတဲ့ အခ်ိန္နဲ႔ကိုက္ျပီး ကိုယ့္ေပးစရာရွိတာေတြကိုလဲ စီစဥ္လို႔ရေအာင္ ေငြလည္ပတ္မွဳ အခက္မေတြ႔ေအာင္ ျပင္ဆင္လို႔ရမွာပါ… (ႏွစ္နဲ႔ခ်ီျပီးၾကာမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေငြတန္ဖိုးကိုပါ ထည့္တြက္ရေတာ့မွာေပါ့… ခင္မင္မွဳနဲ႔ ယံုၾကည္မွဳေပၚလဲ မူတည္တာေပါ့ေနာ္..) ထားပါေတာ့…
ကြ်န္မနဲ႔ ရင္းႏွီးတာ အေတာ္ေလးၾကာေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရွိပါတယ္… ၂၀၀၃ ေလာက္ကတည္းကပါ… ဒါေပမဲ့ ေက်ာင္းသားဘ၀ကတည္းကလဲ အျပင္မွာေတာ့ သိပ္မေတြ႔ျဖစ္ၾကပါဘူး…. ျမန္မာသၾကႍန္တို႔ ကြ်န္မအိမ္မွာ အလွဴလုပ္မွတို႔ ေတြ႔ျဖစ္ပါတယ္… ၂၀၀၆ အကုန္ ေလာက္မွာ သူလဲ သူ႔ေက်ာင္းျပီးလို႔ လုပ္ငန္းခြင္၀င္ေနပါျပီ… အဆက္အသြယ္လဲ အေတာ္ျပတ္ေနခဲ့တာပါ… သူရုတ္တရက္ဖုန္းေခၚျပီး ေတြ႔ခ်င္တယ္ေျပာေတာ့ မေတြ႔တာၾကာျပီေလဆိုျပီး ေတြ႔ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္… ညစာတူတူစားရင္ စကားေတြေဖာင္ဖဲြ႔ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္… ဒီလိုနဲ႔ ၂ခါေလာက္ေတြ႔ျဖစ္ပါတယ္… ထိန္းမရတဲ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္အထင္ၾကီးမွဳက “ေအာ္…. ငါ့ကိုခင္ရွာသားပဲ” ဆိုတာၾကီးပါပဲ…
ဒီလိုေတြ႔ျပီး ၁ပတ္ေလာက္ၾကာေတာ့… ဖုန္းဆက္ျပီး ပိုက္ဆံ ၃၀၀ ေခ်းပါတယ္… ကိုယ္မေမးခင္ပဲ လကုန္ရင္ျပန္ဆပ္မယ္လို႔လဲေျပာပါတယ္… ဒီလိုနဲ႔ကိုယ္လဲ လႊဲေပးလိုက္ပါတယ္… အဲဒိအခ်ိန္ကစျပီး အဆက္အသြယ္ ျပန္ျပတ္သြားပါတယ္… ပိုက္ဆံကို စိုးရိမ္လို႔မဟုတ္ပါ… သူအရင္ရက္ေတြက ေတြ႔ခ်င္ခဲ့တယ္ဆိုတဲ့ Motive က ပိုက္ဆံေခ်းခ်င္လို႔မ်ားလားဆိုတဲ့ အေတြးမ်ိဳး ေတြးမိခဲ့တဲ့ ကြ်န္မကပဲ သူငယ္ခ်င္း စိတ္ဓာတ္မရွိတာလား… “ေအာ္… သူငယ္ခ်င္းဆိုတာ အေရးၾကံဳရင္ ကူညီရမွာပဲေလ” ဆိုျပီး ကိုုယ့္စိတ္ကိုယ္ ျပန္ဆံုးမျဖစ္ခဲ့တယ္…
ဒါေပမဲ့ သူျပန္ဆပ္မယ္ဆိုတဲ့ အခ်ိန္မွာ ျပန္မဆပ္ပါဘူး… ၁လတိတိထပ္ေစာင့္ပါတယ္… ျပန္မဆပ္သလို ဘာ့ေၾကာင့္ျပန္မဆပ္ျဖစ္ေၾကာင္း… ဒါမွမဟုတ္ “သူငယ္ခ်င္းရယ္ နင့္ပိုက္ဆံငါသတိရပါတယ္… အဆင္မေျပေသးလို႔ ေနာက္ျပန္ဆပ္မယ္ေနာ္” ဆိုတဲ့ စကားမ်ိဳးေတာင္ မလာပါဘူး… ခုေတာ့ လံုးလံုး အေမ့ခံသလိုျဖစ္ေနေတာ့ ကိုယ္က ထုတ္ေတာင္းရပါေတာ့တယ္… ပိုက္ဆံကို ျပန္မဆပ္ခ်င္ရင္ အစကတည္းက ေခ်းတယ္လို႔ မသံုးႏွဳန္းပါနဲ႔… ေပးပါ လို႔သံုးႏွဳန္းပါ… ဒီလိုဆို ကိုယ္ေစတနာရွိသေလာက္ ကူညီႏုိင္သေလာက္ ေပးပါမယ္… ေခ်းတယ္ ျပန္ဆပ္မယ္ဆိုျပီး အေမ့ခံတာမ်ိဳးကိုေတာ့ လံုး၀လက္မခံႏုိင္ပါ…
ဒီလိုနဲ႔ကိုယ္က ေတာင္းေတာ့ “ဘယ္လိုျဖစ္ေနလဲ ေပးမွာေပါ့… ဒီပိုက္ဆံေလာက္ေလးနဲ႔မ်ား… ငါ့ဦးေလးေတြက ဒီမွာ သူေ႒းေတြပါ… နင့္ပိုက္ဆံကို စိတ္မပူပါနဲ႔” ဆိုျပီး စိတ္မရွည္သလိုလို ျပန္ေတာင္းတဲ့သူကပဲ အလြန္လိုေလသံမ်ိဳးနဲ႔ေျပာပါတယ္… ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကြ်န္မရဲ႕ ေခါင္းမာမာနဲ႔ ျပန္ေတာင္းမွဳေၾကာင့္ ျပန္ရလိုက္ပါတယ္… ဒါေပမဲ့ ကြ်န္မစိတ္ထဲမွာေတာ့ “ငါေတာ့ ကိုယ့္ပိုက္ဆံနဲ႔ကိုယ္ အမုန္းခံလိုက္ရျပီ… သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ေတာ့ ဆံုးျပန္ျပီ” ဆိုျပီး ခုလုခုလုနဲ႔ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရပါတယ္…
ၾကားမွာအဆက္အသြယ္ ျပန္ျပတ္သြားေပမဲ့ ၂၀၁၀ ေလာက္မွာ သူဆက္သြယ္လာျပန္ေရာ… ဒီလိုပဲ ေတြ႔ရေအာင္ သူေကြ်းမယ္ဆိုျပီး ေခၚပါတယ္… သူလဲ ေတာ္ေတာ္ေလး အဆင္ေျပေနလို႔ အရင္က ကိစၥကိုလဲ သင္ပုန္းေခ်ခ်င္လို႔ေခၚတယ္ထင္တယ္ဆိုတဲ့ အေတြးနဲ႔ ကိုယ္လဲ မိတ္ေဆြမဆံုးဘူးဆုိတဲ့ အေပ်ာ္နဲ႔ေပါ့… မေတြ႔ဘူးျငင္းရင္ ကိုယ္က အရင္ကိစၥအတြက္ စိတ္ထဲထားျပီး မေခၚမေျပာျဖစ္တယ္ျဖစ္မွာစိုးလို႔ ေတြ႔ျဖစ္ျပန္ပါတယ္…
အင္းေလးမွာ ကြ်န္မကို ရွမ္းေခါက္ဆဲြနဲ႔ အေၾကာ္စံုတစ္ပဲြေကြ်းပါတယ္… သူအဆင္ေျပေနေၾကာင္း… အလုပ္က Bonus ေတြ အရမ္းရေၾကာင္း… မၾကာခင္လဲ ရာထူးတက္ေတာ့မဲ့အေၾကာင္းေျပာပါတယ္… ၾကားရတာ ၀မ္းသာသလို အားလဲက်ပါတယ္… ေနာက္ရက္ထပ္ေတြ႔ေတာ့လဲ ေအာ့ခ်က္က food court မွာ ကိုယ့္ပိုက္ဆံနဲ႔ကိုယ္၀ယ္စားျပီး ေျပာျဖစ္တာေတြက သူရန္ကုန္မွာ အိမ္ ၀ယ္ႏုိင္ျပီဆိုတဲ့အေၾကာင္း မွတ္မွတ္ရရေျပာလို႔… ကိုယ္က သူ႔ထက္ အရင္ေက်ာင္းျပီးျပီး ရန္ကုန္က ေရႊပုန္းညက္တို႔လို အိမ္ယာေတြမွာ ၀ယ္ဖို႔မေျပာနဲ႔ ေက်ာင္းသားဘ၀ ေခ်းထားတဲ့ bank Loan ေတြ ေၾကခါစပဲရွိလို႔ အားက်မိျပန္ေရာ… ေနာက္ျပီး သူ႔အလုပ္က စပြန္ဆာျပီး ဒီဂရီဆက္တက္မွာျဖစ္သလို လီကြမ္ယုရဲ႕ ပညာေတာ္သင္ဆုကိုလဲ သူေလွ်ာက္ထားတာ ရေတာ့မည္ျဖစ္ေၾကာင္း… သူစာေတာ္သည္ကိုလဲ သိပါသည္... ဒီေတာ့လဲ ဟုတ္ရင္လဲ ဟုတ္မွာပါေလလို႔ပဲ စိတ္ထဲက ယံုလိုက္ပါသည္… သူ႔ကုမၸဏီက Bonus ေတြ အမ်ားၾကီးရတယ္ဆိုတာလဲ အဲဒိမွာလုပ္ေနတဲ့ တျခားျမန္မာအသိေတြဆီကသိေတာ့ သူလိမ္တာမဟုတ္ဘူးဆိုတာသိပါတယ္… ကိုယ္ကေတာ့ မ်က္လံုးေလး အ၀ုိင္းသားနဲ႔ အားက်စြာနားေထာင္ခဲ့ပါတယ္…
သိပ္မၾကာပါဘူး ေနာက္ ၃ ၄ရက္ေလာက္ၾကာေတာ့ ပိုက္ဆံ ၂၀၀ ေလာက္ေခ်းဖို႔ မတ္ေစ့ေရာက္လာပါတယ္… သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္နဲ႔ ဖိလစ္ပိုင္ကို အလည္သြားမလို႔ ၂၀၀ ေလာက္လိုေနလို႔တဲ့… ဒီေတာ့ ကြ်န္မက ဘယ္ေတာ့ ဆပ္မွာလဲလို႔ ေမးသလို… ဆပ္မယ္ေျပာတဲ့ေန႔ ျပန္ဆပ္မွာ ေသခ်ာလားလို႔ေမးပါတယ္… ကြ်န္မပိုက္ဆံကို ခင္မင္မွဳတစ္ခုတည္းေၾကာင့္ ဒီလိုပဲ ေပးလိုက္ရမွာ ဒီေမးခြန္းေတာ့ ကြ်န္မမွာ ေမးပိုင္ခြင့္ရွိတယ္လို႔ထင္ပါတယ္… ဘဏ္ေတြမွာ ေခ်းရင္ေတာင္ မဆံုးႏုိင္ေသာ အေထာက္အထားနဲ႔ သပ္ေသေတြေပးရပါေသးတယ္… အေပါင္ေတြထားရပါေသးတယ္… သူ႔ဘက္ကေျပာေတာ့ “၂၀၀ေလာက္ေလးနဲ႔ဟာ” တဲ့… ဒီကိစၥမွာ ပိုက္ဆံထက္… ကြ်န္မဘက္က ခံစားရတာက ေခ်းလိုက္လို႔ ဟိုတစ္ေခါက္ကလိုျဖစ္ရင္ ဒီတစ္ခါေတာ့ မိတ္ပ်က္မယ္ (အခ်ိန္တန္လို႔ မဆပ္ရင္ ျပန္ေတာ့ေတာင္းရမွာပဲေလ… ခင္မင္မွဳေၾကာင့္ ဒီတိုင္း အလြတ္ေခ်းျပီး အတိုးေတာင္မွ မယူတာ… ပိုက္ဆံေခ်းျပီးရင္ေတာ့ ျပန္ဆပ္သင့္တယ္လို႔ထင္တယ္...) ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ ခင္မင္မွဳကို အေယာင္ျပ အလဲြသံုးစားလုပ္တယ္လို႔ ခံစားရတာပါ…
ကြ်န္မမွာလဲ မလြယ္ေသးဘူးလို႔ျပန္လိုက္ေတာ့… “နင္က ဘာေတြကုန္ေနလို႔လဲ… နင္မေခ်းခ်င္တာ ငါသိပါတယ္… သူငယ္ခ်င္းလိုသေဘာထားလို႔ ေခ်းတာ” ဆိုတဲ့ မတ္ေစ့နဲ႔ အဆံုးသတ္သြားပါတယ္… ကြ်န္မ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ပါတယ္… ဒါေပမဲ့ ပိုက္ဆံမေခ်းခင္ ၁ပတ္ေလာက္အလိုမွ သတိတရေတြ႔ခ်င္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းမွာ ကြ်န္မထင္ေနတဲ့ ခင္မင္မွဳမ်ိဳး မရွိဘူးဆိုတာေတာ့ သိလိုက္ပါတယ္…
ကြ်န္မ ေ၀ခဲြလို႔မရတာတစ္ခုက ခုလိုမ်ိဳး မိတ္ေဆြက နက္ေ၀ါ့မားကဒ္တင္း၀ယ္ခိုင္းတာပဲျဖစ္ေစ… ပိုက္ဆံေခ်းျပီး ကတိမတည္တတတ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းမ်ိဳးေတြကို ကြ်န္မျငင္းလိုက္မိတာ ကြ်န္မသူငယ္ခ်င္းေကာင္း မပီသရာက်သလား… သေဘာထားေသးသိမ္ရာက်လား… ေသခ်ာတာကေတာ့ ကြ်န္မမိတ္ေဆြေတြလိုသမွ်အားလံုးကို ကြ်န္မမွာလဲ အပိုမရွိပါပဲနဲ႔ လိုက္ကူေနတာဟာလဲ ၂ဦးလံုးအတြက္ မွန္ကန္တဲ့ ကူညီမွဳမ်ိဳးမဟုတ္ဘူးဆိုတာကိုပဲ…
ဒါမွမဟုတ္ ခင္မင္မွဳမွာ ကံေချပီး အျဖည့္ခံ လိုမွပဲကိုယ့္ကို ေခၚေျပာခ်င္တာဟာ ကြ်န္မကပဲ ခင္စရာမေကာင္းသူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ေနလိမ့္မလားလို႔ သံသယ၀င္မိပါေတာ့တယ္…
All Photos get from Google
Posted by mabaydar at 4:45 PM 11 comments :
Labels: စကာၤပူေရာက္အလြဲမ်ား , သူငယ္ခ်င္းမ်ား , ေဆာင္းပါး
Monday, January 30, 2012
အဆင္ေျပလား phobia
Know when/who/which situation to ask
“အဆင္ေျပလား?” “အဆင္ေျပရဲ႕လား?” “အဆင္ေျပျပီလား?” စတဲ့ ေမးခြန္းမ်ိဳးေတြကို သင္တို႔ဘယ္လို အေျခအေနမ်ိဳးမွာ ေမးေလ့ရွိပါသလဲ? သာမာန္အားျဖင့္ေတာ့ ဒီစကားေတြဟာ ေကာင္းတဲ့ရည္ရြယ္ခ်က္ တစ္ဦးကိုတစ္ဦး ဂရုစိုက္တဲ့ အေနနဲ႔ ေမးေလ့ရွိတဲ့စကားေတြပါ… သို႔ေသာ္ ဒီေမးခြန္းေလးေတြကို သံုးတဲ့အခါမွာ ဘယ္သူ႔အတြက္သံုးတာလဲ ဘယ္လိုအေျခအေနမ်ိဳးမွာသံုးတာလဲ အဲဒိလိုေမးတိုင္း လူတစ္ေယာက္ကို ဂရုစိုက္ရာက်သလား ဆိုတာကို ကြ်န္မေတြ႔ၾကံဳခံစားဖူးတာေလးနဲ႔ ယွဥ္ျပီး ေျပာျပခ်င္ပါတယ္…
ဒါဆို ကြ်န္မဒီစကားေလးေတြကို ဘယ္လိုအခ်ိန္မွာသံုးလဲ… ဘယ္သူ႔ကိုသံုးလဲ ဆိုတာေလးကို ေျပာျပဖို႔လိုလာပါျပီ… ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ခုတစ္ေလာ ကြ်န္မအယူအဆမ်ားမွားေနျပီး သူတစ္ပါးကို အထင္လဲြမိေန သလားဆိုတဲ့ ဒိြဟပြားစရာကိစၥေတြအတြက္ မိမိကိုယ္ကို သံုးသပ္ခ်က္တစ္ခုခ်မလို႔ပါ…
ကြ်န္မအတြက္ေတာ့ “အဆင္ေျပလား” “အဆင္ေျပရဲ႕လား?” ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းမ်ိဳးကို ကြ်န္မနဲ႔ ရင္းႏွီးတဲ့ ကြ်န္မဂရုစိုက္တဲ့ ကြ်န္မပတ္၀န္းက်င္က လူေတြထဲမွာ လုပ္ေဆာင္စရာကိစၥတစ္ခုခုရွိတယ္ဆိုတာ သိရင္ အဲဒိကိစၥ အဆင္ေျပလား ေခ်ာေခ်ာခ်ဴခ်ဴမွျပီးရဲ႕လားဆိုတဲ့ စိုးရိမ္စိတ္ ဂရုစိုက္စိတ္နဲ႔ ေမးတဲ့အခါမွာသံုးပါတယ္… တကယ္လို႔သူတို႔မွာ ဘာမွ ေထြေထြထူးထူး လုပ္ေဆာင္စရာကိစၥမရွိဘူးဆိုရင္ ဒီေမးခြန္းက ေမးစရာမလိုဘူးလို႔သတ္မွတ္ပါတယ္…
ေနာက္ထပ္ ဒီေမးခြန္းေလးေတြကို အသံုးျပဳဖို႔လိုအပ္မယ္လို႔ထင္တဲ့ အေျခအေနေလးေတြကေတာ့ ကြ်န္မပတ္၀န္းက်င္က တစ္စံုတစ္ေယာက္ရဲ႕ အျပဳအမူေတြ ပံုမွန္မဟုတ္ပဲ ထူးျခားေနမယ္… စိတ္ဓာတ္က်တဲ့ပံုေပါက္ေနမယ္ စတဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာ ဒီလိုေမးခြန္းမ်ိဳးေမးဖို႔လိုအပ္မယ္ဆိုတာကို ကြ်န္မလက္ခံပါတယ္…
မည္သို႔ပင္ဆိုေစ “အဆင္ေျပလား?” “အဆင္ေျပရဲ႕လား?” ဆိုသည့္ ေမးခြန္းဟာ အဆင္မေျပျခင္း ခက္ခဲေသာကိစၥရွိေနႏုိင္ျခင္း အတြက္ အဆင္မွေျပရဲ႕လားဟု ေမးသည့္ေမးခြန္းလို႔ ကြ်န္မေကာက္ခ်က္ခ်မည္ဆိုလွ်င္ ကြ်န္မကို ကပ္သတ္ေတြးေသာသူဟု ဆိုႏုိင္မည္ေလာ… အျမဲတေစ အခက္ေတြ႔ေနေသာသူဟု ယူဆ၍လူေတြ႔တိုင္း ကိစၥေထြေထြထူးထူးမရွိပဲ အဆင္ေျပရဲ႕လား ဟုေမးျခင္းလို႔ေရာ မွတ္ယူလို႔ရမည္လား...
ဒီေမးခြန္းေမးခံရျခင္းအေပၚ ကြ်န္မအတြက္ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္ေစတဲ့ Scenario ေလး ၂ခုကို ေျပာျပပါမယ္… ပထမ တစ္ခုကေတာ့ အလုပ္က ကိုယ္နဲ႔ ခင္တဲ့ ျမန္မာအစ္ကိုၾကီးတစ္ေယာက္ရွင္းေပးလိုက္လို႔ ကိုယ့္အယူအဆ မွားတာမဟုတ္ေလာက္ဖူးလို႔ ကြ်န္မယံုၾကည္တယ္…
အဆင္ေျပလား ျပႆနာ (၁)
ေျပာျပရရင္ျဖင့္… ကြ်န္မရဲ႕ အရင္အလုပ္မွာ လုပ္သက္ ၃ႏွစ္နီးပါးရေလာက္တဲ့အခ်ိန္တုန္းကေပါ့… အလုပ္ကို ျမန္မာအစ္မၾကီးတစ္ေယာက္ အသစ္၀င္ပါတယ္… ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ သူက ကြ်န္မလုပ္ရတဲ့ စက္ကို ကိုင္ဖို႔တာ၀န္က်ပါတယ္… သို႔ေသာ္ သူနဲ႔ ကြ်န္မက Shift မတူတဲ့အတြက္ သူေန႔ဆို ကြ်န္မက ည… သူညဆို ကြ်န္မက ေန႔ပါ… တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး အလုပ္ခ်ိန္အေျပာင္းမွာ စက္နဲ႔ပတ္သတ္တဲ့ အလုပ္နဲ႔ပတ္သတ္တဲ့အရာေတြကို Passdown လုပ္ရပါတယ္…
သူ႔ကို အသစ္ျဖစ္တာေရာ သိပ္အသားမက်ေသးတာေရာေၾကာင့္ အထက္အရာရွိကိုယ္တိုင္က ကြ်န္မနဲ႔တကြ တစ္ျခားအေဟာင္းေတြကို သင္ျပေပးဖို႔ေျပာထားပါတယ္… သို႔ေသာ္ သူမမွာ အက်င့္တစ္ခုရွိတာက ကိစၥတစ္ခုကို မသိလို႔ ကြ်န္မကိုလာေမးတယ္… ျပီးရင္ အဲဒိေမးခြန္းကိုပဲ ေနာက္တစ္ေယာက္ကိုသြားေမးတယ္… လူဆိုတာ ကိစၥတစ္ခုတည္းကိုပဲ လုပ္ေဆာင္ပံုျခင္းကဲြျပားပါတယ္… ဒီအခါ အေျဖ ၂ခုမတူရင္ ဟိုကဒီလိုေျပာတယ္ ဒီကဒီလိုေျပာတယ္နဲ႔ ေျပာျပသင္ျပရတဲ့သူ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္ပါတယ္… အမွန္ေတာ့ “ဆရာမ်ား သားေသ” ျဖစ္ေနတာပါ… ေမးျပီး ကိုယ္နဲ႔ အကိုက္ညီဆံုး နည္းလမ္းကိုသံုးဖို႔က အဓိကပါ… လုပ္ငန္းခြင္မွာ မည္သူမွ ဇြန္း ခြံ႔ (Spoon feed) မေကြ်းပါဘူး… ဒါကိုပဲ ကြ်န္မထက္ အသက္ၾကီးတဲ့ ထိုအစ္မၾကီးမသိေလေရာ့သလား…
ကြ်န္မမွာအက်င့္တစ္ခုရွိတာက သူမ်ားကို ဆရာသြားလုပ္ရမွာနဲ႔ ဆရာလုပ္သလိုျဖစ္သြားမွာကိုစိုးရိမ္တာပါ… အရာရွိက သူ႔ကိုဆရာလုပ္ဖို႔ အမိန္႔ေပးထားပင္မဲ့ ကြ်န္မက အားနာပါတယ္… ကိုယ္အသစ္၀င္စတုန္းကလဲ အေဟာင္းေတြက သူတို႔လုပ္တာမွ အမွန္ဆိုျပီး လာဆရာလုပ္ခဲ့တုန္းကလဲ ေခါင္းအေတာ္စားခဲ့ရပါတယ္… အလုပ္ကလဲ ကြ်န္မအျမင္ေတာ့ ဘာမွ ခက္ခဲေနတဲ့ အရာလဲမဟုတ္ပါဘူး… ဒီေတာ့ သူအဆင္မေျပရင္လာေမးပါေစ… သူသိခ်င္လို႔ေမးမွပဲ ကြ်န္မေျပာျပေလ့ရွိပါတယ္… ေနာက္တစ္ခ်က္ကေတာ့ ကြ်န္မကသူနဲ႔ အသင္းမတူေတာ့ အ၀င္အထြက္ပဲေတြ႔တာပါ… သူမနဲ႔ အသင္းတူတဲ့ ျမန္မာေတြလဲ အမ်ားၾကီးေမးစရာရွိပါတယ္…
ဒါေပမဲ့ အဲလိုအေဟာင္းျဖစ္ပင္မဲ့ အစြယ္မျပတဲ့ကြ်န္မကို သူမစိတ္ထဲမွာ ဘယ္လိုသေဘာထားလဲေတာ့ကြ်န္မ မသိပါ… သူမ အထင္မွာ ကြ်န္မက သူ႔ထက္အရင္ ၁ပတ္ေလာက္မွ ဒီအလုပ္ကိုေရာက္တဲ့သူမ်ားမွတ္ေနလားမသိပါဘူး… လူကိုေတြ႔ရင္ “အဆင္ေျပလား ညီမ” ဆိုျပီးေမးပါတယ္… ပထမတစ္ေခါက္ေမး… ကြ်န္မ ဘယ္လိုမွ သေဘာမထားပါဘူး… “ေျပတယ္ အစ္မ” လုိ႔ပဲ ျပံဳးျပီးျပန္ေျဖပါတယ္… ေနာက္တစ္ေခါက္ေတြ႔လဲ “အဆင္ေျပရဲ႕လား ညီမ” ထပ္ေမးပါတယ္… ဒီအခါလဲ “ေအာ္ သူႏွဳတ္ဆက္ခ်င္တာ ေျပာစရာမရွိလို႔ ရွာက်န္ေမးတာပါေလ”ဆိုျပီး “ေျပတယ္ အစ္မ” လို႔ပဲ ေျဖပါတယ္…
ဒါေပမဲ့ သူ႔ရဲ႕ အျပဳအမူကိုမူတည္ျပီး ကြ်န္မခံစားရတာက တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ သူက Senior ကြ်န္မက Junior ဆိုတဲ့ပံုစံမ်ိဳးလာျပဳမူေနသလိုခံစားရပါတယ္… အထူးသျဖင့္ သူမသည္ အသစ္၀င္လာသူျဖစ္ရုံမက လုပ္ငန္းခြင္ျဖင့္ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာသည္အထိ အံ၀င္ခြင္က်မရွိေသးသည့္ သူက ကြ်န္မလို ျပႆနာမလုပ္ခ်င္လို႔ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ေနတဲ့ အေဟာင္းကို “အဆင္ေျပရဲ႕လား” လို႔ေမးေနတာ သိပ္ေတာ့ မဟုတ္လွပါ… မွန္ပါသည္ တစ္ခါတစ္ရံ သူမ ထားသြားေသာ အမွားမွားအယြင္းယြင္းျဖင့္ တန္းလန္းအလုပ္မ်ားကို ဆက္လုပ္ရလွ်င္ေတာ့ အခက္အခဲမ်ားရွိပါသည္… သို႔ေသာ္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ အဆင္ေျပသလို ျပႆနာကို ၾကည့္ေျဖရွင္းပါသည္… သုိ႔ေသာ္ ေအာင့္သက္သက္ေတာ့ ရွိလွသည္… ကြ်န္မ၏အက်င့္သည္ ေရွ႕လူမွားလုပ္သြားတာ သိေသာ္ညား ကိုယ္တတ္ႏုိင္ေသးလွ်င္ ျပင္ေပးလိုက္သည္… ထိုသူမွားသည္ဟု သြားလက္ညွဳိးထိုး ဆရာလုပ္ရမွာ အလြန္မွ ပ်င္းသည္… အရာရွိကိုယ္တိုင္က သူမအမွားလုပ္လွ်င္ ျပန္ေျပာဖို႔ မွာထားေသာ္လည္း ေထာင္သလိုျဖစ္မည္ဆိုး၍တစ္ေၾကာင္း ကိုယ့္ျမန္မာအခ်င္ခ်င္းျဖစ္သျဖင့္တစ္ေၾကာင္း အၾကီးအက်ယ္မဟုတ္လွ်င္ ကြ်န္မသိပ္မေျပာျဖစ္ေခ်….
သို႔ေသာ္ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ လူကိုေတြ႔လွ်င္ “အဆင္ေျပရဲ႕လား ညီမ…” ဆိုသည့္ ေမးခြန္းသည္ ကြ်န္မ၏ ရုိးတြင္းခ်ဥ္စည္ထဲရွိ မနည္းၾကိဳးတုတ္ထားရေသာ ေဒါသနဂါးကို ကလိလာလာထိုးေနသလိုျဖစ္ေနသည္… ကိုယ့္ေဒါသကို ဆြဆြေပးေနေသာသူကို အတတ္ႏုိင္ဆံုး ကြ်န္မေရွာင္သည္… ယခင္စိတ္ျဖင့္သာဆို ပတ္ကနဲျပန္ေျပာျဖစ္ျပီး ရန္သူတစ္ေယာက္ဖဲြ႔မိအံုးမည္ျဖစ္သည္… ထိုအခ်ိန္က အတတ္ႏုိင္ဆံုး ကိုယ့္ကိုကိုယ္သံုးသပ္ျပီး ျပဳျပင္ေနတဲ့အခ်ိန္မို႔ ကိုယ့္ကို ကံတရားက စမ္းသပ္ဖို႔လူတစ္ေယာက္လႊတ္လိုက္သည္ဟုပဲ ယူဆသည္… ေနာက္တစ္ခ်က္ ကြ်န္မဒိြဟပြားရသည္မွာ သူမ ေမးသည့္ “အဆင္ေျပလား ညီမ” ဆိုသည့္ေမးခြန္းသည္ သူမလုပ္သြားသမွ် တလဲြမ်ားကို ျပန္လိုက္လုပ္ရတာကို ေမးသည္ေလာ မသိပါ… “အစ္မ အမွားမလုပ္သ၍ ညီမ အဆင္ေျပပါတယ္” ဆိုသည့္ အေျဖေပးလိုက္လွ်င္လဲ သူမကို ထိခိုက္မည္စိုးသျဖင့္ မေျပာလိုပါ…
ဒီအခါ ကြ်န္မႏွင့္ရင္းႏွီးေသာ အလုပ္အတြင္းမွ ျမန္မာအစ္ကိုၾကီးတစ္ေယာက္ကို ဒီကိစၥေျပာျဖစ္သည္… သူက “အဲဒိအစ္မၾကီး မေမးခင္ ညီမက သူ႔ကို အဆင္ေျပရဲ႕လား အစ္မ လို႔ အရင္ေမးလိုက္ပါလား” တဲ့… ကြ်န္မအယူအဆအားျဖင့္ အေပၚမွာေျပာခဲ့သည့္အတိုင္း အဆင္မေျပေသာ ကိစၥရွိေနသူကိုမွ အဆင္ေျပရဲ႕လားဟုေမးေလ့ရွိသည္… သူမတြင္ အလုပ္ႏွင့္ပတ္သတ္၍ အားနည္းခ်က္အမ်ားအျပားရွိသည္… သို႔ေသာ္ အမွားလုပ္တတ္၍ အဆူခံရတတ္ေသာ သူမကို အဆင္ေျပရဲ႕လား ဟူေသာ ေမးခြန္းျဖင့္ ႏွိမ္ေမး မေမးခ်င္ပါ…
ေနာက္ေန႔ အဲဒိအစ္မၾကီး အလုပ္လာေတာ့ ကြ်န္မေျပာျပခဲ့တဲ့ အစ္ကိုၾကီးက သူမကို “အစ္မ ဘယ္လိုလဲ အဆင္ေျပရဲ႕လား” လို႔ ေမးလုိက္ပါတယ္… ထိုအခါ သူမက “ဘာျဖစ္လို႔လဲ…” ဆိုျပီး ခပ္ဆပ္ဆပ္ျပန္ေမးပါတယ္… “ေအာ္ ဘာမွ မဟုတ္ပါဘူး… ဒီလိုပဲေမးၾကည့္တာပါ အကူအညီလိုရင္ေပးရေအာင္လို႔ပါ” လို႔ပဲ ျပန္ေျပာလိုက္ပါတယ္… သို႔ေသာ္ သူမ၏ မ်က္၀န္းေပၚက မခံခ်င္ေလးကိုေတာ့ ကြ်န္မတို႔ ၂ေယာက္လံုး ေကာင္းစြာသတိထားလိုက္မိပါတယ္…
ဒါေတာင္ ကြ်န္မတို႔ ၂ေယာက္လံုးက သူ႔ရဲ႕ Senior ေတြပါ… လုပ္သက္ၾကာေနတဲ့သူက အသစ္၀င္တဲ့သူကို အဆင္ေျပလား ေမးတာက သဘာ၀က်ပါေသးတယ္… အမွားေပါင္းစံုလုပ္ေနတဲ့ အသစ္က အေဟာင္းကို ေတြ႔တိုင္း အဆင္ေျပလားေမးေနတာေတာ့ သိပ္မဟုတ္ေသးပါ… ကြ်န္မကိုယ္ကြ်န္မ ျပန္သံုးသပ္ၾကည့္တယ္… တကယ္ေတာ့ တခ်ိဳ႕ေနရာေတြမွာ သင္ျပရဲတာ ဆရာလုပ္တာမဟုတ္ပါ… Leadership skill (ဦးေဆာင္ႏုိင္စြမ္း) ဟုသာေခၚမည္ထင္ပါတယ္… ျပႆနာမျဖစ္ခ်င္၍ ေအးေအးေနလို႔မရပါ… တစ္ခါတစ္ရံ နဂါးမွန္းသိရန္ အေမာက္ေထာင္ျပဖို႔လိုေပလိမ့္မည္…
ထိုေန႔မွစ၍ ကြ်န္မသူမကို ေတြ႔လွ်င္ “အစ္မ အဆင္ေျပရဲ႕လား” ကို အရင္ေမးသည္… သူမ မ်က္ႏွာပ်က္သြားသည္ကို ၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္ ဒီစကားအေမးခံရတာကို သူမလဲ မၾကိဳက္ဟု ကြ်န္မယူဆသည္… မည္သို႔ပင္ဆိုေစ သူမကို ဒီစကားေမးဖို႔ ကြ်န္မတြင္တာ၀န္ရွိသည္… သူမ အမွားလုပ္သြားလွ်င္ ကြ်န္မေျပာသည္… သူမ အလုပ္မ်ား တန္းလန္းေပးလွ်င္ အျပီးလုပ္ခိုင္းသည္… ကြ်န္မကိုယ္ကြ်န္မရသည့္သင္ခန္းစာကေတာ့ တစ္ခါတစ္ရံ ဦးေဆာင္ႏုိင္စြမ္းသည္ ဆရာလုပ္ျခင္းမဟုတ္…
သူမကို ၾကည့္၍ရေသာ သင္ခန္းစာသည္ အလုပ္တြင္ အသစ္၀င္လွ်င္ အသစ္လိုေန အဲဒိအလုပ္က လူေတြအေၾကာင္းမသိခင္ အေမာက္မေထာင္ရန္ျဖစ္ေပသည္… (လူေတြအေၾကာင္းကလဲ လအနည္းငယ္ျဖင့္ပင္ သိႏုိင္သည္ မဟုတ္ေျခ)…
Is it really Okay to say I'm not bcoz of ur question "R U OK?"
အဆင္ေျပလား ျပႆနာ (၂)
ယခု ကြ်န္မ အလုပ္သစ္ကိုေရာက္တာ ၆လပင္ရွိေျချပီ… ေရွ႕အလုပ္က သူမ်ားေတြကို သင္ခန္းစာယူကာ တတ္ႏုိင္သမွ် ကြန္ပလိမ္းမမ်ား အသစ္လိုေနသည္… အသစ္ျဖစ္၍ ကိုယ့္အလုပ္မွန္းမသိ သူမ်ားအလုပ္မွန္းမသိ လာခိုင္းသမွ်ကိုလဲ တတ္ႏုိင္သေလာက္လုပ္ေပးသည္… ကြ်န္မလက္ရွိေရာက္ေနေသာ ကုမၺဏီသည္ အရင္အလုပ္ျဖင့္ ဆန္႔က်င္ဖက္… ျမန္မာနည္းလွသည္… ရွားရွားပါးပါး ကြ်န္မ အထပ္တြင္ ကြ်န္မႏွင့္ တျခား႒ာနမွ ျမန္မာ အစ္ကိုၾကီး ၂ေယာက္သာရွိသည္… ကြ်န္မသူေ႒းက အလုပ္စ၀င္တဲ့ေန႔ကပင္ ရွားပါး ျမန္မာမို႔ မိတ္ဆက္ေပးသည္… ကိုယ္တိုင္လဲ ျမန္မာလူမ်ိဳး တစ္ေယာက္ရွိ၍ အားတက္မိသည္… သို႔ေသာ္ စစခ်င္း ေစာက္နဲ႔ထြင္း ေမးခံရတဲ့ ေမးခြန္းကေတာ့ “ညီမက ဒီမွာ ဘယ္လို အလုပ္ရတာလဲ” တဲ့…. ေရာာာာာာာာာာာာာ…
ခ်ဥ္စည္ထဲက ေဒါကနဂါးကို တုတ္နဲ႔ လာထိုးျပန္ပါျပီ… “Jobstreet မွာေတြ႔လို႔ အလုပ္ေလွ်ာက္လိုက္ျပီး အင္တာဗ်ဴး၀င္ျပီး ရတာပါ” လို႔ပဲေျဖလိုက္ပါတယ္… ဟုတ္တယ္ေလ… အလုပ္ဘယ္လိုရလဲဆိုေတာ့ ရွင္းရွင္းေလးပဲ ေလွ်ာက္လို႔ရတာေပါ့… သူတစ္ေယာက္ပဲ ဒီကုမၺဏီမွာ အလုပ္ရလား… တျခားျမန္မာ မရရဘူးလား… သူကေတာ့ လုပ္ငန္းအေတြ႔အၾကံဳေတြလဲ အေတာ္ရွိခဲ့သလို ဒီကုမၺဏီမွာလဲ အေတာ္ၾကာေနတဲ့ Senior Engineer ေပါ့… ကြ်န္မက သူ႔ေလာက္ေတာ့ ရာထူးမရွိပါဘူး… ကိုယ္က ပိုလီပဲျပီးထားတယ္… သူ႔ေလာက္လဲ လုပ္သက္မရွိသလို အသက္လဲမၾကီးေသးပါဘူး…
ေနာက္ရက္တစ္ရက္မွာ ျမန္မာအခ်င္းခ်င္းရင္းႏွီးေအာင္ ႒ာနခ်င္းမတူေသာ္ျငား ေန႔လည္စာတူတူသြားစားျဖစ္ပါတယ္… အဲဒိမွာလဲ ေမးလိုက္တဲ့ ေမးခြန္းေတြက ကြ်န္မနဲ႔ အေပါက္လမ္းသိပ္မတည့္ပါဘူး… ကြ်န္မကပဲ သိပ္အေတြးလြန္ျပီး ကပ္သပ္တတ္တာလား လို႔ ေ၀ခဲြမရျဖစ္ရပါတယ္… မွတ္မိသေလာက္ ေမးခြန္းေလးေတြ ဥပမာေျပာျပပါမယ္…
၁) ညီမက ဒီမွာ ဘာလုပ္ရတာလဲ (လတ္တေလာေတာ့ အသစ္ဆိုေတာ့ သင္ယူေနတုန္းေပါ့)
၂) Techinical နဲ႔ ပတ္သတ္တာေတြကို ညီမလုပ္ႏုိင္လို႔လား
၃) ဘာစေတးနဲ႔ ေနေနတာလဲ
(Personal ေမးခြန္း သို႔ေသာ္ ျမန္မာအခ်င္းခ်င္း အလုိက္မသိသူမ်ားေမးေလ့ရွိသျဖင့္ စိတ္မဆိုးေသးပါ… ေျဖေတာ့ မယံုသည့္ပံုစံျဖင့္… ေရာက္တာ ၉ႏွစ္ရွိတဲ့သူကိုမ်ား… သူေရာက္တာေမးၾကည့္ေတာ့ ၄ႏွစ္ေလာက္ပဲရွိျပီးေတာ့… )
၄) အိမ္၀ယ္ထားတယ္ဟုတ္လား၊ ဘယ္လိုလုပ္ျပီး အိမ္၀ယ္လို႔ရတာလဲ…
၅) အိမ္ေထာင္က်ေနျပီလား
(ကြ်န္မအသက္အရြယ္မွာ အိမ္ေထာင္က်ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြရွိတဲ့အတြက္ ဒီေမးခြန္းကို ကြ်န္မစိတ္မဆိုးပါဘူး… သို႔ေသာ္ စိတ္ထဲ အျမင္မတူျဖစ္မိတာက ေနာက္ဆက္တဲြလာတဲ့ သူ႔ရဲ႕ သံုးသပ္ခ်က္ကိုပါ)
၆) ခုေခတ္မွာ မိန္းကေလးေတြက အိမ္ေထာင္က်ေစာၾကတယ္ေလ…
(ဘုရားေရ… ကြ်န္မ ျမင္ေတြ႔ေနတဲ့ စကာၤပူက မိန္းကေလးေတြကေတာ့ ေက်ာင္း အလုပ္ စာ စသည္ျဖင့္ အနာဂတ္အတြက္ ရုန္းကန္လွဳပ္ရွားေနလို႔ ပ်မ္းမွ်အားျဖင့္ အသက္ ၃၀ ၀န္းက်င္ေလာက္မွ အိမ္ေထာင္ျပဳၾကသူမ်ားပါတယ္… သူ႔ သံုးသပ္ခ်က္က ဘာကိုၾကည့္ျပီးေျပာလဲမသိပါ)
ထိုသို႔ထိုသို႔ေသာ္ ေမးခြန္းမ်ားကိုသည္းခံကာ ေန႔လည္စာတစ္ႏွပ္ကို ေက်ာ္ျဖတ္ျပီးေနာက္ ထိုသူျဖင့္ ေနာက္လံုး၀ ထမင္းထြက္မစားျဖစ္ေတာ့ပါ… သို႔ေသာ္ တစ္ခါတစ္ရံ သူႏွင့္ Office Pantry တြင္ေသာ္လည္းေကာင္း ၀င္ေပါက္တြင္ေသာ္လည္းေကာင္းေတြ႔လွ်င္ ႏွဳတ္ဆက္သည့္အေနျဖင့္ သူကြ်န္မကို ေမးတတ္သည့္စကားက “အဆင္ေျပရဲ႕လား” တဲ့…
တျခားစကားေတြျဖင့္ အမ်ားၾကီးႏွဳတ္ဆက္လို႔ရသည္… အဘယ္ေၾကာင့္ ဤစကားကုိမွ သံုးသနည္း… သူက အေဟာင္း ကိုယ့္ထက္လဲ လုပ္ငန္းအေတြ႔အၾကံဳ နည္းပညာအေတြ႔အၾကံဳရွိသျဖင့္ ေမးျခင္းျဖစ္သည္ဟု ယူဆကာ ယခုထက္ထိေျဖသိမ့္ေနေသးသည္…
သို႔ေသာ္ စိတ္ထဲမွေတာ့ စပ္ကနဲ ျပန္ေမးမိသည္ “အဆင္မေျပေတာ့ အစ္ကိုက ဘယ္လိုကူညီေပးႏုိင္မွာမို႔လဲ” ဟု ဆိုလွ်င္ ကိုယ္က ဘုေျပာသည္ျဖစ္မည္… ဟုတ္သည္… သူက ကြ်န္မႏွင့္လဲ ႒ာနမတူ… ကြ်န္မတို႔ ႒ာနဘာလုပ္သနည္းဆိုတာေတာင္ သူသိပံုမေပၚ… ယခုထက္ထိလဲ သူ႔အကူအညီဘာမွ မလိုပဲ အဆင္ေျပေနသည္…
ကိုယ္ပဲ သိပ္အေတြးေခါင္ေနသလား လူမွဳေရးေခါင္းပါးေနသလား… ကိုယ္ပဲ “အဆင္ေျပရဲ႕လား” ဆိုတဲ့ ေမးခြန္း အသံုးျပဳပံုကို ေသခ်ာမတတ္တာလား… ထိုသူပဲ တစ္ခုခုမွားေနသလား ကြ်န္မေ၀ခဲြမရပါ… သို႔ေသာ္ ထိုသူေမးေသာ အဆင္ေျပရဲ႕လားဆိုသည့္ ေမးခြန္းအေပၚ ကြ်န္မစိတ္ထဲ သိပ္သေဘာမက်လွေပ…
ေတြးမိသည္က…
၁) ျမန္မာအခ်င္းခ်င္း အဆင္မေျပမွာစိုးရိမ္၍ (ဂရုစိုက္၍) ေမးျခင္းေလာ
(သို႔ေသာ္ သူ႔မ်က္ႏွာတြင္ Sincere ျဖစ္ေသာပံုေတာ့ မေတြ႔ေခ်)
၂) ဒီေကာင္မေလး ဘာမွမလုပ္ႏုိင္ပါဘူးဆိုျပီး အထင္ေသးသျဖင့္ ေမးျခင္းေလာ
ယခုေလာေလာဆယ္အထိေတာ့ ကြ်န္မ အတတ္ႏုိင္ဆံုးေရွာင္ေနပါတယ္… အ၀င္အထြက္ မ်က္လံုးခ်င္းမစံုေအာင္ ေနပါတယ္… စံုခဲ့လွ်င္လဲ သူဘာမွ မေျပာခင္ ျပံဳးျပ ရီျပကာ အလုပ္မ်ားခ်င္ေယာင္ေဆာင္ကာ သုတ္သုတ္ေလွ်ာက္ပါတယ္…
ဤပိုစ့္ကို ေရးျဖစ္ျခင္းမွာ ဟိုေန႔က မေတာ္တစ္ဆ Pantry ထဲမွာ သြားဆံုေတာ့ ေမးခံလိုက္ရတဲ့ အဆင္ေျပရဲ႕လား ဆိုတာေၾကာင့္ပါပဲ…. ၆လရွိျပီ…
ေမးလိုက္ခ်င္သည္က… စာဖတ္သူေတြေရာ “အဆင္ေျပရဲ႕လား” ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းကို ဘယ္လိုေနရာေတြမွာ သံုးတတ္ပါသလဲ…
ဘယ္သူေတြကို ဘယ္လိုအေျခအေနမ်ိဳးမွာ ေမးမွာလဲ...
Posted by mabaydar at 6:04 PM 11 comments :
Labels: ေဆာင္းပါး
Older Posts Home
Subscribe to: Posts ( Atom )
မြန်မာစံတော်ချိန်
ကြိုဆိုပါတယ်ရှင်
ယနေ့ရောက်လာ မိတ်သဟာ ချမ်းသာကိုယ်စိတ်မြဲပါစေ
Search This Blog
About the Blogger
One of the pioneer Myanmar Blogger since 2006. Have written mostly about Movie & dramas review & recommendation, Travel review with videos and photos & others personal experience about life in Singapore. So if you are interested in Dramas and Movies, or Travelling, Let's talk about them here with me... :D
သတိပြုရန်...
ဤဘလော့သည် မဗေဒါ၏ ဝါသနာအရ ရေးသားသော ဘလော့ဖြစ်ပြီး... မဗေဒါ စိတ်ဝင်စားသော အကြောင်းများ... မဗေဒါ၏ ထင်မြင်ချက်များ... မဗေဒါ၏ ကိုယ်ပိုင်အတွေ့အကြုံများ... ကိုယ်ပိုင် ခရီးသွားမှတ်တမ်းများ ကို ရေးသားထားသောနေရာဖြစ်သဖြင့်...
လာရောက်သူများအနေဖြင့် သင့်အတွက် စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်း လျှင်သော်လည်းကောင်း... သင့် အတွက် အကျိုးရှိမည်ထင်လျှင်သော်လည်းကောင်း ဖတ်ရှူနိုင်ပါတယ်... ထိုသို့မထင်လျှင် မဖတ်လျှင်သော်လည်းကောင်း... နောင်လာချင်စိတ်ပါမရှိလောက်အောင် အသုံမကျဟုထင်လျှင်သော်လည်းကောင်း လွတ်လပ်စွာ ထွက်ခွာသွားနိုင်ပါတယ်...
အမြင်ကွဲလွဲလျှင်သော်လည်းကောင်း.. မဗေဒါပေးထားသော သတင်းများမှားယွင်းလျှင်သော်လည်းကောင်း ကောင်းမွန်စွာ ဆွေးနွေးအကြံပြုနိုင်ပါတယ်...
တက်တက်စင်အောင် မှားနေသောစာလုံးပေါင်းများမှအပ ကျန်တာများကို နားလည်စွာ သည်းခံဖတ်ရှုပေးစေလိုပါတယ်... ပြင်ဆင်ပေးလိုလျှင် မှားနေသောစာလုံးပေါင်းနှင့် အမှန်ကို ပြင်ဆင်ပေးကြပါ... အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်....
စိတ္၀င္စားတာေတြ႔ရင္
နှုတ်ဆက်သွားပါအုံး..
This work is licenced under a Creative Commons Licence.
Blog Archive
▼  2017 ( 1 )
▼  February ( 1 )
Goblin - Drama Review
►  2016 ( 20 )
►  September ( 2 )
►  August ( 1 )
►  July ( 2 )
►  June ( 2 )
►  May ( 1 )
►  April ( 1 )
►  March ( 5 )
►  February ( 3 )
►  January ( 3 )
►  2015 ( 39 )
►  December ( 2 )
►  November ( 1 )
►  October ( 3 )
►  September ( 3 )
►  August ( 5 )
►  July ( 2 )
►  June ( 1 )
►  May ( 3 )
►  April ( 5 )
►  March ( 7 )
►  February ( 4 )
►  January ( 3 )
►  2014 ( 25 )
►  December ( 2 )
►  October ( 1 )
►  September ( 4 )
►  August ( 4 )
►  July ( 4 )
►  June ( 2 )
►  May ( 1 )
►  April ( 2 )
►  February ( 4 )
►  January ( 1 )
►  2013 ( 31 )
►  November ( 4 )
►  October ( 2 )
►  September ( 4 )
►  August ( 2 )
►  July ( 2 )
►  June ( 2 )
►  May ( 4 )
►  April ( 2 )
►  March ( 6 )
►  February ( 1 )
►  January ( 2 )
►  2012 ( 37 )
►  December ( 1 )
►  November ( 3 )
►  October ( 1 )
►  September ( 1 )
►  August ( 2 )
►  July ( 3 )
►  June ( 2 )
►  May ( 2 )
►  April ( 7 )
►  March ( 3 )
►  February ( 6 )
►  January ( 6 )
►  2011 ( 39 )
►  December ( 5 )
►  November ( 6 )
►  October ( 8 )
►  September ( 1 )
►  August ( 1 )
►  July ( 1 )
►  June ( 3 )
►  May ( 2 )
►  April ( 5 )
►  March ( 1 )
►  February ( 4 )
►  January ( 2 )
►  2010 ( 85 )
►  December ( 11 )
►  November ( 10 )
►  October ( 4 )
►  September ( 5 )
►  August ( 5 )
►  July ( 8 )
►  June ( 8 )
►  May ( 13 )
►  April ( 8 )
►  March ( 6 )
►  February ( 7 )
►  2009 ( 55 )
►  December ( 1 )
►  November ( 6 )
►  October ( 4 )
►  September ( 2 )
►  August ( 3 )
►  July ( 5 )
►  June ( 5 )
►  May ( 2 )
►  April ( 8 )
►  March ( 7 )
►  February ( 6 )
►  January ( 6 )
►  2008 ( 71 )
►  December ( 13 )
►  November ( 7 )
►  October ( 10 )
►  September ( 9 )
►  August ( 4 )
►  July ( 3 )
►  June ( 4 )
►  May ( 8 )
►  April ( 4 )
►  March ( 4 )
►  February ( 2 )
►  January ( 3 )
►  2007 ( 16 )
►  December ( 3 )
►  November ( 12 )
►  September ( 1 )
►  2006 ( 1 )
►  November ( 1 )
ရုပ်ရှင်တွေအကြောင်း အပြန်အလှန်ပြောကြမယ်လေ..
ကွန်မန့်ပေးချင်ရက် မြန်မာလိုမရိုက်တတ်ဟုပြောသောသူများအတွက်
မြန်မာဖောင့်မရှိတဲ့ ဘယ်ကပဲဖြစ်ဖြစ်.. မြန်မာဖောင့်လက်ကွက်မသိရင်ပဲဖြစ်ဖြစ်.. ဒီနေရာမှာ.. ဘားကလစ်.. မောက်စ်ကလစ်နှိပ်ရိုက်ရိုက်.. သွားကြည့်လိုက်သိမယ်.. အဲဒိမှာ မြန်မာလိုရိုက်လို့ရ၏
Gmail အကောင့်ရှိရင် Join ပေးပါနော်...
Subscribe To
All Comments
All Comments
Subscribe Now: To မဗေဒါရဲ့ ဗေဒါလမ်း
Subscribe to မဗေဒါရဲ့ ဗေဒါလမ်း
လက်တလော ကိုရီးယားတွင်ပြနေသော ဇာတ်လမ်းတွဲများ
CURRENTLY AIRING
Monday-Tuesday
Moonlight Drawn By Clouds (KBS)
Woman With a Suitcase (MBC)
Moon Lovers: Scarlet Heart Ryeo (SBS)
Drinking Solo (tvN)
Wednesday-Thursday
On the Way to the Airport (KBS)
Shopping King Louis (MBC)
Jealousy Incarnate (SBS)
Laurel Tree Tailors (KBS)
Blow Breeze (MBC)
Flower in Prison (MBC)
Our Gap-soon (SBS)
Second to Last Love (SBS)
Fantastic (JTBC)
The K2 (tvN)
၀တၳဳတို ( 7 )
Activities ( 48 )
Australia ( 8 )
Celebrities ( 60 )
Drama ( 39 )
Europe ( 2 )
General ( 42 )
Greece ( 3 )
Humour ( 7 )
Knowledge ( 21 )
Korea Trip ( 9 )
Malacca ( 1 )
Malaysia ( 2 )
movie review ( 13 )
My Honeymoon ( 16 )
Myanmar Trip ( 3 )
nail art ( 3 )
New Zealand ( 16 )
Our Wedding ( 6 )
Phuket ( 5 )
Secret Garden ( 5 )
Singapore ( 2 )
Star in town ( 5 )
Trash ( 4 )
Travel Fashion ( 1 )
Travel Tips ( 4 )
Video ( 42 )
Wedding Tips ( 1 )
ကဗ်ာမက် စာမက် ( 2 )
ကိုရီးယား-ရွန္ဟိုင္းခရီးစဥ္ ( 16 )
ခရီးသြားမွတ္တမ္း ( 81 )
ဂ်ပန္ခရီးစဥ္ ( 10 )
စကာၤပူေရာက္အလြဲမ်ား ( 15 )
ဓာတ္ပံု ( 12 )
မင္းသမီး ( 8 )
မင္းသား ( 23 )
မုန္တိုင္း ( 15 )
ျဖစ္ရပ္ဆန္း ( 1 )
ျမန္မာ ( 3 )
ရုပ္ရွင္ ( 19 )
သူငယ္ခ်င္းမ်ား ( 19 )
အခန္းဆက္ ၀တၱဳ ( 10 )
ေဆာင္းပါး ( 5 )
ေဗဒါ့အေၾကာင္း ( 55 )
ေဝဖန္ေရး ( 42 )
ေဟာင္ေကာင္ခရီးစဥ္ ( 9 )
There was an error in this gadget
My favorite couple on screen
Secret Garden (k-Drama)
Another home on Net
Follow by Email
Feedjit Live Blog Stats
Contributors
www.mabaydar.blogspot.com. Theme images by kickers. Powered by Blogger.