my en my en my my fa my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my de my fa my my my en my en my my my my my my my my my my my my my my my ja my my my my my my my en my en my my my my my my my my my my my my my my my my my my my en my en my my my my my ja my my en my my my my my my my my my my my en my my my my my en my my my ja my my my ru my my my my my my my my my my my my my my my my my my my ja my my my my ja my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my fa de es my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my en my en my my my my my my en my en my my my my my my my my my my my my my my en my en my my my my my en my en en my my my en it cs cs en en en nl cs en cs en en en my my my my my my my cs en en en cs cs my my my en en de it my my it en it en my it en en it de my it ja en it en my it my my it en en it en en it my my it my en it kn eu pt my my pt my ru pt my my pt my my pt my my pt my my pt my my pt en my pt en my pt my my en my my my en my my war en
skip to main | skip to sidebar
ေက်ာင္းတုန္းက သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ထုတ္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ကဗ်ာစာအုပ္ေလးပါ။ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ေရးတဲ့အမွာစာပါ။ ျပန္ဖတ္မိေတာ့ ငယ္ဘ၀ပံုရိပ္ေတြနဲ႕အတူ စိမ္းလန္းတဲ့ရနံ႕သစ္ကိုရႈရႈိက္မိလိုက္သလိုပါ။ ႏုပ်ိဳတဲ့စိတ္ကူးေတြ၊ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ၊ အိပ္မက္ေတြတေလွႀကီးနဲ႕တက္ၾကြလတ္ဆတ္ေနစဥ္အခ်ိန္ေပါ့။ ပန္းႏုေရာင္သန္းတဲ့ကဗ်ာေလး ေတြရဲ႕အေငြ႕အသက္က ကံ့ေကာ္ေတာနဲ႕ခ်စ္ခဲ့ဖူးသူေတြကိုလည္း အမွတ္ရေစျပန္တယ္။ ကဗ်ာေတြကို တပုဒ္စီတင္ေပးပါ့မယ္။ အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ကဗ်ာေတြကိုပဲတင္မွာပါ။ ဒီေန႕ေတာ့ တပုဒ္တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။
မင္း ရယူမယ့္အရာကို ဘယ္ေတာ့မွ ယူမွာမဟုတ္ဘူး။ ။
ရာဘင္ျဒာနသ္တဂိုး
မွ တဂိုးစာႏုယဥ္
Posted by ေမ့သမီး at 8:57 PM 5 comments:
Labels: ကဗ်ာ၊ ဘာသာျပန္
Wednesday, May 20, 2009
ေတာအုပ္ေဘးမွာ
တဲကုပ္ေလးနဲ႕ ေနခ်င္တယ္။
တဲေဘးေနာက္ဖက္
ေရထြက္ေပါက္က
စီးက်စမ္းေရ တသြယ္သြယ္…။
ငွက္ေတးသံဆင္
ခ်ိဳနား၀င္လို႕
ပန္းဆင္ဒန္းလည္း ထားရမယ္…။
အိမ္ေရွ႕မွာလည္း
သီးပင္စိုက္လို႕
ရာသီလိုက္ေတာ့ စားခ်င္ဖြယ္…။
ပန္းရနံ႕လိႈင္
ေမတၱာႀကိဳင္တယ္
လံုၿခံဳေမွးမယ္ ေအးရိပ္၀ယ္။
ေတာအုပ္ေဘးမွာ
ခ်စ္တဲ့သူနဲ႕ ေနခ်င္တယ္။
Posted by ေမ့သမီး at 8:44 PM 10 comments:
Labels: ကဗ်ာ
Saturday, May 16, 2009
ေက်ာင္း အမွတ္တရ
စိတၱဇအလြမ္း
တို႕ေက်ာင္းေလးရဲ႕ ေခါင္းေလာင္းသံ
ရင္ကိုလာမွန္ေတာ့
နံရံကုိၾကည္႕မိ
ငါ့အသိေတြကေ၀၀ါး
မင္းကိုေမ့မသြားပါဘူး
လြယ္အိတ္ေလးရယ္….
ငါ့စိတ္ေတြက ေရြ႕လ်ား
ေက်ာင္းကိုသြားေန
မိုးေရေတြ ရႊဲတဲ့ဆရာမ
ငါ့ကုိၿပံဳးျပေနပါလား….
မုဒိတာပန္းေတြေ၀ေနတဲ့
ေက်ာင္းေျမနန္းမွာ
ဥေပကၡာပန္းေတြ
ဘယ္ေတာ့ေ၀ႏိုင္မလဲ….
ေရစင္နားမွာ
ေျခခြင္သြားေတာ့ သတိရ
ဟိုႏွစ္ကသူငယ္ခ်င္းေတြ
ရင္းႏွီးစြာၿပံဳးလို႕
ေရခပ္ေနတုန္းပဲေလ….
အလယ္ေလွကားက
တို႕တေတြတက္သြား
ၾကားလိုက္ရတဲ့စကားသံ
သမင္လည္ျပန္ၾကည္႕မိ
ခ်ိဳသာထိမိတဲ့ စကား
“သားတို႕ စာႀကိဳးစားၾကေနာ္”တဲ့
ဆရာမႀကီးကေျပာ။
ေဘာကန္လို႕ဆူခံထိ
ႀကိမ္ခ်က္မိလည္း မ်က္ႏွာပိုးမေသ
တို႕တေတြရဲ႕ေက်ာင္းသားဘ၀
ေႏွာင္းသြားေလေလ သတိရ
ေဟာင္းမသြားမွာက ထာ၀ရ
အမွတ္တရေပါ့ကြယ္….
စာအုပ္မပါလို႕
ဆရာမက၀ယ္ေပး
တပည္႕ေလးက ေက်းဇူးတင္
အရင္ကပံုရိပ္ေတြ
ရင္ထဲ၀င္ေမႊေႏွာက္
ပဲေစ့နဲ႕ေပါက္ ဟာသေဖာက္လို႕
အိမ္ျပန္ခ်ိန္မွာလည္း
ေၾကးစည္ေခါက္သတဲ့။
ေခြးသားဆိုတဲ့
ဆရာမရဲ႕ေတးသံ
ၾကားေယာင္မိျပန္ေတာ့
ဘယ္သူအမ်ားဆံုး
အဆဲခံရဦးမလဲ
ၿပိဳင္ပြဲဖြင့္တာေလ။
ေက်ာင္းေနာက္က်လို႕ဆရာမဆူ
အတန္းျပင္မွာငူငူေလး
ျမင္သူတကာေငးေတာ့ ရွက္စဖြယ္
ေၾသာ္ ခက္တယ္…ခက္တယ္…
ဒါေတြဘယ္လိုေမ့ရမလဲ
အိမ္ျပန္ေတာ့လည္း ထီးမပါ
မိုးရြာထဲမွာ တို႕ေတြေျပး
ရင္ထဲက မိုးစက္ေတးနဲ႕
ခပ္ျဖည္းျဖည္းပဲအိမ္ျပန္ၿပီ။
ေက်ာင္းေပ်ာ္ႀကီး
အိမ္ျပန္ေရာက္ၿပီး ငယ္ငယ္တုန္းကေရးခဲ့တဲ့ကဗ်ာေတြ၊ စာေတြကုိျပန္ရွာျဖစ္ပါတယ္။ အမွတ္တရသိမ္းထားတဲ့ ကဗ်ာေတြ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြကလက္ေဆာင္ေပးထားတဲ့ ကဗ်ာေတြစာေတြလည္း ျပန္ဖတ္ရေတာ့ စိတ္ထဲမွာေတာင္ ျပန္ငယ္သြားသလိုပဲ။ (အခုေတာ့ ေတာ္ေတာ္ႀကီးေနၿပီကိုးလို႕ မေျပာပါနဲ႕။ အသက္၁၀၀မေနရေပမယ့္ အမႈ၁၀၀ေပြေနရေတာ့ ကိုယ့္ကုိကိုယ္အသက္ ၅၀ေလာက္အေတြ႕အႀကံဳေတြရိွေနၿပီလို႕ ထင္ေနတတ္လို႕ပါ။) :P
အေပၚက ကဗ်ာေလးက ၉၈မွာဆယ္တန္းေအာင္သြားတဲ့ အထက္တန္ေက်ာင္းကစီနီယာအကိုတေယာက္ေရးခဲ့တဲ့ ကဗ်ာေလးပါ။ မ်က္ႏွာခ်ိဳခ်ိဳနဲ႕သေဘာေကာင္းတဲ့အကိုကအခုေတာ့ ပင္လယ္ေပ်ာ္ႀကီးေပါ့။ အဲဒီတုန္းက ဆယ္တန္း ေအာင္တဲ့ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ဆရာကန္ေတာ့ပြဲအမွတ္တရကဗ်ာေတြကိုဖတ္ၿပီး ေနာင္တခ်ိန္ကိုယ္ေက်ာင္းႀကီးကုိ ခြဲရမယ့္အခ်ိန္ကုိႀကိဳေတြးၿပီး၀မ္းနည္းခဲ့မိဘူးတယ္။ အခုေတာ့ ေက်ာင္းႀကီးနဲ႕ေ၀းခဲ့တာ ၈ႏွစ္နီးပါးရိွခဲ့ၿပီေလ။ ကုိယ့္အလွည္႕ေရာက္လာေတာ့လည္း ဒီလိုေရးခဲ့ပါေသးတယ္။
အမိေက်ာင္းေတာ္သို႕
အမ်ိဳးသားကုန္းျမင့္ကိုတက္
ကြန္ကရစ္လမ္းကို ဆက္လွမ္း
ေျမနီလမ္းကေလးက ေျဖာင့္တန္းလို႕
အစိမ္းေရာင္သန္းတဲ့ ကံ့ေကာ္ပင္တန္း
လွမ္းျမင္ရတဲ့ခဏ
အျမင္အာရံုေတြေ၀၀ါး
အသိစိတ္ေတြၾကားက
ေက်ာင္းသားဘ၀ကို သတိရေန
တမ္းတမိတဲ့ တခ်ိန္ကဘ၀
ရင္ထဲက အလြမ္းေ၀ဒနာ
ဘယ္သူေျဖလို႕ ေျပႏိုင္မလဲေလ။
ပင္မေဆာင္ကုိ၀င္
စာသင္ခန္းေတြလွမ္းျမင္
ဥယ်ာဥ္မႈးေတြက ေစတနာအျပည္႕
အၾကင္နာစကားဆိုလို႕
အသိပညာျဖန္႕ေ၀ေပးေန
လမင္းရဲ႕အလင္းေရာင္လို
သံုးေပမဲ့ကုန္မသြား
ေအးျမလြန္းတယ္ေလ။
မိႏွင့္ဖလိုေစာင့္ေရွာက္
မိုးႏွင့္ေျမလိုကာကြယ္လို႕
ငါတုိ႕ရဲ႕ေနာင္ေရးအတြက္ပူပန္
မလြန္ဆန္ႏိုင္တဲ့ ေမတၱာေတြ
မ်က္ႏွာညိဳခဲ့
ေျပာပါဦးလား
တပည္႕အမွားေတြကိုေထာက္လို႕
ဆရာ့စကားအမုန္းမထားဘဲ
ႏွလံုးသားနဲ႕ခံယူမယ္။……။
အဲဒီကဗ်ာကိုဖတ္ရေတာ့ ဆရာမႀကီးကေျပာတယ္တဲ့။ ေက်ာင္းၿပီးသြားမွ ေမ့သမီးကလာခၽြဲေနတယ္ေပါ့။ (ဟုတ္လည္းဟုတ္ေနတာကိုး) အခုအခ်ိန္ျပန္ေတြးၾကည္႕မယ္ဆိုရင္ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ဆယ္တန္းေအာင္ခဲ့ၿပီး ေက်ာင္းကုိခြဲခဲ့တာကိုေက်းဇူးတင္ရမယ္။ အခုအခ်ိန္ေလာက္မွ အဲဒီလိုအလယ္တန္း၊ အထက္တန္းျဖစ္ေနရင္ ေက်ာင္းကိုအခုစြဲလန္းသလိုမ်ိဳး ခံစားမိမွာမဟုတ္ဘူး ထင္ပါတယ္။ အခုေက်ာင္းတက္ေနၾကတဲ့ ကေလးေတြရဲ႕မိဘေတြအေျပာအရဆိုရင္ေတာ့ ေက်ာင္း၀င္းထဲကအဆင့္ၿပိဳင္ပြဲေတြ (ပညာၿပိဳင္တာမဟုတ္ပါ)၊ အ၀တ္အစားၿပိဳင္ၾကတာ၊ ဆရာဆရာမေတြရဲ႕ မ်က္ႏွာလိုက္ပံုေတြ။ အေျခအေနေတြကအရမ္းကုိကြာျခားေနခဲ့ပါၿပီ။ ကုိယ္ကိုသင္ခဲ့တဲ့၊ ကုိယ္ကအရမ္းခ်စ္ခဲ့တဲ့ ဆရာမေတြေရာ၊ ဒီေခတ္ ဒီစနစ္ၾကားမွာေျပာင္းလဲေနၿပီလား သိခ်င္လိုက္တာ။ အခုအခ်ိန္အထိကုိယ္ကေတာ့ ဆရာ၊ ဆရာမလို႕ေျပာလိုက္တာနဲ႕ ကိုယ္ေတြ႕ခဲ့ဖူးတဲ့ ေစတနာ၊ ေမတၱာ၊ ကရုဏာအျပည္႕နဲ႕ ဆရာ၊ ဆရာမေတြကိုပဲ ေျပးျမင္မိတုန္းပါ။
စကားမစပ္ ကိုယ္တို႕ေက်ာင္းဆယ္တန္း A ရဲ႕အစဥ္အလာတခုကုိေျပာခ်င္ပါေသးတယ္။ အေပၚဆံုးက အကိုရဲ႕ကဗ်ာမွာပါပါတယ္။ “ပဲေစ့နဲ႕ေပါက္ ဟာသေဖာက္လို႕ အိမ္ျပန္ခ်ိန္မွာလည္း ေၾကးစည္ေခါက္သတဲ့”ဆိုတာ ေလ။ ဆယ္တန္းေနာက္ဆံုးေန႕မွာ ပဲႀကီးေလွာ္ေတြ၀ယ္လာ၊ အတန္းထဲမွာလုိက္ေ၀ေပးၿပီး စားၾက၊ ေၾကးစည္တလံုးသယ္လာၿပီး ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္မွာေၾကးစည္ထုတာပါ။ ဘယ္ႏွစ္ကစလိုက္တဲ့အစဥ္အလာလည္းေတာ့ မသိပါ။ အဲလိုလုပ္မွဂုဏ္ထူးပိုထြက္ပါသတဲ့။ ႏွစ္တိုင္းလုပ္ပါတယ္။ ကိုယ္တို႕ေနာက္အတန္းေတြကိုေတာ့ မသိေတာ့ပါ။ ကုိယ္တို႕ႏွစ္က်ေတာ့ ေနာက္ဆံုးေန႕မွာ ဘယ္ဆရာမမွေသခ်ာစာမသင္ေတာ့၊ အတန္းထဲ၀င္လာ၊ ကုိယ္တို႕နဲ႕စကား ေတြေျပာ၊ ဆံုးမစကားေတြေျပာ၊ ဆုေတြေပးၿပီးျပန္ထြက္သြားတာပါပဲ။ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္က်ေတာ့ Eco အခ်ိန္ပါ။ အဲဒီဆရာမက အပိ်ဳႀကီး။ အသားျဖဴျဖဴ ပိန္ပိန္လွပ္လွပ္ေလး။ အခုေတာ့အိမ္ေထာင္က်သြားၿပီလို႕ ၾကားပါတယ္။ အေသအခ်ာမသိေတာ့ပါ။ အတန္းထဲမွာပဲႀကီးေလွာ္အခြံေတြပြ၊ ျဖစ္ခ်င္တိုင္းျဖစ္ေနတာကို စည္းကမ္းႀကီးတဲ့ဆရာမ ကလည္း၀င္လာေရာ အဆက္မျပတ္ကိုဆူေတာ့တာပါ။ အဲလိုုလုပ္တာကိုလည္း ဆရာမကအယံုအၾကည္မရိွဘူးေလ။ ေက်ာင္းသားေတြကိုေမးရင္လည္း ယံုလြန္းလို႕လုပ္တယ္ဆိုတာထက္ ေပ်ာ္လို႕လုပ္တာကပိုမွာပါ။ အဲဒီေန႕က ေနာက္ဆံုးေန႕ျဖစ္ၿပီး ေစာေစာမျပန္ရဘဲ ဆရာမသာကူက်ိဳတိုက္ေနတာနဲ႕ပဲ ၃နာရီ ၄၅မွာေက်ာင္းမဆင္းရဘဲ ၄နာရီေက်ာ္သြားပါတယ္။ အခုျပန္ေတြးရင္အားလံုးဟာအမွတ္တရ၊ လြမ္းစရာေတြေပါ့။ (လြမ္းတတ္ပါတယ္လို႕ ေျပာထားတယ္ေနာ္။) သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ကေတာ့ ရင္ထဲကအမွတ္တရဆိုၿပီး ေရးခဲ့ပါတယ္။ (ေအာက္မွာဖတ္ၾကည္႕ပါ။) ကိုယ့္အတြက္လည္း ေက်ာင္းသားဘ၀ကအမွတ္တရ၊ ေက်ာင္းႀကီးကအမွတ္တရ၊ ျဖဴစင္တဲ့ဆယ္ေက်ာ္သက္ဘ၀ကအမွတ္တရ၊ ရိုးသားသန္႕စင္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းအခ်စ္ေတြကအမွတ္တရ၊ အခုေတာ့အားလံုးကို အမွတ္ရရင္းနဲ႕သာ………။
Posted by ေမ့သမီး at 1:48 PM 8 comments:
Labels: အမွတ္တရ
Monday, May 11, 2009
အလြမ္းေတြနဲ႕စာ
ေရွ႕ကိုေျခတဘက္လွမ္းေရြ႕လွ်က္ ေနာက္ကိုေျခတဘက္ဆုတ္ေနသူကုိ ေတြ႕ဘူးၾကပါသလား။
ေနာက္ကိုေငးလွ်က္ အေရွ႕ကိုလွမ္းေနသူကိုေရာ ျမင္ဘူးၾကပါသလား။
တကယ္ေတာ့ကၽြန္မသည္ ထိုသုိ႕ေသာလူစား ျဖစ္ပါသည္။ အေရွ႕ကိုျမန္ျမန္မလွမ္းႏိုင္တာကိုသာ အျပစ္တင္လွ်က္ သယ္ေဆာင္သြားေသာ ၀န္ထုပ္မ်ားကို ေလွ်ာ့မခ်ခ်င္သူသာျဖစ္ပါသည္။ အသစ္အသစ္ေတြတိုးလာတိုင္းမွာ အေဟာင္းမ်ားကိုျမတ္ႏိုးတြယ္တာေနတတ္သူလည္းျဖစ္ပါေသးသည္။ အလြမ္းေတြကိုရင္မွာေပြ႕လိုက္ ငိုညည္းရသည္ ကိုေပ်ာ္ေမြ႕ေနတတ္သူလည္းျဖစ္ပါသည္။
အရင္က ကၽြန္မအေမ့ကိုလြမ္းသည္။ အေဖ့ကိုလြမ္းသည္။ အကိုႀကီးကိုလြမ္းသည္။ ကၽြန္မရဲ႕ၿမိဳ႕ကေလးကိုလြမ္းသည္။ စာမဖတ္ႏိုင္ေအာင္လြမ္းခဲ့ပါသည္။ ကၽြန္မေဘးပါတ္၀န္းက်င္က အလွတရားမ်ား၊ ၾကင္နာမႈမ်ားကို ဥေပ ကၡာျပဳလွ်က္ အလြမ္းပင္လယ္ေက်ာမွာေမ်ာေနခဲ့ဘူးသည္။
ေဟာ အခုလည္း ကၽြန္မလြမ္းေနျပန္ပါၿပီ။ ၿမိဳ႕ကေလးရဲ႕အလွတရားမွာ မေပ်ာ္၀င္ႏိုင္ေအာင္ လြမ္းေနမိျပန္သည္။ အေမ့ရင္ခြင္ကေန ေငးလွ်က္ေတြးလွ်က္လြမ္းမိေနသည္။ ေတြးမိတိုင္းလည္းမ်က္ရည္၀ဲရျပန္ၿပီ။ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္မမာေက်ာတတ္ခ်င္ပါသည္။ ႏွလံုးသားကုိထူေပဒဏ္ေပ ခံတတ္ေစခ်င္သည္။ ထိခိုက္လြယ္မႈေတြေပ်ာက္ဆံုး ေစခ်င္သည္။ ဒါေပမယ့္ လြယ္လြယ္ေမ့ပစ္မရႏိုင္ေသာ ၾကင္နာမႈ၊ ကၽြန္မရရိွခဲ့ေသာ အျဖဴထည္ေမတၱာ၊ ခ်ိဳၿမိန္ေသာ ေစာင့္ေရွာက္မႈ၊ ရိုးသားေသာစေနာက္ရယ္ေမာသံေတြ၊ ေနာင္တႀကိမ္တူညီေသာပံုသ႑ာန္မ်ိဳး ျပန္မရႏိုင္ၿပီဟူေသာအသိ။ ထိုအရာေတြအားလံုးက ကၽြန္မႏွလံုးသား သဲေသာင္ျပင္ကို လိႈင္းေတြသဖြယ္ ရိုက္ခတ္ေနၾကပါသည္။ သဲေသာင္ျပင္သည္ ေက်ာက္ေဆာင္မဟုတ္ပါ။ လိႈင္းတခ်က္တုိက္တိုင္းမွာ သဲေဖြးေဖြးေတြလိႈင္းေနာက္ကိုလိုက္သလို ကၽြန္မ၏မ်က္ရည္ေတြသည္ ကၽြန္မအေတြးမ်ား၏ေနာက္သို႕ လိုက္ေနၾကသည္။ ကၽြန္မမငိုခ်င္ပါ။ ငိုစရာေတြကိုထားခဲ့ခ်င္ပါသည္။ ဒါေပမယ့္ ေလာကမွာေမ့ပစ္ရအခက္ဆံုးသည္ အမုန္းတရားမဟုတ္။ ၾကင္နာမႈႏွင့္ ေမတၱာတရားမဟုတ္ပါလား။ ကၽြန္မထုိအရာ ေတြကိုမေမ့ပစ္ႏိုင္ပါ။ ထို႕ေၾကာင့္ ကၽြန္မဆက္လြမ္းေနပါသည္။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္မဆက္လြမ္းေနပါမည္။ ကၽြန္မလြမ္းေနေၾကာင္းကိုလည္း ကၽြန္မလြမ္းေနသူမ်ားကို သိေစခ်င္ပါသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ ဤစာကိုကၽြန္မေရးျဖစ္ပါသည္။
Posted by ေမ့သမီး at 8:58 PM 10 comments:
Labels: အလြမ္း
Friday, May 8, 2009
ခ်စ္ရတဲ့ကေလးေရ
သားစာျမန္ျမန္မဖတ္ႏိုင္မွန္းသိလို႕ အေမဒီစာကို ခပ္ေႏွးေႏွးပဲေရးလိုက္ပါတယ္။
သားထြက္သြားတဲ့အိမ္မွာ အေမတို႕မေနၾကေတာ့ဘူး။ အေမတို႕ေနတဲ့ေနရာနဲ႕မိုင္ ၂၀အကြာမွာမေတာ္တဆထိခိုက္မႈေတြ အျဖစ္အမ်ားဆံုးလို႕ မင္းအေဖကသတင္းစာထဲမွာဖတ္ရလို႕ အေမတို႕အဲဒီေနရာကေျပာင္းလာတာပါ။ လိပ္စာကေတာ့ ပို႕ေပးလို႕မရဘူးသားေရ။ အေမတုိ႕မတိုင္ခင္ ဒီအိမ္မွာေနသြားတဲ့လူေတြက အိမ္နံပါတ္ကတ္ျပားကိုျဖဳတ္ယူသြားတယ္ေလ။ အဲဒီေတာ့ ေနာက္တေနရာမွာ သူတို႕လိပ္စာအသစ္ေျပာင္းေနစရာမလိုဘူးေပါ့။
ဒီေနရာကေတာ္ေတာ္ေကာင္းပါတယ္။ အ၀တ္ေလွ်ာ္စက္ေတာင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီစက္ကေကာင္းေကာင္း အလုပ္လုပ္သလားဆိုတာေတာ့ အေမသိပ္မေသခ်ာဘူး။ ၿပီးခဲ့တဲ့တပါတ္က အေမအဲဒီစက္ထဲ အ၀တ္ေတြထည္႕ၿပီး ႀကဳိးကိုဆြဲလိုက္တာ အဲဒီအ၀တ္ေတြကိုေနာက္ထပ္မေတြ႕ရေတာ့တာ အခုထိပဲေလ။
ဒီမွာ ရာသီဥတုကသိပ္မဆိုးလွပါဘူး။ ၿပီးခဲ့တဲ့အပါတ္က မိုး၂ခါပဲရြာတယ္။ ပထမတခါမိုးရြာေတာ့ ၃ရက္ၾကာၿပီး ဒုတိယတခါရြာေတာ့ ၄ရက္ၾကာတယ္ေလ။ မင္းပို႕ေပးေစခ်င္တဲ့ ကုတ္အက်ီ ၤကို ဒီအတိုင္းပို႕ရင္ေလးမယ္ ထင္တယ္လို႕ မင္းဦးေလးစတိဗ္ကေျပာလို႕ ၾကယ္သီးေတြျဖဳတ္လိုက္တယ္။ အဲဒီၾကယ္သီးေတြကိုေတာ့ ေဘးအိတ္ေတြထဲမွာထည္႕ေပးလိုက္ပါတယ္။
အသုဘျပင္ဆင္တဲ့အိမ္ကေန ပိုက္ဆံေတာင္းတဲ့စာထပ္ေရာက္လာျပန္ၿပီ။ သူတို႕က မင္းအဘြားရဲ႕အုတ္ဂူဘိုး ေနာက္ဆံုးလက္က်န္ေပးစရာရိွတာကိုမေပးရင္ အဘြားႀကီးကို ျပန္ရွင္လာေအာင္လုပ္လိုက္မယ္တဲ့။
မေန႕ကေတာ့ ဂၽြန္သူ႕ကားေသာ့ကုိကားထဲမွာပိတ္မိသြားတယ္ေလ။ ငါတို႕အားလံုးစိတ္ပူသြားတာေပါ့။ ဘာလို႕လဲဆိုေတာ့ သူ႕မွာ အေမနဲ႕ ရွာဘီကုိကားအျပင္ေရာက္ေအာင္လုပ္ဖို႕ ၂နာရီေလာက္ၾကာသြားတယ္ေလ။
မင္းအမလည္း ဒီမနက္ပဲ ကေလးေမြးတယ္ေလ။ ဒါေပမယ့္ ဘာေလးလဲဆိုတာေတာ့ အေမမသိရေသးဘူး။ အဲဒီေတာ့ မင္းလည္း အေဒၚျဖစ္မလား၊ ဦးေလးျဖစ္မလားမသိေသးဘူးေပါ့။ တကယ္လို႕မိန္းကေလးျဖစ္ရင္ေတာ့ မင္းအမက အေမ့နာမည္ေပးမယ္လို႕ေျပာတယ္။ သူကအဲဒီကေလးကုိ အေမလို႕ေခၚမွာေပါ့။
မင္းဦးေလး ပိဒ္ေတာ့ၿပီးခဲ့တဲ့တပါတ္က ၀ီစကီကန္ထဲကိုျပဳတ္က်သြားတယ္။ တခ်ိဳ႕လူေတြက သူ႕ကိုဆြဲတင္ဖို႕ႀကိဳးစား ၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္သူကအဲဒီလူေတြကိုျပန္ထုိးႀကိတ္ၿပီးေတာ့ ၀ီစကီအနစ္ခံသြားတယ္ေလ။ သူ႕ကိုမီးသၿဂိဳလ္တာ သံုးရက္ေတာင္ၾကာတယ္။
မင္းသူငယ္ခ်င္း ၃ေယာက္ေတာ့ ကုန္ကားေမာင္းၿပီးတံတားကိုျဖတ္တယ္ေလ။ ရက္ဖ္ကကားေမာင္းတာေပါ့။ သူက ျပတင္းေပါက္ကေလွ်ာထြက္ၿပီး ေခ်ာေခ်ာေမာေမာေရကူးသြားႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ တျခားသူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္က ကားေနာက္ခန္းထဲမွာေလ။ သူတို႕ကေတာ့ ေနာက္အကာကုိခ်လို႕မရလို႕ ေရနစ္သြားၾကတယ္။
ဒီတႀကိမ္ေတာ့ ဘာအေၾကာင္းမွမ်ားမ်ားစားစားေျပာစရာမရိွပါဘူးသားေရ။ ဘာမွလည္း ထူးထူးျခားျခားမျဖစ္ခဲ့ေတာ့ေလ။
စာႀကြင္း။ ။ အေမသားဆီပိုက္ဆံပို႕မလို႕ပဲ။ ဒါေပမယ့္ စာအိတ္ကပိတ္ၿပီးသြားၿပီ။
( အိမ္ျပန္ရေတာ့မယ္ဆိုေတာ့ အားလံုးကုိႏႈတ္ဆက္တဲ့အေနနဲ႕ ဖတ္ခဲ့ဖူးတဲ့ ဟာသေလးကိုဘာသာျပန္ၿပီး တင္ေပးလုိက္တာပါ။ မူရင္းက ဒီမွာပါ။ အားလံုး တာ့တာ။ ျမန္မာျပည္ေရာက္မွျပန္ေတြ႕မယ္ေနာ္။)
Posted by ေမ့သမီး at 10:01 AM 9 comments:
Labels: ရယ္စရာ
Wednesday, May 6, 2009
ဘာရယ္မဟုတ္ပါ
အခုတေလာ နားေထာင္မိေနတဲ့ သီခ်င္းက Love Doesn’t Have To Hurt တဲ့။ I don’t know why I used to fall in love with the wrong kind. When I suffer so much pain, I only have myself to blame တဲ့။ သီခ်င္းဆိုတာ စိတ္ခံစားမႈနဲ႕တိုက္ဆိုင္ရင္ ပိုႀကိဳက္တတ္ပါတယ္တဲ့။ ကၽြန္မကေရာ ဒီသီခ်င္းကိုဘာလို႕ႀကိဳက္တာလဲ။ အမွားအယြင္းတခုကို ရင္ခုန္ခဲ့ဖူးလို႕လား။ ေလွ်ာက္ခဲ့တဲ့လမ္းတေလွ်ာက္ကိုျပန္ၾကည္႕ရင္ ေနာင္တရစရာ မ်ားမ်ားစားစားမရိွဘူးလို႕ ထင္ခဲ့ဘူးတယ္။ တကယ္လို႕သာ အသစ္ကျပန္စခြင့္ရရင္ ဘာလုပ္မွာလဲ။ ေျပာခဲ့ဖူးတဲ့ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္၊ ေတာင္းပန္ပါတယ္ဆိုတာေတြကို ေလွ်ာ့ေျပာမိမွာေတာ့ ေသခ်ာတယ္။ လိမ္မာတယ္ဆိုတာထက္ ကိုယ္ေနခ်င္သလိုေနရတဲ့အရသာကို တဖန္ခံစားၾကည္႕ဦးမွာပဲ။ က်ခဲ့ဖူးတဲ့မ်က္ရည္ေတြကိုလည္း ေလွ်ာ့ပစ္ခ်င္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘ၀ဆိုတာ ရုပ္ရွင္ရိုက္သလို ဒီေနရာမွာ မ်က္ရည္က်၊ ဒီေနရာမွာမက်နဲ႕လို႕ ဆံုးျဖတ္ေပးလို႕ ရတာမွမဟုတ္တာ။ မေသခ်ာတဲ့ျဖစ္ရပ္ေတြကေပါင္းစုထားတဲ့ဒီဘ၀မွာ နာက်င္လြယ္တဲ့ကၽြန္မက ၀မ္းနည္းလာရင္ မ်က္ရည္က်ဦးမွာပဲ။ ျမန္ျမန္ေရာက္ခ်င္တယ္ဆိုၿပီး ေရြးခ်ယ္လိုက္တဲ့လမ္းက တဘက္မွာဆံုးေနတဲ့ Dead end မ်ိဳးကုိႀကံဳခဲ့ဖူးပါသလား။ အဲဒီလုိႀကံဳရရင္ ေဖာက္ထြက္လိုက္ဖုိ႕ႀကိဳးစားမွာလား။ ေနာက္ျပန္လွည္႕ရမွာလား။ ေဖာက္ထြက္ပစ္လိုက္ဖို႕မရဲလို႕ ေနာက္ျပန္လွည္႕ရတဲ့အႀကိမ္တိုင္းမွာ နာက်င္ရဘူးတယ္။ ဘ၀မွာဒႆဂီရိကို လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားလို မုန္းတီးခဲ့ဖူးတယ္။ တကယ္ေတာ့ ကိုးကြယ္မိတဲ့ရာမကမွ မယ္သီတာကို အယံုအၾကည္ နည္းတဲ့သူျဖစ္ေနခဲ့တာေလ။
ရိွတ္စပီးယားျပဇာတ္ေတြဖတ္ၿပီး စိတ္ကူးယဥ္ရတာ၊ မေတာက္တေခါက္ဥာဏ္ကေလးနဲ႕ ကဗ်ာေတြေရးၿပီး ဆူဆူညံညံျငင္းခုန္ရတာ။ Daffodil ကဗ်ာအေၾကာင္းဆရာမရွင္းျပေတာ့ ခံုေပၚမွာေမွာက္အိပ္ခဲ့ဘူးတာ။ ပန္းႏုေရာင္ကဗ်ာေတြေရးၿပီး ရင္ခုန္သံေတြလတ္ဆတ္ခဲ့ဖူးတာ။ ဒါေတြက အတိတ္မွာက်န္ခဲ့ပါၿပီ။
အခုအခ်ိန္မွာေတာ့ ေရးျဖစ္တဲ့ကဗ်ာတိုင္းက ခါးသီးမႈအရိပ္အေငြ႕ေတြဟပ္။ လူေတြရဲ႕အၿပံဳးကုိ သရုပ္ခြဲရင္းနဲ႕ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ေတာင္ ျဖဴျဖဴစင္စင္မၿပံဳးတတ္ေတာ့။ ေတြ႕ရတာ၀မ္းသာပါတယ္ဆိုတာကုိ ေျပာရတာရယ္ခ်င္ေပမယ့္ Nice to meet you ကိုေဖာေဖာသီသီသံုးတတ္ေနၿပီ။ မစားခ်င္တဲ့အစာ၊ မေျပာခ်င္တဲ့စကား၊ မလုပ္ခ်င္တဲ့အလုပ္ အို အခုခ်ိန္မွာေတာ့ ဘာကမွစိတ္ေက်နပ္စရာျဖစ္မလာေတာ့။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ကၽြန္မလြတ္လြတ္လပ္လပ္ မေပ်ာ္ႏိုင္ခဲ့တာ ၾကာပါၿပီ။ ဗဒင္သီခ်င္းမဟုတ္ပါ။
(မဖတ္ခ်င္ရင္ ပိတ္သာပိတ္လိုက္ပါ။ စိတ္မဆိုးပါ)
Posted by ေမ့သမီး at 9:06 AM 9 comments:
Labels: စိတ္ထဲရိွရာ
Newer Posts Older Posts Home
Subscribe to: Posts (Atom)
ကိုယ့္အေၾကာင္း
ခံစားတတ္တဲ့လူမေလးတစ္ေယာက္။
View my complete profile
►  2010 (12)
►  April (4)
►  March (5)
►  February (2)
►  January (1)
▼  2009 (66)
►  December (2)
►  October (1)
►  August (6)
►  July (10)
►  June (6)
ေနရဥၨရာျမစ္ကမ္း အိပ္မက္ပန္းတို႕ ဒိုင္ယာရီ
ေက်ာင္း အမွတ္တရ
အလြမ္းေတြနဲ႕စာ
ဘာရယ္မဟုတ္ပါ
►  April (10)
►  March (7)
►  February (7)
►  January (10)
►  2008 (8)
►  December (8)
ေတြးမိေတြးရာ ..ေရးမိေရးရာ
ေမာင္ႀကီးသို႔ ေပးစာ
2 weeks ago
အ ရြ က္ ေ ၾကြ ေ တ ာ့ ၊ အ ျမ စ္ ရွိ ရ ာ ျပ န္ လ ာ ရ စ ၿမဲ
3 weeks ago
Saung Yune La
1 month ago
Maya Magazine
အေဝးကေပးစာတေစာင္ - ယာေတာကသာေျဗာ
2 months ago
khin oo may
2011 memory
3 months ago
အဆိပ္သင့္သူမ်ား
3 months ago
Havana Blues
5 months ago
အဝါေရာင္က်ီးကန္းေတြ ငါ့ဆီၿပိဳဆင္းလာတဲ့ေန႕က
5 months ago
အိပ္မက္ျပခန္း
6 months ago
Welcome Back (2015)
THU HNIN SEE
ေတြးမိသမွ်ေရးထားပါသည္
ေ႐ႊ ့ေျပာင္းနွလံုးသားမ်ား
အိ ပ္ မ က္ ႐ွ င္
Better Vision Naturally - The Miracle of Clear Flashes
တံခါးေခါက္သံ...
3 years ago
တိမ္ညိဳေတြျပိဳသြားတဲ႔ေကာင္းကင္
အေဖမရွိေတာ့တဲ႔ သံုးရာေျခာက္ဆယ့္ငါး
3 years ago
MTP ေဆြးေႏြးဖလွယ္ပြဲ
3 years ago
ဖန္ဆင္းျခင္း
3 years ago
ၾကံဳခဲ့ရ နဗနဘ၀
50.1 ဘ၀ထဲ ရြာလည္ၾကသူမ်ား
3 years ago
ေမေမ မသြားပါနဲ႔..
4 years ago
ကၽြန္ေတာ့္ျပတင္းေပါက္ကေလး
4 years ago
ေမာင္က်ည္ေပြ႕
၂၀၁၁/၂ က်ီးအာသီး.....
5 years ago
Policies for Myanmar
မီဒီယာ Media
6 years ago
YawNathan Zinyaw
အသိမဲ့ရစ္ေႏွာင္တြယ္္ (ဇာတ္သိမ္း)