my my my en en en en my my en my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my en my my my my my my en my my my my my my my my my en my en my my my my en my my my my my my my my en my my my my my en my my my my my my my my en my en en my my my my my my my ru my my my my my my en my my my my my my my en my my my my my my my my my my my my en my my my my my my my my my my my my my my my my my my my en my en en my my my en en en my my my my my my my en en de en en de de de de en de de de en en de cs de en de de de en de de de en en de cs en de de de en de de en en de de en de de de en de de de en en de cs de en de de de en de de de en en de cs de en de de en en de de de en en de da de en de de en en de de de en de cs de en de de de en de de de en en de da de en de de de en de de de en en de cs de de de de my my my my en en en en en en en my my my en en en en en en en en en en en en en en en en fr sv fr my en en en en de en en en en en en en en en en en de en en en en en en en en de de en en en en my my my my my my my my my my en de my my my my my de de my en en en en en en en en my en
Showing posts with label Australia. Show all posts
ျပန္လာအံုးမည္ ၾသစီ ဆီ - Sydney Last Day
ခရီးစဥ္ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးေန႔မွာေတာ့ အစီအစဥ္တစ္ခုရဲ႕ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ Finale ေတြလို ၀က္၀က္ကဲြေသာင္းက်န္းေတာ့တာပါပဲ… အဲဒိေန႔က ၁၅ရက္ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၂၀၁၃၊ ေသာၾကၤာေန႔ဆိုေတာ့ ဆစ္ဒနီျမိဳ႕ခံသူငယ္ခ်င္း ေမာင္ေမာင္ လဲ မိုးလင္းေပါက္ကဲလို႔ရတဲ့ အေျခအေန၊ ေဟာ… ၀ူလံုကုန္းကေန အလုပ္ကို ၁ရက္တိတိခြင့္ယူျပီး တစ္ေနကုန္ တူတူေလွ်ာက္သြားခဲ့တဲ့အျပင္ ဆစ္ဒနီ Fish Market ကို ေသေလာက္ေအာင္ ရွာေဖြလမ္းေလွ်ာက္ခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္း သႏာၱကိုေတာ့ ေလးစားပါတယ္ (ေက်ာ္ဟိန္းအသံ ေက်ာ္ဟိန္းဟန္ျဖင့္ ေျပာသည္) လို႔ပဲ ေျပာခ်င္ပါေတာ့တယ္…
မနက္ပိုင္းမွာ ညီအစ္မ ၂ေယာက္ မနက္ ၈နာရီေလာက္မွာ ဟိုတယ္ကထြက္လာျပီး သႏာၱနဲ႔ ျမိဳ႕ထဲမွာေတြ႔ပါတယ္… အဲဒိရက္မွာ မေဗဒါအစ္မက လမ္းေတြကို ေကာင္းေကာင္းသိေနျပီျဖစ္လို႔ ဟိုတယ္ကေန ျမိဳ႕ထဲကို လမ္းေလွ်ာက္ျပီး သြားတတ္ေနပါျပီ… ၁၅ မိနစ္ေလာက္ပဲေလွ်ာက္ရပါတယ္… သႏာၱနဲ႔ေတြ႔ေတာ့ မနက္စာအရင္စားမယ္ဆံုးျဖတ္ျပီး… ဆစ္ဒနီေရာက္မွ ဓာတ္က်ေနတဲ့ Subway (သူက ဘယ္ႏုိင္ငံေရာက္ေရာက္ အရသာက မေျပာင္းေတာ့ စားရတာေကာင္းတယ္) ကိုပဲ ၀င္စားျဖစ္ပါတယ္… အဲဒိေန႔မွာေတာ့ မေဗဒါဆီမွာ Cash လံုး၀မရွိေတာ့ပါဘူး… သႏာၱဆီက လိုရမယ္ရ Cash AUD 50 ေလာက္ေခ်းထားေပမဲ့ ကဒ္နဲ႔ေပးလို႔ရတဲ့ေနရာမွန္သမွ် ကဒ္နဲ႔ပဲေပးျဖစ္ပါတယ္… ေကာင္းတဲ့အခ်က္က ဆစ္ဒနီမွာ ေနရာတိုင္း Vending Machine က အစ ကဒ္နဲ႔ေပးျပီး၀ယ္လို႔ရပါတယ္… ဒိအတြက္ သူမဆီက ေခ်းထားတဲ့ Cash AUD 50 ကို လံုး၀သံုးစရာမလိုပဲ ဆစ္ဒနီရဲ႕ ေနာက္ဆံုးေန႔မွာ ခရက္ဒစ္ကဒ္ခ်ည္းပဲ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ၾကီးသံုးျပီး အသက္ဆက္ခဲ့ပါတယ္…
ကြ်န္မတို႔က ညကတည္းက အြန္လိုင္းကေန Combo ticket ျဖစ္တဲ့ ( Wildlife park + Sydney Aquarium = AUD 54 ) ကို ၀ယ္ထားေတာ့ တစ္ခုခ်င္းစီ အ၀င္၀မွာ၀ယ္တာထက္သက္သာပါတယ္… ျမိဳ႕လယ္ေခါင္မွာရွိလို႔ Wildlife park ကို ဘယ္လိုျမိဳ႕လယ္မွာ ခံစားလို႔ရမလဲလို႔ အစကေတြးထားေပမဲ့… သူတို႔က တိရိစာၦန္ေတြအတြက္ဆို ကိုယ့္ထက္ေတာင္ပိုေတြးေပးပါေသးတယ္ (ရန္ကုန္တိရိစာၱန္ရုံက က်ားမေလးကို က်န္းမာေရးအရ Fasting လုပ္တယ္ဆိုျပီး ေသာၾကၤာတစ္ရက္ ဘာမွမေကြ်းဘူးဆိုတာမ်ိဳးရွိမယ္မထင္ပါဘူး)… လူေတြက အဲယားကြန္းပတ္လမ္းထဲကေန မွန္ကာျပီးၾကည့္လို႔ရသလို သားဗိုက္ေကာင္ထားတဲ့ေနရာမွာဆို အဲဒိ သားဗိုက္ေကာင္ေတြထားတဲ့ သဘာ၀ပံုဖန္တီးထား Kangaroo Walk-about ဆိုတဲ့ ေနရာေလးထဲကို ၀င္ၾကည့္လို႔ရပါတယ္… ကိုယ္ျငိမ္ျငိမ္ေနျပီး ျဖည္းျဖည္းခ်င္း အနားကပ္ရင္ သားဗိုက္ေကာင္ေတြနားဓာတ္ပံုကပ္ရုိက္လို႔ေတာင္ရပါတယ္… အဲဒိမွာ အခ်ိန္နဲ႔အလိုက္ Talk Show ေတြရွိပါတယ္…
ကြ်န္မတို႔ေရာက္တဲ့အခ်ိန္ သားဗိုက္ေကာင္အေၾကာင္းေျပာဖို႔ရွိတာေၾကာင့္ Kangaroo Walk-about ကို တန္းသြားျဖစ္ပါတယ္… ကိုယ္၀င္၀င္ခ်င္း အထဲမွာ ၀န္ထမ္း ပသိုင္းေမႊးေလးနဲ႔ အျဖဴေကာင္ ခန္႔ေခ်ာေလးတစ္ေယာက္တည္းရွိပါတယ္… သားဗိုက္ေကာင္ေလးေတြကလဲ အရမ္းအနီးၾကီးမဟုတ္ေပမဲ့ ကိုယ့္နားမွာရွိပါတယ္… အဲဒိ ေကာင္းေနတဲ့ အေျခအေနေလးကို ၀င္ေရာက္ဖ်က္စီးသူေတြကေတာ့ မေဗဒါရဲ႕ ခရီးသြားပိုစ့္တစ္ေလွ်ာက္ လူဆိုးအေနနဲ႔ အျမဲထိပ္ဆံုးက ေနရာယူထားတဲ့ ျပည္ၾကီးတရုတ္မိသားစုပါပဲ…. မေဗဒါကေတာင္ သားဗိုက္ေကာင္နဲ႔ နဲနဲဓာတ္ပံုရုိက္လိုက္ရေသးတယ္… အစ္မနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းဆို လံုး၀မရလိုက္ပါဘူး… မေဗဒါကေတာ့ သားဗိုက္ေကာင္ကို ထိဖို႔မေျပာနဲ႔ အနားေတာင္ သိပ္မကပ္ရဲပါဘူး… သူတို႔ေျခေထာက္ၾကီးေတြနဲ႔ ရင္၀ကိုကန္ရင္ေသႏုိင္တယ္လို႔ေတာင္ၾကားဖူးလို႔ပါ… (ဟုတ္မဟုတ္မသိ တိရိစာၦန္ဆိုတာ အစိုးရတာမဟုတ္)… သားဗိုက္ေကာင္ေတြက အဲဒိ လူ႔ငႏြားတရုတ္ကေလးေရာက္လာျပီး သူတို႔ကို စျပီး Abused လုပ္ေတာ့ လန္႔ျပီး အေ၀းၾကီးကိုေျပးသြားသလို ၀န္ထမ္းခန္႔ေခ်ာေလးကလဲ မၾကိဳက္တဲ့ မ်က္ႏွာေပးမ်ိဳးစျပရင္း က်န္တဲ့လူေတြအကုန္လုံးကိုပါ ေနာက္ဆုတ္ခိုင္းပါေတာ့တယ္… သူ႔ၾကည့္ရတာ သားဗိုက္ေကာင္ေတြကို အေတာ္ေလးခ်စ္ပံုရပါတယ္…
အလိုက္မသိတဲ့ ဒီျပည္ၾကီးတရုတ္ကေလး ၀င္လာျပီး အေကာင္ကိုကိုင္လိုက္ ေအာ္လိုက္နဲ႔ အေကာင္ကလန္႔ေျပးေရာ...
ခန္႔ေခ်ာေလးလဲ သူ႔အေကာင္ေတြကို သူ႔ဘက္ေခၚျပီး သူ႔ Talk Show ကိုစေတာ့တာေပါ့....
ေနာက္ေတာ့ အေကာင္ေတြကို အစာေကြ်းရင္း သားဗိုက္ေကာင္ေတြအေၾကာင္းရွင္းျပပါတယ္… အဲဒိထဲမွာ ကြ်န္မမွတ္မိသေလာက္ကေတာ့ ခုကြ်န္မတို႔ေတြ႔ခဲ့ရတာကေတာ့ သားဗိုက္ေကာင္ အစ္မေလးေတြခ်ည္းပါပဲတဲ့… သူတို႔ကို အိမ္ေထာင္ခ်ေပးခ်ိန္ေရာက္ရင္ ကံထူးရွင္ အထီးတစ္ေကာင္ကို ေဟာဒီအမေတြထဲ လႊတ္ေပးပါတယ္တဲ့… အထီးေတြထဲ အမကိုလႊတ္ေပးရင္ အဲဒိအမ မစားသာတဲ့အျပင္ အထီးခ်င္းခ်င္းလဲ ေဘာက္ဆင္ပေလးၾကျပီး မလိုအပ္တာေတြျဖစ္လို႔ပါတဲ့… အထီး ၁ေကာင္ထက္ပိုထည့္ေပးတာနဲ႔ အမေတြၾကား boxing play ၾကျပန္သတဲ့… ဒီေတာ့ ငမိုက္သားေတြကို ကံထူးရွင္စနစ္နဲ႔ ၁ၾကိမ္မွာ တစ္ေကာင္ပဲ အမေတြအမ်ားၾကီးနဲ႔ စည္းစိမ္ခံရသတဲ့…
ေနာက္တစ္ခ်က္မွတ္မိတာကေတာ့ သားဗိုက္ေကာင္မေတြရဲ႕ ေရွ႕ကအိတ္ထဲမွာ သားဗိုက္ေကာင္ငယ္ ၂ေကာင္ဆန္႔တယ္တဲ့… သူတို႔ရဲ႕ေျခေထာက္အၾကီးၾကီးေတြေပၚမွာလဲ ကေလးကိုတင္ျပီးခုန္လို႔ရသတဲ့… တစ္ခ်ိန္တည္းမွာ အမ်ားဆံုး ၄ေကာင္လားမသိဘူး ခ်ီျပီးေျပးႏုိင္တယ္တဲ့ (သိပ္ေတာ မမွတ္မိ… ၾကားမိသလိုပဲ)… ဒါေပမဲ့ သားဗိုက္ေကာင္မေတြက ပံုမွန္ တစ္ခါေမြးရင္ တစ္ေကာင္ပဲေမြးတာပါ… အဲဒိအတြက္ေၾကာင့္ ကေလးေတြက အရြယ္ေတာ့ မတူဘူးေပါ့… ျပီးေတာ့ သားဗိုက္ေကာင္အမေတြက ကေလးငယ္ကို ဗိုက္ကအိတ္ထဲထည့္ထားတဲ့အခ်ိန္မွာလဲ ခ်စ္တင္းေႏွာလို႔ရပါသတဲ့… အဲဒိအတြက္ေၾကာင့္ ၾသစေတးလ်မွာ သားဗိုက္ေကာင္ေတြအမ်ားၾကီးရွိပါသတဲ့…
သားဗိုက္ေကာင္ေတြရဲ႕ ေျပးႏွဳန္းကိုလဲ ေျပာျပပါတယ္… မမွတ္မိေတာ့လို႔ ခု Wiki ကေနပဲ ဘာသာျပန္ေပးလိုက္ေတာ့မယ္ေနာ္… သားဗိုက္ေကာင္ေတြရဲ႕ ေအးေအးေဆးေဆး ခုန္ႏွဳန္းက ၁နာရီမွာ ၂၀ကေန၂၅ ကီလိုမီတာ (၁၃-၁၆ mph) (၁မိုင္ကို ၁.၆ကီလိုမီတာရွိတယ္ဆိုေတာ့ ၁နာရီ ၁၅.၆၂ မိုင္ ေအးေအးေဆးေဆးေျပးႏုိင္တာေပါ့) ျဖစ္ပါတယ္… ဒါေပမဲ့ သြားရမဲ့ေနရာတိုတယ္ဆိုရင္ေတာ့ ၁နာရီ ၇၀ ကီလိုမီတာ (၄၄ mph) (၁နာရီ ၄၃.၇၅ မိုင္) အထိ ျမန္ျမန္ခုန္ႏုိင္ပါတယ္… ( ျမန္မာျပည္က ဘိုးေတာ္ဘုရားေလးဘက္ေထာက္ခါစက ေပၚတဲ့ ဘတ္စ္ကားအစိမ္းၾကီးေတြ တစ္နာရီ မိုင္ ၃၀ထက္ မပိုရကားေတြထက္ ျမန္ျမန္ေျပးႏုိင္တဲ့သေဘာေပါ့…) … သားဗိုက္ေကာင္တစ္ေကာင္ဟာ ၁နာရီ ၄၀ကီလိုမီတာ (25 mph) အရွိန္ႏွဳန္းအတိုင္း ၂ကီလိုမီတာ (၁.၂မိုင္) ကို မနားတမ္းခုန္ႏိုင္စြမ္းရွိပါတယ္… ကဲ… သားဗိုက္ေကာင္အေၾကာင္းေတာ့ ဂေလာက္ပဲေနာ္… ကိုယ္လဲ သားဗိုက္ေကာင္ေတြကိုခ်စ္တဲ့ Zoo Keeper ခန္႔ေခ်ာေလးကိုၾကည့္ရတာေရာ စိတ္ရွဳပ္စရာ ျပည္ၾကီးေတြကို ေ၀ါင္ေ၀ါင္ေရွး ေ၀းေ၀းေရွာင္ရတာနဲ႔ သူရွင္းတာကို အာရုံက လာတစ္ခ်က္ မလာတစ္ခ်က္ေပါ့.. ခိခိ…..
ဒါနဲ႔ အဲဒိ သားဗိုက္ေကာင္၀န္းထဲမွာပဲ ယုန္အၾကီးစားမ်ိဳး Agile Wallabies ေတြနဲ႔ တျခားငွက္မ်ိဳးေတြလဲရွိတယ္… ဒီလိုနဲ႔ အဲယားကြန္းပတ္လမ္းထဲျပန္ထြက္ျပီး ဆက္ေလွ်ာက္ၾကည့္ၾကတာေပါ့… အေမွာင္ခန္းထဲမွာ မီးျပာေလးနဲ႔ပဲ ေနတဲ့ အေကာင္ေလးေတြလဲ ေတြ႔ခဲ့တယ္… မုန္းစရာ ဖြတ္လိုအေကာင္ေတြ (ဘာလို႔မွန္းမသိဘူး ဖြတ္ၾကီးေတြကို ရြံမုန္းၾကီး)လဲေတြ႔တယ္…
ဒီေလာက္ၾကည္ၾကည္ရဖို႔ ၁၀ပံုေလာက္ရုိက္လိုက္ရတယ္... သူက အေမွာင္ခန္းထဲက ညမင္းသား...
မိေခ်ာင္းဘက္ကိုေလွ်ာက္တဲ့ အေကြ႔တစ္ေနရာမွာ ေၾကာ္ျငာဆိုင္းဘုတ္လိုဟာၾကီးက အစက ေရကန္ပံုပဲ လူျဖတ္ေလွ်ာက္မွ ေရကန္ထဲက မိေက်ာင္းၾကီးထြက္လာျပီး Speaker ေတြကလဲ မိေက်ာင္းေအာ္သံၾကီး ရုတ္တရက္ထြက္လာတာ လူကို လန္႔သြားတာပဲ… အဲဒိဆိုင္းဘုတ္ၾကီးေဘးက အေပါက္ကို၀င္လိုက္ရင္ျဖင့္
KAKADU GORGE မွာ မင္းမူေနထိုင္သူကေတာ့ ေရငံတနင္းအပိုင္စိုးတဲ့ (ဦးရွင္ၾကီး မဟုတ္ဘူး)… ကမာၻ႔အၾကီးဆံုး ေရငံမိေက်ာင္းေတြထဲမွာ တစ္ေကာင္အပါအ၀င္ျဖစ္တဲ့ အရွည္ ၅ေပ ရွိျပီး ၁၂၀၀ ကီလိုေလးတဲ့ REX လို႔ အမည္ရတဲ့ ေရငံမိေက်ာင္းပဲျဖစ္ပါတယ္… ေရငံမိေခ်ာင္းေတြဟာ ေရငံမွာလဲ ေနႏုိင္သလို ေရခ်ိဳမွာလဲ သူတို႔ဟာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးေနႏုိင္ပါတယ္… မိေက်ာင္းေတြဟာ စိတ္ရွည္ျပီး ထူးခြ်န္တဲ့ အမဲလိုက္သမားေတြပါ… သူတို႔ရဲ႕ မ်က္လံုးနဲ႔ ႏွာေခါင္းေလးကိုသာေရေပၚေဖာ္ထားျပီး ကံဆိုးသူ သတၱ၀ါကို စိတ္ရွည္ရွည္နဲ႔ေစာင့္တတ္ၾကပါတယ္… သူတို႔ေတြဟာ ၂နာရီၾကာ ေရေအာက္မွာ အသက္ေအာင့္ႏုိင္ၾကပါတယ္တဲ့… (အရင္က မိေခ်ာင္းကို ငါးေတြလိုပဲ ေရေအာက္မွာ အသက္ရွဳႏုိင္တယ္ထင္ထားတာ… ခုမွ သတိထားမိေတာ့ ဟုတ္သား မိေခ်ာင္းမွာ ဗဟတ္မွ မရွိတာ…)
အေပၚက အင္ဖိုေတြက Wildlife Sydney website ကေန မွီျငမ္းယူထားတာပါ…
ကဲကဲ… အဓိက ဒီလာတာ သားဗိုက္ေကာင္ရယ္ Koala ရယ္ကိုၾကည့္ခ်င္လို႔… ဒီေတာ့ Koala ဆီကိုသြားမွျဖစ္မယ္… လွပတဲ့ အေဆာက္အဦးအမိုးေပၚမွာ Koala ေတြနဲ႔အတူ မနက္စာစားလို႔ရပါတယ္လို႔ ေၾကာ္ျငာထားတယ္… သူတို႔ညာတာမဟုတ္ဘူးေနာ္… ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္လြန္တာ… Koala လဲသူ႔ဟာသူစား ကိုယ္လဲ အဲဒိ Rooftop မွာရွိတဲ့ Coffee ဆိုင္မွာ ကိုယ့္ဟာကိုယ္စား… တကယ့္အျဖစ္ကေတာ့  ဒါမ်ိဳးျဖစ္မွာ… ကိုယ္ေရာက္သြားတဲ့အခ်ိန္က မနက္စာစားခ်ိန္မဟုတ္ေတာ့လဲ အဲဒါကို သိပ္ဂရုမစိုက္ပါဘူး… ဒါနဲ႔ အနီးကပ္ဓာတ္ပံုတဲြရုိက္လို႔ရတယ္ေလ… 6x8 ဓာတ္ပံုတစ္ပံုနဲ႔ ဓာတ္ပံုေတြအားလံုးပါတဲ့ CD တစ္ခ်ပ္ကို AUD 35 က်တယ္… CD မယူရင္ ဓာတ္ပံုတစ္ပံုတည္းနဲ႔ AUD 30… ဒီေတာ့ စီဒီယူတာပိုတန္တယ္… ျပီးေတာ့ ကိုယ့္မွာပါတဲ့ ကင္မရာနဲ႔လဲ ၾကိဳက္သေလာက္ရုိက္ခြင့္ေပးတယ္…. (အရမ္းေတာ့ မၾကာေစနဲ႔ေပါ့ေနာ္)…
ကြာလာေတြကို ခ်ီျပီးဓာတ္ပံုရုိက္တာနဲ႔ပတ္သတ္ျပီး ၾသစေတးလ်အစိုးရက လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္အနည္းငယ္ကစျပီး တားျမစ္လိုက္တဲ့အတြက္ ခု New South Wales မွာရွိသမွ် ဘယ္ wildlife park မွာမွ ကြာလာကို ခ်ီခြင့္မေပးေတာ့ပါဘူး… သို႔ေသာ္ ဒီ Darling Harbour Wildlife Sydney Zoo မွာေတာ့ ကြာလာကို အေႏွာင့္အယွက္ မျဖစ္ေစပဲ ဖြဖြေလး ပြတ္ေပးရင္း အနီးကပ္ဓာတ္ပံုရုိက္ခြင့္ေပးပါတယ္… ဒါေပမဲ့ ယခုလို လုပ္ခြင့္ေပးထားေသာ္ညား လုိအပ္လွ်င္ လိုအပ္သလို ၾကိဳတင္ေၾကျငာျခင္းမရွိပဲ ကြာလာရဲ႕ အေျခအေနေပၚမူတည္ျပီး ပိတ္ပင္ခ်င္ပိတ္ပင္ပါမယ္တဲ့… (ျမန္မာျပည္က VIP လူၾကီးေတြထက္ ဆရာက်တယ္ေနာ္… :P )… အဲလိုစည္းကမ္းထားမွေပါ့ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့့ ကြာလာေတြဟာ တစ္ေန႔မွာ ၁၈နာရီကေန ၂၂နာရီ အိပ္ပါတယ္… သူတို႔ႏုိးတဲ့အခ်ိန္မွာ စားတယ္၊ ခ်စ္တင္းေႏွာတယ္.. ျပီးျပန္အိပ္တယ္… လူေတြက တစ္ေယာက္ျပီးတစ္ေယာက္ ခ်ီေနရင္ သူတို႔ဘယ္အိပ္ရမလဲ… ကိုယ္အိပ္ေရးပ်က္ရင္ေတာင္ ကိုယ့္က်န္းမာေရးထိခိုက္တာ… ကြာလာလဲ ဒီအတိုင္းပဲေပါ့… ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ကိုယ့္အလွည့္မေရာက္ခင္ေတာ့ ကြာလာက ကင္မရာဘက္ မ်က္ႏွာေပးျပီး Miss Universe အထွာမ်ိဳးနဲ႔ ဂိုက္ေပးၾကမ္းအိပ္ေနျပီး…. ကိုယ့္အလွည့္လဲက်ေရာ အပင္ေတြဘက္ကို မ်က္ႏွာထိုးအိပ္သြားပါေရာ… (ျမန္မာေတြမို႔ ႏွိမ္တာျဖစ္မယ္… ကေတာက္)… မိုးကလဲ ဖဲြဖဲြက်လာတယ္ သူက Outdoor Rooftop ဆိုေတာ့ စိတ္ထဲေတာ့ စိုးရိမ္သြားမိတယ္… ဓာတ္ပံုဆရာကလဲ ထမင္းစားသြားခ်င္ေနတဲ့ပံုေပါက္တယ္… ဒီလိုနဲ႔ပဲ ကြာလာရဲ႕ တင္ပါးကို လက္ေလး ၂ေခ်ာင္းနဲ႔ပဲ ဖြဖြေလး ပြတ္ေပးလို႔ရပါတယ္လို႔ ၀န္ထမ္းကေျပာေတာ့ AUD 35 တန္ ကြာလာ ဖင္ကိုပဲ လက္ေလး ၂ေခ်ာင္းနဲ႔ အသာထိရင္း ဓာတ္ပံုရုိက္ခဲ့ရတဲ့ဘ၀… ဘယ္ရမလဲ ကြာလာနဲ႔ မရုိက္ရေတာ့ ကြာလာထိန္း ပသိုင္းေမႊးေလးနဲ႔ အနီးကပ္ ဓာတ္ပံုတဲြရုိက္ခဲ့တယ္… မွတ္ပလား…. ငြင္း ..ငြင္း….
ကြာလာမ်က္ႏွာနဲ႔ မရုိက္ရမွေတာ့ ကြာလာထိန္း ေမာင္ပသိုင္း နဲ႔ ရုိက္မယ္ကြာ...
ဓာတ္ပံုရိုက္ေပးတဲ့ ကြာလာထိမ္းကလဲ ရိုက္ထားတာ တစ္ပံုမွမေကာင္း… ၁ေယာက္မအိပ္ရင္ ေနာက္တစ္ေယာက္ကအိပ္… တစ္ေယာက္က ျပဴးျပဲေန… ဒါနဲ႔ ဘယ္ပံုေတာင္ Print out ထုတ္ရမယ္မသိဘူး… သူတို႔ကေတာ့ ျပန္ရိုက္မလားေျပာပါတယ္… ဒါေပမဲ့ ကြာလာထိမ္းကလဲ အိမ္သာတက္ခ်င္ေနလားမသိ မအီမသာနဲ႔မို႔ ေတာ္ျပီဆိုျပီး ရွိတာပဲယူလာလိုက္တယ္… သူတို႔ဆိုင္က ကြာလာ အရုပ္ေတြကိုင္ျပီးပဲ ရုိက္ခဲ့တယ္…
Sydney Wildlife Zoo ကေန ထြက္ျပီး ဟိုဘက္အေဆာက္အံုးကူးျပီး ၀င္လိုက္တာနဲ႔ Sydney Aquarium ကိုေရာက္ပါေရာ… ငါးျပတိုက္ေတြကေတာ့ ႏုိင္ငံေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ တူတူေတြခ်ည္းပါပဲ… under water walk က်ေတာ့ အေပၚက ေရကန္က အမိုးပြင့္ဆိုေတာ့ အျပင္က ေနေရာင္ထိုးေတာ့ ေအာက္ကေလွ်ာက္တဲ့လမ္းက လင္းေနတယ္… အဲဒိထဲမွာေတာ့ ကြ်န္မတို႔ ၃ေယာက္ကို ဘာျဖစ္ေနမွန္းမသိဘူး… ငါးေတြနဲ႔ ဓာတ္ပံုလိုက္ရုိက္ရင္း တခြိခြိကို ရီေနၾကတာ… ငါးေနာက္ကို ဟိုေျပးဒီေျပးနဲ႔ ကေလးေတြေတာင္ ကြ်န္မတို႔ေလာက္ ေဆာ့ပါ့မလားမသိဘူး… ဓာတ္ပံုရုိက္ေနတာနဲ႔တင္ အခ်ိန္ကုန္ျပီး လူလည္းနည္းနည္းပင္ပန္းလာတယ္… ပုဇြန္ထုတ္ေတြ ဂဏန္းေတြေတြ႔ေတာ့ ဗိုက္ကလဲဆာျပီး ပင္လယ္စာစားခ်င္လာတယ္… Sydney ရဲ႕ ခရီးသြားဧည့္သည္ေတြသြားေနက် Fish Market ကို ဟိုရက္ကတည္းက သြားခ်င္ေပမဲ့ လမ္းမၾကံဳတာေရာ၊ နယ္ခံသူငယ္ခ်င္း ေမာင္ေမာင္ကလဲ ေစ်းၾကီးျပီး ဘာမွလဲ သိပ္မေကာင္းပါဘူးဆိုလို႔ မသြားျဖစ္ခဲ့ဘူး… ဒီေန႔ေတာ့ စားရမွျဖစ္မယ္ေပါ့… Tourist Attraction ေနရာဆိုေတာ့ ရိတ္မယ္ဆိုတာသိပါတယ္… ဒါေပမဲ့ စကာၤပူက Clark Quay ဆိုလဲ ရိတ္ေပမဲ့ စားလို႔ေကာင္းေသးတယ္ေလ… ကိုယ့္မ်က္လံုးထဲ စားခ်င္တဲ့ ပင္လယ္စာဟင္းေတြပဲ ေျပးျမင္ျပီး အလည္လာမွေတာ့ ဒီလိုေနရာမ်ိဳးေတြ ေရာက္ဖူးတယ္ရွိေအာင္ သြားမယ္ကြာဆိုျပီး ခပ္မိုက္မိုက္ပဲ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္…
အေပၚက အေကာင္ၾကီးေတြေရွ႕က လႊသြားၾကီးလိုပဲ.... ဒါေပမဲ့ ပါးစပ္ေပါက္က ေအာက္မွာ... အဲဒိ လႊသြားက ဘာအတြက္သံုးလဲမသိ....
ေရဘ၀ဲ ေသြးက အျပာေရာင္ဆိုတာ သိလား? အဲဒိ စုတ္ခြက္ၾကီးေတြ အရမ္း အသည္းယားတယ္...
ေစာေစာက ကြ်န္မတို႔ ေအာက္က ျဖတ္ေလွ်ာက္ခဲ့တဲ့ ေရကန္ အေပၚဘက္...
သူတို႔လိုႏုိင္ငံမွာေတာင္ အရက္ေသာက္တာ ေနရာတိုင္းခြင့္မျပဳဘူး... ဒီမိုကေရစီစစ္ရင္ စည္းနဲ႔ကမ္းနဲ႔ ပိုေနရတယ္...
ဒီလိုနဲ႔ သံုးေယာက္သား လူေတြကိုေမးေတာ့ ေျမေအာက္ကားစီးရမယ္တဲ့… ေျမေအာက္ကားဆီေရာက္ဖို႔က ေတာ္ေတာ္ေလွ်ာက္ရေသး… ေရာက္ေတာ့ ေျမပံုၾကည့္လိုက္ေတာ့ Fish Market က နီးေနျပီလို႔ထင္တာနဲ႔ မစီးေတာ့ပဲနဲ႔ လမ္းဆက္ေလွ်ာက္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္… ဒါေပမဲ့ ေျမပံုထဲကအတိုင္း အျပင္ကလမ္းကမဟုတ္ဘူး… အဲဒိမွာ ကြ်န္မတို႔ လမ္းေပ်ာက္ျပီးလူေတြလဲ အေတာ္ျပိဳင္းလာတယ္… ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကြ်န္မကပဲ မွားခ်င္လဲမွား ေလွ်ာက္မယ္ဟာဆိုျပီး ေရွ႕ကိုဆက္သြားေတာ့မွ Sydney Fish Market သို႔ဆိုတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္ကိုေတြ႔တယ္… ဒါနဲ႔ ေတြ႔ျပီမွတ္ေနတာ… ဟုတ္ဘူး သူမွ်ားျပတဲ့ လမ္းတဆံုးထပ္ေလွ်ာက္ အဆံုးမွာလဲ ဘာမွမေတြ႔ဘူး… ေနာက္ထပ္ဆိုင္းဘုတ္လဲမေတြ႔ဘူး… ကုန္းေက်ာ္တံတားနဲ႔ ကားလမ္မက်ယ္ၾကီးရဲ႕ တစ္ဖက္မွာ ဆိပ္ကမ္းလိုဟာမ်ိဳးပဲရွိေတာ့တယ္… ဆိုင္းဘုတ္လဲထပ္မေတြ႔ဘူး… တကယ္ လမ္းညႊန္ဆိုင္းဘုတ္ေတြနဲ႔ အေသအခ်ာထားေပးတာ စကာၤပူက အေကာင္းဆံုးပဲ… ၾသစီက ဆိုင္းဘုတ္ေတြက တစ္ခုနဲ႔တစ္ခုေ၀းလြန္းေတာ့ ၾကားမွာ လမ္းေပ်ာက္ေနေရာ… ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ ဂ်ပန္ခရီးသြား အဖဲြ႔တစ္ခုက ကိုယ့္ေရွ႕ကေန ကားလမ္းျဖတ္ကူးသြားေတာ့ သူတို႔ေနာက္ပဲ လိုက္ေဟ့ဆိုျပီး လိုက္ခဲ့ၾကတယ္.. မေဗဒါထင္ရင္ လဲြခဲပါတယ္… ဟတ္… ဟတ္… သူတို႔က ေရွ႕က ဆိပ္ကမ္းလို ၀န္းၾကီးထဲ ၀င္သြားတာကို လိုက္ေတာ့မွ Sydney Fish Market ဆိုျပီး အေဆာက္အအံုးအၾကီးၾကီးေတြ႔ေတာ့တယ္… (စိတ္ထဲမွာ အခက္အခဲေတြၾကားက ေနာက္ဆံုး တိုက္ပဲြေအာင္ႏုိင္သြားတဲ့ ျပကြက္ထဲက တီးလံုးမ်ိဳး အဲ့ဒိဆိုင္းဘုတ္ကိုၾကည့္ျပီး ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ေနာက္ခံတီးေပးခ်င္လာတယ္…)
ညေန ၃နာရီေလာက္ေရာက္သြားတာေတာင္ ဆိုင္ေတြမသိမ္းခင္ ကပ္သီးေလး မွီတာ… ထိုင္ဖို႔ေနရာေတာင္ မနည္းရွာရတယ္… ပံုေတြၾကည့္ေတာ့ စားေကာင္းမဲ့ပံုေတြေပါ့…. ဒါနဲ႔ သႏာၱနဲ႔ ကြ်န္မ အစ္မပဲ သြားမွာၾကတယ္… ထမင္းနဲ႔ ပင္လယ္စာေတြမွာလာတယ္…. ဒါေပမဲ့ ဟင္းေတြက ကိုယ္အားခဲထားသလိုအရသာမ်ိဳး လားလားမွမဟုတ္…. ေက်ာက္ပုဇြန္ၾကီးက ခ်ီးစ္ေတြနဲ႔အုတ္ထားတာေတာ့ သားေရယိုစရာ ဒါေပမဲ့ ထမင္းနဲ႔စားဖို႔ လံုး၀မလိုက္ဖက္… က်န္တာေတြအကုန္ကလဲ ခ်ီးစ္ေတြက အဓိကပဲ… ထမင္းခ်က္ထားတာက်ေတာ့ မာေတာင္ျပီး အေစ့လိုက္… အဆိုးဆံုးကေတာ့ ဘာဟင္းအႏွစ္မွမရွိတာပဲ…. ဒါနဲ႔ Ketchup တို႔ Chili တို႔ေတာင္းမယ္ဆိုေတာ့လဲ မေဗဒါတို႔လိုက္ရင္ ၂ခါစာေလာက္ပဲရွိတဲ့ ဗူးေသးေသးေလးကို AUD 0.50 နဲ႔၀ယ္ရတယ္ဗ်… ဒါေၾကာင့္ ေမာင္ေမာင္က အဲဒိေနရာသြားဖို႔ အားမေပးတာ… ကိုယ္ကလဲ Clark Quay လိုေလးမ်ားလားလို႔ပါ… သူက ေစ်းလိုရုံၾကီးထဲမွာ စားေသာက္ဆိုင္ေလး ၄၊ ၅ဆိုင္ရွိတာကို တုိးၾကိတ္စားရတာ… ပင္လယ္စာေတြကေတာ့ လတ္ဆပ္ေနတာပါပဲ… တကယ့္ကို Fish Market ေစ်းမွ ေစ်း စစ္စစ္.. တျခားေက်ာ္မေတြးမိေစနဲ႔…
ဒါက ဟိုဘက္ဆိုင္... သူက အစိမ္းပဲေရာင္းတာ... ပင္လယ္စာေတာ့ လပ္မွလပ္
စားေသာက္ျပီးအျပန္က်ေတာ့ သြားစရာေနရာလဲ သိပ္မရွိေတာ့သလို ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ညအတြက္ အားျပန္ျဖည့္မွျဖစ္ေတာ့မယ္ဆိုေတာ့ ဟိုတယ္ျပန္ ခဏနားျပီးမွ ညေနဘက္ ေမာင္ေမာင္လဲ အလုပ္ျပီးတဲ့အခ်ိန္ဆိုေတာ့ ပထမရက္က ေရာက္ခဲ့တဲ့ Opera House နားက bar ေတြမွာပဲ စကားေအးေဆးေျပာ ေလညင္းခံဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္… ဟိုတယ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ၄နာရီခဲြေလာက္ရွိျပီေလ… ၁နာရီေလာက္ ခဏလွဲလိုက္ျပီး ေရမိုးခ်ိဳးျပင္ဆင္ျပီး ျပန္ထြက္ခဲ့ၾကတယ္… သႏာၱလို မိတ္ကပ္သိပ္မလိမ္းတဲ့သူကို ေျမွာက္ေပးျပီး Smoky Eyes ခ်ယ္ေပးလိုက္တယ္… သူ႔မ်က္လံုးပိုညွိဳ႕အားျပင္းသြားေအာင္လို႔… သူကေတာ့ သူ႔မ်က္လံုးကို ထည့္တာမ်ားေနျပီဆိုျပီး ေၾကာက္ေနတယ္…. ကြ်န္မအျမင္မွာေတာ့လွပါတယ္… သူကေတာ့ မိတ္ကပ္သိပ္မလိမ္းေတာ့ ေနရတာ မသက္မသာျဖစ္ေနတာေပါ့…
ဒီလိုနဲ႔ ကြ်န္မတို႔ ၃ေယာက္ျမိဳ႕ထဲဘက္ကို ထြက္လာၾကတယ္… သႏာၱက အက်ၤီအပိုမယူလာေတာ့ ဒီည ဆစ္ဒနီမွာကြ်န္မတို႔နဲ႔ အိပ္မယ္ဆိုရင္ ၀တ္ဖို႔ သက္ေတာင့္သက္သာရွိမဲ့ အက်ၤီတစ္ထည္ေလာက္၀ယ္မယ္ဆိုျပီး ျမိဳ႕ထဲက အက်ၤီဆိုင္မွာ၀င္ၾကည့္… ကြ်န္မတို႔ မိန္းမေတြ ေရွာ့ပင္းလုပ္ျပီဆိုသိတဲ့အတိုင္းပဲ… ၃ေယာက္သား တစ္ထည္ယူလိုက္ Changing room ထဲ ၀င္ ၀တ္ၾကည့္လိုက္နဲ႔ ဟုတ္ေနတာပဲ… ေမာင္ေမာင္နဲ႔ ျခိမ္းထားတာေတာင္ ေခါင္းထဲမေရာက္ေတာ့ဘူး… ဖုန္းလဲမၾကည့္ျဖစ္ေတာ့ဘူး… ေနာက္မွ နင္ဘယ္ေရာက္ျပီလဲ… ငါတို႔က ေရာက္တာၾကာလွေပါ့…. နင္မလာေသးလို႔ ဒီမွာ အက်ီၤ၀င္၀ယ္ေနတာ ခုတန္းလန္းၾကီး ခဏေစာင့္အံုးေပါ့.. ခိခိ… ခဏေန သူနဲ႔ေတြ႔ေတာ့ အားေတာ့ ခပ္နာနာပါ… ဒါေပမဲ့ မိန္းကေလးသဘာ၀ပဲ ေမာင္ေမာင္ကလဲ သူငယ္ခ်င္းေတြအတြက္ဆိုေတာ့ သည္းခံႏုိင္မွာပါ… ေနာက္ျပီး ကြ်န္မအစ္မ၀ယ္ခ်င္တဲ့ Nougat ကို လိုက္ရွာၾကတယ္… ကြ်န္မတို႔ကအဲဒိအခ်ိန္က Nougat ကို နာမည္ေမ့ေနေတာ့ ကြ်န္မသူငယ္ခ်င္းလဲ ဘာလိုခ်င္မွန္းေသခ်ာမသိတာနဲ႔ပဲ မေတြ႔ဘူး… Supermarket ေတြမွာ၀င္ရွာတာလဲ မေတြ႔ဘူး… ေနာက္ဆံုးေတာ့ လက္ေလွ်ာ့လိုက္တယ္…
ေမာင္ေမာင္က ဘာစားခ်င္လဲေမးေတာ့ သူအဆင္ေျပတာပဲေျပာလို႔… ဒီေတာ့ Steak စားခ်င္လာဆိုေတာ့ စားခ်င္စိတ္ေပၚသြားတယ္… ခရီးစဥ္တစ္ေလွ်ာက္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ထိုင္းစာနဲ႔ ကိုရီးယားစာနဲ႔ ဂ်ပန္စာကို လွည့္ပတ္စားေနေတာ့ ဒီေန႔ေတာ့ အေနာက္တိုင္းစာစားသင့္ေနျပီ… :D … ဒီလိုနဲ႔ အဲဒိနားတစ္၀ိုက္က Star Bar ဆိုတာကို သူေခၚသြားတယ္… Star Bar က ဆစ္ဒနီ တရုတ္တန္းမွာရွိတာ… လိပ္စာက 600 George St  Sydney NSW 2000, Australia .. သူက ဘားဆိုေပမဲ့ Restaurant လဲရွိတယ္… အထဲကအျပင္အဆင္က အရမ္း Classy ၾကီးျဖစ္မေနေပမဲ့ သူ႔ဟာနဲ႔သူေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ ေအးေဆး စားေသာက္ စကားထိုင္ေျပာလို႔ရတယ္… ကြ်န္မတို႔ေရာက္တဲ့အခ်ိန္က လူသိပ္မမ်ားေသးဘူး.. ညဘက္ဆိုရင္ေတာ့ ကလပ္လိုျဖစ္သြားတယ္လို႔ေျပာတယ္… သူငယ္ခ်င္းက Crispy Pork Belly ကို ညႊန္းတာနဲ႔ ကြ်န္မအဲဒါစားျဖစ္တယ္… ေစ်းလဲသိပ္မၾကီးဘူး တစ္ပဲြမွ AUD 15 to 18 ၾကားပဲရွိတယ္… တစ္ပဲြဆိုရင္လဲ အမ်ားၾကီးရပါတယ္… စားခဲ့သမွ် အေနာက္တိုင္းစာေတြထဲမွာ ကြ်န္မပါးစပ္ကို အေတာ္ေလး အရသာေတြ႔တာေတာ့ အဲဒိဆိုင္ပါပဲ… အဲဒိည ဒစ္နာကိုေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ေက်းဇူးတင္တဲ့အေနနဲ႔ ကြ်န္မပဲ ဒကာခံလိုက္တယ္… ခရက္ဒစ္ကဒ္နဲ႔ဆုိေတာ့ ပိုက္ဆံထြက္တာက မသိသာဘူးေလ… ဟိ.. ဟိ… ဆစ္ဒနီေရာက္ရင္ အဲဒိဆိုင္မွာ ၀င္စားဖို႔ Recommend ေပးတယ္ေနာ္… ေအာက္က ဗီြဒီယိုမွာလဲ Food Review ေလးကို တစ္ဦးခ်င္းက ေသခ်ာေျပာျပထားတယ္… ၾကည့္ျပီးရင္ ခံစားခ်က္ေလးေတြမွ်ေ၀သြားပါအံုး…
အရမ္းေကာင္းတယ္.... Recommended by My friend... and Now I Recommend you...
ျမန္မာဆန္ဆန္ Well Done ပဲစားတယ္... မက်က္တက်က္ေတြမစားရဲဘူး...
အဲဒိဆိုင္မွာ မဲလဘုန္းကေနမလာႏုိင္တဲ့ သူငယ္ခ်င္း သီရိကို ဖုန္းေခၚျဖစ္ေသးတယ္… သူမအားတာနဲ႔ ေနာက္မွျပန္ဆက္မယ္ဆိုျပီး မဆက္ျဖစ္ဘူး…. ငယ္သူငယ္ခ်င္းေတြဆိုေတာ့ တစ္ေယာက္ ငယ္က်ိဳးငယ္နာ တစ္ေယာက္သိျဖစ္သလို သိပ္လဲ စိတ္မဆိုးတတ္ၾကေတာ့ အရည္မရ အဖတ္မရေတြေျပာျဖစ္ၾကပါတယ္… တစ္ခါတစ္ေလ ကိုယ္ေျပာလိုက္ျပီးမွ ငါလြန္မ်ားသြားျပီလား စိတ္မ်ားဆိုးမလားလို႔ စိတ္ထဲျဖစ္မိေပမဲ့ စိတ္မဆိုးတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြေၾကာင့္ အဲလိုေတြးမိတာကိုပဲ ကိုယ့္ကိုကိုယ္အရွက္ရပါတယ္… သူတို႔ေျပာလဲ ကိုယ္က အေသးအဖဲြနဲ႔ စိတ္မွမဆိုးပဲ… စိတ္ထဲမခံခ်င္ရင္လဲ ျမံဳမထားပဲ ပက္ကနဲျပန္ေျပာလို႔ရတဲ့သူငယ္ခ်င္းဆိုတာ ခုေနာက္ပိုင္းမရွိသေလာက္ပဲေလ…
Custom House Library and it’s Heavenly viewing floor
အဲဒိမွာ ညစာစားျပီးေတာ့ Circular Quay ဘက္ကို လမ္းေလွ်ာက္ရင္း Circular Quay ဘူတာရုံေရွ႕က အေဆာက္အအံုးတစ္ခုထဲကို ေမာင္ေမာင္က ေခၚသြားမယ္… ဒါေပမဲ့ နင္မ်က္စိမွိတ္ျပီးလိုက္ခဲ့ရမယ္တဲ့… ဘာလို႔လဲ… ဘာလဲဆိုေတာ့ သူကမေျပာဘူး… မ်က္စိမွိတ္ျပီးသာလိုက္ခဲ့ပါတဲ့… ခပ္လန္႔လန္႔ပဲ… ကိုယ့္ဘာမ်ား ေျခာက္ခ်မလို႔လဲလို႔.. (ခစ္… ခစ္)… နည္းနည္းေလး ခိုးၾကည့္မိေပမဲ့ ဘာမွန္းေတာ့ ကြ်န္မ မသိပါဘူး… အဓိကက ေခ်ာ္လဲမွာေၾကာက္တာပါ… ေနာက္ေတာ့သူက ၾကည့္လို႔ရျပီ… ေအာက္ကိုငံုၾကည့္ဆိုေတာ့မွ ဆစ္ဒနီျမိဳ႕ထဲကို ေကာင္းကင္ေပၚက ၾကည့္ရသလိုမ်ိဳး Model ပံုစံငယ္ေသးေသးေလးေတြ ၾကမ္းျပင္ ဖန္သားေအာက္မွာျမင္ရတယ္… အဲလို ေသးေသးေလးေတြေတြ႔ရင္ သိပ္ကစားခ်င္တာ… ကေလးမဟုတ္ သူငယ္မဟုတ္… ဒါေပမဲ့ မွန္ကာထားေတာ့ ကစားလို႔မရဘူး… ဒါေပမဲ့ အသည္းယားတယ္… အဲဒိမွာေတာ့ ဓာတ္ပံုကင္မရာထုတ္ရမွာပ်င္းတာနဲ႔ ဓာတ္ပံုမရုိက္ခဲ့ဘူး… ဗီြဒီယိုထဲမွာပဲ ၾကည့္လိုက္ေနာ္… အဲဒိေနရာက ခုမွ အင္တာနက္မွာရွာၾကည့္ေတာ့ Customs House Library တဲ့…
သႏာၱကေတာ့ ငယ္ငယ္ကတည္းက အပင္ပန္းမခံႏုိင္တာ ခုထိလဲ တူတူပဲ… သူေတာ္ေတာ္ေလးကို ပင္ပန္းေနျပီ ကြ်န္မရဲ႕ Smoky eye မိတ္ကပ္ကလဲ သူ႔ကို ပိုပင္ပန္းေစတယ္ထင္ပါတယ္… ကြ်န္မက ဖ်က္လိုက္လုိ႔ေျပာေပမဲ့ သူက အနက္ေတြက်န္ျပီး ျပန္႔ကုန္မွာစိုးလို႔ မဖ်က္ပါဘူး… ဘူတာရုံေအာက္က ေရခဲမုန္႔ဆိုင္မွာ ေမာင္ေမာင္က ေရခဲမုန္႔၀ယ္ေကြ်းပါတယ္… ကြ်န္မကေတာ့ အစားအေသာက္ Risk မယူရဲတာနဲ႔ ကိုယ္ေသခ်ာေပါက္ၾကိဳက္မဲ့ စေတာ္ဘယ္ရီပဲမွာပါတယ္… Flavor အသစ္အသစ္ေတြကို အျမဲစားတဲ့ ေမာင္ေမာင္က လိုင္ခ်ီးနဲ႔ Raspberry စားပါတယ္… သူ႔ဆီက တစ္ဇြန္းေတာင္းစားၾကည့္ေတာ့ လိုင္ခ်ီးက ေတာ္ေတာ္ေကာင္းတာေတြ႔ရပါတယ္… (နာတယ္ကြာ… လိုင္ခ်ီးစားရမွာ)…
Sydney Harbor Bridge ႏွင့္ ေပ်ာ္စရာေတြ ေသာ့ခတ္ယူလာတယ္...
Opera House နားေရာက္ေတာ့ Bar ကေန အေအးမေသာက္ခင္ အဲဒိနားက အုတ္ခံုေတြမွာပဲ ထိုင္ရင္း သီရိဆီကိုဖုန္းဆက္ျဖစ္ပါတယ္… ဖုန္းေပၚကေန စကားေတြေျပာျဖစ္တာ ၁နာရီေက်ာ္ေလာက္ေတာင္ ၾကာမယ္ထင္ပါတယ္… ေတာ္ရုံတန္ရုံကြ်န္မသိပ္မရင္းႏွီးတဲ့လူနဲ႔ ဖုန္းေျပာရတာကိုကြ်န္မ သိပ္မုန္းပါတယ္… ကိစၥေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ဖုန္းေပၚကေျပာရတာ ကြ်န္မမၾကိဳက္ပါဘူး… မ်က္ႏွာၾကည့္ျပီးေျပာရတာပဲၾကိဳက္ပါတယ္… ဒါေပမဲ့ အဲဒိညကေတာ့ လြတ္လပ္ေပါ့ပါးစြာပဲ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ဖုန္းေျပာျဖစ္ပါတယ္… သူ႔ဘက္က ဘယ္လိုရွိေနမလဲ… ကိုယ့္ဘက္က ဘယ္လိုေတြးေနမလဲ၊ ကိုယ္ဒီလိုေျပာလိုက္လို႔ ကိုယ့္ကို အထင္ေသးသြားမလား ဆိုတာေတြ ေခါင္းထဲေတာင္ေရာက္မလာပါဘူး… ကြ်န္မက ဘယ္သူ႔ကိုမွ မေျပာျပထားေပမဲ့ တဆင့္တဆင့္နဲ႔သိလာၾကတဲ့ ကြ်န္မဘေလာ့ေလးရဲ႕ Die Hard ALMOST Silent Readers ေတြဟာလဲ သူတို႔ပါပဲ… (ခိ…ခိ.. ကြန္မန္႔ ဓားျပတိုက္ေနတာ)… ကြ်န္မတို႔ မေတြ႔ခဲ့တာ ၂၀၀၀ ခုႏွစ္ကေန ခုခ်ိန္ထိ ၁၃ ႏွစ္လံုးလံုးၾကာခဲ့ေပမဲ့ အသံေတြ ဟန္ေတြ ငယ္ငယ္ကအက်င့္ေတြ စကားေျပာပံုေတြ အားလံုးက မေျပာင္းမလဲပဲရွိေနၾကပါေသးတယ္… သီရိနဲ႔ဆိုရင္ ဒီတစ္ေခါက္လဲ မေတြ႔ခဲ့ရဘူးဆိုေတာ့ ၁၃ႏွစ္ေက်ာ္မွာေပါ့ေနာ္… ေနာက္ႏွစ္ေတြ႔ရပါေစလို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္… ခင္မင္မွဳဆိုတာ အျမဲေတြ႔ေနမွ မဟုတ္ဘူး တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ စိတ္ထဲမွာ အမွတ္ရေနျပီး အက်ိဳးအျမတ္ကို မၾကည့္ပဲ ေပါင္းသင္းၾကတာကို ဆိုလိုတယ္လို႔ အဓိပၸါယ္ဖြင့္ခ်င္ပါတယ္…
ငယ္ငယ္က ဓာတ္ပံု တူတူ တစ္ခါမွ မရုိက္ဖူးလို႔... ခုမွ တမုန္းရုိက္ေနတာ...
ညေတာ္ေတာ္ေလးနက္ေတာ့မွ ျပန္လာၾကျပီး လမ္းတစ္ေလွ်ာက္လဲ ျမန္မာသီခ်င္းေတြေအာ္ဆိုမိေနပါေသးတယ္… ဟတ္ ဟတ္… တိုက္စီေပၚလဲ သီခ်င္းေတြဆို… အဲဒိက တိုက္စီသမားေတြက တစ္ခုေကာင္းတယ္… ပါလာတဲ့ Passenger ဘယ္သူျဖစ္ျဖစ္ Judge လုပ္တဲ့  Attitude မရွိဘူး… သူ႔ဟာသူ ေအးေဆးပဲ… ကားနဲ႔ျဖတ္သြားတုန္း ညဘက္ ျမင္းၾကီးေတြစီးျပီး အဂၤလန္က အေပါက္ေစာင့္ ၀တ္စံု အနီေရာင္လိုဟာမ်ိဳးေတြနဲ႔ ကင္းလွည့္ေနတာ ေတြ႔လိုက္ေသးတယ္… တမ်ိဳးၾကီးပဲ ဘာလုပ္ေနတာလဲ မသိ… ဟိုတယ္ကို ည ၁၁နာရီ ေလာက္ျဖစ္မယ္ထင္တယ္… သႏာၱကေတာ့ မ်က္ႏွာက မိတ္ကပ္ေတြျဖတ္ တန္းျပီး ေရမိုးခ်ိဳးေတာ့တာပဲ… ကြ်န္မနဲ႔ ေမာင္ေမာင္ကေတာ့ ပါလာတဲ့ Laptop နဲ႔ Youtube က ျမန္မာသီခ်င္းေတြဖြင့္ျပီး ကိုယ့္ကိုကိုယ္ Celebrity လိုလို Idol လုိလိုနဲ႔ ကင္မရာၾကီးေရွ႕ေထာင္ျပီး ေပါၾကတာပါပဲ… လူမိုက္အားေပးကေတာ့ ကြ်န္မအစ္မေပါ့… ကေလးေတြ မထိန္းတဲ့အျပင္ သူကပါ လိုက္ကဲေနေရာ… ဟတ္… ဟတ္… ကြ်န္မကေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ေတြ႔ေတာ့ မေသာက္ပဲနဲ႔ High ေနတာ… ေမာင္ေမာင္ကေသာက္ထားတာက နည္းနည္း High တာက မ်ားမ်ားထင္တယ္… အဲဒိညမွာ အားလံုးရဲ႕ အေပါပိုးေတြထၾကြျပီး လုပ္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ပေရာဂ်က္ေလးတစ္ခုရွိတယ္… အဲဒါကိုေတာ့ လွ်ိဳ႕၀ွက္ထားအံုးမယ္… ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ မေသခ်ာလို႔…
Harbor Bridge က အခ်စ္ဇာတ္လမ္း... :P
Opera House မွာကတည္းက ခုန္တဲ့ ဓာတ္ပံုရုိက္ဖို႔ၾကိဳးစားရင္း နည္းနည္းေလးမ်က္သြားတဲ့ ခါးက အခန္းထဲက ေမြ႔ယာအေပ်ာ့ေပၚမွာ ပံုစံက်က်မထိုင္လို႔ထင္တယ္ ရုတ္တရက္ၾကီး အရမ္းနာေတာ့တာပါပဲ… ထိုင္ရာကေန ခ်က္ခ်င္းထျပီး ခါးကို ေျဖာင့္လိုက္လို႔မရဘူး…. ထရာကေနလဲ ခ်က္ခ်င္းထိုင္လို႔မရဘူး… အဘြားၾကီးေတြလို ခါးကို ကိုင္းျပီးလမ္းေလွ်ာက္မွရတယ္… မဟုတ္ရင္ အရမ္းနာတယ္… ေဆးလိမ္း ေဆးေသာက္ နာတဲ့ခါးကိုေတာင့္ခံျပီး သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ အခ်ိန္ျဖဳန္းတာပဲ မရဘူး… ၁နာရီေလာက္က်ေတာ့ သႏာၱအရမ္းပင္ပန္းျပီး အိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္… ကြ်န္မတို႔ကေတာ့ ကြ်ဲရုိင္းအစြမ္းနဲ႔ မအိပ္ၾကဘူး… ေမာင္ေမာင္က ညလယ္ေလာက္က်ရင္ တရုတ္တန္းက ဆန္ျပဳတ္ဆိုင္ကို သူလိုက္ပို႔ေပးခ်င္တယ္ေျပာထားေတာ့ အစကေတာ့ ခါးအေျခအေနမေကာင္းေတာ့ မသြားေတာ့ပါဘူးဆံုးျဖတ္ထားတာ… သူက လိုက္ပို႔ေပးခ်င္ပံုရတာေရာ… ကြ်န္မခါးလဲ နည္းနည္းေလး သက္သာသလိုရွိတာနဲ႔ ည၃နာရီေလာက္မွာ ထြက္စားျဖစ္တယ္... မေဗဒါလဲ မိန္းကေလးသာျဖစ္တာ အဲလို ညဘက္ Supper ထြက္စားရတာေပ်ာ္တယ္… လမ္းေတြမွာ လူရွင္းေနတယ္… ညဘက္ေလကလဲ အရမ္းေအး… ကြ်န္မတစ္ေယာက္တည္းအဲဒိေန႔က အရမ္းခ်မ္းေနတယ္… အစ္မနဲ႔ ေမာင္ေမာင္ကေတာ့ သိပ္မခ်မ္းၾကဘူး… ဘာလို႔မွန္းမသိ… တရုတ္တန္းေရာက္ေတာ့ လူေတြျပန္ေတြ႔တယ္… ႏုိက္ကလပ္ေတြလဲ အဲ့မွာရွိတယ္ေလ… ဒါေပမဲ့ ကြ်န္မတို႔ကေတာ့ SuperBowl ဆိုတဲ့ တရုတ္စားေသာက္ဆိုင္ကို ဦးတည္လိုက္တယ္….
SuperBowl Chinese Restaurant - Congee in Sydney Chinatown
ဆိုင္ပံုစံကေတာ့ ျမန္မာျပည္ ေရႊေတာင္တန္းလမ္းက ေၾကးအိုးဆိုင္လိုပံုမ်ိဳးပါပဲ… လူေတြလဲ အထဲမွာေတာ္ေတာ္မ်ားတယ္… ကလပ္ကအျပန္ ၀င္စားေနၾကတာေတြလဲရွိမယ္… အုပ္စုလိုက္ေတြ… Service ကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးေစာင့္ရတယ္… လူေခၚတာေတာင္ ေတာ္ေတာ္ေခၚရတယ္… ေျပာရရင္ေတာ့ Service ကလဲ ျမန္မာျပည္က ေၾကးအိုးဆိုင္ေတြေလာက္ပါပဲ… သူငယ္ခ်င္းက ဆန္ျပဳတ္ရယ္၊ ကမာကို ခရုဆီနဲ႔ခ်က္တာရယ္၊ အီၾကာေကြးရယ္၊ ကန္စြန္းရြက္ေၾကာ္ရယ္ မွာလိုက္တယ္… ဆန္ျပဳတ္ပဲြၾကီးက ေရာက္ခ်လာေတာ့ SuperBowl မေျပာရဘူး အၾကီးၾကီးပဲ… ကြ်န္မက ပံုမွန္ဆို ဆန္ျပဳတ္ေရာ ကမာေရာ ၾကိဳက္တာမဟုတ္ဘူး… ဒါေပမဲ့ အမ်ားၾကီးမို႔ စားၾကည့္မယ္ဆိုျပီး စားၾကည့္ေတာ့ စားေကာင္းတယ္… ဆန္ျပဳတ္က အီၾကာေကြးေလးနဲ႔စားတာ ေကာင္းမွေကာင္း… ကမာဟင္းကလဲ ခရုဆီရယ္ ၾကက္သြန္မိတ္နံ႔ေမႊးေမႊးရယ္နဲ႔ လံုး၀မညွီဘူး… စားၾကည့္ျပီး သေဘာက်သြားတယ္.. ကန္စြန္းရြက္ေၾကာ္ကေတာ့ ရွင္းျပစ္ႏုိင္ပါတယ္… အသာေလးပါ… ဒါေပမဲ့ ေနာက္ဆံုး ဆန္ျပဳတ္မကုန္ေတာ့ အထုတ္နဲ႔ထုတ္လာခဲ့တယ္… မနက္က် စားလို႔ရတယ္ေလ… ဟိုတယ္ခန္းမွာက ပန္းကန္ခြက္ေရာက္ေတြေရာ ေဘဇင္ေရာ မိုက္ကရုိေ၀့ဖ္ေရာရွိတယ္ဆိုေတာ့ အေတာ္ပဲ… ဆစ္ဒနီေရာက္လို႔ တရုတ္ဆိုင္ေကာင္းေကာင္းစားခ်င္ရင္ 8 Quay St, Sydney NSW 2000, Australia က SuperBowl မွာ သြားစားေနာ္… :D …
ဆစ္ဒနီ တရုတ္တန္းက ႏုိက္ကလပ္ေတြ... ရုတ္ရုတ္လုပ္ရင္ ရဲကားအဆင္သင့္...
ကမာဟင္းေတြ စားဖူးသမွ်ထဲမွာ ဒီဟာကို အၾကိဳက္ဆံုး
ကြ်န္မတို႔ ေလယာဥ္က ေန႔လည္ ၁ နာရီေလာက္ဆိုေတာ့ ဟိုတယ္ျပန္ေရာက္ျပီး ခဏအိပ္လို႔ရေသးတယ္… မနက္ ၈နာရီေလာက္မွာ သႏာၱက ျပင္ဆင္ျပီး ျပန္ေတာ့မယ္ဆိုျပီး ႏွဳတ္ဆက္ေတာ့ အိပ္ခ်င္မူးတူးနဲ႔ “ေအး..ေအး… ေက်းဇူးပဲ သူငယ္ခ်င္းေရ…” လို႔ေျပာျဖစ္တယ္… ကြ်န္မအက်င့္တစ္ခုက ခဲြခြာခ်ိန္မွာ ဘယ္ေတာ့မွ Properly ႏွဳတ္မဆက္ရဲဘူး… မသိစိတ္ထဲမွာ ေနာက္ျပန္မေတြ႔မဲ့လူေတြမွ မဟုတ္တာဆိုတာကိုပဲ ဇြတ္ယံုၾကည့္ထားခ်င္တယ္… အဲလိုျဖစ္ေနတာ တစ္ခုေကာင္းသလို တစ္ခုမေကာင္းဘူး… အေသအခ်ာၾကီး ႏွဳတ္မဆက္တဲ့အတြက္ ႏွဳတ္ဆက္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ Drama ေတြျဖစ္ျပီး စိတ္မေကာင္းမျဖစ္ရဘူး… စိတ္ထဲမွာလဲ ေနာက္ျပန္ေတြ႔အံုးမွာပါလို႔ အားတင္းထားတယ္… ဒါေပမဲ့ ခဲြခြာလာျပီး ၾကာလာရင္ “ေအာ္… ငါ သူ႔ကိုေတာင္ေသေသခ်ာခ်ာ ႏွဳတ္မဆက္ျဖစ္ခဲ့မိဘူး” ဆိုျပီး ဒိြဟနဲ႔ စိတ္ထဲ ခုလုခုလု ျဖစ္ရျပန္ေရာ… ေမာင္ေမာင္ကေတာ့ ကုတင္ေပၚ အိပ္ေကာင္းေနတာ ဘာမွ မသိဘူး… ကြ်န္မကေတာ့ ၾကမ္းျပင္ေပၚ ေစာင္ေတြ အထပ္ထပ္ခင္းျပီးအိပ္တာ… ေနာက္ ၁၀နာရီေလာက္က်ေတာ့ ကြ်န္မတို႔ညီအစ္မလဲ ေလဆိပ္ဆင္းဖို႔ ျပင္ဆင္ေတာ့တာေပါ့… မေန႔ညက သိမ္းထားပင္မဲ့ က်န္ေနေသးတဲ့ လက္က်န္ေတြသိမ္း ေရမိုးခ်ိဳး ျပင္ဆင္ေနတုန္းမွ ေမာင္ေမာင္တစ္ေယာက္ႏုိးလာတယ္… သူလဲ မ်က္ႏွာသစ္ျပီး ညက ဆန္ျပဳတ္ကို ေႏြးျပီး မနက္စာတိုက္လိုက္တယ္…
We Miss our Childhood Classmate and the Memories being with them
ကြ်န္မတို႔လဲ မနက္စာလား ေန႔လည္စာလားေတာ့ မသိဘူး… Subway စားခ်င္စိတ္ထပ္ေပါက္လာတာနဲ႔ ျမိဳ႕ထဲဘက္ ေမာင္ေမာင္နဲ႔တူတူ လမ္းေလွ်ာက္လာတယ္… သူကေတာ့ အားနာလို႔ ကြ်န္မတို႔ကို Subway ကူရွာေပးမယ္ေျပာေပမဲ့ သူလဲ ပင္ပန္းေနျပီ ျပန္ခ်င္မွာေပါ့ဆိုတာ သေဘာေပါက္တာနဲ႔ ရတယ္ ျပန္ေတာ့လို႔ပဲ ေျပာျပီး လမ္းခဲြလိုက္တယ္… ပံုမွန္ Bye Bye ေလာက္ပါပဲ… ၂ေခါက္ေတာင္ ျပန္လွည့္မၾကည့္ျဖစ္ပါဘူး… သူ ၈တန္းတုန္းက ILBC တက္ဖို႔ ေက်ာင္းထြက္သြားတုန္းကဆိုလဲ ဘာမွ ႏွဳတ္မဆက္ျဖစ္ခဲ့ပဲေလ… ကြ်န္မအစ္မက အဲဒိနားတ၀ွိက္မွာ Subway ဆိုင္ သူေတြ႔မိသလိုပဲေျပာတယ္ ဒါေပမဲ့ရွာမေတြ႔… ေနာက္မွ မ်က္စိရွင္ရွင္နဲ႔ ကြ်န္မၾကည့္ေတာ့ေတြ႔သြားတယ္… Subway ရွိတဲ့ လမ္းသြယ္ထဲမွာ ကိုရီးယားေတြဘာပဲြေတာ္လုပ္ေနလဲေတာ့ မသိဘူး… အၾကီးအက်ယ္ပဲ သူတို႔ ရုိးရာ၀တ္စံုေတြနဲ႔ လမ္းကို ပိတ္ျပီး စင္ပါေဆာက္ထားေသးတယ္… ၾသစီမွာလဲ ကိုရီးယားေတြေတာ္ေတာ္မ်ားတယ္…
ကိုယ္ျပန္လာမည္…
Departure ဘက္ကိုသြားတဲ့လမ္းမွ မိုးေတြသည္းလို႔.... တိမ္ေတြပါ ျပိဳက်လိုက္ပါလား...
ညီအစ္မ ၂ေယာက္ အလာတုန္းက ေလဆိပ္မွာ၀ယ္လာတဲ့ Airport Transfer ကားလြတ္မွာစိုးလို႔ Subway ကို ထုတ္လာျပီးေတာ့ ဟိုတယ္ ေလာ္ဘီမွာပဲ အခန္းျပန္အပ္ျပီး ထိုင္ေစာင့္ေနလိုက္တယ္… ျပန္ရေတာ့မွာမို႔ စိတ္မေကာင္းေနတဲ့သူကို မိုးေတြက သည္းၾကီးမဲၾကီးရြာျပီး ႏွဳတ္ဆက္ေနတယ္… ကားလာေခၚလို႔ေတာင္ မိုးေတြသဲပံုနဲ႔ အထုတ္ေတြဘယ္လိုသယ္ရပါ့… ခါးကလဲ လံုးလံုးေကာင္းေသးတာမဟုတ္… ေနာက္ေတာ့ လာေခၚခ်ိန္ထိ ဘယ္သူမွ မလာတာနဲ႔ ဟိုတယ္အ၀မွာ ရပ္ေစာင့္ေနျဖစ္တယ္… အဲ့ဒိနားမွာ ေတာင္းအိတ္စ္လိုကားမ်ိဳးရပ္ထားတာေတာ့ အေတာ္ေလးၾကာေနျပီ ဒါေပမဲ့ သူေရာက္ရင္ ကိုယ့္ကိုလာေခၚမွာပဲေလဆိုျပီး ကိုယ္ကလဲသူ႔ကိုျပန္ေစာင့္ သူကလဲကိုယ့္ကိုေစာင့္ျဖစ္ေနတယ္… ေနာက္မွ မိုးေရထဲေျပးျပီး အဲ့ကားမွာသြားေမးေတာ့မွ ဟုတ္တယ္ ကြ်န္္မတို႔စီးရမဲ့ကား… ကားသမားက ကြ်န္မတို႔အိတ္ေတြကို ကူသယ္ေပးရွာပါတယ္… ဒီလိုနဲ႔ မိုးသည္းၾကီးထဲမွာ ဆစ္ဒနီျမိဳ႕နဲ႔ ငယ္သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ အေတြ႔အၾကံဳနဲ႔ Memory ေတြကိုပဲ သယ္ယူရင္း ေလဆိပ္ကို တစ္ျဖည္းျဖည္းနီးလာတယ္… ေလဆိပ္သို႔ ဆိုတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္ကို မိုးေရေတြၾကားမွာေတြ႔ရေတာ့ ဘယ္အရာမဆို အဆံုးေတာ့ရွိစျမဲပဲ… ေကာင္းတာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဆိုးတာပဲျဖစ္ျဖစ္ အဆံုးသတ္မွာပဲ လို႔ ကိုယ့္ကိုကိုယ္နားခ်ရင္း ေနာက္ေန႔ျပန္တက္ရမဲ့ အလုပ္ေခါင္းထဲေရာက္ေတာ့မလိုျဖစ္တုန္း… ေခါင္းကို ခါယမ္းလိုက္ျပီး… အလုပ္အေၾကာင္း ၅မိနစ္ၾကိဳစဥ္းစားရင္ ၅မိနစ္ ဆစ္ဒနီမွာ ေလ်ာ့ခံစားရတာနဲ႔တူတူပဲ… ရသမွ် အခ်ိန္အျပည့္အ၀ခံစားမယ္… Gold Coast ကတည္းက မကုန္ႏုိင္တဲ့ ဖုန္းကဒ္ကိုလဲ အေသသံုး… ဓာတ္ပံုေတြ upload လုပ္ ခ်က္အင္၀င္ အေတာ္ေလးကို အသံုးခံတယ္… ေလဆိပ္မွာ ခ်က္အင္၀င္ေတာ့ ကြ်န္မတို႔  ညီအစ္မက လက္မွတ္ကို တူတူ၀ယ္ထားတာမဟုတ္တဲ့အတြက္ တူတူခ်ိန္လို႔မရပါဘူးတဲ့… ဒီေတာ့ ကြ်န္မအိပ္ကေပါ့ျပီး ကြ်န္မအစ္မအိတ္က Hand Carry ကို ထည့္ခ်ိန္လို႔မရေတာ့ဘူး… ၂ေယာက္လံုးေပါင္း ၃အိပ္က ကီလိုေလာက္တယ္… ကြ်န္မအိတ္နဲ႔ သူ႔ Hand Carry ေပါင္းလဲေက်ာ္တယ္… သိတယ္ဟုတ္ ကို႔လို႔ကန္႔လန္႔… ကြ်န္မအစ္မအိတ္ကို Check in ၀င္ျပီး ကြ်န္မ ကင္မရာအိတ္ သူ႔သယ္ခိုင္းမလို႔… ကြ်န္မက ခါးနားေနလို႔… ခုေတာ့ ၂ေယာက္လံုး ေက်ာပိုးအိတ္တစ္လံုးစီသည္ရေတာ့တာေပါ့ (ကြ်န္မကင္မရာအိတ္ကလဲ ေက်ာပိုးအိတ္ပဲ)… ေလဆိပ္က ဆိုင္ေတြမွာက်ေတာ့ Nougat ေတြ ဆိုင္တိုင္းလိုလိုရွိတယ္… စကာၤပူမွာေတာ့ Nougat က ၾသစီျပန္လက္ေဆာင္ပဲ… ဒါနဲ႔ ကြ်န္မက Mix Flavor 1KG ထုတ္ ၂ထုတ္နဲ႔ Nougat Pistachio အၾကီး ၂ေခ်ာင္း၀ယ္ျဖစ္တယ္… အိမ္မွာစားဖို႔နဲ႔ အလုပ္က လူေတြဘံုစားဖို႔…
Scoot ေလယာဥ္ ရိတ္ပံုကေတာ့ ကြ်န္မတို႔ညီအစ္မ ခ်က္ကင္ဒီေလာက္အရင္ဆံုး၀င္တာေတာင္ ထိုင္ခံုတူတူမရဘူး… ပိုက္ဆံေပးျပီး ၾကိဳေရြးေစခ်င္လို႔ထင္ပါတယ္… မရလဲဘာအေရးလဲ အိမ္မွာတစ္ခ်ိန္လံုးေတြ႔ေနရတဲ့ ဒီမ်က္ႏွာ… ေလယာဥ္ေလး ၇နာရီေလာက္ေလးၾကာတာကို… ေနရာမတူတဲ့အျပင္ Cabin ေတာင္မတူဘူး… ေတာ္ပါေသးတယ္…ကြ်န္မေဘးက်တဲ့သူက အရမ္းအဆင့္မရွိတဲ့သူမဟုတ္လို႔… သူ႔ဟာသူေအးေဆးပဲ… အဆင့္မရွိတာေတြက ဟိုဘက္ ေဘးတန္းက ကြ်န္မနဲ႔ မ်က္ေစာင္းထိုး လူသြားလမ္းျခားက ျပည္ၾကီးမိသားစု… အားအားယားယား ကျမင္းေၾကာဆဲြတဲ့ ကေလးေတြေမြးထားတိုင္း ေကာင္းေကာင္မထိန္းဘူး… ေလယာဥ္ေပၚလာျပီး စိန္ေျပးတန္းေဆာ့ေနတယ္… လူက ခဲြခြာလာရလို႔ စိတ္ကတို… ပံုမွန္ဘ၀ၾကီးျပန္စရေတာ့မယ္ဆိုျပီး စိတ္ကေလး… ေလယာဥ္ေပၚမို႔ ေနရထိုင္ရမေကာင္းလို႔ ေခါင္းေလးအသာခ်ျပီး ထံုးစံအတိုင္း အိပ္ေနတာ… မသာေလးေတြ ေဘးမွာ လာေအာ္လိုက္… လက္ကို တိုက္သြားလိုက္… ကေလးေတြေဆာ့တာကို သိပ္အျပစ္မေျပာခ်င္ပါဘူး… သူတို႔ေမြးထားတဲ့ကေလးေတြကို တာ၀န္ယူမွဳမရွိပဲ ေကာင္းေကာင္းမထိန္းတဲ့ လူၾကီးေတြကိုပဲ အျပစ္ေျပာခ်င္တာ… မေဗဒါ ကေလးေတြနဲ႔ အေရာတ၀င္မေနတတ္ေပမဲ့ သူတို႔ကို မမုန္းပါဘူး… ဒါေပမဲ့ အလိုက္ကန္းဆိုးမသိ စကားနားမေထာင္ လူၾကီးကို မထင္မဲ့ျမင္လုပ္တဲ့ကေလးေတြေတာ့ တစက္မွၾကည့္မရဘူး… အဲဒါက ကြ်န္မ Cabin ကျပႆနာ… ကြ်န္မ အစ္မ Cabin မွာေတာ့ စလံုးတရုတ္နဲ႔ စလံုးကုလား ေအာ္ၾကီးဟစ္က်ယ္ ေနာင္ၾကိမ္ပေလးၾကတယ္ဆိုပဲ… ဘယ့္ႏွယ့္ေလယာဥ္စီးတိုင္းေကာင္းတယ္မထင္နဲ႔… ၂၆ လမ္းေစ်းထဲထိုင္ေနရသလိုပဲ…. အလာတုန္းက Scoot Biz တန္းမွာလဲ ယခုေလာက္မဆိုးေပမဲ့ စိတ္တိုင္းမက်ခဲ့ရ… အျပန္ ရုိးရုိးတန္းဆိုေတာ့လဲ ဘာကိုေမွ်ာ္လင့္ေနေသးသလဲ… ေနာက္ဘယ္ေတာ့မွ ေစ်းဘယ္ေလာက္ခ်ိဳခ်ိဳ Scoot မစီးေတာ့ ျပီဟုသာ ၾကံဳး၀ါးလိုက္ရင္း….. ကြ်န္မတို႔ကို လွဳိက္လွဲစြာၾကိဳဆိုေနေသာ အစစအရာရာ အင္မီဂေရးရွင္းျဖတ္ရာမွာ ေခါင္းေမာ့ရင္ေကာ့ျဖတ္လို႔ရတဲ့ စစ္စတန္ကိုသံုးေပးထားတဲ့ စကာၤပူေရႊျမိဳ႕ေတာ္ၾကီးကိုျပန္လည္ေရာက္ရွိလို႔လာပါေတာ့တယ္…
စကာၤပူမွ လွဳိက္လွဲစြာ ၾကိဳဆိုပါ၏... သင့္ဘ၀အမွန္ကို ျပန္လာလွည့္ေတာ့....
(စာၾကြင္း… ျမန္မာျပည္ျပန္တိုင္း ကိုယ့္ႏုိင္ငံျဖစ္ေပမဲ့ အင္မီဂေရးရွင္းမွာ လဘက္ရည္ဖိုးေတာင္းတာနဲ႔ ကိုယ္မွန္ေနရက္နဲ႔ ဘာမ်ားရစ္ခံရအံုးမလဲေၾကာက္ရတာနဲ႔… အဲဒိခံစားခ်က္နဲ႔… ကိုယ့္ႏုိင္ငံမဟုတ္တဲ့ ႏုိင္ငံတစ္ခုက သူတို႔ဆီမွာ ၾကာရွည္ေနထိုင္အလုပ္လုပ္ေနသူကို လွဳိက္လွဲစြာ ဘာမွ ျပႆနာမရွိ ေႏွာင့္ေႏွးမွဳမရွိ စက္ေလးမွာ ပတ္စပိုစ့္ေလးတင္ လက္မေလးႏွိပ္လိုက္ရုံနဲ႔ ပြင့္သြားတဲ့တံခါး စစ္စတန္ေလးေၾကာင့္ စကာၤပူကိုျပန္လာတိုင္း Holidays are over ဆိုေပမဲ့ စိတ္ၾကည္ႏူးရပါတယ္)
ေနာက္ဆံုးေန႔အေၾကာင္းေလးကို Vlog လုပ္ထားပါတယ္... ၾကည့္ရွဴအားေပးၾကပါအံုးေနာ္... :D
Posted by mabaydar at 10:03 AM 9 comments :
Labels: Australia , ခရီးသြားမွတ္တမ္း
Sunday, August 11, 2013
Time for World Heritage Site: Greater Blue Mountains - Day 6
ေတာင္ႀကီး ဖဝါးေအာက္...
မွတ္မွတ္ရရ အဲဒိေန႔က ၂၀၁၃ရဲ႕ ခ်စ္သူမ်ားေန႔ေပါ့ရွင္။ ၾသစီေရာက္ၿပီးမွ Blue Mountain ကို မသြားခဲ့ရဘူးဆိုရင္ ၾသစီေရာက္ရက်ိဳး ဘယ္နပ္ေတာ့မလဲေနာ္။ ေရွ႕ပိုစ့္မွာေရးခဲ့တဲ့အတိုင္းပါပဲ Blue Mountain သြားဖို႔အတြက္ တိုးပက္ေက့ရွ္ေတြ ၀ယ္ဖို႔ အခ်ိန္မမွီေတာ့တဲ့အတြက္ ကၽြန္မရွာခဲ့တဲ့ research အတိုင္းပဲ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ရထားစီးသြားဖို႔ျဖစ္လာပါတယ္။ ကၽြန္မက အဲဒိလိုပဲ သြားခ်င္ခဲ့တဲ့အတြက္ စိတ္ထဲေတာ့ ႀကိတ္ၿပီး ၀မ္းသာမိေနပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္သြားလို႔ တစ္ခုခုအဆင္မေျပခဲ့ရင္ အစ္မေျပာတာခံရမွာစိုးလို႔သာ တိုးနဲ႔သြားခ်င္လဲသြားလို႔ သေဘာတူခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။ မနက္ ၈နာရီေလာက္မွာ ကၽြန္မတို႔ ညီအစ္မ ၂ေယာက္နဲ႔ သႏၲာနဲ႔ ေဟာ္တယ္ကထြက္လာျဖစ္ပါတယ္။ ေတာေတာင္ထဲသြားမွာမို႔ သက္ေတာင့္သက္သာရွိမယ္ထင္တဲ့အက်ႌရယ္ ဖိနပ္ရယ္ပဲ ေ႐ြး၀တ္ခဲ့ပါတယ္။ အင္တာနက္မွာရွာတုန္းက အေႏြးထည္ယူဖို႔ပါေျပာတဲ့အတြက္ အေႏြးထည္ပါယူလာပါတယ္။ သႏၲာကေတာ့ အလုပ္သြားရမွာမို႔ မလိုက္ျဖစ္ေတာ့ပါ။
ဘာေၾကာင့္ Blue Mountain လို႔ေခၚတာလဲ
Blue Mountain ကိုသြားတဲ့အေၾကာင္းေလးေရးမယ္ဆိုေတာ့ Blue Mountain အေၾကာင္းေလးရွာေဖြမိတယ္... အေဝးကေနၾကည့္ရင္ ေတာေတာင္တစ္ခုလုံးကို အျပာေရာင္အခိုးအေငြ႕ေတြကာထားသလို (အထူးသျဖင့္ ရာသီဥတု ပူတဲ့အခါမွာ ပိုမိုသိသာစြာျမင္ရတတ္တယ္) ျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ Blue Mountain လို႔ေခၚတယ္... ရာသီဥတုပူလာတဲ့အခါ Blue Mountain ေပၚမွာ အမ်ားဆုံး ေပါက္ေရာက္ေနတဲ့ Eucalyptus အမ်ိဳးအစားအပင္ေတြရဲ႕ အဆီက အေငြ႕ျပန္ၿပီး ေနေရာင္ထဲမွာပါတဲ့ အျပာေရာင္ကို တျခားအေရာင္ေတြထက္ ပိုမိုအားေကာင္းေစတယ္... Blue Mountain ထဲမွာ ရွားပါးတိရိစၧာန္အမ်ိဳးေတြအပါအ၀င္ တိရိစၧာန္ အမ်ိဳးေပါင္း ၄၀၀ေက်ာ္ေနထိုင္ၾကတယ္...
၂၉ရက္ ႏို၀င္ဘာ ၂၀၀၀ခုႏွစ္မွာ Blue Mountain ကို ကမၻာ့ အေမြအႏွစ္ ေနရာတစ္ခုအေနနဲ႔ (World Heritage Area) အျဖစ္ စာရင္းသြင္းသတ္မွတ္ခံခဲ့ရတယ္...
မေဗဒါ မမွားဘူးဆိုရင္ Eucalyptus အပင္ဆိုတာ ဒီအပင္မ်ိဳးေတြကို ေျပာတာထင္ပါတယ္...
က်န္းမာေရးေကာင္းတုန္း... ၀င္ေငြေလးအဆင္ေျပတုန္း... အေျခအေနေလးေပးတုန္း ခရီးသြားထားဖို႔ တိုက္တြန္းခ်င္တယ္...
Day 6 စတင္ျခင္း.
ကၽြန္မတို႔ အားလုံး ေဟာ္တယ္ကေနထြက္လာၾကၿပီး ဘူတာ႐ုံသြားဖို႔လမ္းမွာ Pie Face ဆိုင္ေလးကို ထပ္ေတြ႕တာနဲ႔ ေအာ္စီမွာ ေနရာတကာေတြ႕တဲ့ဆိုင္ေလး စားဖူးတယ္ရွိေအာင္ ၀င္စားမယ္ဆိုၿပီး အဲဒိမွာ မနက္စာစားဖို႔ဆုံးျဖတ္လိုက္ပါတယ္။ ဆိုင္ထဲမွာ ကုလားတစ္ေကာင္နဲ႔ တ႐ုတ္တစ္ေကာင္အလုပ္လုပ္ေနပါတယ္။ တ႐ုတ္ကေတာ့ အသစ္ထင္ပါတယ္။ ကုလားကေတာ့ ဆရာလုပ္ေနတာေပါ့။ ကၽြန္မ မုန္႔မွာၿပီးေတာ့ ေသာက္ဖို႔အတြက္ Cappuccino မွာပါတယ္။ ကုလားက မုန္႔မွာေနကတည္းက အခ်ိဳးမေျပတာပါ။ ေသာက္စရာမွာေတာ့ သူ႕ဆိုင္လဲလူသိပ္မ်ားေနတာမွ မဟုတ္တာ။ ကိုယ္လဲစဥ္းစားမွာေပါ့။ သူက စိတ္မရွည္တဲ့႐ုပ္နဲ႔မို႔ ကိုယ္က ဘာေသာက္စရာရွိလဲေမးေတာ့လဲ စိတ္မရွည္တဲ့ေလသံနဲ႔ ျပန္ေျဖတယ္။ စာတမ္းေရးထားတာကိုလွမ္း ျပတယ္။ ေရးထားတာေတာင္ ကၽြန္မက သူ႕ကိုဘာလို႔ေမးေသးလဲဆိုတဲ့ပုံနဲ႔။ အဲဒါ Cappuccino လဲမွာလိုက္ေရာ။ သၾကားဘယ္ေလာက္ထည့္မွာလဲတဲ့။ ကၽြန္မကလဲ နည္းနည္းေၾကာင္သြားၿပီး နင္တို႔ထည့္ေနက်အတိုင္း ပုံမွန္ထည့္လို႔ေျဖလိုက္တယ္။ ဒါကို ကုလားက နင္ထည့္ခ်င္သေလာက္ေျပာရမယ္တဲ့။ ပုံမွန္ဆိုတာ မရွိဘူးဆိုၿပီး သူ႕လုပ္စားထိုင္စားေနရတဲ့႐ုပ္နဲ႔ေျပာတယ္။ ကၽြန္မကလဲ အဲဒိေန႔ကမွ ဘယ္လိုေၾကာင္ေနလဲမသိဘူး။ ဦးေႏွာက္က မနက္မို႔ အလုပ္ျမန္ျမန္မလုပ္ေသးတာလားမသိဘူး။ ဒီေတာ့ စကၤာပူက Bubble tea ဆိုင္ေတြကလိုပဲ ရာခိုင္ႏႈန္းနဲ႔ေျပာဖို႔ပဲ သတိသြားရတယ္။ ဒါနဲ႔ သူ႕ကို ရာခိုင္ႏႈန္းနဲ႔ေျပာလိုက္တယ္။ အဲဒါကို သူ႐ုပ္က ကၽြန္မကိုပဲ ဒုံးေဝးလွခ်ည့္ရဲ႕ဆိုၿပီး စိတ္ပ်က္တဲ့ပုံနဲ႔။ ရာခိုင္ႏႈန္းနဲ႔ မဟုတ္ဘူးဆိုၿပီးျပန္ေျပာတယ္။ ဒီေတာ့ ကၽြန္မကလဲ Mac Donald က ေပးသလိုမ်ိဳး သၾကားအိတ္ေလးေတြနဲ႔ေပးသလားဆိုၿပီး ဘယ္ႏွအိတ္ယူမယ္ေျပာတယ္။ ဒါကိုလဲ သူက မဟုတ္ဘူးတဲ့။ ဒါနဲ႔ကၽြန္မကလဲ စိတ္တိုလာၿပီး။ ဒါဆို နင္တို႔က သၾကားကိုဘာနဲ႔တိုင္းလဲ ငါ့ကိုေျပာေပါ့။ ၁ထုတ္၊ ၂ထုတ္လဲမဟုတ္၊ ရာခိုင္ႏႈန္းလဲမဟုတ္ရင္ နင္ဘာနဲ႔တိုင္းလဲေျပာမွ ငါျပန္ေျဖလို႔ရမွာေပါ့ဆိုေတာ့ ဒင္းက ႏိုင္ငံတကာ စံႏႈန္းက သၾကားကို လက္ဘက္ရည္ဇြန္းနဲ႔တိုင္းတယ္တဲ့။ နင္မသိဘူးလားတဲ့။ အခြက္ေရာ ေလသံေရာက လုံး၀အခ်ိဳးမေျပစြာနဲ႔ျပန္ေျပာတယ္။ ဟုတ္ပါတယ္ လဘက္ရည္ဇြန္းနဲ႔ တိုင္းတာ ကၽြန္မလဲ ေမ့ေနတာပါ။ စကၤာပူမွာေတာ့ ပုံမွန္အားျဖင့္ အေပၚက ကၽြန္မေျပာခဲ့သလိုပဲ တိုင္းတာပဲ။ လူက Tea spoon နဲ႔တိုင္းတာကို ကိုယ္ေမ့တာကိုလဲ စိတ္တို။ အဲဒိကုလား ၾသစီမွာ ဖင္ေခါင္းက်ယ္ေနတာကိုလဲ ပိုစိတ္တို။ ကာစတန္မာကို အဲလိုဆက္ဆံလို႔လဲစိတ္တို။ သူမ်ားႏိုင္ငံဆိုေတာ့လဲ သိပ္ေတာ့ရန္မျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ မနည္းျပန္ထိန္းရတယ္။ မွတ္မွတ္ရရ အဲဒိေန႔က ခ်စ္သူမ်ားေန႔ရယ္ေပါ့။ ၂၀၁၃ ခ်စ္သူမ်ားေန႔မနက္မွာ ၾသစီက Pie ကုလားနဲ႔ ရန္ျဖစ္ရင္း ေန႔ကို စခဲ့ရေလတယ္…။
သူငယ်ချင်း သန္တာနဲ့ Pie Face မှာ အမှတ်တရ...
Blue Mountain ကို ဘယ်လိုသွားမလဲ
ဒီလိုင်းစီးရတာမဟုတ်ပါဘူး... blacktown ဆိုတဲ့နာမည်က စိတ်ထဲမှာ တစ်မျိုးကြီးခံစားရလို့ (စုန်းနိုင်ငံလိုလို) ရိုက်လာတာ...
စားသောက်ပြီးမှ Town Hall station ကို လမ်းလျှောက်သွားကြပြီး ကျွန်မတို့ ညီအစ်မ ၂ယောက်က Blue Mountain  ExplorerLink Tickets ကို ၀ယ်တယ်။ သန္တာကတော့ သူပြန်ဖို့ လက်မှတ်၀ယ်တယ်။ Blue Mountain ExplorerLink Tickets ဆိုတာက City Rail  ကပြေးဆွဲတဲ့ Blue Mountain လိုင်းက မှတ်တိုင် Katoomba မှတ်တိုင်အထိ အသွားအပြန် စီးလို့ရပြီး ဟိုရောက်ရင်လဲ Blue Mountain ရဲ့ Tourist Attraction တွေကို ပတ်ပို့ပေးတဲ့ Explorer Bus ကို ကြိုက်သလောက်စီးလို့ရတယ်တဲ့။ အဲဒိလက်မှတ်က သြစီဒေါ်လာ ၅၀ ကျပါတယ်။  Blue Mountaing Line ကို စစီးဖို့အတွက် Central Railway Station ကိုသွားရပါမယ်။
အဲဒိဘူတာရုံမှာ ပလက်ဖောင်းစုစုပေါင်း ၂၅ခုရှိပါတယ်… ဒီတော့ ကိုယ်သွားမဲ့ပလက်ဖောင်းကို မှန်အောင်ရှာဖို့လိုပါတယ်… ဘူတာရုံက ဟယ်ရီပေါ်တာထဲက ဟက်ဝေါ့တက္ကသိုလ်သွားတဲ့ ဘူတာရုံနဲ့တူနေပြီး ကိုယ်သွားရမဲ့ ပလက်ဖောင်းကို ပထမ ရှာမတွေ့သေးတော့ တိုင်ပဲပြေးစောင့်ရမလို လုပ်ကြည့်ချင်စိတ်ပေါ်မိတယ်… ဒါပေမဲ့ နံပါတ်စဉ်အတိုင်း စိတ်ရှည်ရှည်လျှောက်ရင်တော့ တွေ့ပါတယ်… ရထားကြီးစိုက်ထားတာတွေ့ပေမဲ့  စောပါသေးတယ်ဒီရထားက ငါတို့စီးရမဲ့ရထားမဟုတ်လောက်သေးဘူးဆိုပြီး ဓာတ်ပုံရိုက်နေကြပါသေးတယ်… နောက်တော့ ပလက်ဖောင်းမှာလဲ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး အချိန်လဲနီးလာလို့ အဲဒိက တာ၀န်ရှိသူကိုမေးကြည့်တောမှ ဒီရထားက Blue Mountain ကိုသွားတဲ့ရထားဟုတ်ပါတယ်တဲ့… ရထားပေါ်မှာ လူတွေတောင် အတော်ရောက်နေလို့ နေရာတောင် မနည်းရှာလိုက်ပါတယ်… ရထားနဲ့သွားတဲ့ လမ်းတစ်လျှောက်မှာ မြို့ငယ်လေးတွေ… ခြံ၀န်းလေးနဲ့ လုံးချင်းတိုက်လေးတွေကို တွေ့ရပါတယ်… မြို့ပြင်ပိုင်းကျမှ အဖြူတွေနေတာပိုမြင်ရသလိုခံစားရပါတယ်.. ဆစ်ဒနီမြို့ထဲမှာတုန်းက ကုလားနဲ့ Asian တွေကတောင် ပိုများနေသလိုပါပဲ… မြို့လေးတွေကိုဖြတ်ပြီး တောတောင်တွေ ထဲကနေ ရထားကြီးဖြတ်မောင်းတော့ မြင်ရတဲ့ ရှုခင်းတွေက အဆန်းတွေဖြစ်နေပါတယ်… တစ်ခါတစ်ခါ ရေတံခွန်လေးခဏပေါ်လာလိုက် စမ်းချောင်းလေးပေါ်လာလိုက်နဲ့ ဓာတ်ပုံတောင် ရိုက်ဖို့ မမှီပါဘူး… ကျွန်မအစ်မကတော့ ဘေးမှာ အိပ်မောကျနေလေရဲ့… ကျွန်မကတော့ ရထားစီးရတာပျော်နေတာ…၁နာရီခွဲလောက် စီးပြီးမှ ဆင်းရမဲ့ Katoomba ဘူတာကိုရောက်ပါတယ်… ဆင်လိုက်တာနဲ့ ထိတွေ့လိုက်ရတဲ့လေးက တောတောင် အငွေ့အသက်နဲ့ စိမ့်အေးပြီး လူကို လန်းသွားစေပါတယ်… ဘူတာရုံလေးတွေကလဲ မြို့ထဲက ဘူတာရုံတွေနဲ့ မတူပါဘူး… လက်မှတ်ထည့်ပြီး ဖြတ်၀င်ရတဲ့ နေရာလဲမရှိပါဘူး… ကြည့်ရတာ အဲဒိကနေ အလကားတက်စီးလို့ရတယ်ထင်တယ်… ဟုတ်တယ်လေ ဘာအတားအစီးမှမရှိ… လက်မှတ်စစ်လဲမရှိမှတော့ အလကားတက်စီးလို့ရတာပေါ့… (ဒါပေမဲ့ မြို့ထဲသွားမဲ့လူကျတော့ အပြင်ဘယ်လိုပြန်ထွက်မလဲ လက်မှတ်မှ မပါတာ… ခုထက်ထိ အဖြေမသိသေးပါဘူး)… ဘူတာကထွက်တာနဲ့ အပြင်တန်းရောက်ပြီး ညာဘက်က အဆောက်အအုံးထဲမှာ မြို့ထဲက ၀ယ်လာတဲ့ လက်မှတ်ကိုပြပြီး အဲဒိမှာ မြေပုံရယ် ကားလက်မှတ်ရယ် ထုတ်ယူပါတယ်… အဲဒိမှာ အမတ်ဆုံး ဟိုးအောက်ထိဆင်းတဲ့ ရထားစီးချင်တာ… ခု under maintenance မို့ စီးလို့မရပါဘူးတဲ့… ဒါနဲ့ Sky train/cable car လက်မှတ်ပဲ ၀ယ်ဖြစ်ပါတယ်… $24.00 ကျပါတယ်… အဲဒါကိုတော့ Cash  က နည်းနေပြီမို့ Master card နဲ့ပဲရှင်းဖြစ်ခဲ့တယ်… Blue Mountain  Explorer Bus နဲ့ ရထားလက်မှတ်အသွားအပြန် Package က $49.95 + ခု sky train က $24.00 ဆိုတော့ စုစုပေါင်း $79.95 ပဲကျပါသေးတယ်… တိုးပတ်ကေ့ကတော့  AUD 150 လောက်ရှိပြီး… နေ့လည်စာရယ် နောက်တော့ wildlife ပန်းခြံတစ်ခုရယ်ပါပါတယ်… သူတို့ပေးတာနဲ့ တွက်ကြည့်ရင်တော့ နီးစပ်ပေမဲ့… ကျွန်မရဲ့ အကြိုက် ရထားလဲမစီးရ… ပြီးတော့ ဘာလုပ်လုပ် အချိန်အကန့်အသတ်နဲ့ ကလေးတွေလိုပဲ မျက်လုံးလေး ကလယ်ကလယ်နဲ့ သူတို့ပို့တဲ့နေရာလေးပဲ လိုက်ရတာကို မကြိုက်တာပါ… ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်သွားတာ့ တိုးနဲ့သွားတာလောက် အဆင်ပြေချင်မှပြေမယ်… သက်တောင့်သက်တာရှိချင်မှရှိမယ်… ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်မယ်ဆိုတာ သေချာမသိတာကို ရင်ခုန်ရတာက အရသာမို့လား… နောက်တစ်ခုက ကိုယ်ကိုတိုင် ကိုယ်ဘာလုပ်နေတယ် ဘယ်သွားနေတယ်ဆိုတာကို သေသေချာချာသိတယ်… သူငယ်ချင်းတွေပြန်မေးရင်လဲ ပြောပြနိုင်တယ်…
Arriving to Katoomba
Katoomba ဘူတာက ထွက်လိုက်ရင် Hop on Hop off bus လက်မှတ်၀င်လဲရတဲ့ နေရာ...
လက်မှတ်လဲပေးတဲ့မိန်းမကြီးက တော်တော်လေးသဘောကောင်းပြီး ဖော်ရွေတဲ့ အဖြူအန်တီကြီးပေါ့… မြန်မာနိုင်ငံကလာတာဆိုတော့လဲ (ဒီကစလုံးတစ်ချို့လို အထင်သေးတဲ့ပုံမျိုးမပြတဲ့အပြင်) အိုး… ဟုတ်လား… မြန်မာနိုင်ငံကို သိတယ်… ဆိုပြီးတောင် မြန်မာပြည်အကြောင်းစကားပြောဖြစ်သေးတယ်… နောက် လူတွေအရမ်းများလာတော့လဲ ကျွန်မတို့ကို ဦးစားပေးပြီးလုပ်ပေးတယ်… ဘတ်စ်ကားစီးရမဲ့နေရာရှာမတွေ့လို့ သူ့ဆီထပ်သွားတော့ သူလူတွေများနေတာတောင် မျက်နှာတစ်ချက်မပျက်ပဲ သေချာပြန်ပြောပြတယ်… အဲဒိတော့ ကျွန်မတို့လို သူတို့နိုင်ငံသွားလည်တဲ့ ခရီးသွားတွေအတွက် သြစတေးလျကလူတွေ သိပ်သဘောကောင်းတာပဲလို့ ခြုံငုံ သုံးသပ်မိသွားတာပေါ့… အဲဒါကိုပြောတာ နိုင်ငံခြားသားနဲ့ ဆက်ဆံနေတဲ့ ခုလို လုပ်ငန်းလုပ်သူတွေက ကိုယ့်နိုင်ငံကို အများကြီးကိုယ်စားပြုတယ်…
ကားစီးရမဲ့ နေရာကို သွားတဲ့လမ်းမှာ ထိုင်းထမင်းဆိုင်လေးတွေ့ခဲ့လို့ စားချင်ခဲ့တယ်… ဒါပေမဲ့ မဖွင့်သေးတာရော ကားလွတ်သွားမှာကြောက်တာရောကြောင့် ဘာမှ မစားပဲ ကားဂိတ်မှာစောင့်နေလိုက်တယ်… အာခြောက်ပြီး ချောင်းဆိုးမှာစိုးလို့ ရေတော့ ပြေး၀ယ်ဖြစ်လိုက်သေးတယ်… ကားရောက်လာတော့ ကားသမား အဖြူအဖိုးကြီးက ကားပေါ်တက်လာသမျှ လူတွေကို ဘယ်နိုင်ငံကလာတာလဲလို့ မေးပြီး သူ့စာအုပ်လေးထဲ ရေးမှတ်နေတာတွေ့တယ်… ကားက ၂ထပ်ကားဆိုတော့ အပေါ်ထပ်မှာ ထိုင်ဖြစ်တယ်… ကားထွက်တော့ ကားသမားကြီးက မိုက်နဲ့ ဟိုရှင်းဒီရှင်းလုပ်ရင်း ကားပေါ်မှာပါလာသမျှ တိုးရစ်နိုင်ငံတွေရဲ့ နှုတ်ဆက်တဲ့ပုံစံနဲ့ အားလုံးကို နှုတ်ဆက်တယ်… မြန်မာနှုတ်ဆက်ပုံကို သူသိပါ့မလားလို့တွေးမိတယ်… And we have friends from Myanmar “ Min galar par” ဆိုပြီး သူနှုတ်ဆက်သွားတော့ သဘောကျပြီး ပြုံးမိသလို… အချိန်တိုတိုလေးအတွင်းမှာ ပါလာသမျှ နိုင်ငံကလူတွေနှုတ်ဆက်ပုံကို သူပြောနိုင်တာကို ချီးကျူးမိတယ်… သူ့မှာအစကတည်းက စုစည်းထားတာရှိကောင်းရှိမယ်… ဒါပေမဲ့ ကားလဲမောင်းရင်း သူဘယ်လိုဘယ်အချိန်မှာ ပြန်ရှာလိုက်တာလဲ… ဒါမှမဟုတ် အားလုံးကိုပဲ သူတကယ်သိနေတာလား… ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ချီးကျူးထိုက်ပါတယ်…
တောလမ်းလျှောက်မယ်ဆို မြေပုံကြည့်ပြီး သေချာ Plan ပါတဲ့... မြေပုံတော့ ဓာတ်ပုံရိုက်လာတယ်... ပြီးတော့ Plan ကျမလုပ်မိဘူး...
ကားထွက်ပြီးသိပ်မကြာပါဘူး ခြံလေးတွေနဲ့တိုက်လေးတွေကိုဖြတ် တောင်ကုန်းလေးဆင်းလိုက်တယ်ဆိုရင်ပဲ stop no. 9 Scenic Skyway ကို ရောက်ပါတယ်… Sky way  ပေါ်ကနေကြည့်ရင် နာမည်ကျော် 3 sisters လို့ခေါ်တဲ့ သြစတေးလျကိုယ်စားပြု ကျောက်ဆောင်ကြီး ၃ခုကို လှလှပပမြင်ရပါတယ်… Sky way ရဲ့ အလယ်မှာ ဖန်နဲ့ပြုလုပ်ထားတဲ့နေရာရှိတဲ့အတွက် အောက်က တောထဲကို ထိုးဖောက်ပြီး မြင်ရစေပါတယ်… အသွားတုန်းက Scenic Sky wayပေါ်မှာ အနောက်တိုင်းသားအချို့နဲ့ ဂျပန်နည်းနည်းပဲပါတော့ သွားရလာရတာ အဆင်ပြေပါတယ်… အရမ်းလဲမကျပ်ပဲ အနှောင့်အယှက်လဲသိပ်မဖြစ်ပါဘူး… ကိုယ့်ဟာနဲ့ကိုယ်ပါပဲ… Sky way လမ်းဆုံးရောက်တော့ တစ်ခါ ထပ်ပြီး Cable car စီးဖို့နေရာကိုရောက်ပါတယ်… သြစတေးလျမှာ အမတ်ဆုံးနဲ့ အကြီးဆုံး Cable car ဖြစ်ပါတယ်… Cable car က Skyway စီးရတာနဲ့ပုံစံမတူပါဘူး… သူက ရုပ်ရှင်ရုံလို လှေကားထစ်ပုံစံယာဉ်ပါ… အဲဒိမှာ Cable car ထပ်စောင့်ရင်းပဲ ချစ်လှစွာသော Asia Disgraced ပြည်ကြီးတရုတ်များနဲ့တွေ့ပါတော့တယ်… သူတို့အနီးအနားမှာရှိပြီဆို သင်မအေးချမ်းတော့ဘူးသာမှတ်… သင့်ဘာသာသင် အေးအေးနေလဲ သူတို့ကလာပတ်သတ်နေမှာပါပဲ… ကျော်တက်ကြ အော်ကြီးဟစ်ကျယ်စကားတွေပြောပြီး လူနားအသေကပ်… သူတို့ပါလာတဲ့ကလေးတွေကိုသုံးပြီး ကြားဖြတ်ကြ (အစက ကိုယ့်နောက်မှာ ပြီးတော့ ကလေးကို အရင်အရှေ့ကို ခိုးချောင်ခိုးဝှက်သွားခိုင်းတယ်.. ပြီးရင် အဲကလေး လိုက်ခေါ်သလိုလိုနဲ့ သူတို့ ပါရှေ့၀င်လိုက်ရော… ၁ခါရပါတယ်လေလို့ စိတ်ထားလိုက်ရင်တောင် နောက်ထပ်ခါထပ်ခါဖြစ်လာရင် သင်ဘယ်တော့မှ Cablecar ပေါ်ရောက်မှာမဟုတ်ဘူး… တစ်ခုခုကြည့်စရာရှိလာရင်လဲ တိုးဝှေ့ပြီး သူတို့မှ သူတို့ပဲ… အသက်ကြီးတဲ့ အဖွားကြီးတွေကလဲ အသက်ကြီးတဲ့အလျှောက်… လူကြီးမို့အလျော့ပေးလို့မရဘူး… ပေးလိုက်တာနဲ့ တစ်မိသားစုလုံးရှေ့ရောက်သွားရော… မဗေဒါ အစ်မဆိုစိတ်တွေတိုရော… မဗေဒါကတော့ ဟောင်ကောင်မှာကတည်းကအတော်လေးကို သင်ခန်းစာရထားတော့ သူတို့ကြောင့် ကိုယ့် စိတ်အညစ်မခံနိုင်ဘူး… အင်း… ဒါပေမဲ့ ကျော်တက်မယ်တော့မကြံနဲ့ လွယ်လာတဲ့ ကင်မရာကျောပိုးအိတ်က ကင်မရာဒေါက်တံစာမိမယ်… အဆင်းမှာတော့ ကျွန်မတို့လဲ ဘယ်နေရာက ကောင်းမှန်းမသေချာတာရော သူတို့နဲ့ပြိုင်မလုချင်တာရောကြောင့် နေရာကောင်းမရလိုက်ပါဘူး… တော်ရုံတန်ရုံလဲ သိပ်မမြင်ရလိုက်ပါဘူး… စိတ်ထဲတော့ ကသိကအောင့်ဖြစ်မိပါတယ်… Cable car ပေါ်ကနေ Katoomba Fall (ရေတံခွန်) ပေါ်ကနေလဲ ဖြတ်မောင်းသွားတဲ့အတွက် ရေတံခွန်ကိုလဲ အပေါ်စီးကနေမြင်ရပါတယ်… ရေတံခွန်နားမှာ ရေဆော့နေတဲ့သူတွေကိုလဲ သေးသေးလေးမြင်ရပါတယ် ...
Skyway ပေါ်ကရိုက်လာတာ...
Cable car အဆုံးမှာ Jurassic တောထဲကို ပတ်ဖောက်ထားတဲ့ Scenic Walkway  ဆိုတဲ့နေရာကိုရောက်ပါတယ်… ယခင်က ကျောက်မီးသွေးမိုင်းကျင်းလုပ်ငန်းလုပ်ခဲ့တဲ့နေရာဖြစ်ပြီး သဘာ၀ကိုမထိခိုက်စေပဲ တောထဲကို သစ်သားပတ်လမ်းလေးလုပ်ထားပါတယ်။ ပတ်လမ်းက ၂.၄ ကီလိုမီတာ ရှိတယ်လို့သိရပါတယ်… အဲဒိလမ်းကတော့ ၁၀မိနစ်လျှောက်စာပါပဲ... (မိနစ် ၃၀လမ်းလျှောက်မလား ၁၀မိနစ်လမ်းလျှောက်မလား ၂မျိုးရွေးလို့ရပါတယ်... ဒါပေမဲ့ မဗေဒါမသိခဲ့တာက မိနစ်၃၀လမ်းက ရေတံခွန်ဘက်ကိုရောက်တယ်ဆိုတာပါ) ၁၀မိနစ် လမ်းတစ်လျှောက်မှာလဲ အပင်စိတ်၀င်စားသူတွေအတွက်တော့ အမျိုးစုံလင်လှတဲ့ အပင်တွေကိုလေ့လာနိုင်ပြီး၊ သမိုင်းစိတ်၀င်စားသူတွေကတော့ အရင်ခေတ်က ကျောက်မီးသွေးတွင်းအသုံးအဆောင်တွေ ပြန်လည်တူးဖော်တွေ့ရှိသမျှကို ယခင်ပုံစံအတိုင်း ထားထားပြီး သမိုင်းကြောင်း ရှင်းလင်းချက်လေးတွေဘေးကရေးထားပါတယ်… မဗေဒါက တောရိပ်တောင်ရိပ်ကိုခံစားပြီး အပင်တွေအကြောင်းထက် အရင်တုန်းကလူတွေအကြောင်းကို ပိုစိတ်၀င်စားမိပါတယ်… တောလမ်းစစ်စစ်မဟုတ်ပဲ သစ်သားပတ်လမ်းပုံမျိုးမို့ သိပ်တော့ သဘောမတွေ့လှပါဘူး… တောထဲမို့ ဓာတ်ပုံကလဲ ဘယ်နေရာရိုက်ရိုက် ရှုခင်းတူတူပါပဲ… ကိုယ်ကလဲ ဓာတ်ပုံဆရာစစ်စစ်မဟုတ်တာတစ်ကြောင်း အချိန်သိပ်မရတာတစ်ကြောင်းကြောင့် ဓာတ်ပုံ ၁ပုံ ၂ပုံလောက်ပဲရိုက်ဖြစ်ပါတယ်…
Scenic Broadway 10 mins walk...
အဲဒိမှာလမ်းလျှောက်ပြီး အပြန် Cable car နဲ့ ပြန်တက်ဖို့ စောင့်နေခိုက်မှာလဲ သူတို့အပြုအမူရိုင်းစိုင်းတယ်ဆိုတာကိုပင် သူတို့ကိုသူတို့မသိရှာတဲ့ ပြည်ကြီးတရုတ်များနဲ့ ထပ်ရင်ဆိုင်ရပြန်ပါတယ်… Cable car စောင့်တဲ့နေရာကို ကျွန်မတို့ညီအစ်မနဲ့အတူ အဖြူကောင်လေး ၂ယောက်တူတူရောက်ပါတယ်… ဒါပေမဲ့ သူတို့က ခပ်လှမ်းလှမ်းမှာပဲရပ်နေပါတယ်… ကျွန်မတို့ ၂ယောက်ကတော့ မျဉ်းဝါလိုင်းရဲ့နောက်တည့်တည့်မှာရပ်ပါတယ်… ရှေ့မှာလူတစ်ယောက်စာလောက် နေရာလွတ်ပေမဲ့ အန္တရာယ်ရှိသည်ဆိုတဲ့ စာတမ်းကြီး ကြောင့် မျဉ်းဝါနောက်မှာပဲရပ်တာပါ… ခဏကြာတော့ ပြည်ကြီးတရုတ်တွေရောက်လာပြီး တန်းစီနေမှန်းသိရက်နဲ့လား (တကယ်ပဲမသိတာလား) တော့မသိဘူး ကျွန်မတို့ရှေ့က လွတ်နေတဲ့နေရာကို ၀င်ရပ်တဲ့အပြင် တန်းစီတဲ့လိုင်းပါ မရှိတော့ပါဘူး… ဘေးတွေကနေ ၀င်တိုးပြီး Cable car တောင်မလာသေးဘူး အဲဒိနေရာမှာ ပြွတ်ညပ်နေတော့တာပါပဲ… ကျွန်မအစ်မကတော့ သူပိုက်ဆံအကုန်ခံပြီးလာတာ သူလဲ ရထိုက်တယ် အဲဒိပြည်ကြီးတွေနဲ့ယှဉ်ပြီး ရအောင် တိုးမှာပဲဆိုပြီး စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးဖြစ်နေတဲ့အချိန် ခပ်လှမ်းလှမ်းက တန်းမစီပဲ အဝေးမှာပဲရပ်နေတဲ့ အဖြူကောင်လေး ၂ယောက်ကတော့ အေးချမ်းနေလေရဲ့… အဲဒိမှာ ကျွန်မစဉ်းစာမိတယ်… ဘယ် logic ကမှန်သလဲလို့… ကျွန်မအစ်မပြောတဲ့ ကိုယ်က ပိုက်ဆံအကုန်ခံပြီး အချိန်ပေးလာရတာ သူတို့ကိုအလျော့ပေးနေရမယ်ဆိုရင် အလကားဖြစ်ကုန်မယ်ဆိုတာလဲ သူ့ logic နဲ့ မှန်တယ်… ဒါပေမဲ့ အဲဒိလို အဆင့်မရှိတဲ့ ကမ္ဘာ့အော့ကျောလန်လူမျိုးတွေနဲ့ ပြိုင်ဖြစ်ပြီး တစ်နေကုန် ကိုယ့်စိတ်ညစ်ညမ်းပြီး မနေပဲ… ကိုယ့်အချိန်လေးနဲ့ကိုယ် ရသလောက်လေ ခံစားပြီးအေးဆေးနေမယ်… သိပ်လုပ်ချင်နေတဲ့သူတွေကို ပေးလုပ်လိုက်တာကောင်းမလား… (ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့က ဒီကို နောက်တစ်ခေါက်လာဖြစ် မလာဖြစ် အခြေအနေအခွင့်အလန်း ပေးဖို့ မသေချာဘူး… ဟိုအဖြူကောင်တွေက ဖြစ်နိုင်သေးတယ်)… ပြီးတော့ ကိုယ်လဲ လူအုပ်ထဲရောက်နေပြီ… ပြန်ထွက်လို့လဲမရဘူး… အဆင့်မရှိတဲ့လူတွေကြောင့် စိတ်အနှောင့်အယှက် မဖြစ်ဘူးကွာဆိုပြီး အတတ်နိုင်ဆုံး စိမ်ခေါ်ထားတယ်… အဲဒါကြောင့် နိုင်ငံခြားသားတွေရေးတဲ့ ခရီးသွားပိုစ့်တွေမှာ Tourist route ကနေထွက်ပြီးသွားရတာ ကြိုက်တယ်ဆိုတာ ဒီလိုလူမျိုးတွေရှိနေလို့ဖြစ်မယ်...
သိချင် ဖတ်ကြည့်... နဲနဲတော့ ဝါးတယ်...
ယခင်က မီးသွေးကျင်းမိုင်းဖြစ်ခဲ့တဲ့ နေရာလေးပါ...
Cable car နဲ့ အပေါ်ပြန်ရောက်တော့ တစ်ခါ Skyway အပြန်အတွက် ထပ်တန်းစီတဲ့နေရာမှာ လက်ဆောင်ပစ္စည်းနဲ့ သားရေစာမုန့်ဆိုင်လေးတွေ့တာနဲ့ ကျွန်မအစ်မ အမြဲစားချင်တဲ့ သြစီကထွက်တဲ့ Yogurt bar ကို ၁ချောင်း AUD 4 နဲ့ ၂ချောင်း ၃ချောင်း၀ယ်လာဖြစ်ပါသေးတယ်… (၀ယ်လာတုန်းကတော့ အဲဒါဟာ ကိုယ့်အတွက်နေ့လည်စာဖြစ်ခဲ့မယ်လို့ မသိခဲ့ဖူးရယ်)... အဲဒိမှာလဲ တန်းစီရတာ ပြည်ကြီးတစ်ရုတ်တွေနဲ့ပဲပေါ့... ဒါပေမဲ့ skyway ကို အလာတုန်းက အေးအေးဆေးဆေးစီးခဲ့ရတယ်ဆိုတော့ စိတ်လဲ မတိုချင်တော့ဘူး... ဒီလိုနဲ့ Scenic world ဘက်ကို ပြန်ရောက်လာတယ်... Hop on Hop off bus စီးဖို့ အချိန်ကြည့်လိုက်တော့ နေ့လည် ၁၂ခွဲနေပြီ... သူတို့ ထမင်းစားနားတဲ့အချိန်ဆိုတော့ ကားမလာလောက်သေးဘူးလေ... အဲဒိအနီးနားတဝိုက်မှာလဲ မဗေဒါတို့ နေ့လည်စာစားဖို့ စားသောက်ဆိုင်မရှိဘူး...ဗိုက်လဲ သိပ်မဆာသေးတာနဲ့ အဲဒိ ဘေးနားမှာ Blue Mountain National Park ဆိုတဲ့ မြေကြီးတောလမ်းလေးတွေ့တာနဲ့ လျှောက်ရအောင်ဆိုပြီး ညီအစ်မ ၂ယောက်သွားဖြစ်ခဲ့ပါတယ်... အဲဒိတောလမ်းကို လျှောက်ခဲ့တဲ့အတွက် ခုထက်ထိကျေနပ်နေဆဲပါပဲ... ဒါပေမဲ့ အဲဒိတောလမ်းထဲ၀င်ခဲ့တဲ့အတွက် နေ့လည်စာထမင်းငတ်ပြီဆိုတာ သတိမထားခဲ့မိပါဘူး...
ပြန်ရောက်ပြီ...
Echo Point နှင့် Three sisters ဆီသို့
ဒီတောလမ်း ဒီမှာစတာပဲ... နေ့လည်စာ ငတ်မယ်မသိခင် တပြုံးပြုံးပေါ့... :D
Blue Mountain National Park ဆိုတဲ့ ဆိုင်းဘုတ်လမ်းလေးဘေးက တောလမ်းလေးမျိုးကမှ မဗေဒါလျှောက်ချင်တဲ့ မြေကြီးလမ်းမျိုးလေးပါ... မြေကြီးပေါ်ကို နင်းလိုက်ရင် မြည်တဲ့ခြေသံကို ကျိုက်ထီးရိုး ငယ်ငယ်ကတည်းက ခြေကျင်တက်နေကျဆိုတော့ တစ်ခုခုကို သတိရသလိုလိုမို့ ကြားရတာ သဘောကျပါတယ်... ဓာတ်ပုံလဲအေးအေးဆေးဆေးရိုက်လို့ရပါတယ်... ဒီလိုတောလမ်းကျတော့ Annoying လူမျိုးများက မလျှောက်ကြဘူး... အဖြူတွေတွေ့တာများတယ်... တစ်နေရာအရောက် ကျွန်မတို့ညီအစ်မ ဓာတ်ပုံတူတူရိုက်ချင်လို့ စတန်းထောင်နေတုန်း တရုတ်သားအမိ ၂ယောက် (အမေနဲ့သား) ရောက်လာပြီး ဘေးမှာလာစောင့်နေလို့ ကျွန်မတို့က သူတို့ကို အရင်ပေးရိုက်လိုက်ပါတယ်... နောက်တော့ သူတို့ ၂ယောက် တူတူရိုက်မယ်ဆို ရိုက်ပေးမယ်လို့ပြောတော့ သူတို့လဲ ၀မ်းသာအားရ (အားမနာလျှာမကျိုး) ကို ရိုက်ခိုင်းတော့တာပဲ... ဒါပေမဲ့ သူတို့က ဓာတ်ပုံရိုက်ဖို့ ၀င်မလုတာရော ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ပြောတာရော... အင်္ဂလိပ်လို လိမ့်ပတ်လည်အောင်ပြောတတ်တော့ ပြည်ကြီးတရုတ်တော့ မဟုတ်လောက်ဖူးဆိုပြီး ဘယ်ကလဲ မေးကြည့်တော့ ထင်တဲ့အတိုင်းပါပဲ... သူတို့က ထိုင်၀မ်ကပါတဲ့... တွေ့ဖူးတဲ့သူတချို့ကြောင့် တစ်နိုင်ငံလုံးကို မ Judge ချင်ပေမဲ့လဲ... တခြားနိုင်ငံသားတွေနဲ့ အဲဒိ တွေ့ဖူးသမျှ အများစု ပြည်ကြီးက ဟာတွေနဲ့ စရိုက်က တူကိုမတူတာ...
လမ်းမှာတွေ့တဲ့ ပြန်လျှောက်လာတဲ့ လူတွေကို နှုတ်ဆက်ရင်း မေးကြည့်တော့... အဆုံးကို ရောက်ဖို့ထက် လမ်းတစ်လျှောက် ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် တောတောင်သဘာ၀ကို ခံစားသွားတာက ကောင်းပါတယ်တဲ့... ကျွန်မတို့လဲ တကယ်ပဲ အေးအေးဆေးဆေးကို သွားကြတာ... လမ်းလေးက ကျဉ်းပြီး တစ်ခါတစ်လေ ဗွက်အိုင်လေးတွေရှိတာကလွဲလို့ ကျိုက်ထီးရိုးက ရွှေရင်ဆို့စခန်းတို့ဘာတို့ကလို ကျောက်တုံးကြီးတွေကျော်လွှားတက်ရတာမျိုးမရှိပါဘူး... ကျွန်မအစ်မကို ညှပ်ဖိနပ်နဲ့ တောလမ်းလျှောက်လို့ တအံ့တသြဖြစ်တဲ့သူတွေလဲတွေ့ခဲ့ပါတယ်... :D ... တောလမ်းတစ်လျှောက်ဘာဆိုင်မှ မရှိတာနဲ့ စောစောက ၀ယ်ခဲ့တဲ့ Yogurt bar တွေကိုပဲ အစာပြေစားခဲ့တယ်။ လူက တောတောင်တွေကြည့်နေတာနဲ့ ဗိုက်ဆာတာလဲ ကိုယ့်ကိုကိုယ်မသိဘူး...
ဒီလမ်းလေး လှတယ်နော်...
၃ လေးခါလောက် ဒီပုံရိုက်ဖို့ကြိုးစားပြီးမှ ဒီလောက်ရတာပဲ ကျေနပ်လိုက်ပါတယ်... နေကပူ ပြုတ်ကျမှာက ကြောက်ရသေးတယ်...
တောတန်းလေး...
ဒီလိုနဲ့ တောလမ်းအဆုံးဖြစ်တဲ့ 3 sisters နဲ့ နီးတဲ့ ရှုခင်းသာလိုမျိုးနေရာ Echo Point ကို ရောက်သွားတယ်... ဟိုရောက်တော့မှ သိလိုက်တာက Echo Point ကို Hop On Hop Off bus နဲ့လဲ လာလို့ရတယ်... ကျွန်မတို့က တောလမ်းကို မသိပဲလျှောက်လိုက်တော့ အချိန်တွေတော်တော်ကုန်သွားပင်မဲ့လဲ... ခုလိုလျှောက်ခဲ့ရတာကို ကျေနပ်တယ်... Blue mountain ရဲ့ တောတောင်ရေမြေ အရသာကို ခံစားဖြစ်သွားလို့... Tourist car တွေနဲ့ အဖွဲ့လိုက် အဖွဲ့လိုက်ရောက်လာတဲ့အထဲမှာ ကိုရီးယားတွေများတယ်... ချိုင်းနားတွေလဲရှိတယ်... ချိုင်းနားတွေကတော့ သိတဲ့အတိုင်းပဲ annoying တွေပေါ့...(လူထိုင်နေတာသိရက်နဲ့လဲ ဘေးမှာ ကပ်သပ်ပြီး၀င်ထိုင်... သူများထိုင်နေတဲ့ ထိုင်ခုံတန်းဘေးက လွတ်နေတဲ့ပေါ်ကို ဖိနပ်ကြီးတွေနဲ့ နင်းလိုနင်း... ဒီပိုစ့်လဲ ခရီးသွားပိုစ့်ကနေ ချိုင်းနားခရီးသွားများဆိုတဲ့ ပိုစ့်ဖြစ်တော့မယ်... လူမျိုးအားလုံးကို သိမ်းကြုံးပြီး စော်ကား Judge တာမဟုတ်ပါဘူး... ချိုင်းနားသူငယ်ချင်းတွေလဲ ရှိပါတယ်... ဒါပေမဲ့သူတို့လဲ သူတို့နိုင်ငံရဲ့ စနစ်အောက်မှာကြီးပြင်းလာတော့ အလိုက်မသိတတ်တဲ့ အကျင့်လေးတွေရှိတာကို သုံးသပ်နိုင်အောင်ပြောပြတာပါ)... အဲဒိမှာ အေးအေးဆေးဆေးထိုင်ပြီး ညီအစ်မ ၂ယောက် အချိန်ကိုမေ့နေကြတာပေါ့...
အဲဒိမှာ ရိုက်ပြီး Facebook ပေါ် တင်ဖြစ်လိုက်တဲ့ ပုံလေးပါ... တောကြီးမျက်မဲထဲတောင် အင်တာနက်လိုင်းက ဓာတ်ပုံတင်လို့ရသေးလို့ ချီးကျူးအားကျမိပါတယ်...
Echo Point မှာ Viewing လုပ်တဲ့ ၀ရံတာလိုနေရာက ၂ထပ်ရှိတော့ အပေါ်တက်သွားတဲ့အခါမှာ 3 sisters သို့ ဆိုတဲ့ ဆိုင်းပုတ်ကို ထပ်တွေ့ပါတယ်... ဒီလိုနဲ့ တောလမ်းလျှောက်ရတာ ကြိုက်တဲ့ ကျွန်မတို့ ညီအစ်မ စိတ်တူကိုယ်တူပဲ ဆက်လျှောက်ကြပါတယ်... ဒီလမ်းကတော့ တိုပါတယ်... ဒါပေမဲ့ 3 sisters ကျောက်ဆောင်ကြီးတွေကိုဆင့်တဲ့ Giant Stairway ဆိုတဲ့နေရာကတော့ တော်တော်လေးမတ်ပါတယ်... ဆစ်ဒနီတာဝါပေါ်တက်တုန်းက အသည်းမအေးခဲ့ပေမဲ့ Giant Stairway ကနေ 3 sisters ကျောက်ဆောင်အစွန်းကိုလှမ်းကြည့်မိရင် အသည်းအေးခနဲဖြစ်သွားတတ်ပါတယ်... လက်ထဲမှာ ကင်မရာတွေကိုင်ထားတာပါလို့ စိတ်ကလွတ်ကျမှာ စိုးတာလဲ ပါမယ်ထင်ပါတယ်...
ခြေမသန်ရင် မဆင်းတာ အကောင်းဆုံးပဲ...
မတ်စောက်တဲ့ လှေကားထစ်ကြီးတွေပါ... (ကိုယ်တိုင်တော့ ဓာတ်ပုံမရိုက်ဖြစ်ခဲ့ဘူး)
ဒါ၀င်က ဦးလေးကြီးပါ... 3 sisters ကျောက်ဆောင်ကြီးထဲ ရောက်ခဲ့တဲ့ အမှတ်တရ....
အဲဒိဘက်မှာတိုက်တဲ့လေက စိမ့်စိမ့်လေးပါ... တောင်ကြားလိုဖြစ်နေလို့လားတော့ မပြောတတ်ပါ... အဲဒိ 3 sisters ထဲမှာ ထိုင်နေတဲ့ အဖြူ ဦးလေးကြီးက လာသမျှလူနဲ့ စကားတွေပြောနေပါတယ်... ကျွန်မတို့ ညီအစ်မရောက်တော့လဲ သူစကားတွေလာပြောပါတယ်... ကျွန်မတို့ ညီအစ်မကိုတူတူဓာတ်ပုံရိုက်ပေးမယ်လို့လဲ ပြောပါတယ်... ဒါပေမဲ့ သူရိုက်တာ သိပ်မကောင်းပါဘူး... (ဟီး... ဟီး)... သူက ဒါ၀င်ကလို့ပြောပါတယ်...ခရီးထွက်နေတာ နှစ်ချီနေပြီလို့ပြောပါတယ်... မြန်မာကိုလဲ သိပါတယ်တဲ့... အဲဒိမှာ စင်္ကာပူက မလေး မောင်နှမ ၂ယောက်နဲ့လဲ စုံပါတယ်... သူတို့နဲ့ကိုယ်နဲ့တွေ့တော့ သူတို့ကလဲ ကိုယ့်ကို သူတို့ local တွေ့သလို ၀မ်းသာအားရနှုတ်ဆက်သလို... ကိုယ်လဲ စင်္ကာပူမှာ အနေကြာခဲ့ပြီး စလုံးတွေ တစ်ခါတစ်ရံမှာ အမြင်ကပ်ပေမဲ့ ဟိုမှာတွေ့တော့ စိတ်ထဲ ရင်းနှီးနေသလိုလို ၀မ်းသာအားရ စကားပြောဖြစ်ခဲ့တယ်... တကယ်တော့ စင်္ကာပူဆိုတာ ကျွန်မအတွက် ဒုတိယအိမ်ပဲလေ... (နောက် ၆နှစ် စင်္ကာပူမှာပဲ ဆက်နေဖြစ်မယ်ဆိုရင် မဗေဒါအတွက် မြန်မာပြည်မှာ နေခဲ့တဲ့ ကာလနဲ့ စင်္ကာပူမှာ နေခဲ့တဲ့ ကာလ တူတူဖြစ်ပြီ)...
ကင်မရာခွန် ကောက်မဲ့သူမရှိတော့လဲ အများကြီးလွှတ်ရိုက်လာတာပေါ့....
ကျောက်ဆောင်ထိပ်က အပင်လေး...
အဲဒိ ချောက်ဆပ်နားကို ကြည့်ရင် အသဲယားတယ်...
Echo Point ကနေ Laura Cascade ဘက် ဆက်လျှောက်လို့ရသေးတယ်... ဒါပေမဲ့ ထမင်းလဲ မစားရသေးတာကြောင့် ဘတ်စ်ကားနဲ့ပဲ အေးဆေးပတ်တော့မယ်လို့ စိတ်ကူးပြီးပြန်လာဖြစ်တယ်... လမ်းမှာ ဆွစ်ဇလန်က လင်မယားနဲ့ ဓာတ်ပုံအပြန်အလှန်ရိုက်ပေးရင်း ခင်လာတယ်... သူတို့က သြစီဒေါ်လာတွေဈေးတက်နေတဲ့ အချိန်မှာ Euro ဒေါ်လာက ဈေးကျနေတော့ Europe ကို ခရီးသွားသင့်တယ်လို့ပြောတယ်... သြစီကိုလာဖို့ ရွေးခဲ့လို့ အံ့သြနေကြသေးတယ်... Echo Point ကိုပြန်ရောက်တော့ လူတွေသိပ်မရှိတော့ဘူး... နာရီကိုကြည့်လိုက်တော့ ညနေ ၅နာရီလောက်ဖြစ်နေပြီ... ဟိုလင်မယားရော ကျွန်မတို့ရောက ဘတ်စ်ကားစီးဖို့စောင့်နေတာ... ဒါနဲ့ ကျွန်မ မသင်္ကာလို့ bus map ကိုကြည့်လိုက်တော့ နောက်ဆုံးကားက ၄နာရီခွဲတဲ့... အဲဒိလင်မယားကို သေချာအောင် ထပ်သွားမေးကြည့်တော့ သူတို့လဲ ကိုယ့်လိုပဲ ဘတ်စ်လွတ်သွားပြီဆိုတာ ခုမှ သိတော့တယ်... သူတို့ဘယ်လိုပြန်မလဲမေးကြည့်တော့... ခုဆိုရင်တော့ သူတို့ Laura Cascade ကို လမ်းဆက်လျှောက်မယ်... အဲဒိကနေ ရထားစီးမယ်တဲ့... အဲဒိကို လမ်းညွှန်အရက 45 မိနစ် ၁နာရီလောက်လျှောက်ရမှာ... လျှောက်နေရင်း မှောင်သွားမှာလဲ ကြောက်တယ် (ဒါတောင် မဗေဒါက လိုရမယ်ရ ဓာတ်မီးထည့်လာတယ်...) သူတို့ကို နေ့လည်စာစားပြီးပြီလားဆိုတော့... "ဒါပေါ့ ဘယ်အချိန်ရှိပြီလဲ စားပြီးပြီပေါ့" တဲ့... ကျွန်မတို့ ညီအစ်မက မစားရသေးဘူဆိုတော့... "Oh... poor girls" တဲ့... ခုအချိန်ကို သတိထားမိတော့မှ ခေါင်းကမူးသလိုလို ဒူးတွေက တုန်သလိုလိုဖြစ်လာတယ်... ကိုယ်က ညနေ ၃နာရီလောက်ပဲရှိသေးတယ်မှတ်နေတာ... ဒါနဲ့ အဲဒိနားက information ကောင်တာကိုသွားမေးတော့ Blue Mountain ကိုပတ်တဲ့ (Tourist bus မဟုတ်တဲ့) ကားရှိတယ်တဲ့... နောက်ဆုံးကားမှီလောက်သေးတယ်တဲ့... ဒါနဲ့ အဲဒါကို ပဲစောင့်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်... ကိုယ်လိုပဲ အဲဒိဘတ်စ်ကိုစောင့်နေတဲ့ ခရီးသွားတွေလဲရှိတယ်... အဲဒိနားက မုန့်ဆိုင်မှာ ဘာများ ဗိုက်၀၀စားလို့ရတာရှိမလဲ သွားရှာဖြစ်သေးတယ်... အာသာပြေနိုင်မဲ့ မုန့်မတွေ့ဘူး... ဆိုင်ကလဲ ပိတ်နေပြီ... စိတ်ထဲမှာ "ခုမှ ဘယ်အချိန်ရှိသေးလို့လဲ.." ဆိုပြီး စလုံး ဆိုင်ပိတ်ချိန်တွေ နဲ့ယှဉ်ပြီး ကွန်ပလိမ်းတက်ချင်နေတယ်...
ဘတ်စ်ကားစောင့်ရင်း ရိုက်ဖြစ်တာ... ရီချင်ယောင်ဆောင်နေတာ...
ရီဖို့ တောင်တော်တော်လေး အားယူခဲ့ရတယ်...
ဘတ်စ်ကားက တော်တော်နဲ့မလာလို့ Katoomba အထိကို လမ်းလျှောက်ပဲပြန်ရင်ကောင်းမလား တွေးမိတယ်... ဗိုက်ကဆာလာတော့ စိတ်ကမရှည်တော့ဘူး...ဘတ်စ်ကားရောက်လာတော့ ညီအစ်မ ၂ယောက် ပိုက်ဆံထည့်စီးပြီး မတ်တပ်နဲ့ Katoomba ပြန်ရောက်လာတယ်... အမြန်ဆုံး စားသောက်ဆိုင်၀င်မှဖြစ်မယ်... တော်ကြာမှ ပိတ်သွားရင် ညစာပါထပ်ငတ်နေမှာ စိုးရတယ်... ဘယ်ဆိုင်သွားမယ်ထင်လဲ... သိတဲ့အတိုင်းပဲ အလာတုန်းကတွေ့ခဲ့တဲ့ ယိုးဒယားဆိုင်ကိုပေါ့... ဆိုင်နာမည်က "A-ROON THAI KITCHEN" တဲ့... ဆိုင်ထဲမှာ စားနေတဲ့သူ တစ်ယောက်မှ မတွေ့လို့ ဆိုင်ပိတ်နေတယ်ထင်ပြီး စိုးရိမ်သွားသေးတယ်... နောက်မှ သူတို့က ခုမှ ဆိုင်စဖွင့်တာဖြစ်နေတယ်... ရောင်းတဲ့သူတွေက ထိုင်းစစ်စစ်တွေပဲ... စားလို့ကောင်းတယ်... ဈေးလဲ သိပ်မကြီးဘူး... ၂ယောက်စားတာ AUD 22 ပဲကျတယ်... ဆိုင်ပြင်ပြန်ထွက်လာတော့ ရာသီဥတုက အေးအေးလေးမို့ ဖြစ်နိုင်ရင် Blue Mountain က ဟော်တယ်မှာ တစ်ညလောက်အိပ်ပြီး သေချာ Explore လုပ်သင့်တယ်... (တကယ်လို့များ နောက်တစ်ခေါက် ထပ်ရောက်ဖြစ်မယ်ဆိုရင် အဲလိုသေချာပေါက်လုပ်မယ်)...
နေ့လည်စာ ညစာ...
Katoomba ဘူတာရုံ...
လမ်းတလျှောက် ဘူတာရုံ...
ဒီလိုနဲ့ Blue Mountain line ကို ပြန်စီးပြီး ဆစ်ဒနီကို ပြန်ခဲ့ကြတယ်... အပြန်ရထားက စီးရတာ ပိုကြာတယ်လို့ ခံစားရတယ်... ရထားပေါ်မှာ ၁ရေးရပြီး ပြန်နိုးတာတောင် အတော်လေးစီးရသေးတယ်... Central station ကိုရောက်တော့ ဟယ်ရီပေါ်တာထဲက ဘူတာရုံကြီးနဲ့တူလို့ လူက စုတ်ပြတ်နေပင်မဲ့ အမှတ်တရ ဓာတ်ပုံရိုက်ဖြစ်ခဲ့တယ်... အဲဒိနေ့ကဟော်တယ်ပြန်ရောက်တော့ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ နောက်နေ့အတွက် ချိန်းဖြစ်တယ်... နောက်နေ့က သောကြာညဆိုတော့ သူတို့ အားပြီလေ... သန္တာကတော့ မနက်ဖြန် အလုပ်ကခွင့်ယူပြီး ကျွန်မတို့နဲ့ လိုက်မယ်တဲ့... ဘယ်သွားဖို့ဆုံးဖြတ်လိုက်လဲဆိုတော့ Darling harbour နားက Sydney Wildlife park နဲ့ Sea Aquarium သွားဖို့ အွန်လိုင်းကနေ ခရက်ဒစ်ကဒ်နဲ့၀ယ်လိုက်တယ်... လက်ထဲမှာ ရှိတဲ့ ပိုက်ဆံက အဲဒိနေ့မှာ ကုန်သွားပြီ... တစ်ရက်ပဲကျန်တော့လဲ ထပ်မလဲချင်တော့ပြန်ဘူး...
ဒီလိုနဲ့ ၂၀၁၃ရဲ့ ချစ်သူများနေ့ကို သြစတေးလျမှာ Pie face က ကုလားနဲ့စကားများတာက စခဲ့ပြီး... Blue Mountain မှာ အချိန်မေ့တဲ့ ခရီးသည်အဖြစ် နေ့ထမင်းငတ်ခဲ့သော်လည်း... အဲဒိနေ့က တွေ့ကြုံခံစား ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေအားလုံးကို ကျေနပ်ရင်း ခရီးသွား အတွေ့အကြုံ နဲ့ အမှတ်တရတွေအတွက် ရင်းနှီးခဲ့ရတဲ့ အချိန်နဲ့ ပိုက်ဆံကို ကျွန်မ ဘယ်တော့မှ နောင်တရမှာ မဟုတ်ပါဘူး...
Posted by mabaydar at 6:38 PM 15 comments :
Labels: Australia , ခရီးသြားမွတ္တမ္း
Older Posts Home
Subscribe to: Posts ( Atom )
မြန်မာစံတော်ချိန်
ကြိုဆိုပါတယ်ရှင်
ယနေ့ရောက်လာ မိတ်သဟာ ချမ်းသာကိုယ်စိတ်မြဲပါစေ
Search This Blog
About the Blogger
One of the pioneer Myanmar Blogger since 2006. Have written mostly about Movie & dramas review & recommendation, Travel review with videos and photos & others personal experience about life in Singapore. So if you are interested in Dramas and Movies, or Travelling, Let's talk about them here with me... :D
သတိပြုရန်...
ဤဘလော့သည် မဗေဒါ၏ ဝါသနာအရ ရေးသားသော ဘလော့ဖြစ်ပြီး... မဗေဒါ စိတ်ဝင်စားသော အကြောင်းများ... မဗေဒါ၏ ထင်မြင်ချက်များ... မဗေဒါ၏ ကိုယ်ပိုင်အတွေ့အကြုံများ... ကိုယ်ပိုင် ခရီးသွားမှတ်တမ်းများ ကို ရေးသားထားသောနေရာဖြစ်သဖြင့်...
လာရောက်သူများအနေဖြင့် သင့်အတွက် စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်း လျှင်သော်လည်းကောင်း... သင့် အတွက် အကျိုးရှိမည်ထင်လျှင်သော်လည်းကောင်း ဖတ်ရှူနိုင်ပါတယ်... ထိုသို့မထင်လျှင် မဖတ်လျှင်သော်လည်းကောင်း... နောင်လာချင်စိတ်ပါမရှိလောက်အောင် အသုံမကျဟုထင်လျှင်သော်လည်းကောင်း လွတ်လပ်စွာ ထွက်ခွာသွားနိုင်ပါတယ်...
အမြင်ကွဲလွဲလျှင်သော်လည်းကောင်း.. မဗေဒါပေးထားသော သတင်းများမှားယွင်းလျှင်သော်လည်းကောင်း ကောင်းမွန်စွာ ဆွေးနွေးအကြံပြုနိုင်ပါတယ်...
တက်တက်စင်အောင် မှားနေသောစာလုံးပေါင်းများမှအပ ကျန်တာများကို နားလည်စွာ သည်းခံဖတ်ရှုပေးစေလိုပါတယ်... ပြင်ဆင်ပေးလိုလျှင် မှားနေသောစာလုံးပေါင်းနှင့် အမှန်ကို ပြင်ဆင်ပေးကြပါ... အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်....
စိတ္၀င္စားတာေတြ႔ရင္
နှုတ်ဆက်သွားပါအုံး..
This work is licenced under a Creative Commons Licence.
Blog Archive
▼  2017 ( 1 )
▼  February ( 1 )
Goblin - Drama Review
►  2016 ( 20 )
►  September ( 2 )
►  August ( 1 )
►  July ( 2 )
►  June ( 2 )
►  May ( 1 )
►  April ( 1 )
►  March ( 5 )
►  February ( 3 )
►  January ( 3 )
►  2015 ( 39 )
►  December ( 2 )
►  November ( 1 )
►  October ( 3 )
►  September ( 3 )
►  August ( 5 )
►  July ( 2 )
►  June ( 1 )
►  May ( 3 )
►  April ( 5 )
►  March ( 7 )
►  February ( 4 )
►  January ( 3 )
►  2014 ( 25 )
►  December ( 2 )
►  October ( 1 )
►  September ( 4 )
►  August ( 4 )
►  July ( 4 )
►  June ( 2 )
►  May ( 1 )
►  April ( 2 )
►  February ( 4 )
►  January ( 1 )
►  2013 ( 31 )
►  November ( 4 )
►  October ( 2 )
►  September ( 4 )
►  August ( 2 )
►  July ( 2 )
►  June ( 2 )
►  May ( 4 )
►  April ( 2 )
►  March ( 6 )
►  February ( 1 )
►  January ( 2 )
►  2012 ( 37 )
►  December ( 1 )
►  November ( 3 )
►  October ( 1 )
►  September ( 1 )
►  August ( 2 )
►  July ( 3 )
►  June ( 2 )
►  May ( 2 )
►  April ( 7 )
►  March ( 3 )
►  February ( 6 )
►  January ( 6 )
►  2011 ( 39 )
►  December ( 5 )
►  November ( 6 )
►  October ( 8 )
►  September ( 1 )
►  August ( 1 )
►  July ( 1 )
►  June ( 3 )
►  May ( 2 )
►  April ( 5 )
►  March ( 1 )
►  February ( 4 )
►  January ( 2 )
►  2010 ( 85 )
►  December ( 11 )
►  November ( 10 )
►  October ( 4 )
►  September ( 5 )
►  August ( 5 )
►  July ( 8 )
►  June ( 8 )
►  May ( 13 )
►  April ( 8 )
►  March ( 6 )
►  February ( 7 )
►  2009 ( 55 )
►  December ( 1 )
►  November ( 6 )
►  October ( 4 )
►  September ( 2 )
►  August ( 3 )
►  July ( 5 )
►  June ( 5 )
►  May ( 2 )
►  April ( 8 )
►  March ( 7 )
►  February ( 6 )
►  January ( 6 )
►  2008 ( 71 )
►  December ( 13 )
►  November ( 7 )
►  October ( 10 )
►  September ( 9 )
►  August ( 4 )
►  July ( 3 )
►  June ( 4 )
►  May ( 8 )
►  April ( 4 )
►  March ( 4 )
►  February ( 2 )
►  January ( 3 )
►  2007 ( 16 )
►  December ( 3 )
►  November ( 12 )
►  September ( 1 )
►  2006 ( 1 )
►  November ( 1 )
ရုပ်ရှင်တွေအကြောင်း အပြန်အလှန်ပြောကြမယ်လေ..
ကွန်မန့်ပေးချင်ရက် မြန်မာလိုမရိုက်တတ်ဟုပြောသောသူများအတွက်
မြန်မာဖောင့်မရှိတဲ့ ဘယ်ကပဲဖြစ်ဖြစ်.. မြန်မာဖောင့်လက်ကွက်မသိရင်ပဲဖြစ်ဖြစ်.. ဒီနေရာမှာ.. ဘားကလစ်.. မောက်စ်ကလစ်နှိပ်ရိုက်ရိုက်.. သွားကြည့်လိုက်သိမယ်.. အဲဒိမှာ မြန်မာလိုရိုက်လို့ရ၏
Gmail အကောင့်ရှိရင် Join ပေးပါနော်...
Subscribe To
All Comments
All Comments
Subscribe Now: To မဗေဒါရဲ့ ဗေဒါလမ်း
Subscribe to မဗေဒါရဲ့ ဗေဒါလမ်း
လက်တလော ကိုရီးယားတွင်ပြနေသော ဇာတ်လမ်းတွဲများ
CURRENTLY AIRING
Monday-Tuesday
Moonlight Drawn By Clouds (KBS)
Woman With a Suitcase (MBC)
Moon Lovers: Scarlet Heart Ryeo (SBS)
Drinking Solo (tvN)
Wednesday-Thursday
On the Way to the Airport (KBS)
Shopping King Louis (MBC)
Jealousy Incarnate (SBS)
Laurel Tree Tailors (KBS)
Blow Breeze (MBC)
Flower in Prison (MBC)
Our Gap-soon (SBS)
Second to Last Love (SBS)
Fantastic (JTBC)
The K2 (tvN)
၀တၳဳတို ( 7 )
Activities ( 48 )
Australia ( 8 )
Celebrities ( 60 )
Drama ( 39 )
Europe ( 2 )
General ( 42 )
Greece ( 3 )
Humour ( 7 )
Knowledge ( 21 )
Korea Trip ( 9 )
Malacca ( 1 )
Malaysia ( 2 )
movie review ( 13 )
My Honeymoon ( 16 )
Myanmar Trip ( 3 )
nail art ( 3 )
New Zealand ( 16 )
Our Wedding ( 6 )
Phuket ( 5 )
Secret Garden ( 5 )
Singapore ( 2 )
Star in town ( 5 )
Trash ( 4 )
Travel Fashion ( 1 )
Travel Tips ( 4 )
Video ( 42 )
Wedding Tips ( 1 )
ကဗ်ာမက် စာမက် ( 2 )
ကိုရီးယား-ရွန္ဟိုင္းခရီးစဥ္ ( 16 )
ခရီးသြားမွတ္တမ္း ( 81 )
ဂ်ပန္ခရီးစဥ္ ( 10 )
စကာၤပူေရာက္အလြဲမ်ား ( 15 )
ဓာတ္ပံု ( 12 )
မင္းသမီး ( 8 )
မင္းသား ( 23 )
မုန္တိုင္း ( 15 )
ျဖစ္ရပ္ဆန္း ( 1 )
ျမန္မာ ( 3 )
ရုပ္ရွင္ ( 19 )
သူငယ္ခ်င္းမ်ား ( 19 )
အခန္းဆက္ ၀တၱဳ ( 10 )
ေဆာင္းပါး ( 5 )
ေဗဒါ့အေၾကာင္း ( 55 )
ေဝဖန္ေရး ( 42 )
ေဟာင္ေကာင္ခရီးစဥ္ ( 9 )
There was an error in this gadget
My favorite couple on screen
Secret Garden (k-Drama)
Another home on Net
Follow by Email
Feedjit Live Blog Stats
Contributors
www.mabaydar.blogspot.com. Theme images by kickers. Powered by Blogger.