my en en en en my my my my my my my my my my my my my my my my my en my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my el my my my my ja my my my my my my my my my my my my my en my en en en my fr my my en en my my my my nl my es my my my my my my my my en
“ဟဲ့ ဘယ္သူေတြမ်ားတုန္း . . .လာလာ ၀င္လာၾကကြဲ႕ ”
မနက္ေစာေစာပင္ရွိေသးသည္။ မိုးလင္းလို႔ အလင္းေရာင္ရခါစေလးမွာပင္။ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲ၀င္ကာ ေရေႏြးအိုးတည္ေနတဲ့ ဖြားအုန္းက ၿခံေရွ႕ဘက္ကေခၚသံၾကားရာဆီသို႔ ျပန္လည္အေျဖေပးလိုက္ရင္း အိမ္ေရွ႕ဘက္သို႔ ထြက္လာလိုက္ပါတယ္။ အဖြားႀကီးတစ္ေယာက္ရဲ႕ အသြင္အျပင္ကို အျပည့္အ၀ပိုင္ဆိုင္ထားၿပီျဖစ္တဲ့ အဖြားအုန္းရဲ႕လက္ထဲမွာ အသင့္ပါလာတဲ့ ထမင္းၾကမ္းပန္းကန္ထဲမွာေတာ့ ငါးေျခာက္ဖုတ္ေလးက တစ္ေကာင္ႏွစ္ေကာင္။
“ကၽြန္ေတာ္ပါ ေမာင္ပုေလ ေမာင္ပု… ဦးေက်ာ္ေထြးသားေလ အဖြား”
မွတ္မိသလိုျဖစ္သြားတဲ့အဖြားရဲ႕ဟန္ပန္က ေနာက္ဘက္နားဆီက မျမင္ဖူးတဲ့လူတစ္ေယာက္ဆီသို႔ အၾကည့္ေရာက္သြား ေလသည္။
“ဒါနဲ႔ ေဟာဟိုကေလးက ဘယ္သူ႔သားေလးလဲ၊ ဖြားကေလ မ်က္စိေတြလည္းမေကာင္းေတာ့ဘူး၊ မွတ္ဥာဏ္ေတြလည္း အကုန္ေမ့ၿပီဆုိေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ရင္ဖြားကို တစ္မ်ဳိးမျမင္ၾကနဲ႔ေနာ္ ကေလးတို႔”
“မျမင္ပါဘူးဖြားရဲ႕ ခုလာရင္းကိစၥေလးကို ေျပာျပၿပီးရင္ ဖြားကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ကန္ေတာ့မလို႔၊ ဒီလိုဖြားရဲ႕ ေဟာဒီညီေလးရဲ႕အေဖ ဦးေလးစိုးက ငယ္ငယ္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရြာကေပါ့၊ ခု ၿမိဳ႕သူနဲ႔အိမ္ေထာင္က်ၿပီး အလုပ္အ ကိုင္ေလးေတြအဆင္ေျပလာေတာ့ အဲဒါ ရြာျပန္ၿပီး ကုသိုလ္ယူတယ္ေပါ့အဖြားရယ္၊ ရြာထဲက သက္ႀကီးအဖိုးအဖြားေတြကို အိမ္တိုင္ေရာက္ေအာင္လိုက္ၿပီး ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် ကန္ေတာ့တာပါ။ အဲဒါ  ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကာလသားေတြက ၀ိုင္းၿပီး ပါရမီျဖည့္ေပးတာေပါ့၊ ေဟာ ဒါက အဖြားအတြက္ ဥပုသ္ေစာင့္ရင္၀တ္ဖို႔၊ ဒါက အဖြားႀကိဳက္တာသံုး၊ ဒါေလးကေတာ့ ခု စားဖို႔ေနာ္၊ ေဟာ ဒါကေတာ့ အေအးဗူးနဲ႔မုန္႔ထုတ္ေလးေတြ၊ ဖြား အကုန္စားရမယ္ေနာ္ ”
တစ္ခန္းတည္းသာရွိတဲ့ အိမ္ခန္းေလးမွာ ေခါင္းရ္းဘက္ဘုရားေက်ာင္းေလးေရွ႕မွာ က်ံဳ႕က်ံဳ႕ေလးထိုင္ေနတဲ့ ဖြားအုန္းက သူ႔ေရွ႕ကပစၥည္းေတြေကာ၊ ေမာင္ပုေခါင္းေဆာင္ၿပီးေခၚလာတဲ့ လူငယ္ေလးေတြေကာ အားလံုးကို မယံုၾကည္ျခင္း၊ အံ့ၾသ ျခင္း၊ ၀မ္းနည္း၀မ္းသာျခင္းေတြခံစားေနရတဲ့ မ်က္၀န္းေလးနဲ႔ စိုက္ၾကည့္ေနေလသည္။ ခဏတာမွ် တိတ္ဆိတ္သြားတဲ့ ဒီစကား၀ိုင္းေလးကို ေမာင္ပုကပဲ
႐ိုေသစြာနဲ႔ဦးသံုးႀကိမ္ခ်ကန္ေတာ့ေနတဲ့ သူ႕ေရွ႕က လူငယ္ေလးေတြကို ပီတိေတြအျပည့္နဲ႔ ဖြားအုန္းတစ္ေယာက္ မ်က္ေတာင္မခတ္ ၿငိမ္ၿပီး ၾကည့္ေနမိေလသည္။
ဘယ္ေလာက္ၾကာေတြေ၀ေနမွန္းမသိတဲ့ဖြားအုန္းက ၿမိဳ႕ကလူငယ္ေလးရဲ႕အသံၾကားေတာ့မွ သတိျပန္၀င္လာပါေတာ့တယ္
“ေအာ္ …ေအး..ဟုတ္သားပဲ၊ ဖြား က ဆုေတာ့ သိပ္မေပးတတ္ဘူးေနာ္ ျဖစ္ရဲ႕လား”
“ရပါတယ္ ဖြားရဲ႕၊ ဖြား စိတ္ထဲရွိတဲ့အတိုင္းသာေျပာ ရတယ္”
“ေျမးေလးတို႔အားလံုး ဘုန္းႀကီးပါေစ၊ အသက္ရွည္ပါေစကြယ္၊ အနာေရာဂါကင္းၿပီး…. သြားလမ္းသာလို႔ လာလမ္းေတြလည္း ေျဖာင့္ျဖဴးၾကပါေစကြယ္….ေနာ္”
တစ္ေယာက္ခ်င္းစီရဲ႕မ်က္ႏွာေတြကိုၾကည့္ၿပီး ေျဖးညင္းစြာေျပာလာတဲ့ဖြားအုန္းရဲ႕ဆုေပးသံေလးက ၀မ္းသာၾကည္ႏူးမႈေတြနဲ႔အတူ တုန္ရီေန တယ္ဆိုတာ ေမာင္ပုတို႔အားလံုး ခံစားလိုက္ရေလသည္။
“ဖြား ေပးတဲ့ဆုေတြ သားတို႔အကုန္လံုးျပည့္ရပါလို၏ ေနာ္ အဖြား”
“ေအးပါကြယ္ ေအးပါ၊ လူေလးတို႔ လက္ဖက္ရည္ေလးေသာက္သြားၾကပါဦးလားကြယ္ ဖြား တည္ထားတာ ဆူေလာက္ပါၿပီ၊ ”
စကားေျပာေနရာမွ ႐ုတ္တရက္သတိရသြားဟန္နဲ႔ အိမ္ေနာက္ဘက္ကို ေျခလွမ္းျပင္ေနတဲ့အဖြားကို ေမာင္ပုတို႔အားလံုး ကမန္းကတန္းတား လိုက္ရပါတယ္။
“ဟာ ေနပါေစ ေနပါေစအဖြားရဲ႕ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဖြားညွက္အိမ္မွာလည္း ေသာက္ခဲ့ရေသးတယ္ ခု ၿပီးတာနဲ႔ ရြာေနာက္ပိုင္းကို တစ္ခါတည္း သြားၾကမလို႔ပါအဖြား အဲဒါေၾကာင့္ပါေနာ္ မေသာက္ခ်င္လို႔မဟုတ္ဘူးေနာ္ ဖြား၊ မုန္႔ေတြစားရမယ္ေနာ္၊ လံုခ်ည္ေလးလည္း ၀တ္ရမယ္ေနာ္ ဒါမွ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကုသိုလ္ရမွာ”
“၀တ္မွာေပါ့ ေျမးရဲ႕ ဖြား ၀တ္မွာေပါ့ကြယ္ မုန္႔လည္း စားပါ့မယ္ေနာ္”
ၿခံေရွ႕အထိလိုက္ပို႔ေပးရွာတဲ့ဖြားအုန္းကို ႏႈတ္ဆက္အၿပံဳးေလးေတြနဲ႔အတူ ထားခဲ့ၾကလို႔ ေမာင္ပုတို႔အားလံုး ရြာေနာက္ပိုင္းကို ထြက္လာခဲ့ၾကပါ တယ္။ လူငယ္ေလးေတြျဖစ္ၾကေပမယ့္ ဖြားအုန္းရဲ႕မ်က္ရည္စို႔ေနတဲ့မ်က္၀န္းအစံုကေတာ့ မသိမျမင္ခ်င္ေယာင္မေဆာင္ႏုိင္ခဲ့ၾကေပ။
ရင္းႏွီးအားကိုးစြာ ဆုပ္ကိုင္ထားတဲ့ဖြားအုန္းရဲ႕ သန္မာတဲ့လက္အစံုက ခဏတာေလးနဲ႔တင္ သနားစဖြယ္ျဖစ္ခဲ့ရေလသည္။ ၿခံ၀နားေလးမွာ မတ္တပ္ရပၿပီးၾကည့္ေနရွာတဲ့ ဖြားအုန္းရဲ႕မ်က္ႏွာေလးက ေမာင္ပုတို႔အားလံုးရဲ႕ရင္ထဲအထိ စြဲထင္ကာ ပါလာခဲ့ေလေတာ့သည္။
“အတင္ေရ  အတင္…. ဘယ္နားသြားေနပါလိမ့္..၊ မိတင္အုန္း…ေ၀….မိတင္အုန္း… တကတည္းမွပဲ င့ါႏွယ္.. ေစာေစာစီးစီးဘယ္မ်ား သြားေနပါလိမ့္”
ၿခံေရွ႕ကတည္းက တစာစာေအာ္ေခၚလာတဲ့ ဖြားညွက္ရဲ႕ေလသံက စိတ္မရွည္ရာမွ စိတ္ပူလာဟန္ျဖစ္လို႔လာပါတယ္။ မိတင္အုန္းနဲ႔ မိညွက္ဆိုတာ လည္ပင္းဖက္ေပါင္းသင္းလာၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းအရင္းအခ်ာဆိုေပမယ့္ အမႊာပူးလို႔ဆိုရေလာက္ေအာင္ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာ တစ္ေယာက္ၾကည့္ကာ တစ္ေယာက္ရဲ႕အရိပ္အကဲကိုက်န္တစ္ေယာက္က သိေနၾကတဲ့ သူေတြပင္။
တစ္ေယာက္တည္းလည္းေနေသး၊ ခဏခဏလည္းဖ်ားတတ္ေသး၊ စိတ္ကလည္းေပ်ာ့၊ လူကလည္းမမာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းဆီကို မၾကာခဏ လာတတ္တာကိုၾကည့္က သိႏိုင္ေလသည္။ လာတိုင္းလည္း ေနမေကာင္းျဖစ္တယ္ဆုိတဲ့အသံ ၾကားရတတ္တာမို႔ ခုလည္း ေနမေကာင္းျပန္ ဘူးလားလို႔ ဖြားညွက္ေတြးလိုက္မိျခင္းျဖစ္ေလသည္။
ၿခံေဘးနားက ကြပ္ပ်စ္ေလးေပၚမွာထိုင္ၿပီး ေတာင္ေရာက္၊ ေျမာက္ေရာက္စဥ္းစားေနတဲ့ ဖြားညွက္တစ္ေယာက္ အေတြးနယ္လြန္ေနခိုက္
“၀ွီး……………ဘုတ္”
“အမေလး ေသာက္ပလုတ္တုတ္”
ေျခေထာက္နားသို႔ ႐ုတ္တရက္က်လာတဲ့သစ္ကိုင္းေျခာက္ေလးေၾကာင့္ ဖြားညွက္လန္႔သြားေလသည္။ သစ္ကိုင္းေျခာက္ေလး လာရာဘက္ကို ၾကည့္လိုက္မိတဲ့အခါ
“ၾကည့္စမ္း ၾကည့္စမ္း မိတင္အုန္း၊ ဒါက ဘယ္လိုျဖစ္လာရျပန္တာတုန္း၊ မႀကီးမငယ္နဲ႔ လူကို စ တာေပါ့ေလ”
ဖြားညွက္ထိုင္ေနရာ ကြပ္ပ်စ္ေလးဆီသို႔ တေရြ႕ေရြ႕လမ္းေလွ်ာက္လာရင္း ဖြားအုန္းရဲ႕ ရယ္က်ဲက်ဲပံုစံေလးက ဟိုတစ္ခ်ိန္ႏုပ်ဳိတုန္းကလို လြတ္လပ္ေပါ့ပါးစြာနဲ႔သာ။
“မစရပါဘူး မိညွက္ရယ္…. မီးေမႊးဖို႔ထင္းစေလးေတြ ေတြ႕တာနဲ႔ ၿခံထဲပစ္လိုက္မိတာပါ ေအ”
ဖြားအုန္းနဲ႔ဖြားညွက္တို႔ရဲ႕ အခ်င္းခ်င္း အျပန္အလွန္ေျပာေနသံက ေတာသဘာ၀မို႔ ပံုမွန္ထက္ ပိုက်ယ္ေနမွာေတာ့ အမွန္ပင္။ အခ်င္းခ်င္း အာလုပ္စကားအျဖစ္ ႀကံဳသလိုေခၚေ၀ၚၾကေပမယ့္ ျဖဴစင္႐ိုးသားလွတဲ့ အတြင္းစိတ္ရင္းေတြကေတာ့ ျမင္႐ံုနဲ႔ သိသာႏိုင္ေလသည္။
“အေကာင္ နင့္ဆီ ေမာင္ပုတို႔ လာသြားပလား”
“ေအးေလဟယ္ ေစာေစာစီးစီးကို ေရာက္လာၾကတာ၊ ငါျဖင့္ လန္႔ျဖတ္သြားတာပဲ၊ ၿပီးေတာ့ ဟိုသူငယ္ေလးက ရန္ကုန္ကတဲ့.. ငါျဖင့္ေလ ရန္ကုန္ဆိုတဲ့အသံၾကားလိုက္တာနဲ႔တင္ ရင္ထဲကို ဘယ္လိုျဖစ္သြားမွန္း မသိပါဘူး မိညွက္ရယ္”
စကားေျပာေနရင္းကေန ၀မ္းနည္းသံပါလာတဲ့ ဖြားအုန္းကို ဖြားညွက္ရဲ႕အားေပးအၿပံဳးေလးက သိပ္ေတာ့အရာမ၀င္ခဲ့ေပ။ ခံစားခ်က္တို႔ ျပည့္ေနတဲ့ ဖြားအုန္းရဲ႕ မ်က္၀န္းမွတစ္ဆင့္ ရင္ထဲမွာ ဘာေတြျဖစ္ေနတယ္ဆိုတာကို ဖြားညွက္ ျမင္လိုက္ရေလသည္။
သက္ရွိထင္ရွားရွိဆဲျဖစ္တဲ့ ဖြားအုန္းရဲ႕ခ်စ္လွစြာေသာ သားႏွစ္ေယာက္က ေရႊၿမိဳ႕ေတာ္လို႔ေခၚတဲ့ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ႀကီးမွာပင္။ ဇနီးေတြ၊ သားေတြနဲ႔ ဘ၀အေျခခိုင္ေနၾကေပမယ့္ ဖြားအုန္းနဲ႔ေတာ့ အဆက္အသြယ္ျပတ္ေနခဲ့ေလသည္။ အသက္ ခုနစ္ႏွစ္ေလာက္အရြယ္ကသာ ျမင္ဖူးလိုက္တဲ့ ေျမးေလးေတြက ခုဆို အသက္ ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ေလာက္ရွိေနေလာက္ၿပီ။
အၿမဲပဲ စုန္ေရသာရွိတတ္တဲ့ မိဘတို႔ရဲ႕ ေမတၱာတရားေတြထဲမွာေတာ့ ဖြားအုန္းက မဟာစံျပတစ္ေယာက္ပင္။ မျမင္ဖူး မေရာက္ဖူးေပမယ့္ သားသမီးေတြရွိႏိုင္မယ့္အရပ္ကို မွန္းဆရင္းက ေမတၱာပို႔ေပးေနတတ္တဲ့ ဖြားအုန္းကို ဖြားညွက္တစ္ေယာက္ အၿမဲပဲ က႐ုဏာသက္မိေလ သည္။ တစ္ရြာလံုးသိထားၾကတဲ့ ဖြားအုန္းရဲ႕ ဘ၀အေၾကာင္းေတြထဲမွာ ဖြားညွက္တစ္ေယာက္လည္း အပါအ၀င္ျဖစ္ခဲ့ရေသာေၾကာင့္ပင္။
စိမ့္စမ္းေရ
Posted by စိမ့္စမ္းေရ on Tuesday, July 5, 2016
categories: ၀တၳဳတို |
Post a Comment
Newer Post Older Post Home
ေလးဆူဓါတ္ပံု ေရႊတီဂံု
၀က္ဘ္ဆိုဒ္မ်ားကို ေလ့လာျခင္း (55)
၀တၳဳတို (31)
facebook(1) (7)
word pad (1)
က်န္းမာေရး (128)
နည္းပညာ (55)
ပရဟိတ မွတ္တမ္းမ်ား (4)
ဗဟုသုတ (139)
ဘာသာေရးစာေပမ်ား (44)
ျပန္လည္ေ၀မွ်ျခင္း (197)
လက္ေတြ႔ဘ၀ထဲက အပိုင္းအစမ်ား (3)
သုတ ၊ ရသ ၊ ေဆာင္းပါးမ်ား (57)
ဟာသမ်ားစုစည္းမႈ (3)
အဂၤလိပ္စာေလ့လာရန္..... (8)
အီဒီယမ္ အေၾကာင္းေလးမ်ား (21)
ေဆာ့၀ဲမ်ား (ေ၀မွ်ျခင္းသာ) (6)