en en my my my my my my my my my my my my my my my my ru my my my my my my my my my my my my my my my my my en my my my my my my my my my en my my en my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my en en my my en en en en en my en cs cs da en da cs en en cs cs en en en en cs da en da en my my my my my en my en en cs cs en en en de cs da en da cs en en cs da en en en cs cs da en da cs en en cs cs en en en cs cs da en da cs en en cs cs en en en cs cs da en da cs en en cs cs en en en cs cs my en it en en en en en fr en en es en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en es en my my ja ja my my my en en en it my en it my my it my my it my my it en en it my my it my my en my my en my my en de my en my my it my my it my my it my my it my my it my en it my my it en de it my my it ja it my my it zh my it my my it my my it my my it my my it en en it en my it en my it it my it en my it en my it ja my it en es it my kn it my my it my my it my my it en my it my my it my my it en my it my my it my eu it en my it my my it ja my it my my it en en it en my it my en it my my it ja my it my my it en my it en my pt en fi pt my my pt my my pt my my pt en my pt my my pt zh my pt my my pt my my pt my en pt ja es pt en my pt en my pt en my pt my my pt it en pt my my pt en my pt en my pt it my pt fr en pt my my pt hy my pt my ru pt my my pt en fr en my fr my my my ru my my my my my my my my my de my fa my en en my uk my my my my it sw my en en fa my en en my en en my en en en en
San Htun's Diary: August 2015
ဇြန္ ၂၅ ေသာၾကာေန ့ ခရီးစဥ္ရဲ ့ ဒုုတိယေန ့မွာေတာ့ သြားေရာက္မယ့္ ေနရာကေတာ့ အိုုင္ဒါဟိုုၿပည္နယ္ထဲက တံတားတစ္ခုုနဲ ့ ေရတံခြန္တစ္ခုု။ အထက္ပိုုင္းမွာ စတုုရန္းပုံသဏၭန္ရိွတဲ့ နဗာဒါးၿပည္နယ္ရဲ ့ အထက္ပိုုင္းကေန မိုုင္ ၅၆၅ မိုု္င္ အေရွ ့ေၿမာက္ဖက္စူးစူးကိုု ေန ့တဝက္ေလာက္နီးပါး ေမာင္းရတာပါ။ လမ္းတေလွ်ာက္ အိမ္ေတြ၊ ၿမိ ုု ့ေတြလည္းမေတြ ့ စိမ္းစိမ္းစိုုစိုုမရိွ သစ္ပင္ေတြကလည္း လူတရပ္သာသာေတာင္မရိွ ေၿမကဝါက်င္က်င္ ေလကပူ နဗာဒါးၿပည္နယ္ဟာ အင္မတန္ေခါင္တယ္။ ေန ့လည္ ၁ နာရီေလာက္မွာေတာ့ ေန ့လည္စာစားဖိုု ့ ဓာတ္ဆီဆိုုင္မွာ ရပ္ေပးပါတယ္။ ေပါင္မုုန္ ့မစားႏိုုင္တဲ့ အေဖက သမီး သူမ်ားေတြ ေခါက္ဆြဲၿပ ုုတ္ စားၾကတယ္တဲ့။ ေခါက္ဆြဲၿပ ုုတ္ဘူးဝယ္ ေရေႏြးထည့္ ႏွစ္မိနစ္ေလာက္ထား ေခါက္ဆြဲၿပ ုုတ္က ခ်ဥ္ခ်ဥ္စပ္စပ္ဆိုုေတာ့ စားလိုု ့ေကာင္းသား။ ၾကက္ဥၿပ ုုတ္၊ ငွက္ေပ်ာသီး၊ ငွက္ေပ်ာသီးေၿခာက္၊ ေပါက္ေပါက္ဆုုပ္ေတြ ဝယ္တယ္။ အေဖနဲ ့ကြ်န္မက ငွက္ေပ်ာသီးကိုု အၿမဲလိုုလိုု စားေပမဲ့ အေမကိုုေတာ့ တဝက္ပဲေကႊ်းတယ္။ အေမ့မွာ ေသြးခ်ိဳ၊ ဆီးခ်ိဳရိွတယ္။ ကြ်န္မတိုု ့ကသာ အစားအေသာက္ဒုုကၡေရာက္တာ ကြ်န္မေဘးက တရုုတ္သားအမိ၊ သားအဖ ၃ ေယာက္က ဝက္ေပါင္ေၿခာက္ေလးထုုတ္၊ သံဗူးထဲက ပဲသီးေလးထုုတ္ၿပီး တနပ္စာ ၿပီးလိုုက္တာပဲ။
အိုုင္ဒါဟိုုၿပည္နယ္ထဲကိုု ဝင္တာနဲ ့ မ်က္စိတဆံုုး စိုုက္ခင္းစိမ္းစိမ္း၊ ေရဖ်န္းေနတဲ့ သံတိုုင္းေတြ၊ ရိတ္သိမ္းထားတဲ့ ေၿပာင္းဖူးလိပ္ေတြနဲ ့ ၿမင္ကြင္းက လံုုးဝေၿပာင္းသြားတယ္။ အိုုင္ဒါဟိုုၿပည္နယ္က ေတာင္သူၿပည္နယ္ ပင္စင္စားေတြ အၿငိမ္းစားယူသင့္တဲ့ ၿပည္နယ္ေတြထဲမွာ ပါဝင္ပါတယ္။ နဗားဒါးၿပည္နယ္ထက္စာရင္ အိုုင္ဒါဟိုုၿပည္နယ္က စည္ကားသား။ Twin Falls ၿမိ ုု ့က Perrine Memorial တံတားကိုု သြားလည္ၾကပါတယ္။ ၁၉၂၇ မွာ တည္ေဆာက္ခဲ့ၿပီး အဲဒီအခ်ိန္တုုန္းကေတာ့ ကမၻာေပၚမွာ အၿမင့္ဆံုုးတံတားေပါ့။ ဟင္... ဒီတံတားေလးကိုုမ်ား တကူးတက လာၾကည့္တယ္လိုု ့ ထင္ေနတုုန္း ၿမစ္ထဲကိုု ငံုု ့ၾကည့္လိုုက္ေတာ့ လား...လား... ၿမစ္ေရက စိမ့္းလဲ့ေနလိုုက္တာမ်ား။ ဒီၿမစ္ထဲမွာ အပင္ေလးေတြနဲ ့ ဒီလိုုစိမ္းလဲ့ေနတဲ့ ၿမစ္ေရၿပင္ရိွေနတာ မယံုုႏိုုင္စရာဘဲ။ စပိဘုုတ္၊ ေလွေလွာ္တဲ့သူေတြ ရိွတယ္။ ၿမစ္အလွကိုု ၾကာၾကာမခံစားႏိုုင္ပါဘူး ေနရိပ္ထဲကိုု ၿပန္ေၿပးရတယ္။ အန္းမစ္ခ်္အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ကိုု ေတြ ့ခဲ့ေသးတယ္။ အန္းမစ္ခ်္မွန္း သိသာေစတဲ့ ဆံပင္ကိုု ပိုုက္အုုပ္အၿဖ ူေလး ေဆာင္းထားတာရယ္၊ ပံုုစံရိုုးတဲ့ ဂါဝန္ရွည္ၾကီး ဝတ္ထားထာရယ္၊ ဘာမိတ္ကပ္၊ ရတနာပစၥည္းမွ မဝတ္ထားတာေၾကာင့္ပါ။ ေနာက္ထပ္တစ္နာရီေလာက္ေမာင္းရင္ အေနာက္ဖက္က ႏိုုင္အာဂရာေရတံခြန္လိုု ့ တင္စားၾကတဲ့ ရိွရွဴန္း Shoshone ေရတံခြန္ကိုု ေရာက္ပါတယ္။ ႏိုုင္အာဂရာေရတံခြန္ထက္ ၂၅ ေပၿမင့္ေပမဲ့ ၾကီးက်ယ္ခမ္းနားမႈကေတာ့ ႏိုုင္အာဂရာကိုု မမွီပါဘူး။ ေရတံခြန္ကေန ေရအားလွ်ပ္စစ္ထုုတ္ယူပါတယ္။ Shoshone အေမရိကန္အင္ဒီယန္းေတြ ေနတိုုင္တဲ့ေဒသလိုု ့ ဆိုုေပမဲ့ အေမရိကန္အင္ဒီယန္းေတြကိုု မေတြ ့ခဲ့ပါဘူး။
ေရတံခြန္ကေန တေဝါေဝါက်ဆင္းေနတဲ့ ေရေတြဟာ ၿမစ္ထဲေရာက္ေတာ့ ၿငိမ့္ၿငိမ့္ေလး စီးဆင္းေနၿပန္တယ္။ ၿမစ္ေဘးတဖက္တခ်က္မွာ ေက်ာက္ေဆာင္ေတြပဲရိွၿပီး ဘာအပင္မွ မရိွဘူး။ ဓာတ္ပံုုရိုုက္ၿပီးတာနဲ ့ အေဖတိုု ့က သစ္ပင္ရိပ္မွာ ထိုုင္ေနေတာ့တာပဲ။ ဒီေလာက္အေဝးၾကီးကေန လာၿပီးမွ ထိုုင္ေနလိုု ့ ဘယ္ၿဖစ္ပါ့မလဲ။ ေရာက္တုုန္းေရာက္ခိုုက္ ေပးထားတဲ့ နာရီဝက္၊ တနာရီအတြင္း ႏွံ ့ေအာင္လည္ပါမွ တန္တာ။ အေဖတိုု ့ေတာ့ မလိုုက္ႏိုုင္ေတာ့ဘူး သမီးဘာသာ သြားတဲ့။ ဗ်ဳးပြိဳ င့္ကိုု သြားၿပီး ဓာတ္ပံုုရိုုက္။ ေနကတအားပူေတာ့ သစ္ပင္ရိပ္မွာ ထိုုင္ေနတဲ့ အေဖတိုု ့ဆီကိုု ၿပန္ေၿပးေတာ့တာပဲ။ ခရီးသြားတဲ့အခါ ဝိုုင္းက တကယ့္ခရီးသြားေကာင္းတစ္ေယာက္ သူ ့ေလာက္ တက္ၾကြတာ မရိွဘူး။ ေန ့လည္စာကိုု ၿမန္ၿမန္စားၿပီး ဓာတ္ပံုုပတ္ရိုုက္ေနေတာ့တာ။ တညေနလံုုးေမာင္းၿပီး ည ၆ နာရီေလာက္မွာေတာ့ ညေနစာစားဖိုု ့ တရုုတ္ဘူေဖးဆိုုင္မွာ ရပ္ေပးပါတယ္။ အေဖတိုု ့က ထမင္းၿဖ ူ၊ သယ္လာတဲ့ ဗာလေခ်ာင္ေၾကာ္နဲ ့ စားလိုုက္ေတာ့မွ တင္းတိမ္တယ္ ေနသာထိုုင္သာ ရိွပါသတဲ့။ ႏွစ္နပ္မွာ တစ္နပ္က ထမင္းစားရေတာ့ ေတာ္ေသးတာေပါ့တဲ့။ ကြ်န္မ ခရီးသြားတဲ့အခါ ဒီေလာက္အစားအေသာက္ဒုုကၡ မၾကံ ုုခဲ့ဘူး။ အေဖတိုု ့လည္း အာရွတစ္ခြင္ ခရီးသြားေနတာ ဒီလိုုအစားအေသာက္ဒုုကၡ မၾကံ ုုဘူး။ အေမရိကန္က်မွပဲ အစားအေသာက္ဒုုကၡ ေရာက္လိုုက္တာ။ အေဖက ကြ်န္မကိုု ခ်ီးက်ဴးတယ္ ဒီေလာက္ဆိုုးရြားတဲ့ အေမရိကန္စာကိုု စားႏိုုင္လိုု ့တဲ့။ ေက်ာင္းမွာတုုန္းကဆိုု အာဂ်ီရိုုေဆာင္က အစားအေသာက္ေတြ သိပ္ဆိုုးတာ။ ဘယ္ေတာ့မွ မပိန္တဲ့ကြ်န္မ အေမရိကန္ စေရာက္ခါစ ေလးေပါင္က်တယ္။ စကၤာပူကိုုပဲ ၿပန္ေၿပးခ်င္ေနေတာ့တာပဲ။ ေနာက္ေတာ့ ၿပန္လိုု ့မၿဖစ္ပါဘူးေလ စမိတဲ့ဇာတ္ ဆံုုးေအာင္ကရမွာေပါ့ဆိုုၿပီး ယတိၿပတ္ဆံုုးၿဖတ္လိုုက္မွပဲ ခံသာသြားေတာ့တယ္။
အာဂ်ီရိုုေဆာင္ကိုု ညေနစာ သြားမစားဘူး ေခါက္ဆြဲၿပ ုုတ္ကမွ ေကာင္းေသးတယ္။ ကြ်န္မအခန္းေရွ ့က စီနီယာကိုုလံဘီယာသူဆိုု အာဂ်ီရိုုေဆာင္ကိုု ဘယ္ေတာ့မွ သြားမစားဘူး။ အခန္းထဲမွာပဲ ခိုုးေၾကာင္ခိုုးဝွက္ ခ်က္ၿပ ုုတ္တယ္။ အခန္းထဲမွာ ခ်က္ၿပ ုုတ္ခြင့္ မရိွဘူး။ မိရင္ ဖိုုင္း  ၅၀။ ကြ်န္မက အေဖ၊ အေမတိုု ့ကိုု ေက်ာင္းကဘြဲ ့ႏွင္းသဘင္ တက္ေစခ်င္တာ။ ဘာၿဖစ္လိုု ့လဲဆိုုေတာ့ အာဂ်ီရိုုေဆာင္က အစားအေသာက္ေတြကိုု စားဖူးေစခ်င္လိုု ့။ ေက်ာင္းတက္တုုန္းက ဘူေဖးကိုုလည္း တပတ္မွ တခါေတာင္ အႏိုုင္ႏိုုင္၊ တရုုတ္ဘူေဖး၊ အိႏိၵယဘူေဖး ႏွစ္ဘူးဝယ္ၿပီး ဆူနမ္၊ ရာမား၊ မိုုင္း၊ ကြ်န္မတိုု ့ေတြ ေဝမွ်စားခဲ့ရတယ္။ ႏွစ္ပတ္ေလာက္မွတစ္ခါ  ဘူေဖးသြားစားရင္ ေဝသာလီၿပည္ကိုု ဘီလူးဝင္စီးသလား ထင္ရတယ္။ ဘူေဖးဆိုုင္ကေတာ့ ကြ်န္မတိုု ့လက္ခ်က္နဲ ့ အရင္းၿပ ုုတ္ေလမလားမသိ။ ဘူေဖးက ၁၀၊ ကြ်န္မတိုု ့က ၃၀ ဖိုုးေလာက္ စားတာကိုုး။ မက္ေဒါနယ္က မက္ခ်စ္ကန္း  ၂ က်ပ္တန္ပဲ စားႏိုုင္တယ္။ အဲဒီတုုန္းက ငတ္ေနေတာ့ တခ်ိန္လံုုး စားဖိုု ့ပဲ ေတြးေနေတာ့တာပဲ။ ခုုေတာ့ ပံုုမွန္ဝင္ေငြရိွၿပီ ေက်ာင္းတက္တုုန္းကလိုု ေခႊ်တာစရာမလိုုဘဲ စားခ်င္တာကိုု စားၾကိ ုုက္စားႏိုုင္ေပမဲ့ မစားႏိုုင္ေတာ့ဘူး ထူးဆန္းေပစြ။ လူးပက္စ္ၿဖစ္ေနေတာ့ ပိုုဆိုုးတယ္ လည္ေခ်ာင္းနာလိုု ့ မစားႏိုုင္ သားၾကီးငါးၾကီး အနံ ့ေတြကိုု မခံႏိုုင္။ စားႏိုုင္တာဆိုုလိုု ့ အသီးအႏွံေလာက္ပဲရိွတယ္။ အေဖက သမီးက အေဖတိုု ့ မစားႏိုုင္တာကိုု ေၿပာေနတယ္ သမီးက်ေတာ့လည္း စားႏိုုင္လိုု ့လားတဲ့ ဟုုတ္သားပဲ။ ဘယ္အရာမဆိုု စားႏိုုင္တဲ့ အေမေတာင္ အစားအေသာက္ နည္းတယ္။
အေဖကေတာ့ ၾကိ ုုက္တယ္လိုု ့ ဘယ္ရိွပါ့မလဲ သမီးရဲ ့ အားရိွေအာင္ ဒီလိုုပဲ ဖ်စ္ညွစ္စားရတာေပါ့တဲ့။ ကြ်န္မကေတာ့ ဘယ္လိုုပဲဖ်စ္ညွစ္ စားကိုုမစားဝင္တာ။ Mountain Time Zone ထဲမွာရိွေတာ့ ဆန္ဖရန္စစၥကိုုထက္ တစ္နာရီ ေစာေနၿပန္တယ္။ တိုုးဂိုုက္္က မနက္ၿဖန္က ဒီတိုုးခရီးစဥ္ရဲ ့ အေရးၾကီးတဲ့ေန ့ၿဖစ္တယ္ ကင္မရာ၊ အိုုင္ပတ္၊ ဖုုန္းေတြကိုု ဘက္ထရီအားသြင္းထားပါတဲ့။ ဇြန္ ၂၆ စေနေန ့မွာ သြားေရာက္လည္ပတ္မဲ့ေနရာကေတာ့ ဝိုုင္အိုုမင္ၿပည္နယ္ထဲက ရဲလိုုးစတုုန္းအမ်ိဳးသားဥယ်ာဥ္ပါ။ 2012 ရုုပ္ရွင္ကိုု ၾကည့္ဖူးတဲ့သူေတြဆိုုရင္ ရဲလိုုးစတုုန္းအမ်ိဳးသားဥယ်ာဥ္အေၾကာင္း သိၾကမွာပါ။ ဝိုုင္အိုုမင္ၿပည္နယ္ကေတာ့ ေကာင္းဘြိဳင္ဦးထုုပ္၊ ေကာင္းဘြိဳင္ဘြတ္ဖိနပ္စီးၿပီး ႏြားေတြ၊ ကႊ်ဲေတြ၊ သိုုးေတြကိုု လိုုက္ေက်ာင္းတဲ့ ေကာင္းဘြိဳင္ၿပည္နယ္ဆိုုပါေတာ့။ ဒါရိိုုက္တာအမ္းလီရဲ ့ နာမည္ေက်ာ္ Brokeback Mountain ရုုပ္ရွင္ထဲမွာ ဝိုုင္အိုုမင္းၿပည္နယ္အလွကိုု ၿမင္ေတြ ့ရမွာပါ။ ရဲလိုုးစတုုန္းအမ်ိဳးသားဥယ်ာဥ္ထဲကိုု ဝင္တာနဲ ့ ကားတန္းၾကီးက အရွည္ၾကီး။ ထင္းရွဴးပင္ေတြက ေနရာတိုုင္းမွာ တကယ့္ကိုု သာယာလွပတဲ့ ေနရာပါပဲ။ အေမရိကန္သမၼတ သီဟိုုဒိုုရုုစဗဲ့က အမ်ိဳးသားဥယ်ာဥ္အၿဖစ္ စတင္လုုပ္ေဆာင္ခဲ့ပါတယ္။ ေတာမီးအၾကီးအက်ယ္ေလာင္ကႊ်မ္းတာကိုု မီးသတ္သမားေတြ၊ လုုပ္အားေပးေတြနဲ ့ ၿငိမ္းသတ္ခဲ့ေပမဲ့ မၿငိမ္းႏိုုင္ဘဲ ပထမဆံုုးႏွင္းက်တဲ့အခါမွပဲ ၿငိမ္းသြားပါသတဲ့။ မီးေလာင္တုုန္းက လဲၿပိ ုုေနတဲ့ ထင္းရွဴးပင္ေတြကိုု ဒီအတိုုင္းပဲ ထားပါတယ္။ ရဲလိုုးစတုုန္းအမ်ိဳးသားဥယ်ာဥ္မွာ ငါးမွ်ားခ်င္ရင္ ငါးမွ်ားခြင့္ပါမစ္ ဝယ္ယူၿပီး ငါးမွ်ားလိုု ့ရေပမဲ့ ငါးမိရင္ ကင္ခ်က္စားခြင့္ မရိွဘဲ ငါးနဲ ့ ဓာတ္ပံုုရိုုက္ခ်င္ရိုုက္ ၿပီးေတာ့ ၿပန္လႊတ္ရပါတယ္တဲ့။ အမ်ိဳးသားဥယ်ာဥ္ထဲ လက္နက္ေတြနဲ ့ ဝင္ခြင့္ မရိွပါဘူး။ ဓာတ္ပံုုေတြ မ်ားသြားလိုု ့ ေနာက္အပိုုင္းမွာမွ ဆက္ပါဦးမယ္။
ဇူလိႈင္ ၂၅ ေသာၾကာေန ့မနက္ ၇ နာရီမွာ Whitcomb မွာ ခ်က္ေအာက္လုုပ္၊ ဟိုုတယ္ေဘးနားက စတားဘာ့ခ္မွာ ဗင္နီလာလက္ေတးနဲ ့ မုုန္ ့၊ ငွက္ေပ်ာသီး၊ သစ္သီးေဖ်ာ္ရည္ဘူးေတြဝယ္။ မနက္စာအၿဖစ္ မေန ့ညက ယိုုးဒယားဆိုုင္ကေန ဝယ္လာတဲ့ ေကာ္ၿပန္ ့လိပ္ တကိုုက္၊ ဗင္နီလာလက္ေတး တက်ိဳက္ေသာက္လိုုက္။ အေဖတိုု ့က စတားဘာ့ခ္က မုုန္ ့ေတြကိုု ၾကိ ုုက္တယ္ သိပ္မခ်ိဳလိုု ့။ အစိမ္းေရာင္ေဖ်ာ္ရည္ဘူးကေတာ့ စိမ္းေရႊေရႊနံ ့ရလိုု ့ မေသာက္ႏိုုင္ဘူး လႊင့္ပစ္လိုုက္ရတယ္။ ဟိုုတယ္အဝမွာ တကၠစီငွားဖိုု ့ ေစာင့္ေနတုုန္း ကားသန္ ့သန္ ့ခန္ ့ခန္ ့တစီး လာရပ္တယ္။ ဘယ္သြားမလဲေမးေတာ့ Fisherman Wharf ကိုု ၂၀ ပဲ ေပးပါဆိုုေတာ့ စီးၿဖစ္သြားတယ္။ သူ ့ကားၾကီးက အေကာင္းစားဆိုုေတာ့ ေစ်းၾကီးမယ္လိုု ့ ထင္ေနတာ။ Fisherman Wharf ကိုု ဆယ့္ငါးမိနစ္ေလာက္ပဲ ေမာင္းရတယ္။ ေတာင္ကုုန္းေလးေတြ၊ ဆီအုုန္းပင္နဲ ့တူတဲ့ အပင္ေတြ၊ ပင္လယ္ကမ္းေၿခနဲ ့ဆိုုေတာ့  ဆန္ဖရန္စစၥကိုုက ေနခ်င့္စဖြယ္ သာယာသား။ ဘယ္သူ ့မွလဲ မေတြ ့ေတာ့ စက္ဘီးငွားတဲ့ေကာင္တာက ကေလးမေလးကိုု ေမးၾကည့္ေတာ့ Red & White Fleet ဒီေနရာ ေသခ်ာပါတယ္တဲ့။ ပင္လယ္ကမ္းေၿခနားကိုု တပတ္ေလွ်ာက္ၾကည့္ၾကတယ္။ စင္ေယာ္ေတြက သိမ္းငွက္နီးပါးေလာက္ေတာင္ ရိွတယ္။ ဟိုုနားမွာ လက္ေက့စ္အိတ္ေတြနဲ ့ တဖြဲ ့ေတြ ့တယ္ ကြ်န္မတိုု ့နဲ ့ တကားတည္းမ်ား ၿဖစ္မလားမသိဘူး။ ၉  နာရီ ေက်ာ္ေက်ာ္ေလးမွာ အဝါေရာင္တိုုးကားၾကီး ေရာက္လာေတာ့ တိုုးဂိုုက္ကိုု ေမးၾကည့္ေတာ့ ကြ်န္မတိုု ့စီးရမဲ့တိုုးကား၊ သူက ကြ်န္မတိုု ့တိုုးဂိုုက္ လက္စလီတဲ့။
ဟိုုတယ္ထဲမွာ ဓာတ္ပံုုရိုုက္ေနတုုန္း ခပ္ေခ်ာေခ်ာ၊ သေဘာေကာင္းတဲ့ အေမရိကန္မေလးက ရိုုက္ေပးခဲ့ပါတယ္
ေန ့လည္စာစားၿပီး ၁၀ နာရီခြဲမွာ ဒီမွာၿပန္ဆံုုမယ္တဲ့။ ဗိုုက္မဆာေသးေပမဲ့ ေန ့လည္စာဝယ္ဖိုု ့ လိုုက္ၾကည့္ေတာ့ ေခ်ာင္ဒါ chowder လိုု ့ေခၚတဲ့ ခပ္ပ်စ္ပ်စ္ဟင္းရည္ကိုု ေပါင္မုုန္ ့ထဲ ထည့္ထားတဲ့ဟာကိုု ဝယ္ၾကတာေတြ ့လိုု ့ လိုုက္ဝယ္တယ္။ ေနာက္ ေလာ့စတာအစိမ္းကိုု သံပုုရာသီးညွစ္ၿပီး စားရတာ။ chowder ကိုု ဘယ္သူမွ မစားႏိုုင္ဘူး။ ကမ္းေၿခတေလွ်ာက္ ေလွ်ာက္ၾကည့္ေတာ့ အေဖက သမီးေရ ဒါ ေရငုုပ္သေဘၤာနဲ ့တူတယ္တဲ့။ ဟုုတ္ပါ့ ဖတ္ၾကည့္ေတာ့ ေရငုုပ္သေဘၤာတဲ့။ ေရငုုပ္သေဘၤာက တည္ေဆာက္ပံုုက ရိုုးရိုုးသေဘၤာေတြနဲ ့ မတူဘူး လံုုးလံုုးၾကီး။ အထဲမွာ ေရဒီယိုုခန္း၊ သေဘၤာသားေတြ ေနတဲ့အခန္း၊ ဗုုံးေတြထားတဲ့အခန္း။ ေယာက်ာ္း ၄၂ ေယာက္၊ ရက္ ၉၀၊ ေရတရက္မွ မခ်ိဳးရ 42 Men 90 days No bath။ အယ္ဘေနၿမိ ုု ့ကိုု သြားတုုန္းက ေတြ ့ခဲ့တဲ့ USS ဖ်က္သေဘၤာက ေရငုုပ္သေဘၤာေတြကိုု ဖ်က္ဆီးတာ။ ေရငုုပ္သေဘၤာရိွတယ္လိုု ့ မသကၤာရင္ ေရအနက္ဘယ္ေလာက္မွာ ေပါက္ကြဲဆိုုၿပီး ပစ္ခ်လိုုက္ရင္ အဲဒီဗံုုးေတြက သတ္မွတ္ထားတဲ့ ေရအနက္ေရာက္ရင္ ေပါက္ကြဲေတာ့တာပဲ။ ကြ်န္မ စိတ္ဝင္စားတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြထဲမွာ  ေရငုုပ္သေဘၤာပါတယ္။ ၁၀ နာရီခြဲေတာ့ ဆန္စဖန္စစၥကိုုေဘခရူစီးဖိုု ့ တန္းစီပါတယ္။ ဆန္ဖရန္စစၥကိုုၿမိ ုု ့ကိုု ၿဖတ္ေက်ာ္ၿပီး ဂိုုးဒင္းဂိတ္တံတားေအာက္ေၿခကေန တပတ္ၿပန္ပတ္ေမာင္းတဲ့ ခရူသေဘၤာေပၚကေန ၿမင္ရတဲ့ ဆန္ဖရန္စစၥကိုုၿမိ ုု ့၊ ဂိုုးဒင္းဂိတ္တံတား ရႈခင္းအင္မတန္လွတယ္။ တံတားအလယ္ေခါင္မွာ ၿမ ူေတြရစ္ဆိုုင္းေနလိုု ့ ၿမ ူေတြၾကားေတြထဲက အနီေရာင္တံတားၾကီး ထြက္လာတာ ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္လိုုပဲ။
San Francisco Bay Cruise စီးဖိုု ့ေစာင့္ဆိုုင္းေနစဥ္
တံတားေပၚကိုု ၿဖတ္ေက်ာ္ၿပီး တဖက္ၿခမ္းကဗ်ဳးပြိဳင့္မွာ ဓာတ္ပံုုရိုုက္ဖိုု ့ ရပ္ေပးပါတယ္။ ပထမဆံုုးေန ့မွာ ဒုုတိယအၿဖစ္ သြားေရာက္မယ့္ေနရာကေတာ့ ဆန္ဖရန္စစၥကိုုနဲ ့ ဆန္ဂရန္မန္တိုုၿမိ ုု ့ၾကားက ေနပါဗယ္လီ Napa Valley ဝုိင္ေတြထုုတ္လုုပ္တဲ့ အရပ္ပါ။ ဆန္ဂရန္မန္တိုုက ကယ္လီဖိုုးနီးယားရဲ ့ၿမိ ုု ့ေတာ္ေပမဲ့ ဆန္ဖရန္စစၥကိုု ပိုုၾကီးတယ္။ ေနပါဗယ္လီအရပ္ ေရာက္တာနဲ ့ ၿမင္ရတာက မ်က္စိတဆံုုး အတန္းလိုုက္ စနစ္တက်စိုုက္ထားတဲ့ စပ်စ္ၿခံစိုုက္ခင္းေတြပါ။ ေၿမအနီေရာင္မွာ စပ်စ္စိုုက္ခင္း စိမ္းစိမ္းေလးေတြကိုု အတန္းလိုုက္ ၿမင္ရတာ သီေပါ၊ ကေလာတိုု ့ဖက္ ေရာက္ေနသလိုုပဲ။ ေနပါဗယ္လီ ဝိုုင္ေတြက နာမည္ၾကီးတယ္။ ဆူနမ္တိုု ့ အိမ္မွာတုုန္းက ကြ်န္မတိုု ့ေတြ ပါတီပြဲ က်င္းပဖိုု ့ ဝိုုင္ဝယ္မယ္ဆိုုရင္ ေနပါဗယ္လီထြက္ ဝိုုင္ေတြပဲဝယ္တယ္။ ေစ်းခ်ိဳသလိုု အရသာလည္း မဆိုုးဘူး။ ဆိုုင္တဆိုုင္မွာ ဝိုုင္ၿမည္းၾကေတာ့ အေမက ဒီဝိုုင္ေတာ္ေတာ္ေကာင္းတာပဲတဲ့။ ေလယာဥ္ေပၚမွာ သူမ်ားေတြ ဝိုုင္ေသာက္လိုု ့ မွာေသာက္တာ ခါးလိုုက္တာတဲ့။ ေနာက္တစ္ေခါက္ တန္းစီမလားဆိုုေတာ့ မစီေတာ့ပါဘူး။ ဆိုုင္အေနာက္ဖက္က ပန္းၿခံေလးမွာ ဓာတ္ပံုုရိုုက္ၾကတယ္။ ေန ့လည္ဆိုုေတာ့ ေနရိွန္ၿပင္းတယ္။ ပထမဆံုုးေန ့မွာ ေနာက္ဆံုုးသြားေရာက္မယ့္ေနရာက တာဟိုုးေရကန္ Lake Tahoe ပါ။ ဆန္ဖရန္စစၥကိုုကေန မိုုင္ ၂၂၅ မိုုင္ေဝးၿပီး ကယ္လီဖိုုးနီးယားနဲ ့ နဗားဒါး Nevada ၿပည္နယ္ၾကားမွာ ရိွပါတယ္။ လိတ္ခ္တာဟိုုးဆိုုတာကိုု ပထမဆံုုးၾကားဖူးခဲ့တာက ၂၀၁၃ ဒီဇင္ဘာ ၈ ရက္ ေမရီလန္းကေန နယူးေယာက္ကိုု ေၿပာင္းလာတဲ့ေန ့ ဘတ္စ္ကားမွာ အတူတူထိုုင္တဲ့ အဘြားၾကီးက မေလးရွားတရုုတ္မ။ သူေရာက္ဖူးတဲ့ ႏိုုင္ငံေတြအေၾကာင္း ေမးၿမန္းေတာ့ အာဖရိကႏိုုင္ငံေတြကလြဲလိုု ့ ႏိုုင္ငံေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေရာက္ဖူးတယ္ မက္ဒါကာစကာေတာင္ ေရာက္ဖူးတယ္။
အီဂ်စ္၊ ဆီးရီးယားလည္း ေရာက္ဖူးတယ္။ အေမရိကန္ဗီဇာက ၁၀ ႏွစ္ရလိုု ့ ေလယာဥ္ခေတြ ေစ်းခ်ခ်ိန္ကိုုေစာင့္ၿပီး ၾကိ ုုတင္ဘြတ္ကင္လုုပ္။ သူတိုု ့အဘြားၾကီး ၃ ေယာက္ အေမရိကန္ကိုု ႏွစ္တိုုင္းလာလည္ေနတာ ဒီႏွစ္ေတာ့ အေရွ ့ဖက္ၿခမ္းကိုု လာလည္တာတဲ့။ အေနာက္ဖက္ၿခမ္းက ေရာက္ဖူးတဲ့ေနရာေတြထဲမွာ ဘယ္ေနရာကိုု အၾကိ ုုက္ဆံုုးလည္းေမးေတာ့ လိတ္တာဟိုုးတဲ့။ ၿမိ ုု ့ေလးက ေသးေသးေလး ဒါေပမဲ့ လိတ္တာဟိုုးေရကန္ေဘးမွာ တညအိပ္ခဲ့ရတာကိုု သူသေဘာအက်ဆံုုးတဲ့။ လိတ္တာဟိုုးေရကန္နား ေရာက္လာတာနဲ ့ ထင္းရွဴးေတာေတြ ၿမင္ရတယ္။ ေလမွာေတာင္ ထင္းရွဴးနံ ့ရတယ္လိုု ့ ခံစားမိတယ္။ လိတ္တာဟိုုးက အင္မတန္ သာယာပါတယ္ ေရကလည္း ၾကည္လင္ၿပာလဲ့ေနတာမ်ား ေအာက္ေၿခက ေက်ာက္စရစ္ခဲေတြ ငါးေသးေသးေလးေတြကိုု ၿမင္ရတယ္။ အေမက အင္းေလးကန္က ပိုုၾကီးတယ္တဲ့။ ငါးမွ်ား၊ စပိတ္ဘုုတ္စီး၊ ကႏူးေလွေလွာ္ဖိုု ့ သိပ္ေကာင္းတဲ့ေနရာ။ ေဆာင္းရာသီဆိုုရင္လည္း စကိတ္၊ စႏိုုးဘုုတ္တင္းတိုု ့ စီးလိုု ့ေကာင္းမယ့္ေနရာ။ ၁ နာရီေလာက္ပဲ အခ်ိန္ရေတာ့ လိတ္တာဟိုုးမွာ နာရီဝက္ေလာက္ပဲေနၿပီး Safeway မွာ ေစ်းဝယ္ၾကတယ္။ တိုုးဂိုုက္က ဟိုုတယ္မွာ မနက္စာ မေကႊ်းဘူး မနက္စာကိုု ဝယ္ထားလိုု ့ မွာထားတယ္။ အေဖက ၾကက္ေၾကာ္စားခ်င္တယ္ဆိုုလိုု ့ ဝယ္လိုုက္တာ ငန္လိုု ့တဲ့ မစားႏိုုင္ဘူး။ သူက စကၤာပူက KFC လိုု ေကာင္းမယ္လိုု ့ ထင္တာကိုုး။ ေရမွတ္ၿပီး ဝယ္လိုုက္တာ အခ်ိဳရည္ဘူးေတြ ၿဖစ္ေနတယ္။ ခ်ယ္ရီသီး၊ ငွက္ေပ်ာသီး၊ ပန္းသီး အသီးအႏွံကေတာ့ မ်ားမ်ားဝယ္ထားရတယ္။ ဒီေန ့ညအိပ္မဲ့ေနရာက နဗားဒါးၿပည္နယ္ ရီႏိုုၿမိ ုု ့က Sands Regency Reno ဟိုုတယ္ပါ။ ေဟာ္တယ္က အၾကီးၾကီး ကာဆီႏိုုေတြရိွတယ္။
အခန္းထဲ ပစၥည္းခ်၊ ေရမိုုးခ်ိဳးၿပီး ဘူေဖးစားဖိုု ့ သြားေတာ့ ၉  နာရီဆိုု ပိတ္ၿပီတဲ့။ ေအးရွန္းဆိုုင္စားခ်င္လိုု ့ ဘယ္မွာရႏိုုင္မလဲဆိုုေတာ့ နာရီဝက္ေလာက္ တကၠစီငွားစီးသြားရင္ေတာ့ ၂၄ နာရီလံုုးဖြင့္တဲ့ ေအးရွန္းဆိုုင္ ရိွတယ္တဲ့။ အစားတလုုတ္အတြက္ အဲဒီေလာက္ အခ်ိန္မေပးခ်င္၊ ပင္ပန္းလိုု ့ အိပ္ခ်င္ေနၿပီဆိုုေတာ့ ေအာက္ထပ္က မက္ဆီကန္ဆိုုင္မွာပဲ ထမင္းနဲ ့တူတဲ့ဟာ ဝယ္လိုုက္တယ္။ ထမင္းကလည္း လံုုးတီးဆန္ မာလိုု ့မစားႏိုုင္ဘူး။ ပဲမၾကိ ုုက္ ၾကက္သားကလည္း မဆလာေတြနဲ ့ဆိုုေတာ့ ဘယ္လိုုမွာ မစားႏိုုင္ဘူး။ ငွက္ေပ်ာသီးစားၿပီး ဗိုုက္ၿဖည့္ရတယ္။ အင္း ... အေမရိကားမွာ ခရီးသြားတဲ့အခါ အစားအေသာက္ ေတာ္ေတာ္ဒုုကၡေရာက္တာပဲ။ ငံၿပာရည္ေၾကာ္ယူလာေပမဲ့ ထမင္းမရိွေတာ့ စားလိုု ့မရ။ ေနာက္ဆိုု ခရီးသြားရင္ ထမင္းေပါင္းအိုုးေသးေသး၊ ဆန္ထုုပ္ပါ ယူသြားရမယ့္ပံုု။ ေတာင္ေတြ ပတ္လည္ဝိုုင္းေနေပမဲ့ ေၿမၿပန္ ့မွာရိွတဲ့ ရီႏိုုၿမိ ုု ့ေလးဟာ သဲကႏၱာရနဲ ့နီးေတာ့ ပူေလာင္အိုုက္စပ္တယ္။ နဗားဒါးၿပည္နယ္ရဲ ့ ဟိုုတယ္တိုုင္းမွာ ကာဆီႏိုုရိွသလိုုပဲ။ ဆန္ဖရန္စစၥကိုုနဲ ့ လိတ္တာဟိုုးကိုု သေဘာက်တယ္။ အေနာက္ဖက္သိုု ့ ခရီးသြားၿခင္း ဒုုတိယေန ့မွာေတာ့ ဘယ္ၿပည္နယ္ကိုုမ်ား ခရီးဆန္ ့မွာပါလိမ့္။
ေန ့လည္ ၁ နာရီ လက္မွတ္ဆိုုေပမဲ့ ေန ့လည္ ၁၁ နာရီေလာက္ကတည္း  အိမ္ကထြက္ပါတယ္။ နယူးေယာ့ခ္ကာမဟုုတ္ေတာ့ လမ္းၿမန္ၿမန္ မေလွ်ာက္ႏိုုင္ဘူးကိုုး။ လစ္ဘာတီဖယ္ရီဂိတ္မွာလည္း လူေတြၾကိတ္ၾကိတ္တိုုးေနတာပဲ။ အြန္လိုုင္းကေနဝယ္ထားတဲ့ အီးတစ္ကဒ္နဲ ့ လက္မွတ္သြားထုုတ္၊ Reserved Line ဆိုုေတာ့ အၾကာၾကီး တန္းစီစရာ မလိုုဘူး၊ လံုုၿခံ ုုေရးစစ္တာကေတာ့ ေလဆိပ္မွာလိုုပဲ အိုုင္ပတ္၊ ကင္မရာ၊ ဖုုန္း၊ ေသာ့၊ ခါးပတ္ အကုုန္ဗန္းထဲထည့္ၿပီး စကန္ဖတ္တယ္။ ဖိနပ္ခႊ်တ္ရလား မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ သေဘၤာက လူ ၃၀၀ ေလာက္ ဆန္ ့တယ္လိုု ့ထင္ပါတယ္။ လြတ္လပ္ေရးရတဲ့အထိမ္းအမွတ္အၿဖစ္ ၿပင္သစ္ကေန အေမရိကန္ကိုု ခ်စ္ၾကည္ေရးလက္ေဆာင္အၿဖစ္ ေပးအပ္တာပါ။ ႏွစ္ေပါင္း ၁၀၀ ေက်ာ္ၿပီ ခုုေတာ့ နယူးေယာ့ခ္ရဲ ့ အမွတ္အသားေပါ့။ ေရာက္တာနဲ ့ သစ္ပင္ရိပ္မွာထိုုင္ၿပီး အေမာေၿဖၾကတယ္။ သူမ်ားေတြ လီမြန္နိတ္ေသာက္ေနတာေတြလိုု ့ ဝယ္ေသာက္တာ ေကာင္းသား။ သားအဖႏွစ္ေယာက္ စကားေကာင္းေနၾကတုုန္း အေမက ေလွ်ာက္ၾကည့္ေနတယ္။ ႏိုုင္အာဂရာတုုန္းကိုု စြတ္သြားမလားထင္တာ မသြားဘူး။ လစ္ဘာတီရုုပ္တုု၊ နယူးေယာ့ခ္စကိုုင္းလိုုင္းနဲ ့ ဓာတ္ပံုုရိုုက္တယ္။ အထပ္ကိုု တက္လိုု ့ရတယ္ သမီးတခါမွ မတက္ဖူးဘူး တက္ရေအာင္။ အိတ္၊ မုုန္ ့ ဘာမွသယ္လိုု ့မရဘူး ေလာ့ကာထဲမွာ တနာရီ ၂ က်ပ္ႏႈန္းနဲ ့ အပ္ရတယ္။ ေအာက္ေၿခကလည္း ထုုထည္ေတာ္ေတာ္ၾကီးတာပဲ။
ဓာတ္ေလွကားေစာင့္ေနတာၾကာလိုု ့ အေပၚထပ္ကိုု ၁၀ မိနစ္တဲ့ ေလွကားနဲ ့ပဲ တက္ရေအာင္။ အမ္မေလး .... ဘယ္ကသာ ၁၀ မိနစ္ ကမွာလဲ မိနစ္ ၂၀ ေလာက္ တက္လိုုက္ရတယ္။ ၿမင့္လိုုက္တာ ၅ ထပ္လိုု ့သာဆုုိတယ္ ကြန္ထရပ္တိုုက္ ၁၀ ထပ္ေလာက္ ၿမင့္တယ္။ လူလိမ္ေတြ၊ လူညာေတြ ၁၀ မိနစ္လိုု ့ ညာတယ္။ အေပၚထပ္ကေန ၿမင္ကြင္းက ေတာ္ေတာ္လွတယ္။ ေနရာက်ဥ္းက်ဥ္းေလးမွာ ကိုုယ့္ကိုုယိုု ့ေပး၊ ကပ္ေပးၿပီး ေရွာင္ရွားရတယ္။ အေပၚကိုုတက္မွ ထုုထည္ဘယ္ေလာက္ ၾကီးမားမွန္း သိတယ္။ လစ္ဘာတီရုုပ္တုုမွာ ေခါင္းအထိ တက္လိုု ့ရတယ္ ဓာတ္ေလွကားနဲ ့ေတာ့ မဟုုတ္ဘူး ေလွကားထစ္ေတြနင္းၿပီး တက္ရမွာ။ လစ္ဘာတုုရုုပ္တုုေအာက္ေၿခကိုုေတာင္ ဒီေလာက္တက္ရတာ ေခါင္းအထိ ဆိုုရင္ေတာ့ ဟမ္မေလး ... မတက္ေတာ့ပါဘူး။ ဗိုုက္ဆာလာလိုု ့ အဲဒီမွာပဲ ေန ့လည္စာ စားၿဖစ္တယ္ အေမရိကန္စာေပမဲ့ အေဖတိုု ့ စားႏိုုင္သားပဲ။ ၿပန္ဖိုု ့ Q တန္းၾကီးက အရွည္ၿပီး ၁၀၊ ၁၅ မိနစ္ေလာက္ပဲ ေစာင့္ရပါတယ္။ Ellis Island ကိုု ဝင္ကပ္ပါတယ္ အေဖတိုု ့ ဥေရာပကလူေတြ အေမရိကန္ကိုု ေရႊ ့ေၿပာင္းလာေတာ့ ဂရင္းကဒ္ထုုတ္ေပးတဲ့ လူဝင္မႈၾကီးၾကပ္ေရးရံုုးက အဲလစ္အိုုင္လန္မွာေပါ့။ တက္ၾကည့္ၾကဦးမလား ေတာ္ၿပီ ေညာင္းတယ္ အေရးၾကီးတဲ့ လစ္ဘာတီကိုု ေရာက္ၿပီးၿပီပဲ။ ပင္ပန္းလိုု ့ ရထားေပၚမွာ အိပ္လိုုက္ၾကတာ။ ဇူလိႈင္ ၂၃ အဂၤါေန ့မွာေတာ့ ဘြဲ ့ဓာတ္ပံုုသြားရိုုက္ၾကတယ္။ ေနာက္ႏွစ္ရက္မွာသြားမယ့္ ကယ္လီဖိုုးနီးယားခရီစဥ္အတြက္ စထြက္မယ့္ ဆန္ဖရန္စစၥကိုုၿမိ ုု ့ အပူခ်ိန္ကိုုၾကည့္ေတာ့ ၆၀ ဖာရင္ဟိုုက္ ေက်ာ္ေက်ာ္ေလးပဲ ရိွပါလား။ နယူးေယာ့ခ္ထက္ေတာင္ ေအးေနေသးတယ္။
မၿဖစ္ဘူး ဘြတ္ဖိနပ္နဲ ့ အေႏြးထည္ ဝယ္ရမယ္။ ဘြဲ ့ဓာတ္ပံုုရိုုက္ၿပီးေတာ့ Skechers မွာ ဘြတ္ဖိနပ္ဝယ္၊ အေမ့ဖိနပ္ကိုုၾကိ ုုက္လိုု ့ ကြ်န္မပါ လိုုက္ဝယ္။ အေႏြးထည္အတြက္ ၃၄ လမ္းက ေမစီစတိုုးမွာရွာေတာ့ ၄ ထပ္ညႊန္လိုုက္၊ ၆ ထပ္ညႊန္လိုုက္နဲ ့၊ ေႏြရာသီဆိုုေတာ့ အေႏြးထည္က သိပ္မရိွဘူး။ ၄၂ လမ္းနဲ ့ Fifth Avenue အမွတ္ငါးလမ္းမၾကီးက Zara ဇာရာမွာ အေဖ့အတြက္ အေႏြးထည္၊ အေမ့အတြက္ အေႏြးထည္၊ ကြ်န္မရဲ ့ ဦးထုုပ္ကားကားၾကီးကိုု ေဆာင္းေနရတဲ့ အေဖ့အတြက္ ဦးထုုပ္တစ္လံုုးဝယ္တယ္။ ကိုုင္း .... အေနာက္ဖက္သိုု ့ ၇ ရက္ခရီးအတြက္ ရယ္ဒီ။ အေဖက အစားအေသာက္ ဒုုကၡေတြ ့လိုု ့ ဗာလေခ်ာင္ေၾကာ္ ၊ ပုုဇြန္ငံၿပာရည္ေၾကာ္တစ္ဗူး ယူသြားမယ္တဲ့။ ပိုုက္ဆံေတာ္ေတာ္ကုုန္မယ့္ခရီးမိုု ့လိုု ့ အေဖတိုု ့က မသြားခ်င္ေပမယ့္ အားလံုုးစီစဥ္ထားၿပီးတာက တစ္ခ်က္၊ မႏွစ္က ဆူနမ္တိုု ့မိဘေတြ ဘြဲ ့ႏွင္းအတြက္လာေတာ့ ဆူနမ္က သူ ့မိဘေတြကိုု ဂရမ္းကမ္ညမ္၊ လာ့စ္ဗီးဂတ္စ္ေတြကိုု ပိုု ့ေတာ့ အေနာက္ဖက္ကိုု တေခါက္မွ မေရာက္ဖူးတဲ့ ကြ်န္မက အရမ္းသြားခ်င္တယ္။ မၾကာေသးခင္ကမွ ဝိုုင္းအစ္မႏွစ္ေယာက္ ယူအက္စ္ကိုု လာလည္လိုု ့ ကယ္လီဖိုုးနီးယားဖက္ကိုု တပတ္ခရီးထြက္ထားေတာ့ အေနာက္ဖက္ၿခမ္းကိုု သြားလည္ရေအာင္လိုု ့ေၿပာရင္ ဝိုုင္းက လိုုက္မွာမဟုုတ္။ မိဘေတြနဲ ့မွ မဟုုတ္ရင္ ကယ္လီဖိုုးနီးယားဖက္ကိုု ေရာက္မယ့္ကိန္း မၿမင္ေတာ့ သြားဖိုု ့အတင္းစီစဥ္ထားရတာမလား။ ဇြန္ ၂၄ နယူးေယာ့ခ္ကေန ဆန္ဖရန္စစကိုုဆီ ထြက္မဲ့ေလယာဥ္က ေန ့လည္ ၂ နာရီဆိုုေတာ့ ေန ့လည္ ၁၁ နာရီေလာက္မွာ အိမ္ကထြက္ပါတယ္။
ေလဆိပ္ကိုု တကၠစီမငွားဘဲ ရထားစီးသြားဖိုု ့ စီစဥ္ထားတယ္။ ကြ်န္မအိမ္နားက ရထားဘူတာမွာက ဓာတ္ေလွကား မရိွေတာ့ လက္ေက့အိတ္ကိုု အေဖက အေပၚကေနဆြဲ ကြ်န္မက ဘီးႏွစ္ဖက္ကိုု ကိုုင္ၿပီးတင္ရတယ္။ ဟူး .... တကၠစီခ သက္သာခ်င္ေတာ့ ပင္ပန္းလိုုက္တာ။ အၿပန္က်ရင္ေတာ့ တကၠစီပဲစီးေတာ့မယ္။ အိမ္နားကေန 7 ရထားႏွစ္ဘူတာစီးၿပီး ဂ်က္ဆင္ဟိုုက္အၿမန္ဘူတာမွာ အၿမန္ရထား E စီး။ ေကာင္းကင္ရထားစီးၿပီး တာမင္နယ္ ၇ ဆီ သြားရပါတယ္။ ေကာင္းကင္ရထားခ ၅ က်ပ္ကိုု MetroCard နဲ ့ ေပးလိုု ့ရတယ္။ စကၤာပူမွာေတာ့ ေကာင္းကင္ရထားေတြက ဖရီးနဲ ့တူတယ္။ တာမင္နယ္ ၇ ေရာက္ေတာ့ United Airlines မွာ ခ်က္ကင္ဝင္။ TSA စစ္ဖိုု ့မလိုုေတာ့ ခါးပတ္၊ အေႏြးထည္၊ ဖိနပ္၊ နာရီ၊ ဖုုန္း၊ အိုုင္ပတ္၊ ကြန္ပ်ဴတာ၊ ေသာ့ေတြကိုု ခႊ်တ္ၿပီး ဗန္းထဲထည့္စစ္ရမလိုုဘူး။ စကန္ဖတ္တဲ့ေနရာကိုုသြားၿပီး လူကိုုစကန္ဖတ္ရံုုပဲ။ နယူးေယာ့ခ္ကေန ေန ့လည္ ၂ နာရီ ထြက္ေပမဲ့ ဆန္စဖရန္စစၥကိုု ညေန ၅ နာရီ ေရာက္မွာပါ။ ေလယာဥ္စီးခ်ိန္ ၆ နာရီၾကာၿပီး ပစိဖိတ္တိုုင္းဇုုန္မွာရိွတဲ့ ဆန္ဖရန္စစၥကိုုက နယူးေယာ့ခ္ထက္ ၃ နာရီတိတိ ေနာက္က်ပါတယ္။ ေလယာဥ္ေပၚမွာ ကြ်န္မတိုု ့ေတြ အတူတူ မထိုုင္ရဘူး။ ေလယာဥ္မယ္လာေတာ့ အေဖနဲ ့အေမကိုု ေရတခြက္ေပးဖိုု ့ အကူအညီေတာင္းရတယ္။ အေဖက လိေမၼာ္ရည္ေတာင္ ေသာက္လိုုက္ေသးတယ္ဆိုုပဲ။ အေဖ လိေမၼာ္ရည္ကိုု ဘယ္လိုုေတာင္းသလဲေမးေတာ့ လက္ညိႈးထိုုးၿပလိုုက္တာေပါ့တဲ့။ အေဖက သူမ်ားေတြ ေခါက္ဆြဲဝယ္စားၾကတာ ေတြ ့တယ္သမီးတဲ့။ ေလယာဥ္ေပၚက အစားအေသာက္ေတြက ေကာင္းမယ္လိုု ့မထင္။ ခ်ယ္ရီသီး၊ ပန္းသီး၊ ငွက္ေပ်ာသီး၊ ၾကက္သားမုုန္ ့ ကြ်န္မတိုု ့မွာ ရိကၡာအၿပည့္အစံုုပါတယ္။
ဆန္ဖရန္စစၥကိုုေလဆိပ္ကေန ၿမိ ုု ့ထဲကိုု ေကာင္းကင္ရထား ရိွသလားဆိုုတာ အင္တာနက္မွာ ရွာေဖြမထားေတာ့ တကၠစီပဲ စီးလိုုက္ပါတယ္။ တကၠစီဆရာက ကယ္လီဖိုုးနီးယားမွာ မိုုးေခါင္ေနတာ ေလးႏွစ္ရိွၿပီတဲ့။ အပင္ေတြက အေရွ ့ဖက္ကလိုု စိမ္းစိမ္းစိုုစိုု မရိွဘဲ ေၿခာက္ေၿခာက္ေသြ ့ေသြ ့ ေလကလည္း ပူတယ္။ အိမ္ေခါင္မိုုးေတြကလည္း ခပ္ခႊ်န္ခႊ်န္မဟုုတ္ဘဲ အမိုုးမပါသလိုုဘဲ။ ကယ္လီဖိုုးနီးယားဖက္မွာ ငလ်င္လႈပ္ေလ့ရိွေတာ့ အထပ္အၿမင့္ၾကီးေဆာက္လုုိ ့ မရဘူး။ ေရကိုုလည္း ေခႊ်တာရတယ္ သတ္မွတ္ထားတဲ့လစ္မစ္ ေက်ာ္သြားရင္ ၃ ဆ ေစ်းတက္တယ္။ ဒုုတိယအဆင့္ သတ္မွတ္ထားတဲ့လစ္မစ္ ေက်ာ္သြားရင္ ေရကိုုၿဖတ္ၿပီတဲ့။ ပိုုက္ဆံရိွရင္ေတာင္ ေရကိုုသံုုးခ်င္တိုုင္း သံုုးလိုု ့မရတဲ့ဘဝ။ ဟိုုင္းၾကီးရြာသစ္ကေန စံၿပရြာကိုုေၿပာင္းေတာ့ ကြ်န္မတိုု ့အိမ္က ကမ္းနားမွာ။ ရြာထဲက ေရတြင္းနဲ ့ ေတာ္ေတာ္ေဝးတယ္။ ေရထရက္ေတြဆိုုရင္ ရြာထဲကိုု ေလွနဲ ့သြားၿပီး အဝတ္ေလွ်ာ္၊ ၿပန္လာရင္ ယိုုးဒယားဖိုုင္ဘာပံုုး ၂ ပံုုးနဲ ့ ေရအၿပည့္သယ္လာရတယ္။ ဆန္ေဆးေရေတြဆိုု လႊင့္မပစ္ရဘူး ပန္းကန္အၾကမ္းေဆးဖိုု ့ ထားရတယ္။ ေရရွားတဲ့ဒုုကၡကိုု ခံစားဖူးေတာ့ ကိုုယ္ခ်င္းစာပါတယ္။ ခုုေတာ့ အေဖတိုု ့ဦးေဆာင္မႈနဲ ့ ဘုုန္းၾကီးေက်ာင္းကေန ေရပိုုက္ေတြနဲ ့ သြယ္ထားတယ္။ ႏွစ္ရက္ၿခားတခါ ေရလာရင္ ရာဝင္အိုုးဘယ္ႏွစ္အိုုးလိုု ့ ေၿပာလိုုက္ရံုုပဲ။ ဟိုုတယ္က ၿမိ ုု ့လယ္ေခါင္မွာရိွတဲ့ Witcomb ဟိုုတယ္ သမိုုင္းဝင္ဟိုုတယ္ေတြထဲက တစ္ခုုပါတဲ့။
ညေနစာစားဖိုု ့ အာရွဆိုုင္ေမးေတာ့ ဟိုုတယ္က ေၿမပံုုနဲ ့တကြ ညႊန္ေပးလိုုက္တယ္။ South Market က Basil ယိုုးဒယားဆိုုင္၊ အဲဒီဆိုုင္မွာ လူၿပည့္ေနရင္ လမ္းတဖက္ၿခမ္းက ယိုုးဒယားဆိုုင္ကိုု သြားပါတဲ့။ ၃ ဘေလာက္သာဆိုုတယ္ တစ္ဘေလာက္ ဆိုုတာမ်ား အေဝးၾကီး။ ေအးကလည္းေအး အေႏြးထည္ေတြ၊ ဘြတ္ဖိနပ္ေတြ စီးလာတာ မွန္သြားတယ္။ Basil ဆိုုင္ကိုုေတြ ့ေတာ့ လမ္းမတဖက္ၿခမ္းမွာ လမ္းအဆံုုးထိေအာင္သြားၿပီး လူကူးမ်ဥ္းၾကားက ကူးမယ္ဆိုုရင္ အေဝးၾကီးေလွ်ာက္ရမွာ။ နယူးေယာ့ခ္ကာပီပီ ဟိုုၾကည့္ဒီၾကည့္ ကားရွင္းရင္ ကူးလိုုက္တာေပါ့။ အစားအေသာက္က ေတာ္ေတာ္ေကာင္းပါတယ္။ တုုန္ယမ္းဟင္းခ်ိဳက ခ်ဥ္စုုတ္ေနလိုု ့ မေသာက္ႏိုုင္တာကလြဲရင္။ ေအးလြန္းလိုု ့ ဟိုုတယ္ကိုုအၿပန္ ကြ်န္မတိုု ့ေတြ ေၿပးရေသးတယ္။ မနက္ၿဖန္မနက္ ၉  နာရီ Fisherman Sharf မွာ ေစာင့္ေနပါလိုု ့တစ္ကဒ္မွာသာပါတာ တိုုးဂိုုက္ဆီက ဘာမတ္ေဆ့စ္မွမရလိုု ့ စိတ္ပူမိေသးတယ္။ ဘယ္ကိုုဆက္သြယ္ရမွန္းမသိ။ အေနာက္ဖက္သိုု ့ခရီးသြားၿခင္း ၇ရက္ခရီးစဥ္အေၾကာင္း ေနာက္အပိုုင္းေတြက်မွ တင္ပါဦးမယ္။
မနက္ ၇ နာရီ ႏိုုင္အာဂရာ ေရတံခြန္ဆီသြားေတာ့ Niagara in-depth tour မလိုုက္တဲ့သူေတြကိုု food court ေရွ ့မွာခ်ေပးခဲ့ၿပီး ၉  နာရီခြဲမွာ Maid of the mist စီးဖိုု ့ လာေခၚမယ္တဲ့။ ႏိုုင္အာဂရာၿမစ္က ကေနဒါနဲ ့ယူအက္စ္ကိုု နယ္နမိတ္ၿခားထားတဲ့ ၿမစ္ပါ။ ဝိုုင္ဖိုုင္မွာ ကေနဒါလိုုင္းေတြ ေတြ ့ရတယ္။ ကေနဒါဖက္က ေရအားလွ်ပ္စစ္ထုုတ္တဲ့ ေရကာတာကိုု ေတြ ့ရပါတယ္။ ယူအက္စ္ဖက္မွာလည္း ရိွတယ္တဲ့ ကြ်န္မတိုု ့ကားေအာက္ဖက္ဆိုုေတာ့ မၿမင္ရဘူး။ Whirlpool State Park မွာ ခဏရပ္ေပးပါတယ္။ ေရေတြက အၿမင့္ကေန စီးဆင္းေတာ့ ဝဲဂယက္ေတြ ထေနတဲ့ေနရာမွာ ေအာက္စီဂ်င္ ပိုုမ်ားတယ္။ အဲဒီေတာ့ အဲဒီမွာ ဖမ္းမိတဲ့ငါးေတြက အရသာရိွတယ္ အရသာအရိွဆံုုးလိုု ့ေတာင္ ဆိုုရမယ္တဲ့။ ပေရာ္ဖက္ရွင္နယ္ water rafting သမားေတြဆိုု အဲဒီမွာ လာေလ့က်င့္ၾကတယ္တဲ့။ ၁၅ မိနစ္ေလာက္ေမာင္းရင္ ႏိုုင္အာဂရာခံတပ္ေဟာင္းကိုု ေရာက္ပါတယ္။ လက္မွတ္ၿပရင္ လက္ဖမိုုးေပၚမွာ လိပ္ၿပာတံဆိပ္တံုုး ထုုေပးတယ္။ ဘယ္ခံတပ္က ၿဗိတိသွ်ခံတပ္လိုု ့ထင္သလဲလိုု ့ တိုုးဂိုုက္ကေမးေတာ့ သရဖူတံဆိပ္ရိွတဲ့ခံတပ္က ၿဗိတိသွ်ေတြ ေဆာက္ခဲ့တာေနမွာ။ မမွန္ဘူး အဲဒါ ၿပင္သစ္ေတြ ေဆာက္ခဲ့တာ ေနာက္ေတာ့ ၿဗိတိသွ်ေတြက လူေတြတက္ၾကည့္လိုု ့ရေအာင္ အထပ္ပါတဲ့ခံတပ္ ထပ္ေဆာက္တယ္။ ဒီမွာ ၿဗိတိသွ်ေတြ၊ ၿပင္သစ္ေတြ ေဒသခံအေမရိကန္အင္ဒီးယန္းဆီကေန ဝက္ဝံေရတိုု ့ဘာတိုု ့ကိုု ေစ်းေပါေပါနဲ ့ဝယ္ၿပီး ၿပန္ေရာင္းၾကတာေပါ့။
အဲဒီေနရာမွာ ေအာက္ဆီဂ်င္ ပိုုမ်ားလိုု ့ အဲဒီက ငါးေတြက အရသာ အရိွဆံုုး
ပေရာ္ဖက္ရွင္နယ္ rafting သမားေတြ လာေလ့က်င့္တဲ့ ေနရာပါတဲ့
အရင္ေခတ္တုုန္းက အေမရိကန္စစ္သည္ေတာ္ေတြဝတ္တဲ့ အဝတ္အစား ဝတ္ထားတဲ့ ေကာင္ေလးသံုုးေယာက္ကိုု ေတြ ့တယ္။ ဟိုုးတုုန္းက ေသနတ္က ခုုေခတ္လိုု က်ည္ဆံနဲ ့ပစ္ရတာ မဟုုတ္ဘူး။ gun power မႈန္ ့ကိုု အလံုုးၿဖစ္ေအာင္လုုပ္ၿပီး ပစ္ရတာ အသံလည္း အရမ္းၿမည္တယ္။ ေသနတ္ပစ္မယ့္ေနရာမွာ လူေတြရိွေနလိုု ့ လူရွင္းေအာင္ ေစာင့္ရတယ္။ ပထမအၾကိမ္ပစ္တာ ေပါင္ဒါမႈန္ ့မထြက္လိုု ့ ဒုုတိယအၾကိမ္ပစ္မွ ၿမည္တယ္။ ၿပီးေတာ့ စစ္သားေလးက ဓာတ္ပံုုတြဲရိုုက္ဖိုု ့ ဖိတ္ေခၚတယ္ ရွက္မေနပါနဲ ့တဲ့။ ခံတပ္ေပၚကိုု တက္ၾကည့္ၾကလိုု ့ စစ္သားေလးက ေအာက္ဆင္းၾကပါလိုု ့ လွမ္းေအာ္တယ္။ ႏိုုင္အာဂရာခံတပ္ေဟာင္း ေဘးမွာရိွတဲ့ Lake Ontario လိက္ခ္အြန္ေတရီအိုုဟာ ၾကီးလြန္းလိုု ့ ပင္လယ္လိုု ့ေတာင္ ထင္ရတယ္။ ငါးမွ်ားေနတဲ့ ဘုုတ္ကေလးေတြ ေတြ ့တယ္။ ရာသီဥတုု ေကာင္းမြန္ေနေတာ့ ကေနဒါႏိုုင္ငံ တိုုရြန္တိုု Toronto ၿမိ  ုု ့ စကိုုင္းလိုုင္း skyline ကိုု ပ်ပ်ေလး လွမ္းၿမင္ရတယ္။ ေရကန္နားဆိုုေတာ့ ေနပူေပမယ့္လည္း ေလတိုုက္ရင္ ေအးတယ္။ ခံတပ္က အခန္းေတြကိုု ေလွ်ာက္ၾကည့္ၾကတယ္။ ဒီအခန္းက ပစၥည္းသိုုေလွာင္ခန္း၊ ဒီအခန္းက အိပ္ခန္း၊ ဒီအခန္းက ထမင္းစားခန္း၊ ဒီအခန္းက ထမင္းခ်က္တဲ့အခန္း ၿဖစ္ရမယ္။ ထင္းမီးနဲ ့ခ်က္ၿပ ုုတ္တာကိုု ခုုေခတ္အေမရိကန္ကေလးေတြ ဘယ္ၿမင္ဖူးပါ့မလဲ။ ဘာဘီက်ဴးကင္ရင္ မီးေသြးနဲ ့ ကင္ရတာေလာက္ပဲ သိမွာ။ အခန္းတခန္းေရာက္ေတာ့ ဘာမွန္းမသိတဲ့ သံပံုုးၾကီးကိုုၾကည့္ၿပီး ဘာၿဖစ္မလဲလိုု ့ ခန္ ့မွန္းၾကတယ္။
ပင္လယ္လိုု ့ ထင္ရတဲ့ Lake Ontario ရာသီဥတုုေကာင္းလိုု ့ ကေနဒါႏိုုင္ငံ တိုုရြန္တိုုၿမိ ုု ့ စကိုုင္းလိုုင္းကိုု ပ်ပ်ေလး ၿမင္ရတယ္
ေၾသာ္...သိသြားပံုုရတဲ့ တရုုတ္ၾကီးကိုု what is that လိုု ့ေမးေတာ့ နားမလည္ဘူး sheme ရွံမား ဘာလဲလိုု ့ တရုုတ္လိုုေမးေတာ့ တရုုတ္လိုု ၿပန္ေၿဖတယ္။ ကြ်န္မက နားမလည္ဘူးလိုု ့ ေခါင္းခါၿပတယ္ ဒီေတာ့ သူက လက္ဝါးႏွစ္ဖက္ေထာင္ၿပီး မီးကင္တဲ့ပံုု လုုပ္ၿပတယ္။ ေၾသာ္... ဟီတာ အပူေပးစက္လိုု ့ ေၿပာခ်င္တာ ၿဖစ္ရမယ္။ ခံတပ္ကအၿပန္မွာ ကေနဒါဖက္နဲ ့ ဓာတ္ပံုုရိုုက္ၾကေတာ့ မိသားစုုပံုု ရိုုက္ခ်င္လိုုက္တာ ေနာက္ကတရုုတ္ၾကီးကိုု အကူအညီ ေတာင္းရမယ္။ အေၿမာက္နဲ ့ လင္မယားႏွစ္ေယာက္ အၿပန္အလွန္ ပိုု ့စ္အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ ့ ရိုုက္ေနတာ ေတြ ့တယ္မလား။ အကူအညီေတာင္းဖိုု ့ ေနေနသာသာ သူတိုု ့ဘာသာ ရႈပ္ရွပ္ခတ္ေနတာပဲ။ တရုုတ္ၾကီးက ကင္မရာေပးတဲ့ပံုု လုုပ္ၿပေတာ့ သူတိုု ့ကိုု ဓာတ္ပံုုရိုုက္ခိုုင္းတာလားေပါ့။ ေနာက္မွ ကြ်န္မတိုု ့ကိုု ရိုုက္ေပးမလိုု  ့ဆိုုတာ သေဘာေပါက္သြားတယ္။ ကြ်န္မတိုု ့ ၿမန္မာလိုု ေၿပာေနတာကိုု သူ ဘယ္လိုုလုုပ္ နားလည္ပါလိမ့္။ ၉  နာရီခြဲမွာ Maid of the Mist စီးဖိုု ့ တန္းစီၾကတယ္။ မိုုးကာအၿပာေလးေတြ ဝတ္ရတယ္ ကေနဒါဖက္က အနီေရာင္။ ႏိုုင္အာဂရာၿမစ္ေရက စိမ္းညိႈ ့ေနတာပဲ စင္ေရာ္ေတြမွ အမ်ားၾကီး။ Horseshoe ေရတံခြန္မွာ Cave of the winds အဝါေရာင္မိုုးကာအကၤ ီ် ဝတ္ထားတဲ့သူေတြ ေတြ ့တယ္။ Cave of the winds က ေရတံခြန္ေအာက္ေၿခဆီကိုု ေလွကားထစ္ေတြနဲ ့ တက္ရၿပီး တေဝါေဝါ က်ေနတဲ့ ေရတံခြန္နား သြားတာပါ။ အဲဒီကိုုသြားရင္ သူတိုု ့ဆီကဖိနပ္ကိုု မစီးဘဲနဲ ့ ဝင္ခြင့္မၿပ ုုဘူး။ ၂၀၁၃ မန္မိုုရီယမ္ေဒးပိတ္ရက္ ႏိုုင္အာဂရာကိုုသြားတုုန္းက Cave of the winds ဆီသြားဖုုိ ့ တန္းစီေနတုုန္း ပထမဆံုုး သတိထားမိသူက ရာမား။
Horseshoe Falls,  Cave of the Winds
ဘာလိုု ့ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား အဲဒီဖိနပ္ကိုု စီးထားပါလိမ့္ အေၾကာင္းရိွလိမ့္မယ္။ သြားစံုုစမ္းေတာ့ အဲဒီဖိနပ္မစီးဘဲ ဝင္ခြင့္မၿပ ုုဘူးတဲ့။ ကြ်န္မတိုု ့ဖိနပ္နဲ ့ဆိုုရင္ ေရစိုုေနတဲ့ၾကမ္းၿပင္မွာ ေခ်ာ္လဲမွာ စိုုးလိုု ့နဲ ့တူတယ္။ ဖိနပ္ေလးက ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ၾကိ ုုးသိုုင္းဖိနပ္ေလး။ ႏိုုင္အာဂရာေရတံခြန္က ကမၻာ့ထူးဆန္းအံ့ဖြယ္ထဲမွာ ပါဝင္ပါတယ္။ လူေတြ အၿမဲၾကိတ္ၾကိတ္တိုုးေနတဲ့ ေနရာတစ္ခုုေပါ့။ food court မွာ ေန ့လည္စာအၿဖစ္ အိႏိၵယစာစားတယ္ နံလိုု ့တဲ့ မစားႏိုုင္ဘူး။ တရုုတ္စာလည္း မစားႏိုုင္၊ ကုုလားစာလည္း မစားႏိုုင္၊ အေမရိကန္စာလည္း မစားႏိုုင္နဲ ့ ယူအက္စ္မွာ အေဖတိုု ့ ခရီးသြားတဲ့အခါ  အစားအေသာက္ဆင္းရဲတယ္။ ႏိုုင္အာဂရာေရတံခြန္ကေန အေရွ ့ေတာင္ဖက္စူးစူး မိုုင္ ၄၀၀၊ ၆ နာရီခြဲေလာက္ေမာင္းရင္ နယူးေယာ့ခ္စီးတီးကိုု ေရာက္ပါတယ္ ယာဥ္ေၾကာမပိတ္ရင္ေပါ့။ ၂ နာရီခြဲတခါ Rest Area ေတြမွာ rest room အတြက္  ၁၅ မိနစ္ေလာက္ ရပ္ေပးပါတယ္။ ကြ်န္မေဘးမွာထိုုင္တဲ့ အိႏိၵယအမ်ိဳးသမီးက ေနမေကာင္းၿဖစ္လိုု ့ အိမ္သာသြားခ်င္ေနတာ။ ေအာင့္ထားရလိုု ့ နဖူးေပၚမွာ ေခႊ်းေတြထြက္။ သူ ့အမ်ိဳးသားက နီးစပ္ရာအိမ္သာမွာ ရပ္ေပးဖိုု ့ ေမတၱာရပ္ခံေတာ့ တိုုးဂိုုက္မေလးေတြက ကားသမားကိုုေၿပာ။ ကားသမားက ဒီလိုုဟိုုင္းေဝးလမ္းမၾကီးမွာ အိမ္သာဘယ္မွာရိွပါ့မလဲ မင္းတိုု ့အိမ္သာရိွမယ့္ေနရာၿမင္လား ၂ နာရီခြဲတခါ ရပ္ေပးေနတာပဲ မေအာင့္ႏိုုင္ဘူးလားနဲ ့ ဆူပူၾကိမ္းေမာင္းေတာ့တာပဲ စကားေၿပာတာ ရုုိင္းလိုုက္တာ။
တိုုးဂိုုက္ေတြလည္း ဘာမွမတတ္ႏိုုင္တာကိုု သိသြားတဲ့ အိႏိၵယၾကီးက တိုုးဂိုုက္မေလးဆီက အိမ္သာေသာ့ေတာင္းၿပီး ကားေပၚက အိမ္သာကိုု သံုုးလိုုက္တယ္။ ကားေပၚမွာ အိမ္သာပါေပမယ့္ တကယ့္အေရးေပၚမွပဲ သံုုးရပါ့မယ္တဲ့။ တခါသံုုးၿပီးရင္ ကားထဲမွာ သံုုးရက္ေလာက္ နံေနတတ္လိုု ့တဲ့။ ကြ်န္မတိုု ့ကေတာ့ ကားေပၚမွာအိပ္လိုုက္၊ ငိုုက္လိုုက္၊ ေဘးကရႈခင္းေတြကိုု ၾကည့္လိုုက္။ ကန္တက္ကီနဲ ့ေမရီလန္းၿပည္နယ္ေတြမွာေနတုုန္းက ကားေမာင္းရေတာ့ အေဖက သိပ္စိတ္ပူတာ။ ကန္တက္ကီၿပည္နယ္ လူဝီဗီလ္ၿမိ ုု  ့က ဒီစီဟိုုင္းေဝး Dixie Highway အၿမန္ႏႈန္း ၆၅ ကိုု ၇၅ ၊ ၈၀ မိုုင္နဲ ့ ေမာင္းတာအေဖရလိုု ့ေၿပာေတာ့ စိတ္ပူမွာေပါ့။ ေတြ ့လားအေဖ အေမရိကန္မွာ ကားေမာင္းရတာ ဘယ္ေလာက္ရွင္းသလဲ ။ ဆိုုင္းဘုုတ္မွာ အတိအက် လမ္းညႊန္ၿပီးသား ဆိုုင္းဘုုတ္ေတြကိုု ၾကည့္ အဲဒီအတိုုင္း အတိအက်လိုု္က္နာရင္ ကားေမာင္းရတာ ေအးေဆး။ ယူအက္စ္မွာသာ ကားေမာင္းရဲတာ ရန္ကုုန္မွာေတာ့ ကားမေမာင္းရဲဘူး။
ရာသီဥတုုက မိုုးအံုု ့ေနေတာ့ ေတာင္ေတြမွာ ၿမ ူခိုုးေဝေနတယ္။ ယူအက္စ္မွာ ေႏြရာသီလိုု ့သာေၿပာတာ တိုု ့ဆီက ေဆာင္းတြင္းထက္ေတာင္ ေအးေနပါလား။ ႏိုုင္အာဂရာက ေၿမာက္ဖက္က်ေတာ့ နယူးေယာ့ခ္ထက္ ပိုုေအးတယ္။
Maid of the Mist စီးဖိုု ့ အဲဒီတာဝါတိုုင္က ေအာက္ေၿခကိုု ဆင္းရတာ
နယူးေယာ့ခ္နဲ ့တနာရီေလာက္ အေဝးမွာရိွတဲ့ နယူးဂ်ာဆီၿပည္နယ္က ဓာတ္ဆီဆိုုင္မွာ အိမ္သာအတြက္ ရပ္ေပးေတာ့ တိုုးကား ၃ စီး ဆံုုၾကတယ္။ ကုုမၺဏီအတူတူပဲဖိုု ့ တိုုးဂိုုက္ေတြ တိုုင္ပင္ၿပီး ပတ္မပိုု ့ေတာ့ဘဲ မက္ဟန္တန္ကိုုတစ္စီး၊ ဖလပ္ရွင္းကိုုတစ္စီး၊ နယူးဂ်ာဆီကိုုတစ္စီ ထြက္မယ္တဲ့။ ကြ်န္မတိုု ့ကားက ဖလပ္ရွင္းကိုု သြားမွာမိုု ့ အထုုပ္ေတြ ေၿပာင္းစရာမလိုုေတာ့ဘူး။ ဖလပ္ရွင္းကိုုေရာက္ေတာ့ ည ၈ နာရီ ။ 7 ရထားကက်ပ္၊ ရထားက်ပ္တာကိုု မၾကံ ုုဘူးတဲ့ အေဖတိုု ့ rush hour အေတြ ့အၾကံ ုုရသြားတယ္။ ကြ်န္မ မနက္ဖက္ ရံုုးတက္ရင္ တခါတေလ တန္းကိုုင္စရာမရိွလိုု ့ ကိုုယ္ကိုုဟိုုယိမ္း၊ ဒီယိမ္းနဲ ့ထိန္းၿပီး စီးရတယ္။ ခုုေတာ့ rush hour ကိုု ေရွာင္တဲ့အေနနဲ ့ မနက္ ၈ နာရီခြဲ ရံုုးတက္ၿပီး ညေန ၅ နာရီခြဲ ရံုုးဆင္းတယ္။ အေဖတိုု ့ ဂ်ပန္ကက်ည္ဆန္ရထားမွာ rush hour ခ်ိန္ဆိုု ရထားဝန္ထမ္းတစ္ေယာက္က လူေတြကိုု အတင္းတြန္းထည့္တာ တီဗြီမွာ ၿမင္ဖူးတယ္မလား။ အဲဒီေလာက္ေတာ့ မက်ပ္ေသးဘူး။ ညေန ၉  နာရီေလာက္မွပဲ အိမ္ေရာက္တယ္။ ေနာက္ေန ့ ကိုုယ္လက္ေတြနာေနလိုု ့ ဘယ္မွမသြားၿဖစ္ဘူး အိမ္မွာပဲ အနားယူတယ္။ ဇူလိႈင္ ၂၂ တနလၤာေန ့မွာ လစ္ဘာတီရုုပ္တုုဆီ သြားၾကတဲ့အေၾကာင္းကိုု ေနာက္အပိုုင္းက်မွပဲ တင္ပါဦးမယ္။
မွန္ၿပ ုုလုုုုပ္တာကိုု ၿပတဲ့ၿပပြဲက အေပၚထပ္သီေရတာမွာပါ။ ကြ်န္မတိုု ့ေရာက္သြားေတာ့ စေတာင္စေနၿပီ။ အပူအေအးေပးၿပီး မွန္ၿပ ုုလုုပ္တာကိုု အဂၤလိပ္၊ တရုုတ္ဘာသာ စကားေတြနဲ ့ ရွင္းၿပပါတယ္။ အခုုၿပ ုုလုုပ္တဲ့ ဖန္ပုုလင္းကိုု ပရိတ္သတ္ထဲက ကံထူးသူတစ္ေယာက္ကိုု လက္ေဆာင္ေပးပါမယ္။ ဆလိုုက္မီးထိုုးၿပီး ကံထူးသူကိုု ရွာတဲ့အခါ ပရိတ္သတ္ေတြက မတ္တပ္ရပ္ၿပီး လက္ေဝွ ့ယမ္းၾကတယ္။ အေမေတာင္ မတ္တပ္ရပ္ၿပိး လက္ေတြေဝွ ့ယမ္းလိုု ့ ကြ်န္မနဲ ့အေဖ ၿပံ ုုးၾကေသးတယ္။ ကေလးမေလးတစ္ေယာက္ပံုု တီဗြီဖန္သားၿပင္မွာ ေပၚလာတဲ့အခါမွာေတာ့ ကံထူးရွင္ကိုု သိပါၿပီ။ ၿပတိုုက္ေရွ ့မွာ ကားသြားေစာင့္ေတာ့ ကားအရိပ္အေယာင္ေတာင္ မၿမင္ရဘူး။ အေဖက လမ္းမဖက္ထြက္ၿပီး ဟိုုၾကည့္ဒီၾကည့္ ကားေပၚက အိႏိၵယၾကီးတစ္ေယာက္နဲ ့ စကားေၿပာေနတာေတြ ့လိုု ့ အဂၤလိပ္စကား မေၿပာတတ္ဘဲနဲ ့ ဘယ္လိုုမ်ား ေၿပာၾကပါလိမ့္။ အေဖက နာရီကိုုၿပတယ္ အခ်ိန္ေစ့ေနၿပီလိုု ့ဆိုုလိုုခ်င္တာ ၿဖစ္ရမယ္။ အိႏိၵယၾကီးက ေခါင္းညိမ့္ၿပီး ေထာက္ခံတယ္ ၿပီးေတာ့ လက္ခါၿပတယ္ ကားမေရာက္ဘူးလိုု ့ ဆိုုခ်င္တာ ၿဖစ္ရမယ္။ ၿပီးေတာ့ ႏွစ္ေယာက္သား ရယ္ၾကတယ္ အင္း... အင္တာေနရွင္နယ္ ဘာသာစကားနဲ ့ေတာ့ ဟုုတ္ေနတာပဲ။ ကြ်န္မေဘးက အိႏိၵယမိသားစုုက ကိတ္မုုန္ ့ ဖုုတ္တဲ့အခါသံုုးတဲ့ ဖန္ၿပားဝယ္တယ္။ ေကာ္နင္းၿမိ ုု ့ကေန ေၿမာက္ဖက္စူးစူး နာရီဝက္ မိုုင္ ၂၀ ေလာက္ေမာင္းရင္ ဝက္ကင္ဂလမ္းအမ်ိဳးသားဥယ်ာဥ္ကိုု ေရာက္ပါတယ္။
အေဖတိုု ့ေဘးနားမွာထိုုင္တဲ့ အသက္ၾကီးၾကီး အိႏိၵယစံုုတြဲကေတာ့ လမ္းမေလွ်ာက္ႏိုုင္လိုု ့ မလိုုက္ေတာ့ဘူး။ ကြ်န္မတိုု ့ကိုု အေပၚမွာခ်ေပးၿပီး ေအာက္ဖက္ကိုု Gorge Trail အတိုုင္း နာရီဝက္ေလာက္ ဆင္းရမွာပါ တိုုးကားက ေအာက္ဖက္မွာ ေစာင့္ေနတယ္။ ေက်ာက္ေဆာင္ေတြၾကား ၿမစ္ေခ်ာင္းေလး ေကြ ့ဝိုုက္စီးဆင္းေနတာ၊ သဘာဝအေလွ်ာက္ ၿဖစ္ေပၚေနတဲ့ ေက်ာက္ေဆာင္ေတြက အင္မတန္ ထူးဆန္းတယ္။ ဗာမြန္သြားေတာလားတုုန္းက ေရာက္ခဲ့ဖူးတဲ့ Ausable Chasm နဲ ့ တူပါတယ္။ နားလိုုက္၊ ဓာတ္ပံုုရိုုက္လိုုက္၊ အေဖတိုု ့ကေတာင္ ကြ်န္မထက္ ေလွ်ာက္ႏိုုင္ေသးတယ္။ အေဖက ကြ်န္မ လမ္းေလွ်ာက္ေနတဲ့ပံုုကိုုၾကည့္ၿပီး သမီးလမ္းေလွ်ာက္တာ က်ိေထာက္က်ိေထာက္နဲ ့တဲ့။က်ိေထာက္က်ိေထာက္ဆိုုတာ ၿမန္မာလိုု ေထာ့နင္းေထာ့နင္းလိုု ့ ဘာသာၿပန္ရမယ္ထင္တယ္။ တိုုးဂိုုက္က နာရီဝက္လိုု ့သာေၿပာတာ ကြ်န္မတိုု ့မွာ တနာရီေလာက္ ေလွ်ာက္လိုုက္ရတယ္။ ရႈခင္းေတြက အင္မတန္လွၿပီး သာယာပါတယ္။ အေနာက္ေၿမာက္ဖက္စူးစူး မိုုင္ ၁၆၀ ၊ ၃ နာရီေလာက္ေမာင္းၿပီးရင္ ႏိုုင္အာဂရာေရတံခြန္ဆီ ေရာက္ပါတယ္။ ႏိုုင္အာဂရာနား ေရာက္တာနဲ ့ ယဥ္ေၾကာက်ပ္လာၿပီ ကားေတြၿပည့္ေနၿပီ။ ညေနစာစား၊ Thundering Water Cultural Show ၾကည့္ၿပီးလိုု ့ ၉  နာရီခြဲမွာ food court ေရွ ့မွာပဲ ၿပန္ဆံုုမယ္တဲ့။ food court မွာ တရုုတ္စာစားတာ စားမေကာင္းဘူး ခ်ိဳရဲေနတာပဲ ေစ်းကလည္း ၾကီးေသးတယ္။ ၿပီးေတာ့ ႏိုုင္အာဂရာေရတံခြန္ဆီ လမ္းေလွ်ာက္ၾကတယ္။
ႏိုုင္အာဂရာဆိုုတာ အေမရိကန္အင္ဒီယန္း ဘာသာစကားနဲ ့ thundering water လိုု ့ အဓိပၺာယ္ရပါသတဲ့။
အေမရိကန္ဖက္ၿခမ္းကိုု ေကြ ့ဝုုိက္ဝင္ေနေတာ့ ကေနဒါဖက္ၿခမ္းကေနၾကည့္ရင္ ပိုုလွတယ္။ ကေနဒါဖက္ၿခမ္းမွာ ဟုုိတယ္ပိုုမ်ားတယ္။ အတူတူ လမ္းေလွ်ာက္ေနရာက အေမက လမ္းၿမန္ၿမန္ေလွ်ာက္ၿပီး ဟိုုးအေဝးၾကီးကိုု ေရာက္သြားလိုု ့ ကြ်န္မက ေၿခေထာက္နာေနလိုု ့ မလိုုက္ႏိုုင္ဘူး အေဖ့ကိုုပဲ လိုုက္ခိုုင္းရတယ္။ လူေတြ ဒီေလာက္အမ်ားၾကီးမွာ ေပ်ာက္သြားရင္ ဘယ္မွာရွာမွာတုုန္း၊ အဂၤလိပ္စကားလည္း မေၿပာတတ္၊ နယူးေယာက္မွာတုုန္းကေတာ့ အိမ္လိပ္စာ၊ ဖုုန္းနံပါတ္ပါတဲ့ စာရြက္ေလး ေပးထားေပမဲ့ ခုုေတာ့ မေဆာင္ထား။ အေဖနဲ ့ကြ်န္မ ဝိုုင္းဆူၾကေတာ့ ၿငိမ္ေနတယ္။ အေမဟာ အဲဒီလိုု စြတ္သြားတတ္တယ္ ပတၱရားကမ္းေၿခမွာလည္း အဲဒီလိုုသြားလိုု ့ မၾကီးတိုု ့ေတြ  ေခါင္းေတာက္ေအာင္ ရွာလိုုက္ၾကရေသးတယ္။ အေမ ဘာၿဖစ္လိုု ့ စြတ္သြားတာလဲေမးေတာ့ ၿမင္ခ်င္လိုု ့တဲ့ သမီးတိုု ့ကိုု ေစာင့္ၿပီးမွ သြားလိုု ့မရဘူးလားေမးေတာ့ အင္း ေစာင့္ပါမယ္တဲ့။ ၈ နာရီ food court အေပၚ ဒုုတိယထပ္မွာရိွတဲ့ သီေရတာမွာ တင္ဆက္တဲ့ အေမရိကန္အင္ဒီးယန္း ယဥ္ေက်းမႈၿပပြဲ Cultural Show ကိုု သြားၾကည့္ၾကပါတယ္။ မီးမွိန္မွိန္ေလး ထြန္းထားၿပီး အကုုန္လံုုး ေမွာင္ေနေတာ့ ကၿပမယ့္လူေတြ စင္ေပၚကပဲ ထြက္လာမလား၊ လူအုုပ္ၾကားထဲ ဘယ္ေနရာကေနမ်ား ထြက္မလားလိုု ့ ခန္ ့မွန္းၾကည့္ေနတာ ေနာက္ေတာ့ ကြ်န္မတိုု ့ ဝင္လာတဲ့ မိန္းအေပါက္ဝကေနပဲ အိုုးစည္ဗံုုေမာင္းတီးၿပီး ဝင္လာတာပါပဲ။
အေမရိကန္အင္ဒီယန္းရုုပ္က အာရွေတြနဲ ့ဆင္တယ္။ ငွက္ေမႊးငွက္ေတာင္၊ အေရာင္ေတာက္ပတဲ့ ရိုုးရာဝတ္စံုုေတြကလည္း လွတယ္။ အမ်ိဳးသမီးေတြစီးတဲ့ ဘြတ္ဖိနပ္ေလးက အေတာ္လွတယ္။ ႏွစ္သစ္ကူးခ်ိန္မွာ ကတဲ့အက၊ Eagle Dance သိမ္းငွက္အကဆိုုရင္ ေတာင္ပံေတြဝဲၿပီး ကၿပသြားတယ္။ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္က ကြင္းအဝိုုင္းေတြကိုု ခ်ိတ္ဆက္ၿပီး ကၿပသြားတာ ေတာ္ေတာ္ေကာင္းတယ္။ ေနာက္ဆံုုးပိတ္မွာေတာ့ ပရိတ္သတ္ထဲက ကေလးမနဲ ့မိန္းမပ်ိဳကိုု ဖိတ္ေခၚၿပီး အတူတူ ကၾကပါတယ္။ ၄၅ မိနစ္ေလာက္ ခုုန္ေပါက္ၿပီး ကရလိုု ့ အကသမားေတြ ေခႊ်းဒီးဒီးက်တယ္။ ယဥ္ေက်းမႈကပြဲၿပီးေတာ့ ၉  နာရီေလာက္ပဲ ရိွေသးတယ္ ေနဝင္လုုၿပီ အလင္းေရာင္ေကာင္းေကာင္း ရိွေသးတယ္။ ေရတံခြန္ဖက္ကိုု ၿပန္သြားဦးမလားေမးေတာ့ ေညာင္းတယ္တဲ့။ ညနက္လာတာတဲ့အခ္ သိသိသာသာ ေအးလာတယ္ ေရကန္္နဲ ့နီးတာကိုုး။ တခ်က္တခ်က္ ေလတိုုက္ရင္ ေအးစိမ့္သြားတာပဲ။ ကားမွတ္တိုုင္နားက ပန္းၿခံမွာထိုုင္ေနတုုန္း အကိုုၾကီးတစ္ေယာက္ လာထိုုင္တယ္။ ကြ်န္မတိုု ့ေတြက စကားေၿပာေနၾကေတာ့ ၿမန္မာလား ဟုုတ္တယ္ အေဖေရ ဒီမွာ ၿမန္မာေတြ သြားထိုုင္ၿပီး စကားေၿပာေန။ ဘဘၾကီးတစ္ေယာက္ လာထိုုင္တယ္ သူ ့မိန္းမနဲ ့ေခႊ်းမက အိတ္ေတြထားခဲ့တယ္။ ဘဘၾကီးက ေရႊဘိုုသားတဲ့ ဇူလိႈင္ ၁ ရက္ေန ့ေရာက္တာ ယူအက္စ္ကိုု ပထမဆံုုးအၾကိမ္ ေရာက္ဖူးတာ။ ေခႊ်းမက ဆရာဝန္ Coney Island ေကာ္နီကႊ်န္းဖက္မွာေနတယ္။
မၾကာခင္ ကယ္လီဖိုုးနီးယားကိုု ေၿပာင္းေတာ့မွာမိုု ့လိုု ့အေရွ ့ဖက္ၿခမ္းကိုု လည္ေနတာပါတဲ့။
စကားေကာင္းေနလိုုက္တာ တိုုးကားလာေတာ့မွပဲ ဂြတ္ဘိုုင္ရတယ္။ ဘဘၾကီးက လမ္းတပတ္ ပတ္ေလွ်ာက္လိုုက္ဦးမယ္ဆိုုလိုု ့အေဖက ဦးေလးသားသမီးေတြ ရွာမေတြ ့ဘဲ ေနဦးမယ္ ဒီမွာပဲ ထိုုင္ေစာင့္ေနပါလားလိုု ့ အၾကံေပးတယ္။ food court ေရွ ့မွာ ရပ္ထားတဲ့ တိုုးကားကိုု တက္ခါနီး ဘဘၾကီး ၿဖတ္သြားတာနဲ ့ ကြ်န္မတိုု ့ေတြ ႏႈတ္ဆက္လိုုက္ၾကေသးတယ္။ Niagara Falls In-depth Tour လိုု ့ေခၚတဲ့ ႏိုုင္အာဂရာခံတပ္၊ Maid of the Mist လိုု ့ေခၚတဲ့ ႏိုင္အာဂရာေရတံခြန္နားကိုု သေဘၤာနဲ ့သြားတဲ့အေၾကာင္းကေတာ့ အပိုုင္း ၄ အေနနဲ ့ တင္ပါဦးမယ္။
All About DC - 3
Newer Posts Older Posts Home
►  September (3)
►  August (1)
►  July (2)
►  June (2)
►  April (4)
►  March (2)
►  February (1)
►  January (2)
▼  2015 (64)
►  December (2)
►  November (2)
►  October (7)
►  September (4)
▼  August (7)
ယူအက္စ္သြား ေတာလား - ၇
ယူအက္စ္သြား ေတာလား - ၆
ယူအက္စ္သြား ေတာလား - ၅
ယူအက္စ္သြား ေတာလား - ၄
ယူအက္စ္သြား ေတာလား - ၃
Graduation ...
ယူအက္စ္သြား ေတာလား - ၂
►  July (2)
►  June (5)
►  April (5)
►  March (9)
►  February (7)
►  January (6)
►  2014 (54)
►  December (6)
►  November (6)
►  October (6)
►  September (6)
►  August (4)
►  July (3)
►  June (4)
►  April (3)
►  March (4)
►  February (4)
►  January (2)
►  2013 (57)
►  December (3)
►  November (7)
►  October (6)
►  September (6)
►  August (5)
►  July (4)
►  June (4)
►  April (4)
►  March (4)
►  February (5)
►  January (4)
►  2012 (55)
►  December (1)
►  November (2)
►  October (4)
►  September (2)
►  August (4)
►  July (3)
►  June (9)
►  April (5)
►  March (5)
►  February (7)
►  January (8)
►  2011 (114)
►  December (7)
►  November (6)
►  October (5)
►  September (9)
►  August (12)
►  July (21)
►  June (18)
►  May (12)
►  April (12)
►  March (6)
►  February (4)
►  January (2)
►  2010 (2)
ဒီလို ေၿပာခဲ့ၾကတယ္။
#Daydream (1)
Animals (3)
Article (9)
Colorful Myanmar (2)
Emotion (4)
Environmnet (1)
Essays (35)
Facebook (3)
Feeling (8)
Fiction (1)
Flowers And Festivals Around The Myanmar Year (2)
Friends (9)
Gardens (1)
Humour (12)
Khin Myo Chit (2)
Knowledge (7)
My Family (28)
MySelf (29)
Performing Arts (2)
Political (10)
Religion (1)
Short Essays (7)
Tag Posts (15)
Thought (13)
Traveling (82)
University (14)
စိတ္အာဟာရ (2)
သေရာ္စာ (2)
အေတြးအၿမင္ (24)
ေထြရာေလးပါး (15)
အၿမဲသြားလည္ၿဖစ္တဲ့
သစ္ထူးလြင္ Myanmar News Now
ထိုင္းေတာင္ပိုင္းခ႐ိုင္ ၈ ခု ေရေဘးဒဏ္ခံေနရ
3 hours ago
Tun Tun's Photo Diary
Kalaw Day 1 & 2
မိုးေငြ႔ႏွင္႔အတူ
Perfume....
စိတ္ဝင္စားစရာ မာမာရဲ႔ ဝါသနာမ်ား
ေမႊးျပီးဆိမ္႕ေနတဲ့ မုန္႔ဆမ္းနယ္
က်မရဲ့ေနရာေလး
ႀကဳံဖူးခဲ့တဲ့ဂ်ပန္မ်ား(၃)
ေတြးမိေတြးရာ...ေရးမိေရးရာ
ခ်စ္ျခင္းထာဝစဥ္ တြင္ရစ္ေစ ...
Rolling to 2017 + Lab Report
သ တ္ ပုံ ကို မွ န္ ေ အ ာ င္ ေ ရ း ၾက
ခံစားမႈ႕သံစဥ္
အသြားနဲ႕ အျပန္
နွင္းဆီတစ္ခင္း ပန္းတစ္ျခင္း
သင္ မေပ်ာ္ရႊင္ဘူးလား ဆိုတာ သိႏိုင္သည့္ အခ်က္မ်ား
စြယ္ေတာ္အိပ္မက္ရွည္
လြင္ျပင္လႈိင္းငယ္
ဘုစုေမြးေန႔ ေမာင့္အမွတ္တရ ကဗ်ာေလး
အိမ့္ခ်မ္းေျမ႕ ရဲ႕သံစဥ္မဲ့အလကၤာမ်ား
ကေနဒါ - အေမရိကားႏွင့္ ရန္ကုန္ (ဇာတ္သိမ္း)
2 weeks ago
ကိုင္တြယ္ျခင္း အနုပညာ
3 weeks ago
ေဘာင္ခတ္ပါ၊ မသတ္နဲ႔ ...
3 weeks ago
အၿပဳံးမပ်က္ ေရွ႕သို႕ဆက္ မဂၤလာ တစ္ဆယ့္ႏွစ္
4 weeks ago
4 weeks ago
အားလံုုးဘတ္တဲ့ တီခ်မ္း
First of May
5 weeks ago
အန္တီတင့္၏ အမွတ္တရေလးမ်ား
ျဖတ္သန္းခဲ့ေသာ ဘ၀ရဲ႕ေန႔ရက္မ်ား
1 month ago
2 months ago
ပုဇြန္ခ ်ဥ္
2 months ago
sosegado တည္ ၿငိမ္ ေအး
2 months ago
သူႀကီးမင္း (တုံးဖလား)
သစၥာဓိ႒ာန္ ပုုံျပင္မွန္
3 months ago
www.myathwayni.com/
နတ္ေရးတဲ့ေရႊစာ
3 months ago
မေဗဒါရဲ႕ ေဗဒါလမ္း
သင်မသိကောင်း မသိသေးမဲ့ Park Bo Gum အကြောင်းလေးတွေ
3 months ago
စိမ္းရြက္ႏုေပၚက မိုးေရစက္မ်ား
3 months ago
ကြ်န္ေတာ့္ဘ၀ ဇာတ္ခံု - ေမာင္မ်ိဳး
အေၾကာက္တရားအားေက်ာ္ျဖတ္ျခင္း
4 months ago
ရုပ္႐ွင္ထဲမွာ ၇-၁၄
4 months ago
khin oo may
2011 memory
4 months ago
Rose of Sharon
5 months ago
တုိင္ 0 မ ္, Typhoon Nepartak, နာ ဂစ္ ႏ ွ င့ ္ စပ္ မိ စပ္ ရာ
5 months ago
Burmese taste - Iora
ထမင္းဘူးမ်ား (၂ )
6 months ago
အဝါေရာင္က်ီးကန္းေတြ ငါ့ဆီၿပိဳဆင္းလာတဲ့ေန႕က
7 months ago
ေရမရေသာ ေတာင္စဥ္မ်ား...
7 months ago
ရွမ္းေခါက္ဆဲြ ခ်က္နည္း ေနာက္တစ္မ်ိဳး
7 months ago
Wutyee Food House
Mario Bento ထမင္းဘူး
8 months ago
8 months ago
ၾကယ္ျပာရဲ ႔အိမ္ကေလး
" ကုိယ္႔ဇာတာက အဲ႔လိုပဲ "
8 months ago
ေနာင္ဂ်ိန္တို႔ မိသားစု
ကေလးမ်ား ႏွင့္ စာဖတ္ျခင္း အႏုပညာ
8 months ago
မမဝသုန္ နွင့္ အျပာေရာင္ေတာင္တန္းမ်ား
မွတ္တိုုင္မ်ား အေၾကာင္း
8 months ago
Danuphyu Daw Saw Yee (London)
အင္းေလးဘီးမုန္႔
9 months ago
10 months ago
ဝါေခါင္မိုး
ဇီဝေလာင္ကၽြမ္းမႈ
11 months ago
Kyi Aye (Literature)
11 months ago
ရင္ၿငိမ္းသူ
2015 ဒီဇင္ဘာ
✿ My Emotions ✿
အားငယ္ေနတဲ့သူရဲေကာင္း
ေရြးေကာက္ပြဲဆုိင္ရာ up to date သတင္း အခ်က္အလက္မ်ား စုစည္းမွဳ
ခ်စ္ၾကည္ေအး
ငယ္ငယ္တုန္းက ပြဲႀကိဳက္ခင္ကြ်န္မ
အစိမ္းေရာင္လြင္ျပင္
ခ်ယ္ရီပန္းတို႕ ပြင္႕ေဝခ်ိန္
Wathone Moe
Moscow - Wathone Moe
Oakkar7's Blog
တႏိုင္တပိုင္ေရသန္႔စင္ျခင္း-၂ (ေနေရာင္ျခည္ျဖင္႔ေရကိုပိုးမႊားသန္႔စင္ျခင္း)
ေန၀သန္ ရဲ႕ အိုေအစစ္
Just a minute
မိုးဦးစံပယ္
ခ်ီကာဂိုမွာ တေန႕တာ
နိမ့္ေသာ ျမန္မာ့စီးပြားေရးထဲက ျမင့္ေသာ သမၼတအႀကံေပး
သက္တန္႔ခ်ိဳ.....
ေမတၱာျဖင့္ ခ်ည္ေႏွာင္ျခင္းႏွင့္ ရွင္ဘုရင္တစ္ပါးရဲ႕ ခ်စ္ပံုျပင္
White Angel
"မယ္ဗိုက္ရဲ႕ခြဲစိတ္ခန္း အေတြ႔အႀကံဳ"
Angelhlaing
ကၽြန္မ ေနေပ်ာ္ခဲ႕ပါတယ္ ေမာင္
2 years ago
“အေတြးစေလးေတြ”
“ ေဆးေပါင္းခ . . . ”
2 years ago
အသားအရည္လွပဖို႔ နည္းလမ္းရွာေဖြထိန္းသိမ္းစို႔
2 years ago
အလွသစၥာ ပန္းပြင္႔မ်ား
လွမ္းမီေပမယ္႔
2 years ago
အျခားအျခားေသာ ၾကယ္ ေတြလို
2 years ago
Vista's Colorful Planet
လက္ရွိအေျခအေန
2 years ago
ေပ်ာ္ပါေစ ခ်ယ္
2 years ago
~ ဏီလင္းညိဳ ~
ပူစီ၊ ဘရာနီ၊ မုသာ၀ါဒႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္....
2 years ago
ကႏၱာရ ပန္းပြင့္
2 years ago
ေကာင္းကင္ၿဖဴ
Blog day ႏွင့္ အမွတ္တရမ်ား
2 years ago
♠ နတ္ဆိုးေရးတဲ့ အလြမ္းပုရပိုဒ္ ♠
2 years ago
ၾကည္ျဖဴခင္ခင္
“အေမ့ရင္ခြင္’’
2 years ago
Thet Nandar Family
မုန္႕ဟင္းခါး
3 years ago
ေ၀မုိးႏုိင္(မုံရြာ)
ဆ…ဆရာႀကီး…စပ္ၿဖီးၿဖီး
3 years ago
Baby taster
နံနက္စာႏွင့္ ေန႔လည္စာမ်ား
3 years ago
ေမ်ာလြင့္တိမ္ တို႕ နားခိုရာ....
ကၽြႏ္ုပ္နင့္အသက္ငါ့ေပး ဆရာႀကီးညိမ္းႏိုင္ ႏွင့္ ေဒၚလာ၁၁ဘီလ်ံေပ်ာက္ဆံုးမႈႀကီး
3 years ago
Haze & the Authors
3 years ago
မေလးၿမတ္၏ ဝါသနာ
အခုတေလာ မေလးတေယာက္ ဒီသီခ်င္း ေလးကိုၾကိဳက္ ၾကိဳက္
3 years ago
ၾကည္ၾကည္ရဲ႕ဒုိင္ယာရီ
3 years ago
AMK Creation
ပိေတာက္ရဲ႕သစၥာကို ၾကည္ညိဳေနတဲ့ေကာင္
3 years ago
အစရွိ အေနာင္ေနာင္မို ့အက်င့္ပါသြားမွာကို စိုးမိတယ္
3 years ago
Mon Petit Avatar
This Post Doesn't Have a Title on It
3 years ago
ၾကံဳခဲ့ရ နဗနဘ၀
50.1 ဘ၀ထဲ ရြာလည္ၾကသူမ်ား
4 years ago
!...* ေဆာင္းႏွင္းရြက္ ေတးခတ္သံ *...!
အိုင္ဖုန္း ဖိုက္ အလွဴခံပါတယ္
4 years ago
သစ္ေကာင္းအိမ္
4 years ago
ေရႊရတုမွတ္တမ္း
ေျခေထာက္ကိုဆြဲ .......သရဲ
5 years ago
မုိးပန္းခ်ီ
♨ . Qu Te Kitchen
အရာအားလံုးၿပီးၿပည္႔စံုခ႔ဲေသာ ဘ၀တစ္ခု၏ ရာဇ၀င္
အန္တီတင့္ (စက္မွု တကၠသိုလ္)
အေမွာင္ထုထဲက အလင္းစက္မ်ား
ကၽြန္ေတာ္လြတ္က်ခဲ့တဲ့ၿမိဳ႕ေတာ္
Moon Thet Pan - မြန္းသက္ပန္ (ေဆး-၁ )
အာကာေခတ္ပိုင္
ေတာက္ပႀကယ္စင္
ျမစ္က်ဳိးအင္း
ေတာက္ပႀကယ္စင္
မြန္မြန္ယိုကို
NYI LYNN SECK 18+ DEN
လြန္းထားထား(ေဆးတကၠသိုလ္)
Nine Nine SaNay
ကိုယ့္လိုဘေလာ့ဂါေပါက္စသူငယ္ခ်င္းေတြ
သတင္းေဆာင္းပါး
BBCBurmese.com | ပင်မစာမျက်နှာ
VOA News: သတင္း
Eleven Media Group
Mizzima Burmese
san.s.htun@gmail.com ဆီ ေဝဖန္အၾကံၿပ ုႏိုင္ပါတယ္။
ၿဖစ္တည္လာတဲ့ အေတြးမွ်င္ေလးေတြကို ဒိုင္ယာရီမွာ ေရးဖြဲ ့ေနသူတေယာက္...
View my complete profile
ပို ့စ္အသစ္တင္တိုင္း ပို ့ေပးဖို ့ အီးေမးလ္လိပ္စာ ထားခဲ့ရန္
Total Pageviews
Live Traffic Stats
© San San Htun. 2010 - 2016 | Privacy Policy. Powered by Blogger.