en en en en nl en en en en my de my my my my my my my en en en en en en my my en en en en en en en en my my my my my my my my my my my my my my my my my my en en en en en en my my my my my my my my en my my en my my my my en my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my en en en en en en my my my my my my my my my my my en en en en en my my my my my my my my my my my en en en en en en my my my my my my my my my my en en en en en en my my my my my my my my my my my en en en en en en en en en en my my my my my my my en my my my ta my my my my my en my en fr en en en en en en pt en en en en en en en en en fr en en en en en cs da da cs en en cs en en cs cs da en cs en en cs en en cs da en da en cs cs en en en en en my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my en my my my my my my my my en en cs cs cs en en cs en en en cs cs da en cs en en cs cs en en cs da en da cs en en cs da en en en cs cs da en da cs en cs cs en en en cs cs da en da cs en en cs cs en en en cs cs da en da cs en en cs cs en en en cs cs da en da cs en en en en ca en en
Junior Win (ဂ်ဴနီယာ၀င္း) : February 2014
Book Advertisement – Use The Right Word – Dr. Khin Maung Win (Maths)
ေဒါက္တာခင္ေမာင္၀င္း(သခ်ာၤ) ၏ Use The Right Word အဓိပၸါယ္တူအသုံးအႏွူန္းကဲြျပားေသာစကားလုံးမ်ား
The Light Of English တြင္လစဥ္ေရးသားလ်က္ရွိေနဆဲျဖစ္ေသာUse The Right Word မ်ားကုိစုစည္းထုတ္ ေသာစာအုပ္ျဖစ္သည္။ ယခုလည္း အသစ္မ်ား ဆက္လက္ေရးသား ေနဆဲျဖစ္သည္။ စာအုပ္ေခါင္းစဥ္အတုိင္းပင္ အဂၤလိပ္စာကားလုံးမ်ားကုိ မွန္မွန္ကန္ကန္ အသုံးခ်ေရး၊ တတ္ေျပာတတ္နားလည္တတ္ေအာင္ ရွင္းလင္းထားျပီး စာေၾကာင္းမ်ားကိုလည္း နမူနာမ်ားပါ၀င္ထားသည္။ အဓိပၸါယ္တူေသာ စကားလုံးမ်ားကုိ ေလ့လာၾကည့္ကာ မိမိအတြက္အသုံးလုိေသာ စကားလုံးကုိေရြးခ်ယ္ တတ္သြားမည္ျဖစ္သည္။ စာအုပ္ေနာက္ဆုံးတြင္ Index ပါရွိေသာေၾကာင့္ ကိုယ္သိလုိေသာစကားလုံးကုိ အလြယ္တကူရွာေဖြလို႕ရပါသည္။ ထုိေဆာင္းပါးမ်ားသည္ Use The Right Word က်မ္းစာအုပ္ၾကီးကေန ဘာသာျပန္ထားျခင္းျဖစ္သည္ဟု ေဖာ္ျပထားပါသည္။ အဂၤလိပ္စာေလ့လာသူမ်ားအတြက္ မိမိ၏စာၾကည့္စားပဲြေဘးမွာ ေဆာင္ထားရမည့္စာအုပ္တစ္အုပ္အျဖစ္ အဖုိးတန္စာအုပ္တစ္အုပ္ျဖစ္ေၾကာင္း အၾကံေပးလုိက္ရပါသည္။
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
Harvest Festivsl in Three Pagodas Monastert and Aroung Rangoon
Harvest in Three Pagodas Monastery (Video)
အေတြးအျမင္ (၁၂၆)၊ ၁၉၉၇ ဇြန္ + ဇူလိုင္
Martyrဆိုတာ မိမိ၏ ယံုျကည္ခ်က္အတြက္ အသက္စြန့္သည္အထိ အနစ္နာခံသူ လို့ အဓိပၸာယ္ရတယ္။ ဥပမာ-ဗိုလ္ခု်ပ္ေအာင္ဆန္းဟာ (Martyr) အာဇာနည္ပဲ ေပါ့။ ဒါေပမဲ့ ဗိုလ္ခု်ပ္ေအာင္ဆန္းမွ မဟုတ္ဘူး။ မိမိ၏ ယံုျကည္ခ်က္ကို ကိုယ့္အသက္ထက္ေတာင္ တန္ဖိုးထား ဆုပ္ကိုင္ျပီး အသက္စြန့္သြားသူေတြကို လည္းMartyr လို့ေခၚတယ္'
ကြယ္လြန္သူ ကြ်န္မ၏ အဘိုးျဖစ္ေသာ အဂၤလိပ္စာဆရာျကီး ဘဘျကီး ဦးခင္ေမာင္လတ္ကMartyr ဟူေသာ စကားလံုးတစ္လံုး အေျကာင္းကို အထက္ပါအတိုင္း ရွင္းျပခဲ့ပါသည္။ ကြ်န္မသည္ ယံုျကည္ခ်က္ကို ဆုပ္ကိုင္ျက သူမ်ားကို စိတ္ဝင္စားျပီး လက္လွမ္းမီသေလာက္ ေလ့လာခဲ့သည္။ ယံုျကည္ခ်က္ ကို ဆုပ္ကိုင္ထားျကသူမ်ားနွင့္ ပတ္သက္ေသာ စကားလံုးမ်ားကို ေလ့လာမိရင္း ကြ်န္မ သေဘာက်နွစ္ျခိုက္သကဲ့သို့ စာဖတ္သူမ်ား ခံစားနိုင္ျကလိမ့္မည္ဟု ေမွ်ာ္လင့္ပါသည္။
George Bernard Shaw ၏ Androcle and the Lionျပဇာတ္ထဲတြင္  ယံုျကည္ခ်က္ကို ဆုပ္ကိုင္ထားျကသူ အေတာ္မ်ားမ်ားကို ေတြ့ရသည္။ ထိုသူတို့ ကား AD-၁ဝ စုနွစ္ေလာက္က စတင္ ေပၚထြက္လာေသာ ခရစ္ယာန္ဘာသာကို ယံုျကည္သက္ဝင္သူမ်ား ျဖစ္ျကသည္။ နတ္ကိုးကြယ္သူ Carsar  (ေရာမဘုရင္) က ၄င္းတို့က ယံုျကည္ေသာ နတ္ရုပ္ေရွ့တြင္ အေမႊးတိုင္ ထြန္းညိွပူေဇာ္ေစသည္။ ခရစ္ယာန္မ်ားက ထိုအခ်က္ကို မလိုက္ေလ်ာျက။ ထိုသူတို့ကို ျခေသၤ့စာ ေကြ်းခံရ မည့္လမ္းနွင့္ နတ္ရုပ္ေရွ့တြင္ အေမႊးတိုင္း ထြန္းညိွဖို့ လမ္းနွစ္သြယ္အနက္ တစ္လမ္းကို ေရြးခိုင္းေသာအခါ ျခေသၤ့၏အစာအျဖစ္ အသက္စြန့္ရမည့္လမ္းကို ရဲဝံ့စြာ ေရြးခ်ယ္သြားျကသည့္ဇာတ္လမ္း ျဖစ္သည္။
Caesar နွင့္တကြ နတ္ကိုးကြယ္သူမ်ားက Diana နတ္ရုပ္ေရွ့တြင္ အေမႊး တိုင္ ထြန္းညိွလိုက္ရံုနွင့္ အသက္ေဘးမွ လြတ္ေျမာက္မည္ကို သိလ်က္နွင့္ အဘယ္ေျကာင့္ မိုက္မဲစြာ ဆံုးျဖတ္ျကေလသလဲဟု ခရစ္ယာန္မ်ားကို နားမလည္ ျကပါ။ ခရစ္ယာန္တစ္ဦးက သူတို့ အေမႊးတိုင္ မထြန္းညိွျခင္းနွင့္ ပတ္သက္၍ ရွင္းျပခဲ့သည္။
'အသင့္ရဲ့ လက္နွင့္ၾကြက္္ေကာင္ကို ဖမ္းဖူးသလား၊ ကြ်နု္ပ္စာဖတ္ ေနတဲ့ခိ်န္မွာ ျကြက္တစ္ေကာင္ဟာ ကြ်နု္ပ္ရဲ့ စားပဲြေပၚမွာ ေဆာ့ကစားေနတယ္။ ဒီၾကြက္ကို ကြ်နု္ပ္ရဲ့ လက္နွင့္ ဖမ္းျပီး ဖယ္ထုတ္ ပစ္လိုက္ခ်င္တယ္၊ စာအုပ္ေတြ ေပၚမွာ ေဆာ့ကစားေနတဲ့ ျကြက္ဟာ ကြ်နု္ပ္ရဲ့ လက္ေတြကို ဆန့္ထုတ္လိုက္ရံုနွင့္ ေျပးမလြတ္ပါဘူး။ ဒီေတာ့ သူ့ကို ဖမ္္းဖို့အတြက္ ကြ်နု္ပ္ရဲ့ လက္ေတြကို ဆန့္ ထုတ္လိုက္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီလို ဆန့္ထုတ္လိုက္တိုင္း လက္ေတြက ကြ်နု္ပ္ဆီ ကို ျပန္လာတယ္။ ဒီျကြက္ကို ကြ်နု္ပ္ရဲ့ အသည္းနွလံုးက မေျကာက္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ကြ်နု္ပ္လက္ေတြရဲ့ သဘာဝက ျကြက္ဆိုတဲ့ သတၲဝါကို ထိကိုင္ဖို့ ျငင္းဆန္ေနတယ္။ ဒီလိုပါပဲ၊ အေမႊးတိုင္ ထြန္းညိွမယ့္ ကြ်နု္ပ္ရဲ့ လက္ေတြဟာ ကြ်နု္ပ္ဆီကိုပဲ ျပန္လာေနပါတယ္။ ကြ်နု္ပ္ ခနၶာကိုယ္ရဲ့ ရပ္တည္မႈဟာ ကြ်နု္ပ္ရဲ့  ယံုျကည္ခ်က္အေပၚမွာ မွန္ကန္မႈ ရိွပါတယ္'
G.B.Shaw သည္ ထိုအျဖစ္အပ်က္နွင့္ ပတ္သက္၍ ယခုကဲ့သို့ မွတ္ခ်က္ ခ်ထားသည္။
''ခရစ္ယာန္အာဇာနည္မ်ား ျခေသၤ့စာ အေကြ်းခံရျခင္းမွာ သူတို့ခရစ္ယာန္ ျဖစ္သာေျကာင့္ မဟုတ္၊ သူတို့၏ ယံုျကည္ခ်က္သည္ ေရာမဘုရင္နွင့္ ထိပ္တိုက္ ဆန့္က်င္ေနျခင္းေျကာင့္ ျဖစ္သည္။ သူတို့သည္ သာမန္လူတန္းစား မဟုတ္ေပ''
ကြ်န္မ ဆက္လက္ေဖာ္ျပခ်င္ေသာ အာဇာနည္တစ္ဦးမွာ Joan of Arc (၁၄၁၂-၁၄၃၁) ျဖစ္သည္။ ဲသေည သည္ ျပင္သစ္လူမို်း သာမန္အရပ္သူတစ္ေယာက္ ျဖစ္သည္။ သို့ေသာ္ျငားလည္း ဲသေည ၏ စိတ္ဓာတ္ျကံ့ခိုင္မႈနွင့္ သူမ၏ ယံုျကည္ ခ်က္ကို အသက္စြန့္သည္အထိ အနစ္နာခံသြားမႈမွာ ေျပာစမွတ္ရေလာက္ေအာင္ သမိုင္းတြင္ အာဇာနည္တစ္ဦး ျဖစ္သြားေပသည္။
Joan ကို ၁၄၁၂ ခုနွစ္၊ ဇန္နဝါရီလ ၄ ရက္ ျပင္သစ္နိုင္ငံDomremy ရြာတြင္ ေမြးဖြားခဲ့သည္။ နွစ္ေပါင္း ၁ဝဝ နီးပါး အဂၤလိပ္ လက္ေအာက္ခံ ျဖစ္ေနေသာ ျပင္သစ္နိုင္ငံကို လြတ္ေျမာက္ေစခ်င္ေသာ သူ၏ အစဲြအလမ္းျကီး ေသာ စိတ္ဓာတ္ေျကာင့္ သူမ၏ လုပ္ေဆာင္မႈမ်ား ေအာင္ျမင္ခဲ့ရသည္။ သူမတို့ ခရစ္ယာန္ဘာသာဝင္မ်ား ကိုးကြယ္ျကေသာ St.Michael, St Margaret, St.Catherine တို့ သူမကို ေျပာျကားေသာ အသံမ်ား၊ လမ္းညႊန္ခ်က္မ်ားကို တစိုက္ မတ္မတ္ နားေထာင္လိုက္နာရင္း အဂၤလိပ္လက္ေအာက္မွ လြတ္ေျမာက္ေအာင္ သူမကိုယ္တိုင္ ဦးေဆာင္ တိုက္ပဲြဝင္ခဲ့သူအျဖစ္ ထင္ရွားခဲ့သည္။ ထိုအသံမ်ားကို သိုးေက်ာင္းရင္း၊ ဘုရားရိွခိုးေက်ာင္းတက္ရင္း ျကားရသည္ဟူေသာ သူမ၏ ေျပာဆိုခ်က္မ်ားေျကာင့္ သူမသည္ စုန္းမအျဖစ္ အစြပ္စဲြခံခဲ့ရသည္။ ထိုအခ်က္နွင့္ ပတ္သက္၍ G.B.shawက-
'သူမရဲ့ စိတ္ထဲမွာ မိမိနိုင္ငံအတြက္ သူတစ္ပါးလက္ေအာက္က လြတ္ ေျမာက္ေအာင္ မည္သို့လုပ္ေဆာင္ရမလဲလို့ အျမဲပဲ စဲြစဲြလမ္းလမ္း စဥ္းစားေနေတာ့ ဘုရားရိွးခိုးေက်ာင္းက ေခါင္းေလာင္းတီးသံကိုေတာင္ ေခါင္းေလာင္းသံလို့ မျကား ရေတာ့ဘူး။ သူမ နားထဲမွာ St.Michaelတို့က သူမကို တိိုင္းျပည္အတြက္ ဘယ္လိုေဆာင္ရြက္ရမလဲဆိုတဲ့ အျကံညဏ္ေတြ၊ အမိန့္ေတြ ေပးေနတယ္လို့  ယံုျကည္ေနေတာ့တာပဲ ျဖစ္ပါတယ္'
Sol Panitz(၁၉၆၇) ေရးသားေသာ The Ballad of Hairy Joe စင္တင္ ျပဇာတ္တစ္ပုဒ္တြင္ ၁၈၃ဝ ခန့္က NewEngland ျပည္ Fitchbery ျမို့တြင္  မုတ္ဆိတ္ေမြး မထားရဟူေသာ သတ္မွတ္ခ်က္ကိုJoseph Palmerဟူေသာ သာမန္အရပ္သားတစ္ဦးက ဆန့္က်င္ခဲ့သည္။
Joseph Palmer ဇနီးျဖစ္သူ ကိုယ္တိုင္Joseph Palmer၏ ယံုျကည္ ခ်က္ကို နားမလည္ေသာအခါ သူက ယခုလို ရွင္းျပခဲ့သည္။
'အကယ္၍ မနက္ျဖန္က်ရင္ မင္းကို အကၤီ်အျပာေရာင္ ဘယ္ေတာ့မွ မဝတ္ရဘူးလို့ ေျပာမယ္ဆိုပါေတာ့။ ဝတ္ရင္ မင္းကို အားလံုးက ေျပာင္ေလွာင္ မယ္။ မင္းကို ေဈးေရာင္းတဲ့သူကလည္း ဘာမွ မေရာင္းေတာ့ဘူး။ စကားလည္း မေျပာေတာ့ဘူး...
'မုတ္ဆိတ္ေမြး ထားတယ္၊ အကၤီ်ဝတ္တယ္၊ ဖိနပ္စီးတယ္၊ လမ္းေလွ်ာက္ တယ္၊ ဒါဟာ တစ္သေဘာတည္းပဲ'
ေနာက္ဆံုးတြင္Joseph Palmerသည္ သူ့ကို မေက်နပ္သူမ်ား၏ စြပ္စဲြ ခ်က္ေျကာင့္ အက်ဥ္းခ်ခံထားရေသာအခါ သူ၏ ဇနီးျဖစ္သူသည္ သူ၏ ေျပာဆို ခ်က္မ်ားကို တျဖည္းျဖည္း သေဘာေပါက္လာခဲ့သည္။
Joseph အက်ဥ္းခ်ခံရျခင္းဟာ မတူညီတဲ့ သူ့ရဲ့ေရွ့မွာ ဘယ္သူမွ မရပ္ တည္ခဲ့ျကလို့ပဲ။ ''မတူညီျခင္း'' ဆိုတာ တကယ္ေတာ့ မေကာင္းတဲ့ အဓိပၸာယ္ မဟုတ္ပါဘူး'
မုတ္ဆိတ္ေမႊးေတြကို ရိတ္ပစ္လိုက္ရံုျဖင့္ အက်ဥ္းခ်ခံရျခင္းမွ သက္သာ မည္ကို သိလ်က္နွင့္ တင္းခံေနေသာJoseph Palmerကို ဖမ္းဆီးခဲ့သူမ်ားက မေက်မနပ္ ျဖစ္ခဲ့ျကသည္။ သို့ရာတြင္Joseph Palmerထိုကဲ့သို့ ရပ္တည္မႈ သည္ သူတြယ္တာေသာ Fitchbery ျမို့သူ ျမို့သားမ်ားအတြက္၊ သူခ်စ္ေသာ သူ့မိသားစုအတြက္ အနစ္နာခံျခင္း ျဖစ္ေျကာင္း အားလံုးက သေဘာေပါက္လာျက ေသာအခါJoseph Palmerသည္ Fitchbery ျမို့အတြက္ သူရဲေကာင္းအာဇာနည္ တစ္ဦး ျဖစ္သြားခဲ့ေပသည္။
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
(အမွတ္ ၁၈၉၊ ၂ဝဝ၇၊ ဒီဇင္ဘာ အေတြးအျမင္)
‘Terror of death’ ဟူေသာ ကဗ်ာ ေခါင္းစဥ္တစ္ခုကို ဖတ္ျကည့္မိလွ်င္ 'ေသျခင္းတရားကို ေျကာက္ရံြ့ျခင္း'ဟု အရင္ဆံုးေတြးမိ သည္။ သို့ေသာ္ ‘terror’  ဟူေသာ စကားလံုးသည္ ထိတ္လန့္ျခင္း၊ တုန္လႈပ္ျခင္းေတြပါ၏။ 'ေသရမွာကိုေတာ့ ေျကာက္ျကတာပဲ'ဟု ခပ္လြယ္လြယ္ ဆိုျကမွာလားေတာ့ မသိပါ။ ထိုအေျကာင္း ကဗ်ာစပ္သူက ဂြ်န္ကိ John Keats (၁၇၉၅-၁၈၂၁) ျဖစ္ပါသည္။ သူ့ကဗ်ာ တြင္ သူေရးဖဲြ့ခ်င္ေသာ ကဗ်ာေတြ၊ စာအုပ္ေတြ အေကာင္အထည္မေဖာ္မီ ေသသြားမည္ကို ေျကာက္ရံြ့ေျကာင္း ေရးဖဲြ့ထား၏။
ဂြ်န္ကိသည္ ၁၉ ရာစုအေစာပိုင္း ကာလက ထင္ရွားေသာ ကဗ်ာဆရာျဖစ္သည္။ သူ့ကဗ်ာမ်ားတြင္ သဘာဝတရား၏ လွပမႈ၊ ခ်စ္ခင္ ျမတ္နိုးမႈ၊ စိတ္ကူးယဥ္နွင့္ ဖန္တီးျခင္းျကားက ဆက္သြယ္မႈကို ေဖာ္ေဆာင္ထားသည္ကို ေတြ့ျကရ၏။ ထို့ျပင္ လွပမႈနွင့္ နာက်င္ထိခိုက္မႈ ေတြကိုလည္း ဒြန္တဲြျပထား၏။ သူ့ဘဝတြင္ သူအလြန္ျမတ္နိုးတန္ဖိုးထားသည့္ စာအုပ္မ်ားကို ဘဝ၏ အေရးအပါဆံုးအျဖစ္ သတ္မွတ္ထားစဥ္ တြင္ ရုတ္တရက္ ေသဆံုးသြားမည္ကို အလြန္ေျကာက္ရံြ့လ်က္ရိွေျကာင္း သူ့ကဗ်ာေလးတြင္ ဖဲြ့ဆိုတားသည္။ ထိုမွ်မက ကဗ်ာ၏ ဂီတသံတြင္ ပင္ ေျကာက္ရံြ့ျခင္း သံစဥ္ေတြ စီးဆင္းလ်က္ရိွသည္။ သူခ်စ္ေသာ စာအုပ္မ်ားမွ ေဝးရာသို့ ေသျခင္းတရားက ေခၚေဆာင္သြားမည့္အေရး ေတြးပူေနရွာေလသည္။
သူေတြးပူေနရေသာ လံုေလာက္ေသာ အေျကာင္းျပခ်က္ကလည္း ရိွေနသည္။ သူ့မိခင္သည္ အဆုတ္တီဘီေရာဂါျဖင့္ ကြယ္လြန္ခဲ့ကာ သူ့အစ္ကို ျဖစ္သူမွာလည္း ထိုေရာဂါရကာ သူ့ေရွ့မွာ ကြယ္လြန္ အနိစၥေရာက္ရသည္ကို ျကံုေတြ့ခဲ့ရသူ ျဖစ္ပါသည္။ သူ့မွာလည္း ထိုတီဘီ ေရာ ဂါရေနသည္ကို သိရိွခဲ့ျပီးေနာက္မွာ သူလည္း တစ္ေန့ေသရမည့္အေရး ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ေတြးပူခဲ့ရရွာမည္ကို ျမင္ေယာင္ျကည့္မိပါ သည္။ ထိုကဗ်ာကို သူမကြယ္လြန္မီ (၄) နွစ္အလိုမွာ ေရးသားခဲ့ျခင္းျဖစ္ျပီး အသက္ငယ္ရြယ္စဥ္ ၂၆ နွစ္မွာ ကြယ္လြန္ခဲ့ျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ဂြ်န္ကိသည္ ကဗ်ာတြင္ သူေသရမွာကို မေျကာက္၊ သူမေသမီ သူအေကာင္အထည္ေဖာ္ခ်င္တာေတြ မထုတ္ေဖာ္လိုက္ရမွာကို ေျကာက္ျခင္းျဖစ္ ေျကာင္းကို ကဲြျပားစြာ ေရးဖဲြ့ထားျခင္းျဖစ္၏။
ဂြ်န္ကိသည္ သူ့နေဘးက လူေတြကို ဂရုမစိုက္ပါ။ ဘဝ၏ ေပ်ာ္ရႊင္ယစ္မူးသာယာျခင္းကိုပင္ အေလးမထားပါ။ သို့ေသာ္ သူ၏ တစ္ခု တည္းေသာ စိတ္ပူပန္မႈက သူမကြယ္လြန္မီ သူ့စိတ္ကူးေတြကို စာလံုးေတြ၊ စာအုပ္ေတြအျဖစ္ မေရးဖဲြ့လိုက္ရမွာကိုျဖစ္၏။ ကဗ်ာဆရာက ထိုစိတ္ပူပန္မႈသည္ သူ့အား ဘဝတစ္ေလွ်ာက္လံုး ျခိမ္းေျခာက္လ်က္ရိွသည္ဟု ရင္ဖြင့္ထား၏။ သူသည္ အဆိုးျမင္ဝါဒီသမားပင္ျဖစ္ေနေလျပီ ဟု သူ့ကိုယ္သူ သံုးသပ္ထား၏။ ေကာင္းကင္ယံက တိမ္တိုက္ေတြကို ေတြ့လည္း မသာယာနိုင္။ သူေသရေတာ့မည္ဟု ေတြးက ေျကာက္ရံြ့မႈ က ပိုတိုးလာသည္။ ထိုတိမ္တိုက္ေတြကေျပာျပေသာ လွပေသာ စိတ္ကူးယဥ္အခ်စ္ဇာတ္လမ္းမ်ားသည္ သူ့ကို ပိုျပီးေတာ့ေတာင္ ေျကာက္ရံြ့ သြားေအာင္ ျခိမ္းေျခာက္လ်က္ရိွေနျကသည္။ သူ့မွာ အနာဂတ္အေရး ေတြးပူဖို့ပင္ အခိ်န္မရိွပါဟု ဆိုထားပါသည္။
ဂြ်န္ကိ၏ ထိုကဗ်ာနွင့္ ပတ္သက္၍ ခံစားမိေသာ ကဗ်ာခ်စ္သူတစ္ေယာက္၏ ခံစားခ်က္ကို အင္တာနက္တြင္ အခုလို ေတြ့လိုက္ရပါ သည္။
'ေသျခင္းတရားဆိုတာ တကယ္ေတာ့ ေနာက္ဆံုးနယ္နိမိတ္ပဲ။ ေစ့ေစ့ေတြးေလ၊ တန္ခိုးအာဏာျကီးပါေပ့လို့ ျမင္မိေလျဖစ္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ အဲဒီကဗ်ာကို ဖတ္ျပီး စဥ္းစားျကည့္မိတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ ုနေအ် လို့ေတာ့ ေတြးလို့မရဘူး။ သူ့ရဲ့ကဗ်ာအစက
‘When I have fears that I may cease to be, Before my pen has gleaned by teeming brain,’
''ကြ်နု္ပ္၏ အေတြးမ်ားျဖင့္ ျပည့္နွက္ေနေသာ ဦးေနွာက္အား ကြ်နု္ပ္၏ ကေလာင္တံျဖင့္ ထိုးဆြေရးျခင္းမျပုမီ ကြ်နု္ပ္ေသသြားမွာကို ေျကာက္၏''
ဆိုတဲ့ စကားလံုးက ျပင္းထန္လိုက္တာဗ်ာ။ ေျကာက္ရံြ့ျခင္းက သူ့ကို ေတြးစရာေတြ ျဖစ္ရသတဲ့။ တခို့်လူေတြ ေျကာ္ျကားမႈကို စားသံုးေနတဲ့အခါ သူတို့ဘယ္လို ေတြးျကပါလိမ့္လို့ စဥ္းစားမိတယ္။ တခို့်က အကိုးကြယ္ခံရ၊ တခို့်က လူေတြရဲ့ အာရံုေတာင္ အေရာက္ မခံလိုက္ရဘူး။ Keats အသက္ရွင္ေနစဥ္မွာေတာ့ သူ့အတိုင္းအတာနဲ့သူ အာရံုစိုက္ျခင္းခံရမွာပါပဲ။ ဒါေျကာင့္လဲ သူက ကေလာင္ေသြးခဲ့တဲ့ ေဟာဒီကဗ်ာဟာ ယေန့တိုင္ ခံစားေနရတာေပါ့။ ‘For whom the bell tolls’  'သူတစ္ေယာက္အတြက္ ေသမင္းတမန္ ေခါင္းေလာင္းတီး ေခ်ျပီ။' ဆိုတဲ့ စာေျကာင္းေလးကို သတိရမိပါရဲ့။ (ထိုစာေျကာင္း၏ ေနာက္တြင္ ‘It tolls for thee.’ (အဲဒါ မင္းအတြက္တီးတာေပါ့။) ဟူေသာ စာေျကာင္းလိုက္ပါသည္)။ ကဗ်ာထဲမွာ ကြ်န္ေတာ္အနွစ္သက္ဆံုး စာေျကာင္းေတြကေတာ့-
‘When I behold, upon the night’s starred face, Huge cloudy symbols of a high romance, And think that I may never to trace Their shadows, with magic hand of chance.’
''ည၏ ျကယ္ေရာင္ လင္းလက္ေသာ ေကာင္းကင္မ်က္နွာအား ကြ်နု္ပ္ျကည့္၏။
က်ယ္ျပန့္ေသာ တိမ္တိုက္မ်ားသည္ ကြ်နု္ပ္အား လွပေသာ အခ်စ္ဇာတ္လမ္းမ်ားကို ေျပာျပေနျက၏။
ခံစားညို့ငင္ေသာလက္ျဖင့္ ထိုလွပေသာ ပံုျပင္မ်ားကို ကြ်နု္ပ္မေရးျခစ္လိုက္ရမီ ေသသြားမွာကို ေျကာက္၏။''
'' ... then on the shore of the wide world I stand alone, and think, Till love and fame to nothingness to sink.”
''က်ယ္ျပန့္ေသာ ကမၻာျကီးထဲမွာ ေခ်ာက္ကမ္းပါးထက္ဝယ္ တစ္ကိုယ္တည္း ရပ္ေနရသည္ဟု ခံစားမိ၏။
ကြ်နု္ပ္၏ မေပ်ာ္ရႊင္ေသာ နွလံုးသားအား နွစ္သိမ့္ေပးမည့္ အခ်စ္လည္း မရိွ၊ ေက်ာ္ျကားမႈလည္း မရိွ။''
ဆိုတာေတြရယ္ကို အျကိုက္ဆံုးပါပဲ။ ဂြ်န္ကိရဲ့ ကဗ်ာေလး အဆံုးသတ္ထိေရးျဖစ္ခဲ့တာကိုေတာ့ စိတ္မေကာင္းတဲ့ျကားက သူ့အတြက္ ဝမ္းသာမိပါတယ္။ သူေရးတဲ့ အဲဒီကဗ်ာေလး သူ့ပရိတ္သတ္ျကားထဲ ေရာက္သြားခဲ့တာပဲဆိုျပီး အသံုးဝင္သြားခဲ့တာကို သူေတြ့ျမင္ခံစားခဲ့ရရွာ မွာပါပဲ''တဲ့။
ဂြ်န္ကိ၏ ထိုကဗ်ာမ်ားနွင့္ပတ္သက္၍ ေဝဖန္သူတခို့်ကေတာ့ အသက္ ၂၆ နွစ္အရြယ္မွာ ကြယ္လြန္သြားခဲ့ေသာ ထိုကဗ်ာဆရာ၏ ကဗ်ာေလးကို အသံက်ယ္က်ယ္ျဖင့္ ေအာ္ဖတ္သင့္လွေျကာင္း၊ အျကံေပးထား၏။ သို့မွသာလွ်င္ ကဗ်ာ၏ ခံစားခ်က္၊ ခံစားမႈ၊ အနွစ္သာရ၊ ဂီတေတြကို အသင္ တကယ္သိျမင္လာပါမည္တဲ့။ အဲဒီလို နားလည္သြားမွသာလွ်င္ Keats  သည္ ေသျခင္းတရားကို ေျကာက္ျခင္းမဟုတ္၊ ေသရမည့္အေရး တုန္လႈပ္ေနျခင္းမဟုတ္။ 'ကြ်နု္ပ္၏ အေတြးမ်ားကို စကားလံုးမ်ားအျဖစ္ ခ်ေရးဖို့ အခိ်န္မရိွလိုက္မွာကို ျဖစ္၏။ ကြ်နု္ပ္၏ စိတ္ဆူးမ်ားကို စာအုပ္ေတြအျဖစ္ အသက္သြင္းဖို့ အခိ်န္မရိွလိုက္မွာကို ျဖစ္၏။ ကြ်နု္ပ္၏ အိပ္မက္မ်ား၊ ရုပ္ပံုလႊာမ်ားကို ကဗ်ာမ်ားအျဖစ္ ဘာသာျပန္ပစ္လိုက္ဖို့ စိတ္စူးစိုက္ဖို့ အခိ်န္မရိွလိုက္မွာကို ျဖစ္၏။ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ကြ်နု္ပ္၏ ခ်စ္လွစြာေသာ ဗေညညပ ျမေတညန ကို ဘယ္ေတာ့မွ မေတြ့ျမင္လိုက္ရေတာ့မွာကို ျဖစ္ပါ၏' ဟူေသာ ဂြ်န္ကိ၏ ဆိုလိုခ်က္မ်ားကို ေသေသခ်ာခ်ာ ေတြ့ျမင္ခံစာရေပလိမ့္မည္။
ေသျခင္းတရားနွင့္ ပတ္သက္၍ ကဗ်ာေတြ စပ္ဆိုခံစားျကရာတြင္ မ်ားေသာအားျဖင့္ ပဲ့ေျြကလြယ္ေသာ ပန္းကေလးေတြကို ျကည့္၍ လူ့ဘဝ၏ မတည္ျမဲမႈကို ဆင္ျခင္သံုးသပ္ဖို့ သို့မဟုတ္ ေသမင္းတမန္သည္ မ်က္နွာမလိုက္၊ ယုတ္၊ ျမတ္မေရြး ေခၚေဆာင္သြားမည့္ သေဘာ တရားမ်ားကို  အမ်ားအားျဖင့္ ဖတ္ဖူးေတြ့ဖူးပါသည္။ ဆိုလိုသည္မွာ ေသျခင္းတရား၏ ျခိမ္းေျခာက္မႈကို အခိ်န္နွင့္အမွ် ခံစားတုန္လႈပ္ေနရွာ ေသာ ကဗ်ာဆရာတစ္ေယာက္၏ ရင္ထဲက ဒုကၡကို ရွားရွားပါးပါး ေတြ့မိျခင္းျဖစ္ပါသည္။ လူတိုင္း တစ္ေန့ေတာ့ ေသျကရမွာပဲျဖစ္သည္။ ဘယ္ေန့ေသမည္မသိသည့္အတြက္ စိတ္မပူဘဲ ေနနိုင္ျက၏။ သို့တည္းမဟုတ္ မေတြးပဲထားျခင္းသည္ တစ္မို်းစိတ္သက္သာရရေနျက၏။ ဂြ်န္ကိခမ်ာမွာေတာ့ မေသမီ သူအေကာင္အထည္ေဖာ္ခ်င္ခဲ့တာေတြ မထုတ္ေဖာ္ခဲ့ရမွာကို အခိ်န္နွင့္အမွ် ေတြးပူေနရရွာသူျဖစ္ေလသည္။
ထို့ေျကာင့္ပင္ ဂြ်န္ကိ၏ Terror of deathကဗ်ာနွင့္ ပတ္သက္ျပီး ကဗ်ာခ်စ္သူမ်ား၏ အထင္အျမင္ယူဆခ်က္မ်ားကို ေကာက္ျကည့္ ျကရာ အင္တာနက္တြင္ ေဖာ္ျပထားခ်က္မ်ားအရ Keatsလို မေတြးမိပါဟူေသာ အျမင္မို်း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားေတြ့လိုက္ရျခင္းျဖစ္ေပသည္။Keats  ကဗ်ာခ်စ္သူတစ္ေယာက္ကေတာ့ ယခုလိုမွတ္ခ်က္ခ်ထားပါသည္။
'ကြ်န္ေတာ္ ေသရမွာကို ေျကာက္ပါသည္။ ဘုရားသခင္က ကြ်န္ေတာ့္အား ေပးသနားေတာ္မူေသာ အခိ်န္ေတြအတြက္ ေက်းဇူးတင္လွ ပါသည္။ ကဗ်ဆရာ Keats  သည္ သူေရးခ်င္တာေတြအားလံုး မျပီးမီ သူေသရမည္ကို သိရိွေနေျကာင္း ကဗ်ာဖတ္သူမ်ားအား အသိေပးထား ၏။ သူေသသြားေသာ္လည္း သူ့မွာ ေရးဖဲြ့စရာေတြ ကဗ်ာေတြ က်န္ရိွေနေသးပါလားဟု ကဗ်ာခ်စ္သူအေနနွင့္ မွ်ေဝခံစားမိေျကာင္းပါ။
ဂြ်န္ကိေရးသားခဲ့ေသာ ကဗ်ာေတြထဲမွာ အေကာင္းဆံုး ကဗ်ာတစ္ပုဒ္အျဖစ္ အသိအမွတ္ျပုျခင္း ခံခဲ့ရပါသည္။ ကဗ်ာတြင္ အဆုတ္ တီဘီေရာဂါေဝဒနာ ခံစားေနရရွာေသာ ကဗ်ာဆရာ၏ ပြင့္ထြက္လာေသာ စိတ္မေကာင္းစရာအျဖစ္ကို စာနာမိျပီး အျခားတစ္ဖက္ကလည္း Keats သည္ သာမန္လူသားတစ္ေယာက္ျဖစ္ျပီး၊ ကဗ်ာသမားတစ္ေယာက္မဟုတ္ခဲ့ပါလွ်င္ ဂြ်န္ကိ၏ ေျြကလြင့္ျခင္းကို လူေတြ သတိျပုမိျက ပါ့မလားဟု ေတြးမိပါသည္။ ဂြ်န္ကိ စိုက္ခဲ့ေသာ မွတ္တိုင္ေတြကို ယခုအထိ ကဗ်ာခ်စ္သူေတြ ခံစားေပးေနရတာကိုပဲ စဥ္းစားျကည့္ပါမည္။ ဂြ်န္ကိလိုပဲ တီဘီေရာဂါျဖင့္ ေသတာျခင္း အတူတူ သူ့အစ္ကိုကိုေတာင္ျဖင့္ ကြ်န္မတို့ အမည္ေတာင္ အေလးထားခဲ့မိလို့လား။
ဂြ်န္ကိထက္ နွစ္တစ္ရာေက်ာ္ ေရွ့က ကဗ်ာဆရာျကီး ဝီလံ်ရိွတ္စပီးယားWilliam Shakespeare (၁၅၆၄-၁၆၁၆) ၏ ‘Fear no more’ ဟူေသာ ကဗ်ာကေတာ့ 'ေသေတာ့လည္း ေအးတာပဲ' ဟူေသာ အဓိပၸာယ္သက္ေရာက္ခဲ့သည့္ ခံစားခ်က္ေတြနွင့္ ျဖစ္ပါသည္။ ဂြ်န္ကိ ၏ Terror of death နွင့္ ရိွတ္စပီးယား၏ ကဗ်ာကို ယွဥ္ဖတ္မိရင္း ကဗ်ာဆရာေတြ၏ ခံစားတတ္ေသာ နွလံုးသားကို အနည္းငယ္မွ်ေတာ့ လက္ခံမိေျကာင္းပါ။ ရိွတ္စပီးယား၏ ကဗ်ာလိုရင္းကို ဘာသာျပန္ျပလိုက္ရပါသည္။
'ေနပူမွာကိုလည္း မေျကာက္ရေတာ့ပါ၊
ေဒါသျကီးတဲ့ ေလျပင္းမုန္တိုင္းကို ေျကာက္စရာမလိုေတာ့၊
မိုးေလာက္ျကီးတဲ့ တာဝန္ေတြ မျပီးဆံုးေသးေသာ္လည္း သြားရေတာ့မယ္ေလ၊
ေနစရာ အိမ္လည္း မရိွေတာ့ ဝန္ထုပ္ဝန္ပိုးေတြလည္း ဖယ္ခြာရစ္ျပီ။
ေရႊမင္းသား ေရႊမင္းသမီးေလးေတြလည္း ဒီလမ္းလိုက္ရမည္၊
တံျမက္စည္းလွည္းသမေတြလည္း သည္လမ္း လိုက္ရမည္ေလ၊
အားလံုး ျပာျဖစ္ရမည္ေလ။'
'သခင္ျကီးေတြ မ်က္ေမွာင္ျကံု့မွာလဲ မေျကာက္ရေတာ့ပါ၊
တန္ခိုးရွင္ျကီး လက္ညိႈးေငါက္ေငါက္ထိုးမွာလဲ ေရွာင္စရာ မလိုေတာ့ပါ။
အဝတ္ဝတ္ဖို့နဲ့ စားဖို့လည္း ပူစရာမလိုေတာ့။
ေသမင္းတမန္ တံလွပ္နဲ့ အေဝွ့လိုက္မွာ မင္းလဲ ပါသြားျပီေလ။
အို... ဘုရင္ေတြ၊ ပညာတတ္ေတြ၊ ဆရာဝန္ေတြ...
အားလံုး သည္လမ္းလိုက္ရမည္ေလ၊
အားလံုး ျပာျဖစ္ရမည္ေလ။'
'လွ်ပ္စီးလက္မွာလဲ မေျကာက္ရေတာ့ပါ၊
မိုးျကိုးသြားကိုလည္း မေျကာက္ရေတာ့ပါ။
ဂုဏ္သိကၡာဆိုတာလည္း ပူမေနရေတာ့၊
ေဝဖန္ျပစ္တင္တာေတြလည္း ထြက္ေျပးျပီေလ၊
ငိုေျကြးစရာလည္း မလို
ရယ္ေမာစရာလဲ မလိုေတာ့။
ငယ္ရြယ္တဲ့ ခ်စ္သူေတြေရာ၊
အားလံုးေသာ ခ်စ္သူေတြလည္းေလ
မင္းေနာက္ကို လိုက္ရေတာ့မယ္ေလ။
အားလံုးျပာျဖစ္သြားမွာပဲေလ'
ဂြ်န္ကိက သူ၏ အေတြးစိတ္ကူးေတြကို စကားလံုးအျဖစ္ မထုတ္ေဖာ္လိုက္မီ ေသဆံုးရမည္ကို ေျကာက္ရံြ့ေျကာင္း စပ္ဆိုထားျပီး ရိွတ္စပီးယားကေတာ့ မိုးေလာက္ျကီးသည့္ တာဝန္ေတြ၊ ဝတၲရားေတြ တဝက္တျပက္ တိုးလိုးတန္းလန္းနဲ့ ေသမင္းေခၚရာေနာက္လိုက္ရလည္း ေပ်ာ္ေပ်ာ္ျကီးသာ လိုက္သြားရေပေတာ့မည္ဟု ဆိုထားေလသည္။
ကြ်န္မသည္ ကဗ်ာဆရာေတြလို ခံစားတတ္သူတစ္ေယာက္မဟုတ္၍ ကဗ်ာဆရာျကီး ဂြ်န္ကိလို စိုးရိမ္ထိတ္လန့္ရမွန္းမသိ၊ ရိွတ္စပီး ယားဆို ထားသလိုလည္း တရားမရနိုင္ေသးပါ။ လူ့သေဘာသဘာဝအတိုင္း ေျြကသြားေလေသာ ပန္းကေလးေတြ၊ ျကယ္ပြင့္ကေလးေတြအား တန္ဖိုးထားေနမိရင္းနွင့္ပင္ သူတို့စိုက္ထူခဲ့ေလေသာ မွတ္တိုင္မ်ားအား အစဥ္အျမဲ သတိရေနရံုမွ တစ္ပါး။
Posted by Junior Win at 10:53 PM No comments:
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
Links to this post
Labels: AtwayAmyin
Junior Win's ေပ်ာ္ေတာ့ ေပ်ာ္တာေပါ့ ဒါေပမဲ့
ေပ်ာ္ေတာ့ ေပ်ာ္တာေပါ့ ဒါေပမဲ့
စာေမးပဲြေအာင္စာရင္းမွာ ကိုယ္က စာေမးပဲြက်ျပီး သူမ်ားက ေအာင္ေနျကလွ်င္ေတာ့ 'သူမ်ားေပ်ာ္လို့ မေပ်ာ္နိုင္'ဟု စာသားေလးကို သတိရသည္။ အကယ္၍ ကိုယ္ကေအာင္ျပီး ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က်ေနလွ်င္ ကိုယ္စာေမးပဲြေအာင္လို့ ေပ်ာ္ေတာ့ေပ်ာ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းက်ေနလို့ ေပ်ာ္ရတာသိပ္ အဓိပၸာယ္မရိွသလိုလို က်တဲ့လူကို အားနာျပီး သိပ္ေပ်ာ္ျပမေနဖို့ေတာ့ ေကာင္းတာေပါ့ဟု ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ သတိေပးရသည္။ အဲဒီအေျကာင္းကို ေရးခ်င္သည္။
ကြ်န္မတို့ အဘိုးအဘြားမ်ား ျဖတ္သန္းခဲ့ရေသာ ဂ်ပန္ေခတ္ ၃ နွစ္တာကာလမွာ ဘယ္ေလာက္မြန္းျကပ္ခဲ့ရသည္ကို အဘြား ေမေမျကီး ေဒၚခင္မို်းခ်စ္က သူ့စာထဲထည့္ေရးခဲ့လို့ သိခဲ့ရျပီး တစ္ခါတစ္ရံ နႈတ္ကေန ေျပာဆိုတာေတြကို ျကားဖူးခဲ့ရသည္။ 'ငါ့ေျမးတို့ အဲဒီလို ေခတ္ဆိုးျကီး မျကံုခဲ့ျကရတာ ကံေကာင္းေလျခင္း'ဟု ေနာက္ဆံုးတြင္ မွတ္ခ်က္ခ်က္တတ္ျကသည္။ ကြ်န္မတို့ ငယ္စဥ္က ျကားခဲ့ရတာေတြမို့ သိပ္နားမလည္ပါ။ ဂ်ပန္ေခတ္တြင္ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ေျကာက္ရံြ့ခဲ့ရျခင္းကို ေမေမျကီးသည္ Three Years Under The Japs 'ဂ်ပန္ ေခတ္မွာ ၃ နွစ္တာ' တြင္ ေရးျပခဲ့သည္။ ကြ်န္မကလည္း ေမေမျကီးေရးခဲ့တဲ့ စာအုပ္ေတြထဲ ဘယ္စာအုပ္အပါးဆံုးလဲဆိုတာ ဘာသာျပန္ဖို့ ေရြးယူေနရာမွ ထိုစာအုပ္က လွည့္ေရာက္လာေတာ့သည္။
သို့ေပမယ့္လည္းေပါ့ေလ။ ဘာသာျပန္ရင္းနွင့္ ကြ်န္မရင္ထဲျဖစ္ေပၚလာေသာ ခံစားမႈက တစ္မို်းျဖစ္လို့ေနသည္။ အင္း ... ထားပါေတာ့ ေလ။ ဂ်ပန္ေခတ္မွာမို့ ဒီေလာက္ဆိုးရြား အနိွပ္စက္ခံထားျကရေသာ ျမန္မာျပည္သူျပည္သားတို့ကို နားလည္ပါသည္။ ဘဘျကီး ေျပာေျပာေန ေသာ ညညအခိ်န္မေတာ္ ျကားေနရသည့္ ဂ်ပန္စစ္ဖိနစ္သံကို ေျကာက္ရံြ့ေနရျခင္းကိုလည္း သေဘာေပါက္ပါသည္။ တုန္လႈပ္ေျခာက္ျခားစြာ ကီ်းလန့္စာစားေနေနရေသာ ဂ်ပန္ေခတ္ေအာက္ကာလကိုလည္း မ်က္စိထဲ ကြင္းကြင္းကြက္ကြက္ျမင္ပါသည္။ သို့ေသာ္...။
ဂ်ပန္ေခတ္ျကီးထဲမွာ ျမန္မာလူမို်းမ်ားသည္ ေျကာက္ရံြ့ျခင္းကို ေဘးခိ်တ္ကာ ၁၂ လရာသီ ေပ်ာ္ပဲြရႊင္ပဲြမ်ားကို အဘယ့္ေျကာင့္ က်င္းပနိုင္ခဲ့ျကသနည္း။ အဲဒီေလာက္ ဆိုးဆိုးရြားရြား ထိတ္လန့္တုန္လႈပ္ခါေနေနရေသာ ကာလျကီးအတြင္းမွာ ေပ်ာ္ေနနိုင္ျကေသးတာ ဘာေျကာင့္ပါလဲ။ တခို့်မ်ား ဂ်ပန္ေတြ နိွပ္စက္ခံရလို့ မ်က္ရည္ေပါက္ျကီးငယ္က်ကာ ဒုကၡဆင္းရဲခံေနျကရတာေတြရိွေန၊ ေတြ့ျမင္၊ ျကားသိေနရဲ့သားနွင့္မ်ား ေပ်ာ္ပဲြေတြ က်င္းပနိုင္ခဲ့ျကတာ ဘာေျကာင့္ပါလဲ။ ဒုကၡပင္လယ္ေဝေနသူေတြကို နည္းနည္းေတာ့ အားနာဖို့ေကာင္း သည္။ ကိုယ္က အဲဒီလို ဒုကၡမေရာက္တာနွင့္ပဲ ေပ်ာ္သင့္ပါရဲ့လား။
ေမေမျကီး ေရးသားခဲ့ေသာ 'အပ်င္းေျဖနည္း' စာအုပ္တြင္ ယခုလို ေရးထားတာေတြ့ရသည္။ 'ဂ်ပန္ေခတ္တြင္ ေကာင္းကင္မွ ဗံုးခ် ေျမျပင္ထက္၌လည္း ဂ်ပန္က နိွပ္စက္၊ သံုးစရာ၊ စားစရာပစၥည္းမ်ားကလည္း ရွားပါးလွသည့္ ေခတ္၌ပင္လွ်င္ စည္ေဗ်ာသံမစဲ အလွူပဲြခံနိုင္ သည့္ ျမန္မာလူမို်းမ်ားကား ကမၻာတြင္ ရွားေပလိမ့္မည္။ ဂ်ပန္နွင့္ အဂၤလိပ္၊ အေမရိကန္တို့စပ္ျကား၌ ေျမစာပင္ စစ္ေျမျပင္ျဖစ္ခံရေသာ ျမန္မာလူမို်းတို့သည္ ထိုေပ်ာ္တတ္ေသာ စိတ္ကေလးေျကာင့္သာ ရူးသြတ္မသြားသည္ဟု ဆိုရေပမည္'တဲ့။
ကြ်န္မရင္ထဲမွာ သိပ္မရွင္းလင္းခဲ့ေသာ ထိုကိစၥနွင့္ ပတ္သက္၍ ဘဘျကီး ေမေမျကီးတို့နွင့္ ေဆြးေနြးခဲ့ဖူးသည္ကို အမွတ္ရမိသည္။ ေပ်ာ္တတ္ေသာ ျမန္မာလူမို်းတို့၏ စိတ္သဘာဝကိုလည္း ေမေမျကီးေရးျပခဲ့ေသာေျကာင့္ နည္းလည္ခံစားလို့ရခဲ့ပါ၏။ သို့ေသာ္ ကြ်န္မ ေစာဒကတက္ ေမးခြန္းမ်ားကို ယခုလို ခံစားတတ္သြားေအာင္ ရွင္းျပဖူးခဲ့သည္ကို ျပန္လည္တင္ျပရသည္ရိွေသာ္...
ေျသာ္ ဂ်ပန္ေခတ္တြင္း က်ေရာက္သက္ဆင္းခဲ့ရရွာေသာ တို့ျမန္မာျပည္သားမ်ား ထိုစဥ္က ၁၂ လရာသီပဲြေတာ္မ်ားကို မိမိတို့၏ အမို်း သားေရးစိတ္ျဖင့္ မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ လစဥ္မပ်က္စိတ္က်င္းပကာ ေပ်ာ္ရႊင္မႈကို ရယူခဲ့ျကရေသာ အျဖစ္သည္ ဂ်ပန္ကို ဖားျပီး ေပ်ာ္ျပေနျခင္းမဟုတ္ပါ။ တိုင္းျပည္ျကီး ေအးခ်မ္းသာယာ ေပ်ာ္ရႊင္ေနပါသည္ဟူ၍ အဓိပၸာယ္မို်းမရိွပါ။ ကြ်နု္ပ္တို့၏ မို်းခ်စ္စိတ္ဓာတ္ကို ရွင္သန္ထက္ျမက္ေအာင္ေသြးခဲ့ျကေသာ ဓားသြားမ်ားေပတည္း။ သူတို့၏ ရင္ထဲမွာ ေတာက္ေလာင္ေနေသာမီးကို အမို်းသားေရးစိတ္ဓာတ္ အျဖစ္ အသြင္ေျပာင္းပစ္ျခင္းသာတည္း။ ရင္ထဲမွာ မေပ်ာ္ရႊင္ ပင္ပန္းဆင္းရဲလွပါသည္ဟု ၄င္းတို့၏ မ်က္နွာမ်ားတြင္ (ေပ်ာ္ေတာ့ေပ်ာ္ပါ တယ္၊ ဒါေပမယ့္... )ဟူေသာ အဓိပၸာယ္မ်ား စီးဝင္ေနသည္ကို ေတြ့ျမင္ျကရပါသည္။
'မ်က္နွာေတြျကည့္လိုက္တာနဲ့ သိပါတယ္။ ရင္ထဲဘယ္ေလာက္ေတာင္ ပူေလာင္ျပီး ေနေနျကရတယ္ဆိုတာ စိတ္ထဲက အူလိႈက္သည္းလိႈက္ေပ်ာ္လြန္းလို့ ခုန္ေပါက္က်င္းပေနတာမွ မဟုတ္ဘဲေလ။ ဘယ္နွယ့္ကြယ္ ေပ်ာ္ပဲြရႊင္ပဲြ ဂ်ပန္ေခတ္ထဲ ရိွသလားဆို ရိွတာေပါ့။ ရိွေအာင္ကို မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ကို လုပ္ျပျကရတာ။ အဲဒီလို လုပ္ျပျပီးေတာ့ကို တို့ျမန္မာလူထု စိတ္ဓာတ္ေတြ စုစည္းခဲ့ျကရတာ။ တို့ယဥ္ေက်းမႈ ရိုးရာေတြ မေပ်ာက္ပ်က္ေအာင္၊ တို့ဗုဒၶဘာသာမတိမ္ေကာေအာင္ဆိုတဲ့ စိတ္ဓာတ္နဲ့ေပ်ာ္ခဲ့ရတဲ့ အေပ်ာ္ေတြပါ။ ေပ်ာ္ေတာ့ ေပ်ာ္တာေပါ့။ ဒါေပမဲ့...'
(အမွတ္ ၁၉ဝ၊ ၂ဝဝ၈၊ ဇန္နဝါရီလ)
Posted by Junior Win at 1:19 AM No comments:
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
Links to this post
Labels: AtwayAmyin
Junior Win's ေပ်ာ္ေတာ့ ေပ်ာ္တာေပါ့ ဒါေပမဲ့
ေပ်ာ္ေတာ့ ေပ်ာ္တာေပါ့ ဒါေပမဲ့
စာေမးပဲြေအာင္စာရင္းမွာ ကိုယ္က စာေမးပဲြက်ျပီး သူမ်ားက ေအာင္ေနျကလွ်င္ေတာ့ 'သူမ်ားေပ်ာ္လို့ မေပ်ာ္နိုင္'ဟု စာသားေလးကို သတိရသည္။ အကယ္၍ ကိုယ္ကေအာင္ျပီး ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က်ေနလွ်င္ ကိုယ္စာေမးပဲြေအာင္လို့ ေပ်ာ္ေတာ့ေပ်ာ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းက်ေနလို့ ေပ်ာ္ရတာသိပ္ အဓိပၸာယ္မရိွသလိုလို က်တဲ့လူကို အားနာျပီး သိပ္ေပ်ာ္ျပမေနဖို့ေတာ့ ေကာင္းတာေပါ့ဟု ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ သတိေပးရသည္။ အဲဒီအေျကာင္းကို ေရးခ်င္သည္။
ကြ်န္မတို့ အဘိုးအဘြားမ်ား ျဖတ္သန္းခဲ့ရေသာ ဂ်ပန္ေခတ္ ၃ နွစ္တာကာလမွာ ဘယ္ေလာက္မြန္းျကပ္ခဲ့ရသည္ကို အဘြား ေမေမျကီး ေဒၚခင္မို်းခ်စ္က သူ့စာထဲထည့္ေရးခဲ့လို့ သိခဲ့ရျပီး တစ္ခါတစ္ရံ နႈတ္ကေန ေျပာဆိုတာေတြကို ျကားဖူးခဲ့ရသည္။ 'ငါ့ေျမးတို့ အဲဒီလို ေခတ္ဆိုးျကီး မျကံုခဲ့ျကရတာ ကံေကာင္းေလျခင္း'ဟု ေနာက္ဆံုးတြင္ မွတ္ခ်က္ခ်က္တတ္ျကသည္။ ကြ်န္မတို့ ငယ္စဥ္က ျကားခဲ့ရတာေတြမို့ သိပ္နားမလည္ပါ။ ဂ်ပန္ေခတ္တြင္ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ေျကာက္ရံြ့ခဲ့ရျခင္းကို ေမေမျကီးသည္ Three Years Under The Japs 'ဂ်ပန္ ေခတ္မွာ ၃ နွစ္တာ' တြင္ ေရးျပခဲ့သည္။ ကြ်န္မကလည္း ေမေမျကီးေရးခဲ့တဲ့ စာအုပ္ေတြထဲ ဘယ္စာအုပ္အပါးဆံုးလဲဆိုတာ ဘာသာျပန္ဖို့ ေရြးယူေနရာမွ ထိုစာအုပ္က လွည့္ေရာက္လာေတာ့သည္။
သို့ေပမယ့္လည္းေပါ့ေလ။ ဘာသာျပန္ရင္းနွင့္ ကြ်န္မရင္ထဲျဖစ္ေပၚလာေသာ ခံစားမႈက တစ္မို်းျဖစ္လို့ေနသည္။ အင္း ... ထားပါေတာ့ ေလ။ ဂ်ပန္ေခတ္မွာမို့ ဒီေလာက္ဆိုးရြား အနိွပ္စက္ခံထားျကရေသာ ျမန္မာျပည္သူျပည္သားတို့ကို နားလည္ပါသည္။ ဘဘျကီး ေျပာေျပာေန ေသာ ညညအခိ်န္မေတာ္ ျကားေနရသည့္ ဂ်ပန္စစ္ဖိနစ္သံကို ေျကာက္ရံြ့ေနရျခင္းကိုလည္း သေဘာေပါက္ပါသည္။ တုန္လႈပ္ေျခာက္ျခားစြာ ကီ်းလန့္စာစားေနေနရေသာ ဂ်ပန္ေခတ္ေအာက္ကာလကိုလည္း မ်က္စိထဲ ကြင္းကြင္းကြက္ကြက္ျမင္ပါသည္။ သို့ေသာ္...။
ဂ်ပန္ေခတ္ျကီးထဲမွာ ျမန္မာလူမို်းမ်ားသည္ ေျကာက္ရံြ့ျခင္းကို ေဘးခိ်တ္ကာ ၁၂ လရာသီ ေပ်ာ္ပဲြရႊင္ပဲြမ်ားကို အဘယ့္ေျကာင့္ က်င္းပနိုင္ခဲ့ျကသနည္း။ အဲဒီေလာက္ ဆိုးဆိုးရြားရြား ထိတ္လန့္တုန္လႈပ္ခါေနေနရေသာ ကာလျကီးအတြင္းမွာ ေပ်ာ္ေနနိုင္ျကေသးတာ ဘာေျကာင့္ပါလဲ။ တခို့်မ်ား ဂ်ပန္ေတြ နိွပ္စက္ခံရလို့ မ်က္ရည္ေပါက္ျကီးငယ္က်ကာ ဒုကၡဆင္းရဲခံေနျကရတာေတြရိွေန၊ ေတြ့ျမင္၊ ျကားသိေနရဲ့သားနွင့္မ်ား ေပ်ာ္ပဲြေတြ က်င္းပနိုင္ခဲ့ျကတာ ဘာေျကာင့္ပါလဲ။ ဒုကၡပင္လယ္ေဝေနသူေတြကို နည္းနည္းေတာ့ အားနာဖို့ေကာင္း သည္။ ကိုယ္က အဲဒီလို ဒုကၡမေရာက္တာနွင့္ပဲ ေပ်ာ္သင့္ပါရဲ့လား။
ေမေမျကီး ေရးသားခဲ့ေသာ 'အပ်င္းေျဖနည္း' စာအုပ္တြင္ ယခုလို ေရးထားတာေတြ့ရသည္။ 'ဂ်ပန္ေခတ္တြင္ ေကာင္းကင္မွ ဗံုးခ် ေျမျပင္ထက္၌လည္း ဂ်ပန္က နိွပ္စက္၊ သံုးစရာ၊ စားစရာပစၥည္းမ်ားကလည္း ရွားပါးလွသည့္ ေခတ္၌ပင္လွ်င္ စည္ေဗ်ာသံမစဲ အလွူပဲြခံနိုင္ သည့္ ျမန္မာလူမို်းမ်ားကား ကမၻာတြင္ ရွားေပလိမ့္မည္။ ဂ်ပန္နွင့္ အဂၤလိပ္၊ အေမရိကန္တို့စပ္ျကား၌ ေျမစာပင္ စစ္ေျမျပင္ျဖစ္ခံရေသာ ျမန္မာလူမို်းတို့သည္ ထိုေပ်ာ္တတ္ေသာ စိတ္ကေလးေျကာင့္သာ ရူးသြတ္မသြားသည္ဟု ဆိုရေပမည္'တဲ့။
ကြ်န္မရင္ထဲမွာ သိပ္မရွင္းလင္းခဲ့ေသာ ထိုကိစၥနွင့္ ပတ္သက္၍ ဘဘျကီး ေမေမျကီးတို့နွင့္ ေဆြးေနြးခဲ့ဖူးသည္ကို အမွတ္ရမိသည္။ ေပ်ာ္တတ္ေသာ ျမန္မာလူမို်းတို့၏ စိတ္သဘာဝကိုလည္း ေမေမျကီးေရးျပခဲ့ေသာေျကာင့္ နည္းလည္ခံစားလို့ရခဲ့ပါ၏။ သို့ေသာ္ ကြ်န္မ ေစာဒကတက္ ေမးခြန္းမ်ားကို ယခုလို ခံစားတတ္သြားေအာင္ ရွင္းျပဖူးခဲ့သည္ကို ျပန္လည္တင္ျပရသည္ရိွေသာ္...
ေျသာ္ ဂ်ပန္ေခတ္တြင္း က်ေရာက္သက္ဆင္းခဲ့ရရွာေသာ တို့ျမန္မာျပည္သားမ်ား ထိုစဥ္က ၁၂ လရာသီပဲြေတာ္မ်ားကို မိမိတို့၏ အမို်း သားေရးစိတ္ျဖင့္ မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ လစဥ္မပ်က္စိတ္က်င္းပကာ ေပ်ာ္ရႊင္မႈကို ရယူခဲ့ျကရေသာ အျဖစ္သည္ ဂ်ပန္ကို ဖားျပီး ေပ်ာ္ျပေနျခင္းမဟုတ္ပါ။ တိုင္းျပည္ျကီး ေအးခ်မ္းသာယာ ေပ်ာ္ရႊင္ေနပါသည္ဟူ၍ အဓိပၸာယ္မို်းမရိွပါ။ ကြ်နု္ပ္တို့၏ မို်းခ်စ္စိတ္ဓာတ္ကို ရွင္သန္ထက္ျမက္ေအာင္ေသြးခဲ့ျကေသာ ဓားသြားမ်ားေပတည္း။ သူတို့၏ ရင္ထဲမွာ ေတာက္ေလာင္ေနေသာမီးကို အမို်းသားေရးစိတ္ဓာတ္ အျဖစ္ အသြင္ေျပာင္းပစ္ျခင္းသာတည္း။ ရင္ထဲမွာ မေပ်ာ္ရႊင္ ပင္ပန္းဆင္းရဲလွပါသည္ဟု ၄င္းတို့၏ မ်က္နွာမ်ားတြင္ (ေပ်ာ္ေတာ့ေပ်ာ္ပါ တယ္၊ ဒါေပမယ့္... )ဟူေသာ အဓိပၸာယ္မ်ား စီးဝင္ေနသည္ကို ေတြ့ျမင္ျကရပါသည္။
'မ်က္နွာေတြျကည့္လိုက္တာနဲ့ သိပါတယ္။ ရင္ထဲဘယ္ေလာက္ေတာင္ ပူေလာင္ျပီး ေနေနျကရတယ္ဆိုတာ စိတ္ထဲက အူလိႈက္သည္းလိႈက္ေပ်ာ္လြန္းလို့ ခုန္ေပါက္က်င္းပေနတာမွ မဟုတ္ဘဲေလ။ ဘယ္နွယ့္ကြယ္ ေပ်ာ္ပဲြရႊင္ပဲြ ဂ်ပန္ေခတ္ထဲ ရိွသလားဆို ရိွတာေပါ့။ ရိွေအာင္ကို မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ကို လုပ္ျပျကရတာ။ အဲဒီလို လုပ္ျပျပီးေတာ့ကို တို့ျမန္မာလူထု စိတ္ဓာတ္ေတြ စုစည္းခဲ့ျကရတာ။ တို့ယဥ္ေက်းမႈ ရိုးရာေတြ မေပ်ာက္ပ်က္ေအာင္၊ တို့ဗုဒၶဘာသာမတိမ္ေကာေအာင္ဆိုတဲ့ စိတ္ဓာတ္နဲ့ေပ်ာ္ခဲ့ရတဲ့ အေပ်ာ္ေတြပါ။ ေပ်ာ္ေတာ့ ေပ်ာ္တာေပါ့။ ဒါေပမဲ့...'
(အမွတ္ ၁၉ဝ၊ ၂ဝဝ၈၊ ဇန္နဝါရီလ)
Posted by Junior Win at 1:19 AM No comments:
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
Links to this post
Labels: AtwayAmyin
Saturday, February 8, 2014
ေတာင္းတဲ့ဆုနဲ႕ ျပည့္ပါရေစ - ဂ်ဴနီယာ၀င္း
(အမွတ္ ၁၈၈၊ ၂ဝဝ၇၊ နိုဝင္ဘာလ အေတြးအျမင္)
ကြ်န္မသည္ ဆုေတာင္းရတာ ေတာ္ေတာ္ ဝါသနာပါေသာသူ အမို်းအစားျဖစ္ပါသည္။ ကြ်န္မ ငယ္ငယ္ကဆိုလွ်င္ စာေမးပဲြေျဖသည့္ အခါ စာေမးပဲြေအာင္ဖို့ ဆုေတာင္းရပါသည္။ ငယ္ငယ္က ဝိဇၨာဘာသာရပ္မ်ားျဖစ္ေသာ ပထဝီ၊ သမိုင္း၊ ေဘာဂေဗဒဘာသာမ်ား က်မည္စိုးရိမ္ကာ လစဥ္စာေမးပဲြစစ္တိုင္း ဆုေတာင္းရပါသည္။ သို့ေသာ္လည္း က်မည့္ ဘာသာကေတာ့ က်တာပဲျဖစ္ပါသည္။ ဒါေပမဲ့ စိတ္မပ်က္ပါ။ ဆုေတာင္းရဲ့ သားနွင့္က်ရသလားဟု အျပစ္မတင္ရက္ပါ။ ဆုေတာင္းမျပည့္သည့္အတြက္လည္း ေနာက္တစ္ခါ ဆုမေတာင္း ေတာ့ဘူးလား ဆိုေတာ့လည္းမဟုတ္ပါ။ ဆုေတာင္းရတာကို ဝါသနာပါေနပံုရပါသည္။ အဲဒီလိုနွင့္ပဲ ဆုေတြမို်းစံုေအာင္ ေတာင္းခဲ့ဖူးပါသည္။
ကြ်န္မတစ္ဦးတည္း ဘုရားေရွ့ ဆုေတာင္းရတာ အားမရေတာ့ ကြ်န္မအဘြား ေမေမျကီး ေဒၚခင္မို်းခ်စ္ကိုပါ ဆဲြထည့္ရပါသည္။ ေမေမျကီးကလည္း ကြ်န္မလိုပဲ ထင္သည္။ 'ဒီေန့ စာေမးပဲြေျဖရမယ္။ ဘယ္နွနာရီက ဘယ္နွနာရိီအထိ။ အဲဒီအခိ်န္အတြင္းမွာ ေမေမျကီးက ဘုရားေရွ့မွာ ဖေယာင္းတိုင္ ဘယ္နွစ္တိုင္ထြန္းျပီး ဆုေတာင္းေပးေနေနာ္။ သမီး စာေမးပဲြေျဖရင္း တစ္ခုခုေမ့ရင္ ေမေမျကီးက သမီးစာေမးပဲြ ေျဖနိုင္ဖို့ ဘုရားစင္ေရွ့မွာ ဆုေတာင္းေပးေနရတယ္လို့ စဥ္းစားလိုက္မွာ။ အဲဒါဆိုခ်က္ခ်င္းမွတ္မိသြားမွာ၊ သိလားဟု အျကိမ္ျကိမ္ အဖန္ဖန္ တတြတ္တြတ္ ေျပာခဲ့ဖူးတာ မွတ္မိပါသည္။ ကြ်န္မ ေမေမလည္း မေနရပါ။ 'ေမေမေရ အဲဒီ စာေမးပဲြေျဖေနတဲ့ အခိ်န္အတြင္းမွာ ဖေယာင္း တိုင္ ထြန္းထားေပးေနာ္။ တစ္တိုင္ကုန္သြားရင္ ေနာက္တစ္တိုင္ထြန္းဖို့ ျပင္ထားဦး။ ေတာ္ျကာ ျကားထဲ အဆက္ျပတ္သြားတဲ့အခိ်န္ သမီးစာ ေတြ ေမ့သြားမွာစိုးရမယ္'။ ကြ်န္မသည္ စာေမးပဲြေျဖေနတဲ့ အခိ်န္အတြင္း စဥ္းစားမရေသာအခါ အိမ္ရိွဘုရားစင္ေရွ့ဆုေတာင္းေပးေနသည့္ ေမေမျကီးကို ေတြးယူပါသည္။ ေမေမထြန္း ေပးထားသည့္ ဖေယာင္းတိုင္ကို ျမင္ေယာင္ပါသည္။ 'စဥ္းစားစမ္း'ဟု ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ အားေပးပါသည္။ တစ္ခါတေလ စဥ္းစားလို့ရသြားသည့္အခါရိွသည္။ တစ္ခါတေလ စဥ္းစားမရဘဲ ထားပစ္ခဲ့ရတာရိွသည္။ ထိုအခါ ထိုစဥ္းစား မရေသာအခိ်န္ကို မွတ္ထားျပီး အိမ္ေရာက္ရင္ ရန္လုပ္ပါသည္။ ''အဲဒီအခိ်န္တုန္းက ဖေယာင္းတိုင္ ကုန္သြားတာလား ... ေမေမ ျကီးက ဘုရားစင္ေရွ့မွာ ရိွရဲ့လား'နွင့္ ျဖစ္ပါသည္။ ေမေမျကီးကေတာ့ 'ေအးကြယ္... အဲဒီတုန္းကထင္ပါရဲ့ တယ္လီဖုန္း လာသလား ေရေသာက္လိုက္သလားပဲ'ဟု စကားနည္း ရန္စဲေျပာတတ္ပါသည္။ ဘဘျကီး ဦးခင္ေမာင္လတ္သည္ ယခုလိုပင္ ဝင္ေျပာတတ္ပါသည္။ 'ဟဲ့... သမီးထြန္းတာ ေဆးဖေယာင္းတိုင္လားကြယ့္'ဟု ကြ်န္မ ေမေမကို လွမ္းေမးပါသည္။ ဘာေျကာင့္လဲဆိုေတာ့ ေမေမက တစ္တိုင္တည္း ေသာ ဖေယာင္းတိုင္ကို ဆက္တိုက္ထြန္းေပးေနရေသာေျကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။ ေမေမက 'မဟုတ္ဘူး ဘဘရယ္... ဒီလိုပဲ ေဈးထဲက ဝယ္တာ ေတြပါပဲ။ အိမ္မွာ အေရးျကီးတဲ့ ကိစၥေတြရိွရင္ ဖေယာင္းတိုင္ထြန္းေပးရတာ ထံုးစံလိုျဖစ္ေနတာပါ'ဟု ေျဖပါသည္။
ေမေမျကီးကလည္း ဖေယာင္းတိုင္ထြန္းျပီး ဆုေတာင္းရသည့္ နည္းေတြကိုလည္း ေျပာျပပါသည္။ ဖေယာင္းတိုင္ ၁ဝ၈ တိုင္စလံုးကို တစ္ေန့တည္းစုျပီးထြန္းဖို့ခက္သည္။ ဒီေတာ့ အခုလို ထြန္းရသည္။ လဆန္း ၁ ရက္ေန့စျပီး ဖေယာင္းတိုင္ ၈ တိုင္ထြန္းရသည္။ လဆန္း ၂ ရက္ေန့မွာ ၉ တိုင္။ လဆန္း ၃ ရက္ေန့မွာ ၁ဝ တိုင္။ စသည္ျဖင့္ စသည္ျဖင့္ ၁၆ တိုင္ အထိ ထြန္းရသည္။ ဒီေတာ့ ရက္ေပါင္း ၉ ရက္တိုင္ ရိွသြားရသည္။ ထိုထြန္းခဲ့ေသာ ဖေယာင္းတိုင္ေပါင္းကို ေရတြက္လွ်င္ ထို ၉ ရက္မွာ ၁ဝ၈ တိုင္ျဖစ္ရသည္။ ထိုအခါ ေနာက္ဆံုး ၉ ရက္ေျမာက္ေသာေန့မွာ ကိုယ္အလိုခ်င္ဆံုးဆုကို ေတာင္းရသည္တဲ့။ ျပီးေတာ့ အေရးျကီးေသာ အခ်က္တစ္ခုက ရိွသည္။ ထိုအခ်က္ကေတာ့ လဆန္း ၁ ရက္ေန့ စထြန္းသည့္ရက္သည္ ဆုေတာင္းလိုသူ၏ ေမြးရက္ျဖစ္ရမည္။ ဥပမာ ျကာသပေတးေန့သည္ လဆန္း ၁ ရက္ေန့ေရာက္ လွ်င္ ထိုကဲ့သို့ ျကာသပေတးေန့ရွင္က ထြန္းသြားရသည္။ ဆုကိုလည္း ထိုေမြးရက္ရွင္ကပဲ ေတာင္းခြင့္ရိွသည္။ ထိုအခါ ေမေမျကီးသည္ ျပကၡဒိန္ကို လစဥ္ အပတ္စဥ္ျကည့္ျပီး ေဟာဒီအပတ္မွာျဖင့္ အိမ္သားေတြ၏ ဘယ္သူ့ေမြးရက္က်သည္။ ဖေယာင္းတိုင္ ၁ဝ၈ တိုင္ အသင့္ျပင္ ထားဖို့ ေဆာ္ျသသည္။ ျပီးေတာ့ဖေယာင္းတိုင္ေတြ ထြန္းဖို့ ဗန္းျကီးဗန္းငယ္ေတြ ဘုရားစင္ေရွ့မွာ ေနရာခ်ေပးသည္။ ဖေယာင္းတိုင္ေတြ မလဲေအာင္ေရေတြထည့္ဖို့ အသင့္လုပ္ထားသည္။ ကြ်န္မသည္ ကြ်န္မထြန္းရေသာ အလွည့္ေရာက္လွ်င္ အဲဒီ အတိုင္း ၉ ရက္ထြန္းသြားျပီး ဆုေတာင္းရေတာ့မည့္ရက္ မေရာက္ခင္တြင္ ဘာဆုေတာင္းရမလဲဟု စိတ္ကူးေတြယဥ္ရသည္။ စာေမးပဲြအတြက္ ဆုေတာင္းစရာမရိွလွ်င္ ကြ်န္မ လိုခ်င္တာေတြ တစ္ခုမဟုတ္တစ္ခုေတာ့ ေတာင္းလိုက္ရမွ ေက်နပ္သည္။ လဆန္း ၁ ရက္ေန့မွာ ကိုယ့္ေမြးေန့ က်ဖို့ဆိုတာ ေတာ္ေတာ္ခဲယဥ္း သည္။ ''ဒီလို ခဲခဲယဥ္းယဥ္းတိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ က်ေရာက္သည့္အခါ ဆုေလးတစ္ခုမွ မေတာင္းလိုက္ရလွ်င္ မျဖစ္''
ကြ်န္မ တကၠသိုလ္ေရာက္ေတာ့ မဟာသိပၸံတန္းေတြ တက္လွမ္းတဲ့ကာလေတြမွာေပါ့။ စာေမးပဲြအခိ်န္ဇယားဆိုတာ ေရးေျဖကေတာ့ ျပႆနာမရိွပါ။ Viva ဗိုင္ဗာ (နႈတ္ေျဖစာေမးပဲြ)က်ေတာ့ အခိ်န္အတိအက် မသတ္မွတ္ထားပါ။ ဒီေတာ့ အိမ္မွာ ဖေယာင္းတိုင္ထြန္းေပးေနျက ေသာ သူေတြ ဒုကၡေတြ့ရသည္။ ကြ်န္မက အခုလိုစဥ္းစားျပီး အခိ်န္ကို တြက္ေပးရသည္။ ''ခံုနံပတ္က ဒါဆိုေတာ့ စေျဖရမယ့္ အခိ်န္က ၉ နာရီဆိုရင္ ၁၁ နာရီေလာက္ဆို သမီးဝင္ရလိမ့္မယ္ထင္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ေရွ့က သူေတြက ေျဖတာ ၁ဝ မိနစ္နဲ့ျပီးသြားတယ္ဆိုရင္ ၁ဝ နာရီခဲြ ေလာက္ဝင္ရရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ။ ဒီေတာ့ စိတ္ခ်ရေအာင္ ၁ဝ နာရီမထိုးခင္ကတည္းက ဖေယာင္းတိုင္ ထြန္းထားေပးေနာ္။ သမီးေျဖျပီးသြား ရင္ ဖုန္းဆက္လိုက္မယ္။ သမီးဖုန္းမဆက္မခ်င္း ဆက္ထြန္းေပးထားေနာ္။ ေမေမျကီးေရ သမီးေျဖရမယ့္ ဆရာေတြက ဘယ္သူေတြလဲမသိဘူး။ ေမေမျကီးက ေမတၲာပို့ေပးေနေနာ္။ သမီးက်က္ထားတာေတြ၊ သမီးညက ျကည့္ထားတာေတြထဲကေမးေအာင္ေလ' ကြ်န္မသည္ အဲဒီေလာက္ အစိုးရိမ္ျကီးျပီး ကိုယ္တစ္ဦးတည္း ဆုေတာင္းရတာနွင့္ အားမရဘဲ အိမ္သားေတြကိုပါ ဝိုင္းျပီးဆုေတာင္းခိုင္းပါသည္။ ထို့ျပင္စြန္းလြန္းဆရာ ေတာ္ ဘုန္းျကီးဆီေရာက္လွ်င္လည္း တစ္လတရားအားထုတ္ဖို့ အဓိဋၭာန္ယူျပီး တရားထိုင္ပါသည္။ ထိုတစ္လျပည့္ေသာ ေန့မွာ ဆုေတာင္းရင္ ျပည့္သတဲ့။ ဒီေတာ့ စာေမးပဲြမေျဖခင္တစ္လမွာက ေနစျပီး အဓိဋၭာန္နွင့္ပင္ အိမ္မွာတရားထိုင္သြားတာ တစ္လပဲျပည့္၊ စာေမးပဲြလည္း ေျဖ စသည္ျဖင့္ ခိ်န္ကိုက္လုပ္ေလ့ရိွပါသည္။ တရားထိုင္တာ၊ ဖေယာင္းတိုင္ထြန္းပူေဇာ္တယ္ဆိုတာ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈေတြပဲမို့ ဆုေတာင္းမျပည့္ လည္း ဘာျဖစ္သလဲေပါ့... အနည္းဆံုး အဲဒီကုသိုလ္ေတာ့ ရမွာပဲ မဟုတ္လား။ အဲဒီလိုပဲ ေတြးကာ ဆုေတြေတာင္းခဲ့တာေတြ မနည္းပါ။ ေျကာင္ေလး အိမ္ျပန္မလာလွ်င္လည္း ဆုေတာင္းရတာ အေမာပါ။ ေမေမျကီးကိုလည္း ဝင္ပါခိုင္းရပါသည္။ အိမ္ျပန္လာသည့္ေျကာင္ေလးကို လည္း ေမေမျကီးဆီ ေခၚသြားကာ ျပန္လာျပီျဖစ္ေျကာင္း၊ ေမေမျကီး ဆုေတာင္းေပးလိုက္လို့ ျပန္ေရာက္လာတာ စသည္ျဖင့္ ယံုယံုျကည္ ျကည္နွင့္ ေျပာခဲ့ဖူးပါသည္။
ဆုေတာင္းျပီဆိုမွေတာ့ ျပည့္ခ်င္ပါသည္။ မျပည့္ေတာ့လည္း မတတ္နိုင္ပါ။ တစ္ခါတေလေတာ့လည္း ဘာေျကာင့္ ဆုေတာင္းေတြ မျပည့္ရတာပါလိမ့္ေနာ္ဟု ေတြးမိခဲ့ပါသည္။ ကြ်န္မနွင့္အတူ ဝိုင္းျပီး ဆုေတာင္းေပးခဲ့ဖူးသည့္ အဘြားအျဖစ္သူ ေမေမျကီးမရိွေတာ့လို့မ်ား ဒီလိုအေတြးေတြ ဝင္လာရသလား မသိပါ။ ကြ်န္မတစ္ေယာက္တည္း ဆုေတာင္းရံုမက အိမ္က လူေတြပါ ဝိုင္းဆုေတာင္းေပးျကလွ်င္ ကြ်န္မ စိတ္ထဲမွာ ဆုက ပိုျပီးျပည့္နိုင္သည္ဟု ယံုျကည္ထားပံုရပါသည္။ 'ဆုေတာင္းတိုင္းသာ ျပည့္မွေတာ့ လူေတြဘာအလုပ္မွ မလုပ္ဘဲ ဆုပဲေတာင္းေနျကမေပါ့'ဟူေသာ အဆိုကိုလည္း လက္ခံထားရပါဦးမည္။
ကြ်န္မေတာင္းခဲ့ျပီး မျပည့္ခဲ့ေသာ ဆုေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားပါသည္။ ဥပမာ ကြ်န္မ၏ ဘဝရည္မွန္းခ်က္တစ္ခု ျဖစ္ခဲ့ဖူးေသာ တကၠသိုလ္ နည္းျပစာေမးပဲြ၊ အင္တာဗူ်းေတြမွာ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ဆုေတာင္းခဲ့မလဲဆိုတာ စဥ္းစားျကည့္လိုက္ပါ။ ထိုစာေမးပဲြေတြက်ခဲ့ေတာ့လည္း ကိုယ္မတတ္နိုင္သည့္ ကိစၥမို့ ခံစားရေသာ္ျငားလည္း ကိုယ့္ဘာသာ နွစ္သိမ့္နိုင္ခဲ့ပါသည္။ ျပီးေတာ့ ျပင္သစ္စာ ဒီပလိုမာတက္ရင္း ၄ ျကိမ္ ေလာက္ စာေမးပဲြ ျပန္ေျဖခဲ့ရတုန္းကလည္း ဆုေတာင္းရက္နဲ့ က်ခဲ့တာပဲေလ။ ဆုေတာင္းရတာကို အက်င့္ျကီးပါေန့လို့ပဲ လုပ္ရိုးလုပ္စဥ္ ဘုရားရိွခိုး၊ ဆုေတာင္းတာ မပ်က္ခဲ့တာျဖစ္ရမည္။ ကိုယ္ကပဲ ေပါ့ေပါ့ဆဆ ဆုေတာင္းခဲ့တာေတြေျကာင့္လားဟု တစ္ခါတစ္ရံ ေတြးမိပါ သည္။ မျပည့္လဲ ကိစၥမရိွပါဘူးေလဟု ဆုေတာင္းတာကိုက စိတ္ေလွ်ာ့ထားပံုရေလသည္။ ဒါေျကာင့္လည္း ဆုေတာင္းတဲ့ျကားက စာေမးပဲြပဲ က်က်၊ အဆင္မေခ်ာတာေတြ ရင္ဆိုင္ရရင္ဆိုင္ရ ထိုစိတ္ဒုကၡကို ရင္ဆိုင္ဖို့ အင္အားရိွေနခဲ့တာကို ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ေက်နပ္ခဲ့တာပါပဲ။ ျပီးေတာ့ ေမေမျကီး ကြယ္လြန္ခဲ့ျပီးေနာက္ပိုင္းမွာ လဆန္း ၁ ရက္ေန့ကစလို့ ေမြးရက္က်သူက ဖေယာင္းတိုင္ထြန္းျပီး ဆုေတာင္းရသည့္ အေလ့အထလည္း ေပ်ာက္ပ်က္သြားခဲ့တာ အခုတိုင္ဆိုပါေတာ့။ ေမေမျကီး ကြယ္လြန္ခဲ့ျပီးတဲ့ေနာက္ စိတ္မပါေတာ့တာလည္း ျဖစ္နိုင္သည္။ ကြ်န္မ၏ ဘဝရည္မွန္းခ်က္ေတြလည္း တစ္ခုျပီးတစ္ခု စြန့္ခြာဖယ္ခြာ သြားစမို့လည္း ဆုေတာင္းရတာကိုပင္ စိတ္မပါေတာ့ရာကေန ထိုအေလ့ အထေလးေပ်ာက္ သြားပံုရပါသည္။
တစ္ေန့က တရားေဟာသည့္ အထဲမွာလား၊ သူမ်ားေျပာတာျကားမိသလားေတာ့ မမွတ္မိပါ။ ကိုယ္က ဆုေတာင္းေမတၲာပို့တဲ့အခါ ကိုယ့္ရဲ့စိတ္ဟာ သန့္ရွင္းျကည္လင္ျပီး ငါးပါးသီလျမဲရင္ ပိုျပီးထိေရာက္ပါသတဲ့။ ထိုအခ်က္ေျကာင့္ ကြ်န္မ ေတြေဝသြားခဲ့ရပါသည္။ ကြ်န္မ တစ္သက္လံုးဆုေတြေတာင္းလိုက္သည္မွာ ထိုကဲ့သို့ေသာ စိတ္ျကည္လင္မႈနွင့္လား၊ ၅ ပါး သီလေရာ ျမဲေနရဲ့လား။ အဲဒါေျကာင့္ ဆုေတာင္းမျပည့္ခဲ့တာေနမွာေပါ့။ အဲဒီလို ေတြးလိုက္ေတာ့ အေတာ္ေလး ေျဖသာသြားပါသည္။
ကြ်န္မသည္ ျပကၡဒိန္စာရြက္ေတြကို လွန္ေလွာရင္း လဆန္းတစ္ရက္ေန့ကို လိုက္ရွာေနမိပါသည္။ ထို့ျပင္ ကြ်န္မ ေမြးရက္က်သည့္လကို ေတြ့လိုေတြ့ျငား ရွာပါသည္။ တစ္လလမွာေတာ့ ေတြ့နိုင္ပါသည္။ ဖေယာင္းတိုင္ ၁ဝ၈ တိုင္ကိုလည္း စုထားရပါဦးမည္။ အဲဒီေန့ ဖေယာင္း တိုင္ေတြ စထြန္းပါသည္။ ၁ဝ၈ တိုင္ ျပည့္သြားေသာေန့မွာ ဆုတစ္ခုကိုေတာ့ ေတာင္းျကည့္ခ်င္ပါသည္။ မျပည့္လွ်င္လည္း ရပါသည္။ ေနာက္တစ္ခါ လဆန္း ၁ ရက္ေန့နွင့္ ကြ်န္မ၏ ေမြးရက္ တိုက္ဆိုင္တဲ့ေန့ ေရာက္လာသည့္အခါ ထပ္ျပီးဆုေတာင္းပါဦးမည္။
Posted by Junior Win at 10:48 PM No comments:
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
Links to this post
Labels: AtwayAmyin
ကေနဒီအမွတ္တရ - ဂ်ဴနီယာ၀င္း
(အမွတ္ ၁၈၆၊ ၂ဝဝ၇၊ စက္တင္ဘာလ အေတြးအျမင္)
ဂြ်န္အက္ဖ္ကေနဒီ (John Fitzerald Kennedy) (John F.Kennedy) ၁၉၆၃ ခုနွစ္၊ နိုင္ဝင္ဘာလ (၂၂) ရက္ေန့တြင္ ဒါးလက္စ္ ျမို့သူ ျမို့သား၏ ေရွ့ေမွာက္တြင္ လုပ္ျကံသတ္ျဖတ္ခံခဲ့ရျပီးေနာက္ ၃၃ နွစ္အျကာတြင္ အခင္းျဖစ္ပြားစဥ္က သမၼတျကီးနွင့္ နီးကပ္စြာရိွေနခဲ့ သူ နယ္လီကြန္နယ္လီ (Nellie Con Nally) က အဲဒီတုန္းက အျဖစ္အပ်က္ေတြကို ထုတ္ေဖာ္ေျပာျကားခဲ့ပါသည္။ ထိုေန့က အျဖစ္ေတြကို (၂၆) မ်က္နွာ ေရးသားခဲ့ျပီးသည့္ေနာက္ (၃၃) နွစ္အျကာမွပင္ ပထမဦးဆံုးအျကိမ္ ျပန္လည္ဖတ္ရႈခဲ့သည္ဟု သူမက ဆိုထားပါသည္။ ေမွးမိွန္ေနျပီျဖစ္ေသာ အဝါေရာင္ စာမ်က္နွာေတြကို သူ ယခုလို ထုတ္ေဖာ္ဖို့ ဆံုးျဖတ္လိုက္ျခင္းသည္ တိုင္းျပည္အတြက္လည္းမဟုတ္၊ သမိုင္းတြင္ သြားေစဖို့လည္း မဟုတ္ပါဘူးတဲ့။ ဒါေတြကို သူ့သားသမီးေတြ ေျမးေတြ သိသြားေစခ်င္တဲ့အတြက္သာ ျဖစ္ပါသတဲ့။
(၁၉၁၇) ခုနွစ္ ေမလ (၂၉) ရက္ေန့ ဖြားဂြ်န္အက္ဖ္ကေနဒီသည္ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု၏ (၃၅) ဦးေျမာက္ သမၼတျကီးျဖစ္ပါ သည္။ ၁၉၆ဝ ခုနွစ္မွာ သမၼတအျဖစ္ ေရြးခ်ယ္ခံရသူျဖစ္သည္။ သူသည္ အိုင္ယာလန္-အေမရိကန္မိသားစုက ေပါက္ဖြားလာေသာ နိုင္ငံေရး အရ ထင္ရွားေသာ မိသားစုဝင္တစ္ဦးျဖစ္သည္။ ဒုတိယကမၻာစစ္အတြင္း၌ ဒဏ္ရာရေသာ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ သေဘၤာအမႈထမ္းတစ္ဦးအား ပင္လယ္ကို ျဖတ္၍ သယ္ယူကူးခတ္ကာ နီးရာ ကြ်န္းရိွရာသို့ ကယ္တင္ခဲ့ေသာ သူ၏ ရဲစြမ္းသတၲိနွင့္ သူရဲေကာင္းစိတ္ဓာတ္သည္ ေျပာစမွတ္ ျပုရေလာက္ေအာင္ က်န္ရစ္ခဲ့ပါသည္။
(၁၉၆၃) ခုနွစ္ နိုဝင္ဘာလ (၂၂) ရက္ ေသာျကာေန့ေန့လည္ (၁၂) နာရီခဲြမွာ နိုင္ငံေရးခရီးစဥ္တစ္ခုအျဖစ္ (Texas) ကို ျဖတ္သန္း ေသာ ခရီးစဥ္တစ္ခု ထြက္ခဲ့သည္။ တကၠဆက္ျပည္နယ္က ဒါးလက္စ္ျမို့ကို အေရာက္မွာ အမ်ားသိျကသည့္အတိုင္း လုပ္ျကံခံခဲ့ရသည္။ အဲဒီ တုန္းက ကားေပၚမွာ သမၼတျကီးနွင့္အတူ သူ၏ ဇနီးဂ်က္ကီရယ္၊ ျမို့ေတာ္ဝန္ ဂြ်န္ကြန္နယ္လီရယ္၊ ျပီးေတာ့ နယ္လီကြန္နယ္လီရယ္ ပါပါ သည္။ အခင္းျဖစ္တဲ့ ျဖစ္ရပ္ကို အသံတိတ္ စူပါ ၈ မီလီမီတာ ဖလင္နွင့္ ဒါးလက္စ္ျမို့က အဝတ္အထည္လုပ္ငန္းက ေအဘရာဟမ္ဇာ ပရုဒါက မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ အစအဆံုးရိုက္ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ သူ၏ ရိုက္ကူးခဲ့မႈေျကာင့္သာလွ်င္ သမၼတျကီးလုပ္ျကံခံခဲ့ရပံု ျမင္ကြင္းကို တစ္ကမၻာ လံုးက သိရိွခြင့္ ေတြ့ျမင္ခြင့္ရခဲ့ျကတာျဖစ္ပါသည္။ ဖလင္ထဲမွာ ပထမဦးဆံုးက်ည္ဆန္က သမၼတျကီး၏ လည္ပင္းကို ထိသြားပံု၊ ေနာက္တစ္ ခ်က္က သမၼတျကီးရဲ့ ဦးေခါင္းညာဘက္ကို ထိမွန္ခဲ့ပံုေတြ ပါသည္။
ျမို့ေတာ္ဝန္၏ ဇနီးျဖစ္သူ နယ္လီကြန္နယ္လီက တစ္ခ်က္ျပီး တစ္ခ်က္ဝင္လာေသာ ေသနတ္သံေတြ၏ ေနာက္မွာ ျဖစ္ပ်က္ခဲ့ေသာ အျဖစ္အပ်က္မ်ားကို ျပန္လည္ ထုတ္ေဖာ္ေျပာဆိုခဲ့ပါသည္။ 'ေသနတ္သံက သံုးခ်က္ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေသခ်ာပါတယ္။ သံုးခ်က္စလံုးက အေနာက္ဘက္ကေန လာတာျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီအထဲက ဒုတိယအခ်က္က ကြ်န္မခင္ပြန္းရဲ့ ေနာက္ေျကာကို ထိပါတယ္။ က်ည္ဆန္ဟာ နံရိုး ရယ္၊ လက္ေကာက္ဝတ္ရယ္၊ ေပါင္ရယ္ကို ျဖတ္သြားပါတယ္။ ယခုအခါ အသက္ (၈၄) နွစ္ရိွျပီျဖစ္ေသာ နယ္လီကြန္နယ္လီက (၁၉၆၃) ခုနွစ္ နိုဝင္ဘာလ (၂၂) ရက္ေန့က အျဖစ္ေတြကို အနွစ္ (၄ဝ) အျကာမွာ 'သမၼတျကီးဂြ်န္အက္ဖ္ကေနဒီ၏ ေနာက္ဆံုးအခိ်န္မ်ား'ဆိုျပီး စာအုပ္ထုတ္ခဲ့ပါျပီ။ သူ့စာအုပ္ထဲမွာ သမၼတျကီးေသနတ္ပစ္မခံရခင္ စကၠန့္ပိုင္းေလးတုန္းမွာ ေျပာခဲ့တဲ့ စကားအခို့်ကို ထည့္သြင္းေဖာ္ျပထား ပါသည္။
အဲဒီအခိ်န္တုန္းက သမၼတျကီး စီးေသာ ကားသည္ အမိုးဖြင့္ကားျကီး ျဖစ္သည္။ (၁၉၆၃) ခုနွစ္မွာ ေသနတ္ျပီးသည့္ကားေတြကို သမၼတမ်ား စီးနင္းသည့္အခါ မဟုတ္ေသးေခ်။ သမၼတကေနဒီနွင့္ သူ့ဇနီးတို့ေရွ့မွာ တကၠဆက္ျမို့ေတာ္ဝန္ ဂြ်န္ကြန္နယ္လီနွင့္ သူ့ဇနီးတို့ လိုက္ပါလာျကသည္။
နယ္လီကြန္နယ္လီက ဒါးလက္စ္ျမို့သူ ျမို့သားေတြ သမၼတျကီးကို ျကိုဆိုေနျကတာကို ျကည့္ျပီး သမၼတျကီးကို အခုလို ေမးလိုက္ပါ သည္။
''သမၼတျကီး ... ဒါးလက္စ္ျမို့က ရွင့္ကို မခ်စ္ျကဘူးလို့ ေျပာမလား''
''ဒါ သံသယမရိွပါဘူးဗ်ာ''တဲ့။ ဒါသမၼတျကီးရဲ့ ေနာက္ဆံုးစကားျဖစ္လိမ့္မယ္လို့ ဘယ္သူက ျကိုသိပါ့မလဲ။ အဲဒီအခိ်န္မွာပင္ ေသနတ္သံေတြ တစ္ခ်က္ျပီးတစ္ခ်က္...။ အမိုးဖြင့္ကားျကီးေပၚမွာ အဝါေရာင္နွင္းဆီပန္းေတြ၊ အနီေရာင္ နွင္းဆီပန္းေတြနွင့္အတူ ေသြးေတြ လည္း စြန္းထင္က်န္ရစ္ခဲ့ပါျပီ။
ဂြ်န္အက္ဖ္ကေနဒီသည္ အေမရိကန္နိုင္ငံသားေတြကို 'တိုင္းျပည္က သင့္အတြက္ ဘာလုပ္ေပးမလဲလို့ မေမးပါနွင့္၊ ကိုယ့္တိုင္းျပည္ အတြက္ သင္ဘာလုပ္ေပးနိုင္သလဲဆိုတာကိုပဲ ေမးပါ''ဟူေသာ စကားမ်ား၊ ဆင္းရဲမဲြေတမႈနွင့္ေရာ ဂါဘယရယ္၊ ျပီးေတာ့ စစ္ရယ္ပဲ ျဖစ္ပါ ေတာ့တယ္'' ဟူေသာ မိန့္ခြန္းစကားမ်ားကို ထားရစ္ခဲ့ျပီ ျဖစ္ပါေတာ့သည္။
Posted by Junior Win at 10:47 PM No comments:
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
Links to this post
Labels: AtwayAmyin
Newer Posts Older Posts Home
Subscribe to: Posts (Atom)
Popular Posts
Burma Poet and Writer - Burma Patriot - Maung Thaw Ka
Burma Poet and Writer -   MaungThawKa   ေမာင္ေသာ္က (ကၽြႏုိပ္အေၾကြးေတြမ်ားစြာယူထားမိတဲ့ကၽြႏုိပ္ခ်စ္ေသာသူအနည္းငယ္သုိ႕…ေမာင္ေသာ္က) စာ...
စကၠဴကိုအေပါက္ေဖာက္ျခင္း (သခ်ာၤဥာဏ္စမ္း ) ေဒါက္တာခင္ေမာင္၀င္း (သခ်ာၤ)၊
မတ္ ၁၅၊ ၂၀၁၄ (Academic Weekly Educational Journal Vol 3 No 11, 13-3-2014 မွ) အလ်ား ၆ လက္မနွင့္ အနံ ၄ လက္မရွိေသာ စကၠဴတစ္ခုကုိ ...
ဆိုကေရးတီး၏ သြားရာလမ္း - ဂ်ဴနီယာ၀င္း
(အမွတ္ ၁၈ဝ အေတြးျမင္)           ဒႆနပညာရွင္ဆိုတာ ပညာကို ခ်စ္ျမတ္နိုး သူေတြလို့ဆိုတယ္။ အဲဒီစကားကို ေျပာသူက ဆိုကေရးတီးပါ။ Socrates (၄...
Junior Win's ေပ်ာ္ေတာ့ ေပ်ာ္တာေပါ့ ဒါေပမဲ့
ေပ်ာ္ေတာ့ ေပ်ာ္တာေပါ့ ဒါေပမဲ့             စာေမးပဲြေအာင္စာရင္းမွာ ကိုယ္က စာေမးပဲြက်ျပီး သူမ်ားက ေအာင္ေနျကလွ်င္ေတာ့ ...
Junior Win - Article
ဂ်ဴနီယာ၀င္း – ဖိနပ္စီးလ်က္ ေသဆုုံးသြားသူမ်ား (မိုုးမခ) ေအာက္တိုုဘာ ၂၄၊ ၂၀၁၆ ၂၀၁၆ခုုနွစ္ ေအာက္တုုိဘာ ၁၅ ရက္ေန႕က ခရီးသည္ ၃၀၀ေလာက္သယ္ေဆာင...
ကဗ်ာကို ဖြင့္ဆိုေသာ ကဗ်ာဆရာ - ဂ်ဴနီယာ၀င္း
(အမွတ္ ၁၆၆၊ ၂ဝဝ၄ ခုနွစ္၊ မတ္လ အေတြးအျမင္) (ကဗ်ာသည္ ကဗ်ာဆရာ့ဆီသို့ အလိုအေလ်ာက္ ဝင္ေရာက္လာျပီး ကဗ်ာဆရာသည္ ယင္းကို လက္ခံကာ စကားလံုး...
ေဒ္က္တာဂ်က္ကယ္ႏွင့္မစတာဟုိက္ junior win
ေဒါက္တာဂ်က္ကဲလ္ ႏွင့္ မစၥတာဟိုက္ ဂ်ဴနီယာ၀င္း (အေတြးအျမင္-အမွတ္၂၉၀) Robert Louis Stevenson (1850-1894) ေရးသားခဲ့ေသာ Strange Case ...
ေမေမျကီးကိုလြမ္းပါသည္ - Junior Win
အေတြးအျမင္ (၁၅၄)၊ ၂ဝဝ၂ ခုနွစ္ စာေရးဆရာမျကီး ေဒၚခင္မို်းခ်စ္သည္ ကြ်န္မ၏အဘြား ျဖစ္ျခင္းေျကာင့္ ကိုယ့္ အဘြားကိုယ္ လြမ္းျခင္းကိ...
ေတာင္းတဲ့ဆုနဲ႕ ျပည့္ပါရေစ - ဂ်ဴနီယာ၀င္း
(အမွတ္ ၁၈၈၊ ၂ဝဝ၇၊ နိုဝင္ဘာလ အေတြးအျမင္)           ကြ်န္မသည္ ဆုေတာင္းရတာ ေတာ္ေတာ္ ဝါသနာပါေသာသူ အမို်းအစားျဖစ္ပါသည္။ ကြ်န္မ ငယ္ငယ္ကဆိ...
Book Review - KMC - Uyawpa Sarpay
ခင္မ်ဴိးခ်စ္ – ဥေရာပစာေပ (မိုုးမခစာအုုပ္စင္) ႏိုု၀င္ဘာ ၄၊ ၂၀၁၆ ပထမအၾကိမ္ – ၁၉၇၀ အရုဏ္ဦးစာေပ ဒုုတိယအၾကိမ္ – ၂၀၀၃ မတ္ သိဒိၶစာေပ တတိယအ...
There was an error in this gadget
Articles (51)
AtwayAmyin (77)
Book Shelf (98)
Cartoon Box (5)
Critics (2)
Encyclopedia (1)
Environment (4)
Festival (3)
Interview (2)
Letters from Readers (1)
Memories (26)
Paintings (7)
Personal (4)
Potrait (2)
Special Issue (4)
ွQuotes (2)
Blog Archive
►  2016 (23)
►  November (4)
►  September (4)
►  August (2)
►  July (1)
►  June (2)
►  March (1)
►  January (7)
►  2015 (23)
►  December (3)
►  November (1)
►  October (1)
►  August (2)
►  July (5)
►  June (2)
►  January (3)
▼  2014 (94)
►  December (3)
►  November (1)
►  October (2)
►  September (8)
►  June (3)
►  April (4)
►  March (8)
▼  February (58)
Book Advertisement
Harvest Festivsl in Three Pagodas Monastert and Ar...
ယံုျကည္ခ်က္အတြက္အနစ္နာခံျခင္း Junior Win
ေျကြပါေသာ္လည္း... - ဂ်ဴနီယာ၀င္း
Junior Win's ေပ်ာ္ေတာ့ ေပ်ာ္တာေပါ့ ဒါေပမဲ့
Junior Win's ေပ်ာ္ေတာ့ ေပ်ာ္တာေပါ့ ဒါေပမဲ့
ေတာင္းတဲ့ဆုနဲ႕ ျပည့္ပါရေစ - ဂ်ဴနီယာ၀င္း
ကေနဒီအမွတ္တရ - ဂ်ဴနီယာ၀င္း
အဆိုးအေကာင္း - ဂ်ဴနီယာ၀င္း
ဆင္းရဲတြင္းနက္ေနသူမ်ား - ဂ်ဴနီယာ၀င္း
ဘဝစာမ်က္နွာ - ဂ်ဴနီယာ၀င္း
ေန႕သစ္ တစ္ေန႕ - ဂ်ဴနီယာ၀င္း
ဆိုကေရးတီး၏ သြားရာလမ္း - ဂ်ဴနီယာ၀င္း
ငယ္ငယ္တုန္းကေပါ့ - ဂ်ဴနီယာ၀င္း
ကမၻာေက်ာ္ စကားမ်ား - ဂ်ဴနီယာ၀င္း
ျဖူစင္ေသာ နွလံုးသားပိုင္ရွင္ - ဂ်ဴနီယာ၀င္း
စာဖတ္ေသာအက်င့္ -ဂ်ဴနီယာ၀င္း
ပင္လယ္ျပင္ထဲက ဘဝတစ္ခု - ဂ်ဴနီယာ၀င္း
တယ္လီဖုန္းတီထြင္သူ ဘယ္သူလဲ - ဂ်ဴနီယာ၀င္း
လူးဝစ္ကာရိုးလ္ရဲ့ အဲလစ္ - ဂ်ဴနီယာ၀င္း
ရိုးရိုး လြယ္လြယ္နွင့္ အဓိပၸာယ္ ေလးနက္ျခင္း - ဂ်ဴန...
အရင္ဦးဆံုးအျဖစ္မ်ား - ဂ်ဴနီယာ၀င္း
တိုင္းျပည္ကို ခ်စ္ဖို့ေျပာသူ - ဂ်ဴနီယာ၀င္း
ဦးေနွာက္၏ အစြမ္းမ်ား - ဂ်ဴနီယာ၀င္း
ကဗ်ာကို ဖြင့္ဆိုေသာ ကဗ်ာဆရာ - ဂ်ဴနီယာ၀င္း
လဲြမွားခဲ့ေသာ အနာဂတ္တြက္ကိန္းမ်ား - ဂ်ဴနီယာ၀င္း
အသက္ဝင္ေနေသာရုပ္တုမ်ား၏ဖန္တီးရွင္ မိုက္ကယ္အိန္ဂ်ယ...
ေျကာက္လန့္ေစေသာ အရာမ်ား - ဂ်ဴနီယာ၀င္း
ခံစားမိေသာ စစ္ေတးသံကဗ်ာတစ္ပုဒ္ - ဂ်ဴ နီယာ၀င္း
ခံစားမိေသာ ကဗ်ာအပိုင္းအစမ်ား - ဂ်ဴ နီယာ၀င္း
ကဗ်ာဆရာနွင့္ကဗ်ာ - ဂ်ဴ နီယာ၀င္း
ကြန္ျပဴတာေခတ္ကို ေရာက္ျပီေလာ - ဂ်ဴ နီယာ၀င္း
ကေလးတို့၏အေတြးစိတ္ကူးမ်ား - ဂ်ဴ နီယာ၀င္း
ေမတၱာရွင္၊ဂရုဏာရွင္ဖေလာရင့္နိုက္တင္းေဂး - ဂ်ဴ နီယာ...
ဘဘျကီးကိုလြမ္းပါသည္ - ဂ်ဴ နီယာ၀င္း
ဘာသာျပန္ျခင္း - ဂ်ဴ နီယာ၀င္း
ေမေမျကီးကိုလြမ္းပါသည္ - Junior Win
ခံစားမိေသာ ကဗ်ာမ်ား - Junior Win
နာမည္ေက်ာ္ ဂီတပညာရွင္ျကီးမ်ား၏ဘဝတစ္စိတ္တစ္ပိုင္း -...
ဒါျဖင့္ရင္… ခ်စ္လုိ႕လား ဂ်ဴနီယာ၀င္း
ပညာရွာျခင္း - Junior Win
ကဗ်ာမ်ားကိုခံစားျခင္း - Junior Win
သတိၲရိွိွျခင္း - Junior Win
ေခတ္တစ္ေခတ္၏ ပံုရိပ္မ်ား - Junior Win
သိျခင္း - Junior Win
ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ယံုျကည္ျခင္း - Junior Win
အဆိုးထဲက အကာင္း - Junior Win
ကိုးရစ္အေျကာင္း - Junor Win
ယံုျကည္ခ်က္ - Junior Win
ထိုက္တန္ေအာင္ျကိုးစားျခင္း - Junior Win
ကြ်န္မ ေလ်ာက္ခဲ့ရေသာပညာေရး ေလွကားထစ္မ်ား - Junior ...
ထူးျခားထင္ရွားသူတို့၏ အေတြးအေခၚမ်ား - Junior Win
လြယ္မေယာင္နွင့္ ခက္ေသာ အဂၤလိပ္စကားလံုးမ်ား - Juni...
ထူးျခားတဲ့ စိတ္ကူးစိတ္သန္းပိုင္ရွင္မ်ား - Junior W...
ေတြးမိေသာအေတြးမ်ား - Junior Win
အသိပညာ - Junior Win
ကိုးရစ္ကိုစိတ္ဝင္စားသူမ်ား - Junior Win
Home-made Traditional Shan Food (Video)
►  January (2)
►  2013 (25)
►  December (8)
►  August (3)
►  July (3)
►  June (1)
►  March (3)
►  February (3)
►  January (1)
►  2012 (17)
►  December (3)
►  November (1)
►  October (1)
►  August (2)
►  July (2)
►  June (2)
►  April (1)
►  March (3)
►  January (1)
►  2011 (26)
►  November (2)
►  October (2)
►  September (1)
►  August (4)
►  July (3)
►  June (2)
►  April (3)
►  March (3)
►  February (2)
►  January (2)
►  2010 (42)
►  December (2)
►  November (4)
►  October (2)
►  September (8)
►  August (3)
►  June (1)
►  April (4)
►  March (5)
►  February (2)
►  January (5)
►  2009 (51)
►  December (2)
►  November (3)
►  October (5)
►  September (5)
►  August (4)
►  July (5)
►  June (4)
►  April (4)
►  March (6)
►  February (5)
►  January (4)
►  2008 (73)
►  December (5)
►  November (5)
►  October (5)
►  September (3)
►  August (5)
►  July (12)
►  June (7)
►  April (9)
►  March (5)
►  February (9)
►  January (5)
►  2007 (36)
►  December (6)
►  November (8)
►  October (7)
►  September (7)
►  August (8)
Contributors
Phan Mee Ain - Literature Lovers
Awesome Inc. template. Template images by Deejpilot. Powered by Blogger.