en en my my my my my my my my my my my my my my my en my my my my my en my my my en my my my en my my my en my my my en my my my en my my my my my my en es en en en en en en en en en en my my my my en my en en my en my en my my my my my my en my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my en en en my my my my en my my my my my my my my my my my my en en en en en my en cs cs da en da cs en en cs cs en en en cs cs da en da en en en cs cs en en en de cs da en da cs en en en my my en my my my da en en en cs cs da en da cs en en cs cs en en en cs cs da en da cs en en cs cs en en en cs cs da en da cs en en cs cs en en en cs cs my en it en en en en en fr en en es en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en es en my my ja ja my my my en en en it my en it my my it my my it my my it en en it my my it my my en my my en my my en de my en my my it my my it my my it my my it my my it my en it my my it en de it my my it ja it my my it zh my it my my it my my it my my it my my it en en it en my it en my it it my it en my it en my it ja my it en es it my kn it my my it my my it my my it en my it my my it my my it en my it my my it my eu it en my it my my it ja my it my my it en en it en my it my en it my my it ja my it my my it en my it en my pt en fi pt my my pt my my pt my my pt en my pt my my pt zh my pt my my pt my my pt my en pt ja es pt en my pt en my pt en my pt my my pt it en pt my my pt en my pt en my pt it my pt fr en pt my my pt hy my pt my ru pt my my pt en fr en my fr my my my ru my my my my my my my my my de my fa my en en my uk my my sw my it my my en en fa my en en my en en my en en en en
San Htun's Diary: May 2014
မတ္လ ၂၆ မမ္မိုုုုရီယမ္ေဒး ရံုုးပိတ္ရက္က တနလၤာေန ့ဆိုုေတာ့ စေန၊ တနဂၤေႏြ၊ တနလၤာ ပိတ္ရက္သံုုးရက္က  အားလပ္ရက္အပန္းေၿဖ ခရီးသြားၾကတဲ့အခ်ိန္ ဆိုုပါေတာ့။ မႏွစ္က မမ္မိုုရီယမ္ေဒးပိတ္ရက္မွာ ႏိုုင္အာဂရာေရတံခြန္၊ ၂၀၁၂ ဇူလိႈင္ ၄ မွာ ေဘာစတြန္ သြားၿပီးၿပီမိုု ့ နယူးေယာက္ကေန မနီးမေဝးလည္းၿဖစ္၊ မသြားရေသးတဲ့ ေနရာေတြကိုု ရွာၾကည့္ေတာ့ ဖီလာဒဲဖီးယားကိုု သြားေတြ ့တယ္။ တနဂၤေႏြေန ့မွာ နယူးဂ်ာဆီၿပည္နယ္ မနာလပမ္မွာရိွတဲ့ မဟာစည္ ဘုုန္းၾကီးေက်ာင္းက ေလာကခ်မ္းသာ ေစတီေတာ္ ဗုုဒၶပူဇနိယပြဲေတာ္ကိုု သြားမယ္လိုု ့ အားခဲထားတယ္။ မမ္မိုုရီယမ္ေဒးမွာ နယူးေယာက္ကေန ဖီလာဒဲဖီးယားကိုု ေန ့ခ်င္းၿပန္သြားတဲ့ တိုုးခရီးစဥ္ေတြ ရွာေတာ့ တရုုတ္တိုုးကုုမၺဏီေတြက ေစ်းသက္သာတယ္။ ဝါရွင္တန္ဒီစီ ခ်ယ္ရီပြဲေတာ္ သြားတုုန္းက အေမရိကန္ လြတ္လပ္ေရး ဖခင္ၾကီး၊ ပထမဆံုုး သမၼတ ေဂ်ာ့ဝါရွင္တန္ရဲ ့ စံအိမ္ရိွတဲ့ ဗာဂ်ီးနီးယားၿပည္နယ္ ေမာက္ဗာႏြန္ကိုု သြားတုုန္းက ဘြတ္တဲ့ Viator ဆိုုဒ္က ဖီလာဒဲပီးယား ေန ့ခ်င္းၿပန္ခရီးကိုု ေရြးလိုုက္တယ္။
စေန ့ေန ့ညေန နယူးဂ်ာဆီၿပည္နယ္က ဘေလာ့ဂါ မမီးငယ္ အိမ္္မွာ သြားအိပ္၊ ေနာက္ေန ့ မနက္ေစာေစာ ဘုုန္းၾကီးေက်ာင္းသြားမယ္၊ စေနေန ့ညေန အိႏိၵယဘူးေဖးဆိုုင္ သြားစားမယ္လိုု ့ တိုုင္ပင္ထားတာ ေသာၾကာေန ့ညေနက်ေတာ့ မမီးငယ္ ခ်စ္ခ်စ္ၾကီး ေနမေကာင္းလိုု ့ မသြားၿဖစ္ေတာ့ဘူးတဲ့။ ဘုုန္းၾကီးေက်ာင္းကို ကားနဲ ့ပဲ ေရာက္ႏိုုင္တာမိုု ့ ကားမရိွတဲ့ကိုုယ္က လမ္းၾကံ ုုလိုုက္မွ ၿဖစ္တာကိုုး။ ဒါဆိုုလည္း Meet up အဖြဲ ့နဲ ့ လမ္းပဲ သြားေလွ်ာက္ပါေတာ့မယ္ေလ။ စေနေန ့ ညေန ၉  နာရီေလာက္မွ မခိုုင္က နယူးဂ်ာဆီကိုု ရထားစီးလာခဲ့ သူတိုု ့လာေခၚမယ္တဲ့။ ဘုုန္းၾကီးေက်ာင္းနဲ ့ အနီးဆံုုးဘူတာက နာရီဝက္ေလာက္ ေဝးတယ္။ တၿခားၿမိ ုု ့မွာ လာေခၚရမွာက လမ္းမွားမွာနဲ ့ အရွင္းဆံုုးက သူတိုု ့ၿမိ ုု ့ကိုု လာခဲ့။ အဲဒီကေန ဘုုန္းၾကီးေက်ာင္းသြား အၿပန္ နယူးေယာက္ ကားၾကံ ုုရိွရင္ ထည့္ေပးလိုုက္မယ္။ မရိွရင္ အနီးဆံုုး ဘူတာ၊ ဘတ္စ္ကားဂိတ္မွာ ခ်ေပးခဲ့မယ္။
နယူးေယာက္ကေန ပန္ဆယ္ေဗးနီးယားၿပည္နယ္ကိုု ေၿပးတဲ့ Bieber ဘတ္စ္ကားေတြ ေပါမွေပါ ဆိုုေပမဲ့ တနဂၤေႏြေန ့ဆိုုေတာ့ နယူးေယာက္ကေန အေစာဆံုုးထြက္တဲ့ကားက ေန ့လည္ ၁၂ နာရီ။ သိမ္ဆင္းေလာင္းတာက ၁၀ နာရီေလာက္ဆိုုေတာ့ မၿဖစ္ေခ်ဘူး။ နယူးေယာက္ကေန မနက္ေစာေစာထြက္တဲ့ ဘတ္စ္ကားကိုု ရွာေတာ့ မနက္ ၆ နာရီထြက္တဲ့ Grayhound ဘတ္စ္ကိုု သြားေတြ ့တယ္။ တနဂၤေႏြေန ့ မနက္ ၆ နာရီ ထြက္မဲ့ ဘတ္စ္ကားကိုု စေနေန ့ ည ၁၀ နာရီမွ ဘြတ္တဲ့ Last minute booking ဆိုုပါေတာ့။ မနက္ ၆ နာရီကားကိုမွီဖိုု ့ မနက္ ၄ နာရီထ၊ ၄ နာရီခြဲ အိမ္ကထြက္၊ ၄ နာရီ ၅၀ မိနစ္ အေစာဆံုုးထြက္တဲ့ ရထားစီး ဘတ္စ္ကားဂိတ္ေရာက္ေတာ့ ေစာေသးလိုု ့တဲ့ ဖြင့္ေတာင္မဖြင့္ေသးဘူး။ လက္မွတ္ေရာင္းတဲ့ေကာင္တာက မဖြင့္ေသးေပမဲ့ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္က ဝန္ထမ္းမေလးလက္ထဲ ဖုုန္းထည့္ေပးၿပီး အီးေမးလ္ထဲက Reference Number နဲ ့ လက္မွတ္ထုုတ္ခိုုင္းေနတာေတြ ့ေတာ့ ဝန္ထမ္းမေလးလက္ထဲ ဖုုန္းထည့္ေပးလိုုက္တယ္။  ၆ နာရီ ၁၅ ထြက္မဲ့ ကားမွ ၆ နာရီခြဲမွ ထြက္တယ္။
ခရီးသည္က ေလးေယာက္ထဲ။ ဟိုုင္းေဝးဘတ္စ္ကားေမာင္းသူက ၉  နာရီ အနားယူရမယ္လိုု ့ သတ္မွတ္ထားလိုု ့ အနားယူေနရတာေၾကာင့္ ေနာက္က်တာပါလိုု ့ ေတာင္းပန္ပါတယ္။ မက္ဟန္တန္နဲ ့ နယူးဂ်ာဆီၿပည္နယ္ကိုု ဆက္သြယ္ထားတဲ့ လင္းကြန္းေၿမေအာက္လိႈဏ္ေခါင္းမွာလည္း ကားေတြရွင္း၊ လမ္းမွာလည္း ကားေတြရွင္းလိုု ့ ၇ နာရီ မထိုုးခင္မွာပဲ နယူးဂ်ာဆီၿပည္နယ္ Newark ကိုု ဝင္တယ္။ သတ္မွတ္ခ်ိန္ ၇ ၁၅ အထိ Newark Penn Station ေရွ ့မွာ ဘတ္စ္ကားကိုု ရပ္ထားေတာ့ မႏွစ္က နယူးေယာက္ကိုု လာတုုန္းက မက္ဟန္တန္မွာ ကားမေမာင္းရဲလိုု ့ ကားကိုု Newark Penn Station နားက ပါကင္မွာ ထားခဲ့ၿပီးေတာ့ Newark Penn Station ကေန New York Penn Station ကိုု ရထားစီးၾကတာကိုု သတိရမိတယ္။ မႏွစ္က ခရီးေတြ အတူသြားခဲ့ၾကတဲ့ ဆူနမ္တိုု ့ေတြ ခုေတာ့ ဆူနမ္ ့ အေဖ၊ အေဖ၊ အေဒၚေရာက္ေနလိုု ့ လက္စ္ဗီးကပ္ကိုု သြားလည္တာ ကိုုယ့္ကိုုလိုုက္ခဲ့ဖိုု ့ မေခၚ။ ေခၚဦးေတာ့ အရင္တုုန္းကဆိုု နာရီဝက္အေဝးမွာဆိုုေတာ့ အခ်ိန္မေရြးသြားလိုု ့ရတယ္။ ခုုေတာ့ ၄ နာရီ မိုု္င္ ၂၅၀ သြားမွာလာမွာနဲ ့ ၆ နာရီေလာက္ အေဝးမွာဆိုုေတာ့ သူတိုု ့က ေခၚရင္ေတာင္ ကိုုယ္က လိုုက္ႏိုုင္ပါ့မလား။
ပန္ဆယ္ေဗးနီးယားၿပည္နယ္ Easton ၿမိ  ုု ့ကိုုေရာက္ေတာ့ မခိုုင္ လာၾကိ ုုတယ္။ မခိုုင္တိုု ့ၿမိ ုု ့ေလးက ခ်စ္စရာေလး။ ၿမစ္ေဘးတေလွ်ာက္ လမ္းေလွ်ာက္လမ္း၊ စက္ဘီးလမ္း၊ သစ္ပင္ေတြ စိမ္းစိမ္းစိုုစိုု၊ ေတာရိပ္ေတာင္ရိပ္၊ ေက်းငွက္သံေလးေတြ တစီစီနဲ ့ သာယာတယ္။ ကိုုယ့္ဘေလာ့ကိုု ဖတ္လိုု ့ ကိုုယ့္ကိုု သိ၊ ကိုုယ္ မလာၿဖစ္ေတာ့ဘူးဆိုုေတာ့ နယူးဂ်ာဆီကိုု ရထားစီးလာဖိုု ့၊ ဘတ္စ္ကားစီးလာဖိုု ့ မခိုုင္ကိုု အၾကံေပးၿပီး ဖိတ္ေခၚတာက မဆိုုဖီပါ။ မဆိုုဖီက ရန္ကုုန္ကြန္ပ်ဴတာတကၠသိုုလ္ အမွတ္စဥ္ ၈ ကိုု္ယ္တိုု ့က အမွတ္စဥ္ ၁၁။ မဆိုုဖီက တီခ်ယ္ေဒၚေနၿခည္လဲ့လဲ့သိန္းတိုု ့နဲ ့ အတူတူတက္ခဲ့တာ။ ကိုုယ္တိုု ့ပထမႏွစ္ Data Structure ကိုု သင္တာက ဆရာမၿဖစ္ခါစ တီခ်ယ္ေနၿခည္။ ခရမ္းေရာင္ ဝတ္တဲ့ေန ့ဆိုုရင္ မ်က္လံုုး၊ ႏႈတ္ခမ္းနီ၊ အိတ္၊ ဖိနပ္၊ အကႌ်၊ ထမီ အားလံုုးက ခရမ္းေရာင္။ ခါးအထိရွည္တဲ့ ဆံပင္၊ ပိန္ပိန္လွပ္လွပ္၊ ေၾကးရတတ္ ဆရာမငယ္ငယ္ေခ်ာေခ်ာေလးၿဖစ္ၿပန္ စာသင္လည္းေကာင္းေတာ့ သူ ့စာသင္ခ်ိန္ဆိုု ခန္းၿပည့္ခန္းလွ်ံ အားေပးၾကတယ္။
တခ်ိဳ ့ေကာင္ေလးေတြဆိုု တီခ်ယ္ေနၿခည္ကိုု စာသြားသြား ေမးရတာအေမာ။ တီခ်ယ္ခမ်ာ နားလည္ေအာင္ ရွင္းၿပရတာထက္ ေက်ာင္းသားေတြ ဝိုုင္းအံုုတာကိုု အေတြ ့အၾကံ ုုမရိွေသးတဲ့ ဆရာမ အသစ္စက္စက္ကေလးပီပီ အေနရအထိုုင္ရ ခက္တယ္နဲ ့ တူပါရဲ ့ နဖူးမွာ ေခႊ်းေတြစိုု ့လိုု ့။ ေရွ ့ဆံုုးတန္းမွာထိုုင္တဲ့ ကိုုယ္တိုု ့အုုပ္စုုထဲက သစ္သစ္က အလိုုက္တသိ တစ္ရွဴးကမ္းေတာ့ လွမ္းယူ နဖူးကိုုသုုတ္ၿပီး အိုုက္လိုုက္တာေနာ္လိုု ့ေၿပာေတာ့ မအိုုက္တဲ့ကိုုယ္တိုု ့က ၿပံ ုုးစိစိ။ အဲဒီတုုန္းက ဟစ္ၿဖစ္တဲ့ ေဇာ္ပိုုင္ရဲ ့ ၿမိ ုု ့အဝင္ည အေခြထဲက "ေရႊပံုုေပၚမွာ ေပ်ာ္ပါ ေနၿခည္... အေမွာင္ယံေတြမွာ ကိုုယ္တစ္ေယာက္တည္း တၿခားစီ" သီခ်င္းကိုု ေက်ာင္းသားေတြက "ေရႊၿပည္သာမွာ ေပ်ာ္ပါ ေနၿခည္ ...လိႈင္သာယာမွာ ကိုုယ္တစ္ေယာက္တည္း တၿခားစီ" လိုု ့ဆိုုၾကတယ္။ မာစတာတက္ေတာ့ တီခ်ယ္ေနၿခည္နဲ ့ ၿပန္ဆံုုတယ္။
ေမာ္လၿမိ ုုင္မွာ တာဝန္က်ၿပီ ပီအိတ္ခ်္ဒီၿပီးလိုု ့မာစတာမွာ  ကိုုယ္တိုု ့ကိုု သင္တာ Artificial Intelligence ဘာသာ။ တီခ်ယ္ရဲ ့ ပီအိတ္ခ်္ဒီစာတမ္းကိုု အိုုင္စီစီေအဆိုုလား ဘာဆိုုလား ႏိုုင္ငံတကာအဖြဲ ့အစည္းကေန လက္ခံတယ္လိုု ့ ၾကားလိုုက္တယ္။ ေက်ာင္းသားေတြ ဝိုုင္းၾကည့္တာကိုု အေနရအထိုုင္ရခက္တဲ့ တီခ်ယ္ေပါက္စေလး မဟုုတ္ေတာ့ဘူး။ ေက်ာင္းသားေတြ စိတ္ဝင္စားေအာင္၊ မငိုုက္ေအာင္ သင္ႏိုုင္တဲ့သူ ၿဖစ္လာတယ္။ အရင္ကထက္ စာသင္ေကာင္းလာတယ္။ ဆံပင္ကေတာ့ မေၿပာင္းလဲဘူး အရင္လိုု ခါးအထိရွည္တုုန္း၊ ပိန္လွပ္တုုန္း။ အဲ..အရင္လိုု တကုုိယ္လံုုး ခရမ္းေရာင္၊ အဝါေရာင္ မလုုပ္ႏိုုင္ေတာ့ဘူး။ အၿဖ ူနဲ ့ စိမ္းၿပာ ယူနီေဖာင္း ဝတ္ရလိုု ့။ တီခ်ယ္ေနၿခည္နဲ ့ တဘတ္ခ်္ batch တည္းဆိုုတာနဲ ့ တီခ်ယ္ေနၿခည္အေၾကာင္း ေရာက္သြားလိုုက္တာ လိုုရင္းမေရာက္ေတာ့ဘူး။
မဆိုုဖီက မီခ်ီကန္တကၠသိုု္လ္တခုုမွာ ကြန္ပ်ဴတာသိပ ၺံလာတက္ၿပီး အလုုပ္လုုပ္ေနတာဆိုုေတာ့ ကိုုယ့္နဲ ့ UCSY ရန္ကုုန္ကြန္ပ်ဴတာတကၠသိုုလ္အေၾကာင္း၊ ယူအက္စ္ ေက်ာင္းေတြအေၾကာင္း၊ အလုုပ္အကိုုင္အေၾကာင္း၊ ဗီဇာအေၾကာင္းေတြနဲ ့ အေတာ္ေလေပးေၿဖာင့္တယ္။ ေက်ာင္းေတြအေၾကာင္းေရးထားတဲ့ ပိုု ့စ္ေတြဆိုုရင္ ရန္ကုုန္က သူ ့ညီမကုုိ ဖတ္ခိုုင္းတယ္တဲ့။ ဘေလာ့ဂါၿဖစ္ရတာ ဒီတစ္ခုုေတာ့ ေကာင္းသား။ ကိုုယ့္ကိုုသိၾကတယ္၊ ကိုုယ့္စာေတြဖတ္ၿပီး ရင္းႏွီးေနသလိုုၿဖစ္ေနေတာ့ ကူညီခ်င္ၾကတယ္။ မခိုုင္အမ်ိဳးသားက တီခ်ယ္ေနၿခည္၊ မဆိုုဖီ၊ ကိုုထြန္းထြန္းဝင္းတိုု ့ကိုု သင္တဲ့ ရန္ကုုန္ကြန္ပ်ဴတာတကၠသိုုလ္က ဆရာ။ ကိုုယ့္ဘေလာ့ကိုု ဖတ္ၿပီး သိကႊ်မ္းရ၊ သူ ့တပည့္မဟုုတ္ေပမဲ့ ရန္ကုုန္ကြန္ပ်ဴတာတကၠသိုု္လ္ေက်ာင္းထြက္ဆိုုတာနဲ ့ သူ ့တပည့္လိုု ့ သေဘာထားၿပီး ကူညီေစာင့္ေရွာက္ၾကတယ္။ ပန္ဆယ္ေဗးနီးယားၿပည္နယ္ကေန နယူးဂ်ာဆီ ဘုုန္းၾကီးေက်ာင္းကိုု ၁ နာရီေလာက္ ထပ္ေမာင္းရတယ္။ လမ္းရွင္းေပး၊ ပါကင္ညႊန္ေပးတဲ့ ဘဲဥေတြ ဘာေတြနဲ ့။
သိမ္ဆင္းေလာင္းေနတာကိုု မွီေပမဲ့ သိမ္ဆင္းေလာင္းဖိုု ့ ဘာမွၿပင္ဆင္မလာေတာ့ မခိုုင္ သိမ္ဆင္းေလာင္းတာကိုုပဲ ဓာတ္ပံုုရိုုက္ၿဖစ္တယ္။ ဆရာေတာ္ဦးေကာဝိဒကိုု ဖူးရတယ္။ ဆရာေတာ္တစ္ပါးက ၿပံ ုုးၿပႏႈတ္ဆက္လိုု ့ အေတာ္စဥ္းစားလိုုက္ရတယ္။ ကိုုထြန္းထြန္းဝင္းတိုု ့ အလႈလုုပ္တဲ့ ဘရြတ္ကလင္း မစိုုးရိမ္ေက်ာင္း ဆရာေတာ္။ ငါ့ႏွယ္ေနာ္ မွတ္ညဏ္ေတြ မေကာင္းေတာ့ပါလား။ ေမရီလန္းက ေအာင္မဂၤလာေက်ာင္း၊ နယူးေယာက္အိမ္နားက သံုုးပါးေက်ာင္းက ဆရာေတာ္ေတြကိုု ဖူးရတယ္။ မုုန္ ့ေတြမွ အမ်ားၾကီးပဲ။ ေရႊတိဂံုုဘုုရားပံုုစံတူကိုု ဖူးရေတာ့ ရန္ကုုန္ေရႊတိဂံုုဘုုရားကိုု သတိရတယ္။ အင္ဒီယားနားၿပည္နယ္ ဖိုု ့ဝိန္းၿမိ ုု ့၊ ေမရီလန္းၿပည္နယ္ ေဆးဗာလ္းစပရင္းၿမိ ုု ့၊ ပန္ဆယ္ေဗးနီးယားၿပည္နယ္ ကန္နယ္ဘာ့ခ္ၿမိ ုု ့က ဘုုန္းၾကီးေက်ာင္းေတြ ေရာက္ဖူးေပမဲ့ ဒီလိုုေစတီ ဖူးရေတာ့ ၿမန္မာၿပည္ အလြမ္းေၿပတယ္။
ဖီလာဒဲပီးယားကိုု သြားေတာ့ ဂိုုက္က ေရွးေဟာင္းလမ္းၾကားေလးတစ္ခုုကိုု ေခၚသြားတယ္။ အဲဒီလမ္းက အိမ္ေတြက လန္ဒန္က အိမ္ပံုုစံအတိုုင္း ေဆာက္ထားတာ။ ေရၿခားေၿမၿခား ေရာက္ေနတဲ့ ၿဗိတိသွ်ေတြ သူတိုု ့ဇာတိက အိမ္ပံုုစံအတိုုင္း ေဆာက္ၿပီး အိမ္အလြမ္းေၿဖၾကတာ ၿမန္မာေတြ ေရႊတိဂံုုေစတီပံုုစံတူတည္ၿပီး အလြမ္းေၿဖၾကတာနဲ ့တူတူပါပဲ။ ေမရီလန္းဘုုန္းၾကီးေက်ာင္းကိုု သြားတုုန္းက အဘြားတင့္က ေဘာင္းဘီတိုု (ဒူးေခါင္းေလာက္) နဲ ့လာတဲ့ ခေလးမလား၊ ေနာက္တစ္ေခါက္လာရင္ ထမီဝတ္လာခဲ့ ဆိုုလိုု ့ အိမ္ကိုုထမီမွာ။ ဘုုန္းၾကီးေက်ာင္းသြားရင္ ထမီဝတ္ေပမဲ့ နယူးေယာက္က်ေတာ့ ရထားစီးရ၊ လမ္းေလွ်ာက္ရေတာ့ ထမီဝတ္သြားရင္ လူေတြၾကည့္ၾကလြန္းလိုု ့ မဝတ္ၿဖစ္ဘူး။
မခိုုင္ အိမ္ေရာက္မွ  ဂ်င္းေဘာင္းဘီေပၚမွာ ထမီထပ္ဝတ္တယ္။ ခ်ိတ္နဲ ့မဟုုတ္ဘဲ ဒီအတိုုင္း ရုုိးရိုုးပတ္ဝတ္ရေတာ့ ခဏခဏကႊ်တ္လိုု ့ မဝတ္ခ်င္တာလည္း ပါတယ္။ ဂ်င္းေဘာင္းဘီေပၚက ထပ္ဝတ္ေတာ့   ကႊ်တ္က်မွာလည္း မပူရသလိုု ခဏခဏလည္း မဝတ္ရဘူး။ အေမ ထည့္ေပးလိုုက္တဲ့ ထမီဆင္ေလးကိုု သေဘာက်တယ္။ အေမစုုက ႏိုုင္ငံၿခားသြားရင္လည္း ရိုုးရာဝတ္စံုုဝတ္တာ ခ်ီးက်ဴးမိတယ္။ ကိုုယ္ေတြမွာေတာ့ သမင္လည္ၿပန္၊ ၿခေသၤ့လည္ၿပန္ ၾကည့္ၾကတာကိုု မ်က္ႏွာပူလိုု ့။ ထမီဝတ္ထားရင္ နယူးေယာက္မွာ အထူးအဆန္း ေငးၾကည့္ၾကလြန္းလိုု ့ မခိုုင္လည္း မဝတ္ခ်င္ဘူးတဲ့။ ဘုုန္းၾကီးေက်ာင္းလာရင္ ထမီဝတ္ဖိုု ့  မမီးငယ္က တိုုက္တြန္းတာမိုု ့ ဒီတခါ သူလည္း ဝတ္လာတယ္။
ၿပန္ခါနီး ကားၾကံ ုုရွာေတာ့ မခုုိင္အသိ ဘရႊတ္ကလင္း ၿပန္မယ့္ကားမွာ တေနရာရတယ္။ မထင္မွတ္ဘဲ မမီခ်ီကိုုနဲ ့ဆံုုတယ္။ မွတ္မိမလား မသိဘူး ကြ်န္မႏွင့္ဂ်ဴး ပိုု ့စ္ထဲက ဇာတ္လိုုက္ၾကီးေလ။ မေရာက္လာႏိုုင္တဲ့ မမီးငယ္ ေဂ်ၿဖစ္ေအာင္ တမင္တကာကိုု ဓာတ္ပံုုရိုုက္ၾကတယ္။ မမီခ်ီကိုု သမီး ေမကဆုုန္ေမဆဲမိုုးေလးက ၿမန္မာစကား ေၿပာတာမ်ား မႊတ္ေနတာပဲ။ ေၿခအိတ္ေရစိုုလိုု ့ဖ်ားရင္ ရွမ္းကုု ကုုထည့္လိုုက္မွာလိုု ့ အၾကမ္းနည္း၊ အႏုုနည္းနဲ ့ ဆံုုးမတာမ်ား လက္ဖ်ားခါတယ္။ ႏိုင္ငံရပ္ၿခားမွာေမြး၊ ဗမာေသြးတဝက္ပါတဲ့ ကၿပားကေလးတစ္ေယာက္ကိုု ဗမာစကားမႊတ္ေနေအာင္ ေၿပာတတ္ေအာင္ သြန္သင္ႏိုုင္တာ ခ်ီးက်ဴးပါေပတယ္။ မနက္ ၄ နာရီ အိပ္ယာထ၊ ၃ နာရီ ကားစီးရလိုု ့ ပင္ပန္းလိုု ့အၿပန္မွာ အိမ္ငိုုက္မလား ေအာက္ေမ့တယ္။ ရွမ္းၿပည္ကိုု တာဝန္က်တဲ့ ဆရာဝန္၊ ဆရာမေတြကိုု သူပုုန္ေတြ အပိုုင္စီးတဲ့အေၾကာင္း၊ ရွမ္းၿပည္က အေၾကာင္းေတြကိုု နားေထာင္ရတာ မ်က္စိစင္းၿပီး ငိုုက္ဖိုု ့ေနေနသာသာ စိတ္ဝင္စားလိုု ့ မ်က္စိေတာင္ က်ယ္ေနေတာ့တာပဲ။
မိုုးရြာမယ္လိုု ့ ခန္ ့မွန္းထားေပမဲ့ ပြဲမပ်က္တဲ့မိုုးေၾကာင့္ ေနသာသာ တိမ္ၿပာၿပာ ဆန္းေဒးမွာ ၿမန္မာလူမ်ိဳး၊ ၿမန္မာအစားအစာ၊ ေစတီနဲ ့ စည္ကားတဲ့ နယူးဂ်ာဆီသြား ေတာလားေလးပါ။ မန္မိုုရီယမ္ေဒးမွာ ယူအက္စ္ၿမိ ုု ့ေတာ္ေဟာင္း၊ ပန္ဆယ္ေဗးနီးယားၿပည္နယ္ရဲ  အၾကီးဆံုုး ဖီလာဒဲဖီးယားၿမိ ုု ့၊ လွ်ပ္စစ္မီး၊ တီဗြီ၊ ဗီဒီယိုုဂိမ္းမရိွတဲ့ ေဒသေလးတစ္ခုုကိုု သြားေရာက္လည္ပတ္တဲ့ ဖီလာဒဲပီးယားသြား ေတာလားကိုု ေနာက္အပတ္မွ ေရးပါဦးမယ္။
ၿပတိုုက္ ထိုုစကားလံုုးႏွင့္ သူစိမ္းၿပင္ၿပင္ ရိွေနရာမွ မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းကဲ့သိုု ့ အကႊ်မ္းတဝင္ ရိွလာခဲ့သည္မွာ လြန္ခဲ့ေသာတစ္ႏွစ္ခန္ ့က ၿဖစ္သည္။ ဖြံ ့ၿဖိ ုုးတိုုးတက္ေသာ ႏိုုင္ငံမ်ားမွ အလယ္တန္း၊ အထက္တန္း ေက်ာင္းသားမ်ားသည္ ေႏြရာသီပိတ္ရက္မ်ားတြင္ ကမ့္ထြက္ၿခင္း၊ ၿပတိုုက္၊ ၿမိ ုု ့ၾကီးမ်ားသိုု ့ ေလ့လာေရးခရီးမ်ား ထြက္ၾကသည့္ အစီအစဥ္မ်ား ရိွေသာ္လည္း မိခင္ႏိုုင္ငံတြင္ ထိုုကဲ့သိုု ့ မရိွ။ နယ္ၿမိ  ုု ့မွာမိုု ့လိုု ့ မေရာက္ဘူးဟုု ဆိုုရေအာင္လည္း ကြ်န္မ သူငယ္ခ်င္း ၿမိ ုု  ့ၾကီးသူစစ္စစ္မ်ားလည္း မူလတန္း၊ အထက္တန္းေက်ာင္းသားအရြယ္တြင္ ၿပတိုုက္မေရာက္ဘူးခဲ့။ ဒါဆိုု တကၠသိုုလ္ေက်ာင္းသားအရြယ္မွာ ၿပတိုုက္ေရာက္ဖူးၿပီးလားဟုု ေမးပါက အသက္ ၃၀ ေက်ာ္မွ ၿပတိုုက္သိုု ့ ေရာက္ဖူးသည္ဟုု ေၿဖလွ်င္ အံ့ၾသသြားမည္လားမသိ ။ ၿပတိုုက္ဆိုုသည္မွာ ဝင္ေၾကးေပးရေသာ၊ ေရွးေဟာင္းပစၥည္းမ်ား ၿပသထားေသာ၊ ႏိုုင္ငံၿခားသား၊ ပညာရွင္မ်ားသာ သြားေရာက္လည္ပတ္ၾကေသာ၊ စိတ္ဝင္စားစရာမရိွ ပ်င္းရိဖြယ္ေကာင္းေသာ ေနရာတစ္ခုုဟုုသာ ေတြးမိသည္။
ကြ်န္မ သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ ကြ်န္္မကိုုယ္တိုုင္ ၿပတိုုက္သြားဖိုု ့ထက္ ေလွ်ာ့ပင္းေမာလ္၊ ရုုပ္ရွင္ရံုု၊ ဘုုရား၊ ပန္းၿခံ၊ စာအုုပ္ဆိုုင္ သြားဖိုု ့ေလာက္သာ စိတ္ကူးသည္။ တကႊ်န္းႏိုုင္ငံတြင္ သမၼတအိမ္ေတာ္ Istana သိုု ့ သြားေရာက္လည္ပတ္ၾကသည့္ သူငယ္ခ်င္းမ်ား၏ ဓာတ္ပံုုမ်ားကိုု ၿမင္ရေသာအခါ သြားေရာက္လည္ပတ္ခ်င္ေသာ္လည္း ဝင္ေၾကးေပးရသည္ဟုု ဆိုုေသာအခါ တြန္ ့ဆုုတ္သြားသည္။ ဝင္ေၾကးေပးစရာမလိုသည့္ သာယာေအးခ်မ္း စိမ္းစိုုလွသည့္ ပန္းၿခံမ်ား၊ ေတာေတာင္မ်ားကိုုသာ လည္ပတ္ဖိုု ့ စိတ္အားထက္သန္ခဲ့သည္။ စတိတ္တြင္ ေက်ာင္းတက္ရသည့္ ၿမိ  ုု ့ငယ္ေလးသည္ တကၠစီမရိွ၊ ေစ်းဝယ္ၿခမ္းရန္ ေဝါမတ္စတိုုးတစ္ခုုသာ ရိွသည္။ နာရီဝက္အေဝးတြင္ရိွသည့္ ေအာ္တိုုဝါၿမိ ုု ့၊ တနာရီခြဲ အေဝးတြင္ရိွသည့္ အိုုင္အိုုဝါတကၠသိုုလ္ရိွသည့္ အိုုင္အိုုဝါစီးတီးၿမိ ုု  ့၊ အိုုင္အိုုဝါၿပည္နယ္ၿမိ ုု ့ေတာ္ ဒက္စ္မြိဳင္းၿမိ  ုု ့မ်ားတြင္ ၿပတိုုက္။ ရုုပ္ရွင္ရံုု၊ ေလွ်ာ့ပင္းေမာလ္မ်ား ရိွေသာ္လည္း ကားေမာင္းလိုုင္စင္မရိွေသးသလိုု စုုေပါင္းစပ္ေပါင္း ဝယ္ထားသည့္ ကားဖြက္ခ်က္ေလးသည္ ဆူနမ္တိုု ့ဆီသိုု ့ ဘယ္ေသာအခါမွ ေရာက္မလာခဲ့။
Iowa State Capitol, Des Moines,  Capital of Iowa State
ေက်ာင္းစေရာက္ၿပီး မၾကာမွီ အိုုင္အိုုဝါၿပည္နယ္၏ၿမိ ုု ့ေတာ္ ဒက္စ္မိြဳင္းသိုု ့ ေက်ာင္းမွ လိုုက္ပိုု ့ေပးသည္။ ေရႊေရာင္အမိုုးခံုုးၿဖင့္ အိုုင္အိုုဝါစတိတ္ကယ္ပီတယ္ အေဆာက္အဦးသည္ ခန္ ့ညားလွပသည္။ ပါပါဂႊ်န္ ပန္းပုုပန္းၿခံတြင္ ပန္းပုုဆရာ ေပးခ်င္ေသာ မက္ေဆ့ကိုု ရဖိုု ့ထက္ ပန္းပုုရုုပ္မ်ားၿဖင့္ ဓာတ္ပံုုရိုု္က္ဖုုိ ့ေလာက္သာ စိတ္ဝင္စားသည္။ ရာသီဥတုုက မိုုးရြာမည္ဟုု ခန္ ့မွန္းထားရာ ဆူနမ္တိုု ့က အိုုင္အိုုဝါစီတီးပန္းၿခံသိုု ့ မလိုုက္။ သူငယ္ခ်င္းကိုု ခင္မင္ေၾကာင္း ၿပသခ်င္တာလား၊ မိုုးေရ စိုုစိုုစြတ္စြတ္နဲ ့ မလည္ပတ္ခ်င္တာလား။ ဘာေၾကာင့္မွန္းေတာ့မသိ ထိုုခရီးစဥ္ကိုု ကြ်န္မ မလိုုက္ပါခဲ့။ သံုုးႏွစ္ေက်ာ္ၾကာသည့္ေနာက္ ယခုုအခါမွ ထိုုခရီးစဥ္တြင္ မလိုုက္ပါခဲ့သည္ကိုု ေနာင္တရမိသည္။ နာမည္ၾကီးသည့္ ထိုုပန္းၿခံကိုု ေနာက္တစ္ၾကိမ္ ထပ္ေရာက္မည့္ အခြင့္အေရး အင္မတန္ နည္းပါးလွသည္။
ကန္တက္ကီၿပည္နယ္တြင္ အလုုပ္ရသည့္အခါ သူစိမ္းၿပင္ၿပင္ ၿမိ ုု ့အသစ္၊ အလုုပ္အသစ္၊ လူအသစ္၊ နယ္ေၿမအသစ္ႏွင့္ အကႊ်မ္းတဝင္ ၿဖစ္ေအာင္ သံုုးလခန္ ့ အခ်ိန္ယူရသည္။ ထိုုပထမသံုုးလသည္ စိတ္အပင္ပန္းဆံုုး၊ အခက္ခဲဆံုုး ရက္ရွည္မ်ား ၿဖစ္သည္။ ရံုုးသူရံုုးသား၊ အိမ္ရွင္မိသားစုုၿဖင့္ အသိအကႊ်မ္း ၿဖစ္လာေသာ္လည္း သူငယ္ခ်င္းအသစ္ ရိွမလာသည့္အခါ ေက်ာင္းေနဖက္သူငယ္ခ်င္း ညီအစ္မမ်ားၿဖစ္သည့္ ဆူနမ္၊ မိုုင္းဖန္တိုု ့ရိွသည့္ မိုုင္ ၁၀၀ ကား  ၂ နာရီ ေမာင္းရသည့္ အိုုဟိုုင္းရိုုးၿပည္နယ္ စင္စင္နာတီၿမိ  ုု ့ဆီ လည္ပတ္ဖိုု ့သာ စိတ္အားထက္သန္သည္။
ဆူနမ္တိုု ့ဆီ သြားလွ်င္ ပန္းၿခံ၊ ၿပတိုုက္တိုု ့ထက္ အေရးၾကီးေသာ စားေသာက္ဆိုုင္၊ ကုုန္စံုုဆိုုင္၊ ေလွ်ာ့ပင္းေမာလ္တိုု ့ကိုုသာ သြားေရာက္သည္။ ဆိုုင္းမဆင့္ ဗံုုမဆင့္ ကန္တက္ကီအလုုပ္မွ ေလးေအာဖ့္ခံရၿပီး ဆူနမ္၊ ရာမားတိုု ့ရိွရာ ေမရီလန္းသိုု ့ ေၿပာင္းေရႊ ့ရဖိုု ့ ဖန္လာေသာအခါ ကန္တက္ကီရံုုးမွ ဆူပါဗိုုက္ဆာက ေနာက္တေခါက္ ၿပန္လာဖိုု ့ ခက္လိမ့္မယ္။ လူဝီဗီလ္မွာ ရိွေနတုုန္း ကန္တက္ကီဒါဘီၿပတိုုက္၊ လူဝီဗီလ္ဆလပ္ဂါးၿပတိုုက္ေတြကိုု သြားေရာက္လည္ပတ္သင့္သည္ဟုု အၾကံေပးသည္။ ကားေမာင္းလိုုင္စင္ေၿဖရန္ ပယ္ရလယ္ပါကင္း ေန ့စဥ္ေလ့က်င့္ေသာ္လည္း လိုုင္စင္ရၿပီးသည့္ေနာက္ ပယ္ရလယ္ပါကင္းမလိုုသည့္ေနရာတြင္ တစ္ႏွစ္ခန္ ့ ေမာင္းၿပီးေသာအခါ ပယ္ရလယ္ပါကင္းထိုုးရမည္ကိုု အေသေၾကာက္သည္။
Papajohn Sculpture Park, Des Monies, Capital of Iowa State
မန္ဆက္ခ်ဴးဆက္ၿပည္နယ္ ဂေလာ့ခ်က္စတာၿမိ ုု ့လယ္ေခါင္တြင္ ပယ္ရလယ္ပါကင္း ေလးခါထိုုးေသာ္လည္း ေခ်ာေခ်ာေမြ ့ေမြ ့ မၿဖစ္။ ဆူနမ္ ပယ္ရလယ္ပါကင္း ထိုုးေနခ်ိန္ သူ ့ကားကိုု ဘယ္ေတာ့မ်ား ဝင္ပြတ္ေလမလဲဟုု ကားပိုုင္ရွင္ခမ်ာ ရင္တမမ ၿဖစ္ေနရာ ဆိုုင္ထဲတြင္ စားေသာက္ေနရာမွ မေနသာေတာ့ဘဲ ကူထိုုးေပးရန္ ဆိုုင္ထဲမွ ေၿပးထြက္လာေလသည္။ သန္းေခါင္ယံ ေဘာ့စတြန္ၿမိ  ုု ့လယ္ေကာင္တြင္ ပယ္ရလယ္ပါကင္ ေလးခါထိုုးေသာ္လည္း အံမဝင္ဘဲၿဖစ္ရာ အံ့အားသင့္ရသည္မွာ ေစာင့္ေနေသာကားမ်ားသည္ ဟြန္းမတီးဘဲ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ေစာင့္ဆိုုင္းၾကၿခင္း ၿဖစ္သည္။ ကားေမာင္းတတ္စ ငတိမေလးေတြ ပယ္ရလယ္ပါကင္း မကႊ်မ္းဘဲ ၿမိ ုု ့လယ္ေခါင္မွာ လာေမာင္းေနတာ ဒုုကၡပါပဲဟုု ေတြးပံုုရသည္။
လူဝီဗီလ္ၿမိ  ုု ့လယ္ေခါင္တြင္ ပယ္ရလယ္ပါကင္ ထိုုးရမည္ကိုု ေၾကာက္လွ်င္ ကားကိုု တေနရာတြင္ ထားခဲ့ကာ ဘတ္စ္ကားစီးသြား၍ ရသည္။ ပယ္ရလယ္ပါကင္ေၾကာင့္မဟုုတ္ဘဲ ၿပတိုုက္ကိုု သြားရေကာင္းမွန္းမသိ၊ သြားခ်င္စိတ္ မရိွေသာေၾကာင့္ ၿဖစ္သည္။ ဆူပါဗိုုက္ဆာစကား မွန္လွသည္။ လူဝီဗီလ္ၿမိ ုု ့ဆီသိုု ့ ေနာက္ထပ္တစ္ၾကိမ္ သြားေရာက္လည္ပတ္ဖိုု ့ ဆိုုသည္မွာ ၿဖစ္ႏိုုင္ေခ် အင္မတန္ နည္းလွသည္။ ၿပတိုုက္ဆိုုသည့္ စကားလံုုးႏွင့္ ရင္းႏွီးကႊ်မ္းဝင္သည္မွာ လြန္ခဲ့ေသာႏွစ္ႏွစ္ ခရစ္စမတ္ အခါသမယတြင္ ၿဖစ္သည္။ ၂၀၁၂ ဒီဇင္ဘာတြင္ အိုုဟိုုင္းရိုုးၿပည္နယ္ စင္စင္နာတီမွ ရာမားေနထိုုင္ရာ ေမရီလန္းၿပည္နယ္သိုု ့ ဆူနမ္ ေၿပာင္းေရႊ ့သြားရာ အားလပ္ရက္ပိတ္ရက္မ်ားတြင္ ဆူနမ့္ဆီ သြားလည္ပတ္ေလ့ရိွေသာ ကြ်န္မမွာ ေငါင္စင္းစင္း ၿဖစ္က်န္ခဲ့ေလသည္။ ကန္တက္ကီမွ ေမရီလန္းသိုု ့ မိုုင္ ၆၀၀ ကား ၈ နာရီ ေမာင္းရရာ အိုုမင္းေနေသာ စီးေတာ္ၿမင္းသည္ ထိုုမွ်ေလာက္ ခရီးႏွင္ဖိုု ့ အင္အားခ်ည့္ႏွဲ ့လြန္းသည္။
ခရစ္စမတ္၊ ႏွစ္သစ္ကူးခ်ိန္တြင္ သူငယ္ခ်င္း၊ မိသားစုုမရိွ တစ္ေယာက္တည္း ေယာင္ေတာင္ေတာင္ၿဖစ္ေနမွာ သူတိုု ့ဆီ လာလည္ပါလားဟုု ဆူနမ္တိုု ့က ဖိတ္ေခၚေသာအခါ ခြင့္ ၃ ရက္ ယူရံုုမွ်ၿဖင့္ အားလပ္ရက္ ၁၁ ရက္ရရာ သြားေရာက္လည္ပတ္သည္။ ခရစ္မမတ္ေန ့တြင္ အိမ္ၿဖ ူေတာ္၊ မိုုးႏူမတ္ေက်ာက္တိုုင္း၊ ဒုုတိယကမၻာစစ္အမွတ္တရ၊ ကယ္ပီတယ္ဆီ သြားေရာက္လည္ပတ္သည္။ ႏွင္းမက်ေသာေန ့မ်ားတြင္ ဝါရွင္တန္ဒီစီၿမိ ုု ့ေတာ္ဆီသိုု ့ တကိုုယ္ေတာ္ တိုုးရစ္သည္။ ေနရွင္နယ္ဝါရွင္တန္ကက္သီဒရယ္ ဘုုရားရိွခိုုးေက်ာင္း၊ လိုုင္ဘယ္ရီေအာ့ဖ္ ကြန္ကရက္၊ ယူအက္စ္ကယ္ပီတယ္၊ ဝါရွင္တန္ေဘာ္တနစ္ဂါးဒင္းတိုု ့ကိုု လည္ပတ္သည္။ ဝါရွင္တန္ဒီစီမွ ၿပတိုုက္မ်ား၊ ေနရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားသည္ အခမဲ့ၿဖစ္သည္။
အာကာသၿပတိုုက္တြင္ ေနစၾကာဝ႒ာ၊ လေပၚသိုု ့ လူသားတိုု ့ စတင္ဆင္းသက္ပံုု၊ မားစ္ၿဂိ ုုလ္ေပၚ ေလ့လားစူးစမ္းပံုု၊ အာကာသယဥ္၊ အာကာသယာဥ္မႈးဝတ္စံုုမ်ား ၿပသထားရာ အာမမ္ဂတမ္၊ ဂရပ္ဖစ္တီကဲ့သိုု ့အာကာသရုုပ္ရွင္မ်ားကိုု စိတ္ဝင္စားေသာ ကြ်န္မ ထိုုၿပတိုုက္မ်ားမွ မခြာႏိုုင္။ အမ်ိဳးသားသမိုုင္းၿပတိုုက္သည္ကား အထပ္ေလးထပ္ရိွၿပီး တကမၻာလံုုးမွ တိရစာၦန္မ်ားကိုု က်င္လည္က်က္စားေနထိုုင္ရာ ပတ္ဝန္းက်င္ပံုုစံတူၿဖင့္ ၿပသထားရာ အလြန္စိတ္ဝင္စားဖြယ္ ေကာင္းသည္။ ဒိုုင္ႏိုုေဆာ၊ ေၿမဆီလႊာ၊ ေက်ာက္လႊာ၊ ေက်ာက္မ်က္ရတနာ ၿပခန္းမ်ားလည္း ရိွသည္။ ၿမန္မာၿပည္မွ ပတၱၿမား၊ ၿမ၊ ေက်ာက္စိမ္းတုုိ ့ကိုု ေတြ ့ခဲ့သည္။
ဝင္ေၾကး ၅ က်ပ္ ေပးရေသာ လိပ္ၿပာၿပခန္းတြင္ လိပ္ၿပာမ်ားက ပုုခံုုးေပၚလာနားကာ လိပ္ၿပာေရာင္စံုုမ်ားကိုု နီးနီးကပ္ကပ္ ၿမင္ရသည္ကိုု လူတိုုင္း သေဘာက် ေက်နပ္ၾကသည္။ အမ်ိဳးသားပန္းခ်ီပန္းပုုၿပတိုုက္တြင္ ၿပသထားေသာ ပန္းပုုရုုပ္မ်ားမွာ လက္ရာေၿပာင္ေၿမာက္လြန္းလွသည္။ ပန္းခ်ီမ်ားသည္ အလင္းအေမွာင္ ပိုုင္ႏိုုင္ၿပီး ပံုုစံတူပန္းခ်ီမ်ားမွာ အသက္ဝင္လွၿပီး တကယ့္သက္ရိွအလား ထင္ရသည္။ ပန္းခ်ီပါရမီမရိွေသာ္လည္း ပန္းခ်ီကားအလွကို ေငြ ့ေငြ ့ေလး ခံစားမိသည္။ ထိုုအခ်ိန္မွစ၍ ၿပတိုုက္ဆိုုသည္မွာ သြားေရာက္လည္ပတ္ေလ့လာသင့္ေသာ ေနရာၿဖစ္သည္ဟုု သေဘာေပါက္သြားသည္။
နယူးေယာက္ၿပတိုုက္မ်ားသည္ ဝါရွင္တန္ဒီစီၿပတိုုက္မ်ားကဲ့သိုု ့ အခမဲ့မဟုုတ္ေသာေၾကာင့္ သြားေရာက္လည္ပတ္ဖိုု ့ တြန္ ့ဆုုတ္သလိုု မနွစ္ကေဆာင္းတြင္းသည္ အင္မတန္ဆိုုးရြားလွေသာ ေဆာင္းရာသီၿဖစ္ရာ တေဆာင္းတြင္းလံုုး ဘယ္မွမသြားၿဖစ္။ အိမ္ထဲ မေနခ်င္ေအာင္ သာယာလြန္းေသာ ေႏြဦးရက္မ်ားတြင္ သူငယ္ခ်င္းမရိွေသာ္လည္း Meet up အဖြဲ ့မ်ားတြင္ ပါဝင္ကာ  လမ္းေလွ်ာက္ၿဖစ္သည္။ ပထမဦးဆံုုးအၾကိမ္ ပါဝင္သည္က အက္စ္စတိုုးရီးယားတခြင္ ၆ မိုုင္ ၃ နာရီ လမ္းေလွ်ာက္ၾကၿခင္း ၿဖစ္သည္။ လူ အေယာက္ ၆၀ ခန္ ့ပါဝင္သည္။ မက္ဟန္တန္တြင္ တိုုးရစ္အုုပ္လိုုက္ ေတြ ့ရသည္မွာ မထူးဆန္းေသာ္လည္း တိုုးရစ္မရိွေသာ အက္စ္စတိုုးရီးယားတြင္ တိုုးရစ္အုုပ္လိုုက္ ေတြ ့ရသည္မွာ ထူးဆန္းေနသည္။ စားေသာက္ဆိုုင္မ်ားက ဘယ္ႏိုုင္ငံက လာတာလဲဟုု ဝိုုင္းဝန္းေမးၿမန္း စပ္စုုၾကေသာအခါ နယူးေယာက္ကပဲဟုု ေၿဖလွ်င္ အံ့အားသင့္သြားၾကသည္။
National Gallery of Art, Washington, DC (District of Columbia)
လမ္းေလွ်ာက္ေသာေၾကာင့္ ကိုု္ယ္လက္လႈပ္ရွားမႈ ၿဖစ္သလိုု မေရာက္ဖူးသည့္ ေနရာမ်ားကိုု ေရာက္ဖူး၊ သိကႊ်မ္းရသည့္သူမ်ား၏ အေတြ ့အၾကံ ုုမ်ားကိုု နားေထာင္ရသည္မွာ စိတ္ဝင္စားစရာ ေကာင္းသည္။ ဒုုတိယအၾကိမ္ သြားေရာက္သည္က လူးဝစ္အမ္းစေရာင္းအိမ္ၿပတိုုက္ ၿဖစ္သည္။ ကြ်န္မက လကမၻာတြင္ ပထမဆံုုး လမ္းေလွ်ာက္ေသာ အေမရိကန္အာသာယာဥ္မႈး အမ္းစေရာင္းဟုု ထင္ေနသည္။ ထိုုအခါ ဘိုုလီဗီးယားႏိုုင္ငံသူ ယူအန္တြင္ အလုုပ္လုုပ္သည့္ အန္တီက အဲဒါ Neil Armstrong ၊ အခုု သြားမွာက အေမရိကန္ ဂ်ဇ္ ေလမႈတ္တူရိယာတီးတဲ့သူ Trumpeter ၊ အေမရိကန္ စိတ္ႏွလံုုးေကာင္း သံတမန္၊ႏိုုင္ငံေပါင္းစံုတြင္ သီဆိုုခဲ့သည့္ အဆိုုေတာ္ လူးဝစ္အမ္းစေရာင္း။ ၁၉၆၀ တုုန္းက အရမ္းနာမည္ၾကီးတာ Summer Time သီခ်င္းဆိုု နာမည္ၾကီး ။ S..u...m...m...e...r....T...i...m...e (အသံေန အသံထားႏွင့္ပါ ဆုုိၿပသည္)။ ကြ်န္မ မသိပါ ဂ်ဇ္ဆိုုလွ်င္ ေနာ္ရာဂ်ဴန္း၏ Come away with me ၊ Don't know why ေလာက္သာ သိသည္။
အီတလ်ံသား မိုုက္က ေနာက္ အမ္းစေရာင္းတစ္ေယာက္ ရိွေသးတယ္။ Tour de France ခ်န္ပီယံ ခုုနစ္ဆုု ပိုုင္ရွင္ေလ။ ခုုေတာ့ တားၿမစ္ေဆးသံုုးစြဲလိုု ့ ခ်န္ပီယံဆုုေတြသိမ္း တရားဆိုုင္ေနရတယ္။ ေၾသာ္ ...အမ္းစေရာင္းေတြ မ်ားပါ့။  ၿပတိုုက္ဝင္ေၾကးမွာ ၁၀ ၿဖစ္ေသာ္လည္း လူ ၁၀ ေယာက္အထက္ဆိုုလွ်င္ အုုပ္စုုဒစ္စေကာင့္ရေသာေၾကာင့္ ၆ က်ပ္သာ ေပးရသည္။ လူးဝစ္အမ္းစေရာင္းအိမ္ၿပတိုုက္သည္ သာမာန္ရပ္ကြက္ထဲက မထင္မရွား အိမ္ေလးမွ်သာၿဖစ္သည္။ အဂၤလန္ဘုုရင္ကိုုယ္တိုုင္ ခ်ီးၿမွင့္ထားေသာ ေရႊအစစ္ၿဖင့္ ၿပ ုုလုုပ္ထားသည့္ Trumpet ကိုု သူငယ္ခ်င္းအား ေပးပစ္လိုုက္သည္အထိ အေပးအကမ္း ရက္ေရာလွသူ ၿဖစ္သည္။ ဧည့္ခန္း၊ အလုုပ္ခန္း၊ မီးဖိုုေခ်ာင္၊ ေရခ်ိဳးခန္း၊ ဧည့္သည္ခန္း၊ ဘုုရားခန္း အၾကာင္းကိုု ဂိုုက္မွ ရွင္းၿပၿပီး အမ္းစေရာင္း၏ စကားသံ၊ သီခ်င္းသံမ်ားကိုု နားဆင္ရသည္။
ေမြးစာရင္းမရိွေသာေၾကာင့္ သူ ့ကိုုေမြးတဲ့အခ်ိန္တုုန္းက မီးရႈးမီးပန္းေဖာက္ေနတယ္ဆိုုေသာ စကားေၾကာင့္ ဂ်ဴလိႈင္ ၄ လြတ္လပ္ေရးေန ့ကိုု သူ ့ေမြးေန ့ဟုုထင္ကာ ေမြးေန ့ပြဲက်င္းပခဲ့ရာ သူကြယ္လြန္ၿပီးမွ ေတြ ့ရသည့္ေမြးစာရင္းအရ သူ ့ေမြးေန ့သည္ ၾသဂုုတ္လ၏ တခုုေသာရက္တြင္ ၿဖစ္သည္။ သိုု ့ပါေသာ္လည္း သူ ့ေမြးေန ့အထိမ္းအမွတ္ ဂ်က္ဂီတပြဲေတာ္ကိုု ထိုု ၂ ရက္လံုုးတြင္ က်င္းပရာ နာမည္ၾကီးဂ်ဇ္ဂီတပညာရွင္မ်ား လာေရာက္ေဖ်ာ္ေၿဖၾကသည္။ အနီးပတ္ဝန္းက်င္အိမ္မ်ားမွာ လက္မွတ္ဝယ္စရာမလိုု  လမ္းမေပၚ ခံုုေလးတစ္ခုုခ်ကာ ေအးေအးလူလူ နားဆင္ႏိုုင္သည္။
အမ္းစေရာင္း၏ အလုုပ္ခန္းၿပတင္းေပါက္မွ လမ္းမသိုု ့ ေငးၾကည့္ရင္း သူ ့သီခ်င္းထဲမွ စာသားၿဖစ္သည့္  I hear babies crying ဆိုုသည့္စာသားေလးမွာ တကယ္လည္း ထိုအိမ္မွေန၍ ကေလးငိုုသံ  ၾကားခဲ့ရၿပီး စပ္ဆိုုခဲ့ပံုုေပၚသည္။ အိမ္ဆိုုသည္မွာ ေမတၱာၿမစ္တိုု ့ ၿမစ္ဖ်ားခံရာၿဖစ္ေသာေၾကာင့္ ထိုုအိမ္ကေလးမွ ၿဖန္ ့ဝဖန္တီးလိုုက္သည့္ သီခ်င္းသံမ်ားကိုု ဝမ္းေၿမာက္ပီတီၿဖစ္စြာ နားဆင္ရသည္။ လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ေပါင္းေလးဆယ္ေက်ာ္က ဂႏၱဝင္ဂီတပညာရွင္ ထိေတြ ့ကိုုင္တြယ္ခဲ့သည့္ ေနရာမ်ားႏွင့္ မေတာ္တဆ ထိေတြ ့မိၿပီး လက္ဆြဲမ်ား ႏႈတ္ဆက္မိေလသလား။
ၿဗိတိသွ်ထံမွ လြတ္လပ္ေရးရေအာင္ တိုုက္ပြဲဝင္ခဲ့သည့္ စစ္ဗိုုလ္ခ်ဳပ္၊ အေမရိကန္ၿပည္ေထာင္စုု၏ ပထမဆံုုး သမၼတ ေဂ်ာ့ဝါရွင္တန္၏ စံအိမ္ၿဖစ္ေသာ ဗာဂ်ီးနီးယားၿပည္နယ္ ေမာက္ဗာႏြန္သိုု ့ သြားေရာက္လည္ပတ္စဥ္ လြန္ခဲ့ေသာႏွစ္ေပါင္းႏွစ္ရာခန္ ့က တည္ေဆာက္ထားခဲ့သည့္ ထိုုစံအိမ္ကိုု မပ်က္မစီး ထိန္းသိမ္းထားႏိုုင္သည္ကိုု အံ့ၾသခ်ီးမြမ္းမိသည္။ ေရွးခတ္ကလူမ်ား ေနထိုုင္စားေသာက္ပံုု၊ သမိုုင္းေၾကာင္းကိုု ေလ့လာသိၿမင္ရသည္။ တိုုင္းၿပည္ႏွင့္လူမ်ိဳးအေပၚ ေကာင္းက်ိဳးၿပ ုုခဲ့သည့္သူမ်ားသည္ လူေသေသာ္လည္း နာမည္မေသ ေနာက္မ်ိဳးဆက္မ်ားက ခ်ီးက်ဴးဂုုဏ္ၿပ ုု သမိုုင္းတြင္ရစ္သည္။
လြန္ခဲ့ေသာ တနဂၤေႏြေန ့က Meet up အဖြဲ ့ႏွင့္ MOMA PS 1 တြင္ ၿပသထားေသာ ေႏြဦးၿပခန္းသိုု ့ သြားေရာက္သည္။ မက္ဟန္တန္ရိွ MOMA ( Museum Of Modern Art ) ၿပတိုုက္သည္ နာမည္ၾကီးသည္။ ေလာင္းအိုုင္လန္မွ မိုုမာပီအက္စ္ဝမ္းသည္လည္း မဆိုုးလွ။ ဝင္ေၾကး တစ္ဆယ္ၿဖစ္ေသာ္လည္း သဒါၶေၾကးေပး၍ ရသည္။ ပထမဆံုုးၿပခန္းမွာ Maria Lassing ၏ ပန္းခ်ီလက္ရာမ်ား ၿဖစ္သည္။ ေရေဆးႏွင့္ ဆီေဆးကိုုေတာင္ ခြဲၿခားမသိေသာ လူပိန္းကြ်န္မ လက္ဆင္း၏ ပန္းခ်ီလက္ရာမ်ား အင္မတန္ ထူးဆန္းသည္ကိုုေတာ့ သတိမထားဘဲ မေနႏိုုင္။ ဂ်င္းေဘာင္းဘီစမ်ား၊ အနက္ေပၚတြင္ ေရႊေရာင္စလစ္မႊန္းခႊ်န္းမ်ားကိုု ၿမင္ရသည့္အခါ ၿမန္မာဘုုန္းၾကီးေက်ာင္း၊ မုုခ္ဦးမ်ားကိုု မ်က္စိထဲ ၿမင္မိသည္။
ပန္းခ်ီဆရာ ဘယ္သူလဲဟုု သိခ်င္ေသာေၾကာင့္ သြားဖတ္သည့္အခါ Korakrit Arunanondchai ထိုုင္းပန္းခ်ီဆရာ ၿဖစ္ေနသည္။ ခ်င္းမိုုင္မွ White Temple တြင္ သူ ့လက္ရာမ်ား ရိွသည္ဟုု ဆိုုသည္။ ပန္းခ်ီဆရာ၏ ယံုုၾကည္သက္ဝင္မႈ၊ ခံစားခ်က္၊ စကားလံုုးမ်ားသည္ ပန္းခ်ီကားတြင္ ေဖာ္ၿပေနသည္။ ေရတဝက္ၿဖည့္ထားေသာ ေရပံုုးမ်ား၊ သဲစာအုုပ္စင္၊ သစ္သားၾကမ္းၿပင္မ်ား ေတြ ့ရေသာ္လည္း ေပးခ်င္သည့္မက္ေဆ့ကိုု မရ။ အိမ္ၿခံေၿမေရာင္းဝယ္ေရးကုုမၺဏီတြင္ ခ်ိတ္ဆြဲထားေသာ ဓာတ္ပံုုမ်ားကိုု ၿမင္ရေသာအခါ အံ့ၾသဘနန္း ၿဖစ္ရသည္။ ဂရပ္ဖစ္အက္ဖက္သံုုးထားမွန္း သိေသာ္လည္း သာမန္ရိုုးက်မွ ခြဲထြက္သည့္ ရိုုက္ခ်က္ၿပင္းၿပင္းမ်ားက သပ္ရပ္လွပလြန္းသည္။ အနီးအနားတဝိုုက္မွ ပန္းခ်ီဆရာမ်ား၏ အိမ္မ်ားတြင္ ခ်ိတ္ဆြဲထားေသာ ပန္းခ်ီကားကိုု သြားေရာက္ၾကည့္ရႈၾကသည္။ အၾကိ ုုက္ေတြ ့တာလည္း ရိွသည္၊ နားမလည္တာလည္း ရိွသည္၊ အေရာင္စပ္ထားတာ ၾကိ ုုက္တာလည္း ရိွသည္။ ဘာကိုုဆိုုလိုုခ်င္မွန္း မသိတာလည္း ရိွသည္။ ဒီလိုုလည္း ဆြဲလိုု ့ရတာပဲဟုု သိရတာလည္း ရိွသည္။
ၿပတိုုက္ဆိုုသည္မွာ  ပ်င္းစရာမေကာင္းေတာ့သလိုု သြားေရာက္ေလ့လာသင့္ေသာ၊ အသိညဏ္ဗဟုုသုုတ တိုုးေစေသာ၊  မၿမင္ဘူးတာေတြ ၿမင္ရေသာ ေနရာတစ္ခုုၿဖစ္သည္။ ၿပတိုုက္သည္ဆိုုသည္မွာ မသိ၊ မၿမင္၊ မေတြးဆႏိုုင္ေသာ ကၾကိ ုုးမ်ားၿဖင့္ ဖမ္းစားတတ္သည့္ ကေဝတစ္ပါး ၿဖစ္သည္။
"ကြ်န္မသည္ ပန္းခ်ီကားကိုု ေန ့စဥ္ စိုုက္စိုုက္ၾကည့္ေနသည္။ တစ္ေန ့ မၾကည့္ရလွ်င္ မေနႏိုုင္ဘဲ ၿဖစ္ေနသည္။ သိုု ့ၿဖစ္ရၿခင္းမွာ အေၾကာင္းရိွသည္။ ပန္းခ်ီကားကိုု စိုုက္ၾကည့္ရင္း လူရုုပ္ေတြကပင္ လႈပ္လာသလိုု သစ္ပင္သစ္ကိုုင္းေတြကပဲ လႈပ္သလိုုလိုု ထင္မိသည္။"
ဆရာမၾကီး ေဒၚခင္မ်ိဳးခ်စ္၏ ဥေရာပယဥ္ေက်းမႈ အႏုုပညာမိတ္ဆက္ စာအုုပ္မွ ေကာက္ႏႈတ္ခ်က္
Maria Lassing 's painting at MOMA PS 1
Long Island City, New York
Korakrit Arunanondchai 's painting at MOMA PS 1
Open studios, museums and galleries
All About NYC - 1
ႏွစ္ေပါင္းသံုုးဆယ္အတြင္း အေအးဆံုုးလိုု ့  ေၿပာစမွတ္တြင္တဲ့ မႏွစ္က တေဆာင္းတြင္းလံုုး ဂူေအာင္းပါတယ္။ မေအာင္းလိုု ့မရ။ အၿပင္ထြက္ရင္ မ်က္လံုုးေလးပဲ ေဖၚထားတာေအာင္ ပါးေတြ၊ ပါးစပ္ေတြ က်င္တက္လာၿပီး ခဲသြားမလား မွတ္တယ္။ ရာသီဥတုု နည္းနည္းေႏြးလာလိုု ့ အၿပင္ထြက္မလား စိတ္ကူးပါရဲ ့။ ရံုုးပိတ္ရက္ကေလး ႏွပ္ရတာဆိုုၿပီး မနက္ ၁၀ နာရီေလာက္မွ အိပ္ယာထ၊ သတင္းေလး ၾကည့္ဦးမွ၊ ဗိုုက္ၿဖည့္ဦးမွ၊ ေရခ်ိဳးဦးမွနဲ ့ သြားမယ္လည္းဆိုုေရာ ေန ့လည္ ၁ နာရီ ထိုုးေနၿပီ။ ၿမိ  ု ့ထဲကိုု ၁ နာရီေလာက္ ရထားစီးရမွာမိုု ့ ေန ့လည္ ၂ နာရီေလာက္မွ ေရာက္မွာ။  ၂ နာရီေလာက္ လည္ၿပီးေရာ အိပ္ၿပန္္ရေတာ့မွာ မထူးပါဘူးေလဆိုုၿပီး အိမ္မွာ ကုုိရီးယားကားနဲ ့ပဲ ႏွပ္ေနတာ ၾကာၿပီ။
တနလၤာေန ့မနက္ဆိုု ရံုုးပိတ္ရက္ေတြမွာ ဘယ္သြားၿဖစ္လဲလိုု ့ အလႅာဘသလႅာဘ ေၿပာၾကရင္ ေၿပာစရာစကားရယ္လိုု ့ မရိွဘူး။ ေဝါထရိတ္စင္တာ သြားလည္မယ္လိုု ့ မန္ေနဂ်ာကိုု ေၿပာထားတာ ၾကာလွၿပီ။ ခုုထက္ထိ အေကာင္အထည္ မေဖာ္ေသးဘူး။ ရာသီဥတုု သာယာတဲ့ မတ္လရဲ  ့ တခုုေသာ စေနေန ့မွာ ပန္းသီးတခြင္ ေၿခဆန္ ့လိုု ့ ဟိုုရိုုက္ဒီရိုုက္တာေတြ၊ အရင္တုုန္းက ရိုုက္ထားတာေတြကိုု All About NYC စီးရီးပိုု ့စ္ေတြ အေနနဲ ့တင္မယ္လိုု ့ စိတ္ကူးထားပါတယ္။  ပန္းသီးၿမိ  ုု ့ထဲ လည္ၾကရေအာင္..
Rockefeller Center ေရာ္ခါဖယ္လာစင္တာေရွ  ့က နာမည္ေက်ာ္ ခရစ္စမတ္သစ္ပင္ၾကီး။ ၆၉  ေပကေန  ေပ ၁၀၀ ထိ ၿမင့္ပါတယ္။ ေအာက္ဖက္မွာ ေရခဲၿပင္စကိတ္ကြင္း ရိွတယ္။ ဒါေပမဲ့  Bryant Park ဘရိမ္ရန္ပါ့ခ္လိုု ဖရီးမဟုုတ္ဘူး။ ခရစ္စမတ္ဆိုု အဲဒီသစ္ပင္နားမွာ လူေတြ ၾကိတ္ၾကိတ္တိုုးေနတာပဲ။ ရဲေတြလည္း  အမ်ားၾကီး။ ရာသီဥတုုေအးေပမဲ့ ေရာက္သင့္တဲ့ေနရာမိုု ့ ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။
ၿမန္မာေတြက English Premier League ၊ Italy Serie A League ၊ Spain Lagia League၊ World Cup ကိုု ခေရဇီၿဖစ္သလိုု အေမရိကန္ေတြက အေမရိကန္ေဘာလုုံး၊ ေဘ့စ္ေဘာ၊ ဘက္စကက္ေဘာေတြကိုု ခေရဇီၿဖစ္တယ္။ အဲဒီထဲမွာ  အေမရိကန္ေဘာလံုုး Super Bowl ၿပိ ုုင္ပြဲက နာမည္အၾကီးဆံုုး၊ လူၾကည့္အမ်ားဆံုုး။ နယူးဂ်ာဆီၿပည္နယ္မွာ စေတဒီယမ္ကြင္း ရိွတယ္။ စူပါေဘာၿပိ ုုင္ပြဲ စဖြင့္တဲ့ေန ့ အထိမ္းအမွတ္ အင္ပါယာစတိတ္အေဆာက္အဦးမွာ မီးေရာင္စံုုထြန္းထားတာပါ။ ေမစီ Macy ေလွ်ာ့ပင္းေမာလ္ၾကီးမွာ စူပါေဘာၿပိ ုုင္ပြဲဝင္အသင္း ေမာ္ဒယ္ရုုပ္ဘြိဳင္း အရုုပ္ေတြနဲ ့ ဓာတ္ပံုုတြဲရိုုက္တဲ့သူ မ်ားလြန္းလိုု ့ လူရွင္းတုုန္း လွ်ပ္တၿပက္ ရိုုက္ထားတာ။
ကန္တက္ကီၿပည္နယ္ကေတာ့ ဘက္စကက္ေဘာကိုု ခေရဇီ။ မႏွစ္က ဗိုုလ္စြဲရင္ အသင္းအမွတ္တံဆိပ္ကိုုိ တက္တူးထိုုးမယ္လိုု ့ ကတိေပးထားတဲ့  လူဝီဗီလ္အသင္းမန္ေနဂ်ာ သူ ့ကတိအတိုုင္း တက္တူးထိုုးပါတယ္။
မႏွစ္က University of Louisville ရဲ  ့ Cardinals (UOL  Cards လိုု ့ အတိုုေကာက္ ေခၚၾကတဲ့) လူဝီဗီလ္အသင္း ဗိုုလ္စြဲတယ္။
လူဝီဗီလ္ၿမိ ုု ့ကေန ၁ နာရီအေဝးမွာရိွတဲ့ Lexington လက္ဆီတန္ၿမိ ုု ့ University of Kentucky ရဲ  ့ WildCats ( UK Cats လိုု ့ အတိုေကာက္ ေခၚၾကတဲ့) နဲ ့ ခ်န္ပီယံဆုုကိုု တေယာက္တလွည့္ ယူေနၾကတာပါပဲ။
The Hungers Game : Catching Fire ထဲက ဒါလင္ J. Law ဂ်က္နဖာေလာရင့္က ကန္တက္ကီၿပည္နယ္ လူဝီဗီလ္သူေလးပါ။
ရံုုးတက္ရံုုးဆင္းရင္ ၿဖတ္ရတဲ့ Grand Central အတြင္းဖက္ မီးဆိုုင္းၿမင္ကြင္းပါ။ ဂရမ္းစန္ထရယ္က ႏွစ္ေပါင္းတစ္ရာေက်ာ္ေနေပမဲ့ ခုုထက္လက္ရိွ အသံုုးၿပ ုုေနတဲ့ ဘူတာၾကီး။  နယူးေယာက္ရဲ ့ အထင္ကရ Landmark တစ္ခုုပါ။ ေဖ့စ္တူေဖ့စ္အင္တာဗ်ဴးၿပီးလိုု ့ ညေန ၆ နာရီ ဝါရွင္တန္ဒီစီကိုု ၿပန္မဲ့ဘတ္စ္ကားဆီ ကေသာကေမ်ာသြားရင္း ကေသာကေမ်ာ ရိုုက္ခဲ့တာ ေအာက္ကဓာတ္ပံုုေတြ။ အဲဒီတုုန္းက ဂရမ္းစန္ထရယ္လိုု ့ မသိဘူး။ ဒီေရွးေဟာင္းအေဆာက္အဦးၾကီး လွလိုုက္တာလိုု ့ ေတြးတာ။ ခုုေတာ့ ရံုုးတက္ရံုုးဆင္းတိုုင္း ၿဖတ္ရတဲ့ေနရာ ၿဖစ္ေနတယ္။
ေအာက္ကဓာတ္ပံုုကိုုၾကည့္ၿပီး ဘာၾကီးပါလိမ့္လိုု ့ ေတြ ့မိမယ္။ နယူးေယာက္ရဲ ့ အထင္ကရ ေနရာတခုုပါပဲ။ ရံုုးတက္ရက္၊ ရံုုးတက္ခ်ိန္မိုု ့က်ဴတန္းက နည္းနည္းပဲ ရွည္တယ္။ ရံုုးပိတ္ရက္ဆိုု က်ဴတန္းၾကီးက အရွည္ၾကီး။ အဲဒါၾကီးနဲ ့ တြဲရိုုက္ဖိုု  ့ကိုု ေစာင့္ရတာ။
ဒါကေတာ့ ရံုုးပိတ္ရက္မွာ Charging Bull ေၾကးရုုပ္တုုနဲ ့ ဓာတ္ပံုုတြဲရိုုက္ဖိုု ့ ေစာင့္ေနတဲ့ လူအုုပ္ၾကီးပါ။ တခ်ိဳ ့က ႏြားရဲ  ့ပစၥည္းကိုုကိုုင္ၿပီး ဓာတ္ပံုုရိုုက္ၾကလိုု ့ တၿခားေနရာေတြထက္ ေၿပာင္လက္ေနတာကိုု ေတြ ့ပါလိမ့္မယ္။ တကယ့္ႏြားအစစ္ ဆိုုရင္ေတာ့လား ဒင္းတိုု ့ေတြ အကန္ခံရမွာ ေသခ်ာတယ္။ Agressive financial optimism and prosperity အမွတ္အသား၊ ေဝါစတိဗ္ရဲ ့ အိုုင္ကြန္ပါတဲ့။ ေအာက္ဓာတ္ပံုု ဘယ္ဖက္နားက အေဆာက္အဦးက The Nation Museum of American ၿပတိုုက္ပါ။
မတ္လရဲ ့ တခုုေသာေန ့တရက္မွာ ႏွဲသံေတြ တအီအီ၊ ဘင္သံေတြ တဒုုန္းဒုုန္း ၾကားရေတာ့ ဘာမ်ားပါလိမ့္။ ကိုုယ္က အစိမ္းေရာင္ေဘာင္းဘီ၊ မန္ေနဂ်ာက အစိမ္းေရာင္ဆြယ္တာ ဝတ္လာတာ စိန္ ့ပစ္ထရစ္ေဒးအတြက္လားလိုု ့ ေမးေတာ့မွ မတ္လ ၁၇ ရက္ဟာ စိန္ ့ပက္ထရစ္ေန ့မွန္း သိေတာ့တယ္။  အိုုင္ယာလန္က သူေတာ္စင္ စိန္ ့ပက္ထရစ္ ေသဆံုုးတဲ့ေန ့ အိုုင္ယာလန္မွာ ရံုုးပိတ္ရက္ၿဖစ္ၿပီး အိုုင္းရစ္ေတြမ်ားတဲ့ ၿဗိတိန္၊ ကေနဒါ၊ ယူအက္စ္၊ အာဂ်င္တီးနား၊ ၾသစေတးလ်နဲ ့ နယူးဇီလန္မွာ စိန္ ့ပက္ထရစ္ပြဲကိုု အၾကီးအက်ယ္ ဆင္ႏႊဲၾကပါတယ္။ ကိုုယ္ေနဖူးတဲ့ၿမိ ုု ့ေတြထဲမွာ နယူးေယာက္ စိန္ ့ပက္ထရစ္ခ်ီတက္ပြဲက အၾကီးက်ယ္ဆံုုး၊ အစည္ကားဆံုုးပဲ။ အခ်က္အခ်ာလမ္းမၾကီးၿဖစ္တဲ့ Fifth Ave အမွတ္ငါးလမ္းမၾကီးကိုု ပိတ္ၿပီးေတာ့ကိုု တကၠသိုုလ္ေပါင္းစံုု၊ ေက်ာင္းေပါင္းစံုုက ဘင္ခရာဝိုုင္းေတြ ခ်ီတက္သရုပ္ၿပၾကတာ။
အစိမ္းေရာင္ေတြ ဝတ္ဆင္ၿပီး အားေပးၾကတယ္။ ၿဗိတိန္ ကိမ္းဘရစ္ၿမိ ုု ့စားကေတာ္ ကိက္ စိန္ ့ပက္ထရစ္ပြဲမွာ ေခါင္းကေန ေၿခအဆံုုး အစိမ္းေရာင္ဝတ္ဆင္တာ သတင္းမွာ ေတြ ့လိုုက္တယ္။ ကိက္ ဖက္ရွင္ေတြက ဒိုုင္ယာနာမင္းသမီးလိုုပဲ အေတာ္ေပၚၿပ ူလာၿဖစ္တယ္။
၉၁၁ မွာ ၿပိ ုုက်ခဲ့တဲ့ World Trade Center ေနရာနားမွာ ေဆာက္ထားတဲ့ World Trade Center အသစ္ပါ။ ေဘးက Ground Zero 911 Memorial ၿပတိုုက္ကိုု ဝင္ဖိုု ့ေစာင့္ေနတဲ့ လူအုုပ္ၾကီး မနည္းမေနာ။ ဒီပံုုစံအတိုုင္းဆိုုရင္ ဒီေန ့ေတာ့ ၿပတိုုက္ထဲဝင္ဖိုု ့ ကိုုယ့္အလွည့္ေရာက္ပါ့မလား။ မေသခ်ာတာနဲ ့ ဓာတ္ပံုုပဲ ရိုုက္ခဲ့ေတာ့တယ္။
၉၁၁ တုုန္းက ေရွ  ့က ၿပိ ုုက်ပ်က္စီးေနတဲ့ ေဝါထရိတ္စင္တာေအာက္မွာ ပိတ္မိေနတဲ့သူေတြကိုု ကူညီကယ္ဆယ္တဲ့ မီးသတ္သမား၊ ရဲေတြ၊ ၿပည္သူေတြ စခန္းခ်ခဲ့တဲ့ ဘုုရားရိွခိုုးေက်ာင္းေလးပါ။ ဘုုရားေက်ာင္းေလးက ခမ္းနားထည္ဝါမႈေတြ မရိွေပမဲ့ ၉၁၁ သမိုုင္းဝင္ေနရာေလးမိုု ့ လာတဲ့သူ မ်ားတယ္။
ဖုုန္တေထာင္းေထာင္း၊ စုုတ္ၿပတ္ေနတဲ့ မီးသတ္သမားအကႌ်ေလးကိုု ၿမင္ရေတာ့ ကိုုယ္တင္ မကဘူး ကင္မရာပါ မ်က္ရည္ဝဲသြားတယ္။ (ဒါေၾကာင့္ ဝါးတားတား ၿဖစ္ေနတာ ေနမွာ)
လစ္ဘာတီရုုပ္တုုဆီသြားဖိုု ့ သေဘာၤစီးတဲ့ Whitehall Terminal Manhattan (South Ferry) ရိွတဲ့ Battery ပန္းၿခံေလးပါ။
လစ္ဘာတီရုုပ္တုုဆီ နယူးဂ်ာဆီဖက္ကေနလည္း ဖယ္ရီသေဘၤာေတြ ရိွတယ္။ ဒါကေတာ့ ေအာက္မက္ဟန္တန္ကေန ထြက္တဲ့ဖယ္ရီ။
အဲဒီနားမွာပဲ The National Museum of the American ၿပတိုုက္ ရိွပါတယ္။ ဝင္ေၾကးအခမဲ့ပါ။  အင္ဒီးယန္းလူမ်ိဳးေတြရဲ ့ လက္မႈပစၥည္းေတြ၊ မာယာလူမ်ိဳးေတြရဲ ့ ေက်ာက္ထြင္းလက္ရာေတြက အေတာ္ေလး ထူးဆန္းၿပီး စိတ္ဝင္စားဖိုု ့အရမ္းေကာင္းတယ္။
ရုုရွားဘုုရားရိွခိုုးေက်ာင္း Trinity ထဲမွာ တေယာ၊ စႏၵရားတီး ေလ့က်င့္ေနၾကတာ ေတာ္ေတာ္ေလး နားေထာင္ေကာင္းလိုု ့ ကိုု္ယ္အပါအဝင္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား နားေသာတဆင္ၾကတယ္။ ဘုုရားေက်ာင္းရဲ ့ မွန္ၿပတင္းေပါက္ေတြကိုု ေရာင္စံုုေက်ာက္ေတြနဲ ့ ပန္းခ်ီၿခယ္မႈန္းထားတယ္။ အၿပင္ကၾကည့္ရင္ အေတာ္ေဟာင္းတယ္လိုု ့ ထင္ရေပမဲ့ အထဲမွာေတာ့ ခိုုင္ခံ့သားပဲ။
နာမည္ေက်ာ္ ဘရြက္ကလင္းတံတားဆီအသြား စီးတီးေဟာပန္းၿခံမွာ အေညာင္းေၿဖရင္း ေဘးက အေဆာက္အဦးေတြကိုု ရိုုက္ထားတာပါ။
လူေတြမ်ားလြန္းလိုု ့ ေၿပးပြဲ၊ လမ္းေလွ်ာက္ပြဲမ်ား ရိွသလားလိုု ့ေတာင္ ထင္မိတာ။ မဟုုတ္ပါဘူး ရံုုးပိတ္ရက္ေတြဆိုု ဘရြက္ကလင္းတံတားေပၚမွာ လမ္းေလွ်ာက္သူ၊ စက္ဘီးစီးသူ၊ အေၿပးေလ့က်င့္သူ၊ ၁ ေဒၚလာတန္ကီးခ်ိန္း၊ ပိုုစတာေရာင္းသူေတြနဲ ့ အၿမဲစည္ကားေနတာပဲတဲ့။ လူေတြကိုု ေက်ာ္တက္ရင္းနဲ ့ဘယ္ဖက္လမ္းေလးကိုု ေရာက္သြားရင္  ဒါဘိုုက္လိမ္း Bike Lane လိုု ့ စက္ဘီးစီးတဲ့သူေတြက ေအာ္သြားတယ္။
တံတားအဆံုုးနား မေရာက္ခင္ဘဲ ၿပန္လွည့္ခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္တေခါက္ မခိုုင္တိုု ့နဲ ့ သြားေတာ့မွ တံတားအဆံုုးလမ္းက ကားလမ္းမၾကီးႏွစ္ခုုၾကားမွ။  တံတိုုင္းေတြနဲ ့ ေသခ်ာကာထားတာမ်ား တံတားအဆံုုးကေန တံတိုုင္းအဆံုုးအထိက ဘရြတ္ကလင္းတံတား အစအဆံုုးနီးပါးေလာက္ ေဝးတယ္။ ဘရြက္ကလင္းတံတားေပၚမွာ ႏွလံုုးသားတံခါးကိုု  ေမတၱာေသာ့နဲ ့  ခတ္လိုက္ၾကၿပီး ေနာက္ထပ္ဖြင့္လိုု ့မရေတာ့ ေအာင္ ေသာ့ကိုု အေရွ ့ၿမစ္ East River ထဲ လႊင့္ပစ္ၾကတယ္။
ေလွ်ာက္ရတာ အေတာ္ေညာင္းသြားၿပီလား။ ေမစီရဲ ့ Secret Garden ၊ ယိုုးဒယားဘုုရင္ကိုုယ္တိုုင္ ဖြင့္ေပးခဲ့တဲ့ ယိုုးဒယားဘုုန္းၾကီးေက်ာင္းေတြကိုု ေနာက္အပတ္မွ သြားလည္ၾကရေအာင္။
စူပါမားကဒ္၊ စတိုုးဆိုုင္တြင္ ေစ်းဝယ္လွ်င္ မ်က္စိေထာက္ေဒါက္ ၾကည့္ၿခင္းခံရေသာ၊ ေစ်းေမးၿပီး မဝယ္လွ်င္ ရန္ေထာင္တတ္ေသာ၊ မဝယ္ႏိုုင္ဘဲနဲ ့ ေမးသည္ဟုု အဓိပၺာယ္သက္ေရာက္ေသာ မ်က္လံုုးမ်ားႏွင့္ ၾကည့္တတ္သည့္ ေစ်းေရာင္းသူမ်ား ၾကီးစိုုးသည့္ႏိုုင္င္ငံတြင္ ၾကီးၿပင္းခဲ့ေသာေၾကာင့္ ကာစတာမာဆားဗစ္ဆိုုသည့္ စကားလံုုးကိုု ႏိုုင္ငံရပ္ၿခားသိုု ့ ေရာက္ရိွသည့္အခ်ိန္မွ နားလည္ခဲ့သည္။ ေစ်းဝယ္သူ အၿမဲမွန္သည္ဆိုုေသာ စကားလံုုးမွာ ႏိုုင္ငံရပ္ၿခားတြင္ေတာ့ ဟုုတ္ပါလိမ့္မည္ ကႊ်န္မတိုု ့ႏိုုင္ငံတြင္ေတာ့ မဟုုတ္ခဲ့။
ပူၿပင္းေၿခာက္ေသြ ့ေသာ ေႏြညေနခင္းတစ္ခုုတြင္  ၾကည့္ၿမင့္တိုုင္ညေစ်း ဖိနပ္ဆိုုင္မွ ဖိနပ္မ်ားကိုု စီးၾကည့္လိုုက္၊ ေစ်းေမးလိုုက္ႏွင့္ အလုုပ္ရႈပ္ေနသူက သင္းခိုုင္။  ကြ်န္မတိုု ့က လွတယ္၊ မလွဘူး ထင္ရာၿမင္ရာ အၾကံညဏ္မ်ား စြက္ေပးၾကသည္။ ဆန္ဆိုုင္ပိုုင္ရွင္ သင္းခိုု္င္သည္ ေစ်းသည္အထာကိုု ေကာင္းေကာင္းနားလည္သည္၊ ေစ်းကိုု စနည္းနာသည္၊ ေစ်းေလွ်ာ့ႏိုုင္မလား တီးေခါက္ၾကည့္သည္။ ေစ်းဦးေပါက္ခ်င္သည့္ ေစ်းသည္က သင္းခိုုင္ လိုုခ်င္သည့္ေစ်း ေပးမည့္ပံုုေပၚသည္။ သိုု ့ေသာ္ ဟိုုဟာလိုုလိုု၊ ဒီဟာလိုုလိုုၿဖင့္ ေတြေဝတတ္ေသာ သင္းခိုုင္သည္ တၿခားဆိုုင္ သြားၾကည့္ဦးမည္ဟုုဆိုုကာ ထိုုင္ရာမွ ထရာ ကြ်န္မတိုု ့ကလည္း လိုုက္မည့္ဟန္ၿပင္ၾကသည္။
ေစ်းဦးေပါက္ေတာ့မည္ဟုု အပိုုင္တြက္ထားသည့္ ဆိုုင္ပိုုင္ရွင္သည္ တၿခားဆုုိင္ကူးမည့္ ကႊ်န္မတိုု ့ပံုုကိုု ေတြ ့သည့္အခါ ေဒါသထြက္ကာ စူးစူးဝါးဝါး ေအာ္ဟစ္ေလေတာ့သည္။ မထင္မွတ္ဘဲ ရန္ေတြ ့ခံရေသာေၾကာင့္ ပါးစပ္အေဟာင္းသား၊ မ်က္စိအေၾကာင္သား၊ ဝိုုင္းအံုုစူးစမ္းၾကသည့္ မ်က္လံုုးအၾကည့္မ်ားကိုု ေတြ ့ရသည့္အခါ တၿခားဖိနပ္ဆိုုင္သိုု ့ ကူးမည့္အစီအစဥ္ကိုု ဖ်က္ကာ မုုန္ ့ေစ်းတန္းသိုု ့ သုုတ္ေခ်တင္ေတာ့သည္။ ေနာက္ေနာင္ ဘယ္ေသာအခါမွ ထိုုဖိနပ္ဆိုုင္သိုု ့ ေၿခဦးမလွည့္သလိုု သင္းခိုုင္ ပစၥည္းေရြးၿခယ္၊ ေစ်းဆစ္မည့္ဟန္ၿပင္လွ်င္ ဝယ္ဖိုု ့ေသခ်ာၿပီလား၊ တၿခားဆိုုင္ သြားၾကည့္ခ်င္ေသးလား၊ ေသၿခာၿပီဆိုုမွ ေစ်းဆစ္ဖိုု ့ သတိေပးရန္ မေမ့မေလ်ာ့ ရိွေနခဲ့သည္။
ဆိုုဒ္စံုု၊ ဒီဇိုုင္းစံုု၊ ေရာင္စံုု စမ္းဝတ္ၾကည့္ၿပီးမွ မဝယ္လွ်င္လည္း မၾကိ ုုက္ပံုု ၿပတတ္ေသးသည္။ ေထာပတ္သီးမွာသည္ကိုု လိေမၼာ္ရည္ လာခ်ေပးသည္မွာ ဘာေၾကာင့္လဲဟုု ေမးသည့္အခါ ေထာပတ္သီးကုုန္သြားလိုု ့ဟူေသာ အေၿဖကိုု ရသည္။ ၿဖစ္သည့္သည္က ကာစတာမာကိုု လာေမးသင့္သည္ ေထာပတ္သီး ကုုန္သြားလိုု ့ တၿခားရႏိုုင္တဲ့ ေဖ်ာ္ရည္ေတြမွာ ဘယ္ေဖ်ာ္ရည္ကိုု မွာခ်င္တာလဲဟုုေမးကာ ကာစတာမာကိုု သူ ႏွစ္သက္ရာ ေနာက္ထပ္ ေရြးခ်ယ္ခြင့္ ေပးသင့္သည္။ ကာစတာမာဆားဗစ္ကိုု အေသအခ်ာသိ၊ ကြန္ပလိမ္းလြန္းသည့္ ၿခေသၤ့ကႊ်န္းသူ ပီသစြာ မၾကီးက ကြန္ပလိမ္းခ်င္၊ ေရးၾကီးခြင္က်ယ္ လုုပ္ခ်င္ေသာ္လည္း ကာစတာမာဆားဗစ္ကိုု မသိသည့္သူမ်ားက မွာတဲ့ ေထာပတ္သီးမရလဲ ဘာအေရးလဲ လာခ်တဲ့ လိေမၼာ္ရည္ ေသာက္လိုုက္မွာေပါ့ဟုု အေလးအနက္မထား ခပ္ေပါ့ေပါ့သာ သေဘာထားႏိုုင္ခဲ့သည္။
ၿခေသၤ့ကႊ်န္း၏ ကာစတာမာဆားဗစ္သည္ ၿမန္ဆန္ေကာင္းမြန္သည္။ မနက္ ၈ နာရီဖြင့္သည့္ အိုုင္စီေအအစိုုးရရံုုးသည္ ၇ နာရီ ၅၀ မိနစ္တြင္ ဝန္ထမ္းမ်ား ဝန္ေဆာင္မႈေပးရန္ အဆင္သင့္ ၿဖစ္ေနသည္။ လုုပ္ကိုုင္သည္မွာလည္း အလြန္ၿမန္ဆန္သည္။ မေက်နပ္လွ်င္ ကြန္ပလိမ္းႏိုုင္သည္။ 7 11 ဆိုုင္တြင္ ေငြတဆင့္ ၿပန္မအမ္းလွ်င္ ကြန္ပလိမ္းသည္။ ရထားေနာက္က်လွ်င္ ကြန္ပလိမ္းသည္။ အင္တာနက္ေႏွးလွ်င္ ကြန္ပလိမ္းသည္။ ကြန္ပလိမ္းခံရမွာ ေၾကာက္ေသာေၾကာင့္ ကာစတာမာဆားဗစ္ ၿမန္ဆန္ေကာင္းမြန္လာေသာ္လည္း ကြန္ပလိမ္းသည့္အက်င့္ဆိုုး  စြဲကပ္သြားသည္။ ေက်ာင္းအာဂ်ီရိုုေဆာင္က အစားအေသာက္ေတြ စားမေကာင္းလွ်င္ ကြန္ပလိမ္းသည္။ ထိုုင္ခံုုေတြ ထိုုင္ရတာ အဆင္မေၿပလွ်င္ ကြန္ပလိမ္းသည္။ တီအမ္ကိုု မၾကိ ုုက္ေသာေၾကာင့္ ကြန္ပလိမ္းသည္။ အာပလာသင္တန္းမ်ား၊ မႏွစ္သက္သည့္သင္တန္းမ်ား၊ ေပးရသည့္ သင္တန္းခႏွင့္ မထိုု္က္တန္သည့္ သင္တန္းမ်ားကိုု မတက္မေန တက္ရသည့္အခါ ကြန္ပလိမ္းသည္။
မိန္းကေလးအုုပ္စုုထဲတြင္ ကြ်န္မတစ္ေယာက္သာ ဘာလိုု ့ ဒီေလာက္ကြန္ပလိမ္းမွန္း ဆူနမ္၊ ရာမားတိုု ့ နားမလည္။ သူတိုု ့လည္း ေက်ာင္းနွင့္ပတ္သက္၍ မၾကိ ုုက္ေသာ အရာမ်ား ရိွေသာ္လည္း မ်ိဳသိပ္ထားကာ ထုုတ္ေဖာ္မေၿပာ ကြန္ပလိမ္းမတက္။ ကြ်န္မ ကြန္ပလိမ္းလြန္းသည့္အေၾကာင္း ဆူနမ္တိုု ့ေတြ မိုုင္းဖန္နွင့္ ေၿပာဆိုုေဆြးေႏြးၾကသည့္အခါမွ ကြ်န္မ ဘာေၾကာင့္ ကြန္ပလိမ္းမွန္း သူတိုု ့ သေဘာေပါက္သြားသည္။ မိုုင္းဖန္သည္ မေလးရွားတြင္ အလုုပ္လုုပ္ဖူးသည္မိုု ့ ၿခေသၤ့ကႊ်န္းသူကႊ်န္းသားအထာကိုု နားလည္သည္။ ၿခေသၤ့ကႊ်န္းတြင္ ဆုုိဒ္စံုု၊ ဒီဇိုုင္းစံုု စီးၾကည့္၊ ဝတ္ၾကည့္ေသာ္လည္း အေရာင္းစာေရးမွ မၾကည္လင္သည့္ အမူအယာ တခ်က္မွမၿပ။ သူတိုု ့ဆိုုင္မွာ ေစ်းဝယ္ရတာ စိတ္ခ်မ္းသာလွ်င္ဆိုုလွ်င္ပဲ ေက်နပ္ေပ်ာ္ရႊင္ပံုုၿပသည္။ ေစ်းဝယ္ရသည္မွာ အင္မတန္ စိတ္ခ်မ္းသာသည္။
ပူအိုုက္ေသာတိုုင္းၿပည္မွ လာခဲ့ေသာသူတစ္ေယာက္မိုု ့ ေဆာင္းရာသီတြင္ လိုုအပ္ေသာ အသံုုးအေဆာင္မ်ား ပါမလာခဲ့။ ယူအက္စ္တြင္ ရာသီဥတုုေလးမ်ိဳး ရိွေသာေၾကာင့္ ဥတုုေလးမ်ိဳးစာ အသံုုးအေဆာင္ အဝတ္အထည္မ်ား လိုုေလသည္။ က်ယ္ဝန္းလွေသာ ယူအက္စ္တြင္ ၿမိ  ုု ့ၾကီးမ်ားတြင္ ေလွ်ာ့ပင္းေမာလ္ရိွေသာ္လည္း ဒီဇိုုင္းစံုုမရိွ။ ေလွ်ာ့ပင္းသြားလွ်င္လည္း ၾကိ ုုက္တာမေတြ ့ ၾကိ ုုက္တာေတြ ့လွ်င္လည္း ဆိုုဒ္ကမေတာ္။ အြန္လိုုင္းတြင္ေတာ့ စံုုသည္။ ထိုုအခါ အြန္လိုုင္းေလွ်ာ့ပင္း ေခတ္စားသည္။ အြန္လိုုင္းတြင္ ဝယ္၊ မၾကိ ုုက္လွ်င္ ၿပန္ပိုု ့။ Sckechers ဖိနပ္ဆိုုင္တြင္ Boot ဖိနပ္ သြားရွာေသာအခါ အေရာင္းစာေရးေကာင္ေလးညႊန္းသည့္ ဖိနပ္ကိုုပင္ ဝယ္လာကာ ႏွစ္သက္ေသာေၾကာင့္ ႏွင္းအရမ္းက်သည့္ေန ့ကလြဲလွ်င္ တေဆာင္းတြင္းလံုုး ထိုုဖိနပ္ကိုုသာ စီးေတာ့သည္။
ဂ်င္းေဘာင္းဘီမ်ား ရိွေသာ္လည္း ႏွစ္သက္ေသာ ESpirit ႏွင့္ Levis ႏွစ္ထည္ကိုုသာ လွည့္ပတ္ဝတ္ေလရာ ဓာတ္ပံုုမ်ားၾကည့္လိုုက္တိုုင္း ထိုုႏွစ္ထည္တည္းေသာ ဂ်င္းေဘာင္းဘီကိုု ၿမင္လွ်င္ အန္ယူအက္စ္ေက်ာင္းမွ တရုုတ္ကေလး Wang Ming ႏွင့္ တူေနပါလားဟုု ေတြးမိသည္။ (တကယ္ေတာ့ ဂ်င္းေဘာင္းဘီ ႏွစ္ထည္သာဝတ္မွန္း ဘယ္သူမွ် သတိမထားမိ။ အမွန္က ေဘာင္းဘီအသစ္ ဝယ္ခ်င္ေသာေၾကာင့္ အေၾကာင္းၿပခ်က္ ေပးေနၿခင္းသာ ၿဖစ္သည္။) အိအိ၊ ဘ၊ ကိုုစိုုင္း၊ ေကာင္းေကာင္းတိုု ့ အုုပ္စုုထဲမွ တရုုတ္ကေလး ဝမ္းမင္သည္ တကၠသိုုလ္တက္စဥ္တေလွ်ာက္လံုုး ေဘာင္းဘီႏွစ္ထည္၊ ေစ်းၾကီးေသာ ေဘာလံုုးအားကစားသမား အကႌ်ႏွစ္ထည္သာ ရိွသည္။ တကၠသိုုလ္တုုန္းက ဓာတ္ပံုုမွန္သမွ် ထိုုႏွစ္ထည္တည္းေသာ အကႌ်ႏွင့္သာ ၿဖစ္သည္။
တရုုတ္ေက်ာင္းသားအမ်ားစုုသည္ အကႌ်တစ္ထည္ကိုု သံုုးရက္တိတိ ဝတ္သည္။ ေအးေသာ တရုုတ္ၿပည္တြင္ မသိသာေသာ္လည္း ပူအိုုက္ေသာ ၿခေသၤ့ကႊ်န္းတြင္ သိသာလွသည္။ သူတိုု ့ကလည္း အကႌ်အမ်ားၾကီးရိွသည့္ ကြ်န္မတိုု ့ကိုု နားမလည္။ အိအိတိုု ့တိုုက္တြန္းေသာေၾကာင့္ အကႌ်အသစ္မ်ား ဝတ္ၿပီး ေန ့စဥ္ဝတ္ေတာ့သည္။ Fifth Ave အမွတ္ငါးလမ္းမနားမွ Levis ဆိုုင္သိုု ့ ဝင္ေသာအခါ ဂ်င္းအမ်ိဳးမ်ိဳး၊ ကပ္တင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးရိွေသာ္လည္း ဘယ္ဟာႏွင့္လိုုက္ဖက္မွန္းမသိ။ Skinny Jeans ကိုု ၾကိ ုုက္ေသာ္လည္း တခ်ိဳ ့Skinny မ်ားက Skinny ေလးမ်ားႏွင့္သာ လိုုက္ဖက္သည္။ လိုုခ်င္တာကိုု မၾကီးကိုု မွာထားလိုုက္ရံုု၊ ကြ်န္မႏွင့္ လိုုက္ဖက္မည္ထင္လွ်င္ ဝယ္လာေပး၊ လိုုက္ဖက္မဖက္ ၾကည့္ေပးတတ္ေသာ မၾကီးတိုု ့ႏွင့္သာ ေလွ်ာ့ပင္းဖူးေသာသူမွာ ကုုိယ္တိုုင္ ေလွ်ာ့ပင္းရေသာအခါ အခက္ၾကံ ုုေလသည္။
Bold ID ၊ Curve ၊ Straight ကပ္တင္းၿမင္လိုုက္သည္ႏွင့္ ဘယ္ဟာႏွင့္ လိုုက္ဖက္မွန္းမသိ။ ထိုုအခါ အေရာင္းစာေရးေကာင္ေလးကိုု ေမးၿမန္းရေလသည္။ တအားၾကီး Skinny တာလည္း မၾကိ ုုက္ဘူး၊ ပြေနတာကိုုလည္း မၾကိ ုုက္ဘူးဟုုဆိုုသည့္အခါ အေရာင္းစာေရး ေခါင္းကုုတ္ေလသည္။ ခႏၶာကိုုယ္ကိုု တိုုင္းၾကည့္ၿပီးမွ ဘယ္ဟာႏွင့္ လိုုက္မလဲ ေၿပာႏိုုင္မယ္။ တိုုင္းမလားဟုု ေမးသည့္အခါ ဘယ္ဟာႏွင့္ လိုုက္ဖက္မည္မွန္း သိခ်င္သည့္ ကြ်န္မက ေခါင္းညိမ့္သည္။ လက္ႏွစ္ဖက္ ပိုုက္ခိုုင္းထားၿပီး တိုုင္းတာသည္။  ေနာက္ဆံုုး Bold Curve ႏွင့္လိုုက္မည္ ထင္သည္ တၿခားကပ္တင္းတမ်ိဳးကိုုလည္း ေပးလိုုက္ေသးသည္။ ဝတ္ၾကည့္သည့္အခါ သူညႊန္းသည့္အတိုုင္း Bold Curve ကသာ သက္ေတာင့္သက္သာၿဖစ္ေစသည္။
ေက်းဇူးတင္စကားဆိုုဖိုု ့ ရွာေသာအခါ အဆိုုပါအေရာင္းစာေရးအား မေတြ ့ေတာ့ပါ။ နာမည္လည္းမသိ၊ ရုုပ္လည္း မမွတ္မိေသာ ထိုုအေရာင္းစာေရး ေပးလိုုက္သည့္ ဝန္ေဆာင္မူေၾကာင့္ စိတ္ခ်မ္းေၿမ  ့ရသည္။ အဆိုုပါ အေရာင္းစာေရး၏ ဝန္ေဆာင္မူေၾကာင့္ စိတ္ေက်နပ္ဝမ္းေၿမာက္မိေသာအခါ ထိုုကဲ့သိုု ့ ဝန္ေဆာင္မူမ်ိဳး ေပးတတ္သည့္ သူတစ္ေယာက္ကိုု ၿမင္ေယာင္မိသည္။ ကာစတာဆားဗစ္ဟူေသာ စကားလံုုးကိုု ကြ်န္မဖခင္ ၾကားေတာင္ၾကားဖူးလိမ့္မည္ မထင္။ ေစ်းဝယ္သူ ဝယ္ခ်င္ေသာပစၥည္း၊ တပ္ဆင္ရမည့္ စက္အမ်ိဳးအစား၊ အရည္အေသြး၊ ဘက္ဂ်က္ေပၚ မူတည္ၿပီး ပစၥည္းကိုု စိတ္ရင္းေစတနာ၊ အေတြ ့အၾကံ ုုမ်ားၿဖင့္ ေရာင္းခ်ေလ့ရိွသည္။ အေဖ့ဆီမွ ဝယ္ယူဖူးသူတိုုင္း စိတ္ခ်မ္းသာသည္။
ၿခေသၤ့ကႊ်န္းတြင္ ေက်ာင္းတက္စဥ္က 7 11 ဆိုုင္တြင္ လုုပ္ဖူးသည္။ ဘယ္ပစၥည္းက ပိုုေကာင္းလဲဟုု ေစ်းဝယ္သူက ေမးလွ်င္ အၾကံညဏ္ေကာင္းမ်ား မေပးႏိုုင္။ ထိုုဆိုုင္တြင္ အလုုပ္လုုပ္ေသာ္လည္း ထိုုဆိုုင္မွ မုုန္ ့မ်ားကိုု ဘယ္ေတာ့မွ ဝယ္မစားေသာေၾကာင့္ ၿဖစ္သည္။ စိတ္ေစတနာေကာင္းၿဖင့္ ဝန္ေဆာင္မူေပးသည့္အခါ စိတ္ခ်မ္းေၿမ ့ရသည္။ ကြ်န္မ ဝန္ေဆာင္မႈ ေပးခဲ့တုုန္းက ထိုုကဲ့သိုု ့ စိတ္ခ်မ္းေၿမ ့စရာေကာင္းေသာ ကာစတာဆားဗစ္မ်ိဳးမ်ား ေပးခဲ့ဖူးေလသလား။ ဝတ္ေၾကတန္းေၾက ေက်းဇူးတင္စကား မဟုုတ္ဘဲ ရင္ထဲကလာေသာ ေက်းဇူးတင္စကား ဆိုုခံရဖူးေလသလား၊ မရရိွခဲ့ေလတာလား၊ မွတ္ညဏ္ေတြကပဲ ယိုုယြင္းလာတာလား ကြ်န္မကိုုယ္တိုုင္လည္း ေသေသခ်ာခ်ာ မသိေတာ့ပါ။
မတ္ ၁၁၊ ၂၀၁၄။
ဒီေန ့ဆရာေတာ္ဦးေဇာတိကရဲ  ့ "စိတ္ခ်မ္းသာဖိုု ့လိုုရင္းပါ" စာအုုပ္ကိုု ဖတ္ရင္း ဒီပိုု ့စ္နဲ ့ တိုုက္ဆိုုင္တဲ့စာသားေလးေတြ ဖတ္ရေတာ့ သေဘာက်ႏွစ္သက္တာနဲ ့ ဘေလာ့ကိုု အလည္လာၾကတဲ့ မိတ္ေဆြေတြကိုုလည္း ဖတ္ေစခ်င္လိုု ့ ရွယ္လိုုက္ပါတယ္။
ေရာင္းတဲ့သူေကာ ဝယ္တဲ့သူပါ ေပ်ာ္ေအာင္လုုပ္
ေစ်းေရာင္းတာမွာေရာ ေစ်းေရာင္းတဲ့သူကိုုယ္တိုုင္က ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ေစ်းေရာင္းရင္ ဝယ္တဲ့သူက ပိုုဝယ္ခ်င္တယ္။ ေစ်းေရာင္းတဲ့သူက မေပ်ာ္မရႊင္ ၿဖစ္ေနရင္ ဝယ္တဲ့သူက မဝယ္ခ်င္ေတာ့ဘူး။
ကိုုယ္ေရာင္းတဲ့ပစၥည္းကိုု စိတ္ဝင္စားၿပီး ပစၥည္းအေၾကာင္းကိုု စိတ္ဝင္စားစရာၿဖစ္ေအာင္ ေၿပာႏိုုင္ရင္ ဝယ္တဲ့သူက ဝယ္ခ်င္လာမယ္။ ပစၥည္းရဲ ့ အရည္အေသြး၊ ေစ်းႏႈန္းစတဲ့ အခ်က္အလက္ေတြကိုု ရိုုးရိုုးသားသားေၿပာရင္ ဝယ္တဲ့သူက စိတ္ခ်ၿပီး ဝယ္မယ္။ စိတ္ခ်လက္ခ် ဝယ္ရတာ စိတ္ခ်မ္းသာတယ္။ စိတ္မခ်ရရင္ စိတ္မွာ မေအးဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ဝယ္တဲ့သူကိုု စိတ္ေအးေအာင္ စိတ္ခ်ေအာင္ ေၿပာရင္ မၾကာခဏ ဝယ္မယ္။
လူေတြဟာ အလိမ္ခံရမွာ ေၾကာက္တယ္။ အၿမဲတမ္းလည္း အလိမ္ခံေနရေတာ့ ဘယ္သူ ့ကိုုမွ မယံုုေတာ့ဘူး။ ကိုုယ္က မလိမ္မညာဘဲ ရိုုးရိုုးသားသားေၿပာရင္ စိတ္ေအးခ်မ္းမႈရလိုု ့ ကိုုယ့္ဆိုုင္မွာ ဝယ္မွာပဲ။ ပစၥည္းေရာင္းလိုုက္ရံုု မကဘူး။ စိတ္ေအးခ်မ္းမႈကိုုပါ ေပးလိုုက္တာေပါ့။
ဒီပစၥည္းဟာ ဝယ္တဲ့သူအတြက္ တကယ္အသံုုးတည့္ရဲ ့လား ဆိုုတာကိုုလည္း ေလ့လာဖိုု ့ ေမးဖိုု ့ လိုုတယ္။ ဝယ္တဲ့သူက မဝယ္တတ္ရင္ အဲဒါကိုု အခြင့္ေကာင္းယူၿပီး ညာေရာင္းရင္ တစ္ေန ့သိသြားတဲ့အခါ ကိုုယ့္ကိုု ယံုုၾကည္မႈရိွမွာ မဟုုတ္ေတာ့ဘူး။ အထူးသၿဖင့္ က်န္းမာေရးအတြက္ သံုုးရတဲ့ေဆးကိုု ေရာင္းတဲ့အခါ ပိုုၿပီး အေရးၾကီးတယ္။ မသင့္ေတာ္တဲ့ေဆးကိုု ေရာင္းလိုုက္ရင္ က်န္းမာေရး ထိခိုုက္သြားႏိုုင္တယ္။ ေသေသခ်ာခ်ာ ေမးၿပီးမွ ေရာင္းရမယ္။ စာစရာေရာင္းတာမွာလည္း က်န္းမာေရးနဲ ့ ညီညႊတ္တဲ့ စားစရာကိုုပဲ ေရာင္းသင့္တယ္။
ဝယ္တဲ့သူကိုုလည္း စိတ္ဝင္စားမႈ ရိွဖိုု ့လိုုတယ္။ ေစ်းဝယ္လာတဲ့သူကိုု ေပ်ာ္ေအာင္ စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ ေၿပာရင္ ေစ်းဝယ္တဲ့သူက ပိုုၿပီးဝယ္မယ္။ ေစ်းဆိုုင္ကိုု သန္ ့ရွင္းေအာင္ လွပေအာင္ လုုပ္သင့္တယ္။ သန္ ့ရွင္းလွပတဲ့ေနရာဟာ စိတ္ကိုု ၾကည္လင္ခ်မ္းသာေစတယ္။ တခ်ိဳ ့ေစ်းဆိုုင္ေတြမွာ ဥယ်ာဥ္ေလးလိုု သစ္ပင္ပန္းပင္ေတြ စိုုက္ထားတယ္။ ပန္းအိုးနဲ ့ အလွစိုုက္ထားတဲ့ အပင္ေတြနဲ ့ အလွဆင္ထားတယ္။ သာယာနာေပ်ာ္ဖြယ္ရိွတဲ့ တီးလံုုးေတြကိုု ဖြင့္ေပးတယ္။  အဲဒီလိုု စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ လုုပ္ထားရင္ လာရတာ ေပ်ာ္လိုု ့ မၾကာမၾကာ လာတယ္။ လာတိုုင္းလည္း တစ္ခုုခုု ဝယ္တယ္။
ေရာင္းတဲ့သူေရာ ဝယ္တဲ့သူပါ ေပ်ာ္ေအာင္လုုပ္ရင္ အေရာင္းအဝယ္ ပိုုၿဖစ္မယ္။ တခ်ိဳ ့က ဝယ္တဲ့သူကိုု စိတ္ညစ္ေအာင္ ေၿပာတယ္။ အထင္ေသးတဲ့ အေၿပာမ်ိဳး ေၿပာတယ္။ ေမးရင္ မေၿပာခ်င္ေၿပာခ်င္နဲ ့ စိတ္မပါသလိုု ေၿပာတယ္။ ဝယ္တဲ့သူကိုု စိတ္မဝင္စားဘူး။ အဲဒီေတာ့ ဝယ္မဲ့သူက မဝယ္ခ်င္ေတာ့ဘူး။ ဝယ္တဲ့သူကိုု စိတ္ဝင္စားဖိုု ့ သိပ္အေရးၾကီးတယ္။ လူတိုုင္းဟာ ကိုုယ့္ကိုုစိတ္ဝင္စားတဲ့သူကိုု ရွာေနတယ္။ ေရာင္းတဲ့သူက ကိုုယ့္ကိုုစိတ္ဝင္စားရင္ သူ ့ဆီမွာပဲ ဝယ္မွာေပါ့။ ေရာင္းတဲ့သူေရာ ဝယ္တဲ့သူပါ ေပ်ာ္တဲ့ ေစ်းေရာင္းနည္းကိုု ေလ့လာပါ။
(ဆရာေတာ္ ဦးေဇာတိက "စိတ္ခ်မ္းသာဖိုု ့ လိုုရင္းပါ" စာအုုပ္မွ ေကာက္ႏုုတ္ခ်က္။ ဘားမီးကလပ္စစ္စာအုုပ္စင္ကေန ေဒါင္းဖတ္ႏိုုင္ပါတယ္ )
ေရၿခား...ေၿမၿခား...ႏိုုင္ငံၿခား - ၂
မာစတာက စကၤာပူေဒၚလာ ၆၀၀၀ ေလာက္ေပးရခ်ိန္မွာ အက္ယူအက္စ္က ဘြဲ ့လြန္ဒီပလိုုမာတစ္ႏွစ္သင္တန္းဆိုုေပမဲ့ ၁၈၀၀၀ ေပးရတယ္။ ေက်ာင္းလခ ေစ်းတက္သြားလိုု ့  အစိုုးရက Service Obligation ( စကၤာပူကုုမၺဏီမွာ သံုုးႏွစ္လုုပ္ဖိုု ့) ထိုုးခိုုင္းၿပီး ၆၀၀၀ ေထာက္ပံ့တယ္။ စကၤာပူကုုမၺဏီမွာ ၃ ႏွစ္လုုပ္ရင္ အဲဒီ ၆၀၀၀ အစိုုးရကိုု ၿပန္ေပးစရာစလိုု။ ဘဏ္ကေန ၆၀၀၀ ေခ်းလိုု ့ရတယ္။ ဒီလိုု ေခ်းဖိုု ့ ေထာက္ခံေပးသူ ႏွစ္ေယာက္လိုုရာမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြ အခ်င္းခ်င္း တေယာက္တလွည့္ လက္မွတ္ထိုုးေပးေလ့ ရိွၾကတယ္။ ေခ်းေငြးၿပန္မဆပ္ရင္ လက္မွတ္ထိုုး ေထာက္ခံေပးသူ ၿပန္ဆပ္ရတဲ့သတင္း တေလာက အင္တာနက္မွာ ဖတ္လုုိက္ရတယ္။ ေက်ာင္းၿပီဖိုု ့ သတ္မွတ္ထားတဲ့ အမွတ္ရၿပီဆိုုရင္ ဘြဲ ့တခါတည္း တန္းေပးပါတယ္။ ၿပီးမွ တလ ၁၀၀ ဆပ္၊ အတုုိးႏႈန္းကလည္း အင္မတန္သက္သာပါတယ္။ ခုုတက္ေနတဲ့ ယူအက္စ္ေက်ာင္း ပရုုိက္ဗိတ္ေက်ာင္းမိုု ့လိုု ့ သတ္မွတ္ထားတဲ့ အမွတ္ရရင္ေတာင္မွ ေက်ာင္းအေၾကြးေတြ ေၾကမွ ဘြဲ ့ယူလိုု ့ရပါတယ္။ ေက်ာင္းအေၾကြး  ၄၀၀၀၀ ရိွတယ္အစ္မေရလို ့ ညည္းရင္ ကေလး ၃ ေယာက္ မာစတာ ၂ ခုု ယူထားတဲ့ အစ္မက ၈၀၀၀၀၊ ပါရဂူဘြဲ ့ယူထားတဲ့အစ္မက တသိန္းရိွတယ္လိုု ့ ၿပန္ညည္းတယ္။ အေၾကြးကိုု မေၾကာက္နဲ ့အလုုပ္ရရင္ ၿပန္ဆပ္ႏိုုင္ပါတယ္တဲ့။
ယူအက္စ္မွာ ကြ်န္မတက္ေနတဲ့ ေက်ာင္းက မာစတာကိုု ၃၀၀၀၀ ေလာက္ ကုုန္ပါတယ္။ ဒါေတာင္ နာမည္ၾကီးေက်ာင္း မဟုုတ္လိုု ့ ပံုုမွန္က ၆၀၀၀၀၊ ၈၀၀၀၀ ကုုန္ပါတယ္။ အေမရိကန္ႏိုုင္ငံသားေတြက ၁၅၀၀၀ ပဲ ေပးရတယ္။ ၿပည္နယ္၊ ဘာသာရပ္၊ နာမည္ၾကီးတာကို မူတည္ၿပီး ေက်ာင္းလခေတြလည္း ေစ်းကြာပါတယ္။။ Fanancial Aid ရိွလိုု ့ စတက္တာနဲ ့ ၆၀၀၀ ခ်က္ခ်င္းလက္ငင္း ေပးရၿပီး အေဆာင္မွာ ေနစရိတ္၊ စားစရိတ္၊ သင္ၾကားစရိတ္ေတြကိုု Student Loan ထဲ ေပါင္းထည့္သြားပါတယ္။ တစ္ႏွစ္ေက်ာင္းၿပီးလိုု ့ အင္တန္းဆင္းတဲ့အခါက်မွ တလကိုု ၁၃၀၀ နဲ ့ ႏွစ္ႏွစ္ ၿပန္ဆပ္ရတယ္။ ေက်ာင္းလခ ၆၀၀၀၊ ေလယာဥ္ခ ၁၅၀၀၊ ဘာေၾကးညာေၾကးနဲ ့ အမ္ယူအမ္မွာ ေက်ာင္းတက္ဖိုု ့ ၁၀၀၀၀ ေလာက္ လိုုပါတယ္။ ေက်ာင္းေရာက္ေတာ့ ပရိုုဂရမ္းမင္းစာေမးပြဲ ထပ္ေၿဖရတယ္။ ၇၀ ဘီ ရမွ ေအာင္ပါတယ္။ မေအာင္ရင္ အရည္အခ်င္းမမွီလိုု ့မိခင္ႏိုုင္ငံ ၿပန္ပိုု ့တယ္။ ေက်ာင္းက ဘာသာေရးေက်ာင္း နည္းနည္းဆန္တယ္။ ေက်ာင္းတည္ေထာင္သူ မဟာရီခ်ီေရာဂီရဲ  ့ တရားထိုုင္နည္း Trasncendeantal Meditation မနက္တခ်ိန္၊ ညတခ်ိန္ မၿဖစ္မေန ထိုုင္ရတယ္။
ဆရာေတြ၊ သက္ဝင္ယံုုၾကည္သူေတြက ေတာ္ေတာ္ယံုုၾကည္သက္ဝင္ၾကေပမဲ့ ကြ်န္မတိုု ့ ေက်ာင္းသားေတြကေတာ့ Do you fell quietness ? Do you see how simple is it? This is how we meditate လိုု ့ ေနာက္ေၿပာင္ၾကတယ္။ တီအမ္ခ်ိန္ဆိုု ခံုုေပၚမွာ သက္ေတာင့္သက္သာထိုုင္၊ မ်က္စိကိုုမွိတ္လိုု ့ အနားယူ။ စိတ္နဲ ့ခႏၶာကိုုယ္ တကယ္ Relax ၿဖစ္တဲ့အခ်ိန္မွာ အိပ္ေပ်ာ္တာ၊ အိပ္ေပ်ာ္သြားတာဟာ တရားထိုုင္တာရဲ ့ ေကာင္းတဲ့အခ်က္၊ တီအမ္ထိုုင္လိုု ့ အိပ္ေပ်ာ္သြားရင္ မႏိုုးပါနဲ  ့တဲ့။ တီအမ္ခ်ိန္မွာ ေဟာက္သံထြက္လာရင္ အစကေတာ့ ၿပံ ုုးစိစိ လုုပ္ေနၾကတယ္။ ေနာက္ေတာ့ မၿပံ ုုးဘဲ ဝါးလံုုးကြဲ ရယ္ၾကေတာ့တာပဲ။ တကယ္လည္း တရားထိုုင္တာမွ မဟုုတ္တာ။ ေမွာ္ဘီဝါးနက္ေခ်ာင္း ေဗာဓိရိပ္ၿငိမ္ေတာရမွာ သၾကၤန္တြင္း တရားစခန္း ဝင္ဖူးပါတယ္။ ႏွာသီးက ေလအဝင္အထြက္ကိုု သိႏိုုင္ဖိုု ့ သံုုးရက္ေလာက္ ၾကာတယ္။ ေညာင္းညာကိုုက္ခဲလိုုက္တာလည္း မေၿပာပါနဲ ့ေတာ့။ ႏွာသီးဝက ေလအဝင္အထြက္ကိုု နည္းနည္းေလး ခံစားမိရံုုပဲ ရိွေသးတယ္ တရားစခန္းက ၿပီးသြားၿပီး။ တရားထူးကေတာ့ ေဝးပါေသးတယ္။ ႏွာသီးဝက ေလအဝင္အထြက္ သိဖိုု ့ေတာင္ မနည္း။
ELS အဂၤလိပ္စကားေၿပာသင္တန္း၊ အေမရိကန္ ယဥ္ေက်းမႈသင္တန္းေတြ တက္ရပါတယ္။ တလ တဘာသာသင္တဲ့ေက်ာင္းမိုု ့ အသားကုုန္ေမာင္းပါတယ္။ ည ၁၀၊ ၁၁ အိပ္ဖိုု ့ တီအမ္ဆရာေတြက တိုုက္တြန္းေပမဲ့ အိမ္စာေတြ ဒီေလာက္မ်ားတာ ည ၁၁ နာရီ အိပ္ရင္ ဘယ္လိုုလုုပ္ Homework ေတြ ၿပီးေတာ့မွာလဲ။ အၿမဲတမ္း မနက္ ၁ နာရီထိ စာလုုပ္တာေတာင္ မၿပီးတာ။ တီအမ္စစ္တဲ့အခ်ိန္မွာ ည ၁၁ နာရီ အိပ္တယ္လိုု ့ ညာရတယ္။ သင္ၾကားပိုု ့ခ်တဲ့ ဘာသာေတြကိုု Priority ေတြသံုုးၿပီး Register လုုပ္ရပါတယ္။ ေက်ာင္းသားေတြ အမ်ားၾကီးတက္မဲ့ ဘာသာေတြဆိုု Priority အၿမင့္ဆံုုးသံုုးၿပီး ေလွ်ာက္ရတာမ်ိဳး၊ ေက်ာင္းသားမမ်ားတဲ့ ဘာသာေတြဆိုု Priority ေလွ်ာ့ၿပီး ေလွ်ာက္တာမ်ိဳး၊ ဘြဲ ့ရဖိုု ့ 500 level course ၃ ခုု ယူရတာမ်ိဳး၊ ASD (Advanced Software Developement) ဘာသာရပ္ကိုု ေက်ာင္းမွာ ေက်ာင္းအုုပ္ၾကီး ဂပ္သရီ သင္ရင္ ၃ ပံုု ၂ ပံုု က်တာမိုု ့ အေဝးသင္မွာမွ ယူၿပီး ေရွာင္ရတာမ်ိဳး။
ဒီလိုုအရာေတြမွာ ဆရာက်တဲ့ မိုုင္းဖန္ကိုု ဆရာတင္ၿပီး မိုုင္းဖန္ ေရြးေပးတဲ့ဘာသာေတြကိုု သူေရြးေပးတဲ့ Priority ေတြအတိုုင္းေလွ်ာက္တာ ကြက္တိရတယ္။ တခ်ိဳ ့ဆိုု  လိုုခ်င္တဲ့ဘာသာမရလိုု ့ အတန္းမွာ ေနရာလြတ္ရိွေသးရင္၊ ပေရာ္ဖက္ဆာကိုု ရီကြက္လုုပ္လိုု ့ ခြင့္ၿပ ုုရင္ တက္ေရာက္ႏိုုင္ပါတယ္။ ကြန္ပ်ဴတာဘာသာရပ္ေတြကေတာ့ မဆိုုးေပမဲ့ Forest ၊ Residence Course မၿဖစ္မေန ယူရတဲ့ ဘာသာေတြလည္း ရိွပါေသးတယ္။ Forest ဘာသာရပ္ကေတာ့ ေက်ာင္းစိုုက္ခင္းေတြမွာ ေလ့လာရၿပီး Residence Course ကေတာ့ အင္တာနက္မရိွတဲ့အေဆာင္ေတြမွာ ည ၁၁ နာရီထိုုးရင္ အိပ္၊ ေန ့လည္ဖက္ကိုု တီအမ္ထိုုင္၊ တီအမ္အေၾကာင္းေဆြးေႏြး။ တခါတေလမွာ ဒီလိုု ေမာ္ဒန္ေလာကၾကီးနဲ ့ အဆက္အသြယ္ ၿဖတ္ေပးမွ ေကာင္းတယ္ဆိုုေပမဲ ့ ကြ်န္မ အတြက္ေတာ့ တကယ့္ကိုု အာပလာ အက်ိဳးမရိွတဲ့ သင္တန္းေတြ။
ေက်ာင္းက ေကြ်းတဲ့ သက္သက္လြတ္ေအာ္ဂင္းနစ္ အစားအေသာက္ဆိုုတာ ဘယ္သူမွ မစားတဲ့ ကြ်န္မလက္ရာထက္ ဆိုုးတယ္။ မနက္ ၉  နာရီခြဲ မနက္စာ ႏြားႏိုု ့၊ ေပါင္မုုန္ ့၊ ငွက္ေပ်ာသီး၊ ဆန္းကစ္၊ လိေမၼာ္ရည္ ရိွတယ္။ ေန ့လည္စာခ်ိန္မွာ အရြက္၊ ပန္းသီး၊ ေပါင္မုုန္ ့၊ ကိတ္မုုန္ ့ေတြ သယ္ၿပီး ညေနစာ ေခါက္ဆြဲၿပ ုုတ္စားတယ္။ ေနာက္ေတာ့ မီးဖိုုေခ်ာင္ရိွလာေပမဲ့ အသားဟင္း ခ်က္လိုု ့မရ၊ ခ်က္ၿပ ုုတ္ၿပီး မရွင္းလင္းတဲ့ တရုုတ္မေတြေၾကာင့္ သိပ္မခ်က္ၿဖစ္ပါဘူး။ စေနေန ့ ေန ့လည္ ေက်ာင္းဆင္းရင္ ဘူေဖးသြားစား။ ၿမိ ုု ့ေသးေသးေလးဆိုုေတာ့ ဆိုုင္လည္း သိပ္မရိွ၊ ကားေမာင္းေလ့က်င့္ဖိုု ့ စုုေပါင္းစပ္ေပါင္း ဝယ္ထားတဲ့ ကားဖြတ္ခ်က္ေလး မအားရင္ ဘတ္စ္ကားမရိွတဲ့ ၿမိ ုု ့ငယ္ေလးမိုု ့ ေစ်းဝယ္ဖိုု ့ လမ္းေလွ်ာက္ရတယ္။ အုုပ္ေတာင့္တဲ့ နီေပါ၊ တရုုတ္၊ ေဂ်ာ္ဒန္၊ အီသီယိုုးပီးယားေက်ာင္းသားေတြကိုု အားက်တယ္။ ၿမန္မာဆိုုလိုု ့ တစ္ေယာက္တည္းရိွတဲ့ အရပ္မွာ ေနရတဲ့အခါ ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြ အမ်ားၾကီး ဝန္းရံေနေပမဲ့ တစ္ေယာက္တည္းလိုု ့ ခံစားရတာေတြကိုု ၾကံ့ၾကံ့ခံႏိုုင္ရပါတယ္။
ေက်ာင္းက နာမည္မၾကီးေတာ့ ယူအက္စ္မွာ အလုုပ္ရႏိုုင္မဲ့ အင္တာေနရွင္နယ္ ေက်ာင္းသားေတြကိုု ေခၚ၊ တစ္ႏွစ္ေလာက္ ေက်ာင္းတက္ခိုုင္း၊ ႏွစ္ႏွစ္အလုုပ္လုပ္ အေဝးသင္တက္ခိုုင္းၿပီး ေက်ာင္းအေၾကြးေတြဆပ္ဆိုုင္း။ ေက်ာင္းသားေတြကလည္း တစ္ႏွစ္ေလာက္ပဲ ေက်ာင္းတက္၊ အလုုပ္လုုပ္၊ အလုုပ္ဗီဇာစပြန္ရွာမယ္ဆိုုတဲ့ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ အက်ိဳးရိွတဲ့ အေတြးေတြနဲ ့ေပါ့။ ေသခ်ာတာကေတာ့ အမ္ယူအမ္ဟာ ကြ်န္မ တက္ခ်င္တဲ့ ေက်ာင္းမဟုုတ္ခဲ့ဘူး။ အခ်ိန္၊ ပိုုက္ဆံ၊ လူ သံုုးႏွစ္လာက္ ရင္းႏွီးၿပီးမွ ရလာတဲ့ ဘြဲ ့တစ္ခုုကိုု တၿခားတကၠသိုုလ္က အသိအမွတ္မၿပ ုုဘူးဆိုုတာ အေတာ္ဝမ္းနည္းစရာပဲ။ ေက်ာင္းကိုု ထည့္မတြက္ဘူး ယူအက္စ္က ဘြဲ ့ဆိုုၿပီးေရာ၊ ယူအက္စ္မွာ အလုုပ္အေတြ ့အၾကံ ုုရဖိုု ့က အဓိကလိုု ့ ေတြးရင္ေတာ့ တစ္မ်ိဳးေပါ့။ နာမည္ၾကီးေက်ာင္း တက္ခ်င္တာလား၊ ေက်ာင္းေတြ၊ ဘြဲ ့ေတြ သိပ္မဂရုုစိုုက္ပါဘူး ယူအက္စ္ကဘြဲ ့ဆိုုရင္ ၿပီးေရာလား၊ ဘယ္ဘာသာရပ္ကိုု သင္ခ်င္တာလဲ ကိုုယ့္ေရြးခ်ယ္မႈေပၚ မူတည္ပါတယ္။
အလုုပ္ ဘယ္လုုိေလွ်ာက္ရမလဲ...
ၿခေသၤ့ကႊ်န္းက အလုုပ္ကိုုရဖိုု ့ ေရးေၿဖစာေမးပြဲ၊ ပေရာဂ်က္စာေမးပြဲ ေအာင္ေတာ့မွ လူေတြ ့အင္တာဗ်ဴး ေခၚပါတယ္။ ယူအက္စ္မွာေတာ့ တခ်ိဳ ့က ဖုုန္းနဲ ့၊ စကိုုက္နဲ ့ အင္တာဗ်ဴးတယ္။ တခ်ိဳ ့က ေဖ့စ္တူေဖ့စ္အင္တာဗ်ဴး တခါတည္း ေခၚတယ္။ အိုုဟိုုင္းရိုုးၿပည္နယ္ စင္စင္နာတီၿမိ  ုု ့မွာ ေရးေၿဖစာေမးပြဲ၊ ဖုုန္းအင္တာဗ်ဳး၊ မိုုင္ ၁၀၀ ၊  ၂ နာရီအေဝး ကန္တက္ကီၿပည္နယ္ လူဝီဗီလ္ၿမိ ုု ့မွာ ေဖ့စ္တူေဖ့စ္အင္တာဗ်ဴး ေအာင္ေတာ့မွ ကန္တက္ကီအလုုပ္ကိုု ရတယ္။ ေမရီလန္းကေန ဝါရွင္တန္ဒီစီကိုုသြား ေဖ့စ္တူေဖ့စ္အင္တာဗ်ဴး ေအာင္ေတာ့ ဒီစီအလုုပ္ကိုု ရတယ္။ ဖုုန္းအင္တာဗ်ဴးေအာင္၊ ေမရီလန္းကေန မိုုင္ ၂၃၀ ဘတ္စ္ကား ၄ နာရီစီးၿပီး ေဖ့စ္တူေဖ့စ္အင္တာဗ်ဴးအတြက္ နယူးေယာက္ကိုလာ။ ေရးေၿဖစာေမးပြဲ၊ ဆူပါဗိုုက္ဆာ၊ မန္ေနဂ်ာေတြနဲ ့ ဗ်ဴးၿပီးေတာ့မွာ နယူးေယာက္အလုုပ္ကိုု ရတယ္။
ေက်ာင္းသားအမ်ားစုုက မိသားစုု၊ မိတ္ေဆြ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြရိွတဲ့ ၿမိ ုု ့ေတြဆီသြားၿပီး အလုုပ္ရွာၾကတယ္။ ေက်ာင္းမွာေနၿပီး အလုုပ္ရွာလိုု ့လည္း ရပါတယ္။ ၿမိ ုု ့ငယ္ေလးဆိုုေတာ့ အလုုပ္အကိုုင္ ရွားတယ္။ ၿမိ  ုု ့ၾကီးေတြမွာေတာ့ အလုုပ္အကိုုင္ေပါသလိုု ေဖ့စ္တူေဖ့စ္အင္တာဗ်ဴး သြားႏိုုင္တာမိုု ့ အလုုပ္ရဖိုု ့ အခြင့္အေရး မ်ားတယ္။ အိုုင္အိုုဝါ၊ အင္ဒီယားနား၊ အိုုဟိုုင္းရိုုး၊ ကန္တက္ကီ၊ တန္နက္ဆီ အေနာက္အလယ္ပိုုင္းေဒသထက္ ေမရီလန္း၊ ဒီစီ၊ နယူးေယာက္ဖက္က အလုုပ္ပိုုေပါတာ ကိုုယ္ေတြ ့ပါပဲ။ ေနထိုု္င္မဲ့ မိသားစုု၊ မိတ္ေဆြ၊ သူငယ္ခ်င္းေကာင္း အိမ္ေတြရိွရင္ အဆင္ေၿပေပမဲ့ မရိွရင္ေတာ့ အလုုပ္ရွာေနခ်ိန္ ေနထိုုင္စားေသာက္ ကုုန္က်စရိတ္ကိုု စဥ္းစားဖိုု ့ လိုုပါတယ္။ အလုုပ္ဆိုုတာ ဘယ္ဆီဘယ္ဝယ္ ရမယ္မွန္းမွ မသိတာ။
ထူးခႊ်န္တဲ့ေက်ာင္းသားေတြကေတာ့ အလုုပ္ရဖိုု ့ လြယ္ပါတယ္။ Algorithm ဘာသာရပ္မွာ သက္မွတ္ထားတဲ့ အၿမင့္ဆံုုး A+ ထက္ေက်ာ္ၿပီး A Hons ရတဲ့ ေက်ာင္းသားႏွစ္ေယာက္ ပေရာ္ဖက္ဆာရဲ ့ ေထာက္ခံခ်က္နဲ ့ ဂူဂယ္ကိုု အင္တာဗ်ဴးဖိုု ့ တန္းသြားရတယ္။ တရုုတ္ကေလး ယမ္ယမ္ဆိုုရင္ စာေတာ္ေပမဲ့ ၈ လေလာက္ၾကာမွ အလုုပ္ရတယ္။ တရုုတ္ၾကီး က်ဴန္းရီွးက ဂ်ပန္မွာ လုုပ္သက္ ၁၅ ႏွစ္၊ တရုုတ္ၿပည္မွာ လုုပ္သက္ ၁၀ ႏွစ္ ။ တရုုတ္ေက်ာင္းသားေတြအားလံုုး မသိတာမွန္သမွ် သူ ့ကိုု ဆရာတင္ရတယ္။ တရုုတ္ေက်ာင္းသားေတြက သူ ့သားအရြယ္ေလာက္ ရိွတာကိုုး။ သူက ေတာ္ေပမဲ့ သူ ့အဂၤလိပ္စကားကိုု ဘယ္သူကမွ (သူတိုု ့တရုုတ္အခ်င္းခ်င္းေတာင္) နားမလည္လိုု ့ အေတာ္ၾကီးၾကာမွ အလုုပ္ရတယ္။ ESL တီခ်ယ္ ကာရိုုလိုုင္းဆိုု က်ဴန္းရီွးကိုု စိတ္ပူတာ အလုုပ္ေတာင္ ရပါ့မလားလိုု ့။ ESL သင္တန္းမရိွတဲ့ရက္ေတြမွာေတာင္ က်ဴန္းရီွးကိုု သီးသန္ ့ဖိတ္ အလႅာဘသလႅာဘ ေၿပာခိုုင္းတယ္ အဂၤလိပ္စကားေၿပာ သြက္ေအာင္လိုု ့။
အရည္အခ်င္း၊ အေတြ ့အၾကံ ုု၊ Networking လိုု ့ေခၚတဲ့ အေပါင္းအသင္းမိတ္ေဆြေတြရဲ ့ အကူအညီကလည္း အေရးပါပါတယ္။ ရာဂ်က္တေယာက္ အိုုင္ဘီအမ္မွာ အလုုပ္ရေတာ့ ကြ်န္မတိုု ့အားလံုုး အံ့ၾသသြားၾကတယ္။ အိုုင္ဘီအမ္ဆိုုတာ အလုုပ္ရဖိုု ့ အင္မတန္ ့ အင္မတန္ ခက္တာ။ မာစတာဘရိန္း မိုုင္းဖန္ အင္တာဗ်ဴး  ၃ ဆင့္မွာ က်တယ္။ ကန္တက္ကီအလုုပ္က စီနီယာ ဝီလီယမ္ဂရင္း အင္တာဗ်ဴး ၂ ဆင့္မွာ က်တယ္။ သူတိုု ့အားလံုုးက အိုု္င္ဘီအမ္ အင္တာဗ်ဴး အရမ္းအရမ္း ခက္တယ္လိုု ့ ေၿပာပါတယ္။ ရာဂ်က္တစ္ေယာက္ အိုုင္ဘီအမ္မွာ ဘယ္လိုုမ်ား အလုုပ္ရသြားပါလိမ့္။ ရာဂ်က္ဆိုုတာ အမ္းထရူးနဲ ့ တန္နက္နက္ဆီၿပည္နယ္ မန္းဖစ္ၿမိ ုု ့က ဖက္ဒက္စ္ရံုုးမွာ တရံုုးတည္း၊ တ႒ာနတည္း အတူတူ လုုပ္ခဲ့တဲ့သူေတြဆိုုတာ့ ရာဂ်က္အေၾကာင္း အမ္းထရူး ေကာင္းေကာင္းသိတာေပါ့။ ဆူပါဗိုုက္ဆာကိုု သူ သိပ္မတတ္လိုု ့ လြယ္တာေတြပဲ ခုုိင္းပါလိုု ့ ရီကြက္လုုပ္တဲ့သူပါ။
ေနာက္မွ သိရတယ္ အိုုင္ဘီအမ္မွာ အလုုပ္လုုပ္ေနတဲ့ သူ ့သူငယ္ခ်င္းက သြင္းေပးတာပါ။ အဲဒီလိုု ေထာက္ခံေပးရင္ အလုုပ္ရဖိုု ့ လြယ္ပါတယ္။ ၃ လ ၾကာတဲ့အထိ အလုုပ္မရေသးတဲ့ ဆူနမ္ကိုု ကုုမၼဏီမွာ အလုုပ္သစ္ေခၚတာနဲ ့ မိုုင္းဖန္က ေထာက္ခံေပးတယ္။ ၃ လ ၾကာတဲ့အထိ အလုုပ္မရေသးရင္ ေက်ာင္းကိုုၿပန္ၿပီး စီမီနာသင္တန္း သံုုးပတ္ ၿပန္တက္ရမွာ။ ပရိုုဂရမ္းမင္း သိပ္မကႊ်မ္းတဲ့ ဆူနမ္အတြက္ မိုုင္းဖန္က စိတ္ပူတယ္။ ဆူနမ္ကလည္း အလုုပ္သြင္းေပးတဲ့ မိုုင္းဖန္ မ်က္ႏွာမပ်က္ရေအာင္ ၾကိ ုုးစားရတာ အလုုပ္စဝင္ခါစ လေတြမွာ ဆူနမ္ခမ်ာ ၿပံ ုုးေတာင္မၿပံ ုုးႏိုုင္ဘူး။ မိုုင္းဖန္က ဆူနမ္ကိုု ညတိုုင္း သင္ၿပေပးတယ္။ ကြ်န္မနဲ ့ ရာမားကသာ ေလးေအာ့ဖ္လိုု ့ အလုုပ္ေၿပာင္း၊ ၿပည္နယ္ေၿပာင္းရေပမဲ့ ဆူနမ္နဲ ့မိုုင္းဖန္ကေတာ့ အဲဒီကုုမၼဏီမွာ ခုုထိ ၿမဲေနတုုန္း။
ၿမိ  ုု ့ေရြးမယ္ဆိုုရင္ အလုုပ္ရဖိုု ့ ခက္ပါတယ္။ open for relocation ၿပည္နယ္၊ ၿမိ ုု ့ မေရြးရင္ အလုုပ္ၿမန္ၿမန္ ရႏိုုင္တယ္။ တကိုုယ္ရည္ တကာယသမားေတြကေတာ့ ေၿပာင္းဖိုု ့ေရႊ ့ဖိုု ့ လြယ္ေပမဲ့ မိသားစုုရိွတဲ့သူေတြကေတာ့ ေနသားက်ေနတဲ့ၿမိ  ုု ့ကေန ခြာၿပီး ေနရာသစ္ကုုိ ေၿပာင္းဖိုု ့ကလည္း စြန္ ့စားရာ ေရာက္ၿပန္တယ္။ အလုုပ္ရဖိုု ့ဆိုုတာ အရည္အခ်င္း၊ အေတြ ့အၾကံ  ုု၊ အေပါင္းအသင္းေပၚ မူတည္သလိုု ကံေပၚလည္း မူတည္ၿပန္တယ္။
ဘာသာစကား...
သြားမဲ့ႏိုုင္ငံေပၚ မူတည္ပါတယ္။ ဂ်ပန္သြားရင္ ဂ်ပန္စကားေၿပာတတ္မွ ၿဖစ္မွာပါ။ တခ်ိဳ ့က ေၿပာၾကတယ္ ဘြဲ ့ရၿဖစ္ၿပီးေတာ့ အဂၤလိပ္စကား မေၿပာတတ္ဘူးလားတဲ့။ အဂၤလိပ္စကား ေၿပာတတ္တာ ဘြဲ ့ေတြနဲ ့ မဆိုုင္ပါဘူး။ အဂၤလိပ္စကားကိုု ေလ့လာရင္၊ ေလ့က်င့္ရင္ ၿဖစ္ပါတယ္။ ေက်ာင္းပိတ္ရင္ လွည္းတန္းက ဆရာၾကီး ဦးၿမၾကိ ုုင္၊ ဘဝသစ္ ဦးေအာင္ေက်ာ္၊ တိုုဖယ္ ဦးသိန္းဝင္း၊ ေၿမနီကုုန္း ဆရာနယ္ဆင္ေက်ာင္းေတြကိုု မၾကီး တက္ခိုုင္းလုုိ ့ တက္ရ၊ ၿမန္မာရုုပ္ၿမင္သံၾကားသတင္းထက္ စီအန္ေအ ( Channel News Asia ) ကေနလႊင့္တဲ့သတင္းေတြကိုု စိတ္ဝင္စားတဲ့ အေမ့ကိုု ဘာသာၿပန္ရ၊ အဂၤလိပ္စာကိုု စိတ္ဝင္စားတဲ့ ကြ်န္မအတြက္ ႏိုုင္ငံၿခားေက်ာင္း ေလွ်ာက္တဲ့အခါ အဂၤလိပ္စာ အခက္အခဲ မရိွခဲ့ဘူးေပမဲ့ အဂၤလိပ္စာသင္တန္းေတြတက္ဖိုု ့ အပ္ေပးရင္ တရက္သာတက္ၿပီး ေနာက္ေန ့ဘယ္လိုုေၿပာေၿပာ သြားမတက္တာက ေမာင္ေမာင္။
ေမာင္ေမာင္ း Thanks for wedding gift.
စန္းထြန္ း You are welcome.
ေမာင္ေမာင္ း No I stay here ! I like my country .
စန္းထြန္း း OMG !
ဇေဝဇဝါေတာင္ ၿဖစ္သြားတယ္။ ငါ ဘာမ်ား ေၿပာမိပါလိမ့္။ ၿမန္မာၿပည္မွာပဲ ေနေတာ့မွာလား၊ ႏိုုင္ငံၿခားထြက္ဖိုု ့မလုုပ္ေတာ့ဘူးလားလိုု ့ ေၿပာမိေလသလား။ ေနာက္မွ စဥ္းစားမိတယ္ You are welcome လိုု ့ ေၿပာတာကိုု သူ ့ကိုု ႏိုုင္ငံၿခား ထြက္ခိုုင္းတယ္ ထင္ေနတာကိုုး။ နဖူးကိုု လက္ဝါးနဲ ့ ရိုုက္ ေသလိုုက္ပါေတာ့ဟ ဘာသာၿပန္တာ ေသာက္တလြဲ။ ဟဲ ့အဲဒါ အေမရိကန္ေလသံနဲ ့ ကိစၥမရိွပါဘူးလိုု ့ ေၿပာတာ။ No Problem ၊ Nerver Mind နဲ ့ အတူတူပဲ။ How  are you doing today ဆိုုတာ Hi နဲ ့တူတယ္။
အဂၤလိပ္စကားဆိုုေပမဲ့ တႏိုုင္ငံနဲ ့ တႏိုုင္ငံ ေလယူေလသိမ္း ကြဲပါတယ္။ ၿခေသၤ့ကႊ်န္းမွာဆိုု OK lah ၊ Nerver mind lah ၊ တ Lah လားနဲ ့ Singlish လိုု ေၿပာၾကတယ္။ ဆရာေနဝင္းၿမင့္ရဲ ့ ေရနံ ့သာ ၾကာတိုုင္ေအး ဘာသာၿပန္စာအုုပ္ေလးက သီေပါမင္း ပါေတာ္မူခ်ိန္မွာ ေတြ ့လိုုက္ရတဲ့ နန္းတြင္းသူေလး ေဒၚလီကိုု ခ်စ္သက္ဝင္သြားတဲ့ အိႏိၵယသား ကူးမား၊ သစ္လုုပ္ငန္းနဲ ့ ခ်မ္းသာလာၿပီး ရတနာဂီရီမွာ ၿပန္ဆံုုေတြ ့တဲ့ သူတိုု ့ဇာတ္လမ္း၊ ရန္ကုုန္ကိုု ၿပန္အေၿခခ်၊ သူ ့ဆရာ စကၤာပူႏိုုင္ငံသား မေလးတရုုတ္၊ ရတနာဂီရိမွာ တာဝန္က်တဲ့ အိႏိၵယအရာရိွရဲ ့ ဇနီး ဥမၼာနဲ ့ ေဒၚလီတိုု ့ရဲ ့ သူငယ္ခ်င္းေမတၱာ၊ သူတိုု ့ သားသမီးေတြအေၾကာင္း၊ မ်ိဳးဆက္ႏွစ္ဆက္ မိသားစုုသံုုးခုု၊ အိႏိၵယ၊ ၿမန္မာၿပည္၊ စကၤာပူ၊ ပီနန္ ၊ အေမရိကန္အေၾကာင္းေရးထားတာ အေတာ္စိတ္ဝင္စားဖိုု ့ ေကာင္းတယ္။ ဘားမီးလ္ကလပ္စင္စာအုုပ္ကေန ေဒါင္းဖတ္တာပါ။ (အဲ စာအုုပ္အညႊန္း ေရာက္သြားၿပန္ၿပီ း)
အဲဒီစာအုုပ္ထဲမွာ ကူးမားက ပီနန္က သူ ့ဆရာရဲ ့ ရာဘာစိုုက္ခင္းကိုု သြားလည္ေတာ့ သူတိုု ့ေၿပာတဲ့ အဂၤလိပ္စကားမွာ လားဆိုုတာ အၿမဲပါတယ္လိုု ့ ဖတ္ရေတာ့ ၿပံ ုုးမိေသးတယ္။ ၿခေသၤ့ကႊ်န္းသားေတြက စကားကိုု ေနာက္က က်ားလိုုက္မတတ္ အၿမန္ေၿပာၾကေပမဲ့ အေမရိကန္ေတြက ေႏွးေႏွး အသံေန အသံထားနဲ ့ ေၿပာတယ္။ အဂၤလိပ္စကား ဘယ္လိုုေလ့လာရမလဲလိုု ့ ေမးၾကတယ္။ အေကာင္းဆံုုးကေတာ့ သတင္းနားေထာင္၊ တီဗြီၾကည့္၊ ေဒသခံေတြနဲ ့ စကားမ်ားမ်ား ေၿပာပါ။ အဂၤလိပ္စကား အေၿခခံေလာက္ နားလည္ေပမဲ့ မေၿပာတတ္၊ သိပ္အမ်ားၾကီး မဖတ္ႏိုုင္၊ မေရးႏိုုင္တဲ့သူတစ္ေယာက္က ေက်ာင္းသားေတြကိုု ၿမင္ရင္ အားက်တယ္၊ သူတိုု ့လိုု ေက်ာင္းတက္ခ်င္လိုုက္တာတဲ့။ သင္ခ်င္တတ္ခ်င္တာေတာ့ ေကာင္းပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဂၤလိပ္ဘာသာနဲ ့ သင္ၾကားပိုု ့ခ်၊ ဆရာေတြ၊ ေက်ာင္းသားေတြနဲ ့ အဂၤလိပ္လိုု ေဆြးေႏြးရတဲ့ ေက်ာင္းကိုု ဘယ္လိုုမ်ိဳးမ်ား တက္မွာပါလိမ့္လိုု ့ ေတြးမိတယ္။
လစာက ပညာ၊ အလုုပ္အေတြ ့အၾကံ ုု၊ အရည္အခ်င္း၊ ကံေပၚ မူတည္ပါတယ္။ ေသခ်ာတာကေတာ့ အလုုပ္ၿခင္းတူတာေတာင္ စီတင္းဇင္ေလာက္ လစာမရပါဘူး။ ယူအက္စ္လစာက ၿခေသၤ့ကႊ်န္းထက္ မ်ားသလိုု တက္စ္လည္းမ်ားတယ္။ စတိတ္တက္စ္၊ ဖယ္ဒရယ္တက္စ္၊ ကားအားမခံ၊ က်န္းမာေရးအာမခံ၊ ေက်ာင္းလခအေၾကြး၊ ခရက္ဒစ္ေၾကြး၊ ဖုုန္း၊ အိမ္ငွားခ၊ အစားအေသာက္။ အလုုပ္အဆင္ေၿပရင္ ပံုုမွန္ဝင္ေငြ ရိွေပမဲ့ ေလးေအာ့ဖ္ရင္၊ ေနထိုုင္မေကာင္းရင္ စုုေဆာင္းထားတာေတြ ကုုန္ေတာ့တာပဲ။ ရီခရူတာကုုမၺဏီဆီမွာ အလုုပ္ရတာဆိုုရင္ လစာနည္းတယ္။ အေမရိကန္ရီခရူတာေတြက ဂြတ္၊ ဂရိတ္ဆိုုၿပီး တလေလာက္ေနမွ ေပၚလာတတ္တယ္။ လစာနည္းနည္းပဲ ေပးခ်င္တဲ့ အိႏိၵယရီခရူတာေတြက မနက္အိပ္ယာက မႏိုုးေသးဘူး ဒင္းတိုု ့က ဖုုန္းတဂြမ္ဂြမ္ ေခၚေနၿပီ။ ရိုုင္းလိုုက္တာလဲ လြန္ပါေရာ။ တိုုက္ရိုုက္ကုုမၼဏီဆီက အလုုပ္ရဖိုု ့ခက္ေတာ့ အလုုပ္ရလြယ္တဲ့ ရီခရူတာေတြနဲ ့ မကင္းႏိုုင္ၿပန္ဘူး။
မွီခိုုေခၚခြင့္...
ေက်ာင္းသားဗီဇာဆိုုေပမဲ့ မွီခိုုေခၚခြင့္ ရိွေပမဲ့ အလုုပ္လုုပ္ခြင့္ မရိွဘူး။ ေခၚခြင့္ကလည္း ႏိုုင္ငံေပၚ မူတည္ပါတယ္။ တရုုတ္ေက်ာင္းသားအမ်ားစုုက ဇနီးေခၚလိုု ့ရေပမဲ့ ကြ်န္မ သူငယ္ခ်င္း ပန္ဒါသံုုးေယာက္ထဲက တစ္ေယာက္ၿဖစ္တဲ့ ကေမၻာဒီက်ာင္းသားေလး ခ်န္ဒရီယာက သူ ့ဇနီးကိုု ေခၚဖိုု ့ ၾကိ ုုးစားရာမွာ ဗီဇာ ရီဂ်က္ထိပါတယ္။ ယူအက္စ္ဗီဇာကိုု ကြ်န္မက တစ္ႏွစ္၊ နီေပါ၊ တရုုတ္၊ မေလးရွားေတြက ငါးႏွစ္ ရခ်ိန္မွာ ကေမၻာဒီယားေတြက သံုုးလပဲရတယ္။ ယူအက္စ္ မလာခင္ သံုုးလေလာက္ကမွာ လက္ထပ္ထားတဲ့ ခ်န္ဒီရီယာခမ်ာ သူ ့ဇနီးကိုု လြမ္းေနရွာတာေပါ့။ ေက်ာင္းသာအမ်ားစုုက အလုုပ္ရေတာ့မွ ေခၚၾကတယ္။
လည္လည္ၿပန္မယ္ဆိုုရင္....
ယူအက္စ္ေရာက္တာ သံုုးႏွစ္ေက်ာ္ၿပီၿဖစ္တဲ့ ကြ်န္မ ၿမန္မာၿပည္ကိုု ေနာက္ထပ္ တစ္ႏွစ္၊ ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္မွ ၿပန္ႏိုုင္မယ္ ထင္တယ္။ ယူအက္စ္ဗီဇာတစ္ႏွစ္က ကုုန္သြားၿပီမိုု ့ ယူအက္စ္ေနထြက္ရင္ ၿပန္ဝင္ဖိုု ့ကိုု ဗီဇာၿပန္ေလွ်ာက္ရမွာ။ သိတဲ့အတိုုင္း ယူအက္စ္ဗီဇာဆိုုတာ အင္မတန္ ခက္ပါဘိ။ ဗီဇာအၿပင္ ေနာက္တစ္ခုုက ေလယာဥ္ခပါ။ ကယ္လီဖိုုးနီးယားဖက္ကေနဆိုု ၈၀၀၊ ၁၀၀၀ ေလာက္ပဲ ရိွေပမဲ့ အေရွ ့ဖက္ၿခမ္းကဆိုု ၁၅၀၀ ေလာက္ ရိွတယ္။ ၂၀၁၁ ယူအက္စ္ကိုု လာတုုန္းက ယူႏိုုက္တက္အဲလိုုင္း ေဟာင္ေကာင္မွာ တနာရီ၊ ခ်ီကာဂိုုမွာ ေလးနာရီ ထရန္စစ္ ေလယာဥ္လက္မွတ္က ၁၅၀၀ က်ပါတယ္။ ယူအက္စ္ကေန ဆိုုရင္ေတာ့ ၿခေသၤ့ကႊ်န္း၊ ေၾသာ္ဇီက လူေတြလိုု တဂ်ိမ္းဂ်ိမ္း ၿပည္ေတာ္ၿပန္ႏိုုင္မွာ မဟုုတ္ဘူး။
ဗီဇာကုုန္သြားရင္...
ၿခေသၤ့ကႊ်န္းမွာ အိုုဗာစေတးမိရင္ ၾကိမ္ဒဏ္ေပမဲ့ ယူအက္စ္မွာေတာ့ အိုုဗာစေတး၊ တရားမဝင္ေတြ မ်ားတယ္။ ယူအက္စ္ေရာက္လာတဲ့ တခ်ိဳ ့ေတြက အဆိုုင္လမ္ဆိုုတဲ့ ႏိုုင္ငံေရးခိုုလံႈခြင့္ ေလွ်ာက္ၾကပါတယ္။ အဆိုုင္လမ္ဆင္ေလွ်ာက္ဖိုု ့ အက္ေဆးေရး၊ တရားရံုုးမွာ တရာသူၾကီးက ေမးၿမန္းပါတယ္တဲ့။ အရင္တုုန္းက အဆင္ေၿပေပမဲ့ အစိုုးရသစ္လက္ထက္မွာေတာ့ ခက္တယ္၊ ဒီမိုုကေရစီ အစိုးရဆိုုၿပီး ကခ်င္မွာ တိုုက္ပြဲေတြ ၿဖစ္ေနလိုု ့ ခ်ေပးေနတယ္။ ဘယ္ဟာက မွန္လဲမသိ။ တခ်ိဳ ့က်ေတာ့ ေက်ာင္းသားဗီဇာနဲ ့လာ ေက်ာင္းမတက္လိုု ့ ဗီဇာကန္ဆယ္၊ အိုုဗာစေတးၿဖစ္။ အလည္ဗီဇာအတြက္ ကိုုယ္ေထာက္ခံစာေပးထားတဲ့သူက အိုုဗာစေတးၿဖစ္သြားရင္ ေနာက္ထပ္ေခၚဖိုု ့ ခက္ပါတယ္။ အိုုဗာစေတးေတြက ကားေမာင္းလိုုင္စင္၊ ဘဏ္၊ ဆိုုရွယ္ေလွ်ာက္ဖိုု ့ ခက္တယ္။ နယူးေယာက္လိုု ကားမလိုုတဲ့ ၿမိ  ုု ့မွာေတာ့ အဆင္ေၿပေပမဲ့ နယ္မွာေတာ့ ကားမေမာင္းတတ္လိုု ့ မရဘူး။ ရဲၿမင္တိုုင္း လန္္ ့ေနရမွာ။
ယူအက္စ္မွာ လိင္၊ အသားအေရာင္၊ ဘာသာေရး ခြဲၿခားမႈ မရိွတာကုုိ ၾကိ ုုက္တယ္။ ကိုုယ္ၾကိ ုုးစားရင္၊ ေတာ္ရင္ အသိအမွတ္ၿပ ုုတယ္။ အေမရိကန္ေတြက ကိန္းၾကီးခန္းၾကီး မႏိုုင္သလိုု ပြင့္လင္းတယ္။ မမီးငယ္က ေရၿခား..ေၿမၿခား...ႏိုုင္ငံၿခား အပိုုင္း ၁ ပိုု ့စ္ဖတ္ၿပီးေတာ့ သတင္းေပးတယ္။ သူ ့တူတစ္ေယာက္ လြန္ခဲ့တဲ့ ငါးႏွစ္တုုန္းကဆိုုလား စကၤာပူကေန အလုုပ္ဗီဇာစပြန္ဆာနဲ ့ ယူအက္စ္ကိုု ေခၚတယ္တဲ့။ သူက ၿမန္မာၿပည္မွာ ေဆးေက်ာင္းတက္၊ ၿခေသၤ့ကႊ်န္းမွာ အိုုင္တီတက္ အရမ္းေတာ္လိုု ့ ယူအက္စ္ကုုမၺဏီက ေခၚတာတဲ့။ အဲဒီလိုုမ်ိဳးေတြ ၾကားဖူးေပမဲ့ ကြ်န္မ အေပါင္းအသင္း မိတ္ေဆြထဲမွာ မရိွဘူး။
အေဖ၊ မၾကီး ခင္းေပးတဲ့ ေခ်ာေမြ ့တဲ့လမ္းကိုုပဲ ေလွ်ာက္ဖူးရာက မၾကိ ုုက္တဲ့ေက်ာင္းမွာ ပင္ပန္းဆင္းရဲ၊ အထီးက်န္စြာ ေက်ာင္းတက္၊ ၿပည္နယ္ေၿပာင္း၊ အလုုပ္ေၿပာင္း ယူအက္စ္ေရာက္မွ ဒုုကၡေပါင္းစုုံ နဖူးေတြ ့ဒူးေတြ ့ ရင္ဆိုု္င္ရလိုု ့ ခုုေတာ့ ၾကံ့ခိုုင္လာၿပီလိုု ့ ဆိုုရမယ္။ အလုုပ္တဖက္နဲ ့ ေက်ာင္းတက္ရတာ အင္မတန္ ပင္ပန္းပါတယ္။ အလုုပ္လုုပ္၊ ေက်ာင္းတက္၊ ကေလးေတြရိွတဲ့ စူပါမိန္းမႏွစ္ေယာက္ကိုု အားက်တယ္။ ကြ်န္မ သူတိုု ့ေလာက္ မလုုပ္ႏိုုင္ဘူး။ ၿခေသၤ့ကႊ်န္းမွာဆိုု စေရာက္တာနဲ ့ ေနသားက်သြားတာမ်ား ရန္ကုုန္လိုု ့ေတာင္ ထင္မိတယ္။ ယူအက္စ္ေရာက္တာ သံုုးႏွစ္ေက်ာ္ၿပီေပမဲ့ ခုုထိ အေၿခက်ၿပီလိုု ့ မခံစားမိေသးဘူး။ ဘယ္အခ်ိန္မွာ ဘယ္ၿမိ ုု  ့ကိုု ေၿပာင္းရဦးမွာပါလိမ့္။ ေပ်ာ္ေနၿပီလိုု ့ မထင္ပါနဲ ့ ေပ်ာ္ေအာင္ ၾကိ ုုးစားေနဆဲပါ။
ေက်ာင္းတက္မယ္ဆိုုရင္ တက္မဲ့ေက်ာင္း၊ ဘာသာရပ္၊ အလုုပ္ရရိွႏႈန္း၊ ေက်ာင္းတက္ေနခ်ိန္မွာ ကုုန္က်စရိတ္၊ အလုုပ္ရွာေနခ်ိန္မွာ ကုုန္က်စရိတ္ေတြကိုု စဥ္းစားဖိုု ့ လိုုပါတယ္။ အဲဒီေက်ာင္း တက္ဖူးတဲ့ သူငယ္ခ်င္း၊ မိတ္ေဆြဆီက ရတဲ့ သတင္းေတြနဲ ့ ဆံုုးၿဖတ္ပါ။ အလုုပ္နဲ ့ လာမယ္ဆိုုရင္ အလုုပ္အကိုုင္၊ ၿမိ  ုု ့၊ ရာသီဥတုုေတြ ထည့္သြင္းစဥ္းစားဖိုု ့လိုုပါတယ္။ ဘယ္ႏိုုင္ငံမွာမဆိုု ၾကိ ုုးစားရမွာ အေသအခ်ာေပမဲ့ ကိုုယ္နဲ ့ ကိုုက္ညီမဲ့ ေက်ာင္း၊ ႏိုုင္ငံကိုု ေရြးခ်ယ္လိုု ့ ေရၿခားေၿမၿခား ႏိုုင္ငံၿခားမွာ ေအာင္ၿမင္တဲ့သူမ်ား ၿဖစ္ပါေစ။
ေမ ၇၊  ၂၀၁၄။
Newer Posts Older Posts Home
Subscribe to: Posts (Atom)
Search This Blog
Current Status
နာက်င္ၿခင္း ကင္းေသာသူ ၿဖစ္ရပါလိုု၏...
►  2016 (29)
►  December (2)
►  November (2)
►  October (2)
►  September (3)
►  August (1)
►  July (2)
►  June (2)
►  April (4)
►  March (2)
►  February (1)
►  January (2)
►  2015 (64)
►  December (2)
►  November (2)
►  October (7)
►  September (4)
►  August (7)
►  July (2)
►  June (5)
►  April (5)
►  March (9)
►  February (7)
►  January (6)
▼  2014 (54)
►  December (6)
►  November (6)
►  October (6)
►  September (6)
►  August (4)
►  July (3)
►  June (4)
နယူးဂ်ာဆီသြား ေတာလား...
ၿပတိုုက္...
All About NYC - 1
ကာစတာမာဆားဗစ္...
ေရၿခား...ေၿမၿခား...ႏိုုင္ငံၿခား - ၂
ေရၿခား..ေၿမၿခား...ႏိုုင္ငံၿခား... - ၁
►  April (3)
►  March (4)
►  February (4)
►  January (2)
►  2013 (57)
►  December (3)
►  November (7)
►  October (6)
►  September (6)
►  August (5)
►  July (4)
►  June (4)
►  April (4)
►  March (4)
►  February (5)
►  January (4)
►  2012 (55)
►  December (1)
►  November (2)
►  October (4)
►  September (2)
►  August (4)
►  July (3)
►  June (9)
►  April (5)
►  March (5)
►  February (7)
►  January (8)
►  2011 (114)
►  December (7)
►  November (6)
►  October (5)
►  September (9)
►  August (12)
►  July (21)
►  June (18)
►  May (12)
►  April (12)
►  March (6)
►  February (4)
►  January (2)
►  2010 (2)
ဒီလို ေၿပာခဲ့ၾကတယ္။
#Daydream (1)
Animals (3)
Article (9)
Colorful Myanmar (2)
Emotion (4)
Environmnet (1)
Essays (35)
Facebook (3)
Feeling (8)
Fiction (1)
Flowers And Festivals Around The Myanmar Year (2)
Friends (9)
Gardens (1)
Humour (12)
Khin Myo Chit (2)
Knowledge (7)
My Family (28)
MySelf (29)
Performing Arts (2)
Political (10)
Religion (1)
Short Essays (7)
Tag Posts (15)
Thought (13)
Traveling (82)
University (14)
စိတ္အာဟာရ (2)
သေရာ္စာ (2)
အေတြးအၿမင္ (24)
ေထြရာေလးပါး (15)
အၿမဲသြားလည္ၿဖစ္တဲ့
သစ္ထူးလြင္ Myanmar News Now
ထိုင္းေတာင္ပိုင္းခ႐ိုင္ ၈ ခု ေရေဘးဒဏ္ခံေနရ
6 hours ago
Tun Tun's Photo Diary
Kalaw Day 1 & 2
မိုးေငြ႔ႏွင္႔အတူ
Perfume....
စိတ္ဝင္စားစရာ မာမာရဲ႔ ဝါသနာမ်ား
ေမႊးျပီးဆိမ္႕ေနတဲ့ မုန္႔ဆမ္းနယ္
က်မရဲ့ေနရာေလး
ႀကဳံဖူးခဲ့တဲ့ဂ်ပန္မ်ား(၃)
ေတြးမိေတြးရာ...ေရးမိေရးရာ
ခ်စ္ျခင္းထာဝစဥ္ တြင္ရစ္ေစ ...
Rolling to 2017 + Lab Report
သ တ္ ပုံ ကို မွ န္ ေ အ ာ င္ ေ ရ း ၾက
ခံစားမႈ႕သံစဥ္
အသြားနဲ႕ အျပန္
နွင္းဆီတစ္ခင္း ပန္းတစ္ျခင္း
သင္ မေပ်ာ္ရႊင္ဘူးလား ဆိုတာ သိႏိုင္သည့္ အခ်က္မ်ား
စြယ္ေတာ္အိပ္မက္ရွည္
လြင္ျပင္လႈိင္းငယ္
ဘုစုေမြးေန႔ ေမာင့္အမွတ္တရ ကဗ်ာေလး
အိမ့္ခ်မ္းေျမ႕ ရဲ႕သံစဥ္မဲ့အလကၤာမ်ား
ကေနဒါ - အေမရိကားႏွင့္ ရန္ကုန္ (ဇာတ္သိမ္း)
2 weeks ago
ကိုင္တြယ္ျခင္း အနုပညာ
3 weeks ago
ေဘာင္ခတ္ပါ၊ မသတ္နဲ႔ ...
3 weeks ago
အၿပဳံးမပ်က္ ေရွ႕သို႕ဆက္ မဂၤလာ တစ္ဆယ့္ႏွစ္
4 weeks ago
4 weeks ago
အားလံုုးဘတ္တဲ့ တီခ်မ္း
First of May
5 weeks ago
အန္တီတင့္၏ အမွတ္တရေလးမ်ား
ျဖတ္သန္းခဲ့ေသာ ဘ၀ရဲ႕ေန႔ရက္မ်ား
1 month ago
2 months ago
ပုဇြန္ခ ်ဥ္
2 months ago
sosegado တည္ ၿငိမ္ ေအး
2 months ago
သူႀကီးမင္း (တုံးဖလား)
သစၥာဓိ႒ာန္ ပုုံျပင္မွန္
3 months ago
www.myathwayni.com/
နတ္ေရးတဲ့ေရႊစာ
3 months ago
မေဗဒါရဲ႕ ေဗဒါလမ္း
သင်မသိကောင်း မသိသေးမဲ့ Park Bo Gum အကြောင်းလေးတွေ
3 months ago
စိမ္းရြက္ႏုေပၚက မိုးေရစက္မ်ား
3 months ago
ကြ်န္ေတာ့္ဘ၀ ဇာတ္ခံု - ေမာင္မ်ိဳး
အေၾကာက္တရားအားေက်ာ္ျဖတ္ျခင္း
4 months ago
ရုပ္႐ွင္ထဲမွာ ၇-၁၄
4 months ago
khin oo may
2011 memory
4 months ago
Rose of Sharon
5 months ago
တုိင္ 0 မ ္, Typhoon Nepartak, နာ ဂစ္ ႏ ွ င့ ္ စပ္ မိ စပ္ ရာ
5 months ago
Burmese taste - Iora
ထမင္းဘူးမ်ား (၂ )
6 months ago
အဝါေရာင္က်ီးကန္းေတြ ငါ့ဆီၿပိဳဆင္းလာတဲ့ေန႕က
7 months ago
ေရမရေသာ ေတာင္စဥ္မ်ား...
7 months ago
ရွမ္းေခါက္ဆဲြ ခ်က္နည္း ေနာက္တစ္မ်ိဳး
7 months ago
Wutyee Food House
Mario Bento ထမင္းဘူး
8 months ago
8 months ago
ၾကယ္ျပာရဲ ႔အိမ္ကေလး
" ကုိယ္႔ဇာတာက အဲ႔လိုပဲ "
8 months ago
ေနာင္ဂ်ိန္တို႔ မိသားစု
ကေလးမ်ား ႏွင့္ စာဖတ္ျခင္း အႏုပညာ
8 months ago
မမဝသုန္ နွင့္ အျပာေရာင္ေတာင္တန္းမ်ား
မွတ္တိုုင္မ်ား အေၾကာင္း
8 months ago
Danuphyu Daw Saw Yee (London)
အင္းေလးဘီးမုန္႔
9 months ago
10 months ago
ဝါေခါင္မိုး
ဇီဝေလာင္ကၽြမ္းမႈ
11 months ago
Kyi Aye (Literature)
11 months ago
ရင္ၿငိမ္းသူ
2015 ဒီဇင္ဘာ
✿ My Emotions ✿
အားငယ္ေနတဲ့သူရဲေကာင္း
ေရြးေကာက္ပြဲဆုိင္ရာ up to date သတင္း အခ်က္အလက္မ်ား စုစည္းမွဳ
ခ်စ္ၾကည္ေအး
ငယ္ငယ္တုန္းက ပြဲႀကိဳက္ခင္ကြ်န္မ
အစိမ္းေရာင္လြင္ျပင္
ခ်ယ္ရီပန္းတို႕ ပြင္႕ေဝခ်ိန္
Wathone Moe
Moscow - Wathone Moe
Oakkar7's Blog
တႏိုင္တပိုင္ေရသန္႔စင္ျခင္း-၂ (ေနေရာင္ျခည္ျဖင္႔ေရကိုပိုးမႊားသန္႔စင္ျခင္း)
ေန၀သန္ ရဲ႕ အိုေအစစ္
Just a minute
မိုးဦးစံပယ္
ခ်ီကာဂိုမွာ တေန႕တာ
နိမ့္ေသာ ျမန္မာ့စီးပြားေရးထဲက ျမင့္ေသာ သမၼတအႀကံေပး
သက္တန္႔ခ်ိဳ.....
ေမတၱာျဖင့္ ခ်ည္ေႏွာင္ျခင္းႏွင့္ ရွင္ဘုရင္တစ္ပါးရဲ႕ ခ်စ္ပံုျပင္
White Angel
"မယ္ဗိုက္ရဲ႕ခြဲစိတ္ခန္း အေတြ႔အႀကံဳ"
Angelhlaing
ကၽြန္မ ေနေပ်ာ္ခဲ႕ပါတယ္ ေမာင္
2 years ago
“အေတြးစေလးေတြ”
“ ေဆးေပါင္းခ . . . ”
2 years ago
အသားအရည္လွပဖို႔ နည္းလမ္းရွာေဖြထိန္းသိမ္းစို႔
2 years ago
အလွသစၥာ ပန္းပြင္႔မ်ား
လွမ္းမီေပမယ္႔
2 years ago
အျခားအျခားေသာ ၾကယ္ ေတြလို
2 years ago
Vista's Colorful Planet
လက္ရွိအေျခအေန
2 years ago
ေပ်ာ္ပါေစ ခ်ယ္
2 years ago
~ ဏီလင္းညိဳ ~
ပူစီ၊ ဘရာနီ၊ မုသာ၀ါဒႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္....
2 years ago
ကႏၱာရ ပန္းပြင့္
2 years ago
ေကာင္းကင္ၿဖဴ
Blog day ႏွင့္ အမွတ္တရမ်ား
2 years ago
♠ နတ္ဆိုးေရးတဲ့ အလြမ္းပုရပိုဒ္ ♠
2 years ago
ၾကည္ျဖဴခင္ခင္
“အေမ့ရင္ခြင္’’
2 years ago
Thet Nandar Family
မုန္႕ဟင္းခါး
3 years ago
ေ၀မုိးႏုိင္(မုံရြာ)
ဆ…ဆရာႀကီး…စပ္ၿဖီးၿဖီး
3 years ago
Baby taster
နံနက္စာႏွင့္ ေန႔လည္စာမ်ား
3 years ago
ေမ်ာလြင့္တိမ္ တို႕ နားခိုရာ....
ကၽြႏ္ုပ္နင့္အသက္ငါ့ေပး ဆရာႀကီးညိမ္းႏိုင္ ႏွင့္ ေဒၚလာ၁၁ဘီလ်ံေပ်ာက္ဆံုးမႈႀကီး
3 years ago
Haze & the Authors
3 years ago
မေလးၿမတ္၏ ဝါသနာ
အခုတေလာ မေလးတေယာက္ ဒီသီခ်င္း ေလးကိုၾကိဳက္ ၾကိဳက္
3 years ago
ၾကည္ၾကည္ရဲ႕ဒုိင္ယာရီ
3 years ago
AMK Creation
ပိေတာက္ရဲ႕သစၥာကို ၾကည္ညိဳေနတဲ့ေကာင္
3 years ago
အစရွိ အေနာင္ေနာင္မို ့အက်င့္ပါသြားမွာကို စိုးမိတယ္
3 years ago
Mon Petit Avatar
This Post Doesn't Have a Title on It
3 years ago
ၾကံဳခဲ့ရ နဗနဘ၀
50.1 ဘ၀ထဲ ရြာလည္ၾကသူမ်ား
4 years ago
!...* ေဆာင္းႏွင္းရြက္ ေတးခတ္သံ *...!
အိုင္ဖုန္း ဖိုက္ အလွဴခံပါတယ္
4 years ago
သစ္ေကာင္းအိမ္
4 years ago
ေရႊရတုမွတ္တမ္း
ေျခေထာက္ကိုဆြဲ .......သရဲ
5 years ago
မုိးပန္းခ်ီ
♨ . Qu Te Kitchen
အရာအားလံုးၿပီးၿပည္႔စံုခ႔ဲေသာ ဘ၀တစ္ခု၏ ရာဇ၀င္
အန္တီတင့္ (စက္မွု တကၠသိုလ္)
အေမွာင္ထုထဲက အလင္းစက္မ်ား
ကၽြန္ေတာ္လြတ္က်ခဲ့တဲ့ၿမိဳ႕ေတာ္
Moon Thet Pan - မြန္းသက္ပန္ (ေဆး-၁ )
အာကာေခတ္ပိုင္
ေတာက္ပႀကယ္စင္
ျမစ္က်ဳိးအင္း
ေတာက္ပႀကယ္စင္
မြန္မြန္ယိုကို
NYI LYNN SECK 18+ DEN
လြန္းထားထား(ေဆးတကၠသိုလ္)
Nine Nine SaNay
ကိုယ့္လိုဘေလာ့ဂါေပါက္စသူငယ္ခ်င္းေတြ
သတင္းေဆာင္းပါး
VOA News: သတင္း
BBCBurmese.com | ပင်မစာမျက်နှာ
Eleven Media Group
Mizzima Burmese
san.s.htun@gmail.com ဆီ ေဝဖန္အၾကံၿပ ုႏိုင္ပါတယ္။
ၿဖစ္တည္လာတဲ့ အေတြးမွ်င္ေလးေတြကို ဒိုင္ယာရီမွာ ေရးဖြဲ ့ေနသူတေယာက္...
View my complete profile
ပို ့စ္အသစ္တင္တိုင္း ပို ့ေပးဖို ့ အီးေမးလ္လိပ္စာ ထားခဲ့ရန္
Total Pageviews
Live Traffic Stats
© San San Htun. 2010 - 2016 | Privacy Policy. Powered by Blogger.