my my my en en en my my en it en en en en my my my en it en en en en my my my my my my en it en en en en my my my my my my my my en my en en it my my my my en my my my my my my my my my my my en en en en en my my my my my my en my en my my my my en it en en en en my my my my my en it en fr fr my my my my my nl en it en en fr my my my my my en my fr my en it en en en my my my my my en my en en my my my my my my my my my my my my my en my my my my my my my en my my my my my my my en my my my en my my my my my my my en my my my my my my my my my my my en my my my my my my en my en en my my my en en en my my my my my my my en en de en en de de de de en de de de en en de cs de en de de de en de de de en en de cs en de de de en de de en en de de en de de de en de de de en en de cs de en de de de en de de de en en de cs de en de de en en de de de en en de da de en de de en en de de de en de cs de en de de de en de de de en en de da de en de de de en de de de en en de cs de de de de my my my my en en en en en en en my my my en en en en en en en en en en en en en en en en fr sv fr my en en en en de en en en en en en en en en en en de en en en en en en en en de de en en en en my my my my my my my my my my en de my my my my my de de my en en en en en en en en my en
Showing posts with label Myanmar Trip. Show all posts
Date Visited: 4th Nov 2015
မြန်မာထမင်းဆိုင်စားချင်တယ်ဆိုရင်တော့ နီးနီးနားနားလဲဖြစ်တဲ့ ၂၉လမ်း အလယ်လမ်းက ဓနုဖြူဒေါ်စောရီဆိုင် သွားစားဖြစ်တာပဲ။ တခြားနေရာမှာ ဆိုင်ခွဲတွေလဲ အများကြီးရှိတယ်။ ချဉ်ရည်ဟင်းနဲ့ ငပိရည်တို့စရာက Complementary ပေးတယ်။ ချဉ်ပေါင်ကြော်ကတော့ ဝယ်စားရတာ။ (အရင်ခေတ်ကဆိုရင် မြန်မာထမင်းဆိုင်တွေမှာ ချဉ်ပေါင်ကြော်ကို အလကားပေးတယ်။ ခုကျတော့ သိပ်မမိုက်တော့ဘူး)။ အဲ့ဆိုင်ရဲ့ တစ်ဆိုင်ကျော်နားမှာလဲ မြန်မာထမင်းဆိုင် အသစ်တစ်ခုတွေ့တယ်။ ကောင်းမဲ့ပုံပဲ မစားဖြစ်ခဲ့ဘူး။ မြန်မာထမင်းဟင်းဆိုတာကလဲ ဆီပြန်တွေ၊ အကြော်တွေဆိုတော့ ဆီစားများတဲ့ အစားအစာတွေချည်းပဲလေ။ ဒါဒါတွေချည်း ထပ်ပြီး နေ့တိုင်းမစားနိုင်ဘူး။ တစ်ခြားစားချင်တာလေးတွေလဲ မျှစားဖို့ အချိန်ချန်ရတယ်မဟုတ်လား။
မြန်မာထမင်းဆိုင်ဆိုရင် အမြဲစားဖြစ်တာ အမဲနှပ်။ ဝက်သားဟင်းကစားရင် အဆီက ခပ်များများ။ ဝက်ဆီဟင်းဖြစ်နေတော့ မစားချင်ဘူး။ အမဲနှပ်က ဟင်းအနှစ်လဲရှိတယ်။ ပါသမျှ အသားက အကုန်စားလို့ရတယ်လေ။ အမဲသားမစားတဲ့သူတွေအတွက်လဲ တစ်ခြားဟင်းတွေ တော်တော်လေးစုံပါတယ်။ သူက လာစားတဲ့သူများတော့ ဟင်းစုံချက်ထားတတ်တယ်။ နောက်ပြီး အသုတ်မျိုးစုံလဲမှာလို့ရတယ်။ ဖေဖေက ဝက်ခေါင်းသုတ်မှာစားဖြစ်တယ်။ ထမင်းက အဝစား။ ပုံမှန် ဟင်းတစ်ပွဲ ၃၀၀၀ ကျပ်။ ပုဇွန်ထုတ်တို့ဘာတို့ဆိုရင်တော့ ဈေးပိုကြီးမယ်ထင်တယ်။
အလုံ၊ ဗဟိုလမ်းပေါ်က Eugenia စားသောက်ဆိုင်ကို ဖွင့်တာလဲ ကြာပြီဆိုတော့ တော်တော်များများသိကြမှာပါ။ ဆိုင်က သန့်ပြန့်ပြီး အဲ့ကွန်းနဲ့ တရုတ်အစားအစာအစုံရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မဗေဒါအတွက်တော့ အဲ့ဆိုင်ကိုသွားဖြစ်ရင် ကြေးအိုးပဲ စားဖြစ်တာများပါတယ်။ Eugenia မဟုတ်ရင်တော့ ရွှေတောင်တန်းလမ်းက အောင်မြင့်မိုရ်ဆိုင်မှာ စားဖြစ်တာများတယ်။ ရွှေတောင်တန်းကဆိုင်တွေကတော့ Eugenia လောက်တော့ အပြင်အဆင်မကောင်းဘူးပေါ့။ ဈေးလဲ Eugenia ထက်တော့ နည်းနည်းသက်သာမှာပေါ့။ အချိုမှုန့်သုံးတာလဲ ပိုများမယ်ထင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ရွှေတောင်တန်းလမ်းက ကြေးအိုးက Eugenia ထက် အသားများတယ်။ အရွက်လဲ များတယ်။
Eugenia ကို ဘာလို့ရွေးဖြစ်လဲဆိုရင် သန့်ပြန့်တဲ့ နေရာထိုင်ခင်းရယ်။ အချိုမှုန့် ရွှေတောင်တန်းက ဆိုင်တွေထက် နည်းတယ်လို့ ခံစားရလို့။ အရသာကလဲ မဆိုးဘူးလေ။ ဒါပေမဲ့ အသားနဲ့ အရွက်နည်းတာကိုတော့ သိပ်သဘောမကျလှဘူး။ အထူးသဖြင့် ကိုယ်က အရွက်ကြိုက်တော့ ဆလပ်ရွက်နည်းတာကို သဘောမကျဘူး။
ဝန်ဆောင်မှုကို ဘာလို ၂ပဲ ပေးထားလဲဆိုတော့။ ဆိုင်ထဲဝင်လာရင် ခရီးဦးကြိုပြု စားပွဲစီစဉ်ပေးမဲ့သူမရှိဘူး။ စင်္ကာပူက ဟော့ကာဆန်တာကျနေတာပဲ ဘယ်သူစားလို့ပြီးခါနီးပလဲ အဲ့ဝိုင်းလေးနားသွားရပ်နေရတယ်။ စားပွဲရှာရတာ စစ်မြေပြင် တိုက်စစ်ထိုးနေရသလိုပဲ။ ကိုယ့်လိုပဲ ရှာနေတဲ့သူတွေလဲရှိတာကိုး။ Restaurant ဖြစ်ပြီး အဲ့လို မစီစဉ်ပေးတာ လာစားသူတွေကို မကြိုဆိုရာကျတယ်လို့ ခံစားရတယ်။ အမှန်ဆို အပြင်မှာ ဧည့်ကြိုတစ်ယောက်ထား။ ဆိုင်ထဲမှာပြည့်နေရင် အပြင်မှာ တန်းစီစောင့်ခိုင်း အထဲက စားပြီးတဲ့ ဝိုင်းတွေ ရှင်းပြီးမှ တစ်ဖွဲ့ပြီး တစ်ဖွဲ့ကို လွှတ်။ အဲ့ဒါ နိုင်ငံတိုင်းက စားသောက်ဆိုင်တွေရဲ့ စနစ်ပဲဟာ။ ခုတော့ ကိုယ့်စားပွဲကိုယ်ဦးနေရတော့ စားပွဲဦးတဲ့သူကလဲ ရှေ့အဖွဲ့မထခင် အမြန်ဝင်ရမယ်။ ပြိုင်ဘက်ဦးနေသူကလဲ ရှိတာကိုး။ ဒီတော့ waiter တွေကလဲ Served လုပ်ဖို့ဟာကို စားပွဲစောင့်နေတဲ့သူတွေနဲ့ တိုးဝှေ့နေရတယ်။ ထွက်မဲ့သူကလဲ ပိတ်ထားသလိုဖြစ်တော့ အားလုံး ကျပ်ပိတ်သိပ်ပြီး ဘယ်သူမှ စိတ်မချမ်းသာရဘူး။ Restaurant နော်။ ရိုးရိုးဆိုင်ဆို မပြောသေးဘူး။
နောက်ပြီး မှာဖို့ စားပွဲထိုးကို လည်ပင်းရှည်အောင်စောင့်ရတယ်။ လက်တွေလှမ်းပြ။ မတ်တပ်တွေရပ်ပြ။ မျက်စတွေပြစ်ပြ (အဲလေ… ယောင်ကုန်ပြီ။ မြန်မာပြည်က စားပွဲထိုး သတိထားမိအောင် ကြံရာမရ လုပ်မိတာဖြစ်မယ်)။ သူတို့ မျက်လုံးကြီးတွေက Selective Vision များရှိသလားမသိဘူး။ တစ်ခါတစ်လေ တည့်တည့်ကြီးကြည့်နေလဲ မမြင်ကြဘူးဗျာ။ ကိုယ်များ စားပွဲလုနေတုန်း ဘဝပြောင်းပြီး ဝိဉာဉ်ဖြစ်သွားသလားလို့။
စားပွဲထိုးလာတော့ အောင်မြင်စွာအော်ဒါမှာလိုက်တာပေါ့နော်။ အမေက ဗိုက်ဆာနေတာ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့ဟာအရင်ရောက်လာတာပေါ့နော်။ ထားပါ ဘယ်သူ့ဟာအရင်ရောက်ရောက်ပါ။ ဒါပေမဲ့ တစ်ပွဲနဲ့တစ်ပွဲ အချိန်အဲလောက် မကွာသင့်ဘူးလေ။ ခုတော့ ကျွန်မတို့တောင် စားလို့ကုန်တော့မယ်။ အမေ့ဟာက မလာ မလာ။ သူများကုန်ခါနီးမှပဲ အကြိမ်ကြိမ်မေးမှ ရောက်လာတယ်။ အဆင်မပြေဘူးရော…။ အတူတူလာတဲ့သူတွေ… အတူတူမစားရတဲ့သဘောကြီး။ ဒါနဲ့ နောက်တစ်ပွဲထပ်စားဖို့ ထပ်မှာလိုက်တယ်။ အမေတောင် စားပြီးသွားတယ်။ နောက်တစ်ပွဲက MIA (Missing in Action) ဖြစ်နေတယ်။ စောင့်တယ်… သတိပေးတယ်။ မလာဘူး။ ဒါနဲ့တော်ပြီ မစောင့်တော့ဘူးဆိုပြီး ပိုက်ဆံရှင်းမယ်ခေါ်တော့လဲ ဝိဉာဉ်ဘဝပြန်ရောက်ပြန်ရော။ ဒါနဲ့ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်ပဲ ကောင်တာမှာထရှင်းရတယ်။ မရောက်လာတဲ့ ပွဲအတွက် ထည့်ယူထားမှာစိုးလို့ ကြည့်ရသေးတယ်။ ဘေလ်ဆိုတာ စစ်တာအကောင်းဆုံးပဲ။ မယူတော့ မယူထားဘူး။ အဲ့ဒါတွေကြောင့် Service ကို 2 ပဲပေးထားတာ။ စားပွဲထိုးတွေကို အပြစ်မပြောဘူးနော်။ အဲ့ဒါ ဆိုင်ရဲ့ ကြီးကျပ်မှု အစီအစဉ်ညံ့ဖျင်းလို့။ Management ညံ့လို့။ ဆိုင်ရှင်တစ်ခုခုလုပ်သင့်တယ်။
Date Visited: 12th Nov 2015
မပြန်ခင်တစ်ရက် စားချင်တာတွေကများပြီး အချိန်ကမရှိတော့ ။ အလုပ်က ဂျပန်မက သူမြန်မာပြည်လာလည်တုန်းက သူ့ သြစတြေးလျ အဖြူရည်းစားနဲ့ ရှမ်းရိုးရာမှာ စားခဲ့တာ အရမ်းကောင်းလို့ ကိုယ့်ကို ပြန်ပြီး ညွှန်းထားတော့ ကိုယ်လဲ သွားစားကြည့်မယ်ပေါ့။ ကိုယ်ကတော့ ရှမ်းခေါက်ဆွဲဆို အိမ်က အဖေချက်တာကလွဲလို့ ကျန်တဲ့ ရှမ်းခေါက်ဆွဲတွေ သိပ်ကြိုက်တာမဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ တခြားရှမ်း စားစရာတွေတော့ အစုံရှိတယ်ကြားမိတယ်လေ။ သူက ဝါးတန်းလမ်းမှာရှိတာ။ ဗဟိုစည်အိမ်ရာနဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်နားလောက်။ အနော်ရထားလမ်းဘက်ကလာရင် တစ်ဘလောက်ထပ်တက်၊ ဗိုလ်ချုပ်လမ်းကို ထပ်ကားလမ်းကူး။ အဲ့ဒိဘလောက်မှာရှိတာ။ အနော်ရထားလမ်းဘက်ကနေလာရင် Feel စားသောက်ဆိုင်တွေဘာတွေ ကျော်သွားရတယ်။ အဲ့နားရောက်ရင်တော့ ရှမ်းရိုးရာဆိုင်းဘုတ်ကြီးက အကြီးကြီးပါ။ သူက ခြံနဲ့ဝန်းနဲ့။ ရှေ့ခေတ်သစ်သားအိမ်ပုံစံမျိုးကြီး။
ဆိုင်က ဝန်ထမ်းတွေက ရှမ်းရိုးရာဝတ်စုံတွေနဲ့ အားလုံးလှပ သန့်ပြန့်။ အဝင်ဝရောက်တာနဲ့ ရှမ်းဝတ်စုံနဲ့ကောင်မလေးတွေက ခရီးဦးကြိုပြု၊ ကိုယ်ထိုင်မဲ့စားပွဲကို တလေးတစားလိုက်ပြ။ အဲ့လောက်ကြီး တစ်ခန်းတစ်နားလို့ (ကိုယ်က ရိုးရိုးစားသောက်ဆိုင် ရွှေဘဲတို့လို ပုံစံမျိုးလို့ ထင်ထားခဲ့လို့ တစ်ခန်းတနားလို့ သုံးနှုန်းမိတာပါ။) ဆိုင်ရဲ့ အောက်ထပ်ကို ဖြတ်လျှောက်တုန်း မျက်လုံးဝှေ့ကြည့်လိုက်တော့ နိုင်ငံခြားသားလိုလိုတွေ၊ Business dinner လိုလို အုပ်စုမျိုးတွေ တွေ့တယ်။ မိသားစုတွေလဲ ပါချင်ပါမှာပေါ့။ ကျွန်မတို့က အပေါ်ထပ် လှေကားထိပ်က ၂ယောက်ခုံမှာ သီးသန့်နေရာလေးရတယ်။ ဆိုင်က ဝန်ဆောင်မှုရယ်၊ ဝန်ထမ်းတွေဝတ်စုံ၊ ဆိုင်အခင်းအကျင်းကြည့်ပြီး ရင်တော့ခုန်တာပေါ့။ ဘယ်လောက်တွေ ကျတော့မလဲပေါ့။ လာမိတာ မှားပြီလားပေါ့။ ဂျပန်မ ဆေးထိုးလိုက်တာများလားပေါ့။
အင်း… မန်နျူးကြည့်တော့ ၅၀၀၀ ကျပ်အောက် စားစရာကတော့ ခပ်ရှားရှားပေါ့။ ရှမ်းခေါက်ဆွဲကတော့ ၃၀၀၀ ကျပ်ထင်တယ် (မသေချာဘူး)။ ကိုယ်က အဲ့ဒိညအတွက် စားချင်တဲ့ စာရင်းက တခြားဟာတွေရှိသေးတော့ သိပ်အများကြီး စားလို့မဖြစ်ပြန်ဘူးလေ။ မြည်းကလဲ မြည်းကြည့်ချင်တော့ သူက ရှမ်းခေါက်ဆွဲဆန်စီး၊ ကျွန်မက ငါးထမင်းနယ်၊ တို့ဟူးကြော်တစ်ပွဲမှာလိုက်တယ်။ မန်နျူးကလဲ တကယ်ကို အထင်ကြီးစရာပါ။ ရှမ်းစာပေါင်းစုံ ကိုယ်မကြားဖူးတာတွေ အများကြီးရှိတယ်။ ရှမ်းစာကို ဝေးဝေးသွားစရာမလိုပဲ အစုံစားလို့ရတဲ့ နေရာမို့ အဲ့ဒိအတွက် အမှတ်ပေးတယ်။
စားပွဲထိုးတွေ ဝတ်စုံနဲ့ ဝန်ဆောင်မှု၊ နောက်ဖေးမီးဖိုချောင် သန့်ရှင်းမှု (ကျွန်မထိုင်တဲ့ခုံ ပြတင်းပေါက်ကနေ သူတို့ နောက်ဖေးမီးဖိုချောင်အဆောင်ကို လှမ်းမြင်နေရတယ်၊) စားဖိုမှုးတွေကလဲ သပ်သပ်ရပ်ရပ်ဝတ်စုံတွေနဲ့ပဲ။ အဲ့ဒိအတွက် သူတို့ဆိုင် ဝန်ဆောင်မှုကို အမှတ်ပြည့်ပေးထားတယ်။ ဆိုင်ရဲ့အခင်းအကျင်း၊ အပြင်အဆင်၊ ရိုးရာပုံစံလဲ သိပ်မပျောက်ပဲ ခေတ်မီတဲ့ ပုံစံလဲပေါက်အောင် ပြင်ဆင်ထားတဲ့အတွက် စိတ်လက် ကြည်သာစေလို့ ဆိုင်ရဲ့ ခံစားချက်ကိုလဲ အမှတ်ပြည့်ပေးထားတယ်။
ကျွန်မစားတဲ့ ငါးထမင်းနယ်ကတော့ ဘာမှ ထွေထွေထူးထူးအရသာမရှိဘူး။ အင်းလေးဖောင်တော်ဦးက လမ်းဘေးငါးထမင်းနယ်ကတောင် အရသာရှိသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ တို့ဟူးကြော်နဲ့ ရှမ်းဆန်စီးသုတ်ကတော့ အတော်လေးကောင်းတယ်။ ရှမ်းခေါက်ဆွဲကို အိမ်မှာချက်တာကလွဲလို့ တခြားမကြိုက်တဲ့ ကျွန်မတောင် မြည်းကြည့်တော့ ကြိုက်သွားတယ်။
ဈေးနှုန်းအရဆိုရင်တော့ ဒီဆိုင်က ကျွန်မအတွက် နေ့တိုင်းအပျင်းပြေလာစားရမဲ့ ဆိုင်မျိုးမဟုတ်ပေမဲ့။ ရန်ဖန်ရံခါ၊ မွေးနေ့တို့၊ ဘာတို့ဆိုရင်တော့ ပိုက်ဆံပိုပေးပြီး ခုလို ဝန်ဆောင်မှုကောင်းကောင်းအစားအသောက်ကောင်းကောင်းမှာ လာစားရတာမဆိုးဘူး။ ပြီးတော့ နိုင်ငံခြားသားသူငယ်ချင်းတွေဘာတွေနဲ့ လာစားရမယ်၊ မြန်မာပြည်သွားလည်မလို့ ဘယ်ဆိုင်ကောင်းလဲလို့မေးရင်တော့ ဒီဆိုင်ကို ညွှန်းဖြစ်မှာ သေချာတယ်။ သူက မြန်မာပြည်ကသာမာန်လူတွေဝင်ငွေနဲ့ ယှဉ်တော့သာ ဈေးကြီးသလိုဖြစ်နေတာလေ။ တိုးရစ်အတွက်ကတော့ သူတို့နိုင်ငံအနေနဲ့ ဈေးအတူတူလောက်ပဲရှိပါတယ်။ သုံးပျော်ပါတယ်။ အထူးသဖြင့် မန်နျူးစုံလင်တဲ့အတွက် တစ်နေရာတည်းမှာ ရှမ်းစားစရာမျိုးစုံ စားလို့ရတာကို သဘောကျတယ်။
ကဲ… ရန်ကုန်မှာ ရှမ်းစာကောင်းကောင်းစားချင်ရင် ရှမ်းရိုးရာစားသောက်ဆိုင်ကို သွားနော်။ အဲ့ဒိကနေ နောက်တစ်နေရာ ဆက်ကြရအောင်…
၈။ စမိုင်လီ ဝက်သားတုတ်ထိုး (Junction Mawtin branch)
Date Visited: 12th Nov 2015
Price: 200 kyat per stick
ရှမ်းရိုးရာမှာ စားပြီးတော့ ကျွန်မရဲ့ မစားရသေးတဲ့ စာရင်းထဲက ဝက်သားတုတ်ထိုးကိုရှာပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သန့်တဲ့ဆိုင်ပဲစားချင်တယ်။ ဟိုးအရင်တစ်ခေါက်က မနက်ပိုင်း စကော့ဈေးက ဇီးယိုရယ်၊ ညပိုင်း ဒိန်ချဉ်ရယ်၊ ဝက်သားတုတ်ထိုးရယ် တစ်ရက်တည်းမှာ စားလိုက်တာ ည ၁၂နာရီ အထက်လန်အောက်လျောဖြစ်ပြီး အေးဆေးခန်းရောက်သွားတယ်။ နောက်နေ့ဘာမှ မစားရတော့ဘူး။ အဲ့ကတည်းက အတတ်နိုင်ဆုံး သန့်မယ်ထင်တာကို ဆင်ခြင်စားတယ်။
ခုလည်း ဝက်သားဒုတ်ထိုး သန့်သန့်စားချင်တယ်ဖေ့ဘွတ်မှာ အော်မိတော့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က Smiley ကို ညွှန်တာနဲ့ သွားစမ်းစားကြည့်တယ်။ ဆိုင်လေးက Junction Mawtin အပေါ်ဆုံးထပ်မှာရှိတယ်။ သန့်သန့်ပြန့်ပြန့်လေးပဲ။ သူက ကြာဇံကြော်နဲ့ ဝက်သားဒုတ်ထိုးတို့ ဘာတို့ အဲ့လို တွဲစားလို့ရတဲ့ အစားအစာတွေလဲရောင်းပုံရတယ်။ ကျွန်မတို့ကတော့တစ်ညနေတည်းနဲ့ နောက်စားချင်တာတွေကျန်သေးတော့ ကိုယ်အဓိကစားချင်တဲ့ ဝက်သားဒုတ်ထိုးပဲ မှာဖြစ်တယ်။ လမ်းဘေးဆိုင်လို အများကြီး လှီးမထားပေမဲ့ ကိုယ်စားချင်တာရှိရင် ထပ်လှီးခိုင်းလို့ရတယ်။ အချဉ်ခွက်ကလဲ တစ်ယောက်တစ်ခွက် သီးသန့်လေးဆိုတော့ လမ်းဘေးဆိုင်လို အားလုံးပေါင်းပြီး နှစ်တာမျိုးမဟုတ်ဘူးလေ။ ဟို ဝက်သားဒုတ်ထိုးအလယ်က ဝက်ပြုတ်ရည်လိုလို ဝက်ဆီလိုလို အရည်ကတော့ ကိုယ့်ရှေ့မှာ စတီးမြောင်းလေးလို မျိုးထားပေးထားတယ်။ ကြိုက်ရင်တို့လို့ရတယ်။ အဲ့ဒါကတော့ ထိုင်နေတဲ့ တစ်တန်းက လူတွေ တူတူတို့စားရတာမျိုးပေါ့။
အရသာက လမ်းဘေးဆိုင်တွေလောက် မကောင်းပေမဲ့ ဝက်သားဒုတ်ထိုး ရှိသင့်တဲ့ အင်္ဂါရပ်တွေနဲ့ ပြည့်စုံပါတယ်။ အနံ့အရသာ သူဟာနဲ့ သူတော့ ကောင်းပါတယ်။ ဆိုင်က ဝန်ထမ်းလေးတွေကလဲ ဆက်ဆံရေးကောင်းပါတယ်။ ဆိုင်ခွဲတွေလဲ တခြားနေရာတွေမှာ ရှိတယ်လို့ပြောပါတယ်။ ဈေးကလဲ တစ်ချောင်း ၂၀၀ ကျပ်ဆိုတော့ အပြင်က လမ်းဘေးဗန်းနဲ့ ဈေးတူတူပါပဲ။ ကြက်သွန်ဖြူ၊ ငရုတ်သီးလဲ ကိုက်စားလို့ရအောင် ပေးပါတယ်။ ဟင်းချိုခွက်လေးတစ်ခွက်တောင် အဆစ် ပေးပါသေးတယ်။ နောက်ဆိုရင်လဲ မဗေဒါ ထပ်သွားစားဖြစ်မဲ့ ဆိုင်လေးပါပဲ။
Date Visited: 12th Nov 2015
ရွှေပုဇွန်ကတော့ အားလုံးသိပြီးနေကျမို့ ထွေထွေထူးထူး မပြောတော့ပါဘူး။ ကိုယ့်အနေနဲ့ကတော့ ဖာလူဒါသွားသောက်ရတာကြိုက်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရွှေပုဇွန်က ကူလ်ဖီမလိုင်ကို သဘောမကျပါဘူး။ ရေခဲမုန့်နဲ့ သိပ်မထူးခြားပါဘူး။ ရောက်သွားတော့ ပူတင်စားရကောင်းမလား ဖာလူဒါသောက်ရကောင်းမလား ဝေခွဲမရဖြစ်နေပေမဲ့ ဖာလူဒါထဲမှာ ပူတင်းပါတယ်ဆိုတော့ ဖာလူဒါပဲ သောက်ဖြစ်ပါတယ်။ အဲ့ဒိနေ့ညနေက မိုးကဖွဲဖွဲကျနေတာရော ရှေ့မှာ ရှမ်းရိုးရာနဲ့ စမိုင်လီဝက်သားဒုတ်ထိုးရော စားပြီးတာရောကြောင့် ဗိုက်က သိပ်မဆန့်တော့ပါဘူး။ ဖာလူဒါကလဲ စိတ်ထဲသာ စားချင်နေတာ စားတော့ အရမ်းချိုလွန်းတယ်။ မြန်မာတွေက အဆီ၊ အငံ၊ အချို အလွန်အကဲသုံးတယ်လို့ ထင်တယ်။ ငယ်ငယ်ကတော့ ဒါတွေပဲ စားပြီးကြီးလာတော့ ဒါတွေကို ချိုလွန်းတယ်။ ငံလွန်းတယ်၊ ဆီများလွန်းတယ်လို့ မထင်မိဘူး။ အထူးသဖြင့် လဘက်ရည်ဆို ချိုဆိမ့်သောက်တာ။ ဟင်းတွေ ဆီများလွန်းလို့ ကွန်ပလိမ်းတဲ့သူတွေ အရင်က နားမလည်ခဲ့ဘူး။ ကိုယ်က ဒါတွေ စားနေကျ အထှာကျနေတာကိုး။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါတွေဟာ ကျန်းမာရေးအတွက် မကောင်းသလို၊ အစားအစာတစ်ခုရဲ့ မူလအရသာကို ပျက်စေတယ်ဆိုတာ ခု စလုံးမှာ အနေကြာတော့သိလာတယ်။
စလုံး ရောက်စက စလုံးလဘက်ရည်တွေကို အရသာပေါ့လိုက်တာ၊ ကျလိုက်တာ ထင်ခဲ့တာ။ ခုဆို မြန်မာပြည်က လဘက်ရည်သောက်ပြန်တော့ နို့ဆီဗူးလိုက် သောက်နေရသလိုဖြစ်နေတယ်။ လဘက်ရည်သောက်မှတော့ လဘက်ခြောက်အရသာလေး အနံ့လေးရတာ မကောင်းဘူးလား။ ကိုယ့်အထင်တော့ အရမ်းကြီးချိုတူးနေမဲ့အစား မူလအရသာလေး မခံစားသင့်ဘူးလား။ မြန်မာပြည်က ဆီဆိုလဲ နေရာတော်တော်များများမှာ ဆီမသန့်တာ ခံစားလို့ရတယ်။ အရင်က ဆီမသန့်ဘူးဆိုတာ ဘာလဲ မသိဘူး။ ခုတော့ ကိုယ်ခံစားရလို့ ကွာမှန်းသိတာ။ ဆီမသန့်ဘူးဆိုတာ စားလိုက်ရင် ပါးစပ်ထဲ ချွဲကျိပြီးကျန်တာ။ ပါးစပ်ထဲက တံတွေးကအစ ချွဲကျိကုန်တာ။ အများကြီးစားရင် အာသီးတောင် နာတယ်။ ဆီပဲ ချွဲမှာပေါ့လို့ အရင်က ထင်ခဲ့တာ။ မတူဘူး။ ဆီသန့် ဆိုရင် အဲ့လို ပါးစပ်ထဲ ချွဲမကျန်ဘူး။ ဟိုးအရင်တစ်ခေါက်က လမ်းဘေးထမင်းဆိုင်တစ်ခုက အမဲနှပ်ဝယ်ပြီး အခန်းအပူချိန်မှာပဲ စားပွဲပေါ်တင်ထားတာ (ရာသီဥတုကတော့ အဲ့နေ့က နည်းနည်းလေး အေးတယ်။ ရန်ကုန်အေးပါ)။ နောက် ၃၊ ၄ နာရီအကြာ အဲ့ဒိအထုတ်ကို ကြည့်လိုက်တော့ ဆီတွေက ခဲနေပြီ။ ကြားဖူးတာတော့ စားအုန်းဆီတွေက အဲ့လို ခဲတာ မြန်တယ်တဲ့။ ဟုတ်မဟုတ်တော့ မသိ။ ခုလို ပြောတာ နိုင်ငံခြားရောက်မှ ကြီးကျယ်လိုက်တာ တသက်လုံး ဒါတွေစားနေခဲ့ပြီးတော့ဆိုတဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့ မြန်မာပြည်က ကိုယ့်အမျိုးတွေက အစ ကြည့်တာ ခံရဖူးပါတယ်။ ကြီးကျယ်တာမဟုတ်ပါ။ ကွဲပြားတာကို အရင်က မသိခဲ့ဘူး။ ခုမှ သိလို့ မသိသေးတဲ့ ကိုယ့်မိသားစုတွေကို ပြောပြတာပါ။ ဆရာလုပ်ချင်တာ သွေးကြီးသွားတာမဟုတ်ပါ။ လူတန်းစေ့ ကျန်းကျန်းမာမာ အစားကောင်းစားစေချင်တာပါ။
ရွှေပုဇွန် ဖာလူဒါ ကနေ ဘယ်တွေရောက်ကုန်ပြီလဲ မသိ။ ရွှေပုဇွန်က ဖာလူဒါလဲ မကုန်ခဲ့ပါဘူး။ အာ့စားပြီး ချိုလွန်းလို့ ချောင်းတောင် စဆိုးလားတယ်။ စားရတာတော့ ကြိုက်ပါတယ်။ အာ့ပြီးတော့ ဘေးက ရွှေပုဇွန် မုန့်တိုက်မှာ စလုံးပြန်လက်ဆောင်ဝင်ဝယ်ပါတယ်။ အရင်တုန်းက ကိုယ်တွေမြန်မာ စိတ်နဲ့ဆိုတော့ ဒီမုန့်ကိုပဲ ပတ်ကင်လှလှလေးပတ်ထားပြီး ဈေး ၃ဆလောက် တက်သွားရင် နှမြောပြီး မဝယ်ပဲ ပတ်ကင်းပုံမှန်နဲ့ ဈေးချိုတာကိုပဲ ရွေးရွေးဝယ်တတ်ခဲ့တယ်။ အလုပ်က နိုင်ငံခြားသားတစ်ယောက် မြန်မာပြည် အလုပ်ကိစ္စခရီးထွက်ပြီး ပြန်လာတော့ ရွှေပုဇွန်က နံကထိုင်ကို လှလှလေးထုတ်ထားတဲ့ ဗူးဝယ်လာတော့ ကိုယ်က ပြန်မေးရတယ်။ ကိုယ်တောင် တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးလို့။ အလုပ်မှာ ကိုယ်အရင်က ဝယ်လာတဲ့မုန့်တွေဆို တင်ထားရင် ပတ်ကင်းက မလှတော့ သူတို့က သိပ်မစားချင်လှဘူးရယ်။ ခု အဲ့လူဝယ်လာတဲ့ နံကထိုင်ကျတော့ တစ်ကိုက်စာ သေးသေးလေးတွေကို အထုတ်လေးတွေတစ်ထုတ်စီ သီးသန့်လေးဆိုတော့ အားလုံးက သန့်သန့်ပြန့်ပြန့်နဲ့ဆိုတော့ ဝိုင်းစားကြတယ်။ ကိုယ်မြည်းကြည့်တော့ အဲ့ဒိ special Nan ka Htaing ဆိုတာက သာမာန်ထက်တော့ အရည်အသွေး အရသာ ပိုကောင်းတယ်။ အဲ့ဒါကို မှတ်ထားပြီး ကိုယ်က အလုပ်က နိုင်ငံခြားသားတွေအတွက်တော့ အဲ့ဒိ ဗူးကို ဝယ်တယ်။ ကိုယ့်အိမ်သားတွေ စားဖို့ကတော့ သာမန်အထုတ်ပေါ့။ အရသာက ဟိုဟာက ပိုကောင်းတယ်ဆိုပေမဲ့ မဆိုသလောက်လေးပါပဲ။ Mr.Right ကိုပြောပြတော့ သူလဲ သူ့အလုပ်က လူတွေအတွက် အဲ့ဒိ စပါယ်ရှယ် နံကထိုင်ဗူးကို ဝယ်တယ်။ ဒီပြန်ရောက်တော့ သူ့အလုပ်က လူတွေက ကြိုက်လိုက်ကြတာ မပြောနဲ့။ သူတို့ မစားဖူးဘူးဆိုပဲ။ ပေးရတာ မျက်နှာပန်းလှတယ်လေ။ နိုင်ငံခြားသား ဘာလက်ဆောင်ပေးရမှန်း မသိရင် အဲဒါလေးကို ညွှန်းချင်တယ်။
ကူလ်ဖီလ်မလိုင်ဆိုရင်တော့ ရွှေဘုံသာအလယ်လမ်းထိပ်က ရေခဲမုန့်ဆိုင်ကဟာကြိုက်တယ်။ အကြိုက်ဆုံးကတော့ ငယ်ငယ်က လှည်းလေးတွန်းပြီး လမ်းတွေထဲ “ကူလ်ဖီလ် မလိုင်” ဆိုပြီး ညဘက်မှာ လာလာရောင်းတဲ့ ဦးလေးကြီး ကူလ်ဖီလ်မလိုင်ကို ကြိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ခုတော့ မရှိတော့ဘူးဆိုတော့ ဒီဆိုင်က ကူလ်ဖီလ်မလိုင်ကိုကြိုက်တယ်။ နို့နံ့လေးရော မလိုင်ဖက်လေးရောစားလိုက်ရင် ချိုအေးမွှေးပဲ။ ဈေးလဲ မကြီးဘူး။ ညဘက်ပျင်းလို့ အပြင်ထွက်ထိုင်ချင်တယ်။ လဘက်ရည်ဆိုင်တွေလဲ မထိုင်ချင်ဘူးဆို အဲ့လို ရေခဲမုန့်ဆိုင်လေးတွေကလဲ ပလက်ဖောင်းပေါ် ခုံခင်းထားတာဆိုတော့ လဘက်ရည်ဆိုင်နဲ့ ခံစားချက်ချင်းတူတူပါပဲလေ။ အဲ… တချိန် လမ်းဘေး ပလက်ဖောင်းစားပွဲခင်းတာတွေ စည်းကမ်းတကျလုပ်လာမယ်ဆိုရင်တော့ ဒါမျိုး ရှိချင်မှ ရှိတော့မပေါ့။
ရွှေဘဲကတော့ ပြန်တိုင်း အနည်းဆုံး ၁ကြိမ်တော့ စားဖြစ်ပါတယ်။ ခုတစ်ခေါက်ကတော့ ၂ကြိမ်စားဖြစ်တယ်။ ၂ကြိမ်လုံး မိတ်ဆွေတွေက လိုက်ကျွေးတာချည်းပဲ။ ရွှေဘဲကတော့ အားလုံးလဲ စားဖူးနေမယ်ဆိုတော့ ထွေထူးပြောမနေတော့ပါဘူး။ သူက ဘဲကင်နာမည်ကြီးတယ်။ ကိုယ်ကတော့ ဘဲကင်ထက် ငါးချိုချဉ်ကြော်၊ ဂဏန်းပျော့ကြော်၊ ပြည်လုံးချမ်းသာ တွေကို ပိုကြိုက်တယ်။ အဲ့ဟင်းတွေကတော့ Recommended ပဲ။ ဘဲကင်က အချဉ်ကို ကြိုက်တယ်။ အချဉ်ကောင်းလို့ ကောင်းနေသလိုပဲ။
ထမင်းဖိတ်ကျွေးရင် ကိုယ်ရင်းနှီးတဲ့သူ၊ ကိုယ်နဲ့သူရဲ့ ခင်မင်မှုကို အလေးထားတဲ့သူ၊ သူ့ဘက်ကလဲ ကိုယ့်ကို sincere ဖြစ်ဖြစ် တွေ့ချင်လို့ ထမင်းဖိတ်ကျွေးတဲ့သူတွေကိုပဲ လိုက်စားချင်တယ်။ မဟုတ်ရင် ကိုယ့်ပိုက်ဆံနဲ့ကိုယ်လဲ အေးအေးဆေးဆေး ဝယ်စားနိုင်ရဲ့နဲ့ မသက်မသာ ဟန်ဆောင်ပြီး စားရတာ မျိုမကျဘူး။
သိပ် မရင်းနှီးတဲ့သူပဲဖြစ်စေ၊ စိတ်ရင်းနဲ့ ခင်မင်လို့မဟုတ်ပဲ နောက်ကွယ်မှာ အကြောင်းရာတစ်ခုခုပါနေတဲ့ သူတွေကျရင် အဆင်မပြေဘူး။ တချို့ကျတော့ လိုက်မစားချင်ပေမဲ့ မျက်နှာ နာရမှာစိုးလို့ လိုက်စားရတာတွေလဲ ရှိတယ်လေ။ အဲ့လို အားနာရတဲ့ လူတွေကျတော့ သူတို့က ဆိုင်မှာကျွေးမယ်ကျပြန်တော့လဲ ကိုယ်စားချင်တဲ့ ဆိုင်ဖြစ်အုံးမှ။ တစ်ခါတစ်လေ ကိုယ်က ရတဲ့ အချိန်လေးမှာ ကိုယ်စားချင်တဲ့ ဆိုင်တွေကို စာရင်းလုပ်လာတယ်။ ကျွေးမဲ့သူက အားနာရတဲ့ ရင်းနှီးမှုလောက်ပဲ ရှိတဲ့သူဆိုတော့ အရမ်းကုန်မှာစိုးလို့ မပြောချင်။ တစ်ခါတစ်လေကျတော့ ကိုယ် စာရင်းထဲက လမ်းဘေးဆိုင်မစားရသေးလို့ စားချင်တယ်။ ကျွေးမဲ့သူက လမ်းဘေးဆိုင်ဆို ကျွေးရတာ မတင့်တယ်ဘူးလို့ထင်တယ်။ အဲ့လိုမျိုးလွဲနေတတ်တယ်။
ကိုယ့်အနေနဲ့ကလဲ သိပ်မရင်းနှီးရင် (ဥပမာ အမျိုးတွေလို ပတ်သတ်မှုမျိုး၊ ကိုယ့် သူငယ်ချင်းအပေါင်းအသင်းက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောလို့ရသေးတယ်) ကျွေးမဲ့သူစိတ်ကြိုက်ဆိုင်ပဲ ရွေးခိုင်းဖြစ်တယ်လေ။ နောက်တစ်ခုကျတော့ ကိုယ်ကလဲ ဆိုင်သစ်တွေ ဘာတွေ ထပ်ပေါ်နေမှန်း ကိုယ်မှ မသိတာကိုး… ဖြစ်နိုင်ရင်တော့ ကိုယ်ဘာမျိုးစားချင်လဲ ဘယ်အချိန်အားလဲ ကြိုတင်ဘွတ်ကင်လုပ်ပြီး ဖိတ်တာကောင်းမယ်ထင်တယ်။ ဟီး… ကြီးကျယ်တယ်လို့ မထင်စေချင်ဘူး။ တစ်ခါက ကြုံဖူးတယ် ကိုယ်မပြန်ခင် နောက်ဆုံးနေ့ နေ့လည်စာကို သူတို့အိမ်လာစားပါဖိတ်ထားတယ်။ အမှန်တော့ နောက်ဆုံးနေ့ဆိုရင် ဘော်ဒါတွေနဲ့ အသားကုန်လျှောက်သွား ကိုယ်စားချင်တဲ့ထဲက မစားရသေးတာတွေ အမြန်လျှောက်စားရတဲ့နေ့။ ဒါပေမဲ့ မျက်နှာနာစရာ အမျိုးဖြစ်နေလို့ မသွားပြန်ရင်လဲ တခြားလူတွေကို လျှောက်ပြောအုံးမယ် “အဲ့ကောင်မလေး ကြီးကျယ်တယ်”ဆိုပြီး။ အဲဒါနဲ့ ဘော်ဒါတွေနဲ့ သွားဖို့ကိုတောင်ဖြတ်ပြီး စိတ်ပျက်ပျက်နဲ့ သူတို့အိမ်ကို တက်သွားတာ။ ဟိုရောက်တော့ ဘဲလ်တောင်မနည်းတီးရတယ်။ ပြီးတော့ သူတို့ ထမင်းစားဖိတ်ထားမှန်းတောင် မမှတ်မိဘူးတဲ့။ တိုက်ဆိုင်လိုက်တာများ တမင်လုပ်သလားထင်ရတယ် (တမင်လုပ်တာတော့ မဟုတ်လောက်ဘူးထင်တာပဲ၊ လုပ်ရလောက်အောင် ကိုယ်ဘာမကြိုက်လဲ သူတို့သိရလောက်အောင် မရင်းနှီးဘူး၊ မိဘမျက်နှာထောက်လို့ သွားပေးရတာ)။ ငါးဟင်းချက်ထားတယ်။ ကိုယ်က ငါးဆို ငယ်ငယ်က ငါးညှီနံ့နံလို့ လုံးဝမစားဘူး။ ခုကြီးလာတော့ နည်းနည်းတော့ စားတယ်။ ဟင်းထက် ငါးကြော်ကို ပိုစားလို့ရတယ်။ အဲ့ဒိကတည်းက စိတ်ထဲက ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ အဲ့ဒိအိမ်က ထမင်းစားဖိတ်ရင် နောက်ဘယ်တော့မှ မသွားတော့ဘူးလို့။
၁၂။ Lucky Seven Tea Shop
Date Visited: 13th Nov 2015
၄၉လမ်းက Lucky Seven လဘက်ရည်ဆိုင်ကိုတော့ စလုံးကို မပြန်ခင် မနက်စာသွားစားဖြစ်တယ်။ မဗေဒါရဲ့ စာဖတ်သူ ရဲဝင့်သူက မပြန်ခင်တော့ သူလိုက်ကျွေးချင်သေးတယ်ပြောထားတာကြာပြီ။ ကိုယ့်ကိုလဲ ဖမ်းမမိ။ သူကလဲ အလုပ်တစ်ဖက်ဆိုတော့ သူအားတဲ့ အချိန်နဲ့ ကိုက်လို့မရဖြစ်နေတာ။ စစချင်း ပြန်ရောက်ကတည်းက သူကျွေးမယ်ပြောနေတာ။ ကချင်အစားအစာဆိုလား၊ စကောထမင်းဆိုလား၊ စုံနေတာပါပဲ။ ဟိုးနှစ်က ပြန်လာတုန်းကလဲ သူခေါ်သွားလို့ ရေကြော်က ငါးကင်နဲ့ မာလာဟင်း စားဖြစ်သေးတယ်။ အာ့လဲ တော်တော်စားကောင်းတယ်။ ငါးမကြိုက်တဲ့ ကိုယ်တောင် စားနိုင်တယ်ဆိုတော့။ အဲ့တုန်းကလဲ သူမကျွေးလိုက်ရဘူး။ ဒီတစ်ခါတော့ သူက ဆိုင်သစ်ကောင်းကောင်းလေးတွေ ကိုယ့်ကို လိုက်ပြရင်း ကျွေးချင်တယ်တဲ့။ သူက အသံလွှင့် ဋ္ဌာနက စားသောက်ဆိုင် ရီဗျူးလုပ်တဲ့ အစီအစဉ်မှာ Host လုပ်ဖူးတော့ မြန်မာပြည်က ဆိုင်အသစ်တွေ အဆန်းအပြားတွေကိုယ့်ထက်ပိုသိမှာလေ။ ကိုယ်ကလဲ ဖေ့ဘွတ်ပေါ် သူများတွေ နေရာသစ် ဆိုင်သစ်တွေတင်ရင် သွားချင်နေတာ။
လေယာဉ်ကွင်းဆင်းမဲ့ မနက်ကျတော့မှ သူလဲ မအားတဲ့ကြားက အလုပ်မသွားခင် လိုက်ကျွေးမယ်တဲ့။ ဘာစားချင်လဲဆိုတော့။ ကိုယ်လဲ မစားရသေးတဲ့အထဲက မလိုင်၊နံပြား မစားရသေးတော့ အဲ့ဒါစားချင်တယ်လို့။ သူက ဒိထက် ကောင်းတဲ့ ဆိုင်မှာ ကျွေးချင်ပုံရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ်ကလဲ ဘာစားစား ကိစ္စရှိတာမဟုတ်ဘူး။ သူကျွေးချင်တယ်ဆိုလို့သာ ခင်လို့ မင်လို့ စကားဘာညာပြော မပြန်ခင် နှုတ်ဆက်ဖို့ တွေ့ချင်တာ။ ဒါနဲ့ ကိုယ်လဲ အဲ့ဒါပဲ စားချင်တယ် ဆိုင်ကြီးဆိုင်ကောင်းတွေ နောက်တစ်ခေါက်ပေါ့လို့ပဲ ဖြေပြောရတယ်။
ဒါနဲ့ ကိုယ်နဲ့ Mr.Right ၂ယောက်သားနဲ့ ၄၉လမ်းက လပ်ကီးဆဲလ်ဗင်းလဘက်ရည်ဆိုင်က မုန့်စုံတယ်။ အဲ့ဒိမှာ လိုက်ကျွေးမယ်ဆိုပြီး သွားဖြစ်တယ်။ ဖြစ်ချင်တော့ အဲ့ဒိနေ့မှာမှ မလိုင်နံပြားက မရဘူး။ သူကတော့ ကြက်သား ပလာတာ ကောင်းတယ်ဆိုပြီး မှာစားတယ်။ ကိုယ်ကတော့ နောက်မှ မြည်းကြည့်တော့ ကောင်းလို့ လိုက်မှာစားရတယ်။ မဗေဒါတိုပ သွားစားတုန်းကတော့ တကယ်ကောင်းတယ်သိလား။ recommended နော်။ နောက် ကြက်လက်မောင်းကို အလုံးလေးပုံစံမျိုး ကြော်ထားတာ။ နာမည်တောင် မေ့နေပြီ အဲ့ဒါလဲ မဆိုးပါဘူး။ မန္တလေးစတိုင် ပဲကြွပ်ကြော်လဲ မှာစားဖြစ်တယ်။ ငယ်ငယ်က ပဲကြွပ်ကြော်အရမ်းကြိုက်တယ်။ ခုနောက်ပိုင်းတော့ စားလိုက်ရင် ဆီများလွန်းလို့ သိပ်မကြိုက်တော့ဘူး။ သိတဲ့အတိုင်း ကိုယ်ကလဲ ရင်းနှီးတဲ့သူ ကျွေးမယ်ဆိုလို့ကတော့ အပီစားတာ။
အဲ့ဒိမှာစားပြီး သူလဲ အလုပ်သွား။ ကိုယ်လဲ မလိုင်နံပြား မကျေပွဲနွဲဖို့ အဲ့နားက မောင်အေး ကဖေးကို Mr.Right နဲ့ ဆက်ချီတက်ခဲ့ကြတာပေါ့။ ဒီလိုနဲ့ မလိုင်နံပြားလဲ မပြန်ခင်စားဖြစ်ခဲ့တယ်။
ဒီတစ်ခေါက် ပြန်တဲ့အချိန် အားလုံးမပါပေမဲ့ ဓာတ်ပုံရိုက်ဖြစ်ခဲ့ စားဖြစ်ခဲ့တာလေးတစ်ချို့ပေါ့။ ခုတော့ နားမယ်ကွယ်။
နောက်မှ ရှေ့ပိုစ့်အောက်က ကွန်မန့်မှာ ဝိုင်းတောင်းဆိုထားတဲ့ စင်္ကာပူက အစားအစာတွေအကြောင်း ရေးဖြစ်အောင် ကြိုးစားမယ်နော်။ လောလောဆယ်တော့ ကုန်ကြမ်းစုလိုက်အုံးမယ်။
Labels: Food , Myanmar Trip , ေဝဖန္ေရး
တိုင်းတပါးရောက် မြန်မာတွေ မြန်မာပြည်ပြန်လည်မယ်ဆိုတိုင်း ဟိုရောက်ရင်ဖြင့် ဘာတွေစားပစ်မယ်၊ ဘယ်တွေသွားပစ်မယ်ဆိုတဲ့ စိတ်ကူးရှိကြမှာပါ။ အထူးသဖြင့် ခုလို ဖေ့ဘွတ်ခေတ်မှာ မြန်မာပြည်ကလူတွေ ချက်အင်ဝင်တဲ့ကိုယ်မရောက်ဖူးသေးတဲ့ ဆိုင်အသစ်တွေကိုလဲ စမ်းကြည့်ချင်၊ အရင်က ကိုယ်စားဖူးတဲ့ ဆိုင်ဟောင်းတွေကိုလဲ လက်မလွှတ်နိုင်၊ အိမ်ထမင်း အိမ်ဟင်းသိပ်မစားဖြစ်တဲ့သူကျတော့ အိမ်ထမင်းအိမ်ဟင်းလွမ်းကြမှာပေါ့နော်။ မဗေဒါကတော့ ဒီမှာလဲ အိမ်ထမင်း အိမ်ဟင်းအမြဲစားနေရတော့ အရမ်းတော့မလွမ်းပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ မဗေဒါအထင်တော့ အိမ်ထမင်းအိမ်ဟင်းဘယ်လောက်လွမ်းလွမ်း ကျန်တဲ့ မုန့်တွေ စားသောက်ဆိုင်တွေကိုလဲ လက်လွတ်ချင်တာမဟုတ်ဘူးလေ။ ဒီတော့ ပြန်တာ ၂ပတ်ဆိုရင် အိမ်ထမင်း အိမ်ဟင်းကို ၃ရက်လောက် စားရရင် လုံလောက်နေပြီ။
နောက်မှ ကျန်တာတွေ ပြောဖြစ်ရင်လဲ ပြောတော့မယ်။ ခုတော့ မြန်မာပြည်ပြန်တုန်း မြည်းခဲ့စမ်းခဲ့ စားခဲ့သောက်ခဲ့တာလေးတွေကို ကိုယ်လဲ ဓာတ်ပုံရိုက်မိသလောက် မှတ်မိသလောက် ပြောပြမယ်နော်။ စားခဲ့သမျှဆိုင်တိုင်း ဝမ်းမလျော၊ ဗိုက်မနာ၊ ဆေးခန်း မရောက်ခဲ့ဘူးဆိုတော့ အထိုက်အလျောက် သန့်တယ်ထင်တာပဲနော်။
Date visited : 2nd Nov 2015
Price: 3/5 (normal dish 4000kyats. Free flow of rice, ပုဇွန်ထုတ် စတဲ့ ဟင်းတွေကတော့ ဈေးနည်းနည်းပိုများတယ်)
သူက မြို့မကျောင်းလမ်းမှာရှိတာ ပြည်သူ့ရင်ပြင်ဘက်က ဝင်ရင်နီးတယ်။ ဖေ့ဘွတ်မှာသူများရှယ်ထားတာတွေ့လို့ သွားစားကြည့်တာ။ ဆိုင်က ဆားဗစ်လဲ မြန်တယ်။ အထိုက်အလျောက်လဲ သန့်တယ်။ ဟင်းတွေကလဲ Feel လိုပဲ ဗန်းတွေနဲ့ ချထားတာကို ကြိုက်တာရွေးရတာလေ။ ဒါပေမဲ့ မဗေဒါအမြင်တော့ အကြော်အလှော်ပိုများသလိုပဲ။ ဆီပြန်ဟင်းထက်။ ဒါပေမဲ့ စားချင်စရာဟင်းတွေလဲ ရှိပါတယ်။ မဗေဒါကတော့ ဝက်သားအစပ်ကြော်စားဖြစ်တယ်။ အမေက ပုဇွန်ငရုတ်သီးကြော်နဲ့ အဖေကတော့ ဝက်သားအချိုချက်ဟင်းထင်တယ်။
အဲ့စားသောက်ဆိုင်မှာ ဘာတွေကို သဘောကျသလဲဆိုတော့ ဟင်းချိုက အလကား။ လိုချင်ထပ်တောင်းလို့ရတယ်ထင်တယ်။ ဆားဗစ်မြန်တယ်။ တို့စရာပေးတာမှာ ဟင်းရွက်စုံတယ်။ တခြားဆိုင်တွေမှာ သိပ်မတွေ့ရတဲ့ သရက်သီးစိမ်းလေးတွေတောင်ပါတယ်။ စားပြီးရင် အစာကြေစားဖို့ မြန်မာ့ရိုးရာ ထန်းညက်နဲ့ ဧည့်ခံတယ်။
ဘာတွေ တိုးတက်ဖို့လိုလဲဆိုတော့ ဆိုင်က အလုပ်သမားတွေက အရမ်းသွက်လက်တာကို သဘောကျပေမဲ့ တစ်ခုခုလိုတာမှာလိုက်ရင် ကိုယ့်နားကနေ နားစည်ပွင့်တဲ့အထိ အော်ကြတာစားရတာလန့်လန့်သွားတယ်။ ကိုယ်မှာတာများ မကျေနပ်လို့ ပိုအော်သလားထင်ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ မျက်နှာတွေကတော့ မကျေနပ်တဲ့ မျက်နှာတွေ မဟုတ်ပါဘူး။ တခြားဝိုင်းကမှာလဲ အဲလိုပဲ ကုန်းအော်ကြတာ။ အော်မှကြားမယ်ဆိုတာ သိပေမဲ့ အော်မဲ့အစား အနားနည်းနည်းတိုးပြောလိုက်လဲ ကိစ္စမရှိပါဘူး။ မြန်မာပြည်က ထမင်းဆိုင်ယဉ်ကျေးမှုလားတော့ မသိဘူး။ နိုင်ငံခြားသားသာ လာစားရင် လန့်သွားနိုင်တယ်။ နောက်တစ်ခုက ဆိုင်က အဲကွန်းတွေဘာတွေနဲ့တော့ မဟုတ်ဘူး။ ဖေ့ဘွတ်ပေါ်တင်လိုက်တုန်းက ဒညင်းသီး ၃လုံးကို ၅၀၀ကျပ် ပေးရတာ ဈေးများတယ်လို့ ကိုယ်က ထင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူငယ်ချင်းတွေကပြောတော့ ခု မြန်မာပြည်မှာ အဲ့ဈေးပဲတဲ့။ ဒါပေမဲ့ ဒညင်းသီး ၃လုံးမှာ တစ်လုံးက အပုတ်ပါနေသေးတာ။
၂။ ပန်းဆွယ်တော် စားသောက်ဆိုင်
Date visited: 3rd Nov 2015
Service: 3/5
Shop ambient : 4/5
Price : 3/5
သူက ပြည်သူ့ရင်ပြင်ထဲက မြန်မာကာလ်ချာဗဲလီး (Myanmar Culture Valley) မှာရှိတာ။ အဲ့ဒိနေ့က မိဘမဲ့ကျောင်းတွေ အလှူလုပ်ဖို့ လိုက်စုံစမ်းရင်း ည ၈နာရီခွဲ ၉နာရီလောက်ဖြစ်သွားတော့ စားသောက်ဆိုင်တော်တော်များများပိတ်ကုန်တာနဲ့ ဖွင့်တဲ့ ဆိုင်ကိုရောက်သွားတာ။ အရင်က Channel 7 က အစီအစဉ်တင်ဆက်သူ ရဲဝင့်သူနဲ့ သူ့သူငယ်ချင်း Cherry FM က DJ ထက်ကျော်ဖြိုး တို့ ၂ယောက်က ကိုယ်အလှူလုပ်ဖို့ မိဘမဲ့ကျောင်းတွေ ကူရှာပေးတယ်လေ။ သူကလဲ ကိုယ့်စာဖတ်သူပရိတ်သတ်၊ ကိုယ့်အတွက် ကျတော့လဲ ကိုယ်စိတ်ဝင်စားတဲ့ အလုပ်ကို သူက professional လုပ်ခဲ့ဖူးတယ်ဆိုတော့ သူ့ကို လေးစား။ ကိုယ်က multicamera production ကို စာတွေ့ပဲ သင်ဖူးတာလေ။ Cherry FM ကိုလဲ တိုက်စီစီးရင်း သူတို့အသံတွေ ကြားဖူးတော့ ကိုယ်ကလဲ သူတို့ ပရိတ်သတ်ပဲပေါ့။ မောင်နှမတွေလို အချင်းချင်း အပြန်အလှန် လေးစားခင်မင်ကြပါတယ်။ ကိုယ့်စာဖတ်သူထဲမှာ ဒီလို Celebrity တွေပါနေလို့လဲ ဂုဏ်ယူမိပါတယ်။ သူတို့နဲ့ စကားပြောရတာလဲ မြန်မာပြည်က ကိုယ်မသိတဲ့အကြောင်းတွေ အစုံသိရလို့ တကယ်ကို update ဖြစ်ပြီး သတင်းစုံ လဲရပါတယ်။ ကိုယ့်ကို မိဘမဲ့ကျောင်း ကူရှာပေးတာရော၊ ကိုယ့်မောင်လေးတွေလို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းခင်မင်ရတာကြောင့်ရော ဒစ်နာလိုက်ကျွေးဖြစ်တယ်။
ထားပါတော့ စားသောက်ဆိုင်အကြောင်းဆက်မယ်။ ပန်းဆွယ်တော်စားသောက်ဆိုင်က အပြင်အဆင်ကတော့ အတော်လေးသားသားနားနားရှိပါတယ်။ သစ်သားကနုတ်ပန်းတွေဘာတွေနဲ့ပေါ့။ မန်နျူးထဲကဈေးတွေကတော့ အသေးအဖွဲ ၃၈၀၀ ကျပ်လောက်နေ ၇၀၀၀/၈၀၀၀ ကျပ်လောက်အထိ ရှိတယ်။ တခြား အထူး မန်နျူးတွေကတော့ ဒိထက် ဈေးကြီးတာတွေလဲရှိမှာပေါ့နော်။
အဲ့မှာ စားခဲ့ဖြစ်တာက ဝက်သားပေါင်းထမင်း၊ ပုဇွန်ဆီနယ်ထမင်းနဲ့ ကြက်ကြော်၊ ပင်လယ်စာ တုန့်ရန်းဟင်းချို…
အရသာကတော့ မဆိုးပါဘူး။ အမေကတော့ ပဲကြာဇံသုတ်လိုဟာမျိုးကို သိပ်မကြိုက်ဘူး။ ပေးတဲ့ portion က နည်းနည်းသေးပေမဲ့ တစ်ယောက်စာအတွက်တော့ စားလို့ရပါတယ်။ အစားကြီးတဲ့သူဆိုရင်တော့ မလောက်မှာ သေချာတယ်။
ဘာတွေတိုးတက်ဖို့ လိုအပ်သလဲဆိုတော့။ စားပွဲထိုးတွေက ဆိုင်ပိတ်ခါနီးမို့ပဲလား ဘာလားတော့ မသိဘူး မလုပ်ပေးချင် သလိုလိုနဲ့။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ်က အစားအသောက်အပြင် ဝန်ဆောင်မှု ၁၀ရာခိုင်နှုန်းပါ ပေးရတဲ့ ခုလိုဆိုင်မျိုးမှာ ဝန်ဆောင်မှုကောင်းကောင်းကို မျှော်လင့်တယ်။ ခုကျတော့ ဆိုင်ထဲမှာဖြင့် စားနေတာ စားပွဲလေး ၃လုံးလောက်မှာပဲ လူရှိတယ်။ စားပွဲထိုးတွေက ၅ယောက် ကနေ ၇ယောက်လောက်ထိရှိပေမဲ့ တစ်ခုခုလိုချင်ရင် အကြာကြီးစောင့်ရ၊ မနည်းမျက်လုံးချင်းစုံအောင်ကြည့်ပြီးမှ ခေါ်ရနဲ့ သိပ်အဆင်မပြေလှဘူး။ ပိုက်ဆံရှင်းတဲ့ကောင်တာက ကောင်မလေးကတော့ ရီရီမောမောနဲ့ မျက်နှာချိုပါတယ်။
၃။ Ahjumma Kitchen
Date Visited: 5th Nov 2015
Service: 5/5
Shop ambient: 5/5
Price : 3/5
နဝဒေးလမ်းမှာရှိတဲ့ Ahjumma Kitchen ကိုလဲ အလည်ရောက်ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ဆိုင်ရှင်က ကိုယ့်ဘလော့လာဖတ်နေကျသူကနေ ခုတော့ အပြင်မှာပါ ခင်မင်နေတဲ့ ညီမတစ်ယောက်လေ။ အဲ့ဒိဆိုင်လေးက အေးအေးဆေးဆေးလေးနဲ့ သူငယ်ချင်းတွေ စကားအေးဆေးပြောလို့ရမဲ့ အနေအထားလေးမှာရှိတယ်။ မြို့ထဲနေတဲ့သူတွေအတွက် မြို့ထဲနဲ့ နီးတော့ အဆင်ပြေတယ်။ ဆိုင်နာမယ်က ကိုရီးယား အာဂျူမာကို ကိုယ်စားပြုလို့ ကိုရီးယားစာပဲ ရောင်းတယ်ထင်ခဲ့တာ။ အမှန်တော့ ယိုးဒယားစာ၊ တရုတ်စာလဲရောင်းတယ်။
စားခဲ့တာတွေက ဝက်သားသုံးထပ်သားကင်၊ ဝက်ဆလပ်၊ ဘီဘင်ဘက် (ကိုရီးယားထမင်းသုတ်)၊ ပြည်လုံးချမ်းသာ (အရွက်နဲ့ အသားရောကြော်)၊ နောက် သူငယ်ချင်းက ကိုရီးယားဝက်သားအိုးပူစားတယ်။
ဝက်သားသုံးထပ်သားကင်နဲ့ ဝက်ဆလပ်ကတော့ ဝက်သားကြိုက်တဲ့သူတွေ အရသာတွေ့မှာပါ။ သူက ဆလပ်ရွက်လေးတွေ၊ ပဲပင်ပေါက်လေးတွေ၊ ကြက်ဥလိပ်ကြော်ပါးပါးလေးတွေနဲ့ ကင်ချီ ကိုလဲ ကြိုက်သလို ထည့်စားလို့ရအောင် သည်းသန့်ပန်းကန်လေးတွေနဲ့ ပေးတယ်လေ။ အရွက်တွေကလဲ လတ်ဆပ်တယ်။ ပူပူလေး စားသင့်တယ်။
ကိုရီးယားထမင်းသုတ် ဘီဘင်ဘတ်က မြန်မာနိုင်ငံက ကာစတန်မာနဲ့ သင့်တော်အောင် ထမင်းများများလေးလုပ်ပေးထားတယ်။ ကိုယ်ကတော့ စင်္ကာပူစတိုင် အရွက်အသားက ထမင်းထက် များတာကို ပိုကြိုက်တယ်။ ထမင်းတွေများတော့ ကုန်တောင်မကုန်ဘူး။ ဒါကလဲ နောက်တစ်ခေါက်စားဖြစ်ရင် လျော့ထည့်ဖို့ပြောလို့ရတယ်လေ။ များတာက ကိစ္စမရှိဘူး။ နည်းတာက ကိစ္စရှိတာမဟုတ်လား။
တရုတ်စာ ပြည်လုံးချမ်းသာတို့ ယိုးဒယားစာ တုန်ရန်းဟင်းချိုတို့ကတော့ ပြောစရာမရှိအောင် ကောင်းပါတယ်။ ကိုယ်တွေ မြန်မာပါးစပ်နဲ့က အကိုက်တွေကိုး။ အမေက ကိုရီးယားစာမကြိုက်၊ ဝက်သားမစားတဲ့သူဆိုတော့ သူတို့ဆိုင်မှာ ခုလို တရုတ်စာ ယိုးဒယားစာပါရတော့ မဗေဒါတို့ မိသားစုလို တစ်ယောက်အကြိုက်တစ်မျိုးသမားတွေအတွက် တစ်နေရာတည်းမှာ အဆင်ပြေတယ်။ ခုဆိုရင် Ahjumma Kitchen က ထပ်မံ ပြင်ဆင်လိုက်ပြီလို့ပြောတယ်။ သူတို့ ရဲ့ Ahjumma Kitchen facebook page မှာ သူတို့ဆိုင်က စားစရာတွေ သွားငန်းလို့ရတယ်။ ကြည့်ထားပြီး ရန်ကုန်ရောက်ရင် စားပေါ့နော်။
လိပ်စာက ၂၃B Nawaday Street, Dagon township.
ကိုယ်ရောက်ခဲ့တဲ့ နိုဝင်ဘာတုန်းကတော့ ဆိုင်ထဲကို ဝင်တဲ့ တံခါးပေါက်ကို မနည်းရှာခဲ့ရတယ်။ သူက လမ်းမဘက် မျက်နှာစာ အောက်ဘက်က ဆိုင်က ပြင်နေတယ်။ အာဂျူမာကစ်ချင်းက ဘေးက လှေကားဘက် အပေါက်ကဝင်ရတာ။ ခု ပြင်လိုက်ပြီဆိုတော့ ပြောင်းသွားပြီလားတော့မသိဘူး။ ဘာပဲပြောပြော အေးအေးဆေးဆေးပတ်ဝန်းကျင်မှာ၊ အစားကောင်းကောင်းစားချင်ရင်တော့ သွားလိုက်နော်။
၄။ ရွှေဗလီ ဒိန်ချဉ်
Date Visited: 6th Nov 2015
Service: 3/5
Shop ambient: 2/5
ရန်ကုန်ကိုပြန်ရောက်တိုင်း ညပိုင်းဆို သွားသောက်ဖြစ်တာ ဗိုလ်ဆွန်ပတ်လမ်း အလယ်လမ်းထိပ်က ရွှေဗလီ ဒိန်ချဉ်ဆိုင်ကိုပါ။ သူက လမ်းဘေးထိုင်သောက်ရတာပါ။ ဒါပေမဲ့ မြန်မာပြည်ရဲ့ အရသာစစ်စစ် ခုံပုလေးတွေနဲ့ ထိုင်ပြီး လမ်းသွားလမ်းလာတွေငေး၊ သူငယ်ချင်းနဲ့ဖြစ်ဖြစ် မိသားစုနဲ့ဖြစ်ဖြစ် စကားစမြည်ပြောရတဲ့ လဘက်ရည်ဆိုင်ယဉ်ကျေးမှုကို အပြည့်အဝခံစားလို့ရပါတယ်။ ခုနောက်ပိုင်း စင်္ကာပူမှာနေပြီးကတည်းက မြန်မာပြည်က လဘက်ရည်တွေကို အရမ်းချိုတယ်လို့ခံစားရတယ်။ ချိုပေါ့လို့ပြောလဲ ချိုနေတာပဲ။ အီလွန်းတယ်။ ဒိန်ချဉ်ကျတော့ သောက်ရတာ အဆင်ပြေတယ်။ သူတို့ဆိုင်က မလိုင်လဲပါတယ်။ (မလိုင်အစစ်ဟုတ်မဟုတ်တော့ ကိုယ်မသိ၊ သောက်လို့တော့ကောင်းတာပဲ)။
ခွက်ကြီး ၇၀၀ကျပ် ခွက်သေး ၅၀၀ကျပ်။ အိမ်ယူသွားမယ်ဆိုရင်လဲ ပလပ်စတစ်ဗူး ပါကင်ပိတ်နဲ့ အသေအချာပေးတယ်။ ငယ်ငယ်ကတည်းက အဲ့ဆိုင်မှာ သောက်ဖြစ်တယ်။ သူတို့ရဲ့ ဝန်ဆောင်မှုက မြန်မှမြန်။ ကိုယ်အဲ့နားမှာ ယောင်ပေပေသွားရပ်လိုက်တာနဲ့ ဆိုင်ရှင်က သူ့အလုပ်သမားတွေကို အမြန် ထိုင်ခုံစီစဉ်ခိုင်းတယ်။ တချို့ဆိုင်တွေလို လုပ်ပေးချင်သလို မလုပ်ပေးချင်သလိုလို။ ရှောင်လို့ရရင် ပတ်မရှောင်နေဘူး။ ဆိုင်ရှင်ကိုယ်တိုင် မျက်စိဒေါက်ထောက်ကြည့် ကွပ်ကဲနေတော့ ကာစတန်မာအတွက် အဆင်ပြေတယ်။ အဲ့ဒိ ဒိန်ချဉ်ဆိုင်ဘေး လမ်းပေါ်မှာ အီကြာကွေးပူပူလေးတွေကို ဆီအိုးကြီးနဲ့ အိုးပေါ်က ချက်ချင်းကျ ချက်ချင်းစားလို့ရတဲ့ အီကြာကွေးသည်ရှိတယ်။ ဒိန်ချဉ်ထဲကို အီကြာကွေးပူပူလေး နှစ်ပြီး စားရတာအရမ်းကြိုက်တယ်။
အီကြာကွေးထဲကို ဒိန်ချဉ်အရသာက စိမ့်ဝင်ပြီး အီကြာကွေးပူပူရဲ့ ကြွပ်ရွရွ အရသာကိုလဲ ခံစားလို့ရတယ်။ ဂလု… ရေးနေရင်း ကိုယ့်ဟာကိုယ်အတွေးနဲ့ စားချင်လာဘီ။ ညအရမ်းနောက်ကျမှ သွားရင်တော့ အီကြာကွေးသည်က မရှိတော့လောက်ဘူး။
ကျန်တဲ့ဆိုင်တွေအကြောင်း ဆက်ရေးမယ်နော်။ ခုတော့ ဒီလောက်နဲ့ အရင် တစ်ပုဒ်တင်လိုက်အုံးမယ်။ နောက်မို့ဆို မတင်ဖြစ်မှာစိုးလို့… (အပိုင်း ၂… မျှော်ပေါ့)
ဝေခွဲမရ ချစ်ဒုက္ခထက် ဆိုးတယ်။ ၂နှပ်ပဲ စားဖို့ အချိန်ရှိတယ်။ စားချင်တာက ၂နှပ်စာမကဘူး။ အာ့တွေဘယ်လိုစားခဲ့သလဲ နောက်တစ်ပိုစ့်မှာ မျှော်
Posted by mabaydar at 4:19 PM 3 comments :
Labels: Myanmar Trip , ေဝဖန္ေရး
Thursday, November 26, 2015
Trip to Ngway Saung Beach, Myanmar (9th-11th Nov 2015)
၉ရက်၊ ၁၀ရက် နိုဝင်ဘာ ၂၀၁၅ ငွေဆောင်ခရီးစဉ်
နယူးဇီလန်ခရီးစဉ်ပိုစ့်မပြီးခင် ကြားဖြတ်အနေနဲ့ ပြီးခဲ့တဲ့ အပတ်က မြန်မာပြည်ကို မဲပေးဖို့ ပြန်ရင်း သွားဖြစ်ခဲ့တဲ့ ငွေဆောင်ခရီးစဉ်အကြောင်းလေး မမေ့ခင် လပ်လပ်ဆပ်ဆပ်ပြောပြချင်ပါတယ်။
ကျွန်မတို့နိုင်ငံရဲ့ သမိုင်းတွင်မဲ့ ၂၀၁၅ ရွေးကောက်ပွဲကြီးကို အားလုံးသိတဲ့အတိုင်း နိုဝင်ဘာ ၈ရက်မှာ ပြုလုပ်ပါတယ်။ မြန်မာပြည်မပြန်ခင်ကတည်းက တစ်နေရာရာကို ခရီးထွက်ဖို့ မိသားစုနဲ့တိုင်ပင်ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ အစကတော့ မော်လမြိုင်ကို သွားလည်မလို့ပါပဲ။ နောက်တော့ အဲ့ရက်ပိုင်းမတိုင်ခင် မော်လမြိုင်မှာ သိပ်မငြိမ်သက်ဘူးကြားတာတစ်ကြောင်း၊ ရွေးကောက်ပွဲနီးလေ လူတွေက နိုင်ငံရေးအခြေအနေ မကောင်းဘူးဆိုပြီး တချို့သူငယ်ချင်းတွေဆို တွေ့ဖို့ ညစာတူတူစားဖို့တောင် အပြင်မထွက်ရဲတာနဲ့၊ ဆန်တွေ ဆီတွေစုနေတဲ့ သူတွေက စုနေတာနဲ့မို့ သွားမယ်ဆိုလဲ လုံးဝ Tourist destination လိုမျိုး၊ မြို့မဟုတ်တာမျိုးဆိုလို့ ငွေဆောင်ကမ်းခြေပဲရှိတော့တယ်လေ။ ကျွန်မကတော့ ကျိုက်ထီးရိုးသွားဖူးချင်ပေမဲ့ Mr. Right တစ်ယောက်ကလဲ ဟန်းနီးမွန်းကို ကမ်းခြေဆိုပြီး နာမည်တပ်မထွက်လိုက်ရလို့ ကမ်းခြေပဲ သွားချင်နေတာနဲ့ ငွေဆောင်ပဲ သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။
အစက ကျွန်မ မိသားစုနဲ့ သူ့မိသားစု တူတူသွားဖို့ပဲ။ တကယ်စီစဉ်တော့ မေမေက ဒူးနာ၊ ကျန်တဲ့သူတွေကလဲ ပင်ပန်းပြီး နေသိပ်မကောင်း၊ သူ့မိသားစုကလဲ တခြားကိစ္စတွေနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေတာနဲ့ ကျွန်မတို့ ၂ယောက်ပဲ နောက်ဆုံးသွားဖြစ်တော့တယ်။ နိုဝင်ဘာ ၉ရက်နေ့ မနက်သွားမှာကို၊ နိုဝင်ဘာ ၈ရက်နေ့ ညကျမှ အောင်ဆန်းကွင်းဘက် ၂ယောက်သား လက်မှတ်ထွက်ဝယ်ကြတယ်။ သိကြတဲ့အတိုင်း နိုဝင်ဘာ ၈ရက်နေ့က မဲပေးတဲ့နေ့ ညနေပိုင်း လမ်းပေါ်မှာ ကားတွေလဲ ရှင်း၊ လူတွေလဲရှင်း နိုင်ငံခြားသားတွေကလွဲလို့ ကျန်တဲ့သူတွေ အပြင်သိပ်မထွက်ကြဘူး။ NLD ရုံးချုပ်ရှေ့တော့ လူတွေ စုနေမယ်ထင်တယ်။
အောင်ဆန်းကွင်းဘက်မှာလဲ ဘယ်ဆိုင်မှ မီးမလင်းလို့ စိတ်ဓာတ်ကျသွားပေမဲ့ အနီးနားထိလျှောက်ကြည့်လိုက်တယ်။ အဲ့ဒိနားမှာ ခရီးသွားကား အကြီးကြီးတွေပေါ် လူတွေတက်နေကြတာတွေ့တော့ အဲ့ဒိနားသွားတော့ လှေကားထောင့်လေးမှာ မီးလင်းနေတဲ့ တစ်ဆိုင်တွေ့တယ်။ ကိုယ်လဲ ဆိုင်က ဖွင့်သလား မဖွင့်လားမသေချာတော့ ရစ်သီရစ်သီလုပ်နေမှာ အဲ့ဒိက အမျိုးသမီးက ဘယ်သွားမလို့လဲ မေးလို့ ငွေဆောင်ဆိုတော့ ရွှေပြည်လွင်ရယ် နောက်တစ်ကားရယ်ပဲ ငွေဆောင် တိုက်ရိုက် ရှိတယ်တဲ့။ မနက်ဖြန် မနက်ပိုင်းကားဆိုရင်တော့ အောင်ဆန်းကွင်းလာမကြိုဘူး လှိုင်သာယာမှာအဝေးပြေးဂိတ်မှာ သွားစီးရမယ်တဲ့။ ဟိုးတစ်ခေါက်က ချောင်းသာကို မနက်ပိုင်းကားစီးတုန်းကလဲ အဲလိုပဲ လှိုင်သာယာမှာ သွားစီးရတယ်။ ညပိုင်းကား မစီးချင်တာက မနက်ရောက်သွားတဲ့အချိန်အစောကြီးမှာ ဟော်တယ်က ချက်အင်ဝင်လို့မရ ဘာမရနဲ့ မို့ အဆင်မပြေဘူးထင်လို့။ ဒါပေမဲ့ ငွေဆောင်ဆိုရင်တော့ လူနည်းတဲ့အချိန်ဆိုတော့ ရနိုင်လောက်ပါတယ်။ ညပိုင်းကားစီးရင်တော့ မြို့ထဲ လာခေါ်ပေးတယ်ထင်တယ်။ အဲကွန်းလဲ အေးမှာပေါ့။ မနက်ကားက အဲကွန်းလုံးဝမအေးတဲ့အပြင် လမ်းမှာလဲ လူတွေထပ်တင်ပြီး အလယ်ခုံထည့်တယ်။ ဒါပေမဲ့ မနက်ပိုင်းကားတွေက တိုးရစ်တွေပိုများတယ်ထင်တယ်။ ရွှေပြည်လွင် လက်မှတ် အသွားတစ်ကြောင်းတည်း တစ်စောင်ကို ၅၅၀၀ ကျပ် ပေးရတယ်။ အသွားတစ်ကြောင်းတည်းဝယ်တာက ကိုယ်ဘယ်လောက်ကြာကြာနေဖြစ်မယ်မသိလို့။ အစကတော့ ၃ညအိပ် ၄ရက်နေမလို့။ သူ့မိသားစုက နောက်မှ လိုက်လာမယ်ဆိုလို့။ နောက်တော့ မလိုက်လာဖြစ်တော့ ၂ယောက်တည်း ပျင်းလို့ ၂ညအိပ်ပဲ နေဖြစ်ခဲ့တယ်။
ပြန်ရောက်တာနဲ့ အမြန် အထုတ်ပြင်ရတယ်။ အမှန်တော့ စင်္ကာပူကပြင်လာတဲ့ အထုတ်ထဲက နည်းနည်းထုတ်ပြီး ၂ယောက်တစ်အိတ်ပေါင်းထည့်သွားတာပါ။ လိုရမယ်ရ မနက် ၅နာရီခွဲလောက်မြို့ထဲက ထွက်ရမယ်တဲ့။ ကားက ၇နာရီခွဲထွက်မှာဆိုပေမဲ့ ၇နာရီ အရောက်တဲ့။ ရန်ကုန်ကနေ ငွေဆောင်ကို ၂ယောက်ပေါင်းမှ ၁၁၀၀၀ ကျပ် ကျတယ်။ မြို့ထဲကနေ လှိုင်သာယာကားဂိတ်ကို တိုက်စီခက ၈၀၀၀ ကျပ် ကျတယ်။ ဒါတောင် မနက်အစောကြီး ကားရှင်းလို့။ ကားဂိတ်ကို ၆:၄၅ လောက်ရောက်သွားတော့ ရောက်ကြောင်း သတင်းပို့ပြီးတော့ ဘေးက လဘက်ရည်ဆိုင်မှာ မနက်စာစားဖို့ ထွက်လာတယ်။ ကားဂိတ်မှာ မြန်မာခရီးသည်ဆိုလို့ ကျွန်မတို့ ၂ယောက်ပဲရှိတယ်ထင်ရတယ်။ ကျန်တာအားလုံး တိုးရစ်တွေချည်းပဲ။ အင်း… ဒီအချိန်မှာ ဘယ်မြန်မာမှ အပြင်မထွက်ကြဘူးလေ။ ကားဂိတ်စာရေးက ဆက်ဆံရေး မကောင်းဘူး။ တစ်လောကလုံး သူ့လုပ်စာ စားနေတဲ့ရုပ်။ သူ့ရှေ့မှာ တိုးရစ်တွေရဲ့ အိတ်တွေ ပုံထားတဲ့ အပုံကြီးရှိတယ်။ ကျွန်မတို့က ဘေးကဆိုင်မှာ မနက်စာစားမလို့ ကျွန်မတို့ အိတ်ကိုလဲ အဲဒိ အိတ်ပုံဘေးမှာ ထားခဲ့လို့ရမလားဆိုတော့ ပုံစံက မိုက်ကမ်းကမ်းနဲ့ “ထားချင်ရင်တော့ ထားပေါ့” တဲ့။ အစ်မတို့နဲ့ ယူသွားတာ ပိုကောင်းပါတယ်။ ဒီမှာထားတာ ကျွန်တော်တို့ တာဝန်မယူပါဘူး စသဖြင့် ပြောလို့ရပါတယ်။ ဒါများ ယဉ်ကျေးတဲ့ ဗမာလူမျိုးဆိုပြီး ဂုဏ်လုပ်နေကြတယ် (မထင်)။ ကြည့်ရတာ တိုးရစ်အိတ်ပဲ တာဝန်ယူတယ်။ လိုကယ်ဆိုရင်တော့ ဂရုမစိုက်ဘူးဆိုတဲ့ အထှာနဲ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့အိတ်ထဲမှာလဲ အင်္ကျီနဲ့ ရေချိုးခန်းဆိုင်ရာပစ္စည်းတွေကလွဲလို့ အဖိုးတန် သိပ်မပါတော့ ထားခဲ့လိုက်တယ်။
ဘေးကဆိုင်မှာ နန်းကြီးသုတ်စားဖြစ်တယ်။ ကျွန်မတို့ ဘေးဝိုင်းကို တိုးရစ်ကြီးတစ်ယောက်လာထိုင်တယ်။ သူလာထိုင်ကတည်းက သူငါတို့စားနေတဲ့ နန်းကြီးသုတ်ကိုမှ လက်ညိုးထိုးမှာပါ့မလားလို့ တွေးနေတုန်း ကိုယ်ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ ကျွန်မတို့ နန်းကြီးသုတ်ကို လက်ညိုးထိုးပြီး “Same” ဆိုပြီး မှာတော့ ပြုံးမိတယ်။ ကိုယ်တွေလဲ သူများနိုင်ငံသွားလို့ မမှာတတ်ရင် ဒီလိုပဲ ကိုယ်စားလို့ရမယ်ထင်တဲ့ သူများစားတာကို လက်ညိုးထိုးမှာတာပဲလေ။ အဲ့ လဘက်ရည်ဆိုင်မှာက မန်နျူးကို အင်္ဂလိပ်လို မပြောနဲ့ မြန်မာလိုတောင် မရှိတာ။ အေးရော။ သူကတော့ ခပ်သုတ်သုတ်လေးစားနေတယ်။ လဘက်ရည်ဆိုင်ရှေ့က သိပ်မသားနားတဲ့ ကားပေါ်ကို အိတ်တွေတင်တော့ ကျွန်မတို့ ဘေးဝိုင်းက တိုးရစ်ကြီးကိုကျတော့ သူ့အိတ်ကို ဆွဲလာပြီး “This yours?? I will put inside the car” ဆိုပြီး လာမေးတယ်။ ကျွန်မတို့ကို လာမမေးဘူး။ ပြီးတော့ ငွေဆောင်သွားမဲ့ကားထွက်မယ် ဘာညာလဲ အော်သံမကြားဘူး။ ဒီတော့ တိုးရစ်ကြီးထသွားပြီးတဲ့အထိတောင် ကိုယ်တွေက ရေနွေးကြမ်းလေးသောက် ပိုက်ဆံအေးဆေးရှင်းပြီးမှထွက်လာတာ။ ဘေးဆိုင်တင်ကိုး… ပြန်ရောက်တော့ အထဲမှာ ကျွန်မတို့ အိတ်တစ်ခုပဲ ကျန်တယ်။ ဟိုအရိုင်းအစိုင်း စာရေးကောင်က ဟောက်လိုက်သေးတယ်။ ကိုယ့်အိတ်ကို ကိုယ်တာဝန်ယူပါ။ ခုလို ပစ်မထားပါနဲ့တဲ့။
ငွေဆောင်သွားမဲ့ကားရောက်ပြီလားမေးတော့မှ။ အဲ့ဒိကားတဲ့။ အော်… ကိုယ့်မှာ သူများနိုင်ငံသွားရင် ကိုယ့်နိုင်ငံမဟုတ်တော့ သူတို့ နိုင်ငံသားကို ဦးစားပေးရတယ်။ ကိုယ့်နိုင်ငံထဲ ကိုယ်ပြန်ရောက်တော့လဲ သူများနိုင်ငံသားတွေကိုပဲ ဖားကြတယ်။ အဲလိုဖားလိုက်လို့ သူတို့ကို ဟိုက ဘောက်ဆူးပေးသွားတာလဲ မဟုတ်။ တိုးရစ်နဲ့ ခင်မင်ပြီး သူတို့ကို နိုင်ငံခြားခေါ်သွားမှာလဲ မဟုတ်။ နိုင်ငံခြားသားဆိုရင် အထင်ကြီး၊ ဖား ပေါင်းတတ်တဲ့ ဉာဉ်လေးတွေ၊ အချင်းချင်းဆို ဟောက်စား အနိုင်ကျင့်ချင်တဲ့ စိတ်ကလေးတွေ ဘယ်တော့ တိုးတက်မလဲနော်။ ဒါပေမဲလဲ ကိုယ့်နိုင်ငံလာလည်တဲ့သူတွေကို ပုံမှန် အချင်းချင်း ရိုင်းပင်းချင်စိတ်မရှိတဲ့ လိုကယ်တွေက ရိုင်းပင်းလိုက်တော့လဲ အနည်းဆုံး တိုးရစ်တွေ စိတ်ထဲမှာတော့ မြန်မာပြည်က ဖော်ရွေရိုင်းပင်းတတ်တယ်ဆိုပြီး ထင်သွားမှာပဲလို့ စိတ်ဖြေရတယ်။
ကားပေါ်တက်ခါနီးကျမှ ရေသန့်ဗူး ဗူးသေးလေးတွေနဲ့ စနိုးတာဝါတွေဝေတယ်။ ကားခုံလေးတွေက ကျဉ်းတယ်။ မြန်မာပြည်မှာ အဝေးပြေးကား ကောင်းကောင်းဆိုရင် ရန်ကုန်၊ မန္တလေးဆွဲတဲ့ တချို့ကားတွေပဲ ရှိသေးတယ်ထင်တယ်။ လက်မှတ်ရောင်းကတည်းက သူတို့ပြတဲ့ ခုံနံပါတ်ထဲမှာ ကျွန်မတို့ ၂ယောက်ထိုင်ခုံက အတူတူမဟုတ်ဘူး အလယ်လမ်းခြားပြီး တခြားလူနဲ့ထိုင်ရမယ်ဆိုတာတွေ့လို့ ကျွန်မက မေးတော့ “မဟုတ်ဘူးညီမ၊ တကယ်တန်းက အတူတူထိုင်ရမှာ၊ ဒီပုံက မှားနေတာ” လို့ လိမ်ပြောပြီး လက်မှတ်ရောင်းတဲ့ စုံတွဲ တသက်လုံးကြီးပွားမှာမဟုတ်ဘူးလို့ပဲ ပြောချင်တယ်။ ကျွန်မတို့ကားပေါ်ရောက်တော့ တစ်ခုံက စောစောက နန်းကြီးသုတ်စားတဲ့ တိုးရစ်ကြီးနဲ့ နောက်တစ်ခုံက မြန်မာအမျိုးသားတစ်ဦးနဲ့ ကျွန်မက အဲလိုမြင်တော့ စပြီးပွမ်တော့တာပေါ့။ ကားပေါ်မှာက တိုးရစ်များတော့ အင်္ဂလိပ်လိုရော မြန်လာလိုရော ပြောပြီး ပွစိပွစိလုပ်စလုပ်တော့တာ။ (လူကတော့ အပေါ့သွားရလွယ်အောင် ထမိန်နဲ့ အသားမဲမှာစိုးလို့ ပါးကွက်ကြားနဲ့ပါ။ အဲဒါကြောင့်လဲ မြန်မာအချင်းချင်း နှိမ်ခံရသလားတော့မသိ။ ဒါပေမဲ့ ဝတ်ထားတာ မစုတ်ပါဘူး။ သာမာန်ထမိန်တောင်မဟုတ်ဘူး Pre-wedding ရိုက်တုန်းက ထမိန်အနီလေးကို တခြားအချိန်လဲ မဝတ်ဖြစ်မဲ့အတူတူ ထုတ်ဝတ်ထားတာပါ။)
နိုင်ငံခြားသားနဲ့ ယဉ်ကျေးတဲ့ တို့မြန်မာဆိုပြီး ပါးစပ်ကအော်သော်ညားအလုပ်နဲ့ သက်သေမပြတတ်တဲ့ မြန်မာလူမျိုး ယှဉ်တော့ နန်းကြီးသုတ်စားတဲ့ တိုးရစ်ကြီးက ချက်ချင်းပဲထပြီး သူခုံလဲပေးမယ်တဲ့။ သူတို့က ၁ယောက်တည်းသမားဆိုတော့ ဘယ်သူနဲ့ထိုင်ထိုင်ရတယ်လေ။ ကျွန်မသာ သူ့နေရာဆိုရင်လဲ ကျွန်မခုံကို လဲပေးမှာပါပဲ။ (MRT ရထားပေါ်မှာ ကိုယ့်ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်က နေရာလွတ်နေပြီး ကိုယ့်ရှေ့မှာက အတွဲရပ်နေတယ်ဆိုရင် အလိုက်သိသိ ဘေးတစ်ခုံကပ်ပေးတဲ့ အပြုအမူမျိုးကမှ ယဉ်ကျေးတယ်လို့ထင်တယ်။) ယဉ်ကျေးတဲ့ မြန်မာလူမျိုးဆိုတာ ပရဟိတတွေကို ဖေ့ဘွတ်ပေါ်တင်ရုံလုပ်ပြပြီး လေးစားပါတယ်၊ ဂုဏ်ယူပါတယ်ဆိုတဲ့ ကွန်မန့်တွေနဲ့ Like & Share များရုံ Follower များရုံလုပ်နေပြီး ကျန်တဲ့သူတွေကို သူ့လောက်မှ လူမထင်တဲ့ စိတ်ဓာတ်မျိုးလို တလွဲဆံပင်ကောင်းနေတတ်ကြတဲ့ Superficial ယဉ်ကျေးမှုကြီးတစ်ခုလိုဖြစ်နေတယ်။
ကားခုံ ကျပ်ကျပ်မှာ၊ လမ်းတွေက အလွန်ကောင်းတော့ ကားက ခုန်တယ်။ ရှေ့တစ်ခုံကျော်က ဘိုမကြီးတွေက ကားခုန်တာကို လှောင်ရီရီနေကြတာ သတိထားမိတယ်။ တကယ်ပါ ငယ်ငယ်ကတည်းက တခြားနိုင်ငံတွေကို ခရီးမထွက်ဖူးခင်အချိန်အထိ။ အဝေးပြေးလမ်းဆိုတာ ချောမွေ့နေအောင်ဘယ်လုပ်လို့ရမလဲ။ ဒီလောက် လူသူပြက်လပ်တဲ့ နေရာပေါ်က လမ်းတွေကို ဘယ်သူက အချိန်ပြည့် ကြည့်ရှုထိန်းသိမ်းနိုင်မှာလဲ။ အဝေးပြေးလမ်းဆိုတာ ဒီလိုပဲ ရှိမှာပဲလို ထင်ခဲ့မိတာ။ ကိုယ့်ကိုကိုယ် Brain Wash ခံထားရတဲ့ မျိုးဆက်စာရင်းထဲ ပါမှန်းမသိပါနေတာ သတိထားမိသွားတယ်။ တကယ်တမ်း တခြားနိုင်ငံတွေက အဝေးပြေးလမ်းတွေ အဝေးပြေးကားတွေစီးဖူးတော့မှ အဝေးပြေးလမ်းဆိုတာ ဒီလိုလုပ်လို့ရပါလား။ ကိုယ်ပေးနေတဲ့ အခွန်တွေ၊ ဘီးခွန်တွေ၊ မြို့ဝင်ကြေးတွေ စတာတွေက သူတို့ ဒီတိုင်းထိုင်ကောက်နေဖို့မဟုတ်ပဲ ဒါတွေကို ပြုပြင်ထိမ်းသိမ်းဖို့တွေပါလားဆိုတာ ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်းသိလာတာ။ ညံ့တယ်ပဲပြောပြော ကိုယ်ကတော့ ကိုယ်တိုင်တွေ့ကြုံဖူးမှ မှတ်မိတယ် ကွဲပြားတာတွေက သိသာမြင်သာတယ် အဲ့ဒါကိုယ့်အတွက်တော့ ခရီးသွားခြင်းကရတဲ့ ဗဟုသုတတွေပဲ။
ကားက မနက် ၇နာရီခွဲထွက်ပြီး လမ်းမှာ လူထပ်တင်လူချတာက လွဲလို့ လုံးဝမရပဲ တောက်လျှောက်မောင်းပါတယ်။ နေ့လည် ၁၁နာရီလောက် ပုသိမ်နားရောက်မှ နေ့လည်စာစားဖို့ ရပ်ပေးပါတယ်။ အဲ့ဒိကျမှ အပေါ့အပါးသွား သူတို့နဲ့ချိတ်ထားတဲ့ ဆိုင်မှာ ထမင်းစားပေါ့လေ။ ကိုယ်တွေကတော့ ဗိုက်သိပ်မစာသေးပေမဲ့ နေ့လည်စာထမင်းစားဖြစ်တယ်။ ထမင်းအဝစား အသားဟင်း ၁ပွဲ နဲ့က ၁၅၀၀ ကျပ်ထင်တယ်။ ဟင်းရွက်ကြော်က (ကြော်ပြီးသား) က တစ်ပွဲ ၅၀၀ ကျပ် (ဆွမ်းတော်တင်တဲ့ Standard ပန်းကန်ဖြင့်)။ ကားပေါ်က ပြင်သစ်သူတွေထင်တယ် ယောင်ဝါးဝါးဖြစ်နေလို့။ အကူအညီလိုလားလို့မေးတော့ ဝမ်းသာအားရ နဲ့ သူတို့ ဘယ်လိုမှာရမှန်းမသိလို့တဲ့။ ကိုယ်ကစောစောကလို ပြောတာပေါ့။ ကြိုက်ရာဟင်းလက်ညိုးထိုး ထမင်းနဲ့က ဘယ်လောက်ပေါ့။ ဟင်းရွက်ကြော်က ၅၀၀ လို့ပြောနေတာ။ ဆိုင်က အမျိုးသမီးက ဘေးကနေ သူတို့ဆို အရွက်နဲ့စားရင်လဲ ၁၅၀၀ ပဲတဲ့ မြန်မာလို လှမ်းပြောတော့ ကိုယ်လဲ ၁၅၀၀ လို့ ပြောပေးလိုက်ပါတယ်။ ကိုယ်လဲ သူများနိုင်ငံသွားရင် ဒီလိုပဲ ပေးနေရတာပဲလေ။ ပြီးတော့ ၁၅၀၀ ဆိုတာလဲ သူတို့အတွက် ၁ဒေါ်လာကျော်လောက်ပဲရှိတာဆိုတော့။ မတန်တဆ ညာရောင်းတာမှ မဟုတ်တာ။ လိုကယ်နဲ့ ဈေးမတူတာပဲရှိတာလို့ပဲ စိတ်ဖြေလိုက်ပါတယ်။ သူတို့ကလဲ အဆီတဝင်းဝင်းမြန်မာအသားဟင်းတွေ မစားပါဘူး။ အရွက်ကြော်လောက်ပဲစားတာဆိုတော့။
ထမင်းစားပြီး ၁၁နာရီခွဲလောက်ကနေ ထွက်လာတာ ငွေဆောင်ကို ၁၂နာရီ ၄၅မိနစ်လောက်မှာ ရောက်သွားတယ်။ ကားပေါ်ကဆင်းတာနဲ့ အောက်မှာ ဆိုင်ကယ် ကယ်ရီတွေက ဘယ်သွားမလဲ ဘာညာဆိုပြီး ဝိုင်းအုံနေကြတာ အတော် စိတ်ရှုပ်ဖို့ကောင်းတယ်။ အထုပ်ယူပြီးတော့မှ ကိုယ့်နားကပ် အေးဆေးလာမေးတဲ့သူကို ဟော်တယ်က လိုက်ကြည့်ရအုံးမယ်။ ဘယ်မှာ မှ ဘွတ်ကင်းမလုပ်ထားဘူးဆိုတော့ မကြိုက်မချင်း သူတို့ လိုက်ပြမယ်တဲ့။ ကိုယ်က တကယ်မကြိုက်မချင်း နော်လို့ပြောတော့။ သူတို့က ၃၊ ၄နေရာလောက်လို့ ပြောင်းပြောတယ်။ တစ်စီးကို ၁၀၀၀ ကျပ်နဲ့ ၂စီးငှားရတယ်။ ကိုယ့်အထုတ်လဲ သူတို့ ပေါင်ကြားညှပ်မောင်းတယ်။ သူတို့နဲ့ စီးရတာလဲ ခပ်ကြောက်ကြောက်။ သရဲထက် လူကိုပိုကြောက်တယ်။ ရိုးသားတဲ့သူတွေကို သံသယဝင်တာမဟုတ်ပေမဲ့ သတိဆိုတာတော့ ပိုတယ်မရှိဘူး။ Mr.Right စီးတဲ့ ဆိုင်ကယ်နဲ့ မပျောက်အောင် ကြည့်နေရတယ်။ ပျောက်တော့ မပျောက်ပါဘူး ဟိုတယ်တွေဘက်သွားတဲ့ လမ်းကလဲ တစ်ဖြောင့်တည်း ဒီတစ်လမ်းပဲရှိတာဆိုတော့။
Grand Ngway Saung Hotel
လမ်းမှာတွေ့တဲ့ Resort ၃ ခုလောက်ကို ဖြတ်လာပြီးတော့ Grand Ngway Saung ဆိုတဲ့ Hotel ဝန်းထဲကို ဝင်လိုက်တယ်။ lobby က ဝန်ထမ်းတွေက ဆက်ဆံရေးပြေပြစ်ပါတယ်။ ပထမဆုံး Beach Front (ကမ်းခြေရှူခင်း) ရှိတဲ့ အခန်းကို ပြခိုင်းတော့ လိုက်ပြတယ်။ အခန်းက အတော်ကြီးကို ကျယ်တာ။ Flat screen LCD TV နဲ့။ အိမ်သာရေချိုးခန်းလဲ ကျယ်တယ်။ ရေချိုးခန်းက စိမ်ချိုးတာရော၊ ရေပန်းနဲ့ ချိုးတာရော ၂ခုလုံးရှိတယ်။ မှန်တင်ခုံနဲ့ ဗီဒို၊ မီးခံသေတ္တာ လဲ ရှိတယ်။ ရှေ့နားမှာ ကမ်းခြေရှုခင်းကြည့်ရင်း ရေကူးလို့ရတဲ့ ရေကူးကန်လှလှလေးရှိတယ်။ အခန်းခကတော့ တစ်ညကို ၁သိန်း ၂သောင်းတဲ့။
Beach front view မဟုတ်ပဲ နောက်ဘက်တစ်တန်း။ လုံးချင်း ဘန်ဂလိုတွေပဲ။ အဲဒါကျတော့ တစ်ညကို ၁သိန်းတဲ့။ အထဲက ပါဝင်တာတွေနဲ့ အခန်းပုံစံကတော့ တူတူပဲ။ လုံးဝအတွင်းဘက်မှာ ၂ထပ်တန်းလျားဆောင်လို လုပ်ထားတဲ့ အခန်းတွေကျတော့ တစ်ညကို ၇သောင်းတဲ့။ ၇သောင်းအခန်းတွေကျတော့ တီဗွီက Flatscreen မဟုတ်တော့ဘူး။ အခန်းလဲ နည်းနည်းကျဉ်းသွားတယ်။ ကျွန်မတို့လဲ လာမှတော့ Beach front view အခန်းပဲ ယူဖြစ်လိုက်တယ်။
အခြေခံလိုအပ်ချက် လျှပ်စစ်မီးပေးချိန်
အဲမြန်မာပြည်ကဟော်တယ်တွေတည်းတဲ့အခါ ဘာကို အသည်းပေါက်ဆုံးလဲ ဆိုတော့ တစ်ညကို ဒေါ်လာ ၁၀၀ ဝန်းကျင်ပေးနေပေမဲ့ ရေ၊မီး၊ အဲကွန်း က အချိန်သတ်မှတ်ပြီးပဲ ရတာကိုပဲ။ ကျွန်မက ပေးရတော့ ကမ္ဘာ့ဟော်တယ်ဈေးတွေနဲ့ တန်းတူဖြစ်ပြီး ကမ္ဘာ့စံချိန်မှီ အခြေခံရေ၊မီးလေးတောင် အပြည့်မပေးနိုင်ဘူးနော်လို့ ခပ်အေးအေးပဲပြောတော့။ ဟော်တယ်ဝန်ထမ်းလေးကလဲ ကောင်းကောင်းပြန်ဖြေပါတယ်။ အကြောင်းကတော့ အစိုးရက Resort တွေကိုသာ ပါမစ်တွေရောင်းစားလုပ်စားထားပြီး အခြေခံလိုအပ်ချက်တွေဖြစ်တဲ့ ရေ၊မီးကျတော့ မလုပ်ပေးထားဘူးတဲ့။ အဲ့ဒိအတွက် သူတို့က သူတို့ရဲ့ မီးစက်နဲ့ မီးပေးရတာဖြစ်လို့ ဈေးကကြီးရတာပါတဲ့။ ဒီလိုဆိုတော့ ဟော်တယ်ဝန်ထမ်းကိုလဲ ဆက်မရစ်ချင်ဘူး။ ဟော်တယ်တွေကို ကွန်ပလိန်းမလုပ်ချင်ဘူး။ ဘယ်သူ့အပြစ်လဲ။ လုပ်ပိုင်ခွင့် ပါမစ်တွေကို ရောင်းစားပြီး အဲ့ပိုက်ဆံတွေနဲ့ ဒီနေရာတွေကို ဖွံ့ဖြိုးအောင်လဲ မလုပ်ဘူးဆိုတော့ အဲ့ပိုက်ဆံတွေက ဘယ်ရောက်သွားလဲ။ ဒီနှစ်စ ချောင်းသာသွားတုန်းကလဲ အဲ့လိုပဲလေ မီးအမြဲမရဘူး။
ဒီ Grand Ngway Saung hotel ကတော့ အသစ်ဖွင့်တာ မကြာသေးဘူးတဲ့။ အထဲမှာလဲ နောက်ထပ် ၇သောင်းတန်အခန်းမျိုးတွေ ဆောက်လက်စ အဆောင်တွေ့ရတယ်။ မီးရတဲ့ အချိန်က နေ့လည် ၁နာရီကနေ ညနေ ၄နာရီ တစ်ကြိမ်။ ညနေ ၆နာရီကနေ မနက် ၆နာရီတစ်ကြိမ်ပေါ့။ အဲ့ဒိတော့မှ တီဗွီရမယ်၊ အဲကွန်းအလုပ်လုပ်မယ်၊ ရေနွေးနဲ့ ရေချိုးလို့ရမယ် စဉ်းစားသာကြည့်တော့။
ဟိုတယ် စားသောက်ဆိုင်
ဟိုးရွာထဲထိ ပြန်သွားရမှာ ပျင်းတယ်ဆိုရင် ဟော်တယ်က စားသောက်ဆိုင်မှာ မှာစားလို့ရတယ်။ ဟော်တယ် စားသောက်ဆိုင် မန်နျူးမှာတော့ အပြင်မှာ စားတဲ့ ဈေးထက် ဟင်းတစ်ပွဲကို ပျမ်းမျှ ၂၀၀၀ ကျပ်လောက် ပိုများတာပဲရှိတယ်။ တစ်ပွဲ ၂၀၀၀ လောက်ဈေးများတယ် ၊ ကိုယ်က ဟင်းတစ်ပွဲပဲ စားမဲ့သူမဟုတ်ဘူးလေ။ အနည်းဆုံးတော့ ဟင်းချိုတစ်ပွဲ၊ ဟင်းတစ်ပွဲဆို ဘာရယ်မဟုတ် စုစုပေါင်း ၄၀၀၀ ကျော်လောက် အပြင်ထက်ပိုကျပြီလေ။ Finger food တွေလို အာလူးကြော်တို့ ဘာတို့ကျတော့ ဈေးအတော်ကြီးတာတွေ့ရတယ်။ ဒုတိယရက်တော့ အပြင်ထွက်ရမှာ နေတအားပူတာနဲ့ ထမင်းကြော်ရယ် တုန်ယမ်းဟင်းချိုရယ် ထမင်းဖြူတစ်ပွဲရယ် မှာစားဖြစ်တယ်။ အရသာကတော့ စားလို့ကောင်းပါတယ်။
Hotel Breakfast
ဟိုတယ်မှာ ဧည့်သည် အယောက် ၂၀ပြည့်မှ ဘူဖေးမနက်စာ ခင်းပေးတယ်လို့ဆိုတယ်။ မဟုတ်ရင်တော့ အခန်းကိုပဲ မနက်စာလာပို့ပေးတယ်တဲ့။ ဘယ်လိုမျိုးတွေ ကျွေးလဲ ဆိုတာတော့ အောက်က ပုံတွေမှာကြည့်လိုက်နော်။ ပထမနေ့ အုန်းနို့ခေါက်ဆွဲကတော့ သိပ်မကောင်းဘူး။ အုန်းနို့ခေါက်ဆွဲကို မြန်မာပြည်က ဟော်တယ်တွေက ဘာလို့ အဲဒိခေါက်ဆွဲပြားကြီးတွေနဲ့ ချက်ကြလဲ နားမလည်ဘူး။ ကိုယ်ငယ်ငယ်တည်းက စားနေကျကတော့ ခေါက်ဆွဲသုတ်စားတဲ့ ခေါက်ဆွဲလုံးပဲ။ ဒုတိယနေ့ကတော့ ကြာဇံကြော်ပေါ့။ ကျန်တာတွေကတော့ နိုင်ငံခြားသားတွေလဲ စားလို့ရအောင် လုပ်ပေးထားတယ်ထင်ပါတယ်။ ဘာပဲပြောပြော မနက်စာလေးစားရဖို့အရေး ဗိုက်ဟောင်းလောင်းနဲ့ ရွာထဲ ထွက်စရာမလိုတော့ဘူးပေါ့။ ဒါနဲ့ ကြုံလို့ ပြောရအုံးမယ်။ ငွေဆောင်မှာ လဘက်ရည်ဆိုင်ဆိုလို့ "ကိုးနိုင်းနိုင်း" ဆိုတဲ့ တစ်ဆိုင်ပဲရှိတယ်သိလား။
For your Safety (ရေကူးလျှင် သတိပြုပါ)
ငွေဆောင်ကမ်းခြေမှာရေကူးရင် သတိလေးနဲ့တော့ ကူးဖို့တိုက်တွန်းချင်တယ်။ အရင်ကလဲ ငွေဆောင်ကမ်းခြေက RIP tide ကြောင့် ရေနစ်သေတဲ့သူတွေမနည်းမနောရှိခဲ့လို့ ငွေဆောင်လာကတည်းက ပင်လယ်ထဲ ဆင်းကူးရမှာ တွန်းဆုတ်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ လှိုင်းလုံးတွေက အတော်လေးကြီးပြီး ကမ်းခြေကလဲ သန့်တော့ ရောက်ရင် ကူးချင်စိတ်ဖြစ်ကြမှာပဲ။
Internet ပေါ်မှာ ဘယ်လိုပုံစံမျိုး ဘာညာပြထားတာ တွေ့ပေမဲ့ တကယ့်ပင်လယ်နဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်တော့ ဘယ်ဟာ RIP tide လဲ မသိတော့ဘူး။ နေရာတိုင်း RIP tide ဖြစ်နေတယ်လို့ ထင်မိနေတာပဲ။ လှိုင်းပြတ်တောင်းပြတ်တောင်းတွေက ဟိုနားဒီနား ခပ်စိတ်စိတ်တွေ့နေရတာကိုး။ ကိုယ်ရေဆင်းကူးဖို့ စိတ်ကူးထားကာမှ ဒုတိယနေ့ နေ့လည်မှာ ဘေးဘန်ဂလိုက အုပ်စု ရေဆင်းကူးရင်း ကမ်းနဲ့ တစ်ဖြည်းဖြည်းဝေးပြီး ပြန်ကပ်လို့မရတော့လို့ ဟိုတယ်က ဝန်ထမ်းတွေအားလုံးပြေးလွှားပြီး သွားကယ်ရတဲ့ အဖြစ်တစ်ခုနဲ့ ကြုံခဲ့သေးတယ်။
ကိုယ့်အခန်းထဲကနေ လူတွေအများကြီး ပြေးလွှားပြီး ဝရုန်းသုန်းကားအသံတွေကြားလို့ ထွက်ကြည့်မိတော့မှ ကမ်းနဲ့ဝေးနေတဲ့ ဧည့်သည်တွေကို ကြိုးနဲ့ ပြန်ဆွဲကယ်ဖို့ လုပ်နေတဲ့ အဖြစ်ကိုတွေ့တယ်။ မသေကောင်းမပျောက်ကောင်း တော်သေးတာက ဟိုတယ်က ဘောတွေကို ဧည့်သည်တွေအတွက် အလကားသုံးလို့ရအောင် ချထားပေးတယ်လေ။ သူတို့က ၇ယောက်လောက်တော့ရှိမယ်ထင်တယ်။ ဘောကွင်းကတော့ ၄ကွင်းပါသွားလို့ ရေမနစ်တာ။ ဟိုတယ်မှာ ကမ်းခြေကို စောင့်ကြည့်နေတဲ့ ဝတ်စုံဝတ် လုံခြုံရေးတစ်ယောက်တော့ ကမ်းခြေမှာ ရှိတာတွေ့ရပါတယ်။ အသက်ကယ်တဲ့ Guard ပုံမျိုးတော့ မဟုတ်ဘူး။ သူက လူတွေ ကမ်းနဲ့ ဝေးသွားပြီလို့ သိတာနဲ့ Walkie Talkie နဲ့ လှမ်းအကြောင်းကြားလို့ ချက်ချင်းပြေးထွက်ပြီး ကယ်ကြတာတဲ့။ နယ်ခံတွေတောင် ရေဆန်ပြန်မကူးနိုင်လို့ ကြိုးနဲ့ ဆွဲရတယ်။ ကျွန်မက ဟိုမေးဒီမေးလုပ်တော့ ဝန်ထမ်းတွေက ဟိုတယ်ရှေ့တည့်တည့်ကူးပါတဲ့။ အဲ့ဘက်က ရေကြောရှိတယ်တဲ့။ ကျွန်မတို့ကတော့ အဲ့အဖြစ်ကြည့်ပြီး အဲ့နေ့က ပင်လယ်ထဲ မဆင်းဖြစ်တော့ပြန်ဘူး။ မပြန်ခင် မနက်ပိုင်းကျမှ လှိုင်းကလဲ တအားကူးကောင်းမဲ့ပုံရှိတာနဲ့ ခဏလေး ဆင်းကူးဖြစ်တယ်။
ကိုယ်ဆင်းကူးတော့မှ နည်းနည်းသဘောပေါက်တယ်။ ကိုယ်က ဟိုတယ်အပေါက်ကို စံထားပြီး အဲ့အပေါက်နဲ့ တန်းရက်နေရာမှာ ကူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ လှိုင်းပုတ်ပြီးတာနဲ့ ကိုယ့်ကိုကိုယ်ကြည့်လိုက်ရင် အဲ့ဒိ ဟိုတယ်ရဲ့ညာဘက်ခြမ်းကိုရွေ့ရွေ့သွားတယ်။ အမြဲသတိထားပြီး ပြန်တည့်အောင် ချိန်နေရတယ်။ ပြီးတော့ ပေါင်ရင်းလောက် ရေမြုပ်တဲ့အထိနားမှာပဲ ဒူးကွေး ကိုယ်ဖော့ လှိုင်းစီးနေလိုက်တယ်။ အချိန်မရွေး မတ်တပ်ထရပ်လိုက်ရင် ပေါင်ရင်းလောက်ရေအမြင့်ပဲထားတယ်။ Mr. Right ဆို ကိုယ့်လောက်တောင် မြုပ်တဲ့အထိမလာဘူး။ မလာတာပဲကောင်းပါတယ်။ ကိုယ်က ခုချိန်ထိ ဘယ်တော့မှ မဖြစ်ဘူး။ ဖြစ်လိုက်ရင် သူချည်းပဲလေ။ သိတယ်ဟုတ်။
ဒီတော့ပြောချင်တာက ငွေဆောင်မှာ ရေကူးမယ်ဆို သတိလေးအမြဲထားပြီး အတင့်မရဲကြဖို့ မှာချင်ပါတယ်။
Getting Around in Ngway Saung
သွားချင်လာချင်ရင် ဆိုင်ကယ်တွေငှားလို့ရတယ်။ ဟော်တယ်ကိုပြောလိုက်ရင် ခေါ်ပေးတယ်။ သိပ်တော့ မပေးရပါဘူး။ ကိုယ်တန်တယ်ထင်ရင်လိုက်ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အဲ့လို ဆိုင်ကယ်သမားနဲ့ ၂ယောက်တည်းစီးရမှာ မစီးချင်လို့ မငှားဖြစ်ဘူး။ (ချောင်းသာတုန်းကတော့ မောင်းတဲ့သူရယ် ကိုယ်တို့ ၂ယောက်ရယ် ၃ယောက်စီးတယ်) ကိုယ်တိုင်မောင်းတတ်ရင် ဆိုင်ကယ်ချည်းပဲလဲ ငှားလို့ရမယ်ထင်တယ်။ ဈေးတော့ မသိဘူး။
ကိုယ်တွေကတော့ စက်ဘီးငှားစီးတယ်။ ရောက်ရောက်ချင်းနေ့က ညနေပိုင်း ၅နာရီလောက်ကနေ ညအထိငှားတာ တစ်စီး ၅၀၀ကျပ်လား ၁၀၀၀ကျပ်လားမသိဘူး ပေးရတယ်။ နောက်နေ့ကျတော့ မနက်ကနေ ညအထိ တစ်နေကုန်ယူထားတာကျတော့ တစ်စီးကို ၁၅၀၀ ကျပ်ပေးရတယ်။ စက်ဘီး ဘီးပေါက်ဘာညာ ဘယ်လိုလုပ်မလဲဆိုတော့ ဟော်တယ်ကိုပဲ ဆက်သွယ်လိုက်ပါလို့ပြောတယ်။
ရေတက်နေတဲ့အချိန်ဆို ကမ်းခြေသဲသောင်ပေါ် နင်းလို့မရဘူး။ ရေကျချိန်မှ နင်းလို့ရတယ်။ ကမ်းခြေပေါ်ကမသွားလဲ ဟော်တယ်တွေနောက်ဖက်က ကားလမ်းကနေ နင်းလို့ရတယ်။ ညဘက် ထမင်းထွက်စားတာတို့ ရွာဘက်နင်းတာတို့ဆိုရင် လက်နှိပ်ဓာတ်မီး ဒါမှမဟုတ် ဖုန်းက ဓာတ်မီး app လေးတော့ ဆောင်ထား။ အပြန်လမ်းက လူတစ်ယောက်စ ၂ယောက်စတွေ့တယ် ဆိုင်ကယ်လေး ၁စီး ၂စီးလမ်းမှာတွေ့ရပေမဲ့ ကျန်တဲ့အချိန် မှောင်မဲနေတယ်။ ကိုယ်ကတော့ ခရီးသွားတိုင်း အိတ်ထဲအမြဲ ဓာတ်မီးပါတယ်။
Places to visit around Ngway Saung
၁။ ချစ်သူကျွန်း (ရေကျချိန် လမ်းလျှောက်သွားလို့ရတယ်ပြောတယ်။ ဒါပေမဲ့ အလယ်ရောက်မှ ရေတက်လာရင်တော့ ကိုယ့်အသက် ဖက်နဲ့ထုတ်ထားပေါ့။ :P … ကျွန်မတို့ မသွားဖြစ်ခဲ့ဘူး)
၂။ မြွေကျွန်း (ဘုရားနဲ့ မြေွှတွေ အများကြီးရှိတယ်ဆိုတယ်။ နတ်ကြီးတယ်။ မြွေတွေက ဘာမှ မလုပ်ဘူးလို့ ပြောတာပဲ။ စက်ဘီးနင်းရင်တော့ ၁နာရီလောက်ကြာမယ်ဆိုလို့ မသွားဖြစ်ခဲ့ဘူး။ နေပူလို့)
၃။ သဲဖြူကျွန်း (ချောင်းသာဘက်ကနေလဲ လာလို့ရတယ်။ မော်တော်ငှားရမယ်။ မော်တော်စင်းလုံးငှားပြီး တစ်နေကုန် ကျွန်းတွေလိုက်ပို့ပေးတယ်။ တစ်နေကုန်ငှား ၆သောင်းကျပ် တဲ့။ ချောင်းသာကို ဇန်နဝါရီသွားတုန်းက တစ်နေကုန်ငှား ၄သောင်းကျပ်ပဲ ပေးရတယ်။ ပြီးတော့ စင်းလုံးမငှားချင်တဲ့သူတွေအတွက် အယောက် ၂၀ လူပြည့်ထိစောင့်နိုင်ရင် တစ်ယောက်ကို ၂၀၀၀ကျပ်ပဲ။ သဲဖြူကျွန်း၊ ဖိုးကုလားကျွန်း လိုက်ပို့ပေးတယ်)
၄။ ငှက်ကျွန်း (ငှက်သိုက်ထုတ်တဲ့ ငှက်တွေရှိတဲ့ ကျွန်းလို့ပြောတယ်)
၅။ ရေသူမကျွန်း(ထွေထူးတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ရေသူမရုပ်ရှိတယ်။ ရှုခင်းလှတယ်တော့ ပြောတာပဲ။ ကုန်းလမ်းကနေပဲ ဆိုင်ကယ်ဖြစ်ဖြစ် စက်ဘီးဖြစ်ဖြစ် စီးသွားလို့ရတယ်။ သူက မြွေကျွန်းနဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက်လားရာမှာရှိတယ်။ သူလဲ ကျွန်မတို့ ဟော်တယ်ကနေ စက်ဘီးစီးရင် ၁နာရီလောက်မောင်းရမယ်ပြောတယ်။ ဆိုင်ကယ်ဆိုရင်တော့ မြန်တာပေါ့) မရောက်ခဲ့ဘူး။ နာရီဝက်လောက် မောင်းပြီး ချစ်သူကျွန်းသွားတဲ့ လမ်းခွဲနားရောက်တော့ နေပူလွန်းလို့ အဲ့က ဆိုင်လေးမှာပဲ အအေးသောက်ပြီး အခန်းပြန်အိပ်ဖြစ်တယ်။
၆။ ချောင်းသာကိုလဲ မော်တော်ဘုတ်နဲ့ နေ့ချင်းပြန်သွားလို့ရတယ်တဲ့။
ကိုယ်မေးခဲ့သလောက် သိခဲ့သလောက် ငွေဆောင်ရောက်ရင် ဘယ်နားတွေ သွားလို့ရသေးလဲ ကတော့ အဲ့ဒါပဲ။
Food and restaurants review in Ngway Saung
ပထမ ညကတော့ ငွေဆောင်ရွာ (သို့မဟုတ် မြို့… သူတို့ကတော့ ရွာလို့ပဲ ခေါ်ကြတယ်ထင်တာပဲ)ဘက်ကို စက်ဘီးစီးပြီး အဲ့မှာများ အစားအသောက်ဈေးပိုသက်သာညား ရှာတယ်။ ချောင်းသာလိုတော့ ဈေးလဲချို ဆိုင်လဲ အထိုက်အလျှောက်ကောင်းတဲ့ဆိုင်မျိုးတွေမရှိဘူး။ ငွေဆောင်ဆိုတဲ့အတိုင်း လာလည်တဲ့သူတွေ ငွေဆောင်လာမှဖြစ်မယ်။ သူတို့ စီးပွားက ဒီခရီးသွားကိုပဲ အဓိကထားသလားတော့မသိပါ။ စားသောက်ဆိုင်တိုင်းက မန်နျူးလဲ ဆင်တူသလို၊ ဈေးတွေကလဲ မတိမ်းမယိမ်းပါပဲ။ ရှေ့မှာပြောခဲ့သလို ဟော်တယ်နဲ့ယှဉ်ရင် ၂၀၀၀လောက် သက်သာတာပဲရှိတယ်။
ပျံ့သင်းစားသောက်ဆိုင်
ဒီတော့ ကျွန်မကြိုက်တဲ့ ဆိုင်အပြင်အဆင်မျိုးဖြစ်တဲ့ လင်းလင်ထင်းထင်းလဲဖြစ်၊ ဝရံတာလေးလဲရှိတဲ့ ပျံ့သင်းဆိုတဲ့ဆိုင်မှာ အပေါ်ထပ် ဝရံတာနားထိုင်စားဖြစ်တယ်။ ကျွန်မတို့ စားတဲ့အချိန်က နည်းနည်းစောသေးတော့ ဆိုင်ထဲမှာ တခြား ဘယ်စားနေသူမှမရှိဘူး။ မန်နျူးတွေဘာတွေနဲ့ သပ်သပ်ရပ်ရပ်လဲရှိပါတယ်။ အစားအသောက်ရတာလဲ အတန်အသင့်မြန်ပါတယ်။ အပေါ်ထပ်ဆိုတော့ ကျွန်မတို့ကို လိုအပ်တာလုပ်ပေးဖို့ ထိုင်စောင့်နေတဲ့ ကောင်မလေးတစ်ယောက်ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘေးခုံမှာ ကိုယ်စားနေတုန်း မှိုင်မှိုင်တွေတွေနဲ့ ငုတ်တုတ်လာထိုင်နေတော့ စားရတာ မလွတ်လပ်သလိုဖြစ်တယ်။ သူတို့ တီဗွီကြည့်နေတာ မကြည့်ရတော့လို့ပဲ မှိုင်နေသလိုလို။ အမှန်တော့ ခပ်လှမ်းလှမ်း ခေါ်ရင် ကြားလောက်တဲ့ နေရာနားလောက်မှာ နေရင် ပိုအဆင်ပြေမယ်။ သူ့ အလဘ သလဘ ပြောရင်း မဲပေးလားလို့မေးတော့ သူဘာမှ မသိတဲ့ပုံစံ။ စိတ်လဲ ဝင်စားတဲ့ပုံမပေါ်တာနဲ့ ဆက်မပြောဖြစ်တော့ဘူး။ ကိုယ့်ကို ဘာထပ်မှာမလဲဆိုတာပဲ စောင့်နေတဲ့ပုံ။ ကိုယ်လဲ မမှာနိုင်တော့ဘူး ၂ယောက်တည်းနဲ့ မှာထားတာတွေတောင် မနည်းကုန်အောင် စားရမှာ။
ကန်စွန်းရွက်မှိုကြော်
မြန်မာပြည်က ကောက်ရိုးမှိုစစ်စစ်လေးတွေ စားချင်လို့မှာပါတယ်။ သူတို့က နိုင်ငံခြား သံဗူးတွေထဲက မှိုမျိုးနဲ့ ကြော်တယ်။ အဲ့လို သံဗူးတွေက မလပ်ဆပ်ဘူးဆိုတာ သူတို့ မသိဘူး။ နိုင်ငံခြားကလာလို့ ပိုကောင်းတယ်ထင်ကြတယ်။ (ကိုယ်လဲ ငယ်ငယ်က အဲလိုထင်ခဲ့ပါတယ်)။ နိုင်ငံခြားကလာလို့ ပိုလဲ ဈေးကြီးတယ်။ အမှန်တော့ အရသာလဲ ပိုညံ့တယ် ပိုလဲ မလပ်ဆပ်ဘူးဆိုတာ သိသင့်တယ်။ အဲ့ဒါတွေကြောင့် ကန်စွန်းရွက်မှိုကြော်က ၂၀၀၀လား၊ ၃၀၀၀လား မသိဘူးကျနေတာ။
Mr.Right ရဲ့ ကမ်းခြေလာချင်တဲ့ Ultimate Goal က ဂဏန်းဟင်းကောင်းကောင်း ဈေးချိုချိုစားချင်တာကြောင့်ပဲ။ ဇန်နဝါရီချောင်းသာသွားတုန်းက သီရိဟော်တယ်မှာ ဂဏန်းမဆလာတစ်ပွဲ ၆၀၀၀ ကျတယ်။ ဂဏန်းကြီးတွေက ကောင်းမှကောင်း ၂ယောက် ကုန်အောင် မနည်းစားရတယ်။ ရွာထဲက အသည်တွေဆို ဘယ်လောက် ဈေးချိုမလဲတော့ မသိဘူး။ ခု ငွေဆောင်က ဂဏန်းမဆလာကိုလဲ တော်တော် မျှော်လင့်ခဲ့တယ်။
တစ်ပွဲမှာ ၄ကောင်ပါတယ်လို့ပြောတယ်။ ဒါပေမဲ့ အကောင်လေးတွေက သေးတယ်ဆိုရမယ်။ အရသာက မဆလာကို ကြိုက်လို့ မှာတယ်ဆိုရင်တော့ အတော် စိတ်ပျက်မယ်။ မဆလာအရသာ လုံးဝမရဘူး။ ရိုးရိုး ကြက်သွန်နီနဲ့ ဆီသက်ထားတဲ့ ဂဏန်းအချိုချက် ဟင်းဆို ပိုမှန်မယ်။ ဒါပေမဲ့ အရသာကတော့ ကောင်းပါတယ်။ မှာလိုက်တဲ့ ဟင်းနာမည်နဲ့ လာချတဲ့ ဟင်း အရသာ မကိုက်တာပဲရှိမယ်။ ငွေဆောင်မှာကျတော့ အဲ့ဒိ ဂဏန်းဟင်းက ဟော်တယ်မဟုတ်ပဲ ရိုးရိုးစားသောက်ဆိုင်မှာစားတာတောင် ၈၀၀၀ ကျပ်ပေးရတယ်။
ကျောက်ပွင့်သုတ်
ထွေထွေထူးထူးပြောစရာမရှိပါဘူး။ အိမ်မှာ သုတ်တဲ့အတိုင်း စားကောင်းပါတယ်။ သူတို့ကို ဘယ်အသုတ် recommend လဲမေးတော့ ကျောက်ပွင့်သုတ်လို့ပြောလို့ အဲဒါပဲ မှာလိုက်တာ။ ဒါပေမဲ့ ထူးခြားပြီးကောင်းမနေပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ နိုင်ငံခြားသားတော်တော်များများက ကျောက်ပွင့်သုတ်ကြိုက်ကြတယ်လို့ သိရတယ်။ ကိုယ်ကတော့ စားနေကျဖြစ်နေတာကိုး။ ပြီးတော့ စင်္ကာပူမှာ ကျောက်ပွင့်က မြန်မာပြည်ထက် ဈေးချိုတယ်။ မြန်မာပြည်မှာ ကျောက်ပွင့်သုတ်က ဈေးကြီးတယ်။ ဘယ်လောက်ပေးခဲ့ရလဲတော့ မေ့သွားပြီ။ မှာမိတာကိုက ကိုယ့်ရဲ့ ရွေးချယ်မှု သိပ်မကောင်းဖြစ်သွားတာ။
ပြီးတော့ ဟင်းချိုနဲ့ ငါးပိရေ တို့စရာအသီးအရွက်တွေ လာချပေးပါတယ်။ ဒါကုန်အောင်တောင် ထမင်းလျော့ပြီး ဟင်းတွေချည်းဦးစားပေးစားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မတို့ စားနေတုန်း နိုင်ငံခြားသား ၂ယောက်တက်လာတယ်။ မန်နျူးက ဈေးတွေကြည့်ပြီးတော့ပဲလားမသိဘူး ပြန်ဆင်းသွားတယ်။ နောက်ထပ် နိုင်ငံခြားသား ၂ယောက်တက်လာတယ်။ ဘီယာလေးနဲ့ အာလူးကြော်လေးမှာစားတာတွေ့တယ်။ ဝရံတာလေးနဲ့ ဆိုတော့ ဆိုင်က ထိုင်ချင်စရာကောင်းအောင် တမျိုးဆွဲဆောင်နေတာကိုး။
Garden Breeze Restaurent
ဒုတိယနေ့ညမှာ Garden Breeze Restaurent မှာ စားဖြစ်တယ်။ သူက ဟိုတယ်တွေဘက်ကလမ်းက ထွက်လာတာနဲ့ မြို့ထဲဘက်မဟုတ်ပဲ ညာဘက်ကို နည်းနည်းလေးကွေ့လိုက်တာနဲ့ တွေ့ရလိမ့်မယ်။ သူ့တစ်ဆိုင်တည်း သီးသန့်လိုဖြစ်နေတာ။ ဆိုင်လေးက ကြည့်တာနဲ့ထိုင်ချင်စရာလေး။ နိုင်ငံခြားသားတွေလဲ သဘောကျလို့ လာထိုင်ကြတယ်ထင်တယ်။ ဒါ့အပြင် ဆိုင်ရှင်ကိုယ်တိုင်က ကြီးကြီးကျပ်ကျပ်ရှိတယ်။ နိုင်ငံခြားသား ဧည့်သည်တွေကိုရော ကိုယ့်လို မြန်မာဧည့်သည်တွေကိုရော မခွဲမခြားပဲ လိုက်စကားပြော ဧည့်ခံတယ်။ လိုအပ်တာတွေကို သူ့အလုပ်သမားတွေကို ခိုင်းတယ်။ ဝန်ဆောင်မှုဆိုတဲ့ အဲ့လိုဖြစ်နေရမယ်။ ပိုင်ရှင်ကိုယ်တိုင် ကြိုးစားမှလဲ အလုပ်သမားဆိုတာမျိုးက နောက်ကလိုက်လုပ်မှာ။ ကျွန်မတို့ဆို ငါးကောင်လုံးကင်မှာတယ် အချဉ်မချပေးဘူး။ အချဉ်ရှိမရှိ ကျွန်မတို့က ဘယ်လိုသိမလဲနော်။ ဆိုင်ရှင်က လာကြည့်ပြီး အလုပ်သမားတွေကို အချဉ် ၂မျိုးချခိုင်းတယ်။ အချဉ်လေးနဲ့ စားတော့ တော်တော် အရသာရှိတယ်။ ငါးကင်ကို မမှာခင် အကောင်အကြီးအသေး သူတို့လာပြပြီး ဈေးပြောတယ်။ ကိုယ်ကျေနပ်မှ ကင်တာ။ ၅ထောင်၊ ၆ထောင်၊ ၇ထောင်တန်ရှိတယ်လို့ မန်နျူးမှာရေးထားပေမဲ့ တကယ်တန်းလာပြတော့ ၆ထောင်တန် နဲ့ အထက် ပဲရှိလို့ အဲ့ဒါပဲ စားခဲ့တယ်။
အဲ့ဒိဆိုင်မှာတော့ ဂဏန်းထပ်မစားဖြစ်တော့ဘူး။ Mr. Right အကြိုက် ဝက်ကုန်းဘောင်နဲ့ ကန်စွန်းရွက်ကြော်ပဲ ထပ်မှာဖြစ်တယ်။ Mr.Right က ကန်စွန်းရွက်ကြော်ကြိုက်တော့ ကိုယ်က ဘာဖြစ်ဖြစ် စာကောင်းတဲ့သူဆိုတော့ ကန်စွန်းရွက်ကြော်ပဲမှာဖြစ်တာ။ ဒီတစ်ခါတော့ မှိုမပါတော့ဘူး။ အပြန် လဖက်သုတ် ညဘက် Balcony မှာစားရအောင် ဝယ်လာလိုက်တယ်။ လဘက်သုတ် တစ်ပွဲ ၁၅၀၀ ကျပ်။ ဟိုး မြို့ထဲဘက်ကို ဝင်ပြီး မြေကြီးလမ်းဖြစ်တဲ့အထိ တော်တော်လေးစက်ဘီးနင်းသွားတဲ့ ဆိုင်မှာတော့ လဘက်သုတ်တစ်ပွဲ ၁၀၀၀ လို့ပြောတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပြန်မနင်းနိုင်တော့ဘူး။
Garden Breeze ရဲ့ ဈေးကလဲ တခြားဆိုင်တွေနဲ့ မတိမ်းမယိမ်းလောက်ပဲ ရှိပါတယ်။ Garden Breeze ဆိုင်လေးကိုတော့ ဆိုင်အပြင်အဆင်အတွက်ရော၊ ဆိုင်ရှင်ရဲ့ ဝန်ဆောင်မှုအတွက်ရော အမှတ်ပိုပေးထားတယ်။ အစားအသောက်နဲ့ ဈေးနှုန်းကတော့ သူများတွေနဲ့ တူတူလောက်ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ပျမ်းမျှချလိုက်ရင်တော့ ဒီဆိုင်လေးက အသာရသွားတာပေါ့။ Recommended နော်။
အပြန်ကားလက်မှတ်ကို ဟော်တယ်ကိုပဲ ဖြတ်ခိုင်းလိုက်တယ်။ အစက ၃ညအိပ်မလို့ ၂ယောက်တည်း ဘာမှ လုပ်စရာမရှိ ပျင်းလာတာနဲ့ ၂ညပဲ အိပ်ဖြစ်တယ်။ ရန်ကုန်မှာမှ ကိုယ်လုပ်ချင်တာတွေ စားချင်တာတွေ ရှိသေးတယ်လေ။ ကိုယ်က မနက် ၁၀နာရီထွက်တဲ့ကားကို ယူမယ်ပြောတော့ “ကံထူးအောင်” တစ်ကားပဲ အဲ့အချိန်ထွက်တာတဲ့။ ရွာထဲက ကားဂိတ်မှာ သွားစီးရမယ်တဲ့။ အပြန်ကားလက်မှတ်က တစ်ယောက်ကို ၅ထောင်ကျပ် ကျတယ်။ (အသွားတုန်းက ၅ထောင့်၅ရာဆိုတာ ဟို ကလိမ် လင်မယားပိုယူတာထင်တာပဲ) ဘေးချင်းကပ်လဲ ရတယ်။ ကားဂိတ်ကိုလဲ ဆိုင်ကယ်နဲ့ တစ်ယောက် ၁၀၀၀ ပေးပြီး သွားလိုက်တယ်။ ဟိုရောက်တော့ အလွန်မှ ကံဆုံတဲ့ နန်းကြီးသုတ် ဘိုကြီးနဲ့ ပြန်တွေ့တယ်။ အပြန်မှာ ကျွန်မက ဘောင်းဘီနဲ့ မိတ်ကပ်နည်းနည်းလိမ်းထားတော့ အလာတုန်းကပုံနဲ့ မတူတော့ သူမမှတ်မိဘူး။ ကျွန်မက စကားစမြည်စပြောတော့မှ သူက ဂျာမနီက ပန်းချီဆရာတဲ့။ မြန်မာပြည်ကို ပထမဆုံးရောက်ဖူးတုန်းက ၂၀၀၇ ရွှေဝါရောင်တော်လှန်ရေးဖြစ်တဲ့အချိန်တဲ့။ သူကတော့ အဲ့အချိန်တုန်းက ပုဂံမှာပါ။ ခုလဲ ပန်းချီပြပွဲအတွက်လာရင်းနဲ့ လျှောက်သွားနေတာတဲ့။ မြန်မာပြည်အကြောင်းကို ဘယ်ကကြားဖူးပြီးရောက်လာတာလဲဆိုတော့ သူက ဗီယက်နမ်မှာ အခြေဆိုက်တဲ့ ပန်းချီဆရာတဲ့။ အရှေ့တောင် အာရှနိုင်ငံတွေကို လည်ဖြစ်တယ်တဲ့။ ငွေဆောင်မှာ ဘယ်မှာတည်းလဲဆိုတော့ ကားဂိတ်ရှေ့က တိုက်တစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြတယ်။ ဟော်တယ်ရယ်၊ တည်းခိုခန်းရယ်တော့ ဘာမှ မရေးထားဘူး။ အဲ့ဒါက ပင်လယ်မြင်ရလားလို့ မေးတော့ မမြင်ရဘူးတဲ့။ တစ်ည ဒေါ်လာ ၃၀ ပေးရတယ်တဲ့ (အကြမ်းပျင်းတွက်ရင် ၃သောင်းဝန်းကျင်ပေးရတာပေါ့)။ သူက ပုသိမ်ကို သွားမလို့တဲ့။ သူ ပုသိမ်ပြောတာ ကျွန်မ နားမလည်လို့ သူ့လမ်းညွှန်စာအုပ်မှာ ရေးထားတာကို ပြတယ်။ သူလဲ ဂျာမန်ဆိုတော့ အင်္ဂလိပ်အရမ်းမကောင်းပါဘူး။ ဂျာမန် မလေး ၂ယောက် ကား ဂိတ်မှာ အထုတ်လာထားပြီး မြေပုံ ပြုတ်ကျ ကျန်ခဲ့လို့ သူက ကောက်ထားပြီး သူတို့က ဂျာမန်တွေတဲ့။ သူပဲ အဲ့မြေပုံပြန်ပေးလိုက်မယ်တဲ့။ မြေပုံက ဂျာမန်လိုရေးထားတယ်။
ကားစီးရင်း လမ်းမှာ လူတင်လိုက် ချလိုက် နဲ့ အပေါ့သွားဖို့တော့ မရပ်ပေးပါဘူး။ ပုသိမ် အဝေးပြေးဂိတ်ရောက်တော့ ကားသမားက “ပုသိမ်။ ပုသိမ်ရောက်ပြီ။ ဆင်းထားကြ” ဆိုပြီး ကွမ်းရောတဲ့ လေသံနဲ့ မြန်မာလိုပြောတယ်။ နန်းကြီးသုတ် ဘိုကြီးနဲ့ ကျွန်မ မျက်လုံးချင်းဆုံသွားတော့ ကျွန်မက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တော့မှ သူလဲ အထုတ်ဆွဲပြီး ဆင်းသွားတယ်။
ရန်ကုန်ရောက်တော့လဲ လှိုင်သာယာကားဂိတ်မှာပဲ ရပ်တယ်။ မြို့ထဲကို ကားပြန်ငှားတာ ၈၀၀၀ ကျတယ်။ ငွေဆောင်-ရန်ကုန် ၅နာရီမောင်းတာတောင် ၁၀၀၀၀။ အင်း တိုက်စီနဲ့ အဝေးပြေးကားတော့ ကွာတာပေါ့လေ။ အဲအဝေးပြေးဂိတ်ကနေ မြို့ထဲကို အရောက်သွားရတဲ့လမ်းကမှ ဖင်တညောင်းကြာတယ်ထင်ရတာ။ ကားတွေက ပိတ်တာ သောက်သောက်လဲပဲ။ မရောက်နိုင်ဘူး။ ညနေ ၆ခွဲ ၇ နာရီလောက်မှ ရန်ကုန်က ကျွန်မတို့တည်းတဲ့ ရွှေဘုံသာအလယ်လမ်းထိပ်က Sunflower Hotel ကို ပြန်ရောက်တော့တယ်။ ငွေဆောင်ကလဲ ပြန်ရောက်ရော ၂ယောက်သားလဲ ရန်ကုန်ရောက်ကတည်းက မနားလို့ထင်တယ်။ နှာစေးချောင်းဆိုးတွေဖြစ်ပြီး ဖျားချင်သလိုစဖြစ်တာ စင်္ကာပူအထိ (ခုရေးနေတဲ့အချိန်ထိ) မပျောက်တော့ဘူး။ မြန်မာပြန် လက်ဆောင်ပေါ့။ ဒီလိုနဲ့ပဲ ငွေဆောင်ခရီးစဉ် အဆုံးသတ်…
Posted by mabaydar at 5:02 PM 3 comments :
Labels: Myanmar Trip , ခရီးသြားမွတ္တမ္း
Older Posts Home
Subscribe to: Posts ( Atom )
မြန်မာစံတော်ချိန်
ကြိုဆိုပါတယ်ရှင်
ယနေ့ရောက်လာ မိတ်သဟာ ချမ်းသာကိုယ်စိတ်မြဲပါစေ
Search This Blog
About the Blogger
One of the pioneer Myanmar Blogger since 2006. Have written mostly about Movie & dramas review & recommendation, Travel review with videos and photos & others personal experience about life in Singapore. So if you are interested in Dramas and Movies, or Travelling, Let's talk about them here with me... :D
သတိပြုရန်...
ဤဘလော့သည် မဗေဒါ၏ ဝါသနာအရ ရေးသားသော ဘလော့ဖြစ်ပြီး... မဗေဒါ စိတ်ဝင်စားသော အကြောင်းများ... မဗေဒါ၏ ထင်မြင်ချက်များ... မဗေဒါ၏ ကိုယ်ပိုင်အတွေ့အကြုံများ... ကိုယ်ပိုင် ခရီးသွားမှတ်တမ်းများ ကို ရေးသားထားသောနေရာဖြစ်သဖြင့်...
လာရောက်သူများအနေဖြင့် သင့်အတွက် စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်း လျှင်သော်လည်းကောင်း... သင့် အတွက် အကျိုးရှိမည်ထင်လျှင်သော်လည်းကောင်း ဖတ်ရှူနိုင်ပါတယ်... ထိုသို့မထင်လျှင် မဖတ်လျှင်သော်လည်းကောင်း... နောင်လာချင်စိတ်ပါမရှိလောက်အောင် အသုံမကျဟုထင်လျှင်သော်လည်းကောင်း လွတ်လပ်စွာ ထွက်ခွာသွားနိုင်ပါတယ်...
အမြင်ကွဲလွဲလျှင်သော်လည်းကောင်း.. မဗေဒါပေးထားသော သတင်းများမှားယွင်းလျှင်သော်လည်းကောင်း ကောင်းမွန်စွာ ဆွေးနွေးအကြံပြုနိုင်ပါတယ်...
တက်တက်စင်အောင် မှားနေသောစာလုံးပေါင်းများမှအပ ကျန်တာများကို နားလည်စွာ သည်းခံဖတ်ရှုပေးစေလိုပါတယ်... ပြင်ဆင်ပေးလိုလျှင် မှားနေသောစာလုံးပေါင်းနှင့် အမှန်ကို ပြင်ဆင်ပေးကြပါ... အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်....
စိတ္၀င္စားတာေတြ႔ရင္
နှုတ်ဆက်သွားပါအုံး..
This work is licenced under a Creative Commons Licence.
Blog Archive
▼  2017 ( 1 )
▼  February ( 1 )
Goblin - Drama Review
►  2016 ( 20 )
►  September ( 2 )
►  August ( 1 )
►  July ( 2 )
►  June ( 2 )
►  May ( 1 )
►  April ( 1 )
►  March ( 5 )
►  February ( 3 )
►  January ( 3 )
►  2015 ( 39 )
►  December ( 2 )
►  November ( 1 )
►  October ( 3 )
►  September ( 3 )
►  August ( 5 )
►  July ( 2 )
►  June ( 1 )
►  May ( 3 )
►  April ( 5 )
►  March ( 7 )
►  February ( 4 )
►  January ( 3 )
►  2014 ( 25 )
►  December ( 2 )
►  October ( 1 )
►  September ( 4 )
►  August ( 4 )
►  July ( 4 )
►  June ( 2 )
►  May ( 1 )
►  April ( 2 )
►  February ( 4 )
►  January ( 1 )
►  2013 ( 31 )
►  November ( 4 )
►  October ( 2 )
►  September ( 4 )
►  August ( 2 )
►  July ( 2 )
►  June ( 2 )
►  May ( 4 )
►  April ( 2 )
►  March ( 6 )
►  February ( 1 )
►  January ( 2 )
►  2012 ( 37 )
►  December ( 1 )
►  November ( 3 )
►  October ( 1 )
►  September ( 1 )
►  August ( 2 )
►  July ( 3 )
►  June ( 2 )
►  May ( 2 )
►  April ( 7 )
►  March ( 3 )
►  February ( 6 )
►  January ( 6 )
►  2011 ( 39 )
►  December ( 5 )
►  November ( 6 )
►  October ( 8 )
►  September ( 1 )
►  August ( 1 )
►  July ( 1 )
►  June ( 3 )
►  May ( 2 )
►  April ( 5 )
►  March ( 1 )
►  February ( 4 )
►  January ( 2 )
►  2010 ( 85 )
►  December ( 11 )
►  November ( 10 )
►  October ( 4 )
►  September ( 5 )
►  August ( 5 )
►  July ( 8 )
►  June ( 8 )
►  May ( 13 )
►  April ( 8 )
►  March ( 6 )
►  February ( 7 )
►  2009 ( 55 )
►  December ( 1 )
►  November ( 6 )
►  October ( 4 )
►  September ( 2 )
►  August ( 3 )
►  July ( 5 )
►  June ( 5 )
►  May ( 2 )
►  April ( 8 )
►  March ( 7 )
►  February ( 6 )
►  January ( 6 )
►  2008 ( 71 )
►  December ( 13 )
►  November ( 7 )
►  October ( 10 )
►  September ( 9 )
►  August ( 4 )
►  July ( 3 )
►  June ( 4 )
►  May ( 8 )
►  April ( 4 )
►  March ( 4 )
►  February ( 2 )
►  January ( 3 )
►  2007 ( 16 )
►  December ( 3 )
►  November ( 12 )
►  September ( 1 )
►  2006 ( 1 )
►  November ( 1 )
ရုပ်ရှင်တွေအကြောင်း အပြန်အလှန်ပြောကြမယ်လေ..
ကွန်မန့်ပေးချင်ရက် မြန်မာလိုမရိုက်တတ်ဟုပြောသောသူများအတွက်
မြန်မာဖောင့်မရှိတဲ့ ဘယ်ကပဲဖြစ်ဖြစ်.. မြန်မာဖောင့်လက်ကွက်မသိရင်ပဲဖြစ်ဖြစ်.. ဒီနေရာမှာ.. ဘားကလစ်.. မောက်စ်ကလစ်နှိပ်ရိုက်ရိုက်.. သွားကြည့်လိုက်သိမယ်.. အဲဒိမှာ မြန်မာလိုရိုက်လို့ရ၏
Gmail အကောင့်ရှိရင် Join ပေးပါနော်...
Subscribe To
All Comments
All Comments
Subscribe Now: To မဗေဒါရဲ့ ဗေဒါလမ်း
Subscribe to မဗေဒါရဲ့ ဗေဒါလမ်း
လက်တလော ကိုရီးယားတွင်ပြနေသော ဇာတ်လမ်းတွဲများ
CURRENTLY AIRING
Monday-Tuesday
Moonlight Drawn By Clouds (KBS)
Woman With a Suitcase (MBC)
Moon Lovers: Scarlet Heart Ryeo (SBS)
Drinking Solo (tvN)
Wednesday-Thursday
On the Way to the Airport (KBS)
Shopping King Louis (MBC)
Jealousy Incarnate (SBS)
Laurel Tree Tailors (KBS)
Blow Breeze (MBC)
Flower in Prison (MBC)
Our Gap-soon (SBS)
Second to Last Love (SBS)
Fantastic (JTBC)
The K2 (tvN)
၀တၳဳတို ( 7 )
Activities ( 48 )
Australia ( 8 )
Celebrities ( 60 )
Drama ( 39 )
Europe ( 2 )
General ( 42 )
Greece ( 3 )
Humour ( 7 )
Knowledge ( 21 )
Korea Trip ( 9 )
Malacca ( 1 )
Malaysia ( 2 )
movie review ( 13 )
My Honeymoon ( 16 )
Myanmar Trip ( 3 )
nail art ( 3 )
New Zealand ( 16 )
Our Wedding ( 6 )
Phuket ( 5 )
Secret Garden ( 5 )
Singapore ( 2 )
Star in town ( 5 )
Trash ( 4 )
Travel Fashion ( 1 )
Travel Tips ( 4 )
Video ( 42 )
Wedding Tips ( 1 )
ကဗ်ာမက် စာမက် ( 2 )
ကိုရီးယား-ရွန္ဟိုင္းခရီးစဥ္ ( 16 )
ခရီးသြားမွတ္တမ္း ( 81 )
ဂ်ပန္ခရီးစဥ္ ( 10 )
စကာၤပူေရာက္အလြဲမ်ား ( 15 )
ဓာတ္ပံု ( 12 )
မင္းသမီး ( 8 )
မင္းသား ( 23 )
မုန္တိုင္း ( 15 )
ျဖစ္ရပ္ဆန္း ( 1 )
ျမန္မာ ( 3 )
ရုပ္ရွင္ ( 19 )
သူငယ္ခ်င္းမ်ား ( 19 )
အခန္းဆက္ ၀တၱဳ ( 10 )
ေဆာင္းပါး ( 5 )
ေဗဒါ့အေၾကာင္း ( 55 )
ေဝဖန္ေရး ( 42 )
ေဟာင္ေကာင္ခရီးစဥ္ ( 9 )
There was an error in this gadget
My favorite couple on screen
Secret Garden (k-Drama)
Another home on Net
Follow by Email
Feedjit Live Blog Stats
Contributors
www.mabaydar.blogspot.com. Theme images by kickers. Powered by Blogger.