my my my en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en my my my my my my my my my my en fr fr fr fr fr my my my my my my my my my en my en en my en en en en en sv en en en en en en my my my my my my my my my my my my my my my en my my my my my my my my my my my my my en my en en my my my my my my my my my my en my my my en en my en en en en en en en eo en en en en my my my my my my my my my en my en my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my en my en my my en it en en en en my my my en it en en en en my my my my my my en it en en en en my my my my my my my my en my en en it my my my my en my my my my my my my my my my my en en en en en my my my my my my en my en my my my my en it en en en en my my my my my en it en fr fr my my my my my nl en it en en fr my my my my my en my fr my en it en en en my my my my my en my en en en en en en en en en en en en en en en en my my my my my my my my my my my my my my my my en my my my en my en en my my my en en en my my my my my my my en en de en en de de de de en de de de en en de cs de en de de de en de de de en en de cs en de de de en de de en en de de en de de de en de de de en en de cs de en de de de en de de de en en de cs de en de de en en de de de en en de da de en de de en en de de de en de cs de en de de de en de de de en en de da de en de de de en de de de en en de cs de de de de my my my my en en en en en en en my my my en en en en en en en en en en en en en en en en fr sv fr my en en en en de en en en en en en en en en en en de en en en en en en en en de de en en en en my my my my my my my my my my en de my my my my my de de my en en en en en en en en my en
Showing posts with label ေဝဖန္ေရး. Show all posts
ဇာတ်ကားအမည် - Goblin (aka) Guardian: The lonely and Great god
Genre - Romance, Fantasy, Drama
Written by - Kim Eun Sook
Directed by - Lee Eung-bok, Kwon Hyuk-chan, Yoon Jong-ho
Country of origin - South Korea
No. of episodes - 16
Original release - December 2, 2016 – January 21, 2017
အသက် ၉၃၉ နှစ်ရှိပြီဖြစ်တဲ့ တန်ခိုးရှင်(Goblin) ကင်မ်ရှင်း (Gong Yoo) ဟာ တကယ်တော့ သူရဲ့ သတို့သမီးကိုု လိုက်လံရှာဖွေစောင့်စားနေခဲ့တာပါ။ ဘာဖြစ်လိုု့လဲဆိုုတော့ အဲ့ဒိသတိုု့သမီးကိုတွေ့မှ သူ့ရဲ့ ရင်ဘတ်မှာ စိုက်နေတဲ့ ကြိမ်စာသင့်ဓားကို ထုတ်ခိုင်းြပီး သူ့ရဲ့ ပျင်းစရာ အထီးကျန်စရာကောင်းတဲ့ မသေနိုင်တဲ့ ဘဝကြီးကို အဆုံးသတ်နိုင်မှာမို့ပါပဲ။ သူနဲ့အတူနေထိုုင်သူကတော့ လူတွေသေရင် ဝိဉာဉ်ကိုု အတိတ်မေ့ဆေးတိုုက်ပြီး ဘဝတစ်ပါကိုုပြောင်းစေတဲ့ အလုုပ်ကိုုလုုပ်ကိုုင်တဲ့ သေမင်း (Lee Dong Wook) ပဲဖြစ်တယ်။ သူတိုု့ ၂ယောက်လုံုးဟာ ဟိုုးအရင်ဘဝက သူတိုု့ကျူးလွန်ခဲ့တဲ့ ပြုခဲ့တဲ့ ကောင်းမှု ဆိုးမှုတွေကြောင့် ခုလို ဘဝတွေကို မိုုးနတ်မင်းက အပြစ်ပေးတဲ့အနေနဲ့ ပေးထားခြင်းခံရတာဖြစ်တယ်။ အထက်တန်းကျောင်းသူလေး Ji Eun Tak (Kim Go Eun) ဟာ သူ့အမေဆုံုးပြီး ငယ်ငယ်ကတည်းက နှိပ်စက်တဲ့ အဒေါ်မိသားစုုနဲ့ နေရပေမဲ့ သူ့ဘဝကိုု အကောင်းဆုံုးနေထိုုင်တယ်။ သူ့ရဲ့ ထူးခြားချက်က သရဲတွေကိုု မြင်နုုိင်တာပဲ။ သူဟာ Goblin နဲ့ ဆုံုးစည်းပြီးနောက်ပိုုင်း Goblin ကို ချစ်ြမတ်နိုး ခဲ့တယ်။ တကယ်တော့ သူဟာလဲ Goblin လိုက်ရှာနေတဲ့ သတိုု့သမီးပဲဖြစ်တယ်။ Kim Sun (Yoo In Na) ကတော့ ကြက်ကြော်ဆိုင်ပိုင်ရှင်ဖြစ်ပြီး Eun Tak ရဲ့ အလုပ်ရှင်ဖြစ်တယ်။ သူနဲ့ သေမင်းဟာ ကံအကြောင်းဆုံုလိုု့ တွေ့ခဲ့ကြပြီး မြင်မြင်ချင်းချစ်မိသွားကြတယ်။
Goblin ရဲ့ မသေနုုိင်တဲ့ ဘဝကြီးကိုု အဆုံုးသတ်ပေးရမဲ့ သတိုု့သမီးတိုု့ စုံုတွဲ (တနည်းအားဖြင့်) သေကွဲကွဲမဲ့ စုံုတွဲနဲ့ မတူညီတဲ့ ဘဝတွေဖြစ်တဲ့ ကြက်ကြော်ဆိုင်ပိုင်ရှင်မလေးနဲ့ သေမင်းတိုု့ရဲ့ ချစ်ဇာတ်လမ်းက ဘယ်လိုုဇာတ်သိမ်းမလဲ။ ဘယ်လိုု ဘဝ ဘဝက ရှေးရေစက်တွေကြောင့် ခုုလိုုမျိုး စုံုတွေ့ကြရတာလဲ ဆိုုတာစိတ်ဝင်စားရင် ကြည့်လိုုက်နော်။
ဒီဇာတ်ကားကိုု ပါဝင်တဲ့ ဇာတ်ဆောင်တွေနဲ့ သူတိုု့ရဲ့ သရုုပ်ဆောင်မှု၊ ဖက်ရှင် အတွက် ၁ မှတ်။
လှပတဲ့ ရိုုက်ချက်တွေနဲ့ ကာလာ အရည်အသွေးကောင်းတဲ့ တင်ဆက်မှု အတွက် ၁မှတ်။
အပေါ်မှာ ပြောခဲ့သလိုုပဲ ဒီကားကိုု အဆုံုးထိကြည့်ဖြစ်ဖိုု့ စွဲဆောင်ခဲ့တာကတော့ ဇာတ်လမ်းက ဒီလောက်မဟုုတ်ပေမဲ့ ကျန်တာတွေကြောင့် တစ်ပတ်တစ်ပတ် ဆက်ကြည့်ချင်စိတ်ဖြစ်ခဲ့တာပါ။ rating ကိုု ၅မှတ်လုုပ်ထားလိုု့ ဇာတ်လမ်းအတွက် တစ်မှတ်မှ မရသလိုုဖြစ်နေပေမဲ့ ဇာတ်လမ်းထဲက ကောင်းတာလေးတွေလဲရှိပါတယ်။ အပေါ်က အမှတ်က အကြမ်းပျင်း သက်သက်ပါ။ ဥပမာ မင်းသား ၂ယောက်ကြားက Friendship and Bromance, မင်းသမီးနဲ့ သေမင်းကြားက ခင်မင်မှု စသဖြင့်ပေါ့။ဇာတ်လမ်းအလည်ပိုင်းမှာ မင်းသားနဲ့ မင်းသမီး အီစီကလီ ကလူအိသိုု့ မြူအိသိုု့ တွန်းလိုုက် ဆွဲလိုုက်လုုပ်နေကြတာကိုု fancy အချစ်ကားကြိုက်တဲ့သူတွေအတွက်တော့ သဘောကျချင်ကျနုုိင်ပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ အဲ့ဒိအခန်းတွေ နည်းနည်လေးလျော့ပြီး (အဓိကက Goblin တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ဆယ်ကျော်သက်ကောင်မလေးကိုု ချစ်လာတာကိုု တော်ရုုံပြရင်လုံုလောက်တယ်ထင်တာပဲ) Goblin နဲ့ သူ့တူကြားက သံယောဇဉ် Development နဲ့ Goblin နဲ့ သူ့ညီမကြားက ကြည့်ရှုသူတွေ ဂရုုဏာရသပေးစေမဲ့ မောင်နှမ သံယောဇဉ်ကိုုလဲ နည်းနည်းပိုုတိုုးပြသင့်တယ်လို့ထင်တယ်။ (အောက်ရောက်မှ မကျေနပ်တာအတိအကျ spoiler alert နဲ့ ရေးမယ်နော်)... ယေဘူယျ ဝေဖန်ရေးအရကတော့ များါများစားစားရေးလိုု့မရဘူး။ အပေါ်မှာပြောခဲ့သလိုုပဲ ဇာတ်လမ်းကိုု ကိုုယ့်အတွက် သိပ်သဘောမကျပေမဲ့ (ဆိုုးဆိုုးရွားရွားမဟုုတ် ကြည့်ပျော်ပါသည်) ကျန်တဲ့ အချက်တွေကတော့ ဒီကားမှာ အတော်လေး အားကောင်းတဲ့အတွက် စိတ်ဝင်စားရင်ကြည့်ဖိုု့တိုုက်တွန်းပါတယ်။
ကြည့်ပြီးသူတွေပဲ ဒီအပိုုင်းကိုု ဆက်ဖတ်မယ်ယူဆတဲ့အတွက် မေးလိုုက်မယ်နော်။ အဆုံုးသတ်ကိုု ဘယ်လိုုထင်သလဲ? မဗေဒါရဲ့ ပေချ့်ပေါ်မှာ မေးလိုုက်တော့ တော်တော်များများရဲ့ ကွန်မန့်တွေက ကိုုယ်နဲ့ တူတူပါပဲ။ ကိုုယ်တစ်ယောက်တည်းမဟုုတ်တာသိရတော့ တော်ပါသေးရဲ့ဆိုုပြီး ကျေနပ်မိတယ်။ Goblin က မသေမရှင်နဲ့ ၉ နှစ်လောက် သဲဂန္တာရထဲ ဒုုက္ဖခံပြီး ဒီလူ့ဘုံုကိုု အုုံုုးဆိုု ကိုုယ်ထင်ပြ ပြန်ရောက်လာတော့ သူ့ရဲ့ ဇာတ်သိမ်းကဘာလဲ? ကောင်မလေးက အချိ်န်တန် အသက်ကြီးပြီး သေသွားမှာ။ သူကတော့ တစ်ယောက်တည်း မသေနုုိင်ပဲ ဘယ်အချိန်ထိ ဆက်ကျန်နေရမှာလဲ? အဲ့ဒါက သူ့အတွက် ပျော်စရာ အဆုံုးသတ်လိုု့ မဗေဒါကတော့ မမြင်ဘူး။ သံသရာ ဝတ်ဆင်းရဲကြီးကနေ ဘယ်တော့မှ မလွတ်ကျွတ်တော့ဘူးပေါ့။ လူတစ်ယောက်သက်တမ်း ၁၀၀ မှာ အရွယ်ရောက်ဖိုု့ ၁၈နှစ် နှုတ်ရင် အလွန်ဆုံုး ၈၂ နှစ်ပေါင်းရရင်တောင်။ သူလိုု့ နှစ်ပေါင်း ၉၀၀ ကျော်နေပြီး ကိုုယ်ချစ်တဲ့သူတွေ သေတာကိုု အကြိမ်ကြိမ်ကြည့်နေရမဲ့ ဒုုက္ခအတွက် ကိုုယ်ကတော့ သူသေသွားတာကမှ တော်သေးတယ်လိုု့ ထင်အုံုးမယ်။ ဒါမှမဟုုတ်လဲ သူပြန်ပေါ်လာတယ်လိုု့ ဇွတ်အတင်းကြီး လုပ်ပြီးမှတော့ သူ့ကိုု Goblin အနေနဲ့ မဟုုတ်ပဲ ရိုုးရိုုးလူသာမာန်အနေနဲ့ပေါ်လာတယ်လိုု့ပဲ လုုပ်လိုုက်ပါတော့လား။ ဒါဆိုု သူတိုု့့၂ယောက်လဲ သေတပန် သက်တဆုံုးပေါင်းရလေသတည်းပေါ့။
ဒီလိုမှ မဟုုတ်လဲ မင်းသမီးကိုုပေးမသေပဲ သူအိုတော့မှပဲ Goblin ရဲ့ ဓားကိုု ဖြုတ်ပြီး အဲ့အချိန်ထိပေါင်းကြပေါ့လိုု့အစကတွေးမိတယ်။ ဒါကိုုတော့ စာရေးဆရာမက မင်းသားဓားကိုု မနှုတ်ရင် မင်းသမီးက သေဘေးနဲ့ အမြဲတွေ့မယ်လိုု့ ပြန်ပိတ်ထားတော့ ထားပါတော့လိုု့ပဲ ပြောတော့မယ်။
ပြီးတော့ အဆုံးမှာ မင်းသမီးကိုု ဇွတ်သေခိုုင်းပြီး နောက်ဘဝမှာပြန်ဆုံုးမယ်ဘာညာဆိုုတဲ့ Concept ကြီးကိုု ကိုုယ်တော့ လက်မခံချင်တာ။ သူတိုု် ့ပြောသလိုု Eun Tak က နောက်ထပ် ၃ ဘဝကျန်သေးတယ်ဆိုုရင် အလွန်ဆုံုးထပ်ပေါင်းရ ၂၄၆နှစ်ပေါ့။ အဲ့၃ဘဝလုံုးလဲကုုန်ရော Goblin ကြီးက တစ်သက်လုံုးအထီးကျန်ပြီပေါ့။ ပြီးတော့ ၃ ဘဝလုံုး မိန်းမအဖြစ်ဝင်စားအုံးမှ။ ယောကျင်္ားအဖြစ်ဝင်စားရင် Brokebark mountain (Gay) ဇာတ်လမ်းတွေ ဆက်ရိုုက်နေရတော့မပေါ့။ အဆုံုးကြီးက ဇွတ်အတင်းပေါင်းပေးပေမဲ့ ရေရှည်အတွက် ဆက် စဉ်းစားတဲ့ ပရိတ်သတ်တွေအတွက်ကတော့ ဘာလားပေါ့။ (Mr.Right ကတောင်ပြောနေသေးတယ် Goblin ၉ နှစ်နေတော့့ ပြန်ပေါ်လာတယ် မင်းသမီးက မမှတ်မိဘူး။ တဖြည်းဖြည်းပြန်မှတ်မိလာတာကိုု နည်းနည်းရှည်ရှည်ပြပြီး ဖြတ်လိုုက်ရင်တောင် တော်အုံုးမယ်တဲ့)။ ခုုဟာက မင်းသမီးက မှတ်မိချင်တော့လဲ ချက်ချင်းကြီးဆိုုတော့ ကိုုယ်က ကြည့်နေရင်းနဲ့တောင် နောက်နေတာလားလိုု့ မေးချင်တယ်။ ကနေဒါက သရဲကလဲ မကျွတ်လွတ်တဲ့အပြင် မင်းသမီးကိုု မှတ်တောင် မှတ်မိနေသေး။
မင်းသမီးကိုု ဇွတ်အတင်း သေခိုုင်းတာနဲ့ ပတ်သတ်ပြီး ကြည့်ရတာ စာရေးဆရာက ပေးချင်တဲ့ မတ်စေ့တွေ အပေးလွန်သွားတယ်ထင်ပါ့။ သူပြချင်တာက တချို့အရာတွေဟာလဲ မိုုးနတ်မင်းရဲ့ ဆန္ဒကုုိ လွန်ဆန်နုုိင်တယ်ဆိုုတဲ့ သဘောမျိုး၊ လူတွေရဲ့ စွန့်လွှတ်အနစ်နာခံမှုနဲ့စတေးတာဟာ မိုုးနတ်မင်းကြိုတင် တွက်ချက်လိုု့မရတဲ့ အရာဆိုုတာကိုု ပြောချင်တာများလား။ (ဒါပေမဲ့လဲ မင်းသမီး အသက် ၆၀၊ ရ၀ လောက်ကျမှ စတေးလိုု့ ရဘူးလားဟင်။ ပြောပြတာပါ)
ဘာပဲပြောပြော သေမင်းနဲ့ သူ့ကောင်မလေးဇာတ်သိမ်းကိုုမှ ကျေနပ်သေးတယ်။ သူတိုု့ ၂ယောက်က နောင်ဘဝမှာ စိတ်သစ်နဲ့ တစ်ယောက်ကိုု တစ်ယောက် မမှတ်မိကြတာကိုုလဲ သဘောကျတယ်။ သူတိုု့က တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက်မှတ်မိရင် ဘယ်လုုိမှ မပေါင်းဖတ်နိုုင်တဲ့ စုံုတွဲကိုုး။ သူတိုု့အတွဲကိုုကြည့်ပြီးတော့ ရှေးရေစက် ကြောင်းကံကြောင့် မြင်မြင်ချင်းပင် ဘာ့ကြောင့်များ ချစ်ချင်တယ်ဆိုုတဲ့ သီချင်းသွားသတိရမိတယ်။ ဒါနဲ့ Lee Dong Wook ဆံပင်ပုံုလေး ပြောင်းသွားပေမဲ့ တစ်မျိုးလေး ချောနေသေးတဲ့ အာဂျီရှီပဲနော်... ခွိ။ ဒီ အာဂျီရှီတွေ ဘာမှ မလုုပ်ပဲ လမ်းလျှောက်တာကိုု slow motion နဲ့ ပြရင်တောင် ကြည့်ကောင်းနေတာ ပြော မပြောချင်ဘူး။
အပေါ်က ဇာတ်ကောင်ပတ်သတ်မှုတွေအကြောင်းနဲ့ပတ်သတ်လိုု့ လိုုတယ်ထင်တာလေးတွေ မမေ့ခင်ရေးရရင်ဖြင့် အဆုံးမှာ Goblin က ကျန်ခဲ့ပြီး သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ကလူတွေက အသက်တွေကြီးကုုန်တာကိုု ပြရာမှာ ကိုုယ်ကြည့်ချင်ဆုံုးက Doek Hwa ပဲ။ Doek Hwa နေရာမှာ သူ့အဖိုုးအနေနဲ့ သရုုပ်ဆောင်ခဲ့တဲ့ အဖိုုးကြီးကိုု ပြန်ထည့်ပြီး သူ့ရဲ့မျိုးဆက် နောက်ထပ် မြေးလေး (Doek Hwa နောက်တစ်ယောက်ထပ်ရောက်နေတာမျိုး) လေး ကြည့်ချင်မိတယ်။ ခုုဟာက CEO ကမှ ပြန်ပါသေးတယ်။ နောက်ပြီး Goblin နဲ့ သူ့ညီမရဲ့ သံယောဇဉ်နဲ့ပတ်သတ်မှုကိုု ပြတာတော့ သိပ်ပေါ့လွန်းတယ်ကိုုထင်တယ်။ ၉ နှစ်နေပြီး ပြန်လာတော့လဲ ဆိုင်ရှေ့ကနေ မမြင့်တမြင်ပဲ လာကြည့်တယ်ပြတာ။ အဆိုုးဆုံုးကတော့ ဇာတ်မြုပ်သွားတဲ့ ညီမ နှစ်ပေါင်းများစွာကြာလိုု့ သေတော့ သေမင်းဆီမှာ ရေနွေးကြမ်းသောက်အပြီး ဘဝတစ်ပါးမကူးခင် အစ်ကိုုနဲ့ နည်းနည်းပါးပါး စကားစမြည်ပြော အဆုံုးသတ်နှုတ်ဆက်တာလေးများ လုုပ်ပါတော့လား။ ခုုတော့ ညီမကိုု သိပ်ချစ်ပါတယ်ဆိုုပြီး ပြတင်းပေါက်ကနေပဲ လှမ်းနှုတ်ဆက်စရာလား။ အဲ့ဒိနေရာတွေမှာ Emotional scene stealer တွေ ထည့်လိုု့ရသေးတယ်လိုု့ ထင်တာပဲ။ (ကိုုယ်ပိုုကြည့်ချင်မိတာကိုု ပြောပါတယ်)။
ပြီးတော့ အဆုံုးသတ်ထိ အကျီင်္အနီနဲ့ Sexy lady ကြီးက ဘာနတ်မှန်း သေချာကိုု မသိတာ။ သူကလဲ Goblin လိုု Guardian ပဲလား။ သူကရောဘာလိုု့ လူတွေကိုု ရွေးပြီး လိုက်စောင့်ရှောက်နေတာလဲ။ သူ့ ဇာတ်ကောင်က မင်းသမီးလုုိအပ်ရင် ကူဖိုု့ထည့်ထားတာက လွဲလိုု့ ဘာမှ ရေရေရာရာ ပတ်သတ်ဆက်နွယ်မှု မရှိသလိုုပဲ။
အဲ့တော့ ဒီဇာတ်လမ်းမှာ အကောင်းဆုံုးပြနုုိင်တာဆိုုရင်တော့ အာဂျီရှီ ၂ယောက်ကြားက Bromance နဲ့ သူတိုု့ရဲ့ အလုုပ်အကိုုင်။ အထူးသဖြင့် Goblin စောင့်ရှောက်ကူညီလိုုက်တဲ့ လူတွေရဲ့ဇာတ်လမ်းနဲ့ ရန်ဖန်ရန်ခါ Grim reaper ရေနွေးကြမ်းတိုုက်တဲ့သူတွေနဲ့သူ့အလုုပ် nature ပေါ့။ နောက်ပြီး မင်းသားတွေရဲ့ စျေးအလွန်ကြီးတဲ့ ဖက်ရှင်စတိုုင် ဂျက်ကက်ကြီးတွေလဲ သဘောကျတယ်။ ဒီလိုု ဂျက်ကက်ကြီးတွေကိုု ဒီလိုု အာဂျီရှီအလန်းဇယားတွေ ဝတ်တော့မှ ဂျက်ကက်တန်ဖိုုးလဲ ပေးရတာ တန်သွားတာပေါ့။ လှတပတ မျက်စိပသာဓရှိ။
ကဲကဲ... ပြောတာတွေလဲ မှတ်မိသလောက်တော့ရေးထားတယ် အချိန်လဲ သိပ်မရှိတော့လိုု့ တော်သေးပြီ။ ပြောချင်တာထပ်ဖြည့်ချင်ရင် ထုံုးစံအတိုုင်း ကွန်မန့်မှာ လာပွားကြနော်။
W - Two Worlds Review
ဇာတ်ကားအမည် - "W – Two Worlds"
Written by - Song Jae-jung (ko)
Directed by - Jung Dae-yoon
Country of origin - South Korea
No. of episodes - 16
Original release - July 20 – September 14, 2016
ကိုရီးယားမှာ အရောင်းရဆုံး ကာတွန်းစာအုပ် “W” ကို ရေးဆွဲနေတဲ့ စာရေးဆရာ Oh Sung-Moo ဟာ W နောက်ဆုံးအပိုင်းကို ရေးဆွဲနေရင်း ထူးခြားစွာ ပျောက်ဆုံးသွားတယ်။ သူ့ရဲ့ သမီးဖြစ်သူ နှလုံးခွဲစိတ်ကုဆရာဝန်မလေး Oh Yeon Joo ဟာ သူ့အဖေပျောက်ကို ရှာဖို့ အခန်းထဲမှာ ရပ်နေစဉ် သူ့အဖေ ကာတွန်းရေးဆွဲနေတဲ့ ကွန်ပြူတာ screen ထဲကနေ သွေးစွန်းနေတဲ့ လက်တဖက်က လှမ်းဆွဲတာကို ခံရပြီးနောက်မှာ သူမဟာ အဆောက်အဦးတစ်ခုရဲ့ ခေါင်မိုးပေါ်ကို မယုံကြည်နိုင်ဖွယ်ရောက်ရှိနေခဲ့တယ်။ သူမ ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိပြုလိုက်မိတဲ့အချိန်မှာတော့ သွေးအိုင်ထဲ လဲကျ သေလုမြောပါး လူငယ်တစ်ယောက်ကိုတွေ့လို့ ကယ်တင်လိုက်တယ်။ သူကယ်တင်လိုက်တဲ့သူဟာ တကယ်တော့ “W” ကာတွန်းရဲ့ အဓိကဇာတ်ဆောင် Kang Chul ဆိုတာကို နောက်မှ သိရှိခဲ့တယ်။ ဒီလိုနဲ့ တကယ့်အပြင်ကမ္ဘာနဲ့ ကာတွန်းကမ္ဘာကြားမှာ ထူးခြားတဲ့ဖြစ်ရပ်တွေနဲ့အတူ Oh Yeon Joo တစ်ယောက် စတင် ကြားညပ်မိတော့တယ်။ သူမရဲ့ ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ အဖေအကြောင်း၊ ကာတွန်းကမ္ဘာက ခေါင်းဆောင်မင်းသားလေး Kang Chul နဲ့ တကယ့်ကမ္ဘာက ဆရာဝန်မလေး Oh Yeon Joo တို့ကြားက ချစ်ဇာတ်လမ်းနဲ့ ကာတွန်းကမ္ဘာက သူ့အဖေဖန်တီးခဲ့တဲ့ လူဆိုးဇာတ်ကောင်တွေကြား ဘယ်လို သည်းထိတ်ရင်ဖို ဆက်မလဲဆိုတာတော့ အပိုင်း ၁၆ ပိုင်းလုံး ထိုင်ကြည့်ပြီး ခံစားချက် ရိုလာကိုစတာကို မိမိဘာသာ စီးကြည့်လိုက်ပါလို့…
Spoiler မပါတဲ့ ဝေဖန်ရေးအပိုင်းနဲ့ ကြည့်ပြီးသူတွေအတွက် ကိုယ့်လို မတင်မကျဖြစ်တာလေးတွေ၊ ဆွေးနွေးချင်တာလေးတွေ ပြောလို့ရအောင် Spoiler ပါတဲ့ ဝေဖန်ရေး အပိုင်း ၂ပိုင်းခွဲရေးရမယ်ထင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ Spoiler ပါတဲ့ ဝေဖန်ရေးမှာတော့ ပိုများလိမ့်မယ်။
ဇာတ်လမ်းရဲ့ အခြေခံဖြစ်တဲ့ Webtoon ကမ္ဘာနဲ့ တကယ့်ကမ္ဘာဆိုတဲ့ Parallel Universe သဘောမျိုးကိုဆောင်တဲ့ concept ကို ပထမဆုံး ရိုက်ပြတဲ့ ကိုရီးယားဇာတ်လမ်းတွဲဖြစ်လို့ ဒီလို အိုင်ဒီယာကို ဖန်တီးတဲ့ စာရေးဆရာနဲ့တကွ ကိုရီးယား ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့သားတွေအားလုံးကို အမှတ်ပေးကိုပေးရမယ်လို့ ထင်တယ်။ ဒီဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်လုံးမှာ ကြည့်ရှုသူ ပရိတ်သတ်တွေက ရှေ့ဘာဆက်ဖြစ်မယ် မှန်းလို့မရတာကိုးက ဒီဇာတ်လမ်းဟာ တစ်ခြားဇာတ်လမ်းတွေနဲ့ မတူတဲ့ အားသာချက်တစ်ခုဆိုတာတော့ လက်ခံသင့်တယ်ထင်တယ်။
နောက်ပြီး စာရေးဆရာတင်မကဘူး ဒါရိုက်တာရဲ့ ပုံဖော်မှု ကားထဲမှာသုံးထားတဲ့ setting တွေ၊ သေချာကြည့်ရင် ကာတွန်းကမ္ဘာနဲ့ တကယ့်ကမ္ဘာရဲ့ ကာလာအယူအဆ တွေကအစ မတူအောင်လုပ်ထားပေးတယ်။ Kang Chul ပထမဆုံး တကယ်ကမ္ဘာကို ထွက်လာတဲ့အခန်းမှာဆို လူတွေအားလုံးရပ်တန့်နေတာ ဆပ်ပြာပူဖောင်းလေးတွေ စားလက်စ မုန့်တွေ၊ ့ ပေါ်လာတဲ့ Portal design ၊ ပြီးတော ကားတိုက်တဲ့အခန်းမှာ ပလက်ဖောင်းက အမျိုးသမီးရဲ့ မှောက်နေတဲ့ ကော်ဖီခွက်တန်းလန်းရပ်နေတာ၊ စသဖြင့် Computer Graphic တွေကို ဖြစ်သလိုမဟုတ်ပဲ သပ်သပ်ရပ်ရပ်သုံးပြသွားတာကိုလဲ တွေ့နိုင်တယ်။
Production Cost အပိုင်းမှာဆိုလဲ Kang Chul မောင်းတဲ့ ကားတွေ၊ နေတဲ့ အိမ်တွေကို ခန်းခန်းနားနား သုံးပြသွားတယ်။ ဒါကတော့ ကိုရီးယားကားကောင်း တော်တော်များများ ခုနောက်ပိုင်းဆို အိမ်ပုံစံတွေကို တအားအသားပေးလုပ်လာကြတာ သတိထားမိပါတယ်။ အဲလိုတွေ အကုန်ကျခံ အပင်ပန်းခံလို့လဲ သူတို့ဇာတ်လမ်းတွေက တစ်အိမ်ထဲမှာ အပေါက်မျိုးစုံလှည့်ပတ်ရိုက်နေတဲ့ တချို့နိုင်ငံက ကားတွေထက် ကြည့်လို့ကောင်းနေတာပေါ့။ အဝတ်အစား ဒီဇိုင်းလေးတွေလဲ ကြည့်ကောင်းတယ်။ Kang Chul ဝတ်ထားတဲ့ ဂျင်းဝမ်းဆက်ကလေးလေ၊ အဖြူရောင်လေးလေနဲ့ ပြောစမတ်ကို တွင်ရောပဲ။ မင်းသမီးကို ဝယ်ပေးတဲ့ ဒေါ်လာ ၃၀၀၀ တန် ဂါဝန်လေးလဲ ကိုယ်က မျက်စိကျနေတာ။
မိတ်ကပ်ဆိုရင်လဲ ဒီကားမှာ မင်းသား လီဂျုံဆပ်ကို လိမ်းတဲ့ မိတ်ကပ်နဲ့ သူ့တခြားကားတွေနဲ့ မတူဘူး။ ဒီကားမှာ ကာတွန်းကာရိုက်တာနဲ့ တူအောင် ပိုပိုသာသာလေး လိမ်းထားတယ်လို့ မြင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ပရိတ်သတ်အများစုက သတိတောင် မထားမိဘူးလို့ ထင်တယ်။ မင်းသား လီဂျုံဆပ်က ကာတွန်းမင်းသားလေးအတိုင်းပဲ ချောလိုက်တာဆိုတာချည်းပဲ။ မင်းသားလဲ ချောတာပါသလို သူ့ကို သုံးထားတဲ့ မိတ်ကပ်အပြင်အဆင်နဲ့လဲ အများကြီးဆိုင်မယ်လို့ ကိုယ်ကတော့ ထင်တယ်။ သူ့အရင်ကား Pinnochio တို့၊ I hear Your voice တို့မှာ မျက်နှာက အခုကားမှာလို ကျောက်ဆင်းတုလောက်မှ smooth မဖြစ်တာ။ လူလို အသားအရည်ရှိသေးတယ်။ ကျောက်ဆင်းတုလိုဆိုပေမဲ့ မြန်မာပြည်က ဇာတ်မင်းသားတွေလို ရုပ်ပေါက်နေတယ်လို့ မဆိုလိုဘူးနော်။ သူတို့ရဲ့ မိတ်ကပ်အစွမ်းကိုလဲ တွေ့နိုင်တယ်။
ဇာတ်ဝင်တေးက တချို့ကားတွေလောက် မဗေဒါအတွက် သတိမထားမိပေမဲ့။ ဇာတ်ဝင်တေးတွေက ဖြစ်သလိုလုပ်ထားတာ မဟုတ်တာတော့ သေချာတယ်။ ကိုယ်လဲ ဇာတ်လမ်းထဲ မြောနေတော့ အရမ်းသတိမထားမိဘူး။ (Uncontrollably fond ထဲက အင်္ဂလိပ်သီချင်း ဇာတ်ဝင်တေးကိုတော့ သတိထားမိလို့ youtube မှာတောင် ရှာမိတယ်)
သရုပ်ဆောင်ပိုင်းမှာလဲ မင်းသား၊ မင်းသမီးကြားက လိုက်ဖက်မှု ဆက်စပ်မှုကို ပရိတ်သတ်က ခံစားရတယ်။ မင်းသမီး အဖေလုပ်တဲ့ သူကြီးကို မုန်းတဲ့သူတွေက မုန်းကြပေမဲ့ မဗေဒါကတော့ သူ့ဇာတ်ကောင်ကို နားလည်ပေးနိုင်လို့ သိပ်မမုန်းဘူး။ ဇာတ်လမ်းအရ ဟာကွက်လေးတွေ နည်းနည်းရှိလို့ သူ့ဇာတ်ကောင်ကလဲ ဖြစ်ချင်သလိုတွေ ဖြစ်နေရတာက တစ်ပိုင်းပေါ့။ အဲ့ဒိအကြောင်းကတော့ အောက်က Spoiler မှာ အကျယ်ပြောမယ်နော်။ မင်းသမီးဆေးရုံက သူ့အထက်အရာရှိ လူကြီးနဲ့ လက်ထောက် ကာတွန်းဆရာ Soo Bong ဆိုရင်လဲ တစ်ခါတစ်လေမှ ပေါ်လာပေမဲ့ သူတို့ ဇာတ်ကောင်နဲ့ သူတို့ လိုက်ဖက်တဲ့အတွက် ကြည့်ရှုသူတွေကို ရယ်ရွှင်စေခဲ့တယ်။
အဓိက ဇာတ်လမ်းပိုင်းမှာဆိုရင်လဲ အစပိုင်းမှာ သုံးသွားတဲ့ concept တွေဖြစ်တဲ့ အဓိကဇာတ်ဆောင်ရဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုပေါ်မူတည်ပြီး to be continue ပေါ်လာတာတို့ ဘာတို့ဆို မဗေဒါတို့လို ဇာတ်လမ်းတွဲကြည့်နေကျ ကြိုက်တဲ့ သူတွေအတွက် စိတ်ထဲ တခစ်ခစ်နဲ့ နားလည်နေမိခဲ့ကြတာပဲမဟုတ်လား။ တခြား ဒရမ်မာတွေမှာ မင်းသား၊ မင်းသမီး နမ်းလိုက်တဲ့အခန်းဆို တန်းလန်းထားပြီး နောက်တစ်ပတ်ထပ်စောင့်ရတာမျိုးတွေ လုပ်နေကျလေ။ အဲ့လို သဘောတရာကို မင်းသမီး ကမ္ဘာ ၂ခုကြား ကူးချင်ရင် သုံးသလိုမျိုး သုံးပြထားတာ ကိုယ့်အတွက်တော့ သဘောကျ ပြုံးမိတယ်။
ဇာတ်လမ်းကတော့ အစပိုင်းတအားသွက်ပြီးအပိုင်း ၁၀လောက်ကစပြီး ရှုပ်သထက်ရှုပ် စတန့်ထွင်ပြီး ကမ္ဘာ ၂ခုကြားက စည်းမျဉ်းတွေ က ဖြစ်ချင်သလိုဖြစ်လာလို့ တချို့ ပရိတ်သတ်တွေလဲ စိတ်ပျက်လာကြတာရှိတယ်။ ဇာတ်သိမ်းပိုင်းကို အတော်များများကသိပ်စိတ်တိုင်းမကျကြပေမဲ့ မဗေဒါကတော့လုံးဝ လက်မခံနိုင်စရာမကောင်းလောက်အောင် မဖြစ်ဘူး။
တချို့ဖြေရှင်းသင့်တဲ့ အကြောင်းအရာလေးတွေကို လစ်လျူရှုပြီး မြန်မြန်ဇာတ်သိမ်းလိုက်တယ်ဆိုတာတော့ လက်ခံတယ်။
တကားလုံးခြုံကြည့်မယ်ဆိုရင်တော့ ဇာတ်အိမ်ခိုင်ခိုင်လုံလုံမရှိ မင်းသမီး မင်းသား သရုပ်ဆောင်မကောင်းတာတွေနဲ့ စာရင် W – Two Worlds က အချိန်ပေးကြည့်ရတာ တန်တဲ့ ကားတစ်ကားလို့ သတ်မှတ်တယ်။
Review with Spoiler for those who has watched the drama!!
W မှာ မဗေဒါရဲ့ Page က ဝါသနာတူ တော်တော်များများကတော့ Kang Chul ကမ္ဘာ ၂ခုကို သွားချင်တိုင်းသွားလို့ရနေတာကို စပြီးစိတ်ပျက်ကြတယ်ဆိုတာ သိရတယ်။ မဗေဒါကတော့ အဲ့ဒါကို အဲ့လောက်စိတ်မပျက်ဘူး။ အစကတည်းက ဒီကာတွန်းအသက်ဝင်လာတယ်ဆိုတာ Kang Chul ရဲ့ ပျင်းပြတဲ့ စိတ်စွမ်းအားကြောင့် အပြင်ကမ္ဘာက လူတွေကို သူဆွဲခေါ်ချင်းတိုင်းခေါ်လို့ရနေလို့ ဒီဇာတ်လမ်းက စခဲ့တာဆိုတော့ နောက်ပိုင်းမှာကမ္ဘာ ၂ခုကြားသွားလို့ရတဲ့ နည်းကို သူချုပ်ကိုင်နိုင်သွားတာကို အလွန်အမင်း ရုပ်တိမရှိလှဘူးလို့ မထင်မိဘူး။ကိုယ်စိတ်ပျက်မိတဲ့ အခန်းက သူ့အဖေကြီးမျက်နှာကို လူဆိုးက ယူသွားပြီး သူ့အဖေကြီးကို ချုပ်ကိုင်ချင်တိုင်း ချုပ်ကိုင်တာကို စိတ်တိုင်းမကျလှဘူး။ သူက ဇာတ်လမ်းရဲ့ခေါင်းဆောင်လဲမဟုတ်။ ဖန်တီးသူနဲ့ ရုပ်တူတာနဲ့ပဲ ဖန်တီးသူနဲ့သူက တစ်ယောက်တည်းဖြစ်ရောလား။
ပြီးတော့ Kang Chul က ကာတွန်းကမ္ဘာမှန်းသိသွားလို့ သူ့ကမ္ဘာကြီးရပ်သွားတယ်ဆိုရင် ဘာကိစ္စ မျက်နှာမရှိသေးတဲ့ လူဆိုးကျ မရပ်ပဲ လူ့ပြည်ကို ဘယ် Portal ပေါက်ကနေ လိုက်လာရတာတုန်း? ရှင်းပြတာကိုယ်ပဲ မတွေ့မိလိုက်တာများလား။ အလင်းပြကြပါအုံး။
ပြီးတော့ ကိုယ်ပထမနားလည်ထားတာက ဒီ တက်ပလက်မှာ ဆွဲချင်တဲ့သူဆွဲတိုင်း သက်ရောက်မှုရှိတာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းသမီးအဖေက ဖန်တီးသူမို့ သက်ရောက်မှုရှိတာ။ မင်းသမီးကလဲ Kang Chul ဇာတ်ကောင်ကို သူငယ်ငယ်ကတည်းက ဖန်တီးခဲ့တဲ့ မူရင်းဖန်တီးသူမို့ သက်ရောက်မှုရှိတာ။ အဲ့တာကို နောက်ပိုင်းကျတော့ ဆွဲချင်တဲ့သူဆွဲ သက်ရောက်မှုရှိနေတာက စာရေးဆရာမ သူကိုယ်တိုင် ချထားတဲ့ စည်းမျဉ်းကိုပဲ နားမလည်တော့တာလား။ ဥပမာ နောက်ဆုံးထိပါတဲ့ ဟိုလူဆိုးကြီးဆွဲတော့လဲ အလုပ်ဖြစ်နေတယ်။ အဲ့လိုသာ အလုပ်ဖြစ်နေရင် တက်ပလက်ကို လူ့ပြည်မှာပဲ ထားခဲ့ပြီး Soo Bong ကိုပဲ လိုတာ ထိုင်ဆွဲခိုင်းနေတာ ပိုတောင် စိတ်ချရသေးတယ်။
နောက်ပြီး ပထမ Kang Chul နဲ့ အိပ်မက်ဖြစ်ပြီး နိုးလားတဲ့ ဒုတိယ Kang Chul မှာ ပထမ Kang Chul က မင်းသမီးကို တကယ်ချစ်ခဲ့တယ်လို့ ခံစားရပြီး ဒုတိယ Kang Chul က စာအုပ်ထဲဖတ်ရလို့ လက်ခံလိုက်တယ်။ သူ့မှ လက်မခံရင်လဲ တခြား အားကိုးစရာလူမှမရှိတာလေ။ဒီတော့ ဒုတိယ Kang Chul က မင်းသမီးကို တကယ်ချစ်တာမဟုတ်ပဲ အခြေအနေအရ ဝတ်ကျေတန်းကျေ ချစ်သွားရသလိုပဲ။ ဒီလောက် Rule တွေနဲ့ ကစားနေပြီးမှတော့ စာရေးဆရာမ အနေနဲ့ Kang Chul ကို အတိတ်ပြန်သတိရတယ်ဆိုပြီး လုပ်ပေးလိုက်အေးရော။
နောက်ပြီး ဒီကာတွန်းကမ္ဘာကြီးကရော ဆက်လက်တည်ရှိနေသေးလား။ ခေါင်းဆောင်ဇာတ်ကောင်တစ်ယောက်လုံးမရှိတော့ဘူးဆိုရင် အဲ့ဒိ ကမ္ဘာကြီးရဲ့ ဖြစ်တည်မှုကလဲ ရည်ရွယ်ချက်မှ မရှိတော့တာ။
နောက်ပြီး လူ့ပြည်မှာ ထုတ်လုပ်တဲ့စာအုပ်က ဘာအတွက် Kang Chul သေတဲ့နေရာမှာ ဆုံးရတာလဲ? အဆုံးသတ်ကို ဇနိုးဇနောင့်နဲ့ မကျေ နပ် ဖြစ်ကြတဲ့ ပရိတ်သတ်ချင်းယှဉ်ရင်တောင် ဒရမ်မာထဲက ကာတွန်းစာအုပ် ပရိတ်သတ်တွေက ကိုယ်တွေလို အပြင်ဒရမ်မာပရိတ်သတ်တွေထက် ပိုပြီး မကျေမနပ်ဖြစ်သင့်တယ်ထင်ပါတယ်။ ကိုယ်တွေက သူတို့ဇာတ်သိမ်းကြီးထက်စာရင်တော်သေးတယ်။
အရှေ့က ဟာကွက်လေးတွေကို ခဏမေ့ထားပေးလိုက်ပြီး ဇာတ်သိမ်းကိုပဲ ကြည့်ပြောရမယ်ဆိုရင်တော့ သူ့ အဖေကြီးအဆုံးမှာ အနစ်နာခံသွားပြီး သူဖန်တီးထားတဲ့ ကမ္ဘာထဲမှာပဲ ပျောက်ဆုံးသွားတာကို ကိုယ်ကတော့ လက်ခံပေးလို့ရပါတယ်။ သူပေးချင်တဲ့ အချက်ကို ဇာတ်လမ်းထဲမှာ ထပ်ကာတလဲလဲ ပြောခဲ့တယ်လေ။ မင်းသားအတွက် happy Ending က သူ့အတွက် Sad Ending ဖြစ်တယ်ဆိုတဲ့ အချက်ကြီးလေ။ (အစကတည်းက အဖိုးကြီးနဲ့ လူသတ်သမားက တစ်ယောက်တည်းလုပ်ပစ်လိုက်တာကို ကိုယ်စိတ်တိုင်းမကျတာက ထားလိုက်အုံး)
ကိုယ့်အနေနဲ့ကတော့ ဒီဇာတ်လမ်းဟာ အစကတည်းက စာရေးဆရာအလိုကျ Fixed rule မရှိပဲ ပရိတ်သတ်ကို ခံစားချက် ရဟတ်ယဉ်ပေါ် စတင်ခဲ့ကတည်းက သူဖန်တီးသမျှ ကြည့်ပြီး လက်ခံရမဲ့ ပုံဖြစ်နေတယ်။ အဲ... သူ့ဟာသူ Rule တွေ ဖန်တီးပြီး ရှေ့ နောက်မညီတာကိုတော့ အပစ်ပြောချင်တာပေါ့နော်။ ပြောရမယ်ဆိုရင်တော့ သူ့ဟာသူ ချချင်တဲ့ Rule တွေချပြီး ၁၆ပိုင်းနဲ့ အဆုံးမှာ အားလုံးကို ပြန်ရှင်းဖို့ အချိန်မမှီဖြစ်ကုန်တယ်ထင်တာပဲ။
ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတော့ ကျေးဇူးတင်မိတာက ကာတွန်း Kang Chul လူ့ပြည်ရောက်လာတာ မဟုတ်ပဲ။ သူနဲ့ရုပ်ချင်းဆင်တဲ့ လူ့ပြည်က နောက်တစ်ယောက်ကို တွေ့ပြီး ဇွတ်အတင်းပေးစားတာမျိုး မလုပ်လိုက်တာပဲ ကျေနပ်မိသေးတယ်။
အပေါ်က စိတ်ထဲ မကျေနပ်တာလေးတွေရေးခဲ့လို့ W ကို ဇာတ်ကား တစ်ခုလုံး အနေနဲ့ စိတ်တိုင်းမကျဘူးလို့တော့ မဆိုလိုဘူး။ Without spoiler review အောက်မှာရေးခဲ့သလိုပဲ ဒီကားဟာ ပေါ့တန်တန်ရိုက်ထားခဲ့တာ မဟုတ်ပဲ Ending Story အပြင် တခြားထည့်စဉ်းစားသင့်တဲ့ အချက်လေးတွေ ကြောင့် ကောင်းတဲ့ ဇာတ်လမ်းတွဲလို့တော့ သတ်မှတ်ပါတယ်။ အထူးသဖြင့် အဆုံးမှာ သူပေးချင်တဲ့ အချက်ဖြစ်တဲ့ တကယ့်အေးချမ်းတဲ့ ချစ်သူဘဝဆိုတာ တကယ်တော့ သာမာန်လူတွေရဲ့ ချစ်သူဘဝပဲ ဖြစ်တယ်။ သူရဲကောင်းတွေ ခေါင်းဆောင်ဇာတ်ကောင်တွေ ဖြစ်ဖို့ဆိုတာ လူဆိုးတွေ ရှိနေမှဖြစ်တဲ့အတွက် ဘယ်လိုမှ အေးချမ်းမှာ မဟုတ်ဘူးလေ။
တကယ်လို့ W ရဲ့ အဆုံးသတ်ကို စိတ်တိုင်းမကျတဲ့ သူတွေရှိရင် ပိုကျေနပ်စရာကောင်းတဲ့အဆုံးသတ်မျိုးကို မိမိဖာသာ စဉ်းစားမိတဲ့သူရှိလား။ ဘယ်လိုလေးဆို ထောင့်စေ့ပြီး ပိုကျေနပ်စရာကောင်းမဲ့ အဆုံးသတ်မျိုး ဖြစ်မယ်ထင်လဲ?
ဒါနဲ့ Kang Chul တစ်ယောက် လူ့ပြည်မှာ ဘာစတေးနဲ့နေပြီး ဘာလုပ်စားမလဲ မသိဘူးနော်။ ခိခိ.... ဒါပဲကွယ်
(အိမ်က လက်ပတော့နဲ့ စာရိုက်ရတာ အဆင်မပြေပေမဲ့ စောင့်နေကြတဲ့ သူတွေအတွက် အတတ်နိုင်ဆုံး ကိုယ်မှတ်မိသလောက်လေး ရေး ပေးလိုက်တယ်နော်)...
Yoo Jung Sunbae, We Love YOU!
မရေးပဲ နေမလို့ပဲ ခုတော့ Park Hae Jin ကို တမင်အနိုင်ကျင့်တယ်ထင်လို့ ဒရမ်မာလမ်းက စာဖတ်သူတွေသိအောင် ပြောပြရမယ်။
ဘာရှိမလဲ Cheese in the Trap ဇာတ်ကားပေါ့။ ကြည့်နေတဲ့ ပရိတ်သတ်တွေ ရိပ်မိကြလားတော့ မသိဘူး။ မင်းသားအခန်းက ပထမ မင်းသားသာဆိုတယ် အလည်လောက်ကစပြီး နည်းလာတာ အရမ်းပဲလေ။ သူ့ကို intern ဆင်းတယ်ဆိုပြီး ကျောင်းမှာမရှိတော့ဘူးဆိုပြီး နည်းနည်းလာတာ။ ဒုမင်းသားအခန်းတွေကတောင် များသေးတယ်။ ဇာတ်လမ်းအဆုံးခန်းတွေမှာဆိုရင် မင်းသားပြောရမဲ့ စာသားတွေကိုတောင် လျော့ချပစ်ခဲ့တယ်လို့ ကြားတယ်။
Cheese In the Trap ထုတ်လုပ်သူများအား မင်းသား Park Hae Jin နှင့် မူရင်း Webtoon ရေးဆရာကို မလေးမစားပြုလုပ်ဟု စွပ်စွဲခံရ
tVN’s ကပြတဲ့ Cheese in the Trap ဇာတ်ကားဟာ ပြပြချင်းမှာတင် ပရိတ်သတ်အသည်းစွဲကားတစ်ကားဖြစ်ခဲ့သော်လဲ ဇာတ်ကား ထုတ်လုပ်သူ အဖွဲ့ကတော့ လတ်တလောမှာ မင်းသား Park Hae Jin နဲ့ မူရင်း Webtoon ရေးဆရာ Sunkki တို့ကို မလေးမစား ဆက်ဆံတယ်လို့ ပြင်းပြင်ထန်းထန်စွပ်စွဲခံရပါတယ်။
အစပိုင်းမှာတော့ ပရိတ်သတ်တွေဟာ ဇာတ်လမ်းရဲ့ အရည်အသွေးကို ကျေနပ်သဘောကျခဲ့ကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်း ဇာတ်အိမ်မြင့်လာတာနဲ့အမျှ Webtoon ဖတ်ဖူးတဲ့ ပရိတ်သတ်တွေက ဒီဇာတ်လမ်းဟာ မူရင်း ကာတွန်းနဲ့ အတော်လေးကို လွဲနေတယ်ဆိုတာကို သတိပြုမိခဲ့ကြပါတယ်။ တချို့သတင်းတွေအရ ဇာတ်ကားထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့က မူရင်း Webtoon စာရေးဆရာ Sunkki ရဲ့ သူ့မူရင်း ဇာတ်လမ်းဇာတ်သိမ်းကို မဖြတ်စီးဖို့ တောင်းဆိုမှုကို ပေါ်ပေါ်တင်တင် ဂရုမစိုက်ပဲ ငြင်းဆိုခဲ့တယ်လို့ ဆိုပါတယ်။
ဒိထက်ဆိုးတာက မင်းသား Park Hae Jin ပြောရမဲ့ စကားပြောတွေကိုလဲ ရိုက်ပြီးထားရဲ့သားနဲ့ ဖြတ်တောက်ပြစ်ခဲ့ပြီး မင်းသားကိုလဲ ဇာတ်ကားအပြီး ပါဝင်သူတွေကို ဆုချတဲ့အနေနဲ့ လိုက်ပို့ပေးတဲ့ ခရီးစဉ်ရှိတယ်ဆိုတာကို အကြောင်းမကြားခဲ့ပါဘူးဆိုတာကို Netizens တွေ ပြန်ကြားတဲ့အခါ အလွန်အမင်း စိတ်ဆိုးခဲ့ကြပါတယ်။ ဒီလိုသတင်းကို ကြားအပြီးမှာ Netizens များစွာဟာ ဇာတ်ကားထုတ်လုပ်ရိုက်ကူးရေးအဖွဲ့ကို မင်းသားနဲ့ မူရင်း Webtoon ဆရာကို မလေးမစားပြုမှုကြောင့် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဝေဖန်ခြင်းများပြုလုပ်ခဲ့ပါတယ်။
“အဖွဲ့သားများသို့။ ။ Park Hae Jin ကို ဒီဇာတ်ကားအတွက် ရွေးလိုက်တယ်ဆိုတုန်းက အရမ်းပျော်လွန်းလို့ ထ က ခဲ့မိတယ်။ Kim Go Eun နဲ့ Seo Kang Joon ကို ထည့်မယ်ဆိုတော့ Pare Hae Jin မပါလောက်တော့ဘူးလို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့သားတွေက မူရင်းဇာတ်လမ်းအတိုင်းရိုက်ခဲ့တဲ့အပြင် သရုပ်ဆောင်တွေအားလုံးကလဲ ကောင်းကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဇာတ်လမ်း အလည်လောက်ကစပြီး Baek In Ho ဇာတ်ကောင်ကို အရမ်း ဦးစားပေးလာတယ်။ ပြောရမဲ့ စကားတွေက ပြောင်းလာပြီး သူ့ဇာတ်ကောင်က ဇာတ်လမ်းမှာ အထင်ကရ အရမ်းဖြစ်လာတယ်။ နောက်ပိုင်း ပိုပြီး စုတ်ပျက်လာတယ်။ Park Hae Jin ကတော့ သူ့တတ်နိုင်သလောက် အကောင်းဆုံးလုပ်ခဲ့တယ်။ နောက်ဆို ဒီထုတ်လုပ်ရေးက ရိုက်တဲ့ ကားတွေ ဘယ်တော့မှ မကြည့်တော့ဘူးလို့ ငါရဲရဲပြောရဲတယ်။”
နောက်တစ်ယောက်က… “ဒီဇာတ်ကောင်ကို Park Hae Jin လက်ခံဖို့ ထုတ်လုပ်သူအဖွဲ့တွေ အတော်လေး တောင်းပန်ကြိုးစားခဲ့ရတယ်ဆိုတာ ငါတို့ အားလုံးသိတယ်။ အဲ့ဒါကြောင့် ခုလို လက်စားပြန်ချေကြတာလား? သူ့ဇာတ်ကောင်က တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်လာပြီး သူ့ရိုက်ပြီးသား အခန်းတွေကိုတောင် ပြန် ဖျက်ပြစ်တယ်။ သူ့ဇာတ်ကောင်ကို အရူးတစ်ယောက်လို ဖြစ်အောင် လမ်းကြောင်းပို့လိုက်တယ်။ ဇာတ်ကားရိုက်ပြီးတဲ့နေ့ After party အတွက် အဲ့ဒိနေ့ကျမှ နောက်ဆုံးအချိန်ကျမှ လာပြောတယ်။ အဖွဲ့သားတွေအားလုံး ခရီးသွားရမဲ့အကြောင်းဆိုရင် သိတောင် မသိခဲ့ဘူး။ ဒီလိုအပြုအမူမျိုး Park Hae Jin မရသင့်ဘူး။ ဒီလို ထုတ်လုပ်သူအဖွဲ့နဲ့ Park Hae Jin နဲ့ မတန်ဘူး။”
ဟုတ်ပါ့။ စဉ်းစားလေ။ သတင်းတွေဖတ်လေ စိတ်တိုလေပါပဲ။ ဒီကားကို တကယ်တန်းစကြည့်ဖြစ်တာ Park Hae Jin ကြောင့်ပါ။ ဇာတ်လမ်းကြောအရလဲ ဒီဇာတ်လမ်းဟာ Yoo Jung နဲ့ Seol ရဲ့ ချစ်ဇာတ်လမ်းပါ။ အမှန်ဆို Baek In Ho အတွက် ချစ်ဇာတ်လမ်းမှာ နေရာတောင် သိပ်မရှိပါဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အပြိုင်လုတာတောင်မဟုတ်ဘူးလေ။ ကား အပိုင်း ၃ကတည်းက မင်းသားနဲ့ မင်းသမီးက စုံတွဲပဲ။ ဒုတိယမင်းသားကို မမုန်းပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဇာတ်လမ်းအရ သူ့ဇာတ်ကောင် အဲ့လောက် အထင်ကရ ထားစရာမလိုဘူး။ ဒါရိုက်တာက အမျိုးသမီးလို့ကြားတယ်။ Seo Kang Jun ကိုများ ကြိတ်ကြိုက်နေလားမသိ။ (ဟွန်း… မကျေနပ်လို့ စွပ်စွဲသည်။ အမှန်မဟုတ်)။
ဇာတ်လမ်း ဇာတ်သိမ်းကို မကြိုက်တာမဟုတ်ဘူး။ ဇာတ်သိမ်းမှာ သူတို့ ၂ယောက် ပြန်ညားတဲ့အဓိပ္ပါယ်ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါကို တင်ဆက်ပုံ မကြိုက်တာ။ မင်းသားအခန်းတွေကို ဖြတ်ချင်တာများ ပြန်တွေ့တဲ့အခန်းတောင် လူကောင်လုံးမပြချင်ဘူး။ ဖုန်းလေးနဲ့ voice massage ထားပြီး လှန်းခေါ်တဲ့ပုံမျိုးလုပ်ထားတယ်။ သူတို့ဖာသာ သူတို့ မင်းသားကို personally ကြည့်မရဘူးထားအုံး။ ကြည့်နေတဲ့ ပရိတ်သတ်ကိုတော့ လေးစားသင့်ပါတယ်။ မင်းသားလဲ ရိုက်နေတုန်းက သူ့ဇာတ်ကောင်ကို ခုလို လျော့ချလိုက်တာတွေအတွက် ဘယ်လောက် စိတ်အနှောက်အယှက်ဖြစ် ခံစားရမလဲ။ ဥပမာ office politic play သလိုပေါ့။ ရုံးမှာ ဝိုင်းအနိုင်ကျင့်ကြတာ။ သူ့ခမျာ အောက်သက်သက်နဲ့ သရုပ်ဆောင်နေရတာနေမှာ။ ဘယ်နှဲ့ Park Hae Jin က ချိုင်းနားမှာ အရမ်းနာမည်ကြီးလို့ ချိုင်းနားက အဲ့ကားကို airing မပြီးခင်တောင် သူတို့ဆီမှာပြဖို့ ဝယ်သတဲ့။ Park Hae Jin ကြောင့် သူတို့ ပိုက်ဆံရပြီး မင်းသားကိုကျတော့ အနိုင်ကျင့်ကြတယ်။ စိတ်တိုတာ ဘယ်လိုစကားလုံးနဲ့တောင် ပြောရမလဲ မသိဘူး။ နေမထိထိုင်မသာပဲ။
ဟိုနေ့က Seo Kung Joon စလုံးလာတုန်းက သူက “Yoo Jung Sunbae ကိုချည်း အားမပေးကြပဲ။ သူ့ဇာတ်ကောင် Baek In Ho ကိုလဲ အားပေးကြပါလို့ ပရိတ်သတ်ကိုပြောချင်ပါတယ်” ဆိုတုန်းက သူ့ကို သွားကြည့်ရင်း ကိုယ်နည်းနည်း အပြစ်ရှိသလိုခံစားသွားရတာ။ ခုတော့ Sorry ပါ။ Yoo Jung ကို ဝိုင်းအနိုင်ကျင့်ကြလို့ (ဒုမင်းသားနဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ပေမဲ့လဲ) Yoo Jung ဇာတ်ကောင်ကို အားပေးဖို့ ပိုလိုအပ်လို့။ Park Hae Jin ကို အဆပေါင်းများစွာ ပိုကြိုက်လို့။ Yoo Jung ကိုပဲ ၁၀၀ ရာခိုင်နှုန်းအားပေးပါမယ်။ ဒါပါပဲ။
Don't be Sad, Sunbae. Because we love you and You have me.
Monday, February 29, 2016
Japanese Movie - Time Trip App (review)
English Title: Time Trip App
Romanji title: Bakumatsu Kokosei
Language: Japanese
Genre: Time Travel/ Sci-fi
Episodes: 1
Runtime: 108 min.
Hiroshi Tamaki as Katsu Kaishu
Ishihara Satomi as Mikako Kawanabe
My Rating: 4/5
ဇာတ်လမ်းအကျဉ်း
အထက်တန်း သမိုင်းပြ အတန်းပိုင်ဆရာမ အလုပ်မှာ သိပ်အောင်မြင်မှု မရှိလှသလို ကိုယ်တိုင်လဲ အားစိုက်ထုတ်ဂရုပြုမှု မရှိတဲ့ မိကာကို ကို သူ့တပည့်တွေကလဲ သိပ်လေးစားခြင်းမရှိပါဘူး။ အထူးသဖြင့် တပည့်ဖြစ်ချင်တာကို အလေးမပေးပဲ ခပ်လွယ်လွယ်ပဲ အမှတ်ကောင်းရင် ဆရာဝန်လုပ်ရမယ်ဆိုတဲ့ ပုံသေနည်းမျိုးကို ဆွဲကိုင်ထားပြီး သူ့တာဝန်ကျေအလုပ်လုပ်နေတဲ့ သာမာန် ဆရာမတစ်ယောက်ပါပဲ။ တစ်နေ့မှာ ကျောင်းဝန်းအပြင်မှာ သူ့တပည့် ၃ယောက်နဲ့ စုံတုန်း စကားများကြရင် မတော်တဆ သူ့တပည့်တစ်ယောက် သမိုင်းဖြေတုန်း ခိုးချဖို့ download လုပ်ထားတဲ့ သမိုင်း App ကနေ အရောင်တွေလက်လာပြီး သူတို့ ၄ယောက် မသိလိုက်ခင်မှာပဲ ၁၈၆၈ ခုနှစ် Edo ခေတ်ကို ပြန်ရောက်သွားပါတယ်။
အဲ့ဒိမှာ သမိုင်းကြောင်းအရ ဂျပန် ပြည်တွင်းစစ်ဖြစ်တော့မှာကို မဖြစ်အောင် ညှိနှိုင်းဆောင်ရွက်မှုနဲ့ပဲ တားဆီးနိုင်ခဲ့တဲ့ နှလုံးရည်နဲ့ ပြည့်စုံတဲ့ (ယနေ့ခေတ် သမိုင်းဘာသာထဲမှာ သင်ရတဲ့) ဆာမူရိုင်း စစ်သူကြီးတစ်ယောက်နဲ့ သွားတွေ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ယနေ့ခေတ်ကနေ တကွဲတပြားစီ ရောက်သွားကြတဲ့ ခေတ်လူငယ်တွေကြောင့် သမိုင်းကြောင်းကြီး မှားယွင်းလုနီးပါးဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ အဲ့ဒိခေတ်ကသာ ဂျပန်မှာ ပြည်တွင်းစစ်ဖြစ်ခဲ့ရင် ယနေ့ခေတ်ဂျပန်လို တိုးတက်လာမှာ မဟုတ်ပဲ အနောက်တိုင်း ကိုလိုနီနိုင်ငံတစ်ခု ဖြစ်ကောင်းဖြစ်သွားနိုင်သလို သူတို့တွေရဲ့ လက်ရှိ ၂၀၁၄ခုနှစ်ရဲ့ ကံကြမ္မာလဲ ပြောင်းသွားနိုင်တဲ့အတွက် သမိုင်းအမှန်ပြန်ရအောင် အားလုံး ဆာမူရိုင်းနဲ့ တွဲပြီး စွမ်းဆောင်ကြရပါတော့တယ်။
ဂျပန်ကားဆိုတော့ သိတဲ့အတိုင်း Inspiration အရမ်းကောင်းပါတယ်။ ပျော်စရာ ဒိုင်ယာလော့လေးတွေ၊ ရှေးခေတ်က သူရသတ္တိနဲ့ ပြည့်စုံတဲ့ သူရဲကောင်းက တကယ်တန်းတွေ့တော့ အထင်အတိုင်းမဟုတ်ပဲ ပေါ့ပျက်ပျက်လူတစ်ယောက်လို ပျော်ပျော်နေတတ်တာ စသည်ဖြင့် ကြည့်ရတာ စိတ်လက် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနဲ့ စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းပါတယ်။ Nodame Cantabile ဇာတ်ကားထဲက မင်းသားချော Hiroshi Tamaki ကလဲ အသက်နည်းနည်းကြီးတယ်ထင်ရပေမဲ့ ဆာမူရိုင်း ၀တ်စုံနဲ့ ကြည့်ကောင်းပြီး သူ့ဇာတ်ကောင်နဲ့ လိုက်ဖက်ပါတယ်။ မင်းသမီးချော Hatomi Ishihara ကလဲ ကိုယ့်အကြိုက် ချစ်စရာကောင်း၊ သရုပ်ဆောင်ကောင်းတဲ့ မင်းသမီးတစ်ယောက်ပါပဲ။
အဲ့ဒိအထဲမှာ ပြောတဲ့ စကားလုံးတွေထဲက မှတ်မှတ်ထင်ထင် သတိရနေတဲ့ စကားလုံးလေးကတော့ ကျောင်းဆရာမလေးက လက်ရှိခေတ်မှာ နည်းပညာတွေ ဘယ်လောက်တိုးတက်နေပြီး ဘယ်လိုတွေကောင်းကြောင်း ရှေးခေတ်က မမြင်ဖူးတဲ့ ဆာမူရိုင်း သူရဲကောင်းကို ပြောပြတော့ အဲ့ဒိ ဆာမူရိုင်း သူရဲကောင်းက သူ့ကို တစ်ခွန်းပဲ ပြန်မေးလိုက်တယ် “အဲ့ဒိ ခေတ်မှာ နည်းပညာတွေ တိုးတက်ကောင်းမွန်လာတာဟုတ်ပါပြီ။ လူတွေရော ဘယ်လောက် တိုးတက်ကောင်းမွန်လာသလဲ” တဲ့။
အဲ့ဒိစကားက ဆရာမအလုပ်ကို ၀တ်ကျေတန်းကျေလုပ်နေတဲ့ မိကာကို ကို သူ့လိုအပ်ချက်တွေကို မီးမောင်းထိုးပြလိုက်သလို အရှက်ရစေခဲ့တယ်။ သူဟာဘယ်တော့မှ ကောင်းမယ်ထင်တာ၊ သင့်တော်တာကို အားစိုက် မစဉ်းစားပဲ အမှတ်ကောင်းတဲ့ကျောင်းသား ဆရာဝန်လုပ်၊ စာညံ့လို့ စာမလုပ်တဲ့ကျောင်းသားဆို ၀တ်ကျေတန်းကျေ ဆူလိုက်ပြီး ဘာမှ ဆက်မလုပ်ပေးတတ်တော့တာတွေကို သူရှက်သွားတယ်။ အဲ့ဒိရှေးခေတ်က လူကို သူဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ခဲ့ဘူး။
သူအစက ပေါ့ပျက်ပျက်နဲ့ ဘယ်လိုသူရဲကောင်းဖြစ်ခဲ့မှန်းမသိဘူးလို့ သံသယဝင်ခဲ့တဲ့ စစ်သူကြီး Katsu ကတော့ အပေါ်ယံသာအဲလိုထင်ရပေမဲ့ သူ့စိတ်ထဲမှာ လိုချင်တာကို ဘယ်သူတွေ ဘယ်လိုထင်ထင်၊ ဘာပြောပြော၊ သူတိုင်းပြည်ကောင်းဖို့ပဲ သူလုပ်တယ်၊ အသုံးမကျတဲ့ ဘာမှအကျိုးမပြုတဲ့ ဆာမူရိုင်းမာနဖြစ်တဲ့ တစ်ခုခုဆို အသေခံပလိုက်တာတို့ ဘာတို့ကို သူအားမပေးဘူး။ သူ့တိုင်းပြည်က လူတွေကောင်းဖို့အတွက် အရေးမကြီးတဲ့ ဆာမူရိုင်းရိုးရာကို ပြောင်းဖို့လဲ သူဝန်မလေးဘူး။ သူဘာလုပ်ချင်သလဲ၊ ဘာလုပ်သင့်သလဲဆိုတဲ့ သူ့ ပန်းတိုင်အတွက် သူကြိုးစားတယ်။ အဲ့ဒိအချက်က ဆရာမလေး Mikako ကို အလင်းပြလိုက်ရုံမကဘူး ကြည့်နေတဲ့ ပရိတ်သတ်ကိုပါ ပညာပေးတယ်လို့ ခံစားရတယ်။ ပြောသာပြောတာလေ ကျွန်မဆို ကိုယ်ဘာဖြစ်ချင်လို့ ဘယ်လို့ရအောင် လုပ်ရမလဲ စမ်းတဝါးဝါးပဲ။ ပျင်းက ပျင်းသေးတာ။
ဘာပဲ ပြောပြော ဒီရုပ်ရှင်လေးက တိုတိုနဲ့ ပညာပေး၊ အတွေးပေး၊ ရီရပြီး Entertaining လဲ ဖြစ်တဲ့ ဇာတ်ကားလေး တစ်ကားမို့ အချိန်လေး ၁နာရီကျော်လောက် ပေးကြည့်ရတာ တန်ပါတယ်။ ဇာတ်လမ်းတွဲ မဟုတ်တဲ့အတွက် ၁ကားနဲ့ ပြီးပါတယ်။ ဘယ်က ကြည့်သလဲတော့ မမေးနဲ့။ မဗေဒါလဲ Google ကနေ ရိုက်ထည့်ပြီး ရှာလိုက်တာပဲ။ ကြည့်နေကျ ဆိုဒ်က malware တက်နေပြီး ကြော်ငြာတွေပဲပေါ်ပေါ်လာလို့ ကြည့်လို့ မရတော့လို့။
Posted by mabaydar at 5:47 PM 1 comment :
Labels: movie review , ရုပ္ရွင္ , ေဝဖန္ေရး
Friday, February 19, 2016
မြန်မာပြည်လာပြီး ပိုက်ဆံတောင်းနေတဲ့ British Tourist နဲ့ ပတ်သတ် ၍
ဒီနေ့ Yangon Coconuts မှာ ဖတ်လိုက်ရတဲ့ မြန်မာပြည်ကို အလည်လာတဲ့ ဗြိတိသျှအမျိုးသမီးတစ်ယောက်က မန္တလေးမှာ အန္ဒိယကိုဆက်သွားဖို့ လေယာဉ်ခ အလှူလိုက်ခံနေတာတွေ့လို့ မန္တလေးရဲက သူ့ကို ရန်ကုန်ကိုပြန်ပို့ပြီး ဗြိတိသျှသံရုံးနဲ့ ဆက်သွယ်စေခဲ့တယ်တဲ့။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒိအမျိုးသမီးက သံရုံးကလဲ သူ့ကို ကူညီမှာမဟုတ်တဲ့အကြောင်းပြောခဲ့တယ်။ အဲ့ဒိအကြောင်းကို မြန်မာပြည်ရဲ ဖေ့ဘွတ်ပေ့ချ်မှာ လူအများပြောစရာဖြစ်လာခဲ့လို့ coconuts အဖွဲ့သားတစ်ယောက်က လိုက်လံ စုံစမ်းပြီး အဲ့ဒိအမျိုးသမီးနဲ့ စကားပြောဖြစ်ခဲ့တယ်တဲ့။ သူက အင်္ဂလန်မှာ ကျောင်းဆရာမ အဖြစ်အလုပ်လုပ်ခဲ့ပြီး ကမ္ဘာ့နိုင်ငံတော်တော်များများကိုလဲ ရောက်ဖူးကြောင်း ခု မြန်မာပြည်ကနေ အန္ဒိယကိုသွားပြီး တရားထိုင်ဖို့ဖြစ်ကြောင်း။ သူ့ကိုယ်သူ သန့်ရှင်းစင်ကျယ်တဲ့ လူတစ်ယောက်ဖြစ်အောင် လုပ်ရင်း သူ့ရဲ့ စိတ်စွမ်းအားတွေကို တရားထိုင်ရင် မြှင့်တင်ချင်ကြောင်း၊ အဲ့ဒိရည်ရွယ်ချက်နဲ့ပဲ အန္ဒိယကို ဆက်မှာဖြစ်ကြောင်း၊ ပိုက်ဆံရှာတဲ့ အလုပ်ကို လုပ်နေရင် သူ့ကိုယ်သူ စင်ကျယ်အောင် စိတ်ထားနိုင်မှာ မဟုတ်လို့ အလုပ်မလုပ်ပဲ ခုလို ပိုက်ဆံလိုက်တောင်းနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း၊ တကယ်လို့ အကူအညီမရခဲ့ရင် ဘာလုပ်မလဲလို့ coconuts အဖွဲ့သားက မေးတော့ ဘုရားသခင်က သူနဲ့အတူရှိပြီး သူလိုချင်တာတွေကို ဖြည့်စည်းပေးနေတာကို ယုံကြည်ကြောင်းပြောတယ်တဲ့။
Spiritual Growth အတွက် တရားဘာဝနာထိုင်ချင်တဲ့ ဆိုပြီး အလှူလိုက်ခံနေတဲ့ ဗြိတိန်အမျိုးသမီး Adele Hannah Groom, 31
အဲ့ဒိပိုစ့်နဲ့ ပတ်သတ်ပြီး အောက်မှာ မတူညီတဲ့ ကွန်မန့်တွေ တွေ့တယ်။ စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတာက မြန်မာလိုကယ်တွေက အဲ့ဒိ အလှူခံ ဘိုမဘက်က ပြောနေကြပြီးတော့၊ တခြားနိုင်ငံခြားသားတွေက အဲ့ဒိဘိုမကို ကျွန်မတို့လို ဆင်းရဲတဲ့ တတိယနိုင်ငံက လူတွေဆီကနေ လိမ်စားနေတယ်လို့ ပြောရင်း ရှုံ့ချကြတယ်။ ကျွန်မက မြန်မာလူမျိုးတစ်ယောက်အနေနဲ့ရော၊ သူများနိုင်ငံတွေကို အလည်အပတ်သွားဖူးတဲ့ လူတစ်ယောက်အနေနဲ့ရော သူတို့ ၂ဦး ၂ဘက်လုံးပြောတာတွေကို အသေအချာ စဉ်းစားကြည့်တယ်။
မြန်မာလူမျိုးတွေက အလှူခံနဲ့ နေသားတကျရှိနေတာရော၊ အလှူအတန်းရက်ရောတဲ့နေရာမှာ ရှေ့ပြေးရတာကို ဂုဏ်ယူတတ်ကြတဲ့ သဘောရှိတယ်လေ။ တစ်ခါတစ်လေဆို တကယ်စေတနာပါသလား ဘာလားဆိုတဲ့ အဓိက အချက်ကို မေ့ပျောက်ပြီး အပြိုင်အဆိုင် သူ့ထက်ငါသာအောင် လှူပြမယ်ဆိုတာက ရှိသေးလို့ ထင်မိတာပဲ။ အထူးသဖြင့် ခုလို ချမ်းသာတဲ့ နိုင်ငံက လာတဲ့ နိုင်ငံခြားသူက ကိုယ်တို့ ဆင်းရဲပါတယ်လို့ သတ်မှတ်ခံထားရတဲ့ တတိယနိုင်ငံသားတွေဆီမှာ ပိုက်ဆံလိုက်တောင်းနေတာကို မသိစိတ်ကနေ ကျေနပ်ပြီး ဒီလိုလူမျိုးကို လှူရတာကို ဂုဏ်ယူချင်တဲ့ စိတ်လဲ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်မယ်ထင်ပါတယ်။ နောက်ပြီးတော့ အဲ့ဒိ ကွန်မန့်တွေထဲက မြန်မာတစ်ယောက် ရေးတဲ့ ကွန်မန့်မှာ “သူက ခိုးနေ လိမ်နေ လူသတ်နေ ဓားပြတိုက်နေ တာမဟုတ်ဘူး။ ကိုယ်ကူညီပေးနိုင်ရင် ကူညီပေးလိုက်၊ သူ့ခရီးသူသွားနေတာ၊ သူ့ရွေးချယ်ခွင့်နဲ့သူပဲ”တဲ့။
မြန်မာပြည်က တာဝန်ရှိသူရဲက သူ့ကို ခုလို စစ်ဆေးပြီး သူ့သံရုံးကို ပို့ပေးလိုက်တဲ့အတွက် ချီးကျူးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါနဲ့တင် မလုံလောက်သေးပါဘူး။ သက်ဆိုင်တဲ့ ဋ္ဌာနဆိုင်ရာတွေကို အကြောင်းကြားပြီး Follow up လုပ်ရပါမယ်။ သူ့မှာ ပိုက်ဆံမရှိဘူးဆိုရင် ချက်ချင်း ပြန်လွှတ်ပါ။ နိုင်ငံထဲက လူတွေဆီက လိုက်တောင်းနေတာ နည်းမကျပါဘူး။
ဟုတ်ပါတယ်။ မြန်မာတွေမှာက ဘာသာရေးအရ ကြီးပျင်းလာတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ကိုယ်လှူတာက ကိုယ့်ကုသိုလ်၊ ကိုယ်လှူတာကို လိမ်စားတဲ့သူက သူ့ငရဲ သူသွားလိမ့်မယ် စတဲ့ အပြောမျိုး အတွေးမျိုးနဲ့ပဲ စိတ်ဖြေတတ်ကြပါတယ်။ ဘုန်းကြီးအတုယောင်တွေ၊ သီလရှင် အတုယောင်တွေ၊ အလှူခံ အတုယောင်တွေ၊ ကန်ထရိုက်ပေးလုပ်စားနေတဲ့ ကျိုက်ထီးရိုးက အလှူခံတွေ စသည်ဖြင့် အမြဲတွေ့ကြုံနေရတဲ့ ကျွန်မတို့တွေ အဲ့လိုမှ မတွေးလဲ တကယ့်အစစ် လိုအပ်နေတဲ့ သာသနာ့ဝန်ထမ်းတွေ၊ လိုအပ်နေတဲ့ ဒုက္ခသည်ပြည်သူတွေ မရလိုက်မှာစိုးရိမ်စရာပါ။ လူလိမ်မှာ ချိုမှ မပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အနည်းဆုံး အဲ့ဒါတွေကမှ ကိုယ်နိုင်ငံသားတွေ၊ အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် စားဝတ်နေရေး မပြေလည်လို့ဖြစ်စေ၊ အလုပ်အကိုင်မရှိလို့ဖြစ်စေ၊ တစ်ခုမဟုတ်တစ်ခုခုကြောင့် နေ့စဉ်ရှင်သန်ရေးအတွက် အလွယ်ရလို့ ဒီလိုလုပ်နေကြတာ။ တောင်းစားလို့ရတဲ့ ပိုက်ဆံနဲ့ ဘယ်သူမှ နိုင်ငံခြား အပန်းဖြေခရီးထွက်နေနိုင်ကြတာမဟုတ်ဘူး။ ဒီလိုပြောလို့လဲ တောင်းစားနေတဲ့သူတွေကို အားပေးအားမြှောက်လုပ်နေတာမဟုတ်ရပါဘူး။ ခုဒီတိုးရစ်နဲ့ နောက်ခံဘက်ဂရောင်းမတူတာကိုပဲ ပြောပြတာပါ။
အဲဒိပိုစ့်အောက်က ဆွေးနွေးမှုတွေကို ဖတ်ပြီး ကျွန်မတွေးမိတာတစ်ခုရှိတယ်။ ဒီအမျိုးသမီး လုပ်တာ မှန်တယ်မှားတယ်။ လိမ်စားတယ် မလိမ်စားဘူး။ ကိုယ့်ပိုက်ဆံမို့ လှူချင်တဲ့လူ လှူမယ်၊ မလှူချင်တဲ့သူမလှူဘူး စတာတွေကို ကျွန်မ မဝေဖန်လိုဘူး။ ဒါပေမဲ့ နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံရဲ့ ခရီးသွားလုပ်ငန်းနဲ့ အဲ့ဒိနိုင်ငံရဲ့ ပြည်ဝင်ခွင့်လိုအပ်ချက်၊ အင်မီဂရေးရှင်းရဲ့ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းတွေ စသည်ဖြင့် အသေအချာ နက်နက်နဲနဲစဉ်းစားကြည့်လိုက်ပါ။ ကျွန်မတို့ တခြားနိုင်ငံတစ်နိုင်ငံကို အလည်အပတ်သွားချင်ရင် မစိမ်းပေမဲ့ စိတ်အပျက်ဆုံးလုပ်ရတာ ပြည်ဝင်ခွင့်လျှောက်ထားရခြင်းပါ။ အဲ့ဒိအခါမှာ များသောအားဖြင့် သူတို့နိုင်ငံကို အလည်သာလာပြီး ပြန်ထွက်မှာသေချာတယ်၊ သူတို့နိုင်ငံကိုလာပြီး ခရီးသွားလုပ်ငန်းမှာ ပိုက်ဆံသုံးနိုင်မှာသေချာတယ်၊ ကိုယ်နေထိုင်တဲ့ နိုင်ငံမှာ အခြေအမြစ်ခိုင်မြဲတယ် စသည်ဖြင့် သက်သေတွေ တစီတတန်းကြီး ပြခိုင်းပြီးတော့မှ သူတို့ စီစစ်ပြီး ပေးတယ်။ အဲ့ဒါကို စိတ်ပျက်တယ်ဆိုပေမဲ့ သူတို့နိုင်ငံအတွက် အကျိုးပြုမဲ့သူကိုပဲ သူတို့ပေးဝင်တယ်ဆိုတာ သူတို့ လုပ်သင့်တဲ့အရာမို့ ကိုယ့်ဘက်က ညဉ်းတွားရုံကလွဲလို့ ဘာမှ စောတကတက် ပိုင်ခွင့်မရှိဘူးလေ။ နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံမှာ အဓိကကျတာ ကိုယ့်နိုင်ငံသားပါ။ ကိုယ့်နိုင်ငံသားကို တနည်းမဟုတ်တနည်းနဲ့ အကျိုးပြုမဲ့သူကိုသာ ဝင်ခွင့်ပေးမယ်ဆိုတာ အခြေခံကျတဲ့အချက်ပါ။ အရိုးရှင်းဆုံးပဲ စဉ်းစားကြည့် ကိုယ့်အိမ်ထဲ ဝင်ချင်တယ်လို့ ပြောတဲ့ လူတိုင်းကို ကိုယ်တံခါးဖွင့်ပေးပြီး အဝင်ခံသလား? ကိုယ့်အိမ်ကိုလာတဲ့သူက အကြောင်းတစ်ခုခုတော့ ကိုယ်နဲ့ ပတ်သတ်ရင် ပတ်သတ်၊ မပတ်သတ်ရင်တောင် ကိုယ့်ကို အကျိုးပြုမဲ့သူပဲ ဝင်ခွင့်ပေးမှာပဲလေ။ ကိုယ့်အိမ်ထဲအလည်လာဖို့ ဝင်လာပြီး နောက်ဖေးက ထမင်းအိုး ခပ်တည်တည်ဖွင့်စားတဲ့ ဧည့်သည်မျိုးကို လက်ခံချင်လား။
ဒါပေမဲ့ ခုကိစ္စဖြစ်တော့ ကျွန်မတို့နိုင်ငံရဲ့ လူဝင်မှုကြီးကြပ်ရေးနဲ့ ပြည်ဝင်ခွင့်အတွက်လျှောက်ထားပိုင်ခွင့် လိုအပ်ချက် စည်းမျဉ်းတွေရဲ့ ထိရောက်မှုကို သံသယဝင်မိတယ်။ ဗီဇာလျှောက်ထားခိုင်းတယ်ဆိုတာရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို အသေအချာပြန်စဉ်းစားရင် ဒီလူတစ်ယောက်ဟာ နိုင်ငံကို ဘာရည်ရွယ်ချက်နဲ့လာတာလဲ၊ အလည်လာတာဆိုရင် အလည်လာဖို့အတွက် သူတတ်နိုင်လားဆိုတာကို စစ်ရမယ်မဟုတ်ဘူးလား။ မဟုတ်ရင် အလည်လာတယ်ဆိုပြီး နိုင်ငံတွင်းမှာ ခိုးနေနေမယ်ဆိုရင် ခု မြန်မာပြည် ရခိုင်နယ်စပ်မှာ ကျူးကျော်သူတွေနဲ့ ဖြစ်နေတဲ့ ပြဿနာမျိုး ဖြစ်မလာနိုင်ဘူးလား။ တခြားနိုင်ငံက ရာဇဝတ်မှုသမိုင်းကြောင်း record ရှိတဲ့ စိတ္တဇလူသတ်သမားတစ်ယောက်က ကိုယ့်နိုင်ငံထဲဝင်လာပြီး လိုကယ်တွေကို လိုက်သတ်မှာမျိုး မဖြစ်နိုင်ဘူးလား။ ဗီဇာစီစစ်ရေးဆိုတာ ဖောင်ဖြည့်ခိုင်း၊ သူတို့အစိုးရရဲ့ နိုင်ငံရေး blacklist ဟုတ်မဟုတ်လောက်စစ်၊ ဗီဇာကြေးယူရုံ အလုပ်လုပ်နေကြတာလား?
အဲ့လိုအတွေးတွေ တန်းစီဝင်လာတော့ မမေးစဖူး အဲ့ဒိ ပိုစ့်အောက်မှာ မေးမိတယ်။ မြန်မာပြည်ရဲ့ ဗီဇာလိုအပ်ချက်တွေကဘာလဲ? လို့… ဒီလူတစ်ယောက်က အလည်လာတယ်လို့ပြောတာနဲ့ ကျန်တဲ့ လေယာဉ်အထွက်လက်မှတ်၊ ဟော်တယ်ဘွတ်ကင်း စတဲ့ အခြေခံအချက်တွေကိုတောင်မှ မစစ်ဆေးဘူးလားလို့ဆိုတော့ နိုင်ငံခြားသားတော်တော်များများက ကိုယ့်ကို ပြန်ဖြေကြတယ်။
“ငါလျှောက်တုန်းကတော့ အပြန်လက်မှတ်ကို မစစ်ဘူး။ ဗီဇာက ၂ပတ်ပေးပေမဲ့ နေချင်သလောက်နေလို့တောင်ရမယ်။ ဘယ်သူမှ မစစ်ဘူး။ မြန်မာတွေ ရက်ရောတာ ကူညီတတ်တာ ငါလက်ခံတယ်။ ငါ့ဖုန်း ကားပေါ်မှာ ကျန်ခံလို့ ပြန်မရတော့ဘူးမှတ်တာ ပြန်ရတယ်။ အဲ့လိုမျိုးက နေရာတိုင်းမှာ မရှိဘူး”
နောက်တစ်ယောက်ကပြောတော့ “ပိုက်ဆံဘယ်လောက်ရှိလဲဆိုတာတော့ လိုအပ်ချက်ထဲမှာပါတယ်။ သူလိမ်ပြခဲ့တယ်ထင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ တချို့လေယာဉ်လိုင်းတွေကတော့ ဆက်သွားမဲ့ လေယာဉ်လက်မှတ်ကို ပြခိုင်းတယ်။ မဟုတ်လို့ ပြည်ဝင်ခွင့်မပေးရင် သူတို့က ပြန်သယ်လာရမှာစိုးလို့” တဲ့။
အဲ့ဒိ ပိုစ့်အောက်က တခြားနိုင်ငံက တိုးရစ်တစ်ချို့ရဲ့ကွန်မန့်တွေမှာ ခုလို ပိုက်ဆံလိုက်တောင်းစားမဲ့အစား အဲ့ဒိ နိုင်ငံကို အကျိုးပြုမဲ့ အလုပ်တစ်ခုခုလုပ်ပေးပေါ့။ သူက သူ့စိတ်တွေကို သန့်စင်ချင်တယ်ဆိုရင် ပိုက်ဆံလိုက်တောင်းတာထက် စာလိုက်သင်ပေးတာတို့၊ ပရဟိတတို့ လိုက်လုပ်ပါလားလို့လဲ အမျိုးမျိုး ပြောထားကြတယ်။
ကိုယ်နဲ့ ခင်မင်တဲ့ အမေရိကန်နိုင်ငံသား မြန်မာအိမ်သူနဲ့ အကြောင်းပါနေတဲ့ Tom ကတော့…
“ငါ ၁၅နှစ်လုံးလုံး ပြည်ဝင်ခွင့်နဲ့ နေထိုင်ခွင့် ပုံစံ ၄မျိုးလောက် လျှောက်ခဲ့ဖူးတဲ့အထဲမှာ ဘယ်ရုံးကမှ ငါဘယ်က ဝင်ငွေနဲ့ မြန်မာနိုင်ငံမှာ နေနေတာလဲလို့ မေးခဲ့တာ (သက်သေပြခိုင်းတာ) မရှိဘူး။
ခု ဒီဗြိတိန်အမျိုးသမီးနဲ့ ပတ်သတ်လို့ပြောရရင်တော့… မြန်မာပြည်မှာ စားဝတ်နေရေးနဲ့ မိသားစုရပ်တည်ဖို့ကိုတောင် အကူအညီလိုအပ်နေတဲ့သူတွေအများကြီးပဲ။ ဘယ်သူ့မှ သူ့လို တရားထိုင်ဖို့ လိုက်ရှာနိုင်တဲ့ အခြေအနေမရှိဘူး။ မြန်မာပြည်မှာ နိုင်ငံခြားသားတစ်ယောက်လာပြီး လမ်းပေါ်မှာ တောင်းစားနေတယ်ဆိုတဲ့ အဖြစ်ကိုက လုံးဝ လက်ခံနိုင်စရာမရှိဘူး။ သူက ပတ်ဝန်းကျင်ကလူတွေကို အလိုက်ကမ်းဆိုးမသိ၊ စိတ်ဓာတ်အောက်တန်းကျတဲ့သူဖြစ်ရင်ဖြစ် မဟုတ်ရင်တော့ စိတ်ရောဂါရှိတဲ့သူပဲ ဖြစ်ရမယ်။ တနည်းအားဖြင့်လဲ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ထောက်ပံ့မှုတွေ လိုအပ်နေတဲ့ သူ့ကို ဗြိတိန်သံရုံးက ကူညီပေးသင့်ခဲ့တယ်။ တဖက်ကပြောမယ်ဆိုရင်လဲ သူ့လို အလည်လာသူမျိုးက ဒီနိုင်ငံအတွက် မလိုအပ်သလို မလိုလားတဲ့ ဧည့်သည်ဖြစ်တဲ့အတွက် နိုင်ငံထဲက ထွက်သွားခိုင်းသင့်တယ်။
ကွန်မန့်ထဲက တချို့တွေပြောသလို နိုင်ငံခြားသားတွေက လိုကယ်တွေရဲ့ လိုအပ်ချက်ကို ကူညီရမယ်ဆိုတာကို တာဝန်ကြီးတစ်ရပ်လိုပြောနေကြတာကိုလဲ လက်မခံပါဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒါက တစ်ဦးတစ်ယောက်ချင်းစီရဲ့ ခံယူချက်နဲ့ပဲ ဆိုင်တယ်။ တခြားတစ်ဖက်ကပြောမယ်ဆိုရင်လဲ လိုကယ်တွေဆီကနေ ပိုက်ဆံလိုက်တောင်းပြီး အလှူငွေလက်ခံနေတာကလဲ လုံးဝလက်ခံနိုင်စရာမရှိဘူး။”
(အဲဒိပိုစ့်အောက်က ကွန်မန့်တွေကို ဒီလင်ခ့်ကိုနှိပ်ပြီး coconuts yangon ရဲ့ ပိုစ့်အောက်မှာ ဖတ်နိုင်တယ်။)
ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သတ်ပြီး ပြောချင်တာကတော့ မြန်မာလူမျိုးတွေ ပေးကမ်းရက်ရောတယ်ဆိုတာကို ဂုဏ်ယူချင် ယူလို့ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အလှူခံရှိတယ်၊ လှူတဲ့သူက သူ့ဟာသူ ကြေနပ်လို့ လှူတယ် ဒီလောက်ပဲ မကြည့်စေချင်ဘူး။ ဒီလိုကိစ္စမျိုးမှာကျတော့ အပေါ်ယံလေးပဲ မကြည့်ပဲ ဖြစ်သင့်တဲ့အရာ ကျိုးကြောင်းဆက်စပ်စဉ်းစားသင့်တယ်။ စည်းကမ်းနဲ့ ဆိုင်တယ်။ ၁ယောက်က အဲ့လိုလုပ်လို့ရတယ်ဆိုရင် နောက်လူတွေကလဲ ထပ်လုပ်လာလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒိအောက်က ကွန်မန့်တွေမှာတောင် တချို့တိုးရစ်တွေက ခပ်ရွဲ့ရွဲ့နဲ့ “နောက်ဆိုငါတို့လဲ ဒီလိုလုပ်ဖို့ သူ့ဆီက သင်ထားမှ” တို့ဘာတို့ ကွန်မန့်တွေကို တွေ့နိုင်တယ်။ ဒဿနက ခရီးတစ်ခုရဲ့ အခြေခံလိုအပ်ချက်ပေးရလောက်အောင်တောင် ပိုက်ဆံမရှိရင် ခရီးမသွားနဲ့။ ဒီဘက် နိုင်ငံ လက်ခံတဲ့ဘက်အစိုးရကလဲ ခရီးသွားလုပ်ငန်းကနေ တိုင်းပြည်စီးပွားတက်အောင်၊ အလုပ်အကိုင်အခွင့်အလမ်းတွေများလာအောင်၊ ကိုယ့်ယဉ်ကျေးမှုကို နိုင်ငံတကာက တဆင့်စကား တဆင့်ကြားပြီး သိလာအောင် သေသေချာချာ make sure ပြီးမှ လက်ခံသင့်တယ်။ ပြောရမယ်ဆိုရင်တော့ တိုင်းပြည်ရဲ့ တံခါးပေါက်ဖြစ်တဲ့ ပြည်ဝင်ခွင့်စစ်ဆေးရေးသမားတွေ အလုပ်သေချာမလုပ်လို့ဖြစ်စေ၊ ကိုယ့်တိုင်းပြည်ရဲ့ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းတွေထဲက မယောင်ရာ ဆီလူး (တချို့ လွယ်နေတာကို ကျတော့ ခက်အောင်လုပ်တတ်တဲ့) စည်းကမ်းလေးတွေကို ပြင်ဆင်ပြီး တကယ့် အရေးပါတဲ့ အဓိပ္ပါယ်ရှိတဲ့ စည်းကမ်းတွေကို တင်းကြပ်သင့်တယ်လို့ ထင်တယ်။
ဆိုလိုတာက ဒီအမျိုးသမီး ပိုက်ဆံလိုက်တောင်းနေတာ ဘယ်သူ့ကိုမှလဲ မထိခိုက်ပါဘူးဆိုတာ အကျယ်တဝံ့ကြည့်မယ်ဆိုရင် မှားတယ်။ သူလုပ်နေတာ Principle အရ မှားတယ်။ ဒါမျိုးကို ခွင့်ပြုလိုက်လို့ နောက်ပိုင်း များလာရင် ဘယ်လို ထိမ်းချုပ်မလဲ။ သူပိုက်ဆံလိုက်တောင်းတာ ကိုယ့်ကို မထိခိုက်ဘူးမထင်နဲ့  ဒဿနအရတော့ တစ်တိုင်းတစ်ပြည်လုံးရဲ့ စီးပွားရေးကို ထိခိုက်တယ်လို့ မြင်တယ်။ အဲလိုမျိုး ကိုယ့်နိုင်ငံကို စီးပွားတက်အောင်မလုပ်တဲ့အပြင် ကိုယ့်နိုင်ငံထဲက တခြား မရှိဆင်းရဲ အလှူခံတစ်ယောက်ရမဲ့ ဝေစုကို လိုက်လုနေတဲ့ တိုးရစ်မျိုးတွေကို ဝင်မလာနိုင်အောင် သေချာစီစစ်ပြီး အဓိပ္ပါယ်ရှိတဲ့ ပြည်ဝင်ခွင့်လိုအပ်ချက်တွေ ရှိသင့်တယ်လို့ ပြောချင်ပါတယ်။
သင်တို့ရဲ့  သဘောထားလေးတွေ တူသည်ဖြစ်စေ၊ မတူသည်ဖြစ်စေ ကွန်မန့်မှာ ဆွေးနွေးသွားလို့ရပါတယ်။
Posted by mabaydar at 4:38 PM 2 comments :
Labels: Knowledge , ခရီးသြားမွတ္တမ္း , မုန္တိုင္း , ေဝဖန္ေရး
Friday, February 05, 2016
ပြည်တော်ပြန် လှည့်စားမယ် (၂)
၅။ ဓနုဖြူ ဒေါ်စောရီ မြန်မာထမင်းဆိုင်
Date Visited: 4th Nov 2015
Service: 4/5
Shop ambient: 3/5
Cleanliness: 4/5
မြန်မာထမင်းဆိုင်စားချင်တယ်ဆိုရင်တော့ နီးနီးနားနားလဲဖြစ်တဲ့ ၂၉လမ်း အလယ်လမ်းက ဓနုဖြူဒေါ်စောရီဆိုင် သွားစားဖြစ်တာပဲ။ တခြားနေရာမှာ ဆိုင်ခွဲတွေလဲ အများကြီးရှိတယ်။ ချဉ်ရည်ဟင်းနဲ့ ငပိရည်တို့စရာက Complementary ပေးတယ်။ ချဉ်ပေါင်ကြော်ကတော့ ဝယ်စားရတာ။ (အရင်ခေတ်ကဆိုရင် မြန်မာထမင်းဆိုင်တွေမှာ ချဉ်ပေါင်ကြော်ကို အလကားပေးတယ်။ ခုကျတော့ သိပ်မမိုက်တော့ဘူး)။ အဲ့ဆိုင်ရဲ့ တစ်ဆိုင်ကျော်နားမှာလဲ မြန်မာထမင်းဆိုင် အသစ်တစ်ခုတွေ့တယ်။ ကောင်းမဲ့ပုံပဲ မစားဖြစ်ခဲ့ဘူး။ မြန်မာထမင်းဟင်းဆိုတာကလဲ ဆီပြန်တွေ၊ အကြော်တွေဆိုတော့ ဆီစားများတဲ့ အစားအစာတွေချည်းပဲလေ။ ဒါဒါတွေချည်း ထပ်ပြီး နေ့တိုင်းမစားနိုင်ဘူး။ တစ်ခြားစားချင်တာလေးတွေလဲ မျှစားဖို့ အချိန်ချန်ရတယ်မဟုတ်လား။
မြန်မာထမင်းဆိုင်ဆိုရင် အမြဲစားဖြစ်တာ အမဲနှပ်။ ဝက်သားဟင်းကစားရင် အဆီက ခပ်များများ။ ဝက်ဆီဟင်းဖြစ်နေတော့ မစားချင်ဘူး။ အမဲနှပ်က ဟင်းအနှစ်လဲရှိတယ်။ ပါသမျှ အသားက အကုန်စားလို့ရတယ်လေ။ အမဲသားမစားတဲ့သူတွေအတွက်လဲ တစ်ခြားဟင်းတွေ တော်တော်လေးစုံပါတယ်။ သူက လာစားတဲ့သူများတော့ ဟင်းစုံချက်ထားတတ်တယ်။ နောက်ပြီး အသုတ်မျိုးစုံလဲမှာလို့ရတယ်။ ဖေဖေက ဝက်ခေါင်းသုတ်မှာစားဖြစ်တယ်။ ထမင်းက အဝစား။ ပုံမှန် ဟင်းတစ်ပွဲ ၃၀၀၀ ကျပ်။ ပုဇွန်ထုတ်တို့ဘာတို့ဆိုရင်တော့ ဈေးပိုကြီးမယ်ထင်တယ်။
၆။ Eugenia စားသောက်ဆိုင်
Date Visited: 8th Nov 2015
Service: 2/5
Shop ambient: 3/5
Cleanliness: 4/5
အလုံ၊ ဗဟိုလမ်းပေါ်က Eugenia စားသောက်ဆိုင်ကို ဖွင့်တာလဲ ကြာပြီဆိုတော့ တော်တော်များများသိကြမှာပါ။ ဆိုင်က သန့်ပြန့်ပြီး အဲ့ကွန်းနဲ့ တရုတ်အစားအစာအစုံရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မဗေဒါအတွက်တော့ အဲ့ဆိုင်ကိုသွားဖြစ်ရင် ကြေးအိုးပဲ စားဖြစ်တာများပါတယ်။ Eugenia မဟုတ်ရင်တော့ ရွှေတောင်တန်းလမ်းက အောင်မြင့်မိုရ်ဆိုင်မှာ စားဖြစ်တာများတယ်။ ရွှေတောင်တန်းကဆိုင်တွေကတော့ Eugenia လောက်တော့ အပြင်အဆင်မကောင်းဘူးပေါ့။ ဈေးလဲ Eugenia ထက်တော့ နည်းနည်းသက်သာမှာပေါ့။ အချိုမှုန့်သုံးတာလဲ ပိုများမယ်ထင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ရွှေတောင်တန်းလမ်းက ကြေးအိုးက Eugenia ထက် အသားများတယ်။ အရွက်လဲ များတယ်။
Eugenia ကို ဘာလို့ရွေးဖြစ်လဲဆိုရင် သန့်ပြန့်တဲ့ နေရာထိုင်ခင်းရယ်။ အချိုမှုန့် ရွှေတောင်တန်းက ဆိုင်တွေထက် နည်းတယ်လို့ ခံစားရလို့။ အရသာကလဲ မဆိုးဘူးလေ။ ဒါပေမဲ့ အသားနဲ့ အရွက်နည်းတာကိုတော့ သိပ်သဘောမကျလှဘူး။ အထူးသဖြင့် ကိုယ်က အရွက်ကြိုက်တော့ ဆလပ်ရွက်နည်းတာကို သဘောမကျဘူး။
ဝန်ဆောင်မှုကို ဘာလို ၂ပဲ ပေးထားလဲဆိုတော့။ ဆိုင်ထဲဝင်လာရင် ခရီးဦးကြိုပြု စားပွဲစီစဉ်ပေးမဲ့သူမရှိဘူး။ စင်္ကာပူက ဟော့ကာဆန်တာကျနေတာပဲ ဘယ်သူစားလို့ပြီးခါနီးပလဲ အဲ့ဝိုင်းလေးနားသွားရပ်နေရတယ်။ စားပွဲရှာရတာ စစ်မြေပြင် တိုက်စစ်ထိုးနေရသလိုပဲ။ ကိုယ့်လိုပဲ ရှာနေတဲ့သူတွေလဲရှိတာကိုး။ Restaurant ဖြစ်ပြီး အဲ့လို မစီစဉ်ပေးတာ လာစားသူတွေကို မကြိုဆိုရာကျတယ်လို့ ခံစားရတယ်။ အမှန်ဆို အပြင်မှာ ဧည့်ကြိုတစ်ယောက်ထား။ ဆိုင်ထဲမှာပြည့်နေရင် အပြင်မှာ တန်းစီစောင့်ခိုင်း အထဲက စားပြီးတဲ့ ဝိုင်းတွေ ရှင်းပြီးမှ တစ်ဖွဲ့ပြီး တစ်ဖွဲ့ကို လွှတ်။ အဲ့ဒါ နိုင်ငံတိုင်းက စားသောက်ဆိုင်တွေရဲ့ စနစ်ပဲဟာ။ ခုတော့ ကိုယ့်စားပွဲကိုယ်ဦးနေရတော့ စားပွဲဦးတဲ့သူကလဲ ရှေ့အဖွဲ့မထခင် အမြန်ဝင်ရမယ်။ ပြိုင်ဘက်ဦးနေသူကလဲ ရှိတာကိုး။ ဒီတော့ waiter တွေကလဲ Served လုပ်ဖို့ဟာကို စားပွဲစောင့်နေတဲ့သူတွေနဲ့ တိုးဝှေ့နေရတယ်။ ထွက်မဲ့သူကလဲ ပိတ်ထားသလိုဖြစ်တော့ အားလုံး ကျပ်ပိတ်သိပ်ပြီး ဘယ်သူမှ စိတ်မချမ်းသာရဘူး။ Restaurant နော်။ ရိုးရိုးဆိုင်ဆို မပြောသေးဘူး။
နောက်ပြီး မှာဖို့ စားပွဲထိုးကို လည်ပင်းရှည်အောင်စောင့်ရတယ်။ လက်တွေလှမ်းပြ။ မတ်တပ်တွေရပ်ပြ။ မျက်စတွေပြစ်ပြ (အဲလေ… ယောင်ကုန်ပြီ။ မြန်မာပြည်က စားပွဲထိုး သတိထားမိအောင် ကြံရာမရ လုပ်မိတာဖြစ်မယ်)။ သူတို့ မျက်လုံးကြီးတွေက Selective Vision များရှိသလားမသိဘူး။ တစ်ခါတစ်လေ တည့်တည့်ကြီးကြည့်နေလဲ မမြင်ကြဘူးဗျာ။ ကိုယ်များ စားပွဲလုနေတုန်း ဘဝပြောင်းပြီး ဝိဉာဉ်ဖြစ်သွားသလားလို့။
စားပွဲထိုးလာတော့ အောင်မြင်စွာအော်ဒါမှာလိုက်တာပေါ့နော်။ အမေက ဗိုက်ဆာနေတာ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့ဟာအရင်ရောက်လာတာပေါ့နော်။ ထားပါ ဘယ်သူ့ဟာအရင်ရောက်ရောက်ပါ။ ဒါပေမဲ့ တစ်ပွဲနဲ့တစ်ပွဲ အချိန်အဲလောက် မကွာသင့်ဘူးလေ။ ခုတော့ ကျွန်မတို့တောင် စားလို့ကုန်တော့မယ်။ အမေ့ဟာက မလာ မလာ။ သူများကုန်ခါနီးမှပဲ အကြိမ်ကြိမ်မေးမှ ရောက်လာတယ်။ အဆင်မပြေဘူးရော…။ အတူတူလာတဲ့သူတွေ… အတူတူမစားရတဲ့သဘောကြီး။ ဒါနဲ့ နောက်တစ်ပွဲထပ်စားဖို့ ထပ်မှာလိုက်တယ်။ အမေတောင် စားပြီးသွားတယ်။ နောက်တစ်ပွဲက MIA (Missing in Action) ဖြစ်နေတယ်။ စောင့်တယ်… သတိပေးတယ်။ မလာဘူး။ ဒါနဲ့တော်ပြီ မစောင့်တော့ဘူးဆိုပြီး ပိုက်ဆံရှင်းမယ်ခေါ်တော့လဲ ဝိဉာဉ်ဘဝပြန်ရောက်ပြန်ရော။ ဒါနဲ့ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်ပဲ ကောင်တာမှာထရှင်းရတယ်။ မရောက်လာတဲ့ ပွဲအတွက် ထည့်ယူထားမှာစိုးလို့ ကြည့်ရသေးတယ်။ ဘေလ်ဆိုတာ စစ်တာအကောင်းဆုံးပဲ။ မယူတော့ မယူထားဘူး။ အဲ့ဒါတွေကြောင့် Service ကို 2 ပဲပေးထားတာ။ စားပွဲထိုးတွေကို အပြစ်မပြောဘူးနော်။ အဲ့ဒါ ဆိုင်ရဲ့ ကြီးကျပ်မှု အစီအစဉ်ညံ့ဖျင်းလို့။ Management ညံ့လို့။ ဆိုင်ရှင်တစ်ခုခုလုပ်သင့်တယ်။
၇။ ရှမ်းရိုးရာ စားသောက်ဆိုင်
Date Visited: 12th Nov 2015
Service: 5/5
Shop ambient: 5/5
Cleanliness: 4/5
မပြန်ခင်တစ်ရက် စားချင်တာတွေကများပြီး အချိန်ကမရှိတော့ ။ အလုပ်က ဂျပန်မက သူမြန်မာပြည်လာလည်တုန်းက သူ့ သြစတြေးလျ အဖြူရည်းစားနဲ့ ရှမ်းရိုးရာမှာ စားခဲ့တာ အရမ်းကောင်းလို့ ကိုယ့်ကို ပြန်ပြီး ညွှန်းထားတော့ ကိုယ်လဲ သွားစားကြည့်မယ်ပေါ့။ ကိုယ်ကတော့ ရှမ်းခေါက်ဆွဲဆို အိမ်က အဖေချက်တာကလွဲလို့ ကျန်တဲ့ ရှမ်းခေါက်ဆွဲတွေ သိပ်ကြိုက်တာမဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ တခြားရှမ်း စားစရာတွေတော့ အစုံရှိတယ်ကြားမိတယ်လေ။ သူက ဝါးတန်းလမ်းမှာရှိတာ။ ဗဟိုစည်အိမ်ရာနဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်နားလောက်။ အနော်ရထားလမ်းဘက်ကလာရင် တစ်ဘလောက်ထပ်တက်၊ ဗိုလ်ချုပ်လမ်းကို ထပ်ကားလမ်းကူး။ အဲ့ဒိဘလောက်မှာရှိတာ။ အနော်ရထားလမ်းဘက်ကနေလာရင် Feel စားသောက်ဆိုင်တွေဘာတွေ ကျော်သွားရတယ်။ အဲ့နားရောက်ရင်တော့ ရှမ်းရိုးရာဆိုင်းဘုတ်ကြီးက အကြီးကြီးပါ။ သူက ခြံနဲ့ဝန်းနဲ့။ ရှေ့ခေတ်သစ်သားအိမ်ပုံစံမျိုးကြီး။
ဆိုင်က ဝန်ထမ်းတွေက ရှမ်းရိုးရာဝတ်စုံတွေနဲ့ အားလုံးလှပ သန့်ပြန့်။ အဝင်ဝရောက်တာနဲ့ ရှမ်းဝတ်စုံနဲ့ကောင်မလေးတွေက ခရီးဦးကြိုပြု၊ ကိုယ်ထိုင်မဲ့စားပွဲကို တလေးတစားလိုက်ပြ။ အဲ့လောက်ကြီး တစ်ခန်းတစ်နားလို့ (ကိုယ်က ရိုးရိုးစားသောက်ဆိုင် ရွှေဘဲတို့လို ပုံစံမျိုးလို့ ထင်ထားခဲ့လို့ တစ်ခန်းတနားလို့ သုံးနှုန်းမိတာပါ။) ဆိုင်ရဲ့ အောက်ထပ်ကို ဖြတ်လျှောက်တုန်း မျက်လုံးဝှေ့ကြည့်လိုက်တော့ နိုင်ငံခြားသားလိုလိုတွေ၊ Business dinner လိုလို အုပ်စုမျိုးတွေ တွေ့တယ်။ မိသားစုတွေလဲ ပါချင်ပါမှာပေါ့။ ကျွန်မတို့က အပေါ်ထပ် လှေကားထိပ်က ၂ယောက်ခုံမှာ သီးသန့်နေရာလေးရတယ်။ ဆိုင်က ဝန်ဆောင်မှုရယ်၊ ဝန်ထမ်းတွေဝတ်စုံ၊ ဆိုင်အခင်းအကျင်းကြည့်ပြီး ရင်တော့ခုန်တာပေါ့။ ဘယ်လောက်တွေ ကျတော့မလဲပေါ့။ လာမိတာ မှားပြီလားပေါ့။ ဂျပန်မ ဆေးထိုးလိုက်တာများလားပေါ့။
အင်း… မန်နျူးကြည့်တော့ ၅၀၀၀ ကျပ်အောက် စားစရာကတော့ ခပ်ရှားရှားပေါ့။ ရှမ်းခေါက်ဆွဲကတော့ ၃၀၀၀ ကျပ်ထင်တယ် (မသေချာဘူး)။ ကိုယ်က အဲ့ဒိညအတွက် စားချင်တဲ့ စာရင်းက တခြားဟာတွေရှိသေးတော့ သိပ်အများကြီး စားလို့မဖြစ်ပြန်ဘူးလေ။ မြည်းကလဲ မြည်းကြည့်ချင်တော့ သူက ရှမ်းခေါက်ဆွဲဆန်စီး၊ ကျွန်မက ငါးထမင်းနယ်၊ တို့ဟူးကြော်တစ်ပွဲမှာလိုက်တယ်။ မန်နျူးကလဲ တကယ်ကို အထင်ကြီးစရာပါ။ ရှမ်းစာပေါင်းစုံ ကိုယ်မကြားဖူးတာတွေ အများကြီးရှိတယ်။ ရှမ်းစာကို ဝေးဝေးသွားစရာမလိုပဲ အစုံစားလို့ရတဲ့ နေရာမို့ အဲ့ဒိအတွက် အမှတ်ပေးတယ်။
စားပွဲထိုးတွေ ဝတ်စုံနဲ့ ဝန်ဆောင်မှု၊ နောက်ဖေးမီးဖိုချောင် သန့်ရှင်းမှု (ကျွန်မထိုင်တဲ့ခုံ ပြတင်းပေါက်ကနေ သူတို့ နောက်ဖေးမီးဖိုချောင်အဆောင်ကို လှမ်းမြင်နေရတယ်၊) စားဖိုမှုးတွေကလဲ သပ်သပ်ရပ်ရပ်ဝတ်စုံတွေနဲ့ပဲ။ အဲ့ဒိအတွက် သူတို့ဆိုင် ဝန်ဆောင်မှုကို အမှတ်ပြည့်ပေးထားတယ်။ ဆိုင်ရဲ့အခင်းအကျင်း၊ အပြင်အဆင်၊ ရိုးရာပုံစံလဲ သိပ်မပျောက်ပဲ ခေတ်မီတဲ့ ပုံစံလဲပေါက်အောင် ပြင်ဆင်ထားတဲ့အတွက် စိတ်လက် ကြည်သာစေလို့ ဆိုင်ရဲ့ ခံစားချက်ကိုလဲ အမှတ်ပြည့်ပေးထားတယ်။
ကျွန်မစားတဲ့ ငါးထမင်းနယ်ကတော့ ဘာမှ ထွေထွေထူးထူးအရသာမရှိဘူး။ အင်းလေးဖောင်တော်ဦးက လမ်းဘေးငါးထမင်းနယ်ကတောင် အရသာရှိသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ တို့ဟူးကြော်နဲ့ ရှမ်းဆန်စီးသုတ်ကတော့ အတော်လေးကောင်းတယ်။ ရှမ်းခေါက်ဆွဲကို အိမ်မှာချက်တာကလွဲလို့ တခြားမကြိုက်တဲ့ ကျွန်မတောင် မြည်းကြည့်တော့ ကြိုက်သွားတယ်။
ဈေးနှုန်းအရဆိုရင်တော့ ဒီဆိုင်က ကျွန်မအတွက် နေ့တိုင်းအပျင်းပြေလာစားရမဲ့ ဆိုင်မျိုးမဟုတ်ပေမဲ့။ ရန်ဖန်ရံခါ၊ မွေးနေ့တို့၊ ဘာတို့ဆိုရင်တော့ ပိုက်ဆံပိုပေးပြီး ခုလို ဝန်ဆောင်မှုကောင်းကောင်းအစားအသောက်ကောင်းကောင်းမှာ လာစားရတာမဆိုးဘူး။ ပြီးတော့ နိုင်ငံခြားသားသူငယ်ချင်းတွေဘာတွေနဲ့ လာစားရမယ်၊ မြန်မာပြည်သွားလည်မလို့ ဘယ်ဆိုင်ကောင်းလဲလို့မေးရင်တော့ ဒီဆိုင်ကို ညွှန်းဖြစ်မှာ သေချာတယ်။ သူက မြန်မာပြည်ကသာမာန်လူတွေဝင်ငွေနဲ့ ယှဉ်တော့သာ ဈေးကြီးသလိုဖြစ်နေတာလေ။ တိုးရစ်အတွက်ကတော့ သူတို့နိုင်ငံအနေနဲ့ ဈေးအတူတူလောက်ပဲရှိပါတယ်။ သုံးပျော်ပါတယ်။ အထူးသဖြင့် မန်နျူးစုံလင်တဲ့အတွက် တစ်နေရာတည်းမှာ ရှမ်းစားစရာမျိုးစုံ စားလို့ရတာကို သဘောကျတယ်။
ကဲ… ရန်ကုန်မှာ ရှမ်းစာကောင်းကောင်းစားချင်ရင် ရှမ်းရိုးရာစားသောက်ဆိုင်ကို သွားနော်။ အဲ့ဒိကနေ နောက်တစ်နေရာ ဆက်ကြရအောင်…
၈။ စမိုင်လီ ဝက်သားတုတ်ထိုး (Junction Mawtin branch)
Date Visited: 12th Nov 2015
Taste : 3/5 (လမ်းဘေးဈေးသည်တွေကတော့ သူတို့ထက် အရသာပိုရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့အရသာကလဲ မဆိုးပါဘူး)
Cleanliness: 4/5
Service: 4/5
Price: 200 kyat per stick
ရှမ်းရိုးရာမှာ စားပြီးတော့ ကျွန်မရဲ့ မစားရသေးတဲ့ စာရင်းထဲက ဝက်သားတုတ်ထိုးကိုရှာပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သန့်တဲ့ဆိုင်ပဲစားချင်တယ်။ ဟိုးအရင်တစ်ခေါက်က မနက်ပိုင်း စကော့ဈေးက ဇီးယိုရယ်၊ ညပိုင်း ဒိန်ချဉ်ရယ်၊ ဝက်သားတုတ်ထိုးရယ် တစ်ရက်တည်းမှာ စားလိုက်တာ ည ၁၂နာရီ အထက်လန်အောက်လျောဖြစ်ပြီး အေးဆေးခန်းရောက်သွားတယ်။ နောက်နေ့ဘာမှ မစားရတော့ဘူး။ အဲ့ကတည်းက အတတ်နိုင်ဆုံး သန့်မယ်ထင်တာကို ဆင်ခြင်စားတယ်။
ခုလည်း ဝက်သားဒုတ်ထိုး သန့်သန့်စားချင်တယ်ဖေ့ဘွတ်မှာ အော်မိတော့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က Smiley ကို ညွှန်တာနဲ့ သွားစမ်းစားကြည့်တယ်။ ဆိုင်လေးက Junction Mawtin အပေါ်ဆုံးထပ်မှာရှိတယ်။ သန့်သန့်ပြန့်ပြန့်လေးပဲ။ သူက ကြာဇံကြော်နဲ့ ဝက်သားဒုတ်ထိုးတို့ ဘာတို့ အဲ့လို တွဲစားလို့ရတဲ့ အစားအစာတွေလဲရောင်းပုံရတယ်။ ကျွန်မတို့ကတော့တစ်ညနေတည်းနဲ့ နောက်စားချင်တာတွေကျန်သေးတော့ ကိုယ်အဓိကစားချင်တဲ့ ဝက်သားဒုတ်ထိုးပဲ မှာဖြစ်တယ်။ လမ်းဘေးဆိုင်လို အများကြီး လှီးမထားပေမဲ့ ကိုယ်စားချင်တာရှိရင် ထပ်လှီးခိုင်းလို့ရတယ်။ အချဉ်ခွက်ကလဲ တစ်ယောက်တစ်ခွက် သီးသန့်လေးဆိုတော့ လမ်းဘေးဆိုင်လို အားလုံးပေါင်းပြီး နှစ်တာမျိုးမဟုတ်ဘူးလေ။ ဟို ဝက်သားဒုတ်ထိုးအလယ်က ဝက်ပြုတ်ရည်လိုလို ဝက်ဆီလိုလို အရည်ကတော့ ကိုယ့်ရှေ့မှာ စတီးမြောင်းလေးလို မျိုးထားပေးထားတယ်။ ကြိုက်ရင်တို့လို့ရတယ်။ အဲ့ဒါကတော့ ထိုင်နေတဲ့ တစ်တန်းက လူတွေ တူတူတို့စားရတာမျိုးပေါ့။
အရသာက လမ်းဘေးဆိုင်တွေလောက် မကောင်းပေမဲ့ ဝက်သားဒုတ်ထိုး ရှိသင့်တဲ့ အင်္ဂါရပ်တွေနဲ့ ပြည့်စုံပါတယ်။ အနံ့အရသာ သူဟာနဲ့ သူတော့ ကောင်းပါတယ်။ ဆိုင်က ဝန်ထမ်းလေးတွေကလဲ ဆက်ဆံရေးကောင်းပါတယ်။ ဆိုင်ခွဲတွေလဲ တခြားနေရာတွေမှာ ရှိတယ်လို့ပြောပါတယ်။ ဈေးကလဲ တစ်ချောင်း ၂၀၀ ကျပ်ဆိုတော့ အပြင်က လမ်းဘေးဗန်းနဲ့ ဈေးတူတူပါပဲ။ ကြက်သွန်ဖြူ၊ ငရုတ်သီးလဲ ကိုက်စားလို့ရအောင် ပေးပါတယ်။ ဟင်းချိုခွက်လေးတစ်ခွက်တောင် အဆစ် ပေးပါသေးတယ်။ နောက်ဆိုရင်လဲ မဗေဒါ ထပ်သွားစားဖြစ်မဲ့ ဆိုင်လေးပါပဲ။
၉။ ရွှေပုဇွန် (လမ်းမတော်ဆိုင်ခွဲ)
Date Visited: 12th Nov 2015
ရွှေပုဇွန်ကတော့ အားလုံးသိပြီးနေကျမို့ ထွေထွေထူးထူး မပြောတော့ပါဘူး။ ကိုယ့်အနေနဲ့ကတော့ ဖာလူဒါသွားသောက်ရတာကြိုက်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရွှေပုဇွန်က ကူလ်ဖီမလိုင်ကို သဘောမကျပါဘူး။ ရေခဲမုန့်နဲ့ သိပ်မထူးခြားပါဘူး။ ရောက်သွားတော့ ပူတင်စားရကောင်းမလား ဖာလူဒါသောက်ရကောင်းမလား ဝေခွဲမရဖြစ်နေပေမဲ့ ဖာလူဒါထဲမှာ ပူတင်းပါတယ်ဆိုတော့ ဖာလူဒါပဲ သောက်ဖြစ်ပါတယ်။ အဲ့ဒိနေ့ညနေက မိုးကဖွဲဖွဲကျနေတာရော ရှေ့မှာ ရှမ်းရိုးရာနဲ့ စမိုင်လီဝက်သားဒုတ်ထိုးရော စားပြီးတာရောကြောင့် ဗိုက်က သိပ်မဆန့်တော့ပါဘူး။ ဖာလူဒါကလဲ စိတ်ထဲသာ စားချင်နေတာ စားတော့ အရမ်းချိုလွန်းတယ်။ မြန်မာတွေက အဆီ၊ အငံ၊ အချို အလွန်အကဲသုံးတယ်လို့ ထင်တယ်။ ငယ်ငယ်ကတော့ ဒါတွေပဲ စားပြီးကြီးလာတော့ ဒါတွေကို ချိုလွန်းတယ်။ ငံလွန်းတယ်၊ ဆီများလွန်းတယ်လို့ မထင်မိဘူး။ အထူးသဖြင့် လဘက်ရည်ဆို ချိုဆိမ့်သောက်တာ။ ဟင်းတွေ ဆီများလွန်းလို့ ကွန်ပလိမ်းတဲ့သူတွေ အရင်က နားမလည်ခဲ့ဘူး။ ကိုယ်က ဒါတွေ စားနေကျ အထှာကျနေတာကိုး။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါတွေဟာ ကျန်းမာရေးအတွက် မကောင်းသလို၊ အစားအစာတစ်ခုရဲ့ မူလအရသာကို ပျက်စေတယ်ဆိုတာ ခု စလုံးမှာ အနေကြာတော့သိလာတယ်။
စလုံး ရောက်စက စလုံးလဘက်ရည်တွေကို အရသာပေါ့လိုက်တာ၊ ကျလိုက်တာ ထင်ခဲ့တာ။ ခုဆို မြန်မာပြည်က လဘက်ရည်သောက်ပြန်တော့ နို့ဆီဗူးလိုက် သောက်နေရသလိုဖြစ်နေတယ်။ လဘက်ရည်သောက်မှတော့ လဘက်ခြောက်အရသာလေး အနံ့လေးရတာ မကောင်းဘူးလား။ ကိုယ့်အထင်တော့ အရမ်းကြီးချိုတူးနေမဲ့အစား မူလအရသာလေး မခံစားသင့်ဘူးလား။ မြန်မာပြည်က ဆီဆိုလဲ နေရာတော်တော်များများမှာ ဆီမသန့်တာ ခံစားလို့ရတယ်။ အရင်က ဆီမသန့်ဘူးဆိုတာ ဘာလဲ မသိဘူး။ ခုတော့ ကိုယ်ခံစားရလို့ ကွာမှန်းသိတာ။ ဆီမသန့်ဘူးဆိုတာ စားလိုက်ရင် ပါးစပ်ထဲ ချွဲကျိပြီးကျန်တာ။ ပါးစပ်ထဲက တံတွေးကအစ ချွဲကျိကုန်တာ။ အများကြီးစားရင် အာသီးတောင် နာတယ်။ ဆီပဲ ချွဲမှာပေါ့လို့ အရင်က ထင်ခဲ့တာ။ မတူဘူး။ ဆီသန့် ဆိုရင် အဲ့လို ပါးစပ်ထဲ ချွဲမကျန်ဘူး။ ဟိုးအရင်တစ်ခေါက်က လမ်းဘေးထမင်းဆိုင်တစ်ခုက အမဲနှပ်ဝယ်ပြီး အခန်းအပူချိန်မှာပဲ စားပွဲပေါ်တင်ထားတာ (ရာသီဥတုကတော့ အဲ့နေ့က နည်းနည်းလေး အေးတယ်။ ရန်ကုန်အေးပါ)။ နောက် ၃၊ ၄ နာရီအကြာ အဲ့ဒိအထုတ်ကို ကြည့်လိုက်တော့ ဆီတွေက ခဲနေပြီ။ ကြားဖူးတာတော့ စားအုန်းဆီတွေက အဲ့လို ခဲတာ မြန်တယ်တဲ့။ ဟုတ်မဟုတ်တော့ မသိ။ ခုလို ပြောတာ နိုင်ငံခြားရောက်မှ ကြီးကျယ်လိုက်တာ တသက်လုံး ဒါတွေစားနေခဲ့ပြီးတော့ဆိုတဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့ မြန်မာပြည်က ကိုယ့်အမျိုးတွေက အစ ကြည့်တာ ခံရဖူးပါတယ်။ ကြီးကျယ်တာမဟုတ်ပါ။ ကွဲပြားတာကို အရင်က မသိခဲ့ဘူး။ ခုမှ သိလို့ မသိသေးတဲ့ ကိုယ့်မိသားစုတွေကို ပြောပြတာပါ။ ဆရာလုပ်ချင်တာ သွေးကြီးသွားတာမဟုတ်ပါ။ လူတန်းစေ့ ကျန်းကျန်းမာမာ အစားကောင်းစားစေချင်တာပါ။
ရွှေပုဇွန် ဖာလူဒါ ကနေ ဘယ်တွေရောက်ကုန်ပြီလဲ မသိ။ ရွှေပုဇွန်က ဖာလူဒါလဲ မကုန်ခဲ့ပါဘူး။ အာ့စားပြီး ချိုလွန်းလို့ ချောင်းတောင် စဆိုးလားတယ်။ စားရတာတော့ ကြိုက်ပါတယ်။ အာ့ပြီးတော့ ဘေးက ရွှေပုဇွန် မုန့်တိုက်မှာ စလုံးပြန်လက်ဆောင်ဝင်ဝယ်ပါတယ်။ အရင်တုန်းက ကိုယ်တွေမြန်မာ စိတ်နဲ့ဆိုတော့ ဒီမုန့်ကိုပဲ ပတ်ကင်လှလှလေးပတ်ထားပြီး ဈေး ၃ဆလောက် တက်သွားရင် နှမြောပြီး မဝယ်ပဲ ပတ်ကင်းပုံမှန်နဲ့ ဈေးချိုတာကိုပဲ ရွေးရွေးဝယ်တတ်ခဲ့တယ်။ အလုပ်က နိုင်ငံခြားသားတစ်ယောက် မြန်မာပြည် အလုပ်ကိစ္စခရီးထွက်ပြီး ပြန်လာတော့ ရွှေပုဇွန်က နံကထိုင်ကို လှလှလေးထုတ်ထားတဲ့ ဗူးဝယ်လာတော့ ကိုယ်က ပြန်မေးရတယ်။ ကိုယ်တောင် တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးလို့။ အလုပ်မှာ ကိုယ်အရင်က ဝယ်လာတဲ့မုန့်တွေဆို တင်ထားရင် ပတ်ကင်းက မလှတော့ သူတို့က သိပ်မစားချင်လှဘူးရယ်။ ခု အဲ့လူဝယ်လာတဲ့ နံကထိုင်ကျတော့ တစ်ကိုက်စာ သေးသေးလေးတွေကို အထုတ်လေးတွေတစ်ထုတ်စီ သီးသန့်လေးဆိုတော့ အားလုံးက သန့်သန့်ပြန့်ပြန့်နဲ့ဆိုတော့ ဝိုင်းစားကြတယ်။ ကိုယ်မြည်းကြည့်တော့ အဲ့ဒိ special Nan ka Htaing ဆိုတာက သာမာန်ထက်တော့ အရည်အသွေး အရသာ ပိုကောင်းတယ်။ အဲ့ဒါကို မှတ်ထားပြီး ကိုယ်က အလုပ်က နိုင်ငံခြားသားတွေအတွက်တော့ အဲ့ဒိ ဗူးကို ဝယ်တယ်။ ကိုယ့်အိမ်သားတွေ စားဖို့ကတော့ သာမန်အထုတ်ပေါ့။ အရသာက ဟိုဟာက ပိုကောင်းတယ်ဆိုပေမဲ့ မဆိုသလောက်လေးပါပဲ။ Mr.Right ကိုပြောပြတော့ သူလဲ သူ့အလုပ်က လူတွေအတွက် အဲ့ဒိ စပါယ်ရှယ် နံကထိုင်ဗူးကို ဝယ်တယ်။ ဒီပြန်ရောက်တော့ သူ့အလုပ်က လူတွေက ကြိုက်လိုက်ကြတာ မပြောနဲ့။ သူတို့ မစားဖူးဘူးဆိုပဲ။ ပေးရတာ မျက်နှာပန်းလှတယ်လေ။ နိုင်ငံခြားသား ဘာလက်ဆောင်ပေးရမှန်း မသိရင် အဲဒါလေးကို ညွှန်းချင်တယ်။
၁၀။ ရွှေဘုံသာလမ်း အလယ်လမ်းထိပ်က ကူလ်ဖီလ်မလိုင်
ကူလ်ဖီလ်မလိုင်ဆိုရင်တော့ ရွှေဘုံသာအလယ်လမ်းထိပ်က ရေခဲမုန့်ဆိုင်ကဟာကြိုက်တယ်။ အကြိုက်ဆုံးကတော့ ငယ်ငယ်က လှည်းလေးတွန်းပြီး လမ်းတွေထဲ “ကူလ်ဖီလ် မလိုင်” ဆိုပြီး ညဘက်မှာ လာလာရောင်းတဲ့ ဦးလေးကြီး ကူလ်ဖီလ်မလိုင်ကို ကြိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ခုတော့ မရှိတော့ဘူးဆိုတော့ ဒီဆိုင်က ကူလ်ဖီလ်မလိုင်ကိုကြိုက်တယ်။ နို့နံ့လေးရော မလိုင်ဖက်လေးရောစားလိုက်ရင် ချိုအေးမွှေးပဲ။ ဈေးလဲ မကြီးဘူး။ ညဘက်ပျင်းလို့ အပြင်ထွက်ထိုင်ချင်တယ်။ လဘက်ရည်ဆိုင်တွေလဲ မထိုင်ချင်ဘူးဆို အဲ့လို ရေခဲမုန့်ဆိုင်လေးတွေကလဲ ပလက်ဖောင်းပေါ် ခုံခင်းထားတာဆိုတော့ လဘက်ရည်ဆိုင်နဲ့ ခံစားချက်ချင်းတူတူပါပဲလေ။ အဲ… တချိန် လမ်းဘေး ပလက်ဖောင်းစားပွဲခင်းတာတွေ စည်းကမ်းတကျလုပ်လာမယ်ဆိုရင်တော့ ဒါမျိုး ရှိချင်မှ ရှိတော့မပေါ့။
၁၁။ ရွှေဘဲ စားတော်ဆက်
ရွှေဘဲကတော့ ပြန်တိုင်း အနည်းဆုံး ၁ကြိမ်တော့ စားဖြစ်ပါတယ်။ ခုတစ်ခေါက်ကတော့ ၂ကြိမ်စားဖြစ်တယ်။ ၂ကြိမ်လုံး မိတ်ဆွေတွေက လိုက်ကျွေးတာချည်းပဲ။ ရွှေဘဲကတော့ အားလုံးလဲ စားဖူးနေမယ်ဆိုတော့ ထွေထူးပြောမနေတော့ပါဘူး။ သူက ဘဲကင်နာမည်ကြီးတယ်။ ကိုယ်ကတော့ ဘဲကင်ထက် ငါးချိုချဉ်ကြော်၊ ဂဏန်းပျော့ကြော်၊ ပြည်လုံးချမ်းသာ တွေကို ပိုကြိုက်တယ်။ အဲ့ဟင်းတွေကတော့ Recommended ပဲ။ ဘဲကင်က အချဉ်ကို ကြိုက်တယ်။ အချဉ်ကောင်းလို့ ကောင်းနေသလိုပဲ။
ထမင်းဖိတ်ကျွေးရင် ကိုယ်ရင်းနှီးတဲ့သူ၊ ကိုယ်နဲ့သူရဲ့ ခင်မင်မှုကို အလေးထားတဲ့သူ၊ သူ့ဘက်ကလဲ ကိုယ့်ကို sincere ဖြစ်ဖြစ် တွေ့ချင်လို့ ထမင်းဖိတ်ကျွေးတဲ့သူတွေကိုပဲ လိုက်စားချင်တယ်။ မဟုတ်ရင် ကိုယ့်ပိုက်ဆံနဲ့ကိုယ်လဲ အေးအေးဆေးဆေး ဝယ်စားနိုင်ရဲ့နဲ့ မသက်မသာ ဟန်ဆောင်ပြီး စားရတာ မျိုမကျဘူး။
သိပ် မရင်းနှီးတဲ့သူပဲဖြစ်စေ၊ စိတ်ရင်းနဲ့ ခင်မင်လို့မဟုတ်ပဲ နောက်ကွယ်မှာ အကြောင်းရာတစ်ခုခုပါနေတဲ့ သူတွေကျရင် အဆင်မပြေဘူး။ တချို့ကျတော့ လိုက်မစားချင်ပေမဲ့ မျက်နှာ နာရမှာစိုးလို့ လိုက်စားရတာတွေလဲ ရှိတယ်လေ။ အဲ့လို အားနာရတဲ့ လူတွေကျတော့ သူတို့က ဆိုင်မှာကျွေးမယ်ကျပြန်တော့လဲ ကိုယ်စားချင်တဲ့ ဆိုင်ဖြစ်အုံးမှ။ တစ်ခါတစ်လေ ကိုယ်က ရတဲ့ အချိန်လေးမှာ ကိုယ်စားချင်တဲ့ ဆိုင်တွေကို စာရင်းလုပ်လာတယ်။ ကျွေးမဲ့သူက အားနာရတဲ့ ရင်းနှီးမှုလောက်ပဲ ရှိတဲ့သူဆိုတော့ အရမ်းကုန်မှာစိုးလို့ မပြောချင်။ တစ်ခါတစ်လေကျတော့ ကိုယ် စာရင်းထဲက လမ်းဘေးဆိုင်မစားရသေးလို့ စားချင်တယ်။ ကျွေးမဲ့သူက လမ်းဘေးဆိုင်ဆို ကျွေးရတာ မတင့်တယ်ဘူးလို့ထင်တယ်။ အဲ့လိုမျိုးလွဲနေတတ်တယ်။
ကိုယ့်အနေနဲ့ကလဲ သိပ်မရင်းနှီးရင် (ဥပမာ အမျိုးတွေလို ပတ်သတ်မှုမျိုး၊ ကိုယ့် သူငယ်ချင်းအပေါင်းအသင်းက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောလို့ရသေးတယ်) ကျွေးမဲ့သူစိတ်ကြိုက်ဆိုင်ပဲ ရွေးခိုင်းဖြစ်တယ်လေ။ နောက်တစ်ခုကျတော့ ကိုယ်ကလဲ ဆိုင်သစ်တွေ ဘာတွေ ထပ်ပေါ်နေမှန်း ကိုယ်မှ မသိတာကိုး… ဖြစ်နိုင်ရင်တော့ ကိုယ်ဘာမျိုးစားချင်လဲ ဘယ်အချိန်အားလဲ ကြိုတင်ဘွတ်ကင်လုပ်ပြီး ဖိတ်တာကောင်းမယ်ထင်တယ်။ ဟီး… ကြီးကျယ်တယ်လို့ မထင်စေချင်ဘူး။ တစ်ခါက ကြုံဖူးတယ် ကိုယ်မပြန်ခင် နောက်ဆုံးနေ့ နေ့လည်စာကို သူတို့အိမ်လာစားပါဖိတ်ထားတယ်။ အမှန်တော့ နောက်ဆုံးနေ့ဆိုရင် ဘော်ဒါတွေနဲ့ အသားကုန်လျှောက်သွား ကိုယ်စားချင်တဲ့ထဲက မစားရသေးတာတွေ အမြန်လျှောက်စားရတဲ့နေ့။ ဒါပေမဲ့ မျက်နှာနာစရာ အမျိုးဖြစ်နေလို့ မသွားပြန်ရင်လဲ တခြားလူတွေကို လျှောက်ပြောအုံးမယ် “အဲ့ကောင်မလေး ကြီးကျယ်တယ်”ဆိုပြီး။ အဲဒါနဲ့ ဘော်ဒါတွေနဲ့ သွားဖို့ကိုတောင်ဖြတ်ပြီး စိတ်ပျက်ပျက်နဲ့ သူတို့အိမ်ကို တက်သွားတာ။ ဟိုရောက်တော့ ဘဲလ်တောင်မနည်းတီးရတယ်။ ပြီးတော့ သူတို့ ထမင်းစားဖိတ်ထားမှန်းတောင် မမှတ်မိဘူးတဲ့။ တိုက်ဆိုင်လိုက်တာများ တမင်လုပ်သလားထင်ရတယ် (တမင်လုပ်တာတော့ မဟုတ်လောက်ဘူးထင်တာပဲ၊ လုပ်ရလောက်အောင် ကိုယ်ဘာမကြိုက်လဲ သူတို့သိရလောက်အောင် မရင်းနှီးဘူး၊ မိဘမျက်နှာထောက်လို့ သွားပေးရတာ)။ ငါးဟင်းချက်ထားတယ်။ ကိုယ်က ငါးဆို ငယ်ငယ်က ငါးညှီနံ့နံလို့ လုံးဝမစားဘူး။ ခုကြီးလာတော့ နည်းနည်းတော့ စားတယ်။ ဟင်းထက် ငါးကြော်ကို ပိုစားလို့ရတယ်။ အဲ့ဒိကတည်းက စိတ်ထဲက ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ အဲ့ဒိအိမ်က ထမင်းစားဖိတ်ရင် နောက်ဘယ်တော့မှ မသွားတော့ဘူးလို့။
ရွှေဘဲအကြောင်းနည်းနည်းရေးပြီး ကိုယ့်အကြောင်းပြောတာ များသွားတယ်။ ဆော်တီး…
၁၂။ Lucky Seven Tea Shop
Date Visited: 13th Nov 2015
Cleanliness: 3/5
Service: 3/5
၄၉လမ်းက Lucky Seven လဘက်ရည်ဆိုင်ကိုတော့ စလုံးကို မပြန်ခင် မနက်စာသွားစားဖြစ်တယ်။ မဗေဒါရဲ့ စာဖတ်သူ ရဲဝင့်သူက မပြန်ခင်တော့ သူလိုက်ကျွေးချင်သေးတယ်ပြောထားတာကြာပြီ။ ကိုယ့်ကိုလဲ ဖမ်းမမိ။ သူကလဲ အလုပ်တစ်ဖက်ဆိုတော့ သူအားတဲ့ အချိန်နဲ့ ကိုက်လို့မရဖြစ်နေတာ။ စစချင်း ပြန်ရောက်ကတည်းက သူကျွေးမယ်ပြောနေတာ။ ကချင်အစားအစာဆိုလား၊ စကောထမင်းဆိုလား၊ စုံနေတာပါပဲ။ ဟိုးနှစ်က ပြန်လာတုန်းကလဲ သူခေါ်သွားလို့ ရေကြော်က ငါးကင်နဲ့ မာလာဟင်း စားဖြစ်သေးတယ်။ အာ့လဲ တော်တော်စားကောင်းတယ်။ ငါးမကြိုက်တဲ့ ကိုယ်တောင် စားနိုင်တယ်ဆိုတော့။ အဲ့တုန်းကလဲ သူမကျွေးလိုက်ရဘူး။ ဒီတစ်ခါတော့ သူက ဆိုင်သစ်ကောင်းကောင်းလေးတွေ ကိုယ့်ကို လိုက်ပြရင်း ကျွေးချင်တယ်တဲ့။ သူက အသံလွှင့် ဋ္ဌာနက စားသောက်ဆိုင် ရီဗျူးလုပ်တဲ့ အစီအစဉ်မှာ Host လုပ်ဖူးတော့ မြန်မာပြည်က ဆိုင်အသစ်တွေ အဆန်းအပြားတွေကိုယ့်ထက်ပိုသိမှာလေ။ ကိုယ်ကလဲ ဖေ့ဘွတ်ပေါ် သူများတွေ နေရာသစ် ဆိုင်သစ်တွေတင်ရင် သွားချင်နေတာ။
လေယာဉ်ကွင်းဆင်းမဲ့ မနက်ကျတော့မှ သူလဲ မအားတဲ့ကြားက အလုပ်မသွားခင် လိုက်ကျွေးမယ်တဲ့။ ဘာစားချင်လဲဆိုတော့။ ကိုယ်လဲ မစားရသေးတဲ့အထဲက မလိုင်၊နံပြား မစားရသေးတော့ အဲ့ဒါစားချင်တယ်လို့။ သူက ဒိထက် ကောင်းတဲ့ ဆိုင်မှာ ကျွေးချင်ပုံရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ်ကလဲ ဘာစားစား ကိစ္စရှိတာမဟုတ်ဘူး။ သူကျွေးချင်တယ်ဆိုလို့သာ ခင်လို့ မင်လို့ စကားဘာညာပြော မပြန်ခင် နှုတ်ဆက်ဖို့ တွေ့ချင်တာ။ ဒါနဲ့ ကိုယ်လဲ အဲ့ဒါပဲ စားချင်တယ် ဆိုင်ကြီးဆိုင်ကောင်းတွေ နောက်တစ်ခေါက်ပေါ့လို့ပဲ ဖြေပြောရတယ်။
ဒါနဲ့ ကိုယ်နဲ့ Mr.Right ၂ယောက်သားနဲ့ ၄၉လမ်းက လပ်ကီးဆဲလ်ဗင်းလဘက်ရည်ဆိုင်က မုန့်စုံတယ်။ အဲ့ဒိမှာ လိုက်ကျွေးမယ်ဆိုပြီး သွားဖြစ်တယ်။ ဖြစ်ချင်တော့ အဲ့ဒိနေ့မှာမှ မလိုင်နံပြားက မရဘူး။ သူကတော့ ကြက်သား ပလာတာ ကောင်းတယ်ဆိုပြီး မှာစားတယ်။ ကိုယ်ကတော့ နောက်မှ မြည်းကြည့်တော့ ကောင်းလို့ လိုက်မှာစားရတယ်။ မဗေဒါတိုပ သွားစားတုန်းကတော့ တကယ်ကောင်းတယ်သိလား။ recommended နော်။ နောက် ကြက်လက်မောင်းကို အလုံးလေးပုံစံမျိုး ကြော်ထားတာ။ နာမည်တောင် မေ့နေပြီ အဲ့ဒါလဲ မဆိုးပါဘူး။ မန္တလေးစတိုင် ပဲကြွပ်ကြော်လဲ မှာစားဖြစ်တယ်။ ငယ်ငယ်က ပဲကြွပ်ကြော်အရမ်းကြိုက်တယ်။ ခုနောက်ပိုင်းတော့ စားလိုက်ရင် ဆီများလွန်းလို့ သိပ်မကြိုက်တော့ဘူး။ သိတဲ့အတိုင်း ကိုယ်ကလဲ ရင်းနှီးတဲ့သူ ကျွေးမယ်ဆိုလို့ကတော့ အပီစားတာ။
အဲ့ဒိမှာစားပြီး သူလဲ အလုပ်သွား။ ကိုယ်လဲ မလိုင်နံပြား မကျေပွဲနွဲဖို့ အဲ့နားက မောင်အေး ကဖေးကို Mr.Right နဲ့ ဆက်ချီတက်ခဲ့ကြတာပေါ့။ ဒီလိုနဲ့ မလိုင်နံပြားလဲ မပြန်ခင်စားဖြစ်ခဲ့တယ်။
ဒီတစ်ခေါက် ပြန်တဲ့အချိန် အားလုံးမပါပေမဲ့ ဓာတ်ပုံရိုက်ဖြစ်ခဲ့ စားဖြစ်ခဲ့တာလေးတစ်ချို့ပေါ့။ ခုတော့ နားမယ်ကွယ်။
နောက်မှ ရှေ့ပိုစ့်အောက်က ကွန်မန့်မှာ ဝိုင်းတောင်းဆိုထားတဲ့ စင်္ကာပူက အစားအစာတွေအကြောင်း ရေးဖြစ်အောင် ကြိုးစားမယ်နော်။ လောလောဆယ်တော့ ကုန်ကြမ်းစုလိုက်အုံးမယ်။
Posted by mabaydar at 5:26 PM 1 comment :
Labels: Food , Myanmar Trip , ေဝဖန္ေရး
Monday, January 25, 2016
ပြည်တော်ပြန် လှည့်စားမယ်
တိုင်းတပါးရောက် မြန်မာတွေ မြန်မာပြည်ပြန်လည်မယ်ဆိုတိုင်း ဟိုရောက်ရင်ဖြင့် ဘာတွေစားပစ်မယ်၊ ဘယ်တွေသွားပစ်မယ်ဆိုတဲ့ စိတ်ကူးရှိကြမှာပါ။ အထူးသဖြင့် ခုလို ဖေ့ဘွတ်ခေတ်မှာ မြန်မာပြည်ကလူတွေ ချက်အင်ဝင်တဲ့ကိုယ်မရောက်ဖူးသေးတဲ့ ဆိုင်အသစ်တွေကိုလဲ စမ်းကြည့်ချင်၊ အရင်က ကိုယ်စားဖူးတဲ့ ဆိုင်ဟောင်းတွေကိုလဲ လက်မလွှတ်နိုင်၊ အိမ်ထမင်း အိမ်ဟင်းသိပ်မစားဖြစ်တဲ့သူကျတော့ အိမ်ထမင်းအိမ်ဟင်းလွမ်းကြမှာပေါ့နော်။ မဗေဒါကတော့ ဒီမှာလဲ အိမ်ထမင်း အိမ်ဟင်းအမြဲစားနေရတော့ အရမ်းတော့မလွမ်းပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ မဗေဒါအထင်တော့ အိမ်ထမင်းအိမ်ဟင်းဘယ်လောက်လွမ်းလွမ်း ကျန်တဲ့ မုန့်တွေ စားသောက်ဆိုင်တွေကိုလဲ လက်လွတ်ချင်တာမဟုတ်ဘူးလေ။ ဒီတော့ ပြန်တာ ၂ပတ်ဆိုရင် အိမ်ထမင်း အိမ်ဟင်းကို ၃ရက်လောက် စားရရင် လုံလောက်နေပြီ။
နောက်မှ ကျန်တာတွေ ပြောဖြစ်ရင်လဲ ပြောတော့မယ်။ ခုတော့ မြန်မာပြည်ပြန်တုန်း မြည်းခဲ့စမ်းခဲ့ စားခဲ့သောက်ခဲ့တာလေးတွေကို ကိုယ်လဲ ဓာတ်ပုံရိုက်မိသလောက် မှတ်မိသလောက် ပြောပြမယ်နော်။ စားခဲ့သမျှဆိုင်တိုင်း ဝမ်းမလျော၊ ဗိုက်မနာ၊ ဆေးခန်း မရောက်ခဲ့ဘူးဆိုတော့ အထိုက်အလျောက် သန့်တယ်ထင်တာပဲနော်။
၁။ မြကန်သာ “အုန်း” မြန်မာထမင်းဆိုင်
Date visited : 2nd Nov 2015
Service: 3/5
Accessibility from downtown: 4/5
Cleanliness: 4/5
Facility: 2/5 (no aircon and hot. It looks like temporary shelter to me)
Price: 3/5 (normal dish 4000kyats. Free flow of rice, ပုဇွန်ထုတ် စတဲ့ ဟင်းတွေကတော့ ဈေးနည်းနည်းပိုများတယ်)
သူက မြို့မကျောင်းလမ်းမှာရှိတာ ပြည်သူ့ရင်ပြင်ဘက်က ဝင်ရင်နီးတယ်။ ဖေ့ဘွတ်မှာသူများရှယ်ထားတာတွေ့လို့ သွားစားကြည့်တာ။ ဆိုင်က ဆားဗစ်လဲ မြန်တယ်။ အထိုက်အလျောက်လဲ သန့်တယ်။ ဟင်းတွေကလဲ Feel လိုပဲ ဗန်းတွေနဲ့ ချထားတာကို ကြိုက်တာရွေးရတာလေ။ ဒါပေမဲ့ မဗေဒါအမြင်တော့ အကြော်အလှော်ပိုများသလိုပဲ။ ဆီပြန်ဟင်းထက်။ ဒါပေမဲ့ စားချင်စရာဟင်းတွေလဲ ရှိပါတယ်။ မဗေဒါကတော့ ဝက်သားအစပ်ကြော်စားဖြစ်တယ်။ အမေက ပုဇွန်ငရုတ်သီးကြော်နဲ့ အဖေကတော့ ဝက်သားအချိုချက်ဟင်းထင်တယ်။
အဲ့စားသောက်ဆိုင်မှာ ဘာတွေကို သဘောကျသလဲဆိုတော့ ဟင်းချိုက အလကား။ လိုချင်ထပ်တောင်းလို့ရတယ်ထင်တယ်။ ဆားဗစ်မြန်တယ်။ တို့စရာပေးတာမှာ ဟင်းရွက်စုံတယ်။ တခြားဆိုင်တွေမှာ သိပ်မတွေ့ရတဲ့ သရက်သီးစိမ်းလေးတွေတောင်ပါတယ်။ စားပြီးရင် အစာကြေစားဖို့ မြန်မာ့ရိုးရာ ထန်းညက်နဲ့ ဧည့်ခံတယ်။
ဘာတွေ တိုးတက်ဖို့လိုလဲဆိုတော့ ဆိုင်က အလုပ်သမားတွေက အရမ်းသွက်လက်တာကို သဘောကျပေမဲ့ တစ်ခုခုလိုတာမှာလိုက်ရင် ကိုယ့်နားကနေ နားစည်ပွင့်တဲ့အထိ အော်ကြတာစားရတာလန့်လန့်သွားတယ်။ ကိုယ်မှာတာများ မကျေနပ်လို့ ပိုအော်သလားထင်ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ မျက်နှာတွေကတော့ မကျေနပ်တဲ့ မျက်နှာတွေ မဟုတ်ပါဘူး။ တခြားဝိုင်းကမှာလဲ အဲလိုပဲ ကုန်းအော်ကြတာ။ အော်မှကြားမယ်ဆိုတာ သိပေမဲ့ အော်မဲ့အစား အနားနည်းနည်းတိုးပြောလိုက်လဲ ကိစ္စမရှိပါဘူး။ မြန်မာပြည်က ထမင်းဆိုင်ယဉ်ကျေးမှုလားတော့ မသိဘူး။ နိုင်ငံခြားသားသာ လာစားရင် လန့်သွားနိုင်တယ်။ နောက်တစ်ခုက ဆိုင်က အဲကွန်းတွေဘာတွေနဲ့တော့ မဟုတ်ဘူး။ ဖေ့ဘွတ်ပေါ်တင်လိုက်တုန်းက ဒညင်းသီး ၃လုံးကို ၅၀၀ကျပ် ပေးရတာ ဈေးများတယ်လို့ ကိုယ်က ထင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူငယ်ချင်းတွေကပြောတော့ ခု မြန်မာပြည်မှာ အဲ့ဈေးပဲတဲ့။ ဒါပေမဲ့ ဒညင်းသီး ၃လုံးမှာ တစ်လုံးက အပုတ်ပါနေသေးတာ။
၂။ ပန်းဆွယ်တော် စားသောက်ဆိုင်
Date visited: 3rd Nov 2015
Service: 3/5
Shop ambient : 4/5
Price : 3/5
သူက ပြည်သူ့ရင်ပြင်ထဲက မြန်မာကာလ်ချာဗဲလီး (Myanmar Culture Valley) မှာရှိတာ။ အဲ့ဒိနေ့က မိဘမဲ့ကျောင်းတွေ အလှူလုပ်ဖို့ လိုက်စုံစမ်းရင်း ည ၈နာရီခွဲ ၉နာရီလောက်ဖြစ်သွားတော့ စားသောက်ဆိုင်တော်တော်များများပိတ်ကုန်တာနဲ့ ဖွင့်တဲ့ ဆိုင်ကိုရောက်သွားတာ။ အရင်က Channel 7 က အစီအစဉ်တင်ဆက်သူ ရဲဝင့်သူနဲ့ သူ့သူငယ်ချင်း Cherry FM က DJ ထက်ကျော်ဖြိုး တို့ ၂ယောက်က ကိုယ်အလှူလုပ်ဖို့ မိဘမဲ့ကျောင်းတွေ ကူရှာပေးတယ်လေ။ သူကလဲ ကိုယ့်စာဖတ်သူပရိတ်သတ်၊ ကိုယ့်အတွက် ကျတော့လဲ ကိုယ်စိတ်ဝင်စားတဲ့ အလုပ်ကို သူက professional လုပ်ခဲ့ဖူးတယ်ဆိုတော့ သူ့ကို လေးစား။ ကိုယ်က multicamera production ကို စာတွေ့ပဲ သင်ဖူးတာလေ။ Cherry FM ကိုလဲ တိုက်စီစီးရင်း သူတို့အသံတွေ ကြားဖူးတော့ ကိုယ်ကလဲ သူတို့ ပရိတ်သတ်ပဲပေါ့။ မောင်နှမတွေလို အချင်းချင်း အပြန်အလှန် လေးစားခင်မင်ကြပါတယ်။ ကိုယ့်စာဖတ်သူထဲမှာ ဒီလို Celebrity တွေပါနေလို့လဲ ဂုဏ်ယူမိပါတယ်။ သူတို့နဲ့ စကားပြောရတာလဲ မြန်မာပြည်က ကိုယ်မသိတဲ့အကြောင်းတွေ အစုံသိရလို့ တကယ်ကို update ဖြစ်ပြီး သတင်းစုံ လဲရပါတယ်။ ကိုယ့်ကို မိဘမဲ့ကျောင်း ကူရှာပေးတာရော၊ ကိုယ့်မောင်လေးတွေလို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းခင်မင်ရတာကြောင့်ရော ဒစ်နာလိုက်ကျွေးဖြစ်တယ်။
ထားပါတော့ စားသောက်ဆိုင်အကြောင်းဆက်မယ်။ ပန်းဆွယ်တော်စားသောက်ဆိုင်က အပြင်အဆင်ကတော့ အတော်လေးသားသားနားနားရှိပါတယ်။ သစ်သားကနုတ်ပန်းတွေဘာတွေနဲ့ပေါ့။ မန်နျူးထဲကဈေးတွေကတော့ အသေးအဖွဲ ၃၈၀၀ ကျပ်လောက်နေ ၇၀၀၀/၈၀၀၀ ကျပ်လောက်အထိ ရှိတယ်။ တခြား အထူး မန်နျူးတွေကတော့ ဒိထက် ဈေးကြီးတာတွေလဲရှိမှာပေါ့နော်။
အဲ့မှာ စားခဲ့ဖြစ်တာက ဝက်သားပေါင်းထမင်း၊ ပုဇွန်ဆီနယ်ထမင်းနဲ့ ကြက်ကြော်၊ ပင်လယ်စာ တုန့်ရန်းဟင်းချို…
အရသာကတော့ မဆိုးပါဘူး။ အမေကတော့ ပဲကြာဇံသုတ်လိုဟာမျိုးကို သိပ်မကြိုက်ဘူး။ ပေးတဲ့ portion က နည်းနည်းသေးပေမဲ့ တစ်ယောက်စာအတွက်တော့ စားလို့ရပါတယ်။ အစားကြီးတဲ့သူဆိုရင်တော့ မလောက်မှာ သေချာတယ်။
ဘာတွေတိုးတက်ဖို့ လိုအပ်သလဲဆိုတော့။ စားပွဲထိုးတွေက ဆိုင်ပိတ်ခါနီးမို့ပဲလား ဘာလားတော့ မသိဘူး မလုပ်ပေးချင် သလိုလိုနဲ့။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ်က အစားအသောက်အပြင် ဝန်ဆောင်မှု ၁၀ရာခိုင်နှုန်းပါ ပေးရတဲ့ ခုလိုဆိုင်မျိုးမှာ ဝန်ဆောင်မှုကောင်းကောင်းကို မျှော်လင့်တယ်။ ခုကျတော့ ဆိုင်ထဲမှာဖြင့် စားနေတာ စားပွဲလေး ၃လုံးလောက်မှာပဲ လူရှိတယ်။ စားပွဲထိုးတွေက ၅ယောက် ကနေ ၇ယောက်လောက်ထိရှိပေမဲ့ တစ်ခုခုလိုချင်ရင် အကြာကြီးစောင့်ရ၊ မနည်းမျက်လုံးချင်းစုံအောင်ကြည့်ပြီးမှ ခေါ်ရနဲ့ သိပ်အဆင်မပြေလှဘူး။ ပိုက်ဆံရှင်းတဲ့ကောင်တာက ကောင်မလေးကတော့ ရီရီမောမောနဲ့ မျက်နှာချိုပါတယ်။
၃။ Ahjumma Kitchen
Date Visited: 5th Nov 2015
Service: 5/5
Shop ambient: 5/5
Price : 3/5
နဝဒေးလမ်းမှာရှိတဲ့ Ahjumma Kitchen ကိုလဲ အလည်ရောက်ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ဆိုင်ရှင်က ကိုယ့်ဘလော့လာဖတ်နေကျသူကနေ ခုတော့ အပြင်မှာပါ ခင်မင်နေတဲ့ ညီမတစ်ယောက်လေ။ အဲ့ဒိဆိုင်လေးက အေးအေးဆေးဆေးလေးနဲ့ သူငယ်ချင်းတွေ စကားအေးဆေးပြောလို့ရမဲ့ အနေအထားလေးမှာရှိတယ်။ မြို့ထဲနေတဲ့သူတွေအတွက် မြို့ထဲနဲ့ နီးတော့ အဆင်ပြေတယ်။ ဆိုင်နာမယ်က ကိုရီးယား အာဂျူမာကို ကိုယ်စားပြုလို့ ကိုရီးယားစာပဲ ရောင်းတယ်ထင်ခဲ့တာ။ အမှန်တော့ ယိုးဒယားစာ၊ တရုတ်စာလဲရောင်းတယ်။
စားခဲ့တာတွေက ဝက်သားသုံးထပ်သားကင်၊ ဝက်ဆလပ်၊ ဘီဘင်ဘက် (ကိုရီးယားထမင်းသုတ်)၊ ပြည်လုံးချမ်းသာ (အရွက်နဲ့ အသားရောကြော်)၊ နောက် သူငယ်ချင်းက ကိုရီးယားဝက်သားအိုးပူစားတယ်။
ဝက်သားသုံးထပ်သားကင်နဲ့ ဝက်ဆလပ်ကတော့ ဝက်သားကြိုက်တဲ့သူတွေ အရသာတွေ့မှာပါ။ သူက ဆလပ်ရွက်လေးတွေ၊ ပဲပင်ပေါက်လေးတွေ၊ ကြက်ဥလိပ်ကြော်ပါးပါးလေးတွေနဲ့ ကင်ချီ ကိုလဲ ကြိုက်သလို ထည့်စားလို့ရအောင် သည်းသန့်ပန်းကန်လေးတွေနဲ့ ပေးတယ်လေ။ အရွက်တွေကလဲ လတ်ဆပ်တယ်။ ပူပူလေး စားသင့်တယ်။
ကိုရီးယားထမင်းသုတ် ဘီဘင်ဘတ်က မြန်မာနိုင်ငံက ကာစတန်မာနဲ့ သင့်တော်အောင် ထမင်းများများလေးလုပ်ပေးထားတယ်။ ကိုယ်ကတော့ စင်္ကာပူစတိုင် အရွက်အသားက ထမင်းထက် များတာကို ပိုကြိုက်တယ်။ ထမင်းတွေများတော့ ကုန်တောင်မကုန်ဘူး။ ဒါကလဲ နောက်တစ်ခေါက်စားဖြစ်ရင် လျော့ထည့်ဖို့ပြောလို့ရတယ်လေ။ များတာက ကိစ္စမရှိဘူး။ နည်းတာက ကိစ္စရှိတာမဟုတ်လား။
တရုတ်စာ ပြည်လုံးချမ်းသာတို့ ယိုးဒယားစာ တုန်ရန်းဟင်းချိုတို့ကတော့ ပြောစရာမရှိအောင် ကောင်းပါတယ်။ ကိုယ်တွေ မြန်မာပါးစပ်နဲ့က အကိုက်တွေကိုး။ အမေက ကိုရီးယားစာမကြိုက်၊ ဝက်သားမစားတဲ့သူဆိုတော့ သူတို့ဆိုင်မှာ ခုလို တရုတ်စာ ယိုးဒယားစာပါရတော့ မဗေဒါတို့ မိသားစုလို တစ်ယောက်အကြိုက်တစ်မျိုးသမားတွေအတွက် တစ်နေရာတည်းမှာ အဆင်ပြေတယ်။ ခုဆိုရင် Ahjumma Kitchen က ထပ်မံ ပြင်ဆင်လိုက်ပြီလို့ပြောတယ်။ သူတို့ ရဲ့ Ahjumma Kitchen facebook page မှာ သူတို့ဆိုင်က စားစရာတွေ သွားငန်းလို့ရတယ်။ ကြည့်ထားပြီး ရန်ကုန်ရောက်ရင် စားပေါ့နော်။
လိပ်စာက ၂၃B Nawaday Street, Dagon township.
ကိုယ်ရောက်ခဲ့တဲ့ နိုဝင်ဘာတုန်းကတော့ ဆိုင်ထဲကို ဝင်တဲ့ တံခါးပေါက်ကို မနည်းရှာခဲ့ရတယ်။ သူက လမ်းမဘက် မျက်နှာစာ အောက်ဘက်က ဆိုင်က ပြင်နေတယ်။ အာဂျူမာကစ်ချင်းက ဘေးက လှေကားဘက် အပေါက်ကဝင်ရတာ။ ခု ပြင်လိုက်ပြီဆိုတော့ ပြောင်းသွားပြီလားတော့မသိဘူး။ ဘာပဲပြောပြော အေးအေးဆေးဆေးပတ်ဝန်းကျင်မှာ၊ အစားကောင်းကောင်းစားချင်ရင်တော့ သွားလိုက်နော်။
၄။ ရွှေဗလီ ဒိန်ချဉ်
Date Visited: 6th Nov 2015
Service: 3/5
Shop ambient: 2/5
ရန်ကုန်ကိုပြန်ရောက်တိုင်း ညပိုင်းဆို သွားသောက်ဖြစ်တာ ဗိုလ်ဆွန်ပတ်လမ်း အလယ်လမ်းထိပ်က ရွှေဗလီ ဒိန်ချဉ်ဆိုင်ကိုပါ။ သူက လမ်းဘေးထိုင်သောက်ရတာပါ။ ဒါပေမဲ့ မြန်မာပြည်ရဲ့ အရသာစစ်စစ် ခုံပုလေးတွေနဲ့ ထိုင်ပြီး လမ်းသွားလမ်းလာတွေငေး၊ သူငယ်ချင်းနဲ့ဖြစ်ဖြစ် မိသားစုနဲ့ဖြစ်ဖြစ် စကားစမြည်ပြောရတဲ့ လဘက်ရည်ဆိုင်ယဉ်ကျေးမှုကို အပြည့်အဝခံစားလို့ရပါတယ်။ ခုနောက်ပိုင်း စင်္ကာပူမှာနေပြီးကတည်းက မြန်မာပြည်က လဘက်ရည်တွေကို အရမ်းချိုတယ်လို့ခံစားရတယ်။ ချိုပေါ့လို့ပြောလဲ ချိုနေတာပဲ။ အီလွန်းတယ်။ ဒိန်ချဉ်ကျတော့ သောက်ရတာ အဆင်ပြေတယ်။ သူတို့ဆိုင်က မလိုင်လဲပါတယ်။ (မလိုင်အစစ်ဟုတ်မဟုတ်တော့ ကိုယ်မသိ၊ သောက်လို့တော့ကောင်းတာပဲ)။
ခွက်ကြီး ၇၀၀ကျပ် ခွက်သေး ၅၀၀ကျပ်။ အိမ်ယူသွားမယ်ဆိုရင်လဲ ပလပ်စတစ်ဗူး ပါကင်ပိတ်နဲ့ အသေအချာပေးတယ်။ ငယ်ငယ်ကတည်းက အဲ့ဆိုင်မှာ သောက်ဖြစ်တယ်။ သူတို့ရဲ့ ဝန်ဆောင်မှုက မြန်မှမြန်။ ကိုယ်အဲ့နားမှာ ယောင်ပေပေသွားရပ်လိုက်တာနဲ့ ဆိုင်ရှင်က သူ့အလုပ်သမားတွေကို အမြန် ထိုင်ခုံစီစဉ်ခိုင်းတယ်။ တချို့ဆိုင်တွေလို လုပ်ပေးချင်သလို မလုပ်ပေးချင်သလိုလို။ ရှောင်လို့ရရင် ပတ်မရှောင်နေဘူး။ ဆိုင်ရှင်ကိုယ်တိုင် မျက်စိဒေါက်ထောက်ကြည့် ကွပ်ကဲနေတော့ ကာစတန်မာအတွက် အဆင်ပြေတယ်။ အဲ့ဒိ ဒိန်ချဉ်ဆိုင်ဘေး လမ်းပေါ်မှာ အီကြာကွေးပူပူလေးတွေကို ဆီအိုးကြီးနဲ့ အိုးပေါ်က ချက်ချင်းကျ ချက်ချင်းစားလို့ရတဲ့ အီကြာကွေးသည်ရှိတယ်။ ဒိန်ချဉ်ထဲကို အီကြာကွေးပူပူလေး နှစ်ပြီး စားရတာအရမ်းကြိုက်တယ်။
အီကြာကွေးထဲကို ဒိန်ချဉ်အရသာက စိမ့်ဝင်ပြီး အီကြာကွေးပူပူရဲ့ ကြွပ်ရွရွ အရသာကိုလဲ ခံစားလို့ရတယ်။ ဂလု… ရေးနေရင်း ကိုယ့်ဟာကိုယ်အတွေးနဲ့ စားချင်လာဘီ။ ညအရမ်းနောက်ကျမှ သွားရင်တော့ အီကြာကွေးသည်က မရှိတော့လောက်ဘူး။
ကျန်တဲ့ဆိုင်တွေအကြောင်း ဆက်ရေးမယ်နော်။ ခုတော့ ဒီလောက်နဲ့ အရင် တစ်ပုဒ်တင်လိုက်အုံးမယ်။ နောက်မို့ဆို မတင်ဖြစ်မှာစိုးလို့… (အပိုင်း ၂… မျှော်ပေါ့)
ဝေခွဲမရ ချစ်ဒုက္ခထက် ဆိုးတယ်။ ၂နှပ်ပဲ စားဖို့ အချိန်ရှိတယ်။ စားချင်တာက ၂နှပ်စာမကဘူး။ အာ့တွေဘယ်လိုစားခဲ့သလဲ နောက်တစ်ပိုစ့်မှာ မျှော်
Posted by mabaydar at 4:19 PM 3 comments :
Labels: Myanmar Trip , ေဝဖန္ေရး
Friday, September 04, 2015
Hello Monster (aka) I remember You (K-drama Review)
Name: “Hello Monster” or “I remember you”
Genre: Thriller, Mystery, Romance
No. of Episode: 16
Broadcast network: KBS
Broadcast period: June 22, 2015 – August 11, 2015
Seo In-guk as Lee Hyun / David Lee
Hong Hyun-taek as young Lee Hyun
Jang Na-ra as Cha Ji-an
Choi Won-young as Lee Joon-ho / Lee Joon-young
Do Kyung-soo as young Lee Joon-young
Park Bo-gum as Jung Sun-ho / Lee Min
Hong Eun-taek as young Lee Min
My Rating: 4.5/5
ဇာတ်လမ်းအကျဉ်း
သူ့အတိတ်က မမှတ်မိတော့တဲ့ ကလေးဘဝက အကြောင်းတွေနဲ့ သေဆုံးပြီလို့ထင်ထားတဲ့ ညီငယ်ရဲ့ အရိပ်အမြွတ်ပါတဲ့ မှုခင်းတစ်ခုကို Hyun ရဲ့ အီးမေးလ်းထဲ အမည်မသိသူတစ်ယောက်က ပေးပို့လိုက်တဲ့အခါ Hyun တစ်ယောက် ရပ်တန့်နေတဲ့ သူ့ရဲ့ ဘဝကို ပြန်လည့်ခြေရာခံဖော်ထုတ်ဖို့ ကိုရီးယားကို ပြန်ရောက်လာခဲ့တယ်။ Hyun ဟာ ခုချိန်မှာ သိပ်ပြီး ထူးချွန်တဲ့ မှုခင်းအကြံပေး ပါမောက္ခ ဆရာ တစ်ဦးအဖြစ် အဲ့ဒိနယ်ပယ်မှာ ထင်ရှားလေးစားခြင်းခံရတဲ့ လူတစ်ယောက်ဖြစ်နေပြီလေ။ Hyun မှတ်မိတဲ့ အတိတ်မှာ သူတို့ဖေဖေရယ်၊ သူနဲ့ သူ့ညီလေး Min ရယ် ၃ယောက်ရှိတယ်။ သူ့ညီလေးက အမြင်မှာ သာမာန်ကလေးတစ်ယောက်လိုပေမဲ့ တကယ်တမ်းတော့ သတ်ဖြတ်ရတာကိုစိတ်အားသန်တယ်ဆိုတာ သိပ်တော်တဲ့ Hyun က သိပေမဲ့ အလုပ်သိပ်များတဲ့ သူတို့ ဖေဖေကို မပြောပြဖြစ်ခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ ဖေဖေက Min လုပ်ခဲ့သမျှကို Cover ပေးနေတဲ့ Hyun ကို မကောင်းဆိုးဝါးတစ်ကောင်လို သံသယဝင်ခဲ့တယ်။ Hyun က သူ့ညီလေး Min ကို သူကိုယ်တိုင်ပဲ ကိုယ်ဖိရင်ဖိစောင့်ရှောက်ခဲ့တဲ့အတွက် ညီအစ်ကို ၂ယောက်သိပ်ချစ်ကြတယ်။ Hyun ရှိနေရင် Min က သူ့အစ်ကို စကားကို နားထောင်တယ်လေ။
သူတို့အေးချမ်းတဲ့ ဘဝထဲကို Lee Joon Yong ဆိုတဲ့ စိတ္တဇ လူသတ်သမားတစ်ယောက် မထင်မှတ်ပဲ ဝင်ရောက်လာခဲ့တယ်။ Lee Joon Yong ကို သူတို့အဖေက စစ်ဆေးရေးအခန်းထဲ အင်တာဗျူးရင် ခဏနားနေတဲ့အချိန် ပစ္စည်းကျန်ခဲ့လို့ လိုက်ပေးတဲ့ Hyun နဲ့ မထင်မှတ်ပဲဆုံခဲ့တယ်။ ကလေးကို Lee Joong Yong စကားပြောကြပြီး သူတို့ချင်း ကတိတွေပေးနေတဲ့အချိန်မှာ Hyun ဖေဖေပြန်ရောက်လာပြီး Hyun အပေါ်သံသယတွေပိုကြီးလာခဲ့တယ်။ အဲ့ဒိစိတ်နဲ့ပဲ Hyun ကို သူတို့ဖေဖေက အိမ်ရဲ့ မြေအောက်ခန်းထဲမှာ ပိတ်ထားစေခဲ့တယ်။ အကြောင်းကတော့ Lee Joon Yong က Hyun ကို သေချာပေါက်လာရှာမယ်လို့ ခြိမ်းခြောက်ခဲ့လို့ပဲ။ LJY ဟာ သူပြောခဲ့တဲ့အတိုင်း ထောင်ကနေထွက်ပြေးပြီး Hyun တို့အိမ်ကိုလာပြီး သူ့ဖေဖေကိုသတ်ခဲ့တယ်။ အဲ့ဒိအဖြစ်အပျက်တွေကို မြင်တဲ့ Min က ကြောက်ပြီး အိမ်ကနေ ထွက်ပြေးပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်။ အဲ့ဒိညက LJY က Hyun ကို ပြောခဲ့တာတွေကို Hyun ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှာ ဘယ်လိုမှ မမှတ်မိဘူးဖြစ်နေတယ်။
ဒီလိုနဲ့ အနှစ် ၂၀ကြာပြီးနောက်မှ Min နဲ့ပတ်သတ်နေတယ်လို့ထင်ရတဲ့ အမှုတစ်ခုကနေ အစဖော်ပြီး လိုက်စုံစမ်းဖို့ Hyun တစ်ယောက် အထူးစုံစမ်းရေးအဖွဲ့ရဲ့ အကြံပေးအနေနဲ့ အလုပ်လုပ်ဖို့ သဘောတူခဲ့တယ်။ အဲ့ဒိအဖွဲ့ထဲမှာ Hyun ကမသိခဲ့ပေမဲ့ Hyun ကို ငယ်ငယ်ကတည်းက အမြဲခြေရာခံပြီး Hyun အကြောင်းတွေကို သိတဲ့ ရဲအရာရှိ Cha Ji An နဲ့ တွေ့ခဲ့တယ်။ ဒီလိုနဲ့ ထပ်ကာထပ်ကာ ဇာတ်တိုက်ဖြစ်လာတဲ့ လူသတ်မှုတွေကိုအတူတူဖော်ထုတ်ရင်း၊ Hyun ရဲ့ အတိတ်ဇာတ်ကြောင်း၊ ပျောက်ဆုံးလွတ်မြောက်နေတဲ့ စိတ္တဇလူသတ်ကောင် Lee Yoon Yong အကြောင်း၊ သေဆုံးပြီလို့ထင်နေပေမဲ့ သဲလွန်စတွေနဲ့အတူ ပြန်ပေါ်လာတဲ့ သူ့ညီလေး Min၊ Cha Ji An ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်နဲ့အတူ သံယောဇဉ်တွေ ယုံကြည်မှုတွေနဲ့ တဖြည်းဖြည်းတည်ဆောက်လာမဲ့ ချစ်ဇာတ်လမ်းလေးကိုလဲ ဖန်သားပြင်ပေါ်မှာ ဆက်လက်ရှုစားကြပါလို့။
ဇာတ်လမ်းတစ်ခု ပြီးသွားလို့ အဲ့ဇာတ်လမ်းအကြောင်းကိုပဲ ဆက်တွေးနေမိပြီ၊ အဲ့ဇာတ်လမ်းနဲ့ပတ်သတ်တဲ့ Fan made MV တွေ Youtube မှာ လိုက်ရှာနေမိပြီ ဆိုရင် အဲ့ဒိဇာတ်လမ်းကို မဗေဒါကတော့ 4.5 ဒါမှမဟုတ် 5 အပြည့် ပေးချင်မိပြီပဲ။ ဒီဇာတ်ကားကို ကြည့်နေတုန်းကတော့ မျက်ရည်တောက်တောက်ကျခဲ့တဲ့အချိန်၊ မင်းသမီး မင်းသားကိုကြည့်ပြီး ရင်ထဲက လိပ်ပြာတွေ တဖျက်ဖျက်ထပျံတဲ့အချိန် မဖြစ်ခဲ့ပေမဲ့ ဇာတ်လမ်း ဆုံးခါနီးလေ အဲ့ဒိထဲက ဇာတ်ကောင်တွေနဲ့ ပိုရင်းနှီးလာလေ။ ပိုစိတ်ဝင်စားလာလေဖြစ်လာအောင် ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့ပါတယ်။ အင်း… ဆုံးသွားပြီးတော့ ခုလို Withdrawal Symptom တွေနဲ့ တမြည့်မြည့်ကျန်ခဲ့အောင် ကျွန်မကို လုပ်နိုင်ခဲ့ပါတယ်။
ဒီဇာတ်လမ်းဟာ အဆုံးနားရောက်ခါနီးလေး ဘယ်လိုဆုံးစေချင်မှန်း ကိုယ့်ကိုကိုယ်မသိတော့လေဖြစ်ပြီး စာရေးဆရာ ဘယ်လိုပေးဆုံးမလဲဆိုတာကို မှန်းမရအောင်ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ ဇာတ်သိမ်းနဲ့ ပတ်သတ်ပြီး တချို့တွေကလဲ စိတ်ထဲ သိပ်မကျေနပ်ကြသလို ခိုးလို့ခုလုဖြစ်ကြမယ်ဆိုတာကိုလဲ နားလည်ပါတယ်။ အဲဒိအတွက် မဗေဒါရဲ့ အတွေးကို Spoiler မဖတ်ချင်သူတွေ မမြင်အောင် အောက်က Spoiler အကန့် မှာ သီးသန့်ရေးပေမယ်နော်။ မဗေဒါကတော့ ခုလို ဇာတ်လမ်းလေးကို အဆုံးသတ်ပေးသွားတာကို အကောင်းဆုံးလို့ထင်တယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ တစ်ဇာတ်လုံး ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေက အိပ်မက်လုပ်ပြစ်လိုက်လို့မှ မရပဲကိုး။ စိတ္တဇလူသတ်သမားတွေရဲ့ အတွေးနဲ့ လူသတ်တဲ့ Pattern တွေကို လေ့လာတဲ့ မှုခင်းဆိုင်ရာ သုံးသပ်ချက်တွေကို သိရတာ စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတယ်လို့ထင်တယ်။ ပြီးတော့ စိတ္တဇလူသတ်သမားတွေရဲ့ သူတို့လုပ်တဲ့ အပြစ်အပေါ် လုံးဝအပြစ်ရှိတယ်လို့ မခံစားရပဲ သူတို့လုပ်ရပ်အတွက် အကြောင်းပြချက်တွေနဲ့ အမြဲ ပြန်ညှိနေတဲ့ စိတ်အနေအထားကို ပေါ်လွင်အောင်ပြသထားတယ်။
ဇာတ်လမ်းတစ်လျှောက်လုံးလဲ အပိုင်းတိုင်းက သူ့ဟာနဲ့သူ အံဝင်ဂွင်ကျဖြစ်နေပြီး ဒီအပိုင်းကတော့ ပိုကောင်းနေတယ် ဒီအပိုင်းကတော့ တော်တော်လေးပျင်းဖို့ကောင်းသွားတယ် စသည်ဖြင့် မညီမညာ မဖြစ်တဲ့အတွက် သေသေချာချာ စဉ်းစားထားတယ်လို ယူဆရတယ်။ ဇာတ်လမ်းကျောရိုးက တကယ်တော့ စိတ္တဇလူသတ်မှုကို ဖော်ထုတ်တဲ့ဇာတ်လမ်းဖြစ်တဲ့အတွက် Dark tone ဖြစ်ပေမဲ့ ဇာတ်ပို့တွေရဲ့ Character နဲ့ အတတ်နိုင်ဆုံးပေါ့ပေါ့ပါးပါးလေးရိုက်ထားတာတွေ့ရတယ်။ အဓိက သရုပ်ဆောင် ၂ယောက်ကြားက ချစ်ဇာတ်လမ်းလေးက တခြားကားတွေလို အရမ်း Dramatic မဆန်ပဲ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက်ရဲ့ ယုံကြည်မှု သံယောဇဉ် ဦးတည်ချက်တူညီမှုတွေနဲ့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ငြိတွယ်သွားကြတာမျိုးလေး ပါးပါးလေးပြလို့ သဘောကျတယ်။ သူတို့အတွဲချင်း ချစ်တယ်လို့ပြောတဲ့အခန်းတောင် ပါရဲ့လားမသိဘူး။ နမ်းတာတော့ တစ်ကားလုံးမှာ ၂ကွက်ပဲပါတယ်။ မင်းသမီးပြန်ပေးဆွဲခံရတာကနေ လွတ်လာတုန်းကနဲ့ နောက်ဆုံးခန်းပဲထင်တာပဲ။ နောက်ထပ် အချစ်ဇာတ်လမ်းကတော့ သူတို့ညီအစ်ကို ကြားက အချစ်ဇာတ်လမ်းပဲ။ သူတို့ ညီအစ်ကိုကြားက အချစ်ကိုတော့ “ချစ်တယ်” ပြောတာပါတယ်။ သူ့ညီက အစ်ကိုကို တအား Dependent ဖြစ်တဲ့ type လေ။ သူ့ ဘဝတစ်လျှောက်လုံး သူ့ကို ပစ်သွားတယ်လို့ထင်တဲ့သူ့အစ်ကိုကို မုန်းနေ၊ စောင့်ကြည့်နေ၊ မျှော်လင့်နေ၊ ချစ်နေရင်းနဲ့ပဲ နေလာခဲ့တာလေ။ အပြင်ပန်းကြည့်ရင် ထူးချွန်တဲ့ ရှေ့နေတစ်ယောက်ပေမဲ့ သူ့အစ်ကိုကိုမုန်းတဲ့စိတ်နဲ့ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ပစ်သွားတဲ့ သူတွေတွေ့တိုင်း သူက လိုက်သတ်နေတာ။ သူ့မျက်လုံးလေးတွေကနေ သူ့အစ်ကို သူ့ကို မှတ်မိလာစေချင်တာ သနားစရာတော့ကောင်းသား (ဟီး… အဲ့မင်းသား Park Bo Gum ကို ကြိုက်သွားလို့ ဘက်လိုက်ပြောတာပါ။ မသိရင်မှတ်ထားလိုက်နော် မဗေဒါ ကြိုက်လိုက်ရင် အဲ့လိုရုပ်မျိုးများတယ်။ ရှူး… ယောက်ျားတော့ အဲ့မင်းသားကို အမြင်ကပ်ပြီသေချာတယ်။)
ဒီကားမှာ မင်းသမီး Jang Nara က သရုပ်ဆောင်ကောင်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သိပ်စိတ်တိုင်းမကျတာလေးတွေအနည်းအကျဉ်းကတော့ သူ့ထက် လူကောင်နည်းနည်း Build up ဖြစ်တဲ့ မင်းသမီးဆို ပိုကြည့်ကောင်းမလားလို့။ ဒါပေမဲ့ တခြားဝေဖန်ရေးသမားတွေကတော့ Jang Nara က အဲ့နေရာနဲ့ လိုက်ဖတ်တယ်လို့ ဝေဖန်ကြတာ တွေ့ပါတယ်။သူတို့အပြောကတော့ လူကောင်းသေးပေမဲ့ သတ္တိမသေးတဲ့ ရဲမေအနေနဲ့ သရုပ်ဆောင်တာလိုက်တယ်တဲ့။ မင်းသားနဲ့လိုက်တယ်လို့ပြောတဲ့သူတွေလဲ ပြောတယ်။ ဒါပေမဲ့ မဗေဒါကတော့ မင်းသားနဲ့ မလိုက်ဖူးလို့ထင်တယ်။ Master Sun တို့ဘာတို့က မင်းသမီးရော၊ သူနဲ့တွဲတဲ့ မင်းသမီးရောကို သူနဲ့လိုက်တယ်လို့ခံစားခဲ့ရတယ်။ ခု Jang Na Ra နဲ့ကျတော့ ဖက်ချင်ရင်တောင် သူ့မနည်းမှီအောင် ဖတ်နေရတယ်။ ဒါတောင် မင်းသားက ဒီလောက် အရပ်ရှည်တဲ့သူမဟုတ်ဘူး။ Overall ကတော့ ကောင်းပါတယ်။
အဲလူဆိုးငယ်ငယ်က လုပ်တဲ့ Exo အဖွဲ့ထဲက DO နဲ့ ကြီးလာတဲ့ လူဆိုးလုပ်တဲ့ Choi Won-young ကိုလဲ သဘောကျတယ်။ DO က စိတ္တဇ အရူးသရုပ်ဆောင်တာ အတော်လေးပိုင်တယ် မထင်ရဘူး။ လူကောင်လေးသေးပေမဲ့ နောက်ပိုင်း Acting career မှာ တက်လာစရာရှိတယ်။ EXO fan base ကလဲ နည်းမှ မနည်းပဲဟုတ်? Lee Joon Young လူကြီးအဖြစ် သရုပ်ဆောင်တဲ့ CWY ကိုလဲ ချီးကျူးတယ်။ သူက ကားတော်တော်များများမှာ ပါလေ့ရှိပါတယ်။ မှတ်မိတာတော့ Heirs ထဲက CNBLUE ထဲက Min Hyuk အဖေလုပ်တဲ့လူလေ။ အပေါ်က ပိုစတာမှာသာကြည့်လိုက်တော့နော်။ တမင် သူတို့ပါတဲ့ ပိုစတာကို တင်တာ။ သူတို့က ဒီဇာတ်လမ်းရဲ့ အဓိက ဇာတ်ဆောင်တွေဖြစ်ပြီး Official posters တွေက ရဲအဖွဲ့သား ဇာတ်ပို့တွေနဲ့ပဲထွက်နေလို့ မတရားဘူးထင်လို့။ အဓိက ၃ယောက်ပါတဲ့ အပေါ်က ပိုစတာကို အကြိုက်ဆုံးပဲ။
အဲ ဇာတ်ဆောင်တွေအကြောင်းပြောရင် ကလေး သရုပ်ဆောင် ၂ယောက်ကိုလဲ မထားခဲ့သင့်ဘူး။ ဒါနဲ့ အဲ့ဒိ ကလေးလေး ၂ယောက်က အပြင်မှာလဲ တကယ့်ညီအစ်ကို အရင်းတွေလိုသိရတယ်။ ၂ယောက်လုံး သရုပ်ဆောင်ကောင်းတယ်။ အကြီးလေးကလဲ လူကြီးလေးကျနေတာပဲ။ မျက်နှာသေပဲလုပ်တတ်တာ နေမှာပါလို့ ထင်ထားပေမဲ့။ သူ့အဖေသူ့ကို မြေအောက်ခန်းထဲခေါ်သွားတော့ ငိုပြီး “သားကို ဘာလို့ မမေးတာလဲ? LJY ပြောတာကို ဘာလို့ယုံတာလဲ?” လို့ပြောတဲ့အခန်းမှာ သူ့သရုပ်ဆောင်အားကို မြင်နိုင်တယ်။ မြန်မာပြည်က ကလေးသရုပ်ဆောင်တွေလဲ အဲလို quality ရှိရှိ စိတ်ရှည်ရှည် သင်ပေးရင်တိုးတက်လာမယ်ထင်တယ်။ ညီလုပ်တဲ့ကောင်လေးကလဲ အရူးလေးကျနေတာပဲ (ခွိ… သူများ သားသမီးကို) သရုပ်ဆောင်ကောင်းလို့ပဲဖြစ်မှာပါ။
အဆုံးသတ်ရရင်တော့ ဒီဇာတ်ကားလေးရဲ့ ပေးချင်တဲ့ သင်ခန်းစာက ကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ကြီးပြင်းမှု ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေက အလွန်တရာ အရေးကြီးကြောင်း သင်ခန်းစာရတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကလေးဆိုတာ လောကရဲ့ အနာဂတ်တွေပဲလေ။ ပဲ့ကိုင်တဲ့သူပေါ်မူတည်ပြီး လူကောင်းဖြစ်လာနိုင်သလို၊ မကောင်းဆိုးဝါးတစ်ကောင်လဲဖြစ်လာနိုင်တယ်ဆိုတာပဲ။
ကဲ… ဒီအထိဖတ်ပြီးပြီဆိုရင်တော့ မဗေဒါ ဒီကားကို ကြည့်နေတုန်း ဒီလောက်မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ ကိုယ်မသိလိုက်ခင်မှာပဲ မဗေဒါ စွဲစွဲလန်းလန်း ကြိုက်တယ်ဆိုတာ အထူးပြောနေစရာမလိုတော့ပါဘူးနော်။ မှုခင်းတွေ၊ စိတ္တဇလူသတ်သမားတွေ၊ မင်းသားသစ် အမိုက်လေးတွေ ကြည့်ချင်တယ်ဆို ဒီကားကို ကြည့်ဖြစ်အောင် ကြည့်ပါ။
တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ အမှောင်ဘက်ခြမ်းကို မမြင်ရသေးသ၍ သူဘယ်လိုလူစားလဲ တကယ်မသိသေးပါဘူး။
တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ အမှောက်ဘက်ခြမ်းကို မခွင့်လွှတ်နိုင်သေးသ၍ အချစ်ဆိုတာကို သေချာမသိသေးပါဘူး။
(youtube user zuanie ရဲ့ Video က စာသားလေးပါ)
Spoiler Alert from now On
ဒီကားရဲ့ အဆုံးသတ်ကို သိပ်မကြိုက်ဘူးဆိုရင် ဘယ်လိုအဆုံးသတ်မျိုးဖြစ်စေချင်တာလဲဆိုတာ မေးချင်တယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ မဗေဒါလဲ အမျိုးမျိုးလှည့်ပတ်ပြီး ကိုယ်လိုချင်တဲ့အဆုံးသတ်ကို စဉ်းစားပေမဲ့ ဒီအဆုံးသတ်လေးကို ခုလို ပါးပါးလေးပြသွားတာကို သဘောကျပါတယ်။
နောက်ဆုံးခန်းမှာ Min, ကို LJY က နောက်ထပ် မှတ်ပုံတင်တစ်ခုနဲ့ ဇာတ်မြုပ်ပြီးနေမလား? ဒါမှမဟုတ် သူ့အစ်ကိုရဲ့ ညီအနေနဲ့ ဥပဒေအရ အရေးယူးခံပြီး ထောင်ထဲသွားမလား ရွေးခိုင်းခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ Min ဟာ ဒုတိယဟာကိုရွေးချယ်ခဲ့တယ်။ Min ဟာ သူလုပ်ခဲ့တာတွေကို မှားတယ်လို့လက်ခံလို့မဟုတ်ဘူး။ သူဟာ စိတ်ရောဂါသမားတစ်ယောက်လို့လဲ သူ့ကိုယ်သူ ဝန်ခံနေတာမဟုတ်ဘူး။ သူသတ်ခဲ့တဲ့လူတွေဟာ သေသင့်တဲ့လူတွေလို့ သူထင်နေဆဲပေမဲ့ သူ့အစ်ကိုကိုချစ်တဲ့စိတ်၊ သူ့အစ်ကိုရဲ့ ညီအနေနဲ့ပဲ နေချင်တဲ့စိတ်ကြောင့်သာ အဖမ်းခံမှာဖြစ်တယ်။ အဲဒိလိုလေး ပြပြေလေး သရုပ်ဖော်သွားတာကို သဘောကျတယ်။ ရုတ်တရက်ကြီး သူမှားခဲ့တာတွေကို သိပါပြီ၊ နောင်တရပါပြီဆိုရင်တောင် အဓိပ္ပါယ်သိပ်မရှိဘူးလေ။ ဒါပေမဲ့ ထောင်ကျတဲ့အထိမပြသွားပဲ Min ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို LJY ပေးတဲ့စာအိတ်ကို မယူပဲထွက်သွားတာနဲ့ ပါးပါးလေးပဲပြသွားတယ်။ အဲ့ဒါပဲကောင်းပါတယ်။ သူလေး ထောင်ကျတဲ့အထိလဲ ကိုယ်မကြည့်ရက်ပါဘူး။ ခုလို ကျော့ကျော့ကော့ကော့ ပြုံးပြုံးလေးထွက်သွားတာကို ပြတာပဲ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ (Anyway, မဗေဒါကတော့ သူဟာ စိတ်ရောဂါရှင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ရော၊ ဥပဒေကို ကောင်းစွာနားလည်တဲ့ ရှေ့နေတစ်ယောက်အနေနဲ့ရော အပြစ်က လျော့ပေါ့နိုင်မယ်ထင်တာပဲ)။ ခုလိုပြသွားတာဟာ Min ရဲ့ အတွေးအခေါ်ဟာ လုံးလုံးတော့ မကောင်းသေးပေမဲ့ ကောင်းချင်စိတ်ရှိတဲ့ လမ်းစကိုရွေးချယ်လိုက်တယ်လို့ပြသွားတာပါပဲ။ အဲ့ဒိအတွက် သူတို့ ညီအစ်ကို ၂ယောက်အတွက် happy ending လို့ထင်တယ်။ (အစ်ကိုက စုံထောက်အကြံပေး၊ မရီးက ရဲမေ၊ သူကိုယ်တိုင်က လူသတ်ကောင်တွေကို ရှေ့နေလုပ်ပေးခဲ့တာတွေ အများကြီး၊ ထောင်ထဲမှာ အနေအစားချောင်မှာပါ၊ ကံကောင်းရင် ဆေးရုံမှာပဲတောင် နေရရင် နေရမှာ… ခွိ)
Lee Joon Yong ဇာတ်ကောင်ကို ဖမ်းမမိပဲ လွတ်သွားတယ်ဆိုလို စိတ်ထဲတော့ ခုလုခုလုနဲ့ လူဆိုးက မမိတော့ နောက်ထပ် ထပ်သတ်တာတွေ လုပ်နေအုံးမှာပေါ့လို့ တွေးမိတယ်ပဲထား။ သူ့ဇာတ်ကြောင်းကို ပြန်ပြတော့ သူဘာလို့ psychopath ဖြစ်သွားသလဲဆိုတာ သိလာရတော့ သနားမိတယ်။ အဆုံးမှာ Hyun ပြောသလိုပဲ။ သူ့ကို သနားတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့လုပ်ရပ်တွေကို နားလည်မပေးနိုင်သလို ခွင့်လွှတ်ပေးမှာလဲ မဟုတ်ဘူးဆိုတာပဲ။ LJY က သူ့စိတ်ထဲမှာ ကလေးကို နှိပ်စက်တယ်လို့ထင်တဲ့ အုပ်ထိန်းသူတွေကို လိုက်သတ်ပြီး ကလေးတွေကို ကယ်တင်တယ်လို့ သူ့ကိုယ်သူယူဆတယ်။ ဒါပေမဲ့ Hyun တို့ကိစ္စမှာဆိုရင် သူ့အယူအဆက မှားတယ်လေ။ Hyun အဖေ အသားလွတ်သေရသလို ညီလေးနဲ့လဲ ကွဲခဲ့ရတယ်။ အဆုံးသတ်မှာ Hyun က သူ့ကိုဘာလို့ ဒီလောက် စွဲလန်းရတာလဲလို့မေးတော့။ တကယ်တော့ သူဖြစ်ချင်ခဲ့တာ Hyun လို လူမျိုးတစ်ယောက်ပါ။ ဒါပေမဲ့ ခုတော့ Min က သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပွားလို့ဖြစ်နေတယ်။ Min ကိုခေါ်သွားတာ Hyun ကောင်းဖို့အတွက်ပါတဲ့။ Min လို ဂေါက်ကြောင်လေးသာ Hyun နဲ့အတူတူရှိနေရင် Hyun ဘဝပျက်စီးမှာစိုးလို့တဲ့။ သူ့အယူအဆနဲ့သူ Delusion ဖြစ်နေတာလေ။ သူကတော့ သူကြီးပျင်းလာတဲ့ အတွေ့အကြုံအရ သူကောင်းမယ်ထင်တာတွေလျှောက်လုပ်နေတာလေ။ အဲ့ဒါကြောင့် သူ့ကို သစ္စာခံ ကလေးတွေအများကြီးရှိသလို။ လူသတ်သမားဆိုပြီး မုန်းတီးသူတွေလဲရှိတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူက အရူးပါးလေ။ အရမ်းလည်တဲ့သူပေါ့။ ဒီတော့ အဆုံးမှာ သူ့ကို ဖမ်းမိသွားတယ်ဆိုတာ ကျန်တဲ့သူတော့ မသိဘူး မဗေဒါကိုတော့ သိပ် ကျေနပ်မှုပေးမှာမဟုတ်ဘူး။ ခုလိုမျိုး သူနဲ့ Hyun ရဲ့ တိုက်ပွဲက ခုမှ တကယ်စပြီဆိုတဲ့ ပုံစံမျိုး ပြသွားတာ လူကို Season 2 ပဲ မျှော်ချင်သလိုလို ဆန့်တငံ့ငံ့နဲ့ဖြစ်စေတယ်။ တခြား ဆန့်တငံ့ငံ့ကို မကြိုက်ပေမဲ့ ဒီကား ဆန့်တငံ့ငံ့ကိုတော့ ကြိုက်မိတယ်။ စိတ်ထဲ LJY ဇာတ်ကောင်ကို သနားတာလဲပါမယ်ထင်တယ်။ အဲလိုတွေးမိလို့ ကိုယ့်ကိုကိုယ် စိတ္တဇလူသတ်သမားအတွေးများဖြစ်နေပြီလားဆိုပြီး လန့်တယ်။ ဒါပေမဲ့ မဟုတ်ပါဘူး ဇာတ်လမ်းကိုက အဲ့လိုပြသွားတာကိုး။ အဲ သိပ်မကျေနပ်တာက LJY က တခြား လူအနေနဲ့ ဇာတ်မြုပ်ပြီးထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်တယ်ပဲထား။ သူ့ကို ငယ်ငယ်ကကူခဲ့တဲ့ မိန်းမ၊ မင်းသားကို နောက်ကနေ ဒုတ်နဲ့ရိုက်လိုက်တဲ့ မိန်းမက မဖမ်းမိဘူးလား? ဒါလဲ ဖြည့်တွေးပေးရမှာပေါ့လေ။ သူက ကျွန်မတို့ကို ပုစ္ဆာတစ်ပုဒ်အနေနဲ့ ဇာတ်ကားပြီးပေမဲ့ ဆက်ပြီး ဖြေရှင်းစေချင်အောင် ထားသွားတယ်လို့ ထင်တယ်။
Posted by mabaydar at 5:16 PM 3 comments :
Labels: Drama , ေဝဖန္ေရး
Older Posts Home
Subscribe to: Posts ( Atom )
မြန်မာစံတော်ချိန်
ကြိုဆိုပါတယ်ရှင်
ယနေ့ရောက်လာ မိတ်သဟာ ချမ်းသာကိုယ်စိတ်မြဲပါစေ
Search This Blog
About the Blogger
One of the pioneer Myanmar Blogger since 2006. Have written mostly about Movie & dramas review & recommendation, Travel review with videos and photos & others personal experience about life in Singapore. So if you are interested in Dramas and Movies, or Travelling, Let's talk about them here with me... :D
သတိပြုရန်...
ဤဘလော့သည် မဗေဒါ၏ ဝါသနာအရ ရေးသားသော ဘလော့ဖြစ်ပြီး... မဗေဒါ စိတ်ဝင်စားသော အကြောင်းများ... မဗေဒါ၏ ထင်မြင်ချက်များ... မဗေဒါ၏ ကိုယ်ပိုင်အတွေ့အကြုံများ... ကိုယ်ပိုင် ခရီးသွားမှတ်တမ်းများ ကို ရေးသားထားသောနေရာဖြစ်သဖြင့်...
လာရောက်သူများအနေဖြင့် သင့်အတွက် စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်း လျှင်သော်လည်းကောင်း... သင့် အတွက် အကျိုးရှိမည်ထင်လျှင်သော်လည်းကောင်း ဖတ်ရှူနိုင်ပါတယ်... ထိုသို့မထင်လျှင် မဖတ်လျှင်သော်လည်းကောင်း... နောင်လာချင်စိတ်ပါမရှိလောက်အောင် အသုံမကျဟုထင်လျှင်သော်လည်းကောင်း လွတ်လပ်စွာ ထွက်ခွာသွားနိုင်ပါတယ်...
အမြင်ကွဲလွဲလျှင်သော်လည်းကောင်း.. မဗေဒါပေးထားသော သတင်းများမှားယွင်းလျှင်သော်လည်းကောင်း ကောင်းမွန်စွာ ဆွေးနွေးအကြံပြုနိုင်ပါတယ်...
တက်တက်စင်အောင် မှားနေသောစာလုံးပေါင်းများမှအပ ကျန်တာများကို နားလည်စွာ သည်းခံဖတ်ရှုပေးစေလိုပါတယ်... ပြင်ဆင်ပေးလိုလျှင် မှားနေသောစာလုံးပေါင်းနှင့် အမှန်ကို ပြင်ဆင်ပေးကြပါ... အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်....
စိတ္၀င္စားတာေတြ႔ရင္
နှုတ်ဆက်သွားပါအုံး..
This work is licenced under a Creative Commons Licence.
Blog Archive
▼  2017 ( 1 )
▼  February ( 1 )
Goblin - Drama Review
►  2016 ( 20 )
►  September ( 2 )
►  August ( 1 )
►  July ( 2 )
►  June ( 2 )
►  May ( 1 )
►  April ( 1 )
►  March ( 5 )
►  February ( 3 )
►  January ( 3 )
►  2015 ( 39 )
►  December ( 2 )
►  November ( 1 )
►  October ( 3 )
►  September ( 3 )
►  August ( 5 )
►  July ( 2 )
►  June ( 1 )
►  May ( 3 )
►  April ( 5 )
►  March ( 7 )
►  February ( 4 )
►  January ( 3 )
►  2014 ( 25 )
►  December ( 2 )
►  October ( 1 )
►  September ( 4 )
►  August ( 4 )
►  July ( 4 )
►  June ( 2 )
►  May ( 1 )
►  April ( 2 )
►  February ( 4 )
►  January ( 1 )
►  2013 ( 31 )
►  November ( 4 )
►  October ( 2 )
►  September ( 4 )
►  August ( 2 )
►  July ( 2 )
►  June ( 2 )
►  May ( 4 )
►  April ( 2 )
►  March ( 6 )
►  February ( 1 )
►  January ( 2 )
►  2012 ( 37 )
►  December ( 1 )
►  November ( 3 )
►  October ( 1 )
►  September ( 1 )
►  August ( 2 )
►  July ( 3 )
►  June ( 2 )
►  May ( 2 )
►  April ( 7 )
►  March ( 3 )
►  February ( 6 )
►  January ( 6 )
►  2011 ( 39 )
►  December ( 5 )
►  November ( 6 )
►  October ( 8 )
►  September ( 1 )
►  August ( 1 )
►  July ( 1 )
►  June ( 3 )
►  May ( 2 )
►  April ( 5 )
►  March ( 1 )
►  February ( 4 )
►  January ( 2 )
►  2010 ( 85 )
►  December ( 11 )
►  November ( 10 )
►  October ( 4 )
►  September ( 5 )
►  August ( 5 )
►  July ( 8 )
►  June ( 8 )
►  May ( 13 )
►  April ( 8 )
►  March ( 6 )
►  February ( 7 )
►  2009 ( 55 )
►  December ( 1 )
►  November ( 6 )
►  October ( 4 )
►  September ( 2 )
►  August ( 3 )
►  July ( 5 )
►  June ( 5 )
►  May ( 2 )
►  April ( 8 )
►  March ( 7 )
►  February ( 6 )
►  January ( 6 )
►  2008 ( 71 )
►  December ( 13 )
►  November ( 7 )
►  October ( 10 )
►  September ( 9 )
►  August ( 4 )
►  July ( 3 )
►  June ( 4 )
►  May ( 8 )
►  April ( 4 )
►  March ( 4 )
►  February ( 2 )
►  January ( 3 )
►  2007 ( 16 )
►  December ( 3 )
►  November ( 12 )
►  September ( 1 )
►  2006 ( 1 )
►  November ( 1 )
ရုပ်ရှင်တွေအကြောင်း အပြန်အလှန်ပြောကြမယ်လေ..
ကွန်မန့်ပေးချင်ရက် မြန်မာလိုမရိုက်တတ်ဟုပြောသောသူများအတွက်
မြန်မာဖောင့်မရှိတဲ့ ဘယ်ကပဲဖြစ်ဖြစ်.. မြန်မာဖောင့်လက်ကွက်မသိရင်ပဲဖြစ်ဖြစ်.. ဒီနေရာမှာ.. ဘားကလစ်.. မောက်စ်ကလစ်နှိပ်ရိုက်ရိုက်.. သွားကြည့်လိုက်သိမယ်.. အဲဒိမှာ မြန်မာလိုရိုက်လို့ရ၏
Gmail အကောင့်ရှိရင် Join ပေးပါနော်...
Subscribe To
All Comments
All Comments
Subscribe Now: To မဗေဒါရဲ့ ဗေဒါလမ်း
Subscribe to မဗေဒါရဲ့ ဗေဒါလမ်း
လက်တလော ကိုရီးယားတွင်ပြနေသော ဇာတ်လမ်းတွဲများ
CURRENTLY AIRING
Monday-Tuesday
Moonlight Drawn By Clouds (KBS)
Woman With a Suitcase (MBC)
Moon Lovers: Scarlet Heart Ryeo (SBS)
Drinking Solo (tvN)
Wednesday-Thursday
On the Way to the Airport (KBS)
Shopping King Louis (MBC)
Jealousy Incarnate (SBS)
Laurel Tree Tailors (KBS)
Blow Breeze (MBC)
Flower in Prison (MBC)
Our Gap-soon (SBS)
Second to Last Love (SBS)
Fantastic (JTBC)
The K2 (tvN)
၀တၳဳတို ( 7 )
Activities ( 48 )
Australia ( 8 )
Celebrities ( 60 )
Drama ( 39 )
Europe ( 2 )
General ( 42 )
Greece ( 3 )
Humour ( 7 )
Knowledge ( 21 )
Korea Trip ( 9 )
Malacca ( 1 )
Malaysia ( 2 )
movie review ( 13 )
My Honeymoon ( 16 )
Myanmar Trip ( 3 )
nail art ( 3 )
New Zealand ( 16 )
Our Wedding ( 6 )
Phuket ( 5 )
Secret Garden ( 5 )
Singapore ( 2 )
Star in town ( 5 )
Trash ( 4 )
Travel Fashion ( 1 )
Travel Tips ( 4 )
Video ( 42 )
Wedding Tips ( 1 )
ကဗ်ာမက် စာမက် ( 2 )
ကိုရီးယား-ရွန္ဟိုင္းခရီးစဥ္ ( 16 )
ခရီးသြားမွတ္တမ္း ( 81 )
ဂ်ပန္ခရီးစဥ္ ( 10 )
စကာၤပူေရာက္အလြဲမ်ား ( 15 )
ဓာတ္ပံု ( 12 )
မင္းသမီး ( 8 )
မင္းသား ( 23 )
မုန္တိုင္း ( 15 )
ျဖစ္ရပ္ဆန္း ( 1 )
ျမန္မာ ( 3 )
ရုပ္ရွင္ ( 19 )
သူငယ္ခ်င္းမ်ား ( 19 )
အခန္းဆက္ ၀တၱဳ ( 10 )
ေဆာင္းပါး ( 5 )
ေဗဒါ့အေၾကာင္း ( 55 )
ေဝဖန္ေရး ( 42 )
ေဟာင္ေကာင္ခရီးစဥ္ ( 9 )
There was an error in this gadget
My favorite couple on screen
Secret Garden (k-Drama)
Another home on Net
Follow by Email
Feedjit Live Blog Stats
Contributors
www.mabaydar.blogspot.com. Theme images by kickers. Powered by Blogger.