en en en my my my my ja my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my en en my en my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my ja en en my en my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my ja en en en en en ja my en my my my my en my my en cs cs en en cs cs en cs en en en cs da cs en en cs cs en my my my en en cs cs da en cs en my my my my fa fr id my my my my en my my en
ခ်စ္ခင္ေသာ ေမာင္နွမမ်ား အားလံုး... ေမလ္းနဲ႔ တစ္မ်ိဳး ဖုန္းနဲ႔ တစ္ဖံု   စိတ္ပူေပးၾကတာေက်းဇူးပါရွင္။
အိမ္က ညီမေလးခ်စ္စနိုးနဲ႔  ေၿပာသလိုဆိုရင္  မၾကီးကို သမီးတို ့ကပဲ ေမတၱာပ်က္တာ ။ က်န္တဲ့သူေတြ က အေတာ္ေမတၱာရွိၾကတာပါလား  ၅ နွစ္ေလာက္  အဆက္အသြယ္မရွိသူေတြကလည္း သူတို႔ ကိုယ္သူတို႔
ၿပန္မိတ္ဆက္ၿပီး သတင္းေမးၾကသတဲ့ . လာလိုက္တဲ့ဖုန္းေတြ ေၿဖေနရလိုက္တာတဲ့။
ေမာင္နွမေတြကို ဒိုင္လ်ွိဳၿပီး ခရီးသြားတာပါ။  ၾကိဳတင္သာေၿပာသြားရင္း  စိတ္ပူၾကမွာမဟုတ္ဘူး။
၈ ရက္ေန ့ တိုက်ိဳ  ဟေနဒါ ကေန  ကြာလာလမ္ပူ
၁၁ရက္ေန ့ ေကအယ္ ကေန  စ ကို ကူးေတာ့  ဘက္စ္ ကား ေပၚကို မက္ေဆ့ခ်္ ရန္ကုန္ကေန
၀င္လာတယ္။  ေန ့လည္  ၂ နာ၇ီေလာက္ စ ေရာက္ေတာ့ ေရာက္ေရာက္ၿခင္း သတင္းၾကည့္ေတာ့  ေၾကကြဲစရာ။   တိုက်ိဳ ဘက္ကို  လြန္ခဲ့တဲ့ အနွစ္  ၅၀ ေလာက္ ကတည္းက  ခန္ ့မွန္းထားတဲ့ ငလွ်င္ၾကီးလႈပ္မယ္လို ့  ခန္႔မွန္းခဲ့ၾကတယ္လို ့  ဆိုေနၾကတာ  ခန္႔မွန္းထားတဲ့ နွစ္ ၅၀ ဆိုတာကလည္းဒီ နွစ္ပိုက္း အတြင္းေတြ မွာ ၿပည့္ေနၿပီေလ။  တကယ္ပဲ မွန္သြားေလသလား  ။ ၾကည့္ရင္းနဲ့
ၿမိဳ ့တစ္ၿမိဳ ့လံုးေပ်ာက္သြားလိုက္တာ။  ကမၻာၾကီးဟာ ဘယ္ေနရာမွာ မွ  စိတ္မခ်ရေလေတာ့သလား။
သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ လာၾကတဲ့ခရီးပါ  ။ ခရီးသြားရင္း ဇတ္လမ္းေလးမ်ားရမလားလို ့ လမ္းမွာ ေလယဥ္ခံုေဘးခ်င္းကပ္ပဲ ၿဖစ္ၿဖစ္  ၊ပန္နီဆူလာ မွာ  ၿမန္မာေခ်ာေခ်ာ ၾကီးေတြ မ်ား ေတြ ့မလားေပါ့ ။
မေလးမွာပဲ  နည္းနည္း အာၿပိဳလုပ္လိုက္ရတယ္။  စ ကိုေရာက္ တဲ့ ေန ့ညမွ ပဲ  ကိုယ့္တံခါး လာေခါက္ခံရေတာ့   အိုး ရင္ေတြ ပန္းေတြ တုန္လို ့ ။  တံခါးဖြင့္လိုက္ေတာ့  ကတံုးၾကီးနဲ ့ လူၾကီးတစ္ေယာက္  ...အိုးမိုင္ေဂါ့  အခန္းမွားသလား ။ ဘယ္ဟုတ္မလည္း  လြန္ခဲ့တဲ့ နွစ္ပတ္ေလာက္က  ဗုဒၶဂါယာမွာ ဘုန္းၾကီး၀တ္တဲ့ ကိုယ့္ အခ်စ္... သူ ဘုန္းၾကီး၀တ္တာ မလာလို ့စိတ္ေကာက္ေနတာ။ ကိုယ့္မွာလည္း   သူမ်ားတစ္ကယ္
၀တ္သြားမလား စိတ္က တစ္ထင့္ထင့္ ။စိတ္က မၿပတ္နိုင္ေတာ့ မသြားဘူး  ငရဲၾကီးမွာစိုးလို ့။ လူထြက္ၿပီးတာနဲ့
သူက ေဟာင္ေကာင္ .၊ မကာအို တဲ့
သူ ့အလုပ္ကိစၥနဲ ့အသြား ကိုယ္ကလည္း နာ့သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ နာသြားမွာ ဘာၿဖစ္လည္းဆိုၿပီးေတာ့ကို္ ထြက္လာတာ။ ကိုယ္ေတာ္က လိုက္လာတယ္။  မမခ်စ္ ( ခ်စ္ၾကည္ေအး) ကေတာ့ ေၿပာရွာပါတယ္။ ၾကည္ၾကည္တစ္ေယာက္  အာၿပိဳ မလုပ္နိုင္ေတာ့ဘူးတဲ့ း)။
၁၄ ရက္ေန ့ၾကေတာ့ ဘာလီကိုကူးၾကတယ္။  ကို AATO နဲ ့ေတာ့  ဖုန္းပဲ ရလိုက္တယ္။
ခရီးစဥ္အတိုင္းဆိုရင္ ၁၇ရက္ေန ့ ဂ်ပန္ ၿပန္ရမွာ။ ေလယဥ္ကလည္း တိုက်ိဳ ကို ၿပန္စီးရမွာ ။ ေစ်းအေပၚဆံုးလက္မွတ္ဆိုေတာ့ တိုက်ိဴကေန ထြက္တာ။ အိမ္က လူၾကီးက စ မွာကတည္းက  ၿမန္မာၿပည္ၿပန္လိုက္ဖို ့ ဖိအားေပးေနၿပီ။ ဘာလီလည္း လိုက္လာတာပဲ  ။ ေနာက္ ဘာလီေနာက္ဆံုးည ဆံုူးၿဖတ္ခ်က္ခ်ၾကတယ္။ ဂ်ပန္ကို မၿပန္ၾကေတာ့။  အင္ဒိုနီးရွား ၂ ေယာက္က ဂ်ကာတာ ၿပန္ေလသတည္း။
မြန္ဂို နဲ ့စပိန္က ဘာလီမွာ ၄ ရက္ထပ္ေနၿပီး အေၿခအေနၾကည့္ ။ ဥဇဘက္ ကစ္စတန္ ၂ေယာက္က သူ ့
သံရံုးက ဖုန္းလာသည္။ ေလယဥ္အဆင္သင့္ ရွိသည္ ။ ၿပန္မယ္ဆိုလွ်င္  လာခဲ့ပါတဲ့။ ဒီေတာ့  ဘာလီ -မေလး - တိုက်ိဳၿပန္မယ့္ လက္မွတ္အဆံုးခံ။
အိမ္ကလူၾကီးက လာခဲ့ စ ကိုၿပန္ၾကမယ္။ သူ ့လက္မွတ္က စ ကေန ၿမန္မာၿပည္ၿပန္ရမွာကိုး။
မနက္ ဂိုးရွိ္ဳးၿဖင့္္ အားလံုး ေလဆိပ္သို ့ခ်ီတတ္ ၾက။ ကိုယ္တို ့နွစ္ေယာက္က  စ သို ့ၿပန္၀င္  ၂ ရက္ေလာက္ေနၾက.။ ၿမန္မာၿပည္သို ့ ၁၉ ရက္ေန ့ေရာက္။
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
Labels: ခရီးသြား
Sunday, March 6, 2011
ေခါင္းစဥ္ မတပ္ တတ္ေသာ ပို ့စ္
ကၽြန္မမ်က္ရည္ လြယ္တယ္။ ဘာေၾကာင့္ ငိုခဲ့လည္း ဆိုတာကိုေတာ့ အမွတ္မရတာ မ်ားတယ္။
အမွတ္ရစရာ မေကာင္းေလာက္တဲ့ ငိုခ်င္းေတြ မ်ားခဲ့လိုလည္းၿဖစ္မယ္။
ဒါေပမယ့္ မွတ္မွတ္ရရ ငိုခဲ့ဘူးတဲ့ အေၾကာင္းအရာအခ်ိဳ ့လည္း ရင္ထဲမွာ ခုခ်ိန္ထိ က်န္ေနတုန္း။ အဲဒီ့ရင္ထဲမွာ က်န္ေနပါတယ္ဆိုတဲ့ငိုခ်င္း အခ်ိဳ႕ မွာ ခ်စ္သူနဲ႔ေကြ႔ကြင္းရလို ့ငိုရတဲ့အငို၊ က်ရွံႈးမႈ႔ေတြေၾကာင့္ငိုရတဲ့အငို၊ သူတစ္ပါး ေခ်ာက္ခ်လို ့ ငိုရတဲ့အငိုေတြ တစ္ခုမွ မပါဘူးၿဖစ္ေနတယ္။ ဒါဆိုဘာအတြက္ က်တဲ့မ်က္ရည္လည္း။
ငိုခ်င္း ၁။
စည္သူလြင္ဆိုတဲ့
အေဖက အသက္ ၆၀ ပင္စင္ၿပည့္လို ့အထုပ္ထမ္းအၿပန္ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့ အေမ
၀ါးဒနိေတြသယ္ကာေလ အေက်ာ္ဆိုင္ ေလး ကားဂိတ္ေဘး  ဒီသီခ်င္းကိုၾကားေတာ့  ကၽြန္မဟာ သီခ်င္းထဲက စာသား ေကာင္မေလးကို ေက်ာင္းမုန္ ့ဆိုင္ မေခၚနိုင္တာထက္  သာမန္၀င္ထမ္းဘ၀ ရိုးသားၾကိဴးစားစြာအသက္ ၆၀ ၿပည့္ တဲ့အထိ လုပ္ကိုင္ခဲ့ၿပီး  ပင္စင္ယူမွ ဘ၀ကို အေၾကာ္သည္ ဘ၀နဲ႔့ၿပန္စရတဲ့ ေခတ္ရဲ့ အၿဖစ္အပ်က္ကို တနံုနံု ခံစားခဲ့ရတယ္။ သူမ်ားနိုင္ငံမွာ သာမန္  ၀န္ထမ္းေတြ ပင္စင္ယူၿပီးတဲ့အခ်ိန္မွပဲ   ကိုယ္စိတ္၀င္စားတဲ့အရာေတြကို လြပ္လပ္စြာ သင္ယူမယ့္သူေတြ ၊  ခရီးထြက္မယ့္သူေတြ ၊က်န္ရွိတဲ့  ဘ၀တစ္ခုကို အနည္းဆံုးေတာ့ အပူပင္ကင္းစြာ နဲ႔
ၿဖတ္သန္းၾကေတာ့မယ့္သူေတြ ကိုၿမင္ခဲ့ေတြ႔ခဲ့ရေတာ့ တို ့ဆီက ပင္စင္စားေတြရဲ့
ဘ၀ တစ္သက္လံုးလုပ္ခဲ့ရတဲ့ အလုပ္လည္းၿပီးေရာ ၆၀ေက်ာ္မွ အေၾကာ္တ ဲ စၿပင္ရပါလားဆိုတာကို ေတာ့ရင္ထဲံမွာ မေကာင္းလွဘူး။
တေန႔ အေမနယ္ၿပန္ေတာ့ ၿမိဳ ့အ၀င္မွာ တဲေလးထိုးၿပီး သစ္ကိုင္းေၿခာက္ေတြ လိုက္ေကာက္ေနတဲ့ အဘြားၾကီးတစ္ေယာက္ ေတြ ့ေတာ့ ေမေမက တူပါတယ္ဆိုၿပီး ခဏေလး ေမေမ နွဳတ္ဆက္ၾကည့္မယ္ ဘယ္လိုၿဖစ္တာပါလိမ့္ ဆိုၿပီး နွုတ္ဆက္ေတာ့ ေမေမ့အသိၿဖစ္ေနတယ္။  အဲ့ဒီ့မွာ အသက္ ၆၀ေက်ာ္ပင္စင္ယူၿပီး စစ္တပ္ကေန  အရာခံဗိုလ္ အဆင့္နဲ ့ထြက္လာပါတယ္လို ့အဘိုးၾကီးက မ်က္ရည္စမ္းစမ္း နဲ႔ေၿပာရွာပါတယ္။  ကၽြန္ေတာ့္တို ့ခုမွ ဘ၀ၿပန္စရၿပီ ဗ်ာ ဆိုေတာ့
ကၽြန္မ စည္သူလြင္သီခ်င္းကို နားထဲကေနၾကားေယာင္လာတယ္။ ၿဖဳတ္ကနဲ က်သြားတဲ့မ်က္ရည္ဟာ ပုဂိၢဳလ္ခင္လို ့တရားမင္လိုက္တဲ့ မ်က္ရည္မဟုတ္ဘူး ဆိုတာေတာ့ေသခ်ာတယ္။
ငိုခ်င္း ၂။
နာဂစ္ၿပီးစမွာပဲ  ရင္းနွီးတဲ့ ပတ္သတ္ရာပတ္သတ္ေၾကာင္း ဂ်ပန္ေတြက ခ်က္ခ်င္းဆိုသလို မုန္တိုင္းဒဏ္ခံရတဲ့ေနရာေတြ ကိုသြားလွဴခ်င္တယ္ လို႔ေၿပာလာတယ္။ သက္ဆိုင္ရာကိုဆက္သြယ္ၿပီးဘာလိုလည္း ေမးေတာ့ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာလာေနရတဲ့လူေတြ ကို လိုခ်င္တာလာေမးမလားလို႔ ဖိတ္ေခၚလာတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ ဒလ ကိုကူးသြားေတာ့ ဒလက ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာ ေနတဲ့သူေတြက ၿခင္္ေထာင္ရရင္ေကာင္းမယ္။ၿခင္ကိုက္တယ္ တဲ့။မိသားစုၿခင္ေထာင္ၾကီးၾကီးေတြ လိုခ်င္တယ္တဲ့။ ဒါနဲ႔အလွဴရွင္ေရာက္လာေတာ့ သိမ္ၾကီးေစ်းထဲ ၿခင္ေထာင္ေတြ ရသေလာက္လိုက္
၀ယ္ၾကတယ္။ဆိုက္စံု အလံုး ၂၀၀ေက်ာ္ရတယ္။ တံဆိပ္ေတြ ကပ္အၿပီး သြားလွဳမယ္ဆိုေတာ့
အိမ္ကေရာ ရံုးကေရာ ကၽြန္မကို မသြားေစခ်င္ၾကဘူး စိတ္ပူတာပါသလို မၿမင္သင့္တာေတြ ၿမင္ၿပီး ကၽြန္မလန္႔ လာမွာစိုးလို ့။ အင္တာနက္ က ေၾကကြဲဖြယ္ ပံုေတြခုထိ ကၽြန္မ ေသခ်ာမၾကည့္ရဲဘူး ။
ဒီလိုနဲ႔ ၿခင္ေထာင္ေတြသယ္ၿပီး အဲ့ဒီ့ဘုန္းၾကီးေက်ာင္း ရွိရာ ဟိုဘက္ကမ္းကိုသြားၿပီး လွဴခဲ့တယ္။ အၿပန္မွာ ခေလး၃နွစ္သားနဲ႔  ၅နွစ္သားေလးေတြ ရွိေနတဲ့့ မိသားစုတဲကေလးတစ္လံုးကို ေတြ႔ေတာ့ အလွဴရွင္ ေရာ ကၽြန္မေရာ ၀င္မိတယ္။ မိသားစုရဲ့ ပံုစံကိုၾကည့္ၿပီး  အလွဴရွင္ဟာ မ်က္ရည္၀ဲ ေနတယ္။
ကၽြန္မလည္းမခံစားနိုင္ဘူး ။ ပါလာတာေလးေပးၿပီး ရင္ထဲမွာေတာ့ အေတာ္ကို နာက်င္ၿပီး မခံစားနိုင္ဘူး။
သူတို႔့မိသားစုနဲ့
ကၽြန္မတို႔ အၿပန္အလွန္ စကားေတြ အမ်ားၾကီးမေၿပာၾကဘူး။  သူတို ့ရဲ့ ေက်းဇူးတင္တဲ့ မ်က္လံုးေတြကို နားလည္တယ္။   တဲရဲ့ေဘး ေရစပ္စပ္ကေလးမွာ  ဒန္အိုးအဖံုးထဲ အနီေရာင္သန္းေနတဲ့ ထမင္းကို ငါးပိစိေလးေတြကို  ေက်ာ္ခ်က္ပံုစံေလး နဲ ့ထည့္ၿပီး မိန္ရွက္စြာစားေနတဲ့ ခေလးနားကို ဂ်ပန္က ဒူးေထာက္ၿပီး သၾကားလံုးေလးေပးေတာ့ အဲ့ဒီ့ ၃ နွစ္သားအရြယ္ခေလးက သူစားေနတဲ့ ထမင္းပန္းကန္ေလးကို   ဂ်ပန္ဦးေလးၾကီး ကို လွမ္းၿပီး စားပါအုန္းဆိုတဲ့ အမူုအယာေလးနဲ့
ေကၽြးတယ္။ ဒီကေလးဟာ သူကိုယ္တိုင္လည္း ဗိုက္ဆာေနသလို ရွိတာနဲ ့စားေနရတဲ့ဘ၀မွာ
သူ ့နားလာသူဟာလည္း သူ ့လို ဘ၀တူ ပဲလို ့ထင္ၿပီးေကၽြးလိုက္တာ။ သူ ့မ်က္လံုးေလးေတြ ကို ၾကည့္ရင္း ကၽြန္မနားလည္လိုက္တယ္။
ဂ်ပန္ဦၤးေလးၾကီးရဲ့ အင့္ကနဲ ့ရိွဳက္လိုက္သံ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္လည္းၾကားလိုက္တယ္။
အဲ့ဒီ့ည က ကၽြန္မ အိမ္ေရာက္ေတာ့ အေတာ္ကို သည္းသည္းထန္ထန္ငိုေနမိတယ္။ အိ္မ္ကလူေတြ က ကၽြန္မဘာေတြၿမင္ခဲ့လို႔ လည္းဆိုၿပီးပဲ စိတ္ပူေနတယ္။
(အဲ႔ဒီ့နွစ္ ၉ လပိုင္းမွာ ဂ်ပန္ကို ကၽြန္မ အလုပ္ကိစၥနဲ႔လာေတာ့ ဂ်ပန္အဘိုးၾကီးတစ္ေယာက္အိမ္ကို သြားလည္တယ္။ ၂၀၀၇  သူၿမန္မာၿပည္ လာတုန္းက ရိုက္ထားတဲ့ ပံုေတြ ထုတ္ၿပတယ္။ ၂၀၀၇ ခုနွစ္သူသြားတဲ့ အခ်ိန္မွာ ေတြ ့ၿမင္ရတဲ့ ဒလ ဟာ သူ ဂ်ပန္ေခတ္ တုန္းက ရန္ကုန္မွာေနဖူူးတုန္းက သြားလည္တဲ့ ဒလန႔ဲ့ ဘာမွ မကြာၿခားပါလား ။ခု မုန္တိုင္းထိေတာ့ ဘယ္လိုမ်ားပိုဆိုးလည္းလို ့ေမးရွာတယ္)
ငိုခ်င္း ၃။
မွတ္မွတ္ရရ သားအၾကီၤးကိုေမြးအၿပီး ၄၅ ရက္ၿပည့္ေလာက္ ၿဖစ္မယ္။ အမ်ိဳးသမီးေဆးရံုေရွ့နားက မီးပိြဳင့္
မိေနတုန္း  ကိုယ့္လိုပဲ ဆႏြင္းေတြ ၀ါ၀ါ၀င္း၀င္းနဲ့့ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ ခေလးေသးေသးေလးရင္မွာပိုက္လို႔  ကားနားကပ္လာတယ္။ အားနည္းေနတဲ့ ပံုနဲ႔ အမ်ိဴးသမီး သူ ့ရဲ႕
နို ့ပိန္ပိန္ေလးကို အငမ္းမရ ဆြဲေနတဲ့ ရက္သားအရြယ္ခေလးငယ္။  အမ်ိဳးသားက ကိုယ္၀န္နဲ႔ ကတည္းက ၿပစ္သြားတယ္။ ခုရြာၿပန္ဖို႔ ပိုက္ဆံမရွိဘူုးတဲ့။ သူဟာ တစ္ကယ္ကို ခေလးေမြးထားသူ ဆိုတာ ေမြးထားသူအခ်င္းခ်င္းနားလည္လိုက္တယ္။ သူ႔့ကို ကူညီလိုက္ၿပီး ဒီလူ႔ေလာကရယ္လို႕ စေရာက္လာကည္းက  လမး္မေပၚမွာေတာင္းေနရတဲ့ လူမမယ္ကေလးေလး အေၾကာင္းေတြးရင္း  တလမ္းလံုး သည္းထန္စြာ ငိုလာမိတယ္။
ဒီလိုအမ်ိဳးသမီးေတြ  ဒီလိုူခေလးမ်ိဳးေတြ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ရွိေနမလည္း ။ ငါ ဘာလုပ္ေပးနိုင္မလည္း ဆိုတဲ့ အေတြးနဲ့အတူ ဘာကိုစိတ္တိုမွန္းမသိ ဘယ္သူ ့ကိုစိတ္တိုမွန္းမသိခဲ့။
ငိုခ်င္း ၄။
အိမ္ေထာင္မက်ခင္အထိေတာ့  မိဘမဲ့ ခေလးေတြ၊ ဘုန္းေတာ္ၾကီးသင္ေက်ာင္းေတြ မွာ နွစ္စဥ္လွဴတဲ့ အလွဴေတြ၊အိမ္ရွိ အိမ္သားေတြ ရဲ့ေမြးေန႔ တိုင္း ထမင္းေကၽြး လစဥ္လိုအပ္တာ
၀ယ္ေပးတိုင္း  ပိုက္ဆံပဲ အလွဴထည့္ေပးခဲ့တယ္။ ညီမၿဖစ္သူ ေခါက္ဆြဲေတြ ၊ၾကာဇံေတြ ဓမၼာရံုကေန အိုးေတြ၊ ဒယ္ေတြ ငွားၿပီးေက်ာ္ေလွာ္  ကားေပၚတင္ၿပီးသြားလည္း ခေလးေတြကိုေကၽြးတာသိေနေတာ့ လိုက္သာသြားတယ္ မၿပီးခင္ အရင္ ၿပန္လာခဲ့တာမ်ားတယ္။ သူက ခေလးေတြ ဆီအသြားမ်ားသလို ကၽြန္မကေတာ့ နွင္းဆီကုန္း ၊စိတ္က်န္းမာေရး ေဆးရံုနဲ႔ သံယာ့ေဆးရံုကိုပဲ အသြားမ်ားခဲ့တာကိုး။
အိမ္ကေတာ့ ေငြပဲ လွဴမေနနဲ ့လူကိုယ္တိုင္လည္း ကူအုန္း အၿမဲေၿပာတာေတာ့ ၀န္ခံပါရေစ။
ဒီလိုနဲ႔ သားၾကီး ရက္ ၃၀ ၿပည့္မွာေတာ့  ခေလးေတြ ရွိတဲ့ေနရာ ကိုေရာက္ခဲ့ၿပန္ေရာ။
အ၀တ္မစံုမလင္ ေၿခေထာက္မွာ ဒဏ္ရာ ဗရပြနဲ ့ ထမင္းကို မိန္ေရရွက္ရည္စားေနၾကတဲ့ခေလးေတြ ၾကည့္ရင္း ရင္မွာ ဆို ့နင့္လာတယ္။ ညီမၿဖစ္သူက သူကိုယ္တိုင္ဘာေၾကာင့္အလုပ္ရွုပ္ခံၿပီး ခ်က္ရလည္းဆိုတာ သိၿပီလား။ လက္ရာအေၿပာင္းအလဲမွာ ခေလးေတြစားေကာင္းေအာင္လို႔တဲ့။
ထမင္းစားၿပီးေတာ့ ေက်ာင္းထိုင္ဆရာေတာ္က ကေလးေတြ  လာၾကေဟ့ အလွဴရွင္ကို ေက်းဇူးစကား
လာဆို္လို ့လည္း ေအာ္လိုက္ေရာ
ခေလးေတြ ေၿပးလာၿပီး  ေက်းဇူးစကားကို ေသခ်ာညီညြတ္စြာဆိုၾကၿပီး  ထိုင္ကေတာ့လိုက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ
ခုခ်ိန္ထိ ကိုယ့္အထက္  မိဘ ေမာင္နွမေတြကိုပဲ ကန္ေတာ့ခဲ့ဖုူူးသူကၽြန္မ။ ယခု ကိုယ္တိုင္ပထမဦးဆံုး အကန္ေတာ့ခံလိုက္ရတဲ့အခ်ိန္ သူတို ့ကို လာေကၽြးေမြးလို႔ သူတို႔ ကန္ေတာ့တာကို သိလိုက္ရေတာ့ က်င္ကနဲေနတဲ့ ခံစားမွဳ ့ သားသမီးအရြယ္ေလးေတြ ကို ၾကည့္ရင္း အိမ္အၿပန္လမ္းမွာ ရွိဳက္ၿပီးငိုခဲ့ဘူးတယ္။
ပြင့္ေသာပန္းတိုင္းေမႊးေစခ်င္ပါတယ္ခေလးတို႔ေရ
ေက်ာင္းပိတ္ရက္ၿဖစ္တဲ့အတြက္ ပို ့စ္ေတြ တစ္ခုၿပီးတစ္ခုတင္ေနမိေပမယ့္ ဘေလာ့ ၃  ပတ္ေလာက္ နားပါအုန္းမယ္။   ကၽြန္မ ခေလး၊ ကေလး ဆိုၿပီး နွစ္မ်ိဳးသံုးထားမိပါတယ္။
ေလးစားစြာၿဖင့္
Posted by ၾကည္ၾကည္ at 4:51 AM 12 comments:
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
Labels: ခံစားမိသမွ်
Friday, March 4, 2011
မတို႔အတြက္ လွပေစေသာ စားေသာက္နည္း kireina shokutaku
အလွအပဂရုစိုက္နည္း ပို႔စ္ရဲ့ ဧည့္စာရင္းစစ္လိုက္ေတာ့ အလွအပဆို ကိုယ့္ညီမတို႔ အေတာ္ၾကိဳက္သကိုး …ဒီေတာ့ ထပ္ေရးလာခ်င္ၿပန္ေရာ။
ဒီတစ္ခါက အစားအေသာက္ကို ေရးမယ္ကြယ္။ နည္းနည္းေလေၾကာ ရွည္ခ်င္တယ္။ ငယ္ငယ္တုန္းက နယ္လွည့္ၿပည္သူ႔ ဆက္ဆံေရးတပ္ခြဲရဲ့ ၿပဇတ္ကိုၾကည့္ဖူးေတာ့ အဲ့ဒါေလး နည္းနည္္းေၿပာမယ္ေနာ္။ တံြေတးသိန္းတန္ ရိုက္ဖူးခဲ့တဲ႔ စစ္ကားေပါ့ အဲ့ကားထဲမွာ မင္းသမီးနာမည္က စိုးတဲ့။ တံြေတးသိန္းတန္က ဘေဘၤာေပၚတက္ၿပီး ေရွ႕တန္းထြက္ေတာ့ မယ့္ အခန္းလားပဲ  မင္းသမီးက ကိုသိန္းတန္ ကိုသိန္းတန္ စိုးသေဘၤာလိုက္ခဲ့မယ္ လ႔ို ေအာ္တာေပါ့ေလ   ကိုသိန္းတန္ကလည္း မလိုက္န႔ဲ စိုး မလိုက္နဲ့  ကိုယ္က တာ၀န္နဲ ့သြားရတာ လို ့ၿပန္ေၿဖတယ္။
အဲ့ဒါကို ေလွာင္တာေပါ့ကြယ္။ ျပဇာတ္လည္းၿပန္က ေရာ  မင္းသမီးလုပ္တဲ့ အေၿခာက္က သူ႔ရည္းစား စစ္သား သေဘၤာေပၚတက္္သြားေတာ့  သူကလည္း ရုပ္ရွင္ထဲကလို ေအာ္ၿပီးေၿပာတာေပါ့ေလ။ ကိုသိန္းတန္ ကိုသိန္းတန္ စိုးသေဘၤာေပၚ လိုက္ခဲ့မယ္ ဆိုေတာ့ အဲ့ဒီ လူရႊင္ေတာ္က မလိုက္နဲ႔ စိုး ကိုယ္ေတာင္ ၀ရမ္းနဲ႔ သြားရတာ ဆို ေတာ့ ပရိသတ္ေတြ တအုန္းအုန္းေပါ့..။ ၀ရမ္းဆိုတာ စစ္သားေတြ ခရီးသြားရင္ထုတ္ေပးတဲ့ ခရီးစရိတ္မကုန္တဲ့ လက္မွတ္လို ့ ပဲ ခေလးဘ၀က နားလည္ခဲ့တာကိုး။
ဒီလိုနဲ့ အသက္ကေလးရလာေတာ့ ဒီမွာ ေက်ာင္းလာတက္ေရာ အဲ့တုန္းက ျမန္မာသူငယ္ခ်င္း ေကာင္ေလးက တိုက်ိဳမွာရွိတဲ့ ျမန္မာေကာင္မေလးနဲ႔ ၾကိဳက္ၾကေရာ။  တိုက်ိဳက ေကာင္မေလးက ေကာင္ေလးနဲ႔ တူတူလာေနခ်င္တယ္။ ဒီမွာပဲ အလုပ္ရွာမယ္ေပါ့။ ေကာင္မေလးက အကုန္အက်လည္း သက္သာခ်င္ၿပီ ။ ေနာက္ေကာင္ေလးနဲ႔ ေနရင္း အခန္းစားရိတ္ ထမင္းစားရိတ္ သက္သာမယ္လို႔ တြက္တယ္တဲ့ ။ အလုပ္ထြက္ခဲ့မယ္ဆိုေတာ့ သူငယ္ခ်င္းက ၾကည္ၾကည္ကို တိုင္ပင္ေရာ ငါဘယ္လို ေၿပာရမလည္း မလာေစခ်င္ဘူးဟာတဲ့ ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်း ေလးေၿပာခ်င္တယ္တဲ့။ အဲ့တုန္းက သင္ေပးလိုက္တယ္  မလာနဲ႔စိုး ကိုယ္ေတာင္ စေကာလာနဲ႔ စားရတာလို႔ ခုလည္းဒီလိုပဲ ဘေလာ့ဂါ မမေတြရဲ့့ ဟင္းခ်က္နည္းေတြ သြားသြားၾကည့္ေပမယ့္ ကို္ယ္တိုင္ ခ်က္ၿပဳတ္ဖို ့အတြက္ ၾကေတာ့ မလုပ္န႔ဲ စိုး ကိုယ္ေတာင္ ေက်ာင္းကမက္စ္မွာ စားေနတာလို႔ ပဲ ေၿပာရမွာပါပဲ။ ကဲအခုမွ စမယ္ တကယ့္ main part ကို ဒီက food coordinator နဲ႔ food decorator  ေတြက က်န္းမာေရးရွု ့ေထာင့္၊ အလွအပရွဴ ့ေထာင့္ကို ဦးစားေပးတဲ့ မီႏူးေတြ ပိုေရးလာၾကပါတယ္။ အဲ့ဒီမွာ Detoxify  ဂ်ပန္လိုေတာ့ ဒဲ ့ေတာက္စု လို ့ေခၚတဲ့ မီႏူးေလး ေတြ ထဲက ကၽြန္မဖတ္မိတဲ့ မီႏူးေလးကို တင္ၿပပါရေစ။ ခႏၶာကိုယ္ထဲက မလိုအပ္တဲ့ အညစ္အေၾကး နဲ႔ ေသြးထဲမွာပါ၀င္ေနတဲ့ ေရာဂါၿဖစ္ေစနိုင္တဲ့ အညစ္အေၾကးေတြကို ဖယ္ရွားၿခင္း အဆိပ္ထုတ္ၿခင္းဆိုတဲ့ Detoxify ရဲ့အဓိပါၸယ္ပါပဲ။ Detoxify ရဲ့ ရလဒ္ေကာင္းကေတာ့ အသားအရည္ လွပလာေစၿပီးေတာ့ ေသြးလည္ပတ္မႈလည္း ေကာင္းမြန္လာေစပါမယ္။
၀ဥ က  အမွ်င္ဓတ္ေတြ ရယ္ ဒိန္ခ်ဥ္ထဲမွာပါတဲ့ ( latic acid ) ေတြဟာ အူလမ္းေၾကာင္းတေလ်ွာက္ကို သန္ ့စင္ေစပါတယ္။ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ ေက်ာခံုး အၿပာေရာင္ရွိတဲ့ ငါးေတြမွာပိုပါတတ္တဲ့ ဒီမွာေတာ့ (ပင္လယ္ငါးေပါ့ေလ) မွာေတာ့ DHA(omega-3 fatty acid)၊ EPA (long chain of Omega 3 polyunsaturated essential fatty acid) ေတြဟာ နွလံုးကို ပိုမိုက်န္းမာေစၿပီး ေသြးလည္ပတ္အားေကာင္းမြန္ေစပါတယ္တဲ့။
ကဲမီႏူးကေတာ့
ေထာပတ္သီးႏွင့္ ဂရိုတ္ဖရုသုပ္
ထည့္ရမယ္ အရာေတြကို ေၿပာမယ္ကြယ္ ။ ပံုၾကည့္တာနဲ့ သုပ္တတ္ၾကမွာပါ။
ေထာပတ္သီး တစ္ၿခမ္း
ဂရိတ္ဖရုတစ္လံုး
ဆလတ္ရြက္ နွစ္ရြက္
ငရုတ္ေကာင္း(အမဲ) နည္းနည္းတဲ့  အိုေခေနာ္………….
ဒိန္ခ်ဥ္ဆယ္လိုရီ ေရာသမေမႊ
ဆယ္လိုရီ  ၄၀ ဂရမ္
ဒိန္ခ်ဥ္     ၁၈၀ စီစီ
ပ်ားရည္  စားပြဲတင္ဆားဇြန္း ၂ ဇြန္းတဲ့   အိုေခေနာ္
ဆယ္လိုရီက အရြက္မထည့္ဘူူးေနာ္ အရိုးေလးကို ပါးပါးေလးလႊာတာ။
လုပ္စားၾကည့္တာေတာ့ စားလို့ေကာင္းသလိုလိုပဲ ။
ဆာဒင္းငါး ေက်ာ္နွပ္
ဆာဒင္းငါးအားအသားလႊာကို ၄ လက္မေလာက္ အတံုးေလးေတြတံုး ၿပီးရင္ဂ်ံဳမွဳ န္႔ နဲ့ နယ္မယ္။
ငါးကို နယ္တဲ့အခါ ပဲငံၿပာရည္အက်ဲ၊ သၾကား၊ ဆာေကး  (ဂ်ပန္အရက္) မရွိရင္လည္း မသိဘူး ေတာ္ ဘာထည့္ရမယ္ဆိုတာ။
အေပါ့အငံကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ၿမည္းေပါ့ကြယ္။
ၿပီးရင္ ေက်ာ္မယ္။ ၿပန္နွပ္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ ထည့္ရမွာက ဂ်င္းၿပားလႊာေလးေတြရယ္ ၾကက္သြန္မိတ္ၾကီး ပါးပါးလွီးၿပီးထည့္ပါ။ အိုးေပၚက ခ်ေတာ့မယ္ဆိုတာနဲ ့နွမ္းအၿဖဴ ကို ၿဖဴးပါ။  အိုေခလားကြယ္…..
မီဆိုး(miso) ၊ ၀ဥ ဟင္းခ်ိဳ
မီဆိုးအလြယ္တကူ မရနိုင္တဲ့ၿမန္မာၿပည္လိုေနရာမ်ိဳးမွာဆိုရင္ေတာ့ (ရန္ကုန္က ဂ်န္ကို ဆိုင္မွာေတာ့ရပါတယ္) ပဲပိစပ္ဟင္းခ်ိဳ ေလးခ်က္ၿပိီး ၀ဥေလးခတ္လိုက္တဲ့သေဘာပါပဲ။
ပိုလွခ်င္ရင္ေတာ့ မုန္လာဥနီ၊ ဟင္းနုနယ္။ ၾကက္သြန္ၿဖဴ ၊ ၾကက္သြန္မိတ္ ထည့္ပါေလ။
အိုးးးးးးေခ….
ကၽြန္မတစ္ေလာက အမ်ိဳးသမီးေတြအတြက္ အရိုးပြတို့၊ေသြးထဲက သၾကားဓာတ္၊ ဆားဓာတ္ စတာေတြ အလကားစစ္ေပးေနတာေလး ေတြ႔လို့ သြားထိုင္ၾကည့္ေတာ့ အသက္ ၇၀ အဘြားၾကီးရဲ့ အရိုးက်စ္လစ္မွု ့က်န္းမာမွဳ ့က ၁၀ နွစ္ငယ္ေနတယ္။ သေဘာကေတာ့ အဘြားၾကီးရဲ့ အရိုးအဆစ္ေတြက အသက္ ၆၀ေက်ာ္တစ္ေယာက္မွာရွိတဲ့ အရာေတြတဲ့။ ကၽြန္မကေတာ့ လက္၇ွိအသက္နဲ့ အေၿဖက တူေနတယ္။၄၀ေက်ာ္ရင္ အရိုးေတြဘာေတြ ပြရင္လည္းပြနိုင္တယ္တဲ့။ ေသြးလည္ပတ္မွဳ႔ ကေတာ့ လက္၇ွိအသက္ထက္ ၁ နွစ္ငယ္တယ္။ မဆိုးဘူး။ ေသြးထဲမွာဆားဓတ္ေတာ့မ်ားေနတယ္တဲ့ ေသြး ၾကည္လင္ေအာင္လို့ ပဲပိစပ္ Nato ေန ့တိုင္းစားပါတဲ့။ အခုမီနူးက အဲ့ဒီ့က အစားအေသာက္စစ္ေဆးေရးက ဆရာ၀န္မ ေပးလိုက္တဲ့ မီႏူးပဲ.
အမ်ိဳးသမီးတိုင္းၾကည့္ေကာင္းရမည္။ လွတာမလွတာက ဘ၀ေပးကုသိုလ္ကံ
၀န္ခံခ်က္ ။ ဒီပို ့စ္တင္ရင္းနဲ ့ဆရာမင္းဒင္ကိုေမးၾကည့္ေတာ့ အဲ့ဒါစစ္ကား မဟုတ္ဘူးတဲ့ ။ စိုးမိုးေမတၱာတဲ့
ၾကည္ၾကည္ကေတာ့ ငယ္ငယ္က လူပ်က္ေတြ ပ်က္တာပဲသိတာကိုး။
Posted by ၾကည္ၾကည္ at 5:55 AM 8 comments:
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
Labels: ေ၀မ်ွၿခင္း....
Newer Posts Older Posts Home
Subscribe to: Posts (Atom)
သစ္ေတာသစ္ပင္ကိုခ်စ္ခင္လြန္းသူပါ။ ေတာ္၀င္ပန္းေတြကိုမက္ေမာတတ္ေပမယ့္ လမ္းေဘးက ပန္းေသးေသးေလးေတြခ်စ္တတ္လြန္းသူပါ။ ၿဖစ္ခ်င္ခဲ႔တာ စိုက္ပ်ိဳးေရးသမား၊ ၿဖစ္ခဲ႔တာကတၿခား။ ခုေနာက္ပိုင္းမွာ စို္က္ပ်ိဳးေရးနဲ႔ တစ္ဖက္တစ္လမ္းကေနဘ၀ကို ေပ်ာ္ရြင္စြာရပ္တည္ဖို႔ ၾကိဳးစားေနပါတယ္။ ခရီးသြားရတာကိုနွစ္သက္ေပမယ့္ ပင္ပန္းစြန္႔စားခန္းေတြကို စိန္မေခၚရဲသူပါ. သားကအသက္ဆိုသမီးကိုဘ၀လို႔ ကိုယ့္ကိုကိုယ္သတ္မွတ္ထားသူေပါ့
View my complete profile
နွုတ္ဆက္စကား
ကၽြန္မ ရသမပိုင္သလို စာကိုလည္းပိုင္ပိုင္နိုင္နိုင္မေရးတတ္ပါဘုူူး။ ကၽြန္မဘေလာ့ကေလးကိုိုလင့္ေပးထား ၾကတဲံ့ ဘေလာ့ေလးေတြကိုေတြ႔လိုက္ရေတာ့ ကၽြန္မ အေတာ္ကို ၀မ္းသာ ၾကည္ႏူးရပါတယ္။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။
ေသာကအေမာ ေမာဟအေမာ ဘ၀အေမာ ေတြ ထဲမွာ တတ္နိုင္ သမ်ွ ၾကည္လင္ခ်မ္းေၿမ့စြာေနခ်င္ပါေသာ ေၾကာင္ ့ ၾကည္ၾကည္လို ့ ေခါင္းစဥ္တပ္ပါတယ္။ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ရတဲ့အတိတ္ေတြ ဒဏ္ရာမ်ားနဲ႔ အတိတ္ေတြ အဲ့လိုပဲ ေအာင္ၿမင္ေနတဲ့ပစၥုဳပၸန္ က်ရွံးေနတဲ့ပစၥဳပၸန္ ေမ်ွာ္လင့္ခ်က္မ်ားစြာနဲ႔ အနာဂတ္ ...စိုးရိမ္စိတ္ေတြနဲ႔ အနာဂတ္.... ရင္မွခံစားအရာမ်ားစြာကို ေ၀မ်ွရင္ဖြင့္ခ်င္လို ့စာစေရးမိတာပါပဲ။ အၾကိဳက္ခ်င္းတူတာလည္းရွိမယ္ မၾကိဳက္ပါဘုူးဆိုတာလည္းရွိမွာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ဆရာေမာင္ေခ်ာႏြယ္ ရဲ့စကားလို ကၽြန္မတို ့လမ္းခ်င္းတူ လို ့လူခ်င္းေတ႔ြ ့ၾကတဲဲဲ့ သူေတြပါ.... ခ်မ္းေၿမ့ပါေစ။
ေ၀ဖန္ေရးအတြက္ကေတာ့
bdkyikyi@gmail.com
ခြန္းခ်ိဳစကား ကၽြန္မအတြက္အားေပါ့
တူတစ္ကြမွ်ေ၀ခံစားေမာင္နွမမ်ား
Blog Archive
►  2013 (3)
►  February (1)
►  January (1)
►  2012 (7)
►  August (2)
►  July (1)
►  April (2)
►  March (1)
►  February (1)
▼  2011 (41)
►  December (2)
►  September (3)
►  August (4)
►  July (5)
►  June (4)
►  April (2)
▼  March (3)
ၿပန္လာပါၿပီရွင္.. က်န္းမာပကတိ အေကာင္းတိုင္းရွိေနပ...
ေခါင္းစဥ္ မတပ္ တတ္ေသာ ပို ့စ္
မတို႔အတြက္ လွပေစေသာ စားေသာက္နည္း kireina shokutaku...
►  February (10)
►  January (7)
►  2010 (16)
►  December (3)
►  November (6)
►  October (4)
►  August (3)
Popular Posts
ဘ၀မွာ အခ်စ္ဆံုး အမ်ိဳးသား
တို ့ေတြရဲ႕ ရန္ကုန္ (အတင္းစကားမဆိုနဲ႔ကြယ္)
ပိုလွခ်င္တာေပါ့ ..(ပစၥည္းအညႊန္း)
နတ္ျဖစ္ခဲ့တုန္းက
ကိုယ့္အေၾကာင္း (3)
ခံစားမိသမွ် (6)
ခရီးသြား (10)
ေ၀မ်ွၿခင္း.... (13)
ေရာက္တတ္ရာရာ (9)
ေရာက္တတ္ရာရာ ဂ်ပန္မွာ (7)
Watermark theme. Powered by Blogger.