en en en my en hy my my my my es my en en my my my my my en my my my my my my en en my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my en my my my my my my my my my en en my my my my my en en en my en en cs en cs cs en da en cs en en hy my my my my my en en id my my my en
skip to main | skip to sidebar
လုပ္သလိုသာျဖစ္မယ္ဆိုရင္ ကမၻာႀကီးကို က်ဥ္းက်ဥ္းေလးျဖစ္ေအာင္ လုပ္ထားလိုက္ခ်င္တယ္။ တကယ္ပါ...
``ပန္းေတြဟာ အေရာင္စုံေပမယ့္ ရန္မျဖစ္ၾကဘူး´´ စာေၾကာင္းေလးက တိုတိုေလးပါ။ စဥ္းစားစရာေတြကေတာ့ အေနာက္မွာ အမ်ားႀကီးပဲ၊ လူေတြကေကာ. . . .
ကမၻာေပၚမွာ လူသားမ်ဳိးႏြယ္စုေတြ အမ်ားႀကီးပဲ၊ ျမန္မာျပည္မွာေတာင္ တစ္ရာေက်ာ္ရွိတယ္၊ သူတို႔ေတြမွာ အသားအေရာင္ကဲြျပားတယ္၊ ဘာသာစကားမတူဘူး၊ ကိုးကြယ္ရာတစ္မ်ဳိးစီ၊ အေလ့အက်င့္၊ ထုံးတမ္းစဥ္လာ စသျဖင့္ေပါ့ မတူတာေတြ အမ်ားႀကီးပဲ၊ သူတို႔ေတြမွာ အခ်င္းခ်င္းကူညီမႈ၊ စာနာေထာက္ထားမႈ၊ သည္းခံမႈ၊ ေလးစားမႈ၊ ညႇာတာမႈေတြ အရမ္းကိုနည္းတယ္၊ ကမၻာေပၚမွာ လူသားမ်ဳိးႏြယ္ရယ္လို႔ မေပၚခင္ကတဲက လူသားေတြျဖစ္မယ့္ အသိဥာဏ္နိမ့္ပါးေသးတဲ့အဆင့္ ကတဲကကို အခ်င္းခ်င္းသတ္ျဖတ္မႈ ေတြကရွိေနၿပီေလ၊ အသိဥာဏ္ျမင့္မားလာေလေလ လူသတ္လက္နက္ေတြက အဆင့္ျမင့္လာေလပဲ။ ဟိုး...ေက်ာက္လက္နက္ေခတ္ကေန အခုျႏဴကလီးယားေခတ္အထိ ေရာက္လာၿပီ၊ လူ႔သမိုင္းတစ္ေလွ်ာက္ သမိုင္းတင္ထားတဲ့ စစ္ပြဲႀကီးက (၂)ခုရွိတယ္။ သမိုင္းမတင္ႏိုင္တဲ့ စစ္ပဲြေတြ၊ တိုက္ပြဲေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ားလိုက္မလဲ၊ အခုမ်က္ေမွာက္ေခတ္အထိ လူေတြေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းနဲ႔ ေနခဲ့ရတဲ့ေခတ္ေတြမွာ ႏွစ္(၁၀၀)ၾကာတဲ့ကာလအတိုင္းအတာေလာက္ကို ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းေနရတဲ့ႏွစ္ေတြ ရွိပါ့မလား၊ သူတစ္လူ ငါတစ္မင္းနဲ႔ လုပ္ခ်င္တိုင္းလုပ္လာၾကတာ အခုခ်ိန္ထိပဲ၊ လူေတြရဲ႕ အတြင္းစိတ္မွာ မာန္မာနေတြ၊ အာဃာတေတြ၊ သံသယေတြ၊ အၿငိဳးအေတးေတြနဲ႔ ျပည့္ေနၾကတယ္။ အေပၚယံမွာသာ သေဘာေကာင္း၊ စိတ္ထား ႏူးည့ံသလိုရွိေနေပမယ့္ တကယ့္အတြင္းစိတ္မွာ ငါဆိုတဲ့ အတၱႀကီးက ရွိေနၾကတယ္။ အဲဒီအတၱေၾကာင့္ပဲ ေလာကႀကီးကလွသင့္ရဲ႕သားနဲ႔ မလွႏိုင္ခဲ့ဘူး၊ ေနာင္လဲ လွလာမွာမဟုတ္ဘူး၊ ဆရာေတာ္ႀကီးတစ္ပါးေရးတဲ့ စာအုပ္တစ္အုပ္ထဲမွာ ဖတ္ဖူးတယ္၊ လူေတြဟာ ကမၻာႀကီးရဲ႕ အဆင္တန္ဆာေလး တစ္ခုပါပဲတဲ့၊ ေျမေစာင့္အဆင့္ေလာက္ပဲရွိတာပါတဲ့၊ ဒီစကားမွန္လား မွားလားဆိုတာ ကုိယ့္ဥာဏ္နဲ႔ကိုယ္ပဲ စဥ္းစားၾကည့္ၾကေပါ့ေနာ္၊ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ မွန္တယ္လို႔ယူဆတယ္၊ အဲဒါေလာက္ကိုေတာင္ လူေတြက ကုိယ့္ကိုကုိယ္ အထင္ႀကီးၿပီး၊ မထားသင့္တဲ့ မာနေတြထား၊ အတၱေတြႀကီးၿပီး၊ ငါမွငါဆိုတဲ့ အေတြးေတြ ဖုံးလႊမ္းေနတယ္၊ တရားဆိုတာကို နားေထာင္ဖို႔နဲ႔ ဖတ္ဖို႔ေလာက္ပဲ သေဘာထားတယ္၊ လိုက္နာက်င့္သုံးဖို႔ကိုၾကေတာ့ အေၾကာင္းျပခ်က္အမ်ဳိးမ်ဳိးျပၿပီး၊ မသိခ်င္ေယာင္ မျမင္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနၾကတယ္၊ ကုိယ္ကိုယ္တိုင္ကေကာ ဘယ္လိုမ်ဳိးရွိလဲဆိုတာ ဆင္ျခင္ၾကည့္ၾကေပါ့၊ လူေတြမွာ အတၱေတြ၊ မာနေတြ၊ အာဃာတေတြ၊ အၿငိဳးအေတးေတြ၊ သံသယေတြမရွိရင္ ကမၻာႀကီးက ေနလို႔ေကာင္းမွာေသခ်ာတယ္၊ အခုေတာ့. . . . . .
ပန္းေလးေတြလဲ ပြင့္ၿပီးရင္ ေႄကြရတာပဲ၊ လူေတြလဲ အခ်ိန္တန္ရင္ ေသၾကတာပဲ၊ ပန္းေတြလဲ အေရာင္စုံတယ္၊ လူေတြမွာလဲ မ်ဳိးႏြယ္စုေတြအမ်ားႀကီးရွိတယ္၊ ပန္းေတြက ရန္မျဖစ္ၾကဘူး၊ လူေတြကသာ . . . . . . . . ?
ကိုယ္ကုိယ္တိုင္လဲ လူတစ္ေယာက္ပဲေလ၊ လူေတြမွာရွိတာေတြ အကုန္ရွိတာေပါ့၊ ဒါေပမယ့္ အခ်ိန္ကာလနဲ႔ ေဒသေပၚမူတည္ၿပီး၊ ကိုယ့္ရဲ႕ မာန္မာနေတြ၊ အတၱေတြ၊ အာဃာတေတြ၊ အၿငိဳးအေတးေတြ၊ သံသယေတြကို သတိနဲ႔ထိန္းထားရတာေပါ့၊ တစ္ခါတစ္ေလ အဲဒါေတြ ေတြးမိရင္ ေလာကႀကီးမွာ မေနခ်င္ေတာ့ဘူး၊ ေၾကာက္လာတယ္၊ လြတ္ေျမာက္ခ်င္ လာတယ္၊
တစ္ခါတစ္ေလေတာ့လဲ. . . . . . . . .
Arts of Yangon Thar at 7:56 AM 0 Hits!!
ေခါင္းစဥ္က တစ္မ်ဳိးႀကီးေနာ္... ဒီေန႔ ထမင္းစားဖို႔ ဟင္းသြား၀ယ္ေတာ့ ထမင္းဆိုင္မွာ ဟင္းေတြကအမ်ားသား... ဘာစားရမလဲလို႔လိုက္ၾကည့္ရင္းနဲ႔ တစ္ျခားဟင္းေတြအျပင္ ခ်ဥ္ေပါင္ေၾကာ္ကိုေတြ႔တယ္... အရင္လဲေတြ႔ေနက်ပဲ ေလ.... ဒီေန႔က်မွ စိတ္ထဲမွာေတြးမိတယ္။ လူေတြက ခ်ဥ္ေပါင္မွာ အရြက္ကိုစားၿပီး အ႐ိုးကိုဘာလို႔မစားၾကတာလဲ လို႔ေပါ့.. အရြက္ဆိုတာက အ႐ိုးရဲ႕အေထာက္အပ့ံမပါပဲနဲ႔ ျဖစ္မလာႏိုင္ဘူးေလ... အရြက္မွာလိုအပ္တဲ့ အာဟာရဓာတ္ေတြ ေရေတြကို အ႐ိုးကသယ္ေဆာင္ေပးရတယ္... ငြားငြားစြင့္စြင့္ ေနႏိုင္ဖို႔အတြက္ ေထာက္ကန္ ေပးထားရတယ္... ေလျပင္းတိုက္လာရင္လဲ လြင့္ပါမသြားေအာင္ ကာကြယ္ေပးတယ္... ဒါေပမယ့္ သူ႔ခမ်ာ လူေတြရဲ႔ လ်စ္လ်ဴ႐ႈျခင္း၊ ပစ္ပယ္ျခင္းကို ခံရတယ္... သူက အပင္မို႔လို႔ထားပါေတာ့...
ဒီလိုအျဖစ္မ်ဳိးေတြ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးလား? သိပ္ျဖစ္ႏိုင္တာေပါ့... သူမ်ားေတြအတြက္ အနစ္နာခံေပးတယ္... အမ်ားနဲ႔ မတူတဲ့ သူတို႔ရဲ႕အေတြးအေခၚ အယူအဆေတြကို လူေတြကနားမလည္ေတာ့ ေရွာင္ဖယ္ေရွာင္ဖယ္ လုပ္လာ တယ္။ အဲဒါကိုေကာ သူတို႔ရဲ႕ အားနည္းခ်က္ လို႔ေျပာမလား... ထားပါေလ... သူတို႔ရဲ႕ အားနည္းခ်က္၊ လိုက္အပ္ခ်က္ေလး တစ္ခုတည္းနဲ႔ လူအမ်ားရဲ႕ ပစ္ပယ္ လ်စ္လ်ဴ႐ႈတာေတြကို ခံရတယ္... အဲဒီလို ျဖစ္လာေတာ့ သူတို႔မွာ အားငယ္စိတ္ေတြ၀င္လာတယ္... လူေတြၾကားထဲကို မသြားရဲေတာ့ဘူး... ၾကာလာေတာ့ လူေတြကိုေၾကာက္လာတယ္... သူတို႔ရဲ႕စိတ္ရင္းေစတနာေတြ အေတြးအေခၚေတြ အယူအဆေတြက လူေတြဆီ ကိုမေရာက္ေတာ့ဘူး... တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ လူေတြနဲ႔ေ၀းသြားေရာ... နားလည္လြယ္ေအာင္ေျပာရရင္ အထီးက်န္ ျဖစ္ကုန္တာေပါ့ ... ဒီလိုလူမ်ဳိးေတြကို ကုိယ္ကုိယ္တိုင္ေတြ႔ခဲ့ရင္ သူတို႔ကို အားေပးစကားေျပာဖို႔ ကူညီေပးဖို႔ ကုိယ့္မွာေကာ တတ္ႏိုင္ရဲ႕လား... သူမ်ားေတြ ပစ္ပယ္ထားတဲ့သူကို ကိုယ္ကလက္ခံရဲပါ့မလား... လက္ခံတယ္ပဲ ထား... အေျပာလြယ္သေလာက္ အလုပ္ခက္တယ္ေနာ္... အမ်ားကလဲ ကုိယ့္ကိုေျပာၾကမွာပဲ... အဲဒါကိုေရာ ကုိယ္က ခံႏိုင္ပါ့မလား... သူမ်ားမိုးခါးေရေသာက္ၿပီး ကိုယ္ကမေသာက္လို႔ လူေတြကပါ ကုိယ့္ကုိပစ္ပယ္သြားၾက ရင္ေကာ... ကိုယ္က အဲဒီေလာက္ထိ စြန္႔စားရဲပါ့မလား? ကိုယ့္မွာလဲ ပတ္၀န္းက်င္ အသိုင္းအ၀ိုင္းဆိုတာရွိတယ္ ေလ... သူတို႔ကိုေကာ ဘယ္လိုရင္ဆုိင္မလဲ? ကုိယ္ကလဲ လူထဲကလူ မဟုတ္လား...
ေလာကႀကီးမွာ အ႐ိုးလိုမ်ဳိး တိမ္ျမဳပ္သြားတဲ့သူေတြ အမ်ားႀကီးရွိသလို... အရြက္လိုမ်ဳိး ေက်ာ္ၾကားလာတဲ့သူေတြ လဲ ဒုနဲ႔ေဒးပါပဲ... ကိုယ္ကေကာ အရြက္လား အ႐ိုးလား? တစ္ခုခုေတာ့ ျဖစ္လာႏိုင္တယ္... ျဖစ္လာခဲ့ရင္ ဘ၀ကို ဘယ္လိုေရွ႕ဆက္မလဲဆိုတာ အခုကတည္းက စဥ္းစားထားသင့္တယ္...
Arts of Yangon Thar at 1:39 PM 2 Hits!!
စဥ္းစားၾကည့္လိုက္ပါလား. . .
မျဖစ္ေသးတဲ့အရာေတြကို ေမွ်ာ္လင့္ျခင္း တဲ့...
ျဖစ္ၿပီးသားအရာေတြကို ေနာင္တ တဲ့...
ျဖစ္ဆဲအရာမ်ားကို ဘယ္လိုေခၚမလဲ ???
နည္းနည္းေလာက္ စဥ္းစားၾကည့္ပါလား . . . . .
Arts of Yangon Thar at 11:33 AM 1 Hits!!
Sunday, February 25, 2007
ဒီလုိလဲ ရွိပါတယ္...
မေန႔က ေကာင္မေလးနဲ႔ စကားေျပာရင္း.... ေျပာတာနဲနဲမွားသြားလို႔ သူ စိတ္ဆိုးသြားတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ စိတ္ဆိုးေျပေအာင္ မနည္းျပန္ေခ်ာ့လိုက္ရတယ္... သူအထင္လြဲသြားလားမသိဘူး... အဲဒါေၾကာင့္ ေအာက္ကသီခ်င္းစာသားေလးကို ကူးၿပီး၊ ေရးလိုက္ရတာပဲ... သူစိတ္ဆုိးေျပသြားေအာင္လို႔ေလ...
တုိ႕ႏွစ္ေယာက္ ေတြ႕ခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ကၾကာ
မင္းကိုပဲ ငါ့ရင္ထဲ စြဲျမဲကာ ပိုခ်စ္လာ
ငါ့စိတ္ထဲ မင္းကိုပဲ မခ်စ္ရရင္ မေနႏုိင္ေတာ့ပါ
အခ်စ္ရယ္ နင္ထြက္မသြားနဲ႕ ငါ့ရင္ထဲ...
ေန႕ေရာညေရာ ရင္ေမာ
သူပစ္သြားမွာ စိုးတယ္
ဒီရင္ထဲမွာ မင္းကို အသက္လုိခ်စ္တာ
ယံုစမ္းပါကြာ...
ေန႕လားညလား ကိုယ္လြမ္း
ယံုပါခ်စ္သူေလးရယ္
ဒီရင္ထဲမွာ မင္းကို အသက္လုိ ခ်စ္တာ
ယံုစမ္းပါကြာ...
တစ္သက္လုံးခ်စ္လုိ႕ မ၀ႏုိင္ပါဘူး
တုိ႕ေတြရင္ထဲမွာ ထပ္တူ
ထာ၀ရလမ္းမွာ အခ်စ္ေတြ အျမဲရွိလိမ့္မယ္
အၾကင္နာဆံုးခ်စ္သူရယ္...
တစ္သက္လံုး မကုန္မယ့္အခ်စ္မ်ား
ယံုၾကည္ရေအာင္ေပးပါ
ဒီရင္ထဲမွာ မင္းကို အသက္လုိ ခ်စ္တာ
ယံုစမ္းပါကြာ...
Arts of Yangon Thar at 8:07 PM 0 Hits!!
ရန္ကုန္သားေလးကၽြန္ေနာ္..
ကၽြန္ေနာ္ရန္ကုန္သားသည္...ဘာညာဘာညာ၏တပည့္ျဖစ္ပါသည္..
အလြန္အသင္အျပေကာင္းေသာဆရာမျဖစ္ပါသည္။
သူ၏တပည့္ျဖစ္ရသည္မွာ ဂုဏ္ယူဖြယ္ေကာင္းလွပါသည္။
(ဖားရတာ... ဒါမွ...ေနာက္မသိတာေတြကို ေမးလုိ႔ရမွာ)
ဒီေန႔ကေတာ့ blog ကို အၿပီးသတ္နီးပါး လုပ္ၿပီးသြားၿပီ...
လိုတဲ့ links ေတြကိုေတာ့ ေနာက္မွပဲ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ထည့္သြားေတာ့မယ္....
ၾကက္ကင္စားၿပီး စိတ္ပါလက္ပါ သင္ျပေပးတဲ့ ဆရာမ ဘာညာဘာညာ ကို
ေက်းဇူးအမ်ားႀကီးတင္ပါသည္............
Arts of Yangon Thar at 4:38 PM 1 Hits!!
Tuesday, February 20, 2007
ေျပာခ်င္လို႔ . . . .
ဒီေန႔ကေတာ့ blog ကို ကုိယ့္ဟာကိုယ္ စမ္းၿပီးလုပ္လိုက္တာပဲ။ ဘာမွမတတ္ေသးေတာ့ တတ္သေလာက္နဲ႔ပဲ ျဖစ္သလိုလုပ္လိုက္တာ။ သင္ေပးမဲ့ဆရာကေတာ့ရွိပါရဲ႕၊ ၾကက္ကင္မေကၽြးေသးလို႔ လာသင္မေပးေသးဘူး (ၾကားသြားရင္ တကယ္လာမသင္ေပးပဲေနဦးမယ္..အဟတ္)။
ကၽြန္ေတာ္ေနတာကေတာ့ ရန္ကုန္မွာပဲ။ ဒီမွာက ပညာတတ္ေတြက အမ်ားသား။ သူ႔ေနရာနဲ႔သူ လုပ္ေနၾကတာေပါ့။ သူတို႔ဆီက သိစရာ မွတ္စရာ ေလ့လာစရာေတြက မကုန္ဘူး။ သင္ယူလို႔လဲ မကုန္ႏိုင္ဘူး။ ကုိယ္ကသာအပ်င္းႀကီးၿပီး သူတို႔ဆီက မယူႏိုင္ဘူး။ အခုေတာ့ စိတ္ဆုံးျဖတ္လိုက္ၿပီ၊ သူတို႔ဆီက ရသေလာက္ အကုန္ယူေတာ့မယ္လို႔. . . .။ ပညာဆိုတာကလဲ အၿမဲတမ္းသင္ယူေနမွ ေတာ္ကာက်မွာေလ။
ရန္ကုန္မွာက အစစ အရာရာ ေနလို႔ထိုင္လို႔ သြားလို႔ လာလို႔ေကာင္းပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ရန္ကုန္သားကေတာ့ မႏၱေလးကို သြားခ်င္ေနတယ္ (အေၾကာင္းေလးေတာ့ရွိတာေပါ့... ကုိယ့္အေၾကာင္းဆိုေတာ့လဲ သူမ်ားေတြကို မေျပာခ်င္ဘူး)...။
ၾကက္ကင္ကေတာ့ ၀ယ္ၿပီးသြားၿပီ၊ သင္ေပးမဲ့ ဆရာကိုပဲ ေစာင့္ေနတာ၊ ဆရာကေတာ့ အစားႀကီးတယ္ဆိုပဲ... :)
Arts of Yangon Thar at 10:42 PM 0 Hits!!
Newer Posts Home
Subscribe to: Posts (Atom)
လာၾကည့္သြားသူမ်ား
free hit counters
Blog Archive
►  2012 (1)
►  January (1)
►  2009 (3)
►  August (3)
▼  2007 (19)
►  September (1)
►  June (3)
►  March (7)
▼  February (6)
ေတြးမိတာပါ...
အရြက္ နဲ႔ အ႐ိုး
စဥ္းစားၾကည့္လိုက္ပါလား. . .
ဒီလုိလဲ ရွိပါတယ္...
ရန္ကုန္သားေလးကၽြန္ေနာ္..
ေျပာခ်င္လို႔ . . . .
AshinKumara
ကိုရင္ေနာ္ခင္ေလးငယ္
ကၽြန္ေတာ့္အေၾကာင္း
ရန္ကုန္မွာေမြးေတာ့ ရန္ကုန္သားေပါ့ဗ်ာ