my en en en en my id my my my my my my my my my my my my my en my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my en my my en nl my my my my my my my el my my my en my my my my my ja en en my en my my my my my my my my my my my my my my my my my my ja en en my en fa my my my my es my my my my ja en en my en my my my my my my my my my my my my my my de my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my ja en en my en ja my my my my my my my my my my my ja ja ja my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my en en my en my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my ja en en my en en ja my en my my my my en my my en fr en my en en cs cs en cs en en de cs da cs en en cs cs en en en cs cs da en cs en my my my my fa fr id my my my my en my my en
Showing posts with label ခံစားမိသမွ်. Show all posts
ညီမေလး အမ်ိဳးသားအေၾကာင္းေျပာျပမယ္.. နားေထာင္မလား လို႔ေမးလာတဲ့ သူငယ္ခ်င္း မမြန္ရဲ့ စကားကို ရင္ခုန္မိေနတယ္။
စာဖတ္ေနတဲ့ ယူ႔ကို ေျပာရမွာသနားေပမယ့္ ယူ႔လူၾကီးကို တို႔ ဘန္ေကာက္မွာေတြ႔ခဲ့တယ္။
တူတူေတြ႔ခဲ့တဲ့အဖြဲ႔ကေတာ့ ယူစာဖတ္ေနတာ အေနွာင့္အယွက္မျဖစ္ေစခ်င္လို႔ ျပန္မေျပာရဘူးလို႔ ကတိေတြေပးထားၾကေပမယ့္... ေနာက္က်သြားမွာဆိုးလို..႔ ငါ့ညီမရယ္လို႔ ့earphone ထဲကေနေျပာေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းကို ေက်းဇူးပဲ တင္ရမလို..
တဆက္တည္း အသိုင္းအ၀ိုင္းတစ္ခုအတြက္ ကၽြန္မ ရွက္ရြံ့သြားသလို ျဖစ္ေနပါတယ္။
ေဆာက္တည္ရာမရတဲ့ စိတ္နဲ႔အတူ လက္ထဲမွာ ကိုင္ထားတဲ့ swarovski ေဘာပင္ကို ခ်ိဳးဖဲ့ျပစ္လုိက္ျခင္လာတယ္။
ေလယဥ္စီးတဲ့အခါတိုင္း ပါလာတတ္တဲ့ နာရီေလးေတြ တန္းစီခ်ိတ္ထားတဲ့ သစ္သားေဘာင္ကားခ်ပ္ကို ျပတင္းေပါက္ကေန နွင္းေတာထဲကို လြင့္ပစ္လိုက္ခ်င္လာတယ္။
ကၽြန္မထိုညက အိပ္မေပ်ာ္ေတာ့ ။ အိပ္မေပ်ာ္ေသာရက္ေတြ ဆက္ေနတာမ်ားပါျပီ။
ေမေမ ရထားၾကီးဘယ္ေလာက္စီးရမွာလည္းဟင္။ အင္း ဒီကေနဆို ၃ ဘူတာရပ္မယ္။ ဒါေပမယ့္ အၾကာၾကီးေတာ့ စီးရမယ္ မီးငယ္ေလး လို႔ေျဖရင္း ကၽြန္မလိုပဲ ပါးလြာတဲ့ ဆံပင္ရွိတဲ့ သမီးငယ္ရဲ့ ေခါင္းကိုညင္သာစြာပြတ္ေပးရင္း မနက္ျဖန္ စကၤပူကို သားအမိနွစ္ေယာက္တည္း ပထမဆံုးအၾကိမ္ထြက္ၾကမယ့္ခရီးအတြက္ သမီးငယ္အတြက္လိုအပ္မယ္ထင္တာေတြ ၾကိဳ၀ယ္ဖို႔ ေတြးေနမိတယ္။
ကို တစ္ရက္ၾကိဳေရာက္မယ္ လို႔ေျပာလာေတာ့ ကၽြန္မ စိတ္တိုစြာနဲ႔ ဘာလို႔တစ္ရက္ေစာေရာက္ရမွာလည္း
ေလယဥ္ေပၚမွာလည္း သမီးငယ္သိပ္မအိပ္။ဟိုတယ္ေရာက္ေတာ့လည္း  ေဖေဖ႔ကိုေစာင့္မွာဆိုပီး connection room ဘက္ေျပးလိုက္ ေရခ်ိဳးခန္းထဲ ၀င္ေျပးလိုက္နဲ႔ သမီးငယ္။ ကၽြန္မ အၾကံအစည္ေတြကို ခေလးနားလည္ဖို႔က သိပ္ကို ေစာလြန္းသည္ကိုး။
အား…ၾကာ ပါတယ္။ ေလဆိပ္မွာသြားေစာင့္မယ္ ။ ဟုတ္တယ္.. တရက္ေစာေရာက္မယ္ေျပာျပီး ကၽြန္္မတို႔ေလယဥ္ေပၚတတ္ခါနီးမွ သူေနာက္က်မယ္ေျပာတာလံုး၀လက္မခံနိုင္ဘူး။ခုလည္း ညေနေလယဥ္နဲ႔မွေရာက္မယ္ဆိုတာမျဖစ္နိုင္ဘူး။ ေန႔လည္ Flight  မေသခ်ာဘူးလို႔ပဲ ဘူးေျပာေနတဲ့ သူ ခုသြားၾကည့္ ရင္ ကၽြန္မ မွီနိုင္တယ္။
ဟုတ္တယ္ ငါ..ခေလးကိုယ္ ဟို္တယ္ရဲ့  child play room မွာထားခဲ့မယ္။ ငါသြားမယ္။
တစ္ခါတည္း ဖြင့္ေမးပီး ကၽြန္မဘယ္လိုရန္ေတြ႔မလည္း။ မ်က္နွာကို ကုတ္ျခစ္ပလိုက္ရမလား။ အိတ္ေတြကို ထိုးခြဲ လိုက္ရမလား ။ေရခ်ိဳးခန္းထဲမွာ ေရပန္းအရင္ဖြင့္ တီဗီဖြင့္ပီး ေအာ္ဟစ္ပလိုက္ရမလား။  သူ႔အတြက္ပါလာတဲ့ ေဂါက္အိတ္ကို သူ႔ေရွ႔မွာတင္ ကၽြန္မလက္သည္းနီေတြ ေမွာက္လိုက္ရမလား ။ မနက္ျဖန္ျပန္ဖို႔ ေလေၾကာင္းလိုင္းကို သူ ့ေရွ႔မွာ ဘိုကင္ေျပာင္းမလား။ သမီးငယ္နဲ႔သူ႔ကို ထားပီးကၽြန္မ ထြက္သြားမလား။ သမီးငယ္ကို အကုန္ရွင္းျပမလား ……………..
ေလဆိပ္အ၀ကေန ျပံဳးရြင္စြာထြက္လာပီး  အိတ္ကို ကူသယ္ေပးေနတဲ့ ထိုမိန္းမရဲ့ မ်က္နွာ. တတြတ္တြတ္ျပံဳးရြင္စြာေျပာလိုက္ အိမ္ကလူကို တြန္းလိုက္ စိတ္ဆိုးတဲ့ပံုလုပ္လိုက္နဲ႔ ထိုအမ်ိဳးသမီးမ်က္နွာက ကၽြန္မထက္ အသက္ ၉ နွစ္နီးပါးကြာျခားတယ္ဆိုတာ ဘုရားစူး။
ၾကည့္စမ္း ကၽြန္မနဲ႔ခ်ိန္းထားတဲ့ေနရာကို လိုက္လာရဲပီး ကၽြန္မျပန္မွ သူတို႔ဒီမွာ ဘာဇာတ္ခင္းၾကမလည္း ကၽြန္မ ေသြးေတြတပြက္ပြက္ဆူလာပီး ေလဆိပ္လံုျခံဳေရးရွိမရွိ သတိၾကီးစြာၾကည့္လိုက္တယ္။
မရေတာ့.. လံုး၀မရေတာ့....ကၽြန္မရဲ့  ပိုက္ဆံအိတ္ထဲမွာရွိေနတဲ့ မ်က္မွန္ဘူးကို ရုတ္တရက္ဆြဲထုတ္ပီး သူ႔တို႔ဆီ အေျပးသြားပီး မ်က္မွန္ဘူူးနဲ႔ ထိုအမ်ိဳးသမီးမ်က္နွာကို ေပါက္လိုက္ေပမယ့္ တုန္ရီေနတဲ့လက္ေတြေၾကာင့္ ထိုအမ်ိဳးသမီးရဲ့ ရင္ဘက္ေပၚကို သာမွန္သြားတယ္။  ရုတ္ရုတ္သဲသဲ မျဖစ္လာခင္ ငါ ထပ္လုပ္မယ္လို႔ စိတ္ကိုဆံုးျဖတ္တာနဲ႔ လက္ကဖုန္းကိုပါဆြဲထုတ္ပီး အိမ္ကလူ မ်က္နွာကို ရြယ္လိုက္တယ္။ မွင္သက္မွိေနၾကရာကေန အသက္၀င္လာၾကတဲ့ပံုစံနဲ႔ သူတို႔နွစ္ေယာက္ ...
ေမ. မင္းဘာလုပ္တာလည္းေတာ္စမ္း။ မင္း မလုပ္နဲ႔  ကို္ယ္ေတာင္းပန္တယ္။ ကို္ယ္တာ၀န္ယူပါတယ္။
ကိုယ္ရွင္းပါ့မယ္လို႔ တတြတ္တြတ္ေျပာေနတဲ့ သူ႔ကို ကၽြန္မ အမုန္းတရားမ်ားစြာနဲ႔ ၾကည့္လိုက္တယ္။ ကၽြန္မေၾကာက္တယ္။ စိတ္ဓာတ္ပိုင္းဆိုင္ရာေတြ ၇ွံဳးနိမ့္မွာ ကၽြန္မေၾကာက္တယ္။
ခံျပင္းမႈ႔. ရွက္ရြံမွႈ႔ .. နာက်ည္းမွႈ႔ မ်ားနွင့္အတူ ကၽြန္မပါးစပ္ကထြက္လာတာေတြ က
ဘာ..လူၾကီးေတြလည္း ...ရွင္လည္းအရွက္မရွိ... သတိမရွိဘူး လို႔ သူမ်က္နွာကို ၾကည့္ရင္းေအာ္မိသလို
အထင္ေသးစြာ.... မုန္းတီးစြာ... ခ်ိဳးခ်ိဳးဖဲ့ဖဲ့ ေျပာလိုက္ခ်င္တဲ့ စိတ္တို႔နဲ႔အတူ
ဟဲ့.. ဒီမွာ ..ငါအေကာင္းၾကီးရွိေသးတယ္ ။ နင္ေၾကာင္ေတာင္မနွုိက္နဲ႔။ ေသာက္ရွက္မရွိတဲ့ မိန္းမ
နင္ ရြစရာလူ အဲ့ေလာက္ရွားလား ။ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္ဆိုလည္း ထားပါေတာ့ ...
ေလဆိပ္ကထြက္လာတဲ့  မ်က္နွာေပးနဲ႔တအားကို ကြာျခားသြားေသာ ထုိအမ်ိဳးသမီးရဲ့ မ်က္နွာမွာ လူမိသြားတဲ့ေၾကာက္ရြံမႈ႔ေတြအျပည့္။
ေတြ႔မယ္ နင့္အသိုင္းအ၀ိုင္းကို ငါလာခဲ့မယ္။ နင္  လည္း အရွက္ကြဲေစရမယ္။
ေရာင္းေနေတာ့ ျမင့့္ျမတ္ပါတယ္ဆိုတဲ့ ရတနာ လုပ္ေနတဲ့အလုပ္က ေအာက္တန္းစားအလုပ္ ဆိုပီးမရပ္မနားကၽြန္မေျပာေနမိတယ္။
ကၽြန္မနားကို ရဲေတြေရာက္လာပီး ကၽြန္မရဲ့ အိတ္ကေန စဆြဲပါေတာ့တယ္။
Mam.. Mam.. please ..follow  us  ဆိုပီးေျပာလာတဲ့အခါမွာတာ့ ကၽြန္မ ငိုေၾကြးမိလိုက္ပါေတာ့တယ္။
ေမေမ . ေမေမ . ေမေမ..ေမေမ..ေမေမ
ရင္ခြင္ထဲဆြဲ သြင္းလိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာပဲ ကၽြန္မအိပ္မက္ကို ေၾကာက္ရြံလိုက္တာ။ ကိုယ္နွဳတ္အမႈရာေတြ ၾကမ္းတမ္းလိုက္တဲ့ကၽြန္မ။
သမီးငယ္ကို ညစာအျဖစ္ေခါက္ဆြဲဗူးေလး ျပဳတ္ေကၽြးလိုက္တယ္။ ေဆာရီးသမီးရယ္ အျပင္ထြက္ဖို႔ ေမေမ့မွာ ခြန္အားေတြမရွိဘူး။ နံရံအျပည့္ မွန္ေတြထဲမွာ ေပၚေနတဲ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္
ကၽြန္မတို႔သားအမိကို ၾကံဳးဖက္လိုက္တဲ့ သူ႔ကို ကၽြန္မ ေၾကာက္ရြံေနတယ္။ အလိုက္သင့္ျပန္ဖက္ရင္း သူ႔ကုတ္အက်ၤ ီထဲလက္နွိုက္မိေနတယ္။  boarding pass နဲ႔ဗူးေလးတစ္ဗူး......
အခုညေနမွစီးလာတဲ့ ထိုင္ခံုလက္မွတ္တစ္ခု..baggage tag တစ္ခု ၊ ဗူးေလးကို လက္မနဲ႔ေကာ္ပီးသူ႔ေနာက္ေက်ာကေန ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကၽြန္မလက္သည္း ခြံေလာက္ တဖ်တ္ဖ်တ္ လက္ေနတဲ့ အရာနွစ္ခု …
ခ်စ္တဲ့ ေမအတြက္  happy  anniversary…………….
ကို…ကၽြန္မ ဒီအလုပ္ေတြ စိတ္မ၀င္စားဘူးေနာ္ ကၽြန္မ ျပန္ရင္လည္းအဲ့ အလုပ္လုပ္မွာမဟုတ္ဘူးလို႔ ဗူးေလးကို သူ႔ကုတ္အက်ၤ ီထဲျပန္ထည့္ပီး ေျပာလိုက္တယ္။
ကၽြန္မကို တည့္တည့္ၾကည့္ပီး ျပံဳးရႊင္စြာနဲ႔ သူေခါင္းညိတ္တယ္။ မင္းလည္းဒါပီးရင္   ေက်ာင္းဆက္မတတ္နဲ႔ေတာ့ ကိုယ္အဆင္မေျပေတာ့ဘူး ေနရတာ။
ကၽြန္မေလ သိပ္ကို ေပ်ာ့ညံံ့လြန္းသူပါ။
ေနာက္ထပ္အိမ္မက္ေတြေတာ့မမက္ေတာ့ ဘူးလို႔ ကဲ ဘယ္သူေျပာနိုင္မလည္း...............
Posted by ၾကည္ၾကည္ at 6:13 AM 8 comments:
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
Labels: ခံစားမိသမွ်
Wednesday, August 15, 2012
အေ၀းၾကီးပါပဲ။
ဂ်နီဖာအင္စတန္က ဘရက္ပစ္နဲ႔ကြဲေတာ့ ငိုတယ္။
ဘရက္ပစ္နဲ႔ဂ်ိဳလီနဲ႔ ခေလးရတဲ့သတင္းၾကားေတာ့လည္း ငိုျပန္ေရာ။
ကြဲထားပီးသားပဲ။ ဂ်ိဳလီနဲ႔ၾကိဳက္မွန္းတြဲမွန္း သူနဲ႔ဘယ္လိုမွ ျပန္မဆံုမွန္းသိရဲ့သားနဲ႔ ငိုတယ္။
မအိက ကိုေက်ာ္ကိုယ္သူကိုယ္တိုင္ထားခဲ့ပီး ကိုေက်ာ္လက္ထပ္တဲ့အခါက်ေတာ့ငိုတယ္။
ကိုေက်ာ္ကလည္း မဂၤလာပြဲမွာ ငိုျပန္ေရာ ။ ေဟာ ခေလးရေတာ့လည္း ကိုေက်ာ္က ျပန္မဆံုနိုင္ေတာ့ပါဘူးဆိုပီး ငိုျပန္တယ္။ မအိကလည္း လူပိ်ဳတုန္းကေတာင္ မယူခဲ့တာ ခေလးအေဖျဖစ္ပီးမွ ယူရေလာက္ေအာင္ ငါသတိၱမရွိဘူးဆိုပီး ေျပာျပန္ေရာ။
ညီမေလးနီနီက သူ ့ခ်စ္သူ မိန္းမယူေတာ့ ငိုတယ္။ ၁နွစ္ခြဲေလာက္ၾကာေတာ့ သူ႔ခ်စ္သူေဟာင္း ခေလးရပီဆိုပီးငိုျပန္ေရာ။
ညိဳညိဳရွည္ရွည္နဲ႔ ေမာင္သိန္းထိုက္ က ဘုတ္အီးဆိုတဲ့ ညိဳညိဳ ျပည့္ျပည့္မိန္းကေလးကိုခ်စ္လြန္းလို႔ တစ္ေကာက္ေကာက္ေပါ့။ ဘုတ္အီး ေယက်ာ္းလည္းယူေရာ ေမာင္သိန္းထိုက္က ငိုလိုက္တာ။ ဘုတ္အီၤး သားေလးတစ္ေယာက္ရေတာ့လည္း ေမာင္သိန္းထိုက္က ငိုျပန္ေရာ။
ကၽြန္မနဲ႔သူေနာက္ဆံုးေတြ႔တာ ခ်န္ဂီေလဆိပ္မွာ လြန္ခဲ့တဲ့ ၄ နွစ္ေလာက္က။
ေ၀းေနေပမယ့္ သတိရတိုင္းအခါတိုင္းသူက နီးေနတတ္တယ္။သတိရမိတဲ့အခါတိုင္း ကၽြန္မတစ္ေယာက္တည္းမဟုတ္သလိုပဲ။ ျပန္ဆံုနိုင္စရာမလိုေအာင္ကို ကၽြန္မရင္ထဲ နီးကပ္စြာရွိေနခဲ့တယ္။
သားေလး ေမြးတယ္တဲ့။ မၾကာေသးခင္က ….
ကၽြန္မ ၾကည္နုူးစြာ စာကိုဖတ္ရင္း အဆင္ေျပၾကပါေစ ဆုေတာင္းရင္း မ်က္ရည္ေတြေတာ့ က်ေနတယ္။
တစ္ကယ္ေတာ့ သူနဲ႔ကၽြန္မလည္းနီးနီးေလးေပမယ့္ ဆံုနုိင္ခြင့္ လံုး၀မရွိေတာ့တာ အေသခ်ာပါပဲ။
မအိငိုတာ လည္းသိတယ္။ နီနီငိုတာလည္းေတြ႔ဖူးတယ္။ ေမာင္သိန္းထိုက္ငိုတာလည္း ျပန္ၾကားတာပဲ ။
ကဲ ခုကၽြန္မငိုျပီကြယ္။
ျပန္မဆံုနိုင္ခြင့္ဆိုတဲ့ငိုခ်င္းမဟုတ္ဘူး။ မနာလိုတဲ့ငိုခ်င္းမဟုတ္ဘူး။ ရင္ထဲမွာထားခ်င္ေနတဲ့အတၱတစ္ခုမရွိေတာ့လို႔
၀မ္းနည္းသြားတဲ့ငိုခ်င္း ……..
Posted by ၾကည္ၾကည္ at 3:01 AM 10 comments:
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
Labels: ခံစားမိသမွ်
Tuesday, April 3, 2012
သူနဲ႔ကၽြန္မ ဘ၀မစခင္က
မီးမရွိလည္း ရတယ္ မင္းရွိရင္ ရျပီလို႔ေပ့ါ
သူနဲ႔ကၽြန္မ ဘ၀လည္းစေရာ
မီးမရွိတာက ခပ္ေကာင္းေကာင္းကိုး….
ေဟာတျဖည္းျဖည္းနဲ႔
မီးလည္းရွိမွ မင္းလည္း ရွိမွ ေပါ့
ခုမ်ားေတာ့ ေတာ္.
မင္းမရွိလည္း ရတယ္   မီးရွိရင္ေတာ္ပါပီေတာ္
Posted by ၾကည္ၾကည္ at 5:13 AM 7 comments:
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
Labels: ခံစားမိသမွ်
Tuesday, March 20, 2012
လြမ္းမိေသာ ေႏြရက္မ်ား
အိမ္က ဘီေအတို႔ စာေမးပြဲျပီးၾကျပီေလ။
သူ႔တို႔စာေမးပြဲေျဖခ်ိန္တုန္းကလည္း ပင္ပန္းလိုက္တာ (ကိုယ့္ညီမနဲ႔ေမေမ) း)
အိမ္ကေတာ့ေျပာရွာပါတယ္ ခေလးေတြစာေမးပြဲေျဖခ်ိန္ေတာင္ ဟိုသြားဒီသြားနဲ႔ကၽြန္မကို မယ္မဒန္းတဲ့ း(
ကဲေႏြဆိုေတာ့ တို႔ေတြငယ္ငယ္ကေႏြရက္ေတြဘာလုပ္ၾကတုန္း
၇တန္းနွစ္က ေႏြမွာ အဖြားတို႔ရြာ ေတာင္ငူေရတာရွည္က ရြာ ကို လိုက္လည္တာဘယ္ေတာ့မွ မေမ့
ရြာထဲ၀င္သြားတာနဲ႔ မန္က်ည္းပင္ေတြျမင္ရတယ္။ နုလားရင့္လားဆိုတာေတာ့ ခုမမွတ္မိေတာ့ဘူးေလ။
မွတ္မွတ္ရရကေတာ့ ရြာရဲ့ ေန႔လည္မွာ အိမ္ေရွ႔အိမ္က ဖြင့္လိုက္တဲ့ ေရဒီယိုရဲ့ ေမာင္ညီမေလးတို႔ေရဆိုတာ ခုခ်ိန္ထိ နားထဲကမထြက္ … ေအာ္.အိမ္ကကေလးေတြ အဲ့ဒါမ်ိဳးေတြေျပာျပ လည္းနားလည္မွာမဟုတ္ပါဘူးေလ။ေရဒီယိုကိုေတာင္ျမင္ဖူးေအာင္ျပအုန္းမွ
ရြာထဲမွာ မဂၤလာေဆာင္ရွိလို႔တဲ့ မနက္ေစာေစာ အခါေတာ္ေပးတာက  ဆိုပီးအက်ယ္ၾကီးဖြင့္လိုက္တဲ့ အသံခ်ဲ႔စက္သံေၾကာင့္ ကၽြန္မနိုးလာေတာ့ အဖြားက ဘုရားရွိခိုးေနျပီ။
ရြာဆိုေတာ့လည္း အသားငါး ရွားလားမသိပါ။ ေန႔တိုင္းဖိတ္ေကၽြးတဲ့အိမ္ေတြကေတာ့ ဟင္းေကာင္းတာမွတ္မိတယ္။
ဘုရားသာ အဖြားကရွိခိုးေနတာ  အိမ္ေရွ႔႔ကေန ငါးရမယ္ ဆိုတဲ့ေစ်းသည္ကို ဘယ္ဘက္လက္က ဘုရားရွိခိုးလွ်က္ညာဘက္လက္က ေန လာအုန္းလို႔လွမ္းေခၚေနတယ္။ ၂ ခါေလာက္ေခၚတာကို ငါးသယ္က ဆက္ေအာ္ေနတုန္း အဖြားတစ္ေယာက္ အေပၚရုံသဘက္ပစ္ခ်ပီး တယ္  ဒီငါးသည္မ ဆိုပီး ေအာ္ပါေလေရာ္
ကၽြန္မတို႔ေျမးတစ္သိုက္ကေတာ့ တစ္ခြီးခြီးေပါ့ …
တစ္ကယ္ေတာ့ ျမိဳ႔က ကၽြန္မတို႔ကို ဟင္းစားမရွိမွာ အဖြားက အေတာ္ပူပံုရတယ္။
ေဖေဖငယ္ငယ္က အိပ္ခဲ့တဲ့ ကၽြန္းပုခက္ၾကီးေတြရယ္  ကၽြန္းဘီဒိုၾကီးေတြရယ္ ကေတာ့ အခန္းေမွာင္ေမွာင္မွာ ေရနံေခ်းမဲမဲေတြလိုလိုမွာဖုန္ေတြ ပိုးမ်ွင္ေတြတက္လို႔။တြင္းေရေအးေအးေလးကို စဥ့္အိုးထဲထည့္ေပးတဲ့ အကို၀မ္းကြဲေတြကို ေက်းဇူးတင္သား။ လသာတဲ့ေႏြညတစ္ခုမွာပဲ အဖြားက ဆံုးပါးသြားတယ္လို႔သိရတာပါပဲ။
ငယ္ငယ္က ေႏြဆိုရင္ အပင္ေပၚတတ္ၾကတယ္။အပင္ေပၚမွာ လင့္စင္ထိုးၾကတယ္။  ခုကၽြန္မခေလးေတြ ၾကေတာ့ အပင္ေပၚတတ္မွာ ဆိုးလို႔ ကၽြန္မမွာ အရိပ္တစ္ၾကည့္ၾကည့္  ေမေမတို႔ငယ္ငယ္က အပင္ေပၚတတ္တယ္သိလားဆိုေတာ့ သားၾကီးက ျခံထဲက သရက္ပင္ေပၚတတ္ခ်င္လို႔ တစ္ပူဆာဆာ သူလည္းတတ္ၾကည့္ခ်င္တယ္တဲ့။ ေႏြရက္ေတြမွာသူငယ္ခ်င္းေတြစု မန္က်ဥ္းရြက္ေတြ ခူး ဖက္ထဲထည့္
ေျမၾကီးကိုတူး အဲ့အထုတ္ကိုထည့္ အေပၚက ျပန္ဖံုး ဖေနာင့္ေတြနဲ႔ ေပါက္ ျပီးမွ ျပန္ေဖာ္ စားၾက။
တေန႔က အိမ္မွာ သရက္သီးေတြကို စိတ္ပီး ငံျပာရည္ နွဲ႔ ငရုတ္သီးမႈန္႔ေတြ ျဖဴး ပီးသုတ္စားေနတာျမင္ေတာ့
ကိုယ့္ငယ္ငယ္က ေႏြရက္ေတြတုန္းကလည္း သရက္ပင္ေအာက္မွာ ထိုင္ပီး တစ္ရွဳးရွဴးရွဲရွဲနဲ႔စားမိတာ ျမင္ေယာင္မိတယ္။ ရန္ကုန္သူ/သား တိုက္ခန္းနဲ႔ေနသူေတြေတာ့မသိဘူး ကၽြန္မတို႔ကေတာ့ နယ္ဆိုေတာ့ ျခံကေလး၀ိုင္းကေလးနဲ႔ စားပင္ေလးနဲ႔ ေရတြင္းနဲ႔ေလ။
ကၽြန္မေျပာဖူးသလားပဲ။ သားၾကီးက ၾကံဆိုတာ စားစရာမွန္းမသိဘူး။
ကၽြန္မတို႔ငယ္ငယ္ကေတာ့ ၾကံကို ဓါးနဲ႔အခြံေတြ ခြာခ်လိုက္တယ္ ပီးရင္ အေခ်ာင္းလိုက္စုပ္ပဲေလ။တစ္ခါတစ္ေလမ်ား ဒီအတိုင္းေတာင္ သြားနဲ႔ခြာတာ။ ကၽြန္မေရွ႔သြားေတြ မညီတာ အဲ့တာေၾကာင့္မ်ားလား း).
ေဟာ ခုေတာ့ ၾကံပန္းခိုင္လည္းရန္ကုန္မွာ သိပ္မျမင္မိ။ မိုမိုေကၽြးတဲ့ ၾကံေခ်ာင္းၾကီး ဟိုမွာစားေနတယ္ေမေမတဲ့ ဆိုလို႔ သၾကားဆိုတာၾကံက ရတာ ဆိုတာရွင္းျပရေသး။ ဒီလိုဆိုေတာ့လည္း ကိုယ္တို႔ ဖီဂ်ီကၽြန္းသြားေတာ့ ၾကံပင္ေတြကို တအံ့တၾသၾကည့္တဲ့ ဂ်ပန္မေတြ ကို ကိုယ္ခ်င္းစာမိသလိုလို…
ကၽြန္မတို႔အိမ္ေဘးကို ဥၾသေလး ခုတစ္ေလာလာသာတယ္။ ကၽြန္မလည္း အားလံုးကိုသတိရတယ္။သူတို႔လည္း ျမန္မာျပည္ေႏြကို လြမ္းၾကမလား။ ကၽြန္မလိုပဲ ေသာတရွင္မ်ားရွင္ ဆိုတဲ့အသံရယ္ ေမာင္ညီမေလးတို႔ေရ ဆိုတဲ့အသံကို ယဥ္ပါးဖူးတဲ့သူေတြရွိမွာပဲေနာ္။ ခုမေျပာနဲ႔ ၂၀၀၃ ခုနွစ္ေလာက္ကတည္းက မံုရြာဘက္ေရာက္ေတာ့ ေရဒီယိုကအသံထက္ ထန္းေတာထဲမွာလည္း ေဇာ္ပိုင္သီခ်င္းသံက ပ်ံလြင့္လို႔ေကာင္းေနတယ္။ ပူျပင္းလြန္းတဲ့အညာေႏြကို ကၽြန္မ အံမတုနိုင္ခဲ့။
အိမ္က အညာသားကိုေတာ့ ကိုယ္ဟာေတာင္ေပၚသားပါ(အဲ့ေလေတာင္ေပၚသူပါ) ဆိုပီးအညာမွာ ၂ညထက္ေတာ့ပိုမအိပ္ပါရေစနဲ႔ဆိုပီးေတာင္းေတာင္းပန္ပန္။ ဒါေတာင္ပူလို႔ေနရာရွာတာ ေနာက္ဆံုးထန္းေတာထဲ ေအးရာေအးေၾကာင္း ဒါမ်ိဳးပဲ ေကာင္း (တီဗီေၾကာ္ျငာထဲကအတိုင္း)
ဆိုပီး ထန္းရည္ခ်ိဳေလးေသာက္လိုက္ အညာဆူးပုတ္ေလးနဲ႔ၾကက္ဥေၾကာ္ နဲ႔လိုက္ဖက္ခဲ့တဲ့  ကိုယ့္ရဲ့အညာေႏြရက္….
သၾကၤန္သီခ်င္းကို အထူးတလည္မၾကိဳက္ေပမယ့္ ဒီနွစ္ေတာ့သၾကၤန္ကိုရင္ခုန္မိေနျပန္ေရာ ..အိုဆာကာ က သူငယ္ခ်င္း နွင္းလဲ့တစ္ေယာက္ ဒီနွစ္သၾကၤန္လည္း ျပန္မလာဖူးတဲ့ သူဆို သၾကၤန္ ျပန္မလာတာ ၁၇ နွစ္ရွိျပီ။
ကၽြန္မဒီကို ျပန္လာမယ္လုပ္ေတာ့ တစ္ပိုင္းတစ္စ စပ္ထားတဲ့ကဗ်ာေလးရွိတယ္
မငိုနဲ႔ ဗမာအကို
ညိဳက ဂ်ပန္ဆိုတဲ့အရပ္
ခရီးတစ္ေထာက္လို႔႔ပဲမွတ္တယ္။
ကၽြန္မတို႔ေျမမွာ
ဘက္ခ်လာ၊မာစတာ
ေအာ္ဂနိုက္ေဇးရွင္းေတြၾကား
ထင္ရွားေတာ့
အမလည္းတစ္ေန႔
ျမန္မာျပည္ကိုလာေတြ႔လည့္ေလ။
က်န္တာေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ဘူး.
ခုတစ္ခါ ထပ္ေရးခ်င္တာက
တိုက်ိဳက အကိုအမ ေမာင္နွစ္မတို႔ေရ
နိုင္ငံလည္းေျပာင္း ေခတ္လည္းေတာင္းေနျပီမို႔
သၾကၤန္ရက္အမွီ အမိျပည္ ၾကည့္ေစခ်င္သည္လို႔ေလ။
ေႏြရက္ေတြကို လြမ္းသြားတယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဘြာေတး း)
Posted by ၾကည္ၾကည္ at 11:58 PM 8 comments:
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
Labels: ခံစားမိသမွ်
Thursday, December 15, 2011
ၾကည္ၾကည္မေဒါ့ကြန္းေတာ့ဘူး
ေနေကာင္းၾကလားကြယ္။ မေတြ႔ရတာအေတာ္ေတာင္ၾကာေပါ့ေနာ္။
စက္တင္ဘာလလယ္ေလာက္ကတည္းက ေဒါ့ကြန္း၀ယ္တယ္။ေနာက္ဆက္တင္လုပ္တယ္။ အတိုခ်ဴပ္ရရင္ေတာ့ဘာေတြ ျဖစ္သြားလည္းမသိဘူးမရဘူးကြယ္။ ဒီလိုနဲ႔ဘေလာ့ကေနေ၀းေနမိတယ္။ ေနာက္ဘြဲ႔ယူတယ္။ ေနာက္ ျပန္လာတယ္။ ျပန္ေရာက္ေတာ့ အင္တာနက္သံုးမယ္စလုပ္တယ္။ေရေအာက္ၾကိဳးေတြျပဳျပင္လို႔တဲ့သံုးလို႔မရဘူး ေနွးလိုက္တဲ့ေကာ္နက္ရွင္။
လုပ္ဒင္၀ိုင္းေနတာကိုၾကည့္ပီး ငိုပဲငိုခ်င္သလို၊ ဖဘကလည္း၀င္ဖို႔မလြယ္၊ သတင္းလည္းမသိ။အတင္းလည္းမသိ. ကိုယ္ပဲ ကမၻာ့တစ္ဖက္ျခမ္းေရာက္သြားသလို။
CDMA 800 တဲ့ဖုန္းေကာ္နက္ရွင္ကို notebook နဲ႔တြဲသံုးၾကည့္တယ္။ပိုဆိုး …
ေရာက္ေရာက္ျခင္းညကေတာ့ အိမ္နဲ႔နီးတဲ့ ျမကၽြန္းသာေရွ႔ကတည္းခိုခန္းသြားေနၾကတယ္။ အသီးအရြက္မက္သူမို႔ ဒီေနရာကေတာ့ျဖင့္လို႔ စိတ္ခ်စြာစားလိုက္တယ္။ ေထာင္းကနဲထလာတာက ေဆးနံျပင္းတဲ့ခရမ္းခ်ဥ္သီး ။
အင္း ေအာ္ဂဲနစ္ စို္က္ပ်ိဳးေရးလုပ္စားေကာင္းမလားေပါ့။ မျဖစ္ပါဘူး ေျမဆြရင္တီေကာင္ထြက္လာမယ္။ တီေကာင္ေၾကာက္သူကိုး။
ညဘက္၂ခါေလာက္ ဖုန္းေတြလာတာက ဦးသိန္းတန္ရွိပါသလားတဲ့။ အခန္းမွားေနပါတယ္ေပါ့။
ေနာက္ေန႔မနက္ ဘရိတ္ဖတ္စားသြားမယ္လုပ္ေတာ့ ဆံပင္ကိုစက္ဆြဲထားသလားထင္ရေအာင္ေျဖာင့္ေျဖာင့္ဂုတ္၀ဲနဲ႔ bathrobe အျဖဴေရာင္ၾကီးနဲ႔ အခန္းျပင္မွာ ..
ေအာ္  ဦးသိန္းတန္(ျမန္မာျပည္) ပဲ .
၂ရက္ေလာက္ စီးတီးမတ္ပတ္လိုက္တယ္ဆို ေတြ႔ပါပီ။ေအာ္ဂဲနစ္ ၾကက္သြန္နီ. ခရမ္းခ်ဥ္သီး ဗူးရြက္ ၀မ္းသာလြန္းလို႔ …မ်က္ရည္မ်ားေတာင္က် အဲ့ေလ. ၀မ္းသာလြန္းလို႔ လိပ္စာမွတ္ပီးလိုက္စံုစမ္းတာ ၅၂ လမ္းမွာမနက္ေစာေစာဆိုရတယ္တဲ့ ဆိုင္အထိသြားၾကည့္တယ္။ ေအာ္ဂဲနစ္ဆန္ပါရေသး ေစ်းကလည္းအျပင္နဲ႔တူတယ္။ ယံုတယ္ ယံုတယ္ ေအာ္ဂဲနစ္ဆိုတာ အနံအသက္ကင္းစြာ နဲ႔ စားရတယ္ သိသာတယ.္အရသာက.. စိုက္ပ်ိဳးထုတ္လုပ္သူက ဂ်ပန္ျပန္ပဲ။ အသိရဲ့အသိေတြ . ပိုယံုသြားတယ္။ ကိုယ္ခ်င္းကိုယ္ခ်င္း း)
ရန္ကုန္ရဲ့Life မွာ
ဘယ္လိုလုပ္တာလည္း
အံၾသစရာေတြ၊ ခံျပင္းစရာေတြ၊ ေပ်ာ္စရာေတြ၊ စိတ္ကသိကေအာက္မ်ားစြာေတြ၊ ေစ်းၾကီးလြန္းတာေတြ.
ျမန္မာျပည္မွာေပးရတဲ့ပိုက္ဆံနဲ႔တန္တာဆိုလို႔ မရွိလည္းျဖစ္တဲ့ေက်ာက္မ်က္ရတနာ ပဲရွိတယ္။
လတ္တစ္ေလာမွာေတာ့
မိန္းကေလးေတြ၊လူၾကီးေတြလူငယ္ေတြ ရန္ကုန္မွာမျမင္ရတာၾကာပီျဖစ္တဲ့ဆိုင္ကယ္ေတြကို ေတာင္ဥကၠလာဘက္၊ရန္ကင္းဘက္ေတြမွာ
ညဘက္ေတြမွာထြက္စီးလာတာေတြ႔ရတယ္။ လမ္းမီးေမွာင္ေမွာင္မွာ အႏၱရယ္မ်ားလိုက္တာ။
ေလာေလာဆယ္စီးပြားေရးမွာ ေငြမ်ားရာေငြလာ. ေငြလည္တဲ့သူမွွေငြေပးလွည့္လို႔ရတဲ့အေနထားေတြ..။ (သေထးဆိုရင္ေငြပိုေခ်းလို႔ရသလိုပဲ ျမင္ရတာ) ေငြလိမ္သြားတာလည္း အဲ့ဒီ့သေထးလို႔ထင္ခံေနရသူေတြပဲ။
ေဟာေျပာရင္းဆိုရင္း ရံုးခ်ိန္မွာ ဘေလာ့ေရးေနတဲ့ကႊ်န္မကို EPC ကၾကည့္မရလို႔တဲ့.
စားေသာက္ဆိုင္ေတြ ေကာ္ဖီဆိုင္လွလွေတြလည္းေပါလာတယ္။ ပုဂၢလိကေက်ာင္းေတြဖြင့္ခြင့္ရတာေတာ့ အၾကိဳက္ဆံုးပဲ။ ေက်ာင္းေတြေပါလာပီး အျပိဳင္ဆိုင္ေတြမ်ားလာရင္ ေစ်းေတြက်လာနိုင္ေကာင္းပါရဲ့။
ေၾကာ္ျငာလိုက္တဲ့နိုင္ငံျခားေဆးရံုေတြ  ...ျမန္မာျပည္မွာေဆးရံုေဆးခန္းမရွိေတာ့တဲ့အတိုင္းပဲ။
ေပါလာလိုက္တဲ့ spa ေတြ ေစ်းေတာ့မေပါဘူး။ ဘာလီကေတာင္ သက္သာတယ္။ ဒီၾကားထဲ ကိုယ့္ကိုလုပ္ေပးေနသူက လက္ဖက္သုပ္ေလးစားထားလို႔ဆိုလို႔ကေတာ့ သြားေပေတာ့။
အတုကို အတုမွန္းသိတဲ့အတုေပါေပါေတြ ၊.good quality အတုေတြ.၊ အစစ္ပါလို႔ေျပာေနတဲ့အတုေတြ၊
အတုကို အတုလို႔မေျပာပဲ အစစ္ေစ်းလည္းမက် အတုေစ်းလည္းမက လုပ္ေရာင္းေနသူေတြ။
ေရွာ့ပင္းစင္တာေတြမွာ ပလူပ်ံေနတဲ့ Coach, Gucci, LV ေတြကိုၾကည့္ရင္း ကိုယ့္ပစၥည္းေလးေတြ သိမ္းလိုက္တယ္။
ဘာတံဆိပ္မွမပါတဲ့ အိတ္တစ္လံုးထဲ ပစၥည္းေတြေျပာင္းထဲ့လိုက္တယ္။ နယ္ကအေဒၚတတ္လာတုန္း
လက္ထဲပိုက္ဆံ ၈ေသာင္း ထည့္ေပးပီး ငါ့ကိုညည္းလိုအိတ္တစ္လံုးလိုက္၀ယ္ေပးတဲ့။ အေဒၚဘယ္လိုလုပ္ရမွာတုန္းလို႔ ေျပာေတာ့ မ်က္ေစာင္းခဲတယ္။
ညေန ျပန္လာေတာ့ လက္ထဲအိတ္တစ္လံုးထုတ္ျပတယ္။ ေတြ႔လားနင့္အိတ္နဲ႔ ဘာကြာလည္း ၅ေသာင္းနဲ႔ရလာတယ္။
တူ၀ရီးခ်င္းခ်င္း ေ-ာက္ၾကီးက်ယ္တယ္တဲ့ ကဲ…..
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ..ဘေလာ့စေပါ့နဲ႔ျပန္ေရးတယ္။ ေဒါ့ကြန္းေရသြားေတာ့ေလာေလာဆယ္။
ဘေလာ့ေတြအကုန္လိုက္ဖတ္ဖို႔မလြယ္ေတာ့ေပမယ့္ အား….လံုးကိုလြမ္းတယ္။ အလုပ္ကိစၥ၊ အိမ္ကိစၥ၊ ခေလးကိစၥ နဲ႔ အိမ္မက္ကမၻာကေန ခုမွ ျပန္လည္အသက္၀င္လာသလိုပါပဲ။
FYI. အရင္လိုမ၀ေတာ့ေပမယ့္ အရင္လိုမလွေတာ့ဘူးကြယ္ (အဟုတ္ေျပာတာ)
Posted by ၾကည္ၾကည္ at 7:34 AM 17 comments:
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
Labels: ခံစားမိသမွ်
Sunday, March 6, 2011
ေခါင္းစဥ္ မတပ္ တတ္ေသာ ပို ့စ္
ကၽြန္မမ်က္ရည္ လြယ္တယ္။ ဘာေၾကာင့္ ငိုခဲ့လည္း ဆိုတာကိုေတာ့ အမွတ္မရတာ မ်ားတယ္။
အမွတ္ရစရာ မေကာင္းေလာက္တဲ့ ငိုခ်င္းေတြ မ်ားခဲ့လိုလည္းၿဖစ္မယ္။
ဒါေပမယ့္ မွတ္မွတ္ရရ ငိုခဲ့ဘူးတဲ့ အေၾကာင္းအရာအခ်ိဳ ့လည္း ရင္ထဲမွာ ခုခ်ိန္ထိ က်န္ေနတုန္း။ အဲဒီ့ရင္ထဲမွာ က်န္ေနပါတယ္ဆိုတဲ့ငိုခ်င္း အခ်ိဳ႕ မွာ ခ်စ္သူနဲ႔ေကြ႔ကြင္းရလို ့ငိုရတဲ့အငို၊ က်ရွံႈးမႈ႔ေတြေၾကာင့္ငိုရတဲ့အငို၊ သူတစ္ပါး ေခ်ာက္ခ်လို ့ ငိုရတဲ့အငိုေတြ တစ္ခုမွ မပါဘူးၿဖစ္ေနတယ္။ ဒါဆိုဘာအတြက္ က်တဲ့မ်က္ရည္လည္း။
ငိုခ်င္း ၁။
စည္သူလြင္ဆိုတဲ့
အေဖက အသက္ ၆၀ ပင္စင္ၿပည့္လို ့အထုပ္ထမ္းအၿပန္ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့ အေမ
၀ါးဒနိေတြသယ္ကာေလ အေက်ာ္ဆိုင္ ေလး ကားဂိတ္ေဘး  ဒီသီခ်င္းကိုၾကားေတာ့  ကၽြန္မဟာ သီခ်င္းထဲက စာသား ေကာင္မေလးကို ေက်ာင္းမုန္ ့ဆိုင္ မေခၚနိုင္တာထက္  သာမန္၀င္ထမ္းဘ၀ ရိုးသားၾကိဴးစားစြာအသက္ ၆၀ ၿပည့္ တဲ့အထိ လုပ္ကိုင္ခဲ့ၿပီး  ပင္စင္ယူမွ ဘ၀ကို အေၾကာ္သည္ ဘ၀နဲ႔့ၿပန္စရတဲ့ ေခတ္ရဲ့ အၿဖစ္အပ်က္ကို တနံုနံု ခံစားခဲ့ရတယ္။ သူမ်ားနိုင္ငံမွာ သာမန္  ၀န္ထမ္းေတြ ပင္စင္ယူၿပီးတဲ့အခ်ိန္မွပဲ   ကိုယ္စိတ္၀င္စားတဲ့အရာေတြကို လြပ္လပ္စြာ သင္ယူမယ့္သူေတြ ၊  ခရီးထြက္မယ့္သူေတြ ၊က်န္ရွိတဲ့  ဘ၀တစ္ခုကို အနည္းဆံုးေတာ့ အပူပင္ကင္းစြာ နဲ႔
ၿဖတ္သန္းၾကေတာ့မယ့္သူေတြ ကိုၿမင္ခဲ့ေတြ႔ခဲ့ရေတာ့ တို ့ဆီက ပင္စင္စားေတြရဲ့
ဘ၀ တစ္သက္လံုးလုပ္ခဲ့ရတဲ့ အလုပ္လည္းၿပီးေရာ ၆၀ေက်ာ္မွ အေၾကာ္တ ဲ စၿပင္ရပါလားဆိုတာကို ေတာ့ရင္ထဲံမွာ မေကာင္းလွဘူး။
တေန႔ အေမနယ္ၿပန္ေတာ့ ၿမိဳ ့အ၀င္မွာ တဲေလးထိုးၿပီး သစ္ကိုင္းေၿခာက္ေတြ လိုက္ေကာက္ေနတဲ့ အဘြားၾကီးတစ္ေယာက္ ေတြ ့ေတာ့ ေမေမက တူပါတယ္ဆိုၿပီး ခဏေလး ေမေမ နွဳတ္ဆက္ၾကည့္မယ္ ဘယ္လိုၿဖစ္တာပါလိမ့္ ဆိုၿပီး နွုတ္ဆက္ေတာ့ ေမေမ့အသိၿဖစ္ေနတယ္။  အဲ့ဒီ့မွာ အသက္ ၆၀ေက်ာ္ပင္စင္ယူၿပီး စစ္တပ္ကေန  အရာခံဗိုလ္ အဆင့္နဲ ့ထြက္လာပါတယ္လို ့အဘိုးၾကီးက မ်က္ရည္စမ္းစမ္း နဲ႔ေၿပာရွာပါတယ္။  ကၽြန္ေတာ့္တို ့ခုမွ ဘ၀ၿပန္စရၿပီ ဗ်ာ ဆိုေတာ့
ကၽြန္မ စည္သူလြင္သီခ်င္းကို နားထဲကေနၾကားေယာင္လာတယ္။ ၿဖဳတ္ကနဲ က်သြားတဲ့မ်က္ရည္ဟာ ပုဂိၢဳလ္ခင္လို ့တရားမင္လိုက္တဲ့ မ်က္ရည္မဟုတ္ဘူး ဆိုတာေတာ့ေသခ်ာတယ္။
ငိုခ်င္း ၂။
နာဂစ္ၿပီးစမွာပဲ  ရင္းနွီးတဲ့ ပတ္သတ္ရာပတ္သတ္ေၾကာင္း ဂ်ပန္ေတြက ခ်က္ခ်င္းဆိုသလို မုန္တိုင္းဒဏ္ခံရတဲ့ေနရာေတြ ကိုသြားလွဴခ်င္တယ္ လို႔ေၿပာလာတယ္။ သက္ဆိုင္ရာကိုဆက္သြယ္ၿပီးဘာလိုလည္း ေမးေတာ့ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာလာေနရတဲ့လူေတြ ကို လိုခ်င္တာလာေမးမလားလို႔ ဖိတ္ေခၚလာတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ ဒလ ကိုကူးသြားေတာ့ ဒလက ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာ ေနတဲ့သူေတြက ၿခင္္ေထာင္ရရင္ေကာင္းမယ္။ၿခင္ကိုက္တယ္ တဲ့။မိသားစုၿခင္ေထာင္ၾကီးၾကီးေတြ လိုခ်င္တယ္တဲ့။ ဒါနဲ႔အလွဴရွင္ေရာက္လာေတာ့ သိမ္ၾကီးေစ်းထဲ ၿခင္ေထာင္ေတြ ရသေလာက္လိုက္
၀ယ္ၾကတယ္။ဆိုက္စံု အလံုး ၂၀၀ေက်ာ္ရတယ္။ တံဆိပ္ေတြ ကပ္အၿပီး သြားလွဳမယ္ဆိုေတာ့
အိမ္ကေရာ ရံုးကေရာ ကၽြန္မကို မသြားေစခ်င္ၾကဘူး စိတ္ပူတာပါသလို မၿမင္သင့္တာေတြ ၿမင္ၿပီး ကၽြန္မလန္႔ လာမွာစိုးလို ့။ အင္တာနက္ က ေၾကကြဲဖြယ္ ပံုေတြခုထိ ကၽြန္မ ေသခ်ာမၾကည့္ရဲဘူး ။
ဒီလိုနဲ႔ ၿခင္ေထာင္ေတြသယ္ၿပီး အဲ့ဒီ့ဘုန္းၾကီးေက်ာင္း ရွိရာ ဟိုဘက္ကမ္းကိုသြားၿပီး လွဴခဲ့တယ္။ အၿပန္မွာ ခေလး၃နွစ္သားနဲ႔  ၅နွစ္သားေလးေတြ ရွိေနတဲ့့ မိသားစုတဲကေလးတစ္လံုးကို ေတြ႔ေတာ့ အလွဴရွင္ ေရာ ကၽြန္မေရာ ၀င္မိတယ္။ မိသားစုရဲ့ ပံုစံကိုၾကည့္ၿပီး  အလွဴရွင္ဟာ မ်က္ရည္၀ဲ ေနတယ္။
ကၽြန္မလည္းမခံစားနိုင္ဘူး ။ ပါလာတာေလးေပးၿပီး ရင္ထဲမွာေတာ့ အေတာ္ကို နာက်င္ၿပီး မခံစားနိုင္ဘူး။
သူတို႔့မိသားစုနဲ့
ကၽြန္မတို႔ အၿပန္အလွန္ စကားေတြ အမ်ားၾကီးမေၿပာၾကဘူး။  သူတို ့ရဲ့ ေက်းဇူးတင္တဲ့ မ်က္လံုးေတြကို နားလည္တယ္။   တဲရဲ့ေဘး ေရစပ္စပ္ကေလးမွာ  ဒန္အိုးအဖံုးထဲ အနီေရာင္သန္းေနတဲ့ ထမင္းကို ငါးပိစိေလးေတြကို  ေက်ာ္ခ်က္ပံုစံေလး နဲ ့ထည့္ၿပီး မိန္ရွက္စြာစားေနတဲ့ ခေလးနားကို ဂ်ပန္က ဒူးေထာက္ၿပီး သၾကားလံုးေလးေပးေတာ့ အဲ့ဒီ့ ၃ နွစ္သားအရြယ္ခေလးက သူစားေနတဲ့ ထမင္းပန္းကန္ေလးကို   ဂ်ပန္ဦးေလးၾကီး ကို လွမ္းၿပီး စားပါအုန္းဆိုတဲ့ အမူုအယာေလးနဲ့
ေကၽြးတယ္။ ဒီကေလးဟာ သူကိုယ္တိုင္လည္း ဗိုက္ဆာေနသလို ရွိတာနဲ ့စားေနရတဲ့ဘ၀မွာ
သူ ့နားလာသူဟာလည္း သူ ့လို ဘ၀တူ ပဲလို ့ထင္ၿပီးေကၽြးလိုက္တာ။ သူ ့မ်က္လံုးေလးေတြ ကို ၾကည့္ရင္း ကၽြန္မနားလည္လိုက္တယ္။
ဂ်ပန္ဦၤးေလးၾကီးရဲ့ အင့္ကနဲ ့ရိွဳက္လိုက္သံ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္လည္းၾကားလိုက္တယ္။
အဲ့ဒီ့ည က ကၽြန္မ အိမ္ေရာက္ေတာ့ အေတာ္ကို သည္းသည္းထန္ထန္ငိုေနမိတယ္။ အိ္မ္ကလူေတြ က ကၽြန္မဘာေတြၿမင္ခဲ့လို႔ လည္းဆိုၿပီးပဲ စိတ္ပူေနတယ္။
(အဲ႔ဒီ့နွစ္ ၉ လပိုင္းမွာ ဂ်ပန္ကို ကၽြန္မ အလုပ္ကိစၥနဲ႔လာေတာ့ ဂ်ပန္အဘိုးၾကီးတစ္ေယာက္အိမ္ကို သြားလည္တယ္။ ၂၀၀၇  သူၿမန္မာၿပည္ လာတုန္းက ရိုက္ထားတဲ့ ပံုေတြ ထုတ္ၿပတယ္။ ၂၀၀၇ ခုနွစ္သူသြားတဲ့ အခ်ိန္မွာ ေတြ ့ၿမင္ရတဲ့ ဒလ ဟာ သူ ဂ်ပန္ေခတ္ တုန္းက ရန္ကုန္မွာေနဖူူးတုန္းက သြားလည္တဲ့ ဒလန႔ဲ့ ဘာမွ မကြာၿခားပါလား ။ခု မုန္တိုင္းထိေတာ့ ဘယ္လိုမ်ားပိုဆိုးလည္းလို ့ေမးရွာတယ္)
ငိုခ်င္း ၃။
မွတ္မွတ္ရရ သားအၾကီၤးကိုေမြးအၿပီး ၄၅ ရက္ၿပည့္ေလာက္ ၿဖစ္မယ္။ အမ်ိဳးသမီးေဆးရံုေရွ့နားက မီးပိြဳင့္
မိေနတုန္း  ကိုယ့္လိုပဲ ဆႏြင္းေတြ ၀ါ၀ါ၀င္း၀င္းနဲ့့ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ ခေလးေသးေသးေလးရင္မွာပိုက္လို႔  ကားနားကပ္လာတယ္။ အားနည္းေနတဲ့ ပံုနဲ႔ အမ်ိဴးသမီး သူ ့ရဲ႕
နို ့ပိန္ပိန္ေလးကို အငမ္းမရ ဆြဲေနတဲ့ ရက္သားအရြယ္ခေလးငယ္။  အမ်ိဳးသားက ကိုယ္၀န္နဲ႔ ကတည္းက ၿပစ္သြားတယ္။ ခုရြာၿပန္ဖို႔ ပိုက္ဆံမရွိဘူုးတဲ့။ သူဟာ တစ္ကယ္ကို ခေလးေမြးထားသူ ဆိုတာ ေမြးထားသူအခ်င္းခ်င္းနားလည္လိုက္တယ္။ သူ႔့ကို ကူညီလိုက္ၿပီး ဒီလူ႔ေလာကရယ္လို႕ စေရာက္လာကည္းက  လမး္မေပၚမွာေတာင္းေနရတဲ့ လူမမယ္ကေလးေလး အေၾကာင္းေတြးရင္း  တလမ္းလံုး သည္းထန္စြာ ငိုလာမိတယ္။
ဒီလိုအမ်ိဳးသမီးေတြ  ဒီလိုူခေလးမ်ိဳးေတြ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ရွိေနမလည္း ။ ငါ ဘာလုပ္ေပးနိုင္မလည္း ဆိုတဲ့ အေတြးနဲ့အတူ ဘာကိုစိတ္တိုမွန္းမသိ ဘယ္သူ ့ကိုစိတ္တိုမွန္းမသိခဲ့။
ငိုခ်င္း ၄။
အိမ္ေထာင္မက်ခင္အထိေတာ့  မိဘမဲ့ ခေလးေတြ၊ ဘုန္းေတာ္ၾကီးသင္ေက်ာင္းေတြ မွာ နွစ္စဥ္လွဴတဲ့ အလွဴေတြ၊အိမ္ရွိ အိမ္သားေတြ ရဲ့ေမြးေန႔ တိုင္း ထမင္းေကၽြး လစဥ္လိုအပ္တာ
၀ယ္ေပးတိုင္း  ပိုက္ဆံပဲ အလွဴထည့္ေပးခဲ့တယ္။ ညီမၿဖစ္သူ ေခါက္ဆြဲေတြ ၊ၾကာဇံေတြ ဓမၼာရံုကေန အိုးေတြ၊ ဒယ္ေတြ ငွားၿပီးေက်ာ္ေလွာ္  ကားေပၚတင္ၿပီးသြားလည္း ခေလးေတြကိုေကၽြးတာသိေနေတာ့ လိုက္သာသြားတယ္ မၿပီးခင္ အရင္ ၿပန္လာခဲ့တာမ်ားတယ္။ သူက ခေလးေတြ ဆီအသြားမ်ားသလို ကၽြန္မကေတာ့ နွင္းဆီကုန္း ၊စိတ္က်န္းမာေရး ေဆးရံုနဲ႔ သံယာ့ေဆးရံုကိုပဲ အသြားမ်ားခဲ့တာကိုး။
အိမ္ကေတာ့ ေငြပဲ လွဴမေနနဲ ့လူကိုယ္တိုင္လည္း ကူအုန္း အၿမဲေၿပာတာေတာ့ ၀န္ခံပါရေစ။
ဒီလိုနဲ႔ သားၾကီး ရက္ ၃၀ ၿပည့္မွာေတာ့  ခေလးေတြ ရွိတဲ့ေနရာ ကိုေရာက္ခဲ့ၿပန္ေရာ။
အ၀တ္မစံုမလင္ ေၿခေထာက္မွာ ဒဏ္ရာ ဗရပြနဲ ့ ထမင္းကို မိန္ေရရွက္ရည္စားေနၾကတဲ့ခေလးေတြ ၾကည့္ရင္း ရင္မွာ ဆို ့နင့္လာတယ္။ ညီမၿဖစ္သူက သူကိုယ္တိုင္ဘာေၾကာင့္အလုပ္ရွုပ္ခံၿပီး ခ်က္ရလည္းဆိုတာ သိၿပီလား။ လက္ရာအေၿပာင္းအလဲမွာ ခေလးေတြစားေကာင္းေအာင္လို႔တဲ့။
ထမင္းစားၿပီးေတာ့ ေက်ာင္းထိုင္ဆရာေတာ္က ကေလးေတြ  လာၾကေဟ့ အလွဴရွင္ကို ေက်းဇူးစကား
လာဆို္လို ့လည္း ေအာ္လိုက္ေရာ
ခေလးေတြ ေၿပးလာၿပီး  ေက်းဇူးစကားကို ေသခ်ာညီညြတ္စြာဆိုၾကၿပီး  ထိုင္ကေတာ့လိုက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ
ခုခ်ိန္ထိ ကိုယ့္အထက္  မိဘ ေမာင္နွမေတြကိုပဲ ကန္ေတာ့ခဲ့ဖုူူးသူကၽြန္မ။ ယခု ကိုယ္တိုင္ပထမဦးဆံုး အကန္ေတာ့ခံလိုက္ရတဲ့အခ်ိန္ သူတို ့ကို လာေကၽြးေမြးလို႔ သူတို႔ ကန္ေတာ့တာကို သိလိုက္ရေတာ့ က်င္ကနဲေနတဲ့ ခံစားမွဳ ့ သားသမီးအရြယ္ေလးေတြ ကို ၾကည့္ရင္း အိမ္အၿပန္လမ္းမွာ ရွိဳက္ၿပီးငိုခဲ့ဘူးတယ္။
ပြင့္ေသာပန္းတိုင္းေမႊးေစခ်င္ပါတယ္ခေလးတို႔ေရ
ေက်ာင္းပိတ္ရက္ၿဖစ္တဲ့အတြက္ ပို ့စ္ေတြ တစ္ခုၿပီးတစ္ခုတင္ေနမိေပမယ့္ ဘေလာ့ ၃  ပတ္ေလာက္ နားပါအုန္းမယ္။   ကၽြန္မ ခေလး၊ ကေလး ဆိုၿပီး နွစ္မ်ိဳးသံုးထားမိပါတယ္။
ေလးစားစြာၿဖင့္
Posted by ၾကည္ၾကည္ at 4:51 AM 12 comments:
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
Labels: ခံစားမိသမွ်
Older Posts Home
Subscribe to: Posts (Atom)
သစ္ေတာသစ္ပင္ကိုခ်စ္ခင္လြန္းသူပါ။ ေတာ္၀င္ပန္းေတြကိုမက္ေမာတတ္ေပမယ့္ လမ္းေဘးက ပန္းေသးေသးေလးေတြခ်စ္တတ္လြန္းသူပါ။ ၿဖစ္ခ်င္ခဲ႔တာ စိုက္ပ်ိဳးေရးသမား၊ ၿဖစ္ခဲ႔တာကတၿခား။ ခုေနာက္ပိုင္းမွာ စို္က္ပ်ိဳးေရးနဲ႔ တစ္ဖက္တစ္လမ္းကေနဘ၀ကို ေပ်ာ္ရြင္စြာရပ္တည္ဖို႔ ၾကိဳးစားေနပါတယ္။ ခရီးသြားရတာကိုနွစ္သက္ေပမယ့္ ပင္ပန္းစြန္႔စားခန္းေတြကို စိန္မေခၚရဲသူပါ. သားကအသက္ဆိုသမီးကိုဘ၀လို႔ ကိုယ့္ကိုကိုယ္သတ္မွတ္ထားသူေပါ့
View my complete profile
နွုတ္ဆက္စကား
ကၽြန္မ ရသမပိုင္သလို စာကိုလည္းပိုင္ပိုင္နိုင္နိုင္မေရးတတ္ပါဘုူူး။ ကၽြန္မဘေလာ့ကေလးကိုိုလင့္ေပးထား ၾကတဲံ့ ဘေလာ့ေလးေတြကိုေတြ႔လိုက္ရေတာ့ ကၽြန္မ အေတာ္ကို ၀မ္းသာ ၾကည္ႏူးရပါတယ္။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။
ေသာကအေမာ ေမာဟအေမာ ဘ၀အေမာ ေတြ ထဲမွာ တတ္နိုင္ သမ်ွ ၾကည္လင္ခ်မ္းေၿမ့စြာေနခ်င္ပါေသာ ေၾကာင္ ့ ၾကည္ၾကည္လို ့ ေခါင္းစဥ္တပ္ပါတယ္။ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ရတဲ့အတိတ္ေတြ ဒဏ္ရာမ်ားနဲ႔ အတိတ္ေတြ အဲ့လိုပဲ ေအာင္ၿမင္ေနတဲ့ပစၥုဳပၸန္ က်ရွံးေနတဲ့ပစၥဳပၸန္ ေမ်ွာ္လင့္ခ်က္မ်ားစြာနဲ႔ အနာဂတ္ ...စိုးရိမ္စိတ္ေတြနဲ႔ အနာဂတ္.... ရင္မွခံစားအရာမ်ားစြာကို ေ၀မ်ွရင္ဖြင့္ခ်င္လို ့စာစေရးမိတာပါပဲ။ အၾကိဳက္ခ်င္းတူတာလည္းရွိမယ္ မၾကိဳက္ပါဘုူးဆိုတာလည္းရွိမွာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ဆရာေမာင္ေခ်ာႏြယ္ ရဲ့စကားလို ကၽြန္မတို ့လမ္းခ်င္းတူ လို ့လူခ်င္းေတ႔ြ ့ၾကတဲဲဲ့ သူေတြပါ.... ခ်မ္းေၿမ့ပါေစ။
ေ၀ဖန္ေရးအတြက္ကေတာ့
bdkyikyi@gmail.com
ခြန္းခ်ိဳစကား ကၽြန္မအတြက္အားေပါ့
တူတစ္ကြမွ်ေ၀ခံစားေမာင္နွမမ်ား
Blog Archive
▼  2013 (3)
►  February (1)
►  January (1)
►  2012 (7)
►  August (2)
►  July (1)
►  April (2)
►  March (1)
►  February (1)
►  2011 (41)
►  December (2)
►  September (3)
►  August (4)
►  July (5)
►  June (4)
►  April (2)
►  March (3)
►  February (10)
►  January (7)
►  2010 (16)
►  December (3)
►  November (6)
►  October (4)
►  August (3)
Popular Posts
ဘ၀မွာ အခ်စ္ဆံုး အမ်ိဳးသား
တို ့ေတြရဲ႕ ရန္ကုန္ (အတင္းစကားမဆိုနဲ႔ကြယ္)
ပိုလွခ်င္တာေပါ့ ..(ပစၥည္းအညႊန္း)
နတ္ျဖစ္ခဲ့တုန္းက
ကိုယ့္အေၾကာင္း (3)
ခံစားမိသမွ် (6)
ခရီးသြား (10)
ေ၀မ်ွၿခင္း.... (13)
ေရာက္တတ္ရာရာ (9)
ေရာက္တတ္ရာရာ ဂ်ပန္မွာ (7)
Watermark theme. Powered by Blogger.