my my my en my my my my my my my my my my en my my my my my my my en en my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my en my my my my en en my my my my my my my my en my my my my my my my my my my my my my my my my my my en ru my my my my my my my my my my my en my en my my my my my my my my my my en my en en my my my en en en my my my my my my my en en de de de de en de de de en en de cs de en de de de en de de de en en de cs en de de de en de de en en de de en de de de en de de de en en de cs de en de de de en en my my de de en en de cs de en de de en en de de de en en de da de en de de en en de de de en de cs de en de de de en de de de en en de da de en de de de en de de de en en de cs de de de de my my my my en en en en en en en my my my en en en en en en en en en en en en en en en en fr sv fr my en en en en de en en en en en en en en en en en de en en en en en en en en de de en en en en my my my my my my my my my my en de my my my my my de my my en en en en en en en en my en
တစ္ပိုင္းကိုလဲ ခ်စ္ကုတ္စဥ္းစားျပီး တင္လိုက္ပါျပီ... ေစာင့္ေမွ်ာ္ဖတ္ရွဳေနတဲ့သူေတြကို အႏူးအညြတ္ေတာင္းပန္သလို... တင္တာၾကာတဲ့အတြက္ ဆက္မဖတ္ျဖစ္ေတာ့တဲ့ သူမ်ားကိုလဲ အျပီးထိျပီးရင္ အားေပးဖို႔ ေမတၱာရပ္ခံ ေတာင္းဆိုခ်င္ပါတယ္... (မတရားေတာင္းဆိုေတာ့တာပဲေနာ္... အဟိ).... အထူးသျဖင့္ မေဗဒါရဲ႕ ေရးသားတဲ့ပံုစံက ၀တၱဳေတြထက္ ဇာတ္လမ္းတဲြကားေတြအၾကည့္မ်ားျပီး ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ အစမ္းေရးၾကည့္တာျဖစ္တဲ့အတြက္ ၀တၱဳဆန္ဆန္ထက္ ရုပ္ရွင္ကားဇာတ္၀င္ခန္းဆန္ဆန္မ်ိဳးေတြျဖစ္ေနတာ မေဗဒါကိုယ္တိုင္လဲ သတိထားမိပါတယ္... ၀တၱဳလိုမ်ိဳးမဟုတ္ေတာ့ ေရးရတာလဲ ေတာ္ေတာ္ေလးေရးမွ ရုပ္ရွင္ထဲက scene တစ္ခုစာေလာက္ျဖစ္ေနေတာ့ ခရီးက မေရာက္ဘူးျဖစ္ေနပါတယ္... ေရးထားသမွ်ကို ဇာတ္လမ္းတဲြရုိက္မယ္ဆိုရင္ေတာင္ အပိုင္း ၂ေလာက္ပဲရအံုးမယ္ထင္တယ္... ဇာတ္လမ္းက ခုမွ စတုံးပါ... အလယ္ေတာင္မေရာက္ေသးပါဘူး.... စာဖတ္သူေတြ စိတ္ပ်က္ေနျပီလား.... မေဗဒါလဲ ကတိေပးေပးျပီး ျဖတ္သလိုေတြျဖစ္ေနေတာ့ ကတိမေပးရဲေပမဲ့... ခုေတာ့ ၁လကို ၁ပိုင္းၾကိဳးစားျပီးေရးဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္...
ဇာတ္လမ္းအေနနဲ႔ ဖတ္ျပီးရင္လဲ စာဖတ္သူရဲ႕ ခံစားခ်က္ေလးေတြ စာမူခ သဒၵါသေလာက္ေပးသြားၾကပါ... (စာက် မွန္မွန္မေရး စာမူခက် ဇြတ္ကိုေတာင္းဆိုတာ)
ဒီလိုမွ မဟုတ္လဲ ေဘးက Follower ေလးကို ႏွိပ္ျပီး မေဗဒါဘေလာ့ကို Follow လုပ္ရင္ပဲျဖစ္ျဖစ္...
ဟိုတစ္ေလာက တစ္ေယာက္ ဆီဗံုးမွာ ေတာင္းဆိုသြားတဲ့ Follow by email နဲ႔ email ကေနအသစ္တင္တိုင္း ပို႔ေပးတဲ့ service ပဲျဖစ္ျဖစ္ ရႏုိင္ပါျပီ...
ေနာက္ျပီး အက္ဒီတာတစ္ေယာက္အျမင္နဲ႔ ဘယ္အပိုင္းေတြက မလိုအပ္ပဲ ထည့္ထားသလဲ မထည့္လဲရသလဲကို ေ၀ဖန္ေပးပါအံုး..
ကိုယ့္၀တၱဳက ဇာတ္၀င္ခန္းကိုေရးခ်သလိုျဖစ္ေနေတာ့ ၀တၱဳအေနနဲ႔ ဘယ္လိုေနရာမ်ိဳးေတြကို ျဖတ္သင့္သလဲ... ဘယ္လိုအရာမ်ိဳးေတြကို အသားေပးသင့္သလဲ... ဒါမ်ိဳးေလးေတြ အၾကံေပးတာ သိခ်င္ပါတယ္...
အျမဲ စိတ္ရွည္စြာ ေစာင့္ေမွ်ာ္ ဖတ္ရွဳ အားေပးတဲ့ သူကို ၀တၱဳျပီးရင္ ကံစမ္းမဲ လက္ေဆာင္ပစၥည္းပို႔ေပးရင္ေကာင္းမလားမသိဘူးေနာ္... ဘယ္လိုသေဘာရ?
အေရွ႕အပိုင္းေတြကို ဖတ္ခ်င္ရင္ အခန္းဆက္ ၀တၱဳ ဆိုတဲ့ေနရာကို ႏွိပ္ျပီး older post ေတြက ေန အပိုင္း ၁မွ စတင္ဖတ္ရွဳႏုိင္ပါတယ္...
မင္းထက္ပိုင္ သူ႔ေမေမဆီမွ ဖုန္းရေသာ္လည္း စိတ္လံုးလံုးမခ်ႏုိင္ေသးပါ… ႏုိင္ငံျခားမွ ရင္းႏွီးျမွဳပ္ႏွံမည့္ အေရးၾကီးဧည့္သည္လာမည္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ လိုက္သြား၍မရျဖစ္ေနသည္… အျမဲစိတ္ခ်ရေသာ ေမေမ့အလိုက္ကို သိေသာ ရာဇာ့ကိုသာ အားကိုးရေတာ့မည္…
“ဟာ… မင္းကလဲ အခ်င္းခ်င္းပဲ စကားေတြဘာေတြ စမေနပါနဲ႔... ေျပာမဲ့သာေျပာပါ… ဘာလဲ တီထားေနာက္ လိုက္ခိုင္းမလို႔လား?” လူအကင္းပါးေသာ ရာဇာအတြက္ ငယ္ငယ္ကတည္းက ေပါင္းလာေသာ မင္းထက္ပိုင္ကို ပိုနားလည္သလို သူ႔ေမေမ ကိစၥတြင္ ေဆြမ်ိဳးလိုျဖစ္ေနေသာ ရာဇာ့ကိုသာ အကူအညီေတာင္းလိမ့္မည္ကို သိေနသည္…
“ေအးကြာ… ငါခုပဲ ကားဂိတ္ေတြကို စံုစမ္းျပီးျပီ... ေမေမတို႔ မႏၱေလးကိုအရင္သြားၾကလိမ့္မယ္... ကားသမားေတြကိုလဲ ေျပာထားတယ္... ေမေမတို႔ကို ငါတို႔ရဲ႕ ထိပ္ထားဟိုတယ္ကုိ ပို႔ေပးဖို႔... အဲဒါ မင္း.. အဲဒိမွာ သြားေစာင့္ေနေပးပါကြာ... မင္းေရာက္ေနတာ ေမေမေတာ့ မသိေစနဲ႔... သိရင္ သူက ဘာလုပ္မယ္ေျပာႏုိင္တာမဟုတ္ဘူး... သူလြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေနခ်င္လို႔သြားတာဆိုေတာ့ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေနပါေစ... ဒါေပမဲ့ကြာ ေမေမက အသက္ၾကီးျပီ ငယ္ငယ္ကလို အပင္ပန္းခံႏုိင္ေတာ့တာမဟုတ္ဘူး... ဒီေတာ့ မင္းၾကည့္က်ပ္ အဆင္ေျပေအာင္လုပ္ေပးကြာ... ဒီက မင္းအလုပ္ေတြ ငါပဲ Run ထားလိုက္မယ္...”
လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေနခ်င္ေသာ သူ႔ေမေမ့စိတ္ထားကို နားလည္ေသာ္လည္း  အရင္လို မငယ္ေတာ့တဲ့ ကိုယ့္ခႏၶာကိုယ္ကို အရင္ကလုပ္ႏုိင္တာပဲ ခုလဲခံႏုိင္ပါတယ္ဆိုတဲ့ အေတြးနဲ႔ ဂရုမစိုက္မွာ၊ ေမေမ့ကို ပင္ပင္ပန္းပန္း မျဖစ္ေစခ်င္တာ မင္းထက္ပိုင္ရဲ႕ ဆႏၵျဖစ္သည္...
“ေအးပါကြာ... ဟိုက လုပ္ငန္းေတြလဲ ငါတို႔ လႊတ္ထားတာၾကာေနျပီ... တခါတည္းစစ္ေဆးရတာေပါ့... ငါဘာလုပ္ရမလဲ ငါသိတယ္... စိတ္သာခ်... မင္းနဲ႔ မင္းအေမနဲ႔ကေတာ့ တကယ္လိုက္လဲလိုက္တဲ့ သားအမိေတြ...”
ရာဇာ မႏၱေလးသို႔လာမည့္သတင္းကို မေန႔ညက ဖုန္းၾကိဳဆက္ထားေသာေၾကာင့္ သိေနသျဖင့္ အိမ့္မွဴးတစ္ေယာက္ အေပ်ာ္လြန္ေနခဲ့သည္... ဘာကိစၥျဖင့္ ညတြင္းခ်င္း ရုတ္တရက္လာသည္ကိုေတာ့ အိမ့္မွဴးမသိေခ်...
“ငါ့ကို သတိရလို႔မ်ားလာတာလား?” ဒီလိုေတြးမိေတာ့ အိမ့္မွဴးရင္ထဲ သိမ့္ခနဲေအးသြားသည္...
ဒီေန႔မနက္ ေစာေစာထကာ အလွဆံုးနဲ႔ အသင့္ေတာ္ဆံုး အက်ီၤကို ၀တ္ဆင္ခဲ့သည္ပဲ... ရာဇာ့ကားေလး ထိပ္ထားဟိုတယ္ေရွ႕ကို ထိုးဆိုက္လိုက္ေတာ့... ထိပ္ထားဟိုတယ္မန္ေနဂ်ာ အိမ့္မွဴး ျပံဳးရႊင္သြားသည္... အိမ္က ဆြတ္လာျပီးသားျဖစ္ေသာ္လည္း စားပဲြေပၚက ေရေမႊးပုလင္းကို အျမန္ေကာက္ယူျပီး ထပ္မံဆြတ္ျဖန္းလိုက္သည္... ျပီးေနာက္ ကႏြဲ႔ကလ် ယဥ္တဲ့ အမူအရာျဖင့္ ရာဇာ့ကို ျပံဳးျပဆီးၾကိဳလိုက္သည္...
“ေဟာဗ်ာ... အေရးၾကီးမွ လာရမွာလားဗ်ာ... စိမ္းကားလိုက္တာ... မႏၱေလးတျမိဳ႕လံုးမွာ အလွဆံုး ဟိုတယ္မန္ေနဂ်ာ ဒီက မမအိမ့္ကို သတိရလို႔ လာတယ္ဆိုရင္ မမအိမ့္က ယံုမွာလား”
ေျပာေနက် စကားခ်ိဳမ်ားျဖင့္ အပ်ိဳၾကီးမမ ကို ႏွစ္သိမ့္လိုက္လွ်င္ မႏၱေလးမွာ ရာဇာလိုခ်င္သမွ် လြယ္ကူႏုိင္ေတာ့သည္... ရာဇာ့စကားတြင္ လိမ္ညာျခင္း တစ္ခုမပါ.. ယံုမွာလား မယံုဘူးလား ေမးလိုက္ျခင္းမွာ မမအိမ့္ကို သတိရလို႔ လာပါတယ္လို႔ ညာေျပာျခင္းမဟုတ္ပါ... တခ်ိဳ႕ေသာ မိန္းမမ်ားသည္ အမွန္ကိုသိေသာ္လည္း သူတို႔ရဲ႕ စိတ္ကူးကမာၻအတြက္ အေထာက္အကူေပးေသာ အေတြးမ်ိဳးေပးႏုိင္သည့္ အေျခအေနဆိုပါက ေက်နပ္ေနတတ္ၾကသည္ပဲ... ဘာပဲေျပာေျပာ အပ်ိဳၾကီးမမအတြက္ ဒီစကားဟာ အားေဆးျဖစ္ႏုိင္သလို၊ ဟိုတယ္၀န္ထမ္းေတြအတြက္လဲ ရာသီဥတုသာယာေသာ ေန႔တစ္ေန႔ျဖစ္ေပလိမ့္မည္... သူ႔စကားတစ္ခြန္းေၾကာင့္ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရဲ႕ ေန႔လွပသြားေအာင္ ကူညီလိုက္ျခင္းျဖစ္သည္ဟု ရာဇာယူဆသည္...
“ဟယ္... သိပါတယ္ေနာ္... ဟုတ္ပဲနဲ႔... ခစ္ခစ္...” မဟုတ္မွန္းသိေသာ္လည္း ဒီအေျပာအတြက္ ရာဇာ့ကို ေက်းဇူးတင္သည္... ရာဇာပုခံုးကုိပုတ္လွ်က္ ရင္ခုန္သံေတြကို ၀ွက္ကာ အိမ့္မွဴးရီမိလိုက္သည္...
“ေအာ္... ဒါနဲ႔ မမအိမ့္  ဒီေန႔ ကြ်န္ေတာ့ဧည့္သည္ေတြ ရန္ကုန္ကေရာက္လိမ့္မယ္ဗ်... အသက္ခပ္ၾကီးၾကီး အေဒၚၾကီးေတြဗ်ာ... ကားဂိတ္ကေန လိုက္ပို႔ေပးလိမ့္မယ္... သူတို႔လာရင္ အခန္းေကာင္းေကာင္း ေပးလိုက္ပါဗ်ာ.. …..ေနာက္ျပီး $%^*  ဗ်ာ ….  ကြ်န္ေတာ္ေျပာတာ သေဘာေပါက္တယ္မွတ္လားဗ်ာ...”
ရာဇာမွာစရာရွိတာေတြ ေျပာေနတုန္းမွာပဲ ဟိုတယ္ေရွ႕သို႔ ကားတစ္စီးဆိုက္လာသည္... သူၾကည့္လိုက္ေတာ့ အန္တီထားတို႔ ျဖစ္ေနသည္... သူ အျမန္ Reception ခံုေနာက္သို႔ ငံု႔၀င္လိုက္သည္...
“သူတို႔ပဲ မမအိမ့္ ကြ်န္ေတာ္ေျပာတဲ့အတိုင္း လုပ္လိုက္ေနာ္...” ရာဇာ ေလသံျဖင့္ ေအာက္မွ ေျပာသည္...
အိမ့္မွဴး ရာဇာ့ကိုေခါင္းညိမ့္ျပလိုက္ကာ... “မဂၤလာပါရွင္...” ဟုဆိုကာ ၀င္လာေသာ အန္တီၾကီး ၄ေယာက္ႏွင့္ မိန္းကေလး ၂ေယာက္ကို ဧည့္ၾကိဳျပဳလိုက္သည္...
ဘယ္ေဟာတယ္ ရဲ႔ lobby ပံုလဲ ေျဖႏုိင္လား... google ကေနရွာပါတယ္..
ဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္ျဖင့္ အံံ့ၾသေနပံုရေသာ အန္တီၾကီးမ်ားႏွင့္... ၀မ္းလဲသာ နားလည္းမလည္ႏုိင္သလို မိန္းကေလး ၂ေယာက္ ေကာင္တာသို႔ေရာက္လာသည္... မိန္းကေလးတစ္ေယာက္က စေျပာသည္...
“ကြ်န္မတို႔ကို ဒီမွာတည္းဖို႔ “အႏွဳိင္းမဲ့” အေ၀းေျပးကားက ကံစမ္းမဲလက္ေဆာင္ေပးတယ္ဆိုလို႔... အဲဒါ...”
“ဟုတ္ပါတယ္ရွင္... ကြ်န္မတို႔ ဟိုတယ္ပရိုမိုးရွင္းအတြက္ ကားဂိတ္နဲ႔ ဆက္ျပီး လက္ေဆာင္ေပးတာပါရွင္... Premier Club Room ကို တစ္ေယာက္ကို တစ္ည ၂၀၀၀ နဲ႔ ေနခြင့္ရမွာပါရွင္...”
"ေႏြႏွင္းေရ... တကယ္ေတာ့... ၁ေယာက္ကို တစ္ည ၂၀၀၀ တည္းတဲ့... ငါတို႔ေတာ့ ကံေကာင္းတာပဲ...”
“အေဒၚတို႔အတြက္ေတာ့ ၂၀၀၀ လဲ ေစ်းၾကီးေသးတာပါပဲ... ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းပဲ သြားတည္းတာေကာင္းပါတယ္ကြယ္...” သူ႔သား လက္ခ်က္မွန္းသိေသာ ေဒၚထိပ္ထားခင္ တမင္ရဲြ႕ေျပာလိုက္ျခင္းျဖစ္သည္...
ရာဇာ စားပဲြေအာက္မွ မ်က္လံုးျပဴးသြားျပီး... အိမ့္မွဴးကို အရိပ္အေျချပလိုက္သည္...
“ေအာ္... အသက္ ၅၅ႏွစ္ အထက္လူၾကီးေတြကိုေတာ့ အခမဲ့ေပးတည္းပါတယ္ရွင္...” အရိပ္ျပလွ်င္ အေကာင္ထင္ နားလည္ေသာ မမအိမ့္က အျမန္ျပင္ေျပာလိုက္သည္...
“ေဒၚေဒၚရယ္ သမီးတို႔နဲ႔ပဲ အတူတည္းလိုက္ပါေနာ္... လူၾကီးေတြနဲ႔ ေနရသြားရတာ သမီးတို႔လဲ အားရွိတယ္... ေဒၚေဒၚတို႔ လူၾကီးေတြလဲ ဒီမွာဆို အဆင္ေျပေျပ ေကာင္းေကာင္းအနားယူလို႔ရတာေပါ့...” ေႏြႏွင္း ေဒၚထိပ္ထားခင္ကို ေျဖာင့္ျဖလိုက္သည္...
“ဟုတ္ပါ့ေအ... က်ဳပ္တို႔လဲ ဒါမ်ိဳး တစ္ခါမွ မေနဖူးလို႔ ခုလဲ အလကားဆိုေတာ့ ဒီမွာပဲ ကေလးေတြနဲ႔ အတူေနၾကရေအာင္ေအ...” အဖဲြ႕ထဲမွ အန္တီၾကီးတစ္ေယာက္က ၀င္ေရာက္ေထာက္ခံလိုက္သည္...
သူမ၏သား စီစဥ္မွန္းသိေသာ္ျငား ေႏြႏွင္းတို႔ ျဖင့္လဲ အတူေနခ်င္သည္... ခုလို ေကာင္းမြန္ျပီး လူသန္႔တဲ့ ကိုယ့္ဟိုတယ္မွာပဲ မိန္းကေလးေတြကို  စိတ္ခ်သည္... ဒီလိုျဖင့္ပင္ ေဒၚထိပ္ထားခင္ လိုက္ေလ်ာလိုက္သည္...
ေကာင္တာေအာက္မွ ရာဇာ ခုမွ သက္ျပင္းကို ဟူးကနဲ မွဳတ္ထုတ္ ႏုိင္ေတာ့သည္...
“အထုတ္ေတြ အခန္းထဲလာပို႔ေပးလိုက္မယ္ေနာ္...” ဟုေျပာကာ သူတို႔ထြက္သြားျပီဟု မမအိမ့္ အခ်က္ျပလိုက္ေတာ့မွ ရာဇာ မတ္တပ္ရပ္လိုက္သည္...
“ေက်းဇူးပါ မမအိမ့္ေရ... ဒါနဲ႔ ကြ်န္ေတာ့ကို အဲဒိ အေဒၚၾကီးေတြနဲ႔ ေဘးခ်င္းကပ္အခန္းမွာထားေပးဗ်ာ... ျပီးေတာ့ ေဟာ္တယ္နဲ႔ပတ္သတ္တဲ့ စာရင္းအင္းေတြနဲ႔ တျခားထပ္တိုးမဲ့ Service ေတြအတြက္လဲ မမအိမ့္တို႔လုပ္ထားတဲ့ Proposal ေတြလဲ ေဆြးေႏြးရအံုးမယ္... ခုေလာေလာဆယ္ေတာ့ တစ္ညလံုးကားေမာင္းလာတာ လန္းသြားေအာင္ ေရသြားခ်ိဳးလိုက္အံုးမယ္...”
“ေဟာေတာ့... ငါ့ပု၀ါေလး ေကာင္တာမွာက်န္ခဲ့ျပီ...” သီရိတစ္ေယာက္ ခုမွ သတိထားမိျပီး ေကာင္တာသို႔ အျမန္ျပန္လာခဲ့သည္...
“ကြ်န္ေတာ္ေရခ်ိဳးျပီးလို႔ အဆင္သင့္ျဖစ္ရင္ မမအိမ့္ကို ဖုန္းေခၚလိုက္မယ္... ကြ်န္ေတာ့ အခန္းထဲလာခဲ့လိုက္ေနာ္...”
“ရွင္.... ရွင္က... ဟို.... ေဆးရုံက.. သူနာျပဳဆရာမေလး.. အဲေလ....”
“ခင္ဗ်ား... ခင္ဗ်ားက မသီရိျဖဴ မဟုတ္လား?... ဟား... ဟား... ခုလိုျပန္ေတြ႔ရတာ ၀မ္းသာပါတယ္ဗ်ာ... ကံစံုလို႔ျဖစ္ရမယ္...” ဟုဆိုကာ လက္ကမ္းေပးလိုက္သည္...
သူ႔ကို မ်က္လံုးအျပဴးသားၾကည့္ေနေသာ သီရိဆိုသည့္မိန္းကေလး၏ ႏွဳတ္ခမ္းေလးမ်ားရွံဳ႕မဲ့သြားျပီး သူ႔ကို မ်က္ေစာင္းထိုး ေကာင္တာေပၚရွိ သူမ ပု၀ါကို ေဇာင့္ကနဲ ယူကာ ပါးစပ္မွ “ဘယ္လိုလူလဲ မသိဘူး” ဟု တိုးတိုးေလး ျမည္တြန္လ်က္ ခ်ာကနဲ လွည့္ထြက္သြားေလေတာ့သည္...
လက္ကမ္းလ်က္ က်န္ခဲ့ေသာ ရာဇာသာ လက္ရွက္ကာ ေခါင္းတကုတ္ကုတ္ျဖင့္ အရွက္ေျပရီေနရေတာ့သည္...
“ဟဲ... ဟဲ... ကြ်န္ေတာ့ကို မမွတ္မိဘူးထင္တယ္... ဟဲ...”
မိန္းကေလးဆိုလွ်င္ အသက္အရြယ္... အတန္းအစားမေရြး ရာဇာ့ကို ခင္မင္ၾကသည္...  သီရိျဖဴဆိုေသာ မိန္းကေလးကေတာ့ ဘာေၾကာင့္မ်ား....
“ငါ့ကို မမွတ္မိတာေတာ့ မျဖင္ႏုိင္ဘူး... မွတ္မိလို႔ေတာင္ ေဆးရုံလို႔ေျပာတာ... ဘာလို႔ပါလိမ့္...”
“ေအာ္... သူ အခန္းထဲလာခဲ့ဆိုတဲ့ စကားမ်ား အထင္လဲြသြားတာလား?...  ဟူး...”... ႏွဳတ္ခမ္းတစ္ဖက္ကို ရြဲ႕ကာ ေခါင္းတစ္ခါခါျဖင့္ ရာဇာ ဆက္မစဥ္းစားခ်င္ေတာ့ေပ.... တစ္ခ်ိဳ႕ေသာမိန္းမမ်ားသည္လဲ ျပႆနာအရင္းခံကို မသိခ်င္ အျမင္ျဖင့္သာ ဦးစြာဆံုးျဖတ္တတ္ၾကသည္ပဲ...
ရာဇာ ေကာ္ရစ္ဒါအတိုင္း အခန္းသို႔ေလွ်ာက္အလာ... ေလွကားေကြ႔တစ္ခုမွ …
ရင္းႏွီးေသာအသံတစ္ခုမွ ရုတ္တရက္ေခၚလိုက္သံၾကားသျဖင့္  ျပန္ေျဖျပီးသားျဖစ္သြားေတာ့သည္... ေနာက္မွ  အသံရွင္ မည္သူျဖစ္သည္ကို အသိ၀င္လာျပီး လွည့္မၾကည့္ေတာ့ပဲ ဆက္သြားေတာ့မည္ျပင္လိုက္ေသာ္လည္း သိပ္ေနာက္က်သြားခဲ့ျပီ...
ရာဇာအက်ီၤကို တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ စုတ္ယူဆဲြထားေသာ ေဒၚထိပ္ထားခင္လက္မွ ရာဇာမလြတ္ပါေလ...
“ဟင္... ေမာင္ရာဇာ ဘယ္ေျပးမလဲ... သားေလး လႊတ္လိုက္တာမွတ္လား... ေျပာစမ္း... ဒီဟိုတယ္လဲ မင္းတို႔ စီစဥ္ထားတာမွတ္လား”
ရာဇာ ေျပးမလြတ္မွန္း သိေတာ့မွ... မ်က္ႏွာခ်ိဳသက္ရုံသာ ရွိေတာ့သည္...
“ဟီး... စိတ္မဆိုးပါနဲ႔ တီထားရယ္... တီထား သားက စိတ္ပူလို႔ပါ... ဘယ္မွေတာ့ မသြားပါနဲ႔ဗ်ာ... ကြ်န္ေတာ္ တီထားစိတ္တိုင္းက် အေႏွာင့္အယွက္မေပးပါဘူး... ဒါေပမဲ့ အရမ္းေတာ့ အပင္ပန္းမခံပါနဲ႔ဗ်ာ... မင္းထက္ပိုင္က တီထားမသိေအာင္ ၾကည့္ခိုင္းလိုက္ရုံပဲရွိပါတယ္...”
“ေအး... အစကေတာ့ ငါက ေအးေအးေဆးေဆး ခရီးထြက္ခ်င္ရုံတင္ပါ... ခုေတာ့ ငါ့ရည္ရြယ္ခ်က္က နည္းနည္းေျပာင္းသြားျပီ ဆိုေတာ့ ကိစၥမရွိပါဘူး... ဒါေပမဲ့ ငါဘယ္သူလဲဆိုတာ တျခားလူေတြ မသိပါေစနဲ႔ေနာ္...”
“အိုေက တီထား... စိတ္သာခ်... တီထားက ထိပ္ထား ေကာ္ပိုေရးရွင္းၾကီးရဲ႕ ပိုင္ရွင္ဆိုတာ ဘယ္သူမွ မသိေစရဘူး...”
“ ဒီေကာင္ေလး ဘယ္လိုျဖစ္... သူမ်ားေတြၾကားသြားအံုးမယ္... ဟုတ္ျပီ... ဒါဆို ငါေျပာတဲ့အတိုင္းလုပ္... သားေလးလဲ ငါ့ကို စိတ္မပူရေအာင္... ငါတို႔လဲ သြားရလာရ အဆင္ေျပေအာင္... မင္းလဲ ခုလို ခိုးေၾကာင္ ခိုး၀ွက္ ငါတို႔ေနာက္ လိုက္ေနစရာမလိုေအာင္....ငါေျပာျပမယ္... ဒီလိုလုပ္.....  ….........”
------------------------------------------- || ------------------------------------
အခန္းထဲကို မ်က္ႏွာဆူေအာင့္ေအာင့္ျဖင့္ ၀င္လာေသာ သီရိကိုၾကည့္ကာ...
“သီရိ ဘာျဖစ္လာတာလဲ... ပု၀ါမရခဲ့လို႔လား?”
“မဟုတ္ပါဘူးဟယ္... ဘယ္လိုလူစားမွန္းမသိ အမ ဆိုရင္ သူ႔ေဘးျဖတ္ပ်ံသြားတဲ့ ယင္မေတာင္ စိတ္နဲ႔ ျပစ္မွား မလားမသိဘူး....”
“ဟဲ့... ဘာေတြလဲ.... ဘယ္သူ႔ကိုေျပာေနတာလဲ”
ေႏြႏွင္း အေမးကို လိမ့္ပတ္လည္ေအာင္ မရွင္းျပႏုိင္ေသးေခ်... သီရိ စိတ္ထဲတြင္ေတာ့ ဘာေၾကာင့္ တစ္ႏုံ႔ႏုံ႔ႏွင့္ စိတ္တိုေနမွန္းမသိ...
“ေယာက်ာၤးေတြဟာေလ တစ္ေယာက္မွ ေကာင္းတဲ့သူမရွိဘူး သူငယ္ခ်င္းေရ... အိုင္ေတြ႔ရင္ ေျခ၀င္ေဆးလိုက္ရမွ... ေတြ႔သမွ် မိန္းကေလးေတြနဲ႔ ပတ္သတ္ေနရတာ သူတို႔အတြက္ ဘယ္ေလာက္မ်ား ပိုေပ်ာ္စရာေကာင္းသြားလို႔လဲ မသိပါဘူး... အဲလို ေယာက်ာၤးေတြ မ်က္စိေရွ႕ျမင္ေလ ေယာက်ာၤးယူဖို႔ စိတ္ကုန္ေလပဲ... သူ႔ခ်စ္သူ သူ႔မိန္းမမ်ားရွိခဲ့ရင္ ကမာၻေပၚမွာ သနားစရာအေကာင္းဆံုး အမ်ိဳးသမီးျဖစ္လိမ့္မယ္... ဒီေခတ္မွာေလ ေယာက်ာၤးယူမယ္ဆိုရင္ေတာင္ ကိုယ့္ေျခေထာက္ေပၚကိုယ္ရပ္ ကိုယ့္လုပ္စားကိုယ္စားရမွေတာ့ အားကိုးရွာတယ္ဆိုတဲ့ စကားလဲ အလကားပဲ... ေအး... ကိုယ့္မွာ အပူအပင္မရွိလို႔  ဒုကၡလိုခ်င္တယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေယာက်ာၤးသာေကာက္ယူလိုက္ အထုတ္နဲ႔အထည္နဲ႔ကို ပါလာမွာ...”
ေတာ္ရုံတန္ရုံ ေဒါသမၾကီးတတ္ေသာ္လည္း အပ်ိဳၾကီး၀ါဒီ သီရိျဖဴတစ္ေယာက္ရဲ႕ ေပါက္ကဲြသံစဥ္ေတြျဖစ္လာရျခင္း အေၾကာင္းအရာကို ေႏြႏွင္း စဥ္းစားမရျဖစ္ရင္း သီရိ ဆက္ေျပာမွာကိုသာ ေစာင့္ေနလိုက္သည္...
“ဒီလိုဟာ... နင္နဲ႔ ကားတိုက္မလိုျဖစ္တဲ့လူေတြေလ...”
သီရိစကားမဆက္ခင္ပင္...
“အဲဒိလူနဲ႔ ျပန္ေတြ႔ခဲ့လို႔လား... သူတို႔ကားနဲ႔လဲ မတိုက္ပဲနဲ႔ ေဆးခန္းခေပးသြားတာ ေက်းဇူးတင္စကားေတာင္ မေျပာရေသးဘူး...”
“ကားေမာင္းလာတဲ့ လူမဟုတ္ပါဘူးဟာ... သူ႔တပည့္ေနမွာေပါ့... သူေ႒းပိုက္ဆံနဲ႔ သူေ႒းေယာင္ေဆာင္ေနလား မသိပါဘူး... ကားေမာင္းတဲ့ သူကေတာ့ သူ႔သူေ႒းထင္တာပဲ... ေအးေအးေဆးေဆး တည္တည္တန္႔တန္႔ပံုပါပဲ... သူပဲ အားလံုးစီစဥ္ေပးျပီး အဲေကာင္ကို လိုအပ္တာေတြ ကူဖို႔ထားခဲ့တာ... တကယ္ေက်းဇူးတင္ရမွာက အဲလူကို...”
သီရိက ဆက္ေျပာသည္..
“နင္ သတိေမ့ေနတဲ့အခ်ိန္ ေဆးရုံမွာကတည္းက အဲဒိ ရာဇာဆိုတဲ့လူ... သူနာျပဳဆရာမေတြနဲ႔ ဇာတ္လမ္းလုပ္ေနတာ ငါကိုယ္တိုင္ေတြ႔ခဲ့တာ... ခုလဲ ေဟာ္တယ္က မိန္းမေတြနဲ႔ ရွဳပ္ရွဳပ္ရွက္ရွက္လုပ္ေနျပန္ျပီ... ဒါေတာင္ ငါနဲ႔ ကံဆံုလို႔ လုပ္လိုက္ေသးတယ္”
“ဟုတ္ပါျပီ... သူငယ္ခ်င္းၾကီးကလဲ စိတ္မတိုစဖူးတိုေနတာ... ကိုယ္နဲ႔လဲ ဆိုင္တာမဟုတ္ဘူး... ဘာေတြဒီေလာက္ စိတ္ဆိုးစရာရွိလဲ...? တကယ္ပဲ ကံဆံုေနလား မသိဘူးေနာ္”
ေႏြႏွင္း၏ စေနာက္ေနာက္ေမးလိုက္ေသာ ေမးခြန္းေၾကာင့္ သီရိ မခံခ်င္သလိုလို အိုးမလံုသလိုလိုျဖင့္ ကိုယ့္ကိုကိုယ္လဲ နားလည္ရခက္ျဖစ္သြားသည္...
“ဟာ... နင္ကလဲ.. သိပါတယ္ ငါနဲ႔လဲ ဘာမွ မဆိုင္ပါဘူး... အဲလို လူစားမ်ိဳးေတြကို ၾကည့္မရလို႔ေျပာတာပါ...”
သီရိမ်က္လံုးပုတ္ခတ္ကာ ျငင္းဆန္လိုက္သည္...
“အဲလိုပဲျဖစ္မွာ ေသခ်ာပါတယ္... အဲလိုလူမ်ိဳးကို ၾကည့္မရဘူး...”
-------------------------------------- || ------------------------
ေနာက္ေန႔ မနက္ …
ေဟာ္တယ္မွ ေကြ်းေမြးေသာ ဘူေဖး မနက္စာ စားသံုးရင္း...
“သမီးတို႔ကိုေျပာရအံုးမယ္... ခရီးသြား လူငယ္တစ္ေယာက္ကကြယ္ သူလဲ မႏၱေလး ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔ စစ္ကိုင္းေတာင္က ဘုရားေတြအပါအ၀င္ ဟိုဟိုဒီဒီ ေလွ်ာက္သြားဖို႔ တစ္ေယာက္တည္းျဖစ္ေနတာေရာ...  ေဒၚေဒၚတို႔လို လူၾကီးေတြကို တပါတည္း သူနဲ႔အတူ ေခၚျပီး ဘုရားဖူးပို႔ ကုသိုလ္ယူခ်င္ေၾကာင္း ေျပာလာလို႔ အဲဒါ သေဘာတူလိုက္တယ္ကြယ္... သူငယ္ေလးပံုကလဲ  စိတ္ေကာင္းရွိမဲ့ပံုေလးပါပဲ... သူကုသိုလ္ယူခ်င္တယ္ဆိုေတာ့လဲ လူၾကီးေတြက ျဖည့္ဆည္းေပးရတာေပါ့... သမီးတို႔ပါ လိုက္ခဲ့ေနာ္...”
“ဟုတ္ကဲ့...” ဟု ၂ေယာက္လံုးျဖည္လိုက္ေသာ္လည္း... စိတ္ထဲတြင္ေတာ့ အားလဲနာသည္... ၀မ္းလဲသာသည္... တမ်ိဳးပဲဟု ေတြးမိၾကေသာ္လည္း... ျမန္မာလူမ်ိဳးတို႔၏ ကူညီရုိင္းပင္းမွဳႏွင့္ လူၾကီးသူမအေပၚ ေလးစားတတ္မွဳ ယဥ္ေက်းမွဳေလးေတြေၾကာင့္ ခုလို ေစတနာေကာင္းတဲ့သူနဲ႔ေတြ႔ရတာ ကံေကာင္းတာပဲဟုသာ ေကာက္ခ်က္ခ်မိေတာ့သည္...
ဟိုတယ္ေရွ႕တြင္ရပ္ထားေသာ ကားကို မွီကာ ေနာက္ေက်ာေပး ရပ္ေနေသာ အရပ္ျမင့္ျမင့္ႏွင့္လူတစ္ေယာက္...
“လာ... သမီးတို႔... ဟိုမွာေစာင့္ေနတယ္... ေမာင္ရာဇာေရ... ဒီမွာ အန္တီထား.. အဲ ေဒၚေဒၚတို႔ေရာက္ျပီ”..
ေဒၚေဒၚၾကီး အသံၾကားလို႔ ထိုသူ လွည့္ၾကည့္ကာ...
“ဟုတ္ကဲ့... လာပါ... သြားဖို႔ အဆင္သင့္ပါပဲ..”
“ဟင္... ရွင္... ရွင္... ရွင္ဘာလို႔ ကြ်န္မတို႔ေနာက္လုိက္ေနတာလဲ...?”
“ခင္ဗ်ာ?? ခင္ဗ်ားက ဒီက အေဒၚၾကီးေျပာတဲ့ မိန္းကေလး ၂ေယာက္ထဲက တစ္ေယာက္??”
ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္လံုး အံ့ၾသျခင္း မ်က္လံုးမ်ားျဖင့္ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ ေမးခြန္းေတြေမးမိၾကသည္...
သို႔ေသာ္ ဆံုေတြ႔ရတဲ့အတြက္ ခံစားခ်က္ခ်င္းေတာ့ တူညီႏုိင္မည္လား....
Posted by mabaydar at 5:36 PM 11 comments :
Labels: အခန္းဆက္ ၀တၱဳ
Monday, May 21, 2012
ေမာင္ ညီမေလးတို႔ေရ…
ဟိုးရွည္ရွည္တုန္းက စာေမးပဲြနီးမွ စာေတြကို ကပ္ကပ္ျပီးက်က္တတ္တဲ့ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ရွိသတဲ့… အဲဒိေကာင္မေလးက အနီးကပ္မွ စာက်က္ေပမဲ့ အမွတ္ထြက္လာရင္လဲ အျပည့္မရေသာ္ျငား အတန္အသင့္ျမင့္တဲ့အမွတ္ကိုရသတဲ့… ဒီေတာ့ သူမဟာ ဥာဏ္ေကာင္းတယ္လို႔ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ခံယူထားသလို မိဘေတြရဲ႕ ဥာဏ္ေကာင္းတယ္ဆိုတဲ့ ခ်စ္စႏုိးနဲ႔ ခ်ီးမႊမ္းစကားေတြကိုလဲ မွန္ကန္တယ္လို႔ ေကာက္ခ်က္ခ်ထားသတဲ့… သူမဟာ ရုပ္ျမင္သံၾကားကျပတဲ့ ဇာတ္လမ္းတဲြေပါင္းစံုကိုလဲ အလြတ္မေပးအကုန္ၾကည့္သတဲ့… အဲဒိေကာင္မေလး ၁၀တန္းေရာက္ေတာ့ က်ဴရွင္ေတြ မနားတမ္းတက္ျပီး ဆရာေတြကလဲ စာမွန္မွန္ေမးလို႔ က်က္ရတာေရာ… အိမ္ကလဲ တျခားအေပ်ာ္အပါးေတြေလ်ာ့လိုက္ျပီး စာကိုပိုဦးစားေပးလာတာေရာ… တျခားကိစၥဘာမွ ပူပင္စရာမလိုပဲ စာကိုပဲေခါင္းထဲထားရတာေရာ… ၁၀တန္းေလးမွမေအာင္ထားရင္ လိပ္ကိုပက္လက္လွန္ထားသလို ယက္ကန္ယက္ကန္ျဖစ္ေနမယ္ဆိုတဲ့ ဆိုရုိးကို ေၾကာက္စိတ္ေၾကာင့္ေရာ… သူမ စာကို အထိုက္အေလ်ာက္မွန္မွန္က်က္ခဲ့ပါတယ္… ဒါေတာင္ ေကာင္မေလးရဲ႕၀ါသနာ ဇာတ္လမ္းတဲြၾကည့္ျခင္းကိုေတာ့ တားဆီးလို႔မရခဲ့ပါဘူး… သူမကို ဇာတ္လမ္းတဲြေပးၾကည့္ရင္ က်န္တဲ့အခ်ိန္ခဏကို စာစိတ္ပါ၀င္စားစြာလုပ္လိုက္တာနဲ႔ သူမဟာ စာရသြားတတ္ပါတယ္… သို႔ေသာ္ သူမစိတ္ထဲတြင္ေတာ့ မိဘမ်ား ေျပာေနက်စကားအတိုင္း “၁၀တန္းျပီးရင္ ၾကိဳက္တာလုပ္ ခု ဒီႏွစ္ေတာ့ ၾကိဳးစားလိုက္ဦး” ဆိုတဲ့စကားကို အာမခံခ်က္ယူကာ ၁၀တန္းျပီးလို႔ကေတာ့ လံုး၀ကို ေက်ာင္းမတက္ပဲ အၾကာၾကီးေနျပစ္မယ္လို႔ စိတ္ကူးခဲ့ပါတယ္… ဒီလိုနဲ႔ သူမဟာ ၁၀တန္းကိုလဲ ဂုဏ္ထူးေတြအမ်ားၾကီးနဲ႔ ေအာင္ခဲ့ပါတယ္…
ဒါေပမဲ ၁၀တန္းျပီးေတာ့လဲ စကာၤပူမွာ ေပၚလီတက္ဖို႔ မိဘေတြက တိုက္တြန္းျပန္တယ္… ၁၀တန္းေလာက္ခက္ခဲတဲ့ စာေမးပဲြမဟုတ္ပင္မဲ့ စာက်က္ပ်င္းတဲ့သူမ စကာၤပူဆိုတဲ့ အသံၾကားတာနဲ႔ မ်က္ရည္ေပါက္ၾကီးငယ္က်ခဲ့ရတယ္… သူမသိတယ္ ႏုိင္ငံျခားမွာ မိဘနဲ႔ေ၀းျပီး စာက်က္ရုံတင္မကဘူး အိမ္မွဳကိစၥ ပိုက္ဆံစီမံခန္႔ခဲြသံုးမွဳ စားဖို႔ေသာက္ဖို႔ အဆင္သင့္ခ်က္ေပးမဲ့သူမရွိမွဳ နဲ႔ ယဥ္ေက်းမွဳ အေတြးအေခၚ စကားေျပာမတူညီမွဳေတြကို ညွိႏွိဳင္းေနရေတာ့မယ္… အိမ္ကမိဘေတြကလဲ ပညာဆိုတာ ငယ္ရြယ္စဥ္မွာ သင္ယူရတာ ပိုလြယ္ကူေၾကာင္း အသက္ၾကီးလွ်င္ခက္ခဲေၾကာင္း ေျဖာင့္ျဖမွဳကိလဲ သိပ္ေတာ့ နားမလည္သလို လက္လဲ မခံခ်င္ခဲ့ပါဘူး… “စာပဲ ဘယ္အရြယ္က်က္က်က္ ရပါတယ္” လို႔ပဲ စိတ္ထဲက အထြန္႔တက္ခ်င္ခဲ့တယ္…  အဲဒိအခ်ိန္က ႏုိင္ငံျခားမွာမွ ပညာသြားမသင္ရင္ ျမန္မာ့ပညာေရးကလဲ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းမွဳအတြက္ အခက္ျဖစ္ေစတာမို႔ သူမ်ားေတြနဲ႔ယွဥ္ရင္ကိုယ္က်န္ခဲ့မွာစိုးတဲ့စိတ္ေၾကာင့္ စာေမးပဲြကို သူမ ေပါ့ေပါ့တန္တန္ေတာ့ မေျဖခဲ့ပါဘူး… အရမ္းမၾကိဳးစားခဲ့ပင္မဲ့ ၀င္ခြင့္စာေမးပဲြကိုလဲ သူမ တစ္ခါတည္းနဲ႔ ေအာင္ျမင္ခဲ့တယ္… အဲဒိအခါမွ သူမဟာ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ဟုတ္လွသားပဲလို႔ ထင္ခဲ့မိတယ္…
ဒီလိုနဲ႔ အသက္ ၁၈ႏွစ္ျပည့္ခါနီးအရြယ္မွာပဲ စကာၤပူမွာ ေပၚလီေက်ာင္းတဖက္ အခ်ိန္ပိုင္းအလုပ္တဖက္နဲ႔ ေက်ာင္းတက္ခဲ့တယ္… ျမန္မာႏုိင္ငံနဲ႔ စာသင္ပံုျခင္းကြာျခားခ်က္က စကာၤပူမွာ ဆရာေတြက ျမန္မာျပည္က ဆရာေတြလို ထမင္းလုပ္ပါးစပ္ထဲအေရာက္ ေကြ်းသလို သင္တာမဟုတ္ဘူး… ပထမတစ္ရက္ေက်ာင္းသြားတက္တဲ့ အတန္းမွာတင္ သင္ခန္းစာ ၃ခုေလာက္ျပတ္ေအာင္သင္သြားတယ္… သူမက ခုမွ ဘာသာအတြက္ မိတ္ဆက္ေျပာေနတယ္လို႔ အတန္းခ်ိန္ တစ္၀က္ေလာက္အထိထင္ခဲ့တယ္… ေနာက္မွ သင္ခန္းစာေတြလွန္ျပီးၾကည့္ေတာ့မွ ၁နာရီအတြင္း သင္ခန္းစာတစ္ခုျပီးသြားျပီး ေနာက္တစ္ခုစေနျပီ… ေပးထားတဲ့ ဖတ္စာအုပ္ထဲက ပါ၀ါပြိဳင့္နဲ႔စလိုက္ရွဳိးေလးေတြမွာေတာ့ အဓိကသိသင့္တဲ့ သီအိုရီေတြ အီေကြးရွင္းေလးေတြ အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆိုခ်က္ေလးေတြေလာက္ပဲ ရွင္းရွင္းလင္းလင္းေရးထားတယ္… သူမအတြက္ကေတာ့ ဒီေလာက္စာေလး ပ်င္းေတာင္ပ်င္းေသးေပါ့လို႔ ထင္ခဲ့တယ္… ၁၀တန္းတုန္းကစာေတြ ဒိထက္ေတာင္မ်ားေသးလို႔… ဒီလိုနဲ႔ သူမငယ္ငယ္က ပံုစံအတိုင္း ခပ္ေပါ့ေပါ့ပဲ အလုပ္သြားလုိက္ တီဗီြၾကည့္လိုက္ေနတယ္… ဒါတင္မကဘူး ခုက်ေတာ့ မိဘနဲ႔ေ၀းတဲ့အခါက်ေတာ့ ခါတိုင္း မိဘေျဖရွင္းေပးေနက် အေသးအဖဲြကိစၥေလးေတြကအစ ကိုယ့္ေခါင္းထဲမွာ စဥ္းစားလာရတယ္… ဥပမာ ေစ်းသြားျပီး ဘာ၀ယ္ရင္ေကာင္းမလဲ၊ မနက္ျဖန္ဘာခ်က္ရပါ့၊ အလုပ္ကို ဘယ္ေန႔ဘြင္ကင္တင္ရင္ေကာင္းမလဲ၊ စသည္ျဖင့္ေပါ့… ဒီၾကားထဲမလဲ ျမန္မာျပည္က ေရာက္စ (အဲဒိအခ်ိန္တုန္းက) ကြန္ျပဴတာေကာင္းေကာင္းမကိုင္တတ္ အင္တာနက္ဆိုတာ မျမင္ဖူး… ေဒါင္းလုပ္ဆိုတာ ဘာမွန္းမသိ အက္ပလုပ္ဆိုတာ ဘာမွန္းမသိ စတဲ့ ကြာျခားတဲ့ လက္ေတြ႔ပညာေရးစနစ္ကိုလဲ ယက္ကန္ယက္ကန္နဲ႔ ပါလာခဲ့တယ္… အရာရာဟာ သူမငယ္ငယ္ကလို အလြတ္က်က္ရုံနဲ႔ မရေတာ့ဘူး… လက္ေတြ႔လုပ္ရတာေတြပါလာတယ္…
ဒီလိုနဲ႔ စာေမးပဲြၾကီးနီးလာလို႔ အနီးကပ္က်မွ စာကို တပဲြထိုးက်က္မယ္လဲ လုပ္ေရာ… သူမ ဒုကၡေရာက္ပါေလေရာ… အတန္းထဲမွာ ေျပာသြားတဲ့ စာအုပ္ထဲက ပါ၀ါပိြဳင့္စလိုက္ေတြကိုနားလည္သလိုလိုရွိေပမဲ့ စာအုပ္ေနာက္က ေလ့က်င့္ခန္းေတြက ခက္လိုက္တဲ့ျဖစ္ျခင္း… ေရွ႕က ပါ၀ါပြိဳင့္ေတြကို အသံုးခ်ျပီး စဥ္းစားရပင္မဲ့ လွည့္ပတ္ထားေတာ့ သူမ မေျဖရွင္းတတ္ျဖစ္ခဲ့ရတယ္… ပံုမွန္စာက်က္ထားျခင္းမရွိေလေတာ့လဲ ဟိုးေရွ႕က အခန္းေတြကို ေကာင္းစာ မေက်ညက္ေတာ့ဘူး… ကံေကာင္းေထာက္မစြာ ေမခလာနတ္သမီး မကိန္းစိုက္ေတာ့ ကိုယ့္ကို ဂရုဏာနဲ႔ ေစတနာထားတဲ့ ျမန္မာ အစ္မၾကီးက တစ္ညတည္းနဲ႔ သင္ခန္းစာအကုန္နည္းပါးကို ရွင္းျပတယ္… စာေမးပဲြ ေနာက္ေန႔ဆို ဒီေန႔ညလိုမ်ိဳးမွာ ၂ေယာက္သား မနက္ ၄နာရီထိုးတဲ့အထိ စာၾကည့္ခဲ့တယ္… ဦးေႏွာက္ေတြပူျခစ္ေတာက္ေနေအာင္ တပဲြထိုးေလ့လာတယ္… အေရးၾကီးမယ္ထင္တာေလးေတြပဲစေပါ့ရုိက္ၾကည့္တယ္… (စေပါ့ရုိက္ျခင္းသည္ စကာၤပူပညာေရးစနစ္တြင္ အႏၱရာယ္အလြန္မ်ားပါသည္… သို႔ေသာ္ ေအာင္ရုံေတာ့ အေထာက္အကူျပဳသည္…) ဒီလို ဗရုတ္သုတ္ခ ျဖစ္ခဲ့ပင္မဲ့  ေအာင္စာရင္းထြက္ေတာ့ သူမ အဲဒိဘာသာ A ရတယ္… ဒီေတာ့လဲ ငါဥာဏ္ေကာင္းသားပဲဆိုျပီး အဟုတ္ၾကီး မာန္တက္ခဲ့တယ္…
ဒီလိုနဲ႔ ေပၚလီ ၃ႏွစ္ကို ျဖတ္သန္းခဲ့တယ္… ပံုမွန္ေအာင္ျမင္ခဲ့ေသာ္လည္း ငယ္ငယ္ကလို စာေတာ္စာရင္းထဲေတာ့ မ၀င္ေတာ့ဘူး… ဒီေတာ့လဲ ကိုယ့္ကိုကိုယ္အေၾကာင္းျပတာက အလုပ္တဖက္နဲ႔မို႔ပါ… ေပၚလီျပီးေတာ့ သူမ အလုပ္၀င္လုပ္တယ္… ေက်ာင္းျပီးရင္ေက်ာင္း စာေတြခ်ည္းသင္ေနရတာကို ေမာလွျပီ… အသက္လဲအတန္ေလွ်ာက္ၾကီးလာေတာ့ ကိုယ့္ဆံုးျဖတ္ခ်က္နဲ႔ကိုယ္ ေနႏုိင္ျပီ… ဒီေတာ့ ခ်က္ခ်င္းေက်ာင္းမတက္ေသးပဲ ခဏေလာက္ေတာ့ ပိုက္ဆံရွာရင္း စာက်က္တဲ့ဘ၀ကိုနားလိုက္အံုးမယ္… ဘယ္အခ်ိန္ေက်ာင္းတက္တက္ရတာပဲလို႔ သူမထင္ခဲ့တယ္… ဒီလိုနဲ႔ ေက်ာင္းတက္ျခင္းကို နားလိုက္တာ ၁ႏွစ္ ၂ႏွစ္… ၃ ၊ ၄ ႏွစ္… သူမရဲ႕ မိဘေတြက အၾကံေပးတယ္… ပညာဆိုတာ ငယ္တုန္းသင္တာေကာင္းတဲ့အတြက္ ေက်ာင္းကို အျမန္ဆံုးျပန္တက္ဖို႔တိုက္တြန္းတယ္… ဒါေပမဲ့ အသက္ၾကီးလာေလ ကိုယ့္ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ကိုယ့္အေတြးနဲ႔ ကိုယ့္ဘ၀ကို ဆက္ေလွ်ာက္ခ်င္တဲ့သူမ ဒိြဟေတြၾကားမွာ စဥ္းစားရင္ အခ်ိန္ေတြကုန္ခဲ့တယ္… သူမက ေရြးခ်ယ္မွဳအတြက္ ခ်င့္ခ်ိန္ေတြးေခၚေနတာ အခ်ိန္ျဖဳန္းခဲ့တာ မဟုတ္ဘူးဆိုေပမဲ့ ငယ္ရြယ္စဥ္မွာ ပညာရွာရတာ ဦးေႏွာက္က ပိုျပီး လက္ခံတယ္ဆိုတာကိုေတာ့ ဂရုမထားခဲ့မိပဲ စဥ္းစားမွဳေတြ ၾကာရွည္ခဲ့တယ္…
သူမေရြးခ်ယ္လိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ သူမအသက္ အရြယ္ေတာ္ တစ္စိတ္ဟိုင္းသြားျပီ… သူမစိတ္၀င္စားတဲ့ဘာသာကို သူမစတက္တယ္… စာေမးပဲြေအာင္ဖို႔ထက္ စာကိုနားလည္ဖို႔ဆိုတ့ဲ ရည္ရြယ္ခ်က္ကိုလက္ကိုင္ထားျပီး ေျဖးေျဖးခ်င္းပဲ တကၠသိုလ္ကိုဆက္တက္ဖို႔ စိတ္ကူးခဲ့တယ္… စာမက်က္တာ ၅ႏွစ္ေလာက္ၾကာခဲ့တာေရာ၊ အသက္အရြယ္က စကားေျပာလာတာေရာ၊ တျခားလူမွဳေရး စီးပြားေရး ေတြးစရာေတြမ်ားလာတာေရာ ေၾကာင့္ ဦးေႏွာက္က ေက်ာင္းစာအတြက္ အာရုံစိုက္ႏိုင္မွဳအစြမ္းက်ဆင္းလာတယ္… ဒါကို သတိမထားမိတဲ့ သူမကေတာ့ စာကို မွန္မွန္မလုပ္ေသးဘူး… “ငါလုပ္ရင္ ခဏေလးရပါတယ္” လို႔ထင္ခဲ့တယ္… ဘေလာ့ေလးေရးလိုက္ ဇာတ္လမ္းတဲြေလးၾကည့္လိုက္ မိသားစုနဲ႔ စကားေျပာလိုက္ သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ အျပင္ထြက္လိုက္ေပါ့… စာေမးပဲြေျဖဖို႔ ၂ပတ္ေလာက္အလိုမွာေတာ့ သူမအနည္းငယ္စိုးရိမ္လာတယ္…( ဒါေတာင္ ငယ္ငယ္ကဆို အဲေလာက္အခ်ိန္မစိုးရိမ္ေသးဘူး..)… ပါ၀ါပိြဳင့္ေပၚက လက္ခ်ာေတြကိုနားလည္ေသာ္ညား ေလ့က်င့္ခန္းနဲ႔ ေမးခြန္းေဟာင္းေတြေပၚမွာ အသံုးက်က် မေျဖတတ္ေသးဘူး… သူမဟာကံေကာင္းတယ္ပဲေျပာရမလား… ဆရာေကာင္းနဲ႔ေတြ႔ခဲ့ျပန္တယ္… သူမ အကူအညီလိုေၾကာင္း ေက်ာင္းကဆရာကို အီးေမလ္းပို႔ေတာ့ စကာၤပူမွာေတြ႔ရခဲတဲ့ ေစတနာပါတဲ့ ဆရာက စီတီးေဟာက စတားဘက္ေကာ္ဖီဆိုင္မွာ ၄နာရီတိတိ သူမ သိခ်င္တာေတြနဲ႔ အမွတ္ေပးပံုေပးနည္းေတြကို ေသခ်ာရွင္းျပခဲ့တယ္… အလုပ္ကေနလဲ ခြင့္ေတြယူျပီး စာၾကည့္မယ္လို႔ဆံုးျဖတ္ခဲ့ေသာ္ညား… ခြင့္ေတာ့ယူျဖစ္လိုက္ျပီး ပိတ္ရက္ေတြမွာေတာ့ တျခားအေရးမပါတဲ့ အရာေတြနဲ႔ အခ်ိန္လင့္ခဲ့တယ္… စာကိုေတာ့ ၅မိနစ္က်က္ တျခားအရာ ၁နာရီလုပ္ (ေဖ့ဘြတ္၊ လက္ဘက္သုတ္၊ ကိုရီးယားကား၊ Youtube) စသည္ျဖင့္ ငယ္ငယ္ကလို စာကိုခ်ည္း ဇက္တိုက္ ၁နာရီေလာက္ၾကာ ဖင္ပူေအာင္မလုပ္ႏုိင္ေတာ့ဘူး… သူမ ဘယ္ေလာက္အာရုံထားထား ဦးေႏွာက္ကလဲ ၅ မိနစ္ ၁၀မိနစ္ေလာက္ေနရင္ လက္မခံေတာ့ဘူး… သူမက်က္ထားတဲ့စာေတြကလဲ မနက္က်က္ရင္ ေန႔လည္ေလာက္ဆို ျပန္ေမ့သြားေရာ…
ဒီအခါမွာ သူမနားလည္လိုက္တာက လူၾကီးေတြေျပာဆိုခဲ့တဲ့ “ငယ္ရြယ္တုန္းမွာ ပညာရွာတာ အေကာင္းဆံုးပဲ” ဆိုတဲ့စကားေလးပဲျဖစ္တယ္… ပညာဆိုတာ ဘယ္အရြယ္ရွာရွာ တကယ္တတ္ခ်င္ရင္ သင္ယူလို႔ရတယ္ဆိုတာမွန္တယ္… သို႔ေသာ္ ပညာရွာရတာ အလြယ္ဆံုးနဲ႔ အေကာင္းဆံုးအခ်ိန္ဟာ ငယ္ရြယ္တဲ့အခ်ိန္ပဲျဖစ္တယ္ ဆိုတာကို မေမ့ဖို႔လိုတယ္… ငယ္ရြယ္တဲ့အခ်ိန္မွာ ဦးေႏွာက္အလုပ္လုပ္ပံုနဲ႔ အသက္ၾကီးလာတာနဲ႔အမွ်ဦးေနာက္အလုပ္လုပ္ပံုျခင္းကဲြျပားတယ္… ငယ္ရြယ္တဲ့အခ်ိန္မွာ ပညာအသစ္ေတြကို ဦးေႏွာက္က လြယ္လြယ္ကူကူလက္ခံသိမ္းဆည္းေပးဖို႔ ေနရာရွိတယ္… အသက္ၾကီးလာေတာ့ ဦးေႏွာက္က ရွိျပီးသားအသိဥာဏ္ေတြေပၚမွာ ထပ္ျပီးျဖည့္တင္းဖို႔ပဲ အလုပ္လုပ္ေတာ့တယ္… ဒီေတာ့တစ္ခါတစ္ရံမွာ ေခါင္းထဲ၀င္ဖို႔နဲ႔ သိုမွီးထားဖုိ႔ခက္ခဲတယ္… အသက္အရြယ္ၾကီးသူေတြအတြက္ ပညာကိုမွတ္သားဖို႔က ရွိျပီးသားအသိဥာဏ္နဲ႔ ခ်ိန္ဆသံုးသပ္ျပီး ေလ့လာတတ္ဖို႔ ငယ္ငယ္ကလို စာက်က္ရုံနဲ႔မရပဲ သေဘာေပါက္နားလည္လြယ္ေအာင္ ဖတ္တတ္ဖို႔ပဲရွိေတာ့တယ္… (မွီျငမ္း http://news.softpedia.com/news/Young-People-Learn-Faster-Older-People-Use-the-Information-Better-40977.shtml) သီအိရီကို apply လုပ္တဲ့  ဥပမာေတြ၊ ေလ့က်င့္ခန္းေတြမ်ားမ်ား ေလ့လာႏုိင္မွ စာေမးပဲြမွာ ေတာ္ကာက်ဖို႔ရွိတယ္… အဲဒိလိုျဖစ္ဖို႔အတက္ အနီးကပ္မွစာက်က္တတ္တဲ့အက်င့္ဟာ အက်ိဳးမျပဳေတာ့ဘူး…
ခုေတာ့ အနီးကပ္မွစာက်က္တတ္တဲ့ ေကာင္မေလးဟာ သံေ၀ဂရျပီး အခ်ိန္ရွိတုန္း ၄ႏွစ္ ၅ႏွစ္ေလာက္ေစာျပီး ေက်ာင္းတက္ခဲ့ရင္ေကာင္းသားလို႔ေတြးမိျပီးေနာင္တၾကီးစြာရတယ္… သို႔ေသာ္ ေနာင္တေတြရရုံနဲ႔ အလုပ္မျပီးတဲ့အတြက္ ရွိတဲ့အခ်ိန္ကို မျဖဳန္းပဲ သူမ အျမန္ဆံုးေက်ာင္းျပီးေအာင္ ဒီထက္အသက္မၾကီးခင္ လူ႔ေဘာင္ကိစၥေတြ ဒိထက္ပိုျပီး မမ်ားေျမာင္ခင္… သူမဆက္လက္ တိုက္ပဲြ၀င္ရအံုးေတာ့မယ္… သူမ အျမဲကံမေကာင္းႏုိင္… သူမရဲ႕ တစ္ပဲြထိုး အလြတ္က်က္တတ္တဲ့့ အက်င့္ကိုလဲစြန္႔လႊတ္ျပီး ပံုမွန္ မွတ္သားနားလည္ရေတာ့မယ္ဆိုတာ ကိုလဲ သေဘာေပါက္သြားတယ္…
ေမာင္ ညီမေလးတို႔ေတြလဲ ေကာင္မေလးလို ေနာင္တမရ ရေအာင္ အခ်ိန္ရွိတုန္း ငယ္ရြယ္တုန္း ပညာကို ရသေလာက္သင္ယူၾကပါလို႔ ပံုျပင္ထဲက ေကာင္မေလးက သူမအေၾကာင္း နမူနာထားျပီး သူမျဖတ္သန္းခဲ့တဲ့ ေက်ာင္းသားဘ၀အဆင့္ဆင့္နဲ႔ အေတြ႔အၾကံဳအေတြးေခၚေပၚမူတည္ျပီး အၾကံျပဳလိုက္ပါတယ္… လူၾကီးေတြကို တစ္ခါတစ္ရံမွာ စာေတြခ်ည္းက်က္ခိုင္းေနလို႔ ေက်ာင္းျပီးရင္းေက်ာင္းတက္ခိုင္းေနလို႔ Break ေလးယူခ်င္တဲ့စိတ္ျဖစ္ရင္ သူမလိုျဖစ္မယ္ဆိုတာကို သူမက အသိေပးခ်င္တယ္…
Posted by mabaydar at 4:07 PM 7 comments :
Labels: ေဆာင္းပါး
Newer Posts Older Posts Home
Subscribe to: Posts ( Atom )
မြန်မာစံတော်ချိန်
ကြိုဆိုပါတယ်ရှင်
ယနေ့ရောက်လာ မိတ်သဟာ ချမ်းသာကိုယ်စိတ်မြဲပါစေ
Search This Blog
About the Blogger
One of the pioneer Myanmar Blogger since 2006. Have written mostly about Movie & dramas review & recommendation, Travel review with videos and photos & others personal experience about life in Singapore. So if you are interested in Dramas and Movies, or Travelling, Let's talk about them here with me... :D
သတိပြုရန်...
ဤဘလော့သည် မဗေဒါ၏ ဝါသနာအရ ရေးသားသော ဘလော့ဖြစ်ပြီး... မဗေဒါ စိတ်ဝင်စားသော အကြောင်းများ... မဗေဒါ၏ ထင်မြင်ချက်များ... မဗေဒါ၏ ကိုယ်ပိုင်အတွေ့အကြုံများ... ကိုယ်ပိုင် ခရီးသွားမှတ်တမ်းများ ကို ရေးသားထားသောနေရာဖြစ်သဖြင့်...
လာရောက်သူများအနေဖြင့် သင့်အတွက် စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်း လျှင်သော်လည်းကောင်း... သင့် အတွက် အကျိုးရှိမည်ထင်လျှင်သော်လည်းကောင်း ဖတ်ရှူနိုင်ပါတယ်... ထိုသို့မထင်လျှင် မဖတ်လျှင်သော်လည်းကောင်း... နောင်လာချင်စိတ်ပါမရှိလောက်အောင် အသုံမကျဟုထင်လျှင်သော်လည်းကောင်း လွတ်လပ်စွာ ထွက်ခွာသွားနိုင်ပါတယ်...
အမြင်ကွဲလွဲလျှင်သော်လည်းကောင်း.. မဗေဒါပေးထားသော သတင်းများမှားယွင်းလျှင်သော်လည်းကောင်း ကောင်းမွန်စွာ ဆွေးနွေးအကြံပြုနိုင်ပါတယ်...
တက်တက်စင်အောင် မှားနေသောစာလုံးပေါင်းများမှအပ ကျန်တာများကို နားလည်စွာ သည်းခံဖတ်ရှုပေးစေလိုပါတယ်... ပြင်ဆင်ပေးလိုလျှင် မှားနေသောစာလုံးပေါင်းနှင့် အမှန်ကို ပြင်ဆင်ပေးကြပါ... အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်....
စိတ္၀င္စားတာေတြ႔ရင္
နှုတ်ဆက်သွားပါအုံး..
This work is licenced under a Creative Commons Licence.
Blog Archive
►  2016 ( 20 )
►  September ( 2 )
►  August ( 1 )
►  July ( 2 )
►  June ( 2 )
►  May ( 1 )
►  April ( 1 )
►  March ( 5 )
►  February ( 3 )
►  January ( 3 )
►  2015 ( 39 )
►  December ( 2 )
►  November ( 1 )
►  October ( 3 )
►  September ( 3 )
►  August ( 5 )
►  July ( 2 )
►  June ( 1 )
►  May ( 3 )
►  April ( 5 )
►  March ( 7 )
►  February ( 4 )
►  January ( 3 )
►  2014 ( 25 )
►  December ( 2 )
►  October ( 1 )
►  September ( 4 )
►  August ( 4 )
►  July ( 4 )
►  June ( 2 )
►  May ( 1 )
►  April ( 2 )
►  February ( 4 )
►  January ( 1 )
►  2013 ( 31 )
►  November ( 4 )
►  October ( 2 )
►  September ( 4 )
►  August ( 2 )
►  July ( 2 )
►  June ( 2 )
►  May ( 4 )
►  April ( 2 )
►  March ( 6 )
►  February ( 1 )
►  January ( 2 )
▼  2012 ( 37 )
►  December ( 1 )
►  November ( 3 )
►  October ( 1 )
►  September ( 1 )
►  August ( 2 )
►  July ( 3 )
►  June ( 2 )
▼  May ( 2 )
ဖူးစာဆံုလို႔ ရင္ခုန္ခဲ့ပါလွ်င္ (၈)
ေမာင္ ညီမေလးတို႔ေရ…
►  April ( 7 )
►  March ( 3 )
►  February ( 6 )
►  January ( 6 )
►  2011 ( 39 )
►  December ( 5 )
►  November ( 6 )
►  October ( 8 )
►  September ( 1 )
►  August ( 1 )
►  July ( 1 )
►  June ( 3 )
►  May ( 2 )
►  April ( 5 )
►  March ( 1 )
►  February ( 4 )
►  January ( 2 )
►  2010 ( 85 )
►  December ( 11 )
►  November ( 10 )
►  October ( 4 )
►  September ( 5 )
►  August ( 5 )
►  July ( 8 )
►  June ( 8 )
►  May ( 13 )
►  April ( 8 )
►  March ( 6 )
►  February ( 7 )
►  2009 ( 55 )
►  December ( 1 )
►  November ( 6 )
►  October ( 4 )
►  September ( 2 )
►  August ( 3 )
►  July ( 5 )
►  June ( 5 )
►  May ( 2 )
►  April ( 8 )
►  March ( 7 )
►  February ( 6 )
►  January ( 6 )
►  2008 ( 71 )
►  December ( 13 )
►  November ( 7 )
►  October ( 10 )
►  September ( 9 )
►  August ( 4 )
►  July ( 3 )
►  June ( 4 )
►  May ( 8 )
►  April ( 4 )
►  March ( 4 )
►  February ( 2 )
►  January ( 3 )
►  2007 ( 16 )
►  December ( 3 )
►  November ( 12 )
►  September ( 1 )
►  2006 ( 1 )
►  November ( 1 )
ရုပ်ရှင်တွေအကြောင်း အပြန်အလှန်ပြောကြမယ်လေ..
ကွန်မန့်ပေးချင်ရက် မြန်မာလိုမရိုက်တတ်ဟုပြောသောသူများအတွက်
မြန်မာဖောင့်မရှိတဲ့ ဘယ်ကပဲဖြစ်ဖြစ်.. မြန်မာဖောင့်လက်ကွက်မသိရင်ပဲဖြစ်ဖြစ်.. ဒီနေရာမှာ.. ဘားကလစ်.. မောက်စ်ကလစ်နှိပ်ရိုက်ရိုက်.. သွားကြည့်လိုက်သိမယ်.. အဲဒိမှာ မြန်မာလိုရိုက်လို့ရ၏
Gmail အကောင့်ရှိရင် Join ပေးပါနော်...
Subscribe To
All Comments
All Comments
Subscribe Now: To မဗေဒါရဲ့ ဗေဒါလမ်း
Subscribe to မဗေဒါရဲ့ ဗေဒါလမ်း
လက်တလော ကိုရီးယားတွင်ပြနေသော ဇာတ်လမ်းတွဲများ
CURRENTLY AIRING
Monday-Tuesday
Moonlight Drawn By Clouds (KBS)
Woman With a Suitcase (MBC)
Moon Lovers: Scarlet Heart Ryeo (SBS)
Drinking Solo (tvN)
Wednesday-Thursday
On the Way to the Airport (KBS)
Shopping King Louis (MBC)
Jealousy Incarnate (SBS)
Laurel Tree Tailors (KBS)
Blow Breeze (MBC)
Flower in Prison (MBC)
Our Gap-soon (SBS)
Second to Last Love (SBS)
Fantastic (JTBC)
The K2 (tvN)
၀တၳဳတို ( 7 )
Activities ( 48 )
Australia ( 8 )
Celebrities ( 60 )
Drama ( 38 )
Europe ( 2 )
General ( 42 )
Greece ( 3 )
Humour ( 7 )
Knowledge ( 21 )
Korea Trip ( 9 )
Malacca ( 1 )
Malaysia ( 2 )
movie review ( 13 )
My Honeymoon ( 16 )
Myanmar Trip ( 3 )
nail art ( 3 )
New Zealand ( 16 )
Our Wedding ( 6 )
Phuket ( 5 )
Secret Garden ( 5 )
Singapore ( 2 )
Star in town ( 5 )
Trash ( 4 )
Travel Fashion ( 1 )
Travel Tips ( 4 )
Video ( 42 )
Wedding Tips ( 1 )
ကဗ်ာမက် စာမက် ( 2 )
ကိုရီးယား-ရွန္ဟိုင္းခရီးစဥ္ ( 16 )
ခရီးသြားမွတ္တမ္း ( 81 )
ဂ်ပန္ခရီးစဥ္ ( 10 )
စကာၤပူေရာက္အလြဲမ်ား ( 15 )
ဓာတ္ပံု ( 12 )
မင္းသမီး ( 8 )
မင္းသား ( 23 )
မုန္တိုင္း ( 15 )
ျဖစ္ရပ္ဆန္း ( 1 )
ျမန္မာ ( 3 )
ရုပ္ရွင္ ( 19 )
သူငယ္ခ်င္းမ်ား ( 19 )
အခန္းဆက္ ၀တၱဳ ( 10 )
ေဆာင္းပါး ( 5 )
ေဗဒါ့အေၾကာင္း ( 55 )
ေဝဖန္ေရး ( 41 )
ေဟာင္ေကာင္ခရီးစဥ္ ( 9 )
There was an error in this gadget
My favorite couple on screen
Secret Garden (k-Drama)
Another home on Net
Follow by Email
Feedjit Live Blog Stats
Contributors
www.mabaydar.blogspot.com. Template images by kickers. Powered by Blogger.