my en my my my my my my my en my my my my my my my my fa my my en en en en my en en my en my my my my my my id my my my my ja eu my my zh my en pl en cs cs en en en fr cs en fa my my ru my my my my my my my my en my my my my my en es en da my my my en my my en en en en my
skip to main | skip to sidebar
ကၽြန္ေတာ္သည္ ဤအခ်စ္ဆုိေသာ ေလာကအေၾကာင္း ဘာမွမသိေသးပဲ ႏွစ္သက္မိေသာ အလုပ္တခုကို ေလွ်ာက္ရင္းမွ အေရြးခံလိုက္ရသျဖင့္ မထင္မွတ္ပဲ အံဩစြာ လက္ခံလိုက္မိသည္္။ အလုပ္မွာ ဥယ်ာဥ္မႈးအလုပ္ၿဖစ္ပါတယ္္။ သူမေပးထားေသာ ေျမေပၚတြင္ ကၽြန္ေတာ္သည္ သူမစိတ္ႀကိဳက္ျဖစ္မည္ထင္ေသာ ပန္းပင္ေလးမ်ားကို ပ်ိဳးေထာင္ရေပသည္။ ထုိေန႔မွစ၍ ပန္းပင္ေလးမ်ားသည္ ကၽြန္ေတာ္၏အသက္၊ ထိုပန္းပင္ေလးမ်ားမွပြင့္မည့္ ပန္းေလးမ်ားကို ေပးဖို႔ရန္သည္ ကၽြန္ေတာ္၏ အနာဂတ္၊ ပန္းပင္ေလးမ်ားကို ဂရုစိုက္ရျခင္းသည္ ကၽြန္ေတာ္၏ဘဝျဖစ္ခဲ့သည္။
ကၽြန္ေတာ္စိုက္ေသာပန္းပင္ေလးမ်ားမွာ တသက္မွာ တခါသာပြင့္ေသာ ပန္းေလးမ်ားျဖစ္သည္။ သူမသည္ကၽြန္ေတာ္၏ပန္းေလးမ်ားကို တသက္ပန္ဆင္မွသာ သူမ၏အနားတြင္ ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ရိပ္ တည္ရွိေနမည္ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္သူမသည္ တခဏသာပဲ ပန္ဆင္္ေကာင္း ပန္ဆင္လိမ့္မည္။ တဘဝသာလည္း ျဖစ္ႏိုင္ေပသည္။ မည္သို႔ပင္ ျဖစ္ေစ ကၽြန္ေတာ္၏တာဝန္မွာ သူမကို ပန္းေပးႏိုင္ရန္ ပန္းစိုက္ပ်ိဳးရန္သာ ျဖစ္သည္။ သူမပန္ဆင္ျမည့္အခ်ိန္ဆိုသည္ကား ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ သုညသာျဖစ္ေပသည္။ အေရးမၾကီးေပ။ ကၽြန္ေတာ့္အေနႏွင့္ သူမပန္ဆင္သည္ႏွင့္္ပင္ ေက်နပ္မည္ျဖစ္သည္။ သူမသည္ ကၽြန္ေတာ္၏ ဥယ်ာဥ္သို႔ မၾကာခဏ လာၾကည့္တတ္ေလ့ရွိသည္။ ကၽြန္ေတာ္၏ ၾကင္နာမႈႏွင့္ပ်ိဳး၍ စိန္းလမ္းေနေသာ ဥယ်ာဥ္ေလးကို သူမခဏခဏ ေမတၱာေရ လာေလာင္းေလ့ရိွသည္။ လာၾကည့္ရင္းႏွင့္ပင္ ပြင့္ဖူးလာမည့္ ပန္းေလးမ်ားကို ပန္ခ်င္ေလရဲ့ဟု ေျပာေလ့ရွိခဲ့သည္။ ထုိေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္သည္ သူမစကား၊ ဆႏၵကို ျဖည့္စည္းေပးရန္ ကၽြန္ေတာ္၏ ကိုယ္၊ စိတ္ ႏွစ္ပါးလံုးကို ပန္းပင္မ်ားအေပၚတြင္ ရင္းခဲ့သည္။
ကၽြန္ေတာ္၏တေန႔တာကုန္ဆံုးခ်ိန္တိုင္း ပန္းပန္ထားေသာ သူမ၏ပံုရိပ္သည္ ကၽြန္ေတာ္ဆီသို႔ အလည္ေရာက္လာတတ္ေပသည္။ ကၽြန္ေတာ့္၏ အိမ္မက္ထဲတြင္ သူမအား ပန္းပန္ေပးေနေသာ ကၽြန္ေတာ္၏ပံုရိပ္သည္ မသဲမကြဲရွိေနသည္။ သို႔ေသာ္ အိမ္မက္ကား အိမ္မက္ေပ။ တကယ္လက္ေတြ႔ဘဝတြင္ ကၽြန္ေတာ္သည္ သူမကို ပန္းေပးရန္သာ စိတ္ကူးရဲသည္။ သူမႏွင့္ကၽြန္ေတာ္သည္ အေျခအေနကြာေဝးသည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ အလုပ္သမား သူမကား အလုပ္ရွင္ျဖစ္သည္။ အလုပ္ရွင္ခိုင္းမွ အလုပ္လုပ္ေပးရမည္။ ဤသည္မွာ ဓမၼတာျဖစ္သည္ကို ကၽြန္ေတာ္သိသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္သည္ ရသင့္ေသာ အခြင့္အေရးထက္ပို၍ စိတ္မကူးရဲပါ။
ကၽြန္ေတာ္သိပါသည္ သူမသည္ ပန္းပြင့္ေလးမ်ားကို ျမတ္ႏိုးသည္။ သို႔ေသာ္ မည္သို႔ပ်ိဳးေထာင္ရမည္ကို မသိေပ။ ထိုသို႔ဆိုလွ်င္ ပ်ိဳးေထာင္သူကို ျမတ္ႏိုးႏိုင္ေပမည္ေလာ။ ပန္းပင္ကိုပ်ိဳေထာင္သူ တေယာက္အေနႏွင့္ သူမကို ကိုယ္တိုင္ပန္ေပးခြင္ေတာင္းလွ်င္ေကာ မည္သို႔ေနမည္နည္း။ သူမကိုပန္းေလးမ်ား ေပးၿပီးလွ်င္ေတာ့ အဘယ္သို႔ေနမည္နည္း။ ပန္းေပးၿပီးသည့္ အခ်ိန္က်လွ်င္ ကၽြန္ေတာ္သည္ သူမအတြက္ေတာ့ အဘယ္သို႔မွ အသံုးဝင္ေတာ့မည္မဟုတ္။ သို႔ေသာ္ သူမသည္ သူမ၏ဆံႏြယ္ထက္မွ ပန္းေလးႏွင့္အတူ ကၽြန္ေတာ္၏မသိပဲကုန္ဆံုးသြားခဲမိေသာ ညေနဆည္းဆာအလွမ်ားကို ျဖည့္စည္းအသက္ဝင္ေစမည္ေလာ။ ဤသို႔ျဖင့္ သို႔ေလာ သို႔ေလာ ေမးခြန္းမ်ားက ကၽြန္ေတာ္၏အာရုံမ်ားကို ဖမ္းစားထားေပသည္။
ကၽြန္ေတာ္၏ ပန္းပင္ေလးမ်ားသည္ သူမ၏ ေမတၱာေရ၊ ကၽြန္ေတာ္၏ ေႏြးေထြးၾကင္မႈ ေအာက္တြင္သည္သာ ႀကီးထြားမည္ျဖစ္သည္။ ယခုေသာ္ သူမ၏ အရိပ္အေရာင္သည္ ေပ်ာက္ကြယ္ေရာင္လ ုျပဳေနသည္။ ပန္းေလးမ်ားမွာလည္း သူမ၏ေမတၱာေရစင္ကို ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့သည္မွာ တရက္ၿပီးတရက္သာ ကုန္ကုန္လာသည္။ သူမကား ေပ်ာက္ေနစၿမဲေပ။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္၏ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္သည္ မကုန္ဆံုးေသး။ ေႏြးေထြးေသာ လင္းေရာင္ျခည္ကို ေပးေနစၿမဲပင္။ ေမတၱာေရစင္ မရွိေပမယ့္ ေႏြးေထြးေရာင္ျခည္ တခုတည္းႏွင့္ ပန္းပင္ေလးမ်ား ရွင္သန္ႏုိင္မည္ဆိုလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္သည္ ပန္းပင္ေလးမ်ားကို ဆက္လက္၍ ပ်ိဳးေထာင္ေနမည္ျဖစ္သည္။ သူမအကယ္၍မ်ား ျပန္ေရာက္လာလွ်င္ အဆင့္သင့္ ပန္းဖူးပြင္းေလးက ိုေပးႏိုင္ရန္ျဖစ္သည္။
ဤသို႔ေသာ ေန႔ရက္မွာလည္း ေရာက္ႏိုင္မည္လား။ ကၽြန္ေတာ္မသိပါ။ ကၽြန္ေတာ္သိတာ တခုပဲရွိပါတယ္။ တေန႔တေန႔ ေနလံုးႀကီးဝင္သြားလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္၏ တေန႔သာ ကုန္ဆံုးသြာၿပီ ဆိုတာကိုပါ။ သူမျပန္လာမည့္ေန႔မ်ားကို ေရတြက္ရေသာ ကၽြန္ေတာ္၏ ညေနခင္းဆည္းဆာမ်ားမွာလည္း မလွႏုိင္ေခ်။ အထီးက်န္ဆန္လွေသာ ကၽြန္ေတာ္၏ ဥယ်ာဥ္တြင္ သူမအတြက္ ေနရာေလးေတာ့ အၿမဲရွိပါသည္။ ဟုတ္ပါသည္ ရွိသင့္ပါသည္။ မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ သူမသည္ ကၽြန္ေတာ့ဥယ်ာဥ္ေလး၏ ထာဝရပိုင္ရွင္ ျဖစ္ပါတယ္။ ထို႔အျပင္ ကၽြန္ေတာ့္ ဘဝ၊ ကၽြန္ေတာ့္ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္၊ ကၽြန္ေတာ့္ အနာဂတ္လဲျဖစ္ပါတယ္။ သူမကေကာအဘယ္မွာနည္း။ ဤေမးခြန္းကို ကၽြန္ေတာ္မေတြးခ်င္ပါ။ အကယ္၍ သူမျပန္လာလွ်င္ သူမကို ၾကည္ႏူးရမည့္ ညေနဆည္းဆာေန႔မ်ားကို မည္သို႔ေသာ ေပးႏိုင္ပါမလဲဟုသာ ေတြးေနမိပါေတာ့သည္။
Posted by ၿဖိဳးေဝတိုး
Labels: ကိုယ္တိုင္ေရးေဆာင္းပါးတိုမ်ား
0 comments:
Post a Comment
Newer Post Older Post Home
Subscribe to: Post Comments (Atom)
ဒီေန႔ ဒီအခ်ိန္ ေရာက္ျပီေနာ္
education (2)
pc အေၾကာင္းနဲနဲပါးပါး (7)
ကၽြန္ေတာ့္အႀကိဳက္မ်ား (20)
ကၽြန္ေတာ့္အေၾကာင္း (7)
ကဗ်ာစပ္နည္း (6)
ကိုယ္တိုင္ေရးကဗ်ာမ်ား (105)
ကိုယ္တိုင္ေရးေဆာင္းပါးတိုမ်ား (7)
ဘာသာျပန္ဝတၳဳတိုမ်ား (1)
ဘေလာဂင္ နဲ႔ပတ္သတ္တာ (1)
မွတ္သားစရာေလးေတြပါ (1)
ဟာသေလးေတြပါ (1)
ဟိုေတြးဒီေတြး (10)
ေဆာင္းပါးတို (1)
ေၾကာ္ျငာ (2)
ႏွစ္သက္မိေသာ ကိုယ္တိုင္မေရးကဗ်ာမ်ား (9)
Blog Archive
►  2009 (83)
►  June (8)
►  April (10)
►  March (20)
►  February (23)
►  January (15)
▼  2008 (81)
►  December (4)
▼  November (20)
ေလဟုန္ပ်ံကဲ့့ ငွက္ငယ္
ကဗ်ာစပ္နည္း ၂ (နေဘ)
ေဆာင္းႏွင္းမနက္
ေမွ်ာ္ေနတယ္ သူငယ္ခ်င္း
ကဗ်ာစပ္နည္းမ်ား-၁(အပ်ိဳး)
ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ကဗ်ာ ၂
ကိုအလွတရား ေျပာသြားတဲ့ရတုေရးနည္း
ကၽြန္ေတာ့္ႏွင့္ကဗ်ာ
မိုးဦးေဝလြင္
ႏွလံုးသားက NULL မျပရက္ဘူး
ေဩာ္ ေယာကၤ်ားေတြအေပၚအျမင္လား
ေမေလးသို႔ကဗ်ာ(၁)
ကၽြန္ေတာ္ ဥယ်ာဥ္မႈး
ခံစားခ်က္(၄)
ေမ့လိုက္ပါေလ အတိတ္ေတြ
မမီေလးဇာ ႏွင့္ မေမအိခင္သို႔
Mechanical Engineering Thermodynamic
“ေႏွာင္းေနာင္တ”
►  October (45)
►  September (12)
တာတာပို႔စ္မ်ားကိုေမးမွဖတ္လိုလွ်င္
ရွာခ်င္တာရွာဖုိ႔
အမွာေတာ္ပါးဖို႔
ၿဖိဳးေဝတိုး
သာမန္လူထက္မပိုပါဘူး
View my complete profile
လည္လည္လာသူေတြ
ျမန္မာလြမ္းသည္ဘာညာကို ကို Blue day၏ တန္းပလိတ္မွ ၿဖိဳးေဝတိုး ျပန္လည္ေရးဆြဲထားပါသည္။