my en en en en my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my ja my zh my my ja my es my my my en my my my my es my my my my es my my my my my en my my en es my my en my zh en en my my my my en my my en en my my my my my my en my my my my my my de en my en en en my fr my my en en my my my my nl my es my my my my my my my my en
“တို႔ရြာရဲ႕ ရြာဦးေက်ာင္းေလးက ဘယ္ခ်ိန္ၾကည့္ၾကည့္ ဘယ္ေနရာကၾကည့္ၾကည့္ ေအးခ်မ္းလိုက္တာေနာ္၊ ငါျဖင့္ ရင္ထဲကို ေအးသြားတာပဲ……”
ခႏၶာကိုယ္၀၀ႀကီးကို မႏိုင္တႏုိင္သယ္ရင္းက ေလွကားလက္ရမ္းကိုအားျပဳေနရတာမို႔ မပုတိုမ်က္ႏွာက ေခၽြးျပန္ေနေလသည္။ အလုပ္ၾကမ္းေတြကိုဆက္တိုက္လုပ္ႏိုင္ေပမယ့္ ေလွကားအတက္အဆင္းကိုေတာ့ မပုတိုမခံႏိုင္ေပ။ ပုပုတိုတို ၀၀ေလးမို႔ ပုတိုမလို႔ ခ်စ္စႏိုးေခၚၾကရင္းက မပုတိုရဲ႕နာမည္အရင္းကို ဘယ္သူမွမသိၾကေတာ့ေပ။
“အင္းပါ မပုတိုရယ္…ေမဦးက ဒီေနရာ ဒီပတ္၀န္းက်င္ကို သတိရေနလို႔ပါ….”
ပကာသနမရွိေပမယ့္ သစ္ရိပ္၀ါးရိပ္ေလးေၾကာင့္ အၿမဲပဲေအးခ်မ္းေနတဲ့ ေမဦးတို႔ရဲ႕ရြာဦးဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကို ၿမိဳ႕ေပၚကေက်ာင္းေတြက ဘယ္ယွဥ္ႏိုင္ပါ့မလဲ။ ေလတစ္ခ်က္ေလာက္ေ၀့တိုက္လိုက္ယံုနဲ႔တင္ ေအးျမၿပီးလတ္ဆတ္တဲ့ေလေကာင္းေလသန္႔ကို တ၀ႀကီးရႏိုင္တာမို႔ ဒီတစ္ခုကေတာ့ျဖင့္ ေမဦးတို႔ေတာသဘာ၀ရဲ႕ ဂုဏ္ယူစရာတစ္ခုေပ။
လူ ငါးရာ၊ တစ္ေထာင္စာေလာက္ ခ်က္ျပဳတ္ေကၽြးေမြးႏိုင္တာမို႔ က်ယ္၀န္းလွတဲ့ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း၀င္းကို တစ္ရြာလံုးက သေဘာက်ေလ သည္။ ရာသီအလိုက္ပြဲေတာ္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ရွင္ျပဳပဲျဖစ္ျဖစ္၊ တျခားအလွဴေတြပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း၀င္းထဲမွာ အားလံုးကုသိုလ္ ျပဳႏိုင္ေလသည္။
ရြာဦးေက်ာင္းရဲ႕ပင္တိုင္အလွဴရွင္မိသားစုျဖစ္တဲ့ ေမေမႀကီးတို႔အလွဴတုန္းလည္း ဒီေနရာေလးမွာပဲ အားလံုးလုပ္ခဲ့ၾကရင္းက ေမဦးတို႔ ဖူးစာဆံုခဲ့ရျခင္းပင္။ အေျခအေနမတူေပမယ့္ ေမဦးကိုတစ္ကယ္ခ်စ္ခဲ့တဲ့ ကိုေအာင္ရယ္၊ ရြာဦးေက်ာင္းဆရာေတာ္ရဲ႕ ဒကာမႀကီး ေမေမႀကီးရယ္ေၾကာင့္ ေမဦးတို႔သားအမိ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာစဥ္းစားၿပီး ခက္ခက္ခဲခဲနဲ႔ဆံုးျဖတ္ၿပီးမွ ကိုေအာင္ရဲ႕အခ်စ္ကို လက္ခံခဲ့ျခင္းသာ။
“ေမဦး…....... တို႔ေတြ ဆရာေတာ့္ကို ကန္ေတာ့ၿပီးမွ ျပန္ၾကမယ္မလား….”
သံုးေယာက္သားဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခ်အၿပီးမွာ သစၥာအရွိဆံုးေျခေထာက္ေတြကျဖင့္ ဦးတည္ရာဘက္သို႔ ပို႔လို႔တည့္မတ္စြာျဖင့္သာ……………..။
“ဟာ……ေမေမ….ဘာလို႔ အကႌ်ေတြေလွ်ာ္ထားတာလည္း သမီးေလွ်ာ္မွာေပါ့ေမေမရဲ႕….ၿပီးေတာ့ … ေရာက္တုန္းေလးမွာ ေမေမ့ကိုလည္း သမီးကကူခ်င္ေသးတဲ့ဟာကို….”
“ဒီအေျပာေလးနဲ႔တင္…ေမေမ ေက်နပ္ပါၿပီသမီးရယ္…. သြား..ထမင္းစားဖို႔ျပင္ေပေတာ့….ေမေမေတာ့ ႐ံုးပတီသီးေၾကာ္ခ်က္ေလး ခ်က္ထားတယ္…”
“ဟင္.………႐ံုးပတီသီးႀကီး………”
“……..ဒီေကာင္မေလးႏွယ္…႐ံုးပတီသီးမ်ား မစားေကာင္းတဲ့အသီးမ်ားမွတ္ေနလား၊ ဒါေတာင္ ဟိုဘက္ပိုင္းက လာေရာင္းလို႔ စားရတာ…. ရန္ကုန္မွာလို သြား၀ယ္လို႔ရႏုိင္တာမ်ဳိးမဟုတ္ဘူး…ဒီက ဘာေဆး ဘာ၀ါးမွ ပါတာမဟုတ္ဘူး”
“အင္းပါ ေမေမရာ…..”
ဆူးပုတ္ရြက္ ခပ္စိမ္းစိမ္းေလးနဲ႔ေရာခ်က္ထားတဲ့ အေမ့လက္ရာဟင္းေလးက စားခ်င္စဖြယ္ပါ။ စားပြဲေပၚခူးခပ္ျပင္ဆင္ၿပီး ေမေမ့ကိုေစာင့္ေနရင္းက ဒီအေၾကာင္းကိုေျပာျပရေကာင္းမလား၊ မေကာင္းလား ေမဦး မေ၀ခြဲတတ္ေတာ့ေပ။
ခုဆို ႐ံုးပတီသီးလို႔ အသံၾကားတာနဲ႔တင္ ေမဦး ရင္ေတြတုန္ခဲ့သလို ခႏၶာကိုယ္ကလည္း ဆတ္ခနဲ တြန္႔သြားတတ္ပါတယ္။ ေမ့ေပ်ာက္မရႏိုင္ခဲ့တဲ့ ေန႔ရက္ေတြထဲမွာ အဲဒီေန႔ကလည္း တစ္ေန႔ပါခဲ့တာမို႔ ေမေမမသိတဲ့အေၾကာင္းေတြထဲမွာေတာ့ အဲဒီေန႔က အဆိုး၀ါဆံုးေန႔တစ္ေန႔ျဖစ္ခဲ့ေလသည္။
အဲဒီေန႔က မီးဖိုေခ်ာင္ထဲမွာ ထမင္းဟင္းေတြခ်က္ေတြနဲ႔ေမဦးကို မိပုေလးက ၀ိုင္းကူေနခဲ့ေလသည္။ ေမေမႀကီးက က်န္းမာေရးမေကာင္းတာမို႔ ဓါတ္စာေလးေတြလည္း ခ်က္ရသလို၊ မမခ်ဳိအႀကိဳက္ေလးတစ္ခုေလာက္ပါေအာင္လည္း ထည့္ေပးရေလသည္။ တစ္ခါတေလက်ေတာ့လည္း ေမဦးတို႔က ေတာစာေလးေတြလည္း ခ်က္စားတတ္ၾကေလသည္။ အႀကိဳက္ခ်င္းမတူေပမယ့္ စားခ်င္တာစားႏိုင္တာကလည္း အခြင့္အေရး တစ္မ်ဳိးပဲမဟုတ္လား……
“ျဖန္း…………..”
“မိပု မိပု……ဒါ…..ဒါ ေမေမႀကီးအခန္းထဲက အသံမဟုတ္လားဟင္ ”
“ဟုတ္တယ္…မမေလး…..မိစုေတာ့ ဘာလုပ္မိျပန္ၿပီလားမသိပါဘူး စိတ္ညစ္လိုက္တာ…….”
“ လာလာ သြားရေအာင္….မိစုေလး အားငယ္ေနလိမ့္မယ္….”
မိစုေလးတစ္ေယာက္ေတာ့ ေမေမႀကီး႐ိုက္တာ ခံေနရၿပီဆုိတဲ့ အသိနဲ႔ ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္သား ေမေမႀကီးအခန္းဆီ အေျပးထြက္ၾကည့္မိ ေလသည္။ ေမေမႀကီးကအိ္ပ္ယာေပၚမွာ လွဲေနရေပမယ့္ စိတ္မထင္ရင္မထင္သလို အနားေခၚၿပီးေခါင္းေခါက္တာမ်ဳိး၊ ပါးရိုက္တာမ်ဳိးေတြ လုပ္တတ္ေလသည္။ က်န္းမာေရးမေကာင္းေပမယ့္ ခက္ထန္ေနတဲ့စိတ္က ေမေမႀကီးကိုပိုလို႔ပင္ ၾကမ္းတမ္းေစေလသည္။
“ဟင္…..မမနီလာ……”
ေမေမႀကီးရဲ႕ ကုတင္ေဘးနားမွာ ခပ္ယို႔ယို႔ေလးရပ္ေနတဲ့ မမနီလာကို အေ၀းကျမင္လိုက္တဲ့ ကၽြန္မနဲ႔မိပုတို႔ ကိုယ္ရွိန္သတ္လို႔ အသာေလးေစာင့္ၾကည့္ေနမိေလသည္။ စိတ္ဆိုးဟန္ျဖစ္ေနတဲ့ ေမေမႀကီးရဲ႕မ်က္ႏွာက နိဂိုကတည္းကညိဳတဲ့အသားမု႔ိ မဲမဲေရာင္သာ ကၽြန္မတို႔လွမ္းျမင္လိုက္ရေလသည္။
“…ေတာ္ေတာ္အသုံးမက်တဲ့နီလာမ…..ဒါေလးေတာင္ ျဖစ္ျဖစ္ေျမာက္ေျမာက္မလုပ္တတ္ဘူး…မေန႔ကတည္းကခ်က္ထားလို႔ ဒီဟင္းက သိုးေနရတာလား…ဟင္….မိနီလာ....”
“…ကၽြန္မ….ကၽြန္မ..ေတာင္းပန္ပါတယ္ ခ်က္ၿပီးၿပီးခ်င္း အုပ္ထားမိလိုက္လို႔ပါ၊…. ေနာက္မျဖစ္ေစရပါဘူး ေမေမႀကီး…...”
“ေျပာလိုက္ရင္ မ်က္ႏွာေသေလးနဲ႔…. လူကျဖင့္ ဘာအသံုးမွမက်ဘူး…သြား….ခုခ်က္ခ်င္း ငါ့နားကထြက္သြား…….”
“ဟုတ္…ဟုတ္……”
မ်က္ႏွာကိုလက္နဲ႔အုပ္ကာ ေမေမႀကီးအခန္းထဲကေန ေျပးထြက္သြားတဲ့ မမနီလာကိုျမင္လိုက္တာေၾကာင့္ ေမဦးနဲ႔မိပုတို႔ တစ္ေယာက္ မ်က္ႏွာတစ္ေယာက္ၾကည့္လိုက္မိပါတယ္။ မီးဖုိေခ်ာင္ထဲျပန္၀င္လာရေပမယ့္ ၀မ္းနည္းၿပီးငိုသြားရတဲ့ မမနီလာကိုေတာ့ ေမဦးမ်က္လံုးထဲက မထြက္ခဲ့ေပ။
“ မမနီလာ ဘာမ်ားျဖစ္လို႔လဲမသိေနာ္….သူေရာက္ေနတာေတာင္ ငါတို႔ မသိလုိက္ဘူး…..”
“ဘယ္သိရမလဲ မမေလးရဲ႕ အဲ့ဒါဆို အဆူခံဖို႔ေရာက္လာတယ္လို႔မွတ္….”
“ေအာ္…….….. ေမေမႀကီးက ေခၽြးမေတြလည္းအဲ့လိုလုပ္တာပဲလားဟင္ မိပု”
“သူ႔သားေတြကို ထိလို႔မရဘူး မမေလးရဲ႕၊ အကိုေလးကမွေတာ္ေသးတယ္ သူ႔အကိုေတြအားလံုးက တစ္ခုခုဆို သူ႔အေမကိုျပန္တိုင္ၾကတာ၊ ခုလည္း ဘာကိစၥလွမ္းတိုင္ျပန္လည္းမသိဘူး……..”
မတ္တပ္ရပ္ေနရာကေန ထိုင္ခ်လိုက္ၿပီး သက္ျပင္းေမာတစ္ခုကို စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္နဲ႔ ခ်လိုက္မိတာမို႔ လူကခ်က္ခ်င္းပင္ အုိစာသြားသလိုပင္။ ၿမိဳ႕မ်က္ႏွာဖံုးတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ဒီလိုစ႐ိုက္လကၡဏာေတြရွိလိမ့္မယ္လို႔ ေမဦးတို႔တစ္ရြာလံုးက ဘယ္လိုလုပ္ သိႏိုင္၊ ျမင္ႏိုင္၊ ၾကားႏိုင္ပါ့မလဲ…၊ ျမင္လိုက္ရင္ အၿမဲပဲၿပဳံးရႊင္ေနတတ္ၿပီး အလွဴအတန္းရက္ေရာလွတဲ့ ေမေမႀကီးတို႔မိသားစုေတြကို ေမဦးတို႔တစ္ရြာလံုးက အားက်ေနၾကရတာမဟုတ္လား…………..။
အဲဒီေန႔က ျပသနာက ႐ုံးပတီသီးေၾကာ္ခ်က္ဟင္းေလး သိုးသြားရတဲ့ အဓိကတရားခံဆိုရင္ ဘယ္တရားပါ့မလဲလို႔ ေမဦးဘာသာ မွတ္ခ်က္ ေပးမိေလသည္။ ပါးတစ္ခ်က္နဲ႔႐ံုးပတီသီးဟင္းကိုလဲလိုက္ရတာမို႔ ႐ံုးပတီသီးလို႔ ဆိုလိုက္တာနဲ႔ ေမဦးလက္က ပါးျပင္ဆီသို႔သာ အေျပးေရာက္မိေလေတာ့သည္။
“သမီး….ေမဦး..”
“ရွင္…ေမေမ…”
“ ဒီကေလးမႏွယ္….လူကလည္းေငးလို႔……….လက္ကလည္းဇြန္းႀကီးကိုကုိင္လု႔ိ ဘာေတြမ်ား ဒီေလာက္ေတာင္စဥ္းစားေနရတာလဲ ဟင္…. သမီး..”
“ဘာမွမဟုတ္ပါဘူးေမေမရဲ႕……. ကိုေအာင္ကလည္း ႐ံုးပတီသီးဟင္းဆို သိပ္ႀကိဳက္တာေလ…..”
မုသားသံုးလိုက္ရေပမယ့္ ဒီစကားေလးေၾကာင့္ပဲ စိတ္ခ်လက္ခ်ျဖစ္သြားတဲ့ေမေမ့ဟန္ေၾကာင့္ ေမဦးေနရထိုင္ရသက္သာသြားရျပန္ပါၿပီ။ ေမေမ့အလိုက္ ထမင္းကိုအားရပါးရစားေနရေပမယ့္ ရန္ကုန္အိမ္တစ္လွည့္၊ ေမေမ့အိမ္တစ္လွည့္ ျမင္ကြင္းေတြက တစ္လွည့္စီ ။
***-----***-----***-----***----- “”
“သမီးေလး……ေမဦး….”
“ရွင္…ေမေမ…..….”
“ သမီးေလးရြာကိုေရာက္တာ အေတာ္ၾကာေနၿပီေနာ္…..”
ေလးေလးနက္နက္ စဥ္းစားဟန္နဲ႔ ေျပာလာတဲ့ေမေမ့စကားကို ေမဦးစိုးရိမ္မိေလသည္။ ေမေမေမးလို႔သာ ေမဦးေျပာျပခဲ့ရေပမယ့္ ေနရာသစ္ရဲ႕ မေျပလည္မႈေတြကို ေမေမ့ကိုမသိေစခ်င္တာေတာ့အမွန္ပင္။ ျပႆနာအေသးအဖြ႔ဲကစလို႔ အႀကီးႀကီးေတြတိုင္ေအာင္ ေမဦး အတက္ႏုိင္ဆံုး ေနခဲ့ရျခင္းသာ။ ခု….ေမေမ ဘာမ်ား ေျပာဦးမလို႔ပါလိမ့္……။
“ေမေမ ဘာေျပာခ်င္တယ္ဆိုတာ ငါ့သမီးေလး မွန္းဆတတ္ပါ့မလားဟင္……..”
“ အတိအက်ေတာ့မသိဘူးေမေမ…..ဒါေပမယ့္ ေမဦးကို ျပန္သင့္ၿပီလို႔ ေမေမေျပာမလို႔ဆိုတာေတာ့ ေမဦးထင္တယ္ေမေမ”
သက္ျပင္းအရွည္ႀကီးကို ေလးတြဲစြာခ်လိုက္တဲ့ ေမေမ့ဟန္က ေမဦးကိုေျပာစရာေတြအမ်ားႀကီးရွိေနတယ္ဆိုတာ ေမဦးသိလိုက္ေလသည္။ ရြာကိုေရာက္တာ ဆယ္ရက္ေက်ာ္ၿပီမို႔  ေမဦးအတြက္က ခဏေလးပါေမေမရယ္လို႔ စိတ္ထဲကပဲ ေတာင္းဆိုမိေလသည္။ ေျပာျပခ်င္တဲ့စကား ေတြကို စဥ္းစားေနတဲ့ ေမေမ့ဟန္က စကားလံုးတိုင္းကို နားလည္သေဘာေပါက္ေစခ်င္တယ္ဆိုတာလည္း ေမဦးသိပါတယ္။
“ေျပာေလ ေမေမ…သမီး နားေထာင္ေနပါတယ္….”
ျဖစ္ပ်က္သမွ်အဆိုးအေကာင္းေတြကို ေ၀ဖန္ပိုင္းျခားတတ္ေစဖို႔နဲ႔ လိမၼာေရးျခားရွိေအာင္ သတိထားေနထိုင္ဖို႔ေတြကို ေျပာျပေပးေနတဲ့ ေမေမ့စကားသံေတြက ဟိုးအေ၀းႀကီးကလာေနသလို ေမဦးဆီကို တစ္လံုးခ်င္း တျဖည္းျဖည္းခ်င္းဆီ အလုအယက္ေျပး၀င္လာၾကေလသည္။ ေမေမရဲ႕ႏႈတ္ခမ္းအလႈပ္ေလးမွာတင္ ထြက္က်လာတဲ့ စကားစုတိုင္းက ေမဦးရဲ႕ ႏွလံုးသားထဲတိုင္ေအာင္ စိမ့္၀င္သြားၾကေလသည္။
႐ုပ္ေသတစ္ခုလို ငုတ္တုတ္ထိုင္လ်က္ ၿငိမ္သက္ေနတဲ့ေမဦးက ေမေမရဲ႕အၾကင္နာမ်က္၀န္းေတြကို မ်က္ရည္ေတြၾကားကေန ၀ိုးတ၀ါး အၾကည့္နဲ႔ ၾကည့္လိုက္မိေလသည္။ လိုခ်က္တက္မက္မႈေတြျပည့္ေနတဲ့ မမခ်ဳိတို႔ေမာင္ႏွမေတြရဲ႕ ေရာင္စံုမ်က္၀န္းေတြနဲ႔ လားလားမွမဆိုင္။
ေမေမႀကီး၊ မမခ်ဳိ၊ မမနီလာနဲ႔ ခဲအိုေတြရဲ႕ တစ္ေယာက္တစ္မ်ဳိး ေျပာဆိုေနၾကတဲ့ စိတ္ရႈပ္စရာကိစၥရပ္ေတြက ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ်ပင္၊ ကိုေအာင့္ကို ႏိုင္ငံျခားသေဘၤာလိုက္ခိုင္းတာလည္း မမနီလာတို႔စနစ္ျဖစ္သလို ေမဦးေရာက္လာမွ ေမေမႀကီးကိုၾကည့္ဖို႔ေခၚထားတဲ့ ဆရာမကို အလုပ္ထုတ္ပစ္တာလည္း မမခ်ိဳရဲ႕သေဘာထားေတြပင္။ အငယ္ဆံုးသားမို႔ လုပ္ငန္းတစ္ခု မခြဲေ၀ေပးတာကလည္း ခဲအိုတိ႔ုသေဘာ ျဖစ္ခဲ့ေလသည္။ ကိုယ့္သေဘာမပါတဲ့ ေန႔စဥ္ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြၾကားမွာ ေမဦးရဲ႕အေဖာ္က မိပုနဲ႔မိစုမွ်သာ။
“သမီးေလး…ေမဦး…ဘာေတြေတြးေနျပန္ၿပီလဲဟင္..……ေမေမေျပာတာကို နားလည္ေအာင္ႀကိဳးစားရမယ္ေနာ္……”
“……..သမီးႀကိဳးစားၿပီး ေနထိုင္သြားမွာပါ…..”
“ကဲ..ဒါဆိုလည္း အိပ္ဖို႔ျပင္ေတာ့……..……”
“ဟုတ္ေမေမ….”
ေမေမ့ကို႐ုိေသစြာကန္ေတာ့ၿပီး အိပ္ရာ၀င္ခဲ့ေပမယ့္ ေမဦးခဏေလးနဲ႔ အိပ္မေပ်ာ္ခဲ့ေပ။ ရင္ေလးစရာ ေရွ႕ေရးေတြကို ႀကိဳတင္ၿပီး မစဥ္းစားခ်င္ေပမယ့္ ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ့ အဆိုးဆံုးဆိုတာေတြကို ႀကိဳတင္လို႔ျပင္ဆင္ထားရေပေတာ့မည္။ ေနရာသစ္၊ အေတြ႕အႀကံဳသစ္မွာ ေျခာက္လသာ ရင္ဆိုင္ရေသးတာမို႔ ေနာင္ႏွစ္ေပါင္း ေျခာက္ဆယ္အထိ ေတြ႔ႀကံဳရမယ့္ အခက္အခဲေပါင္းမ်ားစြာအတြက္ ေမဦးသတၱိေတြ ေမြးရဦးမွာပါ။
မျပည့္မစံုၾကားထဲကေန ေမဦးကိုေမြးထုတ္ေပးခဲ့တဲ့ ေမေမ့ရဲ႕သတၱိေသြးေတြအျပည့္ပါေနတဲ့ေမဦးက ျပည့္စံုသူတို႔ရဲ႕ အသိုင္းအ၀ိုင္းၾကားမွာ ေခါင္းေမာ့ရင္ေကာ့ႏိုင္ေအာင္ ဘာလို႔မ်ား မေနႏိုင္ရမွာလဲ။
စိတ္ရင္းေစတနာေတြအျပည့္ပါေနတဲ့ ေမဦးရဲ႕အၾကင္နာလက္တစ္စံုက ဂုဏ္ပကာသနေတြထုတ္ပိုးထားတဲ့ ေမေမႀကီးတို႔မိသားစုကို ဘာလို႔မ်ား မေႏြးေထြးႏိုင္ရမွာလည္း။
မိဘန႔ဲညီကိုေမာင္ႏွမေတြရဲ႕စကားကိုမလြန္ဆန္ႏိုင္တာကတစ္ဖက္  ေမဦးကတစ္ဖက္နဲ႔ သင့္တင့္ေအာင္ႀကိဳးစားေနေပးရွာတဲ့ ေမဦးခ်စ္တဲ့ ကိုေအာင္အတြက္ ေမဦးက စံျပဇနီးတစ္ေယာက္အျဖစ္ ဘာလို႔မ်ား မေနႏိုင္ရမွာလည္း။
တစ္ေယာက္တည္းခ်မိတဲ့ ဒီဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြအေကာင္အထည္ေဖာ္ဖို႔ အားအင္သစ္ေတြနဲ႔ ရန္ကုန္ေရႊၿမိဳ႕ေတာ္ႀကီးဆီသို႔ ေမဦးမၾကာခင္ ျပန္ရေပဦးမည္။ ေရာင္စံုကာလာေတြၾကားထဲက အျဖဴေရာင္ေလးတစ္ခုကုိျဖင့္ အမ်ားျမင္ေအာင္ျပသႏိုင္လိမ့္မယ္လို႔ ေမဦးအဆံုးတုိင္ ယံုၾကည္မိေလေတာ့သည္။
စိမ့္စမ္းေရ
Posted by စိမ့္စမ္းေရ on Friday, June 10, 2016
categories: ၀တၳဳတို |
Post a Comment
Newer Post Older Post Home
ေလးဆူဓါတ္ပံု ေရႊတီဂံု
၀က္ဘ္ဆိုဒ္မ်ားကို ေလ့လာျခင္း (55)
၀တၳဳတို (31)
facebook(1) (7)
word pad (1)
က်န္းမာေရး (128)
နည္းပညာ (55)
ပရဟိတ မွတ္တမ္းမ်ား (4)
ဗဟုသုတ (139)
ဘာသာေရးစာေပမ်ား (44)
ျပန္လည္ေ၀မွ်ျခင္း (197)
လက္ေတြ႔ဘ၀ထဲက အပိုင္းအစမ်ား (3)
သုတ ၊ ရသ ၊ ေဆာင္းပါးမ်ား (57)
ဟာသမ်ားစုစည္းမႈ (3)
အဂၤလိပ္စာေလ့လာရန္..... (8)
အီဒီယမ္ အေၾကာင္းေလးမ်ား (21)
ေဆာ့၀ဲမ်ား (ေ၀မွ်ျခင္းသာ) (6)