my en my en en my my my my en my en en my en en my my my my en en id my en en my my en my my my my fa es en en my my my en en en my my my my my en en my en my es my es en en my en en en en my my ru fa en en en en my my my en it fr en my my en my en en en cs cs en cs en en cs cs en en en cs cs my my my en en de it my my it en it en my it en en it de my it ja en it en my it my my it en en it en en it my my it my en it kn eu pt my my pt my ru pt my my pt my my pt my my pt my my pt my my pt en my pt en my pt my my en my my my en my my war en
skip to main | skip to sidebar
ေမ့သမီးက သူမ်ားအေၾကာင္းလည္း တတ္ႏိုင္သမွ်မေရးခ်င္ပါဘူး။ ကိုယ္တိုင္လည္းအမွားမကင္းတဲ့သာမာန္လူဆိုေတာ့ သူမ်ားကုိအျပစ္မတင္ခင္ ငါသာ သူ႕ေနရာမွာဆိုရင္ေရာ ဆိုတာမ်ိဳး စဥ္းစားေလ့ရိွပါတယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း ကိုယ္တိုင္ကလူငယ္ဆိုေတာ့ စဥး္စားတာေနာက္ လုပ္ခ်င္တာကအရင္ဆိုတာမ်ိဳးလည္း ျဖစ္ျဖစ္သြားပါတယ္။ အခုတေလာ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕စကားေျပာျဖစ္ရင္း၊ စာေတြဖတ္ရင္းကေန သားသမီးေတြေၾကာင့္ သိကၡာက်ရ၊ မိဘေတြေျမွာက္စားလြန္းလို႕ ပတ္၀န္းက်င္နဲ႕သဟဇာတမျဖစ္တဲ့ သားသမီးေတြအေၾကာင္းကိုၾကည္႕ၿပီး ဒီဇင္ဘာတုန္းက ကုိယ္သြားခ့ဲတဲ့သီရိလကၤာက ကုိယ္အရမ္းေလးစားရတဲ့ပါေမာကၡတို႕ မိသားစုအေၾကာင္းကို ေဖာက္သည္ခ်ခ်င္ လာမိပါတယ္။ အဓိကေျပာခ်င္တာက ကိုယ့္ဆရာနဲ႕ သူ႕သားအေၾကာငး္ပါ။
ကိုယ့္ပါေမာကၡက သီရိလကၤာမွာ အခုအစိုးရမတုိင္ခင္ အစိုးရလက္ထက္က ICT regulatory ကပါ။နည္းပညာ၀န္ႀကီးေလာက္ရာထူးမ်ိဳးပါ။ ဒါေပမယ့္ သမၼတတေယာက္ေျပာင္းရင္ အစိုးရတခုေျပာင္းတဲ့အခ်ိန္မွာ သူကအဲဒီရာထူးရထားတာပါ။ သူတာ၀န္ထမ္းေဆာင္ေနခ်ိန္မွာ အေမရိကမွာေက်ာင္းတက္ေနတဲ့သူ႕သားက ဘြဲ႕ရလို႕ႏုိင္ငံကုိျပန္လာခ်င္ပါသတဲ့။ အေမရိကမွာဆက္မေနခ်င္ဘဲ ကိုယ့္ႏိုင္ငံပဲကိုယ္ျပန္ေနခ်င္တဲ့ သားလုပ္သူကုိ ဆရာကေခၚမထားခ်င္ပါဘူးတဲ့။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ သီရိလကၤာမွာလည္း အဲဒီလိုႀကီးႀကီးပိုင္းအရာရိွ ႀကီးေတြမွာ သားသမီးေတြကမလိမၼာလို႕ ဒုကၡေရာက္တာအမ်ားႀကီးရိွခဲ့ပါတယ္။ မိဘကရာထူးႀကီးတယ္ဆိုၿပီး သားသမီးေတြက လုပ္ခ်င္ရာလုပ္ၾကတာေတြကို မိဘေတြကမရွင္းႏိုင္ေတာ့တဲ့အခါ အလုပ္ျပဳတ္ၾက သိကၡာက်ၾကနဲ႕ေပါ့။ အဲဒီေတာ့ ကိုယ့္ဆရာကလည္း သူ႕သားျပန္လာၿပီး ဒီလိုေနမွာကိုစိုးရိမ္တယ္ေလ။ အဲဒီေတာ့ ျပန္မလာရတခ်က္လႊတ္အမိန္႕ထုတ္ထားပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဆရာကသာ စိတ္ပူတာပါ။ သူ႕သားကတကယ့္လူေတာ္ပါ။ ဒါေပမယ့္ ဆရာကျပန္မလာရဘူးဆိုေတာ့ သားကသူလည္း ဘာမမလုပ္ပဲနဲ႕ျပန္မလာရဘူးဆိုေတာ့ မေက်နပ္ဘူးေပါ့။ အဲဒီကေန ၿငိမ္းခ်မ္းစြာဆႏၵျပတာေတြ၊ စစ္ေအးတိုက္ပြဲေတြ သားအဖႏွစ္ေယာက္ၾကားျဖစ္ေနတာေပါ့။ ေနာက္ပိုင္း အဲဒီအစိုးရျပဳတ္သြားၿပီး အစိုးရသစ္တက္လာတဲ့အခ်ိန္က်ေတာ့ ဆရာကအဲဒီရာထူးမဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ အဲဒီေတာ့မွ ဆရာက သူ႕သားကုိႏိုင္ငံကိုျပန္လာခြင့္ျပဳပါတယ္။ ကန္႕သတ္ခ်က္ေတြနဲ႕ျပန္ခြင့္ျပဳတာပါ။ ထမင္းေကၽြးထားမယ္၊ အိမ္မွာ ေနခြင့္ေပးထားမယ္၊ သံုးဖုိ႕ပိုက္ဆံတျပားမွထုတ္မေပးႏိုင္ဘူး၊ ကားသံုးခြင့္မျပဳဘူးတဲ့။ ဒီအခ်ိန္မွာ ၾကားျဖတ္ၿပီး ဆရာတို႕ရဲ႕အေျခအေနကိုေျပာျပပါ့မယ္။ ဆရာတို႕လင္မယားႏွစ္ေယာက္စလံုးက သီရိလကၤာမွာ ပထမဘြဲ႕ကိုယူၿပီး ပါရဂူဘြဲ႕ကို အေမရိကားမွာ ႏွစ္ေယာက္စလံုးယူခဲ့တာပါ။ အစိုးရဆီမွာ ရာထူးမယူခင္က ဆရာက သီရိလကၤာတကၠသိုလ္ကပါေမာကၡပါ။ မိသားစုအသိုင္းအ၀ိုင္းကလည္း အဲဒီကအေျခအေနနဲ႕ဆိုရင္ ေဆြႀကီးမ်ိဳးႀကီးေတြပါပဲ။ သမီး၂ေယာက္ကလည္း အေမရိကမွာပဲေနၿပီးေက်ာင္းတက္ၾကပါတယ္။ သူတို႕ ၂ေယာက္ကေတာ့ အကိုလိုမဟုတ္ပါဘူး။ သီရိလကၤာမွာ မိဘရိွလို႕သာျပန္လာတာပါတဲ့။ အေမရိကမွာပဲ ေပ်ာ္ပါတယ္တဲ့။ ေငြေရးေၾကးေရးအရေရာ၊ ပညာေရးအရေရာ ျပည္႕စံုတဲ့မိသားစုပါ။ ဆရာ့အတြက္ သူ႕သားကို တသက္လံုးေကၽြးထားရရင္ေတာင္ သူမြဲမသြားႏိုင္ပါဘူး။ အဲဒါေတာင္မွအေမရိကက ဘြဲ႕ယူၿပီးျပန္လာတဲ့ သူ႕သားကိုပိုက္ဆံမေပးႏိုင္ဘူး၊ ကားေပးမသံုးဘူးတဲ့။ သားလုပ္တဲ့သူကလည္း အိုေကဆိုျပန္ခ်လာပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္းကိစၥေတြကေတာ့ ဆက္မေျပာေတာ့ပါဘူး။ ကုိယ္သီရိလကၤာမွာ ေနခဲ့တဲ့တလမွာ ကိုယ္ေနေနတဲ့ ဟိုတယ္မွာအခက္အခဲတခုေၾကာင့္ အိမ္ေျပာင္းဖို႕အဆင္မေျပခင္မွာ ဆရာ့အိမ္မွာ ၂ရက္ေနခဲ့ရပါတယ္။ ကိုယ္အရမး္ေလးစား၊ သေဘာက်တဲ့မိသားစုပါ။ ဆရာ့သားဆိုလည္း ေတာ္ေတာ္ထက္ျမက္တဲ့လူ တေယာက္အျဖစ္အသိအမွတ္ျပဳခဲ့ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီမိသားစုမွာကိုယ္အႀကိဳက္ဆံုးအခ်က္ကေတာ့ မာန္မတက္တာပါပဲ။
ေနာက္ၿပီးေတာ့ ေတာင္အာရွက ICT Scholar ေတြနယ္ပယ္မွာ ဆရာရဲ႕အေတြးအေခၚ၊ ျပတ္သားတဲ့ အသံုးအႏႈန္းေတြက ေတာ္ေတာ္ေရပန္းစားပါတယ္။ ကုိယ္တို႕တက္ခဲ့တဲ့ ကြန္ဖရင့္မွာ အိႏၵိယကလာတက္တဲ့ ပါေမာကၡကဆို “ရိုဟန္မို႕လို႕ စကားေျပာလိုက္ရင္ ကိုယ္တို႕ေျပာမထြက္တာ၊ မေျပာရဲတာေတြခ်ည္းပဲ သူေျပာၿပီးၿပီဆိုမွ က်န္တဲ့သူေတြကလိုက္ေျပာရဲတယ္” တဲ့။ ဟုတ္လည္းဟုတ္ပါတယ္။ ထားပါေတာ့ေလ။ ကိုယ္ဒီစာကိုေရးတာ ကိုယ့္ပါေမာကၡဘယ္ေလာက္ေတာ္ေၾကာင္း ႀကြားဖို႕ေရးတာ မဟုတ္ပါဘူး။ သူ႔ရဲ႕စဥ္းစားဥာဏ္၊ သားသမီးကိုခ်စ္ေပမယ့္ နာမည္နဲ႕သိကၡာကို သားသမီးေၾကာင့္ အပ်က္အစီး မခံတဲ့သေဘာထား၊ သားသမီးေတြကိုလည္း လူေကာင္းလူမြန္ေတြျဖစ္ေအာင္၊ ကိုယ့္ေျခေထာက္ေပၚ ကိုယ္ရပ္ႏုိင္ေအာင္ဆံုးမတတ္တာေတြကိုၾကည္႕ၿပီး ကိုယ္အရမ္းေလးစားခဲ့တာပါ။ သူတို႕နဲ႕တခ်ိဳ႕တခ်ိဳ႕ေသာမိဘေတြရဲ႕သားသမီးေတြကိုယွဥ္ၾကည္႕ၿပီး………..။
ၿငီးတို႔ဆီမွာတာ အဲလို ျဖစ္ေနၾကတာ က်ဳပ္တို႔ ေရႊျပည္ႀကီးမွာေတာ႔ အေဖ သမၼတဆို သားလဲ သမၼတပဲ စာတတ္ဖို႔ေတာင္ မလိုေပါင္ အဓိက က ေနရာယူ တတ္ဖို႔ပဲေလ၊ ေျမးေလာက္ဆိုလဲ အေတာ္ေတာ႔ တာသြား ေသးတယ္။
April 25, 2010 at 4:16 AM
ပညာေၾကာင္႔ ကြာတာေတာ႔ အမွန္ပဲ။ ကိုဒူကဘာေျပာတာအတြက္ ပညာကေတာ႔ ဘာပညာလဲမသိဘူး။
April 25, 2010 at 9:30 AM
ပညာတတ္ေတြက ပညာတတ္ဆန္ဆန္ သားသမီးကို လမ္းမွန္ ကမ္းမွန္ေရာက္ေအာင္ ေလ့က်င့္ သြန္သင္ယူတာပါ ။
ပညာမဲ့ေတြကေတာ့ ငါ့ေလွ ငါထိုး ပဲခူးေရာက္ေရာက္ေပါ့ ။
April 25, 2010 at 8:09 PM
တကယ္ေတာ့ လူေတာ္နဲ႕ လူေကာင္းဟာ အျမဲထပ္တူမက်ႏိုင္ပါဘူး
ဘယ္သူ႕ဆီကျဖစ္ျဖစ္ ေကာင္းတာေလးေတြ ေရြးယူတတ္မယ္ဆို အေကာင္းဆံုးေပါ့...
(ဆရာၾကီးေလသံျဖင့္)
April 26, 2010 at 1:45 AM
Anonymous said...
ပညာတတ္ေတြထဲမွာပဲ စဥ္းစားဥာဏ္ကင္းမဲ့သူေတြ အမ်ားၾကီးရွိပါေသးတယ္
တကယ္ေတာ့ လူေတာ္နဲ႕ လူေကာင္းဟာ အျမဲထပ္တူမက်ႏိုင္ပါဘူး
ဘယ္သူ႕ဆီကျဖစ္ျဖစ္ ေကာင္းတာေလးေတြ ေရြးယူတတ္မယ္ဆို အေကာင္းဆံုးေပါ့...
right,ko lu htwe.
April 26, 2010 at 10:05 AM
Anonymous said...
ဆရာက ပညာရပ္ဆိုင္ရာ ကၽြမ္းက်င္သူျဖစ္သည္။
သူ၀န္ႀကီး ျဖစ္ခ်ိန္ သူ႕သား တျခား အစိုးရ အရာရွိ သားသမီးလို ဆိုးသြမ္းမွာ စိုးသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သူ႕သားအား ျပန္မလာေစ။
ယူအက္စ္ျပန္ သူ႕သားသည္ မာစတာ ရၿပီးသူ သို႔ မဟုတ္လည္း ဘြဲ႔ရ အရြယ္ေရာက္ သူ ျဖစ္မည္။
ထိုသူအား တျခား အရာရွိ သားသမီးမ်ားလိုပင္ ဆိုးသြမ္းမွာ စိုးသည္။ ဆရာႀကီးသည္ သူ႔သားအား ငါတို႔ သားျဖစ္ေသာလည္း ယူအက္စ္ျပန္ ပညာတတ္ ျဖစ္ေသာလည္း စဥ္းစားညဏ္မရွိေလာက္ သို႔ မဟုတ္ ရွိခ်င္မွ ရွိမည္ စဥ္းစားပံုရသည္။
ထိုအရာကို စာေရးသူသည္ ဆရာႀကီး၏ ပညာေၾကာင့္ စဥ္းစားညဏ္ ကြာသြားပံုရသည္ဟု ေတြးမိေနသည္ ဟု သေဘာ ေပါက္သြားပါသည္။
April 26, 2010 at 4:05 PM
ေမ့သမီး said...
အားလံုးကိုေက်းဇူးပါ။ အျဖစ္အပ်က္တခုတည္းေပမယ့္လည္း ျမင္ပံုျခင္းေတြကေတာ့ လူတေယာက္နဲ႕တေယာက္ကြာမွာပါ။ ဒါေပမယ့္ ေမ့သမီးဆီကိုလာေနက် အကို၊အမေတြကေတာ့ ေမ့သမီး ဘာဆိုလိုလည္း သေဘာေပါက္ၾကပါတယ္။ သေဘာမတူတာရိွရင္လည္း ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေပါ့။ ေမ့သမီးကစိတ္ေကာက္တတ္ေပမယ့္ ေ၀ဖန္ရင္ေတာ့ လက္ခံပါတယ္။ စိတ္မဆိုးပါဘူးလို႕။ :D
April 26, 2010 at 7:23 PM
ကိုလူေထြး said...
ၾသ... စိတ္ေကာက္တတ္ေသးတယ္လား... း)
ေျပာခ်င္တာက ပညာမတတ္ အတန္းေတြ မေအာင္လည္း စဥ္းစားတတ္တဲ့သူက စဥ္းစားဆင္ျခင္တတ္တာပဲလို႕ ေျပာခ်င္တာပါ။
May 3, 2010 at 1:05 AM
ေမ့သမီး said...
အဲဒါေတာ့ လက္ခံပါတယ္။
May 3, 2010 at 5:41 AM
Maribel Artaste said...
Hi!Great and interesting blog you have:) Come and visit my site too. http://motors.com.mm/?utm_campaign=mot_mm_lb_blog_martaste&utm_source=mot_lb_blog&utm_medium=lb_blog
August 1, 2012 at 10:40 PM
ဘူးသီး said...
ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေျပာဆိုေတာ့လဲ ေျပာရဦးမေပါ့
"အေတြးအျမင္ေတြအျပဳသေဘာေဆာင္ဖို႕"
ဒီေလာက္ပါပဲ
October 30, 2012 at 4:08 AM
Post a Comment
Newer Post Older Post Home
Subscribe to: Post Comments (Atom)
ကိုယ့္အေၾကာင္း
ခံစားတတ္တဲ့လူမေလးတစ္ေယာက္။
View my complete profile
▼  2010 (12)
▼  April (4)
အေတြ႕အႀကံဳတခုအေၾကာင္း
မွတ္မိေနတဲ့ ေဟာေျပာပြဲ
ဆင္ျခင္ဉာဏ္
ေဖေဖ့ ဆံုးမစာ
►  March (5)
►  February (2)
►  January (1)
►  2009 (66)
►  December (2)
►  October (1)
►  August (6)
►  July (10)
►  June (6)
►  April (10)
►  March (7)
►  February (7)
►  January (10)
►  2008 (8)
►  December (8)
ေတြးမိေတြးရာ ..ေရးမိေရးရာ
ေမာင္ႀကီးသို႔ ေပးစာ
2 weeks ago
အ ရြ က္ ေ ၾကြ ေ တ ာ့ ၊ အ ျမ စ္ ရွိ ရ ာ ျပ န္ လ ာ ရ စ ၿမဲ
3 weeks ago
Saung Yune La
1 month ago
Maya Magazine
အေဝးကေပးစာတေစာင္ - ယာေတာကသာေျဗာ
2 months ago
khin oo may
2011 memory
3 months ago
အဆိပ္သင့္သူမ်ား
3 months ago
Havana Blues
5 months ago
အဝါေရာင္က်ီးကန္းေတြ ငါ့ဆီၿပိဳဆင္းလာတဲ့ေန႕က
5 months ago
အိပ္မက္ျပခန္း
6 months ago
Welcome Back (2015)
THU HNIN SEE
ေတြးမိသမွ်ေရးထားပါသည္
ေ႐ႊ ့ေျပာင္းနွလံုးသားမ်ား
အိ ပ္ မ က္ ႐ွ င္
Better Vision Naturally - The Miracle of Clear Flashes
တံခါးေခါက္သံ...
3 years ago
တိမ္ညိဳေတြျပိဳသြားတဲ႔ေကာင္းကင္
အေဖမရွိေတာ့တဲ႔ သံုးရာေျခာက္ဆယ့္ငါး
3 years ago
MTP ေဆြးေႏြးဖလွယ္ပြဲ
3 years ago
ဖန္ဆင္းျခင္း
3 years ago
ၾကံဳခဲ့ရ နဗနဘ၀
50.1 ဘ၀ထဲ ရြာလည္ၾကသူမ်ား
3 years ago
ေမေမ မသြားပါနဲ႔..
4 years ago
ကၽြန္ေတာ့္ျပတင္းေပါက္ကေလး
4 years ago
ေမာင္က်ည္ေပြ႕
၂၀၁၁/၂ က်ီးအာသီး.....
5 years ago
Policies for Myanmar
မီဒီယာ Media
6 years ago
YawNathan Zinyaw
အသိမဲ့ရစ္ေႏွာင္တြယ္္ (ဇာတ္သိမ္း)