en en en my my my my my my my my my my my my my my my my my en my my id en en my my my en my my my en my my my my my en en en my my en en my my en en my my my en my my my my my my my my my my my my my my my my my my en my my my my my my my my my my my en en my my my my my my my my my my my my my en en en my en my en my en nl my en my my en en en my en en my my my my en en en en en my en cs cs da en da cs en en cs cs en en en cs cs da en da en en en cs cs en en en de en en id en my my my da en da cs en en cs da en en en cs cs da en da cs en en cs cs en en en cs cs da en da cs en en cs cs en en en cs cs da en da cs en en cs cs en en en cs cs my en it en en en en en fr en en es en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en es en my my ja ja my my my en en en en my en it my my it my my it my my it en en it my my it my my en my my en my my en de my en my my it my my it my my it my my it my my it my en it my my it en de it my my it ja it my my it zh my it my my it my my it my my it my my it en en it en my it en my it it my it en my it en my it ja my it en es it my kn it my my it my my it my my it en my it my my it my my it en my it my my it my eu it en my it my my it ja my it my my it en en it en my it my en it my my it ja my it my my it en my it en my pt en fi pt my my pt my my pt my my pt en my pt my my pt zh my pt my my pt my my pt my en pt ja es pt en my pt en my pt en my pt my my pt it en pt my my pt en my pt en my pt it my pt fr en pt my my pt hy my pt my ru pt my my pt en fr en my fr my my my ru my my my my my my my my my de my fa my en en my uk my my it my my sw my en en fa my en en my en en my en en en en
San Htun's Diary: December 2014
ေနရာတိုုင္းမွာ ဟတ္ပီးနယူးယီးယားလိုု ့ ႏႈတ္ဆက္သံေတြ ၾကားေနရေတာ့ ဘေလာ့မိတ္ေဆြေတြကိုုလည္း ဟတ္ပီးနယူးယီးယားလိုု ့ ႏႈတ္ဆက္ရင္း၊ အသူ တဂ္ထားတဲ့ ၂၀၁၄ ရီဗ်ဴးတဂ္ပိုု ့စ္ေလး ေရးၿဖစ္သြားပါတယ္။၂၀၁၄ ကိုု ရီဗ်ဴးၾကည့္လိုုက္ရင္ ေက်နပ္စရာေကာင္းတဲ့ႏွစ္လိုု ့ ဆိုုရမယ္။
မႏွစ္က ဒီဇင္ဘာမွာ နယူးေယာက္ကိုု ေၿပာင္းလာတာဆိုုေတာ့ ခုုကုုမၺဏီမွာ လုုပ္တာ တစ္ႏွစ္ရိွၿပီ။ အခက္အခဲေတြ မ်ားလြန္းလိုု ့ အရည္အခ်င္းေတြ တိုုးတက္လာတဲ့ အလုုပ္ဆိုုေတာ့ ပင္ပန္းေပမဲ့ ကိုုယ့္ကိုုကိုုယ္ ယံုုၾကည္မႈတိုုးတယ္။ ကြ်န္မ လုုပ္ဖူးသမွ် အလုုပ္ေတြမွာ ခုုကုုမၺဏီအလုုပ္က ခ်ဲလန္ ့အၿဖစ္ဆံုုး၊ စိတ္ဖိစီးမႈ အမ်ားဆံုုး၊ အပင္ပန္းဆံုုး။ Consultant ဆိုုေတာ့ ကလိုုင္းရင့္ရံုုးေတြမွာ သြားလုုပ္ရတယ္။ ပတ္ဝန္းက်င္အသစ္၊ နည္းပညာအသစ္၊ work flow အသစ္ေတြ ေလ့လာရတယ္။ ကလိုုင္းရင့္ ကြန္းထရပ္ကုုန္သြားလိုု ့ ရံုုးခ်ဳပ္ကိုု ၿပန္ေရာက္ရင္ ပေရာဂ်က္ ၂၊ ၃ ခုုကိုု တၿပိ ုုင္တည္း လုုပ္ရတယ္။ သူေ႒းမက ေအာ္ရင္ တၿခားသူေတြက ဘာမွၿပန္မေၿပာေပမဲ့ ၿပန္ေအာ္ဟစ္တဲ့ ကြ်န္မကိုု အလြယ္တကူ အေၾကာင္းၿပခ်က္ မရိွဘဲ အလုုပ္ၿဖ ုုတ္ႏိုုင္၊ တၿခားေစ်းေပါတဲ့ တရုုတ္လုုပ္သားေတြ ငွားႏိုုင္ေပမဲ့ တစ္ႏွစ္ၿပည့္တဲ့အခါ လစာတိုုးေပးၿပီး ကြ်န္မ အလုုပ္ၾကိ ုုးစားတာကိုု အသိအမွတ္ၿပ ုုေတာ့ ေက်နပ္မိတယ္။
အလုုပ္နဲ ့ ပတ္သက္လိုု ့ ေၿပာရဦးမယ္ ကြ်န္မက အလုုပ္ ကံေကာင္းတတ္တယ္။ စကၤာပူအလုုပ္တုုန္းကလည္း လစာလည္းမဆိုုး၊ စိတ္ဖိစီးမႈလည္း သိပ္မရိွ၊ ႏွစ္တိုုင္းလစာတိုုး၊ ေဘာနပ္လည္းေပး၊ ႏိုုင္ငံၿခားခရီးေတြလည္း သြားရေတာ့ ကြ်န္မသူငယ္ခ်င္းေတြဆိုုတာ အဲဒီကုုမၺဏီမွာ အလုုပ္ရခ်င္ၾကတယ္။ အလုုပ္အကိုုင္ ေၿပာင္းလြန္းၾကတဲ့ စကၤာပူမွာ ကြ်န္မ လုုပ္ေဖာ္ကိုုင္ဖက္ေတြ ခုုထိ အဲဒီကုုမၺဏီမွာ လုုပ္ေနၾကတုုန္း။ ကန္တက္ကီအလုုပ္ဆိုုရင္လည္း လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အားထုုတ္လုုပ္တဲ့ ကုုမၺဏီ၊ အားလံုုးက Thermal ၊ Pipe ၊ Structural ၊ Chemical ၊ Mechanical အင္ဂ်င္နီယာေတြ၊ အသက္၊ မိန္းမ၊ ေယာက်ာ္း၊ အသားအေရာင္ ခြဲၿခားမႈ မရိွတဲ့ အေမရိကန္မွာ ကိုုယ္ေတာ္ရင္ ေတာ္သလိုု ကိုုယ့္အရည္အခ်င္းကိုု အသိအမွတ္ၿပ ုုေတာ့ စကၤာပူမွာထက္ အေမရိကန္မွာ အလုုပ္လုုပ္ရတာကိုု ပိုုၾကိ ုုက္တယ္။ ဝါရွင္တန္ဒီစီ အလုုပ္ကေတာ့ ေအးေအးေဆးေဆးပဲ ဘာမွ စိတ္ဖိစီးမႈကိုု မရိွတာ။ ကယ္ပီတယ္ Capitol နဲ ့ ေဘးခ်င္းကပ္လ်က္ ရံုုးေနရာေလးကိုု သိပ္သေဘာက်တာ။ ဝါရွင္တန္ဒီစီအလုုပ္ေၾကာင့္ ေနရွင္နယ္ေမာလ္တေလွ်ာက္က ၿပတိုုက္ေတြ ၿပဲၿပဲစင္ခဲ့တာေပါ့။
က်န္းမာေရးကေတာ့ ေဒါင္ေဒါင္ၿမည္တယ္လိုု ့ ဆိုုရတယ္။ နယူးေယာက္ေရာက္မွ ပိုုက်န္းမာတယ္ လမ္းေလွ်ာက္ရလြန္းလိုု ့။ အိမ္ကေန ဘူတာရံုုကိုု ငါးမိနစ္၊ ဘူတာေတြမွာ ရထားေၿပာင္းဖိုု ့ ေလွ်ာက္ရတာက ငါးမိနစ္၊ ဘူတာကေန ရံုုးကိုု ငါးမိနစ္၊ တေန ့ကိုု နာရီဝက္မက လမ္းေလွ်ာက္ရတယ္။ ၂၀၁၃ ဂ်ဴလိႈင္ ၄ နယူးေယာက္ကိုု လာလည္တုုန္းက ဟ...နယူးေယာက္သားေတြက လမ္းေလွ်ာက္တာလား၊ ေၿပးေနတာလားလိုု ့ ေတြးတာ ခုုေတာ့ ကိုုယ္တိုုင္ ေၿပးေနတယ္။ ပိတ္ရက္ေတြဆိုု လမ္းေလွ်ာက္အဖြဲ ့ေတြနဲ ့ ၄ မိုုင္ကေန ၆ မိုုင္အထိ လမ္းေလွ်ာက္၊ ေတာင္ ၈ မိုုင္တက္၊ နယူးေယာက္ၿမိ ုု ့ထဲမွာ ဆိုုရင္လည္း တဘူတာ၊ ႏွစ္ဘူတာေလာက္ဆိုု ရထားမစီးဘဲ လမ္းေလွ်ာက္ေတာ့ နယူးေယာက္မွာ လမ္းအေတာ္ ေလွ်ာက္ၿဖစ္တယ္။    နယူးေယာက္မွာ ေႏွးတိေႏွးေကြး လမ္းေလွ်ာက္ေနတဲ့သူေတြဆိုုၾကည့္လိုုက္ အဲဒါ အသက္ၾကီးတဲ့သူ၊ ဖုုန္းေၿပာေနတဲ့သူ၊ နယူးေယာက္သားမဟုုတ္သူေတြ။ နယ္ေတြမွာက ဟိုုနားနဲ ့ ဒီနားေတာင္ ကားေမာင္းၿပီး ကားေပၚက မဆင္းရေတာ့ တၿခားၿပည္နယ္ကသူေတြ နယူးေယာက္တက္လာရင္ လမ္းမေလွ်ာက္ႏိုုင္ၾကဘူး။
တေန ့ကိုု ဆယ္ငါးမိနစ္ ေလ့က်င့္ခန္း၊ ပိတ္ရက္ေတြဆိုုလည္း လမ္းသြားေလွ်ာက္ေနလိုု ့ အရမ္းစားေပမဲ့ ဝိတ္တက္မလာဘူး။ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ပတ္ခန္ ့က လက္ဆစ္ေတြ ေရာင္ပါတယ္။ ေလးဖက္နာ၊ ေဂါက္၊ ယူရစ္အက္ဆစ္ မ်ားေနတာလိုု ့ ေတြးၾကတယ္။ အမဲသားလိုု အနီေရာင္မ်ားတဲ့အစာ၊ ပင္လယ္စာ၊ ေၿမၾကီးထဲက ထြက္တဲ့ဟာ ဟင္..ေၿမၾကီးထဲက အားလံုုးထြက္တာပဲဟာ.. ေၿမၾကီးထဲက တိုုက္ရိုုက္ထြက္တဲ့ မိႈ၊ မွ်စ္၊ အာလူး၊ မုုန္လာဥေတြ ေရွာင္ရမယ္။ အဲဒီအသီးေတြေတာ့ ေရွာင္ႏုုိင္ေပမဲ့ ပင္လယ္စာေတာ့ မေရွာင္ႏိုုင္ဘူးရယ္။ ဒီေတာ့ လက္ဆစ္ေတြ ေရာင္လိုုက္၊ သက္သာလိုုက္နဲ့ ေသြးသြားစစ္ရဦးမယ္။ ေသြးစစ္တဲ့အေၿဖရမွာ ဘာေတြ မ်ားေနလည္း သိရမယ္။ အသင့္စားေခါက္ဆြဲေၿခာက္ထုုပ္ေတြ မစားေတာ့ဘဲ က်န္းမာေရးနဲ ့ ညီညႊတ္တာေတြ ပိုုစားၿဖစ္တယ္။
၄ ႏွစ္ ၾကာၿပီးတဲ့ အခါမွာေတာ့ မာစတာဘြဲ ့ကိုု ေအာင္ၿမင္စြာ ဆြတ္ခူးႏိုုင္ခဲ့ပါၿပီ။ သူမ်ားေတြက  ၂ ႏွစ္ခြဲ ၊ ၃ ႏွစ္ေလာက္ပဲ ၾကာတဲ့ဘြဲ ့ကိုု ကြ်န္မက အလုုပ္ဗီဇာ အဆင္မေၿပေသးလိုု ့ Specialization Course ယူ သံုုးဘာသာ ထပ္ယူၿပီး တစ္ႏွစ္ထပ္တိုုးတယ္။ စကၤာပူေက်ာင္းတုုန္းကေတာ့ ကမၻာ့အဆင့္ ၂၄ ရိွတဲ့ စကၤာပူတကၠသိုုလ္ ေက်ာင္းထြက္ကြလိုု ့ ဟစ္ေၾကြးေပမဲ့ ယူအက္စ္ေက်ာင္းကေတာ့ နာမည္ၾကီးေက်ာင္း မဟုုတ္ပါဘူး။ ေန ့တိုုင္းညဥ့္နက္တဲ့အထိ အဆိုုင္းမင့္၊ ပေရာဂ်က္ေတြ လုုပ္၊ ေနာက္ေန ့အတြက္ စာဖတ္၊ ကမၻာေပၚမွာ အဆိုုးဆံုုး အစားအေသာက္၊ ရာသီဥတုုက ေအး၊ ဗမာဆိုုလိုု ့ တစ္ေယာက္တည္းနဲ ့ ယူအက္စ္ေက်ာင္းမွာ တစ္ႏွစ္ေက်ာင္းတက္ခဲ့ရတဲ့အခ်ိန္ေတြဟာ အင္မတန္ခက္ခဲပင္ပန္းပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြဆီ သြားၿပီး အင္တန္းရွစ္အတြက္ အလုုပ္ရွာ၊ အလုုပ္ရတဲ့ၿမိ ုု ့၊ ရံုုး၊ ပတ္ဝန္းက်င္အသစ္မွာ ေနသားက်ဖိုု ့၊ အလုုပ္သစ္မွာ အဆင္ေၿပဖိုု ့၊ အပတ္တိုုင္း အဆိုုင္းမင့္၊ တလတခါ စာေမးပြဲ၊ ၃လတခါ ရီပိုု ့တင္ရ၊ အလုုပ္ပိလိုု ့ စာမၾကည့္ႏိုုင္၊ စာမၾကည့္ႏိုုင္လိုု ့ စိတ္ဖိစီးနဲ ့ အလုုပ္အခ်ိန္ၿပည့္လုုပ္ၿပီး အေဝးသင္တက္ရတာ အင္မတန္ ပင္ပန္းတယ္။ ဒါေတာင္ ကြ်န္မက လူလြတ္မိုု ့ ။ စူပါမိန္းမေတြလိုု ့ ကြ်န္မ ေလးစားအားက်ရတဲ့ အစ္မေတြဆိုု ကေလးတဖက္၊ အခ်ိန္ၿပည့္အလုုပ္တဖက္၊ စာေမးပြဲေတြကိုုလည္း ေအာင္ေအာင္ ေၿဖလိုုက္ေသးတယ္။ ကြ်န္မ သူတိုု ့ေလာက္ မလုုပ္ႏိုုင္ဘူး။
ကြ်န္မက မိုုင္းဖန္လိုု ဘာသာရပ္ေတြအားလံုုး ေအရတဲ့ ေက်ာင္းသားမဟုုတ္ဘူး။ တခ်ိဳ ့ဘာသာရပ္ေတြက ေအ၊ တခ်ိဳ ့က ဘီ၊ တခ်ိဳ ့က စီပလပ္၊ ဘာသာႏွစ္ခုုဆိုု NC Not Credit ရတာ ရိွေသးတယ္။ ဘာသာရပ္အားလုံုုးမွာ GPA 3.0 ၊ 36 credits နဲ ့ ညီမွ်တဲ့ ကြန္ပ်ဴတာဆိုုင္းရင့္ ဘာသာရပ္ ၉  ခုု၊ 500 level courses ေတြၿဖစ္တဲ့ Advanced Software Developement  (ASD) Advanced Programming Language (APL) ၊ Web Application Architecture (WAA) လိုု ခက္တဲ့ဘာသာေတြ၊ မယူမေနရ Algorithms ဘာသာရပ္ေတြမွာ ဘီရပါမွ ဘြဲ ့ရမွာပါ။ ASD ဘာသာကိုု ေက်ာင္းအုုပ္ၾကီး ေဒါက္တာဂပ္သရီသင္ရင္ အက်မ်ားတယ္ ၇၅ ရာခိုုင္ႏႈန္းက်တာ။ ဒီလိုု ခက္ခက္ခဲခဲ ၾကိ ုုးစားရလိုု ့ ေက်ာင္းကိုု မၾကိ ုုက္ေပမဲ့ လည္း အဲဒီမာစတာဘြဲ ့ကိုု ကြ်န္မ ဂုုဏ္ယူပါတယ္။
မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္းေကာင္းေတြရိွတာ ကြ်န္မ ကံေကာင္းတယ္။ ကြ်န္မ သူငယ္ခ်င္းအားလံုုး ကြ်န္မကိုု ခ်စ္ၾကတယ္။ ေနာက္ေက်ာဓားနဲ ့ထိုုးတဲ့ သူငယ္ခ်င္းမ်ိဳး မေတြ ့ခဲ့ဘူး။ မၾကီးသူငယ္ခ်င္း၊ အဲဒီသူငယ္ခ်င္းရဲ ့ အစ္မ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြ၊ လုုပ္ေဖာ္ကိုုင္ဖက္ေတြကပါ ကြ်န္မကိုု ခ်စ္ခင္ကူညီေစာင့္ေရွာက္တယ္။ ဘီေအစီမွာ လုုပ္အားေပးရင္း သိခဲ့တဲ့ ဒါရိုုက္တာ မမင္းမင္း၊ ကန္တက္ကီအိမ္ရွင္ အေမရိကန္မ မန္ဒီ၊ ေမရီလန္းက မဂၤလာရာမဘုုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာ သိခဲ့တဲ့ မမီးမီး၊ မမီးမီး သူငယ္ခ်င္း မဝိုုင္း၊ ဝါရွင္တန္ဒီစီရံုုးက ကလဲရား၊ နယူးေယာက္က ကြ်န္မေမြးစားအေမ မဂင္ၾက ူတိုု ့ မိသားစုု၊ ဘေလာ့ဂါ မမီးငယ္၊ ဘေလာ့ပရိတ္သတ္ ပင္ဆယ္ေဗးနီးယားက မခိုုင္၊ မခိုုင္ သူငယ္ခ်င္း ကြန္ပ်ဴတာတကၠသိုုလ္စီနီယာ မဆာဖီးယား၊ နယူးေယာက္ရံုုးက ပတ္ထရီခ်ာ၊ မၾကီးသူငယ္ခ်င္း မေကသြယ္ သူငယ္ခ်င္း မနန္းစံ၊ မၾကီးသူငယ္ခ်င္း မနီနီေအာင္အစ္မ မမီမီေအာင္၊ အလႈေတြ ဖိတ္တတ္တဲ့ ကြန္ပ်ဴတာတကၠသိုုလ္က ကိုုထြန္းထြန္းဝင္း၊ ကြ်န္မနဲ ့ သိကႊ်မ္းတဲ့သူေတြတိုုင္း ကြ်န္မကိုု ကူညီေစာင့္ေရွာက္ၾကတာခ်ည္းပဲ။
ဘာသာစကားတစ္ခုု၊ အတီးအမႈတ္တစ္ခုု၊ အားကစားတစ္ခုု တတ္ေၿမာက္ခ်င္တာ ကြ်န္မရဲ ့ dream ပါ။တရုုတ္စာကိုု ရန္ကုုန္ႏိုုင္ငံၿခားဘာသာတကၠသိုုလ္မွာ တစ္ႏွစ္သင္ဖူးလိုု ့ နည္းနည္းသိတယ္။ ဂ်ပန္စာ တလသင္ဖူးလိုု ့ နည္းနည္းေလး သိတယ္။ ကိုုရီးယားကားေတြၾကည့္လိုု  အိုုပါး အညာဟတ္ဆိုုင္ေရာ္ တတ္တယ္။ ဂီတာတီးသင္မယ္ဆိုုၿပီး ဂီတာဝယ္၊ ယူက်ဴ ့ကေန လက္ကြက္ သံုုးခုုသိ၊ ဟတ္ပီးဘတ္ေဒးသီခ်င္းကိုု ဒန္ဒန္လိုု ့ တီးတတ္၊ ေဆာင္းတြင္းမွာ ဂီတာ အၿပတ္သင္မယ္လိုု ့ ၾကံ ုုးဝါးေပမဲ့  ပင္ပန္းလိုု ့၊ မအားလိုု ့ ဘာၿဖစ္လိုု ့ ညာၿဖစ္လိုု ့နဲ ့ ဂီတာတီး မသင္ၿဖစ္ေတာ့တာ ခုုဆိုု ဂီတာက ကုုတင္ေၿခရင္းမွာ အခန္းအလွဆင္ပစၥည္း ၿဖစ္ေနေတာ့တယ္။ အားကစားကေတာ့ သိတဲ့အတိုုင္း လမ္းေလွ်ာက္၊ ေတာင္တက္တာေလာက္ပဲ။ ေမရီလန္းအိမ္နားက မတ္သရူးဟတ္ဆန္ထေရးလမ္း၊ ဆူနမ္တိုု ့အိမ္နားက ေရကန္နားမွာ jogging ေၿပးရတာ ၾကိ ုုက္ေပမဲ့ နယူးေယာက္ ေၿပာင္းလာၿပီးကတည္းက မ jogging ေတာ့တာ။ biking ထြက္ခ်င္ေပမဲ့ စက္ဘီးတင္သြားမဲ့ ကားမရိွ။ ဒီလိုုနဲ ့ ဘာမွၿဖစ္ၿဖစ္ေၿမာက္ေၿမာက္ မလုုပ္ၿဖစ္ဘူး။
ဗီယက္နမ္တကၠသိုုလ္မွာ ကတည္းက ႏိုုင္ငံၿခားဘာသာစကားတစ္ခုု မသင္မေနရဆိုုေတာ့ တကၠသိုုလ္တက္တဲ့ ေလးႏွစ္တာမွာ ၿပင္သစ္စကား သင္ခဲ့ေတာ့ ဝိုုင္းက ၿပင္သစ္စကားကိုု ကႊ်မ္းကႊ်မ္းက်င္က်င္ ေၿပာတတ္တယ္။ အီတလီမွာေနတုုန္း စပိန္စကားကိုု ႏွစ္ႏွစ္သင္ခဲ့ၿပီး ခုုလည္း စပိန္စကား သင္ေနတဲ့ ဝိုုင္းက စပိန္စကား အေၿခခံ ေၿပာတတ္တယ္။ ဝိုုင္းက အားကစားရံုုမွာ ညေနတိုုင္း zomba ၊ ballet ၊ abdomian ၊ yoga ကလပ္ေတြ သြားတက္တယ္။ စႏၵရားကိုု ႏႈတ္စ္ၾကည့္ၿပီး သီခ်င္းငါးပုုဒ္ေလာက္ တီးတတ္ပါသတဲ့။ ဝိုင္းက ကြ်န္မ လုုပ္ခ်င္တာေတြ အကုုန္လုုပ္တယ္။ မသိရင္လည္း မသိဘူး၊ သိရင္လည္း သိတယ္၊ နည္းနည္းေလး သိတယ္ဆိုုတာ မေကာင္းဘူး ၊ half baked ဆိုုတာ စားလိုု ့မေကာင္းဘူးဆိုုၿပီး ဝိုုင္းက ကြ်န္မကိုု တရုုတ္စာ ဆက္သင္ဖိုု ့ အားေပးေနပါတယ္။ သိလား ဦးေႏွာက္ဆိုုတာ သင္ယူေနမွ ေကာင္းတာကြ ဦးေႏွာက္ဆိုုတာ သင္ယူဖိုု ့။ ဘာမွ မသင္ရင္ အယ္ဇိုုင္းမားေရာဂါ  ၿဖစ္လိမ့္မယ္။ Canon 7D ကင္မရာကိုု ေအာ္တိုုနဲ ့သာ ရိုုက္တတ္လိုု ့ ကင္မရာကိုု ဘယ္လိုုအသံုုးခ်ရမယ္ဆိုုတာ ေလ့လာေနပါတယ္။ ISO ၊  shutter speed ၊ aperture ေတြနဲ ့ ဖိုုတိုုဂရပ္ဖီကလည္း စိတ္ဝင္စားစရာေကာင္းသား။ ရထားစီးတဲ့ အခ်ိန္ေတြဆိုု ကင္ဒယ္နဲ ့ စာဖတ္ၿဖစ္ပါတယ္။ ကင္ဒယ္နဲ ့ ဖတ္ရတာ စာအုုပ္ကိုုင္ၿပီး ဖတ္ရသလိုုပဲ။ အသက္ၾကီးလာလိုု ့လား မသိဘူး ဆူဆူညံညံေတြထက္ relaxation တီးလံုုးေတြ ပိုုၾကိ ုုက္လာတယ္။
၂၀၁၄ မွာ ခရီးေတြ ပိုုသြားၿဖစ္ပါတယ္။ အကႌ်၊ ဖက္ရွင္၊ အစားအေသာက္ေတြမွာ ပိုုက္ဆံသိပ္မသံုုးေတာ့ဘဲ  ခရီးသြားတာမွာ ပိုုက္ဆံပိုုသံုုးၿဖစ္တယ္။ မႏွစ္က အိုုမားတိုု ့အိမ္မွာ ေဟာ့ေပါ့စားၿပီး နယူးရီးယားကိုု ၾကိ ုုဆိုုေပမဲ့ ဒီႏွစ္ေတာ့ အိုုမားတိုု ့က ၿမန္မာၿပည္ၿပန္ေတာ့ နယူးရီးယားမွာ သြားစားရမဲ့အိမ္မရိွ။ တိုုင္းစကြဲေကာင့္ေဒါင္း သြားရေအာင္လိုု ့ ဝိုုင္းကေၿပာေတာ့ အင္းေပါ့။ ရာသီဥတုုေအးလိုု ့ ဝိုုင္းေရ မသြားေတာ့ဘူးဆိုုေတာ့ ဝိုုင္းက သူ ့ဘာသာ တစ္ေယာက္တည္း သြားမယ္တဲ့။ ည ၁၁ ေလာက္ တိုုင္းစကြဲယားနားသြားၿပီး ေကာင့္ေဒါင္းသြားေအာ္မလိုု ့တဲ့။ တိုုင္းစကြဲနယူးရီးယားေကာင့္ေဒါင္းက နာမည္ၾကီးတယ္ လူတစ္သန္းေလာက္ တက္ေရာက္ၾကတာ။ ေနရာေကာင္းဆိုု ေန ့လည္ကတည္းက သြားရတာ။ ဒီေလာက္ေအးတဲ့ ရာသီဥတုုၾကီးမွာ ၆ နာရီေလာက္ မတ္တပ္ရပ္ေနရမွာ ၿပန္ထြက္ဖိုု ့လည္း မလြယ္။ လူေတြၿပည့္သြားရင္ ရဲေတြက ပိတ္လိုုက္ၿပီး လံုုးဝၿဖတ္ခြင့္ မေပးေတာ့တာ။ ဟတ္ပီးနယူးရီးယား ေအာ္ရဖိုု ့ အဲဒီေလာက္ ဒုုကၡမခံႏိုုင္ပါဘူးေနာ္။ အမွတ္တရၿဖစ္တဲ့ နယူးရီးယားေကာင့္ေဒါင္းကေတာ့ ၂၀၀၈ စကၤာပူက West Coast ကမ္းေၿခမွာ ဝယ္လာတဲ့ ၾကက္ေၾကာ္စား၊ punch ေသာက္၊ ေဘးက ဆိုုၾကတီးၾကတဲ့ သီခ်င္းကိုု နားေထာင္၊ tent လည္းမရိွ ခင္းထားတဲ့ တာလာပတ္ေပၚမွာ ပုုဝါ၊ ေစာင္ပါးေလးၿခံလိုု ့ New Year Eve ၿဖစ္လိုု ့ ေန ့တဝက္ရံုုးဆင္းၿပီး ကတည္းကေန ညေနေစာင္း ကမ္းေၿခကိုု မလာခင္ေလးအထိ ေလ်ာ့ပင္းထြက္ၾကတဲ့ ကြ်န္မတိုု ့ ညီအစ္မႏွစ္ေယာက္ အိပ္ေပ်ာ္သြားလိုုက္ၾကတာ ေဘးကေန မအိပ္ဘဲ ထိုုင္ေစာင့္တဲ့ မခိုုင္က မနက္ ၅ နာရီေလာက္မွာ ႏိႈးေတာ့မွ ႏိႈးေတာ့တယ္။
နယူးရီးယားေန ့မွာ နယူးရီးယားဟိုုက္ကင္းနဲ ့ နယူးရီးယားကိုု ဟိုုက္ကင္းစြာနဲ ့ ၾကိ ုုဆိုုပါ့မယ္။ အားလံုုးပဲ က်န္းမာေပ်ာ္ရႊင္တဲ့ ႏွစ္သစ္မဂၤလာေလး ၿဖစ္ပါေစ။
I got this maganet from American Red Cross in 2012 as a token of gratitude
for becoming a Red Cross Champion. One of my favorite Souvenir.
ဆြဇ္ (သိုု ့မဟုုတ္) ဆြဇ္ဇာလန္ႏိုုင္ငံ ဆိုုတာနဲ ့ တန္းသိၾကမွာက ကမၻာ့ၾကက္ေၿခနီ အဖြဲ ့အစည္းကိုု ထူေထာင္ခဲ့တဲ့ ဟင္နရီဒူးနန္  ့၊ သူ ့ကိုု ဂုုဏ္ၿပ ုုတဲ့အေနနဲ ့ အၿဖ ူေရာင္ေနာက္ခံမွာ အနီေရာင္ အေပါင္းလကၡဏာပါတဲ့ သူ ့ဇာတိ ဆြဇ္ဇာလန္ႏိုုင္ငံအလံ အေရာင္ကိုု ေၿပာင္းၿပန္လွန္ထားတဲ့ ကမၻာ့ၾကက္ေၿခနီအဖြဲ ့အလံ။ အလယ္တန္းနဲ ့ အထက္တန္းတုုန္းက သမိုုင္းဘာသာရပ္မွာ သင္ခဲ့ဖူးလိုု ့ ကမၻာ့ၾကက္ေၿခနီအဖြဲ ့နဲ ့တြဲၿပီး ဆြဇ္ဇာလန္ႏိုုင္ငံကိုု သိခဲ့ပါတယ္။ နည္းနည္းၾကီးလာေတာ့ ဆြဇ္မိတ္ နာရီေတြ နာမည္ၾကီးမွန္း သိလာတယ္။ ရိုုးလက္၊ အိုုမီဂါ၊ Swatch တိုု ့ ဘာတို ့ေပါ့။ ကိုုညီလင္းသစ္ရဲ ့ ဘေလာ့ကေနတဆင့္ အဲပက္စ္ေတာင္တန္းအလွေတြကိုု ၿမင္ေတြ ့ခဲ့ရေတာ့  ဆြဇ္ဇာလန္ႏိုုင္ငံက အေတာ္လွပါလားလိုု ့ သိလာတယ္။ ဆြဇ္ဇာလန္ႏိုု္င္ငံ ဇူးရစ္ၿမိ ုု ့ကိုု ရုုပ္ရွင္ေတြထဲမွာ ၿမင္ဖူးတယ္။ ဒါေတြကေတာ့  ကြ်န္မသိသမွ် ဆြဇ္ဇာလန္ အေၾကာင္းပါ။ ဘန္ေကာက္နဲ ့ ပါရီမွာ ေက်ာင္းၿပီးေတာ့ အလုုပ္ရတာက အီတလီႏိုုင္ငံ Rome ၿမိ  ုု ့ (အီတလီလိုု ရိုုးမားလိုု ့ အသံထြက္ပါသတဲ့။ ရိုုးမားဆိုုလိုု ့ အီတလီစီးရီးေအက ရိုုးမားေဘာလံုုးအသင္းကိုု သတိရမိသြားတယ္) က ယူအန္ရံုုးမွာ ဝိုုင္း အလုုပ္ရပါတယ္။ အီတလီမွာ ၇ ႏွစ္ အလုုပ္လုုပ္ခဲ့ၿပီးေတာ့ ဒီႏွစ္ေႏြမွာ နယူးေယာက္ကိုု ေၿပာင္းလာပါတယ္။
လမ္းေလွ်ာက္အဖြဲ ့ေတြနဲ ့ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း ဝိုုင္းနဲ ့ အသိမိတ္ေဆြၿဖစ္လာၿပီးေတာ့ ခရီးေတြ အတူသြား၊ ေတာင္တက္၊ လမ္းေလွ်ာက္နဲ ့ သူငယ္ခ်င္းညီအစ္မေတြ ၿဖစ္လာပါတယ္။ ဝိုုင္းရဲ ့လုုပ္ေဖာ္ကိုုင္ဖက္ေတြထဲမွာ ဆြဇ္လူမ်ိဳး ႏွစ္ေယာက္ရိွပါတယ္။ ဝိုုင္းက ဆြဇ္လူမ်ိဳးေတြကိုု အင္မတန္ ေလးစားသမႈ ၿဖစ္လာတာ အဲဒီလုုပ္ေဖာ္ကိုုင္ဖက္ ႏွစ္ေယာက္ေၾကာင့္ပါတဲ့။ ပထမလုုပ္ေဖာ္ကိုုင္ဖက္တစ္ေယာက္က အင္မတန္ အခ်ိန္တိက်ေလးစားတယ္။ ၁၀ နာရီမွာ ဖုုန္းေခၚမယ္လိုု ့ ေၿပာထားရင္ ၁၀ နာရီ ၁ မိနစ္မွာ ဖုုန္းၿမည္လာမယ္။ ၁၀ နာရီ ၁ မိနစ္မွာမွ ဖုုန္းမၿမည္ရင္ တခုုခုုၿဖစ္ေနလိုု ့ပါတဲ့။ Swatch နာရီၾကိ ုုးကိုု အသစ္လဲတာက နာရီအသစ္နီးပါးေလာက္ သြားက်ေတာ့ ၾကိ ုုးအသစ္လဲမဲ့အစား နာရီအသစ္ဝယ္ပါလားလိုု ့ အၾကံေပးေတာ့ နာရီဒိုုင္ခြက္က အေကာင္းၾကီး၊ ၾကိ ုုးလဲလိုုက္ရံုုနဲ ့ ပတ္လိုု ့ရတယ္၊ waste မၿဖ ုုန္းခ်င္လိုု ့၊ အသစ္ဝယ္မဲ့အစား အေဟာင္းကိုု ၿပန္သံုုးေတာ့ သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္ ညစ္ညမ္းမူကိုု နည္းနည္း အေထာက္အကူ ၿဖစ္တာေပါ့ contribute little bit in environmental pollution တဲ့။ ပိုုက္ဆံမတတ္ႏိုုင္လိုု ့ ၾကိ ုုးအသစ္လဲတာ မဟုုတ္ဘူးေနာ္။ သဘာဝ ပတ္ဝန္းက်င္ကိုု ထည့္စဥ္းစားလိုု ့နာရီအသစ္ မဝယ္ဘဲ ၾကိ ုုးအသစ္လဲတာ။ ဝိုုင္းက ငါသာဆိုုရင္ ၾကိ ုုးအသစ္ မလဲေတာ့ဘူး ၾကိ ုုးအသစ္လဲတာက နာရီအသစ္ နီးပါးေလာက္ သြားက်ေတာ့ နာရီအသစ္ပဲ ပတ္ေတာ့မွာေပါ့လိုု ့ေၿပာရင္ ကြ်န္မကလည္း me too ။
အဲဒီဆြဇ္နဲ ့ ကြ်န္မတိုု ့ေတြ ကြာတဲ့အခ်က္က ကြ်န္မတိုု ့ေတြက ကိုုယ့္အတြက္ပဲ စဥ္းစားတယ္ၿပီး အဲဒီဆြဇ္က သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္အတြက္ စဥ္းစားတယ္။ ဇူးရစ္ၿမိ ုု ့ကိုု အစည္းအေဝးပြဲကိစၥအတြက္နဲ ့သြားတုုန္းက ေန ့လည္ထမင္းစားၿပီးခ်ိန္ ရံုုးကိုၿပန္ၾကေတာ့ အဲဒီဆြဇ္နဲ ့ ၿပန္ဆံုုပါတယ္။ ရံုုးကိုု ဘယ္လိုုၿပန္ၾကမလဲ၊ တကၠစီစီးမလား၊ ဘတ္စ္ကားစီးမလား ေၿပာဆိုုၾကေတာ့ ဝိုုင္းနဲ ့ သူ ့ေဘာ့စ္က တကၠစီး ၿပန္ဖိုု ့စိတ္ကူးထားတယ္ဆိုုေတာ့ အဲဒီဆြဇ္က ဘတ္စ္ကားစီးပါလားတဲ့။ ဘတ္စ္ကားစီးဖိုု ့ လက္မွတ္ဝယ္ရမွာ၊ သူတိုု ့မွာ ဆြဇ္ေငြ franc ဖရန္ ့မရိွေတာ့ တကၠစီပဲ စီးေတာ့မယ္၊ တကၠစီနဲ ့ဆိုု ကဒ္နဲ ့ ေပးလိုု ့ရတယ္လိုု ့ ဝိုုင္းေဘာ့စ္ကေၿပာေတာ့ အဲဒီဆြဇ္က ဘတ္စ္ကားစီးပါ၊ သူတိုု ့ႏွစ္ေယာက္ရဲ  ့ဘတ္စ္ကားလက္မွတ္ကိုု သူကိုုယ္တိုုင္ ဝယ္ေပးပါမယ္တဲ့။ တကၠစီခ မတတ္ႏိုုင္တာ မဟုုတ္ဘူးေနာ္ ကာဗြန္မိုုေနာက္ဆိုုဒ္ဓာတ္ေငြ ့ ထုုတ္လႊင့္တာ ေလွ်ာ့နည္းေအာင္လိုု ့။ ဝိုုင္းရဲ ့ေဘာ့စ္က အီတလီမွာ ၾကီးၿပင္းခဲ့တဲ့ အိႏိၵယအမ်ိဳးသားဆိုုေပမဲ့ ဝိုုင္းေတြ ့ဖူးတဲ့ အီတလီေတြထက္ကိုု အီတလီပိုုဆန္ပါသတဲ့။ အီတလီဆန္တယ္ဆိုုတာ ဘာကိုုဆိုလိုုခ်င္ပါလိမ့္ ဖက္ရွင္က်တာကိုု ဆိုုခ်င္တာမ်ားလား။ ဝိုုင္းေဘာ့စ္က အထက္တန္းက်တယ္၊ ပိုုက္ဆံခ်မ္းသာတယ္ဆုုိေပမဲ့ သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္ထက္ ကိုုယ္သက္သာဖိုု ့ကိုု ပိုုေတြးတယ္။ အဲဒီဆြဇ္ကေတာ့ ကိုုယ္သက္သာဖိုု ့ထက္ သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္ကိုု ပိုုေတြးတယ္။
Flowers at Longwood Gardens, Kennett Square, Pennsylvania.
ဝိုုင္းရဲ ့လုုပ္ေဖာ္ကိုုင္ဖက္ ဆြဇ္အမ်ိဳးသမီးက ဇူးရစ္ကေန Rome ဆီ အစည္းအဝးလာတက္ရင္ ရထားစီးလာေလ့ရိွတယ္။ ရထားလမ္းတေလွ်ာက္က ရႈခင္းေတြက လွလိုု ့ ရထားစီးတာလား (ရထားခက ေလယာဥ္ခထက္ ပိုေစ်းၾကီးတယ္) လိုု ့ေမးေတာ့ ရထားက လူေတြအမ်ားၾကီး သယ္ယူပိုု ့ေဆာင္ေပးလိုု ့ ကာဗြန္မိုုေနာက္ဆိုုဒ္ ထုုတ္လႊင့္တာနည္းလိုု ့ ေစ်းၾကီးေပမဲ့လည္း ရထားပဲ စီးပါသတဲ့။ ပစၥည္းဝယ္ရင္ ကုမၺဏီက သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္ ထိန္းသိမ္းေရးမွာ ပါဝင္တဲ့၊ ကေလးအလုုပ္သမား မသံုုးဘူးဆိုုတဲ့ SRA ဆိုုလား ဘာဆိုုလား အမွတ္တံဆိပ္ပါတဲ့ဟာကိုုမွ ဝယ္သံုုးပါသတဲ့။ အဲဒီတံဆိပ္ပါရင္ ေစ်းနည္းနည္းၾကီးတယ္။ တိရစာၦန္ပစၥည္းေတြ မပါဝင္ရင္ Vegan ဆိုုတဲ့ ဗြီတံဆိပ္၊ ေအာ္ဂင္းနစ္ေတြ သံုုးရင္ ေအာ္ဂင္းနစ္တံဆိပ္ပါသလိုုမ်ိဳး ေနမွာေပါ့။ ကြ်န္မတိုု ့ေတြကေတာ့ အဲဒီတံဆိပ္ထက္ ေစ်းသက္သာဖိုု ့က ပိုုအေရးၾကီးတယ္။ အဲဒီဆြဇ္ႏွစ္ေယာက္ေၾကာင့္ ဝိုုင္းဟာ ဆြဇ္လူမ်ိဳးေတြကိုု ေတာ္ေတာ္အထင္ၾကီး ေလးစားပါသတဲ့။ ကြ်န္မတိုု ့ေတြ စည္းကမ္းရိွတဲ့ ဂ်ပန္လူမ်ိဳးကိုု အထင္ၾကီးေလးစားသလိုုမ်ိဳးေနမွာေပါ့။ အထက္တန္းလႊာဆြဇ္ေတြက ကေလးေတြ အသက္ ၁၈ ၿပည့္ရင္ ရိုုးလက္နာရီတစ္လံုုး ေပးတယ္တဲ့။ ဝိုုင္းရဲ ့ လုုပ္ေဖာ္ကိုုင္ဖက္ သူငယ္ခ်င္း အေမရိကန္မေလးက အလုုပ္လုုပ္တာ ပင္ပန္းလိုု ့ သူ ့ကိုုယ္သူ ဆုုခ်တဲ့အေနတဲ့ ရိုုးလက္ဇ္တစ္လံုုး ဝယ္ဦးမယ္ဆိုုေတာ့ ဝိုုင္းက ဘယ္ေလာက္လဲေမးေတာ့ ေဒၚလာ ၁ ေသာင္းတဲ့။ ေအာင္မေလး ေစ်းၾကီးလိုုက္တာ ၅ ေထာင္တန္ေလာက္ မရိွဘူးလား။ ၁ ေသာင္းေအာက္ မေလွ်ာ့ဘူးတဲ့။
အိုုမီဂါလည္း ေစ်းၾကီးတယ္ ၄ ေထာင္ကေန ၆ ေထာင္ေက်ာ္တယ္။ ဝိုုင္း ေၿပာမွပဲ Longines ဆိုုတာ သိေတာ့တယ္ ရိုုးလက္၊ အိုုမီဂါနဲ ့ယွဥ္ရင္ ေစ်းက မဆိုုးဘူးပဲ။ Longines တစ္လံုုးေလာက္ ဝယ္ဦးမယ္ ၿဖစ္သြားတယ္။ ကြ်န္မမွာရိွတဲ့နာရီက စကၤာပူမွာ ဝယ္ခဲ့တဲ့ Guess တံဆိပ္၊ မၾကီးမွာက CK ၊ ေမာင္ေမာင္မွာက ကြ်န္မ ေမြးေန ့လက္ေဆာင္ေပးထားတဲ့ Emporio Armani ။ အေဖက သားေရၾကိ ုုး၊ ဒိုုင္ခြက္ၿပားတဲ့နာရီ ၾကိ ုုက္တယ္။ အင္တာဗ်ဴးသြားရင္ နာရီပတ္ၿပီး က်န္တဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ ဖုုန္းေပၚက အခ်ိန္ကိုုပဲ ၾကည့္ၿဖစ္ေတာ့ နာရီသိပ္မလိုေပမဲ့ နာရီဝတ္တာ စတိုုင္က်တယ္လိုု ့ ထင္တယ္။ မၾကီးကိုု Longines သိလားလိုု ့ေမးေတာ့ သိတယ္တဲ့ မယ္ကမၻာ ေဘာလိဝုုဒ္မင္းသမီး ေၾကၿငာတယ္ေလတဲ့။ နာရီေတြထဲမွာ ေစ်းအၾကီးဆံုုးက ဆြဇ္မိတ္ patek philippe ပါတိတ္ဖီးလစ္္ပါ ေဒၚလာသိန္းခ်ီ တန္ပါသတဲ့။ ဘာလိုု ့အဲဒီေလာက္ ေစ်းၾကီးတာလဲဆိုုေတာ့ အမ်ိဳးအစားတစ္ခုုကိုု သံုုးခုုေလာက္ပဲ ထုုတ္တယ္။ ဒီေတာ့ ဒီနာရီမ်ိဳးဟာ တကမၻာလံုုးမွာ သံုုးလံုုးတည္း ရိွတယ္ နာရီရဲ ့ Serial Number နဲ ့ ပိုုင္ရွင္ကိုု မွတ္တမ္းတင္ထားပါသတဲ့။ ဘယ္လိုုလူမ်ိဳးေတြဝတ္လဲဆိုုေတာ့ မီလ်ံနာေတြတဲ့ ဝိုုင္းရဲ ့ေဘာ့စ္နဲ ့ သူ ့ညီမေတြမွာရိွလိုု ့ သိတာပါတဲ့။ ဝိုုင္းက လက္ကိုုင္အိတ္ ခေရဇီပါ။ Suit အၿမဲဝတ္ရတဲ့ အီတလီကရံုုးမွာ အစိမ္းေရာင္ ဝတ္ဝယ္ဆိုုရင္ ပုုဝါ၊ Accessories ၊ အိတ္၊ ဖိနပ္ကအစ အားလံုုးအစိမ္းေရာင္တဲ့။ ကြ်န္ပ်ဴတာတကၠသိုုလ္ ဒုုတိယႏွစ္တုုန္းက Data Structure သင္တဲ့ တီခ်ယ္ေဒၚေနၿခည္လဲ့လဲ့သိန္းကိုု ေၿပးသတိရတယ္။ တီခ်ယ္ေနၿခည္လည္း ခရမ္းေရာင္ဝတ္တဲ့ေန ့ဆိုု အားလံုုး ခရမ္းေရာင္။
ဖက္ရွင္က်တဲ့ အီတလီမွာ ၆ လေနလိုု ့မွ အိတ္မလဲရင္ ဘယ္လိုုပါလိမ့္လိုု ့ မ်က္ခံုုးပင့္ၾကတယ္တဲ့။ ရံုုးဝတ္စံုုနဲ ့ အားကစားဖိနပ္စီးၾကတဲ့ အေမရိကန္မွာေတာ့ ဖက္ရွင္က်ဖိုု ့ထက္ သက္ေတာင့္သက္တာရိွဖိုု ့ အေလးထားတယ္။ သူ အိတ္ေတြ ဘယ္လိုုေၿပာင္းေၿပာင္း ဘယ္သူမွလည္း သတိထားမိမွာ မဟုုတ္ေတာ့ အယ္ဗြီ၊ ဆယ္ဗာတိုုရီ ဖာရာဂမိုု အိတ္ေတြဆိုုတာ လက္ေက့စ္ထဲကေတာင္ မထုုတ္ရေသးဘူးတဲ့။ ကြ်န္မက အိတ္ခေရဇီ မဟုုတ္ေတာ့ ဝိုုင္းက ဘယ္အိတ္က ဘယ္လိုုဆိုုတာ ေၿပာၿပလည္း လိုုခ်င္စိတ္ ၿဖစ္မလားဘူး။ အယ္ဗြီအိတ္ေတြဆိုတာ အတုုလား၊ အစစ္လားမသိ လူတိုုင္းကိုုင္ေနၾကတာ၊ လမ္းေဘးမွာ ခ်ေရာင္းေနတာေတြ ့တာကိုုး။ အယ္ဗြီနဲ ့ ပရာဒါအိတ္ေတြက နာမည္ၾကီးလိုု ့ အတုုလုုပ္ၾကတာမ်ားတယ္။ ကြ်န္မ သူငယ္ခ်င္း၊ မိတ္ေဆြေတြမွာ ရိွတာေတာ့ အစစ္ပါ။ တစ္ေန ့ေတာ့ ဝိုုင္းက နာမည္ၾကီးဘရန္းေတြရိွတဲ့ စင္တာမွာ ကြ်န္မကိုု အိတ္လက္ခ်ာ ေပးပါတယ္။ Chanel ၊ Prada ၊ Louis Vuitton ၊ Salvatore Ferragamo ၊ Celine ၊ Valentino တိုု ့လိုု ေစ်းၾကီးတဲ့ ဘရန္းေတြကေန  Burberry၊ Tory Burch ၊  Ralph Lauren ၊ Marc Jacobs ၊ Kate Spade ၊ Coach ၊  Michael Kors တိုု ့လိုု အလတ္တန္းစားတံဆိပ္ေတြ။ ခ်ယ္နယ္၊ ပရာဒါ၊ အယ္လ္ဗြီထက္ ဆယ္ဗာတိုုရီဖာရာဂါမိုုနဲ ့ စီလင္းတံဆိပ္ အိတ္ေတြကိုု ၾကိ ုုက္တယ္။ စီလင္းက ကြ်န္မအတြက္ ေစ်းၾကီးေနတယ္ ဆယ္ဗာတိုုရီဖာရာဂါမိုု အိတ္တစ္အိတ္ကိုုေတာ့ မ်က္စိက်သြားတယ္ ဝယ္ဦးမယ္။ အဲဒါေတြ ၾကည့္ၿပီးေတာ့ တၿခားတံဆိပ္ေတြက မ်က္စိထဲ ေရာက္မလာေတာ့ဘူး။ ဝိုုင္းက အဲဒါေၾကာင့္ေၿပာတာ upgrade ၿပီးရင္ downgrade ဖိုု ့ မလြယ္ဘူးလိုု ့။
ဝိုုင္းေရ ငါလည္း နင္နဲ ့ေပါင္းေတာ့မွ အိတ္ေတြအေၾကာင္း၊ နာမည္ၾကီးတံဆိပ္ေတြ အေၾကာင္း သိေတာ့တယ္။ ငါလည္း နင္နဲ ့ ေပါင္းေတာ့မွ Canon 7D Mark II ၊ 5D Mark II ၊ Wide Angle Lens ၊ Standard Lens ၊ Teleno Lens ၊ Fish Eye Lens ၊ Shift Lens အေၾကာင္း သိေတာ့တယ္။ ေအး ငါ့အစ္မနဲ ့ေပါင္းရင္ ကယ္လီေအာစဗြန္း လစ္မစ္တက္ အက္ဒီရွင္း ႏႈတ္ခမ္းနီ၊ ဘာမိတ္ကပ္၊ ညာဖက္ရွင္ဆိုုတာ သိလာလိမ့္မယ္။ ကြ်န္မ လက္ရိွသံုုးေနတဲ့ ေရေမႊးက CK Escape ပါ။ စကၤာပူမွာကတည္းက သံုုးလာတာ ယူအက္စ္မွာလည္း သံုုးေနတာ ေလးႏွစ္ရိွၿပီ ကြ်န္မကပဲ ဆႊတ္တာနည္းတာလားေတာ့ မသိ ခုုထိ တဝက္ပဲ ကုုန္ေသးတယ္။ ေမရီလန္းနဲ ့ ကက္တန္ကီအိမ္ရွင္ေတြက ကြ်န္မေရေမႊးနံ ့ကိုု ၾကိ ုုက္လိုု ့တဲ့။ အေမရိကန္ေတြ Good Great ဆိုုတာ တကယ္ဂြတ္တာ မဟုုတ္ဘူး။ ဘာၿဖစ္လိုု ့လဲဆိုုေတာ့ အေမရိကန္ေတြက အားလံုုးကိုု ဂြတ္၊ ဂရိတ္လိုု ့ ေၿပာတတ္တာကိုုး။ အဲဒီေရေမႊးကုုန္ရင္ေတာ့ ခ်န္နယ္နံပါတ္ ၇  ဝယ္ဦးမယ္ဆိုုေတာ့ ဝိုုင္းက ခ်န္နယ္နံပါတ္ ၇ ၊ မၾကားဖူးပါဘူး အသစ္ထြက္တာမ်ားလား။ ဟာ..ဒီေလာက္ နာမည္ၾကီးတာ မသိဘူးလား ခ်န္နယ္ရဲ ့ သေကၤတေလ။ ခ်ယ္နယ္နံပါတ္ ၅ ကိုု ေၿပာတာလား အင္း ဟုုတ္တယ္ ေအာင္မေလး လူတိုုင္းသိတဲ့ဟာကိုု မသိဘူးလား။ လူပဲဟ မ်ားတဲ့အခါလည္း မွားေပမေပါ့ ငါ့အစ္မ သံုုးဖူးတယ္ ၾကိ ုုက္တယ္တဲ့။ ေမစီစတိုုးမွာ ေရေမႊးေတြ လိုုက္ဆႊတ္ၾကေတာ့ ဝိုုင္းေရ ခ်ယ္နယ္နံပါတ္ ၇ သြားဆႊတ္ရေအာင္ ဟား..ဟား..ခ်ယ္နယ္နံပါတ္ဖိုုက္ပါကြ။ Gucci ကိုု ဂူစီလိုု ့ အသံထြက္ေတာ့ ဂူခ်ီလိုု ့ အသံထြက္ရတယ္တဲ့။ ၾကည့္ ကြ်န္မက upscale elite မဟုုတ္တဲ့ သာမာန္လက္လုုပ္လက္စားဆိုုတာ သိသာလိုုက္တာ။
ခရစ္စမတ္ေန ့မွာ Fifth Avenue အမွတ္ငါးလမ္းမၾကီးတေလွ်ာက္က ဆိုုင္ေတြအားလံုုး ပိတ္ေပမဲ့လည္း လူေတြၾကိတ္ၾကိတ္တိုုး စည္ေနတာပဲ။ ေရာ့ခါဖယ္လာခရစ္စမတ္သစ္ပင္နားဆိုု အၿမဲတမ္း လူေတြ ဒင္းၾကမ္းၿပည့္ေနတာပဲ။ လမ္းေဘးမွာ ခ်ေရာင္းတဲ့ အယ္ဗြီအိတ္ေတြၿမင္ေတာ့ ဝိုုင္းက သူတိုု ့ဗီယက္နမ္မွာ အိတ္အတုုနဲ ့ ပတ္သက္လိုု ့ နာမည္ၾကီးတဲ့ ၿဖစ္ရပ္တစ္ခုု ရိွပါတယ္တဲ့။ တစ္ခါတုုန္းက နာမည္ၾကီးသူေ႒းမိန္းမ အီတလီကိုုလာေတာ့ ေလဆိပ္မွာ အိတ္အတုု တင္သြင္းမူနဲ ့ ကာစတန္က ဖမ္းတယ္။ ဟင္...ကာစတန္က အိတ္အတုုမွန္း ဘယ္လိုု သိတာတုုန္း တခ်ိဳ ့အိတ္ေတြဆိုု အစစ္နဲ ့ လံုုးဝမခြဲႏိုုင္ဘူး။ ငါလည္း ေသခ်ာမသိဘူး ကာစတန္က အဲဒါေတြ ေလ့က်င့္ထားတယ္ ထင္တယ္။ ဥေရာပမွာ ဥပေဒရိွတယ္ အတုတင္သြင္းခြင့္ မရိွဘူး။ အဲဒီသူေ႒းမအိတ္က အတုုလား။ မဟုုတ္ဘူး ဟႏိြဳင္းၿမိ ုု ့လယ္ေခါင္က အယ္ဗြီတရားဝင္ဆိုုင္မွာ ဝယ္တာ။ ဆိုုင္ဝန္ထမ္းတစ္ေယာက္က အတုုနဲ ့လဲထားတာ။ ေနာက္ေတာ့ အဲဒီအယ္ဗြီဆိုုင္က တရားဝင္ ေၾကၿငာခ်က္ထုုတ္ၿပီး ေတာင္းပန္တယ္။ ဒါေပမဲ့ စဥ္းစားၾကည့္စမ္း ပိုုက္ဆံမတတ္ႏိုုင္လိုု ့ အတုုကိုုင္တာလည္းမဟုုတ္ တရားဝင္ဆိုုင္မွာ က်သင့္ေငြေပးၿပီး ဝယ္ထားတာ ေလဆိပ္မွာ အဖမ္းခံရတယ္တဲ့ ဘယ္ေလာက္ humiliate ၿဖစ္သလဲ။ ဒီေတာ့ တတ္ႏိုုင္ရင္ အစစ္သာကိုုင္။ ဝိုုင္းအစ္မကေတာ့ အိတ္ေတြ လိုုခ်င္ရင္ အီတလီကိုုသာ မွာတယ္တဲ့ ဥေရာပဖက္က ကြာလတီ ပိုုေကာင္းတယ္။ ငါတိုု ့စကၤာပူရံုုးက website ကိုုေလ တရုုတ္ၿပည္က ကူးခ်တာ ဒါရိုုက္တာေတြဆိုုတာ စိတ္ဆိုုးလို ့ တရားစြဲမယ္ ၿဖစ္ေရာ။ စကၤာပူမွာဆိုု ေကာ္ပီခြင့္နဲ ့ တရားစြဲလိုု ့ ရေပမဲ့ တရုုတ္ၿပည္ဆိုုေတာ့ တရားစြဲလိုု ့ မရ။ ေနာက္ေတာ့ ငါတိုု ့ဆိုုဒ္ဒီဇိုုင္းကိုု ေၿပာင္းလိုုက္ရတယ္။
ခရစ္မမတ္၊ ႏွစ္သစ္ကူးဆိုုရင္ ေဖ့ဘြတ္မွာ ခ်စ္ခ်စ္အတြက္ စလင္းဘတ္၊ ခ်စ္ခ်စ္ဆီက စလင္းဘတ္ဆိုုတာေတြ ေတြ ့ရင္ အားက်လိုုက္တာ။ ကိုုယ္ေတြမွာေတာ့ စလင္းဘတ္ ေပးမဲ့လူူလည္းမရိွ။ ေပးမဲ့လူမရိွလည္း အားမငယ္ပါဘူး ကိုုယ့္ဘာသာ ဝယ္ႏိုုင္တာပဲေနာ့။ ဒီေတာ့ Birthday present to me ၊ New Year present to me ဆိုုေတာ့ ဝိုုင္းကပါ to me ေနရာေရာက္ရင္ သံၿပိ ုုင္ဟစ္လိုု ့ ကိုုယ့္ဘာသာ reward လုုပ္ၾကတယ္။ ဝိုုင္းက သူ ့ရင္ဘတ္ကိုု လက္နဲ ့ ပုုတ္ၿပီး I me myself ငါ ငါ့အတြက္ ငါ့ဟာ ငါရွာတာ ငါသံုုးဖိုု ့ လိုု ့ဆိုုေတာ့ ဘာမွရယ္စရာမပါေပမဲ့လည္း ကြ်န္မတိုု ့မွာ ရယ္ေမာရေသးတယ္။  ကြ်န္မအေဖက သမီးေရ ခရီးေတြ သိပ္မသြားနဲ ့ ပိုုက္ဆံသိပ္မသံုုးနဲ ့ပိုုက္ဆံစုုလိုု ့ေၿပာရင္ သမီးအလိမၼာေလး ကြ်န္မက အေဖေရ သမီး ပင္ပင္ပန္းပန္း အလုုပ္လုုပ္ေနတာ ဘာအတြက္လဲ၊ ခရီးသြားလိုု ့မွ အပန္းမေၿဖရင္ အလုုပ္လုုပ္တာ ဘာအဓိပၺာယ္ရိွေတာ့မွာလဲ။ သမီးေတာ့ ခရီးမသြားဘဲ၊ စားေသာက္ဆိုုင္မွာ သြားမစားဘဲ၊  ေလွ်ာ့ပင္းမထြက္ဘဲ ပိုုက္ဆံကိုု ၿခစ္ကုုတ္ၿပီး စုုမေနႏိုုင္ဘူး။ အသက္ႏွစ္ဆယ္အရြယ္တုုန္းက က်န္းမာတယ္ အခ်ိန္ရိွတယ္ ပိုုက္ဆံမရိွဘူး။ ပင္စင္စားဆိုုရင္ အခ်ိန္ရိွတယ္ ပိုုက္ဆံရိွဦးေတာ့ မက်န္းမာၿပန္ဘူးး။ က်န္းလည္းမာ အခ်ိန္လည္းရိွ ပိုုက္ဆံလည္း အဆင္ေၿပတဲ့ ခုုခ်ိန္ဟာ ခရီးသြားဖိုု ့ အေကာင္းဆံုုး။ ဘဝဆိုုတာ တိုုတိုုေလး ကိုုယ္ ဝါသနာပါတဲ့၊ ႏွစ္သက္တဲ့၊ စိတ္ဝင္စားတဲ့ အလုုပ္ေတြကိုု မလုုပ္ရင္ ဘဝဆိုုတာ ဘယ္ေနေပ်ာ္စရာ ေကာင္းေတာ့မလဲ။ မခ်စ္ၾကည္ေအးဘေလာ့မွာ ဖတ္လိုုက္ဖူးတယ္ လူဘဝၾကီးဟာ ယားနာကုုတ္ေနသလိုုပဲတဲ့။ ယားလာရင္ ကိုုရီးယားကားေလးၾကည့္လိုုက္၊ ကာရာအိုုေကဆိုုင္ေလးမွာ ဟဲလိုုက္၊ စပါသြားလိုုက္၊ ေလ်ာ့ပင္းထြက္လိုုက္၊ စားေသာက္ဆိုုင္သြားစားလိုုက္၊ စာေရးသီခ်င္းဆိုုလိုုက္၊ ခရီးေတြသြားလိုုက္၊ ေဖ့ဘြတ္၊ အီစတာဂရမ္မွာ ဓာတ္ပံုတင္လိုုက္ၾကနဲ ့။ ကြ်န္မလည္း ဘာထူးလဲ ခရီးသြားတဲ့ ေဆးၿမီတိုုနဲ ့ ယားနာေလး ကုုလိုုက္ဦးမယ္ေနာ့။
Ice skating at Bryant Park, behind is New York Public Library (NYPL)
Christmas decoration at 1251 Fifth Avenue
ရံုုးနဲ ့အိမ္၊ အိမ္နဲ ့ရံုုး၊ ပိတ္ရက္ေတြဆိုု လမ္းေလွ်ာက္အဖြဲ ့၊ ေတာင္တက္အဖြဲ ့ေတြနဲ ့ လမ္းေလွ်ာက္၊ ေတာင္တက္၊ ၿပတိုုက္သြားဆိုုေတာ့ မိသားစုု၊ သူငယ္ခ်င္း မရိွတာ မသိသာေပမဲ့ အခါၾကီးရက္ၾကီးေတြဆိုု တစ္ေယာက္တည္းက သိပ္သိသာတယ္။ သူမ်ားေတြက မိသားစုုေတြ၊ ေဆြမ်ိဳးေတြ၊ သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြေတြ တရုုန္းရုုန္းၿဖစ္ေနတာ သိပ္အားက်တာပဲ။ အေမရိကန္ကိုု စေရာက္တဲ့ႏွစ္ အိုုင္အိုုဝါမွာ ေက်ာင္းတက္တုုန္းက ေဆာင္းရာသီ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ ၁၀ ရက္ ပိတ္ေပမဲ့ ခရီးသြားဖိုု ့ ပိုုက္ဆံမရိွ။ ဆူနမ္တိုု ့က အလုုပ္ရွာဖိုု ့ ေမရီလန္းက အက္စမီတာမန္ေခ်းတိုု ့အိမ္ ေရာက္ေနၿပန္တယ္။ အက္စမီတာက သူ ့ကိုု မန္ေခ်းလိုု ့ေခၚခိုုင္းတယ္ မန္ေခ်းဆိုုတာ နီပါလီလိုု လူသားလိုု ့အဓိပၺာယ္ရပါသတဲ့။ အက္စမီတာမန္ေခ်းနဲ ့ ဆူနမ္က နီေပါမွာ တကၠသိုုလ္တက္ကတည္းက အေဆာင္အတူတူ၊ ေက်ာင္းၿပီးလိုု ့ အက္စမီတာ အလုုပ္ရေတာ့ ဆူနမ္တိုု ့ကိုု သြင္းေပးတယ္။ အက္စမီတာ အေမရိကန္မွာ ေက်ာင္းလာတက္ေတာ့လည္း မၾကာပါဘူး ဆူနမ္နဲ ့ရာမား လိုုက္လာၾကတယ္။ အက္စမီတာမန္ေခ်းက ဒင္းတိုု ့ႏွစ္ေကာင္ ငါ့ေနာက္ လိုုက္ေနၾကတာလိုု ့ ေၿပာတတ္တယ္။ အက္စမီတာမန္ေခ်းနဲ ့ ဆူနမ္တိုု ့က ေသြးသားမေတာ္စပ္ပါေပမဲ့ ညီအစ္မအရင္းလိုု ခင္ၾကတယ္။ တစ္ဦးတည္းေသာ မိန္းကေလး အတန္းေဖာ္ ယန္းဇီက သူ ့တရုုတ္သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ ့ ခ်ီကာဂိုုဖက္ ခရီးထြက္တယ္။ ရာသီဥတုုကေအး၊ သူငယ္ခ်င္းေတြကလည္း အေဝးမွာၿဖစ္တဲ့ ယူအက္စ္ကိုု စေရာက္တဲ့ႏွစ္ ၂၀၁၁ ခရစ္စမတ္က အဆိုုးဆံုုးပဲ။
၂၀၁၂ က်ေတာ့ ရာမားက ေမရီလန္းမွာ အလုုပ္ရလိုု ့ ေဘာ့စတြန္ကေန ေၿပာင္းလာတယ္။ အိမ္ကေန အလုုပ္လုုပ္လိုု ့ရၿပီၿဖစ္တဲ့ ဆူနမ္က အိုုဟိုုင္းရိုုးၿပည္နယ္ စင္စင္နာတီၿမိ ုု ့ကေန ရာမားရိွတဲ့ ေမရီလန္းကိုု ေၿပာင္းလာတယ္။ ခရစ္စမတ္၊ ႏွစ္သစ္ကူးခ်ိန္မွာ ကန္တက္ကီမွာ  တေယာက္တည္း ေငါင္စင္းစင္းၿဖစ္ေနမွာ ခြင့္သံုုးရက္ ယူရံုုနဲ ့ အားလပ္ရက္ ၁၀ ရက္ေတာင္ရမွာ သူတိုု ့ဆီ လာလည္ပါလားလိုု ့ ဆူနမ္တိုု ့က ဖိတ္ေခၚတာနဲ ့ ေမရီလန္းၿပည္နယ္ကိုု သြားလည္ၿဖစ္လိုု ့ ဒီစီသြားေတာလားေတြ ေရးၿဖစ္ပါေသးတယ္။ မၾကာပါဘူး ၂၀၁၃ မွာ ေလးေအာ့ဖ္ၿဖစ္လိုု ့ မိုုင္ ၆၀၀ ခရီးႏွင္လိုု ့ ဆူနမ္တိုု ့ဆီ ေၿပာင္းရၿပန္တယ္။ ဒီစီမွာ အလုုပ္ရေတာ့ အလုုပ္တဲ့နီးတဲ့ ေမရီလန္းအိမ္ကိုု ေၿပာင္းၿပီး မဂၤလာရာမဘုုန္းၾကီးေက်ာင္းကိုု သြားလည္ရင္း မမီးမီးနဲ ့ အသိမိတ္ေဆြၿဖစ္တယ္။ မမီးမီး သူငယ္ခ်င္းမဝိုုင္းတိုု ့က ေက်းဇူးေတာ္ေန ့ပါတီေတြဖိတ္၊ ဘုုန္းၾကီးေက်ာင္းက ပြဲေတာ္ေတြမွာ သြားတီးနဲ ့ ေမရီလန္းမွာ ေပ်ာ္ဖိုု ့ေကာင္းသား။ ၂၀၁၃ စက္တင္ဘာမွာ အစိုုးရလွ်ပ္ေဒါင္းၿဖစ္ၿပီး အိုုအယ္လ္ရံုုးပိတ္လိုု ့ ကြ်န္မတုုိ ့ဒီစီရံုုးကိုု ပိတ္လိုုက္တာ ေအာက္တိုုဘာမွာ ဒီအိုုအယ္လ္ရံုုး ၿပန္ဖြင့္ေပမဲ့ ကြ်န္မတိုု ့ရံုုးက ၿပန္ဖြင့္မလာေတာ့ဘူး။ ဒီအိုုအယ္လ္က ကြန္းထရက္ကိုု တၿခားရံုုးကိုု ေပးလိုက္လိုု ့ ဒုုတိယမၺိ ေလးေအာ့ဖ္ၿပန္ေရာ။ ႏိုုဝင္ဘာမွာ ဖုုန္းအင္တာဗ်ဴးေအာင္လိုု ့ ေဖ့စ္တူေဖ့စ္ အင္တာဗ်ဴးအတြက္ နယူးေယာက္ကိုု ေန ့ခ်င္ၿပန္သြား၊ အလုုပ္ေအာ္ဖာရၿပီး နယူးေယာက္ကိုု ေၿပာင္းလာတာ ဘာလိုုလိုုနဲ ့ တစ္ႏွစ္ေတာင္ရိွၿပီ။
in front of Rockefeller Center
Rockefeller Christmas Tree & Ice skating
ကြ်န္မတိုု ့ မ်က္စိေရွ ့မွာတင္ ကေလးကေန တကၠသိုုလ္ေက်ာင္းသားၾကီး ၿဖစ္လာတဲ့ ေမာင္ေလးတစ္ေယာက္က ေၿပာဖူးတယ္ ေဖ့ဘြတ္က အစ္မခရီးသြားတဲ့ ဓာတ္ပံုုေတြၾကည့္ၿပီး အစ္မကိုု သိပ္အားက်တာပဲတဲ့။ ကြ်န္မ ခရီးသြားတာကိုုသာ ၿမင္တာ ကြ်န္မ ဘယ္ေလာက္ ၾကိ ုုးစားရတယ္ဆိုုတာ သူမသိဘူး။ စကၤာပူမွာထက္ သံုုးဆၾကိ ုုးစားရတယ္။ အလုုပ္ပင္ပန္းတာ၊ ေနရာသစ္မွာ အေၿခက်ဖိုု ့ ၾကိ  ုုးစားရတာ၊ ကားေမာင္းသင္ရတာ၊ အပတ္တိုုင္း အဆိုုင္းမင့္၊ တလခြဲတစ္ခါ စာေမးပြဲ၊ ေဘလ္ေတြ ေဆာင္ႏိုုင္ဖိုု ့၊ က်န္းမာဖိုု ့။ အိမ္ေထာင္ဖက္၊ မိသားစုု၊ ေဆြမ်ိဳးရိွတဲ့သူေတြရဲ ့ ဘဝက နည္းနည္းေခ်ာေမြ ့တယ္။ အိမ္ေထာင္ဖက္၊ မိသားစုု၊ ေဆြမ်ိဳးမရိွတဲ့ ကြ်န္မမွာေတာ့ သူငယ္ခ်င္း၊ မိတ္ေဆြေတြရဲ ့ အကူအညီေၾကာင့္ ဘဝခရီးလမ္း ေခ်ာေမြ ့တယ္။ အေမရိကန္ေရာက္တာ ေလးႏွစ္ရိွၿပီ ခုုမွ အေၿခနည္းနည္းက်တယ္လိုု ့ ခံစားမိတယ္။ အလုုပ္ၿပ ုုတ္လိုု ့စိတ္ဆင္းရဲရင္ အေဖနဲ ့မၾကီးက ပိုုက္ဆံကိစၥ ဘာမွစိတ္မပူနဲ ့ သူတိုု ့ပိုု ့ေပးမယ္တဲ့။ က်န္းမာေအာင္ေန အားရိွေအာင္စား ခရီးေတြသြား ပိုုက္ဆံကိုု မႏွေၿမာနဲ ့ သံုုးသင့္တာသံုုးလိုု ့ အားေပးတတ္တဲ့ ကြ်န္မအေမ။ ကြ်န္မဘေလာ့ကိုု ဟိုုအရင္ႏွစ္ေတြကတည္းက ဖတ္လာခဲ့သူေတြဆိုုရင္ ကြ်န္မရဲ ့ ဒုုကၡသုုခေတြကိုု သိပါလိမ့္မယ္။ ကြ်န္မကိုု ကံေကာင္းတယ္လိုု ့ ေၿပာၾကတယ္ ဟုုတ္ပါတယ္ ကြ်န္မရဲ ့ မိသားစုု၊ အလုုပ္၊ လစာေတြက ကံေကာင္းတယ္လိုု ့ ဆိုုႏိုုင္ပါတယ္။ ကံဆိုုးတာေတြလည္း ရိွပါတယ္ ပထမဆံုုး စာေမးပြဲက်တာ၊ အလုုပ္ႏွစ္ခါၿပ ုုတ္တာ။ ကံေကာင္းတယ္လိုု ့ ေၿပာၾကရင္ ရာႏူန္းၿပည့္ လက္မခံခ်င္ဘူး။ ေၿပာလိုုက္ခ်င္တယ္ ၾကိ ုုးစားေနလိုု ့ ကံေကာင္းတာလိုု ့။
မခိုုင္မိတ္ေဆြ ကိုုဝင္းငယ္က ေစာင့္ေရွာက္လိုုက္ပါဆိုုတာနဲ ့ တခါမွမၿမင္ဘူးတဲ့ ကြ်န္မအတြက္ အခန္းေတြ သြားၾကည့္ေပး၊ ေရာက္လာၿပန္ေတာ့လည္း ထမင္းေကႊ်း၊ ပိတ္ရက္ေတြမွာ တခုုခုုခ်က္စားရင္ ကြ်န္မကိုုေခၚေကႊ်းနဲ ့ ကြ်န္မကိုု ေမြးစားသမီးတစ္ေယာက္ရၿပီလိုု ့ သတ္မွတ္ထားတဲ့ ကြ်န္မေမြးစားအေမကိုု နယူးေယာက္ ေရာက္ေရာက္ခ်င္း သိခဲ့ပါတယ္။ ခရစ္စမတ္၊ ႏွစ္သစ္ကူးဆိုု သြားစားရမဲ့ ေမြးစားအေမ၊ ညီမေလးတစ္ေယာက္လိုု ကူညီေစာင့္ေရွာင့္တဲ့ ဘေလာ့ဂါ မမီးငယ္၊ ပန္ဆယ္ေဗးနီးယားက မခိုုင္၊ ကြ်န္မဘေလာ့ကိုုဖတ္ၿပီး အလုုပ္ရွာေနမွန္းသိလိုု ့ စီဗြီတင္ေပး၊ နယူးေယာက္ကိုု ေၿပာင္းလာေတာ့လည္း အလႈ၊ ရန္ပံုုေငြပြဲေတြကိုု ဖိတ္တတ္တဲ့ ကိုုထြန္းထြန္းဝင္း၊ မၾကီးသူငယ္ခ်င္း မေကသြယ္ရဲ ့ သူငယ္ခ်င္း မနန္းစံ၊ ပိတ္ရက္ေတြဆိုု လမ္းေလွ်ာက္၊ ေတာင္တက္၊ ခရီးအတူတူသြားတဲ့ ဗီယက္နမ္မေလး ဝိုုင္းတိုု ့ေၾကာင့္ ရာသီဥတုု ေအး၊ ဆူညံလြန္း၊ စိတ္ဖိစီးလြန္းတဲ့ နယူးေယာက္က ကြ်န္မအတြက္ ေနေပ်ာ္စရာ ေကာင္းေနခဲ့တယ္။ ကြ်န္မ ေနခဲ့ဖူးတဲ့ ၿပည္နယ္ေတြထဲမွာ အိုုင္အိုုဝါ၊ အင္ဒီယားနား၊ အိုုဟိုုင္းရိုုး၊ ကန္တက္ကီက နည္းနည္းေခါင္တယ္။ ေမရီလန္း၊ ဝါရွင္တန္ဒီစီ၊ နယူးေယာက္ကေတာ့ လူဦးေရမ်ား၊ သြားစရာလည္းမ်ား၊ အသင္းအဖြဲ ့ေတြလည္းမ်ားေတာ့ ပိုုေပ်ာ္စရာေကာင္းတယ္။ ကန္တက္ကီမွာဆိုု တစ္ေယာက္တည္း solo ခရီးထြက္ဖိုု ့ဆိုုတာ ဘယ္လိုုမွ မၿဖစ္ႏိုုင္ဘူး။ နယူးေယာက္လိုု ၿမိ ုု ့ၾကီးေတြမွာေတာ့ တိုုးအဖြဲ ့ေတြနဲ ့ သြားလိုု ့ရေတာ့ solo ခရီး ႏွစ္ခါ ထြက္ဖူးတယ္။
Saks Fifth Avenue Luxury Department Store view from Rockefeller Center
Harry Winston Jewels (very very expensive) at Fifth Avenue.
ဝိုုင္းနဲ ့ မသိခင္တုုန္းကေပါ့။ ဝိုုင္းနဲ ့ သိၿပီးကတည္းက တလတခါ ခရီးေတြ ထြက္ၿဖစ္တယ္။ solo ခရီးသြားတာက ေစ်းပိုုၾကီးတယ္ ႏွစ္ေယာက္ခရီးသြားတာက နည္းနည္းသက္သာတယ္။ ေမြးစားအေမတိုု ့ မိသားစုုက ခရစ္စမတ္မွာ ၿမန္မာၿပည္ၿပန္ေတာ့ ခရစ္စမတ္၊ ႏွစ္သစ္ကူးမွာ သြားစားရမဲ့အိမ္ ေပ်ာက္ၿပီ။ ေဟာ့ေပါ့အိုုးဝယ္ၿပီး ေဟာ့ေပါ့လုုပ္ၿပီး သူငယ္ခ်င္းေတြကိုု ဖိတ္မလားမွတ္တယ္ ကြ်န္မလက္ရာက ကိုုယ့္ဘာသာ စားေကာင္းေပမဲ့ သူမ်ားကိုု ဖိတ္ေကႊ်းရေအာင္ confident မရိွဘူး။ ဝိုုင္းကိုု ဖိတ္မလားမွတ္တယ္ ဒင္းက နင့္အိမ္မွာ နတ္ဆုုနဲ ့မိုုခ်ီ ရိွတယ္ ငါ မလာဘူးတဲ့။ ဝိုုင္းက ေၾကာင္မခ်စ္သလိုု ေခြးေၾကာက္တယ္။ ဝိုုင္းကမ်ား ဖိတ္မလားမွတ္တယ္ သူ ့လက္ရာက ကြ်န္မေလာက္နီးနီး။ ဝိုုင္းက ခ်က္ဖိုု ့ၿပ ုုတ္ဖိုု ့ အခ်ိန္ေပးရမွာထက္ စပိန္စကားေၿပာ ေလ့လာခ်င္တဲ့သူ၊ အားကစားရံုုမွာ အားကစား လုုပ္ခ်င္သူ။ ခရစ္မစတ္မွာ ၿပတိုုက္ေတြအားလံုုးပိတ္ေတာ့ ဘာလုုပ္ရမွန္း မသိဘူး။ အရင္တုုန္းကဆိုု ပန္းၿခံေတြဆီ သြားၾကေပမဲ့ ေဆာင္းရာသီမွာ ရိုုးတံၿပိ ုုင္းၿပိ ုုင္းၿဖစ္ေနတဲ့ သစ္ပင္ေတြက ေႏြရာသီတုုန္းကလိုု စိမ္းစိုုေနတဲ့ သစ္ပင္ေတြေလာက္ မလွပေတာ့ ပန္းၿခံေတြ မသြားခ်င္ၿပန္ဘူး။ Fifth Avenue လမ္းမတေလွ်ာက္က ခရစ္စမတ္အလွဆင္ထားတာေတြက အင္မတန္လွလိုု ့ ဓာတ္ပံုုရိုုက္ ထြက္ၿဖစ္ပါတယ္။ No 1 Christmas lighting in USA  အေမရိကန္မွာ ခရစ္စမတ္မီးထြန္းတာေတြထဲမွာ နံပါတ္တစ္က ဘရြက္ကလင္းက ဒိုုက္ကာဟိုုက္ Dyker Heights ရပ္ကြက္ပါတဲ့။
ဝိုုင္းနဲ ့ အမွတ္ငါးလမ္းမၾကီးတေလွ်ာက္၊ လမ္းေလွ်ာက္အဖြဲ ့နဲ ့ ဒိုုက္ကာဟိုုက္ဖက္ကိုု ေၿခဆန္ ့ၿပီး ဟိုုရိုုက္ဒီရိုုက္ခဲ့သမွ်ကိုု ေရးတင္ပါဦးမယ္။ အမွတ္ငါးလမ္းမၾကီးေပၚက lindt ေခ်ာကလက္ဆိုုင္က ေခ်ာကလက္ေတြကိုု ကြ်န္မနဲ ့ဝိုုင္း သိပ္ၾကိ ုုက္ၾကပါတယ္။ ခရစ္စမတ္ကာလမွာ ၁၅ က်ပ္တန္ ၃ ထုုပ္ဝယ္ရင္ ႏွစ္ထုုပ္လက္ေဆာင္ထပ္ရတဲ့ Buy 3 Get 2 ပရိုုမိုုးရွင္းရိွေနေတာ့ ဝိုုင္းေရ ဝယ္ၿပီး တစ္ေယာက္တစ္ဝက္ ခြဲရေအာင္ဆိုုေတာ့ မကုုန္မခ်င္း တစြတ္စြတ္စားတတ္တဲ့ ဝိုုင္းက မဝယ္ခ်င္ဘူးတဲ့။ ကြ်န္မလည္း ထိုုနည္း၎။ စားခ်င္ေပမဲ့ စိတ္မထိန္းႏိုုင္ၾကလိုု ့ မဝယ္ခ်င္ၾကဘူး။ အမွတ္ငါးလမ္းမၾကီးတေလွ်ာက္က ခရစ္စမတ္အလွဆင္တာေတြ၊ မီးထြန္းထားတာေတြ ေလွ်ာက္ၾကည့္ၾကရင္း လမ္းတေလွ်ာက္က ေခ်ာကလက္ဆိုုင္ေတြကိုုဝင္ၿပီး အလကားေပးတဲ့ ေခ်ာကလက္ေတြကိုု သံုုးခါတိတိ စားဖူးပါသလား။ မ်က္ႏွာေပၚ မိတ္ကပ္ထူလပစ္ၾကီး လိမ္းေပးတာကိုု ေအာင့္အီးသည္းခံကာ ေမစီစတိုုးမွာ အလကားေဝတဲ့ sample အလွၿပင္ပစၥည္းေတြ ရဖူးပါသလား ။ UGG ဆိုုင္မွာ က်ဴတန္းၾကီးက အရွည္ၾကီးမိုု ့လိုု ့ ဒစ္စေကာက္ေပးေနတာထင္ၿပီး ဝင္တန္းစီတယ္။ ငါ့အစ္မက မွာထားတယ္ စကၤာပူမေတြ တန္းစီေနလိုု ့ကေတာ့ ဝင္သာတန္းစီတဲ့။ အထဲေရာက္ေတာ့မွ ဒစ္စေကာင့္လည္း အဲဒီေလာက္ခ်တာလည္းမဟုုတ္ အလကားေပးတဲ့နီးပါး လူတိုုင္းနီးပါးဝယ္ေနတယ္။ က်ဴတန္းရွည္လိုု ့ ဒစ္စေကာင့္ေပးေနတာထင္ၿပီး ဝင္တန္းစီၿပီး အထဲေရာက္ေတာ့မွ ကိုုယ္ထင္တာ တလြဲၿဖစ္ေနမွန္း ၾကံ ုုဖူးပါသလား။ စတိုုးဆိုုင္က ေရေမႊးေတြကိုု ဆႊတ္ၾကရင္း ဘယ္တံဆိပ္က ဘယ္အနံ ့မွန္း မသိေတာ့ေတာင္ ေရေမႊးနံ ့ေတြ တေထာင္းေထာင္း ထဖူးပါသလား။ ခရစ္စမတ္မီးေရာင္စံုုေတြ ေလွ်ာက္ၾကည့္ရင္း၊ ဝင္းဒိုုးေလွ်ာ့ပင္းရင္း၊ လူေတြၾကိတ္ၾကိတ္တုုိးေနတာကိုု သြားတိုုးဖူးပါသလား။
အားလံုုးပဲ ေပ်ာ္ရႊင္စရာ ခရစ္စမတ္၊ ေပ်ာ္ရႊင္စရာ အားလပ္ရက္ေလး ၿဖစ္ပါေစ။
Merry Christmas ! Happy Holidays !
မနက္ ၇ နာရီခြဲ ေမာနင္းဖုုန္းေကာေခၚၿပီး ႏိႈးတာနဲ ့ အိပ္ယာထ ေရမိုုးခ်ိဳး၊ အထုုပ္ၿပင္၊ ပါလာတဲ့ ဘီစကြတ္ေတြနဲ ့ မနက္စာစားၾကတယ္။ ဟိုုတယ္က မနက္စာကိုု အခမဲ့ေကႊ်းတာ မဟုုတ္ပါဘူး သြားစားရင္ ငါးက်ပ္ေပးရမယ္။ ေကာင္တာမွာ အခန္းေသာ့အပ္ၿပီး တိုုးဂိုုက္အက္ဒီဆင္ေၿပာတဲ့ လမ္းေလွ်ာက္ဝါသနာပါသူေတြ ၿမစ္ေဘးနားက လမ္းကေလးမွာ လမ္းေလွ်ာက္ဖိုု ့သိပ္ေကာင္းတယ္လိုု ့ညႊန္းတဲ့ ၿမစ္ကမ္းေဘးကိုု လမ္းေလွ်ာက္ဖိုု ့ ၾကည့္လိုုက္ေတာ့ လား...လား ဟိုုင္းေဝးလမ္းမၾကီး၊ ရထားလမ္းေတြကို ေက်ာ္ၿပီးမွ ၿမစ္ကမ္းေဘးကိုု ေရာက္မွာပါလား။ ၿမ ူေတြ ၿခံ ုုသိုုင္းေနတဲ့ ၿမစ္ကမ္းေဘးက လမ္းကေလးက လမ္းေလွ်ာက္ဖိုု ့ အင္မတန္ ေကာင္းပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီၿမစ္ကမ္းေဘးဆီ ဘယ္လိုုသြားရပါ့မလဲ။ ဟိုုင္းေဝးလမ္းမကိုု ဟိုုေရွ ့က မီးပိြဳင့္ကေန ၿဖတ္လိုု ့ေတာ့ရပါရဲ ့ ဒါေပမဲ့ ရထားလမ္းကိုု ၿဖတ္ရမွာ ေၾကာက္စရာၾကီး။ လာ ဟိုုးနားက Kmart ကိုု သြားေလွ်ာ့ပင္းရေအာင္။ တိုုးဂိုုက္အက္ဒီဆင္ရဲ ့ဖုုန္းက အိုုင္ဖုုန္း၆ပလပ္နဲ ့ လားလားမွ မတူတဲ့ဖုုန္း။ ဖုုန္းက အိုုင္ပတ္မီနီနီးပါးေလာက္ ရိွတယ္။ သူ ့ဖုုန္းက အသစ္မိုု ့လိုု ့ အထြက္ေကာမရဘဲ အဝင္ေကာပဲ လက္ခံတယ္တဲ့။ ဘာဖုုန္းလဲလိုု ့ စပ္စုုၾကည့္ေတာ့ ႏိုုကီရာက အသစ္ထြက္တဲ့ ဖုုန္းပါတဲ့။
ဝိုုင္းက အဲဒီဖုုန္းကိုု ၾကိ ုုက္လိုု ့တဲ့။ ကြ်န္မကေတာ့ ပစ္ေပါက္ရင္ ေသေလာက္တဲ့ ဖုုန္းဆိုုၿပီး မၾကိ ုုက္ဘူး။ ခါတိုုင္းခရီးစဥ္ေတြမွာ တိုုးဂိုုက္က တစ္ေယာက္တည္း ဒီခရီးစဥ္မွာ တိုုးဂိုုက္က ႏွစ္ေယာက္ေတာင္။ ဘယ္သူက ဘယ္သူ ့ကိုု ထရိန္းတာလဲ မသိဘူး။ ငါ ထင္တာေတာ့ ေရဗင္က အက္ဒီဆင္ကိုု ထရိန္းေနတာ ထင္တယ္။ ဟုုတ္ပါ့မလား ေရဗင္က ငယ္ပံုုေပါက္တယ္ေနာ္ ေရဗင္က အက္ဒီဆင္ကိုု ထရိန္းေနတယ္လိုု ့ ထင္တယ္။ ငါေတာ့ မထင္ပါဘူး ေရဗင္က ပုုလိုု ့ ႏုုေနတာ ေရဗင္ကပဲ ညႊန္ၾကားေနတာ ေတြ ့ပါလား။ တိုုးဂိုုက္အက္ဒီဆင္ကိုု ဘာလိုု ့တိုုးဂိုုက္ႏွစ္ေယာက္ ၿဖစ္ေနတာလဲ ေမးၿမန္းၾကည့္ေတာ့ သူ ့ဖုုန္းက ၿပသနာၿဖစ္ေနလိုု ့ တိုုးဂိုုက္တစ္ေယာက္ ထည့္ေပးပါလိုု ့ ကုုမၺဏီကိုု ေတာင္းတာတဲ့။ ဒီတိုုးကုုမၺဏီမွာလုုပ္တာ ၆ လေလာက္ရိွၿပီ။ ႏိုုင္အာဂရာနဲ ့ ေဘာ့စတြန္တိုုးေတြကိုု လိုုက္ပါသတဲ့။ သူတိုု ့တိုုးကုုမၺဏီမွာ အလုုပ္သမား စုုစုုေပါင္း ၄၀၀ ေလာက္ ရိွပါသတဲ့။ မက္ဟန္တန္ကေန ၂ နာရီအေဝး နယူးဂ်ာဆီၿပည္နယ္ရဲ ့ ဂတ္စ္စေတးရွင္မွာ က်န္းမာေရးအတြက္ ၁၅ မိနစ္နားေတာ့ တိုုးဂိုုက္ဂ်ယ္ရီနဲ ့ ဆံုုေသးတယ္။ တိုုးဂိုုက္ဂ်ယ္ရီက ကြ်န္မတိုု ့ကိုု မွတ္မိေနတယ္ လက္ၿပႏႈတ္ဆက္တယ္။ တိုုးဂိုုက္ဂ်ယ္ရီက အက္ေကဒီးယား၊ ဗာမြန္သြားေတာလားေတြရဲ ့ တိုုးဂိုုက္ပါ။ ဒုုတိယေန ့မွာ ပထမဆံုုး သြားေရာက္လည္ပတ္မွာက Penn's cave ပါ။
ကားေမာင္းေနတဲ့ လမ္းေၾကာင္းကေန ဆန္ ့က်င္ဖက္ကိုု ၿပန္ေမာင္းေတာ့ ဘာမ်ားၿဖစ္သလဲေပါ့။ ေနာက္ေတာ့ တိုုးဂိုုက္အက္ဒီဆင္က ပန္လိႈဏ္ဂူကိုု သြားမဲ့လမ္းမွာ ယဥ္ေၾကာက်ပ္ေနတာ တစ္နာရီေလာက္ ေစာင့္ရမွာမိုု ့ အခ်ိန္မကုုန္ခ်င္လိုု ့ ပန္လိႈဏ္ဂူအစား ဟာရွီေခ်ာကလက္စက္ရံုုကိုု သြားၾကမယ္တဲ့။ မစၥတာဟာရီွက ႏိုု ့၊ သၾကား၊ ကိုုကိုုးတိုု ့နဲ ့အရသာေကာင္းမြန္တဲ့ ေခ်ာကလက္ကိုု တီထြင္ခဲ့လိုု ့ ဟာရွီေခ်ာကလက္လိုု ့ အမည္တြင္တာပါ။ မစၥတာဟာရီွကေန ဟာရီွအထက္တန္းေက်ာင္း၊ ေဆးရံုုတိုု ့ကုုိ ေဆာက္လုုပ္လႈဒါန္းခဲ့လိုု ့ ၿမိ ုု ့ကိုုလည္း ဟာရီွၿမိ ုု ့လိုု ့ အမည္ေပးခဲ့တာပါ။ အတြင္းမွာ လွည့္လည္ေနတဲ့ ရထားေလးစီးၿပီး ေခ်ာကလက္ ထုုတ္လုုပ္ပံုု အဆင့္ဆင့္ကိုု ေလ့လာၾကတယ္။ ရထားတြဲကိုုစီးၿပီး ေခ်ာကလက္စက္ရံုုထဲကိုု ဝင္လိုုက္တာနဲ ့ ဟာရွီမစ္ ေခ်ာကလက္ ဒန္...ဒန္...ဒန္ လိုု ့ ၿမ ူးၾကြတဲ့ သီခ်င္းသံေတြနဲ ့ ႏြားေလးေတြက အၿမီးလႈပ္၊ ေခါင္းလႈပ္ကာ ၾကိ ုုဆိုုပါတယ္။ ပထမအဆင့္အေနနဲ ့ ကမၻာအႏွံ ့က ကိုုကိုုးေစ့ေတြ စက္ရံုုကိုု ေရာက္လာေတာ့ အရည္အေသြး ၿပည့္မွီတဲ့ ကိုုကိုုးေတြကိုု ေရြးခ်ယ္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ သန္ ့စင္၊ ႏိုု ့၊ သၾကားေတြနဲ ့ ေပါင္းစပ္ကာ ေခ်ာကလက္ ထုုတ္လုုပ္ပံုု အဆင့္ဆင့္ကိုု ရထားတြဲမွာ တပ္ဆင္ထားတဲ့ narrator က ရွင္းၿပသြားတာ ပ်င္းစရာမေကာင္းဘဲ စိတ္ဝင္စားစရာ ေကာင္းပါတယ္။ Hmmm..smell is so good လိုု ့ ၾကားလိုုက္ရရင္ပဲ ေခ်ာကလက္ေဝဖာမုုန္ ့အနံ ့ရလိုု ့ စားခ်င္စိတ္ေတာင္ေပါက္လာတယ္။ ခန္းမထဲကေန ထြက္ေတာ့ ေခ်ာကလက္ေသးေလးေတြ ေပးတယ္။ သေဘာက်လိုု ့ ႏွစ္ေခါက္ေတာင္ ၿပန္စီးၾကတယ္။
ေခ်ာကလက္ေတြက ေစ်းကြက္မွာထက္ သက္သာပါတယ္။ ဘလက္ေခ်ာကလက္ ၃ ထုုပ္ ဝယ္တယ္။ ကိုုယ့္စိတ္ၾကိ ုုက္ ေခ်ာကလက္ကိုုလည္း ဖန္တီးႏိုုင္ပါတယ္။ 3D ရုုပ္ရွင္ ရိွေပမဲ့ အခမဲ့မဟုုတ္ေတာ့ မဝင္ေတာ့ဘူး။ ဟာရွီ Amusement Park ထဲမွာ ရိုုလာကိုုစတာေတြ ့ေပမဲ့  အခ်ိန္မရိွေတာ့လိုု ့ မဝင္ေတာ့ပါဘူး။ ထေရာလီကားေတြ ေၿပးဆြဲေပးေနတာ ေတြ ့တယ္။ ဝိုုင္းလိုု ေခ်ာက္ကလက္ မၾကိ ုုက္တဲ့သူကလြဲလိုု ့ ကားေပၚက ခရီးသည္ေတြ အကုုန္လံုုးနီးပါး ဟာရီွေခ်ာကလက္ ဝယ္ၾကပါတယ္ ေစ်းသက္သာတာကိုုး။ တိုုးဂိုုက္အက္ဒီဆင္က သူဝယ္လာတဲ့ Kiss ေခ်ာကလက္ေတြကိုု တစ္ေယာက္ႏွစ္ခုု ေဝပါတယ္။ အေမရိကန္မွာေတာ့ Kiss ဆိုုတာ ခ်စ္သူေတြတင္ မဟုုတ္ဘဲ၊ သူငယ္ခ်င္း၊ မိတ္ေဆြေတြ ဆံုုၾကရင္ ကစ္ပါသတဲ့။ တိုုးဂိုုက္အက္ဒီဆင္က အဂၤလိပ္စကားေၿပာအသံထြက္ မေကာင္းေပမဲ့ ၾကိ ုုးစားပမ္းစား၊ စိတ္ပါလက္ပါ ရွင္းၿပေနတာကိုု ခံစားမိေတာ့ အားလံုုးက ကြန္ပလိမ္း မတက္သလိုု ေဖာ္ေရြသေဘာေကာင္းတဲ့ တိုုးဂိုုက္အက္ဒီဆင္ကိုု ခရီးသည္ေတြက ခင္မင္ၾကတယ္။ တိုုးဂိုုက္ေရဗင္ရဲ ့ အသံက ေဖာ္ေဖာ္ေရြေရြမရိွတဲ့အၿပင္ ခပ္တည္တည္ ေနေလ့ရိွတယ္။ ခရီးသည္ေတြကိုု အဝမွာ ေစာင့္ေနတာမ်ိဳး၊ အခ်ိန္ေစ့လို ့မွ မေရာက္လာရင္ လိုုက္ရွာတာေတြေတာ့ လုုပ္တယ္။ ခရီးစဥ္ရဲ ့ ေနာက္ဆံုုး သြားေရာက္လည္ပတ္ရမဲ့ ေနရာကေတာ့ ပန္လိႈဏ္ဂူပါ။ ဟာရီွေခ်ာကလက္စက္ရံုုကေန မိုုင္ ၉၀၊ ၁ နာရီခြဲသာသာ ေဝးပါတယ္။
Harrisburg ၿမိ ုု ့ကိုု ၿဖတ္သြားေတာ့ စေနေန ့ မနက္ပိုုင္း အတန္းၿပီးသြားရင္ ဘူေဖးအတူတူ သြားစားၾကတဲ့၊ ESL သင္တန္း အတူတူတက္ဖက္၊ သူ ့အဂၤလိပ္စကားေၿပာကိုု ဘယ္သူမွ နားမလည္ေပမဲ့ ရႊတ္ေနာက္တတ္တဲ့၊ အခန္းတြင္းမွာ ခိုုးေၾကာင္ခိုုးဝွက္ ခ်က္ၿပ ုုတ္တတ္တဲ့၊ ညဖက္ အတန္းထဲမွာ ပေရာဂ်က္လုုပ္ၾကရင္ စိတ္ဖိစီးမူေတြ သက္သာေအာင္လိုု ့ ပီယာႏိုုတီးလံုုးေတြကိုု ကြ်န္မက ဖြင့္နားေထာင္ရင္ စန္းစန္း အဲဒါ Yiruma ရဲ ့ Kiss the rain နဲ ့ River flow in you သီခ်င္းမလား၊ Love me သီခ်င္းလည္း ေကာင္းတယ္လိုု ့ ညႊန္းတတ္တဲ့၊ အလုုပ္ရွာတုုန္းက ကြ်န္မ စီဗြီကိုု သူ ့မန္ေနဂ်ာဆီ တင္ေပးတဲ့၊ ကန္ႏြန္ 7D ကင္မရာပံုုကိုု ေဖ့ဘြတ္မွာတင္ေတာ့ သူ ့လည္း အဲဒီကင္မရာ ဝယ္ထားတယ္လိုု ့ လာကြန္ ့မန္ ့တတ္တဲ့၊ ဓာတ္ပံုုလွလွေတြ ရိုုက္ၿပီး တင္တတ္တဲ့၊ သူ ့အမ်ိဳးသမီးရိွတဲ့ ဆီေရတယ္ၿမိ ုု ့ကိုု ေရာက္ေနတဲ့ ေက်ာင္းေနဖက္ ကေမၻာဒီးယားေလး ဆန္နမ္ခ်န္ ေနခဲ့တဲ့ၿမိ ုု ့ပါလားလိုု ့ အမွတ္ရသြားတယ္။ ၿမိ ုု ့ေဘးနားကေန ရစ္ေခြစီးဆင္းေနတဲ့ Susquehanna ၿမစ္၊ ေတာင္စဥ္ေတာင္တန္းေတြနဲ ့ အင္မတန္ သာယာပါတယ္ ရွမ္းၿပည္ဖက္ ေရာက္ေနသလိုုပဲ။ ပင္စင္ယူၿပီးရင္ အဲဒီလိုုၿမိ ုု ့ေလးမွာ ေနခ်င္တာလိုု ့ ကြ်န္မက ေတြးေပမဲ့ ဝိုုင္းကေတာ့ ဘာမွလုုပ္စရာလည္းမရိွ၊ ဘယ္သူမွလည္းမရိွ ပ်င္းစရာၾကီး။ ၿမိ ုု ့ၾကီးေတြမွာ lonely ၿဖစ္တယ္လိုု ့ မခံစားရဘူး၊ လူေတြလည္း အမ်ားၾကီး၊ အသင္းအဖြဲ ့ေတြလည္း အမ်ားၾကီး ဝိုုင္းက ၿမိ ုု ့ၾကီးေတြရဲ ့ ၿမိ ုု ့လယ္ေကာင္မွာမွ ေနခ်င္တဲ့ တကယ့္ city girl ။
အရင္တုုန္းက အဖိုုးတန္ေက်ာက္တိုု ့ဘာတိုု ့ တူးခဲ့ၾကတယ္ထင္ပါ့ အဝင္ဝမွာ ေက်ာက္ေရေဆးတဲ့ဟာ ေတြ ့တယ္။ ဂူဆီကိုု သြားတဲ့လမ္းက ေအာက္ကိုနည္းနည္းနိမ့္သြားတယ္။ ဂူဝက ေလွကိုုၿမင္ေတာ့ အံ့ၾသသြားတယ္ ဟင္... ေလွစီးရမွာလား ကြ်န္မေရာက္ဖူးတဲ့ ကရင္ၿပည္နယ္ ဘားအံဖက္က ဆႏၵန္ဂူ၊ ၿပင္ဦးလြင္က ပိတ္ခ်င္းေၿမွာင္၊ ရွမ္းၿပည္နယ္ ပင္းတယလိႈဏ္ဂူေတြမွာ ေရမရိွဘူး။ ဝိုုင္းတိုု ့ ဗီယက္နမ္မွာေတာ့ လိႈဏ္ဂူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကိုု ေလွနဲ ့ပဲ သြားေရာက္ရပါသတဲ့။ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္သန္းေပါင္းမ်ားစြာက ၿဖစ္တည္ခဲ့တဲ့ လိႈဏ္ဂူရဲ ့ ေက်ာက္အမ်ိဳးအစားေတြကိုု တိုုးဂိုုက္ေလးက ရွင္းၿပပါတယ္။ ေက်ာက္သားနံရံေတြကိုု လက္နဲ ့မကိုုင္တြယ္ဖိုု ့ သတိေပးပါတယ္။ တစ္လက္မေလး ၿဖစ္လာဖိုု ့ကိုု ၁၀ ႏွစ္ေလာက္ ၾကာပါသတဲ့။ ေက်ာက္စက္ပန္းစြဲေတြက ႏိုုင္အာဂရာေရတံခြန္၊ အသည္းပံုုေလးေတြ ၿဖစ္ေနတာ အံ့ၾသစရာ။ ေရအနက္က ၁၇ ေပေေလာက္ နက္ပါတယ္။ ဘယ္တုုန္းက ဘယ္သူ ေတြ ့ခဲ့တာလိုု ့ တိုုးဂိုုက္က ရွင္းၿပေပမဲ့ မမွတ္မိဘူးရယ္။ ေလွေမွာက္မွာ စိုုးရိမ္မိေပမဲ့ ထိုုင္ခံုုေအာက္မွာ အသက္ကယ္ေဘာေတြ ရိွပါတယ္။ ေက်ာက္ေဆာင္ေတြၾကားက လမ္းေလးက က်ဥ္းလြန္းလိုု ့ ၿဖတ္လာမဲ့ ေလွေတြကိုု ေစာင့္ရပါတယ္။ မီးသြယ္တန္းထားေပမဲ့ လိုုအပ္မွ ဖြင့္ၾကပါတယ္။ ေလွေတြဆံုုၾကရင္ တိုုးဂိုုက္ေတြက How are you doing လိုု ့ အေမရိကန္ထံုုးစံအတိုုင္း ႏႈတ္ဆက္ၾကရင္ It's cool လိုု ့ အေမရိကန္ထံုုးစံအတိုုင္း ၿပန္ေၿဖေတာ့ ေၾသာ္ ေအးရင္ အေႏြးထည္ဝတ္ ေႏြးေႏြးေထြးေထြးေနပါကြလိုု ့ ၿပန္ေနာက္လိုု ့ ကြ်န္မတိုု ့ေတြ ရယ္ရေသးတယ္။ အေမရိကန္ေတြက တခုခုုကိုု cool ၊ great လိုု ့ ေၿပာေလ့ရိွတာကိုုး cool ဆိုုတာ ေအးၿမတယ္လိုု ့လည္း အဓိပၺာယ္ရပါတယ္။
ယံုုမလားမသိဘူး ဒီလိႈဏ္ဂူထဲမွာ ေလွစီးၿပီး မဂၤလာေဆာင္ၾကတာ ႏွစ္ၾကိမ္ရိွပါၿပီတဲ့။ လိႈဏ္ဂူအၿပင္ဖက္ေရာက္ေတာ့ ေတြ ့လိုုက္ရတဲ့ေရကန္ေလးက ၾကည္လင္ၿပီး စိမ္းလဲ့ေနလိုုက္တာ။ အေဝးမွာ အစာစားေနၾကတဲ့ elk ဆိုုတဲ့ အေကာင္ေတြကိုု ေတြ ့တယ္။ ဒီေဒသမွာ ရိုုးရာပံုုၿပင္တစ္ခုု ရိွပါတယ္ ဟိုုးတုုန္းက ၁၈ ရာစုုတုုန္းက ေရႊ ့ေၿပာင္းအေၿခခ်သူေတြ ပန္ဆယ္ေဗးနီးယားၿပည္နယ္ ဆန္ဘာရီအေနာက္ဖက္ကိုု မေရာက္ခင္တုုန္းက လန္ကက္စတာေကာင္တီက ၿပင္သစ္လူငယ္ေလး မလာခ်ီဘြိဳင္ယာဟာ ေတာတြင္းကိုု စူးစမ္းခဲ့ပါတယ္။ ခင္မင္စရာေကာင္းတဲ့ ေတာတြင္းမွာ ေနထိုုင္တဲ့ အသားနီတဲ့လူေတြနဲ ့ မိတ္ေဆြၿဖစ္ခဲ့တယ္။ တစ္ခုုေသာ လွပတဲ့ဧၿပီလမွာေတာ့ မက္မြန္ေခ်ာင္းနားမွာ စခန္းခ်ေနတဲ့ မလာခ်ီဟာ ဘယ္လီဖြန္တီေခ်ာင္းအနီးမွာ စခန္းခ်ေနတဲ့ အင္ဒီယန္းေခါင္းေဆာင္ အိုုကိုုခ်ိဳနဲ ့ မိတ္ေဆြၿဖစ္လာပါတယ္။ အိုုကိုုခ်ိဳမွာ သားခုုနစ္ေယာက္၊ ေခ်ာေမာလွပတဲ့ နစ္တာနီလိုု ့ အမည္ရတဲ့ သမီးတစ္ေယာက္ ရိွပါတယ္။ တစ္ေန ့မွာေတာ့ မလာခ်ီဟာ စမ္းေခ်ာင္းမွာ သမင္အေရခြံ ေဆးေၾကာေနတဲ့ နစ္တာနီကိုု ၿမင္လွ်င္ၿမင္ခ်င္းပဲ ခ်စ္သြားပါေတာ့တယ္။ အင္ဒီယန္းေတြက သူတိုု ့လက္ထပ္မွာကိုု ခြင့္မၿပ ုုတာေၾကာင့္ အေရွ ့ဖက္ကိုု ထြက္ေၿပးၾကေပမဲ့ ညီအစ္ကိုုခုုနစ္ေယာက္က လာဖမ္းဆီးၿပီး ေခါင္းေဆာင္အိုုကိုုခ်ိဳဆီကိုု ၿပန္ေခၚခဲ့တယ္။ မလာခ်ီကိုု ဂူထဲပိတ္ေလွာင္ထားၿပီး လြတ္ေၿမာက္ေအာင္ ၾကိ ုုးပမ္းတဲ့ မေအာင္ၿမင္ခဲ့တဲ့ မလာခ်ီဟာ သူေသတာကိုု အင္ဒီယန္းေတြ မေတြ ့ေစခ်င္တဲ့အတြက္ ဟိုုးဂူ အတြင္းဖက္ဆံုုးမွာ ေသဆံုုးခဲ့ပါတယ္။
ညီအစ္ကိုု ခုုနစ္ေယာက္က မလာခ်ီအေလာင္းကိုု ဂူအတြင္းက အနက္ဆံုုးေနရာမွာ ေက်ာက္ခဲေတြနဲ ့ဖိၿပီး ေရၿမွပ္သၿဂိ ုုလ္လိုုက္ပါတယ္။ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာၿပီးတဲ့ေနာက္မွာေတာ့ ေႏြညေတြဆိုုရင္ ဂူအတြင္းကေန နစ္တာနီ...နစ္တာနီလိုု ့ ေအာ္ေခၚေနသံကိုု ၾကားရတယ္လိုု ့ ဒီပံုုၿပင္ကုုိ သိခဲ့တဲ့သူေတြက ေၿပာဆိုုၾကပါတယ္။ ခုုေခတ္မွာေတာ့ ပန္ဆယ္ေဗးနီးယားၿပည္နယ္ အလယ္ပိုုင္းေဒသဖက္မွာ ေခ်ာေမာလွပတဲ့ အင္ဒီယန္းမိန္းမပ်ိဳ နစ္တာနီကိုု အစြဲၿပ ုုၿပီး နစ္တာနီေတာင္၊ နစ္တာနီေတာင္ၾကား၊ ပန္စတိတ္တကၠသိုုလ္ဝင္းထဲက ကမၻာေက်ာ္ နစ္တာနီၿခေသၤ့ရုုပ္လိုု ့ အမည္ေပးထားပါတယ္။ ယံုု၊ မယံုု ပံုုၿပင္လိုု ့သာ မွတ္လိုုက္ပါ။ ကြ်န္ေတာ္ေတြးတာကေတာ့ အစ္ကိုုခုုနစ္ေယာက္ရိွတဲ့ မိန္းကေလးကိုု သြားၾကိ ုုက္မွာေတာ့ ဒီလိုုိမ်ိဳး ၾကံ ုုေတာ့မွာေပါ့။ ေလွေပၚမွာ အုုပ္ေတာင့္တဲ့ အိႏိၵယသားရွစ္ေယာက္က ဓာတ္ပံုုေတြ အရိုုက္ဆံုုး။ ဂိုုက္က ေသေသခ်ာခ်ာ ရွင္းၿပေပး၊ ခရီးသည္ေတြကိုု ဂရုုတစိုုက္ ရိွတာမိုု ့ မိနစ္ ၄၀ ဘယ္လိုုကုုန္သြားမွန္းေတာင္ မသိလိုုက္ဘူး။ လက္ေဆာင္ပစၥည္းေတြ ေရာင္းတဲ့ေနရာမွာ ေက်ာက္တံုုးနဲ ့တူတဲ့ ဆပ္ၿပာ၊ အလွဆင္တဲ့ ေက်ာက္ၿပားပန္းခ်ီ၊ ကီးခ်ိန္း၊ ဖန္ခြက္၊ အကႌ်၊ ပန္လိႈဏ္ဂူက ထြက္တဲ့ ေက်ာက္၊ ေၿမၾကီး၊ ဟိမဝႏၱာကဆားေက်ာက္ မီးထြန္းတဲ့ဟာေတြ ေရာင္းပါတယ္။ ဟိမဝႏၱာဆားေက်ာက္ထဲမွာ မီးလံုုးထည့္ၿပီး မီးထြန္းတဲ့ဟာကိုု ကြ်န္မတက္ခဲ့တဲ့ အိုုင္အိုဝါၿပည္နယ္ေက်ာင္းက Stationary Store မွာ ေတြ ့ခဲ့ဖူးတယ္။ က်န္းမာေရးေကာင္းေစတယ္လိုု ့ ေရးထားတာ ဖတ္ဖူးတယ္။
ပန္လိႈဏ္ဂူ လည္ၿပီးတဲ့အခ်ိန္မွာ ေန ့လည္ ၂ နာရီ ထိုုးေနၿပီ။ တိုုးဂိုုက္အက္ဒီဆင္က သူ Fast Food ေတြကိုု မၾကိ ုုက္ဘူး၊ တတ္ႏိုုင္သမွ် က်န္းမာေရးနဲ ့ ညီညႊတ္တာ စားခ်င္ေပမဲ့ လြယ္ကူတဲ့ မက္ေဒါနယ္ဆိုုင္မွာ ေန ့လည္စာ စားရေအာင္ေနာ္တဲ့။ ကေလးတစ္ေယာက္ တိုုးဂိုုက္ဆီလာၿပီး ကြိကြေၿပာေနလိုု ့ ဘာမ်ားကြန္ပလိမ္းသလဲလိုု ့ နားေထာင္ေနတာ ကေလးက ကားမူးလိုု ့တဲ့။ တိုုးဂိုုက္အက္ဒီဆင္က ကႊ်ပ္ကႊ်ပ္အိတ္ရွာ၊ တိုုးဂိုုက္ေရဗင္က ကေလးကိုု သူ ့နားမွာထိုုင္ခိုုင္း၊ အန္ရင္ ေက်ာကုုန္းကိုု သပ္ေပး၊ ေရတိုုက္။ တရုုတ္မတစ္ေယာက္ တိုုးဂိုုက္အက္ဒီဆင္ကိုု ကြိကြလာေၿပာေနလိုု ့ ဝိုုင္းက ဘာေၿပာတာလဲတဲ့။ ကြ်န္မရဲ ့ တရုုတ္စာက limited ဆိုုေတာ့ နားမလည္ဘူး။ ေနာက္ေတာ့မွ ဟိုုတယ္မွာ တခုုခုုက်န္ခဲ့လိုု ့ စာတိုုက္ကေန ပိုု ့ေပးဖိုု ့ လိပ္စာနဲ ့ ခရက္ဒစ္ကဒ္နံပါတ္ေတြ ေပးေနသံၾကားတယ္။ ခရီးသည္ေတြ မပ်င္းေအာင္လိုု ့ ၿပတဲ့ရုုပ္ရွင္က Now you see me ။ အဲဒီရုုပ္ရွင္ကိုု လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ႏွစ္ခန္ ့က ဆူနမ္၊ ရာမားတိုု ့နဲ ့ သြားၾကည့္ဖူးတယ္။ ၾကည့္လိုု ့အရမ္းေကာင္းတဲ့ ကားေလးပဲ။ ပထမခန္းမွာ အိပ္ယာခန္း၊ ေသြးသံရဲရဲေတြပါေတာ့ ခုုနက ဟိုုတယ္ကိုု ဖုုန္းဆက္တဲ့ တရုုတ္မက ဒီရုုပ္ရွင္က ကေလးေတြ ၾကည့္လိုု ့ရရဲ ့လားလိုု ့ လာေမးတယ္။ တိုုးဂိုုက္ႏွစ္ေယာက္က ရတယ္လိုု ့ သံၿပိ ုုင္ေၿဖၾကတယ္။ တိုုးဂိုုက္အက္ဒီဆင္က သူ ့ေဘာ့စ္က ကေလးေတြ ၾကည့္လိုု ့ရတယ္ဆိုုၿပီး ထည့္ေပးလိုုက္တာတဲ့။
ႏွင္းေတြဖံုုးေနတဲ့ ေတာင္ၾကားထဲက ေကြ ့ေကြ ့ေကာက္ေကာက္ ကားလမ္းမွာ ၿမိ ုု ့ရြာေတြကိုု ၿဖတ္သန္းလိုု ့ တေရြ ့ေရြ ့ ခရီးႏွင္ေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ႏွစ္တုုန္းက ကန္တက္ကီၿပည္နယ္ကေန ေမရီလန္းၿပည္နယ္ထိ မိုုင္ ၆၀၀ ခရီးကိုု တစ္ေယာက္တည္း ကားေမာင္းလာတုုန္းက ၿဖတ္သန္းခဲ့တဲ့ အေနာက္ဗာဂ်ီးနီးယားၿပည္နယ္ရႈခင္းနဲ ့ တူေနလိုု ့  မိုုင္ ၆၀၀ ကိုု သတိရမိသြားတယ္။ ကန္တက္ကီၿပည္နယ္မွာေတာ့ ေၿမၿပန္ ့ဆိုုေတာ့ ကားလမ္းက တေၿဖာင့္တည္းမိုု ့ ကားေမာင္းရတာ ပ်င္းစရာၾကီး အိပ္ငိုုက္တယ္။ အေနာက္ဗာဂ်ီးနီးယားၿပည္နယ္ထဲကိုု ဝင္တာနဲ ့ ႏွင္းေတြဖံုုးလႊမ္းေနတဲ့ ေတာင္စဥ္ေတာင္တန္းေတြၾကားထဲက ကားလမ္းေကြ ့ေကာက္ေကာက္ကိုု ေမာင္းရတာ အိပ္ငိုုက္ဖိုု ့ထား မ်က္လံုုးကိုု ၿပ ူးေနတာပဲ။ မနက္ ၇ နာရီထဲက ေမာင္းလိုုက္တာ ၂ နာရီေမာင္း နာရီဝက္နားနဲ ့ေန ့လည္ အေနာက္ဗာဂ်ီးနီးယားၿပည္နယ္ထဲကိုု ဝင္ေတာ့ ကားေရာ၊ လူေရာ ပင္ပန္းေနၿပီ။ လီဗာတင္ေပမဲ့ ဝူးဝူးလိုု ့သာ ေအာ္ေနၿပီး မိုုင္ ၄၀ ကေန မတက္၊ မိုုင္ ၆၀ သတ္မွတ္ထားတာကိုု မိုုင္ ၄၀ နဲ ့ ေမာင္းေနတဲ့အၿပင္ ႏွင္းကလည္း က်ေနၿပန္၊ ၉၁၁ ကိုု ဖုုန္းေခၚရေအာင္ ဖုုန္းစစ္ကနယ္မမိ၊ ေရဒီယိုုမမိတဲ့ေနရာ၊ အကူအညီေတာင္းရေအာင္လည္း ကားေၾကာၿပတ္ ေအာင္မငွီး ဒီေနရာမွာ ကားထိုုးရပ္လိုု ့ကေတာ့ ...။ မိသားစုု၊ သူငယ္ခ်င္း မရိွတဲ့ႏိုုင္ငံကိုုလာၿပီး ၿပည္နယ္ေတြ ေၿပာင္းေနတဲ့ ကြ်န္မကိုု သတိၱခဲ၊ လံုုးဝမေၾကာက္တဲ့သူလိုု ့ ေၿပာၾကေပမဲ့ အဲဒီတုုန္းကေတာ့ တကယ္ေၾကာက္သြားဖူးတယ္။
I will never ever do it again ေနာက္ေနာင္ ဘယ္ေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ အဲဒီလိုု မေမာင္းေတာ့ဘူးလိုု ့ ေၿပာေပမဲ့ ကားက အဲဒီတုုန္းကလိုု ၁၉၉၈ မိုုင္တသိန္းေက်ာ္ရိွေနတဲ့ ကားဖြတ္ခ်က္ဖြတ္ခ်က္ေလးကိုု တစ္ေယာက္တည္း ေမာင္းေနရတာ မဟုုတ္ဘဲ ကားကနည္းနည္းသစ္ၿပီး သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္သာပါခဲ့ရင္ အေမရိကန္ အေရွ ့ကေန အေနာက္အထိ ႏိုုင္ငံၿဖတ္ေက်ာ္ ကားေမာင္းခ်င္ေသးတယ္။ တစ္နာရီၾကာၿပီးလိုု ့ ေၿမၿပန္  ့ကိုု ေရာက္ေတာ့မွ မက္ေဒါနယ္ဆိုုင္ကိုု ေတြ ့ပါတယ္။ ညေန ၃ နာရီမွာ ေနာက္က်တဲ့ ေန ့လည္စာ စားရတယ္။ ၾကည့္ရတာ ဒီမက္ေဒါနယ္ဆိုုင္က အနီးဆံုုး ၿဖစ္မယ္ထင္တယ္ေနာ္။ လမ္းတေလွ်ာက္ ေတာင္ေတြ၊ ၿမိ ုု ့ေသးေသးေလးေတြၾကီးပဲ မက္ေဒါနယ္ဆိုုင္ေတာင္ရွိမယ္ မထင္ဘူး။ အဲ လမ္းတေလွွွ်ာက္ ဘက္ကီၿမင္းလွည္းေတြ ေတြ ့တယ္ေနာ္ အန္းမစ္ခ်္ေဒသ ထင္တယ္။ chicken nuggets ၂၀ ခုုမွာၿပီး တေယာက္တဝက္ စားၾကတယ္။ ဝိုု္င္းနဲ ့ ကြ်န္မက fast  food မၾကိ ုုက္တာ တူတယ္။ ဘူးခြံကိုု ဖတ္ၾကည့္လိုုက္ေတာ့ ေအာင္မေလး nuggets ၁၀ ခုုကိုု ကယ္လိုုရီ ၄၇၀ ေတာင္ပါလား ဘုုရားေရ...။ မင္း အေမရိကန္ဆန္လာၿပီ ကယ္လိုုရီ တြက္လာၿပီ။ တေန ့တာအတြက္ ကယ္လိုုရီ ၅၀၀ ပဲ လိုုတာ ဒီ နာ့ကပ္ ၁၀ ခုုက ကယ္လိုုရီ ၄၇၀ ဆိုုေတာ့ မလြန္ဘူးလား။ နာရီဝက္ကေန ၄၅ မိနစ္ထိ အားကစားလုုပ္ပါမွ ကယ္လိုုရီ ၂၀၀ ေလာင္တာ။ ကယ္လိုုရီ ၄၀၀ ေလာင္ဖိုု ့ အားကစား ၁ နာရီခြဲေလာက္ လုုပ္ရမွာပါလား။
ကိုုယ္ ေက်ာင္းတက္တုုန္းကဆိုု တပတ္မွာ တခါပဲ ဘူေဖးသြားစားႏိုုင္တယ္။ အေဆာင္ထမင္းေတြ စားမေကာင္းရင္ ေစ်းေပါတဲ့ မက္ေဒါနယ္ Mac Chicken စားတယ္။ ေက်ာင္းက ထြက္လာၿပီးကတည္းက မက္ေဒါနယ္ဆီ လံုုးဝေၿခဦးမလွည့္ေတာ့ဘူး။ ဟား..ဟား မက္ေဒါနယ္စားတာ တစ္ႏွစ္ဆိုု လံုုေလာက္ၿပီေပါ့ exactly ။ စကၤာပူမွာတုုန္းက KFC သိပ္ၾကိ ူက္တာ အေမရိကန္ေရာက္ၿပီးမွ KFC တစ္ခါပဲ စားဖူးတယ္။ အဲဒီတစ္ခါစားၿပီးကတည္းက ေနာက္ေနာင္ ဘယ္ေတာ့မွ မစားေတာ့ဘူး ငန္လြန္းလိုု ့။ ေက်းဇူးေတာ္ေန ့ ပိတ္ရက္ ခရီးသြားတဲ့သူေတြ ၿပန္လာေနၾကၿပီမိုု ့ ကားေတြ က်ပ္ပါတယ္။ ကားသမားက Rest Area ထဲ ဝင္သြားေတာ့ က်န္းမာေရးခ်ိန္ေပးတာလားလိုု ့ ေတြးေနတာ ဘယ္ဟုုတ္ပါ့မလဲ Rest Area အထြက္ကေနထြက္ၿပီး ကားလမ္းမၾကီးဆီ ၿပန္တက္ဖိုု ့ လမ္းမၾကီးေပၚကကားေတြဆီကေန လမ္းေတာင္းေနတာ ကားက်ပ္တာကိုု နည္းနည္းေလး ေက်ာ္လႊားေနတာ။ နယူးဂ်ာဆီၿပည္နယ္ကိုု ၿဖတ္ေက်ာ္လိုု ့ မက္ဟန္တန္အထက္ဖက္က ေဂ်ာ့ဝါရွင္တန္တံတားကိုု ၿဖတ္ရင္ပဲ ဒီတံတားကိုု ကြ်န္မတိုု ့ သံုုးေခါက္တိတိ ၿဖတ္ဖူးတယ္လိုု ့ လက္ခေမာင္းခတ္ၾကတယ္။ ပိတ္ရက္ေတြဆိုု လမ္းေလွ်ာက္အဖြဲ ့နဲ ့ ၅ မိုုင္ လမ္းေလွ်ာက္ေနၾကမိုု ့ ၅ မိုုင္ ေလွ်ာက္ႏိုုင္မွန္း သိေပမဲ့ တေလာက ေဂ်ာ့ဝါရွင္တန္တံတားကိုု ၿဖတ္ေက်ာ္ၿပီး နယူးဂ်ာဆီၿပည္နယ္က ပလာဆိုုဒ္ပန္းၿခံမွာ ၈ မိုုင္ ေတာင္သြားတက္ၿပီးေတာ့မွ ၈ မိုုင္ လမ္းေလွ်ာက္ႏိုုင္မွန္း သိသြားတယ္။ လမ္းေလွ်ာက္အဖြဲ ့ထဲက ခ်ာလီဆိုုတဲ့ အန္ကယ္ၾကီးဆိုု မိုုင္ ၂၀၊ ၃၀ လမ္းေလွ်ာက္၊ ေတာင္တက္ႏိုုင္ပါသတဲ့။
ဖလပ္ရွင္းစုုရပ္မွာ ဆင္းၿပီး ေဟာင္ေကာင္စူပါမားကတ္မွာ ေစ်းဝယ္၊ မီနီရွာဘူးရွာဘူးမွာ ေဟာ့ေပ့ါစားၾကတယ္။ ကြ်န္မ ေမြးေန ့က တနလၤာေန ့မွာ က်ေရာက္ေပမဲ့ ခုုမွပဲ ေမြးေန ့ညစာ စားၾကတာပါ။ ဝိုုင္းတိုု ့ဗီယက္နမ္မွာက ေမြးေန ့၊ Farewell ၊ Congratulations ပါတီေတြဆိုု ေမြးေန ့ရွင္ကိုု သူငယ္ခ်င္းေတြက ေကႊ်းတာတဲ့။ အေမရိကန္နဲ ့ သြားတူေနတယ္။ အဲဒါ ေကာင္းတာဟ ေမြးေန ့မွာ ေမြးေန ့ရွင္ကိုု စပါယ္ရွယ္ၿဖစ္ေအာင္လုုပ္တာ။ ငါတိုု ့ၿမန္မာၿပည္မွာေတာ့ ေၿပာင္းၿပန္ ေမြးေန ့ရွင္က သူငယ္ခ်င္းေတြကိုု စပါယ္ရွယ္ၿဖစ္ေအာင္ လုုပ္တယ္။ မွာထားတဲ့ ဟင္းေတြကိုု သြားယူ အိမ္ၿပန္ေရာက္ေတာ့ ည ၁၀ နာရီခြဲေနၿပီ။ ခရီးသြားရင္ ပင္ပန္းေပမဲ့ နယ္ေၿမအသစ္ေတြဆီကိုု လည္ပတ္ရလိုု ့ စိတ္လန္းဆန္းမႈကေတာ့ ဘယ္ဟာနဲ ့မွ မတူဘူး။ ရထား ၄ ဆင့္ေၿပာင္း တနာရီခြဲစီး ၊ တေန ့ကိုု ၃ နာရီ ရထားစီးၿပီး ရံုုးတက္အလုုပ္လုုပ္ရတာကိုု ဒီလိုုေလးေတြနဲ ့ အားၿဖည့္ရတာေပါ့ေနာ္။ လူေတြဟာ တစ္ေယာက္တမ်ိဳး ရူးၾကတယ္။ တခ်ိဳ ့က ဖက္ရွင္၊ အစားအေသာက္၊ ပါတီ၊ အိတ္၊ ငါးေမြးတာ၊ ကြ်န္မတိုု ့လိုု traveling crazy  တမ်ိဳးမ်ိဳးစီ ရူးေနၾကတာပဲ။ တပတ္ကိုုငါးရက္ အားကစားရံုုသြားၿပီး အားကစားလုုပ္တဲ့ ဝိုုင္းက muscle ရူး ရူးတယ္ beautiful muscle လိုု ့ ေၿပာတတ္တယ္။ အားကစားလုုပ္သူမိုု ့ မလုုပ္တဲ့သူကိုု ငပ်င္းလိိုု ့ ၿမင္တယ္။ ဝိုုင္းက လက္ကိုုင္အိတ္ေတြ ခေရစီ။ ယိုုးဒယား၊ ၿပင္သစ္မွာ ေက်ာင္းၿပီးလိုု ့ အီတလီက ယူအန္မွာ အလုုပ္ရေတာ့ သူ ့လစာက အီတလီေတြထက္ ေကာင္းတယ္။
၆ လ ေနလိုု ့မွ လက္ကိုုင္အိတ္ မလဲရင္ ဘယ္ႏွယ့္ပါလိမ့္လိုု ့ မ်က္ခံုုးပင့္ၾကတယ္တဲ့။ အလုုပ္မွာ ညေနဒင္နာရိွရင္ အိမ္ၿပန္ေရမိုုးခ်ိဳး၊ မိတ္ကပ္ၿပင္၊ ဒင္နာဝတ္စံုု လွလွေလးဝတ္ၾကတာတဲ့။ အိတ္၊ ဖိနပ္၊ လည္ဆြဲ၊ လက္ေကာက္၊ လက္စြပ္၊ နားကပ္ အေရာင္ကိုုက္ေနမွတဲ့။ အီတလီသားေတြက ဖက္ရွင္က်သေလာက္ ရံုုးဝတ္စံုုနဲ ့ အားကစားဖိနပ္စီးတဲ့ အေမရိကန္ေတြကေတာ့ ဖက္ရွင္က်ဖိုု ့ထက္ သက္ေတာင့္သက္သာရိွဖိုု ့ အေလးထားတယ္။ အေမရိကန္ေရာက္ေတာ့မွ လက္ကိုုင္အိတ္ခေရဇီေရာဂါ ေပ်ာက္ပါသတဲ့။ ဝိုုင္းေၿပာၿပတဲ့ ပရာဒါ၊ အယ္လ္ဗြီ၊ ဟတ္မဲ့၊ အီတလီ၊ ၿပင္သစ္တံဆိပ္ လက္ကိုုင္အိတ္ေတြကိုု ၿမင္ရၾကားရေပမဲ့ လိုုခ်င္စိတ္ မၿဖစ္ဘူးရယ္။ ေဒၚလာ ၄၊ ၅ ၊ ၆ ေထာင္တန္တဲ့ ဟတ္မဲ့တံဆိပ္လက္ကိုုင္အိတ္ထက္ ကင္ႏြန္ ကင္မရာ lens ေတြက ကြ်န္မအတြက္ ပိုုၿပီးဆြဲေဆာင္မႈေကာင္း attractive ၿဖစ္ေနတယ္။ အေမရိကန္က ဂရမ္းတက္တန္ Grand Teton ယိုုစမဲတီး Yosemite  ရဲလံုုးစတုုန္း Yellostone အမ်ိဳးသားဥယ်ာဥ္၊ ကယ္လီဖိုုးနီးယား၊ အရီဇိုုးနား၊ နယူးမက္ဆီကိုု၊ မီယာမီ၊ ဟာဝိုုင္အီ၊ ဘာၿမ ူဒါ၊ အလာစကာ၊  ဥေရာပက ၿပင္သစ္၊ အီတလီ၊ ဂရိ၊ လက္တင္အေမရိကႏိုုင္ငံေတြၿဖစ္တဲ့ ပီရူး၊ ဂြာတီမာလာ၊ ဘရာဇီး၊ ကာရစ္ဘီယန္ထဲက ပြာတိုုရီကိုု၊ ဂ်ေမကာတိုု ့ကိုု သြားလည္ၾကတဲ့ ဓာတ္ပံုုေတြၿမင္ရင္ သိပ္အားက်တာပဲ။ လက္ကိုုင္အိတ္ကိုုင္မလား၊ ခရီးသြားမလားေမးရင္ ခရီးသြားမယ္။ ကြ်န္မအတြက္ေတာ့ လက္ကိုုင္အိတ္တစ္လံုုးထက္ Traveling can make memories. ၿဖစ္ေနလိုု ့ပါပဲ။
ဝိုုင္း နင္ ဒီေလာက္ခရီးေတြ သြားရတာ ကင္မရာေကာင္းေကာင္း တစ္လံုုးဝယ္ပါလား။ ေဒၚလာ ၆၀၀၊ ၈၀၀ ေလာက္နဲ ့ ကင္မရာေကာင္းေကာင္း ရပါတယ္။ ကင္မရာေကာင္းေကာင္း ရိွပါမွ ခရီးေတြကိုု မွတ္တမ္းတင္ႏိုုင္တာ ေနာက္ၾကာရင္ ဓာတ္ပံုုေတြကပဲ ခရီးသြားအမွတ္တရအၿဖစ္ က်န္ေတာ့တာ။ ငါနဲ ့ခရီးသြားရင္ ငါ့ဆီက ဓာတ္ပံုုေတြ ရႏိုုင္ေပမဲ့ နင့္ အလုုပ္ကိစၥနဲ ့ ဥေရာပ၊ အာဖရိကကိုု ခရီးသြားရင္ နင့္ဘာသာ ရိုုက္ဖိုု ့လိုုတာေပါ့။ တန္ဇနီးယားကိုု သြားတုုန္းကဆိုု သစ္ကုုလားအုုတ္၊ ၿမင္းက်ား၊ ၾကံ့၊ ဆင္၊ ေရၿမင္းေတြ နင့္ကားေဘးနားမွာ ၿဖတ္သြားတယ္သာဆိုုတာ ဓာတ္ပံုုလည္း ဓာတ္ပံုုမွ မရိွဘူး။ အဲဒါ ကင္မရာေကာင္းေကာင္းမရိွလိုု ့ မရိုုက္ႏိုုင္တာ။ ခရီးေတြ သြားေပမဲ့ ဓာတ္ပံုုနဲ ့မွ မွတ္တမ္းမတင္ႏိုုင္ရင္ ခရီးသြားတာ အလကားပဲ။ Black Friday Sales ေတြ ရိွေပမဲ့ ဝိုုင္းက ကင္မရာထက္ အိတ္ေတြကိုု ခေရဇီၿဖစ္တယ္။ ပိုုက္ဆံမတတ္ႏိုုင္တာလည္းမဟုုတ္ အိတ္အတြက္ေတာ့ ပိုုက္ဆံအကုုန္ခံခ်င္ၿပီး ကင္မရာအတြက္ ပိုုက္ဆံအကုုန္မခံခ်င္တာ။ တစ္ေယာက္ကိုု ခံယူခ်က္ တစ္မ်ိဳးစီေပါ့ေလ။ နယူးေယာက္ရံုုးမွာ တစ္ႏွစ္ကြန္းထရပ္ ၿပည့္သြားတဲ့ဝိုုင္းက အီတလီၿပန္ရမလား၊ နယူးေယာက္မွာ ဆက္ေနရမလားလိုု ့ ေရြးခ်ယ္ရတဲ့အခါ နယူးေယာက္ရံုုးမွာ ဆက္ေနဖိုု ့ ဆံုုးၿဖတ္လိုုက္ပါတယ္။ ဂရိႏိုုင္ငံေဘးနားက အယ္ေဘးနီးယား၊ ၿပင္သစ္စကားေၿပာတဲ့ အာဖရိကက အလြန္ေသးငယ္တဲ့ ကြ်န္းငယ္ေလးေတြမွာ တလသြားၿပီး တာဝန္ထမ္းေဆာင္ရမွာကလြဲရင္ နယူးေယာက္ရံုုး ထိုုင္မွာပါတဲ့။ ကြ်န္မအတြက္ေတာ့ သတင္းေကာင္းပါပဲ။ ခရစ္စမတ္ပိတ္ရက္မွာ ကြန္နက္တီကပ္ၿပည္နယ္ဖက္ကိုု ခရီးထြက္ဖိုု ့ ရိွပါတယ္။ ၿပန္လာရင္ ကြန္နက္တီကပ္သြား ေတာလား ေရးတင္ပါဦးမယ္။
Happy Traveling ! Happy Holidays !
ႏိုုဝင္ဘာလရဲ ့ ေနာက္ဆံုုးပတ္ ၾကသပေတးေန ့မွာ က်ေရာက္တဲ့ ေက်းဇူးေတာ္ေန ့၊ ဘလက္ဖရိုုင္းေဒး၊ စေန၊ တနဂၤေႏြ ရံုုးပိတ္ရက္ ေလးရက္ေတာင္ ရတာမိုု ့ အေမရိကန္မွာ ခရီးသြားၾကတဲ့ အခ်ိန္ဆိုုပါေတာ့။ ယူအန္ရံုုးက ဘလက္ဖရိုုင္းေဒး မပိတ္သလိုု အလုုပ္မ်ားေနလိုု ့ ခြင့္မယူခ်င္တဲ့ ဝိုုင္းေၾကာင့္ ႏွစ္ရက္ခရီးစဥ္ေတြ ရွာေဖြတဲ့အခါမွာ ခရစ္စမတ္အထူးအစီအစဥ္ တစ္ညအိပ္ႏွစ္ရက္ခရီးစဥ္ သံုုးခုုကိုု သြားေတြ ့ပါတယ္။ ေယးတကၠသိုုလ္၊ Yankee Candle Village ရိွတဲ့ ကြန္နက္တီကပ္ၿပည္နယ္ဖက္၊ Longwood Gardens ရိွတဲ့ ပန္ဆယ္ေဗးနီးယားၿပည္နယ္ဖက္၊ ေရခဲပန္းပုုၿပပြဲရိွတဲ့ ဝါရွင္တန္ဒီစီၿပည္နယ္ဖက္ကိုု သြားတဲ့ခရီးစဥ္ သံုုးခုုထဲမွာ ကြန္နက္တီကပ္ၿပည္နယ္ခရီးစဥ္ကိုု ေရြးလိုုက္ပါတယ္။ ခရီးမသြားခင္ တစ္ပတ္အလိုုမွာ ကြင္ဖန္း confirm ၿဖစ္မၿဖစ္ စံုုစမ္းၾကည့္ေတာ့ လံုုေလာက္တဲ့ဘြတ္ကင္း အေရအတြက္မရလိုု ့ ခရီးစဥ္မၿဖစ္ေၿမာက္ဘူးတဲ့။ ပန္ဆယ္ေဗးနီးယားခရီးစဥ္က ကြင္ဖန္းၿဖစ္မွာမိုု ့ ပန္ဆယ္ေဗးနီးယားခရီးစဥ္ကိုု ေၿပာင္းလိုုက္တာမိုု ့ ကြန္နက္တီကပ္သြား ေတာလား အစား ပန္ဆယ္ဗးနီးယားသြား ေတာလား ၿဖစ္သြားပါတယ္။
စုုရပ္ကိုု သတ္မွတ္ထားခ်ိန္ေရာက္ဖိုု ့၊ ရာသီဥတုု ေအးရင္ အေႏြးထည္ေတြ ယူခဲ့ဖိုု ့၊ လိုုအပ္တာေတြ မွာၾကားတဲ့ မတ္ေဆ့ေတြကိုု ခရီးသြားမဲ့ေန ့ မတိုုင္ခင္ အၾကိ ုုေန ့ညမွာ တိုုးဂိုုက္ဆီက ရေလ့ရိွပါတယ္။ တိုုးဂိုုက္ဆီက မတ္ေဆ့ရေတာ့ ဟယ္ခနဲ ၿဖစ္သြားတယ္ မနက္ ၈ ၄၅ စုုရပ္ကိုု ေရာက္ေအာင္လာဖိုု ့တဲ့။ ဘုုရားေရ...တိုုးက ၈ နာရီ ထြက္မွာ မဟုုတ္ဘူးလား အခ်ိန္ေၿပာင္းလိုုက္တာလား  ဖုုန္းေခၚမွပါပဲ။ ဖုုန္းေခၚေတာ့ လိုုင္းမအားဘူး တူ...တူ ၿမည္ေနတယ္ ကြ်န္မလိုု ဟယ္ခနဲ ၿဖစ္သြားသူေတြ တိုုးဂိုုက္ကိုု ဖုုန္းေခၚၿပီး ေသခ်ာေအာင္ ေမးၿမန္းေနၾကတယ္နဲ ့ တူတယ္။ တိုုးဂိုုက္က ဖုုန္းၿပန္ေခၚပါတယ္ အခ်ိန္မွားသြားလိုု ့တဲ့ မနက္ ၆ နာရီ ၄၅ စုုရပ္ဖလပ္ရွင္းကိုု ေရာက္ေအာင္လာပါတဲ့။ မၾကာပါဘူး ေနာက္တိုုးဂိုုက္တစ္ေယာက္ ဖုုန္းဆက္လာၿပန္တယ္။ မနက္ ၆ နာရီ ၄၅ စုုရပ္ဖလပ္ရွင္းကိုု ေရာက္ေအာင္လာဖိုု ့။ တိုုးဂိုု္က္ဆီက မတ္ေဆ့ကိုု ဝိုုင္းဆီပိုု ့ေတာ့ သူလည္း ဟယ္ခနဲ ၿဖစ္သြားတယ္နဲ ့ တူပါရဲ ့ ခ်က္ခ်င္းဖုုန္းေခၚတယ္။ ဝိုုင္းေရ အဲဒီလိုု အဲဒီလိုု အေရးၾကီးတဲ့ အခ်ိန္ကိုုမွ မွားရတယ္တဲ့။ အင္း ...ဒီလိုုမ်ိဳး မတိက်တဲ့ တိုုးဂိုုက္ေတြနဲ ့ အခ်ိန္တိက်တဲ့ ဝိုုင္းနဲ ့ ေတြ ့ၾကဦးမယ္ထင္ပါ့။
မနက္ ၅ နာရီခြဲ အိပ္ယာက၊ ေရခ်ိဳး၊ အထုုပ္ၿပင္ေနတာ ၆ နာရီ ၁၅ ၿဖစ္သြားလိုု ့ ဘူတာဆီ အသည္းအသန္ ေၿပးရတာနဲ ့ ေရေႏြးဓာတ္ဘူးနဲ ့ ဖုုန္းအားသြင္းၾကိ ုုး ေမ့က်န္ခဲ့တယ္။ ဖလပ္ရွင္းကေန ၇ နာရီမွာ ထြက္တဲ့ ၾကိ ုုပိုု ့ဖယ္ရီကိုုစီး တရုုတ္တန္းေရာက္ေတာ့ မနက္ ၇ နာရီခြဲ။ ေက်းဇူးေတာ္ေန ့ပိတ္ရက္မွာ ဝါရွင္တန္ဒီစီ၊ ႏိုုင္အာဂရာ၊ ပန္ဆယ္ေဗးနီးယား ေန ့ခ်င္းၿပန္ ခရီးစဥ္ေတြ ရိွပါတယ္။ ဝိုုင္းေရာက္လာေတာ့ တိုုးဂိုုက္ဆီမွာ ခ်က္ကင္ဝင္ေတာ့ မွားေနလားမသိဘူး စစ္လိုုက္ဦးမယ္နဲ ့ ခံုုနံပါတ္မရဘူး။ ေနာက္ေတာ့ တၿခားအဖြဲ ့နဲ ့ မွားေနလိုု ့ ေဆာရီးေနာ္ဆိုုၿပီး ဒုုတိယတန္းခံုုရတယ္။ ဒီခရီးက သြားဖူးသမွ်ခရီးထဲမွာ အခ်ိန္အတိအက် ထြက္တဲ့ ခရီးၿဖစ္သလိုု ခရီးသည္အၿပည့္ မပါဘူး။ တိုုးဂိုုက္အက္ဒီဆင္က နယူးေယာက္ၿပည္နယ္အေၾကာင္း ရွင္းၿပပါတယ္။ နယူးေယာက္ၿပည္နယ္ဟာ ဘေရာင္း Bronx ၊ မက္ဟန္တန္ Manhattan ၊ ကြင္း Queens ၊ ဘရႊတ္ကလင္း Brooklyn ၊ ကေနဒါနဲ ့ ေရကန္ၾကီးေတြ ၿခားထားသလိုု ဗာမြန္ၿပည္နယ္နဲ ့လည္း၊ ခ်န္ပိန္ေရကန္ ၿခားထားၿပန္တဲ့ နယူးေယာက္ၿပည္နယ္ အတြင္းပိုုင္းဆိုုၿပီး ရိွပါတယ္။ နယူးေယာက္ၿပည္နယ္ရဲ  ့  ၿမိ ုု ့ေတာ္က အလ္ဘေန Albany ၿဖစ္ေပမဲ့ နယူးေယာက္စီးတီး NYC (New York City) က အၾကီးဆံုုးပါ။
မက္ဟန္တန္နဲ ့ ဘရႊတ္ကလင္းကိုု ဆက္သြယ္ထားတဲ့ တံတားသံုုးစင္း ရိွပါတယ္။ အတိုုေကာက္ BMW လိုု ့ မွတ္ထားပါတဲ့။ B က ဘရႊတ္ကလင္းတံတား၊  M က မက္ဟန္တန္တံတား၊ W က ဝီလီယံဘာ့ခ္တံတား Williamsburg တံတားပါ။ မက္ဟန္တန္ကိုု ဆက္သြယ္ထားတဲ့ ေၿမေအာက္လိႈဏ္ေခါင္း ၃ ခုုရိွရာမွာ နယူးဂ်ာဆီၿပည္နယ္နဲ ့ ဆက္သြယ္ထားတဲ့ ေဟာ္လန္တန္နယ္၊ လင္ကြန္းတန္နယ္၊ ကြင္းဖက္ကိုု ကြင္းမစ္ေတာင္းတန္နယ္ေတြနဲ ့ ဆက္သြယ္ထားပါတယ္။ အရင္တုုန္းက ေၿမေအာက္လိႈဏ္ေခါင္းေဖာက္ရင္ ေလဝင္ေလထြက္ ေကာင္းမြန္ေအာင္ ဘယ္လိုုလုုပ္ရမွန္း မသိဘူး။ ေနာက္ေတာ့ လိႈဏ္ေခါင္းနားမွာ အေဆာက္အဦးတစ္ခုုေဆာက္ၿပီး ပန္ကာအၾကီးၾကီးေတြ တပ္ဆင္ကာ ေၿမေအာက္လိႈဏ္ေခါင္းထဲ ေလဝင္ေလထြက္ ေကာင္းမြန္ေစတဲ့ နည္းလမ္းကိုု ေတြ ့သြားတယ္တဲ့။ လမ္းေလွ်ာက္အဖြဲ ့ေခါင္းေဆာင္ ရွင္းၿပေတာ့မွ ေၿမေအာက္လိႈဏ္ေခါင္း တဖက္တခ်က္ဆီက ေလရဟတ္ရိွတဲ့ အေဆာက္အဦးေတြကိုု သတိထားမိေတာ့တယ္။ နယူးေယာက္ဆိုုတာနဲ ့ လစ္ဘာတီရုုပ္တုုကိုု ေၿပးၿမင္ၾကေပမဲ့ လစ္ဘာတီရုုပ္တုုက နယူးေယာက္ၿပည္နယ္မွာ ရိွတာမဟုုတ္ပါဘူး။ ေဟာ္လန္တန္နယ္ထဲက ထြက္ရင္ပဲ Welcome to New Jersey ဆိုုတဲ့ ဆိုုင္းဘုုတ္ကိုု ၿမင္ရတယ္။ ဆိုုင္းဘုုတ္မွာ ဘာေတြ ့သလဲ...(ကေလးမ်ား) လစ္ဘာတီရုုပ္ ။ မွန္ပါတယ္ လစ္ဘာတီရုုပ္တုုက နယူးဂ်ာဆီၿပည္နယ္မွာ ရိွတာကြဲ ့။
လစ္ဘာတီရုုပ္တုုကိုု လွမ္းၾကည့္လိုုက္ နယူးဂ်ာဆီဖက္မွာ ရိွတာလား၊ နယူးေယာက္ဖက္မွာ ရိွတာလား။ (ကေလးမ်ား) နယူးဂ်ာဆီဖက္မွာ။ နယူးဂ်ာဆီၿပည္နယ္က အေမရိကန္ႏိုုင္ငံရဲ ့ အေသးဆံုုးၿပည္နယ္ထဲမွာ ပါတယ္။ နယူးဂ်ာဆီရဲ  ့ ထူးၿခားခ်က္က ဓာတ္ဆီေစ်း သက္သာတယ္။ နယူးေယာက္သားေတြ နယူးဂ်ာဆီမွာ ဓာတ္ဆီလာၿဖည့္ရင္း ေလ်ာ့ပင္းၾကတယ္။ နယူးေယာက္နဲ ့ ယွဥ္ရင္ သက္သာတာကိုုး။ နယူးေယာက္က အကုုန္ေစ်းၾကီးတယ္ အိမ္ေစ်းေတြလည္း ေခါင္ခိုုက္ေနတယ္။ ေက်ာင္းသားဗီဇာနဲ ့ အင္တန္းရွစ္ဆင္းေနတုုန္းက ဖယ္ဒရယ္၊ စတိတ္တက္စ္ေတြပဲ ေဆာင္ရေပမဲ့ ခုုေတာ့ အလုုပ္ဗီဇာၿဖစ္သြားၿပီမိုု ့ Social Security (ပင္စင္)၊ မက္ဒီကယ္ Medicare  တက္စ္ေတြအၿပင္ နယူးေယာက္မွာေနတာမိုု ့ နယူးေယာက္စီးတီးတက္စ္၊ မသန္မစြမ္းတက္စ္ေတြ ေဆာင္ရတယ္။ နယူးဂ်ာဆီမွာေနရင္ နယူေယာက္စီးတီးတက္စ္၊ မသန္မစြမ္းတက္စ္ေတြ ေဆာင္စရာ မလိုုဘူး။ ကားပါးကင္၊ ကားအာမခံေတြလည္း နယူးေယာက္မွာ ပိုုေစ်းၾကီးတယ္။ တိုုးဂိုုက္က အဂၤလိပ္စကားအသံထြက္ မေကာင္းေပမဲ့ ၾကိ ုုးစားပမ္းစား ရွင္းၿပပါတယ္။ တိုုးဂိုုက္အက္ဒီဆင္က တိုုးဂိုုက္ေရဘင္ကိုု သူ ့ပါတနာ Partner လိုု ့ မိတ္ဆက္ေပးေတာ့ ကြ်န္မနဲ ့ဝိုုင္း ရယ္ခ်င္တာကိုု မထိန္းႏိုုင္လိုု ့ စာရြက္နဲ ့ကြယ္ၿပီး ရယ္ၾကတယ္။
Colleague ၊ Team member ၊ Friend စကားလုံးေတြ အမ်ားၾကီး ရိွရဲ ့သားနဲ ့ ဒီစကားလံုုးကိုုမွ ေရြးရတယ္လိုု ့။ ၾကည့္ရတာ အေမရိကန္ အသံုုးအႏႈန္းကိုု သိပံုုမရဘူး သတိေပးမွပါပဲ။ အင္း လူရွင္းတဲ့အခ်ိန္ တိုုးတိုုးတိတ္တိတ္ သတိေပးရေအာင္။ ပထမဆံုုး သြားေရာက္မဲ့ေနရာက မက္ဟန္တန္ကေန မိုုင္ ၁၁၀၊ ၂ နာရီအေဝးမွာရိွတဲ့ နယူးဂ်ာဆီၿပည္နယ္ ကန္ဒမ္ၿမိ ုု ့မွာရိွတဲ့ အက္ဗန္းရွားေရသတၱဝါၿပတိုုက္ Adventure Aquarium ပါ။ ႏိုုင္အာဂရာသြားေတာလားတုုန္းက ဒစ္ကာဗာေရသတၱဝါၿပတိုုက္၊ အက္ေကဒီယားသြားေတာလားတုုန္းက ကြန္နက္တီကပ္ၿပည္နယ္ မစ္စတစ္ၿမိ ုု ့က မစ္စတစ္ေရသတၱဝါၿပတိုုက္ေတြကိုု လည္ပတ္ၿပီးၿပီမိုု ့ ေရသတၱဝါၿပတိုုက္ေတြကိုု လည္ပတ္ဖိုု ့ ဆႏၵမရိွေတာ့လိုု ့ မလည္ေတာ့ဘူးလိုု ့ ေတြးေနၾကတယ္။ မနက္အေစာၾကီး ထၿပီးလာရတာမိုု ့ အိပ္ခ်င္ေနၾကမွန္း သိတယ္ အိပ္ၾကမလား သီခ်င္းနားေထာင္ၾကမလား။ ကားေပၚမွာ ပါတဲ့ ကေလးငါးေယာက္က သီခ်င္းနားေထာင္မယ္လိုု ့ သံၿပိ ုုင္ေအာ္ၾကတယ္။ တိုုးဂိုုက္အက္ဒီဆင္က သူ ့စိတ္ၾကိ ုုက္ေရြးခ်ယ္ထားတဲ့ သီခ်င္းေတြ ဖြင့္တယ္။ Westlife ၊ Nsync သီခ်င္းေတြဆိုုေတာ့ ကြ်န္မအၾကိ ုုက္ေပါ့။ ဗီြဒီယိုုကာဗာက ခုုသြားလည္ပတ္မဲ့ ေနရာေတြက ဓာတ္ပံုုေတြပါ။ ေရသတၱဝါၿပတိုုက္က ဓာတ္ပံုုလွလွေတြၿမင္ေတာ့ ေရသတၱဝါၿပတိုုက္ကိုု ဝင္လည္မယ္ ၿဖစ္သြားတယ္။ ေရသတၱဝါၿပတိုုက္ အမ်ားစုုက ၿမိ ုု ့ရဲ ့အေဝးမွာ ရိွေနတတ္ေတာ့ ဝင္မလည္ရင္ ေပးထားတဲ့အခ်ိန္ကိုု ဘာမွာ သြားၿဖ ုုန္းရမွန္း မသိဘူး။
အိႏိၵယႏႊယ္ဖြား ၈ ေယာက္ အုုပ္စုုက ေရသတၱဝါၿပတိုုက္မွာမွ လာဆံုုေတာ့ ကားမွာ လူၿပည့္သြားတယ္။ အက္ဗန္ရွားေရသတၱဝါၿပတိုုက္ဟာ ကမၻာေပၚမွာ ေရၿမင္းရိွတဲ့ တစ္ခုုတည္းေသာ ေရသတၱဝါၿပတိုုက္ ၿဖစ္သလိုု အေမရိကန္မွာ တူသဏၭန္ ႏႈတ္သီးရိွတဲ့ ငါးမန္းေတြရိွတဲ့ တစ္ခုုတည္းေသာ ေရသတၱဝါၿပတိုုက္ တစ္ခုုလည္း ၿဖစ္ပါတယ္။ တိုးဂိုုက္က အခ်ိန္ႏွစ္နာရီ ေပးၿပီး ေန ့လည္စာကိုု ေရသတၱဝါၿပတိုုက္က စားေသာက္ေဆာင္မွာ စားခဲ့ဖိုု ့ မွာၾကားပါတယ္။ ေအ၊ ဘီ၊ စီ၊ ဒီ ဇုုန္ ေလးခုုရိွပါတယ္။ မိေက်ာင္း၊ ငါးေတြ ၿပထားတာကေတာ့ တၿခားေရသတၱဝါၿပတိုုက္နဲ ့ အတူတူပါပဲ။ ကြ်န္မ ကင္မရာက ေအာ္တိုုဖလပ္ရွ္ထြက္ေနတာ ဘယ္လိုုလုုပ္ရမွန္း မသိေတာ့ ဓာတ္ပံုုေတြ မေကာင္းဘူး။ အိုုင္ဖုုန္းကင္မရာက ပိုုေကာင္းေနတယ္။ အာဖရိကပင္ကြင္းတဲ့ ပင္ကြင္းေလးေတြက ခ်စ္စရာေလး။ ငါးလိပ္ေက်ာက္၊ ေၿမြနဲ ့တူတဲ့ငါး၊ ငါးမန္းေလးေတြကိုု ကိုုင္ၾကည့္လိုု ့ရေတာ့ ကေလးေတြ ေပ်ာ္ၾကတာေပါ့။ ခန္းမတစ္ခုုမွာ လူေတြအၿပည့္ဆိုုေတာ့ ဘာမ်ားလဲေပါ့။ အစီအစဥ္တင္ဆက္သူ အဘြားၾကီးက ခရစ္စမတ္မွာ ဘယ္လိုုစိတ္မ်ိဳးထားသင့္သလဲ ေမးေတာ့ ေၿဖဖိုု ့ ကေလးေတြ အမ်ားၾကီး လက္ေထာင္ၾကတယ္။
ကေလးတစ္ေယာက္ကိုု ေရွ ့ထြက္ခုုိင္းၿပီး ေၿဖခိုုင္းေတာ့ ကေလးမေလးက ခရစ္စမတ္မွာ တၿခားသူေတြကိုု ကူညီရမယ္၊ စိတ္ေကာင္းထားရမယ္တဲ့။ သူ ကိုုယ္တိုုင္ဖုုတ္ထားတဲ့ ကြတ္ကီးေတြကိုု ပြဲၿပီးရင္ လက္ေဆာင္အၿဖစ္ ေပးပါမယ္။ မ်က္စိမွတ္ၿပီး ဆုုတစ္ခုုေတာင္းပါတဲ့ မ်က္စိဖြင့္ခိုုင္းလိုုက္ေတာ့ ေရကန္ထဲမွာ ကူးခတ္ေနတဲ့ စကူပါဆန္တာကိုု ေတြ ့လိုုက္ရေတာ့ ကေလးေတြဆိုုတာ Santa, I love you. လိုု ့ ေအာ္တဲ့သူေအာ္နဲ ့ လက္ခုုပ္တီးၾကတာေပါ့။ စကူပါဆန္တာ Scuba Santa ဆီကိုု ေပးပိုု ့ႏုုိင္တဲ့ အၿမန္စာပိုု ့ပံုုး Express Mail နားမွာ ကေလးေတြ ဆန္တာဆီ စာေရးေနၾကတယ္။ ေရၿမင္းၿပခန္း ဝင္ရင္ပဲ အနံ ့အသက္က ဆိုုးတယ္။ ေရထဲစိမ္ေနၾကတဲ့ ေရၿမင္းနား ငါးကေလးေတြ ကူးခတ္ေနၾကတယ္။ အဲဒီငါးေတြက ေရၿမင္းကိုုယ္ေပၚက ဆဲလ္ေသေတြကိုု လာစားတာတဲ့။ ေရၿမင္းေတြဟာ ပင္လယ္ဖ်ံ Sea lion ၊ Dolphin တိုု ့လိုု ယဥ္ပါးလြယ္တဲ့ သတၱဝါမ်ိဳး မဟုုတ္ေတာ့ သင္ၾကားရတာ ခက္ပါတယ္။ မ်ိဳးတုုန္းေတာ့မဲ့ စာရင္းဝင္ေနပါတယ္။
Philladephia city, Benjamin Franklin Bridge, Delaware river between Pennsylvania state and New Jersey state.
I am standing at Aventure Aquarium, Camden city, New Jersey state.
တၿခားေရသတၱဝါၿပတိုုက္ေတြနဲ ့ မတူတာက ငါးမန္းကန္ေအာက္ လိႈဏ္ေခါင္းကေန ကူးခတ္သြားလာေနတဲ့ ငါးမန္းေတြကိုု ၃၆၀ ဒီဂရီ လည့္ပတ္ၾကည့္လိုု ့ ရတာပါ။ တရုုတ္ၿပည္မွာ ငါးမန္းေတာင္ဟင္းခ်ိဳက နာမည္ၾကီးတယ္။ တခ်ိဳ ့ဆိုု ငါးမန္းအေတာင္ကိုုပဲ ၿဖတ္ယူၾကတယ္။ ငါးမန္းေတြလည္း မ်ိဳးတုုန္းေတာ့မဲ့ စာရင္းထဲမွာ ပါတယ္။ ငါးမန္းေတာင္ဟင္းခ်ိဳ တခါမွ မစားဖူးဘူး။ ရွဴး...တိုုးတိုုး...ငါးမန္းေတာင္ဟင္းခ်ိဳအေၾကာင္း ေတြးေနတဲ့ တရုုတ္ငတိမေလးေတြလိုု ့ ထင္သြားဦးမယ္။ 3D  Movie Theatre ရိွေပမဲ့ ဝင္မၾကည့္ေတာ့ဘူး။ kids zone ဆိုုတာပဲ က်န္ေတာ့မယ္ ဝင္ၾကည့္ရေအာင္။ ဝိုုင္းေရ  ဒီဖားေလာင္းကေန ဖားၿဖစ္ေနတာဆိုုေတာ့ ဝိုုင္းက မသိဘူးတဲ့။ အထက္တန္းေက်ာင္းမွာတုုန္းက မသင္ရဘူးလား သင္ခဲ့ရမွာေပါ့ ခုုေတာ့ ေမ့ေနၿပီ။ ဒီဓာတ္ပံုုက ဖားၿဖစ္လာပံုု အဆင္ဆင့္ကိုု ၿပထားတာ ကေလးေတြတင္ ဗဟုုသုုတရတာမဟုုတ္ဘဲ လူၾကီးေတြလည္း ဗဟုုသုုတရတာပဲေနာ္။ ကြ်န္မတိုု ့ ငယ္ငယ္တုုန္းက အေဖ ဖားကိုုမီးဖုုတ္ၿပီး စပါးလင္ႏိုုင္ႏိုုင္နဲ ့ ခ်က္ေကႊ်းတာ သိပ္စားေကာင္းတာပဲ။ ရွဴး...တိုုးတိုုး ဟိုုမွာ Fogs as Pets ဆိုုၿပီး ကေလးေတြကိုု ပညာေပးတယ္ လူၾကီးေတြက ဖားသား သိပ္စားေကာင္းတယ္လိုု ့ ေတြးေနတယ္ ေကာင္းကြာ။ ဖားေတြဟာ က်င္လည္က်က္စားတဲ့ သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္ေပၚ မူတည္ၿပီး အေရာင္ေၿပာင္းႏိုုင္ေတာ့ ရန္သူေတြက အလြယ္တကူ မေတြ ့ႏိုုင္ဘူးတဲ့။
အေရာင္ေတာက္ေတာက္ ဖားေတြကိုု ၿမင္တာနဲ ့အဆိပ္ရိွမွန္း သိသာပါတယ္။ သစ္ေခါက္နဲ ့တူတဲ့ လိပ္၊ သစ္ရြက္နဲ ့တူတဲ့ ဖားေတြကိုု မွန္ၿပတင္းေပါက္ကေန ေခ်ာင္းၾကည့္ၿပီး ရွာေဖြၾကၿပီး မေတြ ့ေသးတဲ့သူေတြကိုု ၿပရတာလည္း တမ်ိဳးေပ်ာ္စရာေကာင္းတာပဲ။ အခ်ိန္ေစ့ေနၿပီမိုု ့ ေန ့လည္စာစားဖိုု ့ အခ်ိန္မရိွေတာ့ဘဲ ေရသတၱဝါၿပတိုုက္ကေန ထြက္ခြာၿပီး ေဘးနားက ၿမစ္ကမ္းေဘးမွာ ဓာတ္ပံုုရိုုက္ၾကတယ္။ တဖက္ကမ္းကၿမိ ုု ့က ဖီလာဒဲဖီးယားၿမိ ုု ့နဲ ့ သိပ္တူတာပဲ။ မႏွစ္က မန္မိုုရီယမ္ေဒးပိတ္ရက္မွာ ဖီလာဒဲဖီးယားသြားေတာလားထားေတာ့ ဖီလာဒဲဖီးယားၿမိ ုု ့ကိုု မွတ္မိေနတယ္။ ကားေပၚေရာက္ေတာ့ တိုုးဂိုုက္က တဖက္ကမ္းကၿမိ ုု ့က ဖီလာဒဲဖီးယားၿမိ ုု ့၊ နယူးဂ်ာဆီၿပည္နယ္နဲ ့ ပန္ဆယ္ေဗးနီးယားၿပည္နယ္ကိုု ၿခားထားတဲ့ ဒဲလာဝဲယားၿမစ္၊ ဒဲလားဝဲယားၿမစ္ေပၚကေန နယူးဂ်ာဆီၿပည္နယ္နဲ ့ ပန္ဆယ္ေဗးနီးယားၿပည္နယ္ကိုု ဆက္သြယ္ထားတဲ့ တံတားက ဘန္ဂ်မင္ ဖရန္ ့ကလင္းတံတားလိုု ့ ရွင္းၿပပါတယ္။ ဘန္ဂ်မင္ဖရန္ ့ကလင္းဟာ အေမရိကန္ႏိုုင္ငံကိုု တည္ေထာင္သူ ဖခင္ၾကီးေတြထဲက တစ္ဦးၿဖစ္ၿပီး စာေရးဆရာ၊ ပုံုုႏွိပ္ထုုတ္ေဝသူ၊ ႏိုုင္ငံေရးသမား၊ သိပၺံပညာရွင္၊ တီထြင္သူ၊ သံတမန္၊ သူ လုုပ္ေဆာင္ခဲ့တာေတြ အမ်ားၾကီးပါ။ ဒုုတိယသြားေရာက္လည္ပတ္မဲ့ေနရာက ပန္ဆယ္ေဗးနီးယားၿပည္နယ္ ကန္နက္စကြဲယားၿမိ  ုု ့က ေလာင္းဝုုဂါးဒင္းၿဖစ္ၿပီး ေရသတၱဝါၿပတိုုက္ကေန မိုုင္ ၄၀၊ ၁ နာရီေလာက္ ေမာင္းရပါတယ္။
အရင္အပတ္တုုန္းက ႏွင္းေတြက်တာ နယူးေယာက္ၿပည္နယ္ ဘာဖဲလိုုးၿမိ ုု ့ ႏွင္းေအာက္ပိေနတဲ့ပံုုေတြ သတင္းမွာ ၿမင္ခဲ့မယ္ ထင္ပါတယ္။ နယူးေယာက္စီးတီးမွာေတာ့ ႏွင္းက်ရံုုပဲက်ပဲ အရည္ေပ်ာ္သြားတယ္။ ပန္ဆယ္ေဗးနီးယားၿပည္နယ္သြားတဲ့ လမ္းတေလွ်ာက္ ႏွင္းေတြေဖြးေနတာမ်ား ႏွင္းကမၺလာ ဖုုံးလႊမ္းေနသလိုုပါပဲ။ တိုုးဂိုုက္ေရဗင္က ေလာင္းဝုုဂါးဒင္းအေၾကာင္း တရုုတ္လိုု မိနစ္ႏွစ္ဆယ္ေလာက္ ရွင္းၿပၿပီး အဂၤလိပ္လိုုေတာ့ သစ္ပင္ေတြ အမ်ားၾကီးရိွတယ္၊ မွန္အေဆာက္အဦးကိုု သြားလည္ၾကေနာ္ဆိုုၿပီး ငါးမိနစ္ေလာက္ပဲ ရွင္းၿပတယ္။ ေလာင္းဝုုဂါးဒင္း Longwood Gardens ဟာ အေမရိကန္ႏိုုင္ငံရဲ ့ ေပၚၿပ ူလာအၿဖစ္ဆံုုး၊ အထင္ရွားဆံုုး ပန္းၿခံေတြထဲမွာ တစ္ခုုအပါအဝင္ၿဖစ္ၿပီး ဧက ၁၀၀၀ ေက်ာ္ က်ယ္ပါတယ္။ ပန္းၿခံရဲ ့ ေနရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ႏွင္းေတြဖံုုးလႊမ္းေနလိုု ့ မွန္လံုုအေဆာက္အဦးဆီ ခ်ီတက္ၾကပါတယ္။ အထဲကိုု ဝင္လိုုက္ရင္ပဲ အေမရိကန္ေလသံနဲ ့ Wow ! It's awesome, amazing, unbelievalbe, incredible. ၿဖစ္သြားၾကတယ္။ အထဲမွာ ေတာ္ေတာ့္ကိုု လွပါတယ္ ပန္းၿခံေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား အခမဲ့ၿဖစ္ေပမဲ့ ေလာင္းဝုုပန္းၿခံက ဝင္ေၾကး ၂၅ က်ပ္ေပးရလိုု ့ ေစ်းၾကီးေပမဲ့ ဝင္ေၾကးနဲ ့တန္ေအာင္ကုုိ လွပါတယ္။ လူအင္မတန္မ်ားလိုု ့ ဓာတ္ပံုုရိုုက္လိုု ့ ေကာင္းတဲ့ေနရာေတြဆိုုရင္ တန္းစီရတယ္။ သဲကႏၱာရ၊ မုုတ္သံုုေတာ၊ အေမရိက၊ အာရွ၊ အေမရိကန္ေတာင္ပိုုင္း ၊ ေၿမာက္ပိုုင္းက အပင္ေတြကိုု ၿပသထားတာ အင္မတန္ စံုုပါတယ္။ ဝါရွင္တန္ဒီစီ ကယ္ပီတယ္ေမာက ေဘာတနစ္ဂါးဒင္းထက္ အပင္ေတြ စံုုတယ္။
၂ နာရီ ၁၅ မိနစ္ အခ်ိန္ေပးထားတာမိုု ့ ၂ နာရီကိုု လည္ပတ္မယ္ ၁၅ မိနစ္ကိုု ေန ့လည္စာစားမယ္ဆိုုၿပီး ဝိုုင္းက ေက်ာပိုုးအိတ္ သယ္ပါတယ္။ ဓာတ္ပံုုရိုုက္မယ္ဆိုုရင္ နဖူးေပၚမွာ ဆံပင္ေတြ ဝဲေနေအာင္ သပ္တင္ရတာနဲ ့၊ ေက်ာပိုုးအိတ္ကိုု ကြ်န္မေၿခေထာက္နား ေၿပးထားရတာနဲ ့ အလုုပ္ကိုု ရႈပ္ေနတာပဲ။ ေက်ာပိုုးအိတ္ ပိုုးထားေပမဲ့ ဓာတ္ပံုုထဲမွာဆိုု ပခံုုးေပၚက ၾကိ ုုးႏွစ္ေခ်ာင္းကိုုပဲ ၿမင္ရတာေလဆိုုေတာ့ ေက်ာပိုုအိတ္ ပိုုးထားရင္ ခါးကုုန္းတဲ့ပံုုေပါက္ေနတယ္လိုု ့ ထင္လိုု ့တဲ့။ နဖူးေပၚမွာ ဆံပင္ဝဲမေနရင္ နဖူးေၿပာင္ေၿပာင္ၾကီး ၿဖစ္ေနတာ ၾကည့္ရဆိုုးလိုု ့ ဓာတ္ပံုုရိုုက္မယ္ဆိုုရင္ နဖူးေပၚ ဆံပင္သပ္တင္ရတာ အလုုပ္တစ္ခုု။ ေကာက္ညွင္းထုုပ္လိုု အထပ္ထပ္ ဝတ္၊ လက္အိတ္၊ ေၿခအိတ္၊ မာဖလာ ပတ္ရေတာ့ မ်က္ႏွာေလးပဲ ၿမင္ရတဲ့ ေဆာင္းတြင္းမွာ ဦးထုုပ္ေဆာင္းထားၿပန္၊ မာဖလာကိုုလည္း ႏွာေခါင္းနားေရာက္ေအာင္ ပတ္ထားတဲ့ ကြ်န္မကေတာ့ ရွင္းတယ္ ဦးထုုပ္ကိုု  ေနရာတက်ၿဖစ္ေအာင္ လုုပ္ရတာတစ္ခုုပဲ။ ဦးထုုပ္၊ ၾကိ ူးသိုုင္းေဘာင္းဘီ ဝတ္ထားတဲ့ အန္ကယ္၊ ေခါင္းမွာ အၿဖ ူေရာင္ပုုဝါေလး အုုပ္၊ ဂါဝန္အၿပာ ဝတ္ထားတဲ့ အမ္းမစ္ခ်္စံုုတြဲကိုု ေတြ ့လိုုက္တယ္။ ဖီလာဒဲပီးယားသြားေတာလား၊ နယူးဂ်ာဆီသြားေတာလား ဖူးလိုု ့သာ အန္းမစ္ခ်္မွန္း သိတာ။
မွန္လံုုအေဆာက္အဦးအႏွံ ့ လည္ၿပီးေတာ့  အခ်ိန္က ၂၀ မိနစ္ေလာက္ ပိုုေနေသးေတာ့ ဘယ္ကိုုသြားလည္သင့္သလဲလိုု ့ ဝန္ထမ္းကိုု ေမးၾကည့္ေတာ့ ဟိုုနားေလးမွာ ၿပတိုုက္တစ္ခုုရိွတယ္တဲ့ သြားလည္သင့္တယ္တဲ့။ ၿပတိုုက္ေရာက္ေတာ့ တခ်ိဳ ့က ဗီြဒီယိုုၾကည့္လိုု ့ တခ်ိဳ ့က ေလ့လာၾကည့္ရႈလိုု ့နဲ ့ စည္ကားေနတာပါပဲ။ ဝန္ထမ္းအဘြားက အာရွသူ ဘယ္ေနရာေတြကိုု ၾကည့္သင့္တယ္လိုု ့ ညႊန္ေပးပါတယ္။   အာရွသူေပမဲ့ အေမရိကန္လိုု ဝန္ေဆာင္မႈေပးေတာ့ တေလာတုုန္းက ေဖ့ဘြတ္မွာရွယ္တဲ့ ဗီြဒီယိုုေလးတစ္ခုုကိုု သတိရမိတယ္။ ဥေရာပသားဝိတ္တာနဲ ့ အာရွသားဝိတ္တာ ၿခားနားပံုု အေၾကာင္းပါ။ အစားအေသာက္မွာရင္ မရတဲ့ဟာဆိုုရင္ ဥေရာပသားဝိတ္တာက ဘယ္ဟာေလးက ေကာင္းတယ္၊ စားေသာက္ၿပီးရင္လည္း စားေကာင္းလား၊ ဘာေတြလိုုအပ္သလဲနဲ ့ ဝန္ေဆာင္မႈ အၿပည့္အဝ ေပးပါတယ္။ အာရွသားဝိတ္တာကေတာ့ စကားေၿပာတာ မေၿပာခ်င္သလိုု၊ အလုုပ္မလုုပ္ခ်င္သလိုု၊ ကာစတာမာကိုုလည္း မေလးစား မေၿခမငံဆက္ဆံ၊ စားေသာက္လိုု ့ေတာင္ မၿပီးေတာ့ဘူး ပန္းကန္ကိုု အတင္းလာသိမ္းနဲ ့။ နည္းနည္းေတာ့ အိုုဗာၿဖစ္ေပမဲ့ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား မွန္ပါတယ္။ ရထားေသးေသးေလး ေၿပးလႊားေနတဲ့ ေနရာမွာ ကေလးေတြ အံုုေနတာပဲ။ တီးလံုုးသံေတြၾကားေတာ့ ဘာမ်ားလဲလိုု ့ သြားၾကည့္တာ ေတးသြားအလုုိက္ေၿပာင္းတဲ့ ဝါးတားေဖာင္တိန္အကပါ။ ဝိုုင္းက ေႏြရာသီမွာ ေလာင္းဝုုဂါးဒင္းကိုု ၿပန္လာခ်င္ေသးပါတယ္တဲ့။
ဒီတေခါက္ ခရီးသည္ေတြက အခ်ိန္ေလးစားတယ္ ေနာက္က်လည္း ငါးမိနစ္ေလာက္ပဲ။ ဝိုုင္းက မနက္က သူေၾကာ္လာတဲ့ ေခါက္ဆြဲေၾကာ္ကိုု ေန ့လည္စာအၿဖစ္စားၿပီး ကြ်န္မကေတာ့ ကိုုယ္တုုိင္လုုပ္လာတဲ့ ဆန္းဒြတ္စ္စားတယ္။ ကိုုယ္တိုုင္လုုပ္တဲ့ဆန္းဒြတ္စ္ဆိုုလိုု ့ အထင္မၾကီးနဲ ့ဦး ေပါင္မုုန္ ့ႏွစ္ခ်ပ္ကိုု မက္ယြန္းနစ္သုုတ္၊ တူနာထည့္၊ ခ်ိစ္တစ္ၿပား ပစ္ထည့္လိုုက္တဲ့ ဆန္းဒြတ္စ္ပါ။ ေနာက္ဆံုုးလည္ပတ္မဲ့ ေနရာကေတာ့ ေလာင္းဝုုပန္းၿခံကေန မိုုင္ ၅၀၊ ၁ နာရီသာသာ အေဝးက ပန္ဆယ္ေဗးနီးယားၿပည္နယ္ ရီးဒင္းၿမိ ုု ့မွာရိွတဲ့ ကိုုဇာခရစ္စမတ္ရြာေလးပါ Koziar's Christmas Village ။ မနက္ေစာေစာ ထရတာနဲ ့၊ ေန ့လည္စာ စားၿပီးလိုု ့ မ်က္စိစင္းလာတာနဲ ့ ငိုုက္မ်ဥ္းလိုုက္တာ တိုုးဂိုုက္က ခရစ္စမတ္ရြာကိုု ေရာက္ပါေတာ့မယ္လိုု ့ ေၾကၿငာေတာ့မွပဲ ႏိႈးေတာ့တယ္။ အေဝးကေန ၿမင္ရတဲ့ ခရစ္စမတ္ရြာေလးက မီးေရာင္စံုုေတြ ၿပိ ုုးပ်က္ကာ လွပေနပါတယ္။ ရာသီဥတုုကလည္း အေတာ္ေအးတယ္ လက္အိတ္ခႊ်တ္လိုုက္ရင္ လက္ကိုု က်ဥ္တက္လာတာပဲ။ လူေတြကလည္း က်ိတ္က်ိတ္တိုုး။ တိုုးဂိတ္က ၁ နာရီ အခ်ိန္ေပးပါတယ္။ စုုရပ္ကိုု မသိေတာ့ရင္ အေမရိကန္အလံ မီးလင္းေနတဲ့ ေနရာကိုုသာ မွန္းၿပီးလာခဲ့ပါတဲ့။ မီးေရာင္စံုုေတြ ထြန္းထားတာ အင္မတန္လွပါတယ္ ကေလးေတြသာမက လူၾကီးေတြလည္း ေပ်ာ္ၾကတာပါပဲ။ ကြ်န္မတိုု ့ ၿမန္မာၿပည္က သီတင္းကႊ်တ္ကိုု သတိရတယ္။
EF-S 18 - 135 mm Lens တပ္ထားတဲ့ Canon 7D လြယ္ထားတဲ့ ကြ်န္မကိုု ပေရာ္ဖက္ရွင္နယ္ ကင္မရာမန္းလားလိုု ့ ေမးၾကတိုုင္း My camera is professional but I am not professional, just ameture. လိုု ့ ၿပန္ေၿဖေလ့ ရိွပါတယ္။ ကင္မရာကသာ ပေရာက္ဖက္ရွင္နယ္ ကြ်န္မက ကင္မရာကိုု Auto ထားၿပီးပဲ ရိုုက္တတ္တယ္။ တၿခား function ေတြ အမ်ားၾကီးရိွေပမဲ့ ဘယ္လိုုသံုုးရမွန္း မသိဘူး။ ကင္မရာနဲ ့ Lens ေၾကာင့္သာ ပံုုေကာင္းေကာင္းထြက္ေနတာ။ ဒီလိုုခရစ္စမတ္မီးကိုု ဘယ္လိုုရိုုက္ရမွန္းမသိဘူး။ Auto mode က ကင္မရာက လူကိုု ထိန္းခ်ဳပ္တယ္။ အမွန္က လူက ကင္မရာက ထိန္းခ်ဳပ္ရမွာ။ Shame on me လိုု ့ ကြ်န္မက ေၿပာေတာ့ ဝိုုင္းက အဲဒါေၾကာင့္ သူ ့အစ္မလတ္ နီကြန္က ေနာက္ဆံုုးထြက္တဲ့ ကင္မရာကိုု လိုုခ်င္ေနတာကိုု သူက ခြင့္မၿပ ုုတာတဲ့။ ေစ်းသင့္ရံုုေလးဝယ္ ကင္မရာ၊ ဓာတ္ပံုုအေၾကာင္း နည္းနည္းနားလည္ေတာ့မွ ကင္မရာၾကီးေတြ ဝယ္သင့္တာတဲ့။ ဓာတ္ပံုုလွလွေတြ မရေပမဲ့လည္း ခရစ္မစတ္မီးေရာင္စံုုၾကားမွာ လမ္းေလွ်ာက္ရတာ ေပ်ာ္စရာပါပဲ။ အခ်ိန္ေစ့ၿပီမိုု ့ ကားဆီၿပန္မယ္ဆိုုေတာ့ စုုရပ္က ဘယ္ေနရာမွန္း မသိေတာ့ဘူး။ တိုုးဂိုုက္ေၿပာထားတဲ့ အေမရိကန္အလံဆီကိုု သြားၿပီး ကားပါကင္မွာ သြားရွာေတာ့ တိုုးကားကိုု ေတြ ့တယ္။
ညေနစာကိုု တရုုတ္ဘူေဖးဆိုုင္မွာ သြားစားေတာ့ တက္စ္၊ တစ္ဖ္အၿပီး ၁၆ က်ပ္ က်တယ္။ တရုုတ္စာေတြက မဆိုုးေပမဲ့ ဆူရီွကေတာ့ မေကာင္းဘူး။ ဖားသားေၾကာ္ေတြ ့ေပမဲ့ အက္ဗန္ရွားေရသတၱဝါၿပတိုုက္က အေရာင္ေတာက္ေတာက္ ဖားေတြကိုု သတိရလိုု ့ တစ္ခုုပဲ စားႏိုုင္တယ္။ လတ္ဆပ္လိုု ့လား မသိဘူး ခရုုကေတာ့ အေတာ္စားေကာင္းတယ္။ ဒီေန ့ည တည္းမဲ့ဟိုုတယ္က ၾကမ္းပိုုးနာမည္ၾကီးလိုု ့ အိပ္ယာေတြ အရင္စစ္ၿပီး ၾကမ္းပိုုးရိွတယ္လိုု ့ သံသယရိွရင္ တိုုးဂိုုက္ဆီ ခ်က္ခ်င္းသတင္းပိုု ့ပါ ေနာက္တစ္ခန္း လဲေပးပါမယ္တဲ့။ အခန္းထဲေရာက္တာနဲ ့ ေက်ာပိုုးအိတ္ေတြကိုု ပစ္ခ်ၿပီး ေမြ ့ယာမွာ ၾကမ္းပိုုးရိွမရိွ ရွာေဖြေရး  စၾကတယ္။ ဝိုုင္းက ေရမိုုးခ်ိဳး၊ Ebook Reader နဲ ့ စာဖတ္ခ်ိန္ေနမွာ ကြ်န္မက အိပ္ေပ်ာ္ေနၿပီ။ ဝိုုင္း လန္ ့ေအာ္မွပဲ ႏိႈးေတာ့တယ္ သူ ့ေဘးနားက မီးအိမ္က ရုုတ္တရက္ မီးမွိတ္သြားလိုု ့ ခလုုတ္သြားဖြင့္တာ ဓာတ္ႏွစ္ခါေတာင္ လိုုက္တယ္တဲ့။ ခုုတင္ႏွစ္ခုုၾကားက မီးကလည္း လင္းလြန္းေတာ့ ေခါင္းအံုုးႏွစ္ခုုကိုု ေထာင္လိုုက္ အဲဒါဆိုု မီးအလင္းေရာင္ စူးတာ သက္သာသြားမယ္။ ေရခ်ိဳးခန္းထဲက ပုုဝါႏွစ္ခုုကိုု ယူၿပီး မီးအုုပ္ေဆာင္းမွာ ပတ္လိုုက္ေတာ့ ညမီးနီးပါးေလာက္ ၿဖစ္သြားတယ္။ ရာသီဥတုု ေအးတာေရာ၊ မနက္က ေစာေစာ ထလာရတာေရာ၊ ရုုံးတက္ရက္ေတြတုုန္းက ပင္ပန္းတာေရာနဲ ့ ႏွစ္ႏွစ္ၿခိ ုုက္ၿခိ ုုက္ အိပ္ေပ်ာ္သြားတာ မနက္ ၇ နာရီခြဲ ေမာနင္းေကာ ႏိႈးေတာ့မွပဲ ႏိႈးေတာ့တယ္။  ဒုုတိယေန ့မွာ သြားေရာက္လည္ပတ္တာေတြကို အပိုုင္း ၂ က်မွ ဆက္ရေအာင္။
ပိတ္ရက္ေတြဆိုုရင္ လမ္းေလွ်ာက္အဖြဲ ့နဲ ့  နယူးေယာက္တခြင္ စူးစမ္းေလ့လာရင္း သိခဲ့သမွ်ေလးေတြကိုု ေဝမွ်ခ်င္ပါတယ္။ မက္ဟန္တန္ Manhattan ရဲ ့ ေတာင္ဖက္မွာရိွတဲ့ စေတတန္းအိုုင္လန္ Staten Island ဆီကိုု ေအာက္မက္ဟန္တန္ကေန နာရီဝက္တိုုင္း ဖယ္ရီေတြ ရိွပါတယ္။ လစ္ဘာတီရုုပ္တုုေဘးကေန ၿဖတ္သန္းသြားတဲ့ ဖယ္ရီခရီးစဥ္က အင္မတန္သာယာၿပီး ၂၄ နာရီပတ္လံုုး ရိွသလိုု အခမဲ့ပါ။ Things to do in NYC တစ္ခုုပဲ ဆိုုပါေတာ့။ စေတတန္းအိုုင္လန္ အခမဲ့ဖယ္ရီစီး၊ ရထားစီး၊ နာရီဝက္ေလာက္ လမ္းေလွ်ာက္ၿပီးေတာ့ သမိုုင္းဝင္ ရစ္မြန္ Richmond ၿမိ ုု ့က ဒတ္ခ်္၊ ၿဗိတိသွ် ကိုုလိုုနီရယ္အေဆာက္အဦးေတြ၊ ေရွးေခတ္ကလိုု ဝတ္ဆင္ၾကၿပီး ေရွးေဟာင္းပစၥည္းေတြ ၿပထားတဲ့ အိမ္ေတြကိုု ဝင္ၾကည့္ေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ၃၀ ေက်ာ္က သံုုးစြဲခဲ့တာေတြ ၿပသထားတယ္။ ကြ်န္မတိုု ့ ငယ္ငယ္တုုန္းက သံုုးခဲ့တဲ့ ေရနံဆီမီးအိမ္ကိုု ေတြ ့ခဲ့လိုု ့ အေမ့ကိုု မွာရဦးမယ္ ေရနံဆီမီးအိမ္ေတြ ့ရင္ သိမ္းထားပါလိုု ့ ။ အဲဒါေတြက ေရွးေဟာင္းပစၥည္း ၿဖစ္ေနၿပီ။
မိနစ္ ၂၀ ေလာက္ ေတာင္တက္ၿပီးေတာ့မွ ေရာက္တဲ့ တိဘက္ၿပတိုုက္က စိတ္ဝင္စားစရာ ေကာင္းပါတယ္။ ေတာင္ကုုန္းၿမင့္ေလးကေန စိမ္းညိႈ ့ညိႈ ့ သစ္ေတာအုုပ္ေတြ၊ ေတာင္ေၿခက လူေနအိမ္ေတြ၊ ေလတိုုက္တိုုင္း ဆည္းလည္းသံေလး ၿမည္ေနတာ ေအးခ်မ္းလွပါတယ္။ ဝိုုင္းအစ္မလတ္ တိဘက္ကိုု သြားလည္တာ အရမ္းစိတ္ဝင္စားဖိုု ့ ေကာင္းတယ္တဲ့။ ေရေၿမေတာေတာင္၊ ယဥ္ေက်းမႈ၊ ရာသီဥတုုက အေရွ ့ေတာင္အာရွနဲ ့ လံုုးဝကြဲၿပားေနတယ္။ အၿပန္က်ေတာ့လည္း သစ္ေတာအုုပ္ကိုု ၿဖတ္ရၿပန္ေတာ့ လမ္းေလွ်ာက္အဖြဲ ့ေခါင္းေဆာင္ရြန္က poison ivy အေၾကာင္း ရွင္းၿပပါတယ္။ poison ivy ဆိုုတာ ေၿမာက္အေမရိကနဲ ့ အာရွမွာ ေပါက္တဲ့ အပင္တစ္မ်ိဳးၿဖစ္ၿပီး သံုုးရြက္ဆိုုင္ေနတဲ့ သစ္ရြက္ေတြက အဆိပ္ရိွေနတတ္ပါတယ္။ အဆိပ္ဆိုုေပမဲ့ လူကိုုေသေစေလာက္တဲ့ အဆိပ္မဟုုတ္ဘဲ ယားယံတာ၊ မီးေလာင္ဖုုလိုု အနာေတြ ၿဖစ္လာပါတယ္။ poison ivy မွန္း ဘယ္လိုုသိလဲဆိုုေတာ့ အရြက္သံုုးရြက္က ပူးကပ္ေနတတ္တယ္၊ ဒုုတိယနဲ ့တတိယက မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုုင္ေနတယ္၊ ပထမရြက္က တၿခားႏွစ္ရြက္ထက္ နည္းနည္းေလး ၿမွင့္ေနတတ္တယ္၊ သစ္ရြက္အဖ်ားေတြက ခႊ်န္းေနတတ္တယ္တဲ့။ ကြ်န္မ မွတ္မိသေလာက္ ေရးလိုုက္တာပါ poison ivy မွန္း သိေစတဲ့ တၿခားအခ်က္ေတြ ရိွပါဦးမယ္။ စိတ္ဝင္စားရင္ ဂူဂယ္မွာ ရွာၿပီး ေလ့လာႏိုုင္ပါတယ္။
credit to Google
credit to Google
credit to Google
အထက္မက္ဟန္တန္ ထရိုုင္ယန္ခံတပ္ပန္းၿခံ Fort Tryon ဖက္ကိုု လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ၾကေတာ့ အဖြဲ ့ေခါင္းေဆာင္ဟန္ ့ခ္က အေမရိကန္ေတာ္လွန္ေရးကာလတုုန္းက ဝါရွင္တန္ခံတပ္တိုုက္ပြဲက အဲဒီမွာ ၿဖစ္ခဲ့တာပါတဲ့။ ခံတပ္ကေန ၾကည့္လိုုက္ရင္ ဟတ္ဆန္ၿဖစ္၊ နယူးဂ်ာဆီဖက္ၿခမ္း၊ ယူအက္စ္မွာ ယဥ္ေၾကာအက်ပ္ဆံုုး၊ အၿမဲတမ္း ကားေတြ ဒင္းၾကမ္းၿပည့္ေနတတ္တဲ့ ေဂ်ာ့ဝါရွင္တန္တံတားကိုု ၿမင္ႏိုုင္ပါတယ္။ ေႏြရာသီတုုန္းက ရြန္အဖြဲ ့နဲ ့ ေရာက္ဖူးထားလိုု ့ သာယာမွန္း သိေပမဲ့ ေဆာင္းဦးရာသီမွာ ပိုုလွပါတယ္။ ပန္းပုုပညာရွင္ ေဂ်ာ့ဂေရးဘားနတ္ စုုေဆာင္းထားတဲ့ မစ္ဒစ္ပယ္အနုုပညာ medieval art ေတြကိုု သူေ႒းၾကီးေရာ့ခါဖယ္လာက ဝယ္ယူၿပီးေတာ့ Metropolitan Museum of Art ကိုု လွႈဒါန္းကာ The Cloisters ၿပတိုုက္အၿဖစ္ ၿပသထားပါတယ္။ ဝင္ေၾကးသတ္မွတ္ထားေပမဲ့ သဒါၶေၾကးေပးလိုု ့ ရပါတယ္။ အေတာ္စိတ္ဝင္စားဖိုု ့ေကာင္းတဲ့ ၿပတိုုက္ေလးပါ။ ထရိုုင္ယန္ခံတပ္နဲ ့ ဆက္ေနတာက အင္ဝု Inwood ပန္းၿခံပါ။ မက္ဟန္တန္ကပန္းၿခံနဲ ့ မတူတဲ့ အခ်က္ကေတာ့ အင္ဝုုပန္းၿခံက လူေတြၿပ ုုလုုပ္ထားတာ မဟုုတ္တဲ့ သဘာဝပန္းၿခံစစ္စစ္တစ္ခုုပါ။
New Jersey & Hudson river from Fort Tryon park
နယူးေယာက္ေရာက္လိုု ့မွ စင္ထရယ္ပါ့ခ္ပန္းၿခံကိုု မေရာက္ဘူးဆိုုရင္ နယူးေယာက္ေရာက္တယ္လိုု ့ ဘယ္ဆိုုႏိုုင္ပါ့မလဲလိုု ့ ေၿပာၾကပါတယ္။ စင္ထရယ္ပါ့ခ္ပန္းၿခံက သဘာဝပန္းၿခံမဟုုတ္ဘဲ လူသားေတြ ၿပ ုုၿပင္ဖန္တီးထားတဲ့ ပန္းၿခံပါ။ စင္ထရယ္ပါ့ခ္က က်ယ္လြန္းတာမိုု ့တစ္ေခါက္တည္းနဲ ့ မႏွံ ့ပါဘူး။ အလယ္၊ အေရွ ့၊ အေနာက္ ခြဲလည္ပါမွ ႏွံ ့ပါမယ္။ free walking tours ေတြ ရိွၿပီး တိုုးဂိုုက္ေတြ ရွင္းၿပတဲ့ စင္ထရယ္ပါ့ခ္ သမိုုင္းေၾကာင္းက အင္မတန္ စိတ္ဝင္စားဖိုု ့ ေကာင္းပါတယ္။ အင္ဝုုပန္းၿခံမွာ မာဘယ္၊ ထံုုးေက်ာက္၊ သဲေက်ာက္၊ schist ( ၿမန္မာလိုု ဘယ္လိုုေခၚလဲမသိ) ေက်ာက္ေတြ ရိွပါတယ္။ မက္ဟန္တန္အထက္ဖက္ ဘေရာင္းစ္သားေတြက Bronx is full of brown stones. Manhattan is full of schist (shit ဟုု အသံထြက္သည္) တိုု ့ဘေရာင္းစ္မွာက အညိုုေရာင္ေက်ာက္ေတြနဲ ့ ၿပည့္ေနတယ္။ မင္းတိုု ့ မက္ဟန္တန္မွာေတာ့ ရွစ္ ( shit ဆဲေရးသည့္အခါတြင္ သံုုးသည့္စကားလံုုး) ေတြၾကီးပါလားကြလိုု ့ ႏွိပ္ကြပ္တတ္ပါသတဲ့။ အင္ဝုုပန္းၿခံမွာ ဆားေက်ာက္ေတြရိွလိုု ့ ေရငွက္ေတြ က်က္စားပါတယ္။ အနီေရာင္အၿမီွးရိွတဲ့ သိမ္းငွက္ၾကီး red - tailed hawks ၊ ဇီးကြက္ owls ၊ ထိပ္ေၿပာင္သိမ္းငွက္ bald eagles ေတြ ေနထိုုင္က်က္စားတဲ့ပန္းၿခံၿဖစ္ဖိုု ့ ငါးႏွစ္စီမံကိန္းခ်ၿပီး လုုပ္ေဆာင္ေနတာ ခုုတေခါက္မွာေတာ့ The Cloisters ၿပတိုုက္အမိုုးေပၚမွာ အစာလာဖမ္းတဲ့ သိမ္းငွက္ကိုု ေတြ ့လိုုက္ရတယ္။
The Cloisters museum
ငွက္ဆိုု ၾကက္တူေရြး၊ က်ီးကန္း၊ ခုုိေလာက္သာ သိတဲ့ ကြ်န္မက သိမ္းငွက္မွန္း မသိပါဘူး။ လမ္းေလွ်ာက္အဖြဲ ့ထဲက အဘိုုးၾကီးတစ္ေယာက္က ေၿပာၿပလိုု ့သာ သိမ္းငွက္မွန္း သိတာ။ ေန ့တိုုင္း မွန္ေၿပာင္းသယ္ပါရဲ ့ ဒီေန ့မွ ေမ့က်န္ခဲ့တယ္လိုု ့ အဘိုုးၾကီးက မခ်င့္မရဲ ၿဖစ္ေနေလရဲ ့။ ၾကည့္ရတာ ငွက္ၾကည့္ဝါသနာပါတဲ့သူနဲ ့တူတယ္။ အဲဒီလိုု ငွက္ၾကည့္ဝါသနာပါတဲ့၊ ငွက္ၿမင္တာနဲ ့ ဘာငွက္မွန္း ဒက္ခနဲသိတဲ့ ဘေလာ့ဂါတစ္ေယာက္ကိုု ဖ်ပ္ခနဲ သတိရမိတယ္။ မွန္းၾကည့္စမ္းပါ ဘယ္သူလဲလိုု ့။ ဒီနားတဝိုုက္မွာ ၁၇ ရာစုုတုုန္းက ေဒသခံအေမရိကန္ တိုုင္းရင္းသားေတြ ေနထိုုင္ခဲ့ၾကပါတယ္တဲ့။ ေဒသခံေတြ ဘာလိုု ့ ဒီေနရာမွာ အေၿခခ်ၾကသလဲဆိုုေတာ့ ဒီအနီးအနားတဝိုုက္မွာ ေပါက္ေရာက္တဲ့ က်ဴးလစ္ tulip ပင္ေတြေၾကာင့္ပါတဲ့။ က်ဴးလစ္ပင္စည္က ေၿဖာင့္တန္းေနၿပီး သစ္ကိုုင္းခက္ေတြ ရွင္းေနေတာ့ ေလွထြင္းဖိုု ့ အေကာင္းဆံုုးပါတဲ့။ ဒဏရီအရေတာ့ ၁၆၂၆ ခုုႏွစ္ က်ဴးလစ္ပင္ေအာက္မွာ နယူးနယ္သာလန္ ဂ်င္နရယ္ဒါရိုုက္တာက ေဒသခံေတြဆီကေန  နယ္သာလန္ေငြေၾကး ၆၀ နဲ ့ ညီမွ်တဲ့ ကုုန္ပစၥည္းေတြနဲ ့ မက္ဟန္တန္ကိုု ဝယ္ယူခဲ့ပါသတဲ့။ ေက်ာက္ဂူေတြမွာ homeless အိမ္ေၿခမဲ့ေတြ ေနထိုုင္ခဲ့ၿပီး ရုုပ္ရွပ္သရုုပ္ေဆာင္ ဆင္ၿမ ူရယ္ အယ္လ္ ဂ်က္ဆန္က အဲဒီေက်ာက္ဂူမွာ ေနထိုုင္တဲ့ homeless အိမ္ေၿခမဲ့အၿဖစ္ သရုုပ္ေဆာင္ထားတဲ့ ရုုပ္ရွင္ေတာင္ ရိွပါသတဲ့။
Hank's  meet up at Fort Tryon Park, Inwood
Inwood cave
ဟန္ ့ခ္ ေနာက္ဆံုုး ရွင္းၿပတဲ့ အပင္က ဂင္းကိုု Gingko လိုု ့ အမည္ရတဲ့ အပင္ပါ။ မူလဇာတိက တရုုတ္ၿပည္က ၿဖစ္ၿပီး နယူးေယာက္တခြင္ အဲဒီအပင္ေတြ စိုုက္ပ်ိဳးေနပါသတဲ့။ ဟုုတ္ပါ့ အဲဒီေတာ့မွ သတိထားမိတယ္ ကြ်န္မတိုု ့လမ္း၊ ရပ္ကြက္တဝိုုက္မွာ အဲဒီအပင္ေတြခ်ည္းပဲ။ အရြက္ေလးက ထူးၿခားတယ္ ၿမင္းခြာရြက္နဲ ့ဆင္တယ္။ ေဆာင္းဦးရာသီမွာ တပင္လံုုး ဝါလိုု ့။ တေလာက နယူးေယာက္ ေဘာ္တနစ္ကယ္ဂါးဒင္း wonderland tour မွာ ပါဝင္ေတာ့ ဂိုုက္က အသက္ ၆၀ ေက်ာ္ အဘိုုးၾကီး။ အရြက္မရိွေတာ့တဲ့ ဂင္းကိုုပင္ကိုု ထိုုးၿပၿပီး အဖိုုလား၊ အမလားတဲ့။ အဖြဲ ့ထဲက ဆက္ေက်ာ္သက္ ေကာင္မေလးက အပြင့္ပြင့္လိုု ့ အနံ ့ရရင္ အဖိုု၊ အမ ခြဲႏိုုင္တယ္တဲ့။ အမပင္က အသီးသီးေတာ့ လူစုုလူေဝးတဲ့ water fountain နားမွာ မစိုုက္ဘဲ အဖိုုပင္ပဲ စိုုက္ပါသတဲ့။ မင္းတိုု ့က ေအးရွန္းလား ဟုုတ္ကဲ့ ဒီဂင္းကိုုပင္က ကနဦးတုုန္းကေတာ့ အေမရိကန္မွာ ရိွခ်င္ရိွခဲ့မွာေပါ့။ ေနာက္ေတာ့ မ်ိဳးတုုန္းသြားတယ္နဲ ့ တူပါရဲ ့ အေမရိကန္မွာ မရိွေတာ့ဘူး။ တရုုတ္ၿပည္က ဘုုန္းၾကီးေက်ာင္းတေက်ာင္းမွာေတာ့ ၿမင့္ၿမတ္တဲ့အပင္ဆိုုၿပီး ဂရုုတစိုုက္ ထိန္းသိမ္းထားလိုု ့ ဂင္းကိုုပင္ကိုု ၿပန္ေတြ ့တာကြ။ သဘာဝေဘးဒဏ္ ခံႏိုုင္ရည္စြမ္း ၿမွင့္တယ္၊ ဂရင္းေဟာက္စ္အတြက္ ေကာင္းတယ္ဆိုုၿပီး နယူးေယာက္တခြင္မွာ စိုုက္ပ်ိဳးေနၾကေလရဲ ့။ အသီးက နံေပမဲ့ ေဆးဖက္ဝင္တယ္ဆိုုၿပီး အေစ့ကိုု စားၾကတယ္။
Gingko tree
မင္းတိုု ့ သစ္ပင္ေတြ Photosynthesis လုုပ္တာ သိလား။ အပင္ေတြက အၿမစ္က ရတဲ့ ေရ၊ ေလထဲက ႏိုုက္ထရိုုဂ်င္ဓာတ္ေငြ ့၊ ေနေရာင္ၿခည္နဲ ့ ဓာတ္ၿပ ုုၿပီး အပင္အတြက္ ဂလူးဂိုု ့စ္ထုုတ္၊ ေလထဲကိုု ေအာက္ဆီဂ်င္ဓာတ္ေငြ ့ ၿပန္ထုုတ္တာ။ မွန္တယ္ ေဆာင္းတြင္းမွာ သစ္ရြက္ေတြ မရိွေတာ့တဲ့အခါ ဖိုုတိုုဆင္းသယ္ဆစ္ ဘယ္လိုုလုုပ္မလဲ။ အယ္...ဟုုတ္သားပဲ ဘယ္လိုုလုုပ္သလဲဟင္။ ေႏြရာသီမွာ ေနေရာင္ၿခည္ လံုုလံုုေလာက္ေလာက္ရေတာ့ အစိမ္းၿခယ္ဓာတ္ေတြ မ်ားေနလိုု ့ သစ္ရြက္ေတြ စိမ္းေနတာ။  ေန ့တာတိုုတဲ့ ေဆာင္းဦးမွာ သစ္ရြက္ေတြ အေရာင္ေၿပာင္းလာတာ ေနေရာင္ၿခည္ လံုုလံုုေလာက္ေလာက္ မရေတာ့လိုု ့ အစိမ္းေရာင္ၿခယ္ဓာတ္ေတြ နည္းလာလိုု ့ကြ။ သစ္ရြက္ေတြ အေရာင္ေၿပာင္းလာရင္ မၾကာခင္ ေဆာင္းတြင္းေရာက္ေတာ့မယ္လိုု ့ သစ္ပင္ေတြက သိၾကတယ္။ ေမပယ္ပင္ေတြရဲ ့ သစ္ရြက္ေတြမွာ ဂလူးကိုု ့စ္ေတြ ရိွေနတဲ့ ေနရာက အနီေရာင္ ၿဖစ္သြားတယ္။ ဝက္သစ္ခ်ပင္ Oak ဆိုု အနီေရာင္ကေန အညိုုေရာင္ ေၿပာင္းသြားတယ္။ ေမပယ္ပင္ကေန သၾကား၊ syrup (ပန္ကိတ္ pancake ေပၚမွာဆမ္းတဲ့ သကာရည္) ထုုတ္လိုု ့ရတယ္ဆိုုတာ သိသလား။ ဗာမြန္သြား ေတာလားတုုန္းက နယူးအဂၤလန္ ေမပယ္ၿပတိုုက္မွာ အဲဒီအေၾကာင္း ဖတ္ခဲ့၊ ဗီဒီယိုု ၾကည့္ခဲ့ရလိုု ့သိပါတယ္။ ေဆာင္းတြင္းမွာ သစ္ပင္ေတြက ဖိုုတိုုဆင္းသယ္ဆစ္ မလုုပ္ေတာ့ဘဲ အိပ္ေနၾကတာကြဲ ့။
သစ္ပင္ေတြရဲ့ ပံုုသဏၭာန္ေတြက တခုုနဲ ့တခုု မတူဘူး၊ အလွတစ္မ်ိဳးစီ။ ဒီအပင္ဆိုု ေတာင္ဖက္ပိုုင္းမွာ ေပါက္တဲ့အပင္ သူ ့အၿမစ္ေတြက ေၿမေပၚမွာ နည္းနည္းေလး ေပၚေနတတ္တယ္ ေလရႈဖိုု ့။ ပင္စည္ကိုု ထြင္းလိုုက္တိုုင္း အပင္က ေသသြားမွာ မဟုုတ္ဘူး။ သစ္ေခါက္ေတြက အထပ္လိုုက္ဆိုုေတာ့ ထြင္းလိုု ့ရတယ္။ ကယ္လီဖိုုးနီးယားက Redwood ပန္းၿခံက သစ္ပင္ကိုု ၿမင္ဖူးၾကတယ္မလား အလယ္မွာ ကားသြားလိုု ့ ရတယ္ေလ။ သစ္ပင္ေတြရဲ ့ အေခါက္က တခုုနဲ ့တခု မတူၿပန္ဘူး  အလွတစ္မ်ိဳးစီ။ ဘယ္သစ္ပင္က ပင္စည္အေခ်ာမြတ္ဆံုုးလဲ ။ American peach  မွန္တယ္။ ပင္စည္ေခ်ာမြတ္လိုု ့ နာမည္ေတြ ေရးထြင္းတာ အခံရဆံုုး။ ေဘာတနစ္ဂါးဒင္းမိုု ့ ႏိုုင္ငံၿခားက အပင္ေတြကိုု စံုုလင္ေအာင္ စိုုက္ပ်ိဳးထားတယ္။ တခ်ိဳ ့က ကြန္ပလိန္းၾကတယ္ ဘာလုုိ ့ ႏိုုင္ငံၿခားအပင္ေတြ စိုုက္ပ်ိဳးတာလဲတဲ့။ ေဘာ္တနစ္ဂါးဒင္းမွာ စိုုက္ပ်ိဳးထားေတာ့ တကမၻာလံုုးက အပင္ေတြ ၿမင္ရတာေပါ့ မဟုုတ္ဘူးလား။ National Park Ranger ေနရွင္နယ္ပါ့ခ္ရိန္းဂ်ားေတြက အပတ္တိုုင္း သစ္ပင္ေတြ အေရာင္ေၿပာင္းတာ၊ အသီး၊ အပြင့္ပြင့္တာ၊ သစ္ရြက္ေၾကြတာေတြကိုု မွတ္တမ္းမွတ္ၿပီး ရာသီဥတုု အေၿပာင္းအလဲမွာ သစ္ပင္ေတြ အက်ိဳးသက္ေရာက္ပံုုကိုု ေစာင့္ၾကည့္ၾကတယ္။
Gingko trees
Redwood Park
credit to Google
ေက်းဇူးေတာ္ေန ့ ပိတ္ရက္မွာ ပန္ဆယ္ေဗးနီးယားၿပည္နယ္ကိုု ခရီးသြားေတာ့ လည္ပတ္ခဲ့တာ Adventure aquarium ေရသတၱဝါၿပတိုုက္ပါ။ အက္ေကဒီးယား ေတာလားတုုန္းက ကြန္နက္တီးကပ္ၿပည္နယ္ မစ္စတစ္ေရသတၱဝါၿပတိုုက္၊ ႏိုုင္အာဂရာေရသတၱဝါၿပတိုုက္ေတြ လည္ပတ္ဖူးသားမိုု ့ ေရသတၱဝါၿပတိုုက္ေတြက တခုုနဲ ့တခုု ထူးမၿခားနားပါပဲ။ ဒီ အက္ဗန္ရွား ေရသတၱဝါၿပတိုုက္က Hippo ေရၿမင္းရိွလိုု ့ နည္းနည္းထူးၿခားတယ္။ ေအ၊ ဘီ၊ စီ၊ ဒီ ဇုုန္ေလးခုုရိွရာမွာ အားလံုုးႏွံ ့ေအာင္ လည္ၿပီးေတာ့ kids zone ဆိုုတဲ့ ကေလးေတြကိုု ပညာေပးတဲ့အခန္းကိုု ဝင္လည္ပါတယ္။ ဖားတပိုုင္း၊ ငါးတပိုုင္းကိုု ၿပၿပီး ဝိုုင္းေရ အဲဒါ ဖားေလာင္းလိုု ့ ေၿပာေတာ့ ဝိုုင္းက မသိဘူးတဲ့။ ဟင္... အထက္တန္းေက်ာင္းမွာ မသင္ရဘူးလား သင္ခဲ့ရမွာေပါ့ ေမ့ေနၿပီေလ။ ဥကေန ဖားၿဖစ္ပံုုအဆင့္ဆင့္ ၿပသထားတဲ့ ပန္းခ်ီကိုု ၿမင္ေတာ့ ဝိုုင္းက kids zone ဆိုုေပမဲ့ ကေလးေတြသာ ပညာရတာ မဟုုတ္ဘူး လူၾကီးေတြလည္း ပညာရတာပဲေနာ္တဲ့။ ဝိုုင္း နင္ ဖားသား စားလား စားတယ္။ ကြ်န္မတိုု ့ ငယ္ငယ္တုုန္းက အေဖ ဖားသားမီးဖုုတ္ စပါးလင္ႏိုုင္ႏိုုင္နဲ ့ ခ်က္ေကႊ်းတာ သိပ္စားေကာင္းတာပဲ။ ရွဴး... တိုုးတိုုး ဟိုုမွာေတြ ့လား Fogs as Pets ဆိုုၿပိး ကေလးေတြကိုု ပညာေပးတာ လူၾကီးေတြက ဖားသား စားေကာင္းတယ္လိုု ့ ေတြးေနတယ္ ေကာင္းေရာ။
Adventure Aquarium
Camden, New Jersey
ညစာကုုိ တရုုတ္ဘူေဖးဆိုုင္မွာ စားေတာ့ ဖားသားေၾကာ္ေတြကိုု ေတြ ့ေတာ့ ေရသတၱဝါၿပတိုုက္က အေရာင္ေတာက္ေတာက္ အဆိပ္ရိွတဲ့ ဖားေတြကိုု သတိရသြားတယ္။ ငါးမန္းေတြ ေတြ ့ေတာ့ ဝိုုင္း သိလား ငါးမန္းေတာင္က ေစ်းေကာင္းတယ္ တခ်ိဳ ့ဆိုု ငါးမန္းေတာင္ကိုုပဲ ၿဖတ္ယူၾကတာ ရိွတယ္။ တရုုတ္မဂၤလာပြဲမွာ ငါးမန္းေတာင္ဟင္းခ်ိဳ ေကႊ်းႏိုုင္မွ ဂုုဏ္ရိွတယ္လိုု ့ မွတ္ၾကတယ္။ ခုုဆိုု ငါးမန္းက မ်ိဳးတုုန္းမယ့္စာရင္း ဝင္ေနၿပီ။ ငါးေတြ ဖမ္းဆီးလြန္းလိုု ့ ေနာင္အႏွစ္ငါးဆယ္ဆိုုရင္ ငါးဆိုုတာ ၿပတိုုက္မွာပဲ ရိွေတာ့မယ္တဲ့။ ရွဴး တိုုးတိုုး ငါးမန္းေတာင္ဟင္းခ်ိဳေသာက္ဖိုု ့ ေတြးေနတဲ့ တရုုတ္ငတိမေလးေတြလိုု ့ ထင္သြားဦးမယ္။
ဘာရယ္ မဟုုတ္ပါဘူး လမ္းေလွ်ာက္ရင္း သိခဲ့တာေလးေတြပါ။
ဒီဇင္ဘာ ၆၊ ၂၀၁၄။
Newer Posts Older Posts Home
Subscribe to: Posts (Atom)
Search This Blog
Current Status
နာက်င္ၿခင္း ကင္းေသာသူ ၿဖစ္ရပါလိုု၏...
►  2016 (29)
►  December (2)
►  November (2)
►  October (2)
►  September (3)
►  August (1)
►  July (2)
►  June (2)
►  April (4)
►  March (2)
►  February (1)
►  January (2)
►  2015 (64)
►  December (2)
►  November (2)
►  October (7)
►  September (4)
►  August (7)
►  July (2)
►  June (5)
►  April (5)
►  March (9)
►  February (7)
►  January (6)
▼  2014 (54)
▼  December (6)
2014 Review
Merry Christmas !
ပန္ဆယ္ေဗးနီးယားသြား ေတာလား - ၂
ပန္ဆယ္ေဗးနီးယားသြား ေတာလား - ၁
လမ္းေလွ်ာက္ရင္း သိခဲ့တာေလးေတြ...
►  November (6)
►  October (6)
►  September (6)
►  August (4)
►  July (3)
►  June (4)
►  April (3)
►  March (4)
►  February (4)
►  January (2)
►  2013 (57)
►  December (3)
►  November (7)
►  October (6)
►  September (6)
►  August (5)
►  July (4)
►  June (4)
►  April (4)
►  March (4)
►  February (5)
►  January (4)
►  2012 (55)
►  December (1)
►  November (2)
►  October (4)
►  September (2)
►  August (4)
►  July (3)
►  June (9)
►  April (5)
►  March (5)
►  February (7)
►  January (8)
►  2011 (114)
►  December (7)
►  November (6)
►  October (5)
►  September (9)
►  August (12)
►  July (21)
►  June (18)
►  May (12)
►  April (12)
►  March (6)
►  February (4)
►  January (2)
►  2010 (2)
ဒီလို ေၿပာခဲ့ၾကတယ္။
#Daydream (1)
Animals (3)
Article (9)
Colorful Myanmar (2)
Emotion (4)
Environmnet (1)
Essays (35)
Facebook (3)
Feeling (8)
Fiction (1)
Flowers And Festivals Around The Myanmar Year (2)
Friends (9)
Gardens (1)
Humour (12)
Khin Myo Chit (2)
Knowledge (7)
My Family (28)
MySelf (29)
Performing Arts (2)
Political (10)
Religion (1)
Short Essays (7)
Tag Posts (15)
Thought (13)
Traveling (82)
University (14)
စိတ္အာဟာရ (2)
သေရာ္စာ (2)
အေတြးအၿမင္ (24)
ေထြရာေလးပါး (15)
အၿမဲသြားလည္ၿဖစ္တဲ့
သစ္ထူးလြင္ Myanmar News Now
တာခ်ီလိတ္တြင္ လက္ထိပ္ေနာက္ျပန္ခတ္ၿပီး အသတ္ခံထားရသည့္ အေလာင္းတစ္ေလာင္း ေတြ႕ရွိ
7 hours ago
Tun Tun's Photo Diary
Kalaw Day 1 & 2
20 hours ago
မိုးေငြ႔ႏွင္႔အတူ
Perfume....
စိတ္ဝင္စားစရာ မာမာရဲ႔ ဝါသနာမ်ား
ေမႊးျပီးဆိမ္႕ေနတဲ့ မုန္႔ဆမ္းနယ္
က်မရဲ့ေနရာေလး
ႀကဳံဖူးခဲ့တဲ့ဂ်ပန္မ်ား(၃)
ေတြးမိေတြးရာ...ေရးမိေရးရာ
ခ်စ္ျခင္းထာဝစဥ္ တြင္ရစ္ေစ ...
Rolling to 2017 + Lab Report
သ တ္ ပုံ ကို မွ န္ ေ အ ာ င္ ေ ရ း ၾက
ခံစားမႈ႕သံစဥ္
အသြားနဲ႕ အျပန္
နွင္းဆီတစ္ခင္း ပန္းတစ္ျခင္း
သင္ မေပ်ာ္ရႊင္ဘူးလား ဆိုတာ သိႏိုင္သည့္ အခ်က္မ်ား
စြယ္ေတာ္အိပ္မက္ရွည္
လြင္ျပင္လႈိင္းငယ္
ဘုစုေမြးေန႔ ေမာင့္အမွတ္တရ ကဗ်ာေလး
အိမ့္ခ်မ္းေျမ႕ ရဲ႕သံစဥ္မဲ့အလကၤာမ်ား
ကေနဒါ - အေမရိကားႏွင့္ ရန္ကုန္ (ဇာတ္သိမ္း)
2 weeks ago
ကိုင္တြယ္ျခင္း အနုပညာ
3 weeks ago
ေဘာင္ခတ္ပါ၊ မသတ္နဲ႔ ...
3 weeks ago
အၿပဳံးမပ်က္ ေရွ႕သို႕ဆက္ မဂၤလာ တစ္ဆယ့္ႏွစ္
4 weeks ago
4 weeks ago
အားလံုုးဘတ္တဲ့ တီခ်မ္း
First of May
5 weeks ago
အန္တီတင့္၏ အမွတ္တရေလးမ်ား
ျဖတ္သန္းခဲ့ေသာ ဘ၀ရဲ႕ေန႔ရက္မ်ား
5 weeks ago
2 months ago
ပုဇြန္ခ ်ဥ္
2 months ago
sosegado တည္ ၿငိမ္ ေအး
2 months ago
သူႀကီးမင္း (တုံးဖလား)
သစၥာဓိ႒ာန္ ပုုံျပင္မွန္
3 months ago
www.myathwayni.com/
နတ္ေရးတဲ့ေရႊစာ
3 months ago
မေဗဒါရဲ႕ ေဗဒါလမ္း
သင်မသိကောင်း မသိသေးမဲ့ Park Bo Gum အကြောင်းလေးတွေ
3 months ago
စိမ္းရြက္ႏုေပၚက မိုးေရစက္မ်ား
3 months ago
ကြ်န္ေတာ့္ဘ၀ ဇာတ္ခံု - ေမာင္မ်ိဳး
အေၾကာက္တရားအားေက်ာ္ျဖတ္ျခင္း
4 months ago
ရုပ္႐ွင္ထဲမွာ ၇-၁၄
4 months ago
khin oo may
2011 memory
4 months ago
Rose of Sharon
5 months ago
တုိင္ 0 မ ္, Typhoon Nepartak, နာ ဂစ္ ႏ ွ င့ ္ စပ္ မိ စပ္ ရာ
5 months ago
Burmese taste - Iora
ထမင္းဘူးမ်ား (၂ )
6 months ago
အဝါေရာင္က်ီးကန္းေတြ ငါ့ဆီၿပိဳဆင္းလာတဲ့ေန႕က
7 months ago
ေရမရေသာ ေတာင္စဥ္မ်ား...
7 months ago
ရွမ္းေခါက္ဆဲြ ခ်က္နည္း ေနာက္တစ္မ်ိဳး
7 months ago
Wutyee Food House
Mario Bento ထမင္းဘူး
7 months ago
8 months ago
ၾကယ္ျပာရဲ ႔အိမ္ကေလး
" ကုိယ္႔ဇာတာက အဲ႔လိုပဲ "
8 months ago
ေနာင္ဂ်ိန္တို႔ မိသားစု
ကေလးမ်ား ႏွင့္ စာဖတ္ျခင္း အႏုပညာ
8 months ago
မမဝသုန္ နွင့္ အျပာေရာင္ေတာင္တန္းမ်ား
မွတ္တိုုင္မ်ား အေၾကာင္း
8 months ago
Danuphyu Daw Saw Yee (London)
အင္းေလးဘီးမုန္႔
9 months ago
10 months ago
ဝါေခါင္မိုး
ဇီဝေလာင္ကၽြမ္းမႈ
11 months ago
Kyi Aye (Literature)
11 months ago
ရင္ၿငိမ္းသူ
2015 ဒီဇင္ဘာ
✿ My Emotions ✿
အားငယ္ေနတဲ့သူရဲေကာင္း
ေရြးေကာက္ပြဲဆုိင္ရာ up to date သတင္း အခ်က္အလက္မ်ား စုစည္းမွဳ
ခ်စ္ၾကည္ေအး
ငယ္ငယ္တုန္းက ပြဲႀကိဳက္ခင္ကြ်န္မ
အစိမ္းေရာင္လြင္ျပင္
ခ်ယ္ရီပန္းတို႕ ပြင္႕ေဝခ်ိန္
Wathone Moe
Moscow - Wathone Moe
Oakkar7's Blog
တႏိုင္တပိုင္ေရသန္႔စင္ျခင္း-၂ (ေနေရာင္ျခည္ျဖင္႔ေရကိုပိုးမႊားသန္႔စင္ျခင္း)
ေန၀သန္ ရဲ႕ အိုေအစစ္
Just a minute
မိုးဦးစံပယ္
ခ်ီကာဂိုမွာ တေန႕တာ
နိမ့္ေသာ ျမန္မာ့စီးပြားေရးထဲက ျမင့္ေသာ သမၼတအႀကံေပး
သက္တန္႔ခ်ိဳ.....
ေမတၱာျဖင့္ ခ်ည္ေႏွာင္ျခင္းႏွင့္ ရွင္ဘုရင္တစ္ပါးရဲ႕ ခ်စ္ပံုျပင္
White Angel
"မယ္ဗိုက္ရဲ႕ခြဲစိတ္ခန္း အေတြ႔အႀကံဳ"
Angelhlaing
ကၽြန္မ ေနေပ်ာ္ခဲ႕ပါတယ္ ေမာင္
2 years ago
“အေတြးစေလးေတြ”
“ ေဆးေပါင္းခ . . . ”
2 years ago
အသားအရည္လွပဖို႔ နည္းလမ္းရွာေဖြထိန္းသိမ္းစို႔
2 years ago
အလွသစၥာ ပန္းပြင္႔မ်ား
လွမ္းမီေပမယ္႔
2 years ago
အျခားအျခားေသာ ၾကယ္ ေတြလို
2 years ago
Vista's Colorful Planet
လက္ရွိအေျခအေန
2 years ago
ေပ်ာ္ပါေစ ခ်ယ္
2 years ago
~ ဏီလင္းညိဳ ~
ပူစီ၊ ဘရာနီ၊ မုသာ၀ါဒႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္....
2 years ago
ကႏၱာရ ပန္းပြင့္
2 years ago
ေကာင္းကင္ၿဖဴ
Blog day ႏွင့္ အမွတ္တရမ်ား
2 years ago
♠ နတ္ဆိုးေရးတဲ့ အလြမ္းပုရပိုဒ္ ♠
2 years ago
ၾကည္ျဖဴခင္ခင္
“အေမ့ရင္ခြင္’’
2 years ago
Thet Nandar Family
မုန္႕ဟင္းခါး
3 years ago
ေ၀မုိးႏုိင္(မုံရြာ)
ဆ…ဆရာႀကီး…စပ္ၿဖီးၿဖီး
3 years ago
Baby taster
နံနက္စာႏွင့္ ေန႔လည္စာမ်ား
3 years ago
ေမ်ာလြင့္တိမ္ တို႕ နားခိုရာ....
ကၽြႏ္ုပ္နင့္အသက္ငါ့ေပး ဆရာႀကီးညိမ္းႏိုင္ ႏွင့္ ေဒၚလာ၁၁ဘီလ်ံေပ်ာက္ဆံုးမႈႀကီး
3 years ago
Haze & the Authors
3 years ago
မေလးၿမတ္၏ ဝါသနာ
အခုတေလာ မေလးတေယာက္ ဒီသီခ်င္း ေလးကိုၾကိဳက္ ၾကိဳက္
3 years ago
ၾကည္ၾကည္ရဲ႕ဒုိင္ယာရီ
3 years ago
AMK Creation
ပိေတာက္ရဲ႕သစၥာကို ၾကည္ညိဳေနတဲ့ေကာင္
3 years ago
အစရွိ အေနာင္ေနာင္မို ့အက်င့္ပါသြားမွာကို စိုးမိတယ္
3 years ago
Mon Petit Avatar
This Post Doesn't Have a Title on It
3 years ago
ၾကံဳခဲ့ရ နဗနဘ၀
50.1 ဘ၀ထဲ ရြာလည္ၾကသူမ်ား
4 years ago
!...* ေဆာင္းႏွင္းရြက္ ေတးခတ္သံ *...!
အိုင္ဖုန္း ဖိုက္ အလွဴခံပါတယ္
4 years ago
သစ္ေကာင္းအိမ္
4 years ago
ေရႊရတုမွတ္တမ္း
ေျခေထာက္ကိုဆြဲ .......သရဲ
5 years ago
မုိးပန္းခ်ီ
♨ . Qu Te Kitchen
အရာအားလံုးၿပီးၿပည္႔စံုခ႔ဲေသာ ဘ၀တစ္ခု၏ ရာဇ၀င္
အန္တီတင့္ (စက္မွု တကၠသိုလ္)
အေမွာင္ထုထဲက အလင္းစက္မ်ား
ကၽြန္ေတာ္လြတ္က်ခဲ့တဲ့ၿမိဳ႕ေတာ္
Moon Thet Pan - မြန္းသက္ပန္ (ေဆး-၁ )
အာကာေခတ္ပိုင္
ေတာက္ပႀကယ္စင္
ျမစ္က်ဳိးအင္း
ေတာက္ပႀကယ္စင္
မြန္မြန္ယိုကို
NYI LYNN SECK 18+ DEN
လြန္းထားထား(ေဆးတကၠသိုလ္)
Nine Nine SaNay
ကိုယ့္လိုဘေလာ့ဂါေပါက္စသူငယ္ခ်င္းေတြ
သတင္းေဆာင္းပါး
BBCBurmese.com | ပင်မစာမျက်နှာ
VOA News: သတင္း
Eleven Media Group
Mizzima Burmese
san.s.htun@gmail.com ဆီ ေဝဖန္အၾကံၿပ ုႏိုင္ပါတယ္။
ၿဖစ္တည္လာတဲ့ အေတြးမွ်င္ေလးေတြကို ဒိုင္ယာရီမွာ ေရးဖြဲ ့ေနသူတေယာက္...
View my complete profile
ပို ့စ္အသစ္တင္တိုင္း ပို ့ေပးဖို ့ အီးေမးလ္လိပ္စာ ထားခဲ့ရန္
Total Pageviews
Live Traffic Stats
© San San Htun. 2010 - 2016 | Privacy Policy. Powered by Blogger.