my en my my my my my my my en my my my my my my my my my my my my my es my my my en en en en my en en my en my my my my my my id my my my my ja eu my my zh my en pl en cs cs en my my en my kn en my my my my my my my my my my my my my my en en de cs da en da my my my en my my en en en en my
ျမန္မာလြမ္းသည္ဘာညာ: သို႔.. ဆရာမမေနာ္ဟရီ ႏွင့္ တခ်ိဳ႕
skip to main | skip to sidebar
ေဟာဒီစာကို စာဖတ္သူ တေယာက္ကိုစား ေရးမိပါတယ္။ ေစာင္းေျမာင္း ေျပာဆိုျခင္း မဟုတ္ပါ။
ႏူးညံ႕ျငင္သာေသာ စာေပေလာကကို ပိုင္းျခားၾကည့္ရင္ ႏွစ္ပိုင္းေတြ႔လိမ့္မယ္။ စာေရးသူ၊ စာဖတ္သူ ေပါ့။ ဒါေပမဲ႔အဲဒီအပိုင္းေတြကို ထပ္ခြဲမယ္ဆိုရင္ စာေရးသူဆီမွာ သုတစာေပ၊ ရသစကားေျပ၊ လကၤာစာေပစတဲ့ အပိုင္းႀကီးသံုးပိုင္းကို ေတြ႔လိမ့္မယ္။ စာဖတ္သူကိုလည္း အေကာင္းသာျမင္၊ အဆိုးသာျမင္၊ ဘက္မလိုက္ဆိုတဲ့ အပိုင္းေတြ ေတြ႔လိမ့္မယ္။ ဘယ္အပိုင္းကပဲျဖစ္ျဖစ္ စာေပေလာကကို ျမင့္တင္ေပးေနတယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ယူဆတယ္။
ရသစကားေျပနဲ႔ လကၤာစာေပကို အနည္းငယ္ေျပာခ်င္တယ္။ တခ်ိဳ႕က ကဗ်ာေရးရတာလြယ္တယ္။ ရသစကားေျပ ေရးရတာခက္တယ္ ေျပာတယ္။ တခ်ိဳ႕ကလဲ ရသစကားေျပ က ပိုလြယ္တယ္ ေျပာတယ္။ တကယ့္တကယ္တန္းေတာ့ စာေရးတယ္ဆိုတာ ဘယ္အရာမွ မလြယ္ပါဘူး။ စာေရးသူဟာ မိမိရဲ႕ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာက အေတြ႕အႀကံဳ၊ ခံစားခ်က္ေတြကို ရင္းတည္ၿပီး ေလာကအလယ္ကို ေဖာ္ထုတ္ရတာျဖစ္ပါတယ္။ ကဗ်ာေရးသူဟာ ခံစားခ်က္ကို အျပင္းထန္ဆံုး ရင္းႏွီးခဲ့ရတယ္။ ရသစကားေျပ ေရးသူက မိမိရဲ႕အေတြ႕အႀကံဳကို မိမိဘဝမွာ ရင္းႏွီးခဲ့ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္အေနနဲ႔ေျပာရရင္ ကဗ်ာေရးတယ္၊ ေဆာင္းပါးေရးတယ္၊ ဝတၳဳတိုေရးတယ္ ဆိုတာ ခံစားခ်က္ေတြ ညွစ္ထုတ္ၿပီး ရင္နာနာနဲ႔ေရးရတဲ့ စာေတြပိုမ်ားပါတယ္။ သို႔ေသာ္ စာေရးသူတိုင္းက ဖတ္ပါေစေတာ့ သိပါေစေတာ့ ဆိုၿပီး မိမိအတြက္ကို မၾကည့္ပဲေရးေလ့ရွိၾကပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ စာဖတ္သူကလဲ စာေရးသူေတြကို နားလည္ေပးလိုက္ပါ။ သူတို႔ေတြအမွားလုပ္မိရင္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ သူတို႔စာေတြကို သေဘာမက်ရင္ပဲျဖစ္ျဖစ္ေပါ့။
ထပ္ၿပီးေျပာလိုတာက စာေရးသူေတြကိုပါ။ စာေရးသူကိုယ္တိုင္က ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေတြးၾကည့္ပါ။ လူအမ်ားနားခိုႏိုင္တဲ့ ဇရပ္ျဖစ္ခ်င္သလား။ ဒါမွမဟုတ္ အခြင့္ရွိမွ ဝင္လို႔ရတဲ့အိမ္ျဖစ္ခ်င္လား။
"တကယ္ေတာ့ အင္တာနက္စာမ်က္ႏွာဆိုတာ မည္သူမဆို ၀င္ထြက္ သြားလာႏိုင္တဲ့ သာလာယံ ဇရပ္လိုပါပဲ။ “ငါလာရန္” မွ မဟုတ္ဘဲ။ ငါ့ကို ခ်ီးက်ဴးသူသာ လာေစ၊ ငါ့ကို ေ၀ဖန္သူ မလာေစနဲ႔လို႔ တားလို႔ရေကာင္းပါ သလား။ သာလာယံဇရပ္ဆိုေတာ့လဲ လူတန္းစားေပါင္းစံု လာၾကမွာပါပဲ။ အဲဒီ လူတန္းစားေပါင္းစံုထဲမွာ ဇရပ္မွာ တံျမက္စည္း လွည္းေပးမယ့္သူ ပါသလို၊ ဇရပ္ထဲ အညစ္အေၾကး စြန္႔သြားတဲ့သူလဲ ရွိမွာပဲ။ ဇရပ္ထဲ ဘုရားရွိခိုးသူ ရွိသလို၊ ဇရပ္ထဲ ကေလာ္ဆဲေနမယ့္ သူလဲ ရွိႏိုင္တာပါပဲ။ ဒါကို ဇရပ္ရွင္က နားလည္ရမယ္၊ သည္းခံႏိုင္ရမယ္၊ စကတည္းက ဇရပ္ေဆာက္ထားမိမွ မဟုတ္လား။ စာေရးဆရာ ဒီအခ်က္ကို သတိျပဳဖို႔ လိုအပ္မယ္ ထင္ပါတယ္။"
ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔ အဲဒီအဆိုကိုလက္ခံပါတယ္။ လူတေယာက္မွာ မ်က္စိက ႏွလံုးပဲရွိတာ၊ မလံုေလာက္ဘူး၊ မ်က္စီေပါင္းမ်ားစြာရဲ႕အၾကည္႔ကို ႏွစ္သက္စြာလက္ခံရမယ္။ ေကာင္းသည္ျဖစ္ေစ မေကာင္းသည္ျဖစ္ေစ ေဝဖန္ေပးရမွာ စာဖတ္သူအလုပ္။ ထိုမွ တဆင့္ ကိုယ့္ရဲ႕အသိဥာဏ္နဲ႔ ယွဥ္ၿပီး လက္ခံသင့္ မလက္ခံသင့္စဥ္းစားသင့္တယ္။ မေကာင္းတဲ့ အျမင္ျမင္တိုင္း ပုတ္ခ်ျပစ္ရင္ေတာ့ စာအေရးအသားေတြ ေကာင္းခ်င္ေကာင္းမယ္။ ဒါေပမယ့္ အႏွစ္ေတြမဲ႔လိမ့္မယ္။ တကယ္ေတာ့လည္း လူတေယာက္ စာကိုဖတ္ၿပီဆိုတာနဲ႔ ထိုစာေရးဆရာကို ေလးစားစိတ္ ရွိၾကစၿမဲပါ။ ဆိုးသြမ္းရမ္းကားတဲ့သူေတာင္ စာေပသမားကို ဆဲသာ ရွားေလ့ရွိပါတယ္။ အဲဒါဘာေၾကာင့္လဲ။ လူေတြရဲ့ စိတ္ႏွလံုးသားထဲက လိုအပ္တဲ့အာဟာရေတြမို႔ပါ။ အဲဒီအဟာရကို တိုက္ေကၽြးတဲ့ စာေရးဆရာမွာ မိမိဆီ လာေရာက္ေသာက္သံုး က်သူအားလံုးအတြက္ တာဝန္ရွိပါတယ္။ ဘယ္သူ႕ကိုေတာ့ တာဝန္ရွိတယ္ ဘယ္သူကိုေတာ့မရွိဘူး မျဖစ္သင့္ပါဘူး။ ေသာက္သံုးလိုက္တဲ့အႏုပညာကို တန္ေၾကးျဖတ္တာ စာေရးသူမဟုတ္ပါဘူး။ စာဖတ္သူေတြသာျဖစ္ပါတယ္။ စာေပေလာကဟာ ေစ်းသည္ေလာကနဲ႔ လံုးလံုးကြာပါတယ္။ ေစ်းသည္ေလာကလို ဒါကဘယ္ေလာက္ ဆိုၿပီး တခါတည္း တန္ဖိုးမျဖတ္ပါဘူး စာဖတ္သူေတြ ြေပးသေလာက္ကိုသာ ေပတဲ့အခါတိုင္းယူတာပါ။ ေနာက္ၿပီးစာဖတ္သူမရွိတဲ့ စာေပေလာကဆိုတာလည္း မၾကားဖူးပါ။ သူတို႔ေတြ ေပးမယ့္ တန္ဖိုးေတြဟာ အားေတြပါ။ အဲဒါေတြကို လိုလိုခ်င္ခ်င္ယူလိုက္ပါ။ ဟုိဟာမေကာငး္ဘူးဆိုၿပီး မစြန္႔ပစ္လိုပါနဲ႔။ စာေရးသူအေနနဲ႔ ေနေရာင္ေပ်ာက္ေနတဲ့ မဲဇလီပင္ေအာက္က တမာရြက္ေလးကို ျမည္းၾကည့္ဖူးသင့္တယ္လို႔ ျမင္ပါတယ္။ ေနာက္တခုက အႏုပညာကို မခံစားတတ္သူနဲ႔ အႏုပညာကို ခံစားၿပီး ေဝဖန္သူကို တဂိုဏ္းထဲမထားပါနဲ႔လိုပဲေျပာပါရေစ။ ေနကိုမျမင္ရတဲ့ တျခားကမာၻက သူေတြဘာေျပာမလဲ ေနဆိုတာကိုမသိ။ ျမင္ဖူရင္ေတာင္ ဘာမွ အသံုးမက်ပါဘူးေျပာလိမ္႔မယ္ အဲဒီလိုမ်ိဳး မျမင္ပဲ ရမ္းေျပာေနသူေတြ နဲ႔ ေဟာဒီကမာၻေပၚက သတၱဝါေတြရဲ႕ေနမင္းအေပၚ သံုးသပ္ခ်က္ေတြဟာ ကြဲလြဲပါတယ္။ ေနမင္းဟာ အရမ္းပူတယ္ ေျပာခ်င္ေျပာမယ္။ ငါတို႔ကို အာဟာရေတြ ေႏြးေထြးမႈေတ ြေျပာခ်င္ေျပာမယ္။ အဲဒီမွာ ေနရာေဒသ၊ အခ်ိန္အခါ၊ ပတ္ဝန္းက်င္ဆိုတဲ့ အရာေတြက အခရာပါလာပါတယ္။ စာဖတ္သူေတြမွာ အေျခအေနမ်ိဳးစံုရွိတယ္။ အဲဒီေတာ့့ စာေရးသူတေယာက္အေနနဲ႔ သူတို႔ရဲ႕ေနရာကို ဝင္ႏိုင္ဖို႔အတြက္ ပထမဆံုး သူတို႔စကားေလးေတြကို နားေထာင္ၾကည့္ပါ။ ေနရာမ်ိဳးစံုက လူတိုင္းမွာ ကိုယ္ပိုင္ အေတြးေတြ ရွိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူမ်ားေတြ ကိုယ္စာေပအေပၚ ဘယ္လိုေတြ သေဘာထားလဲလည္း နားလည္မႈ ရွိသင့္ပါတယ္။ အဲဒီမွာ မေကာင္းတဲ့ အျမင္ေတြကိုလည္း လက္ခံႏိုင္ဖို႔ အင္အားအသင့္ ရွိေနပါလို႔ ေျပာပါရေစ။ ေနာက္ဆံုးေျပာလိုတာက ရသဆိုတာနဂိုကတည္းက မရွိပါဘူး။ စာဖတ္သူရဲ႕ တံု႕ျပန္မႈပါပဲ။
ဒါမွမဟုတ္ စာေရးသူအေနနဲ႔ အခြင့္ရွိမွ ဝင္ခြင့္ရတဲ့အိမ္ျဖစ္ေစခ်င္သလား။ ေဘာင္က်ဥ္းတဲ့ အႏုပညာမွာ ပန္းေတြေဝခ်င္ေဝေနမယ္။ ဒါေပမယ့္ ရန႔ံေတြကေတာ့ ကင္းမဲ႔ေနလိမ့္မယ္။ ေႂကြသြားတဲ့ပန္းေတြ သီကံုးေပးမယ့္ သူေတြကေတာ့ခပ္ရွားရွားရယ္ပါ။ မလာပါနဲ႔လို႔ အလည္ေရာက္လာသူေတြကို ေျပာေတာ့ အဲဒီအိမ္ရဲ႕ အလွကို ဘယ္သူကရွာေဖြေတြ႕ႏိုင္ေတာ့မွာလဲ။ မိုေကာင္းကင္က ေနေရာင္ျခည္ကို ဖြင့္မၾကည့္ပဲ ဒါဟာေနလင္ေရာင္ပါေျပာဖို႔ခက္ျပန္ေရာ။ ေနာက္ဆံုးရွင္းရွင္းေျပာမယ္ဗ်ာ ။ ေရအိုင္ထဲက ဖားသူငယ္ပါပဲ။ မိမိေရးသမွ်ကို ေရတြင္းအဝေလာက္သာ ရွိတဲ့ လူအနည္းစုရဲ႕ ေကာင္းတဲ့ဆိုတဲ့ စကားၾကား သုိ႔မဟုတ္ မႏွံစပ္ေသာ ေဝဖန္မႈေတြသာရွိလိမ့္မယ္။ အဲဒီလိုေနရာမ်ိဳးမွာ ဘယ္သူမွ မေနခ်င္ဘူးလို႔ယံၾကည္ပါတယ္။
ေနာက္ၿပီး တခုေျပာခ်င္တယ္ လူေတြက အျမင့္ကသူကိုပဲ အထင္ႀကီးၾကတယ္။ တက္သစ္စ လူေတြကို ေလွကား မကမ္းတတ္ၾကဘူး။ ပိုဆိုးတာက အျမင့္ကသူေတြနဲ႔ တက္သစ္စသူေတြ ေဆြးေႏြးရင္ အျမင့္ေရာက္တဲ့ သူေတြကသာ ျမင္ကြင္းပိုက်ယ္လို႔ တက္သစ္စလူေတြ ေျပာတာကို လက္မခံႏိုင္ၾကဘူး။ အဲဒီလိုပဲ အမည္မရွိတဲ့ အျမင္မတူဝါဒရွိသူေတြရဲ႕ အျမင္ကို လက္မခံႏိုင္ၾကဘူး ဘာေၾကာင့္လဲ။ ရွင္းပါတယ္ တက္သစ္စလူေတြကို ဂရုမစိုက္လို႔ အားေပးအားေျမွာက္မရွိလို႔ေပါ့။ သူသာလွ်င္ အမွန္ျဖစ္ေနလို႔ေပါ့။ တခုေျပာလိုပါတယ္။ မ်က္စိ တလံုးနဲ႔တလံုးရဲ႕အျမင္ခ်င္းမတူပါဘူး။ တက္သစ္စလူေတြထဲမွာလဲ သိမ္းငွက္မ်က္လံုးသဖြယ္ ဟုိအေဝးကို လွမ္းေမွ်ာ္ၾကည့္ႏိုင္တဲ့ အရည္အခ်င္းရွိသူေတြရွိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဝါရင့္ပုဂၢိဳလ္ေတြသာမက တက္သစ္စ အနာဂတ္ရဲ႕ စာေပမ်ိဳးဆက္သစ္ ေတြကိုလည္း အားေပး အားေျမွာက္ျပဳပါအံုးလိုေျပာခ်င္တယ္။ ဆရာမေနာ္ဟရီရဲ႕အကန္းေတြမၿမင္ႏိုင္ေသာအလင္းေရာင္္ ေအာက္က ေကာ္မန္႔တခ်ိဳ႕အတြက္လဲ အင္မတန္ဝမ္းနည္းမိပါတယ္လုိ႔ ရွင္းရွင္းေျပာပါရေစ။ ကိုကလိုေစးထူထဲက အိတ္ဖြင့္စာကိုလဲ ဖတ္ေစခ်င္ပါတယ္။
ဆရာမ မေနာ္ဟရီေရ ကၽြန္ေတာ္က အျပဴသေဘာနဲ႔ေျပာတာပါ။ အကယ္၍မ်ား ေစာ္ကားသလို ျဖစ္သြားရင္ အႏူးအညြတ္ ေတာင္းပန္ပါတယ္လို႔ေျပာပါရေစ။
ေနာက္ဆံုးအေနနဲ႔ကေတာ့ ဆရာမအေနနဲ႔ ေအာက္ကအသံုးအႏႈန္းမ်ိဳးေလးကို ဆင္ျခင္ၿပီး သံုးေစခ်င္ပါတယ္။
“အထူးသၿဖင့္ စာဖတ္မနာတဲ့ ရသစာေပဆိုတာ ဘာမွန္းေသခ်ာမသိတဲ့ ကူးယူဆက္စပ္မႈေတြနဲ႔ရွင္သန္ေနတဲ့ အင္တာနက္ စာမ်က္နွာေပၚက စာဖတ္သူလို႔ သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ ခံယူထားတဲ့ လူတန္းစားခပ္ညံ့ညံ့ တခ်ိဳ႕အတြက္ ပိုၿပီးမလိုအပ္ပါဘူး။”
ေလးစားစြာျဖင့္
မိုးတိမ္(ၿဖိဳးေဝတိုး)
Posted by ၿဖိဳးေဝတိုး
Labels: သို႔…
0 comments:
Post a Comment
Newer Post Older Post Home
Subscribe to: Post Comments (Atom)
ဒီေန႔ ဒီအခ်ိန္ ေရာက္ျပီေနာ္
education (2)
pc အေၾကာင္းနဲနဲပါးပါး (7)
ကၽြန္ေတာ့္အႀကိဳက္မ်ား (20)
ကၽြန္ေတာ့္အေၾကာင္း (7)
ကဗ်ာစပ္နည္း (6)
ကိုယ္တိုင္ေရးကဗ်ာမ်ား (105)
ကိုယ္တိုင္ေရးေဆာင္းပါးတိုမ်ား (7)
ဘာသာျပန္ဝတၳဳတိုမ်ား (1)
ဘေလာဂင္ နဲ႔ပတ္သတ္တာ (1)
မွတ္သားစရာေလးေတြပါ (1)
ဟာသေလးေတြပါ (1)
ဟိုေတြးဒီေတြး (10)
ေဆာင္းပါးတို (1)
ေၾကာ္ျငာ (2)
ႏွစ္သက္မိေသာ ကိုယ္တိုင္မေရးကဗ်ာမ်ား (9)
Blog Archive
▼  2009 (83)
►  June (8)
►  April (10)
▼  March (20)
intro to computer systems(2)
intro to computer systems(1)
Mechanical ဆိုတာ
ပိေတာက္ရယ္တကံုး ဖန္ဆင္းပါအံုး
ပိေတာက္ပန္း ကဗ်ာမ်ား
ပိေတာက္ပန္း
အဆင့္အတန္း(၁)
သို႔.. ဆရာမမေနာ္ဟရီ ႏွင့္ တခ်ိဳ႕
ပန္းသခင္(၃)
ပန္းသခင္(၁)
စစ္ႏွင့္ကမာၻ
ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ခဲဖ်က္
တိမ္လႊာရွင္ မိုးသခင္
ေကာင္မေလးေရ
►  February (23)
►  January (15)
►  2008 (81)
►  December (4)
►  November (20)
►  October (45)
►  September (12)
တာတာပို႔စ္မ်ားကိုေမးမွဖတ္လိုလွ်င္
ရွာခ်င္တာရွာဖုိ႔
အမွာေတာ္ပါးဖို႔
ၿဖိဳးေဝတိုး
သာမန္လူထက္မပိုပါဘူး
View my complete profile
လည္လည္လာသူေတြ
ျမန္မာလြမ္းသည္ဘာညာကို ကို Blue day၏ တန္းပလိတ္မွ ၿဖိဳးေဝတိုး ျပန္လည္ေရးဆြဲထားပါသည္။