my en en en en my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my zh my my my my my my my my my my my my zh my my my my my my my my my my my my my my my my my my ru my en my my my my my my en my my my my my my my es my my my my my my my my my my fi zh my my my my my my my my my my my my my my en en en en my my nl my my my my my my my my zh my my my my my my my my my my my my my en en en en my my my my my my my my my my my my zh my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my en en en en my my my my my my my en my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my el my my my my ja my my my my my my my my my my my my my en en en en my my my my my my my my my my my my my my ja my zh my my ja my es my my my en my my my my es my my my my es my my my my my en my my en es my my en my zh en en my my my my en my my en en my my my my my my en my my my my my my de en en en en my my my my en my my my my my zh my en my my my my es my my my my zh my my ja my my my my my my my my my zh ja my en my my my my ja es my my my my my my my de my my my my ja my ja zh my my my my my my my my my es my my my en my my my my my my my my my zh my my de en en en en en my fr my my en en my my my my nl my es my my my my my my my my en
၀င္ေရာက္လာတဲ့ေလေျပတစ္ခ်က္ေၾကာင့္ ေအးသီတာေက်ာထဲခပ္ေအးေအးကေလး ခံစားလိုက္ရေလသည္။ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနသူတစ္ေယာက္ကို စိတ္မခ်ႏိုင္ေသးတာမို႔ အိမ္ျပတင္းကို ပိတ္ရင္ေကာင္းမလား၊ ခဏေစာင့္ရမလားနဲ႔ မိမိဘာသာ ေတြေ၀ ေနရာမွ ပိတ္ထားလိုက္တာေကာင္းပါတယ္ေလ….ဟု စိတ္ကိုတင္းကာ ျပတင္းေပါက္တံခါးအား ဆြဲကာပိတ္လိုက္ေလေတာ့သည္။
တိတ္ဆိတ္ေနတဲ့ညအခ်ိန္မွာ ေအးသီတာရဲ႕တံခါးပိတ္သံက လိုတာထက္ပိုက်ယ္သြားသလိုပင္။ အိမ္အလယ္ခန္းဆီမွာ အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့ အေမမ်ား ႏိုးသြားမလားလို႔ စိုးရိမ္စိတ္န႔ဲ အေမ့ျခင္ေထာင္ထဲ အေျပးၾကည့္ရျပန္ပါတယ္။ ႏွစ္ၿခိဳက္စြာအိပ္ေမာက်ေနတဲ့ အေမ့မ်က္ႏွာ ေလးကို ျမင္လိုက္ေတာ့မွ ေအးသီတာတစ္ေယာက္ ေတာ္ပါေသးရဲ႕ဟု သက္ျပင္းခ်ကာ အိမ္ေရွ႕ဘက္ဆီသို႔ အသာေလး ျပန္ထြက္လာ လိုက္ပါတယ္။
ညက တိတ္ဆိတ္ေနတာမို႔ တေရြ႕ေရြ႕သြားေနတဲ့ နာရီစက္သံက တစ္အိမ္လံုးမွာ အက်ယ္ဆံုးပင္။ တစ္ေခ်ာက္ေခ်ာက္ တခ်က္ခ်က္ႏွင့္ သူ႔တာ၀န္ သူထမ္းေဆာင္ေနသည္မွာ မည္သူမွ်ပင္ ဂ႐ုစိုက္မိပံုမေပၚေခ်။ သူက ဂ႐ုမစိုက္ေပမယ့္ ေအးသီတာကေတာ့ ဂ႐ုစိုက္ရေလ သည္။ ဘယ္အခ်ိန္ရွိေနၿပီလဲ၊ ဘယ္ေလာက္ေရာက္ေနၿပီလဲ စသည္စသည္ျဖင့္ အခ်ိန္ေတြကိုပဲ တြက္ယူကာ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနခဲ့ရသည္မွာ ရက္ေပါင္းပင္ မေရတြက္ႏိုင္ေတာ့။
ဟိုဟာေလးလုပ္ရင္ေကာင္းမလား၊ ဒီဟာေလးပဲ လုပ္ေနရင္ေကာင္းမလား၊ စာဖတ္ေနရမလား၊ ကုလားထိုင္နဲ႔ထိုင္ေစာင့္ေနရမလား အိုး….တစ္ေယာက္တည္းကို အမ်ဳိးကိုစံုလို႔
အိပ္ခန္းထဲက အေမ့အသံေၾကာင့္ ေအးသီတာ လန္႔၍သြားေလသည္။ အေမဘယ္တုန္းထဲကမ်ား ႏိုးေနပါလိမ့္လို႔ စိုးရိမ္စိတ္နဲ႔ အေမ့ျခင္ေထာင္ထဲ ၀င္ၾကည့္ၿပီး
“အိပ္ေရးပ်က္တာေပါ့သမီးရယ္။ သမီးက မနက္က်ရင္လည္း အေစာႀကီးထရေသးတာမဟုတ္လား၊ သမီးေမာင္ေလးက စိတ္ခ်ရၿပီးသားပါ။ သူ႔ကိုယ္သူ ထိန္းႏိုင္ပါတယ္ကြယ္”
“ဟုတ္ကဲ့ပါအေမရယ္ ျပန္အိပ္ေတာ့ေနာ္ ကိုေဇာ္ျပန္လာၿပီးရင္ သမီးလည္းခဏေနရင္ အိပ္ေတာ့မွာပါ။”
အေမ့ကို ျပန္သိပ္ေပးခဲ့ၿပီး ေအးသီတာအိမ္ေရွ႕ဆီျပန္ထြက္လာမိေတာ့ အိမ္အလည္တိုင္ထိပ္က နာရီကို ၾကည့္မိလ်က္သား ျဖစ္ေနေလ သည္။
“ေအာ္……… ၁၂ နာရီေတာင္ခြဲေတာ့မွာပါလား”လို႔ ေတြးလိုက္မိရင္းက မၾကာခင္မွာပဲ ေမာင္ေလးကိုေဇာ္ ျပန္လာခ်ိန္နီးၿပီဟု မိမိဘာသာ စိတ္ကိုေျဖေလ်ာ့ရင္းက ကုလားထိုင္ေလးေပၚမွာ စာဖတ္ေနလိုက္ပါတယ္။
ညပိုင္း တကၠစီေမာင္းေနတဲ့ ေမာင္ေလးက တစ္ခါတစ္ေလ ညဥ့္နက္တတ္ေလသည္။ သူမ်ားေတြလို ဆက္သြယ္စရာအျဖစ္ ဘာမွမရွိေတာ့ ဘယ္ေရာက္ေနလဲ၊ ဘာျဖစ္ေနလဲဆိုတာ မသိရ။ အိမ္ကို ေရာက္လာမွသာ “ေအာ္ အႏၱရာယ္ကင္းစြာနဲ႔ ေရာက္လာပါ လား” လို႔ မွတ္ယူရေလသည္။ တစ္ခါတေလးမ်ား ေနာက္က်မိတယ္ဆိုရင္ျဖင့္ အိမ္ကမိသားစုေတြက ေဆး႐ံုပဲေျပးရမလား၊ ရဲစခန္းပဲသြားေမးရ မလားစသည္ျဖင့္ ေတြးေတာပူပန္ရျပန္ပါတယ္။
တစ္ေနရာရာမွာ တစ္ခုခုျဖစ္တဲ့အသံေလးၾကားလိုက္တာနဲ႔ အိမ္မွာေနရစ္ခဲ့ၾကတဲ့ မိသားစု၀င္တိုင္း စိတ္ပူတတ္ၾကတာက ဓမၼတာပင္။ အခုလည္း ေအးသီတာ ေမွ်ာ္ေနရၿပီ၊ ထိုင္ေနလ်က္က ငိုက္ငိုက္က်လာတဲ့ ေခါင္းကို ေအးသီတာမႏိုင္ေတာ့ၿပီ။ အေမ့ရဲ႕ ေဟာက္သံ သဲ့သဲ့တို႔ ၾကားေနရင္းကပဲ ေအးသီတာရဲ႕ မ်က္ေတာင္ေလးေတြလည္း တျဖည္းျဖည္း ၀ပ္ဆင္းေနခဲ့လို႔သာ။
ေအးသီတာရဲ႕ေမာင္ေလး ကိုေဇာ္က တစ္အိမ္လံုးမွာ အငယ္ဆံုးေပမယ့္ အိမ္တာ၀န္ေတြကို ေခါင္းထဲထည့္ထားရသူ၊ ပခံုးေပၚ တင္ထားရသူ၊ အစစအရာရာအားကိုးရသူပင္။ အခုလည္း အလုပ္တစ္ခုႏွင့္ မေလာက္ဟုဆိုကာ ညဘက္ကို ကားထြက္ေမာင္းေနေလသည္။
“တစ္ညလံုးမွ မဟုတ္တာ မလတ္ရ၊ ညတစ္၀က္ပဲဟာ အရင္ကလည္း ငါလက္ဖက္ရည္ဆိုင္ထိုင္ေနက်အခ်ိန္ေတြပဲေလ” ဟုဆိုတာ ညေန ၆ နာရီကတည္းက တကၠစီေမာင္းေလေတာ့သည္။
အရင္ကေတာ့ ေအးသီတာက ႐ံုးတစ္ခုက ၀န္းထမ္းတစ္ေယာက္ပါ။ တျဖည္းျဖည္းဆိုးရြားလာတဲ့ အေမ့က်န္းမာေရးအရ ေအးသီတာအလုပ္ ထြက္ခဲ့ရေလသည္။
“ မလတ္ နင္အလုပ္မလုပ္နဲ႔ေတာ့၊ နင္ အေမ့ကိုပဲၾကည့္၊ နင့္အစား ငါပိုလုပ္မယ္”လို႔ ေျပာလာတဲ့ ေမာင္ေလး ကိုေဇာ္ရဲ႕စကားၾကားရေတာ့ ေအးသီတာ ရင္ထဲ ၀မ္းနည္းစြာနဲ႔ ၾကည္ႏူးမိခဲ့ေလသည္။
လုပ္ခ်င္းလုပ္ ကိုယ္ကသာ အႀကီးမဟုတ္လား ကိုယ္ပဲ အစစအရာရာ ထလုပ္လိုက္ ခ်င္သည္၊ ဒါေပမယ့္ မိန္းကေလးရွာစာနဲ႔ ေယာက္်ားေလးရွာစာခ်င္းက မတူ။ ပင္ပန္းေပမယ့္ မိသားစုကို ေလာက္ငွေစသည္။ အဲဒါေၾကာင့္ပဲ ေအးသီတာ အလုပ္ကထြက္ခဲ့ျခင္းျဖစ္ေလသည္။
အငယ္ဆံုးမို႔ ဖတဆိုးေလးမို႔ အဆိုးႀကီးဆိုးမယ္လို႔ ထင္ထားသမွ် ကိုေဇာ္က တက္တက္စင္ေအာင္ လြဲခဲ့ပါတယ္။ ႐ိုးသားတယ္၊ ႀကိဳးစားတယ္၊ အေမနဲ႔ေမာင္ႏွမေတြအေပၚ သိတတ္တယ္ စသည္ စသည္နဲ႔ ကိုေဇာ့္သတင္းေတြကို နားထဲျပန္ၾကားရေတာ့ အေမေကာ ေအးသီတာပါ ႀကိတ္၍ၾကည္ႏူးခဲ့ရေလသည္။
“ ကိုယ့္က်န္းမာေရးလည္း ဂ႐ုစိုက္ပါသားရယ္။ ေန႔ေန႔ညညေတာ့ မလုပ္ပါနဲ႔” လို႔ အေမကမၾကာခဏေျပာေလတိုင္း
“ သားက လူငယ္ပါအေမရဲ႕၊ အေမေတာင္ သားတို႔ႀကီးတဲ့အထိ အေၾကာ္ေရာင္းၿပီးရွာေၾကြးခဲ့ေသးတာ။ သားကဘာလို႔ မလုပ္ႏိုင္ရမွာလဲ၊ အေမသာ ကိုယ့္က်န္းမာေရးကို ဂ႐ုစိုက္ေနာ္ ေနာက္ဆိုရင္ သားတို႔ ဒီထက္ပိုၿပီး အဆင္ေျပလာမွာပါ၊ အဲဒီအခါက် သားတို႔ ခရီးထြက္ၾက မယ္ေလ အေမ့ေမြးရပ္ေျမကို သြားလည္ၾကမယ္ေနာ္”
အေမ့ကိုၾကည့္ၿပီးေျပာလာတဲ့ သားျဖစ္သူရဲ႕ အားေပးစကားသံေတြၾကားရင္ အေမက ရွည္လ်ားစြာ ဆုေပးတတ္ပါတယ္။
“သာဓု၊ သာဓု၊ သာဓု ပါကြယ္ အေမ့သားေလး ဘုန္းႀကီးပါေစ၊ အသက္ရွည္ပါေစ၊ သြားလမ္းသာလိ႔ု လာလမ္းေျဖာင့္ပါေစ၊ သူေတာ္ေကာင္း ေတြနဲ႔ေတြ႔ၿပီး ကူညီမယ့္သူေတြလည္းေပၚလာပါေစကြယ္”
“အေမေပးတဲ့ဆုပဲ …. သားကအကုန္ရမွာပါ မဟုတ္ဘူးလား” ဟု သားအမိႏွစ္ေယာက္ရဲ႕အျပန္အလွန္ေျပာသံေတြကို ေအးသီတာ မၾကာခဏျမင္ရ၊ ၾကားရပါတယ္..အဲဒီအခါမ်ဳိးက်ရင္
“အေမတိ႔ုမ်ား သိပ္ပိုတာပဲေနာ္ ဒီမွာလည္း သမီးတစ္ေယာက္ရွိပါေသးတယ္”လို႔ ေအးသီတာက မေက်မနပ္ဟန္နဲ႔ ဆိုေတာ့ အေမ့မ်က္ႏွာ မေကာင္းေတာ့ေပ။ အေၾကာင္းမွာ ေအးသီတာတို႔မွာ အကိုႀကီးတစ္ေယာက္ရွိေသးသည္ မဟုတ္ပါလား။
တစ္ေယာက္တည္း ျမည္တြန္ေတာက္တီးကာ ဟိုရွာဒီရွာလုပ္ေနတဲ့ သားငယ္ျဖစ္သူကို လွမ္းၾကည့္ရင္း
“မင့္အကိုႀကီးမ်ား ယူမိေသးလားကြယ္ သူျပန္လာရင္ အေမေမးထားၾကည့္မယ္ေနာ္…..သားေလး ေရာ့ေရာ့ အေမ့ဆီက ယူသြား…”
“ရတယ္ အေမ မယူေတာ့ဘူး ေမးလည္း မေမးနဲ႔ေတာ့၊ ဘယ္ေတာ့မွလည္း ျပန္ရမွာမဟုတ္ဘူး၊ ေမးလည္း အမွန္ေျပာမွာ မဟုတ္ဘူး၊ ရတယ္ ထားလိုက္ေတာ့”
အဲဒီလိုနဲ႔ပဲ ေအးသီတာတို႔ေမာင္ႏွမေတြ တြန္းလိုက္ ဆုတ္လိုက္နဲ႔ တျဖည္းျဖည္း အရြယ္ေရာက္လာၾကတာပါ။ စည္းကမ္းမရွိတဲ့ အကိုႀကီးကို အငယ္ေမာင္ႏွမေတြက ျပန္လို႔သြန္သင္ေနရတဲ့အျဖစ္ေတြေၾကာင့္ ေမာင္ႏွမေတြ မၾကာခဏစကားမ်ားၾကတာေတြ ရွိခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း အၾကာႀကီးရန္ျဖစ္တာမ်ဳိး၊ စိတ္ဆိုးေနတာမ်ဳိးေတာ့ မရွိခဲ့ၾကေပ။
အရင္ကေတာ့ အေမ့လုပ္စာ၊ အေမ့ေခၽြးနဲစာေလးနဲ႔ ေမာင္ႏွမေတြ ပူပန္စိတ္မရွိၾကပဲ ေနထိုင္၊ စားေလာက္လာခဲ့ရာက ကိုေဇာ္ ၈ တန္းအရြယ္မွာ အေမ နာမက်န္းစျဖစ္ေလေတာ့သည္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေအးသီတာက အေ၀းသင္တက္ကာ လုပ္ငန္းခြင္၀င္ကာစပင္။
ပညာမတတ္ရင္ သူမ်ားေအာက္က်မယ္လို႔ မၾကာခဏ တဖြဖြ ေျပာခဲ့တဲ့ အေမ့စကားသံအခ်ိဳ႕ကို လ်စ္လ်ဴ႐ႈကာ တစ္မိေပါက္ တစ္ေယာက္ထြန္းလို႔ ဆိုးခ်င္တိုင္းဆိုး မိုက္ခ်င္တိုင္းမိုက္ေနတဲ့ ေအးသီတာတို႔အကိုႀကီးက အခ်ိန္တန္ရင္ လက္၀ါးျဖန္႔ဖို႔ ေလာက္သာ သိေလသည္၊
အေမ့ရဲ႕ရွာစာေလးကို စားေရး၊ ေနေရးနဲ႔ ၀တ္ေရးေတြကို အခ်ိန္အေတာ္ၾကာ ေျဖရွင္းခဲ့ရသည္ကိုလည္း နားမလည္၊ ႏိုင္သေလာက္ေလး ကူညီဖို႔လည္း မသိတတ္ခဲ့ေပ။ အေပါင္းအသင္းေတြနဲ႔ ေသာက္စားကာ အလုပ္ဟူ၍လည္း မလုပ္ကိုင္ပဲ ေပေတေနတဲ့ အကိုႀကီးကိုေတာ့ ေအးသီတာတို႔ စာရင္းထဲက ဖယ္ထားမိေလၿပီ။
“သမီးအကိုႀကီးက သမီးတို႔ေမာင္ႏွမကိုခ်စ္ရွာပါတယ္ကြယ္….. သမီးတို႔ငယ္ငယ္ကဆုိ သူပဲအကုန္လုပ္ေပးခ့ဲရတာမလား။ ခုလည္း အေပါင္းအသင္းမွားလို႔သာဆိုးေနတာပါ သမီးတို႔က ကိုယ့္အကိုႀကီးကို နားလည္ေပးလိုက္ၾကပါကြယ္”
တေနကုန္ တကုတ္ကုတ္နဲ႔ ပင္ပန္းလွတဲ့အေမ့ကို ေအးသီတာ စကားစၾကည့္သည္။ “အေမ့အစား ေအးသီတာေစ်းေရာင္းမယ္” လို႔ေျပာေတာ့ အေမက တူးတူးခါးခါး ျငင္းကာ “အေမရွိေနသေရြ႕ ငါ့သမီး ေစ်းမေရာင္းရဘူး” လုိ႔ အေမက ျပတ္သားစြာ ဆုိေလသည္။
“ သမီးကို ပညာသင္ေပးထားတာ ေစ်းေရာင္းဖို႔မွ မဟုတ္တာပဲကြယ္၊ ငါ့သမီးေလး ႐ုံးတက္႐ံုးဆင္းနဲ႔ ခုလိုသြားလာေနတာ ျမင္ရတာန႔ဲတင္ အေမက ေက်နပ္ေနတာ၊ ေပ်ာ္ေနတာ၊ ၿပီးေတာ့ စိတ္ခ်မ္းသာေနတာ၊ အေမ့ကို စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ ထားပါကြယ္…ေနာ္ အေမ့သမီးေလးက လိမၼာပါတယ္”
အေမစိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ေျပာလိုက္ရတဲ့ ဒီစကားက အေမ့ကိုပဲပင္ပန္းေစခဲ့တာပါ။ တျဖည္းျဖည္း အသက္အရြယ္ရလာတဲ့ အေမက ကိုေဇာ္ (၉) တန္းအရြယ္မွာ လံုး၀မထူႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္ခဲ့ရေလသည္။ ႀကီးႀကီးမားမား၀င္ေငြျဖစ္တဲ့ အေမ့ရဲ႕လုပ္စာေလး မရွိေတာ့တဲ့ ေနာက္ပိုင္း ကၽြန္မတို႔ေမာင္ႏွမေတြ ၿခိဳးၿခံေခၽြတာလို႔ အေမ့ကိုလည္းေဆးကု၊ ေမာင္ေလးလည္းေက်ာင္းတက္၊ ကၽြန္မလည္း အလုပ္တစ္ဖက္နဲ႔ ေနလာခဲ့ေပမယ့္ အကိုႀကီးကေတာ့ အေပါင္းအသင္းေကာင္းမႈနဲ႔ အေ၀းတစ္ေနရာကို ေရာက္ႏွင့္ခဲ့ေလၿပီ။ စာမလာ၊ သတင္းမၾကားနဲ႔ အဆက္အသြယ္ ျပတ္သြားလိုက္တာ ဘာသတင္းမွကို မရခဲ့ေပ။
ေအးသီတာတို႔မိသားစုေလး တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ေငြေၾကးမျပည့္စံုလာတဲ့အခါ ေမာင္ေလးကိုေဇာ္က ေက်ာင္းမတက္ခ်င္ေတာ့ေပ။ အလုပ္လုပ္မယ္၊ ေငြရွာမယ္လို႔ ခဏခဏေျပာေပမယ့္ အေမက လက္မခံခဲ့သလို ေအးသီတာကလည္း ခြင့္မျပဳခဲ့ပါ။
“ ၁၀ တန္းေလးေတာ့ ေရာက္ေအာင္ တက္လိုက္ပါ ကိုေဇာ္ရယ္၊ အဲဒါမွ နင္ဘာလုပ္လုပ္ အဆင္ေျပမွာ” လို႔ ေျပာခဲ့ေပမယ့္ တစ္ကယ္တန္းက်ေတာ့ ကၽြန္မရဲ႕၀င္ေငြေလးတစ္ခုထဲနဲ႔ ဒီမိသားစုစားရိတ္၊ အေမ့ေဆးဖိုး၊ ကိုေဇာ့္ေက်ာင္းစားရိတ္ေတြနဲ႔ မေလာက္ငွခဲ့ေပ။
အဲ့ဒီေန႔ညေနက မထင္မွတ္ထားတဲ့ ေငြအနည္းငယ္ကို ေမာင္ေလးက ေအးသီတာကိုေပးေလသည္။ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ဘယ္လိုမွ စုထားႏိုင္စရာမရွိတဲ့ ဒီေငြေတြကို ေအးသီတာ မယံုခဲ့ပါ။ အႀကိမ္ႀကိမ္ အဖန္ဖန္ေမးခဲ့ရသည္။ ကိုေဇာ္ မလိမ္ဘူးဆိုတာေတာ့ ကၽြန္မ ယံုေလသည္။
“ငါ ေက်ာင္းမတက္တာ ၂ လရွိၿပီ၊ ဟိုဘက္လမ္းက ကိုေက်ာ္ႀကီးတို႔နဲ႔ အလုပ္လိုက္လုပ္ေနတာ။ နင္မယံုရင္ ငါေခၚသြားမယ္ လိုက္ေမးၾကည့္”
“နင္ တစ္ကယ္ေျပာေနတာလားကိုေဇာ္ ဟင္..ဘာလို႔ ငါ့ကို မေျပာတာလဲ မေျပာရတာလဲကိုေဇာ္ရယ္ င့ါကိုေတာ့ နင္ေျပာသင့္ပါတယ္…ငါက နင့္အမေလ…ငါက နင့္အမပါ…..”
ေအးသီတာ အားရပါးရငိုေလသည္၊ ယူက်ံဳးမရျခင္းမ်ားစြာနဲ႔ ရင္ထဲက နင့္ခနဲျဖစ္ေအာင္ ခံစားလိုက္ရတဲ့ ဒီေ၀ဒနာကို ကၽြန္မ ဘယ္လိုမွ မေျပာျပတတ္ခဲ့ပါ။ ၀မ္းနည္းျခင္းေပလား၊ ၀မ္းသာျခင္းေပလား ကၽြန္မဘာမွမသိေတာ့။ စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားတဲ့ အေမ့ရဲ႕ မ်က္ႏွာေလးကိုလည္း ေအးသီတာ ဒီတစ္သက္ ေမ့ေတာ့မယ္မထင္ပါ။
အဲ့ဒိကစလို႔ ေမာင္ေလးကိုေဇာ္က ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႔ ရရာ အလုပ္ေတြ၀င္လုပ္ရင္းက တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ လူႀကီးျဖစ္မွန္းမသိ ျဖစ္လာေတာ့ တာပါပဲ။ သူ႔အရြယ္ေလးနဲ႔ သူ႔အသိက မလိုက္ဖက္ခဲ့ေပ။ အေမ့ေဆးဖိုး၊ အိမ္စားရိတ္နဲ႔ အျခားေသာအေၾကာင္းကိစၥႀကီးငယ္ေတြကိုလည္း သူ႔တာ၀န္အျဖစ္ အကုန္ယူထားခဲ့ေလသည္။
ပထမေတာ့ အေမ့က မ်က္ရည္ေလး၀ဲတဲ၀ဲတဲဲနဲ႔ ကိုေဇာ့္ကို သနားဂ႐ုဏာမ်က္၀န္းေတြနဲ႔ၾကည့္ခဲ့ေပမယ့္ ခုေတာ့ အားကိုးတဲ့အၾကည့္၊ ယံုၾကည္တဲ့အၾကည့္ေတြနဲ႔ အေမၾကည့္ေနခဲ့ေလၿပီ။ သန္မာၿပီး ထြားက်ဳိင္းလာတဲ့ ကိုေဇာ့္သြင့္ျပင္ေၾကာင့္ အေၾကာင္းမသိတဲ့ တခ်ဳိ႕တေလက ကိုေဇာ့္ကို ေအးသီတာထက္ အႀကီးဟုပင္ ထင္ၾကေလသည္။
အျပင္ကျပန္လာလာခ်င္း အိမ္ေရွ႕ကေန လွမ္းေအာ္ကာေခၚေနတဲ့ ကိုေဇာ့္အသံေၾကာင့္ ေအးသီတာ ကမန္းကတန္းထြက္လာၿပီး မ်က္ရိပ္ မ်က္ေျချပရပါတယ္။ ေန႔ခင္းဘက္မအိပ္တတ္တဲ့အေမက ဒီေန႔မွ သိပ္ေနမေကာင္းလို႔ အိပ္ေပ်ာ္ေနျခင္းေၾကာင့္ပါ။
ေဆးဒဏ္ကို အလူးအလဲ ခံစားေနရတဲ့အေမ့အစား ေအးသီတာသာ ခံစားေပးလိုက္ခ်င္သည္။ အေမေသာက္ရတဲ့ေဆးေတြ အစား ေအးသီတာသာ ေသာက္လိုက္ခ်င္သည္။ ေဆးေတြေသာက္ေနရတဲ့ အေမ့ကို ေအးသီတာ သနားလွၿပီ။
ေနာက္ဆက္တြဲ စကားလံုးတို႔ကို ေအးသီတာမေျပာျဖစ္ေတာ့ေပ။ ပင္ပင္ပန္းပန္းရွာထားရတဲ့ ကိုေဇာ့္လုပ္အားခေလးေတြကို ေအးသီတာက ေစ်းဖိုး၊ ေဆးဖိုးနဲ႔ အိမ္စားရိတ္ေတြကုိ မနည္းေလာက္ငွေအာင္သံုးရပါတယ္။ တစ္ပါတ္စာအလ်င္မီွေအာင္၊ အေမ့ေဆးခန္းရက္ခ်ိန္းတိုင္း အလ်င္မွီေအာင္ အၿမဲပဲပိုလွ်ံေနရေအာင္ႀကိဳးစားေပမယ့္ ေလာက္ငွ႐ံုသာရွိခဲ့ေလသည္။ ဒါေပမယ့္ ေအးသီတာက မေလာက္ငွဟု တစ္ခါမွ မေျပာခဲ့ေပ။
“ငါ အျပင္ခဏသြားဦးမယ္။ ညက် ေနာက္က်ရင္ င့ါကိုစိတ္မပူနဲ႔၊ အေမ့ကိုေသေသခ်ာခ်ာ ေျပာထားလိုက္ေနာ္”
အဲ့ဒီညက ေအးသီတာေကာ အေမပါ စကားတစ္ေျပာေျပာနဲ႔ ထိုင္ေစာင့္ေနရင္းက အေမ့ကို ေခ်ာ့ေမာ့ေျပာဆိုလို႔ ေစာေစာ အိပ္ယာ ၀င္ေစခဲ့သည္။ ေအးသီတာကေတာ့ ကိုေဇာ္ ျပန္မလာမခ်င္း ထိုင္လိုက္ ထလိုက္ျဖင့္ ငုတ္တုတ္မုိးလင္းသည္ အထိပင္။
မနက္လင္းခါနီးမွ ျပန္ေရာက္လာတဲ့ ကိုေဇာ့္ကိုျမင္ေတာ့ ရင္ထဲကေဒါသေတြအကုန္လံုး ကိုေဇာ့္အေပၚကို ပံုခ်ပစ္လိုက္သည္။
“ကိုေဇာ္ရယ္……နင္ ညဥ့္နက္လွေခ်လား…ငါတို႔စိတ္ပူေအာင္ နင္သိပ္လုပ္တာပဲ ၊ နင္မျပန္လာလို႔ ငါတို႔ေတြ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ စိတ္ပူေနရလဲဆိုတာ နင္သိဖို႔ေကာင္းတယ္။ ခုၾကည့္စမ္း ဒီအခ်ိန္က လူေကာင္းေတြျပန္တဲ့အခ်ိန္လား  ဟင္ နာရီကိုၾကည့္ဦး…ဘယ္ခ်ိန္ရွိေနၿပီလဲဆိုတာ….ေနာက္တစ္ခါဆို နင့္ကိုငါတို႔ ေဆး႐ံုနဲ႔ ရဲစခန္းမွာပဲ လိုက္ရွာမယ္……”
လူကုိမျမင္ခင္ကေတာ့ စိတ္ပူေဇာနဲ႔ ဘာလုပ္လို႔ဘာကိုင္ရမွန္းမသိတဲ့ေအးသီတာက ကိုေဇာ္ကိုလည္းျမင္ေရာ ဂ႐ုဏာေဒါေသာနဲ႔ ေျပာလည္းေျပာ လက္ေမာင္းေတြကိုလည္း ကိုင္ေဆာင့္နဲ႔ အေတာ့္ကိုေဒါသထြက္ခဲ့ရပါတယ္။ ကိုေဇာ္ကေတာ့ ဘာတစ္ခြန္းမွ ျပန္မေျပာခဲ့။ စိတ္တုိစြာနဲ႔ ေျပာဆိုေနတဲ့ သူ႔အမကိုသာ ေမာပန္းႏြမ္းလ်စြာနဲ႔ ၾကည့္ေနရင္းက အကႌ်အိပ္ထဲက ေငြအခ်ိဳ႕ကို ထုတ္ေပးခဲ့ျပန္သည္။
“နင္ ဒီေငြေတြ ဘယ္ကရလာျပန္တာလဲ ဟင္…. ေျပာစမ္းပါ ငါ့ကို ဒီတစ္ခါေတာ့ မလိမ္နဲ႔ေနာ္”
“ေျပာပါ့မယ္ မလတ္ရယ္ ငါဘယ္တုန္းကလိမ္ဖူးလို႔လဲ နင္ေကာ အေမေကာ စိတ္ပူေအာင္လုပ္မိတာ ငါ့အျပစ္ပါ…… ေအး…. ငါေျပာျပမယ္”
ေရတစ္ခြက္ခပ္ေသာက္ကာ အေမာအပန္းေျဖၿပီး အစအဆံုးေျပာလာတဲ့ ကိုေဇာ့္စကားေတြက ေအးသီတာရဲ႕ ေဒါသအဟုန္ေတြကို မ်က္ရည္ေတြအျဖစ္ေျပာင္းလဲျပစ္ခဲ့ပါတယ္။ ေအးသီတာဘာလုပ္ရမလဲ…….. အားရပါးရ မ်က္ရည္က်လို႔ ႐ိႈက္ကာငိုေနရတဲ့ အဲဒီအခ်ိန္က မနက္လင္းဖို႔ သိပ္မလိုေတာ့ေပ။
၀မ္းနည္းျခင္းေပလား၊ ၀မ္းသာၾကည္ႏူးျခင္းေတြေပလား၊ အားကိုးရျခင္းေတြေပလား……ဘာတစ္ခုမွေခါင္းစဥ္တပ္ဖို႔ရာ လမ္းမျမင္ခဲ့ပါ။ သနားျခင္းဂ႐ုဏာေတြနဲ႔သာ ေမာင္ေလးကိုေဇာ္ကို ၾကည့္မိလိုက္ရင္းက သူေျပာလာတဲ့စကားလံုးအခ်ိဳ႕တို႔က နားထဲမွာ ၾကားတစ္ခ်က္၊ မၾကားတစ္ခ်က္။
“ငါညေနက သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ဆီသြားခဲ့တာ။ အစကေတာ့ သက္သက္အလည္ေပါ့။ သူက ညဘက္ကားေမာင္းေနတာဟ အေတာ္အဆင္ေျပတယ္။ အဲဒါနဲ႔ ငါလည္း ညဘက္အလုပ္တစ္ခုေလာက္လုပ္ခ်င္တယ္ေျပာေတာ့ သူက ငါ့ကို သူ႔အလုပ္ရွင္ဆီမွာ ေျပာေပးတာ။ ပထမေတာ့ သင္ေမာင္းေပါ့၊ သူ႔ေဘာ္ဒါအေနနဲ႔ ေဘးနားက လိုက္ေပးရတာ။ ေနာက္ေတာ့ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ငါ့ဘာသာ ေမာင္းတတ္ရင္ တစ္ေယာက္တစ္စီးစီေပါ့ ငါလည္း တစ္ညရရင္မနည္းဆိုၿပီး သူနဲ႔တစ္ခါတည္း အတူလိုက္သြားလိုက္တာ။”
ခပ္အုပ္အုပ္အသံအခ်ိဳ႕ ေအးသီတာနားထဲ ၀င္ေရာက္လာေလသည္။ ကုလားထိုင္ေပၚ ငုတ္တုတ္ငိုက္ရင္းက အိပ္ေပ်ာ္သြားတဲ့ ေအးသီတာက မၾကားတၾကားျဖစ္ေနတဲ့ အာ႐ံုကို မနည္းပင္စုစည္းလိုက္ရပါတယ္။ ဖတ္လက္စ စာအုပ္ကေလးက ရင္ဘတ္ေပၚမွာ ေမွာက္လ်က္သား……..
“ဟင္…….ကိုေဇာ္……ကုိေဇာ္ ျပန္လာၿပီလား….. ငါေတာ္ေတာ္အိပ္ေပ်ာ္သြားတာပဲ”
ကုိေဇာ့္ကိုအိမ္တံခါးဖြင့္ေပးလိုက္ရင္းက အက်င့္ပါေနတဲ့ မ်က္လံုးေတြက နာရီကိုၾကည့္မိလ်ုက္သားေပ။
“ဒီေန႔ ေနာက္က်လိုက္တာ နင္ အဆင္ေျပခဲ့ရဲ႕လား။ မနက္က် အလုပ္သြားႏိုင္ပါ့မလား..တစ္ရက္ေတာ့ နားလုိက္ပါလား”
ေအးသီတာက အိပ္ခ်င္မူးတူးသံနဲ႔ စကားေတြတရစပ္ေျပာေနေပမယ့္ ကိုေဇာ္ကေတာ့ ေျခလက္ေဆးကာ သူ႔အိပ္ယာေပၚ ေရာက္ေနေလၿပီ။ သူဘယ္ေလာက္ပင္ပန္းလာမလဲဆိုတာ ေအးသီတာ မွန္းဆၾကည့္လို႔ သိႏိုင္ပါတယ္။ ပင္ပန္းဒဏ္ေၾကာင့္ တခဏခ်င္းပဲ အိပ္ေပ်ာ္သြားတဲ့ ကိုေဇာ့္ကို ျခင္ေထာင္ခ်ေပးကာ ေနရာျပဳျပင္ေပးခဲ့ၿပီးတဲ့အခ်ိန္မွာ နာရီသံေခ်ာင္းက 4 ခ်က္ေခါက္ၿပီးေနေလသည္။
အေမ့ရဲ႕ေဟာက္သံ၊ ကိုေဇာ့္ေဟာက္သံ ႏွစ္ခုၾကားမွာ အိပ္မေပ်ာ္တဲ့ ကၽြန္မရဲ႕စိတ္အစဥ္က လြတ္ေနတဲ့ အကိုႀကီးရဲ႕ အိပ္ယာ ေနရာဆီသို႔သာ….. ။
ခုခ်ိန္ဆို အကိုႀကီးတစ္ေယာက္ ဘာေတြမ်ားလုပ္ကိုင္စားေသာက္ေနရၿပီလဲ၊ အဆင္မွ ေျပရဲ႕လား၊ ေနမွေကာင္းရဲ႕လား ဘာလို႔မ်ားမဆက္သြယ္ပါလိမ့္လို႔ ေရာက္တတ္ရာရာအေတြးေတြက ေအးသီတာကို အႏိုင္ယူေလေတာ့သည္။ ေမာင္ႏွမေတြအေပၚကို တာ၀န္မေက်ခဲ့ေပမယ့္ ေအးသီတာတို႔က အကိုႀကီးအတြက္ တာ၀န္ေက်ေပးရမယ္မဟုတ္ပါလား…။
ေအးသီတာရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းေတြက အားကိုးရာတစ္ခုအျဖစ္ အကိုလိုခ်င္လိုက္တာဟု မၾကာခဏေျပာေလတိုင္း
“ ငါ့အကိုလိုမ်ဳိးေတာ့ မရွိခ်င္ၾကပါနဲ႔ဟယ္..”ဟု ေျပာဖူးခဲ့ပါတယ္။ အားကိုးမရခဲ့တဲ့ အကိုျဖစ္သူကိုလည္း အားမလိုအားမရ ျဖစ္စြာနဲ႔ အျပစ္တင္ခဲ့ဖူးပါတယ္။
အလိုလိုက္ထားရတဲ့ ေမာင္အငယ္ဆံုးေတြအေၾကာင္း ေျပာျဖစ္တဲ့အခါ…. တစ္ခ်ဳိ႕ေတြက “ အိမ္က အငယ္ေကာင္ေပါ့ သိပ္ဆိုးတာပဲ မႏိုင္လို႔လႊတ္ထားရတယ္” လို႔ ေျပာသံၾကား ရင္ေတာ့ ကၽြန္မက ကၽြန္မေမာင္ေလးေၾကာင့္ ဂုဏ္ယူရျပန္ပါတယ္။
ကၽြန္မတို႔မိသားစုေလးမွာ ကၽြန္မသိတတ္စအရြယ္ကတည္းက အိမ္ေထာင္ဦးစီးက မိခင္ျဖစ္ခဲ့ေလသည္။ အကိုႀကီးေပမယ့္ အဖအရာ မေရာက္ႏိုင္ခဲ့တဲ့ အကိုတစ္ေယာက္နဲ႔၊ အငယ္ဆံုးေမာင္ေလးရဲ႕ အလိုက္သိတတ္မႈေတြနဲ႔ ေျပာင္းျပန္အားကိုးေနရတဲ့ ဒီမိသားစုေလးမွာ ကၽြန္မကေကာ ဘယ္လုိေနရာေရာက္ေနလဲဆိုတာေတာ့ အေျဖထုတ္စဥ္းစားေတြးေတာေနရင္းက ကၽြန္မရဲ႕ တစ္ေန႔တာရဲ႕အဆံုးဟာ ေန႔သစ္တစ္ခုရဲ႕ အစျဖစ္ေနခဲ့ေလၿပီ။
အားမာန္အသစ္ေတြနဲ႔ တစ္ေန႔တာရဲ႕ခရီးတစ္ခုလံုးကို ေက်ာ္ျဖတ္ဖို႔ အတြက္ မိသားစုဆိုတဲ့ ဒီခြန္အားေလးအတြက္ ကၽြန္မ ေက်းဇူးတင္မဆံုးျဖစ္ေနရဦးမွာပါ။
စိမ့္စမ္းေရ
Posted by စိမ့္စမ္းေရ on Monday, July 25, 2016
categories: ၀တၳဳတို | Links to this post |
အိုဇာတာ (၃)
သူလိုခ်င္တာ ရေတာ့မယ္ဆိုတဲ့အေတြးနဲ႔ ကေလးရဲ႕ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မ်က္လံုးေလးေတြက ကိုေအာင္ေမာင္းရဲ႕တံခ်ဳထိပ္က ျခင္းေလးထဲမွာပင္။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မ်က္လံုးေလးေတြက မ်က္ရည္စို႔ေနေပမယ့္ အေရာင္ေလးေတြက တလက္လက္ေတာက္ပလို႔သာ။ စူးစမ္းၿပီးေရွ႕တိုးလာတဲ့ ကေလးရဲ႕လက္ေသးေသးေလး ျခင္းထဲအေရာက္…..
“အား…ေမေမ….ေမေမေရ…အီးဟီးဟီး….ပူတယ္ ပူတယ္….ေမေမ”
ျခင္းထဲကလက္ကို ႐ုတ္ခ်ည္းထုတ္ၿပီး သူ႔အေမရွိရာဆီေျပးသြားတဲ့ကေလးေနာက္ကို ကိုေအာင္ေမာင္းက တံခ်ဳကိုင္ၿပီး ေျပးလိုက္လာတဲ့အခါ ကေလးက မိတင္အုန္းရဲ႕ ရင္ခြင္ထဲက မထြက္ေတာ့ေပ။
“လူေလး..ဒီမွာ ေနမင္းႀကီးေလ..ေရာ့ေရာ့ ကိုင္ပါဦးကြ”
မိတင္အုန္းရဲ႕ရင္ခြင္ထဲ မ်က္ႏွာအပ္ရာကေန ကိုေအာင္ေမာင္းဘက္ကို လွည့္၍မလာေတာ့ေပ။
“ကိုေအာင္ေမာင္း ရွင္ ဘာႀကီးထည့္လာတာလဲ ကၽြန္မကို ျပစမ္းပါဦး”
“ဟဲဟဲ ငါ့အႀကံမပိုင္လား…ဒီမွာၾကည့္” ဟုဆိုကာ ျပလာတဲ့ ျခင္းေတာင္းထဲ ၾကည့္လိုက္မိတဲ့အခါ ျပာဖံုးေနတဲ့ မီးခဲေလးေတြ။
“ေနာက္ဆို နင့္သား သိပ္ပူဆာရဲမွာမဟုတ္ေတာ့ဘူး နင္လဲ သိပ္မလုိမလိုက္နဲ႔ဟ၊ အလိုလိုက္ေတာ့ ကိုယ္ပဲပင္ပန္းတာေပါ့၊ တစ္ခါတစ္ေလ လည္း နဲနဲပါးပါးေၾကာက္ေအာင္လုပ္ထားဦးမွေပါ့။ နင္က လူခြဲရွိတာမဟုတ္ဘူး.. ငါက ေစတနာနဲ႔ေျပာတာေနာ္”
“အင္းပါ ကိုေအာင္ေမာင္းရယ္…. ကၽြန္မ နားလည္ပါတယ္။ ျပန္လိုက္ဦးမယ္”
မိညွက္ကိုေတာင္ ႏႈတ္မဆက္ဘဲ ထြက္လာခဲ့တဲ့ မိတင္အုန္းတစ္ေယာက္ ရင္ထဲေတာ့မေကာင္းလွေပ။ မီးခဲကိုသြားကိုင္မိတဲ့သားေလးရဲ႕ လက္ကေလးကို ပါးစပ္န႔ဲ ငံုေပးလာရင္းက သက္ျပင္းအရွည္ႀကီးသာ ခ်လိုက္မိပါေတာ့တယ္
“ဟင္း…………………”
“အမေလး မိတင္အုန္းရယ္…ဒီေလာက္ရွည္တဲ့ သက္ျပင္းခ်သံမ်ား ငါျဖင့္ တစ္ခါမွကို မၾကားဖူးပါဘူးေအ ”
ခ်က္ခ်င္းဆိုသလို စိတ္ထဲအရွိအတိုင္းေျပာခ်တတ္တဲ့ဖြားညွက္က ဖြားအုန္းဘာေတြေတြးေနျပန္ၿပီဆိုတာ အတတ္သိလိုက္ေလသည္။
“ေရွးေဟာင္းေႏွာင္းျဖစ္ေတြေပါ့ အညွက္ရယ္….”
ဒီေလာက္ဆို ဖြားညွက္ သေဘာေပါက္ေလသည္။ ဒီစကား ဒီမွာတင္ရပ္ကာမွ ေတာ္ေပလိမ့္မည္။ အေၾကာင္းတစ္ခုခုတိုက္ဆို္င္တိုင္း သားႏွစ္ေယာက္ကို သတိရကာ မ်က္ရည္က်တတ္တဲ့ ဖြားအုန္းအၾကာင္းကုိ ဖြားညွက္မသိဘဲေနပါ့မလား….။
“ကဲကဲ ငါ ျပန္ဦးမယ္ မ်က္ရည္လည္ရြဲလုပ္မေနနဲ႔ဦး”
“ေအးပါ အညွက္ရယ္… ေဟာေျပာရင္းဆိုရင္း မ်က္ရည္ေတြက သူ႔အလုိုလိုက်လာျပန္ပါၿပီ…..”
တသြင္သြင္စီးက်လာတဲ့မ်က္ရည္ေတြၾကားမွာ ဖြားအုန္းရဲ႕အၿပံဳးေလးက အားအင္ခ်ိနဲ႔စြာ။ သားသမီးေတြဆီစိတ္ေရာက္လိုက္တာနဲ႔ ထိန္းမရတဲ့ မ်က္ရည္ေတြက သူ႔အလုိလိုစီးက်လို႔သာ။ ဘ၀တစ္ခုအဆင္ေျပဖို႔ အျခားဘ၀တစ္ခုရင္းႏွီးၾကရတာ သဘာ၀ေပလား၊ နိယာမေပလား ဖြားအုန္းမသိ၊ သားသမီးတို႔ရဲ႕ ဘ၀အဆင့္ဆင့္ျမင့္မားေစဖို႔ ဖြားအုန္းရင္ကြဲခံလာတာ ႏွစ္ေပါင္းကမွ မနည္းေတာ့တာ။
ေဘးပတ္၀န္းက်င္ကို ဂ႐ုမစိုက္ဘဲ တစ္ေယာက္တည္းရင္ကြဲခံကာ ႀကိတ္မွိတ္ခံစားခဲ့ရျခင္းက အရာထင္တယ္လို႔ဆုိရေပမည္။ ဆံုးပါးသြားတဲ့ ခင္ပြန္းျဖစ္သူရဲ႕ေဆြမ်ဳိးေတြမွတစ္ဆင့္အဆက္အသြယ္ျဖတ္ခဲ့တဲ့ဖြားအုန္းရဲ႕သားႏွစ္ေယာက္လံုးက ရန္ကုန္ၿမိဳ႕မွာ အေခ်က်ခဲ့ေလသည္။ တစ္နွစ္တစ္ေခါက္အလွည့္က်ေရာက္လာၾကေပမယ့္ အိမ္ေထာင္က်ၿပီးကတည္းက အဆက္အသြယ္ေတြက်ဲခဲ့ေလေတာ့သည္။ ကိုယ္စခဲ့တဲ့ “ဇာတ္လမ္းပဲေလ…ကိုယ္ပဲခံရမွာေပါ့၊ အိုး ၿမိဳ႕မွာက မပင္မပန္းဘဲ လုပ္ရတာ၊ ေတာ္မွာလိုမဆင္းရဲဘူး…” အဲဒီလိုအမ်ဳိးမ်ဳိးအဖံုဖံု အလံုးစံုနဲ႔ အားတင္းရင္းကပဲ ဖြားအုန္းဘ၀  အထီးက်န္ျဖစ္ေနရျခင္းသာ။ “ငယ္ငယ္က ဒုကၡေပးတဲ့ကေလးေတြ ႀကီးလာေတာ့လည္း မသိတတ္ၾကဘူး” လို႔ အမ်ားကေျပာၾကေပမယ့္ ဖြားအုန္းကေတာ့ အဲ့လိုမခံယူမိေပ။ မိသားစုရယ္လို႔ျဖစ္သြားၾကရင္ေတာ့ ကိုယ့္မိသားစုအေရးက အေရးႀကီးဆံုးပဲ မဟုတ္လား..။ မျမင္ႏိုင္တဲ့လုပ္ေဆာင္မႈေတြၾကားမွာ သားအႀကီးေကာ အငယ္ပါ နစ္ျမဳတ္ေနမွာေတာ့ အေသအခ်ာပင္။
အိမ္စုတ္ေလးနဲ႔ဒီၿခံေလးကိုေတာင္ သံေယာဇဥ္မျဖတ္ႏိုင္တဲ့ဖြားအုန္းက ရင္ကေမြးဖြားထားရတဲ့ သားႏွစ္ေယာက္ကို ဘယ္မွာသတိမရေန မည္နည္း။ အမ်ားေျပာေနၾကတဲ့ သားႏွစ္ေယာက္ရဲ႕သတင္းနဲ႔အၿပိဳင္ဆန္႔က်င္ဘက္ျဖစ္စြာခံယူထားတဲ့ ဖြားအုန္းရဲ႕အေျခအေနက ပတ္၀န္းက်င္ကလူေတြအတြက္ေတာ့ အတင္းေျပာစရာျဖစ္ေနခဲ့ေလသည္။
အမ်ားေျပာေနၾကတဲ့ အိုဇာတာေကာင္းဖို႔ဆုိသည္ အဘယ္နည္း။ သားသမီးေတြနဲ႔အတူေနရဖို႔လား။ အလုပ္မလုပ္ဘဲထိုင္စားရဖို႔လား။ က်န္းမာေရးေကာင္းတာလား။ အဘယ္ကိုဆိုလိုသနည္း။ အတူေနသားသမီးေတြရဲ႕ဒုကၡေတြကို ေ၀မွ်ခံစားရဖို႔လား….။ အမ်ဳိးမ်ိဳးေသာ ထင္ျမင္ယူဆခ်က္ေတြၾကားမွာအၿပံဳးမပ်က္တဲ့ဖြားအုန္းရဲ႕ခံယူခ်က္ကို ဘယ္သူမွ လက္မခံႏိုင္ပါေခ်။
“ငါက အုိဇာတာ ေကာင္းပါတယ္မိညွက္ရယ္….. ငါ့ကို ဒုကၡေပးမယ့္ ဘယ္သားသမီးမွ ငါးအနားမွာမရွိဘူးေလ။ ထမင္းတစ္လုပ္ကိုလည္း မ်ဳိက်ေအာင္ ၾကည့္ေနရမယ့္ မ်က္ႏွာေတြလည္းမရွိဘူးေလ။ အျမင္မေတာ္လို႔ လိုက္ေျပာေနရမယ့္ ကေလးသူငယ္လည္းမရွိဘူးေလ၊ ၾကည္ၾကည္ျဖဴျဖဴနဲ႔ေပးလာတဲ့ သားသမီးေတြရဲ႕ ေငြေလးက ငါ့အတြက္လံုေလာက္ပါတယ္။ သူတို႔ဘ၀ေလးေတြ ေအးခ်မ္းေပ်ာ္ရႊင္ေနတယ္ ဆိုရင္ပဲ ငါ့ဘ၀ရဲ႕အိုဇာတာေလးက ဘယ္ေလာက္မ်ားၾကည္ႏူးစရာေကာင္းလိုက္သလဲ နင္ ျမင္ၾကည့္စမ္းပါ မိညွက္ရယ္”လို႔ တစ္ခါတုန္းက ေျပာခဲ့ဖူးတဲ့ဒီစကားေလးေတြကို မဟာသူရဲေကာင္းမႀကီး ဖြားအုန္းက မ်က္ရည္အ၀ိုင္းသားနဲ႔ေျပာခဲ့တယ္ဆိုတာ ဖြားညွက္တစ္ေယာက္က လြဲလို႔ တျခားဘယ္သူမွ သိႏိုင္ေတာ့မည္မဟုတ္ေခ်။
စိမ့္စမ္းေရ
2015၊ မတ္လ၊ တကၠသိုလ္ရဟန္းပ်ဳိစာေစာင္တြင္ပါၿပီး။
Posted by စိမ့္စမ္းေရ on Wednesday, July 6, 2016
categories: ၀တၳဳတို | Links to this post |
အိုဇာတာ (၂)
“မိညက္ မိညက္ ထထ ထေတာ့ ဟိုမွာ မိတင္အုန္းေတာင္ သားႏွစ္ေယာက္နဲ႔ ရြာထဲ အုန္းေမာင္းေလွ်ာက္တီးၿပီးၿပီ”
မႏွစ္ၿခိဳက္တဲ့ေလသံနဲ႔ေျပာလာတဲ့ ကိုေအာင္ေမာင္းကို အိပ္ယာထဲကေန မိညွက္ လွမ္းၾကည့္လိုက္ပါတယ္။ အၿမဲလိုလိုစကားထဲထည့္ထည့္ ေျပာလာတဲ့ မိတင္အုန္းတို႔သားအမိအေၾကာင္းကို မိညွက္ လံုး၀မႀကိဳက္ေပ။
“ ရွင္ ေျပာျပန္ၿပီလား ကိုေအာင္ေမာင္း စကားေျပာရင္ ဘာျဖစ္လို႔ က်ဳပ္သူငယ္ခ်င္းကို ထည့္ထည့္ေျပာေနရတာလဲ၊ က်ဳပ္ကို ႏႈိးစရာရွိ ႐ိုး႐ိုးတန္းတန္းႏႈိးေပါ့”
ေစာေစာစီးစီးေပမယ့္ သတိလြတ္စြာ မိညွက္ေအာ္ေျပာလိုက္ေတာ့
“ဟ မေျပာလို႔ရမလား မနက္ေလးနာရီမတီးခင္ကတည္းက တစ္ရြာလံုးကို ဆူညံေနတာပဲ။ ရြာေနာက္ပိုင္းမွာလဲေနလဲ အေရွ႕ပိုင္းက အိပ္မရ၊ ေတာင္းပိုင္းက အိပ္မရနဲ႔ ဒီေလာက္ဒုကၡေပးတဲ့ကေလးေတြ၊ ငါ တစ္ခါမွ မျမင္ဖူးဘူး၊ ကိုယ့္မွာလည္း သားေတြသမီးေတြနဲ႔ပါကြာ…သူ႔ ေလာက္…. ”
“ေတာ့ ကိုေအာင္ေမာင္း… ရွင္ ေတာ္မလား၊ မေတာ္ဘူးလား ေစာေစာစီးစီး က်ဳပ္ ရန္မျဖစ္ခ်င္ဘူးေနာ္”
“ေအးပါကြာ ေအးပါ မေျပာဆို မေျပာေတာ့ပါဘူး၊ မင္းအသံကို ေၾကာက္လြန္းလို႔ပါကြာ”
မၾကာခဏျဖစ္တတ္တဲ့ ကိုေအာင္ေမာင္းတို႔ရဲ႕ရန္ပြဲကိစၥတိုင္း မိတင္အုန္းရဲ႕သားႏွစ္ေယာက္ေၾကာင့္ပင္။ လူမမည္သားႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ဒဏ္ကို အလူးအလဲိခံေနရတဲ့မိတင္အုန္းကို စာနာသနားၾကေပမယ့္ မနက္ေလးနာရီထိုးတိုင္း ေန႔စဥ္ရက္ဆက္ ထထေသာင္းက်န္းတတ္တဲ့ဒဏ္ကို ေတာ့ တစ္ရြာလံုးက ၿငိဳျငင္လာၾကသည္။
ညဥ္ဆိုးတယ္ပဲေျပာရမလား၊ ၿဂိဳလ္ေကာင္ေလးလို႔ပဲေျပာရမလားမသိေပမယ့္ မိတင္အုန္းရဲ႕ သားႏွစ္ေယာက္စလံုးက စ႐ိုက္အတူတူပင္။ လိုခ်င္တာရရင္ရ။ မရလိ႔ုကေတာ့ ေခ်ာ့ဖို႔ပင္မလြယ္၊ ဟိုဟာနဲ႔ေခ်ာ့မရ၊ ဒီဟာနဲ႔ေျခာက္ မရ၊ ေနာက္ဆံုးမွ ခ်ီပိုးၿပီး ရြာထဲပတ္ေပးလိုက္မွ အငို ရပ္ေလေတာ့သည္။ ေန႔ဘက္ေတြသိပ္မသိသာလွေပမယ့္ ထူးဆန္းစြာ အခ်ိန္မွန္ ငိုတတ္တာကေတာ့ မနက္ ေလးနာရီပင္။ စားေကာင္းျခင္း မစားရ၊ အိပ္ေကာင္းျခင္းမအိပ္ရေပမယ့္ မိတင္အုန္းကေတာ့ သားႏွစ္ေယာက္အတြက္ ဘယ္ေတာ့မွ မၿငိဳျငင္ခဲ့ေပ။
“နင့္သားေတြဟယ္ ႀကီးလာရင္ လြယ္ပါ့မလား” လို႔ ပတ္၀န္းက်င္က ေမးေငါ့လာသမွ်ကိုလည္း
“ ဒါကေတာ့ ကံတရားေပါ့ အမရယ္ ” လို႔ မိတင္အုန္းက တုန္႔ျပန္တတ္ေလသည္။ မျမင္ႏိုင္တဲ့ ကုသိုလ္ကံထက္ ျမင္ေနရတဲ့သားႏွစ္ ေယာက္အေရးက မိတင္အုန္းအတြက္ အေရးႀကီးဆံုးမဟုတ္ပါလား။
***-----***-----***-----“”
“အမယ္ မတင္အုန္း ဒီလိုၾကေတာ့လည္း နင့္သားေတြက ခ်စ္စရာေလးေတြပါလား ဟ”
သနပ္ခါးအေဖြားသားနဲ႔ခ်စ္စရာေလးျဖစ္ေနတဲ့ သားႏွစ္ေယာက္ကို ကိုေအာင္ေမာင္းက ခ်ီးက်ဳးလိုက္ျခင္းပင္။ ၿပံဳးရယ္ေနေတာ့လည္း ခ်စ္စရာ ေတာ့ အေကာင္းသားလို႔ ထင္မိျခင္းျဖစ္ေပလိမ့္မည္။
“ထံုးစံအတိုင္းေပါ့ ကိုေအာင္ေမာင္းရယ္ ေသာင္းက်န္းၿပီးလို႔ စားေသာက္ၿပီး လမ္းေလွ်ာက္ထြက္လာတာ”
“နင္တို႔အပိုင္း ငါ ခဏသြားမလို႔။ ေအးပါ ေအးေအး အိမ္မွာ မိညွက္ရွိတယ္၊ အိမ္ကို ၀င္သြားလိုက္ဦးေလ ”
ကိုေအာင္ေမာင္းနဲ႔ မိတင္အုန္းတို႔စကားေျပာေနခ်ိန္မွာပင္ ကေလးေတြကို ႏႈတ္ဆက္သံေတြက ဆူညံေနေလသည္။
ျမင္ျမင္သမွ် အထူးအဆန္းသဖြယ္ ျဖစ္ေနတာမိ႔ု အႀကီးေကာင္ေလးက သူသိလိုသမွ်ေတြကို မပီကလာ ပီကလာနဲ႔ ေမးေနသံကိုလည္း ၾကားရ ေလသည္။
“ ေမေမ ဒါႀကီးက ဘာလဲ၊ ဟိုးမွာ ဟိုးက ဟာေရာ”
“ဒါက ထန္းပင္သားရဲ႕၊ ဟိုက ေက်ာင္း၊ စာသင္ေက်ာင္းေလ သားသားေလးႀကီးလာရင္ အဲဒီေက်ာင္းမွာ စာသင္ရမွာေပါ့”
သိသြားသလို နားလည္သြားသလို အမူအရာေလးေတြနဲ႔ ေခါင္းေလးတညိတ္ညိတ္လုပ္ေနဟန္ေလးေတြက ကေလးသဘာ၀မို႔ အေတာ္ပင္ခ်စ္စရာေကာင္းလွသည္။ ကေလးေတြကခ်စ္စရာေကာင္းသလို ညေန မေစာင္းတေစာင္းေလးရဲ႕ ေန၀င္ခ်ိန္ေလးကလည္း အေတာ္ပင္လွေနေလသည္။ ေတာင္ေတြကာရံထားတဲ့ ရြာေလးမို႔ ေနထြက္ခ်ိန္နဲ႔ ေန၀င္ခ်ိန္က ဒီရြာေလးရဲ႕ အလွဆံုးပင္။ ေနလံုးႀကီး၀င္သြားရာ အေနာက္ဘက္ဆီသို႔ မ်က္ႏွာမူရင္းလမ္းေလွ်ာက္သြားေနတဲ့ မိတင္အုန္းက ျမင္ျမင္သမွ် ပူဆာတတ္တဲ့ သားေတြရဲ႕ ေမးသမွ်ကိုလည္း မညီးမညဴျပန္ေျဖေပးေနရေသးသည္။ စိတ္ေက်နပ္ေလာက္မယ့္ အေျဖမ်ဳိးမဟုတ္ျပန္ရင္လည္း မျဖစ္ေသးေပ။
“ေမေမ သားသားတို႔ ခု ဘယ္ကိုသြားေနတာလဲ ဟင္”
“ဟိုးမွ ေတြ႔လားသား…အဲဒီေနမင္းႀကီးဆီ သြားၾကည့္မလို႔ေပါ့”
အေနာက္ဘက္ေတာင္တန္းေတြၾကား ေမးတင္စျပဳေနတဲ့ ေနမင္းႀကီးက မိတင္အုန္းတို႔ရြာရဲ႕ အေနာက္ဘက္ျခမ္းက အလွတစ္ပါးပင္။ လယ္ကြင္းအစပ္ေတြကေနၾကည့္ရင္ သိပ္ကိုၾကည့္ေကာင္းတဲ့ ပန္းခ်ီကားတစ္ခုဆိုလည္း မမွားႏိုင္ေပ။ အႏုပညာခံစားေရးဖြဲ႕တတ္ၾကတဲ့သူ ေတြဆိုရင္ေတာ့ ဒီသဘာ၀အလွကို စာဖြဲ႔ကုန္ႏိုင္မည္မဟုတ္ဟု မိတင္အုန္းထင္မိသည္။
“ညီေလး လာလာ ဒီကိုလာ”
အေမကိုလက္တြဲထားရာမွ ေရွ႕ကိုေျပးထြက္သြားတဲ့အႀကီးေကာင္က သူ႔ညီေလးကို လွမ္းေခၚလိုက္ေလသည္။ တိတ္ဆိတ္ၿပီးေအးခ်မ္းတဲ့ ေနရာေလးမို႔ သူတို႔ေတြအတြက္ေျပးလႊားကစားဖို႔ေနရာလို႔ ထင္လိုက္သည္မသိ ႐ုတ္တရက္
“ေမေမ သားသားကို အဲဒီ ေနႀကီး ယူေပးပါလား သားသားေဆာ့ခ်င္လို႔”
ဒုကၡ၊ အဲဒါမွ ဒုကၡလွလွပင္ မဟုတ္တာကိုပူဆာေနျပန္ၿပီ
“အဲဒါက ယူလို႔မရဘူး သားေလးရဲ႕ ဟိုးအေ၀းႀကီးမွာ၊ လာလာ ေမေမတို႔ အိမ္ျပန္ၾကမယ္”
လိုခ်င္တာကိုမရေသာ ကေလးငယ္တို႔ရဲ႕ထံုးစံအတိုင္း မ်က္ႏွာအမူအရာခ်က္ခ်င္းေျပာင္းလဲသြားတဲ့ သားျဖစ္သူရဲ႕အေျခအေနကို ရိပ္စားမိ လိုက္တဲ့မိတင္အုန္းက ခ်က္ခ်င္းပဲ အငယ္ေကာင္ေလးကိုေကာက္ခ်ီကာ အႀကီးေကာင္ကိုလက္ကဆြဲလို႔ ခပ္ျမန္ျမန္ပင္ ရြာထဲသို႔ ၀င္လိုိက္ရ ေလသည္။
“အဟင့္ ဟင့္ ယူေပး ယူေပး အဲဒီေနႀကီးကိုယူေပး….”
တအင့္အင့္နဲ႔ငိုေနရာမွ မိညွက္တို႔အိမ္ေရွ႕အေရာက္ ဆတ္ခနဲ တြဲလာတဲ့လက္ကိုျဖဳတ္ၿပီး ေပကပ္ကပ္န႔ဲရပ္ေနပါေတာ့တယ္။ လမ္းေလွ်ာက္ေန ရာမွရပ္၊ ရပ္ေနရာမွ ထုိင္ကာ ေျခႏွစ္ေခ်ာင္းပြတ္ၿပီး ေအာ္ ေအာ္ငိုေနတဲ့သားျဖစ္သူကို မိတင္အုန္း စိတ္မရွည္စြာန႔ဲၾကည့္လိုက္မိေလသည္။ ဒီလိုသာဆိုရင္ေတာ့ ေတာ္႐ံုနဲ႔တိတ္ဖို႔မလြယ္လွ။ အေၾကာတင္းလွတဲ့ သားျဖစ္သူရဲ႕အေၾကာင္းကို သူသာအသိဆံုးမဟုတ္လား…..။
“ လာလာ သားေလး ေမေမေနာက္ေတာ့ယူေပးမယ္ေနာ္ လာပါသားေလးရဲ႕လာလာ ေတာ္ၾကာေမွာင္ေတာ့မယ္ ” တက္ႏိုင္သေလာက္ ေခ်ာ့ေမာ့ေျပာဆိုေနတဲ့ မိတင္အုန္းကို ခပ္ေ၀းေ၀းအသာေလးအကဲခတ္ေနတဲ့ ကုိေအာင္ေမာင္းက
“မိတင္အုန္း ေနဦး၊ ဒီေကာင့္ကို ငါပညာေပးျပမယ္၊ နင္ အသာေလးဖယ္ေန” ဟုဆိုကာ အိမ္ထဲကေနေျပးထြက္လာတဲ့ ကိုေအာင္ေမာင္းက လက္ထဲမွာလဲ တံခ်ဳတစ္ခုနဲ႔။
“ေအာ္….ေနပါေစ ကုိေအာင္ေမာင္းရယ္ ကၽြန္မ ေခ်ာ့ေမာ့ေျပာလိုက္ပါ့မယ္”
ကိုယ့္အတြက္အလုပ္ရႈပ္ေစမည့္အလား သို႔တည္းမဟုတ္ သားကို နာက်င္ေအာင္ တစ္ခုခုမ်ားလုပ္ေလမလားဆိုတဲ့အေတြးနနဲ႔ သားအတြက္စိုး ရိမ္စိတ္ျဖစ္သြားတဲ့ မိတင္အုန္းရဲ႕ေလသံက အထင္းသားကိုေပၚလြင္သြားေလသည္။
“အမေလးဟယ္ နင့္သားကို ငါ႐ိုက္လည္းမ႐ိုက္၊ ေျခာက္လည္းမေျခာက္ပါဘူး…၊ သူလိုခ်င္တာ ယူေပးလိုက္ယံုပဲ၊ နင္သာ အိမ္ေပၚခဏသြားေန”
ေျပာေျပာဆိုဆိုနဲ႔ ကိုေအာင္ေမာင္းက
“လာလာ လူေလး ဘဘယူေပးမယ္၊ ေဟာ ဟုိက ေနမင္းႀကီးကို ယူခ်င္တာမဟုတ္လား..လာလာ တိတ္ တိတ္”
မယံုတစ္၀က္၊ ယံုတစ္၀က္န႔ဲ ကိုေအာင္ေမာင္းရဲ႕လက္ေပၚပါသြားတဲ့ အႀကီးေကာင္က အငိုလည္းတိတ္သြားပါေတာ့တယ္။ ခပ္လွမ္းလွမ္းနား ေရာက္တဲ့အခါ ေနကိုတံခ်ဳနဲ႔ခူးသလိုမ်ဳိးခူးျပေနေလသည္။ ေနမင္းႀကီးက တံခ်ဳထိပ္ကျခင္းထဲပါလာသလိုမ်ဳိး ႏွစ္ခါသံုးခါေလာက္ လုပ္ျပၿပီးတဲ့အခါ
“ေဟး…ပါလာၿပီကြ…ပါလာၿပီ လာလာ ဒီနားလာ ကိုင္ၾကည့္ရေအာင္….”
ဆက္ရန္.....
စိမ့္စမ္းေရ
Posted by စိမ့္စမ္းေရ on Tuesday, July 5, 2016
categories: ၀တၳဳတို | Links to this post |
“ဖြားအုန္းေရ ဖြားအုန္း…. ကၽြန္ေတာ္တို႔ အိမ္ထဲ၀င္လာၿပီေနာ္”
“ဟဲ့ ဘယ္သူေတြမ်ားတုန္း . . .လာလာ ၀င္လာၾကကြဲ႕ ”
မနက္ေစာေစာပင္ရွိေသးသည္။ မိုးလင္းလို႔ အလင္းေရာင္ရခါစေလးမွာပင္။ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲ၀င္ကာ ေရေႏြးအိုးတည္ေနတဲ့ ဖြားအုန္းက ၿခံေရွ႕ဘက္ကေခၚသံၾကားရာဆီသို႔ ျပန္လည္အေျဖေပးလိုက္ရင္း အိမ္ေရွ႕ဘက္သို႔ ထြက္လာလိုက္ပါတယ္။ အဖြားႀကီးတစ္ေယာက္ရဲ႕ အသြင္အျပင္ကို အျပည့္အ၀ပိုင္ဆိုင္ထားၿပီျဖစ္တဲ့ အဖြားအုန္းရဲ႕လက္ထဲမွာ အသင့္ပါလာတဲ့ ထမင္းၾကမ္းပန္းကန္ထဲမွာေတာ့ ငါးေျခာက္ဖုတ္ေလးက တစ္ေကာင္ႏွစ္ေကာင္။
“မွန္းစမ္း…. ဒါက ဘယ္သူေတြတုန္းကြဲ႕”
“ကၽြန္ေတာ္ပါ ေမာင္ပုေလ ေမာင္ပု… ဦးေက်ာ္ေထြးသားေလ အဖြား”
မွတ္မိသလိုျဖစ္သြားတဲ့အဖြားရဲ႕ဟန္ပန္က ေနာက္ဘက္နားဆီက မျမင္ဖူးတဲ့လူတစ္ေယာက္ဆီသို႔ အၾကည့္ေရာက္သြား ေလသည္။
“ဒါနဲ႔ ေဟာဟိုကေလးက ဘယ္သူ႔သားေလးလဲ၊ ဖြားကေလ မ်က္စိေတြလည္းမေကာင္းေတာ့ဘူး၊ မွတ္ဥာဏ္ေတြလည္း အကုန္ေမ့ၿပီဆုိေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ရင္ဖြားကို တစ္မ်ဳိးမျမင္ၾကနဲ႔ေနာ္ ကေလးတို႔”
“မျမင္ပါဘူးဖြားရဲ႕ ခုလာရင္းကိစၥေလးကို ေျပာျပၿပီးရင္ ဖြားကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ကန္ေတာ့မလို႔၊ ဒီလိုဖြားရဲ႕ ေဟာဒီညီေလးရဲ႕အေဖ ဦးေလးစိုးက ငယ္ငယ္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရြာကေပါ့၊ ခု ၿမိဳ႕သူနဲ႔အိမ္ေထာင္က်ၿပီး အလုပ္အ ကိုင္ေလးေတြအဆင္ေျပလာေတာ့ အဲဒါ ရြာျပန္ၿပီး ကုသိုလ္ယူတယ္ေပါ့အဖြားရယ္၊ ရြာထဲက သက္ႀကီးအဖိုးအဖြားေတြကို အိမ္တိုင္ေရာက္ေအာင္လိုက္ၿပီး ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် ကန္ေတာ့တာပါ။ အဲဒါ  ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကာလသားေတြက ၀ိုင္းၿပီး ပါရမီျဖည့္ေပးတာေပါ့၊ ေဟာ ဒါက အဖြားအတြက္ ဥပုသ္ေစာင့္ရင္၀တ္ဖို႔၊ ဒါက အဖြားႀကိဳက္တာသံုး၊ ဒါေလးကေတာ့ ခု စားဖို႔ေနာ္၊ ေဟာ ဒါကေတာ့ အေအးဗူးနဲ႔မုန္႔ထုတ္ေလးေတြ၊ ဖြား အကုန္စားရမယ္ေနာ္ ”
“ေအးပါကြယ္ ေအးပါ၊ ဒီေလာက္ေတာင္ အမ်ားႀကီးကြယ္….”
တစ္ခန္းတည္းသာရွိတဲ့ အိမ္ခန္းေလးမွာ ေခါင္းရ္းဘက္ဘုရားေက်ာင္းေလးေရွ႕မွာ က်ံဳ႕က်ံဳ႕ေလးထိုင္ေနတဲ့ ဖြားအုန္းက သူ႔ေရွ႕ကပစၥည္းေတြေကာ၊ ေမာင္ပုေခါင္းေဆာင္ၿပီးေခၚလာတဲ့ လူငယ္ေလးေတြေကာ အားလံုးကို မယံုၾကည္ျခင္း၊ အံ့ၾသ ျခင္း၊ ၀မ္းနည္း၀မ္းသာျခင္းေတြခံစားေနရတဲ့ မ်က္၀န္းေလးနဲ႔ စိုက္ၾကည့္ေနေလသည္။ ခဏတာမွ် တိတ္ဆိတ္သြားတဲ့ ဒီစကား၀ိုင္းေလးကို ေမာင္ပုကပဲ
“ဒါဆို ကၽြန္ေတာ္တို႔အားလံုး အဖြားကို ကန္ေတာ့မယ္ေနာ္”
႐ိုေသစြာနဲ႔ဦးသံုးႀကိမ္ခ်ကန္ေတာ့ေနတဲ့ သူ႕ေရွ႕က လူငယ္ေလးေတြကို ပီတိေတြအျပည့္နဲ႔ ဖြားအုန္းတစ္ေယာက္ မ်က္ေတာင္မခတ္ ၿငိမ္ၿပီး ၾကည့္ေနမိေလသည္။
“ဖြား..သားတိ႔ုကို ဆုေပးဦးေလ”
ဘယ္ေလာက္ၾကာေတြေ၀ေနမွန္းမသိတဲ့ဖြားအုန္းက ၿမိဳ႕ကလူငယ္ေလးရဲ႕အသံၾကားေတာ့မွ သတိျပန္၀င္လာပါေတာ့တယ္
“ေအာ္ …ေအး..ဟုတ္သားပဲ၊ ဖြား က ဆုေတာ့ သိပ္မေပးတတ္ဘူးေနာ္ ျဖစ္ရဲ႕လား”
“ရပါတယ္ ဖြားရဲ႕၊ ဖြား စိတ္ထဲရွိတဲ့အတိုင္းသာေျပာ ရတယ္”
“ေျမးေလးတို႔အားလံုး ဘုန္းႀကီးပါေစ၊ အသက္ရွည္ပါေစကြယ္၊ အနာေရာဂါကင္းၿပီး…. သြားလမ္းသာလို႔ လာလမ္းေတြလည္း ေျဖာင့္ျဖဴးၾကပါေစကြယ္….ေနာ္”
တစ္ေယာက္ခ်င္းစီရဲ႕မ်က္ႏွာေတြကိုၾကည့္ၿပီး ေျဖးညင္းစြာေျပာလာတဲ့ဖြားအုန္းရဲ႕ဆုေပးသံေလးက ၀မ္းသာၾကည္ႏူးမႈေတြနဲ႔အတူ တုန္ရီေန တယ္ဆိုတာ ေမာင္ပုတို႔အားလံုး ခံစားလိုက္ရေလသည္။
“ဖြား ေပးတဲ့ဆုေတြ သားတို႔အကုန္လံုးျပည့္ရပါလို၏ ေနာ္ အဖြား”
“ေအးပါကြယ္ ေအးပါ၊ လူေလးတို႔ လက္ဖက္ရည္ေလးေသာက္သြားၾကပါဦးလားကြယ္ ဖြား တည္ထားတာ ဆူေလာက္ပါၿပီ၊ ”
စကားေျပာေနရာမွ ႐ုတ္တရက္သတိရသြားဟန္နဲ႔ အိမ္ေနာက္ဘက္ကို ေျခလွမ္းျပင္ေနတဲ့အဖြားကို ေမာင္ပုတို႔အားလံုး ကမန္းကတန္းတား လိုက္ရပါတယ္။
“ဟာ ေနပါေစ ေနပါေစအဖြားရဲ႕ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဖြားညွက္အိမ္မွာလည္း ေသာက္ခဲ့ရေသးတယ္ ခု ၿပီးတာနဲ႔ ရြာေနာက္ပိုင္းကို တစ္ခါတည္း သြားၾကမလို႔ပါအဖြား အဲဒါေၾကာင့္ပါေနာ္ မေသာက္ခ်င္လို႔မဟုတ္ဘူးေနာ္ ဖြား၊ မုန္႔ေတြစားရမယ္ေနာ္၊ လံုခ်ည္ေလးလည္း ၀တ္ရမယ္ေနာ္ ဒါမွ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကုသိုလ္ရမွာ”
“၀တ္မွာေပါ့ ေျမးရဲ႕ ဖြား ၀တ္မွာေပါ့ကြယ္ မုန္႔လည္း စားပါ့မယ္ေနာ္”
ၿခံေရွ႕အထိလိုက္ပို႔ေပးရွာတဲ့ဖြားအုန္းကို ႏႈတ္ဆက္အၿပံဳးေလးေတြနဲ႔အတူ ထားခဲ့ၾကလို႔ ေမာင္ပုတို႔အားလံုး ရြာေနာက္ပိုင္းကို ထြက္လာခဲ့ၾကပါ တယ္။ လူငယ္ေလးေတြျဖစ္ၾကေပမယ့္ ဖြားအုန္းရဲ႕မ်က္ရည္စို႔ေနတဲ့မ်က္၀န္းအစံုကေတာ့ မသိမျမင္ခ်င္ေယာင္မေဆာင္ႏုိင္ခဲ့ၾကေပ။
ရင္းႏွီးအားကိုးစြာ ဆုပ္ကိုင္ထားတဲ့ဖြားအုန္းရဲ႕ သန္မာတဲ့လက္အစံုက ခဏတာေလးနဲ႔တင္ သနားစဖြယ္ျဖစ္ခဲ့ရေလသည္။ ၿခံ၀နားေလးမွာ မတ္တပ္ရပၿပီးၾကည့္ေနရွာတဲ့ ဖြားအုန္းရဲ႕မ်က္ႏွာေလးက ေမာင္ပုတို႔အားလံုးရဲ႕ရင္ထဲအထိ စြဲထင္ကာ ပါလာခဲ့ေလေတာ့သည္။
“အတင္ေရ  အတင္…. ဘယ္နားသြားေနပါလိမ့္..၊ မိတင္အုန္း…ေ၀….မိတင္အုန္း… တကတည္းမွပဲ င့ါႏွယ္.. ေစာေစာစီးစီးဘယ္မ်ား သြားေနပါလိမ့္”
ၿခံေရွ႕ကတည္းက တစာစာေအာ္ေခၚလာတဲ့ ဖြားညွက္ရဲ႕ေလသံက စိတ္မရွည္ရာမွ စိတ္ပူလာဟန္ျဖစ္လို႔လာပါတယ္။ မိတင္အုန္းနဲ႔ မိညွက္ဆိုတာ လည္ပင္းဖက္ေပါင္းသင္းလာၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းအရင္းအခ်ာဆိုေပမယ့္ အမႊာပူးလို႔ဆိုရေလာက္ေအာင္ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာ တစ္ေယာက္ၾကည့္ကာ တစ္ေယာက္ရဲ႕အရိပ္အကဲကိုက်န္တစ္ေယာက္က သိေနၾကတဲ့ သူေတြပင္။
တစ္ေယာက္တည္းလည္းေနေသး၊ ခဏခဏလည္းဖ်ားတတ္ေသး၊ စိတ္ကလည္းေပ်ာ့၊ လူကလည္းမမာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းဆီကို မၾကာခဏ လာတတ္တာကိုၾကည့္က သိႏိုင္ေလသည္။ လာတိုင္းလည္း ေနမေကာင္းျဖစ္တယ္ဆုိတဲ့အသံ ၾကားရတတ္တာမို႔ ခုလည္း ေနမေကာင္းျပန္ ဘူးလားလို႔ ဖြားညွက္ေတြးလိုက္မိျခင္းျဖစ္ေလသည္။
ၿခံေဘးနားက ကြပ္ပ်စ္ေလးေပၚမွာထိုင္ၿပီး ေတာင္ေရာက္၊ ေျမာက္ေရာက္စဥ္းစားေနတဲ့ ဖြားညွက္တစ္ေယာက္ အေတြးနယ္လြန္ေနခိုက္
“၀ွီး……………ဘုတ္”
“အမေလး ေသာက္ပလုတ္တုတ္”
ေျခေထာက္နားသို႔ ႐ုတ္တရက္က်လာတဲ့သစ္ကိုင္းေျခာက္ေလးေၾကာင့္ ဖြားညွက္လန္႔သြားေလသည္။ သစ္ကိုင္းေျခာက္ေလး လာရာဘက္ကို ၾကည့္လိုက္မိတဲ့အခါ
“ၾကည့္စမ္း ၾကည့္စမ္း မိတင္အုန္း၊ ဒါက ဘယ္လိုျဖစ္လာရျပန္တာတုန္း၊ မႀကီးမငယ္နဲ႔ လူကို စ တာေပါ့ေလ”
ဖြားညွက္ထိုင္ေနရာ ကြပ္ပ်စ္ေလးဆီသို႔ တေရြ႕ေရြ႕လမ္းေလွ်ာက္လာရင္း ဖြားအုန္းရဲ႕ ရယ္က်ဲက်ဲပံုစံေလးက ဟိုတစ္ခ်ိန္ႏုပ်ဳိတုန္းကလို လြတ္လပ္ေပါ့ပါးစြာနဲ႔သာ။
“မစရပါဘူး မိညွက္ရယ္…. မီးေမႊးဖို႔ထင္းစေလးေတြ ေတြ႕တာနဲ႔ ၿခံထဲပစ္လိုက္မိတာပါ ေအ”
ဖြားအုန္းနဲ႔ဖြားညွက္တို႔ရဲ႕ အခ်င္းခ်င္း အျပန္အလွန္ေျပာေနသံက ေတာသဘာ၀မို႔ ပံုမွန္ထက္ ပိုက်ယ္ေနမွာေတာ့ အမွန္ပင္။ အခ်င္းခ်င္း အာလုပ္စကားအျဖစ္ ႀကံဳသလိုေခၚေ၀ၚၾကေပမယ့္ ျဖဴစင္႐ိုးသားလွတဲ့ အတြင္းစိတ္ရင္းေတြကေတာ့ ျမင္႐ံုနဲ႔ သိသာႏိုင္ေလသည္။
“အေကာင္ နင့္ဆီ ေမာင္ပုတို႔ လာသြားပလား”
“ေအးေလဟယ္ ေစာေစာစီးစီးကို ေရာက္လာၾကတာ၊ ငါျဖင့္ လန္႔ျဖတ္သြားတာပဲ၊ ၿပီးေတာ့ ဟိုသူငယ္ေလးက ရန္ကုန္ကတဲ့.. ငါျဖင့္ေလ ရန္ကုန္ဆိုတဲ့အသံၾကားလိုက္တာနဲ႔တင္ ရင္ထဲကို ဘယ္လိုျဖစ္သြားမွန္း မသိပါဘူး မိညွက္ရယ္”
စကားေျပာေနရင္းကေန ၀မ္းနည္းသံပါလာတဲ့ ဖြားအုန္းကို ဖြားညွက္ရဲ႕အားေပးအၿပံဳးေလးက သိပ္ေတာ့အရာမ၀င္ခဲ့ေပ။ ခံစားခ်က္တို႔ ျပည့္ေနတဲ့ ဖြားအုန္းရဲ႕ မ်က္၀န္းမွတစ္ဆင့္ ရင္ထဲမွာ ဘာေတြျဖစ္ေနတယ္ဆိုတာကို ဖြားညွက္ ျမင္လိုက္ရေလသည္။
သက္ရွိထင္ရွားရွိဆဲျဖစ္တဲ့ ဖြားအုန္းရဲ႕ခ်စ္လွစြာေသာ သားႏွစ္ေယာက္က ေရႊၿမိဳ႕ေတာ္လို႔ေခၚတဲ့ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ႀကီးမွာပင္။ ဇနီးေတြ၊ သားေတြနဲ႔ ဘ၀အေျခခိုင္ေနၾကေပမယ့္ ဖြားအုန္းနဲ႔ေတာ့ အဆက္အသြယ္ျပတ္ေနခဲ့ေလသည္။ အသက္ ခုနစ္ႏွစ္ေလာက္အရြယ္ကသာ ျမင္ဖူးလိုက္တဲ့ ေျမးေလးေတြက ခုဆို အသက္ ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ေလာက္ရွိေနေလာက္ၿပီ။
အၿမဲပဲ စုန္ေရသာရွိတတ္တဲ့ မိဘတို႔ရဲ႕ ေမတၱာတရားေတြထဲမွာေတာ့ ဖြားအုန္းက မဟာစံျပတစ္ေယာက္ပင္။ မျမင္ဖူး မေရာက္ဖူးေပမယ့္ သားသမီးေတြရွိႏိုင္မယ့္အရပ္ကို မွန္းဆရင္းက ေမတၱာပို႔ေပးေနတတ္တဲ့ ဖြားအုန္းကို ဖြားညွက္တစ္ေယာက္ အၿမဲပဲ က႐ုဏာသက္မိေလ သည္။ တစ္ရြာလံုးသိထားၾကတဲ့ ဖြားအုန္းရဲ႕ ဘ၀အေၾကာင္းေတြထဲမွာ ဖြားညွက္တစ္ေယာက္လည္း အပါအ၀င္ျဖစ္ခဲ့ရေသာေၾကာင့္ပင္။
စိမ့္စမ္းေရ
Posted by စိမ့္စမ္းေရ on
categories: ၀တၳဳတို | Links to this post |
(ေနာက္ဆံုးပိုင္း)
“တို႔ရြာရဲ႕ ရြာဦးေက်ာင္းေလးက ဘယ္ခ်ိန္ၾကည့္ၾကည့္ ဘယ္ေနရာကၾကည့္ၾကည့္ ေအးခ်မ္းလိုက္တာေနာ္၊ ငါျဖင့္ ရင္ထဲကို ေအးသြားတာပဲ……”
“ဒီမွာ….ေဒၚေဒၚေမဦး…..ေအးရင္လည္းအေပၚေရာက္မွေအး….ခုတက္ေနတာ ေလွကားေနာ္…..သတိလည္းထားပါဦး…….”
ခႏၶာကိုယ္၀၀ႀကီးကို မႏိုင္တႏုိင္သယ္ရင္းက ေလွကားလက္ရမ္းကိုအားျပဳေနရတာမို႔ မပုတိုမ်က္ႏွာက ေခၽြးျပန္ေနေလသည္။ အလုပ္ၾကမ္းေတြကိုဆက္တိုက္လုပ္ႏိုင္ေပမယ့္ ေလွကားအတက္အဆင္းကိုေတာ့ မပုတိုမခံႏိုင္ေပ။ ပုပုတိုတို ၀၀ေလးမို႔ ပုတိုမလို႔ ခ်စ္စႏိုးေခၚၾကရင္းက မပုတိုရဲ႕နာမည္အရင္းကို ဘယ္သူမွမသိၾကေတာ့ေပ။
“အင္းပါ မပုတိုရယ္…ေမဦးက ဒီေနရာ ဒီပတ္၀န္းက်င္ကို သတိရေနလို႔ပါ….”
“ညည္းကေတာ့ ရမွာေပါ့ေအ……….ဟြန္း….ေမဦးေနာ္…...မေျပာလိုက္ခ်င္ဘူး”
ပကာသနမရွိေပမယ့္ သစ္ရိပ္၀ါးရိပ္ေလးေၾကာင့္ အၿမဲပဲေအးခ်မ္းေနတဲ့ ေမဦးတို႔ရဲ႕ရြာဦးဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကို ၿမိဳ႕ေပၚကေက်ာင္းေတြက ဘယ္ယွဥ္ႏိုင္ပါ့မလဲ။ ေလတစ္ခ်က္ေလာက္ေ၀့တိုက္လိုက္ယံုနဲ႔တင္ ေအးျမၿပီးလတ္ဆတ္တဲ့ေလေကာင္းေလသန္႔ကို တ၀ႀကီးရႏိုင္တာမို႔ ဒီတစ္ခုကေတာ့ျဖင့္ ေမဦးတို႔ေတာသဘာ၀ရဲ႕ ဂုဏ္ယူစရာတစ္ခုေပ။
လူ ငါးရာ၊ တစ္ေထာင္စာေလာက္ ခ်က္ျပဳတ္ေကၽြးေမြးႏိုင္တာမို႔ က်ယ္၀န္းလွတဲ့ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း၀င္းကို တစ္ရြာလံုးက သေဘာက်ေလ သည္။ ရာသီအလိုက္ပြဲေတာ္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ရွင္ျပဳပဲျဖစ္ျဖစ္၊ တျခားအလွဴေတြပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း၀င္းထဲမွာ အားလံုးကုသိုလ္ ျပဳႏိုင္ေလသည္။
ရြာဦးေက်ာင္းရဲ႕ပင္တိုင္အလွဴရွင္မိသားစုျဖစ္တဲ့ ေမေမႀကီးတို႔အလွဴတုန္းလည္း ဒီေနရာေလးမွာပဲ အားလံုးလုပ္ခဲ့ၾကရင္းက ေမဦးတို႔ ဖူးစာဆံုခဲ့ရျခင္းပင္။ အေျခအေနမတူေပမယ့္ ေမဦးကိုတစ္ကယ္ခ်စ္ခဲ့တဲ့ ကိုေအာင္ရယ္၊ ရြာဦးေက်ာင္းဆရာေတာ္ရဲ႕ ဒကာမႀကီး ေမေမႀကီးရယ္ေၾကာင့္ ေမဦးတို႔သားအမိ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာစဥ္းစားၿပီး ခက္ခက္ခဲခဲနဲ႔ဆံုးျဖတ္ၿပီးမွ ကိုေအာင္ရဲ႕အခ်စ္ကို လက္ခံခဲ့ျခင္းသာ။
“ အမယ္ အမယ္…ေမဦးတို႔ အလြမ္းသယ္ေနၿပီထင္တယ္ေဟ့………”
“ဟာ…..မဟုတ္ပါဘူး …မေအးစိန္ကလည္း…ေမဦးျဖင့္ ေမ့ေတာင္ေနတာ….”
“ယံုလိုက္ပါမယ္ အားႀကီးႀကီး…………”
“ေမဦး…....... တို႔ေတြ ဆရာေတာ့္ကို ကန္ေတာ့ၿပီးမွ ျပန္ၾကမယ္မလား….”
“အင္းေပါ့…မပုတိုရဲ႕ ေရာက္လို႔မွ မကန္ေတာ့ဘူးဆိုရင္……ဘယ္သူ႔အလြန္ျဖစ္မလဲ…….ဟုတ္ဘူးလား….”
“ဟုတ္ပါ့ေအ………..ဟုတ္ပါ့…..”
သံုးေယာက္သားဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခ်အၿပီးမွာ သစၥာအရွိဆံုးေျခေထာက္ေတြကျဖင့္ ဦးတည္ရာဘက္သို႔ ပို႔လို႔တည့္မတ္စြာျဖင့္သာ……………..။
***-----***-----***-----***----- “”
“ဟာ……ေမေမ….ဘာလို႔ အကႌ်ေတြေလွ်ာ္ထားတာလည္း သမီးေလွ်ာ္မွာေပါ့ေမေမရဲ႕….ၿပီးေတာ့ … ေရာက္တုန္းေလးမွာ ေမေမ့ကိုလည္း သမီးကကူခ်င္ေသးတဲ့ဟာကို….”
“ဒီအေျပာေလးနဲ႔တင္…ေမေမ ေက်နပ္ပါၿပီသမီးရယ္…. သြား..ထမင္းစားဖို႔ျပင္ေပေတာ့….ေမေမေတာ့ ႐ံုးပတီသီးေၾကာ္ခ်က္ေလး ခ်က္ထားတယ္…”
“ဟင္.………႐ံုးပတီသီးႀကီး………”
“……..ဒီေကာင္မေလးႏွယ္…႐ံုးပတီသီးမ်ား မစားေကာင္းတဲ့အသီးမ်ားမွတ္ေနလား၊ ဒါေတာင္ ဟိုဘက္ပိုင္းက လာေရာင္းလို႔ စားရတာ…. ရန္ကုန္မွာလို သြား၀ယ္လို႔ရႏုိင္တာမ်ဳိးမဟုတ္ဘူး…ဒီက ဘာေဆး ဘာ၀ါးမွ ပါတာမဟုတ္ဘူး”
“အင္းပါ ေမေမရာ…..”
ဆူးပုတ္ရြက္ ခပ္စိမ္းစိမ္းေလးနဲ႔ေရာခ်က္ထားတဲ့ အေမ့လက္ရာဟင္းေလးက စားခ်င္စဖြယ္ပါ။ စားပြဲေပၚခူးခပ္ျပင္ဆင္ၿပီး ေမေမ့ကိုေစာင့္ေနရင္းက ဒီအေၾကာင္းကိုေျပာျပရေကာင္းမလား၊ မေကာင္းလား ေမဦး မေ၀ခြဲတတ္ေတာ့ေပ။
ခုဆို ႐ံုးပတီသီးလို႔ အသံၾကားတာနဲ႔တင္ ေမဦး ရင္ေတြတုန္ခဲ့သလို ခႏၶာကိုယ္ကလည္း ဆတ္ခနဲ တြန္႔သြားတတ္ပါတယ္။ ေမ့ေပ်ာက္မရႏိုင္ခဲ့တဲ့ ေန႔ရက္ေတြထဲမွာ အဲဒီေန႔ကလည္း တစ္ေန႔ပါခဲ့တာမို႔ ေမေမမသိတဲ့အေၾကာင္းေတြထဲမွာေတာ့ အဲဒီေန႔က အဆိုး၀ါဆံုးေန႔တစ္ေန႔ျဖစ္ခဲ့ေလသည္။
အဲဒီေန႔က မီးဖိုေခ်ာင္ထဲမွာ ထမင္းဟင္းေတြခ်က္ေတြနဲ႔ေမဦးကို မိပုေလးက ၀ိုင္းကူေနခဲ့ေလသည္။ ေမေမႀကီးက က်န္းမာေရးမေကာင္းတာမို႔ ဓါတ္စာေလးေတြလည္း ခ်က္ရသလို၊ မမခ်ဳိအႀကိဳက္ေလးတစ္ခုေလာက္ပါေအာင္လည္း ထည့္ေပးရေလသည္။ တစ္ခါတေလက်ေတာ့လည္း ေမဦးတို႔က ေတာစာေလးေတြလည္း ခ်က္စားတတ္ၾကေလသည္။ အႀကိဳက္ခ်င္းမတူေပမယ့္ စားခ်င္တာစားႏိုင္တာကလည္း အခြင့္အေရး တစ္မ်ဳိးပဲမဟုတ္လား……
“ျဖန္း…………..”
“မိပု မိပု……ဒါ…..ဒါ ေမေမႀကီးအခန္းထဲက အသံမဟုတ္လားဟင္ ”
“ဟုတ္တယ္…မမေလး…..မိစုေတာ့ ဘာလုပ္မိျပန္ၿပီလားမသိပါဘူး စိတ္ညစ္လိုက္တာ…….”
“ လာလာ သြားရေအာင္….မိစုေလး အားငယ္ေနလိမ့္မယ္….”
မိစုေလးတစ္ေယာက္ေတာ့ ေမေမႀကီး႐ိုက္တာ ခံေနရၿပီဆုိတဲ့ အသိနဲ႔ ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္သား ေမေမႀကီးအခန္းဆီ အေျပးထြက္ၾကည့္မိ ေလသည္။ ေမေမႀကီးကအိ္ပ္ယာေပၚမွာ လွဲေနရေပမယ့္ စိတ္မထင္ရင္မထင္သလို အနားေခၚၿပီးေခါင္းေခါက္တာမ်ဳိး၊ ပါးရိုက္တာမ်ဳိးေတြ လုပ္တတ္ေလသည္။ က်န္းမာေရးမေကာင္းေပမယ့္ ခက္ထန္ေနတဲ့စိတ္က ေမေမႀကီးကိုပိုလို႔ပင္ ၾကမ္းတမ္းေစေလသည္။
“ဟင္…..မမနီလာ……”
ေမေမႀကီးရဲ႕ ကုတင္ေဘးနားမွာ ခပ္ယို႔ယို႔ေလးရပ္ေနတဲ့ မမနီလာကို အေ၀းကျမင္လိုက္တဲ့ ကၽြန္မနဲ႔မိပုတို႔ ကိုယ္ရွိန္သတ္လို႔ အသာေလးေစာင့္ၾကည့္ေနမိေလသည္။ စိတ္ဆိုးဟန္ျဖစ္ေနတဲ့ ေမေမႀကီးရဲ႕မ်က္ႏွာက နိဂိုကတည္းကညိဳတဲ့အသားမု႔ိ မဲမဲေရာင္သာ ကၽြန္မတို႔လွမ္းျမင္လိုက္ရေလသည္။
“…ေတာ္ေတာ္အသုံးမက်တဲ့နီလာမ…..ဒါေလးေတာင္ ျဖစ္ျဖစ္ေျမာက္ေျမာက္မလုပ္တတ္ဘူး…မေန႔ကတည္းကခ်က္ထားလို႔ ဒီဟင္းက သိုးေနရတာလား…ဟင္….မိနီလာ....”
“…ကၽြန္မ….ကၽြန္မ..ေတာင္းပန္ပါတယ္ ခ်က္ၿပီးၿပီးခ်င္း အုပ္ထားမိလိုက္လို႔ပါ၊…. ေနာက္မျဖစ္ေစရပါဘူး ေမေမႀကီး…...”
“ေျပာလိုက္ရင္ မ်က္ႏွာေသေလးနဲ႔…. လူကျဖင့္ ဘာအသံုးမွမက်ဘူး…သြား….ခုခ်က္ခ်င္း ငါ့နားကထြက္သြား…….”
“ဟုတ္…ဟုတ္……”
မ်က္ႏွာကိုလက္နဲ႔အုပ္ကာ ေမေမႀကီးအခန္းထဲကေန ေျပးထြက္သြားတဲ့ မမနီလာကိုျမင္လိုက္တာေၾကာင့္ ေမဦးနဲ႔မိပုတို႔ တစ္ေယာက္ မ်က္ႏွာတစ္ေယာက္ၾကည့္လိုက္မိပါတယ္။ မီးဖုိေခ်ာင္ထဲျပန္၀င္လာရေပမယ့္ ၀မ္းနည္းၿပီးငိုသြားရတဲ့ မမနီလာကိုေတာ့ ေမဦးမ်က္လံုးထဲက မထြက္ခဲ့ေပ။
“ မမနီလာ ဘာမ်ားျဖစ္လို႔လဲမသိေနာ္….သူေရာက္ေနတာေတာင္ ငါတို႔ မသိလုိက္ဘူး…..”
“ဘယ္သိရမလဲ မမေလးရဲ႕ အဲ့ဒါဆို အဆူခံဖို႔ေရာက္လာတယ္လို႔မွတ္….”
“ေအာ္…….….. ေမေမႀကီးက ေခၽြးမေတြလည္းအဲ့လိုလုပ္တာပဲလားဟင္ မိပု”
“သူ႔သားေတြကို ထိလို႔မရဘူး မမေလးရဲ႕၊ အကိုေလးကမွေတာ္ေသးတယ္ သူ႔အကိုေတြအားလံုးက တစ္ခုခုဆို သူ႔အေမကိုျပန္တိုင္ၾကတာ၊ ခုလည္း ဘာကိစၥလွမ္းတိုင္ျပန္လည္းမသိဘူး……..”
မတ္တပ္ရပ္ေနရာကေန ထိုင္ခ်လိုက္ၿပီး သက္ျပင္းေမာတစ္ခုကို စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္နဲ႔ ခ်လိုက္မိတာမို႔ လူကခ်က္ခ်င္းပင္ အုိစာသြားသလိုပင္။ ၿမိဳ႕မ်က္ႏွာဖံုးတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ဒီလိုစ႐ိုက္လကၡဏာေတြရွိလိမ့္မယ္လို႔ ေမဦးတို႔တစ္ရြာလံုးက ဘယ္လိုလုပ္ သိႏိုင္၊ ျမင္ႏိုင္၊ ၾကားႏိုင္ပါ့မလဲ…၊ ျမင္လိုက္ရင္ အၿမဲပဲၿပဳံးရႊင္ေနတတ္ၿပီး အလွဴအတန္းရက္ေရာလွတဲ့ ေမေမႀကီးတို႔မိသားစုေတြကို ေမဦးတို႔တစ္ရြာလံုးက အားက်ေနၾကရတာမဟုတ္လား…………..။
အဲဒီေန႔က ျပသနာက ႐ုံးပတီသီးေၾကာ္ခ်က္ဟင္းေလး သိုးသြားရတဲ့ အဓိကတရားခံဆိုရင္ ဘယ္တရားပါ့မလဲလို႔ ေမဦးဘာသာ မွတ္ခ်က္ ေပးမိေလသည္။ ပါးတစ္ခ်က္နဲ႔႐ံုးပတီသီးဟင္းကိုလဲလိုက္ရတာမို႔ ႐ံုးပတီသီးလို႔ ဆိုလိုက္တာနဲ႔ ေမဦးလက္က ပါးျပင္ဆီသို႔သာ အေျပးေရာက္မိေလေတာ့သည္။
“သမီး….ေမဦး..”
“ရွင္…ေမေမ…”
“ ဒီကေလးမႏွယ္….လူကလည္းေငးလို႔……….လက္ကလည္းဇြန္းႀကီးကိုကုိင္လု႔ိ ဘာေတြမ်ား ဒီေလာက္ေတာင္စဥ္းစားေနရတာလဲ ဟင္…. သမီး..”
“ဘာမွမဟုတ္ပါဘူးေမေမရဲ႕……. ကိုေအာင္ကလည္း ႐ံုးပတီသီးဟင္းဆို သိပ္ႀကိဳက္တာေလ…..”
မုသားသံုးလိုက္ရေပမယ့္ ဒီစကားေလးေၾကာင့္ပဲ စိတ္ခ်လက္ခ်ျဖစ္သြားတဲ့ေမေမ့ဟန္ေၾကာင့္ ေမဦးေနရထိုင္ရသက္သာသြားရျပန္ပါၿပီ။ ေမေမ့အလိုက္ ထမင္းကိုအားရပါးရစားေနရေပမယ့္ ရန္ကုန္အိမ္တစ္လွည့္၊ ေမေမ့အိမ္တစ္လွည့္ ျမင္ကြင္းေတြက တစ္လွည့္စီ ။
***-----***-----***-----***----- “”
“သမီးေလး……ေမဦး….”
“ရွင္…ေမေမ…..….”
“ သမီးေလးရြာကိုေရာက္တာ အေတာ္ၾကာေနၿပီေနာ္…..”
ေလးေလးနက္နက္ စဥ္းစားဟန္နဲ႔ ေျပာလာတဲ့ေမေမ့စကားကို ေမဦးစိုးရိမ္မိေလသည္။ ေမေမေမးလို႔သာ ေမဦးေျပာျပခဲ့ရေပမယ့္ ေနရာသစ္ရဲ႕ မေျပလည္မႈေတြကို ေမေမ့ကိုမသိေစခ်င္တာေတာ့အမွန္ပင္။ ျပႆနာအေသးအဖြ႔ဲကစလို႔ အႀကီးႀကီးေတြတိုင္ေအာင္ ေမဦး အတက္ႏုိင္ဆံုး ေနခဲ့ရျခင္းသာ။ ခု….ေမေမ ဘာမ်ား ေျပာဦးမလို႔ပါလိမ့္……။
“ေမေမ ဘာေျပာခ်င္တယ္ဆိုတာ ငါ့သမီးေလး မွန္းဆတတ္ပါ့မလားဟင္……..”
“ အတိအက်ေတာ့မသိဘူးေမေမ…..ဒါေပမယ့္ ေမဦးကို ျပန္သင့္ၿပီလို႔ ေမေမေျပာမလို႔ဆိုတာေတာ့ ေမဦးထင္တယ္ေမေမ”
သက္ျပင္းအရွည္ႀကီးကို ေလးတြဲစြာခ်လိုက္တဲ့ ေမေမ့ဟန္က ေမဦးကိုေျပာစရာေတြအမ်ားႀကီးရွိေနတယ္ဆိုတာ ေမဦးသိလိုက္ေလသည္။ ရြာကိုေရာက္တာ ဆယ္ရက္ေက်ာ္ၿပီမို႔  ေမဦးအတြက္က ခဏေလးပါေမေမရယ္လို႔ စိတ္ထဲကပဲ ေတာင္းဆိုမိေလသည္။ ေျပာျပခ်င္တဲ့စကား ေတြကို စဥ္းစားေနတဲ့ ေမေမ့ဟန္က စကားလံုးတိုင္းကို နားလည္သေဘာေပါက္ေစခ်င္တယ္ဆိုတာလည္း ေမဦးသိပါတယ္။
“ေျပာေလ ေမေမ…သမီး နားေထာင္ေနပါတယ္….”
ျဖစ္ပ်က္သမွ်အဆိုးအေကာင္းေတြကို ေ၀ဖန္ပိုင္းျခားတတ္ေစဖို႔နဲ႔ လိမၼာေရးျခားရွိေအာင္ သတိထားေနထိုင္ဖို႔ေတြကို ေျပာျပေပးေနတဲ့ ေမေမ့စကားသံေတြက ဟိုးအေ၀းႀကီးကလာေနသလို ေမဦးဆီကို တစ္လံုးခ်င္း တျဖည္းျဖည္းခ်င္းဆီ အလုအယက္ေျပး၀င္လာၾကေလသည္။ ေမေမရဲ႕ႏႈတ္ခမ္းအလႈပ္ေလးမွာတင္ ထြက္က်လာတဲ့ စကားစုတိုင္းက ေမဦးရဲ႕ ႏွလံုးသားထဲတိုင္ေအာင္ စိမ့္၀င္သြားၾကေလသည္။
႐ုပ္ေသတစ္ခုလို ငုတ္တုတ္ထိုင္လ်က္ ၿငိမ္သက္ေနတဲ့ေမဦးက ေမေမရဲ႕အၾကင္နာမ်က္၀န္းေတြကို မ်က္ရည္ေတြၾကားကေန ၀ိုးတ၀ါး အၾကည့္နဲ႔ ၾကည့္လိုက္မိေလသည္။ လိုခ်က္တက္မက္မႈေတြျပည့္ေနတဲ့ မမခ်ဳိတို႔ေမာင္ႏွမေတြရဲ႕ ေရာင္စံုမ်က္၀န္းေတြနဲ႔ လားလားမွမဆိုင္။
ေမေမႀကီး၊ မမခ်ဳိ၊ မမနီလာနဲ႔ ခဲအိုေတြရဲ႕ တစ္ေယာက္တစ္မ်ဳိး ေျပာဆိုေနၾကတဲ့ စိတ္ရႈပ္စရာကိစၥရပ္ေတြက ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ်ပင္၊ ကိုေအာင့္ကို ႏိုင္ငံျခားသေဘၤာလိုက္ခိုင္းတာလည္း မမနီလာတို႔စနစ္ျဖစ္သလို ေမဦးေရာက္လာမွ ေမေမႀကီးကိုၾကည့္ဖို႔ေခၚထားတဲ့ ဆရာမကို အလုပ္ထုတ္ပစ္တာလည္း မမခ်ိဳရဲ႕သေဘာထားေတြပင္။ အငယ္ဆံုးသားမို႔ လုပ္ငန္းတစ္ခု မခြဲေ၀ေပးတာကလည္း ခဲအိုတိ႔ုသေဘာ ျဖစ္ခဲ့ေလသည္။ ကိုယ့္သေဘာမပါတဲ့ ေန႔စဥ္ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြၾကားမွာ ေမဦးရဲ႕အေဖာ္က မိပုနဲ႔မိစုမွ်သာ။
“သမီးေလး…ေမဦး…ဘာေတြေတြးေနျပန္ၿပီလဲဟင္..……ေမေမေျပာတာကို နားလည္ေအာင္ႀကိဳးစားရမယ္ေနာ္……”
“……..သမီးႀကိဳးစားၿပီး ေနထိုင္သြားမွာပါ…..”
“ကဲ..ဒါဆိုလည္း အိပ္ဖို႔ျပင္ေတာ့……..……”
“ဟုတ္ေမေမ….”
ေမေမ့ကို႐ုိေသစြာကန္ေတာ့ၿပီး အိပ္ရာ၀င္ခဲ့ေပမယ့္ ေမဦးခဏေလးနဲ႔ အိပ္မေပ်ာ္ခဲ့ေပ။ ရင္ေလးစရာ ေရွ႕ေရးေတြကို ႀကိဳတင္ၿပီး မစဥ္းစားခ်င္ေပမယ့္ ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ့ အဆိုးဆံုးဆိုတာေတြကို ႀကိဳတင္လို႔ျပင္ဆင္ထားရေပေတာ့မည္။ ေနရာသစ္၊ အေတြ႕အႀကံဳသစ္မွာ ေျခာက္လသာ ရင္ဆိုင္ရေသးတာမို႔ ေနာင္ႏွစ္ေပါင္း ေျခာက္ဆယ္အထိ ေတြ႔ႀကံဳရမယ့္ အခက္အခဲေပါင္းမ်ားစြာအတြက္ ေမဦးသတၱိေတြ ေမြးရဦးမွာပါ။
မျပည့္မစံုၾကားထဲကေန ေမဦးကိုေမြးထုတ္ေပးခဲ့တဲ့ ေမေမ့ရဲ႕သတၱိေသြးေတြအျပည့္ပါေနတဲ့ေမဦးက ျပည့္စံုသူတို႔ရဲ႕ အသိုင္းအ၀ိုင္းၾကားမွာ ေခါင္းေမာ့ရင္ေကာ့ႏိုင္ေအာင္ ဘာလို႔မ်ား မေနႏိုင္ရမွာလဲ။
စိတ္ရင္းေစတနာေတြအျပည့္ပါေနတဲ့ ေမဦးရဲ႕အၾကင္နာလက္တစ္စံုက ဂုဏ္ပကာသနေတြထုတ္ပိုးထားတဲ့ ေမေမႀကီးတို႔မိသားစုကို ဘာလို႔မ်ား မေႏြးေထြးႏိုင္ရမွာလည္း။
မိဘန႔ဲညီကိုေမာင္ႏွမေတြရဲ႕စကားကိုမလြန္ဆန္ႏိုင္တာကတစ္ဖက္  ေမဦးကတစ္ဖက္နဲ႔ သင့္တင့္ေအာင္ႀကိဳးစားေနေပးရွာတဲ့ ေမဦးခ်စ္တဲ့ ကိုေအာင္အတြက္ ေမဦးက စံျပဇနီးတစ္ေယာက္အျဖစ္ ဘာလို႔မ်ား မေနႏိုင္ရမွာလည္း။
တစ္ေယာက္တည္းခ်မိတဲ့ ဒီဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြအေကာင္အထည္ေဖာ္ဖို႔ အားအင္သစ္ေတြနဲ႔ ရန္ကုန္ေရႊၿမိဳ႕ေတာ္ႀကီးဆီသို႔ ေမဦးမၾကာခင္ ျပန္ရေပဦးမည္။ ေရာင္စံုကာလာေတြၾကားထဲက အျဖဴေရာင္ေလးတစ္ခုကုိျဖင့္ အမ်ားျမင္ေအာင္ျပသႏိုင္လိမ့္မယ္လို႔ ေမဦးအဆံုးတုိင္ ယံုၾကည္မိေလေတာ့သည္။
စိမ့္စမ္းေရ
Posted by စိမ့္စမ္းေရ on Friday, June 10, 2016
categories: ၀တၳဳတို | Links to this post |
လယ္ႀကီးေထာင့္ (၁)
ဟိုင္းေ၀းကားႀကီးမို႔ထင္သည္ မွတ္တိုင္တစ္ခုေရာက္တိုင္း ဆင္းၾကတဲ့ခရီးသည္ေတြကမနည္းပင္၊ ခုလည္း ကၽြန္မဆင္းတဲ့ မွတ္တိုင္မွာ အေတာ့္ကိုအမ်ားသားပင္။ ကိုယ့္ေရွ႕ကေန တျဖည္းျဖည္းခ်င္း ဆင္းေနတဲ့ တျခားခရီးသည္ေတြကို ကၽြန္မ စိတ္ရွည္ လက္ရွည္ ေစာင့္ေနလိုက္ၿပီး ေနာက္ဆံုးမွဆင္းခဲ့ေလသည္။ အပိုတန္ဆာပလာေတြမပါတဲ့ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ ခရီးေဆာင္အိတ္ငယ္ေလး တစ္လံုးတည္းပင္။
“ဟူး………ရင္ထဲကိုေအးသြားတာပဲ”
ကားေပၚကဆင္းဆင္းခ်င္း ေအးျမၿပီးသန္႔ရွင္းတဲ့ေလႏုေအးက ကၽြန္မကိုဆီးႀကိဳေပြ႕ဖက္ေလေတာ့သည္။ ေဘးဘီ၀ဲယာမွာ ကုိယ့္အသိေတြမ်ား ေတြ႔ေလမလားလို႔ ဟိုဟိုဒီဒီရွာၾကည့္ေပမယ့္ တစ္ေယာက္တစ္ေလမွ မျမင္မိေပ။ ႀကိဳတင္အေၾကာင္းၾကားထားရင္ေတာ့ လာႀကိဳေပးမယ့္သူေတြရွိႏိုင္ေပမယ့္ အေမ့ကိုလည္းအံ့ၾသေစခ်င္တာေၾကာင့္ ဘယ္သူမွအသိမေပးဘဲ တစ္ေယာက္တည္းျပန္လာခဲ့ျခင္းပင္။
“အမ…ကယ္ရီ ေခၚဦးမလား….”
ဆိုင္ကယ္ကို ကၽြမ္းက်င္စြာေမာင္းႏွင္လာတဲ့ ေကာင္ေလးက ကၽြန္မဆီသို႔ ၀ူး…..ဆို ရုတ္တရက္လာရပ္ေလသည္။ အၿပံဳးတစ္ပြင့္ႏွင့္အတူ ကၽြန္မ ေခါင္းကိုညင္သာစြာရမ္းျပလိုက္ေတာ့ စိတ္ပ်က္သြားတဲ့ သူ႔ဟန္ေလးက အားနာဖို႔ေတာင္ ေကာင္းေလသည္။  မေတြ႔ထိတာ ၾကာသြားၿပီျဖစ္တဲ့ ေတာသဘာ၀အလွအပေတြကို ကၽြန္မေျခဆန္႔လို႔ၾကည့္ခ်င္ေသးသည္ေလ။
ကားေပၚမွာ ၅ နာရီနီးပါး အေညာင္းမိလာသမွ် ခုမွ ေျပစမို႔ထင္သည္ လမ္းေလွ်ာက္ရတာ ဒီတစ္ခါ အရသာအရွိဆံုးလို႔ ကၽြန္မ ေျပာလိုက္ခ်င္ေသးသည္။ ေတာလမ္းခရီးမဟုတ္ေပမယ့္ သြားသူလာသူ ရွိမေနပါ။ ေဘးဘီ၀ဲယာမွာေတာ့ လယ္ကြင္းေတြက စိမ္းစိမ္းစိုစို၊ လယ္တစ္ခ်ဳိ႕ ေကာက္စိုက္ၿပီးေပမယ့္ တစ္ခ်ဳိ႕အကြက္ေတြ က်န္ေနေသးသည္။ လူသြားလမ္းမထက္မွာေတာ့ ကၽြန္မတစ္ေယာက္တည္းသာ။
“…ေနေရာင္ျခည္လည္း ေႏြးပါေစ၊ ေလျပည္ေအးပါေစ……ခ်စ္မိတ္ေဆြေပါင္းေဖာ္မ်ား…က်န္းမာၾကေစသား………”
တစ္ရြာနဲ႔တစ္ရြာၾကား ေရာက္ေနတာမို႔ ၾကားလိုက္ရတဲ့ ကေလးငယ္တစ္ေယာက္ရဲ႕ ကဗ်ာရြတ္ဆိုသံေၾကာင့္ ကၽြန္မ ေဘးဘီ၀ဲယာကို အသာငဲ့ေစာင္းၾကည့္မိလိုက္ပါတယ္၊ အရင္က ကြင္းျပင္ေတြခ်ည္းသာရွိခဲ့ရာမွ ခုေတာ့ ႀကိဳၾကားႀကိဳၾကား အိမ္ငယ္ကေလးေတြ တိုးပြားေနသည္မို႔ ဒီအစုထဲကသာျဖစ္ရမယ္လို႔ ကၽြန္မေတြးထင္လိုက္ေလသည္။
အားမာန္အျပည့္န႔ဲအဆံုးသတ္သြားတဲ့ ကဗ်ာေနာက္ဆံုးပိုဒ္ေလးကို ကၽြန္မ သံေယာင္လိုက္ျပဳရင္းက အသံထြက္၍ပါ ဆိုမိေခ်ၿပီ။ မၾကာခင္ေရာက္ရွိျမင္ရေတာ့မယ့္ ကၽြန္မရဲ႕ခ်စ္ေသာေမေမအပါအ၀င္ မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္း သူငယ္ခ်င္းေတြအားလံုး က်န္းမာလို႔ခ်မ္းသာစြာ ရွိၾကပါေစလို႔ ကၽြန္မ ရင္ထဲကေန လႈိက္လိႈက္လွဲလွဲကို ဆုေတာင္းမိေလေတာ့သည္………….။
***-----***-----***-----***-----
“ ဟဲ့ ဟဲ့…………ဟဲ့…ညည္း ေမဦး မဟုတ္လား……………”
“ဟင္…….ေဒၚေလးေရႊ….”
“ညည္းေအ….အေၾကာင္းမၾကားဘာမၾကားနဲ႔.ဒါ ကားဂိတ္ကေန တစ္ေယာက္တည္းလမ္းေလွ်ာက္လာတာေပါ့ေလ.. ဟုတ္လား… ၾကည့္စမ္းၾကည့္စမ္း…ကားဂိတ္နဲ႔ရြာကို အနီးေလးမ်ားထင္ေနသလား ေမဦးရယ္… လူႀကီးေတြကို ၀မ္းသာရေအာင္ ႀကိဳေတာ့ ေျပာသင့္တာေပါ့….. ညည္းလာလည္တာ ဘယ္သူက ၀မ္းမသာပဲ ရွိမလဲ….တကတည္း မေျပာလိုက္ခ်င္ဘူး…… ေပးေပး….ညည္းလက္ထဲက အထုပ္ ….”
“ရပါတယ္ ေဒၚေလးေရႊရဲ႕ ေပါ့ေပါ့ေလးပါ.. ေမဦး ကိုယ့္ဘာသာ သယ္ခဲ့ပါ့မယ္..”
“ေပါ့ေပါ့ေလးေလးေအ………ေပးဆိုေပးလိုက္ေပါ့……….”
ေျပာေျပာဆိုဆိုနဲ႔ ကၽြန္မလက္ထဲကအထုပ္ကို ေဒၚေလးေရႊက ေခါင္းေပၚပင့္တင္လိုက္ၿပီး ေရွ႕ကေနဦးေဆာင္လို႔ သြားေခ်ၿပီ။ ရြာေနာက္ပိုင္းေလာက္က်တဲ့ ကၽြန္မတို႔အိမ္က ကၽြန္မေျခလွမ္းနဲ႔ဆို အနည္းဆံုးေတာ့ မိနစ္ 20 ေလာက္ ေလွ်ာက္ရေပဦးမည္။ ျမန္လည္းျမန္ သြက္လည္းသြက္လွတဲ့ ေဒၚေလးေရႊရဲ႕ ေျခလွမ္းေတြကို ကၽြန္မလိုက္မမီွတာမို႔ အေနာက္ကေန ခပ္ေအးေအးနဲ႔သာ ေလ်ာက္ေနလိုက္ပါတယ္။
“ဟိတ္……….…”
“အမေလး…..လန္႔လိုက္တာ မပုတိုရယ္………ေျဖးေျဖးသာသာလုပ္ပါ…..”
“ၾကည့္စမ္း…ငါကဘယ္သူမ်ားလဲလို႔ ေနာက္ကေနလိုက္ၾကည့္ေနတာ၊ မွတ္ေတာင္မမွတ္မိပါလား ေမဦးရ… တစ္ေသြးတစ္ေမြးႀကီးကိုျဖစ္လို႔ တို႔ရြာက သူစိမ္းလက္မခံဘူးဆိုတာ မသိဘူးလား…..…”
“ဟယ္……….မပုတိုု……ၾကည့္စမ္း လူမေရာက္ေသးဘူး ေလသံန႔ဲတင္ ၿခိမ္းေျခာက္ေနတာမ်ား….ေၾကာက္လွေခ်ရဲ႕ေနာ္….”
ပခံုးတြန္႔ကာ ေၾကာက္ဟန္ေဆာင္ျပလိုက္ေတာ့ မပုတိုက တ၀ါး၀ါးနဲ႔ေအာ္ရယ္ေလေတာ့သည္။ သူရယ္ေတာ့ကၽြန္မလည္းလိုက္ရယ္မိေလသည္။ ဒါဟာ ကိုယ့္ဇာတိေမြးရပ္ေျမရဲ႕ ခ်စ္ခင္ဖြယ္ရာ ႏႈတ္ဆက္ဟန္ဆိုရင္လည္း မမွားႏိုင္ဘူးေပါ့။ ႏွစ္ေယာက္သား လက္ခ်င္းခ်ိတ္၊ ပခံုးဖက္လို႔ တက္ၾကြတဲ့ေျခလွမ္းေတြနဲ႔ အေမ့အိမ္ဆီသို႔သာ အျမန္လွမ္းလိုက္ၾကပါတယ္။
***-----***-----***-----***-----
ေဖာ္ေရြကာခင္မင္ရင္းႏွီးၾကတဲ့ ေတာဓေလ့သဘာ၀ကို ကၽြန္မ စာမဖြဲ႕တတ္ပါ။ ၿမဳိ႕ေရာက္သြားတာ 6 လေလာက္သာရွိေသးတဲ့ကၽြန္မကို ၀ိုင္းအံုၾကည့္လိုကၾကည့္၊ ေမးတဲ့သူကေမးနဲ႔ ကၽြန္မေေမေမဧည့္ခံတဲ့ ေရေႏြးၾကမ္းအိုးေတာင္ တည္လို႔ပင္ မႏိုင္ေခ်။ မ်က္ႏွာေပၚက အၿပံဳးပန္းကို အလွဆံုးပန္ဆင္ထားတဲ့ ကၽြန္မရဲ႕ေမေမကေတာ့ ၿမိဳ႕ေပၚမွာေနရတဲ့ သမီးအလိမၼာေလးအတြက္ ဂုဏ္ယူမဆံုးႏိုင္ေၾကာင္း လာသမွ်လူေတြကို ေျပာမကုန္ႏိုင္ရွိေနခဲ့ေလသည္။
ဧည့္သည္ေတြကိုဧည့္ခံလိုက္၊  ညေနစာအတြက္ ျပင္ဆင္လုပ္ေနတဲ့ ကၽြန္မရဲ႕ေမေမက ဒီေန႔မွပိုလို႔ ရႊင္လန္းေနသေယာင္ပင္။ ေမေမ့ရဲ႕ပီတိအၿပံဳးေတြၾကားမွာ ကၽြန္မလည္းပဲ အၿပံဳးေလးေတြ ကူးစက္ေနလို႔သာေပ့ါ။ အေမ့အတြက္ရယ္လို႔ ဘာတစ္ခုမွ ျပန္မေထာက္ပံ့ေပးႏိုင္ေသးတဲ့ကၽြန္မက ခု ေမေမ့ဆီက အားေပးစကားေတြနဲ႔ အသံုးစားရိတ္ကို လာျပန္ယူတာလို႔ဆိုရင္ ေမေမစိတ္ခ်မ္းသာပါဦးမလား…………..။
“သမီး…………ေမဦး………”
“ရွင္..ေမေမ….လာၿပီလာၿပီ”
“င့ါသမီးႏွယ္……ဒီမွာ ေမေမေခၚေနတာျဖင့္ၾကာလွရွိေနၿပီ။ လာ……ညေနစာစားရေအာင္ ေတာ္ၾကာ သမီးသူငယ္ခ်င္းေတြ လာခ်င္လာေနၾကဦးမွာ ”
စားပြဲေပၚျပင္ဆင္ေပးထားတဲ့ ဟင္းေတြကအမ်ဳိးစံုလွေလသည္။ ေတာထမင္း ေတာဟင္းမိ႔ု အရသာေတာ့ ဘာနဲ႔မွမလဲႏိုင္ေခ်။ ခ်က္ခ်င္းခူးလို႔ ခ်က္ခ်င္းစားၾကေလ့ရွိတဲ့ သဘာ၀မို႔ ဟင္းသီးဟင္းရြက္အားလံုးက လတ္ဆတ္လွသည္။ ငါးငါးပိခ်က္၊ တို႔စရာအစံု၊ အာလူးဟင္း၊ ဆူးပုတ္ရြက္ဟင္းခ်ဳိ အကုန္လံုးက ကၽြန္မအႀကိဳက္ေတြပါပဲလား ေမေမရယ္………….။
“ေမေမ………….ဟင္းေတြကလည္း မ်ားလိုက္တာ……….သမီးအတြက္ အဲ့ေလာက္မလိုပါဘူးေမေမရယ္……..ေနာ္”
“အရင္တုန္းကေတာ့ မလိုေပမယ့္ ခုလိုတယ္သမီးရဲ႕၊ ေနာက္ဆို ငါ့သမီးက ေမေမ့အိမ္မွာေတာင္ ထမင္းစားႏိုင္ပါဦးမလားကြယ္….ၿမိဳ႕မွာက အစားအေသာက္ေတြေကာ တျခားပစၥည္းေတြေကာ စံုလို႔ပဲမဟုတ္လား…...”
“ဟာ……မဟုတ္တာပဲေမေမကလည္း…သမီးက ဘာမို႔လို႔ ေမေမ့ဆီမွာ ထမင္းမစားႏိုင္ရမွာလဲ…ေမေမေနာ္……အ့ဲလိုမ်ဳိးေတြေျပာတာ သမီးမႀကိဳက္ပါဘူး…...”
“ကဲပါ ဟုတ္ပါၿပီ၊ ေမေမက ကိုယ့္သမီးေလးကို ခ်စ္လို႔ စတာပါ…..ကဲကဲ စားစား ပူတုန္းေလး……”
ကၽြန္မရဲ႕ထမင္းပန္းကန္ထဲကို ဟင္းေတြခပ္ထည့္ေပးေနတဲ့ အေမ့ရဲ႕လႈပ္ရွားဟန္ေတြတိုင္းမွာ ကၽြန္မအေပၚ ေစတနာေတြ၊ ေမတၱာေတြ အျပည့္နဲ႔ သက္၀င္လႈပ္ရွားေနတယ္ဆိုတာ ကၽြန္မအသိဆံုးပါ။ မစားရတာၾကာၿပီျဖစ္တဲ့ အေမ့လက္ရာေလးေတြကို ခံတြင္းၿမိန္စြာနဲ႔ အားရပါးရစားမိတဲ့အခါ ေက်နပ္ပီတိျဖစ္ေနရွာတဲ့ ေမေမ့ကို မ်က္ရည္ေတြၾကားက ၀ိုးတ၀ါးနဲ႔ ျမင္လိုက္ရေလသည္။
“ေမဦးေရ………………ေဒၚေလးေရ………..၀င္လာၿပီေနာ္……..”“ေဟာ……ေမေမမေျပာလား……..ပုတိုမတို႔ ခ်ီတက္လာၾကၿပီ……..ကဲကဲ…စားစားျမန္ျမန္….”
***-----***-----***-----***-----
“ေမဦးေရ..ေမဦး……. ျမန္ျမန္လာစမ္းပါဦး…..”
ဘုရားပန္းအိုးထိုးေနရာမွ မမခ်ဳိရဲ႕ေခၚသံေၾကာင့္ ေမဦးေကာ မိပုပါ ေခါင္းေတြအလိုလိုတည့္မတ္သြားေလသည္။ ပံုမွန္ထက္ ပိုမို က်ယ္ေလာင္ေနတဲ့အသံေၾကာင့္ ဘာမ်ားျဖစ္လို႔ပါလိမ့္လို႔ စိုးရိမ္စိတ္က ေမဦးရင္ကို ဒိိုင္းခနဲ ၀င္ေရာက္ေလေတာ့သည္။
“ရွင္………..မမခ်ဳိ.....ဘာ….ဘာျဖစ္လို႔လဲဟင္”
“ လာစမ္းပါျမန္ျမန္ …ဒီမွာ ေမေမဗိုက္ဆာေနလို႔တဲ့ အဲဒါ လာလုပ္ေပးဦး”
“ဟုတ္….လာၿပီ လာၿပီ မမခ်ဳိ……”
အိမ္ေအာက္ထပ္ဆီသို႔ ၾကားေအာင္လွမ္းေအာ္ေျပာလိုက္ရင္း လုပ္လက္စေလးေတြကို မိပုလက္သို႔အပ္လိုက္ရေလသည္။
“မိပု…….ဘုရားပန္းေတြကို ေသခ်ာလွလွေလးထိုးေနာ္။ ေရလည္းေသခ်ာေဆးသိလား………. မမ မၾကာဘူး ခဏေနရင္ျပန္လာခဲ့မယ္”
“ဟုတ္ကဲ့ပါ မမေလးရဲ႕……….ေျဖးေျဖးလည္းဆင္းသြားဦး….”
“ေအးပါ ………”
“ဟြန္း…… ကိုယ့္အေမစားဖို႔ေတာင္ မလုပ္ခ်င္ဘူး ၊ ဒါေလး လုပ္ေပးလိုက္ရတာမ်ား ဘယ္ေလာက္ၾကာတာမွတ္လို႔ မမေလးကိုပဲ အကုန္လံုး လိုက္ခိုင္းေနတယ္”
ဘုရားပန္းအိုးေတြကို ေဆးေနရင္းမွ ပြစိပြစိအသံထြက္ေနတဲ့ မိပုေခါင္းေလးကိုအသာပုတ္လုိ႔ ေမဦး ေအာက္ထပ္သို႔ အေျပးကေလးဆင္းလာလိုက္ပါတယ္။ ၀ရန္တာလက္ရမ္းမပါတာမို႔ သြားေနလာေနက်မဟုတ္တဲ့ကၽြန္မ အနည္းငယ္ေတာ့ အခ်ိန္ယူရေလသည္။
“ေမဦး….နင္ကလည္း ၾကာလိုက္တာ……..ဒီမွာ ကိုင္ထားရတာေတာင္ ေညာင္းေနၿပီ…”
ဆီေပမွာစိုးလို႔ လက္မနဲ႔လက္ညွိဳးသာ အားျပဳကိုင္ထားရတဲ့ မုန္႔ဟင္းခါးအထုတ္ေလးက မမခ်ဳိအတြက္ေတာ့ အေတာ္ေလးတဲ့ ပစၥည္းတစ္ခုလိုပင္။
“ေအာ္…မမခ်ဳိကလည္း ပန္းကန္ထဲထည့္ထားေတာ့ ဘာျဖစ္လို႔လဲ။ ဒါေလးမ်ား ေမဦးကို လွမ္းေခၚေနရေသးတယ္.. ေပးေပး…”
ပါးစပ္ကလည္းေျပာ၊ လက္ကလည္းလွမ္းယူၿပီး ေမဦး မီးဖိုေခ်ာင္ထဲ ၀င္သြားလိုက္ပါတယ္။ သင့္ေတာ္မယ့္ ပန္းကန္ထဲထည့္လိုက္ၿပီး ေမေမႀကီးအတြက္ အျခားျပင္ဆင္စရာရွိတာေလးေတြကိုပါ တစ္ခါတည္း ျပင္ဆင္လာလိုက္ေလသည္။
မုန္႔ဟင္းခါးပန္းကန္၊ ေကာ္ဖီပူပူနဲ႔ ေပါင္မုန္႔မီးကင္တစ္ခ်ပ္၊ နံနက္ေဆးတစ္ဖံု ထည့္ထားတဲ့ စတီးဗန္းေလးကိုင္ၿပီး မီးဖိုခန္းထဲကအထြက္
“သမီး…………ေမဦး…….သမီး….သမီး….”
“ဟင္…..ေမေမ…….သမီး…သမီး.. ရန္ကုန္အိမ္ကို စိတ္စြဲၿပီး အိမ္မက္ မက္ေနတာထင္တယ္..………”
“ဟုတ္မွေပါ့..ပါးစပ္ကလည္း ဘာေတြေျပာေနမွန္းမသိဘူး………မိပုေတြေကာ မိစုေတြေကာ စံုေနတာပဲ……….”
ဟင္ ဆိုၿပီး ရုတ္တရက္ ထထိုင္မိလိုက္တဲ့ ကၽြန္မ ရုတ္တရက္မို႔ အာရံုေတြကို မနည္းစုစည္းလိုက္ရေလသည္။ ကၽြန္မစိတ္ေတြ မိပုတိ႔ုဆီ ေရာက္သြားတာပဲျဖစ္ရမည္။ ခုခ်ိန္ဆို သူတို႔ေလးေတြ ေမေမႀကီးကိစၥေတြနဲ႔ အလုပ္ရႈပ္ေနၾကေရာေပါ့……..ၿပီးေတာ့…ဒီေန႔က အဂၤါေန႔… ဆရာ၀န္အိမ္ကိုလာၾကည့္မယ့္ေန႔……….ၿပီးေတာ့………ၿပီးေတာ့…….ဟာ……….။
“သမီး…….ဘာျဖစ္ေနတာလဲ…..ဘာလဲ အိပ္ေရးမ၀ေသးဘူးလား…ညက အိပ္မေပ်ာ္ဘူးလား..…ျပန္အိပ္ခ်င္ေသးလို႔လား……..ဟုတ္လား….”
“ဟာ……မဟုတ္ပါဘူးေမေမကလည္း……….”
“ဒါဆိုလည္း ထ…ထမင္းၾကမ္းစားရေအာင္၊.. ပုတိုမတို႔ လာေခၚၾကမွာဆို……..သမီးပဲ သူတို႔နဲ႔လယ္ထဲခဏလိုက္မယ္ဆို၊ ”
“အယ္……..ဟုတ္သား………”
***-----***-----***-----***-----
ကန္သင္းရိုးတစ္ေလွ်ာက္ စီတန္းၿပီးသြားေနၾကတဲ့ မပုတိုတို႔အသုိက္ကိုမီွဖို႔ ေမဦး မနည္းကိုေျပးလိုက္ရေလသည္။ သနပ္ခါးကို ျခစ္ခ်ရေလာက္ ေအာင္ၿဖီးလိမ္းထားၿပီး အေပၚထပ္လက္ရွည္အက်ႌ၀တ္၊ လံုခ်ည္တိုတိုနဲ႔၊ ခေမာက္ေဆာင္းထားတ့ဲ ေမဦးသူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕အလွက တစ္ကယ့္ကိုေတာသဘာ၀အလွေတြပင္။ ပ်ဳိးပင္ေလးေတြ အစုလိုက္ အစုလိုက္ခ်ထားဟန္၊ ေကာက္စိုက္သူေလးေတြရဲ႕ လႈပ္ရွားဟန္ေတြက ေမဦးတို႔လို ေတာသူေတာင္သားေတြသာ ျမင္ရတဲ့ သဘာ၀ရဲ႕အလွတစ္ခုပင္။
ေက်ာင္းသူဘ၀မွသည္ တကၠသိုလ္တက္၊ ေနာက္ အိမ္ေထာင္က်သည္အထိ ေမဦး ေကာက္မစိုက္ဖူးခဲ့ပါ။ လယ္ပိုင္မရွိတာလည္းတစ္ေၾကာင္း၊ ေမေမ့ေစ်းဆိုင္ေလးေၾကာင့္တစ္ဖံုနဲ႔ ေမဦးက ေတာသူဆိုေပမယ့္ ေတာအလုပ္ေတြကို မလုပ္ကိုင္ဖူးခဲ့ေပ။ တစ္ခါတစ္ေလ အနည္းငယ္ ၀ိုင္းကူတာကလြဲလို႔ ေမဦးက ေန႔စားအျဖစ္ ေကာက္မစိုက္ခဲ့ရေပ။ ေမဦးဘ၀ကို အားၾကေၾကာင္း မပုတိုက ခဏခဏေျပာခဲ့ေပမယ့္ မိစံုဖစံုမရွိတဲ့ဘ၀က ဘာမ်ားပိုေကာင္းလို႔လည္း မပုတိုရယ္လို႔ ေမဦးက ျပန္ေျပာခဲ့ျခင္းသာ။
“ေမဦးေရ…ေနပူတယ္ဟ ျမန္ျမန္လာ..……….ဟိုဘက္က ပတ္လာခဲ့”
“ဟုတ္ ဟုတ္ မပုတိုေရ………..”
လယ္ကြက္ထဲကေနလွမ္းေအာ္ေျပာေနတဲ့ မပုတိုကို ေမဦး လက္လွမ္းျပလိုက္ပါတယ္။ ေလွ်ာက္ေနမက်တဲ့လမ္းေတြမို႔ ေမဦးအတြက္ေတာ့ ယိုင္နဲ႔နဲ႔ေျခလွမ္းေတြျဖစ္ေနခဲ့ေလသည္။
“ဟူး……….ေမာလိုက္တာ…..ေနကလည္းမထြက္ေသးဘူး ပူလိုက္တာလြန္ပါေရာ….”
“မယ္မင္းႀကီးမ….အျဖစ္သည္းျပမေနနဲ႔၊ သူမ်ားေတြၾကားရင္ ညည္းကို အတင္းေျပာၾကလိမ့္မယ္……ဘ၀ေမ့တယ္ဘာျဖစ္တယ္နဲ႔…”
“အဲ့လိုသေဘာမဟုတ္ပါဘူး မပုတိုရယ္ ေမဦးက …….”
“ေအးပါေအးပါ…..သြား ဟိုနားသြားထိုင္ေန၊ ငါတို႔အလုပ္စလိုက္ဦးမယ္…..ဒီအကြက္က ေထာင့္ကြက္မို႔ ငါ သက္သက္ခ်န္ထားခဲ့တာ။ အမွန္ဆို တေန႔ကတည္းက ၿပီးရမွာ….”
ေလကၾကမ္းတယ္ဆိုေပမယ့္ ခပ္သုန္သုန္ေလးတိုက္ခတ္ေနေတာ့ ေနလို႔ပင္အေကာင္းသား။ ဟိုိဟိုဒီဒီၾကည့္စရာလည္း သိပ္မရွိတာမို႔ ေကာက္စုိက္ေနသူေတြထံသို႔သာ အာရံုစိုက္ထားလိုက္ေလသည္။ တက္ညီလက္ညီနဲ႔ ေကာက္စုိက္ေနၾကတဲ့ မပုတိုတို႔က ေန႔စားမဟုတ္ပဲ အကြက္လိုက္၊ ဧကလိုက္  ယူစိုက္ၾကသူေတြပင္။ ကိုယ္ျမန္ျမန္စိုက္ရင္လည္းရသလို၊ တစ္ရက္ႏွစ္ရက္နားၿပီးမွ စိုက္ရင္လည္းရသည္။ တစ္ခ်ဳိ႕က ႏွစ္ေယာက္တြဲ၊ သံုးေယာက္တြဲ စသည္ျဖင့္ အမ်ားဆံုးကေတာ့ ငါးေယာက္တစ္ဖြဲ႕ပင္။
တစ္ေနကုန္ ကုန္းထားရတဲ့ခါးေတြ မေညာင္းဘူးလားလို႔ ကၽြန္မ ေမေမ့ကိုေမးၾကည့္ဖူးသည္၊ ရႊံ႕ဗြက္ေတြက ေျခမ်က္စိျမဳပ္သည္အထိ တစ္ခါတစ္ေလ ေျခသလံုးတစ္၀က္ေက်ာ္သည္အထိ ရုန္းရသည္။ မိုးရြာရင္ပိုၿပီးအလုပ္မတြင္က်ယ္ဘူးလို႔ ေမေမေျပာျပသမွ်ေတြက ေမဦးအတြက္ေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ လက္ေတြ႔ျဖစ္မလာခဲ့ေပ။
ေမဦးတို႔ရြာမွာက မိုးတြင္းဘက္ ေကာက္မစိုက္ရင္ တျခားဘာအလုပ္မွမရွိေပ။ ၀င္ေငြတစ္ခုရဖို႔ ေကာက္စိုက္အလုပ္ကိုသာ အလုအယက္ လုပ္ရေလသည္။ ကိုယ့္လယ္ၿပီးသူမ်ားလယ္၊ တစ္ခ်ဳိ႕မ်ားဆို တျခားရြာေတြအထိ သြားေရာက္စိုက္ၾကရသည္။ တစ္ခုခု ပင္ပန္းတာျမင္ရတိုင္း ေမေမ့ေက်းဇူးေတြကိုသာ အထပ္ထပ္ေအာက္ေမ့မိေလေတာ့သည္။
“ေဟး……..ၿပီးၿပီဟ………..ၿပီးၿပီ…….….”
လယ္ကြက္ထဲကေန အားရပါးရ ေအာ္လိုက္သံေၾကာင့္ ကၽြန္မ မပုတိုတို႔ဆီ လွမ္းၾကည့္လိုက္ပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္း သံုးေယာက္သား ကၽြန္မဆီ လာေနဟန္မို႔ ဘာမ်ားပါလိမ့္လို႔သိခ်င္ေနေပမယ့္ ခဏေတာ့ ေစာင့္ေနလိုက္ပါတယ္။
“ဟူး……ေမာလိုက္တာေမဦးရာ…ေတာ္ပါေသးရဲ႕ ေန႔တ၀က္နဲ႔တင္ ၿပီးသြားလို႔…..”
“အဲ့ဒါေၾကာင့္ေျပာတာ…..ဘာတဲ့…လယ္ႀကီးေထာင့္လည္းမစိုက္နဲ႔………….အိမ္ႀကီးရွင္လည္း မလုပ္နဲ႔ဆိုတာ..”
“အမယ္ ေအးစိန္မ….ဒါကို ဘယ္ကၾကားလာရျပန္တာတုန္း၊ အဲ့လိုသာဆို လယ္ကြက္တိုင္းမွာ ေထာင့္ကြက္ေတြခ်ည္း က်န္ေနေတာ့မေပါ့… ကဲကဲ ရွင္းစမ္းပါဦး…...”
“အဲ့လိုမဟုတ္ဘူး မပုတိုရဲ႕…လယ္ႀကီးေထာင့္ကေန စစိုက္မိရင္ ေတာ္ေတာ္နဲ႔မၿပီးႏိုင္ေတာ့ဘူးတဲ့၊ ခု မပုတိုက ယူထားတဲ့လယ္ကြက္က အႀကီးႀကီး၊ ၿပီးေတာ့ တစ္ေယာက္တည္း၊ စ စိုက္ေတာ့လည္း ေထာက္ျဖတ္ အဲ့လိုအဲ့လို……အိမ္ႀကီးရွင္လုပ္မိရင္လည္း လုပ္ပါေလဦး အိမ္အလုပ္ေတြ၊ မနက္နဲ႔ည နားရတယ္ကို မရွိဘူးတဲ့…..မယုံရင္ ေမဦးေမၾကည့္ပါလား….”
“ဟာ…. မေအးစိန္ကလည္း ေမဦးမွ ေကာက္မစုိက္ဘူးတာ…..”
“ေအးစိန္မေရ……ေတာ္ၿပီ…..ထမင္းစားမယ္….ခု ၿပီးၿပီမဟုတ္လား၊ ဘာမွအပိုေတြေျပာမေနနဲ႔ေတာ့.. တို႔ေတြစားေသာက္ၿပီး ခဏနားမယ္၊ ၿပီးရင္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းဘက္ကေန လွည့္ျပန္ၾကမယ္…ေဒၚေလးေရႊတို႔ အ သံုးလံုး သင္ေနတဲ့ဆီ သြားၾကမယ္ေလ…မေကာင္းဘူးလား..”
“ေဒၚေလးေရႊက အရမ္းရီရတာ ေမဦးရဲ႕…….ဟိုရက္က ဘာတဲ့ (ရေကာက္)ကို မေရးခ်င္လို႔ ပတ္ေျပးေနတာဆိုလားပဲ။ ဒါေတာင္သူကေျပာေသးတယ္….စပါး တစ္တင္းသာ ေျပးေထာင္းလိုက္ခ်င္တယ္…..အဲ့ဒါ ရွည္ရွည္ေကာက္ေကာက္ကို မေရးခ်င္ဘူးတဲ့……”
“ ဟားဟားဟား… ေဒၚေလးေရႊကေတာ့ လုပ္ၿပီ…….”
***-----***-----***-----***-----
စိမ့္စမ္းေရ
Posted by စိမ့္စမ္းေရ on
categories: ၀တၳဳတို | Links to this post |
Older Posts
ေလးဆူဓါတ္ပံု ေရႊတီဂံု
၀က္ဘ္ဆိုဒ္မ်ားကို ေလ့လာျခင္း (55)
၀တၳဳတို (31)
facebook(1) (7)
word pad (1)
က်န္းမာေရး (128)
နည္းပညာ (55)
ပရဟိတ မွတ္တမ္းမ်ား (4)
ဗဟုသုတ (139)
ဘာသာေရးစာေပမ်ား (44)
ျပန္လည္ေ၀မွ်ျခင္း (197)
လက္ေတြ႔ဘ၀ထဲက အပိုင္းအစမ်ား (3)
သုတ ၊ ရသ ၊ ေဆာင္းပါးမ်ား (57)
ဟာသမ်ားစုစည္းမႈ (3)
အဂၤလိပ္စာေလ့လာရန္..... (8)
အီဒီယမ္ အေၾကာင္းေလးမ်ား (21)
ေဆာ့၀ဲမ်ား (ေ၀မွ်ျခင္းသာ) (6)