en en my my my my en my my my en my my my en my my my en my my my my my my my my ja my en my my my en my my my en my my my my my my my my en en my my my en en my my my en my my my my en en my my my my my en my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my en my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my en en en en en my en cs cs da en da cs en en cs cs en en en cs cs da en da en en en cs cs en en en de cs en my ja my my my my en da cs en en cs da en en en cs cs da en da cs en en cs cs en en en cs cs da en da cs en en cs cs en en en cs cs da en da cs en en cs cs en en en cs cs my en it en en en en en fr en en es en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en es en my my ja ja my my my en en en it my en it my my it my my it my my it en en it my my it my my en my my en my my en de my en my my it my my it my my it my my it my my it my en it my my it en de it my my it ja it my my it zh my it my my it my my it my my it my my it en en it en my it en my it it my it en my it en my it ja my it en es it my kn it my my it my my it my my it en my it my my it my my it en my it my my it my eu it en my it my my it ja my it my my it en en it en my it my en it my my it ja my it my my it en my it en my pt en fi pt my my pt my my pt my my pt en my pt my my pt zh my pt my my pt my my pt my en pt ja es pt en my pt en my pt en my pt my my pt it en pt my my pt en my pt en my pt it my pt fr en pt my my pt hy my pt my ru pt my my pt en fr en my fr my my my ru my my my my my my my my my de my fa my en en my uk my my sw my it my my en en fa my en en my en en my en en en en
San Htun's Diary: November 2014
ဟိုုးအရင္တုုန္းက ဟိုုင္းၾကီးမွာ အလယ္တန္းေက်ာင္း အထိပဲရိွတယ္။ အထက္တန္းေက်ာင္း တက္ခ်င္ရင္ ဟိုုင္းၾကီးကေန ေန ့တဝက္ေလာက္ သေဘၤာစီးရတဲ့ ၿပင္ခရိုုင္မွာ ေဘာ္ဒါေနၿပီး တက္ရတယ္။ မၾကီး ၉  တန္းေရာက္ေတာ့ ဟိုုင္းၾကီးေက်ာင္းခြဲမွာ ထားမလား၊ ၿပင္ခရိုုင္မွာ ထားမလားနဲ ့ ေနာက္ဆံုုးေတာ့ ပုုသိမ္မွာ သြားထားၿဖစ္တယ္။ ကိုုယ့္ရြာမွာ အထက္တန္းေက်ာင္း ရေတာ့မဲ့ဟာကိုု ပုုုုသိမ္မွာ သြားထားတယ္ဆိုုၿပီး အေဖ့ကိုု ေၿပာၾကေပမဲ့ အေဖ့တြက္ကိန္း မွန္သြားတယ္။ အဲဒီႏွစ္က ဟိုုင္းၾကီးမွာ အထက္တန္းေက်ာင္းခြဲ မရေတာ့ ဟိုုင္းၾကီးမွာတက္ဖိုု ့ေစာင့္ေနသူေတြ တစ္ႏွစ္ေအာက္တယ္။ ဟိုုင္းၾကီးကေန ပုုသိမ္မွာ ေက်ာင္းသြားတက္တာ မၾကီးတိုု ့က ပထမဆံုုးအသုုတ္ၿဖစ္ၿပီး ဆယ္တန္းကို တစ္ႏွစ္တည္းေအာင္ ဂုုဏ္ထူးေတြလည္းပါေတာ့ အဲဒီကတည္းကစလိုု ့ ပိုုက္ဆံတတ္ႏိုုင္တဲ့ ဟိုုင္းၾကီးသားေတြဟာ ကေလးေတြကိုု ၿမိ ုု ့မွာ ေက်ာင္းသြားထားၾကတာ ခုုဆိုု ထံုုးစံၿဖစ္ေနၿပီ။ ကြ်န္မ ပုုသိမ္မွာ ၈ တန္းတက္ေတာ့ ေနတဲ့အိမ္က ကန္လမ္းက ဘြားၾကည္တိုု ့ အိမ္ပါ။
ဟိုုင္းၾကီးက အသိအစ္ကုုိတစ္ေယာက္ ထမင္းလခေပးေနတာက သမၼတရပ္ကြက္က တင့္တင့္၊ ေသာင္းေသာင္းတိုု ့အိမ္။ တင့္တင့္၊ ေသာင္းေသာင္းလိုု ့ ေခၚၾကေပမဲ့ အသက္ ၆၀ ေက်ာ္ အပ်ိဳၾကီး အဘြားၾကီးေတြ။ မိန္းကေလးဆိုု တာဝန္ၾကီးလိုု ့ ေသာင္းေသာင္းတိုု ့က ေယာက်္ားေလးေတြပဲ လက္ခံၿပီး မိန္းကေလးေတြဆိုု ကန္လမ္းအိမ္ကိုု ပိုု ့တယ္။ ကန္လမ္းက အိမ္တၿခမ္းမွာ ဆရာမ၊ ဘြားၾကည္တိုု ့ေနၿပီး ကြ်န္မနဲ ့ မခင္မာေအးက ထမင္းလခေပး ေနတယ္။ ဘြားၾကည္က ခ်က္ၿပ ုုတ္ေကႊ်း ဆရာမက အရင္တုုန္းက ထ၂ မွာ အဂၤလိပ္စာသင္ခဲ့ၿပီး ခုုေတာ့ ေတာင္ေပၚေက်ာင္းလိုု ့ ေခၚၾကတဲ့ စစ္တပ္ေက်ာင္းမွာ တာဝန္က်ေနတယ္။ အဂၤလိပ္စာအသင္ေကာင္းလိုု ့ဝိုုင္းေတြ၊ က်ဴရွင္ေတြဆိုုတာ နားေတာင္မနားရဘူး။ အိမ္တဖက္ၿခမ္းမွာ အိမ္ရွင္ၿဖစ္တဲ့ အန္တီေဆြ ေနတယ္။ ဆရာမနဲ ့ အန္တီေဆြက အပ်ိဳၾကီးေတြ။ ဘြားၾကည္၊ အန္တီေဆြအေမ၊ ေသာင္းေသာင္း၊ တင့္တင့္တိုု ့က ညီအစ္မေတြ။ သူတိုု ့ညီအစ္မေတြရဲ  ့ အငယ္ဆံုုးေမာင္ေလးက ရန္ကုုန္မွာ ေနတယ္။
အဲဒီေမာင္ေလးရဲ  ့ ဆံုုးသြားတဲ့ ပထမဇနီးကေမြးတဲ့ ကိုုၾကီးေအာင္ကိုု သူတိုု ့ညီအစ္မေတြ မိတဆိုုးေလးဆိုုၿပီး သိပ္ခ်စ္ၾကတယ္။ ဆယ္တန္းက်တဲ့ ကိုုၾကီးေအာင္ သိပ္မက်ပ္ဘူးဆိုုတဲ့ ေမာ္ကႊ်န္းမွာ ဆယ္တန္းသြားေၿဖတာ ဆယ္တန္းေတာ့ မေအာင္ဘူး  မိန္းမရၿပီး ၿပန္လာတယ္။ ဆယ္တန္းမေအာင္ေသးဘဲ မိန္းမယူၿပီး ၿပန္လာေတာ့ အဘြားၾကီးေတြပဲ ၾကည့္ရႈရတာေပါ့။ မၾကာပါဘူး ကိုုၾကီးေအာင္မိန္းမ မဇာ ကိုုယ္ဝန္ရိွေတာ့ အလုုပ္ကၿဖင့္ မရိွေသးဘူး ကေလးယူတယ္ ဘယ္ပိုုက္ဆံနဲ ့ ေကႊ်းမွာတုုန္း ဘာတုုန္း ညာတုုန္းနဲ ့ အဘြားၾကီးေတြ၊ အေဒၚအပ်ိဳၾကီးေတြ ဝိုုင္းဆူၾကတာေပါ့။ အေဖ ကုုန္ကားေထာင္ေတာ့ ကိုုၾကီးေအာင္က စပယ္ယာလိုုက္တယ္။ ကေလးတစ္ႏွစ္ခြဲမွာ ေနာက္တစ္ဗိုုက္ရိွၿပန္ေတာ့  တစ္ဗိုုက္ၿပီးတစ္ဗိုုက္ ေမြးရေအာင္ ညည္းတိုု ့က ေကႊ်းႏိုုင္လိုု ့လား ဘာလားနဲ ့ အဘြားၾကီးေတြဆိုုတာ မဇာကိုု ဆူလိုုက္ပူလိုုက္ၾကတာ။  အဲဒီတုုန္းက ဒီအဘြားၾကီးေတြ သိပ္ခက္တာပဲေနာ္ သူေကႊ်းႏိုုင္လိုု ့ သူ ့ဗိုုက္နဲ ့သူ ေမြးတာကိုု သူတို ့က ၾကားကေန ၿဖစ္ေနလိုုက္ၾကတာလိုု ့ ေတြးမိတာ ခုုေတာ့ ကြ်န္မတိုု ့ညီအစ္မေတြလည္း အဲဒီအဘြားၾကီး ညီအစ္မေတြလို ၿဖစ္ေနတယ္။
စန္းထြန္းေရ နင္ေတာ့ မၾကာခင္ အန္တီ ၿဖစ္ေတာ့မယ္ ေဟ ဟုုတ္လား ဝမ္းသာစရာပဲ ေနပါဦး ဘယ္သူေမြးမွာတုုန္း ေမာင္ေမာင္လား၊ မၾကီးလား။ ေမာင္ေမာင္ေမြးမွာ ေယာက္်ားေလးတဲ့။ အမ္မေလး ေမ်ာက္ေလာင္းတစ္ေကာင္ေတာ့ လာၿပန္ၿပီေဟ့။ ေနပါဦး  ေယာက္်ားေလးမွန္း ဘယ္လိုုလုုပ္သိတာလဲ။ အာထရာေဆာင္း ရိုုက္ၾကည့္တာေလ။ အာထရာေဆာင္းရိုုက္တာ ေမြးခါနီးမွ ရိုုက္လိုု ့ရတာ မဟုုတ္ဘူးလား။ ၆ လနဲ ့ ရိုုက္လိုု ့ရတယ္။ ဟင္ ၆ လ ေတာင္ ရိွေနၿပီ ဘယ္တုုန္းက ကေလးရတာလဲ ကိုုယ္ဝန္ရိွတယ္လိုု ့လည္း မၾကားလိုုက္ပါလား။ ေနပါဦး သူတိုု ့မဂၤလာေဆာင္တာ မၾကာေသးဘူး မဟုုတ္လား။ ၇ လေလာက္ရိွၿပီ ယူၿပီးၿပီးခ်င္း ကေလးယူတာေနမွာ။ ကေလးခ်က္ခ်င္း မယူနဲ ့ဦးလိုု ့ မေၿပာလိုုက္ရဘူး။ ေမာင္ေမာင္မိန္းမက သိမွာပါေလဆိုုၿပီး မေၿပာလိုုက္တာ။ အမ္မေလး အဲ့ဟာမေလးက ဘာသိလိုု ့လဲ ေယာက်ာ္းေစာေစာယူ၊ ကေလးခ်က္ခ်င္း ေမြးတတ္ဖိုု ့ပဲ သိတယ္။ ကေလး တစ္ေယာက္ေမြးဖိုု ့ ၁၀ သိန္းတဲ့ ဘယ္မွာလဲ ပိုုက္ဆံ။ ငါ့လိုု အလုုပ္နဲ ့အကိုုင္နဲ ့ေတာင္ ကေလးခ်က္ခ်င္းယူဖိုု ့ သတၱိမရိွပါဘူး ဒင္းတိုု ့က ေတာ္ေတာ္သတိၱေကာင္း။
တစ္ႏွစ္ေလာက္ ေအးေအးေဆးေဆး ေနပါဦးလား ကေလးစရိတ္က ၾကီးပါဘိနဲ ့ နည္းနည္းပါးပါး စုုပါေဆာင္းပါဦးလား။ ကေလးေမြးရင္ အိပ္ေကာင္းၿခင္း မအိ္ပ္ရ၊ စားေကာင္းၿခင္း မစားရနဲ ့ တစ္ႏွစ္ေလာက္ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေနၾကပါဦးလား။ အသက္ၾကီးလိုု ့ ကေလးခ်က္ခ်င္း ယူတာက ထားပါေတာ့ သူတိုု ့က ငယ္ငယ္ေလးေတြပဲ ရိွေသးတဲ့ဟာကိုု။ ေအးေလ သူတိုု ့က ေမြးရံုုေမြးၿပီး ေယာကၡမေတြ၊ မိဘေတြ ၾကည့္လိမ့္မယ္လိုု ့ ေတြးသလား မသိဘူး။ သားဆက္ ဘယ္လိုုၿခားရမလဲ ဆိုုတာကိုုေရာ အဲ့ဟာမေလး သိလိုု ့လား ေတာ္ၾကာ မဇာလိုု အၿပင္မွာ တစ္ႏွစ္ခြဲ ေနာက္တစ္ဗိုုက္ တဗိုုက္ၿပီးတဗိုုက္ တၿပႊတ္ၿပႊတ္ ေမႊးေနဦးမယ္။ ကေလး ဘယ္ႏွစ္ေယာက္၊ ဘယ္ေလာက္ၿခားၿပီး ယူမယ္ဆိုုတဲ့ ပလမ္လည္း ရိွမယ္မထင္။ ေမာင္ေမာင့္ကိုု ေမးၾကည့္တယ္ ကေလးခ်က္ခ်င္း ယူမယ္ဆိုုၿပီး ယူလိုုက္တာလား တားတဲ့ၾကားက ရတာလားလိုု ့ေမးေတာ့ ေနာက္လည္း ယူမွာပဲ၊ အသက္လည္း ငယ္ေတာ့တာမွ မဟုုတ္တာတဲ့။ အဲဒီေကာင္လား ဘာပလမ္မွ ရိွမယ္မထင္ဘူး။ မဂၤလာလည္း အေဖေဆာင္ေပး ယူၿပီးေတာ့လည္း ေယာကၡမအိမ္တက္ေနတာ အဆင္သင့္။ ခုု ကေလးလည္း ေယာကၡမ၊ မိဘေတြ ၾကည့္လိမ့္မယ္လိုု ့ ေနမွာ။ ေမာင္ေမာင္က မသိတတ္ေတာင္ အဲ့ဟာမေလးက တစ္ႏွစ္ေလာက္ ေနဦးမယ္လိုု ့ စိတ္ကူးမရိွဘူးလား။
အယ္မေလး အဲ့ဟာမေလး ဘာသိမတုုန္း ေယာက်္ားနားကပ္ေနဖိုု ့ပဲသိတာ (ဟင္ သူက် ေယာက်ာ္းနား မကပ္တာ က်ေန) ။ ငါက အဲ့ဟာမေလးကိုု ေတာ္မယ္ထင္တာ နင္တိုု ့ကြန္ပ်ဴတာတကၠသိုုလ္ကတဲ့။ အယ္မေလး ငါတိုု ့ ကြန္ပ်ဴတာဆိုုလိုု ့ အထင္မၾကီးနဲ ့ေတာ့ေရ။ ကိုုယ္ေတြလက္ထက္တုုန္းက ငါးဘာသာေခတ္မွာ ၃၇၀ ရမွ ကြန္ပ်ဴတာ ဝင္ခြင့္ရတာ။ မိန္းကေလးက ေယာက်ာ္းေလးထက္ အမွတ္ပိုုၿမွင့္ေသးတယ္။ ဒီေတာ့ ေဆးၿပ ုုတ္ေတြမွ ကြန္ပ်ဴတာ ဝင္တာ။ ငါတိုု ့ဆရာေတြ ေခတ္တုုန္းကဆိုု ကြန္ပ်ဴတာက ေဆးထက္ အမွတ္ပိုုၿမွင့္တယ္တဲ့။ ခုုေခတ္က ေၿခာက္ဘာသာေခတ္ကိုု ၃၇၀ နဲ ့ ဝင္တာ ငါတိုု ့ေလာက္ မေတာ္ဘူးေအ့။ ေအးေလး ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ ကြန္ပ်ဴတာဆိုုေတာ့ နည္းနည္းေတာ့ ေတာ္မွာေပါ့။ ဘြဲ ့က ႏွေၿမာစရာၾကီး နည္းနည္းေလး ၾကိ ုုးစားၿပီး ႏိုုင္ငံၿခားမွာ ေက်ာင္းသြားတက္ဖိုု ့ လုုပ္ပါလား။ အမ္မေလး ႏိုုင္ငံၿခားမွာ ေက်ာင္းတက္ဖိုု ့ဆိုုတာ စာေတာ္ရံုုနဲ ့မရဘူး မိဘကလည္း ေထာက္ပံ့ႏိုုင္မွ ကိုုယ္တိုုင္ကလည္း ႏိုုင္ငံၿခားမွာ တစ္ေယာက္တည္း ရင္ဆိုုင္ဖိုု ့ သတၱိရိွမွ။ ငါ ေၿပာေတာ့ သင္တန္းေတြ အမ်ားၾကီး ၿပန္တက္ရမွာတဲ့။
New York Botanic Garden, Bronx
ဟဲ့ သူမ်ားကိုု ႏိုုင္ငံၿခားေက်ာင္း တက္ခိုုင္းေန ကိုုယ့္ေမာင္က်ေတာ့ ႏိုုင္ငံၿခားေက်ာင္းမေၿပာနဲ ့ ၿမန္မာၿပည္က သင္တန္းေတာင္ သြားတက္လိုု ့လား သင္တန္းေၾကးသြင္းၿပီး တစ္ရက္ပဲ သြားတက္တယ္မလား။ ဆယ္တန္းေအာင္တာ ေလးႏွစ္ရိွၿပီ ပထမႏွစ္ပဲ ရိွေသးတယ္။ တကၠသိုုလ္မွာ စာလည္းမသင္ဘူး ပ်င္းစရာၾကီး အေဝးၾကီး ကားစီးရတာ ပင္ပန္းတယ္ဆိုုၿပီး ေက်ာင္းသြားမတက္ဘူး။ ေနာက္ အေဝးသင္ေၿပာင္း၊ ဘာသာေၿပာင္းနဲ ့ အေဝးသင္ စာေမးပြဲေတြေၿဖတာ မသိလိုုက္ဘူးတဲ့။ ဆယ္တန္းေအာင္တာ ဆယ္ႏွစ္ရိွေတာ့ ခုုထိ ဘြဲ ့မရေသးဘူး။ ဘြဲ ့ဆိုုတာ သံုုးစားလိုု ့မရဘူး ဒါေပမဲ့ လူတိုုင္း အလြယ္တကူ ရတဲ့ဘြဲ ့ကိုုေတာင္ မရဘူးဆိုုေတာ့ အသံုုးမက်လိုုက္တာ သူ ့ဟာက မလြန္လြန္းဘူးလား။ အေဖက ဒီတစ္ခါစာေမးပြဲၿပီးရင္ ဘြဲ ့ဝတ္စံုုနဲ ့ ဓာတ္ပံုုသြားရိုုက္မလိုု ့ ေတြးေနတာ က်တယ္တဲ့။ ငါ့မွာ သားသမီးသံုုးေယာက္ရိွတာ အတူတူ ပညာသင္ေပးရဲ ့သားနဲ ့သမီးႏွစ္ေယာက္က ပညာအေမြေတြယူ နင္တစ္ေယာက္တည္း အသံုုးမက်ဘူးလိုု ့ အေမက ေၿပာတတ္တယ္။ အေဖက သူ ့သားက သူမ်ားေတြလိုု အရက္၊ ေဆးလိပ္မေသာက္၊ မူးရူးေနတာ မဟုုတ္တာကိုုဘံ အေတာ္ၾကီးဟုုတ္လွၿပီလုုိ  ့ ၿမင္တယ္။ အေမက အၿမင္မွန္တယ္ သူ ့သားဆိုုၿပီး အေကာင္းမေၿပာဘူး။
အဲ့ဟာမေလး မေတာ္လိုု ့သာ အေမ့သားကိုု ယူတာေပါ့ ေတာ္တဲ့သူဆိုု အေမ့သားကိုု ယူမလား။ အေမက ဟုုတ္ပါ့ ငါ့သားကမ်ား မသိတတ္လိုု ့ သူ ့မိန္းမက သိတတ္မယ္ထင္တာ ထူးမၿခားနားပါလား။ အသြင္တူလိုု ့ အိမ္သူၿဖစ္တာ အေမ့ေရ။ ကန္စြန္းရြက္ေၾကာ္တာလည္း မည္းေနေအာင္ ေၾကာ္တယ္တဲ့။ သူ ့အေမက အိမ္ရွင္မ အရမ္းပီသတာဆိုု သူ ့သမီးက်ေတာ့ ခ်ာလွခ်ည္လား။ (အင္း ငါ့ကိုု ကန္စြန္းရြက္ ေၾကာ္ခိုုင္းရင္ အဲဒီလိုု မည္းေနမွာ အဲဒီအခါ ငါ့ေယာကၡမ၊ ေယာက္မေတြက ငါ့ကိုု ဒီလိုုပဲ အတင္းဆိုုၾကမလားမသိ။ အင္း ေယာကၡမအိမ္ လိုုက္မေနမွၿဖစ္မယ္)။ ေမာင္ေမာင္ ခုု ဝလာလိုုက္တာ မ်က္ႏွာေဖာင္းေဖာင္း ေမးေစ့ႏွစ္ထပ္နဲ ့ မသိရင္ သူက အစ္ကိုုအၾကီးဆံုုးလိုု ့ ထင္ရမယ္။ ငါက ညစာေလွ်ာ့စား ေလ့က်င့္ခိုုင္းလုုပ္ခိုုင္းရင္ အင္းပါ အင္းပါနဲ ့ လုုပ္မဲ့ပံုုလည္း မေပၚပါဘူး။ ဒီေကာင္ ငပ်င္း အားရင္ အိပ္ေနတဲ့ေကာင္ ဘာမွာလုုပ္လိမ့္မတုုန္း။ သူ ့မိန္းမကလည္း အစားေလွ်ာ့စားဖိုု ့၊ ေလ့က်င့္ခန္းလုုပ္ခိုုင္းရမွန္း သိမယ္မထင္ဘူး။ အိမ္ေထာင္က်ၿပီးရင္ ေယာက္်ားေလးေတြက လွစရာမလိုုေတာ့ၿပီး ပစ္စလက္ခတ္ေနၾကတာ မိန္းမၿဖစ္သူက တိုုက္တြန္းေပးဖိုု ့လိုုတယ္။ အဲ့ဟာမေလးလား အစြမ္းအစမရိွ မထက္ၿမက္ ေယာက်္ားကိုု ေၾကာက္ေနရတာ။
သူမ်ားေတြမွာ ေယာက်ာ္းရရင္ ေယာက်္ားအိမ္လိုုက္ေနၾကတယ္ ငါတိုု ့အိမ္မွာေတာ့ ေယာက်ာ္းေလးက မိန္းမအိမ္ေနာက္ လိုုက္ေနေတာ့တာပဲ။ ေမာင္ေမာင့္ဆိုု မယားေနာက္ ေကာက္ေကာက္ပါသြားတာ ေယာကၡမကလည္း သူ ့ကိုု ခ်စ္တယ္တဲ့။ မခ်စ္ဘဲေနပါ့မလား ဟုုတ္ကဲ့ခင္ဗ် ဟုုတ္ကဲ့ခင္ဗ်နဲ ့ၿပီးေတာ့မွသာ အလုုပ္ကိုု လက္ေၾကာတင္းေအာင္ မလုုပ္တဲ့ ငပ်င္း ေပ်ာ့စိစိနဲ ့နံတဲ့ ေၾကာင္ေခ်း။ အိမ္မွာသာ မလုုပ္သာ ေယာကၡမအိမ္မွာေတာ့ လုုပ္မွာေပါ့။ အေဖကလည္း သူ ့ေခႊ်းမကိုု ခ်စ္လိုုက္တာ ဖုုန္းဆက္ရတာနဲ ့ ဟိုုကလည္း ဘဘ ဘဘနဲ ့ ဟြန္း... အၿမင္ကပ္တယ္။ ဟြန္း.. ေခႊ်းမကိုု သိပ္ခ်စ္မေနနဲ ့ ေခႊ်းမက သမီးေတြေလာက္ မေကာင္းဘူးလိုု ့ အေမက ၾကိမ္းထားတယ္တဲ့။ အကႌ်ကလည္း လည္ပင္းအေစ့ ဝတ္ထားလိုုက္တာ ဟိုုဟာမစား ဒီဟာမစားနဲ ့ ရႈနာရိႈက္ကုုန္းေလး မ်က္ႏွာေလးကေတာ့ လွပါရဲ ့။ ရန္ကုုန္မွာေမြး ရန္ကုုန္မွာၾကီးၿပီး ၿမိ  ုု ့ထဲကိုု မသြားတတ္ဘူးတဲ့ အ့့ံ့ေရာ အံ့ေရာ အဲဒါကိုု ဂုုဏ္ယူေနေသးတယ္။ ေအးေလ အဲဒါ ရိုုးတာမွ မဟုုတ္တာ တံုုးတာ ေၿခတလွမ္းကုုေဋတစ္သန္း လွမ္းေနလိုု ့ ၿဖစ္မလား ဒီေခတ္ၾကီးမွာ။ မိန္းကေလးကလည္း ထက္ထက္ၿမက္ၿမက္ ေယာက္်ားနဲ ့ရင္ေပါင္တန္းႏိုုင္ရမွာ။
Lower Manhattan skyline from Hoboken, New Jersey.
ေမာင္ေမာင္ သေဘၤာသားသင္တန္းတက္တာ ပိုုက္ဆံေတြဆိုုတာ ကုုန္လိုုက္တာ ၿပီးေတာ့ သေဘၤာမတက္ၿဖစ္။ ခုုေတာ့ ပြဲရံုုမွာလိုုလိုု ၊ ကားေမာင္းသလိုုလိုု ဟုုိေယာင္ေယာင္၊ ဒီေယာင္ေယာင္။ သူ ့ေယာကၡမအိမ္က မၿပည့္စံုုေတာ့ ပန္းကန္ခြက္ေယာက္ အေကာင္းစား မဟုုတ္တာေတြၿမင္ေတာ့ မၾကီးက အေကာင္းၾကိ ုုက္တဲ့ ေမာင္ေမာင့္ကိုု သနားလိုု ့တဲ့။ ကြ်န္မတိုု ့အိမ္မွာက အေဖက ဟင္းေကာင္းၾကိ ုုက္ေတာ့ အစားအေသာက္က အလွ်ံပယ္ သူ ့ေယာကၡမက ေခႊ်တာတဲ့သူေတြဆိုုေတာ့ သူ ့ေယာကၡမအိမ္မွာ ဟင္းေကာင္းမစားရဘူး ထင္တယ္။ အိမ္ကိုုေရာက္ရင္ အသားကုုန္ တီးေတာ့တာပါတဲ့ ဒီေကာင္က ဟင္းစားကၾကီး အေကာင္းလည္း သိပါ့ ။ ကြ်န္မကေတာ့ မသနားပါဘူး သူ ့ဘဝနဲ ့သူပဲ။ အေမက ဒီေကာင္ ခုုခ်ိန္မွာေတာ့ ေက်ာက္ခဲကိုုက္ရေတာင္ ေပ်ာ္ေနမဲ့ အခ်ိန္တဲ့။ ဗိုုက္က ဘယ္ေတာ့ေမြးမွာတုုန္း ေနာက္ႏွစ္ ေဖေဖာ္ဝါရီ။ ကြ်န္မ ဘြဲ ့ယူဖိုု ့ အေဖတိုု ့က ေနာက္ႏွစ္လယ္ေလာက္ လာဖိုု ့မွန္းထားတာဆိုုေတာ့ ကေလးေမြးၿပီးမွေပါ့။ ဟြန္း ...ယူအက္စ္မွာ တစ္လပဲ ေနမယ္ေနာ္ ေၿမးကေလးကိုု လြမ္းလိုု ့ ၿပန္မယ္လုုပ္လိုု ့ မရဘူးေနာ္။
ဘာလိုုလိုုနဲ ့ ဆိုုးေပေလး ေမြးလိုု ့  ကြ်န္မတိုု ့ရဲ ့ ဆိုုးေပၾကီးေမာင္ေမာင္လည္း ကေလးအေဖ ၿဖစ္ေတာ့မွာပါလား။ သူ ့အလွည့္တုုန္းကၿဖင့္ စာေကာင္းေကာင္း မသင္ဘဲနဲ ့ သူ ့သားအလွည့္က်မွ ႏိုုင္ငံၿခားမွာ ေက်ာင္းထားခ်င္တယ္ ဆိုုလိုု ့ကေတာ့ ဟြန္း...တကတည္း ေၿပာထည့္လိုုက္မယ္။ ေက်ာင္းေကာင္းေကာင္း ထားႏိုုင္မွ ပညာေကာင္းေကာင္းတတ္မွာ ပညာတတ္မွ လစာေကာင္းမွာ။ ခုုေခတ္က ပညာကိုု ပိုုက္ဆံနဲ ့ ဝယ္ၿပီး သင္ရတာ ပိုုက္ဆံမရိွရင္ ပညာမတတ္ဘူး။ ကေလးကိုု ေက်ာင္းေကာင္းေကာင္း ထားႏိုုင္မွ အင္း...ဒီေလာက္ေတာင္ ေတြးပါ့မလား။ လစာနည္းလိုု ့တဲ့ ငါ့ကိုု ညည္းၿပေနတာ ငါ့တိုု ့လိုု လစာေကာင္းခ်င္ရင္ ငါတိုု ့လိုု အပင္ပန္းခံ၊ ဒုုကၡခံၿပီး စာသင္ပါလားလိုု ေၿပာပစ္လိုုက္တယ္ ေနာက္ဆိုု ငါ့ေရွ ့ လစာနည္းတယ္လိုု ့ မညည္းရဲေတာ့ဘူး။ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ ့ ေယာက်ာ္းယူ ကေလးေတြ တၿပႊတ္ၿပႊတ္ ေမႊးေနတဲ့ ဟာမေတြကိုု အၿမင္ကပ္တယ္။ ေယာက်ာ္းယူၿပီး ေယာက်ာ္းလုုပ္စာကိုု ထိုုင္စားေနလိုု ့ ၿဖစ္မလား နည္းနည္းပါးပါး ၾကိ ုုးစားပါဦးလား ေအးေလ။ ဝိုုင္းကိုု အဲဒီအေၾကာင္း ေၿပာၿပေတာ့ သူတိုု ့မိသားစုုမွာလည္း အဲဒီလိုုပဲတဲ့။
သူ ့အဘိုုးက ပထမဇနီးနဲ ့ ကေလး ေလးေယာက္မွာ ဝိုုင္းအေဖက အၾကီးဆံုုး၊ ဒုုတိယဇနီးနဲ ့ ကေလး ေၿခာက္ေယာက္၊ ေမာင္ႏွမ ဆယ္ေယာက္ကေန ေမြးလာမဲ့ ကေလးေတြ၊ ဝမ္းကြဲေတြနဲ ့ သူ ့ေဆြမ်ိဳးေတြက ပိုုၿပီးဇယားရႈပ္တယ္။ သူ ့ေမာင္ဝမ္းကြဲတစ္ေယာက္ ရုုပ္ဆိုုးဆိုုးမိန္းမယူတာ တမ်ိဳးလံုုးက ကဲ့ရဲ ့ၾကတယ္ဆိုုပဲ။ အရမ္းေအး၊ ေဖးမေၿပာေပးမဲ့ ဝိုုင္း ႏိုုင္ငံၿခားေရာက္ေနတာ ကံဆိုုးတာပဲလိုု ့ ေၿပာၾကတယ္။ အင္း ေအးရွန္းေတြက လူမ်ိဳးသာကြဲတာ ဓေလ့ထံုုးစံေတြက အတူတူပါလားေနာ္။ နင္တိုု ့က နင္တိုု ့ေမာင္ အသံုုးမက်ေသးဘူးဆိုုတာ သိေသးတယ္။ တခ်ိဳ ့ေတြမ်ားဆိုု သူတိုု ့သား အသံုုးမက်တာကိုု မၿမင္ဘူး ေခႊ်းမကိုုပဲ အၿပစ္ေၿပာေနတာ။ နင္တိုု ့က ထက္ၿမက္ေတာ့ မထက္တဲ့ေယာက္မကိုု အားမလိုု အားမရ ၿဖစ္ေနတာေပါ့။ နင္တိုု ့မိသားစုုတြင္းသာ စကားတင္းဆိုုၾကတာ အၿပင္မွာေတာ့ ဝတၱရားအတိုုင္း ေၿပာဆိုုဆက္ဆံ ေပးကမ္းေသးတယ္ မဟုုတ္လား အင္း။ အဲဒီကေလးက ႏွစ္ဖက္မိသားစုုရဲ  ့ ေၿမးဦးဆိုုေတာ့ သည္းသည္းလႈပ္ ခ်စ္ၾကမွာ။ မၾကီးက ပထမဆံုုးေၿမးဦး ေမြးခ်င္လိုု ့တဲ့ ေမာင္ေမာင္ ဦးသြားၿပီး။ အရင္တုုန္းက အၾကီးဆံုုး အိမ္ေထာင္ၿပ ုုၿပီးမွ နင္အိမ္ေထာင္ၿပ ုုရမယ္လိုု ့ ကြ်န္မတိုု ့ေတြ တားလိုု ့ ရေပမဲ့ မၾကီးေမြးၿပီးမွ နင္ေမြးရမယ္လိုု ့ တားလိုု ့မွ မရတာ။
New York Botanic Garden, Bronx
သူမ်ားေတြက ကေလးဆိုုရင္ သားဦးေယာက်ာ္းေလး လိုုခ်င္ၾကတယ္။ ကြ်န္မတိုု ့ မိသားစုုကေတာ့ ေမ်ာက္မူးလဲေအာင္ ကဲလြန္း၊ ကြ်န္မတိုု ့ ညီအစ္မေတြ ဆယ္တန္းေအာင္သြားတာ အိမ္က မသိလိုုက္ဘူး၊ ေမာင္ေမာင္ ဆယ္တန္ေအာင္ဖိုု ့ တအိမ္လံုုး ဆူညံပြက္ေလာရိုုက္၊ ကြ်န္မတိုု ့ေတြေလာက္ မၾကိ ုုးစား မထက္ၿမက္ အသံုုးမက်တဲ့ ေယာက်ာ္းေလးဒဏ္ ခံဖူးေတာ့ ေယာက်ာ္ေလးထက္ မိန္းကေလး ပိုုလိုုခ်င္တယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ေမာင္ေမာင့္ကေလးက ေယာက်ာ္းေလးဆိုုေတာ့ ေမ်ာက္မူးလဲတစ္ေကာင္ လာၿပန္ၿပီေဟ့လိုု ့ ကြ်န္မ ေၾကြးေၾကာ္တာေပါ့။ သူတိုု ့ေတြ ဘာလိုု ့ ေၿမးဦးလိုုခ်င္ၾကလဲ မသိဘူး။ ကြ်န္မက အလတ္မိုု ့အၾကီးဆံုုး၊ အငယ္ဆံုုး ၿဖစ္ခ်င္လိုုက္တာလိုု ့ မရိွဘူး။ အခ်စ္ေတြ အကုုန္လံုုးရတဲ့၊ မိဘအခ်စ္ေတြကိုု ေမာင္ႏွမေတြနဲ ့ ခြဲေဝစရာမလိုုတဲ့ တစ္ဦးတည္းေသာ ကေလးလည္း မၿဖစ္ခ်င္ဘူး။ ခ်စ္ဖိုု ့ေကာင္းတဲ့ ကေလးေတြ ၿမင္ဖူးသလိုု တအိမ္တည္း အတူတူေနေပမဲ့ ခ်စ္ဖိုု ့မေကာင္းလိုု ့ ခ်စ္မလာတဲ့ ကေလးလည္း ၿမင္ဖူးတယ္။ ေၿမးဦးမွ မဟုုတ္ပါဘူး ခ်စ္ဖိုု ့ေကာင္းတဲ့ကေလးဆိုု ခ်စ္ၾကမွာပါပဲ။
မၿမင္ရေသးေတာ့ စိတ္ထဲ ဘယ္လိုုမွ ထူးထူးၿခားၿခား မေနေပမဲ့ ၿမင္ရင္ေတာ့ ခ်စ္မယ္ထင္တယ္။ ကြ်န္မတိုု ့ ေမာင္ႏွမေတြက ဝမ္းကြဲေတြနဲ ့ သိပ္မရင္းႏွီး မခ်စ္ၾကဘဲ ေမာင္ႏွမေတြကေတာ့ ခ်စ္ၾကတယ္။ ေမေမ့ေမာင္ ကြ်န္မတိုု ့ဦးေလး မင္းေခ် (ေမေမ့ညီမေတြက ရခိုုင္လိုု ေမာင္းေခ် (အစ္ကို) လိုု ့ ေခၚတာကိုု ကြ်န္မတိုု ့ေတြက လိုုက္ေခၚရင္း မင္းေခ် ၿဖစ္သြားတယ္) သား သန္းေဇာ္ကိုု၊ ရန္ကုုန္မွာ အိမ္နီးနားခ်င္း အေမ့တိုု ့ရြာက ရပ္ေဆြရပ္မ်ိဳး ဘိုုးေလးရဲ ့သား ေမာင္ၾကည္ေအာင္၊ ေမေမ့ညီမနဲ ့ အေဖ့ညီဝမ္းကြဲရဲ ့ သမီး ကြ်န္မညီမဝမ္းကြဲ ပိုုပိုု၊ ေမဇင္ထြန္း၊ ေဘးအိမ္က အၾကင္နာတိုု ့ကိုု ခ်စ္ၾကတာပဲ။ ကြ်န္မတိုု ့ မိသားစုုက ကေလး၊ ေခြး၊ ေၾကာင္ ေတာ္ေတာ္ခ်စ္ၾကတယ္။ ကြ်န္မအိမ္ရွင္ရဲ ့ ေၾကာင္မိုုခ်ီနဲ ့ ေခြးနတ္စုုကိုုလည္း ဓာတ္ပံုုကေနတဆင့္ ခ်စ္ေနၾကတယ္။ ေမာင္ေမာင့္သားကိုုလည္း ခ်စ္ၾကမွာပါပဲ။ အရင္ပိုု ့စ္ေတြတုုန္းက မ်ိဳးရိုုးထဲမွ ဆိုုးေပၾကီးက ေမာင္ေမာင္ ခုုပိုု ့စ္မွာေတာ့ ဆိုုးေပၾကီးေတြက တၿခားသူ ဟုုတ္ရိုုးလား... ကြ်န္မတိုု ့ ညီအစ္မေတြေပါ့။
(ပင္စယ္ေဗးနီးယားနဲ ့ နယူးဂ်ာဆီၿပည္နယ္ေတြကိုု ေက်းဇူးေတာ္ေန ့ရံုုးပိတ္ရက္ ခရီးထြက္ဖိုု ့ ရိွပါတယ္။ ၿပန္လာရင္ ေတာလားေတြ ေရးတင္ပါဦးမယ္။ Happy Thanksgiving ! Happy Holidays ! )
Admission is free at every Saturday from 9 to 10 am. There is Metro North train leaving from Grand Central at 9 25 am and arriving to Botanic Garden station at 9 47 am, right in front of NY Botanic Garden. The train fare is  only 4 bucks ($4). B,D,4 subway trains are a bit far, 25 minutes walking and 10 mins bus ride, we did that when we returned home. Summer at NY Botanic Gardens are really awesome with Rose Garden, Orchid exhibition, Halem river and forest. I can't believe there is such a cool, quiet and calm place in the middle of crowded, congested and busy area. I am so moved to touch Mother nature.
ဖီလင္ ၃၁ ေရးၿပီးတာ မၾကာေသးဘူး ဖီလင္ ၃၂ ေရးေနရၿပီ။ တစ္ႏွစ္ဆိုုတာ ခဏေလးပါလား အခ်ိန္ကုုန္တာ ၿမန္လိုုက္တာ။ ငယ္ငယ္ကတည္းက ေမြးေန ့ကိတ္လွီးၿပီး ဖေယာင္းတိုုင္ မႈတ္ခဲ့ရသူ မဟုုတ္ေလေတာ့ ေမြးေန ့ကိတ္ လီွးရမွာကိုု ဖီးလ္သိပ္မလာဘူးရယ္။ ေမြးေန ့ကိတ္ လွီးရမွာထက္ မိသားစုု၊ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ ့အတူတူ  ဝိုုင္းဖြဲ ့စားေသာက္ရတာကိုု ပိုႏွစ္သက္တယ္။ ကိုုယ့္ေမြးေန ့က ေက်းဇူးေတာ္ေန ့နဲ ့ တိုုက္ဆိုုင္ေနတတ္တာ ဒီႏွစ္မွာ ေတာ့  ေမြးေန ့က ေစာေနတယ္။ ၂၀၁၁ တုုန္းက ယန္းဇီေပးတဲ့ ကိတ္မုုန္ ့ေသးေသးေလးက ကိုုယ့္ဘဝရဲ ့ ပထမဆံုုး ေမြးေန ့ကိတ္ၿဖစ္ၿပီး ၂၀၁၂ ေက်းဇူးေတာ္ေန ့ပိတ္ရက္ ဆူနမ္ရိွတဲ့ အိုုဟိုုင္းရိုုးၿပည္နယ္ စင္စင္နာတီၿမိ ုု ့ကိုု ေရာက္ေနတဲ့  ကိုုယ့္ကိုု ဆူနမ္က ေမြးေန ့ကိတ္ တဝက္သာသာ ကိတ္မုုန္ ့ေလးေတြဝယ္ ဖေယာင္းတိုုင္ထြန္း ေဘာ့စတြန္မွာေနတဲ့ ရာမားက စကိုုက္ဗီြဒီယိုုကေန ဆူနမ္နဲ ့အတူတူ ဟတ္ပီးဘတ္ေဒး ဆိုုေပးတဲ့ ၂၀၁၂ ေမြးေန ့ကေတာ့ ပထမဆံုုး ဖေယာင္းတိုုင္မႈတ္ရတဲ့ ေမြးေန ့ဆိုုပါေတာ့။
ဆူနမ္တိုု ့နဲ ့ ေမြးေန ့ညစာ စားမလိုု ့ဖုုန္းခၚတာလည္း မကိုုင္၊ အိမ္ကိုု သြားေတာ့လည္း မေတြ ့။ အိမ္ရွင္မ ရွယ္ရြန္ကိုု ပီဇာဝယ္ေကႊ်းေတာ့ သူက ဝိုုင္နီေတြထုုတ္ၿပီး ဖန္ခြက္ခ်င္းေတ့ ဟတ္ပီးဘတ္ေဒးလုုပ္တယ္။ အဲဒီေန ့က ဆူနမ္နဲ ့အမ္းထရူးက ရာမားက နီေပါကေန ၿပန္လာမွာမိုု ့ ေလယာဥ္ကြင္းမွာ သြားေစာင့္ေနတာ ေလယာဥ္က ဒီေလးၿဖစ္လိုု ့ ၆ နာရီေလာက္ ေစာင့္ေနရတယ္တဲ့အၿပင္ ကိုုယ့္ေမြးေန ့ဆိုုတာလည္း မသိပါဘူးတဲ့။ ေနာက္ဆိုု ေမြးေန ့မတိုုင္မွီ သံုုးရက္အလိုုမွာ ၾကိ ုုေၿပာတဲ့။ အစိုုးရရွပ္ေဒါင္းၿဖစ္လိုု ့ ရံုုးပိတ္ၿပီးကတည္းက ၿပန္မဖြင့္ေတာ့လိုု ့ ေလးေအာ့ဖ္ထိ၊ အခ်စ္ဆံုုးသူငယ္ခ်င္းေတြကလည္း ကိုုယ့္ေမြးေန ့ကိုု မသိတဲ့ ၂၀၁၃ ေမြးေန ့ကေတာ့ အဆိုုးဆံုုးပါပဲ။ ၂၀၁၄ ေမြးေန ့က တနလၤာေန ့က်ေရာက္တာမိုု ့ တနဂၤေႏြေန ့မွာ ဘုုန္းၾကီးေက်ာင္းသြားၿပီး ဝထၳဳေငြသြားကပ္မယ္လိုု ့ စိတ္ကူးထားတယ္။ ေမြးေန ့ဆြမ္း ကပ္ခ်င္ေပမဲ့ ထမင္းဆိုုင္ကေန ဟင္းမွာစားေနသူမိုု ့ ခ်က္ၿပ ုုတ္ဖိုု ့ တကယ္ပ်င္းတယ္။ ဆြမ္းခ်က္မယ္ဆိုုရင္ ဝယ္ဖိုု ့ၿခမ္းဖိုု ့ ခ်က္ဖိုု ့ၿပ ုုတ္ဖိုု ့အတြက္ ပိတ္ရက္ေတြမွာ လုုပ္ေနက် လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ၿခင္းအမႈ ဖ်က္ရမွာကိုုလည္း မဖ်က္ခ်င္။
ကိုုယ့္ေမြးစားအေမက ဖုုန္းဆက္လာပါတယ္ တနဂၤေႏြေန ့ ဘယ္အခ်ိန္အားလဲ ဘုုန္းၾကီးေက်ာင္းကိုု အရုုဏ္ဆြမ္းသြားကပ္ၿပီး အၿပန္ ကိုုယ့္ကိုု အစားအေသာက္ေတြ ေပးမလိုု ့တဲ့။ ဘတ္စ္ကားနဲ ့ နယူးေယာက္ကိုု မနက္ဖက္သြား ေမရီလန္းကိုု ညေနၿပန္ ေဖ့စ္တူေဖ့စ္ အင္တာဗ်ဴးၿပီး မၾကာခင္ ႏွစ္ပတ္အၾကာ ရံုုးတက္ႏိုုင္မလားဆိုုၿပီး နယူးေယာက္အလုုပ္က ေအာ္ဖာကမ္းလာေတာ့ နယူးေယာက္မွာ အိမ္ခန္း အသည္းအသန္ ရွာရဖိုု ့ ဖန္လာတယ္။ နယူးေယာက္မွာ အသိဘယ္သူေတြရိွလဲ လုုပ္ပါဦးဟ ကူညီၾကပါဦးဟ။ နယူးဂ်ာဆီမွာေနတဲ့ ဘေလာ့ဂါမမီးငယ္ဆီကိုုလည္း ဖုုန္းလွမ္းဆက္ အကူအညီေတာင္း အရပ္ကူပါ လူဝိုုင္းပါ။ မေကခိုုင္မိတ္ေဆြ ကိုုဝင္းငယ္အစ္မ နယူးေယာက္မွာရိွတယ္ သူ ကူညီေပးလိမ့္မယ္တဲ့။ အဲဒီအစ္မနဲ ့ ဖုုန္းခဏပဲ ေၿပာၿဖစ္လိုုက္တယ္။ ကိုုယ္လည္း ေမရီလန္းကေန ေၿပာင္းဖိုု ့ေရႊ ့ဖိုု ့ၿပင္ဆင္၊ ကားကိုုေရာင္းလိုုက္ေတာ့ ကန္တက္ကီၿပည္နယ္ကေန ေမရီလန္းၿပည္နယ္ကိုု ေၿပာင္းလာသလိုု ပစၥည္းေတြကိုု ကားထဲအကုုန္ ပစ္ထည့္ၿပီး ေၿပာင္းဖိုု ့မၿဖစ္ႏိုုင္ေတာ့ ေပးသင့္တာေတြေပး၊ ပစ္သင့္တာေတြပစ္၊ အေရးမၾကီးတာေတြကိုု စာတိုုက္ကေနပိုု ့၊ အေရးၾကီးတာေတြကိုု ကိုုယ္နဲ ့ တပါတည္းသယ္။
နယူးေယာက္ဘတ္စ္ကားဂိတ္ ပိုု ့အေသာ္ရတီကေန တကၠစီငွားၿပီး တိုုက္ေရွ ့ေရာက္ေတာ့ ကိုုယ့္အိမ္ရွင္ေတြက အလုုပ္ကေန ၿပန္မေရာက္ေသးဘူး။ ကိုုဝင္းငယ္က ေစာင့္ေရွာက္လိုုက္ပါဆိုုတာနဲ ့ ၿမင္လည္းမၿမင္ဘူး သိလည္းမသိကႊ်မ္းတဲ့ ကိုုယ္အတြက္ အိမ္ခန္းေတြကိုု လိုုက္ၾကည့္ၿပီး ရွာေပးထားတဲ့ အစ္မနဲ ့ အဲဒီေတာ့မွပဲ ဆံုၿဖစ္ၾကတယ္။ ညေနစာကိုု သူ ့အိမ္မွာပဲစား ကိုုယ္ေနတာကလည္း အဲဒီအစ္မရဲ ့ အိမ္ေရွ ့တိုုက္ဆိုုေတာ့ ပိတ္ရက္ေတြဆိုု အဲဒီအစ္မအိမ္မွာ မုုန္ ့ဟင္းခါးခ်က္ရင္ မနက္ ၁၀ နာရီ အိပ္ယာက ႏိုုးတာနဲ ့ သြားစားေတာ့တာပဲ။ အဲဒီတုုန္းက ရာသီဥတုုကလည္းေအး၊ အလုုပ္ကလည္း တအားပင္ပန္းေတာ့ ပိတ္ရက္ေတြဆိုု အၿပင္သြားဖိုု ့ထက္ အိပ္ေနေတာ့တာပဲ။ ဒီလိုုနဲ ့စတင္သိကႊ်မ္းခဲ့ရတဲ့ အစ္မက ကိုုယ့္ကိုု ေမြးစားသမီးတစ္ေယာက္ရတယ္လိုု ့ မွတ္ယူၿပီး ကိုုယ္ကလည္း ေမြးစားအေမ (အိုုမား) ရတယ္လိုု ့ မွတ္ယူတယ္။ အခ်က္အၿပ ူတ္မကႊ်မ္းတဲ့ ကိုုယ္ကလည္း အခ်က္အၿပ ုုတ္ေကာင္းတဲ့ အိုုမားဖိတ္ေခၚရင္ ငတ္သမွ် အတိုုးခ်ၿပီး စားတတ္တယ္။ ခင္ရာေဆြမ်ိဳး ၿမိန္ရာဟင္းေကာင္းလိုု ့ ဆိုုၾကတဲ့ ဘဝၾကီးမွာ ကိုုယ့္အတြက္ေတာ့ အိုုမားတိုု ့အိမ္က စားအိမ္ေသာက္အိမ္ ေဆြမ်ိဳးရင္းခ်ာအိမ္လိုု ့ ခံယူထားတယ္။
အိုုမားက မနက္အရုုဏ္ဆြမ္းကိုု အနီးအနားက သံုုးပါးေက်ာင္းလိုု ့ ေခၚၾကတဲ့ေက်ာင္းမွာ သြားကပ္မွာဆိုုေတာ့ ကိုုယ္ကလည္း လုုိက္ခ်င္တယ္ ေမြးေန ့ဝထၳဳေငြ ကပ္ခ်င္လိုု ့။ မနက္ ၆ နာရီ အိုုမားက ဝင္ေခၚၿပီး မနက္အရုုဏ္ဆြမ္းအၿဖစ္ ၾကက္သား၊ ပလာတာ၊ အခ်ိဳပြဲအၿဖစ္ မႏၱေလးပဲေၾကာ္၊ ေၿပာင္းဖူးေၾကာ္၊ ပန္းသီး ကပ္ၾကတယ္။ မနက္အေစာၾကီး ထရလိုု ့ အိပ္ငိုုက္ေနတဲ့ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ ဖေအတူသမီး ငယ္ေလး၊ အိုုမားနဲ ့တူလိုု ့ ေခ်ာေမာတဲ့ အၾကီးမေလး ႏွင္းႏွင္းနဲ ့ စကားေတြ ေၿပာေတာ့မွ ႏွင္းႏွင္းေမြးေန ့အလႈမွန္း သိရတယ္ ကိုုယ့္ေမြးေန ့က မနက္ၿဖန္။ အရုုဏ္ဆြမ္း ဘုုဥ္းေပးၿပီးတဲ့ ဆရာေတာ္ေတြကိုု ဝထၳဳေငြ၊ သကၤန္းကပ္ေတာ့ ဆရာေတာ္က သီလေပး၊ ေမြးေန ့မဂၤလာတရားေဟာ၊ ၿပ ုုသမွ်ကုုသိုုလ္ေတြကိုု ေရစက္အမွ်ေဝေတာ့ ေက်နပ္ပီတိၿဖစ္ရတယ္။ ကိုု္ယ္စိတ္ကူးထားတဲ့ ေမြးေန ့အလႈေလးပါပဲ။ မႏွစ္ကနဲ ့ယွဥ္ရင္ ဒီႏွစ္က ေက်နပ္စရာ ေကာင္းပါတယ္။ အလုုပ္က ပင္ပန္း၊ စိတ္ဖိစီး၊ ဘီးစီးေတာ့ အရင္လိုု ေလးေအာ့ဖ္မွာ မပူရဘူး။
ေမရီလန္းအိမ္နားက မက္သရူးဟန္ဆန္ထေရးလမ္းေလးကိုုေတာ့ သတိရမိတယ္။ အဲဒီထေရးလမ္းေလးမွာ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း စိမ္းစိမ္းစိုုစိုု သစ္ရြက္ကေလးေတြ အေရာင္ေၿပာင္းလာတာ၊ တစ္ပတ္ႏွစ္ခါ၊ ပိတ္ရက္ေတြဆိုုရင္ မနက္တိုုင္း အေၿပးသြားေလ့က်င့္ရတာကိုု တမ္းတမိတယ္။ နယူးေယာက္ေရာက္ၿပီးကတည္းက အေၿပးေလ့မက်င့္ေတာ့တာပါပဲ။ နယူးေယာက္ ရံုုးတက္ရံုုးခ်ိန္ေတြမွာ တစ္ေန ့ကိုု အနည္းဆံုုး နာရီဝက္ေက်ာ္ လမ္းေလွ်ာက္ရတယ္။ ပိတ္ရက္ေတြမွာ လမ္းေလွ်ာက္အဖြဲ ့နဲ ့ အနည္းဆံုုး ၄ မိုုင္ လမ္းေလွ်ာက္ၿဖစ္တယ္။ စိတ္တူကိုုယ္တူ ဝါသနာတူတဲ့ ဝိုုင္းလိုု သူငယ္ခ်င္းရေတာ့ ခရီးေတြ အတူတူသြား၊ ေတာင္သြားတက္၊ ပိတ္ရက္ေတြဆိုု ဓာတ္ပံုုေတြ သြားရိုုက္ၿဖစ္တယ္။ ဆူနမ္၊ ရာမား၊ မိုုင္းဖန္၊ အမ္းထရူးတိုု ့နဲ ့ အဆက္အသြယ္ မရိွေတာ့တာ နယူးေယာက္ ေၿပာင္းၿပီးကတည္းက။ တိုုင္ပင္စရာ ကိစၥရိွမွ အီးေမးလ္ပိုု ့ၿဖစ္ေတာ့တယ္။ ဂီတာတီး မသင္ၿဖစ္တာလည္း ၾကာၿပီ။ အိမ္ရွင္ေတြထက္ မိုုခ်ီ၊ နတ္စုုတိုု ့နဲ ့ပိုုရင္းႏွီးလာတယ္။ အရင္လိုု  ခပ္တည္တည္ ႏႈတ္နည္းတဲ့သူ မဟုုတ္ေတာ့ဘဲ လူတိုုင္းကိုု ၿပံ ုုးၿပ ႏႈတ္ဆက္တတ္လာၿပီ။
ယူအက္စ္ေရာက္ၿပီး မၾကာခင္ ဂ်ဴလိႈင္မွာဖြင့္တဲ့အတန္းကိုု ေစာင့္ဖိုု ့ အင္ဒီယားနားၿပည္နယ္ ဖိုု ့ဝိန္းၿမိ ုု ့မွာေနတဲ့ မေကခိုုင္ဆီ သြားလည္ပတ္တုုန္းက ကားေမာင္းသင္ေပးဖူးတဲ့ မေကခိုုင္မိတ္ေဆြ ကိုုဝင္းငယ္နဲ ့ ေလးႏွစ္အၾကာ မၾကာေသးခင္က နယူးေယာက္မွာ ၿပန္ေတြ ့ၾကတယ္။ ကိုုဝင္းငယ္က စန္းထြန္းတစ္ေယာက္ သြက္သြက္လက္လက္ ကိုုယ့္ကိုုကိုုယ္ ယံုုၾကည္မူအၿပည္နဲ ့ ေယာက်္ားေလးက်ေနတာပဲလိုု ့ မေကခိုုင္ကိုု ေၿပာတယ္တဲ့။ အေဖ၊ အေမ၊ မၾကီးတိုု ့ ခင္းထားေပးတဲ့လမ္းမွာ အဆင္သင့္ေလွ်ာက္ရတဲ့ စန္းထြန္းတစ္ေယာက္ ယူအက္စ္ေရာက္မွ အခက္အခဲဒုုကၡေတြကိုု နဖူးေတြ ့ဒူးေတြ ့ ရင္ဆိုုင္ေၿဖရွင္းရေတာ့ ၾကံ ့ခိုုင္လာတယ္နဲ ့ တူပါရဲ ့။ ဗုုဒၶဂါယာဘုုရားဖူးအတြက္ သမီး ေပးစရာမလိုုဘူး အေဖတိုု ့မွာ ပိုုက္ဆံရိွတယ္ ဆိုုေပမဲ့ ကိုုယ္က ကုုသိုုလ္ယူ ပိုု ့ေပးတာကိုု အေဖနဲ ့အေမက ဝမ္းသာဂုုဏ္ယူမဆံုုး တၿပံ ုုးၿပံ ုုး ၾကြားမဆံုုး ေၿပာမဆံုုး ၿဖစ္ေနတာကိုုလည္း ေက်နပ္မိိပါတယ္။ ႏိုုင္ငံၿခားဘာသာစကားတစ္ခုုကိုု ကႊ်မ္းကႊ်မ္းက်င္က်င္ ေၿပာတတ္၊ ဂီတတစ္ခုုခုုကိုု ကႊ်မ္းကႊ်မး္က်င္က်င္ တီးတတ္ခ်င္တဲ့ ဆႏၵမၿပည့္ေသးဘူး။ တရုုတ္စာကိုု နည္းနည္းသိေပမဲ့ ကႊ်မ္းကႊ်မ္းက်င္က်င္ မတတ္ဘူး။
တေလာက Skechers ဖိနပ္ဆိုုင္မွာ တရုုတ္မတစ္ေယာက္က တရုုတ္လားလိုု ့ ေမးလာလိုု ့ တရုုတ္မဟုုတ္ဘူး၊ ၿမန္မာ၊ တရုုတ္စာကိုု နည္းနည္းပဲ ေၿပာတတ္တယ္လိုု ့  ေၿပာလိုက္တာနဲ ့ လက္ဆြဲၿပီး အတင္းဘာသာၿပန္ခိုုင္းေတာ့တာပဲ။ ဘူးေတြကိုု ထိုုးၿပၿပီး ကြိစိကြစိ ေၿပာေနတာ တစ္လံုုးမွ နားမလည္ေပမဲ့ ဒစ္စေကာင့္ခ်ခိုုင္းတာနဲ ့ တူပါရဲ ့ဆိုုၿပီး တစ္ခုဝယ္ရင္ ေနာက္တစ္ခုကို ဒစ္စေကာင့္ ေပးလား ေမးၾကည့္ေတာ့ ဒစ္စေကာင့္ မရိွဘူးတဲ့။ ေမးယိုုဒစ္စေကာင့္ (ဒစ္စေကာင့္ မရိွဘူး) ၊ နီ ေယာက္ ပန္းမန္ ( အကူအညီလိုုေသးလား) လိုု ့ ေမးေတာ့ ပူးေယာက္ (မလိုုပါ) ရွဲ ့ရွဲ ့တဲ့။ ဝိုုင္းလိုု ၿပင္သစ္စာကိုု ကႊ်မ္းကႊ်မ္းက်င္က်င္ ေၿပာတတ္ေရးတတ္၊ အီတလီစကားကိုု ထမင္းစားေရေသာက္ ေၿပာတတ္၊ စပိန္စကားကိုု အေၿခခံအဆင့္ေလာက္ ေၿပာတတ္ခ်င္လိုုက္တာ။ အိုုးအိမ္မဲ့ေတြနဲ ့ မ်က္လံုုးခ်င္မဆိုုင္ ေရွာင္တတ္ေပမဲ့ တခါတုုန္းက ဘရိုုင္ယန္ပန္းၿခံက ေလွကားေတြေပၚကိုု တြန္းတင္ေနတဲ့ အဘြားၾကီးတစ္ေယာက္ ေတြ ့ေပမဲ့ ကူညီေပးရမလား မေမးမိဘူး။ Could you please help me လိုု ့ တိုုးေဖ်ာ့ညင္သာတဲ့ အသံၾကားေတာ့မွ သြားကူညီတာ အားပါးပါး တြန္းလွည္းက အေလးၾကီး။ ေက်းဇူးတင္စကားဆုုိေနတဲ့ ေငြေရာင္ဆံပင္၊ ပိန္ပိန္ပါးပါး၊ အိုုးအိမ္မဲ့ေပမဲ့ ညစ္ပတ္မေနတဲ့ အဘြားၾကီးကိုု You are welcome လိုု ့ ဆိုုၿပီး ထြက္လာမိၿပီး အေတာ္ၾကာမွ ပိုုက္ဆံအေၾကြ မေပးလိုုက္မိတာ ေနာင္တရတယ္။
ဘရိုုင္ယန္ပါ့ခ္ပန္းၿခံနားေရာက္တိုုင္း ေငြေရာင္ဆံပင္၊ တိုုးလ်ညင္သာစြာ စကားဆိုုတတ္တဲ့ ပိန္ပိန္ပါးပါး ၊ တြန္းလွည္းတစီးကိုု တြန္းေနတတ္တဲ့ အဘြားၾကီးတစ္ေယာက္ကိုု ေတြ ့လိုုေတြ ့ၿငား ရွာေဖြမိေနဆဲ။ မိုုးရြာၿပီးစ ညေနခင္းမွာ Dear Passengers, there is big rainbow through the right windows လိုု ့ ေၾကၿငာတဲ့ မီးရထားေမာင္းသူ တစ္ေယာက္ကိုု မွတ္မွတ္ရရ ရိွေနဆဲ။ ေန ့တိုုင္း ဒီအခ်ိန္၊ ဒီရထား၊ ဒီအလုုပ္၊ ဒီလူေတြနဲ ့သမာရိုုးက်ဘဝထဲမွာ အပတ္တိုုင္း ေနရာသစ္ေတြဆီ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ၿဖစ္လိုု ့ မၿမင္ဘူး၊ မေရာက္ဘူးတဲ့ ေနရာေတြေရာက္ဖူး၊ သိကႊ်မ္းရတဲ့ မိတ္ေဆြသစ္ေတြရဲ ့ အေတြ ့အၾကံ ုုေတြကိုု နားေထာင္ရလိုု ့ ဘဝၾကီးက ရိုုးအီမေနဘူး။ လမ္းေလွ်ာက္၊ ေတာင္သြားတက္ေနတာ မပင္ပန္းဘူးလား အိမ္မွာ ရုုပ္ရွင္ၾကည့္ၿပီး ေအးေအးေဆး အနားယူပါလားလိုု ့ ေၿပာၾကတယ္။ ကိုု္ယ့္အတြက္ေတာ့ အပတ္တိုုင္း လမ္းေလွ်ာက္၊ ေတာင္တက္၊ ဓာတ္ပံုုေတြ ရိုုက္ေနရတာ အနားယူၿခင္း တစ္မ်ိဳးပါပဲ။  အဲဒါေတြသာ မလုုပ္ရရင္ ဘဝၾကီးက ပ်င္းရိၿငီးေငြ ့စရာ ေကာင္းေနမွာေပါ့။
ေဖ့ဘြတ္၊ မက္ေဆ့စ္၊ ဂ်ီေတာ့၊ ဘေလာ့ကြန္႕မန္႕ကေန ေမြးေန ့ဆုုေတာင္း ေတာင္းေပးၾကသူေတြကိုု ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ သူတိုု ့ေၾကာင့္သာ ေမြးေန ့ကို အဓိပၺာယ္ရိွတဲ့ စပါယ္ရွယ္ေဒး ၿဖစ္ေစတာေပါ့။ ေဖ့ဘြတ္အသံုုးနည္းလိုု ့ ေမြးေန ့ဆုုေတာင္းဖိုု ့ ပ်က္ကြက္ခဲ့တာ၊ ဘေလာ့ေတြမွာ ကြန္ ့မန္ ့ေပး၊ ဘေလာ့မဂင္းႏိုုင္တာေတြကိုု နားလည္ ေပးေစခ်င္ပါတယ္။ ႏိုုဝင္ဘာလရဲ ့ ေနာက္ဆံုုးပတ္ ၾကသပေတးေန ့က ေက်းဇူးေတာ္ေန ့၊ ေသာၾကာေန ့က ဘလက္ဖရိုုင္းေဒး ေစ်းအၾကီးအဝယ္ ဝယ္က်တဲ့ေန ့ၿဖစ္လိုု ့ အေမရိကန္ေတြရဲ ့ အားလပ္ရက္ေတြ ၿဖစ္ပါတယ္။ ခရစ္စမတ္သစ္ပင္ေလးေတြ စတင္ခ်ိတ္ဆြဲ အလွဆင္ၾကၿပီမိုု ့ ခရစ္စမတ္ပြဲေတာ္ခ်ိန္လိုု ့ေတာင္ ခံစားမိတယ္။ စာလာဖတ္တဲ့ မိတ္ေဆြေတြလည္း Happy Thanksgiving ! Happy Holidays ! ၿဖစ္ပါေစလိုု ့ ဆုုေတာင္းလိုုက္ပါတယ္။
Japanese Garden at Brooklyn Botanic Garden
ေအာက္တိုုဘာလမွာ ေဖးဘရိတ္ၿဖစ္တဲ့ အရာေတြကိုု ဝတ္ဆင္ၿပီး ေအာက္တိုုဘာလမွာ မဟုုတ္ဘဲ ႏိုုဝင္ဘာလရဲ ့ ဒုုတိယပတ္ လြန္ခဲ့တဲ့ စေနေန ့ကမွ ဘရြတ္ကလင္း ေဘာ္တနစ္ကယ္ဂါးဒင္းမွာ ရိုုက္ထားတဲ့ ဓာတ္ပံုုေလးပါ။ ဦးထုုပ္ေတြကိုု ႏွစ္သက္သူတစ္ေယာက္အတြက္ ဒီႏွစ္ေဆာင္းတြင္းမွာ ေဖးဘရိတ္ၿဖစ္ေနတဲ့ ဦးထုုပ္ေလးက မၾကာေသးခင္ကမွ ဝယ္လိုုက္တဲ့ Wool Beret နံၿပားဦးထုုပ္ေလးပါ။ ေဆာင္းတြင္းဆိုု ကုုတ္အကႌ်ကလည္း အနက္၊ ေဘာင္းဘီကလည္း အနက္၊ ဖိနပ္ကလည္း အနက္၊ လက္အိတ္နဲ ့ မာဖလာကလည္း အနက္ တကိုုယ္လံုုး နက္ေနတာမ်ား မ်က္ႏွာေလး ကြက္လင္းေနလိုု ့သာ ေတာ္ေတာ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေနာက္မ်ား ဦးထုုပ္၊ မာဖလာဝယ္မယ္ဆိုုရင္ အေရာင္ေတာက္ေတာက္ ဝယ္မယ္လိုု ့ ဆံုုးၿဖတ္ထားတယ္။ ဦးထုုပ္မွာ ထြင္းထားတဲ့စာလံုုးက နာမည္အတိုုေကာက္လားလိုု ့ ေမးၾကတယ္။ အမွန္က Ralph Lauren အတိုုေကာက္ RL လိုု ့ ေရးထားတာပါ။
JCrew ၊  Tiffany တိုု ့ရဲ ့ တခ်ိဳ ့ပစၥည္းေတြက နာမည္အတိုုေကာက္ ထြင္းေပးလိုု ့ရၿပီး ထြင္းခ ေပးရတယ္။  Ralph Lauren တံဆိပ္ ဦးထုုပ္ဆိုုရင္ Women ဆိုုဒ္ကၾကီးေနလိုု ့ Children Girl 7 - 16 အတြက္ ထုုတ္တဲ့ဆိုုဒ္နဲ ့မွ ေတာ္တယ္။ အနီေရာင္ရဲရဲ၊ ဦးထုုပ္ဒီဇိုုင္းေလးက ခ်စ္စရာေကာင္းသလိုု ေႏြးလည္းေႏြးေတာ့ ေဆာင္းတြင္းမွာ ေဖးဘရိတ္ ၿဖစ္ေနတဲ့ ဦးထုုပ္ဆိုုပါေတာ့။ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ပတ္က ဘရြတ္ကလင္းေဘာ္တနစ္ကယ္ဂါးဒင္းကိုု ဓာတ္ပံုုသြားရိုုက္တာ အဲဒီေန ့က မိုုးေတြရြာ၊ ရာသီဥတုုခ်မ္းလိုု ့တုုန္ေနတာနဲ ့ ၁ နာရီမွာ စတင္တဲ့ ေဘာ္တနစ္ဂါးဒင္းတိုုးကိုုေတာင္ မေစာင့္ႏိုုင္ေတာ့ဘဲ ၿပန္ခဲ့ေတာ့တယ္။ ဝိုုင္းက ကိုုယ့္ေလာက္ ခ်မ္းပံုုမရဘူး။ ကိုုယ္ ခ်မ္းေနတာေတြ ့ေတာ့ အေႏြးထည္အေၾကာင္း၊ အကႌ်အေၾကာင္းေၿပာၾကရင္း Cashmere ကက္ရွ္မီးယားအေၾကာင္း ေရာက္သြားတယ္။ ကက္ရွ္မီးယားသိုုးဆီကေန ထုုတ္လုုပ္ထားတဲ့ ကက္ရွ္မီးယားအဝတ္အထည္ေတြက ေစ်းၾကီးသလိုု အင္မတန္ေႏြးတယ္။ ရာမားဝတ္ထားတဲ့ ကက္ရွ္မီးယားက ေစ်းၾကီးတယ္လိုု ့ ဆူနမ္ ေၿပာဖူးတယ္။
ဟုုတ္တယ္ ေစ်းခ်တာေတာင္ ၂၀၀ ေအာက္ မေလ်ာ့ဘူး ။ ကက္ရွ္မီးယားဝတ္ထားရင္ Layer ေတြ အမ်ားၾကီး ဝတ္စရာ မလိုုဘူး။ မင္း ဝတ္ထားတာ ဘာတုုန္း wool သိုုးေမႊးေလ ေႏႊးတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကက္ရွ္မီးယားေလာက္ မေႏြးဘူး။ ဒါနဲ ့ ခ်က္ခ်င္းပဲ ေစ်းခ်ေနတဲ့အထဲက Turtleneck လိုု ့ ေခၚၾကတဲ့ လည္ေထာင္ကက္ရွ္မီးယား တစ္ထည္ဝယ္တယ္။ ကိုုယ္ ဝယ္ဖူးသမွ်ထဲမွာ အဲဒီအကႌ် ေစ်းအၾကီးဆံုုးပဲ။ ဆုုပ္လိုုက္ရင္ လက္တဆုုပ္သာသာ လက္နဲ ့ပဲေလွ်ာ္ရၿပီး ခ်ိတ္နဲ ့မလွန္းရ ။  နည္းနည္းဂရုုစိုုက္ရေပမဲ့ ေတာ္ေတာ္ေႏြးတယ္။ ခုုလိုုေအးတဲ့ရာသီ ပိတ္ရက္ေတြမွာ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ရင္၊ ေတာင္သြားတက္ရင္ ကက္ရွ္မီးယားေပၚမွာ သိုုးေမႊးတစ္ထည္ ဝတ္လိုုက္ရံုုနဲ ့ လံုုေလာက္တယ္။ ေဆာင္းရာသီဆိုု လည္ေထာင္အကႌ်ေလးေတြကိုု သေဘာက်တယ္ မာဖလာ ပတ္စရာမလိုုေတာ့လိုု ့။ အေပၚက နက္ၿပာေရာင္ သိုုးေမႊးအေႏြးထည္က Classic Duffle Coat ေလးပါ။
Indian caves at Inwood Hill Park. Red Indians inhabited there. Samuel L Jackson took the movie there as if homeless man stayed in the cave.
အစတုုန္းကေတာ့ လည္ပင္းစိေနတယ္ေလး၊ အိတ္က ၾကီးတယ္ေလးနဲ ့ ေနာက္ေတာ့လည္း ၾကိ ုုက္လိုု ့ မခႊ်တ္ေတာ့ဘူး။ Hood လိုု ့ေခၚၾကတဲ့ ေခါင္းစြပ္ပါလိုု ့ နားရြက္ေအးလာရင္ ေခါင္းစြပ္ စြပ္လိုုက္ရံုုပဲ။ ေခါင္းစြပ္က ၿဖ ုုတ္တပ္လိုု ့ရတဲ့ အရွင္ဆိုု ပိုုမိုုက္မယ္။ ၾကယ္သီးခ်ိတ္တဲ့ ၾကိ ုုးကြင္းေတြက အၿမင္ဆန္းတယ္။ အိတ္အၾကီးၾကီးက ဖုုန္း၊ ကဒ္၊ ႏႈတ္ခမ္းဆီ၊ ဟမ္းခရင္၊ တစ္ရွဳး တိုုလိုုမိုုလီ အကုုန္ဆံ့တယ္။ ဒီလိုုခ်မ္းေအးတဲ့ရာသီမွာ လက္အိတ္ မေဆာင္ဘဲ အၿပင္ထြက္လိုု ့ မရဘူး။ ကိုုယ္ သေဘာက်တဲ့ လက္အိတ္ေလးက လက္ေခ်ာင္းထိပ္ေနရာေလးေတြကိုု လြတ္ထားတာမိုု ့ကင္မရာႏွိပ္ဖိုု ့ၿပ ုုဖိုု ့ အဆင္ေၿပတယ္။ ခ်မ္းလာရင္ အဖံုုးစြပ္ေလးထဲ လက္ေခ်ာင္းေတြကိုု ထည့္လိုုက္ရံုုပဲ။ ဝိုုင္းကေတာ့ လက္အိတ္ကိုု ခႊ်တ္ရင္လည္း အကုုန္ခႊ်တ္ လက္မွာ ဘာမွရိွမေနတဲ့ ရိုုးရိုုးလက္အိတ္ကိုုပဲ ႏွစ္သက္ပါသတဲ့။Swiss Gear ၊ Samsonite  တိုု ့နဲ ့ယွဥ္ရင္ ေပါ့ပါးတဲ့ ဂ်ာမန္ deuter တံဆိပ္ Nomi ေက်ာပိုုးအိတ္ အစိမ္းေရာင္ေလးက ရံုုးတက္ရင္ပဲၿဖစ္ၿဖစ္၊ ေတာင္သြားတက္ရင္ပဲၿဖစ္ၿဖစ္၊ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ရင္ၿဖစ္ၿဖစ္ ကိုယ့္ေက်ာထက္မွာ အၿမဲပိုုးထားတဲ့ အိတ္ကေလးပါ။
ဒီလိုုခ်မ္းေအးတဲ့ရာသီမွာ ေရေႏြးပူပူေလးတစ္ခြက္ မႈတ္ေသာက္ရေလာက္ ေႏြးေထြးေစတာ မရိွဘူး။ အဖံုုးဖြင့္စရာ မလိုုဘဲ အဖံုုးကိုု ဖိလိုုက္တာနဲ ့ ေရေႏြးေတြ ထြက္က်လာၿပီး ေသာက္ၿပီးရင္ ခြက္ကိုု ဗူးေပၚမွာ ၿပန္ဖံုုးလိုု ့ရတဲ့ နာရီအေတာ္ၾကာေအာင္ ေႏြးေနတဲ့ IKEA Steel vaccum flask ဓာတ္ဘူးေလးက ကိုုယ့္ ေဖးဘရိတ္။ ေဘာင္းဘီက ကိုုယ့္ေဖးဘရိတ္ Levis ဂ်င္းနက္ၿပာ ။ ကုုတ္အကႌ်က အနက္၊ ေဘာင္းဘီအနက္၊ ဖိနပ္ကအနက္၊ အားလံုုးနက္ေနလိုု ့ အေရာင္ေလးထည့္ရေအာင္ဆိုုၿပီး ေဆာင္းတြင္းဆိုုဝတ္ဖိုု ့ အနီ၊ အၿပာ ေဘာင္းဘီေတြ ဝယ္ထားတယ္။ ဝိုုင္းက ကုုတ္အကႌ်အနက္၊ ေဘာင္းဘီအနက္မွာ အေရာင္္အၿဖစ္ မာဖလာေရာင္စံုုပတ္တယ္။ ဟိုုးအရင္အပတ္က ဘရႊတ္ကလင္း ေဘာ္တနစ္ကယ္ဂါးဒင္းကိုု သြားတုုန္းက ခ်မ္းလိုု ့တုုန္ေစတဲ့ တရားခံက ေၿခအိတ္နဲ ့ ဖိနပ္။ ေၿခက်င္းဝတ္သာသာ ေၿခအိတ္ရယ္၊ အေၿပးေလးက်င့္တဲ့ဖိနပ္က ေအးစိမ့္လာတာကိုု မတားဆီးႏိုုင္ဘူး။ ေၿခသလံုုးတဝက္ထိေရာက္တဲ့ ေၿခအိတ္၊ လည္ရွည္ၿမင္းစီးဘြတ္ဖိနပ္ Riding Boot စီးထားလိုု ့ကေတာ့ အေတာ္ေလး ေႏြးေထြးေစတယ္။ ဦးထုုပ္၊ ဖိနပ္၊ ကက္ရွမီးယား လည္ေထာင္အကႌ် အနက္ေရာင္က Ralph Lauren ၿဖစ္ၿပီး သိုုးေမႊးလည္ေထာင္အကႌ်၊ သိုုးေမႊးကုုတ္၊ လက္အိတ္က JCrew ပါ။
Natural Organics အလွၿပင္ပစၥည္းေတြ ေခတ္စားလာလိုု ့ သံုုးၾကည့္တာ အၾကိ ုုက္ေတြ ့ေနတဲ့အရာေတြက l'occitane က ေခါင္းေလွ်ာ္ရည္၊ ေဘာ္ဒီလိုုးရွင္းနဲ ့ ဒီဗိုုင္းကရင္မ္ပါ။ ေကာင္းကင္အံုု ့မိႈင္းလိုု ့ မိုုးေလး တေၿဖာက္ေၿဖာက္ မစဲတဲ့ေန ့ေတြဆိုုရင္ Shabu Shabu လိုု ့ေခၚၾကတဲ့ ေဟာ့ေပါ့စားရတာ ၾကိ ုုက္တယ္။ႏႈတ္ဆက္ပြဲ၊ ေမြးေန ့၊ ခရီးကၿပန္လာရင္ ဝင္စားၿဖစ္ေပမဲ့ တစ္ေယာက္တည္းေတာ့ သြားမစားၿဖစ္ဘူး။
Mini's Shabu Shabu at Flushings
ေတလာဆြစ္ သီခ်င္းေလးေတြ ၾကိ ုုက္ေပမဲ့ အခုုအသစ္ထြက္တဲ့ 1989 သီခ်င္းေတြ နားမေထာင္ရေသးဘူး။ ခုုတေလာ နားေထာင္ၿဖစ္ေနတာက ဆြီတိရဲ ့ အခ်စ္ဆိုုတာ အမည္ရတဲ့ သီခ်င္းေလးပါ။
ရထားစီးခ်ိန္ေတြမွာ ဖတ္ၿဖစ္ေနတာကေတာ့ ဆရာမၾကီး ေဒၚခင္မ်ိဳးခ်စ္ရဲ ့ ဝထၳဳတိုုစာအုုပ္ေလးပါ။ ကင္ႏြန္ 7D ကင္မရာကသာ ပေရာက္ဖက္ရွင္နယ္ ကိုုယ္က အလြယ္ဆံုုး ေအာ္တိုုဖိုုးကပ္စ္နဲ ့ပဲ ရိုုက္တတ္တယ္။ ကင္မရာမွာ Function ေတြ ပါေပမဲ့ ဘယ္လိုုသံုုးရမွန္း မသိဘူးရယ္။ ခရစ္စမတ္မီးေရာင္စံုုနဲ ့ ဓာတ္ပံုုရိုုက္ဖိုု ့ အားခဲေနတဲ့ ဝိုုင္းက သင္ပါဟလိုု ့ တိုုက္တြန္းေနတဲ့အၿပင္ ကိုုယ္ကိုုတိုုင္ကလည္း ဘယ္လိုုရိုုက္ရမလဲဆိုုတာ သိခ်င္ေနတာနဲ ့ User Manual  ေတြဖတ္၊ ဗီဒီယိုုေတြၾကည့္၊ tutorials ေတြဖတ္ၿပီး ေလ့လာေနတယ္။ ခရစ္စမတ္ဓာတ္ပံုုေတြ ေကာင္းေကာင္းထြက္လာဖိုု ့ ေမွ်ာ္လင့္ရတာပဲ။
ေအာက္တိုုဘာလရဲ ့ ေဖးဘရိတ္အၿဖစ္ဆံုုးက Fall Foliage ေရာင္စံုုလွပေနတဲ့ သစ္ပင္ေတြပါ။ အိုုင္အိုုဝါ၊ ကန္တက္ကီ၊ ေမရီလန္းၿပည္နယ္ေတြထက္ နယူးေယာက္ရဲ ့ ေဆာင္းဦးရာသီက ပိုုလွတယ္။ ရာသီဥတုုက ၀ ၊ မိုုင္းနပ္စ္ ၂ ေလာက္ ေအးေပမဲ့လည္း ကက္ရွ္မီးယား၊ သိုုးေမႊးအကႌ်ေတြ အထပ္ထပ္ဝတ္၊ လည္ရွည္ဘြတ္ဖိနပ္၊ လက္အိတ္၊ ဦးထုုပ္ အေအးဒဏ္ကာကြယ္မဲ့  ဝတ္စံုုအၿပည့္နဲ ့ ပိတ္ရက္ေတြဆို နယူးေယာက္တခြင္က ေဆာင္းဦးအလွကိုု ခံစားၾကတယ္။ ေဂ်ာ့ဝါရွင္တန္တံတားကိုု ၿဖတ္ေက်ာ္လိုု ့ နယူးဂ်ာဆီၿပည္နယ္ ပါလာဆိုုဒ္ပန္းၿခံဆီ  ဝိုုင္လင္းအဖြဲ ့နဲ ့ ၇.၃၇ မိုုင္ ဟိုုက္ကင္းသြားတယ္။ အဖြဲ ့နဲ ့ဆိုု ဓာတ္ပံုုေကာင္းေကာင္း ရိုုက္ဖိုု ့အခ်ိန္မရိွဘူး။ ေနာက္တပတ္က်ေတာ့ ဝိုုင္းနဲ ့ ကိုုယ့္ဘာသာ ခ်ီတက္ၾကတယ္။ ကိုုယ္တိုု ့က Phtography Hiking လိုု ့ ေခၚၾကတယ္။ တေကြ ့ေလာက္ ေလွ်ာက္လိုုက္ ဓာတ္ပံုုရိုုက္လိုုက္ၾကနဲ ့ မနက္ ၁၀ နာရီကတည္း ဖိုုတိုုကရပ္ဖီဟိုုက္ကင္းတာ ညေနေလးနာရီခြဲမွာ ၈.၅ မိုုင္ပဲ ခရီးေပါက္တယ္ ။
ဘရႊတ္ကလင္း ေဘာ္တနစ္ကယ္ ဂါးဒင္းက စေနေန ့ မနက္ ၁၀ နာရီကေန ၁၂ ထိ ဝင္ေၾကးအခမဲ့။ နယူးေယာက္ေနတဲ့ အသိမိတ္ေဆြတစ္ေယာက္က ပိတ္ရက္ေတြဆိုု ဘာမွလုုပ္စရာမရိွဘူး၊ သူငယ္ခ်င္း မရိွဘူးလိုု ့ ညည္းဖူးတယ္။ ကိုုယ္ နယူးေယာက္ေရာက္ေတာ့ ဘယ္ကသာ လုုပ္စရာေတြ မရိွပါ့မလဲ လုုပ္စရာေတြမ်ား မ်ားလြန္းလိုု ့။ နယူးေယာက္မွာေမြး နယူးေယာက္မွာၾကီး အဘုိးၾကီးအရြယ္ၿဖစ္ေနတဲ့သူက ခုုထက္ထိ နယူးေယာက္ကိုု စူးစမ္းရွာေဖြလိုု ့ မကုုန္ေသးဘူး so much things to explore လိုု ့ ဆိုုၾကတယ္။ သူငယ္ခ်င္းမရိွလည္း meet up အဖြဲ ့ေတြရိွတယ္။ စူးစမ္းခ်င္တဲ့စိတ္၊ တက္ၾကြတဲ့စိတ္ ရိွဖိုု ့သာ လိုုတာ။ ဝါရွင္တန္ဒီစီမွာတုုန္းက ရွန္နယ္ဒိုုးဝါးေတာင္ သြားတက္တာ ဆူနမ္တိုု ့နဲ ့ မဟုုတ္ဘူး meet up အဖြဲ ့နဲ ့။ ေဘာလိဝုုရုုပ္ရွင္ပိုုၾကိ ုုက္တဲ့ ဆူနမ္တိုု ့က ၿပတိုုက္ေတြကိုု စိတ္မဝင္စားေတာ့ ေနရွင္နယ္ေမာလ္တဝိုုက္က ၿပတိုုက္ေတြကိုု ကုုိယ့္ဘာသာ တစ္ေယာက္တည္း သြားတယ္။ ပိတ္ရက္ေတြဆိုု ဘူတာကားပါကင္ေတြက ဖရီး။ ဒီစီၿမိ ုု ့ထဲ ရထားစီး ၿပတိုုက္ေတြရဲ ့ အထပ္တိုုင္း အခန္းတိုုင္းကိုု ဝင္တယ္။
အိုုင္အိုုဝါနဲ ့ ကန္တက္ကီမွာ လုုပ္စရာေတြ မရိွဘူးဆိုုတာ မွန္ပါတယ္။ ဒီစီနဲ ့ နယူးေယာက္လိုု ၿမိ ုု ့ၾကီးေတြမွာေတာ့ လုုပ္စရာမရိွဘူးဆိုုတာ မမွန္ဘူး လုုပ္ခ်င္စိတ္မရိွလိုု ့သာ။ နယူးေယာက္သားေတြ နယူးေယာက္ကေန မခြာႏိုုင္ၾကတာ ဘာေၾကာင့္လည္းဆိုုတာ သေဘာေပါက္လာၿပီ။ meet up လမ္းေလွ်ာက္အဖြဲ ့မွာ ဝိုုင္းနဲ ့ အသိၿဖစ္၊ ဝါသနာတူ၊ စရိုုက္တူလိုု ့ ခရီးေတြ အတူတူသြား ပိတ္ရက္ေတြဆိုု meet up အဖြဲ ့နဲ ့ လမ္းေလွ်ာက္၊ ဟိုုက္ကင္းသြားနဲ ့ ဝိုုင္းလိုု စိတ္တူကိုုယ္တူ  ဝါသနာတူ သူငယ္ခ်င္းရတာ တကယ္စိတ္ခ်မ္းသာတယ္။ ဆူနမ္တိုု ့နဲ ့က်ေတာ့ ဝါသနာမတူ၊ သူတိုု ့အခ်င္းခ်င္း သူတိုု ့ဘာသာစကားနဲ ့ပဲ ေၿပာၾကေတာ့ သူတိုု ့အနားရိွေနရင္ လံုုၿခံ ုုစိတ္ခ်ေႏြးေထြးတယ္လိုု ့ ခံစားရေပမဲ့ အထီးက်န္တယ္။ ဝိုုင္းနဲ ့က်ေတာ့ သူကလည္း အီတလီကေန နယူးေယာက္ကိုု ေၿပာင္းလာတာ သံုုးလေလာက္ပဲရိွေသးၿပီး သူငယ္ခ်င္းမရိွ။ ကိုုယ္ကလည္း လြန္ခဲ့တဲ့ ၆ လေလာက္ကမွ နယူးေယာက္ကိုု ေၿပာင္းလာတာ သူငယ္ခ်င္းမရိွ။ လမ္းေလွ်ာက္၊ ေတာင္တက္၊ ခရီးေတြ အမ်ားၾကီး သြားခ်င္တဲ့ ကိုုယ္တိုု ့ႏွစ္ေယာက္ အစားအေသာက္လည္း အၾကိ ုုက္တူၾကတယ္။
ဘယ္လိုုပဲၿဖစ္ၿဖစ္ ေအာက္တိုုဘာမွာ ေဖးဘရိတ္အၿဖစ္ဆံုုးက သစ္ရႊက္ေရာင္စံုုေလးေတြပါပဲ။ နယူးေယာက္တစ္ခြင္ ေၿခဆန္ ့ကာ ရိုုက္ခဲ့တဲ့ ေဆာင္းဦးအလွ ဓာတ္ပံုုေလးေတြကိုု တင္လိုုက္ပါတယ္။ ေအာက္တိုုဘာ ေဖးဘရိတ္ကိုု ႏိုုဝင္ဘာမွ ေရးၿဖစ္တာ ေဆာရီးေနာ္ ၿမတ္ၾကည္ေလး။
အသက္ငါးဆယ္ေက်ာ္ေနၿပီၿဖစ္ေသာ ဆူပါဗိုုက္ဆာ၏ လက္ေကာက္ဝတ္တြင္ အနက္ေရာင္ၾကိ ုုးေပၚ ေရႊေရာင္လံုုးေလးမ်ားပါသည့္ ဟမ္းခ်ိန္းကိုု ၿမင္လိုုက္ရသည့္အခ်ိန္ ေၾသာ္ ဟမ္းခ်ိန္းၾကိ ုုက္တဲ့သူေတြက ဘယ္အသက္အရြယ္ပဲၿဖစ္ၿဖစ္ ၾကိ ုုက္တာပါပဲလားဟုု ေတြးမိသည္။ ထိုုကဲ့သိုု ့ဟမ္းခ်ိန္းၾကိ ုုက္သည့္သူတစ္ေယာက္ကိုု ေတြ ့ရေသာအခါ လြန္ခဲ့ေသာ ဆယ့္ငါးႏွစ္ေက်ာ္ခန္ ့ဆီက ေငြေရာင္ဟမ္းခ်ိန္းေလးကိုု ၿမတ္ၿမတ္ႏိုုးႏိုုး ဝတ္ဆင္တတ္သည့္ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ကိုု ဖ်ပ္ခနဲ သတိရမိသည္။ သူႏွင့္ကိုုယ္ အထက္တန္းေက်ာင္း၊ တကၠသိုုလ္တြင္ ေတြ ့ခဲ့ၿခင္း မဟုုတ္ဘဲ အထက္တန္းေအာင္ၿပီး၍ တကၠသိုုလ္တက္ရန္ ေစာင့္ဆိုုင္းေနခ်ိန္ အဂၤလိပ္စာသင္တန္းတက္သည့္အခ်ိန္တြင္ ဆံုုေတြ ့ခဲ့ၿခင္း ၿဖစ္သည္။
ပညာေရးဖက္ အာရံုုေလ်ာ့သြားမွာစိုုးလိုု ့ ဆယ္တန္းမေအာင္ခင္ ရည္းစားမထားရဟုု ဆံုုးမသည့္ မိဘ၊ ဆရာမ်ား၏ ဆံုုးမစကားေၾကာင့္ပဲလား၊ ကိုုယ္တုုိင္ကပဲ အဆင့္မက်ခ်င္လိုု ့ပဲလား၊ ကိုုယ့္ရင္ကိုု ခုုန္ေစတဲ့သူ မေတြ ့ခဲ့တာလားေတာ့ မသိ ဆယ္တန္းအထိ ကိုုယ္ရင္ခုုန္ရမယ့္သူ မရိွခဲ့။ တကၠသိုုလ္တက္ရန္ ေစာင့္ဆိုုင္းရခ်ိန္မ်ားကိုု အခ်ည္းႏွီးမၿဖစ္ရေလေအာင္ သြားတက္ေသာ အဂၤလိပ္စာသင္တန္းတြင္ ကိုုယ့္ရင္ကိုု ပထမဆံုုး လႈပ္ခတ္သြားေစေသာသူႏွင့္ ဆံုုစည္းခဲ့သည္။ ကိုုယ္တိုု ့မိန္းကေလး ၁၀ ေယာက္ေက်ာ္အုုပ္စုုက စာသင္ခန္း၏ ဘယ္ဖက္နံရံႏွင့္ကပ္လ်က္ ထိုုင္ခံုုမ်ားတြင္ ထိုုင္တတ္ၾကသည္။ မနက္ ၉  နာရီခြဲ သင္တန္းခ်ိန္ကိုု လာတက္ၾကၿပီး ၁၁ နာရီ အတန္းၿပီးလွ်င္ ပါလာေသာ ထမင္းခ်ိဳင့္မ်ားၿဖင့္ ေန ့လည္စာ စားေသာက္ၾကၿပီး ၁၁ နာရီခြဲ စာဖတ္တန္းခ်ိန္တြင္ ထမင္းလံုုးစီကာ ငိုုက္တတ္ၾကသည္။ မနက္ကေန ညေနေစာင္းအထိ စကားေၿပာတန္း၊ စာဖတ္တန္း၊ ဘာသာၿပန္တန္း၊ စာေရးတန္းမ်ား တက္ေရာက္ၾကေသာ္လည္း စာမၾကိ ုုးစားၾက။
သင္တန္းၿပီးလွ်င္ လွည္းတန္းေစ်း၊ အင္းလ်ားကန္သိုု ့ လမ္းေလွ်ာက္ၾကသည္။ တခါတရံ အတန္းလစ္ၾကလွ်င္ ကိုုယ္တိုု ့ထိုုင္တတ္ေသာ စာသင္ခန္း၏ဘယ္ဖက္ၿခမ္းသည္ ရွင္းလင္းေန၍ ကိုုယ္တိုု ့အတန္းလစ္ၾကသည္မွာ သိသာလွသည္။ အထက္တန္းေက်ာင္းအထိ ေက်ာင္းေၿပာင္းရလြန္းသၿဖင့္ သူငယ္ခ်င္းမယ္မယ္ရရ မရိွေသာကိုုယ္ ထိုုအဂၤလိပ္စာသင္တန္းမွ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကိုု ခင္တြယ္လွသည္။အုုပ္စုုထဲမွ အသားၿဖ ူၿဖ ူ၊ အရပ္ရွည္ရွည္၊ ဇင္ေယာ္ေတာင္ပံမ်က္ခံုုး၊ မ်က္ဝန္းညိုုညိုု၊ ႏွာတံေပၚေပၚ၊ ႏႈတ္ခမ္းပါးပါးႏွင့္ အေတာ္ေခ်ာေမာလွပၿပီး ယုုန္ၿဖ ူေလးလိုု ေၾကာက္လန္ ့တတ္ေသာ ဝတ္ရည္ကိုု တေက်ာင္းလံုုးမွ ေကာင္ေလးမ်ား ဝိုုင္းပိုုးၾကသည္။ အသားညိုုညိုု၊ ဆံပင္တိုုတိုု၊ မ်က္ခံုုးနက္နက္၊ မ်က္လံုုးဝိုုင္းဝိုုင္း၊ ႏွာတံတိုုတိုု၊ ႏႈတ္ခမ္းၿပည့္ၿပည့္၊ ႏႈတ္ခမ္းေမႊးေရးေရး၊ နာသံသီးေလးႏွင့္ ခင္မင္ေဖာ္ေရြေသာ ေရႊစင့္ကိုု ပိုုးပန္းသူမ်ားလည္း မနည္း။ ေပၚၿပ ူလာၿဖစ္ေသာ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ၾကားတြင္ သာမာန္ရုုပ္ရည္ႏွင့္ ခပ္တည္တည္ေနတတ္ေသာ ကိုုယ္က မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ဖက္ၿခမ္းမွ မ်က္ဝန္းညိုုမ်ားကိုု သတိထားမိသြားသည္။
တေက်ာင္းလံုုးက ဝိုုင္းပိုုးၾကေသာ ကိုုယ့္သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ကိုု ၾကည့္တာလား၊ ကိုုယ့္ကိုု ၾကည့္တာလားဟုု မခြဲၿခားတတ္။ ထိုုသူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ကိုု တၿခားအစြန္ဖက္မွာ ထိုုင္ခိုုင္း၊ ကိုုယ့္ကိုု တၿခားအစြန္ဖက္မွာ ထိုုင္ခိုုင္းၿပီး သူငယ္ခ်င္းမ်ားက မသိမသာ ေစာင့္ၾကည့္ၾကေသာအခါမွ ကိုုယ့္ကိုၾကည့္မွန္း သိသြားၾကသည္။ စာသင္ခ်ိန္အတြင္း လွမ္းလွမ္းၾကည့္တတ္ေသာ မ်က္လံုုးညိုုမ်ားေၾကာင့္ ကိုုယ့္ရင္ေတြ ခုုန္ဖူးသည္။ ကိုုယ္ခ်စ္ေသာသူတစ္ေယာက္ရိွေသာ သင္တန္းေက်ာင္းဆီသြားသိုု ့ ေၿခလွမ္းမ်ားက တက္ၾကြေနခဲ့ဖူးသည္။ အဂၤလိပ္စကားေၿပာသြက္ေစဖိုု ့၊ မရွင္းလင္းသည္မ်ားကိုု ရွင္းၿပႏိုုင္ဖိုု ့၊ မသိသည့္စကားလံုုးမ်ားကိုု ေမးၿမန္းႏိုုင္ဖိုု ့ စကားေၿပာတန္းတြင္ စီနီယာမ်ားက ဂ်ဴနီယာမ်ားကိုု စာေမးေလ့ရိွရာ စီနီယာၿဖစ္ေနၿပီၿဖစ္ေသာ ကိုုယ့္ကိုု သူ ့ဆီ စာသြားေမးဖိုု ့သူငယ္ခ်င္းမ်ားက ေၿမွာက္ပင့္ေပးၾကေသာ္လည္း သတိၱမရိွသလိုု  တၿခားတဖက္ၿခမ္းဖိုု ့ ေဝးသည္ႏွင့္ သူ ့ဆီ စာသြားမေမးခဲ့။
ၿဖိ ုုးအစ္ကိုု သူငယ္ခ်င္းနွင့္ သူ တတြဲတြဲ ၿဖစ္ေနရာ ၿဖိ ုုးက နာမည္စံုုစမ္းေပးရမလားဟုု ေမးလာေသာအခါ ဟင့္အင္းဟုု ၿငင္းပယ္ခဲ့သည္။ ကိုုယ့္စကား အတိအက် နားေထာင္ေသာ ၿဖိ ုုးက တကယ္ပင္ မစံုုစမ္းေပးခဲ့။ သင္တန္းေက်ာင္းတြင္ ကိုုယ္တိုု ့စိတ္ဝင္စားေသာသူမ်ားကိုု နာမည္ေၿပာင္ထားရာ ေရႊစင္ စိတ္ဝင္စားသည့္ အသားညိုုညိုု၊ ရုုပ္ရည္ေခ်ာေမာၿပီး ပဲမ်ားသည့္သူကိုု ပဲဘဝင္၊ ခိုုင္ေမ စိတ္ဝင္စားသည့္ စီနီယာအစ္ကိုုၾကီးကိုု အအဂ်ာ (အဲဒီတုုန္းက ေခတ္စားေနေသာ ဂ်ပန္ကားတြင္ အစ္ကိုုအၾကီးဆံုုးကိုု အဂ်ာဟုု ေခၚသည္)၊ ကိုုယ္ စိတ္ဝင္စားသည့္သူ ့ကိုု နာမည္မသိေသာေၾကာင့္ အေနာနိမတ္ အတိုုေကာက္ အေနာဟုု နာမည္ေပးထားၾကသည္။ ကိုု္ယ့္ေရွ ့နားက တိုုင္ကိုု ရုုတ္တရက္ ဆုုပ္ကိုုင္လိုုက္ေသာ ႏူးညံ့သြယ္လ်မေနေသာ လက္တစံုုထက္ဆီမွ အနည္းငယ္ အေရာင္မွိန္ေနေသာ ဟမ္းခ်ိန္းတစ္စံုု။ ထိုုဟမ္းခ်ိန္းထက္ဆီမွ  မ်က္ခံုုးထူထူ၊ ႏွာတံၿမင့္ၿမင့္၊ အသားညိုုညိုု ကိုုယ့္သူငယ္ခ်င္းမ်ားက သာမန္ရုုပ္ရည္ဟုု သတ္မွတ္ၾကေသာ္လည္း ခန္ ့ညားသည္ဟုု ကိုုယ္ယူဆေသာ မ်က္ႏွာကိုု ကိုုယ္ ေငးၾကည့္ေနခဲ့ဖူးသည္။
အၾကည့္ေတြဆံုု ရင္ေတြခုုန္ကာ ဖြင့္ဟလာႏိုုး မယ္ေမွ်ာ္ကိုုးေသာ္လည္း သူကေတာ့ ကိုုယ့္နား ဘယ္ေသာအခါမွ ေရာက္မလာခဲ့။ စကားေၿပာတန္း၏ ေနာက္ဆံုုးေန ့တြင္ အတန္းေရွ ့ထြက္ကာ မိတ္ဆက္စကားေၿပာရသည္ကိုု ကိုုယ္တိုု ့ လွည့္ပတ္ေၿပးေနခဲ့သည္မွာ ၾကာၿပီ။ သည္တခါေတာ့ ဝတ္ရည္က ေဟ့ မင္း အေနာ့ေရွ ့မွာ ထြက္ေၿပာခ်င္တယ္ဆိုု ထြက္ေၿပာေလဟုု ေၿမွာက္ေပးသည္ႏွင့္ မိုုက္ကိုုင္ကာ အတန္းေရွ ့ထြက္ေၿပာေတာ့သည္။ ေက်ာင္းသား ၅၀ ေက်ာ္ေရွ ့တြင္ စကားေၿပာရသည္ေရာ၊ အေနာ၏ မ်က္ဝန္းညိုုညိုုမ်ားကိုု ၿမင္လိုုက္ရသည္ေရာ ကိုုယ္ ရင္ေတြ တဒိတ္ဒိတ္ခုုန္ေနခဲ့သည္။ အနည္းဆံုုးေတာ့ အေနာ ကိုုယ့္နာမည္ကိုု သိသြားလိမ့္မည္ဟူေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္ၿဖင့္ အတန္းေရွ ့ထြက္ေၿပာၿခင္း ၿဖစ္သည္။ လန္ဒန္တကၠသိုုလ္တခုုမွ လာဖြင့္ေသာ သင္တန္းေက်ာင္း တက္သည္မိုု ့ ထုုိသင္တန္းေက်ာင္းသိုု ့ ကိုုယ္ မေရာက္ၿဖစ္ေတာ့။ တခါတရံ သင္တန္းဆင္းခ်ိန္ ထိုုအဂၤလိပ္စာသင္ေက်ာင္းတြင္ တက္ေနဆဲၿဖစ္ေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားဆီ ဝင္လည္ရင္း အေနာ သင္တန္းတက္ေနတုုန္းပဲလားဟုု စံုုစမ္းေသာအခါ ကိုုယ္ ထြက္သြားၿပီး မၾကာခင္ အေနာ္လည္း ထိုုသင္တန္းေက်ာင္းမွ ထြက္သြားခဲ့သည္။
တကၠသိုုလ္မ်ား ဖြင့္လွစ္၍ သက္ဆိုုင္ရာ တကၠသိုုလ္အသီးသီးသိုု ့ တက္ေရာက္ေသာအခါ သူငယ္ခ်င္းအသစ္မ်ား ရလာေသာ္လည္း ကိုုယ္တိုု ့သူငယ္ခ်င္းေတြ အဆက္အသြယ္ မၿပတ္ခဲ့။ သူငယ္ခ်င္းေတြ ဆံုုၾကတိုုင္း ကိုုယ္တိုု ့စတင္ဆံုုစည္းခဲ့ၾကေသာ ထိုုအဂၤလိပ္စာသင္တန္းေက်ာင္းသူဘဝကိုု ၿပန္ေၿပာင္းေအာက္ေမ့ၾကသည္။ ပဲဘဝင္၊ အအဂ်ာ၊ အေနာတိုု ့ ဘယ္ေတြေရာက္လိုု ့ ဘာေတြ ၿဖစ္ေနၾကပါလိမ့္ဟုု ကိုုယ္တိုု ့ခ်စ္ခဲ့ဖူးသူမ်ားကိုု သတိရမိၾကသည္။ သိုု ့ေသာ္လည္း သတိရၿခင္းသည္ ခဏတာမွ်သာ ၿဖစ္သည္။ တကၠသိုုလ္တြင္ ကိုုယ္တိုု ့ခ်စ္ေသာသူမ်ား ေတြ ့ေနၿပီ ၿဖစ္ေသာေၾကာင့္ ၿဖစ္သည္။ သံုုးႏွစ္ေက်ာ္ခန္ ့ ၾကာၿပီးသည့္ေနာက္ ေန ့လည္ဖက္ ၿမိ ုု ့ထဲကအၿပန္ လူရွင္းေသာ ဘတ္စ္ကားထက္တြင္ ေငြေရာင္ဟမ္းခ်ိန္းေလးကိုု ေတြ ့လိုုက္ရသည္။ အေနာမ်ားလားဟုု ေသေသခ်ာခ်ာ ၾကည့္လိုုက္ေသာအခါ ဘုုရားေရ တကယ္ပင္ အေနာ ၿဖစ္ေနသည္။ ေဘးတိုုက္ၿမင္ရေသာ မ်က္ခံုုးထူထူ၊ ႏွာတံၿမင့္ၿမင့္၊ ႏႈတ္ခမ္းပါးလ်လ်သည္ အရင္အတိုုင္း မေၿပာင္းမလဲ။ ေက်ာပိုုးအိတ္ တဖက္ကိုု သိုုင္းၿပီး တဖက္ကိုု ခ်ထားသည္မွာလည္း အရင္အတိုုင္း၊ ရွပ္လက္တိုုအကႌ်၊ ပုုဆိုုးတိုုတိုု၊ ကတၱီပါေၿခညွပ္ ဝတ္ထားသည္မွာ အရင္အတိုုင္း။
သိုု ့ေသာ္ ညိွညက္ေသာ အသားအေရသည္ ပိုု၍ညိႈေမာင္းကာ အနည္းငယ္ ပိန္သြားသည္။ လြန္ခဲ့ေသာ သံုုးႏွစ္ေက်ာ္ခန္ ့က ၿမင္ေတြ ့ခဲ့ရသည့္ ဟမ္းခ်ိန္းေလးကိုု စြဲစြဲၿမဲၿမဲ ဝတ္ဆင္ေနတုုန္း။ ၿဖိ ုုးကိုု ေၿပာၿပေသာအခါ ၿဖိ ုုးက မမွတ္မိ။ အရင္လိုု ႏႈတ္ခမ္းတြန္ ့ရံုု ၿပံ ုုးကာ မ်က္ဝန္းညိုုညိုုမ်ားၿဖင့္ တခ်က္မွ် ေဝ့ၾကည့္ရံုုမွ်ၿဖင့္ ကိုုယ့္ႏွလံုုးသားက မွတ္မိပါလိမ့္မည္။ အေနာ ဟုုတ္တယ္ မဟုုတ္ဘူးဟုု ၿငင္းေနၾကေသာ ကိုုယ့္တိုု ့ႏွစ္ေယာက္ကိုု ဘတ္စ္ကားေပၚက ဆင္းသြားသည္အထိ သူ လွည့္မၾကည့္ခဲ့။ ၿဖိ ုုးက အေနာမဟုုတ္ဟုု အခိုုင္အမာ ဆိုုေသာ္လည္း ရင္ခုုန္ခဲ့ဖူးသူတစ္ေယာက္မိုု ့ ကိုုယ္ကေတာ့ အေနာဟုု အေသအခ်ာ သိေနခဲ့သည္။ သူ ကိုုယ့္ကိုု မၿမင္ခဲ့တာလား၊ ၿမင္ရက္ႏွင့္ မမွတ္မိတာလားဆိုုတာ ကိုုယ္တိုု ့ မခြဲၿခားႏိုုင္ခဲ့။ ဟမ္းခ်ိန္းဝတ္ထားသည့္ ေကာင္ေလးမ်ားကိုုၿမင္တိုုင္း ေငြေရာင္ဟမ္းခ်ိန္းကိုု ၿမတ္ၿမတ္ႏိုုးႏိုုး ဝတ္ဆင္တတ္သည့္ မ်က္ခံုုးထူထူ၊ ႏွာတံၿမင့္ၿမင့္၊ အသားညိုုညိုု၊ အရပ္သိပ္မၿမင့္ေသာ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ကိုု တခါတရံ ဖ်ပ္ခနဲ သတိရမိတတ္သည္။
ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္တုုန္းက လက္တြင္ ဟမ္းခ်ိန္းမ်ားၿဖင့္ ရႈပ္ရွပ္ခက္ေနသည့္ကိုုယ္ ခုုေတာ့ ရႈပ္သည္ဆိုုကာ ဘာဆုုိဘာမွ မဝတ္ေတာ့။ သူေရာ အရင္လိုု ေငြေရာင္ဟမ္းခ်ိန္းကိုု ၿမတ္ၿမတ္ႏိုုးႏိုုး ဝတ္ေနတုုန္းလား၊ မ်က္ဝန္းညိုုညိုုဆီက ကိုုယ္စြဲလမ္းဖူးသည့္ ေႏြးေထြးသည့္အၾကည့္မ်ားက အရင္လိုု ေႏြးေထြးေနတုုန္းလား၊ အရင္လိုု ေခါင္းေလးငဲ့ကာ ႏႈတ္ခမ္းတြန္ ့ရံုု  ၿပံ ုုးေနတုုန္းပဲလား၊ ကိုုယ္တိုု ့ ေပးထားတဲ့ အေနာဆိုုတဲ့ နာမည္ေလးကိုု သူ ႏွစ္သက္ေလမလား။ သံုုးႏွစ္ၾကာၿပီးသည့္ေနာက္ ၿပန္ေတြ ့သည့္အခါတုုန္းက မမွတ္မိသည့္ကိုုယ္ ဆယ့္ငါးႏွစ္ၾကာၿပီးသည့္ေနာက္ ၿပန္ေတြ ့လွ်င္လည္း မွတ္မိမည္မထင္ပါ။ ရင္ခုုန္ဖူးခဲ့သူတစ္ေယာက္မိုု  အေသအခ်ာ မွတ္မိေနသည္ဟုုလည္း အခိုုင္အမာ မဆိုုႏိုုင္ေတာ့ပါ။ ကိုုယ္ရင္ခုုန္ခဲ့ဖူးသည့္သူမ်ားထဲတြင္ သူသည္ ဟမ္းခ်ိန္းဝတ္ဆင္ထားသည့္သူတစ္ေယာက္ ၿဖစ္ၿပီး အမည္မသိခဲ့ေသာ သူတစ္ေယာက္လည္း ၿဖစ္သည္။
(ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္ ရင္ခုုန္သံကိုု ေရးဖိုု ့စိတ္ကူးထားတာ ၾကာပါၿပီ။ ပစ္ပစ္ တဂ္လာမွပဲ ေရးၿဖစ္ေတာ့တယ္။ ဓာတ္ပံုုေတြကေတာ့ ဟိုုအရင္အပတ္က ဟတ္ဆန္ၿမစ္ေဘး မက္ဟန္တန္နဲ ့ ေဘးခ်င္းယွဥ္ကပ္လ်က္က နယူးဂ်ာဆီၿပည္နယ္ဖက္ၿခမ္း Palasides Interstate Park ပါလာဆိုုဒ္ပန္းၿခံကိုု ဟိုုက္ကင္း ၈.၃ မိုုင္ ေတာင္သြားတက္တုုန္းက ရိုုက္လာတဲ့ Fall Foliage ဓာတ္ပံုုေတြပါ။ ေနာက္မွ အဲဒီဓာတ္ပံုုေတြ တင္ပါဦးမယ္။ )
မနက္ ၇ နာရီခြဲ ေမာနင္းေကာ ၿမည္တာနဲ ့ အိပ္ယာကထ၊ ေရခ်ိဳး၊ ပစၥည္းေတြသိမ္း၊ ဟိုုတယ္က မနက္စာ မေကႊ်းဘူး။ ငါးက်ပ္ေပးၿပီး မနက္စာစားလိုု ့ ရေပမယ့္ သယ္လာတဲ့မုုန္ ့အိတ္ ေလ်ာ့သြားေအာင္လိုု ့ မနက္စာ သြားမစားၾကဘူး။ ေကာ္ဖီေဖ်ာ္ဖိုု ့ ေကာ္ဖီမႈန္ ့၊ သၾကားေတြ ဟိုုတယ္ခန္းထဲမွာ ရိွေပမဲ့ ေဖ်ာ္ရၿပ ုုရ အခ်ိဳးအဆ မသိတဲ့ ကြ်န္မက ေကာ္ဖီထုုပ္ဖာက္ ခြက္ထဲထည့္ ေရေႏြးထည့္ၿပီး ဇြန္းနဲ ့ဂေလာက္ဂေလာက္လိုု ့ ႏွစ္ခ်က္ေလာက္ ေမႊလိုက္ရံုုနဲ ့ ေကာ္ဖီတခြက္ရတဲ့ လြယ္ကူသက္သာ Nes cafe Instant ေကာ္ဖီထုုပ္ကိုု ပိုုၾကိ ုုက္တယ္။ ဝိုုင္းက ေကာ္ဖီမၾကိ ုုက္ေတာ့ တစ္ေယာက္စာအတြက္ ေကာ္ဖီေဖ်ာ္တဲ့စက္နဲ ့ ေရေႏြးတည္ေနတာ မုုန္ ့သာစားၿပီးသြားတယ္ ေရေႏြးက ပူတယ္ဆိုုရံုုေလးမိုု ့ ေကာ္ဖီမေသာက္လိုုက္ရဘူး။ ခရီးသြားတယ္ဆိုုတာကလည္း အဆင္ေၿပတဲ့ေနရာမွာ အဆင္ေၿပတဲ့အခ်ိန္မွ စားရတာဆိုုေတာ့  ေန ့လည္စာကိုု တခါတေလ ေန ့လည္ ၂ နာရီ၊ တခါတေလ မနက္ ၁၁ နာရီ စားရတယ္။ ခရီးသြားပါး နပ္လာတယ္နဲ ့ တူပါရဲ ့ ကြ်န္မတိုု ့ေတြ မုုန္ ့ေတြအမ်ားၾကီး သယ္တယ္။
ဂတ္စ္စေတရွင္းေတြမွာ ဝယ္လိုု ့ရတယ္ဆိုုေပမဲ့ ကြ်န္မတိုု ့ၾကိ ုုက္တဲ့ တံဆိပ္ေတြ မရိွဘူး။ စကားေၿပာလိုုက္၊ မုုန္ ့စားလိုုက္၊ ၿပတင္းေပါက္က ရႈခင္းေတြ ေငးလိုုက္၊ အိပ္ခ်င္လာရင္ ငိုုက္လိုုက္နဲ ့ ခရီးသြားရတာ ပင္ပန္းေပမဲ့ စိတ္အပန္းေၿပတယ္။ မနက္ ၈ နာရီခြဲ သတ္မွတ္ထားတဲ့အခ်ိန္ ခရီးသည္ေတြ ကားေပၚေရာက္ႏွင့္ေနၿပီ။ မိုုးက တေဖ်ာက္ေဖ်ာက္နဲ ့ မေန ့ကထက္ ေအးတယ္။ နယူးေယာက္ၿပည္နယ္ ပလက္ဘာ့ခ္ၿမိ ုု ့နဲ ့ ဗာမြန္ၿပည္နယ္ ဘာလင္တန္ၿမိ ုု  ့ကိုု ခ်န္ပိန္ေရကန္ၾကီးက ၿခားထားၿပီး ေၿမာက္ဖက္ကေနဒါႏိုုင္ငံ ကြိဘတ္ၿပည္နယ္ထဲ ပါဝင္ပါတယ္။ ၁၂၅ မိုုင္ရွည္ၿပီး ၁၃မိုုင္ က်ယ္ကာ ေရခ်ိဳကန္ၾကီးၿဖစ္လိုု ့လူဦးေရ ၂ သိန္းခြဲကိုု ေရခ်ိဳေတြေပးေဝေနတဲ့ ေရကန္ၾကီးပါ။ သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္ ေဂဟစနစ္ကိုု ထိန္းသိမ္းတဲ့အေနနဲ ့ ခ်န္ပိန္ေရကန္ကိုု ၿဖတ္သန္းမယ့္ တံတားမွန္သမွ်ကိုု ေဆာက္ခြင့္မၿပ ုုပါဘူးတဲ့။ နယူးေယာက္ၿပည္နယ္ ပလက္ဘာ့ခ္ၿမိ ုု ့ကေန တဖက္ကမ္း ဗာမြန္ၿပည္နယ္ ဘာလင္တန္ၿမိ ုု ့ဆီ ကားေတြသယ္ေဆာင္ေပးတဲ့ ဖယ္ရီ ၂၄ နာရီ ရိွၿပီး ၿဖတ္သန္းခ်ိန္ ၁၅ မိနစ္ေလာက္ပဲ ၾကာပါတယ္။
ကြ်န္မတိုု ့ ငယ္ငယ္တုုန္းက ပုုသိမ္ကေန ရန္ကုုန္ကားစီးရင္ စေကၠာ့ကေန ေညာင္တုုန္းထိ ဇက္နဲ ့ကူးရတာ ၁ နာရီေလာက္ ၾကာတယ္ထင္တယ္။ ေဒသခံေတြ လာေရာင္းတဲ့ ေၿပာင္းဖူးၿပ ုုတ္၊ ေၿမပဲၿပ ုုတ္၊ ငွက္ေပ်ာသီးေၿခာက္ေက်ာ္ ဝယ္စားၿပီး ဇက္သေဘၤာနဲ ့ ငဝန္ၿမစ္က်ယ္ၾကီးကိုု ၿဖတ္ရတယ္။ အဲဒီေၿပာင္းဖူးေတြက ၿမစ္လယ္ေခါင္ကႊ်န္းက ေသာင္ေတြမွာ စိုုက္ထားတာကိုု ခ်ိဳးၿပီးၿပ  ုုတ္ထားတာမိုု ့ လတ္ဆပ္တယ္ (ေဆးသၾကား ထည့္ရင္လည္း ထည့္ထားမွာေပါ့ေလ)။ ေနာက္ ဗိုုလ္ၿမတ္ထြန္းတံတား ၿပီးသြားေတာ့ ပုုသိမ္၊ ရန္ကုုန္ ေလးနာရီေလာက္ပဲ ေမာင္းရေတာ့တယ္။ ခရီးက်ဳ ံ ့သြားၿမန္သြားေပမဲ့ ဇက္သေဘၤာနဲ ့ ကူးရတာေလာက္ ေအးေအးေဆးေဆး မရိွေတာ့ဘဲ တက္သုုတ္ႏွင္ၾကေတာ့တယ္။ ဒီလိုု ဇက္သေဘာၤနဲ ့ မကူးရတာ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေလာက္ေတာင္ ရိွၿပီ။ ကားေပၚကဆင္းလိုု ့ ဇက္သေဘၤာတခြင္ ဓာတ္ပံုုရိုုက္ၾကတယ္။
ေရကန္ၿပာၿပာ၊ ေတာင္စဥ္ေတာင္တန္းေတြနဲ ့ သာယာတယ္။ ေလက အင္မတန္ လက္ဆပ္သန္ ့ရွင္းတယ္။ မိုုင္းဖန္ေၿပာဖူးတဲ့ Lake Champlain Monster ဆိုုတာ ေတြ ့မလားလိုု ့ ရွာၾကည့္ေသးတယ္ မေတြ ့ဘူး။ ၁၆၀၉  မွာ ၿပင္သစ္လူမ်ိဳး စြန္ ့စားရွာေဖြသူ Samuel de Champlain က ေရကန္ကိုု ရွာေဖြေတြ ့ရိွခဲ့လိုု ့ သူ ့နာမည္ကိုု အစြဲၿပ ုုၿပီး ခ်ိန္ပိန္ေရကန္လိုု ့ နာမည္ေပးထားတာပါတဲ့။ ခ်န္ပိန္ေရကန္ၿပီးေတာ့ မိန္းၿပည္နယ္ကိုု စူးစမ္းရွာေဖြရာမွာ အက္ေကဒီးယား အမ်ိဳးသားဥယ်ာဥ္၊ ကက္ဒီလက္ေတာင္၊ ေမာက္ဒဲဆက္ကႊ်န္းေတြကိုု ေတြ ့ရိွခဲ့ပါတယ္။ ဘာလင္တန္ၿမိ ုု ့နားက ပန္းၿခံမွာ ကားရပ္နားၿပီး အေရာင္ေၿပာင္းေနတဲ့သစ္ရြက္ေတြနဲ ့ ဓာတ္ပံုုရိုုက္ဖိုု ့ နာရီဝက္အခ်ိန္ေပးပါတယ္။ အစိမ္း၊ အဝါ၊ အနီ ရိွေနတဲ့ သစ္ပင္ေတြနဲ ့ ဓာတ္ပံုုရိုုက္လိုု ့ကိုု မဝႏိုုင္ဘူး ရိုုက္ၿပီးရင္း ရိုုက္ခ်င္ေနေတာ့တာပဲ။ ဗာမြန္ၿပည္နယ္ရဲ ့ ၉၀ ရာခိုုင္ႏႈန္းက မက္ပယ္သစ္ပင္ေတြနဲ ့ ဖံုုးလႊမ္းေနတာမိုု ့ဗာမြန္ၿပည္နယ္ရဲ ့ ေဆာင္းဦးရာသီဟာ အင္မတန္ လွတယ္လိုု ့ နာမည္ၾကီးပါတယ္ နာမည္ၾကီးေလာက္ပါေပတယ္။
ခ်န္ပိန္ေရၿပင္က်ယ္ၾကီးထဲက ကားလမ္းမကိုု ၿဖတ္သန္းေတာ့ ေတာင္စိမ္းညိႈ ့ညိႈ ့ေတြ အရိပ္ထင္ေနတဲ့ ေဘးတဖက္တခ်က္စီက ခ်န္ပိန္ေရၿပင္က်ယ္ကိုု  ၿမင္ရေတာ့ တကၠသိုုလ္တတိယႏွစ္ ေက်ာင္းခရီးစဥ္အၿဖစ္ ရွမ္းၿပည္ဖက္ကိုု ေလ့လားေရးခရီးထြက္တုုန္းက လည္ပတ္ခဲ့တဲ့ အင္းေလးကန္ရႈခင္းကိုု အမွတ္ရမိတယ္။
ဘာလင္တန္ၿမိ ုု ့ကေန နာရီဝက္ေဝးတဲ့ ရွယ္ဗြန္းၿမိ  ုု ့မွာရိွတဲ့ ဗာမြန္တက္ဒီဘီယာစက္ရံုုကိုု သြားလည္မွာမိုု ့ အဲဒီမွာ လာဆံုုမလားလိုု ့ မိုုင္းကိုု လွမ္းေမးေတာ့ မေတြ ့ရတာ ၾကာၿပီမိုု ့လိုု ့ ေတြ ့ခ်င္ေပမယ့္ တနဂၤေႏြေန ့တိုုင္း သူ ့ေယာကၡမ၊ အမ်ိဳးသားနဲ ့ ဘုုရားေက်ာင္းတက္တာမိုု ့ လာမေတြ ့ႏိုုင္တာကိုု ေဆာရီးပါတဲ့။ မိုုင္းဖန္ေနတဲ့ ဘာလင္တန္ၿမိ ုု ့ကိုု ေရာက္ရဲ ့သားနဲ ့ မိုုင္းဖန္ကိုု အသိမေပးရင္ မေကာင္းတာမိုု ့ အသိေပးေပမယ့္ လာေတြ ့ဖိုု ့ကိုုေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္မထားခဲ့ဘူး။ တက္ဒီဝက္ဝံရုုပ္ေလးေတြဟာ ကေလးေတြ ႏွစ္သက္ၾကတဲ့ အရုုပ္ဆိုုေပမဲ့ လူငယ္ေတြလည္း ႏွစ္သက္ၾကပါတယ္။
တက္ဒီဘီယာဆိုုတာ အေမရိကန္သမၼတ သီဟိုုဒိုုရုုစဗဲ့ (Theodore Roosevelt) နာမည္အတိုုေကာက္ တက္ဒီ (Teddy) ကိုု အစြဲၿပ ုုၿပီး ေပးထားတာပါ။ ၁၉၀၂ ႏိုုဝင္ဘာလ မစၥစပီၿပည္နယ္မွာ ဝက္ဝံပစ္ထြက္ၾကေတာ့ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ေတာေကာင္ ပစ္ၿပီးေနၿပီ။ ေတာေကာင္အမိေသးတဲ့ သမၼတ တက္ဒီအတြက္ အပါးေတာ္ၿမဲက အေမရိကန္ဝက္ဝံမည္းတစ္ေကာင္ကိုု ခဲရခက္ဆစ္ ရွာေဖြၿပီး သစ္ပင္မွာခ်ိတ္ သမၼတတက္ဒီကိုု အဲဒီေနရာကိုု ေခၚၿပီး ဝက္ဝံကိုု ပစ္ခိုုင္းေပမယ့္ တက္ဒီက သူကိုုယ္တိုုင္ မပစ္ခဲ့ဘူး။ ဒဏ္ရာေတြနဲ ့ မခ်ိမဆန္ ့ ခံစားေနရတဲ့ ဝက္ဝံကိုု ပစ္သတ္ဖိုု ့ေတာ့ ညႊန္ၾကားခဲ့တယ္။ အဲဒီၿဖစ္ရပ္ဟာ ၁၉၀၂ ႏိုုဝင္ဘာ ၁၆ ရက္ေန ့ထုုတ္ ဝါရွင္တန္ပိုု ့စ္သတင္းစာ ႏိုုင္ငံေရးကာတြန္းေကာ္လံမွာ လူေၿပာအမ်ားဆံုုး ကာတြန္း ၿဖစ္လာခဲ့တယ္။ ကနဦး ကာတြန္းမွာေတာ့ ဝက္ဝံမည္းငယ္တေကာင္ကိုု လူတေယာက္က ၾကိ ုုးနဲ ့ဆြဲလိုု ့ တက္ဒီက လက္တဖက္က ေသနတ္ကိုုေထာက္ လက္တဖက္က ဟိုုးထားဆိုုတဲ့ပံုုစံနဲ ့။ ေနာက္ေတာ့ ကာတြန္းဆရာဘယ္ရီမန္းက ဝက္ဝံအရြယ္အစားကိုု ေသးလိုုက္ၿပီး ခ်စ္ဖိုု ့ေကာင္းတဲ့ ဝက္ဝံေလးေတြ ေရးဆြဲတယ္။
အဲဒီကာတြန္းေတြ ဖတ္ေနရင္း အိုုင္ဒီယာရတဲ့ ေမာရစ္မစ္ခ်္တြန္းက ဝက္ဝံရုုပ္ ဖန္တီးၿပီး ဆိုုင္ၿပတင္းေပါက္မွာ တက္ဒီရဲ ့ ဝက္ဝံ ( Teddy's Bear) လိုု ့ ဆိုုင္းဘုုတ္ဆြဲလိုုက္တယ္။ သမၼတတက္ဒီဆီ ဝက္ဝံရုုပ္ကိုု လက္ေဆာင္ပိုု ့ေပးၿပီး တက္ဒီနာမည္သံုုးခြင့္ေတာင္းတာကိုု ခြင့္ၿပ ုုလိုုက္တာကစလိုု ့ ခုုခ်ိန္ထိ တက္ဒီဘီယာအရုုပ္ေလးေတြဟာ ကေလးေတြရဲ ့ အသည္းစြဲ ၿဖစ္ေနတာပဲလိုု ့ ဂိုုက္က ရွင္းၿပတယ္။ တက္ဒီဝက္ဝံစက္ရံုုဆိုုေတာ့ ဘာမွဓာတ္ပံုုရိုုက္စရာ ရိွမွာမဟုုတ္ဘူးလိုု ့ ထင္ထားတာ တက္တက္စင္ေအာင္ လြဲတယ္။ စက္ရံုုဆိုုေပမဲ့ ေဆးေရာင္စံုုၿခယ္ထားတာ လွလိုု ့ ဓာတ္ပံုုေတာင္ ရိုုက္ယူရတယ္။ ထိုုင္ခံုုေလးေတြကလည္း ေဆးေရာင္စံုု၊ မ်က္ႏွာထည့္ၿပီး ဓာတ္ပံုုရိုုက္ဖိုု ့ ဝက္ဝံရုုပ္ေလးေတြ ၊ ေဆးေရာင္စံုု ကုုလားထိုုင္ေလးေတြ။ ကြ်န္မ ရိုုက္ၿပီးလိုု ့ ဝုုိင္းက ထိုုင္မယ္ၿပင္ေနတုုန္း တရုုတ္မၾကီးတစ္ေယာက္က အတင္းဝင္ထိုုင္ၿပီး သူ ့ေယာက္်ားကိုု ဓာတ္ပံုုရိုုက္ခိုုင္းေတာ့ ဘယ္လိုုဟာပါလိမ့္ သူမ်ားရိုုက္ေနတာကိုု အတင္းဝင္ရိုုက္တယ္ဆိုုၿပီး အၿမင္မၾကည္ဘူး။ ထိုုင္ရာမထ ဘာေတြေၿပာေနမွန္းမသိ သူ ့ေယာက္်ားက လက္လာဆြဲၿပီး ထခိုုင္းေတာ့မွ မထႏိုုင္လိုု ့ လာကူထေပးရတာကိုု သေဘာေပါက္သြားတဲ့ ကြ်န္မတိုု ့ေတြမွာ မၿပံ ုုးဘဲ ဝါးလံုုးကြဲ ရယ္ၾကေတာ့တာပဲ။
အဘြားၾကီးက ရွက္ရွက္နဲ ့ တရုုတ္လိုု ေၿပာသြားေသးတယ္ ငါ မထႏိုုင္လိုု ့ေအ့လိုု ့ ေၿပာတာေနမွာ။ ဝက္ဝံရုုပ္ေတြနဲ ့ လွည့္ပတ္ဓာတ္ပံုုရိုုက္ရင္း ေစ်းႏႈန္းသိရေအာင္ ကဒ္ၿပားကိုု ၾကည့္လိုုက္ေတာ့ လား...လား...ပိစိေကြးေလးေတာင္ ၇၀ ေအာင္မေလး ေစ်းၾကီးလွခ်ည္လား။ ေစ်းသင့္ရင္ တက္ဒီဘီယာတစ္ေကာင္ေလာက္ ဝယ္မယ္လိုု ့ စိတ္ကူးထားတာ ခုုေတာ့ ေစ်းၾကီးလိုု ့ မဝယ္ေတာ့ပါဘူး ဓာတ္ပံုုပဲ ရိုုက္ေတာ့မယ္။ တက္ဒီဘီယာေတြ ထုုတ္လုုပ္ပံုုအဆင့္ဆင့္ကိုု လိုုက္ၿပတဲ့တိုုးက လြန္ ့ခဲ့တဲ့ မိနစ္ႏွစ္ဆယ္ေလာက္က စႏွင့္ေနတာဆိုုေတာ့ အၿပင္မွာ ဓာတ္ပံုုေတြ အရိုုက္ေကာင္းေနတာနဲ ့ မမွီလိုုက္ေတာ့ဘူး။ ေန ့လည္တိုုးက ေန ့လည္ ၁ နာရီမွဆိုုေတာ့ မမွီေတာ့ဘူး။ တက္ဒီဘီယာေတြ တသက္ဝရမ္ဒီေပးေတာ့ ပ်က္ရင္ၿပန္ပိုု ့လိုုက္ အသစ္တစ္ခုု ထပ္ပိုု ့ေပးတယ္ဆိုုေတာ့ ေစ်းၾကီးေပမဲ့ တန္ပါတယ္္တဲ့။ ကားေပၚက ကေလးႏွစ္ေယာက္၊ ကြ်န္မတိုု ့နဲ ့ ထိုုင္ခံုုေနရာမွားၾကတဲ့ တရုုတ္မေလးေယာက္ ဝယ္ၾကတာကိုု အားက်တဲ့အၾကည့္နဲ ့ ေငးၾကတယ္။
ကြ်န္မတိုု ့ထိုုင္ခံုုေရွ ့က အတြဲကေတာ့ အေတာ္လက္လန္တယ္။ ခရီးေတြ သြားသမွ်ထဲမွာ ဒီေလာက္ဆိုုးရြားတဲ့လူ မေတြ ့ဖူးေသးဘူး။ ဒါ ဘာလဲလိုု ့ ေမးလိုု ့ ကြ်န္မတိုု ့ႏွစ္ေယာက္ ေခါင္းေထာင္ၾကည့္  တိုုးဂိုုက္က ဖယ္ေပးေတာ့ ဝင္ထိုုင္ ၿပီးေတာ့ ထိုုင္ခံုုကိုု အဆံုုးထိ လွဲခ်လိုု ့ ဝိုုင္းနဲ ့ကြ်န္မ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာ တစ္ေယာက္ၾကည့္ကာ မဲ့ရြဲ ့ၾကတယ္။ သိပ္မၾကာပါဘူး တၿပႊတ္ၿပြတ္ နမ္းေနၾကလိုု ့ သူတိုု ့ကိုုေက်ာ္ၿပီး မစၥတာဘင္း ၾကည့္ေနတဲ့ ကြ်န္မက သူတိုု ့လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ရိွပါေစေတာ့ဆိုုၿပီး ၿပတင္းေပါက္ကေန ရႈခင္းကိုု လွမ္းၾကည့္ရတယ္။ အိမ္သာအတြက္၊ ေန ့လည္စာအတြက္ စားေသာက္ဆိုုင္၊ ဂတ္စ္စေတရွင္ေတြမွာ နားရင္လည္း တခ်ိန္လံုုးဖက္လိုု ့။ ကားေပၚမွာ သူတိုု ့ထက္ အပံုုၾကီးငယ္တဲ့စံုုတြဲေတြ ပါေပမဲ့ သူတိုု ့ေလာက္ မကဲၾကဘူးရယ္။ ကြ်န္မတို ခန္ ့မွန္းတာ သူတိုု ့အသက္ ၄၀ ေက်ာ္ၿပီ။ ထိုုင္ခံုုကိုု ေနာက္ကိုု လွန္ခ်ၿပီးထိုုင္ေတာ့ ကြ်န္မတိုု ့မွာ အထြက္အၿပ ုု အင္မတန္ခက္တယ္။ သူ ့ဒူးေခါင္းကိုု လမ္းဖက္ ေထာင္ထားေတာ့ သူ ့ဒူးကိုု ေရွာင္ဆင္းရတယ္။
ကြ်န္မနဲ ့ ဝိုုင္း အဲဒီလူ မသိတတ္ ရိုုင္းစိုုင္းတဲ့အေၾကာင္း ပြစိပြစိ ေဝဖန္ေတာ့တာပဲ။ uneducated ၊ no manners ၊ nasty လိုု ့ ဆဲေရးၾကတယ္။ ကြ်န္မရဲ ့ ေခါင္းအံုုးေပ်ာက္သြားလိုု ့ခံုုေအာက္ေတြ ရွာတာ မေတြ ့ဘူး။ ေပ်ာက္တာေတာ့ မၿဖစ္ႏိုုင္ဘူး တေယာက္ေယာက္က အေပၚထပ္ကိုု တင္ထားေပးတာ ၿဖစ္လိမ့္မယ္။ လူေတြအားလံုုးဆင္းေတာ့မွ ရွာၾကည့္ေတာ့ လား..လား.. အဲဒီလူရဲ ့ အမ်ိဳးသမီးေၿခေထာက္ရင္းမွာ။ ကြ်န္မတိုု ့ေတြမွာ အံအားသင့္လိုု ့ ေၿခေထာက္နားမွာ ေရာက္ေနတဲ့ ေခါင္းအံုုးကိုု မၿမင္ဘူးလား။ ၿမင္ရင္ အနီးအနားကလူေတြကိုု ေမးၾကည့္ၿပီး ၿပန္ေပးရတာ လူယဥ္ေက်းေတြ လုုပ္ရမဲ့အလုုပ္ဆိုုတာ မသိဘူးလား။ အယ္မေလး အသြင္တူလိုု ့ အိမ္သူၿဖစ္ေနတာေပါ့။ ဝိုုင္းက ဘယ္ႏိုု္င္ငံကလဲလိုု ့ သိခ်င္လိုု ့တဲ့။ သူတိုု ့အမူအက်င့္ေၾကာင့္ သူတိုု ့ႏိုုင္ငံကိုု အထင္ေသးေနၿပီ။ စပိန္စကား သင္ေနတာ ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ရိွၿပီၿဖစ္တဲ့ ဝုုိုုင္းက သူတိုု ့ စပိန္စကားေၿပာေနတာ လက္တင္အေမရိကႏိုုင္ငံေတြက ၿဖစ္လိမ့္မယ္တဲ့။ ေခါင္းအံုုးၿပ ုုတ္က်တာနဲ ့ေနာက္က ေကာင္မေလးက ခ်က္ခ်င္းေကာက္ေပးတယ္။ လူယဥ္ေက်းေတြနဲ ့ လူလိုုမသိတတ္သူေတြနဲ ့ ကြာပါ့ ကြာပါ့။
ေန ့လည္ ၁၁ နာရီမွာ ေတာင္ဘာလင္တန္ၿမိ ုု ့ မက္ေဒါနယ္ဆီမွာ ေန ့လည္စာ ဝင္စားၾကေတာ့ ဗိုုက္မဆာတဲ့ ဝိုုင္းနဲ ့ကြ်န္မက အနီးအနားတဝိုုက္ ဓာတ္ပံုုရိုုက္ထြက္ၾကတယ္။ မက္ပယ္ပင္မဟုုတ္ေပမဲ့လည္း သစ္ပင္ေတြ အကုုန္လံုုး ဝါေနေတာ့ လွေနတာပါပဲ။ အနီေရာင္အသီးပင္ဆန္းဆန္းေတြပါ မက်န္ေစရ အားလံုုး ဓာတ္ပံုုရိုုက္တယ္။ ခ်ိန္းထားတဲ့ ၁၁ နာရီ ၁၀ မိနစ္  မွာ တိုုးဂိုုက္ကအစ ဆိုုင္ကေန မထေသးေတာ့ ဝိုုင္းက ၁၁ နာရီ ၁၀ မိနစ္ဆိုုလိုု ့ ၿပန္လာတာလိုု ့ မ်က္ႏွာတိမ်က္ႏွာထားနဲ ့ တိုုးဂိုုက္ကိုု အၿပစ္တင္တယ္။ တိုုးဂိုုးက ၁၁ နာရီ မိနစ္ ၂၀ လိုု ့ ၿပန္ခ်ိန္းလိုုက္တယ္။ ဝိုုင္းက အခ်ိန္နဲ ့ ပတ္သက္ရင္ ဘယ္ေတာ့မွ သည္းမခံဘူး။ ေတာင္ဖက္ကိုု ၁ နာရီေလာက္ ဆက္ေမာင္းရင္ ခရီးစဥ္ေနာက္ဆံုုးၿဖစ္တဲ့ နယူးအဂၤလန္မက္ပယ္ၿပတိုုက္ကိုု ဝင္လည္ပါတယ္။ သံုုးေၿမွာင့္ခႊ်န္း မက္ပယ္ရြက္က ကေနဒါႏိုုင္ငံအလံမွာ ေတြ ့ၿမင္ဖူးမွာပါ။
မက္ပယ္ပင္ကေန သၾကား၊ သကာရည္ ထုုတ္လိုု ့ရတယ္ဆိုုတာ အဲဒီၿပတိုုက္ ေရာက္မွပဲ သိရေတာ့တယ္။ မက္ပယ္ပင္ကိုု သံစူးနဲ ့ထိုုး က်လာတဲ့အရည္ကိုု ပံုုးနဲ ့ခံၿပီး ထင္းနဲ ့ သၾကား၊ သကာရည္ ထုုတ္လုုပ္လာတာ ႏွစ္ေပါင္းရာခ်ီ ေနပါၿပီ။ ဂရိတ္ေအ၊ ဘီ၊ စီ၊ ဒီ နာမည္ေပးထားတဲ့ သကာရည္ေတြကိုု ၿမည္းစမ္းခဲ့ေသးတယ္ အင္မတန္ ခ်ိဳတယ္။ တေယာက္တည္း ခရီးထြက္လာပံုုရတဲ့ ေကာင္မေလးကိုု မိတ္ဆက္ေတာ့ ဂ်ာမန္မေလး နယူးေယာက္မွာ ေက်ာင္းလာတက္ေနတာ။ တတ္ႏိုုင္သမွ် ေရေၿမေဒသသစ္ဆီ ခရီးထြက္ႏိုုင္ဖိုု ့ အားခဲထားပါသတဲ့။ လတ္တေလာမွာ ကမၻာ့ဖလားဗိုုလ္စြဲထားတဲ့ ဂ်ာမနီအသင္းက ကလိုုေဆး၊ မိုုက္ကယ္ေဘာလက္၊ အသင္းေခါင္းေဆာင္ ဖိလစ္လမ္း၊ အနားယူသြားတဲ့ ဂိုုးသမား ( နာမည္ေမ့ေနတယ္) ၊ ဂ်ာမန္ခ်ယ္ဆယ္လာ အိန္ဂ်ယ္လာမာကဲ၊ ဂ်ာမန္ဘီယာ အေၾကာင္းေတြ ေၿပာၾကေသးတယ္။ ေတာင္ဖက္စူးစူး ၂၄၀ မိုုင္၊ ၅ နာရီေလာက္ ေမာင္းရင္ နယူးေယာက္ကိုု ည ၇ နာရီေလာက္ ဝင္မွာပါ။
ကားလမ္းေဘး တဖက္တခ်က္စီက သာယာလွပတဲ့ ဂရင္းေတာင္စဥ္ေတာင္တန္းထက္က အနီ၊ အဝါ သစ္ပင္ေရာင္စံုု၊ တသြင္သြင္ စီးဆင္းေနတဲ့ ၿမစ္ေခ်ာင္းေလးေတြနဲ ့ သာယာေအးခ်မ္းတဲ့ ဗာမြန္ၿပည္နယ္ရဲ ့ ေဆာင္းဦးရာသီဟာ အင္မတန္ လွပပါေပတယ္။ အဲ ေဆာင္းတြင္းေတာ့ အေအးၾကမ္းတယ္။ ကြ်န္မတိုု ့ေတြလည္း ငိုုက္တဲ့အခါငိုုက္၊ ဗိုုက္စာရင္ ပါလာတဲ့ မုုန္ ့ကေလးေတြစား၊ စကားေလးေၿပာလိုုက္။ ည ၇ နာရီ ဖလပ္ရွင္းကိုု ဝင္ေတာ့ မနက္စာကိုု ဘီစကြတ္ေတြနဲ ့သာ ၿပီးခဲ့တာမိုု ့ ဗိုုက္ဆာေနတဲ့ဝိုုင္းက မီနီရွာဘူးရွာဘူး (ေဟာ့ေပါ့) သြားစားရေအာင္တဲ့။ ဗိုုက္ထဲ တက်ဴတ္က်ဴတ္ၿမည္ေနတဲ့ ကြ်န္မက ဂရိတ္လိုု ့ ေအာ္ေတာ့တာပဲ။ ေဟာင္ေကာင္စူပါမားကက္မွာ ေစ်းဝင္ဝယ္၊ ေဟာ့ေပါ့တီး၊ ၇ ရထားစီး ဟင္းေရာင္းတဲ့အိမ္မွာ မွာထားတဲ့ဟင္းေတြသြားယူ အိမ္ၿပန္ေရာက္ေတာ့ ဆယ္နာရီခြဲေနၿပီ။ ဟင္းေရာင္းတဲ့အိမ္က ကြ်န္မ လာမယူဘူးထင္လိုု ့ ေရခဲေသတၱာထဲေတာင္ ထည့္ထားေနၿပီ။
အစ္မတစ္ေယာက္ သတင္းေပးလိုု ့ ၾကသပေတးေန ့ဟင္းမွာ တနဂၤေႏြေန ့ ဟင္းေတြသြားယူၿပီး အဲဒီအိမ္ဆိုုင္ရဲ ့ ေဖာက္သည္ၿဖစ္ေနတာ တလေလာက္ရိွၿပီ။ ဟင္းေတြက အိမ္ခ်က္လိုုမ်ိဳး စားေကာင္းတယ္။ မက္ဟန္တန္ရံုုးမွာ လုုပ္တုုန္းက ဟင္းေတြ ခ်က္ၿဖစ္ေသးတယ္။ အခုုက နယူးဂ်ာဆီၿပည္နယ္ ႏူေဝါ့ၿမိ ုု ့က Newark ကလိုုင္းရင့္ ပိုု ့အေသာ္ရတီေအာ့ဖ္ နယူးေယာက္၊ နယူးဂ်ာဆီရံုုး Port Authority of New York & New Jersey ကိုု အလုုပ္ဆင္းရတာ။ အိမ္ကေန ၇ ရထားစီးၿပီး ႏွစ္ဘူတာမွာဆင္း ေအာက္ထပ္က အၿမန္ရထား F ရထားစီး ၿမိ ုု ့လယ္ေခါင္ 34 st Hearlad မွာဆင္း (၄၅ မိနစ္) ။ နယူးဂ်ာစီဆီ ေၿပးဆြဲတဲ့ Path ရထားစီး Journal Square မွာဆင္း (အဲဒီရထားက မက္ဟန္တန္ေအာက္ဖက္ WTC (World Trade Center ကိုု သြားတာ) တဖက္ၿခမ္း ပလက္ေဖာင္းကူးၿပီး WTC ကေန Newark ဆီသြားတဲ့ ရထားစီးၿပီး ဂိတ္ဆံုုးမွာဆင္း ( ၄၅ မိနစ္) ။ အိမ္ကေန ရံုုးအထိ ရထား ၄ ဆင့္ ေၿပာင္း ၁ နာရီခြဲ စီးရတာမိုု ့ တေန ့ကိုု ရထားေပၚမွာ အသြားအၿပန္ ၃ နာရီေက်ာ္။ မနက္ ၇ နာရီခြဲက ထြက္သြားလိုုက္တာ ည ၇ နာရီေက်ာ္မွ ၿပန္ေရာက္တယ္။
ပင္ပန္းလိုု ့ ဟင္းမခ်က္ႏိုုင္ဘူး။ ရံုုးနဲ ့နီးနီးနားနား ေၿပာင္းရေအာင္လည္း ကြန္းထရပ္က ၇ လ ထပ္တိုုးဖိုု ့ေတာ့ ရိွပါရဲ ့ ။ ဒီကလိုုင္းရင့္နဲ ့ ကြန္းထရပ္ၿပီးသြားရင္ ဘယ္ကလိုုင္းရင့္ရံုုး ေရာက္မယ္မွန္းမသိ။ ေရွ ့တပတ္က ဖြင့္လိုုက္တဲ့ ေဝါထရိတ္စင္တာကိုု ေၿပာင္းရမယ္ဆိုုလိုု ့ ဝမ္းသာေနတာ။ ကြ်န္မတိုု ့ရဲ ့ အင္ဂ်င္နီယာ႒ာန အက္စတီမိတ္တင္းအုုပ္စုု Estimating က ေဝါထရိတ္စင္တာ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုုင္ နယူးဂ်ာဆီဖက္ၿခမ္းက 2 Montgomery ေမာင့္ဂိိုုမာရီမွာရိွတဲ့ ပီေအရံုုးခ်ဳပ္ကိုု ေၿပာင္းရမွာတဲ့။ ေဝါထရိတ္စင္တာေၿပာင္းခ်င္တဲ့ ကြ်န္မက ေမာင့္ဂိုုမာရီက်ၿပီး ေမာင့္ဂိုုမာရီက်ခ်င္တဲ့ ပတ္ထရီရွာက ေဝါထရိတ္စင္တာက်တယ္။ ၉၁၁ တုုန္းက ၿပိ ုုက်သြားတဲ့ ေဝါထရိတ္စင္တာကိုု ၁၃ ႏွစ္ၾကာ အခ်ိန္ယူတည္ေဆာက္ၿပီးမွ ခုုတပတ္ကမွ ဖြင့္လွစ္လိုုက္တာပါ။ ပိုုမိုုခိုုင္ခံ့ေအာင္ ေသေသခ်ာခ်ာ ေဆာက္လုုပ္ထားၿပီး လံုုၿခံ ုုေရး အင္မတန္ တင္းက်ပ္ပါတယ္။ အိုုင္ဒီကဒ္ေတြမွာ မိုုင္ခရိုုခ်စ္ေတြပါဝင္ၿပီး သတ္မွတ္ထားတဲ့အထပ္၊ အခန္းကိုုပဲ ဝင္ေရာက္ခြင့္ ရိွပါတယ္။ ေလာ္ဘီခန္းက ၾကီးက်ယ္ခမ္းနားၿပီး မက္ဟန္တန္ေအာက္၊ စေတတန္းအိုုင္လန္ (Staten Island) ၊ နယူးဂ်ာဆီကိုု အေပၚစီးကေန ၿမင္ရတဲ့ၿမင္ကြင္းက အင္မတန္လွတယ္။
ရံုုးခန္းတြင္း ပန္းအိုုးေတြ ထားခြင့္မေပးသလိုု ေသာၾကာေန ့မွာ ဂ်င္းမဝတ္ရပါတဲ့။ ညည္းက ေဝါထရိတ္စင္တာမွာ လုုပ္ခ်င္တယ္ေလးဘာေလးနဲ ့အၾကမ္းဖက္သမားေတြက အဲဒီေဝါထရိတ္စင္တာကိုုပဲ တားဂက္ထားေနတာေအ့ ေဝါထရိတ္စင္တာမွာ လုုပ္ရတာ ေသမင္းကိုု ဖင္ခုုထိုုင္ထားရသလိုုပဲ ညည္းက်တဲ့ ေမာင့္ဂိုုမာရီကေန ၿမင္ရတဲ့ ေအာက္မက္ဟန္တန္ဗ်ဳးကမွ အင္မတန္လွတာ။ ေန ့လည္ထမင္းစားခ်ိန္ၿပီးရင္ ကမ္းနားတေလွ်ာက္မွာ လမ္းေလွ်ာက္ဖိုု ့ အင္မတန္ေကာင္းတယ္ ညည္းနဲ ့က်ဳပ္ ေနရာခ်င္းသာလဲလိုုက္ခ်င္တယ္။ ေမာင့္ဂိုုမာရီရံုုးေၿပာင္းရင္ေတာ့ ရထားသံုုးဆင့္ တနာရီသာသာေလာက္ပဲ စီးရေတာ့မယ္။ ရထားေတြေၿပာင္းရင္ ေၿမေအာက္ထဲမွာဆိုု ေတာ္ေသးတယ္ ဂ်ာနယ္စကြဲယားလိုုမ်ိဳး ေၿမေပၚမွာေၿပာင္းၿပီး ေနာက္ရထားေစာင့္ခ်ိန္ေတြဆိုု ေတာ္ေတာ္ေအးတယ္။ ကြ်န္မလုုပ္ေဖာ္ကိုုင္ဖက္တေယာက္ကေတာ့ ၿမိ ုု ့လယ္ေခါင္ကေန NJ Transit အၿမန္ရထား ႏွစ္ဘူတာစီးၿပီး ရံုုးတက္တယ္။
ကြ်န္မ ၄၅ မိနစ္ ရထားႏွစ္ဆင့္ ေၿပာင္းစီးတဲ့ ခရီးကိုု သူက ရထားႏွစ္ဘူတာပဲ စီးတယ္။ ေစ်းကလည္း အေတာ္ကြာတယ္။ သူ ့ရထားက တေန ့ ၁၀ ကြ်န္မရထားက ၅ က်ပ္။ စီနီယာနီေပါအစ္ကိုုၾကီး ေဖ့ဘြတ္မွာ ရွယ္တဲ့စာသားေလးကိုု သတိရမိတယ္။ သူ ့အေဖ လက္ထက္တုုန္းက ရူပီး ၅ က်ပ္ သက္သာဖိုု ့ မိနစ္ ၂၀ လမ္းေလွ်ာက္တယ္။ သူ ့သားလက္ထက္က်ေတာ့ မိနစ္ ၂၀ သက္သာဖိုု ့ ရူပီး ၅ က်ပ္ေပးၿပီး တကၠစီစီးတယ္။ ကြ်န္မလုုပ္ေဖာ္ကိုုင္ဖက္ကလည္း ဘာထူးလဲ မိနစ္သံုုးဆယ္ သက္သာဖိုု ့ ၅ က်ပ္ အကုုန္ခံတယ္။ ပီေအရံုုးမွာ လုုပ္ရတာ အေတာ္ေကာင္းတယ္ လုုပ္ေဖာ္ကိုုင္ဖက္ေတြက အကုုန္ပေရာ္ဖက္ရွင္နယ္ ပီသတယ္။ အလုုပ္လုုပ္ရတာ မပင္ပန္းဘဲ သြားရလာရတာ ပင္ပန္းတယ္။ အလုုပ္ပင္ပန္းတာကိုု ခရီးေလးထြက္ၿပီး အပန္းေၿဖမွေပါ့ေနာ္ ဟား ဟား ကိုုယ့္ဖက္ကိုုယ္ယက္တဲ့ လိပ္မ်ိဳး။
ႏိုုဝင္ဘာ ၂၇ ၾကသပေတးေန ့က ေက်းဇူးေတာ္ေန ့၊ ဘလက္ဖရိုုင္းေဒး Black Friday ေသာၾကာေန ့၊ စေန၊ တနဂၤေႏြ ပိတ္ရက္ ၄ ရက္ရတာမိုု ့ ခရီးသြားၾကတဲ့ ရာသီဆိုုပါေတာ့။ ဘလက္ဖရိုုင္းေဒးေန ့မွာ ေစ်းဝယ္ၾကတာ သတင္းမွာ ၿမင္ဖူးၾကမယ္ထင္တယ္။ ဒစ္စေကာင့္ေတြ အၾကီးအက်ယ္ခ်လိုု ့ ၾကသပေတးေန ့ကတည္းက တန္းစီ၊ ပစၥည္းလုုရင္း ရန္ၿဖစ္ၾကတာေတြနဲ ့ တကယ့္ကိုု ဘလက္ဖရိုုင္းေဒးပါပဲ။ ဝိုုင္းတိုု ့ယူအန္ရံုုးက ဘလက္ဖရိုုင္းေဒး မပိတ္လိုု ့ စေန၊ တနဂၤေႏြပိတ္ရက္ ၂ ရက္ပဲ ခရီးသြားၿဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ဘယ္ကိုုသြားမလဲဆိုုတာေတာ့ မေရြးခ်ယ္ရေသးပါဘူး။ သြားၿဖစ္ခဲ့ရင္ ေတာလားေတြ ေရးတင္ပါဦးမယ္။ ေဆာရီး ဒီတစ္ေခါက္ေတာ့ ကြ်န္မဓာတ္ပံုုေတြ သိပ္မ်ားသြားတယ္ ေနာက္ေတာလားေတြက်ရင္ ကိုုယ့္ပံုုထက္ ရႈခင္းပံုုေတြ မ်ားမ်ားရိုက္ေအာင္ ၾကိ ုုးစားရမယ္။
ႏိုုဝင္ဘာ ၈ ၊ ၂၀၁၄။
ဗာမြန္သြား ေတာလား - ၁
ေအာက္တိုုဘာလမွာ သြားဖိုု ့ေရြးခ်ယ္လိုုက္တာကေတာ့ နယူးေယာက္ၿမိ ုု ့ရဲ ့ ေၿမာက္ဖက္စူးစူးမွာရိွတဲ့ ဗာမြန္ၿပည္နယ္ပါ။ Fall Foliage ေဆာင္းဦးရာသီ သစ္ပင္ေတြ အေရာင္ေၿပာင္းတာကိုု သြားၾကည့္တဲ့ ခရီးစဥ္မိုု ့ စက္တင္ဘာလကုန္ခါနီးမွ စဖြင့္ၿပီး ေအာက္တိုုဘာလကုုန္အထိပဲ တိုုးခရီးစဥ္ေတြ ရိွပါတယ္။ ဗီယက္နမ္က ဝိုုင္းအစ္မႏွစ္ေယာက္ ယူအက္စ္ကိုု လာလည္လိုု ့ ကယ္လီဖိုုးနီးယားကိုု ႏွစ္ပတ္ခရီးသြားေနတဲ့ ဝိုုင္းက ေအာက္တိုုဘာလ ေနာက္ဆံုုးအပတ္မွာမွ နယူးေယာက္ကိုု ၿပန္ေရာက္လာတာမိုု ့ ေအာက္တိုုဘာ ၂၅ ရက္ေန ့ ခရီးစဥ္ကုုိ ေရြးလိုုက္ပါတယ္။ ကြ်န္မအိမ္နဲ ့နီးတဲ့ ဖလပ္ရွင္းစုုရပ္ကိုု  ၆ နာရီ ၄၅ မိနစ္ ေရာက္ရမွာမိုု ့ ၅ နာရီခြဲ အိပ္ယာကထ ၆ နာရီထိုုးတာနဲ ့ ရထားစီးဖိုု ့ ဘူတာရံုုကိုု ေရာက္ႏွင့္ေနရၿပီ။ ဖလပ္ရွင္းကေန မက္ဟန္တန္ တရုုတ္တန္းဆီကိုု ေၿပးဆြဲတဲ့ တိုုးဖယ္ရီစီးၿပီး တရုုတ္တန္းေရာက္ေတာ့ ၇ နာရီ ၂၀ ပဲ ရိွေနေသးတယ္။ တိုုးကားက တရုုတ္တန္းကေန မနက္ ၈ နာရီ ထြက္မွာပါ။
ခ်က္ကင္ဝင္ေတာ့ ဒုုတိယအၾကိမ္ ဝိုုင္းနဲ ့အက္ေကဒီးယား ခရီးစဥ္ရဲ ့ တိုုးဂိုုက္က ဗာမြန္တိုုးဂိုုက္အၿဖစ္ ၿပန္ဆံုုတယ္။ ခံုုနံပါတ္ရၿပီး အတန္ၾကာေတာ့ ဝိုုင္း ေရာက္လာတယ္။ တိုုးဂိုုက္က ဝိုုင္းကိုု မွတ္မိတယ္ မမွတ္မိပဲ ေနပါ့မလား။  တိုုးကားက မနက္ ၈ နာရီမွ ထြက္မွာကိုု တိုုးဂိုုက္က ၇ နာရီ ၁၅ မိနစ္ အေရာက္လာခိုုင္းလိုု ့ အခ်ိန္တိက်တဲ့ ဝိုုင္းက အတိအက်လာ၊ ၁ နာရီ နီးပါးေလာက္ အတိအက်ကိုု ေစာင့္လိုုက္ရတဲ့ အခ်ိန္မွာ တိုုးဂိုုက္နဲ ့ စကားစၿမည္ ေၿပာၿဖစ္ေတာ့ တိုုးဂိုုက္က အခ်ိန္တိက်တဲ့ေကာင္မေလးလိုု ့ မွတ္မိေနတာေပါ့။ ကိုုယ္ေတြ အခ်ိန္တိက်တာ ဆြဇ္ေတြကိုု မမွီဘူးတဲ့။ ဝိုုင္း အီတလီမွာေနတုုန္းက သူ ့လုုပ္ေဖာ္ကိုုင္ဖက္ ဆြစ္က ၁၀ နာရီ ဖုုန္းဆက္မယ္လိုု ့ ေၿပာထားရင္ ၁၀ နာရီ  ၁ မိနစ္မွာ ဖုုန္းေခၚတယ္တဲ့။ ၁၀ နာရီ ၂ မိနစ္မွာမွ ဖုုန္းမေခၚရင္ တခုုခုုၿဖစ္ေနၿပီတဲ့။ ခံုုနံပါတ္ေတြ ့ေတာ့ အထုုပ္အပိုုးေတြ ေနရာခ်။ အထုုပ္အပိုုးကလည္း ေက်ာပိုုးအိတ္နဲ ့ အစားအေသာက္အိတ္။ ၁ ညအိပ္ ၂ ည ခရီးမိုု ့ ကိုုယ္မွာဝတ္ထားတဲ့ အကႌ်တစ္စံုု၊ ညဝတ္အိပ္တစ္စံုုပဲ ပါတာမိုု ့ ေက်ာပိုုးအိတ္ေတြက ေပါ့ေပါ့ေလး။ ကြ်န္မက ခရီးသြားရင္ ခရီးသြားေခါင္းအံုုးေလး ေဆာင္တတ္တတယ္ ဇက္မနာေအာင္လိုု ့။ အဲ အစားအေသာက္အိတ္ကေတာ့ အေတာ္ေလးတယ္။
တရုုတ္မတစ္ေယာက္က သူတိုု ့စာရြက္ေပၚက ခံုုနံပါတ္ကိုု ၿပတယ္ ကြ်န္မတိုု ့ခံုုနံပါတ္နဲ ့ တူေနတယ္။ သူတိုု ့က ေလးေယာက္မိုု ့ တစ္တန္းတည္း ထိုုင္ခံုုေတြ။ ဒီမွာၾကည့္ တိုုးဂိုုက္ေရးေပးလိုုက္တဲ့ ခံုုနံပါတ္ မင္းတိုု ့ကားနံပါတ္ေတြမ်ား မွားေနသလား။ ဒီကားက ဘတ္စ္နံပါတ္တစ္ တုုိးဂိုုက္ကိုု ၿပန္ေမးၾကည့္ဦး။ ဂ်ဴလိႈင္၄ ပိတ္ရက္တုုန္းက အက္ေကဒီးယားကိုု ဘတ္စ္ကား ၇ စီး ထြက္တာမိုု ့ ကားနံပါတ္ေတြ မွတ္ထားရတယ္။ စာရြက္ေတြကိုု အေသအခ်ာၾကည့္ၿပီး ကြ်န္မတိုု ့ကိုု ခံုုနံပါတ္ မွားေပးလိုုက္တာတဲ့။ ဒါနဲ ့ ေနာက္ဖက္ကိုု တခါေၿပာင္းၿပီးေတာ့ မဟုုတ္ၿပန္ဘူးတဲ့ ေနာက္ထပ္တစ္ခါ ေၿပာင္းရၿပန္တယ္။ တိုုးဂိုုက္က ေဆာရီးလိုု ့ ေတာင္းပန္ေပမဲ့ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ၿဖစ္ရလိုု ့ မ်က္ႏွာေလးေတြအိုုအိုု စိတ္ထဲမွာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ကသမ္းကရမ္းႏိုုင္၊ မေစ့စပ္မေသခ်ာတဲ့ တိုုးဂိုုက္လိုု ့ ေကာင္းခ်ီးေပးၾကတာေပါ့။ ၈ နာရီ ၁၅ မိနစ္ ကားမထြက္ေသး လူေတြကလည္း စံုုသေလာက္ရိွေနၿပီ ကြ်န္မတိုု ့ေရွ ့က ခံုုႏွစ္ခံုုပဲ လြတ္ေနတာ။ မၾကာပါဘူး ဒါ ဘာလဲလိုု ့ ေမးသံၾကားလိုု ့ ေခါင္းေထာင္ၾကည့္ေတာ့ မုုတ္ဆိတ္ေမႊး ပါးသိုုင္းေမႊးေတြနဲ ့ အာရပ္ႏြယ္ဖြားတစ္ေယာက္။
တိုုးဂိုုက္က ခံုုေပၚမွာတင္ေနတဲ့ အေႏြးထည္ကိုု ဖယ္ေပးေတာ့ ဝင္ထုုိင္ ထိုုင္ခံုုကိုု ေနာက္ကိုုတအားၾကီး လွဲလိုုက္ေတာ့ ဝိုုင္းနဲ ့ကြ်န္မ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာ တစ္ေယာက္ၾကည့္ၾကၿပီး ၿပိ ုုင္တူ ေမးေငါ့မဲ့ရြဲ ့ၾကတယ္။ သူတိုု ့အတြဲေရာက္ၿပီးမွ ကားထြက္တာဆိုုေတာ့ သူတိုု ့ေစာင့္ေနရတာေပါ့။ အင္း ဒီလိုုလူမ်ိဳးေတြနဲ ့ ခရီးသြားရမွာ မလြယ္ပါလား။ ေန ့လည္ ၁၁ နာရီေလာက္မွာ မနက္စာစားခ်ိန္လြန္ ေန ့လည္စာဖိုု ့လည္း ေစာေနေသးတဲ့ brunch စားဖိုု ့ ဘာတီမိုုးဆိုုတဲ့အရပ္မွာ  နားပါတယ္။ ေနသိပ္မေကာင္းခ်င္တဲ့ ဝိုုင္းက သူ ့ေဆးအစာၿဖစ္တဲ့ Shives (ၿမန္မာလိုု ဘယ္လိုုေခၚလဲမသိ) ကိုု ၾကက္ဥနဲ ့ေၾကာ္ထားတာကိုု ထမင္းနဲ ့ေကာက္ညွင္းေရာထားတဲ့ဆန္နဲ ့ စားတယ္။ ကြ်န္မကေတာ့ သယ္လာတဲ့ ေၿပာင္းဖူးၿပ ုုတ္၊ ပန္းသီး၊ ဘီစကြတ္ေတြနဲ ့ ေန ့လည္စာ ၿပီးတယ္။ ပထမဆံုုး သြားလည္မဲ့ေနရာက နယူးေယာက္ကေန ေၿမာက္ဖက္စူးစူး မိုုင္ ၃၀၀၊ ၃ နာရီ ၄၅ မိနစ္ ေမာင္းရတဲ့ Ausable Chasm ။ Andirondack ေတာင္တဝိုုက္က ႏွစ္သန္းငါးရာ သက္တမ္းရိွတဲ့ သဲေက်ာက္ေတြကိုု Ausable ၿမစ္ ၿဖတ္သန္းစီးဆင္းၿပီး ခ်န္ပိန္ေရကန္ထဲကိုု စီးဝင္ရာကေန အလြန္လွပတဲ့ ကင္ညမ္ canyon ၿဖစ္လာပါတယ္။
၁၈၇၀ မွာ ဖြင့္လွစ္ခဲ့တာမိုု ့ ၁၄၄ ႏွစ္ ရိွပါၿပီ။ walking ၊ rafting ၊ mountain biking ၊rappelling ၊ rock climbing ၊ camping လုုပ္ဖိုု ့ သိပ္ေကာင္းပါတယ္။ ကြ်န္မတိုု ့က အလြယ္ဆံုုး ၂ မိုုင္ ထေရးလမ္းကိုု ေလွ်ာက္မွာပါ။ ေရတံခြန္စိမ့္စမ္း၊ သစ္ပင္စိမ္းညိႈ ့ညိႈ ့ေတြနဲ ့မိုု ့ ေလက အင္မတန္ သန္ ့ရွင္းတယ္။ ေလအသြဲ ့မွာ ထင္းရွဴးနံ ့ေလးေတြကိုု ရွဴရိႈက္ရသလိုု သိသိသာသာ ေအးစိမ့္လာပါတယ္။ လူတစ္ေယာက္စာသာသာ လမ္းက်ဥ္းက်ဥ္းေလး၊ ေအာက္မွာ ၿဖတ္သန္းစီးဆင္းေနတဲ့ၿမစ္၊ သဲေက်ာက္ေတာင္ေတြနဲ ့မိုု ့ ရႈခင္းက တမ်ိဳးဘာသာ ကြဲၿပားေနပါတယ္။ ၂ မိုုင္ လမ္းေလွ်ာက္တာမ်ား ကိုုယ္တိုု ့က စာမဖြဲ ့ဘူး ပိတ္ရက္ေတြမွာ လမ္းေလွ်ာက္အဖြဲ ့ေတြနဲ ့ ၄  မုုိင္ကေန ၇ မိုုင္အထိ လမ္းေလွ်ာက္ေနၾကကိုုး။ ေနာက္ထပ္ ၁ နာရီေလာက္ေမာင္းရင္ Andirondack ေတာင္တန္းေတြထဲမွာ အၿမင့္ဆံုုးေတာင္ထိပ္တစ္ခုုၿဖစ္တဲ့ Whiteface  ေတာင္ေၿခကိုု ေရာက္ပါတယ္။ ဝိုုက္ေဖ့ေတာင္ဟာ တၿခားေတာင္ေတြကေန သီးသန္ ့ခြဲထြက္ေနတာမိုု ့ဝိုုက္ေဖ့ေတာင္ကေန အန္ဒီရြန္ဒက္ေတာင္ေတြရဲ ့ အလွကိုု ခံစားၾကည့္ရႈဖိုု ့ အေကာင္းဆံုုးဗ်ဴးပြိဳင့္ (outlook) ပါတဲ့။
ေဆာင္းရာသီ ski resort အတြက္ ၿပင္ဆင္ေနလိုု ့ gondola ဂြန္ဒိုုလာလိုု ့ေခၚၾကတဲ့ ေကာင္းကင္ေကဘယ္လည္း ပိတ္ထားတယ္။ ဝိုုက္ေဖ့ေတာင္ေနာက္ခံနဲ ့ ဂြန္ဒိုုလာစီးေနတဲ့ပံုု ရိုုက္မယ္လိုု ့ ၾကံစည္ထားတာလည္း အထမေၿမာက္လိုုက္ဘူး။ ေတာင္ေၿခကေန ဓာတ္ပံုုရိုုက္တာေတာင္ မိုုးရြာေနလိုု ့ အေၿပးအလႊား ရိုုက္ရတယ္။ နာရီဝက္ေလာက္ ထပ္ေမာင္းရင္ ၁၉၃၂ ကေန ၁၉၈၀ ထိ အိုုလံပစ္အားကစားပြဲေတြ က်င္းပခဲ့တဲ့ အိုုလံပစ္စင္တာရိွတဲ့ လိတ္ပလပ္စစ္ၿမိ ူ  ့ Lake Placid ၿမိ ုု့ဆီ ေရာက္ပါတယ္။ ၁ နာရီ ရတဲ့အခ်ိန္တြင္းမွာ ဘယ္ကိုုသြားရပါ့ မဲရားလိတ္ Mirror Lake ကိုု ဘယ္လိုုသြားရမလဲလိုု ့ ေဒသခံလိုု ့ထင္ရတဲ့ ေခြးနဲ ့လမ္းေလွ်ာက္ထြက္လာတဲ့သူတစ္ေယာက္ကိုု ေမးၾကည့္ေတာ့ တည့္တည့္သြားတဲ့။ လမ္းတေလွ်ာက္ Gift shop ဆိုုင္ေတြ အမ်ားၾကီး မိုုးကလည္း တေၿဖာက္ေၿဖာက္နဲ ့ မစဲႏိုုင္ ေကာင္းကင္ကလည္း ေမွာင္မဲလိုု ့။ ဒါေပမဲ့လည္း  Frozen ဒစ္စေနကာတြန္းကားထဲက ဇာတ္ဝင္သီခ်င္း Let it go သီခ်င္းထဲက Cold doesn't bother me anymore သီခ်င္းစာသားေလးကိုု ကြ်န္မတိုု ့က Rain doesn't bother me anymore လိုု ့ ဟစ္ေၾကြးၿပီး ဓာတ္ပံုုရိုုက္မပ်က္။
အဲ မိုုးေရေၾကာင့္ ဆံပင္ေတြ စုုိကပ္ၿပီး ၾကြက္စုုတ္ၿဖစ္ေနေတာ့ မ်က္ႏွာအနီးကပ္ေတာ့ မရိုုက္ၾကဘူး။ ေဝးႏိုုင္သမွ်ေဝး ဘက္ကေရာင္းပံုုေတြပဲ ရိုုက္ၾကတယ္။ Lake Placid ဆိုုတဲ့ ဆိုုင္းဘုုတ္ကိုုေတြ ့ေတာ့ နီးသလားလိုု ့ ဂူဂယ္မက္မွာ ရွာၾကည့္တာ လား...လား ေၿမပံုုထဲမွာေတာ့ နီးတယ္ ကားေမာင္းရင္ ၁၀ မိနစ္ေလာက္ပဲ ကိုုယ္ေတြက လမ္းေလွ်ာက္ရမွာ နာရီဝက္ေလာက္။ လည္ပတ္ဖိုု ့ ေပးထားတဲ့ ၁ နာရီမွာ နာရီဝက္ေလာက္ပဲ အခ်ိန္ရေတာ့တယ္။ ေသခ်ာေအာင္ ေဒသခံေတြက ေမးၾကည့္မွပဲဆိုုၿပီး ဘားထဲက ထြက္လာတဲ့ အန္ကယ္ၾကီးကိုု ေမးၾကည့္ေတာ့ အဲဒီဖက္မွာ ဟိုုတယ္ကလြဲရင္ ဘာမွမရိွေတာ့ဘူး ဆိုုင္ေတြက ဟိုုဖက္တေလွ်ာက္မွာ။ ဒီမွာ ၁ နာရီေလာက္ရလိုု ့ ဘယ္ေနရာေတြမ်ား သြားလည္ဖိုု ့ ရီကြန္မန္းေပးခ်င္ပါသလဲဆိုုေတာ့ အိုုလံပစ္စင္တာကိုု သြားတဲ့။ အဲဒီလမ္းအတိုုင္းေလွ်ာက္ အဆံုုးမွာ အိုုလံပစ္စင္တာေတြ ့လိမ့္မယ္။ အေဆာက္အဦး ခပ္ၾကီးၾကီးကိုု ေတြ ့လိုု ့ကေတာ့ အိုုလံပစ္စင္တာလိုု ့တာ မွတ္လိုုက္ေတာ့ မလြဲေစရဘူး။ ၁၉၈၀ သမိုုင္းဝင္ Miracle on Ice ေဟာ္ကီဂိမ္းကိုု အဲဒီစင္တာမွာ က်င္းပခဲ့ၿပီး အေမရိကန္ေဟာ္ကီအသင္းက ရုုရွားေဟာ္ကီအသင္းကိုု အႏိုုင္ရဗိုုလ္စြဲခဲ့တာကိုု အေမရိကန္ေတြ သိပ္ဂုုဏ္ယူတယ္။
စင္တာေရာက္ေတာ့ ေဟာ္ကီပြဲ က်င္းပေနတာနဲ ့တူတယ္ ဝင္ေၾကး  ၆၅ က်ပ္တဲ့။ ၿပတိုု္က္ရိွတယ္ဆိုုေပမဲ့ မေတြ ့ခဲ့ဘူး။ အမွတ္တရ ဓာတ္ပံုုရိုုက္ၿပီး ကားဆီၿပန္ေတာ့ အခ်ိန္တိက်တဲ့သူေတြ ေရာက္ေနၾကၿပီ။ ေဘးနားက ဆိုုင္တဆိုုင္က ၾကယ္ပံုုမီးပံုုးေတြ အလွဆင္ထားတာ လွလိုု ့ ဓာတ္ပံုုရိုုက္ၾကတယ္။ ဆိုုင္ထဲဝင္ၾကည့္ေတာ့ ခေရစတယ္ေရာင္စံုု၊ ေက်ာက္အမ်ိဳးမ်ိဳးေတြ ေရာင္းတဲ့ဆိုုင္။ ၾကယ္မီးပံုုးေတြက လွလိုုက္တာ ခရစ္စမတ္ခ်ိန္ ေရာက္ၿပီလိုု ့ ခံစားရတယ္လိုု ့ ဆိုုင္ရွင္ကိုု ေၿပာၾကေသးတယ္။ ေနာက္ထပ္ ၁ နာရီ ထပ္ေမာင္းရင္ ခ်န္ပိန္ေရကန္ေဘးနားမွာ တည္ရိွတဲ့ Plattsburgh ၿမိ ုု ့ကိုု ေရာက္ပါတယ္။ အဲဒီၿမိ ုု ့မွာ ညအိပ္ရမွာပါ။ ဟိုုတယ္ဆီ မေမာင္းခင္ Hong Kong Jude ဘူေဖးဆိုုင္မွာ ညစာစားတယ္။ တေယာက္ကိုု ၁၄ က်ပ္ တက္စ္  tax ၊ တစ္ဖ္ tip ပါအၿပီး ၁၆ က်ပ္ က်ပါတယ္။ ဗိုု္က္ဆာေနလိုု ့ပဲလား၊ အစားအေသာက္ေတြက ေကာင္းလိုု ့ပဲလားမသိ အေတာ္စားေကာင္းတယ္။ ဂဏၰန္းလက္မေတြဆိုု လတ္ဆပ္လိုု ့ ေနာက္ထပ္တစ္ပြဲ ထပ္စားရတယ္။ အေမရိကန္ေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား လာစားၾကတယ္။ ေနရာခ်ေပးတဲ့ ဝိတ္တာဆိုုရင္ ေဝၚကီေတာ္ကီ Head phone နဲ ့။
ကင္မရာကိုု ခံုုေပၚတင္ၿပီး ေခါင္းမေဖၚတမ္း တီးေနတဲ့ ကြ်န္မကိုု အဲဒီဝိတ္တာေလးက တရုုတ္လိုု ကြိကြလာေၿပာတယ္။ ခံုုကိုု တစ္ေယာက္ေယာက္က တိုုက္မိရင္ ကင္မရာက်ကြဲလိမ့္မယ္လိုု ့ အင္တာေနရွင္နယ္ဘာသာစကား (လက္ဟန္ေၿခဟန္) နဲ ့ေၿပာတာမိုု ့ ကြ်န္မ နားလည္လိုုက္တယ္။ ဝိုုင္းက ကြ်န္မ တရုုတ္စာ ေကာင္းေကာင္းတတ္တယ္လိုု ့ ထင္သြားတယ္။ အမွန္က ႏိုုင္ငံၿခားဘာသာတကၠသိုုလ္မွာ မနက္ပိုုင္းသင္တန္း တစ္ႏွစ္ခြဲတက္ဖူးလိုု ့ ကြ်န္မက တရုုတ္စာ နည္းနည္းေလးပဲ သိတယ္။ ဗီယက္နမ္မွာ တကၠသိုုလ္တက္တုုန္းက ႏိုုင္ငံၿခားဘာသာ မယူမေနရဆိုုေတာ့ ၿပင္သစ္ဘာသာယူၿပီး ေလးႏွစ္သင္၊ ပါရီမွာ ေက်ာင္းတစ္ႏွစ္ေနဖူးတဲ့ ဝိုုင္းက ၿပင္သစ္စကား ေကာင္းေကာင္းေၿပာတတ္ ေရးတတ္တယ္။ ကေနဒါၿပည္ေပါက္ ဘယ္လ္ဂ်ီယမ္သူငယ္ခ်င္းနဲ ့ဆိုု ၿပင္သစ္လိုုပဲ ေၿပာၾကတာတဲ့။ ၿပင္သစ္ဝထၳဳေတြကိုု ၿပင္သစ္လိုု ဖတ္တယ္။
ကေနဒါႏုုိင္ငံ ကြိဘတ္ၿပည္နယ္ Quebec (ဝိုုင္းက ၿပင္သစ္စကားနဲ ့ ေက့ဘတ္လိုု ့ အသံထြက္တယ္) မြန္ထရီရယ္ Montreal ၿမိ ုု ့ကေန ၁ နာရီေလာက္ပဲ ေမာင္းရတာမိုု ့ ကေနဒီးယန္းေတြ ဒီကိုုလာၿပီး ေလွ်ာ့ပင္းၾကပါသတဲ့။ ဘူေဖးဆိုုင္ ေဘးနားကဆိုုင္ကိုု ေလွ်ာ့ပင္းၾကေတာ့ အေတာ္သက္သာတာ ေတြ ့ရတယ္။ Head & Shoulders Shampoo ဆိုု နယူးေယာက္မွာ ၇ ၊ ၈ က်ပ္ ေပးရတာကိုု ဒီမွာ ၂ ၊ ၃ က်ပ္ ေလာက္ပဲ ေပးရတယ္။ တန္လိုု ့ ဝယ္ခ်င္ေပမဲ့ ကြ်န္မသံုုးတဲ့ တံဆိပ္ေတြ မရိွဘူး။ ညအိပ္တဲ့ ဟိုုတယ္က American Best Inn မဆိုုးပါဘူး။ ဆံပင္မိုုးစိုုတဲ့ ဝိုုင္းက ေခါင္းေလွ်ာ္ပါမွ သူ ေနမေကာင္းမၿဖစ္မွာတဲ့။ အေႏြးထည္မွာ ေခါင္းစြပ္ပါတဲ့ ကြ်န္မက မိုုးရြာရင္ ေခါင္းစြပ္ေလး ၿခံ ုုရံုုပဲ။ ေအးလိုု ့၈၀ အပူေပးထားတာ ညသန္းေခါင္ေရာက္ေရာ ေခႊ်းေတြထြက္လာလိုု ့ အေအးၿပန္ေလွ်ာ့ ေစာင္ေလးၿခံ ုုၿပီး ေကြးလိုုက္ၾကတာ မနက္ ၇ နာရီခြဲ Morning Call ေခၚၿပီး ႏိုုးေတာ့မွပဲ ႏိုုးေတာ့တယ္။ ခ်န္ပိန္ေရကန္ကိုု ၿဖတ္ေက်ာ္ၿပီး ဗာမြန္ၿပည္နယ္က လည္ပတ္စရာေတြကိုု အပိုုင္း ၂ က်မွ ဆက္ပါဦးမယ္။
Newer Posts Older Posts Home
Subscribe to: Posts (Atom)
Search This Blog
Current Status
နာက်င္ၿခင္း ကင္းေသာသူ ၿဖစ္ရပါလိုု၏...
►  2016 (29)
►  December (2)
►  November (2)
►  October (2)
►  September (3)
►  August (1)
►  July (2)
►  June (2)
►  April (4)
►  March (2)
►  February (1)
►  January (2)
►  2015 (64)
►  December (2)
►  November (2)
►  October (7)
►  September (4)
►  August (7)
►  July (2)
►  June (5)
►  April (5)
►  March (9)
►  February (7)
►  January (6)
▼  2014 (54)
►  December (6)
▼  November (6)
မ်ိဳးရိုုးထဲမွ ဆိုုးေပၾကီးမ်ား - ၄
ဖီလင္ ၃၂...
ေအာက္တိုုဘာ ေဖးဘရိတ္...
အမည္မသိခ်စ္သူ...
ဗာမြန္သြား ေတာလား - ၂
ဗာမြန္သြား ေတာလား - ၁
►  October (6)
►  September (6)
►  August (4)
►  July (3)
►  June (4)
►  April (3)
►  March (4)
►  February (4)
►  January (2)
►  2013 (57)
►  December (3)
►  November (7)
►  October (6)
►  September (6)
►  August (5)
►  July (4)
►  June (4)
►  April (4)
►  March (4)
►  February (5)
►  January (4)
►  2012 (55)
►  December (1)
►  November (2)
►  October (4)
►  September (2)
►  August (4)
►  July (3)
►  June (9)
►  April (5)
►  March (5)
►  February (7)
►  January (8)
►  2011 (114)
►  December (7)
►  November (6)
►  October (5)
►  September (9)
►  August (12)
►  July (21)
►  June (18)
►  May (12)
►  April (12)
►  March (6)
►  February (4)
►  January (2)
►  2010 (2)
ဒီလို ေၿပာခဲ့ၾကတယ္။
#Daydream (1)
Animals (3)
Article (9)
Colorful Myanmar (2)
Emotion (4)
Environmnet (1)
Essays (35)
Facebook (3)
Feeling (8)
Fiction (1)
Flowers And Festivals Around The Myanmar Year (2)
Friends (9)
Gardens (1)
Humour (12)
Khin Myo Chit (2)
Knowledge (7)
My Family (28)
MySelf (29)
Performing Arts (2)
Political (10)
Religion (1)
Short Essays (7)
Tag Posts (15)
Thought (13)
Traveling (82)
University (14)
စိတ္အာဟာရ (2)
သေရာ္စာ (2)
အေတြးအၿမင္ (24)
ေထြရာေလးပါး (15)
အၿမဲသြားလည္ၿဖစ္တဲ့
သစ္ထူးလြင္ Myanmar News Now
ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္အမည္ အလဲြသံုးစားလုပ္သူကို ဖမ္းဆီး
7 minutes ago
Tun Tun's Photo Diary
Kalaw Day 1 & 2
မိုးေငြ႔ႏွင္႔အတူ
Perfume....
စိတ္ဝင္စားစရာ မာမာရဲ႔ ဝါသနာမ်ား
ေမႊးျပီးဆိမ္႕ေနတဲ့ မုန္႔ဆမ္းနယ္
က်မရဲ့ေနရာေလး
ႀကဳံဖူးခဲ့တဲ့ဂ်ပန္မ်ား(၃)
ေတြးမိေတြးရာ...ေရးမိေရးရာ
ခ်စ္ျခင္းထာဝစဥ္ တြင္ရစ္ေစ ...
Rolling to 2017 + Lab Report
သ တ္ ပုံ ကို မွ န္ ေ အ ာ င္ ေ ရ း ၾက
ခံစားမႈ႕သံစဥ္
အသြားနဲ႕ အျပန္
နွင္းဆီတစ္ခင္း ပန္းတစ္ျခင္း
သင္ မေပ်ာ္ရႊင္ဘူးလား ဆိုတာ သိႏိုင္သည့္ အခ်က္မ်ား
စြယ္ေတာ္အိပ္မက္ရွည္
လြင္ျပင္လႈိင္းငယ္
ဘုစုေမြးေန႔ ေမာင့္အမွတ္တရ ကဗ်ာေလး
အိမ့္ခ်မ္းေျမ႕ ရဲ႕သံစဥ္မဲ့အလကၤာမ်ား
ကေနဒါ - အေမရိကားႏွင့္ ရန္ကုန္ (ဇာတ္သိမ္း)
2 weeks ago
ကိုင္တြယ္ျခင္း အနုပညာ
3 weeks ago
ေဘာင္ခတ္ပါ၊ မသတ္နဲ႔ ...
3 weeks ago
အၿပဳံးမပ်က္ ေရွ႕သို႕ဆက္ မဂၤလာ တစ္ဆယ့္ႏွစ္
4 weeks ago
4 weeks ago
အားလံုုးဘတ္တဲ့ တီခ်မ္း
First of May
5 weeks ago
အန္တီတင့္၏ အမွတ္တရေလးမ်ား
ျဖတ္သန္းခဲ့ေသာ ဘ၀ရဲ႕ေန႔ရက္မ်ား
1 month ago
2 months ago
ပုဇြန္ခ ်ဥ္
2 months ago
sosegado တည္ ၿငိမ္ ေအး
2 months ago
သူႀကီးမင္း (တုံးဖလား)
သစၥာဓိ႒ာန္ ပုုံျပင္မွန္
3 months ago
www.myathwayni.com/
နတ္ေရးတဲ့ေရႊစာ
3 months ago
မေဗဒါရဲ႕ ေဗဒါလမ္း
သင်မသိကောင်း မသိသေးမဲ့ Park Bo Gum အကြောင်းလေးတွေ
3 months ago
စိမ္းရြက္ႏုေပၚက မိုးေရစက္မ်ား
3 months ago
ကြ်န္ေတာ့္ဘ၀ ဇာတ္ခံု - ေမာင္မ်ိဳး
အေၾကာက္တရားအားေက်ာ္ျဖတ္ျခင္း
4 months ago
ရုပ္႐ွင္ထဲမွာ ၇-၁၄
4 months ago
khin oo may
2011 memory
4 months ago
Rose of Sharon
5 months ago
တုိင္ 0 မ ္, Typhoon Nepartak, နာ ဂစ္ ႏ ွ င့ ္ စပ္ မိ စပ္ ရာ
5 months ago
Burmese taste - Iora
ထမင္းဘူးမ်ား (၂ )
6 months ago
အဝါေရာင္က်ီးကန္းေတြ ငါ့ဆီၿပိဳဆင္းလာတဲ့ေန႕က
7 months ago
ေရမရေသာ ေတာင္စဥ္မ်ား...
7 months ago
ရွမ္းေခါက္ဆဲြ ခ်က္နည္း ေနာက္တစ္မ်ိဳး
7 months ago
Wutyee Food House
Mario Bento ထမင္းဘူး
8 months ago
8 months ago
ၾကယ္ျပာရဲ ႔အိမ္ကေလး
" ကုိယ္႔ဇာတာက အဲ႔လိုပဲ "
8 months ago
ေနာင္ဂ်ိန္တို႔ မိသားစု
ကေလးမ်ား ႏွင့္ စာဖတ္ျခင္း အႏုပညာ
8 months ago
မမဝသုန္ နွင့္ အျပာေရာင္ေတာင္တန္းမ်ား
မွတ္တိုုင္မ်ား အေၾကာင္း
8 months ago
Danuphyu Daw Saw Yee (London)
အင္းေလးဘီးမုန္႔
9 months ago
10 months ago
ဝါေခါင္မိုး
ဇီဝေလာင္ကၽြမ္းမႈ
11 months ago
Kyi Aye (Literature)
11 months ago
ရင္ၿငိမ္းသူ
2015 ဒီဇင္ဘာ
✿ My Emotions ✿
အားငယ္ေနတဲ့သူရဲေကာင္း
ေရြးေကာက္ပြဲဆုိင္ရာ up to date သတင္း အခ်က္အလက္မ်ား စုစည္းမွဳ
ခ်စ္ၾကည္ေအး
ငယ္ငယ္တုန္းက ပြဲႀကိဳက္ခင္ကြ်န္မ
အစိမ္းေရာင္လြင္ျပင္
ခ်ယ္ရီပန္းတို႕ ပြင္႕ေဝခ်ိန္
Wathone Moe
Moscow - Wathone Moe
Oakkar7's Blog
တႏိုင္တပိုင္ေရသန္႔စင္ျခင္း-၂ (ေနေရာင္ျခည္ျဖင္႔ေရကိုပိုးမႊားသန္႔စင္ျခင္း)
ေန၀သန္ ရဲ႕ အိုေအစစ္
Just a minute
မိုးဦးစံပယ္
ခ်ီကာဂိုမွာ တေန႕တာ
နိမ့္ေသာ ျမန္မာ့စီးပြားေရးထဲက ျမင့္ေသာ သမၼတအႀကံေပး
သက္တန္႔ခ်ိဳ.....
ေမတၱာျဖင့္ ခ်ည္ေႏွာင္ျခင္းႏွင့္ ရွင္ဘုရင္တစ္ပါးရဲ႕ ခ်စ္ပံုျပင္
White Angel
"မယ္ဗိုက္ရဲ႕ခြဲစိတ္ခန္း အေတြ႔အႀကံဳ"
Angelhlaing
ကၽြန္မ ေနေပ်ာ္ခဲ႕ပါတယ္ ေမာင္
2 years ago
“အေတြးစေလးေတြ”
“ ေဆးေပါင္းခ . . . ”
2 years ago
အသားအရည္လွပဖို႔ နည္းလမ္းရွာေဖြထိန္းသိမ္းစို႔
2 years ago
အလွသစၥာ ပန္းပြင္႔မ်ား
လွမ္းမီေပမယ္႔
2 years ago
အျခားအျခားေသာ ၾကယ္ ေတြလို
2 years ago
Vista's Colorful Planet
လက္ရွိအေျခအေန
2 years ago
ေပ်ာ္ပါေစ ခ်ယ္
2 years ago
~ ဏီလင္းညိဳ ~
ပူစီ၊ ဘရာနီ၊ မုသာ၀ါဒႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္....
2 years ago
ကႏၱာရ ပန္းပြင့္
2 years ago
ေကာင္းကင္ၿဖဴ
Blog day ႏွင့္ အမွတ္တရမ်ား
2 years ago
♠ နတ္ဆိုးေရးတဲ့ အလြမ္းပုရပိုဒ္ ♠
2 years ago
ၾကည္ျဖဴခင္ခင္
“အေမ့ရင္ခြင္’’
2 years ago
Thet Nandar Family
မုန္႕ဟင္းခါး
3 years ago
ေ၀မုိးႏုိင္(မုံရြာ)
ဆ…ဆရာႀကီး…စပ္ၿဖီးၿဖီး
3 years ago
Baby taster
နံနက္စာႏွင့္ ေန႔လည္စာမ်ား
3 years ago
ေမ်ာလြင့္တိမ္ တို႕ နားခိုရာ....
ကၽြႏ္ုပ္နင့္အသက္ငါ့ေပး ဆရာႀကီးညိမ္းႏိုင္ ႏွင့္ ေဒၚလာ၁၁ဘီလ်ံေပ်ာက္ဆံုးမႈႀကီး
3 years ago
Haze & the Authors
3 years ago
မေလးၿမတ္၏ ဝါသနာ
အခုတေလာ မေလးတေယာက္ ဒီသီခ်င္း ေလးကိုၾကိဳက္ ၾကိဳက္
3 years ago
ၾကည္ၾကည္ရဲ႕ဒုိင္ယာရီ
3 years ago
AMK Creation
ပိေတာက္ရဲ႕သစၥာကို ၾကည္ညိဳေနတဲ့ေကာင္
3 years ago
အစရွိ အေနာင္ေနာင္မို ့အက်င့္ပါသြားမွာကို စိုးမိတယ္
3 years ago
Mon Petit Avatar
This Post Doesn't Have a Title on It
3 years ago
ၾကံဳခဲ့ရ နဗနဘ၀
50.1 ဘ၀ထဲ ရြာလည္ၾကသူမ်ား
4 years ago
!...* ေဆာင္းႏွင္းရြက္ ေတးခတ္သံ *...!
အိုင္ဖုန္း ဖိုက္ အလွဴခံပါတယ္
4 years ago
သစ္ေကာင္းအိမ္
4 years ago
ေရႊရတုမွတ္တမ္း
ေျခေထာက္ကိုဆြဲ .......သရဲ
5 years ago
မုိးပန္းခ်ီ
♨ . Qu Te Kitchen
အရာအားလံုးၿပီးၿပည္႔စံုခ႔ဲေသာ ဘ၀တစ္ခု၏ ရာဇ၀င္
အန္တီတင့္ (စက္မွု တကၠသိုလ္)
အေမွာင္ထုထဲက အလင္းစက္မ်ား
ကၽြန္ေတာ္လြတ္က်ခဲ့တဲ့ၿမိဳ႕ေတာ္
Moon Thet Pan - မြန္းသက္ပန္ (ေဆး-၁ )
အာကာေခတ္ပိုင္
ေတာက္ပႀကယ္စင္
ျမစ္က်ဳိးအင္း
ေတာက္ပႀကယ္စင္
မြန္မြန္ယိုကို
NYI LYNN SECK 18+ DEN
လြန္းထားထား(ေဆးတကၠသိုလ္)
Nine Nine SaNay
ကိုယ့္လိုဘေလာ့ဂါေပါက္စသူငယ္ခ်င္းေတြ
သတင္းေဆာင္းပါး
VOA News: သတင္း
BBCBurmese.com | ပင်မစာမျက်နှာ
Eleven Media Group
Mizzima Burmese
san.s.htun@gmail.com ဆီ ေဝဖန္အၾကံၿပ ုႏိုင္ပါတယ္။
ၿဖစ္တည္လာတဲ့ အေတြးမွ်င္ေလးေတြကို ဒိုင္ယာရီမွာ ေရးဖြဲ ့ေနသူတေယာက္...
View my complete profile
ပို ့စ္အသစ္တင္တိုင္း ပို ့ေပးဖို ့ အီးေမးလ္လိပ္စာ ထားခဲ့ရန္
Total Pageviews
Live Traffic Stats
© San San Htun. 2010 - 2016 | Privacy Policy. Powered by Blogger.