my my my en en en my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my en my en my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my en my en my my my my my my my my my my my hy my my en my en en my my my en en en my my my my my my my en en de en en de de de de en de de de en en de cs de en de de de en de de de en en de cs en de de de en de de en en de de en de de de en de de de en en de cs de en de de de en de de de en en de cs de en de de en en de de de en en de da de en de de en en de de de en de cs de en de de de en de de de en en de da de en de de de en de de de en en de cs de de de de my my my my en en en en en en en my my my en en en en en en en en en en en en en en en en fr sv fr my en en en en de en en en en en en en en en en en de en en en en en en en en de de en en en en my my my my my my my my my my en de my my my my my de de my en en en en en en en en my en
Showing posts with label ျမန္မာ. Show all posts
ဒီပိုစ့္နဲ႔ ဦးရဲထြဋ္လုပ္တယ္ေတာ့ မထင္ေစခ်င္ပါ… ဦးရဲထြဋ္လိုလဲ ဓာတ္ပံုသက္ေသနဲ႔တကြ ေကာင္းမွဳျပဳခဲ့တာကို ျပစရာမရွိပါ… ယံုသည္ မယံုသည္ကိုအပထား ကြ်န္မခံစားခ်က္ေလးကို မွ်ေ၀ခ်င္တဲ့ စိတ္ကေလးပဲရွိပါတယ္… ကိုယ္ေကာင္းတာလုပ္တယ္ဆိုျပီးလဲ ၾကြားျခင္းမဟုတ္ရပါ…
ျမန္မာျပည္ျပန္ေရာက္တာနဲ႔ ကြ်န္မ မစားမေနစားျဖစ္တဲ့အရာကေတာ့ ေၾကးအိုးပါ… အလွဓာတ္ပံုရုိက္ဖို႔ရွိလို႔ စလံုးမွာကတည္းက အစားေလ်ာ့စားလာေပမဲ့ ေရႊေတာင္တန္းလမ္းက ေၾကးအိုးဆိုင္ကိုေတာ့ တစ္ေခါက္ေလာက္ စားရမွကို ေက်နပ္ႏုိင္မွာပါ… ဒီလိုနဲ႔ ကြ်န္မနဲ႔ သူ စကား၀ါေၾကးအိုးဆိုင္အျပင္ဘက္မွာ စားပဲြရလို႔ ထိုင္ျဖစ္ပါတယ္… ေၾကးအိုးဆိုင္စားခ်င္လြန္းလို႔သာ လာရတယ္… ေလ်ာ့ထားတဲ့ ၀ိတ္ေလးေတြ ျပန္တက္လာမွာကို စိတ္ထဲက ေၾကာက္ေနလို႔ စားရမွာ အျပစ္ရွိေနသလိုပါပဲ… ဒါေပမဲ့လဲ ၾကာဇံေလ်ာ့စားျပီး အသားေတြမ်ားမ်ားစားမယ္ဆိုျပီး ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ဆင္ေျခလုပ္ အားေပးမိပါတယ္…
ျမန္မာျပည္က ေၾကးအိုးေတြက စကၤာပူက ေစတနာမပါ အႆျပာသာၾကည့္တဲ့ Low Quality ေၾကးအိုးေတြနဲ႔ ယွဥ္ေတာ့ အသားေတြ အရြက္ေတြက တကယ့္ကို အားရစရာပါပဲ… အသားေတြမ်ားလို႔ အုပ္ေနတာ ေအာက္က ၾကာဇံဖတ္ေတာင္ မျမင္ရပါဘူး… အန႔ံအရသာနဲ႔ ျပီးျပည့္စံုတဲ့ အရာပါပဲ… သူနဲ႔ ကြ်န္မ တစ္ေယာက္တစ္ပဲြမွာစားပါတယ္… မႏွစ္က စားတုန္းက သူေၾကးအိုးတစ္ပဲြကို မကုန္လို႔ ကြ်န္မက ကြ်န္မပဲြေရာ သူ႔ပဲြက်န္တာေတြေရာ အကုန္စားျဖစ္ခဲ့တာကိုသတိရျပီး သူ႔ကို ဒီတစ္ခါမကုန္လို႔ မရဘူးေနာ္လို႔ေျပာမိပါေသးတယ္… သူမကုန္လို႔ ကိုယ္ ႏွေျမာျပီး ပိုစားမိမွာစိုးလို႔ပါ… ကိုယ္ကေတာ့ ေၾကးအိုးတစ္ပဲြ မကုန္ဘူးဆိုတာ ျဖစ္ခဲပါတယ္… ဒါေပမဲ့ ကိုယ္သတိမထားမိလိုက္တာက ၃လေလာက္ ညစာမစားပဲေနလာတာဆိုေတာ့ ဗိုက္ကက်င့္သားမရတာကိုပါ…
ကြ်န္မတို႔ ၂ေယာက္ စားေနရင္း တျဖည္းျဖည္း လက္ေႏွးလာပါျပီ… ေၾကးအိုးတစ္ပဲြကို အားလံုးကုန္ေအာင္စားဖို႔မေျပာနဲ႔ အသားေတြေတာင္ ကုန္ေအာင္မစားႏုိင္ေတာ့တဲ့ ကြ်န္မကိုယ္ကြ်န္မ အားမလိုအားမရျဖစ္ရမလို ၀မ္းပဲသာရမလိုပါပဲ… စိတ္ထဲကေတာ့ က်န္ေနေသးတဲ့ အသားလံုးေတြနဲ႔ တမင္မစားပဲခ်န္ထားတဲ့ ငံုဥေတြကို ႏွေျမာေနမိတာေတာ့ အမွန္ပါ… ဒါကိုေတာင္ ႏွေျမာစိတ္နဲ႔ ဇြတ္ ဖိျပီးကြ်န္မစားေနမိပါတယ္… ဗိုက္ျပည့္ေနတာကလဲ ကိုယ့္ကိုကိုယ္သိတယ္… ျပည့္ေနတာကို ထပ္ထည့္ေနတာလဲ ၀ိတ္ေလ်ာ့တဲ့သူတစ္ေယာက္အတြက္ အၾကီးမားဆံုးအျပစ္ဆိုတာလဲ နားလည္တယ္… စိတ္ထဲက မေဗဒါေနာက္တစ္ေယာက္ကလဲ “နင္ေလ်ာ့ထားတာေတြ အလကားျဖစ္ေတာ့မယ္” လို႔ သတိေပးေနတယ္… ေႏွးေႏွးပဲ သြင္းေနရတဲ့ကြ်န္မအတြက္ စစထိုင္ခ်င္းကလို ေၾကးအိုးပဲြမွာပဲ အာရုံမရွိေတာ့ပါဘူး… ေဘးဘီက ၀ိုင္းေတြနဲ႔ ပတ္၀န္းက်င္ကို ၾကည့္လိုက္ ျဖည္းျဖည္းခ်င္းစားလိုက္ပဲလုပ္ေနပါေတာ့တယ္..
ျမန္မာျပည္ထံုးစံအတုိင္း ပလက္ေဖာင္းေပၚခင္းထားတဲ့ စားပဲြေတြဆီကုိ အလွဴခံေတြ ခဏခဏလာတတ္ပါတယ္… တစ္ေယာက္ကိုထည့္မိတာနဲ႔ ေနာက္တစ္ေယာက္ ေနာက္တစ္ေယာက္နဲ႔ ကတီးကတီးလာေတာ့တာပါပဲ… ကိုယ့္မွာလဲ အလွဴခံကို ထည့္စရာ ပိုက္ဆံက အတန္ေသးမပါလာပါဘူး… ျဖစ္ႏုိင္ရင္ေတာ့ အလွဴခံပုဂိၢဳလ္ေတြကို ပိုက္ဆံထက္ သူတို႔လုိအပ္တာကိုပိုလွဴခ်င္ပါတယ္… ဥပမာ ေနမေကာင္းလို႔ ေဆးဖိုးေလးေပးပါဆိုရင္ အဆင္ေျပတယ္ အခ်ိန္ရွိတယ္ဆိုလို႔ကေတာ့ ေဆးဆိုင္ထိ ေဆးလိုက္၀ယ္ေပးလိုက္ခ်င္ပါတယ္… ပိုက္ဆံေပးလိုက္ရင္ အလကားအစားရေခ်ာင္တယ္ဆိုျပီး အလုပ္လုပ္ခ်င္စိတ္မရွိပဲ အက်င့္ပ်က္မွာစိုးလို႔ပါ… ၾကားဖူးတာက ေမြးကင္းစကေလးေတြကိုေတာင္ အခ်ိန္ပိုင္း ငွားစားျပီး လုပ္စားတဲ့ ေစ်းကြက္ရွိတယ္ဆိုလို႔ပါ…
ကုသိုလ္ဆိုတာ ပိုက္ဆံေပးလိုက္ရုံ အကုန္က်ခံလိုက္ရုံနဲ႔ ရတယ္လို႔မထင္ပါဘူး… ငါဟဲ့ ကုသိုလ္ရေအာင္… ငါလူျမင္ေကာင္းေအာင္ လုပ္လိုက္မယ္ဟဲ့ ေကာင္းမွဳကုသိုလ္ စတဲ့ အမ်ိဳးစံုေသာ ျပန္လည္ရလိုမွဳကို ရည္စူးတဲ့ ကုသိုလ္မ်ိဳးကိုလဲ သိပ္မလုပ္ခ်င္ပါဘူး… အဲဒါေၾကာင့္လဲ ေညာင္ေစ့ေလာက္ လွဴရုံနဲ႔ ေညာင္ပင္ၾကီးေလာက္ ကုသိုလ္ရတယ္… ေညာင္ပင္ၾကီးေလာက္ လွဴရုံနဲ႔ ေညာင္ေစ့ေလာက္ပဲ ကုသိုလ္ရတယ္ စသည္ျဖင့္ စကားပံုေတြထြက္လာတာပါ… (အလွဴလုပ္တယ္ဆိုတာ ေလာကီေလာကုတၱရာအေရးေတြအတြက္ ရံဖန္ရံခါ ခန္းမေတြဘာေတြနဲ႔ လုပ္ရတာမ်ိဳးေတြရွိတယ္ဆိုတာ သေဘာေပါက္ပါတယ္… ခု ကြ်န္မေျပာခ်င္တာက ဘယ္အလွဴမဆို စိတ္ကေလးထားတတ္ဖို႔က ပိုအေရးၾကီးတယ္ လို႔ဆိုလိုခ်င္တာပါ… စိတ္ျပတ္မွ လွဴပါ… ဇႏုိးဇေနာင့္စိတ္နဲ႔ လူျမင္ေကာင္းေအာင္ မလုပ္ပါနဲ႔…)…
ကြ်န္မအတြက္ေတာ့ ကုသိုလ္ အက်ိဳးထူးတယ္ဆိုတာ ထီသိန္းေပါင္းမ်ားစြားထေပါက္တာတို႔၊ ပိုက္ဆံေတြအလကားရလိုက္တာတို႔ မဟုတ္ပါဘူး… ကြ်န္မအတြက္ ကုသိုလ္အက်ိဳးေပးတယ္ဆိုတာ အဲဒိေကာင္းမွဳကိုလုပ္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ခံစားရတဲ့ ၾကည္ႏူးမွဳ… အဲဒိေကာင္းမွဳအေၾကာင္းကို ျပန္ေတြးလိုက္တိုင္းမွာ ေက်နပ္ရတဲ့ စိတ္ႏွလံုး… အဲဒိေကာင္းမွဳေၾကာင့္ ကြ်န္မစိတ္ဓာတ္ၾကည္ရႊင္မွဳကေနတဆင့္ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ယံုၾကည္မွဳ၊ ကိုယ့္ရဲ႕ စိတ္ဓာတ္အဆင့္အတန္းျမင့္မားတည္ၾကည္လာမွဳ၊ ေကာင္းမွဳလုပ္ျပီး သူမ်ားကိုေပးလွဴတဲ့အတြက္ ကိုယ့္ေပ်ာ္ရႊင္မွဳကို ခံစားရတဲ့အခါ ေကာင္းမွဳေတြပိုပိုလုပ္ခ်င္လာသလို ပတ္၀န္းက်င္အသိုင္းအ၀ိုင္းနဲ႔ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံတဲ့အခါမွာလဲ ကိုယ့္စိတ္ အၾကည္ဓာတ္ေကာင္းမြန္ေနတဲ့အတြက္ အစစ အရာရာ အဆင္ေျပလာမွာပါပဲ… အဲဒါဟာ က်ိဳးေၾကာင္း ဆက္စပ္ျပီးကြ်န္မ ထင္တဲ့ ကုသိုလ္ အက်ိဳးေပးဆိုတာရဲ႕ အဓိပၸါယ္လို႔ပဲ ဆိုခ်င္ပါတယ္…
အေပၚက ေၾကးအိုးဆိုင္အေၾကာင္းဆက္ရရင္ျဖင့္ အဲဒိ ဆိုင္နားမွာ ပိုက္ဆံေတာင္းတဲ့ အလွဴခံ ပုဂၢိဳလ္ေတြရွိသလို ကြ်တ္ကြ်တ္အိတ္ေလးနဲ႔ လိုက္ေတာင္းေနတဲ့ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္လဲ ရွိပါတယ္… သူ႔အသက္က ၈ႏွစ္ ၉ႏွစ္ေလာက္ရွိမယ္ထင္ပါတယ္… ညစ္ပတ္ေပေရျပီး ႏြမ္းပါးေနေပမဲ့ သြပ္လပ္ျပီး မ်က္လံုးအစံုကေတာ့ ေတာက္ပေနပါတယ္… မနက္ျဖန္အတြက္ စဥ္းစားျပီး ဘာမွပူပန္မေနပဲ လက္ရွိအတြက္ပဲရသမွ်ကို ေပ်ာ္ေနပံုရပါတယ္… သူက စားပဲြ၀ိုင္းေတြနားကပ္လာရင္ စားေသာက္ေနတဲ့သူတခ်ိဳ႕ကလဲ မၾကိဳက္တဲ့ပံုျပတာေတြလဲရွိပါတယ္… ဒါေၾကာင့္ သူစားပဲြ၀ိုင္းေတြနားေတာ့ အရမ္းမကပ္ပါဘူး… (စာၾကြင္း။ ၁၉လမ္းက ဘာဘီးက်ဴးဆိုင္ေတြမွာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္နဲ႔ စားတုန္းက မိန္းကေလးဆိုျပီး ရွက္ေအာင္လား စိတ္ပ်က္ေအာင္လား အန႔ံကလဲ အေတာ္ေလးနံနံေစာ္ေစာ္နဲ႔ လူအသားကို အတင္းၾကီးကပ္ျပီး မေပးေပးေအာင္လုပ္တဲ့သူမ်ိဳးဆိုရင္ေတာ့ ကြ်န္မကလဲ အလြန္တရာမွ ေခါင္းမာတတ္တဲ့သူမ်ိဳးပါ… ကြ်န္မဆီက တစ္ျပားမွ ရမွာမဟုတ္ပါဘူး)… ခုဒီေကာင္ေလးကေတာ့ လူေတြနားသိပ္မကပ္ပဲ လူေတြဆီကလဲ ဇြတ္အတင္းလိုက္မေတာင္းေနပဲ ရပ္ထားတဲ့ကားတစ္စီးကိုမွီျပီ ကြ်တ္ကြ်တ္အိတ္ခပ္ၾကီးၾကီးရဲ႕ ေအာက္နားမွာသာရွိတဲ့ သူမ်ားစားျပီးသားစားပဲြေတြက ပိုတာေတြကို ထည့္ထားတဲ့ ၾကာဇံဖတ္ ေတြကိုပဲ ညာဖက္လက္က ကြ်တ္ကြ်တ္အိတ္ကို ခ်ိတ္ထားျပီး ဘယ္ဘက္လက္နဲ႔ မမွီတမွီႏွဳိက္ႏွဳိက္စားေနပါတယ္… အေရေတြ စက္လက္နဲ႔ လက္ထဲပါလာတဲ့ ၾကာဇံဖတ္ေတြကိုစားေနရတာကိုပဲ Master Chef က Ramsay အရသာရွိတဲ့ ဟင္းခြက္တစ္ခုကို ျမည္းေနတဲ့အလား အရသာအျပည့္အ၀ခံျပီး သူစားေနပါတယ္… (Ramsay ေတာင္ သူ႔ေလာက္ အစားအစာကို Appreciate ျဖစ္ျဖစ္ အရသာခံတတ္ပါ့မလားမသိဘူး… :P )
ကြ်န္မကေတာ့ အသားတုန္းေတြကို ဗိုက္ျပည့္ရက္စားေနရတာ အျပစ္ၾကီးရွိသလိုခံစားေနရပါတယ္… သူကေတာ့ မကုန္လဲ မစားနဲ႔ေတာ့ဆိုျပီး ပိုက္ဆံရွင္းဖို႔ ေခၚလိုက္ပါျပီ… ပိုက္ဆံရွင္းျပီးရင္ ဒီအသားေတြက အမွဳိက္ပံုးထဲပဲေရာက္ျပီး အစားအစာ ျဖဳန္းတီးသလိုျဖစ္ေနမယ္ဆိုတာကိုလဲ စိတ္ထဲ ဇႏုိးဇေနာင့္ပါပဲ… အဲဒိအခ်ိန္မွာ Win-Win situation (၂ဦး ၂ဘက္လံုးအက်ိဳးရွိတဲ့ အေျခအေနတစ္ခု) ကို ကြ်န္မ အၾကံရလိုက္ပါတယ္… ေကာင္ေလးက ကြ်န္မတို႔နဲ႔ ခပ္လွမ္းလွမ္း ၂ ၀ိုင္းေက်ာ္ေလာက္က ရပ္ထားတဲ့ကားနားမွာပါ… ကြ်န္မ သူ႔ကိုလွမ္းေခၚပါတယ္… သူကလဲ မၾကား… ကြ်န္မတို႔ထြက္သြားျပီး ဆိုင္ကလူေတြသိမ္းသြားရင္ သူ မရလိုက္မွာ စိုးရိမ္မိပါတယ္… သူဒီဘက္လွည့္လာတဲ့အခ်ိန္ကို ေစာင့္ၾကည့္ေနပါတယ္… သူလွည့္လာတာနဲ႔ ကြ်န္မလဲ လက္ရက္ျပီးေခၚလိုက္ပါတယ္… အနားေရာက္လာေတာ့မွ အသားေတြလဲ က်န္ေသးတယ္ ယူမလား လို႔ေမးေတာ့ ယူမယ္တဲ့… (သူ႔ၾကည့္ရတာ ထိုင္စားခ်င္ပံုေတာ့မရပါဘူး… သူ႔အိမ္မွာ သူညစာနဲ႔အတူျပန္အလာကို ေစာင့္ေနမဲ့ ေမာင္ႏွမသားခ်င္းေတြ ဘယ္ႏွေယာက္ရွိမလဲမွ မသိတာ)… ဒီလိုနဲ႔ ကြ်န္မ ၀မ္းပန္းတသာပဲ သူ႔ကို ေပးလိုက္ပါတယ္… သူထြက္သြားျပီး နဂိုကားနားမွာ ျပန္ရပ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ပိုက္ဆံျပန္အမ္းတာရလို႔ ထြက္လာဖို႔လုပ္ေနတုန္း ကြ်န္မသူ႔ကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ ၀က္သားလံုးကို လက္နဲ႔ ႏွိဳက္ျပီး အားပါးတရစားေနပါတယ္… ကြ်န္မစိတ္ထဲက သူ႔ကိုေပးလိုက္ရတာ တန္တယ္လို႔ခံစားျပီး ၀မ္းသာမဆံုးျဖစ္ရပါတယ္… သူ႔နားက ျဖတ္ေလွ်ာက္သြားေတာ့ ကြ်န္မသူ႔ကို “စားလို႔ ေကာင္းလား” လို႔ေမးေတာ့… မုန္႔၀ါးေနရင္း ျပံဳးျပ ေခါင္းညိမ့္ျပလိုက္ပါတယ္…
ဟုတ္ပါတယ္… ဒါဟာ တကယ္ကိုပဲ ၾကြားေျပာစရာ အလွဴတစ္ခုမဟုတ္ပါဘူး… တခ်ိဳ႕အျမင္မွာ အၾကံေကြ်းတာမ်ား ေရးၾကီးခြင္က်ယ္လုပ္ေနတယ္လို႔ေတာင္ ျမင္ခ်င္ျမင္မွာပါ… ဒါေပမဲ့ ကြ်န္မသူ႔ကိုေပးလိုက္တာ ပုတ္သိုးေနတဲ့ စားစရာေတြမဟုတ္ပါဘူး… ျပီးေတာ့ သူ႔ကိုေပးလိုက္ျပီး သူေပ်ာ္သြားတာကိုေတြ႔ခဲ့ရတဲ့အတြက္ ကြ်န္မရဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳ၊ က်ိဳက္ထီးရုိးေပၚက လူကို အလွဴမထည့္ရင္ၾကိမ္ဆဲေနတဲ့ အလွဴခံေတြကို မခံခ်ိမခံသာထည့္ခဲ့ရတဲ့ အလွဴေငြေတြထက္ ခုေၾကးအိုးေပးခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းေလးကို ကိုေတြးလိုက္တိုင္း ကြ်န္မကိုယ္ကြ်န္မဂုဏ္ယူမိသလို… ကိုယ္ေပးခ်င္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ လိုအပ္တဲ့ အလွဴခံပုဂၢိဳလ္ကိုေပးလိုက္ရတဲ့ ပီတိကို ေ၀မွ်ခ်င္ယံုသက္သက္ပါပဲ… ကြ်န္မအတြက္ေတာ့ ပိုက္ဆံအပိုမကုန္လိုက္တဲ့ ေကာင္းမွဳတစ္ခုဟာ ကြ်န္မ အဆင္မေျပတဲ့အခါတိုင္း အဲဒါမ်ိဳးအေၾကာင္းေလးေတြေတြးမိရင္ စိတ္ၾကည္လင္ျပီး ကိုယ့္ကိုကိုယ္ယံုၾကည္မွဳေတြ ျပန္ရေစႏုိင္တဲ့ ကုသိုလ္အက်ိဳးေပးတစ္ခုပါပဲ…
စကာၤပူႏုိင္ငံသားေတြက သူတို႔ႏုိင္ငံမွာ ပညာနဲ႔လာအလုပ္လုပ္တဲ့သူေတြကို FT လို႔ေခၚပါတယ္… စလံုးအစိုးရအတြက္ေတာ့ FT ဆိုတာ Foreign Talent လို႔အဓိပၸါယ္ ဖြင့္ဆိုေပမဲ့ သူတို႔ ႏုိင္ငံသားတခ်ိဳ႕ကေတာ့ သူတို႔အလုပ္အခြင့္အေရးေတြ လာလုတယ္ ဘာညာနဲ႔ FT ကို Foreign Trash လို႔ အဓိပၸါယ္ဖြင့္ပါတယ္…
ဒီ Vending Machine ေလးမွာေပါ့... ခုပဲ အလုပ္က ျပန္လာလို႔ ရုိက္လာတာ...
ကြ်န္မ အလုပ္နဲ႔ အိမ္က နီးေတာ့ ရက္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား အိမ္ျပန္ျပီး ေန႔လည္စာ စားျဖစ္တာမ်ားပါတယ္… အိမ္ျပန္ရင္လဲ Handphone နဲ႔ ထီးကလဲြလို႔ ပိုက္ဆံတျပားမွ သယ္မလာတတ္ပါဘူး… ခုလပိုင္း ေနကလဲ ေသေလာက္ေအာင္ပူတာ အားလံုးသိၾကတဲ့အတုိင္းပါပဲ… ေမေမ့ကိုေတာင္ ေနျမင့္ေနတုန္း ေစ်းသြားရင္ စိုးရိမ္မိပါတယ္… ျပီးခဲ့တဲ့အပတ္ တစ္ရက္မွာ ကြ်န္မအိမ္နားေရာက္ခါနီး ဘေလာက္တစ္ခုအလိုမွာ တရုတ္အဖြားၾကီးတစ္ေယာက္က “ ေရွာင္မိန္႔… ေရွာင္မိန္႔… ပန္းမန္ေ၀ၚ” ဆိုျပီး လွန္းေခၚပါတယ္…
အဲဒိတိုက္ေအာက္နားမွာ အလုပ္ၾကမ္းလုပ္တဲ့ အလုပ္သမားေတြ ေန႔လည္ ၀ိုင္းဖဲြ႔ထမင္းစား၊ တေရးတေမာ တိုက္ေအာက္မွာပဲ အိပ္ၾကတဲ့သူေတြလဲရွိပါတယ္… အဲဒိေန႔ကေတာ့ သူတို႔ေတြက အဲဒိအဖြားၾကီးရွိတဲ့ တိုက္ေအာက္က စားပဲြမွာပဲ ၀ုိင္းဖဲြ႔ထိုင္ေနၾကပါတယ္… (အလုပ္သမားေတြက မ်ားေသာအားျဖင့္ ဘဂၤလီေတြျဖစ္ျပီး၊ တစ္ခါတစ္ေလေတာ့ ျမန္မာအလုပ္သမားေတြလဲေတြ႔တတ္ပါတယ္၊ တရုတ္လို မတတ္ၾကပါဘူး)… တရုတ္အဘြားအိုက Vending Machine ကို သူမလုပ္တတ္လို႔ သူ႔ကို ကူလုပ္ေပးဖို႔ တရုတ္လိုေျပာပါတယ္… ကြ်န္မ တရုတ္လို သိပ္မေျပာတတ္ေသးေပမဲ့ သူေျပာတာေတာ့ နားလည္ပါတယ္… ဒါနဲ႔ အဘြားအိုကို ကူဖို႔ အဲ့ဒိနားကိုသြားလိုက္ပါတယ္… အလုပ္သမားေတြကလဲ ဘာျဖစ္မလဲဆိုျပီး ၀ိုင္းၾကည့္ေနပါတယ္… စက္နားေရာက္ေတာ့ အဖြားအိုကို ဘာေသာက္ခ်င္လဲလို႔ ကြ်န္မက အဂၤလိပ္လိုေမးပါတယ္… ကြ်န္မရုပ္က တရုတ္ပံုလဲ ခပ္ေပါက္ေပါက္ဆိုေတာ့ သူတို႔ကေတာ့ ဘယ္လိုထင္မလဲမသိပါ… မကူညီခ်င္လို႔ တမင္သက္သက္ အဂၤလိပ္လိုေျပာတယ္ထင္မွာလဲစိုးမိပါတယ္… (ေနာက္တစ္ခ်က္က ကြ်န္မအသံက နဂိုကတည္းက မာပါတယ္… ျပင္လို႔လဲမရပါ…) အဘြားအိုက နားမလည္တဲ့ပံုမ်ိဳးလုပ္ေနေတာ့ ကြ်န္မလဲ ၾကိဳးစားျပီး တရုတ္လိုေျပာၾကည့္ပါတယ္…
Ice lemon Tea လက္ညွိဳးေထာက္ျပီး “ခ်ာ”
Green Tea လက္ညွိဳးေထာက္ျပီး “ခ်ာ” … ၂မ်ိဳးကဲြတာေတာင္ ေကာင္းေကာင္းမေျပာတတ္ဘူး… ညံ့ခ်က္…
အဘြားအိုက Green Tea ယူမယ္ေျပာပါတယ္… ကြ်န္မမွာလဲ ပိုက္ဆံက တျပားမွပါမလာေတာ့ သူ႔ဆီကေတာင္းရေတာ့တာေပါ့…
“ယိခြိဳင့္ ယိေမာင္း…… ခ်န္?” ဆိုျပီး ကြ်န္မေမးလိုက္ပါတယ္…
ကိုယ္က တရုတ္လို မေျပာတတ္ေတာ့ ရုိင္းသလိုျဖစ္ေနသလားေတာ့ မသိပါ… အဘြားအိုက သူ႔လက္ထဲက အေၾကြေစ့ေတြျပပါတယ္… အားလံုးေပါင္းမွ 65 cents ပဲရွိပါတယ္… အေအးက ၁က်ပ္၁၀ျပား ဆိုေတာ့ မေလာက္ပါဘူး… ကြ်န္မမွာ ပိုက္ဆံပါလာရင္ေတာ့ သူ႔ကို ၀ယ္ေပးလိုက္ပါတယ္… အမွန္ေတာ့ အဘြားအိုပံုစံၾကည့္ရတာလဲ သူပိုက္ဆံမေလာက္တာကို သူသိပံုရပါတယ္… ပိုက္ဆံေတာင္းရမွာရွက္လို႔ စက္ကို လုပ္ေပးပါလို႔ စေျပာပံုရပါတယ္… တကယ္ပဲ အေအးေသာက္ခ်င္တာျဖစ္ျပီး ပိုက္ဆံလိုခ်င္လို႔ အၾကံအဖန္လုပ္တဲ့ပံံံုမ်ိဳးမဟုတ္ပါ… ပိုက္ဆံလိုခ်င္လို႔ အၾကံအဖန္လုပ္တဲ့သူကလဲ ဒိေလာက္ ပမာဏနည္းနည္းကို မေတာင္းပါဘူး (Little India မွာ ဘတ္စ္ကားေစာင့္ေနတုန္းက သားသားနားနား၀တ္ထားတဲ့ ကုလားမိသားစုတစ္စုက သူတို႔ စလံုးကို အလည္လာရင္း ပိုက္ဆံျပတ္သြားလို႔ လမ္းစားရိတ္ေပးပါဆိုျပီး အၾကံအဖန္လာေတာင္းတာခံရဖူးပါတယ္… အၾကံအဖန္လို႔ထင္တာပါပဲ… တကယ့္ခရီးသြားက ပိုက္ဆံျပတ္ရင္ သူစိမ္းဆီက လိုက္မေတာင္းပါဘူး… ဘဏ္ကဒ္မရွိရင္ေတာင္ ပါလာတာ ေပါင္ႏွံေရာင္းစားျပီး Survived လုပ္မွာပါ)…
ကြ်န္မလဲ အဘြားအိုကို “ပုကုန္႔ ခ်န္” (ပိုက္ဆံမေလာက္ဘူး) ေျပာေတာ့…
သူက “မိန္းယိုခ်န္” တဲ့ (သူ႔မွာလဲ ပိုက္ဆံမရွိဘူးတဲ့)… ကြ်န္မလဲ ပိုက္ဆံယူမလာမိလို႔ ဘာလုိလုပ္ရမွန္းမသိပါဘူး…
အဘြားအိုကုိလဲ လူေရြးမွားေလျခင္း… ငါ့လို ပိုက္ဆံမပါတဲ့သူကိုမွ ေရြးရေလျခင္း… ငါ့ကို ပိုက္ဆံမေပးခ်င္ဘူးမ်ားထင္သြားမလားဟု စိုးရိမ္ရင္း သူပိုက္ဆံပါတဲ့ ေနာက္တစ္ေယာက္ေတြ႔ျပီး ကူညီသြားပါေစလို႔ ေမွ်ာ္လင့္မိတယ္… ဒါေပမဲ့ အဲလိုေျဖေတြးေနလဲ ကြ်န္မစိတ္ထဲက ေအာင့္သက္သက္ျဖစ္ေနတယ္… ဒီ ေနေအာက္မွာ ေရဆာေနတဲ့ စလံုးအဘြားအိုတစ္ေယာက္ ပိုက္ဆံပါတဲ့ ေနာက္တစ္ေယာက္ကို မေတြ႔ရင္ဘယ္လိုလုပ္မလဲလို႔ စဥ္းစားမိလိုက္ေတာ့ ကြ်န္မအိမ္ကို အျမန္သုတ္ေျခတင္ျပန္လိုက္တယ္… အိမ္ေပါက္ေရာက္တာနဲ႔ အေဖ့ဆီက ပိုက္ဆံ ၁က်ပ္၁၀ျပား အျမန္ေတာင္းျပီး ျပန္ေျပးဆင္းလာမိတယ္… စိတ္ထဲမွာ အဘြားအိုမွ ရွိပါအံုးမလား… ျပန္မွေတြ႔ပါ့မလားလို႔ ေတြးေနမိတယ္…
ကြ်န္မ အဲဒိတိုက္ေအာက္နားျပန္ေရာက္ေတာ့ အဘြားအိုက ျဖည္းျဖည္း ျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ေလွ်ာက္ေနတာ ဟိုဘက္တိုက္နားေလာက္ေရာက္ေနတာ လွမ္းျမင္လိုက္ပါတယ္… သူ႔ကို တစ္ခါေျပးေခၚျပီး Vending Machine ဘက္ ျပန္ေလွ်ာက္လာတာထက္စာရင္ ကြ်န္မပဲ အျမန္၀ယ္ျပီး သူ႔ေနာက္ေျပးလိုက္ရင္ မွီအံုးမယ္ထင္တာနဲ႔ စက္မွာအရင္ အေအး၀ယ္လိုက္ပါတယ္… ျပီးမွ အျမန္သူ႔ေနာက္ေျပးလိုက္ေတာ့ အဘြားအိုကို မေတြ႔ေတာ့ပါဘူး… စိတ္ထဲ “ဟာ… သြားပါျပီ… ေစာေစာကမွေတြ႔လိုက္ေသးတယ္” ဆိုျပီး ေနာက္ဆံုးေတြ႔လိုက္တဲ့ဘက္ကိုပဲ ဆက္ေျပးလိုက္ပါတယ္… အဲဒိနားေရာက္ေတာ့မွ အဘြားအိုက ဟိုဘက္တိုက္ဘက္ကို ေလွ်ာက္ေနတာေတြ႔ပါတယ္… ကြ်န္မလဲ သူ႔ကို ဘယ္လိုလွမ္းေခၚရမွန္းမသိပါဘူး… တရုတ္ကားေတြထဲမွာေတာ့ “ႏုိင္းနိုင္း” လို႔ပဲေခၚရမလား… ဒါနဲ႔ပဲ ဆက္ေျပးရင္း ခပ္တိုးတိုး “အမ္းမ… အမ္းမ” လို႔ေခၚလိုက္ပါတယ္… မွန္မမွန္ေတာ့ မသိပါ… ပါးစပ္က ထြက္သြားတာကို အသံေပးလိုက္တာပါ…
အဘြားအိုလွည့္ၾကည့္ေတာ့မွ သူ႔ကို ကြ်န္မက အေအးဗူးလွမ္းေပးလိုက္ပါတယ္… အဘြားအိုလဲအေတာ္ေလး ၀မ္းသာသြားတဲ့ပံုရျပီး တရုတ္လိုေတြ ဆုေတာင္းေပးပါတယ္… “က်ဳနီ ခိြဳင့္လာ့… ေရွာင္မိန္႔” ဆိုျပီးေျပာတာေတာ့ နားလည္ပါတယ္… သူ႔အသက္ ၈၀ ရွိျပီလို႔ေျပာတာလဲ ၾကားလိုက္ပါတယ္… အဲလိုၾကီး ဆုေတာင္းေပးေတာ့ ကြ်န္မလဲ မေနတတ္ေတာ့ပါဘူး… ရုံးက Breaktime အခ်ိန္အမွီျပန္ရမွာမို႔ အဘြားအိုကို လက္ျပျပီး အိမ္ဘက္ကိုပဲ လွည့္ထြက္လာလိုက္ပါတယ္… အဘြားအိုရဲ႕ တရုတ္လို ဆုေတာင္းသံေတြကေတာ့ ကြ်န္မလွည့္ထြက္လိုက္တဲ့အထိၾကားေနရတုန္းပါပဲ… ဒါေပမဲ့ ကြ်န္မအတြက္ေတာ့ အေအးေပးလိုက္တုန္းက ျဖစ္သြားတဲ့ အဘြားအိုရဲ႕ မ်က္ႏွာကတင္ လံုေလာက္သြားပါျပီ…
အိမ္ကို ျပန္ေလွ်ာက္တဲ့လမ္းမွာ တစ္ေယာက္တည္း ေတြးျပီး စလံုးေတြကို စိတ္ထဲက ေျပာမိတာက… နင္တို႔ စလံုးလူငယ္ေတြ ကိုယ့္မိဘေတာင္ ကိုယ္ျပန္မၾကည့္လို႔ အေအးေတာင္ ၀ယ္မေသာက္ႏုိင္တဲ့ သက္ၾကီးရြယ္အိုေတြအတြက္ ငါတို႔လို FT ေတြ ရွိေနလို႔ ခံသာေနတယ္မွတ္ပါ ဆိုျပီး… သူမ်ားပိုက္ဆံနဲ႔ လွဴလိုက္တဲ့ ကိုယ့္ရဲ႕ ေညာင္ေစ့ေလာက္အလွဴကို ေညာင္ပင္ၾကီးေလာက္ ဂုဏ္ယူရင္း ေခြ်းသံရဲရဲနဲ႔ အိမ္ကို ျပန္လာခဲ့ပါေတာ့တယ္…
မေဗဒါရဲ႕ စာဖတ္သူအေပါင္းလဲ ကိုယ္ျပန္စဥ္းစားလိုက္တိုင္း ကိုယ့္မ်က္ႏွာေပၚအျပံဳးတစ္ခုတင္ေပးတဲ့… ကိုယ္ဂုဏ္ယူတဲ့ အလွဴအတန္းမ်ိဳးနဲ႔ ကုသိုလ္အက်ိဳးကို လက္ငင္းခံစားႏုိင္ၾကပါေစလို႔ ဆုေတာင္းရင္း…..
(မွတ္ခ်က္.... ဦးရဲထြဋ္လိုေတာ့ ကေလးေတြကားေပၚတင္ျပီး ဓာတ္ပံုရိုက္ သက္ေသနဲ႔တကြ ျပလို႔မရပါ)....
ေျပာျပရအံုးမယ္ (၂) (သို႔) တိုးတက္လာတဲ့ ပတ္စပိုစ့္ရုံး
ပတ္စပိုစ့္ရုံးကေတာ့ အရင္ကထက္စာရင္ေတာ္ေတာ္ေလး အေကာင္းဘက္ကိုေျပာင္းလာတာေတြ႔ရပါတယ္… လိုအပ္တာေတြေတာ့ရွိေနေသးတာေပါ့ေနာ္… ဒီေလာက္ျဖစ္လာတာပဲကံေကာင္းလို႔ အေျပာမေစာပါနဲ႔ေနာ္… ၾကက္သားဟင္းေၾကြးသင့္တဲ့ အေျခအေနမ်ိဳးရွိရဲ႕နဲ႔ အငတ္ထားခံခဲ့ရျပီး ခုမွ ဆားနဲ႔ ထမင္းစားရတာကို လံုေလာက္ျပီလို႔ေတာ့ လက္မခံခ်င္ေသးပါဘူး… ဒါေပမဲ့ ခုခ်က္ခ်င္းေျပာင္း ခုခ်က္ခ်င္းေကာင္းရမယ္လို႔လဲ မဆိုလိုပါဘူး… အမ်ားၾကီးတိုးတက္လာလုိ႔ ၀မ္းသာတယ္ ေက်းဇူးလဲတင္တယ္… ဒါေပမဲ့ ေနာက္ထပ္ေတာ့ တျဖည္းျဖည္းဒိထက္ေကာင္းေအာင္လုပ္ဖို႔ က်န္ေသးတယ္ေျပာတာ… (သေဘာက္ေပါမယ္ထင္တယ္ေနာ္… မဟုတ္လဲ ရွင္းရတာနဲ႔တင္ ဒီပိုစ့္က ဒီကေန တက္ေတာ့မွာမဟုတ္ဘူး)…
ပတ္စပို႔ရုံးက အရင္လို ပန္းဆိုးတန္းမွာမဟုတ္ေတာ့ဘူး… တျခားေနရာျဖစ္သြားျပီ… တိုက္စီနဲ႔သြားရင္ဘယ္ေလာက္က်မလဲ အသိကိုေမးခဲ့ျပီး အဲဒိေစ်းနဲ႔သြားလိုက္ေတာ့ ပတ္စပို႔ရုံးက ခုဘယ္ေနရာလဲ ေသခ်ာမသိဘူး… ဟီး… အဲလိုေတာ္တာ… မသြားမျဖစ္လို႔သာသြားရတာေလ… စိတ္ပါလက္ပါသြားရတာမဟုတ္ေတာ့ မမွတ္ထားမိဘူး… ဒီမွာကတည္းက ကိုဂ်ဴလိုင္ဒရင္းရဲ႕ ေဖ့ဘြတ္ေပၚက ပတ္စပိုစ့္တိုးခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းကိုဖတ္လဲဖတ္ခဲ့တယ္ ေသခ်ာေအာင္ ဖုန္းနဲ႔လဲ ဓာတ္ပံုရုိက္ယူလာခဲ့တယ္ေလ… သူေျပာတဲ့အတိုင္း တေသြမတိမ္းလိုက္လုပ္တာ အားလံုး အဆင္ေျပတယ္…
ရုံးကိုအသြား အမိုးအုပ္လမ္းက နံရံေပၚမွာေရးထားတဲ့ လုပ္ရမဲ့ အဆင့္ေတြ
ရုံးကို၀င္တဲ့ အမိုးလမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ေလွ်ာက္လာရင္း ရုံးထဲမ၀င္ခင္စစ္ေဆးေရးေနရာမွာ ရဲေမေတြက မွတ္ပံုတင္ေတာင္းၾကည့္ပါတယ္… ကြ်န္မ ေမေမက မပါလာေတာ့ ေနာက္ဆိုရင္ေတာ့ ေမ့မလာပါနဲ႔လို႔ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ခ်ိဳခ်ိဳသာသာပဲေျပာပါတယ္… (ဟိုးအရင္ကဆိုရင္ေတာ့ ရွစ္ေခါက္ခ်ိဳးေျပာေကာင္းေျပာမယ္… မပါမ၀င္ရတို႔ ဘာတို႔လဲ လုပ္ခ်င္လုပ္မွာေပါ့… ဒါေပမဲ့လဲ စင္ကာပူက ICA ကို၀င္ဖို႔ IC မဆစ္ပါဘူး… အဲဒါေျပာတာ ၾကက္သားနဲ႔မေၾကြးပဲ အငတ္ထားခံထားရေတာ့ ဆားနဲ႔ထမင္းစားရတာကို ေက်နပ္မိေနတာ)… ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ စကာၤပူက ျမန္မာသံရုံးက လူေတြထက္စာရင္ ျမန္မာျပည္ ပတ္စပိုစ့္ရုံးက စစ္ေဆးေရးကအစ အပံုၾကီးသာတယ္… စကာၤပူ-ျမန္မာသံရုံးက ျခံေစာင့္ စလံုး အဘိုးၾကီးေတြကအစ လူကို ေငါက္လားငမ္းလားနဲ႔ အတုယူမွားေနတာ… တံငါနားနီးတံငါ၊ မုဆိုးနားနီးမုဆိုးဆိုတာ ဒါမ်ိဳးလားမသိ…
ကဲကဲ… အားလံုးလဲသိရေအာင္ ကိုဂ်ဴလိုင္ဒရင္းဆီက ခြင့္ေတာင္းျပီး သူေရးျပီးသားေလး ကူးျပီ ေ၀မွ်လိုက္တယ္ေနာ္… ကြင္းစကြင္းပိတ္ထဲက စာေတြကေတာ့ မေဗဒါရဲ႕ထပ္မံျဖည့္စြက္တဲ့ အေတြးေလးေတြေပါ့…
၂။ ေဘးကပ္ရက္(L ပံုစံ ေထာင့္ခ်ိဳး)က ေကာင္တာမွာ ေငြသြင္းထားတဲ့ ေျပစာကို ျပၿပီး ေလွ်ာက္လႊာ ၃ ေစာင္တြဲကို ထုတ္ရပါမယ္။ ေျပစာေပၚမွာ ေလွ်ာက္လႊာထုတ္ၿပီးေၾကာင္း အမွတ္အသားတခု လုပ္ေပးပါလိမ့္မယ္။
၃။ ေလွ်ာက္လႊာကို ေနာက္မွ ျဖည္႕ပါ။ ဓါတ္ပံု အရင္ သြားရိုက္ပါ။ ဓါတ္ပံုရိုက္တဲ့အခန္းက အမ်ိဳးသားတခန္း အမ်ိဳးသမီးတခန္း ရိွပါတယ္။ ၁၅ မိနစ္ေလာက္ ၾကာရင္ ပထမဦးဆံုး ေငြသြင္းခဲ့တဲ့ ေကာင္တာေဘးက ဓါတ္ပံုထုတ္ရန္ဆိုတဲ့ ေကာင္တာမွာ ဓါတ္ပံု ထုတ္လို႕ ရပါၿပီ။
၄။ စာအုပ္အသစ္ စေလွ်ာက္တာဆိုရင္ေတာ့ မွတ္ပံုတင္၊ သန္းေခါင္စာရင္း မိတၱဴ ၃ စံု ကူးဖို႕ လုိပါတယ္။ မွတ္ပံုတင္ မရိွေသးတဲ့ ကေလးအတြက္ဆိုရင္ ေမြးစာရင္း လိုပါတယ္။ အသစ္ေလွ်ာက္တဲ့သူေတြက မွတ္ပုံတင္ (ေမြးစာရင္း)နဲ႕ သန္းေခါင္စာရင္းကို စစ္ေဆးတဲ့ ေကာင္တာမွာ မူရင္းေတြျပၿပီး တိုက္ဆိုင္ အစစ္ခံရဖို႕ လိုပါတယ္။ စစ္ေဆးတဲ့ ေကာင္တာ ပံုစံထုတ္တဲ့ေကာင္တာရဲ႕ မ်က္ေစာင္းထိုးမွာ ရိွပါတယ္။ စစ္ေဆးၿပီးရင္ လဝက အရာရိွက အဲဒီမိတၱဴေတြအေပၚမွာ တံဆိပ္တံုးထု လက္မွတ္ထိုးေပးပါတယ္။ သက္တမ္းတိုးတဲ့သူေတြအတြက္ မွတ္ပံုတင္၊ သန္းေခါင္စာရင္း၊ လက္ရိွကိုင္ေဆာင္ထားတဲ့ ပတ္စ္ပို႕စာအုပ္ကို မိတၱဴ ၂ စံု ကူးထားရပါမယ္။ သက္တမ္းတိုးတဲ့သူေတြအတြက္ အဲဒီမိတၱဴေတြကို စစ္ေဆးခံဖို႕ လံုးဝ မလိုအပ္ပါဘူး။ (သက္တမ္းတိုးတဲ့သူေတြအတြက္ အဆင့္ ၄ကို လုပ္စရာမလိုဘူးလို႔ ဆိုလိုတာပါ)
၅။ ေငြသြင္းဖို႕ ဘဏ္ဖြင့္ၿပီဆိုရင္ေတာ့ ေလွ်ာက္လႊာေတြကို ေနာက္မွျဖည္႕ပါ။ ေငြသြင္းဖို႕ အရင္တန္းစီလိုက္တာ ပိုေကာင္းပါတယ္။ ဘဏ္က ေလွ်ာက္လႊာဝယ္ရတဲ့အခန္းႀကီးရဲ႕ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ အခန္းမွာပါ။ အရင္ဦးဆံုး ေငြသြင္းေျပစာမွာ အမည္ မွတ္ပံုတင္ အစရိွတဲ့ အခ်က္အလက္ေတြကို ျဖည္႕ပါ။ (ေငြသြင္းေျပစာကို အဲဒိ ေငြသြင္းေကာင္တာရဲ႕ ေဘးမွာ အလကားေပးပါတယ္။ ေဖာင္ျဖည့္ဖို႔ပံုစံကိုလဲ နံရံေတြမွာကပ္ျပီး ဘယ္လိုျဖည့္ရမလဲ ျပထားပါတယ္) ၿပီးရင္ တန္းစီၿပီး ေငြသြင္းပါ။ ကိုယ္နဲ႕အတူ အေဖၚပါလာရင္ ကိုယ္က အခ်က္အလက္ေတြ ျဖည္႕ေနတုန္း သူ႕ကို တန္းစီခိုင္းထားပါ။ ေငြသြင္းၿပီးရင္ ခဏေစာင့္ရပါတယ္။ ဘဏ္က အမည္ေအာ္ေခၚၿပီး ေငြသြင္းေျပစာ ျပန္ထုတ္ေပးပါမယ္။ သက္တမ္းတိုးတာအတြက္ ျမန္မာေငြ ၂ ေသာင္းက်ပ္ ေပးသြင္းရပါမယ္။ အကယ္လို႕ သက္တမ္းတိုးမယ့္ ပတ္စ္ပို႕စာအုပ္က ၁ ႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္ သက္တမ္းက်န္ေနေသးရင္ ဒဏ္ေၾကး ၄ ေသာင္းက်ပ္ ထပ္ေဆာင္ရပါေသးတယ္။ (ေစာေစာစီးစီး သက္တမ္းလာတိုးတာကို ဒဏ္ေၾကးရုိက္တာကေတာ့ ဘာေၾကာင့္လဲ နားမလည္ႏုိင္ပါ… ေအာ္.. ဆားနဲထမင္း… ဆားနဲ႔ထမင္း)
၆။ ဓါတ္ပံုလည္း ရၿပီ။ ဘဏ္ေငြသြင္းေျပစာလည္း ရၿပီ။ အဲဒါဆို ေလွ်ာက္လႊာ ၃ ေစာင္ကို ဓါတ္ပံု ၁ ပံုစီကပ္ၿပီး ျဖည္႕ေပေတာ့။ ဓါတ္ပုံကပ္ဖို႕ ေကာ္ဗူး၊ မွားေရးတာ ရိွရင္ ဖ်က္ဖို႕ မင္ဖ်က္ေဆးျဖဴေတြ အိမ္ကေန တပါတည္း ယူလာပါ။ (မယူလာရင္ေတာ့ ပတ္စပိုစ့္ရုံးမ၀င္ခင္မွာ အဲဒိ set လိုက္ လိုက္ေရာင္းတဲ့ ေစ်းသည္ေတြရွိပါတယ္… ၁၀၀၀ လား ၁၅၀၀ လားေပးရပါတယ္) ၿပီးရင္ ပံုစံစီတယ္ ဆိုလား ေလွ်ာက္လႊာစီတယ္ ဆိုလား... သြားလုပ္ရပါတယ္။ မိတၱဴကူးေပးတဲ့ အခန္းထဲမွာပဲ အဲဒီေကာင္တာ ရိွပါတယ္။ အဲဒါက ဘာမွေတာ့ မဟုတ္ပါ။ ကိုယ္ေတြ ျဖည္႕ထားတဲ့ ေလွ်ာက္လႊာေတြ၊ မိတၱဴေတြကို အစီအစဥ္တက် ျဖစ္ေအာင္ စီေပးတာပါ၊ အဲဒီမွာ ဓါတ္ပံု ၁ ပံု ထပ္ေပးရပါတယ္။ (အမွန္ေတာ့ အဲဒိေကာင္တာက ရဲၾကီးဆီမွာလဲ ေကာ္ဗူးေတြ႔ခဲ့ပါတယ္…. ေကာ္ဗူးမပါတဲ့သူေတြကို သူကပ္ေပးပါတယ္… ကိုဂ်ဴလိုင္သြားတုန္းကထက္ တိုးတက္လာတယ္.. အဟိ)
၇။ ၿပီးရင္ ေလွ်ာက္လႊာသြားတင္လို႕ ရပါၿပီ။ ကြန္ပ်ဴတာဌာနမွာ ကိုယ့္အခ်က္အလက္ေတြကို ကြန္ပ်ဴတာနဲ႕ ျဖည္႕ပါမယ္။ ဓါတ္ပံုကုိ စကန္ဖတ္ပါတယ္။ အဲဒီမွာပဲ လက္ေဗြႏွိပ္ရပါတယ္။ ၿပီးရင္ေတာ့ ပတ္စ္ပို႕ထုတ္ရမယ့္ ေန႕စြဲပါတဲ့ စလစ္ေလး ထြက္လာပါမယ္။ အဲဒီ စလစ္မွာ ပါတဲ့ အဂၤလိပ္လို ေရးထားတဲ့ အမည္၊ ေမြးေန႕ စတဲ့ အခ်က္အလက္ေတြကို ေသခ်ာ ျပန္စစ္ပါ။ အမည္ စာလံုးေပါင္း မတူတာ ရိွရင္ ခ်က္ခ်င္း ျပန္ေျပာဖုိ႕ လိုပါတယ္။ ၁၀ ရက္အၾကာမွာ အဲဒီစလစ္ကို ယူၿပီး ပတ္စ္ပို႕ ထုတ္လို႕ရပါၿပီ။
ကဲ... ရန္ကုန္မွာ ပတ္စ္ပို႕စာအုပ္ သက္တမ္းတိုးတာ ဒါပါပဲကြယ္။ ၾကားထဲမွာေတာ့ လိုအပ္သလို မိတၱဴကူးခိုင္းတာေတြ ရိွပါတယ္။ မိတၱဴကူးခက တမ်က္ႏွာကို ျမန္မာေငြ ၁၀၀ က်ပ္ပါ။ ၁၀၀ တန္ ၂၀၀ တန္ေတြ ေဆာင္ထားဖို႕ လိုပါမယ္။ အိမ္က ေလွ်ာက္လႊာေတြ ႀကိဳဝယ္ေပးထားႏိုင္ရင္ေတာ့ ေလွ်ာက္လႊာကို ႀကိဳဝယ္ထားၿပီး အိမ္မွာ ေအးေအးေဆးေဆး အခ်ိန္ယူ ျဖည္႕ပါလို႕လည္း အႀကံေပးခ်င္ပါတယ္။
(ဒီတင္ပဲ ကိုဂ်ဴလိုင္ဒရင္းရဲ႕ ပတ္စပိုစ့္သက္တမ္းတိုး အဆင့္ျပီးဆံုးျပီး မေဗဒါရဲ႕ “ေရးမယ္ မန္႔မယ္ ဖတ္ကြယ္” အစီအစဥ္ကို ဆက္လက္တင္ျပပါမည္… ကိုယ္စိတ္ႏွစ္ျဖာ က်န္းမာ ခ်မ္းသာၾကပါေစ… (ဦးေက်ာ္စိုးဦး အသံျဖင့္ဖတ္ရန္)…
ေအာက္ဆံုးနံပါတ္ ၁၁ က လုပ္စရာမလိုဘူးတဲ့... ေကာင္တာက ၀တ္စံု၀တ္ထားတဲ့ ၀န္ထမ္းကို ေသခ်ာေအာင္ သြားေမးခဲ့တယ္
ခုလိုမ်ိဳး ၀န္ထမ္းေတြကလဲ ေဖာ္ေဖာ္ေရြေရြ အစစအရာရာလဲ အဆင္ေျပေျပ… ေငါက္ငမ္းျခင္းမရွိ၊ တရား၀င္ျပထားေသာ Reasonable ေပးရတဲ့ေငြကလဲြလို႔ တျခားဘာမွေကာက္ခံျခင္းမရွိေတာ့ ၀မ္းေျမာက္ဂုဏ္ယူမိပါတယ္… ဒါေပမဲ့ ဂုဏ္မယူႏုိင္ေသးတာကေတာ့ လူေတြတန္းမစီတတ္ေသးတာကိုပါ…
ခုဆို အစိုးရ၀န္ထမ္းေတြဘက္က စတင္ျပီး အေကာင္းေျပာင္းလဲလာေနျပီဆိုေတာ့ ျပည္သူျဖစ္တဲ့ကိုယ္ေတြဘက္ကလဲ စတင္ျပီး စည္းရွိကမ္းရွိေနဖို႔လိုလာျပီလို႔ထင္ပါတယ္… ဘယ္ေနရာမွာ အဆိုးဆံုးလဲဆိုရင္ ဘဏ္သြင္းတဲ့ေနရာမွာပါ… တကယ္လို႔သာ လာတဲ့သူေတြအားလံုး ခုလို တိုးမေ၀ွ႔မေနပဲ တန္းစီျပီးကိုယ့္အလွည့္ကိုယ္ေအးေအးေဆးေဆးေစာင့္မယ္ဆို မလိုအပ္တဲ့ျပႆနာေတြနဲ႔ စိတ္ဆင္းရဲမွဳေတြျဖစ္မလာေတာ့ဘူးေပါ့… ျမန္မာျပည္မွာက အဆင့္ျမင့္ လွ်ပ္စစ္တန္းစီစနစ္ (က်ဴနံပါတ္ထုတ္ေပးတဲ့) စက္ေတြမရွိေသးေတာ့ ကိုယ္က အနည္းဆံုးစည္းကမ္းရွိေပးလိုက္တာ မေကာင္းဘူးလား… တန္းစီေနတဲ့သူက အမ်ားစုဆိုရင္ တန္းမစီပဲ ၾကားျဖတ္တဲ့သူကလဲ ရဲမွာမဟုတ္ေတာ့ဘူး… အရွက္မရွိပဲ ၾကားျဖတ္ခဲ့တယ္ထားအံုး တန္းစီေနတဲ့သူအမ်ားစုက သတိေပးလိုက္လို႔ရတယ္… တကယ္လို႔ လုပ္ေပးေနတဲ့ ၀န္ထမ္းကပါ အပိုေဆာင္းျပီးဂရုစိုက္မယ္ဆိုရင္ျဖင့္ ၾကားျဖတ္တဲ့သူကို ၀န္ေဆာင္မွဳမေပးပဲ တန္းစီေနတဲ့သူကိုပဲ လုပ္ေပးႏုိင္တယ္… ဒါေပမဲ့ ခုက်ေတာ့ တန္းစီဖို႔ စိတ္ကူးေနတဲ့သူဆိုတာက လံုး၀မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူး… အားလံုးက ျပံဳတိုးေနၾကတာကိုး… ဒါဆိုတခ်ိဳ႕ကေျပာတယ္ “ေရာမေရာက္ရင္ ေရာမလိုက်င့္” တို႔… “အမ်ားမိုးခါးေရေသာက္ရင္ ကိုယ္လဲေသာက္ရမွာပဲ” တို႔… “ဒါျမန္မာျပည္ ခုမွ -်ီးၾကီး မေနပါနဲ႔”တို႔… စတဲ့စကားေတြဟာ သိမ္ငယ္ေနလို႔၊ ကြ်န္မတို႔ ျမန္မာလူမ်ိဳးနဲ႔ စည္းကမ္းဆိုတာ မတန္ဘူးလို႔ ခံယူထားသူေတြေျပာတဲ့စကားလို႔ထင္ပါတယ္…
ခုလိုမ်ိဳး လူေတြအားလံုးက အစာေကြ်းခါနီးေလွာင္အိမ္ထဲက တိရိစာၦန္ေတြလို အေပါက္၀မွာ ျပံဳေနၾကေတာ့ ၀န္ေဆာင္မွဳေပးတဲ့သူလဲ ေ၀ခဲြရခက္သလို စိတ္ၾကည္လင္ေတာ့မွာလဲ မဟုတ္ပါဘူး… သူစိတ္ မၾကည္လို႔ ေအာ္ေငါက္မယ္ဆိုရင္ လူေတြကပဲ အစိုးရ၀န္ထမ္းေတြ အေပါက္ဆိုးတယ္ျဖစ္အံုးမယ္… တိုးေ၀ွ႔ေနတဲ့ ကြ်န္မတို႔ ကိုယ္တိုင္ေရာ စိတ္က ၾကည္ေနမလား… အဲဒိမွာတင္ “ခ်ိတ္ ခ်ိတ္ခ်င္း ခ်ိတ္” ၾကတာပဲ… ကိုယ္လဲ တိုးေနတဲ့ လူအခ်င္းခ်င္းနဲ႔ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ၀န္ေဆာင္မွဳေပးေနတဲ့ ၀န္ထမ္းနဲ႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ စကားမ်ားရရင္ ကိုယ့္ေန႔က သာယာပါေတာ့မလား… ကိုယ္နဲ႔ေတာက္ေလ်ာက္ေနာက္ေတြ႔မဲ့သူေတြကိုလဲ အဲဒိ စိတ္မခ်မ္းေျမ႔မွဳက အက်ိဳးသက္ေရာက္ႏုိင္တယ္… ဒီလိုပဲ အဲဒိ ၀န္ထမ္းအတြက္လဲ တစ္ေယာက္နဲ႔ စကားမ်ားလိုက္ရင္ ေနာက္သူထပ္၀န္ေဆာင္မွဳေပးမဲ့ လူေတြအေပၚ ေျခငံႏုိင္ပါေတာ့မလား… အဲဒိ၀န္ထမ္းက စိတ္မၾကည္လို႔ ေငါက္ထည့္လိုက္တဲ့ ေနာက္လူတစ္ေယာက္၊ အဲဒိေနာက္လူနဲ႔ အဲဒိေန႔မွာထပ္ေတြ႔မဲ့ ေနာက္လူေတြ….. အမ်ားၾကီး… အမ်ားၾကီး…. အဲ့ဒိတစ္ေန႔တာလံုးအတြက္ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳေတြ ညစ္ညမ္းမွဳေတြဟာ တန္းစီျပီး ေအးေဆးေစာင့္လိုက္ရုံနဲ႔ ေဖ့ဘြတ္က newsfeed လို႔ ဆင့္ကဲဆင့္ကဲ ျပန္႔ႏွ႔ံသြားႏုိင္တဲ့ အရာ… ေျပာခ်င္တာက သူ႔ဘက္ကိုယ့္ဘက္ နားလည္ စဥ္းစားေပးေပါ့… သူတို႔ဘက္က တဆင့္တိုးျပီး အဆင္ေျပေအာင္လုပ္ေပးေနရင္ ကိုယ့္ဘက္ကလဲ တစ္ဆင့္တိုးျပီး စည္းကမ္းရွိေပးလိုက္… ဒါေတာင္ သူတို႔အတြက္မဟုတ္ဘူးေနာ္ ကိုယ့္အတြက္ကိုယ္ေျပာတာ… (by the way, ဒီေငြသြင္းတဲ့ေနရာမွာက်ေတာ့ ကြ်န္မတို႔ႏုိင္ငံက Gender Discrimination မရွိဘူးသိလား… ေယာက်ာၤးမိန္းမ ရင္ေဘာင္တန္းတိုးေလေရာ့ပဲ… ဘယ္သူမွေတာ့ ဘာမွမလုပ္ေပမဲ့ မိန္းကေလးမ်ား အထိမခံႏုိင္ရင္ သံခ်ပ္ကာသာ၀တ္သြားဖို႔ မွာခ်င္ေတာ့တယ္… )
ဒါက ေနာက္ဆံုး ခ်လန္ျပန္ထြက္မဲ့ ေကာင္တာနဲ႔ လက္ေဗြႏွိပ္ရတဲ့ ေကာင္တာနားက စာသား... က်က္သေရကိုရွိေနတာပဲ...
ဒါနဲ႔ အဲဒိ ဘဏ္ေငြသြင္းတာကို တိုးေ၀ွ႔လုပ္ျပီး ခ်လန္ျပန္ထြက္ဖို႔ ေစာင့္ေနေတာ့… ထြက္လာတဲ့ခ်လန္ေတြကို ေကာင္တာကေနျပန္မေပးႏုိင္ဘူး… ဘာလုိ႔လဲဆိုေတာ့ ေငြသြင္းတဲ့လူေတြတိုးေနတာနဲ႔ပဲ အဲလိုျပန္ေပးလို႔မရတာေပါ့…ဒါနဲ႔ ရဲ၀တ္စံု၀တ္ထားတဲ့ ၀န္ထမ္းတစ္ေယာက္က အခန္းထဲက ေျပစာေတြကိုယူထုတ္ျပီး နာမည္ေခၚျပီးေ၀ရတယ္… လူေတြကလဲ အဲဒိရဲေနာက္ကို သၾကားလံုးေ၀ဖို႔ ေစာင့္ေနတဲ့ခေလးေတြလို လိုက္အံုေနတာေပါ့…
အဲဒိရဲက တစ္ခ်ိန္မွာေတာ့ “ျမန္မာျပည္မွာကို မေနခ်င္ လုပ္မစားခ်င္ၾကေတာ့ဘူး… ဟုတ္လား… အားလံုးပဲ ႏုိင္ငံျခားထြက္ေနၾကေတာ့…” ဆိုျပီး ပတ္စပိုစ့္လာလုပ္တဲ့သူေတြကို ခင္ရာခင္ေၾကာင္းပံုစံမ်ိဳးနဲ႔ျဖစ္ေစ၊ တိုင္းျပည္ကို မခ်စ္ၾကဘူး၊ သူကမွ ခ်စ္တာဆိုတဲ့ပံုစံမ်ိဳး ျပလိုလို႔ျဖစ္ေစ၊ ဆရာလုိလိုနဲ႔ ၾသ၀ါဒေခြ်တဲ့ပံုစံမ်ိဳး ပဏာ၀င္ယူခ်င္တာျဖစ္ေစ စတဲ့ စတဲ့ အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာရည္ရြယ္ခ်က္ေၾကာင့္ျဖစ္ႏုိင္တဲ့ စတိုင္မ်ိဳးနဲ႔ လူေတြကိုေျပာပါတယ္… ေငါက္ငမ္းတဲ့ပံုမ်ိဳးေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး… ဒါေပမဲ့ ကြ်န္မေတြးမိလိုက္တာကေတာ့ “ေအာ္… သူ႔အေတြးထဲမွာ ပတ္စပိုစ့္လုပ္တယ္ဆိုတာ ႏုိင္ငံျခားမွာ အလုပ္သြားလုပ္ဖို႔၊ ႏုိင္ငံျခားမွာအျပီးေနခ်င္လို႔ ဆိုတဲ့ အေတြး ပဲရွိပါလား… ဒါဟာ ေသခ်ာစဥ္းစားရင္ တိုင္းျပည္အစိုးရကို အရွက္ခဲြတဲ့စကားပဲ… တိုင္းျပည္မေကာင္းေတာ့ ပတ္စပိုစ့္လုပ္တဲ့ ျပည္သူျပည္သားေတြဟာ ႏုိင္ငံျခားကို အျပီးသြားခ်င္တဲ့သူေတြ၊ တိုင္းျပည္မွာ ပညာတတ္ေတြ၊ လုပ္အားခေတြကို စားေလာက္ေအာင္မေပးႏုိင္ေတာ့ ႏုိင္ငံျခားမွာ အလုပ္ထြက္လုပ္ရတယ္ လို႔ သူ႔စကားအဓိပၸါယ္က ေရာက္တယ္… တျခားႏုိင္ငံေတြက ႏုိင္ငံသားအမ်ားစုမွာလဲ ပတ္စပိုစ့္ဆိုတာ မွတ္ပံုတင္လိုပဲ အားလံုးနီးပါးမွာရွိေနတတ္ၾကပါတယ္… ကိုယ္ေနတဲ့ စကာၤပူမွာတင္ သူတို႔ ႏုိင္ငံသားတိုင္း ပတ္စပိုစ့္ရွိပါတယ္… ႏုိင္ငံကူးလက္မွတ္ဆိုတာ တျခားႏုိင္ငံကို အျပီးေနထိုင္ဖို႔ျဖစ္ေစ၊ တျခားႏုိင္ငံကို အလုပ္သြားလုပ္ဖို႔ျဖစ္ေစ အဲဒိရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ပဲ ထုတ္ေပးတဲ့ လက္မွတ္မဟုတ္ပါဘူး…. တျခားႏုိင္ငံကို အလည္အပတ္ျဖစ္ေစ၊ ေစ်း၀ယ္ျဖစ္ေစ၊ စီးပြားေရးေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးဖို႔ျဖစ္ေစ တျခားႏုိင္ငံကို သြားဖို႔ လိုအပ္တဲ့ အေထာက္အထားစာအုပ္တစ္ခုဆိုတာ အဲဒိ ပတ္စပိုစ့္ရုံး ေငြသြင္းေကာင္တာကို ကူေနတဲ့ ရဲ မသိေလေရာ့သလား… ေအာ္… သူလုပ္ေနတဲ့ ရုံးက ထုတ္ေပးတဲ့ စာရြက္စာတမ္းရဲ႕ အဓိပၸါယ္ကိုေတာင္ မသိပါလား….” ဆိုျပီး သူ႔ကို ဂရုဏာသက္မိပါတယ္….
အဲဒိလို ကိုယ္ေရာက္ေနတဲ့ ေနရာ ကိုယ္လုပ္ေနတဲ့အလုပ္ကို ေသခ်ာမသိပဲ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့သူေတြ၊ ကိုယ္ရွိသင့္တဲ့ေနရာနဲ႔ ေနရာမွားကိုေရာက္ေနတဲ့သူေတြ၊ ကိုယ့္ပညာနဲ႔မသက္ဆိုင္တဲ့ ေနရာမွာ လုပ္ေနရတဲ့သူေတြသာ သူကြ်မ္းက်င္တဲ့ သူသက္ဆိုင္တဲ့ ေနရာေတြ အတည္တက်ျပန္ရမယ္ဆိုရင္ ကြ်န္မတို႔ႏုိင္ငံၾကီး တိုးတက္ႏွဳန္းက ၁၀ဆမက ျမန္သြားမယ္လို႔ ကြ်န္မထင္မိပါေတာ့တယ္…
Posted by mabaydar at 4:55 PM 8 comments :
Labels: ျမန္မာ
Wednesday, January 29, 2014
ေျပာျပရအံုးမယ္ (၁)
မေဗဒါ ဘေလာ့လဲ ကိုယ့္ကိုကိုယ္တြန္းအားေပးတဲ့အေနနဲ႔ ေၾကာ္ျငာေလးေတြထည့္ျပီး တစ္ပတ္ ၁ပုဒ္ေတာ့ တင္မယ္ဆံုးျဖတ္လိုက္ျပီးကာမွ ဒီဇင္ဘာတစ္လလံုး ဘာမွကို မေရးျဖစ္ေတာ့ဘူး… မေရးျဖစ္ဆို ျမန္မာျပည္ျပန္ျဖစ္သြားတယ္ေလ… ဒီတစ္ေခါက္ျပန္တာ ေတာ္ေတာ္ေလးၾကာၾကာျပန္ျဖစ္တယ္… ၂၀၁၃ ကျပန္လိုက္တာ ၂၀၁၄ က်မွပဲ ဒီကိုျပန္ေရာက္ေတာ့တယ္… ျပန္ေရာက္တာနဲ႔ တန္းစီ ငုတ္တုတ္ေလးေတြ ထိုင္ေစာင့္ေနတဲ့ အလုပ္ေတြကို တစ္ခုခ်င္းရွင္းေနရေသးတယ္… ကိုယ္ကလဲ အိမ္မွာဆို ဘယ္လိုမွ ဘေလာ့ေရးဖို႔ စိတ္မပါဘူး (တျခားလုပ္ခ်င္တာေတြက ခပ္မ်ားမ်ားေလ)… ဘေလာ့ေရးခ်င္စိတ္က အလုပ္မွာ ကြန္ျပဴတာနဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ျပီး လုပ္စရာသိပ္မမ်ားေတာ့ဘူးဆိုရင္ေပၚေပၚလာတယ္… ဒါေပမဲ့ အလုပ္က လူေတြအလစ္ေခ်ာင္းရေသးသကိုး… ဘေလာ့ေတြကိုလဲ ရုံးမွာက ပိတ္ထားေတာ့ အရင္လိုေရးရတာ သိပ္မလြယ္လွေတာ့ဘူး… ကဲ… ဒါေတြထားပါ… ရန္ကုန္ကိုျပန္တယ္ဆုိေတာ့ ရန္ကုန္အေၾကာင္းေလးေတြပဲ အရင္ေျပာျပတာေကာင္းမယ္ထင္ပါတယ္…
ရန္ကုန္ ေလဆိပ္မွ ၾကိဳဆိုပါ၏
ဟိုးအရင္က ေျပာခဲ့ဖူးတဲ့အတိုင္းပဲ ကိုယ့္ဘက္က တရား၀င္ စာရြက္စာတမ္းျပည့္စံုေနရင္ ဘယ္ႏုိင္ငံ လူ၀န္မွဳၾကည့္ၾကပ္ေရးေကာင္တာကိုမွ ေၾကာက္တယ္ဆိုတာ မရွိခဲ့ပါ… ကိုယ့္ႏုိင္ငံကိုယ္ျပန္မွ ကိုယ္က မွန္ေနတာေတာင္ ေခ်ာေခ်ာခ်ဴခ်ဴျဖစ္ပါ့မလား စိုးရိမ္ပူပန္ေနရတတ္ပါတယ္… အဲဒိလိုထူးျခားတဲ့ ကြ်န္မတို႔ႏုိင္ငံၾကီးကို အေျပာင္းအလဲေတြၾကားမွာ လူ၀န္မွဳၾကည့္ၾကပ္ေရးေတြ ေကာင္းတဲ့ဘက္ကို တိုးတက္ေျပာင္းလဲဖို႔ ကြ်န္မေမွ်ာ္လင့္မိပါတယ္… ခုေတာ့ ကြ်န္မကို ရင္ခုန္မွဳေတြအမ်ားဆံုးေပးတဲ့ေကာင္တာက လူၾကီးေတြနဲ႔ ေတြ႔ခြင့္ရေတာ့မယ္… မေတြ႔ရတဲ့ ၁ႏွစ္တာကာလမွာ သူတို႔ဘယ္ေလာက္ေျပာင္းလဲသြားလဲဆိုတာက ေလယာဥ္ေပၚမွာ စဥ္းစားေနမိတဲ့ အေၾကာင္းရယ္ပါ…
ေလယာဥ္မယ္ေလးက ျမန္မာျပည္ျပန္မဲ့ ျမန္မာႏုိင္ငံသားေတြကိုလဲ white card ျဖည့္ခိုင္းေသးေတာ့ ေအာ္ ငါတို႔ႏုိင္ငံကိုက သူမ်ားနဲ႔မတူတာလို႔ ၾကိတ္မွိတ္ ဂုဏ္ယူရေသးျပန္တာေပါ့… ဒါေပမဲ့ အဲဒိ White card ကေတာ့ “Customs Department” က ျဖည့္ခိုင္းတ့ဲကဒ္ပါ… စကာၤပူလာရင္ ကြ်န္မတို႔လို ႏုိင္ငံသားမဟုတ္တဲ့သူေတြေတာင္ ျဖည့္စရာမလိုပါ… လူကို ဟယ္ကနဲ စကားလံုးေတြေပ်ာက္ဆံုးသြားေအာင္ေတာင္ အ့ံၾသမွဳေတြေပးႏုိင္တဲ့ ေမးခြန္းေတြကို ေျဖၾကားခဲ့ရေသးတယ္… ဘာေျဖရမွန္းေတာင္ မသိလို႔ စကားၾကီး ၁၀ခြန္းထဲက နည္းလမ္းေတြမ်ား သံုးလို႔ရမလားလို႔ အေတြးနယ္ခ်ဲ႕မိေသးတာ… ႏုိင္ငံျခားသားေတြကေတာ့ ေဒၚလာေငြ ၁၀၀၀၀ အထက္သယ္ယူမွ ေၾကျငာစရာလိုတယ္တဲ့… ျမန္မာႏုိင္ငံသားေတြကေတာ့ ဘယ္ေလာက္သယ္သယ္ ေျပာကိုေျပာျပသင့္တာ(Should declare) ဆိုပဲ… ဘာလို႔မ်ားလဲလို႔ အဲဒိေမးခြန္းကို ႏုိင္ငံသားေတြကိုေျဖခိုင္းတာက ဘယ္ခိုင္လံုတဲ့ရည္ရြယ္ခ်က္အတြက္လဲဆိုတာ ဟိုးေရွ႕နားက ျမန္မာဦးေလးၾကီးေရာ ေတြးမိရဲ႕လား… ေနာက္ခံုက ျမန္မာအစ္မၾကီးေတာ့ လက္တို႔ျပီး ဘာကို အမွန္ျခစ္လဲလို လူကို အားကိုးတၾကီးလာေမးရွာတယ္… အိုး.... အစ္မႏွယ္ ပါလာရင္ ပါတယ္ျခစ္… မပါလာရင္ မပါဘူးျခစ္ေပါ့လို႔ (အဲလိုေျဖတာ… မယံုပံုျပင္မွတ္ :P ) … ေျပာမယ္ရွိေသး မေဗဒါ ေဘာင္းဘီအိတ္ထဲ ကပ္ပါလာတဲ့ ၁ေဒၚလာ အေၾကြေစ့ေလး လိမ့္က်လာလို႔… ေဟာေတာ့ ငါ့ႏွယ္ဘယ္က ပိုက္ဆံက ပါလာတာတုန္းဆိုျပီး ေရွ႕ခံုက စလံုးကေလးေလးကို မုန္႔ဖိုးေပးပစ္လိုက္တာေပါ့… ျပီးမွ ဒီလိုဒီလို NO ကို ျခစ္ခဲ့တာရယ္ပါ… သူငယ္ခ်င္းတို႔ေရာ ဒီကဒ္ေလးျဖည့္စဥ္က ကိုယ့္လို အေတြးနယ္ခ်ဲ႕ျဖစ္ၾကေသးလားဟင္?
ကိုယ္ရင္ခုန္ေစာင့္စားခဲ့ရတဲ့ လူ၀န္မွဳၾကီးၾကပ္ေရးေကာင္တာကို တန္းစီေနတုန္းက ရင္ေတြခုန္တာ မထိန္းႏုိင္လို႔ေနာက္ဆံုး အိမ္သာေျပးျပီး အေပါ့သြားခဲ့ရေသး… ဒါေပမဲ့ အမွန္တကယ္ၾကီးေျပာင္းလဲသြားတာေတာ့ တုိ႔ကိုေလ သူမ်က္လံုးေလးေတာင္ လန္မၾကည့္ဘူးသိလား… ဟိုးအရင္ကဆိုရင္ မၾကားတၾကားေလး “ဘာမွမပါဘူးလား” လို႔ေျပာေနၾကအသံေလး မၾကားရေတာ့တာ ျမန္မာျပည္ေလဆိပ္က လူ၀န္မွဳၾကီးၾကပ္ေရးကိုျဖတ္ခဲ့သမွ်ထဲမွာ ဒီတစ္ေခါက္က တို႔အတြက္ first time ရယ္ပါ… တို႔မွာေတာ့ သူဒီလိုေျပာရင္ မ်က္ႏွာေလးအခ်ိဳဆံုးထားျပီး ဘယ္လိုေလးျငင္းပစ္မယ္ဆိုတဲ့ စကားေလးေတာင္ စဥ္းစားထားခဲ့မိတာ… ရင္ထဲက ၾကိတ္ျပီး “ခ်စ္သြားျပီ… လူေတာ္ေလး” ဆိုျပီး ခ်ီးမႊမ္းခဲ့ပါတယ္… “ငါတို႔ႏုိင္ငံၾကီး ေျပာင္းလဲျပီေဟ့” လို Over အက္တင္ေတြလုပ္ခ်င္ေသးတာ… ခြိ….
ဒါေပမဲ့ေလ စကာၤပူျပန္ေရာက္ေတာ့ ေဖ့ဘြတ္ေပၚမွာ တခ်ိဳ႕သူငယ္ခ်င္းေတြကေတာ့ မ်က္ႏွာစုပ္ခြ်န္းခြ်န္း ပိန္ပိန္နဲ႔ ၾကြက္ကတိုးရုပ္လူကေတာ့ မၾကားတၾကားေလးေျပာေသးတယ္လို႔ေျပာတယ္… ၾကြက္ကတိုးေလးက အာဟာရမျပည့္လို႔ေနမွာပါ… ေနာက္တစ္ခါ ခ်ိဳင္းနားမိတ္ ႏုိ႔မွဳန္႔ထုတ္ေလးသူ႔က်န္းမာေရးအတြက္ လက္ေဆာင္ယူသြားေနာ္… ျပည္သူ႔၀န္ထမ္းေတြမဟုတ္လား…
Custom ကိုေတာ့ ေခ်ာေခ်ာေမြ႔ေမြ႔ပဲျဖတ္ျဖစ္ပါတယ္… ေလယာဥ္ေပၚက စာရြက္ေလး သူတို႔ပဲေရးခိုင္းျပီးေတာ့ မယူပဲသြားခိုင္းေနလို႔ ၁ေဒၚလာ အလွဴလုပ္ျပီးေရးခဲ့တဲ့ ျဖတ္ပိုင္းေလးကို အေျပးအလႊားေလး တကူးတက သြားေပးခဲ့တဲ့ ႏုိင္ငံသားေကာင္းရယ္ပါ…
အဲဒိဖန္အေပါက္က ထြက္လိုက္တယ္ဆိုရင္ပဲ ကြ်န္မဟာ Resident Evil ထဲက မင္းသမီးလိုလို Walking Dead ထဲက ဇာတ္ေကာင္တစ္ေယာက္လိုလို ကြ်န္မခံစားလိုက္ရတယ္…
“ဘယ္သြားမလဲ… ကားငွားမလား” “ကြ်န္ေတာ္သယ္ေပးမယ္… သယ္ေပးမယ္…”
ဒီလို ေဖာ္ေရြမွဳေတြကို ေလယာဥ္ကြင္း Departure ကထြက္လာသူတိုင္း ၾကံဳဖူးမွာပါ… ဘယ္ႏုိင္ငံအဲလိုရွိသလဲ ဂုဏ္ယူလိုက္စမ္းပါ… ကားေပၚပစၥည္းတင္လဲ သူတို႔ကလဲ ကိုယ္ပင္ပန္းမွာစိုး ကိုယ္ကလဲ ကိုယ္ထူကိုယ္ထ ကိုယ့္အားကိုယ္ကိုးတာပဲၾကိဳက္တဲ့သူ… အိတ္ေတြကို လူေတြမ်ား ကားေတြရွဳပ္တဲ့အထဲက အလုအယက္ကို တင္ရတာ… ႏုိင္ငံျခားကျပန္လာတာလဲ အထင္ၾကီးစရာမရွိပါ… အလုပ္ကို အဲလို အိေျႏၵပ်က္ေအာင္ကို လုလုပ္ခ်င္မိတာ… မခိုင္းရက္ဖူးေလ… ကိုယ့္အိတ္ေလး ေသးေသးကို သူတို႔က ၃၊ ၄ေယာက္ သယ္ရရွာတာ… ျပီးရင္လဲ “အစ္မ ကြ်န္ေတာ္တို႔က ၂ေယာက္…” ဆိုတာနဲ႔…. ၁၀၀၀ တန္ေလာက္ထုတ္ေပးရင္ေတာင္ ကိုယ့္ျပန္အမ္းသြားတာ ဟိုးးးးး အရင္ ႏွစ္ေတြတုန္းက ခံခဲ့ရဖူးတာ…. လူဆိုတာလဲ ကိုယ့္မာနနဲ႔ကိုယ္ေလ… ဒီအခ်ိန္က မာနျပိဳင္တဲ့ပဲြပဲ… ကိုယ္ကလဲ ကိုယ္ထူကိုယ္ထ ကိုယ့္မာန နဲ႔ကိုယ္… သူတို႔ကလဲ အုပ္လိုက္ သင္းလိုက္ ရုိင္းပင္းခ်င္တာ…. ဒီေတာ့လဲ Resident evil ရုပ္ရွင္ကားထဲကလို အုံးအံုးၾကြပ္ၾကြပ္ေပါ့…
ကားေတြ လမ္းေတြ နဲ႔ လူေတြ…
ေလဆိပ္ကထြက္ ကားေတြကမ်ား… ကားေတြက သစ္… ကြန္ကရက္လမ္းမၾကီးေတြဆိုတာ ျဖဴးေနတာ ဘယ္နုိင္ငံ ငါတို႔ႏုိင္ငံေလာက္ ကြန္ကရက္လမ္းမ်ားသလဲေျပာ… ဒါေတာင္ ကိုယ္ထူကိုယ္ထလမ္းေတြမပါေသးဘူး… ကိုယ္ထူကိုယ္ထလမ္းအမ်ားဆံုးႏုိင္ငံဆိုျပီး ကရင္းနစ္ထဲ၀င္စာရင္းေပးရမွာ… လူေတြကလဲ လူမ်ားလာရင္ ကားလဲ ဂရုမစိုက္ႏုိင္ ကူးရတာပဲ… ကားကလဲ ဒီလိုပဲ တလွဳပ္လွဳပ္ေမာင္းေနတာဆိုေတာ့ေလ… ငယ္ငယ္ကသင္ရတဲ့ ပံုျပင္တစ္ပုဒ္ကေပးတဲ့ သင္ခန္းစာကို မွန္ကန္ေၾကာင္း သက္ေသျပေနတာ… အဖိုးၾကီးက သစ္တစ္ေခ်ာင္းထဲခ်ိဳးခိုင္းလိုက္… အစည္းလိုက္ခ်ိဳးခိုင္းလိုက္ ပံုျပင္ေလ… (နာမည္ေတာင္ေမ့ေနျပီ)… ျမန္မာျပည္က လမ္းစနစ္ကလဲ လူမ်ားလူႏုိင္ ကားမ်ားကားႏုိင္ေလ… တစ္ေယာက္တည္းကူးဖို႔လုပ္ေနရင္ ကားေတြကရပ္ေပးဖို႔ သိပ္မရွိ… လူေလး နည္းနည္းမ်ားရင္ ကင္ေကာ့ ခါးကုန္း အႏုပညာဆန္ဆန္ကူးသြားၾကတာ… ကားဆရာေတြလဲ သည္းခံႏုိင္စြမ္းကေတာ့ ဆရာတင္ေလာက္တယ္ေနာ္… သည္းမခံလဲ ကိုယ္ပဲ ေဒါသပြားရမွာေလ… အေျခအေနကမွ မေပးပဲ… ကိုယ္တတ္ႏုိင္တဲ့ အတိုင္းအတာလြန္ေနျပီေလ… ဟိုးးးး ႏွစ္ေတြတုန္းက တိုက္စီငွားရင္ေတာ့ လမ္းမွာ ကားပိတ္ရင္ သူတို႔ကိုပိုက္ဆံပိုေပးေအာင္ ဘယ္လို အလုပ္မေကာင္းေၾကာင္း အရင္က ၂ေၾကာင္းဆဲြလို႔ရတဲ့အခ်ိန္မွာ ကားပိတ္လို႔ ၁ေၾကာင္းပဲဆဲြလို႔ရေၾကာင္း ဒါမ်ိဳးေတြ အေပ်ာ့နည္းနဲ႔တမ်ိဳး မိန္းကေလးတစ္ေယာက္တည္းဆိုရင္ေတာ့ တခ်ိဳ႕ေတြက ခနဲ႔သလိုလိုရိသလိုလို ေလသံမ်ိဳးနဲ႔တစ္မ်ိဳး နားမဒိန္းက်င့္တတ္ၾကေသး… သူတို႔ရဲ႕ အေျခအေနကိုလဲ နားလည္ပါတယ္… ဒါေပမဲ့ သူနဲ႔ကိုယ္နဲ႔က အျမင္တစ္ခုတည္းရပ္တည္လို႔မရဘူးေလ… ကိုယ့္ရပ္တည္မွဳက သူနဲ႔မွမတူတာ… အဲလိုဆိုေတာ့ စကာၤပူက တိုက္စီေတြလို မီတာစနစ္ပဲသံုးၾကပါေရာ့လားလို႔ေတြးမိတယ္… လိုအပ္လာျပီေလ… သူတို႔အတြက္လဲတရားတယ္… စီးတဲ့သူလဲ က်သေလာက္ေပး…. မီတာကိုေတာ့ ကလိန္ကက်စ္မလုပ္နဲ႔ေပါ့ေနာ္… ျမန္မာေတြက ရိုးသားျပီးသား… ဒါေပမဲ့ မီတာမရွိလို႔ ေကာင္းတဲ့အခ်က္က်ျပန္ေတာ့ ကားေမာင္းတဲ့သူက ကိုယ့္ထက္ေတာင္ ကိုယ့္ေနရာကို အေရာက္ ျမန္ျမန္ပို႔ေပးခ်င္ေသးတယ္… ေျပာေနစရာမလိုဘူး လိုအပ္ရင္ လက္ေလးျပျပီး တစ္စီးေလာက္ဆိုျပီး Self initiative ျဖစ္တယ္… စကာၤပူမွာလို ဟိုလမ္းဒီလမ္း ေလွ်ာက္ေမာင္းမေနဘူး… အဲဒိတုန္းက ျပည္လမ္းဘက္က ကားေတြက်ပ္ေနတာေသခ်ာလို႔… ေျမာက္ဥကၠလာ၊ သု၀ဏၰအားကစားကြင္းဘက္က သြားျဖစ္တယ္… SEA GAME ကိုလာတဲ့သူေတြေတာင္ ေတြ႔ခဲ့ေသးတယ္… ဒါေတာင္ အဲ့နားေလးပဲ နည္းနည္းက်ပ္တာ… အဲ့ဘက္လမ္းက တျခားေနရာေတြက ျပည္လမ္းဘက္ကထက္ ရွင္းတယ္… ဘယ္အရာမဆိုေတာ့ အေကာင္းအဆိုးဒြန္တဲြေနတာပဲေလ… ကိစၥမရွိပါဘူး… ကိုယ့္အတြက္ ရန္ကုန္မွာ အခ်ိန္ေတြအမ်ားၾကီးရွိပါတယ္… ျမိဳ႕ၾကီးကိုၾကည့္လို႔ရတာေပါ့…
ကဲကဲ… ဒီေန႔ေတာ့ ဒီေလာက္ပဲ ေနာက္ေန႔မွ တို႔ေရႊႏုိင္ငံၾကီးက သူမ်ားနဲ႔မတူတဲ့ဆန္းက်ယ္ျခင္းေတြ ဆက္ေျပာျပေတာ့မယ္ေနာ္…
Posted by mabaydar at 2:37 PM 12 comments :
Labels: ခရီးသြားမွတ္တမ္း , ျမန္မာ
Older Posts Home
Subscribe to: Posts ( Atom )
မြန်မာစံတော်ချိန်
ကြိုဆိုပါတယ်ရှင်
ယနေ့ရောက်လာ မိတ်သဟာ ချမ်းသာကိုယ်စိတ်မြဲပါစေ
Search This Blog
About the Blogger
One of the pioneer Myanmar Blogger since 2006. Have written mostly about Movie & dramas review & recommendation, Travel review with videos and photos & others personal experience about life in Singapore. So if you are interested in Dramas and Movies, or Travelling, Let's talk about them here with me... :D
သတိပြုရန်...
ဤဘလော့သည် မဗေဒါ၏ ဝါသနာအရ ရေးသားသော ဘလော့ဖြစ်ပြီး... မဗေဒါ စိတ်ဝင်စားသော အကြောင်းများ... မဗေဒါ၏ ထင်မြင်ချက်များ... မဗေဒါ၏ ကိုယ်ပိုင်အတွေ့အကြုံများ... ကိုယ်ပိုင် ခရီးသွားမှတ်တမ်းများ ကို ရေးသားထားသောနေရာဖြစ်သဖြင့်...
လာရောက်သူများအနေဖြင့် သင့်အတွက် စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်း လျှင်သော်လည်းကောင်း... သင့် အတွက် အကျိုးရှိမည်ထင်လျှင်သော်လည်းကောင်း ဖတ်ရှူနိုင်ပါတယ်... ထိုသို့မထင်လျှင် မဖတ်လျှင်သော်လည်းကောင်း... နောင်လာချင်စိတ်ပါမရှိလောက်အောင် အသုံမကျဟုထင်လျှင်သော်လည်းကောင်း လွတ်လပ်စွာ ထွက်ခွာသွားနိုင်ပါတယ်...
အမြင်ကွဲလွဲလျှင်သော်လည်းကောင်း.. မဗေဒါပေးထားသော သတင်းများမှားယွင်းလျှင်သော်လည်းကောင်း ကောင်းမွန်စွာ ဆွေးနွေးအကြံပြုနိုင်ပါတယ်...
တက်တက်စင်အောင် မှားနေသောစာလုံးပေါင်းများမှအပ ကျန်တာများကို နားလည်စွာ သည်းခံဖတ်ရှုပေးစေလိုပါတယ်... ပြင်ဆင်ပေးလိုလျှင် မှားနေသောစာလုံးပေါင်းနှင့် အမှန်ကို ပြင်ဆင်ပေးကြပါ... အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်....
စိတ္၀င္စားတာေတြ႔ရင္
နှုတ်ဆက်သွားပါအုံး..
This work is licenced under a Creative Commons Licence.
Blog Archive
▼  2017 ( 1 )
▼  February ( 1 )
Goblin - Drama Review
►  2016 ( 20 )
►  September ( 2 )
►  August ( 1 )
►  July ( 2 )
►  June ( 2 )
►  May ( 1 )
►  April ( 1 )
►  March ( 5 )
►  February ( 3 )
►  January ( 3 )
►  2015 ( 39 )
►  December ( 2 )
►  November ( 1 )
►  October ( 3 )
►  September ( 3 )
►  August ( 5 )
►  July ( 2 )
►  June ( 1 )
►  May ( 3 )
►  April ( 5 )
►  March ( 7 )
►  February ( 4 )
►  January ( 3 )
►  2014 ( 25 )
►  December ( 2 )
►  October ( 1 )
►  September ( 4 )
►  August ( 4 )
►  July ( 4 )
►  June ( 2 )
►  May ( 1 )
►  April ( 2 )
►  February ( 4 )
►  January ( 1 )
►  2013 ( 31 )
►  November ( 4 )
►  October ( 2 )
►  September ( 4 )
►  August ( 2 )
►  July ( 2 )
►  June ( 2 )
►  May ( 4 )
►  April ( 2 )
►  March ( 6 )
►  February ( 1 )
►  January ( 2 )
►  2012 ( 37 )
►  December ( 1 )
►  November ( 3 )
►  October ( 1 )
►  September ( 1 )
►  August ( 2 )
►  July ( 3 )
►  June ( 2 )
►  May ( 2 )
►  April ( 7 )
►  March ( 3 )
►  February ( 6 )
►  January ( 6 )
►  2011 ( 39 )
►  December ( 5 )
►  November ( 6 )
►  October ( 8 )
►  September ( 1 )
►  August ( 1 )
►  July ( 1 )
►  June ( 3 )
►  May ( 2 )
►  April ( 5 )
►  March ( 1 )
►  February ( 4 )
►  January ( 2 )
►  2010 ( 85 )
►  December ( 11 )
►  November ( 10 )
►  October ( 4 )
►  September ( 5 )
►  August ( 5 )
►  July ( 8 )
►  June ( 8 )
►  May ( 13 )
►  April ( 8 )
►  March ( 6 )
►  February ( 7 )
►  2009 ( 55 )
►  December ( 1 )
►  November ( 6 )
►  October ( 4 )
►  September ( 2 )
►  August ( 3 )
►  July ( 5 )
►  June ( 5 )
►  May ( 2 )
►  April ( 8 )
►  March ( 7 )
►  February ( 6 )
►  January ( 6 )
►  2008 ( 71 )
►  December ( 13 )
►  November ( 7 )
►  October ( 10 )
►  September ( 9 )
►  August ( 4 )
►  July ( 3 )
►  June ( 4 )
►  May ( 8 )
►  April ( 4 )
►  March ( 4 )
►  February ( 2 )
►  January ( 3 )
►  2007 ( 16 )
►  December ( 3 )
►  November ( 12 )
►  September ( 1 )
►  2006 ( 1 )
►  November ( 1 )
ရုပ်ရှင်တွေအကြောင်း အပြန်အလှန်ပြောကြမယ်လေ..
ကွန်မန့်ပေးချင်ရက် မြန်မာလိုမရိုက်တတ်ဟုပြောသောသူများအတွက်
မြန်မာဖောင့်မရှိတဲ့ ဘယ်ကပဲဖြစ်ဖြစ်.. မြန်မာဖောင့်လက်ကွက်မသိရင်ပဲဖြစ်ဖြစ်.. ဒီနေရာမှာ.. ဘားကလစ်.. မောက်စ်ကလစ်နှိပ်ရိုက်ရိုက်.. သွားကြည့်လိုက်သိမယ်.. အဲဒိမှာ မြန်မာလိုရိုက်လို့ရ၏
Gmail အကောင့်ရှိရင် Join ပေးပါနော်...
Subscribe To
All Comments
All Comments
Subscribe Now: To မဗေဒါရဲ့ ဗေဒါလမ်း
Subscribe to မဗေဒါရဲ့ ဗေဒါလမ်း
လက်တလော ကိုရီးယားတွင်ပြနေသော ဇာတ်လမ်းတွဲများ
CURRENTLY AIRING
Monday-Tuesday
Moonlight Drawn By Clouds (KBS)
Woman With a Suitcase (MBC)
Moon Lovers: Scarlet Heart Ryeo (SBS)
Drinking Solo (tvN)
Wednesday-Thursday
On the Way to the Airport (KBS)
Shopping King Louis (MBC)
Jealousy Incarnate (SBS)
Laurel Tree Tailors (KBS)
Blow Breeze (MBC)
Flower in Prison (MBC)
Our Gap-soon (SBS)
Second to Last Love (SBS)
Fantastic (JTBC)
The K2 (tvN)
၀တၳဳတို ( 7 )
Activities ( 48 )
Australia ( 8 )
Celebrities ( 60 )
Drama ( 39 )
Europe ( 2 )
General ( 42 )
Greece ( 3 )
Humour ( 7 )
Knowledge ( 21 )
Korea Trip ( 9 )
Malacca ( 1 )
Malaysia ( 2 )
movie review ( 13 )
My Honeymoon ( 16 )
Myanmar Trip ( 3 )
nail art ( 3 )
New Zealand ( 16 )
Our Wedding ( 6 )
Phuket ( 5 )
Secret Garden ( 5 )
Singapore ( 2 )
Star in town ( 5 )
Trash ( 4 )
Travel Fashion ( 1 )
Travel Tips ( 4 )
Video ( 42 )
Wedding Tips ( 1 )
ကဗ်ာမက် စာမက် ( 2 )
ကိုရီးယား-ရွန္ဟိုင္းခရီးစဥ္ ( 16 )
ခရီးသြားမွတ္တမ္း ( 81 )
ဂ်ပန္ခရီးစဥ္ ( 10 )
စကာၤပူေရာက္အလြဲမ်ား ( 15 )
ဓာတ္ပံု ( 12 )
မင္းသမီး ( 8 )
မင္းသား ( 23 )
မုန္တိုင္း ( 15 )
ျဖစ္ရပ္ဆန္း ( 1 )
ျမန္မာ ( 3 )
ရုပ္ရွင္ ( 19 )
သူငယ္ခ်င္းမ်ား ( 19 )
အခန္းဆက္ ၀တၱဳ ( 10 )
ေဆာင္းပါး ( 5 )
ေဗဒါ့အေၾကာင္း ( 55 )
ေဝဖန္ေရး ( 42 )
ေဟာင္ေကာင္ခရီးစဥ္ ( 9 )
There was an error in this gadget
My favorite couple on screen
Secret Garden (k-Drama)
Another home on Net
Follow by Email
Feedjit Live Blog Stats
Contributors
www.mabaydar.blogspot.com. Theme images by kickers. Powered by Blogger.