en en my my my my my my my my my ja my my my my my my my my my my my ja my my my my my my my my my eu my my my my my my my my my my my my my my my en my my my my my my my my my my my en my en my my my my my en my my my my my en my my my my my my my my en my my my ja my my my de my my my my fr en my my en en en en en my en cs cs da en da cs en en cs cs en en en cs cs da en da en en en cs cs en en en de cs da en en my my my my my my cs en en cs da en en en cs cs da en da cs en en cs cs en en en cs cs da en da cs en en cs cs en en en cs cs da en da cs en en cs cs en en en cs cs my en it en en en en en fr en en es en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en es en my my ja ja my my my en en en it my en it my my it my my it my my it en en it my my it my my en my my en my my en de my en my my it my my it my my it my my it my my it my en it my my it en de it my my it ja it my my it zh my it my my it my my it my my it my my it en en it en my it en my it it my it en my it en my it ja my it en es it my kn it my my it my my it my my it en my it my my it my my it en my it my my it my eu it en my it my my it ja my it my my it en en it en my it my en it my my it ja my it my my it en my it en my pt en fi pt my my pt my my pt my my pt en my pt my my pt zh my pt my my pt my my pt my en pt ja es pt en my pt en my pt en my pt my my pt it en pt my my pt en my pt en my pt it my pt fr en pt my my pt hy my pt my ru pt my my pt en fr en my fr my my my ru my my my my my my my my my de my fa my en en my uk my my sw my it my my en en fa my en en my en en my en en en en
San Htun's Diary: September 2014
ဗူးသီး စားမစားေတာ့ မသိဘူး ေဝ့တိုု ့ငယ္ငယ္တုုန္းက ဘူးသီးညီေနာင္ ခုုနစ္ေဖာ္ ကာတြန္းကားေတာ့ ေခတ္စားတယ္။ ညီအစ္ကိုု ခုုနစ္ေယာက္က တေယာက္တမ်ိဳးစီ အစြမ္းရိွၾကတယ္။ တစ္ေယာက္ကေလ၊ တစ္ေယာက္ကမီး၊ တစ္ေယာက္ကေရ။ အငယ္ဆံုုးေလးကိုု ေၿမြမၾကီးက ေမြးစားၿပီး ညီအစ္ကိုုေတြကိုု ၿပန္တိုုက္ခိုုင္းတယ္။ အငယ္ဆံုုးေလးက ညီအစ္ကိုုမွန္း မသိေတာ့ ခ်ၾကတာေပါ့။ ညီအစ္ကိုုေတြဆံုုမွ ေၿမြမၾကီးကိုု ႏိုုင္မွာမိုု ့ ညီအစ္ကိုုေတြ မဆံုုေအာင္ ေၿမြမၾကီးက လုုပ္တာ။ အဲဒီကာတြန္းကား ဘယ္ေလာက္ေခတ္စားလဲဆိုုရင္ ဟိုုးတေလာတုုန္းက ဘြဲ ့ႏွင္းသဘင္ပြဲမွာ ေကာင္ေလးခုုနစ္ေယာက္ ဘူးသီးညီေနာင္ ခုုနစ္ေဖာ္ဝတ္စံုုဝတ္တဲ့အေၾကာင္း သတင္းထဲ ပါလိုုက္ေသးတယ္။ ဗီယက္နမ္မွာလည္း အေနာက္ဖက္သိုု ့ ခရီးထြက္ၿခင္း (Journey to the West) ၿပၿပီဆိုုလိုု ့ကေတာ့ ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္ရက္ ေရာက္ၿပီလိုု ့သာ မွတ္လိုုက္ေတာ့။
ဝါရွင္တန္ဒီစီရံုုးမွာ ေန ့လည္ထမင္းစားခ်ိန္ဆိုုရင္ ဗီယက္နမ္ေလး ငုုယင္က အေနာက္ဖက္သိုု ့ခရီးသြားၿခင္းရုုပ္ရွင္ ၾကည့္ေလ့ရိွတယ္။ ဗီယက္နမ္မွာ ငုုယင္ဆိုုတဲ့နာမည္က ေယာက်္ား၊ မိန္းမ မေရြးဘူးေပါ့ေနာ္ ဝိုုင္း ( ဝိုုင္း နာမည္မွာ ငုုယင္ ပါတယ္) ဟုုတ္တယ္။ ကိုုယ္တိုု ့ငယ္ငယ္တုုန္းက အဲဒီရုုပ္ရွင္ သိပ္ေခတ္စားတာ ေမ်ာက္မင္း စြန္းဝူခံုုးကိုု သိပ္ၾကိ ုုက္တယ္။ ကိုုယ့္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ဆိုု ပါက်ဲဝက္လိုု ငွဲ..ငွဲ..ငွဲ ဆိုုၿပီး လုုပ္ရယ္တာ သိပ္ရယ္ရတာပဲ။ အဲဒီတုုန္းက ကိုုရီးယားကား ေခတ္မစားေသးဘူး။ သိုုင္းကားေတြ ေခတ္စားတယ္ ပိုုးမင္းသားရဲ  ့ သိုုင္းဝိညာဥ္၊ နဂါးႏိုုင္ဓား။ တရုုတ္သိုုင္းကားေတြ ၾကည့္တယ္၊ သိုုင္းစာအုုပ္ ဖတ္တယ္။ ၾကာလာေတာ့လည္း ဝီွ..ဝွီ..ဝီွ..ဝွစ္..ဝွစ္..ဝွစ္..ဟူး...ဟူး...ဟူး ေတြ မ်ားလိုု ့ အဓိပၺာယ္မရိွဘူးဆိုုၿပီး မဖတ္ေတာ့ဘူး။ ဝိုုင္းက သိုုင္းဝထၳဳတစ္ပုုဒ္ကိုု ခုုေလးတင္ ရထားေပၚမွာ ဖတ္လာတာ ဘာစာအုုပ္လဲ။
ေကာင္းတဲ့ဂိုုဏ္းနဲ ့ မေကာင္းတဲ့ဂိုုဏ္း အၿဖ ူေရာင္ဂိုုဏ္းသားေတြက ပုုေလြမႈတ္ၾကတယ္ တရုုတ္သိုင္းဝထၳဳနာမည္ၾကီးဆရာနာမည္ကိုု ဗီယက္နမ္ေလသံနဲ ့ ရြတ္ၿပေတာ့ တရုုတ္က နားမလည္။ နာမည္ၾကီးတရုုတ္ သိုုင္းဝထၳဳေရးဆရာနာမည္ေတြကိုု ေဝ့က ရြတ္ၿပတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ဘယ္သူဆိုုတာ သူတိုု ့ႏွစ္ေယာက္ သိသြားၾကတယ္။ ကိုု္ယ္တိုု ့ ငယ္ငယ္တုုန္းက တရုုတ္ကား ေမေမၾကီး၊ ေမေမေလး၊ ပိုုင္ေဟြ ့၊ ဟုုန္ေမဟြမ္တိုု ့ ေခတ္စားတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ဂ်ပန္ကား အိုုးရွင္းရုုပ္ရွင္ဆိုု ကိုုယ္တိုု ့ေတြ သိပ္ၾကိ ုုက္ၾကတာ။ ခုုေတာ့လား ကိုုးရီးယားမွ ကိုုးရီးယား။ ဂ်က္ကီခ်မ္းရုုပ္ရွင္ေတြကိုု ၾကိ ုုက္တယ္ ရယ္ရလိုု ့။ The Myth ဆိုုတဲ့ ရုုပ္ရွင္ထဲက ရုုပ္ရွင္ဇာတ္ဝင္ေတးကိုု ၾကိ ုုက္တယ္။ ေဝ့သူငယ္ခ်င္းေတြ ကာရာအိုုေကဆိုုင္သြားရင္ အဲဒီသီခ်င္း ဆိုုၾကတယ္ လာ...လာ...လာ...နာ...နာ...နာ..။ ဟာ.. သီခ်င္းလည္း မရဘဲနဲ ့ လာ..လာ..လာ...နာ..နာ..နာ ဆိုုၿပီး ေရာမခ်စမ္းနဲ ့။ ဟား..ဟား..ဟား..အင္း... အႏုုပညာဆိုုတာ လူမ်ိဳး၊ဘာသာ၊ ႏိုုင္ငံ မၿခားေတာ့ပါလား။
ေဝ့ မင္းသူငယ္ခ်င္းေတြ လမ္းေလွ်ာက္တာ ဝါသနာ မပါဘူးလား။ သူတိုု ့လား ဘီယာဆိုုင္ဆိုုရင္ေတာ့ လိုုက္မယ္တဲ့ ၿပတိုုက္၊ ပန္းၿခံ၊ ေတာင္တက္မယ္ ဆိုုရင္ေတာ့ ေဝါင္ေဝါင္ေရွးတဲ့။ ကိုုယ့္သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း ေတာင္တက္ဖိုု ့၊ ၿပတိုုက္သြားဖိုု ့ဆိုု ႏိုုးပဲ။ လမ္းလည္းမေလွ်ာက္ႏိုုင္ဘူး၊ တေနကုုန္ အိႏိၵယရုုပ္ရွင္ေတြ ၾကည့္တာ မေညာင္းဘူးလား မသိဘူး။ ဟ...သူတိုု ့ကလည္း အိမ္မွာ ေအးေအးေဆးေဆး ႏွပ္မေနဘဲ ဘယ့္ႏွယ့္ ကိုုယ့္ဒုုကၡကိုုယ္ရွာ ေတာင္သြားတက္၊  ၿပတိုုက္သြားပါလိမ့္လိုု ့ ေတြးမွာေပါ့။ ေဝ့ေရ မင္း ေက်ာင္းၿပီးရင္ အစိုုးရအလုုပ္ လုုပ္မွာလား၊ အၿပင္ဝန္ထမ္းလုုပ္မွာလား။ မင္းတိုု ့တရုုတ္ၿပည္ေတာ့ မသိဘူး ကိုုယ္တိုု ့တိုုင္းၿပည္မွာေတာ့ ဗိုုလ္မူး အဲ ဗိုုလ္မႈးအဆင့္ေလာက္နဲ ့ကိုု အေတာ္ဟုုတ္ေနၿပီ။ ခုု တရုုတ္သမၼတသစ္က လာဘ္ေပးလာဘ္ယူ ကင္းရွင္းေရး လုုပ္ေနေတာ့ အရင္လိုု စားဖိုု ့ မေခ်ာင္ေတာ့ဘူး။ ဒါဆိုု ေဝ့ ေဘဂ်င္းၿမိ  ုု ့ေတာ္ တက္မွာလား။ ေဘဂ်င္းက လူရႈပ္တယ္ ေလထုုညစ္ညမ္းတယ္ ေဝ့ဇာတိနားက ၿမိ ုု ့ၾကီးေလာက္ပဲ တက္ၿဖစ္မယ္ ထင္တယ္။ ေဝ့ေတာ့ တရုုတ္ၿပည္ေရာက္ရင္ ေဖ့ဘြတ္လည္း သံုုးလည္းမရ၊ ဂ်ီေမးလ္လည္း သံုုးလိုု ့မရေတာ့ ကိုုယ္တိုု ့ေတြ အဆက္အသြယ္ ရိွေတာ့မွာ မဟုုတ္ဘူး။ ဟုုတ္တယ္ ဝိုုင္းသူငယ္ခ်င္းေတြ တရုုတ္ၿပည္ ၿပန္သြားရင္ အဆက္အသြယ္ကိုု မရိွေတာ့တာ။
ဝိုုင္းတိုု ့ဗီယက္နမ္မွာလည္း တခုုခုုဆိုု အစိုုးရက ဘမ္းတယ္။ ဒီေတာ့ ပေရာက္စီေတြနဲ ့ ေက်ာ္ခြၾကၿပီး ဂ်ီေမးလ္၊ ေဖ့ဘြတ္ ၿပန္သံုုးၾကတာပဲ။ ေဟ...ကိုုယ္တိုု ့တိုုင္းၿပည္မွာလည္း ဘာထူးလဲ အတူတူပဲ တခုုခုုဆိုု အစိုုးရက အင္တာနက္ကိုု ေႏွးပစ္လိုုက္တာ။ သတင္းဆိုုဒ္ေတြကိုု ဖြင့္လိုုမရေအာင္ ဘမ္းပစ္ရင္ ပေရာက္စီေတြနဲ ့ ေက်ာ္ခြရတယ္။ မင္းတိုု ့ဒီမိုုကေရစီမိခင္ အေမစုုသတင္းက ဗီယက္နမ္တီဗြီမွာ အၿမဲပါတယ္။ ဝိုုင္းတိုု ့ဗီယက္နမ္ေတြ အေမစုုကိုု ေလးစားတယ္ကြ။ တရုုတ္ေလး ေဝ့ဆီကေတာ့ အေမစုုကိုု သိတယ္ဆိုုတဲ့စကား ထြက္မလာဘူး။ နီေပါ၊ အိႏိၵယ၊ မေလးရွား၊ ကေမၻာဒီးယား၊ အေမရိကန္ေတြက အေမစုုကိုု သိၾကေပမဲ့ တရုုတ္ေတြ မသိၾကတာ အံ့ၾသစရာ မဟုုတ္ပါဘူး။ အေမစုု သမၼတၿဖစ္ရင္ တရုုတ္လက္ေအာက္ခံအစိုုးရ လုုပ္မွာမဟုုတ္တာ ေသခ်ာလြန္းေတာ့ တရုုတ္အစိုုးရက အေမစုုသတင္း ဘယ္လႊင့္ပါ့မလဲ။ တေလာတုုန္းက အေမစုုအေၾကာင္း တရုုတ္တီဗြီသတင္းမွာ လႊင့္တဲ့အေၾကာင္း ေဖ့ဘြတ္မွာ ဖတ္လိုုက္ရတယ္။ ၿပည္သူ ့ဆက္ဆံေရး၊ ႏိုုင္ငံတကာ ဆက္ဆံေရး ဘြဲ ့ရထားေပမဲ့ ေဝ့နဲ ့ဝိုုင္း ႏိုုင္ငံေရး စိတ္မဝင္စားၾကဘူး။
ဘုုရားပုုထိုုးေတြရိွတဲ ့ ပုုဂံကိုု သြားလည္ခ်င္တယ္။ ကိုုယ္လည္း ဗီယက္နမ္က ေဟာင္လန္ေဘကိုု သြားလည္ခ်င္တယ္။ ဗီယက္နမ္ရိုုးရာဝတ္စံုုေလးက လွတယ္ေနာ္ ဝိုုင္း က်က္သေရလည္း ရိွတယ္။ အယ္မေလး အၿမင္သာလွတာ မလြတ္လပ္ဘူး။ အမ္...ဂါဝန္အရွည္ၾကီးေအာက္မွာ ေဘာင္းဘီပြပြ ဝတ္တာေလ လြတ္လပ္တယ္လုုိ ့ ထင္ေနတာ။ ေအာက္ကသာ လြတ္လပ္သာေအ့ အေပၚက က်ပ္ထုုတ္ေနေအာင္ ဝတ္မွလွတာ။ အထက္တန္းေက်ာင္းအထိ ရိုုးရာဝတ္စံုု ဝတ္ရေပမဲ့ ပြပြေခ်ာင္ေခ်ာင္ေလး။ ပြဲေတြဆိုုရင္ လက္ေမာင္းအတိ ၊ ရင္အတိ က်ပ္ထုုပ္ေနေအာင္ ဝတ္ရတာ အသက္ရွဴက်ပ္တယ္။ ဗီယက္နမ္မွာ ေတာင္၊ ေၿမာက္၊ အလယ္ ေလသံကြဲတယ္။ ဝိုုင္းဆိုု စကားေၿပာလိုုက္တာနဲ ့ေၿမာက္ဗီယက္နမ္က လာမွန္းသိတယ္။ အလယ္ပိုုင္းေလသံကေတာ့ အေတာ္ဆိုုးတယ္ ဗီယက္နမ္အခ်င္းခ်င္းေတာင္ နားမလည္ဘူး။ ဗီယက္နမ္စကား သင္ခ်င္ရင္ ေၿမာက္ပိုုင္းမွာ လာသင္ၾကတယ္ ေလယူေလသိမ္း နားေထာင္ေကာင္းလိုု ့။
တရုုတ္မွာေတာ့ ေဘဂ်င္းဟြာ့လိုု ့ေခၚၾကတဲ့ ေဘဂ်င္းေလသံက standard ပဲ။ ဒါေပမဲ့ တရီႊရီႊေတြ မ်ားတယ္။ အင္း ကိုုယ္တိုု ့တိုုင္းၿပည္မွာေတာ့ အလယ္ပိုုင္းေဒသ မႏၲေလးကိုု ညႊန္းၾကမယ္ထင္တယ္။ မန္းသားေတြ စကားေၿပာၾကတာ ယဥ္ေက်းလိုု ့တဲ့။ ေဝ့က ၿပင္သစ္စကားေၿပာ ကေနဒီးယန္းဆီက ၿပင္သစ္စာ သင္ေနတာဆိုုေတာ့ သူ သိသေလာက္ ဝိုုင္းနဲ ့ ၿပင္သစ္လိုု မႈတ္ၾကတယ္။ ေဝ့ကိုု ၿပင္သစ္စကားေၿပာ သင္ေပးတဲ့ေက်ာင္းသားက ကေနဒါႏိုုင္ငံ ေက့ဘတ္ၿပည္နယ္က။ ဝိုုင္းက ေက့ဘတ္ခြာ ေက့ဘတ္ Quebec ေဒသ ၿပင္သစ္စကားေၿပာက အင္မတန္ အသံထြက္ဆိုုးတာ ၿပင္သစ္အခ်င္းခ်င္ေတာင္ နားမလည္ဘူး။ ဝိုုင္း အီတလီမွာ ေနတုုန္းက အိမ္ရွင္က ကေနဒါႏိုုင္ငံ ေက့ဘတ္ Quebec ၿပည္နယ္မွာေနတဲ့ သူ ့တူမ အလည္လာမွာမိုု ့သူ မရိွတဲ့အခ်ိန္ ၾကည့္ရႈေပးပါလိုု ့မွာထားတယ္။ သူ ့တူမက ဝိုုင္းကိုု လာေမးတာ ၿပင္သစ္စကားဆိုုေပမဲ့ ဗီယက္နမ္မွာ တကၠသိုုလ္တက္တုုန္းက ၿပင္သစ္စာသင္၊ ၿပင္သစ္ၿပည္မွာလည္း ေက်ာင္းတက္ဖူးတဲ့ ဝိုုင္း တေယာက္ အေတာ့္ကိုု နားမလည္ႏိုုင္တာတဲ့။ ကိုုယ္ကေတာ့ ၿပင္သစ္စကားဆိုု ရႈ...ရႈ...ရႈ လိုု ့သာ ၾကားေနေတာ့တာပဲ။ ကိုုယ္တိုု ့သံုုးေယာက္ ဘာသာစကားေတြ စိတ္ဝင္စားတာလည္း တူတယ္။
ေဝ့က ၿပတိုုက္ေတြ သြားရတာ ၾကိ ုုက္တယ္။ နယူးေယာက္မွာ ေဝ့ မသြားဖူးတဲ့ ၿပတိုုက္ မရိွသေလာက္ဘဲ။ ကိုု္ယ္တိုု ့ကေတာ့ အုုပ္စုုနဲ ့မွ၊ ေစ်းမၾကီးမွ ၿပတိုုက္ထက္ ပန္းၿခံေတြ၊ ေတာင္ေတြကိုု ပိုုသေဘာက်တယ္။ ေတာင္တက္ၿပီးလိုု ့ နားၾကရင္ ဝိုုင္းနဲ ့ကိုုယ္က ပန္းသီးအၿမဲစားတယ္။ ေဝ့က မင္းတိုု ့ ပန္းသီး အေတာ္ၾကိ ုုက္တယ္ထင္တယ္ေနာ္လိုု ့ ေၿပာရင္ ဝိုုင္းနဲ ့ကိုုယ္ တေယာက္ကိုုတေယာက္ ၾကည့္ရင္း ၿပံ ုုးၾကတယ္။ ပန္းသီးၾကိ ုုက္တာထက္ ပန္းသီးက ေစ်းေပါလိုု ့၊ တာရွည္အထားခံလိုု ့။ ေဝ့ မင္းေရာ အၿမဲတမ္း  ေခါက္မုုန္ ့ ယူလာတယ္ ေခါက္မုုန္ ့ ၾကိ ုုက္လိုု ့လား ။ သူလည္း so..so..so...  ကိုုယ္တို ့လိုု ခ်က္ၿပ ုုတ္ဖိုု ့ပ်င္းတဲ့ ငပ်င္းေလး။ ကိုုယ္လား မီးဖိုုေခ်ာင္ကိုု သူတိုု ့နဲ ့ လားလားမွ မဆိုုင္လိုု  ့ေတြးတဲ့ ေကာင္ေတြကိုု တစက္မွ ၾကည့္မရဘူး။ ကိုုယ္တိုု ့အေဖ၊ အေမ ေခတ္တုုန္းကေတာ့ အေဖတေယာက္ရွာတာ တအိမ္လံုုးထိုုင္စား အေမက အိမ္ေထာင္ရွင္မ။ ခုုေခတ္က်ေတာ့ ႏွစ္ေယာက္လံုုး အလုုပ္ထြက္လုုပ္တာေတာင္ မေလာက္ငွခ်င္။
အက္ေကးဒီယားခရီး သြားၿပီးေတာ့ ဝိုုင္းနဲ ့ ပိုုခင္လာတယ္။ ငါးမွ်ားတဲ့ အေၾကာင္းေၿပာၾကေတာ့ ဝိုုင္းအေဖက သူတိုု ့အိမ္နားက ေရကန္ထဲ ငါးသားေပါက္ေလးေတြထည့္ အစားေကႊ်း။ ငါးေတြၾကီးလာေတာ့မွ ငါးမွ်ားတံနဲ ့ အခန္ ့သား ငါးထိုုင္မွ်ားတာတဲ့။ အင္း... ငါး မမိမွာေတာ့ ပူစရာမလိုုဘူး။ အာတီဖစ္ရွယ္ငါးစာေၾကာင့္ လက္သီးဆုုပ္ေလာက္ေတာင္မရိွတဲ့ လီလီေပါ့ ငါးေလးေတြ မိလိုု ့ ကန္ထဲၿပန္လႊတ္ရတဲ့ အမ္းထရူး၊ စကားမ်ားလြန္းလိုု ့ ငါးေတြ နားညည္းၿပီး လစ္ေၿပးၾကတာ သူ ငါးမွ်ားရင္ တေကာင္မွ မမိတဲ့ မေလးရွားတရုုတ္မေလး ထိန္ထိန္တိုု ့အေၾကာင္း ေၿပာရင္း ရယ္ေမာရေသးတယ္။ ဝိုုင္းအေဖ ႏွလံုုးေသြးေၾကာက်ဥ္းလိုု ့ ပိုုက္ထည့္ရတာ ေဒၚလာတစ္ေထာင္ေလာက္ပဲ  ကုုန္တယ္။ ဒါေတာင္ သူတိုု ့အစိုုးရက ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား အကုုန္ခံတာ။ ကိုုယ့္အေဖလည္း ႏွလံုုးေသြးေၾကာက်ဥ္းလိုု ့ ဘန္ေကာက္မွာ ခြဲစိတ္တာ ပိုုက္ဆံဆိုုတာ ကုုန္လိုုက္တာ။ ေသခ်ာတာကေတာ့ ဗီယက္နမ္ရဲ  ့ က်န္းမာေရးေစာင့္ေရွာက္စနစ္က ၿမန္မာၿပည္ထက္ အမ်ားၾကီးသာတယ္။
ဟႏိြဳင္းၿမိ ုု ့ရဲ ့ အိမ္ငွားခက မန္ဟက္တန္ နီးပါးေလာက္ ၿမွင့္တယ္။ ကုုန္ေစ်းႏူန္းလည္း ၾကီးေတာ့ ဗီယက္နမ္ေတြဟာ ေကာင္းေကာင္းစား၊ ခရီးသြားဖိုု ့ထက္ ထမင္းနပ္မွန္ဖိုု ့ အလုုပ္အေသ လုုပ္ရပါသတဲ့။ ဒီမိုုကေရစီ ေတာင္ဗီယက္နမ္နဲ ့ ကြန္ၿမ ူနစ္ ေၿမာက္ဗီယက္နမ္တိုု ့ စစ္ၿဖစ္ၾကေတာ့ ရုုရွေတြနဲ ့ေပါင္းတဲ့ ေၿမာက္ဗီယက္နမ္က ႏိုုင္တယ္။ စစ္ရံႈးတဲ့ေတာင္ဗီယက္နမ္ေတြ မဟာမိတ္ယူအက္စ္ဆီကိုု ေလွေတြနဲ ့ သက္လုုေၿပးရတယ္။ အဲဒီစစ္ေၿပးေတြရဲ ့ မ်ိဳးဆက္ေတြက ယူအက္စ္မွာ ၾကီးၿပင္းလာၿပီး ေတာ့ ေၿမာက္ဗီယက္နမ္ေလသံၾကားရင္ ဒင္းတိုု ့ေၾကာင့္ သူတိုု ့တိုုင္းၿပည္ကိုု စြန္ ့ခြာခဲ့ရတာဆိုုၿပီး အခဲမေၾကၾကဘူးတဲ့။ ဗီယက္နမ္မွာရိွတဲ့လူေတြကေတာ့ ေတာင္ရယ္ေၿမာက္ရယ္လိုု ့မေတြးေတာ့ဘူး ဗီယက္နမ္တႏိုုင္ငံတည္းလိုု ့ ေတြးတယ္။ အဲ... ဗီယက္နမ္ေတြ တရုုတ္ကိုုေတာ့ မုုန္းၾကတယ္။
အခုုဆိုု တရုုတ္ဆန္ ့က်င္ေရး စိတ္ေတြ ပိုုၿပင္းထန္လာတယ္။ ဗီယက္နမ္ပိုုင္ကႊ်န္းကိုု တရုုတ္က သူတိုု ့ပိုုင္ဆိုုၿပီး အၿငင္းပြားေနလိုု ့တဲ့။ တေလာကေတာင္ ဗီယက္နမ္မွာ တရုုတ္ဆန္ ့က်င္ေရး ဆႏၵၿပပြဲေတြ၊ တရုုတ္ပိုုင္စက္ရံုုေတြကိုု လူေတြဝိုုင္းၿပီး ဖ်က္ဆီးၾကတာ သတင္းမွာ ဖတ္လိုုက္ရတယ္။ ဗီယက္နမ္တင္ တရုုတ္မုုန္းတာ မဟုုတ္ဘူး ဖိလစ္ပိုုင္ေတြလည္း မုုန္းတယ္တဲ့။ အီတလီမွာရိွတဲ့ တရုုတ္သံရံုုးကိုု ခ်ီတက္ဆႏၵၿပေတာ့ ဗီယက္နမ္ေတြအၿပင္ ဖိလစ္ပိုုင္ေတြလည္း ပါတယ္တဲ့။ တန္ဇနီးယားက ဆာဖာရီက နာမည္ၾကီးတယ္။ ဒါေပမဲ့ လူေတြက ဆင္းရဲလြန္းလိုု ့ စားစရာမရိွ ေသာက္စရာမရိွ။ ပညာေရးေရာဟင္ စားစရာေတာင္ မရိွတဲ့ဟာ ဘယ္လိုုလုုပ္ စာသင္ႏိုုင္မွာလဲ။ သူတိုု ့ကိုု ၾကည့္ၿပီးေတာ့ ဝိုုင္းက သူ ့ဘဝက သူတိုု ့ထက္ အမ်ားၾကီးသာတယ္လိုု ့ ေက်နပ္ေရာင့္ရဲသြားတယ္။ အလုုပ္ကိစၥနဲ ့ သြားရတာမိုု ့ အဲဒီႏိုုင္ငံေတြမ်ား အလည္အပတ္ သြားလည္ခ်င္သလားေမးေတာ့ ဟင့္အင္းတဲ့။
ဝိုုင္း သြားတုုန္းက ေလယာဥ္တစီးလံုုး တရုုတ္က်ပန္း အလုုပ္သမားေတြခ်ည္းပဲတဲ့။ ဝိုုင္းကိုု တရုုတ္ထင္ၿပီး တရုုတ္စကားေတြ လာေၿပာေနတာ ဝိုုင္းက သူ တရုုတ္မဟုုတ္ဘူး တရုုတ္စကားမေၿပာတတ္ဘူး ဗီယက္နမ္ဆိုုေတာ့မွ တတ္သမွ် မွတ္သမွ် အဂၤလိပ္စကားကိုု ညွစ္ထုုတ္ၿပီး ဘိုုလိုုမႈတ္သတဲ့။ သူတိုု ့ေတြက အာဖရိကမွာရိွတဲ့ တရုုတ္ပိုုင္စက္ရံုုေတြဆီမွာ အလုုပ္လုုပ္ဖိုု ့ လာၾကတာ။ ဘယ္လိုုပတ္ဝန္းက်င္၊ ဘယ္မွာအလုုပ္လုုပ္ရမယ္မွန္းလည္း မသိဘူးတဲ့။ ရာသီဥတုုက ဆိုုးရြားလြန္း၊ ဘာသာစကားက တလံုုးမွ မတတ္၊ အစားအေသာက္ လံုုးဝမတူတဲ့ေဒသမွာ အလုုပ္လုုပ္ဖိုု ့လာတာတဲ့ ဘုုရားေရ ။ အာဖရိကမွာလည္း တရုုတ္ေတြ ၾကီးစိုုးေနပါသတဲ့။ ကိုုယ္တိုု ့ ၿမန္မာၿပည္မွာလည္း ေမခနဲ ့မလိခ ၿမစ္ဆံုုၿပီး ဧရာဝတီၿမစ္အၿဖစ္  စတင္စီးဆင္းတဲ့ေနရာမွာ ေရကာတာေဆာက္၊ သံလြင္ၿမစ္မွာ ေရကာတာေဆာက္၊ သဘာဝဓာတ္ေငြ ့ပိုုက္လိုုင္း၊ ေက်ာက္မီးေသြးတူး အားလံုုး တရုုတ္လက္ခ်ည္းပဲ။ အခုု ၿမန္မာေတြလည္း တရုုတ္ မုုန္းလာတယ္။
ယိုုးဒယားေတြ ဗမာကိုု မုုန္းတယ္ ဟင္..ဟုုတ္လား ဘာ့ေၾကာင့္လဲ။ ဗမာဘုုရင္ေတြ တန္ခိုုးထြားရင္ ပါဝါၿပခ်င္တဲ့ အေနနဲ ့ယိုုးဒယားၿပည္ကိုု သြား... သြားသိမ္းတယ္ေလ။ အယုုဒၶယမွာ အပ်က္အစီးေတြကိုု ခုုထိမၿပင္ဘဲ အဲဒါ ဖမာ့ေတြ လုုပ္ခဲ့တာဆိုုၿပီး ဗမာေတြကိုု မုုန္းတယ္။ အဟဲ...ကေမၻာဒီးယားေတြလည္း ဗီယက္နမ္ကိုု မုုန္းတယ္ ဟင္...ဟုုတ္လား ဗီယက္နမ္ေတြ ခမာေတြကိုု ဘာလုုပ္ခဲ့ပါလိမ့္။ ဟိုုအရင္တုုန္းက ဗီယက္နမ္ေတြ ခမာေတြကိုု ၿငင္းဆဲခဲ့တယ္ ထင္တယ္။ ၿခေသၤ့ကႊ်န္းမွာ ေက်ာင္းတက္တုုန္းက ကိုုယ္တိုု ့အဖြဲ ့က တရုုတ္ေလးဆိုု ဂ်ပန္ေတြကိုု အေသမုုန္းတယ္။ သူ ့ၿပည္နယ္က ကိုုရီးယားနယ္စပ္နားမွာ။ ၾကည့္ရတာ သူ ့အဘိုုး၊ အဘြားေတြကိုု ဂ်ပန္က ညွည္းဆဲခဲ့ပံုုေပၚတယ္။
အေဖအမ်ားစုုက သားသမီးေတြနဲ ့ သိပ္မေရာေပမဲ့ ကိုုယ့္အေဖကေတာ့ သားသမီးေတြနဲ ့ ေဘာလံုုးပြဲၾကည့္၊ ညစာ အတူစားဖိုု ့ေစာင့္၊ ငယ္ငယ္က အေၾကာင္းေတြကိုု ေၿပာၿပနဲ ့ ကိုုယ္တိုု ့နဲ ့ ရင္းႏွီးတယ္။ ေဝ့အေဖကေတာ့ ေၿပာင္းၿပန္ စကားလည္းမေၿပာ ဖာသိဖာသာေနတယ္။ ဂ်ပန္ဆန္ ့က်င္ေရး တီဗြီခ်န္နယ္ေတြကိုု ၾကည့္ဖိုု ့ေတာ့ ေဝ့ကိုု လာေခၚတယ္တဲ့။ ဂ်ပန္ဆန္ ့က်င္ေရး တီဗြီခ်ယ္နယ္ေတြမွ ေလးငါးခုုေတာင္ ရိွတယ္။ ေဝ့ မင္းေရာ ဂ်ပန္ မုုန္းသလား။ ဝိုုင္းက ကိုုယ့္လက္ကိုု လာတြန္းတယ္ မေမးနဲ ့ဆိုုတဲ့ သေဘာ။ မုုန္းပါဘူး ခုုက ၂၁ ရာစုုေလ အတိတ္ကိုု အတိတ္မွာ ခ်န္သင့္တယ္။ တရုုတ္မွာ ကေလးတစ္ေယာက္တည္း ေမြးခြင့္ရိွတာ မဟုုတ္ဘူးလား ေဝ့မွာ ဘာၿဖစ္လိုု ့ အစ္မ ရိွေနတာလဲ။ ေဝ့အေဖက ေယာက္်ားေလး လိုုခ်င္လိုု ့တဲ့။ ေဝ့အေဖက ေဝ့အတြက္ အစိုုးရကိုု ပိုုက္ဆံအမ်ားၾကီး ေဆာင္လိုုက္ရမယ္ ထင္တယ္။ ကိုုယ္ မသိဘူးကြ မင္းတိုု ့တိုုင္ၿပည္မွာေရာ သားေယာက္်ားေလး ပိုုမလိုုခ်င္ဘူးလား ဟင့္အင္း။
ကိုုယ္တိုု ့ ၿမန္မာေတြမွာ မိသားစုုနာမည္ မရိွဘူး ဒီေတာ့ မိသားစုုနာမည္ ဆက္ခံဖိုု ့ ေယာက္်ားေလး မလိုုဘူး။ ကိုုယ္တိုု ့မိသားစုုမွာ သားေယာက်ာ္းေလး တစ္ေယာက္ရိွတာ အငယ္ဆံုုးလည္းၿဖစ္ေတာ့ ဘာမွ အားမကိုုးရဘူး။ မိန္းကေလးႏွစ္ေယာက္က ပိုုထက္တယ္။ သမီးႏွစ္ေယာက္အတြက္ ႏွစ္တိုုင္း အေဖ၊ အေမ ဆုုတက္ယူရေပမဲ့ သားအတြက္ တခါမွဆုုမယူဘူးတဲ့အၿပင္ စာေမးပြဲက်လိုု ့ အတန္းပိုုင္ဆရာမက ေခၚေတြ ့တယ္။ သမီးမိန္းကေလးက အခ်ိန္တန္အရြယ္ေရာက္လိုု ့ အိမ္ေထာင္ၿပ ုုရင္ ေယာကၡမအိမ္ကိုု ထည့္ေပးလိုုက္ရတာက တရုုတ္အယူအဆကြ။ ကိုုယ့္တိုု ့မိသားစုုကေတာ့ သမီးမိန္းကေလး အိမ္ေထာင္ၿပ ုုရင္ သားသမက္တေယာက္ ရတယ္။ သားအိမ္ေထာင္ၿပ ုုရင္ သားတစ္ေယာက္ ေပးလိုုက္ရတာလိုု ့ ေတြးတယ္။ သားေတြ အိမ္ေထာင္က်သြားရင္ မိဘကိုု ေထာက္ပံ့ဖိုု ့ ဆိုုတာ သူ ့မိန္းမေပၚမွာ မူတည္ေနတယ္ အင္မတန္ စိတ္သေဘာထားေကာင္းတဲ့ မိန္းမမွ ၾကည္ၿဖ ူတာ။ သမီးေတြ အိမ္ေထာင္က်သြားရင္ မေထာက္ပံ့ႏိုုင္ဦးေတာ့ မိဘအိမ္ ဟင္းတခြက္ေတာ့ ၿပန္လာတယ္။
ကိုုယ့္အေမဆိုု ကိုုယ့္ေမာင္ေလး ကဲလြန္းလိုု ့ ကေလးေတြကိုု စိတ္ကုုန္သြားတာ သူ ့တူ၊ တူမေတြကိုု ေရာ့အင့္ ေကႊ်းသင့္တာေကႊ်း ေပးသင့္တာေပးၿပီး လံုုးဝအနားကပ္မခံဘူး။ ကိုုယ့္မိဘေတြက ပညာတတ္ မဟုုတ္ဘူး။ ဒါေပမဲ့ သားသမီးကိုု ပညာတတ္ၿဖစ္ရမယ္၊ ပညာအေမြေပးမယ္ဆိုုၿပီး  ကိုုယ္တိုု ့ပညာေရးကိုု အရမ္းအားေပးတာ။ ကိုုယ့္မိဘေတြေၾကာင့္သာ မဟုုတ္ရင္ ကိုုယ္ေတာ့ ဒီအေၿခအေနထိ ေရာက္လာမယ္ မထင္ဘူး။ ကိုုယ့္မိဘေတြကေတာ့ မိဘကံမေကာင္းဘူး။ စာသင္ခ်င္ေပမဲ့ သင္ခြင့္မရိွခဲ့ဘူး။ ကိုုယ္ကေတာ့ ဒီလိုုမိဘ၊ ေမာင္နွမေတြရတာ သိပ္ကံေကာင္းတာပဲ။ ဝိုုင္းအဘိုုးက အေတာ္ထက္တာ ၿပင္သစ္လိုု ကႊ်မ္းကႊ်မ္းက်င္က်င္ ေၿပာတတ္တယ္။ သူ ့ေၿမးေတြကိုု အဂၤလိပ္စာသင္ဖိုု ့ သူကိုုယ္တိုုင္ အဂၤလိပ္စာ သင္တယ္။ ဝိုုင္း အဂၤလိပ္စာေကာင္းေအာင္ သူပဲ ေလ့က်င့္ေပးခဲ့တာ။ ဒါေၾကာင့္ ဝိုုင္း ဗီယက္နမ္တႏိုုင္ငံလံုုးစစ္ အဂၤလိပ္စာ စာေမးပြဲမွာ ဒုုတိယ ရတာ။ ဝိုုင္းတက္မဲ့ဘာသာ၊ ေက်ာင္းေတြကိုု ဝိုုင္းအဘိုုးက အကုုန္ေရြးေပးတာကြ။ ဟား...မင္းအဘိုုးက တကယ္ေတာ္တာပဲ။
တခ်ိဳ ့က်ေတာ့လည္း မိဘက ေထာက္ပံႏိုုင္ သားသမီးက မထက္ၿမက္။ သားသမီးက ထက္ၿမက္ေပမဲ့ မိဘက မတတ္ႏိုုင္။ မိဘကလည္း ေထာက္ပံ့ႏိုုင္ သားသမီးကလည္း ေတာ္မွ ေအာင္ၿမင္တာ။ ဟုုတ္တယ္ေနာ္ ကိုုယ္တိုု ့ေတြ တကယ္ကံေကာင္းတယ္ ဒီလိုုမိဘ၊ မိသားစုုမ်ိဳးရလိုု ့။ ကိုုယ္ကေတာ့ အေရွ ့တိုုင္းက သားသမီးၿပ ုုစုုပ်ိဳးေထာင္တာကိုု မၾကိ ုုက္ဘူး။ ကေလးေတြကိုု ဘာမွမလုုပ္ခိုုင္းေတာ့ အသက္ကၿဖင့္ ၇၊ ၈ ႏွစ္ ရိွေနၿပီ ကုုိယ့္ဘာသာ မစားတတ္ေသးဘူး၊ ခြံ ့ေကႊ်းရတာနဲ ့။ အေနာက္တိုု္င္းက မိဘေတြက ငယ္ငယ္ကတည္း ကေလးလုုပ္ႏိုုင္တာေလးေတြ တတ္ႏိုုင္သေလာက္ လုုပ္ခိုုင္းေတာ့ ကေလးေတြက တာဝန္သိတယ္။ အခုု မစားရင္ အငတ္ထားမယ္ဆိုု တကယ္အငတ္ထားတာ၊ ကေလးေၾကာင့္ ၾကမ္းၿပင္ေပသြားရင္ ကေလးကိုု သုုတ္နည္းၿပၿပီး ၿပန္သုုတ္ခိုုင္းတယ္။ ည ၈ နာရီခြဲ ကေလးေတြအိပ္ခ်ိန္လိုု ့ေၿပာလိုုက္တာနဲ ့ အိပ္ရတယ္။ ေရွာပင္းေမာလ္မွာ  စာအုုပ္ဝယ္ဖိုု ့လာတာ စက္ဘီးေတာင္းရင္ ခုုလာတာ စက္ဘီးဝယ္ဖိုု ့လာတာ မဟုုတ္ဘူး၊ စာအုုပ္ဝယ္ဖိုု ့လာတာလိုု ့ ကေလး နားလည္သေဘာေပါက္ လက္ခံလာေအာင္ အေသအခ်ာ ဆံုုးမတယ္။
အာေခါင္ၿခစ္ငိုုရင္လည္း စိတ္ရွည္လက္ရွည္နဲ ့ ရွင္းၿပတယ္။ ကိုုယ့္အေမဆိုု ဘယ္စိတ္ရွည္ပါ့မလဲ ေၿပာမရဘူးလား ကဲဟယ္ဆိုုၿပီး ေက်ာၿပင္ကိုု ေၿဗာတင္ပစ္လိုုက္မွာ။ က်ဴရွင္ဆရာမ လာတာကိုု ကေလးက တံခါးဖြင့္မေပးလိုု ့ က်ဴရွင္ဆရာမက နာရီဝက္ေလာက္ တံခါးဝမွာ ေစာင့္္ေနရတာ ေတြ ့ဖူးတယ္။ ကိုုယ္ဆိုု နားရြက္ဆြဲၿပီး ေခါင္းကိုုေခါက္ထည့္ခ်င္တာ  လက္ကိုု ယားေနတာပဲ။ အေနာက္တိုုင္းသားေတြ ကေလးကိုု ကိုုယ့္ကိုုကိုုယ္ ယံုုၾကည္မႈရိွေအာင္၊ ကိုုယ့္အားကိုုယ္ကိုုးတတ္ေအာင္ သင္ေပးတာ သေဘာက်တယ္။ ဘူးပင္ေအာက္မွာ ထိုုင္ၾကေတာ့ ကိုုယ္တိုု ့တိုုင္းၿပည္္မွာဆိုု ဗူးသီးကိုု ေၾကာ္စားတယ္၊ ခ်က္စားတယ္ မင္းတိုု ့တိုုင္းၿပည္မွာေရာ။ တရုုတ္ၿပည္မွာေတာ့ ခ်က္စားတယ္လိုု ့ မၾကားဘူးေပါင္။ ခ်က္စားရင္ ခ်က္စားမွာေပါ့ ေကြ ေဝ့က မီးဖိုုေခ်ာင္မွ မဝင္တာ၊ စားဖူးတာကိုု သတိမထားမိတာ ၿဖစ္ခ်င္ၿဖစ္မွာပါ့။ အင္း.. ဗီယက္နမ္မွာ ဘူးသီးကိုု ဘယ္လိုုစားၾကပါလိမ့္...ဗီယက္နမ္ေတြ ဗူးသီးမစားၾကဘူး ထင္တယ္။ ဖုုန္းဆက္ရင္ ကိုုယ့္အစ္မေတြကိုု ေမးဖိုု ့ မွတ္ထားရဦးမယ္။ ဟမ္မေလး... တရုုတ္နဲ ့ ဗီယက္နမ္ ဗူးသီး စားသလား မစားဘူးလားဆိုုတာ တရုုတ္နဲ ့ ဗီယက္နမ္ကိုုယ္တိုုင္ မသိဘူးဆိုုေတာ့..။
ဘဝရထားစီးသြားတုုန္း ခရီးစဥ္အစကေန အဆံုုးအထိ တခရီးတည္း သြားတဲ့သူဆိုုတာ အရွားသား။ တက္လာတဲ့သူ၊ ဆင္းလာတဲ့သူေတြၾကားမွာ အသိမိတ္ေဆြ ၿဖစ္တဲ့သူ ရိွသလိုု ရထားအတူတူ စီးခဲ့မွန္းေတာင္ မသိလုုိက္သူေတြလည္း ရိွရဲ ့။ ေဆာင့္ၾကြားၾကြားနဲ ့ ၾကည့္ရတာ အခ်ိဳးမေၿပဘူးလိုု ့ ၿမင္ကတည္းက အၿမင္ကပ္ေနတာမ်ိဳးလည္း ရိွေသးတယ္။ တခ်ိဳ ့ၾကတာ့ သီခ်င္းအက်ယ္ၾကီးဖြင့္နားေထာင္၊ ႏွစ္ေယာက္စာေနရာယူ၊ မက္တပ္ရပ္စီးတဲ့သူကိုု ကိုုယ္ခ်င္းမစာ ေၿခေထာက္ဆန္ ့ထားတဲ့သူ၊ တက္နင္းမိ၊ ထိခိုုက္မိလိုု ့ ေဆာရီးေၿပာေပမဲ့ မေက်မနပ္ၿဖစ္သြားတဲ့သူေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳးပါပဲ။ ဝါသနာတူ၊ စရိုုက္တူလိုု ့ ခဏတာေလး ခင္မင္လိုုက္ရေပမဲ့ ငယ္ေပါင္းၾကီးေဖာ္လိုု ခင္မင္သြားတဲ့သူ ႏွစ္ေယာက္ရိွတယ္။
ေနၿခည္ေႏြးေႏြး ၿဖာဆင္းမေနဘဲ တိမ္အံုု ့တဲ့ ၾသဂုုတ္လရဲ ့ တခုုေသာ စေနေန ့မွာ အင္ဝုုဒ္ပန္းၿခံဆီကိုု ေၿခဆန္ ့ၾကတဲ့ လမ္းေလွ်ာက္အဖြဲ ့မွာ သူတိုု ့ႏွစ္ေယာက္နဲ ့ စတင္သိကႊ်မ္းခဲ့ပါတယ္။ သူတိုု ့ဆိုုတာက ေဝ့နဲ ့ ဝိုုင္း။ ဒီအဖြဲ ့ကိုု ပထမဆံုုးအၾကိမ္ လာမွန္းသိေလာက္ေအာင္ ေၾကာင္စီစီေလး ၿဖစ္ေနတဲ့ ေဝ့ကိုု အဖြဲ ့ဝင္ၿဖစ္တာ သံုုးလေလာက္ ၾကာၿပီမိုု ့ စီနီယာၿဖစ္ေနတဲ့ ကိုုယ္ကပဲ စတင္မိတ္ဖြဲ ့ခဲ့တယ္။ ေဝ့က ကိုုလံဘီယာတကၠသိုုလ္မွာ လာတက္ေနတဲ့  တရုုတ္ေက်ာင္းသား။ ကိုုလံဘီယာတကၠသိုုလ္က ဟားဗတ္၊ အမ္အိုုင္တီ၊ ပရင့္စတန္၊ ေယးလ္တိုု ့လိုု နာမည္ၾကီးတကၠသိုုလ္ပါ။ ေက်ာင္းၿပီးလိုု ့ ႒ာေနမၿပန္ခင္ နယူးေယာက္တခြင္ လိမ့္ေနတဲ့သူေပါ့။ အေမရိကန္ၿပည္ေပါက္ ဘဂၤလားမေလး ဖာရီယာနဲ ့ အဖြဲ ့က်တဲ့ ဗီယက္နမ္မေလး ဝိုုင္းကိုု East Village လမ္းေလွ်ာက္တုုန္းက ၿမင္ဖူးတယ္ဆိုုေတာ့ ဟုုတ္တယ္တဲ့။ လမ္းေလွ်ာက္အဖြဲ ့ထဲမွာ အငယ္ဆံုုးၿဖစ္တဲ့ ေဝ့၊ ဝိုုင္း၊ ဖာရီယာနဲ ့ ကိုုယ္တိုု ့ တြဲၿဖစ္တယ္။ ဖာရီယာနဲ ့ ကိုုယ္က လမ္းေလွ်ာက္အဖြဲ ့နဲ ့အပတ္တိုုင္းနီးပါး လမ္းေလွ်ာက္ေတာ့ သိႏွင့္ေနတယ္။
ကိုုယ္တိုု ့ ငယ္ငယ္တုုန္းက အသည္းစြဲ အေနာက္ဖက္သိုု ့ခရီးထြက္ၿခင္း (စြန္းဝူခုုန္း၊ ပါက်ဲ) ၊ က်န္ေက်ာင္း ရုုပ္ရွင္ေတြ၊ သြားခဲ့ဖူးတဲ့ခရီးေတြ၊ ေက်ာင္းမွာ ဗရုုတ္က်တဲ့ အေၾကာင္းေတြ၊ အေမရိကန္မွာ ၾကံ ုုေတြ ့ရတဲ့အေၾကာင္းေတြနဲ ့ေဝ့နဲ ့ကိုုယ္က အဖြဲ ့က်တယ္။ ဖာရီယာ၊ ဝိုုင္း၊ ကိုုယ္ အၿပန္ရထားေပၚမွာ စကားေၿပာၾကရင္း ဝိုုင္းက လြန္ခဲ့တဲ့ သံုုးလကမွ အီတလီကေန ေၿပာင္းလာတာတဲ့။ ေနာင္တပတ္ ေဟာင္ေကာင္နဂါးေလွၿပိ ုုင္ပြဲ ဖလပ္ရွင္းၿမက္ခင္းၿပင္ လမ္းေလွ်ာက္ပြဲမွာ ဖာရီယာ၊ ဝိုုင္းနဲ ့ ကိုုယ္တိုု ့ ၿပန္ဆံုုၾကတယ္။ ဝိုုင္းမိတ္ေဆြၾကီး ပေရာ္ဖက္ရွင္နယ္ ေတာင္တက္သမား၊ စီပီေအ ေဒးဗစ္နဲ ့ သိကႊ်မ္းရတယ္။  အက္ေကးဒီယားအမ်ိဳးသားဥယ်ာဥ္ရိွတဲ့ မိန္းၿပည္နယ္အေၾကာင္း ေၿပာၿပေတာ့ ဝိုုင္းက စိတ္ဝင္စားတယ္တဲ့။ အီတလီမွာ ေနခဲ့တဲ့ ခုုနစ္ႏွစ္အတြင္း ဥေရာပတခြင္ ၿပဲၿပဲစင္ေအာင္ လည္ခဲ့သူမိုု ့ ယူအက္စ္တခြင္ ၿပဲၿပဲစင္ေအာင္ လည္ခ်င္ပါသတဲ့။
ဝိုုင္းနဲ ့ အီးေမးလ္ေတြပိုု ့။ အပတ္စဥ္ ကိုုယ္တို  ့ပါဝင္တဲ့ လမ္းေလွ်ာက္အဖြဲ ့က အဲဒီအပတ္ လမ္းေလွ်ာက္တာ စိတ္ဝင္စားဖိုု ့ မေကာင္းဘူး။ တၿခား meetup အဖြဲ ့က Cold Springs ကိုု သြားၾကတာေတြ ့ေတာ့ ဝိုုင္းက သြားၾကရေအာင္တဲ့။ ပေရာက္ဖက္ရွင္နယ္ ေတာင္တက္သမားၾကီ ေဒးဗစ္က အေသအခ်ာ လမ္းညႊန္တယ္။ ေနာက္ေတာ့ Bear Mountains ၊ Staten Island ကုုိ သြားလည္ၾကတယ္။ ဝိုုင္းနဲ ့ ခရီးသြားရတာ အေတာ္အဆင္ေၿပတယ္။ သူက ကိုုယ့္ထက္ေတာင္ တက္ၾကြေနေသးတယ္။ ဝိုုင္းနဲ ့ ေတာင္ေတြသြားတက္၊ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ေတာ့မွ သူ ့အေၾကာင္း ပိုုသိလာတယ္။ ဗီယက္နမ္ေၿမာက္ပိုုင္း ဟႏြိဳင္းမွာ ၾကီးၿပင္းခဲ့တဲ့ ဝိုုင္းက အဂၤလိပ္စာ အရည္အခ်င္းစစ္ စာေမးပြဲမွာ တႏိုုင္ငံလံုုးအဆင့္ ဒုုတိယရေတာ့ နာမည္ၾကီးတကၠသိုုလ္ေတြကိုု ေနာက္ထပ္ေရးေၿဖစာေမးပြဲေတြ ေၿဖစရာမလိုုဘဲ တန္းဝင္တယ္။ သူ ေရြးခ်ယ္တာ international relations ေမဂ်ာ။ အဲဒီတကၠသိုုလ္က ဗီယက္နမ္တႏိုုင္ငံလံုုးမွာ တခုုတည္း ရိွပါသတဲ့။
ဗီယက္နမ္ေက်ာင္းေတြမွာ ေက်ာင္းသင္ရိုုးညႊန္းတမ္းစာအုုပ္အားလံုုးက ဗီယက္နမ္ဘာသာနဲ ့ ေရးထားၿပီး ဆရာေတြကလည္း ဗီယက္နမ္လိုုေၿပာၿပီး သင္ၾကေတာ့ ဗီယက္နမ္ေတြ အဂၤလိပ္စာအသံထြက္ မေကာင္းၾကဘူး။ ေက်ာင္းစတက္တုုန္းက မိုုင္းဖန္စကားကိုု ဘယ္သူမွ နားမလည္ဘူး။ လူမ်ိဳးေပါင္းစံုု၊ ဘာသာေပါင္းစံုုတဲ့ ၿခေသၤ့ကႊ်န္းမွာ ေနဖူးတဲ့ ကိုုယ္ပဲ  မိုုင္းဖန္ ေၿပာတာ နားလည္တယ္။ မိုုင္းဖန္ အဂၤလိပ္လိုု ေၿပာတာကိုု ကိုုယ္က အဂၤလိပ္လိုု ဘာသာၿပန္ေပးရတယ္။ ဝိုုင္းတိုု ့ေက်ာင္းကေတာ့ အဂၤလိပ္စာကိုု ၿဗိတိသွ်ဆရာေတြက သင္သလိုု၊ ၿပင္သစ္စာလည္း သင္ရတယ္။ ေက်ာင္းၿပီးေတာ့ ယိုုးဒယားႏိုုင္ငံ ေအအိုုင္တီမွာ စေကာ္လားရွစ္ရတယ္။ ယိုုးဒယားမွာလည္း ေပ်ာ္ပါသတဲ့။ ေနာက္ စေကာ္လားရွစ္ရလိုု ့ ၿပင္သစ္မွာ တစ္ႏွစ္ေက်ာင္းတက္ဖူးတယ္။ ေက်ာင္းၿပီးေတာ့ အီတလီက ယူအန္မွာ အလုုပ္ရတယ္။ သူ ့လစာက အီတလီေတြထက္ ေကာင္း၊ အလုုပ္စဝင္ခါစက အီတလီသားေရအိတ္ကိုု တစ္ႏွစ္ေလာက္ ရူးလိုုက္ေသးတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ခရီးသြားတာကိုု ၾကိ ုုက္သြားလိုု ့ ဘဝကိုု ရိုုးရိုုးစင္းစင္း ေနထိုု္င္ၿပီး ရသမွ်ပိုုက္ဆံေတြကိုု ခရီးသြားပါသတဲ့။ သူ ့အလုုပ္ကလည္း ကမၻာပတ္ရေတာ့ ဝိုုင္း မေရာက္ဖူးတဲ့ ႏိုုင္ငံဆိုုတာ ခပ္ရွားရွား။
ယူအန္ကေန လမ္းေလွ်ာက္ရင္ ၁၀ မိနစ္ေလာက္ပဲေဝးတဲ့ မက္ဟန္တန္ တိုုက္ခန္းက်ဥ္းက်ဥ္းရဲ ့ ဧည့္ခန္းကိုု အခန္းဖြဲ ့ထားတဲ့ သူ ့အခန္းလခက ကိုုယ့္အခန္းလခထက္ ႏွစ္ဆမ်ားတယ္။ ကိုုယ့္ရံုုးကေတာ့ ရထားစီးရင္ နာရီဝက္ဆုုိေပမဲ့ လမ္းေလွ်ာက္တာ၊ ရထားေၿပာင္းစီးရတာေတြနဲ ့ ၄၅ မိနစ္၊ ၁ နာရီသာသာပဲ။ ကိုုယ္က  ရထား ၁ နာရီစီးၿပီးလိုု ့ အိမ္ၿပန္ေရာက္ခ်ိန္မွာ ဝိုုင္းက Gym မွာ အားကစားသြားလုုပ္၊ Zoomba ၊ SaSa ၊ ballet သြားကၿပီးေနၿပီ။ ဝိုုင္းက တီဗြီ၊ ရုုပ္ရွင္လည္း မၾကည့္ဘူး။ သူ ့အခ်ိန္ေတြကိုု တန္ဖိုုးရိွရိွ အသံုုးခ်တယ္။ ယူအန္ဆိုုေတာ့ စတိတ္(ၿပည္နယ္)တက္စ္၊ ဖယ္ဒရယ္(အစိုုးရ)တက္စ္ ေဆာင္စရာမလိုုဘူး။ ယူအန္ဘဏ္ သံုုးတယ္ ခရစ္ဒစ္ကဒ္ မသံုုးဘူး။ ေရွးရိုုးသမား ဝိုုင္းက ေငြသားနဲ ့ေပးတယ္ အိတ္ထဲမွာ ေငြသား အၿမဲေဆာင္ထားတယ္။ အိတ္ထဲမွာ ေငြသားမရိွရင္ ေနလိုု ့မေကာင္းဘူးတဲ့။ ကိုုယ္က ခရစ္ဒစ္ကက္နဲ ့ ေပးလိုု ့မရေတာ့မွ ေငြသားသံုုးတယ္။ ေငြသားရိွရဲ ့သားနဲ ့ ခရက္ဒစ္ကဒ္နဲ ့ေငြရွင္းတဲ့ ကိုုယ့္ကိုု ဝိုုင္းက ၿပံ ုုးၾကည့္ရင္ ခရစ္ဒစ္စကိုုးတက္ေအာင္ လုုပ္ေနတာလိုု ့ ကိုုယ္က ေရရြတ္တယ္။
ဆီနီေဂါ၊ ဂါနာ၊ ႏိုုင္ဂ်ီးရီးယားတိုု ့လိုု ႏိုုင္ငံေတြကိုု အလုုပ္ကိစၥနဲ ့ သြားရလိုု ့ international health insurance ယူၿပီး တလ ၅၀၀ ေပးရတယ္။ ပင္စင္ ( 401k ) အတြက္ စုုရင္လည္း ယူအန္က ႏွစ္ဆစုေပးတယ္။ ခြင့္ဆိုုရင္လည္း ကိုုယ္တိုု ့က တစ္ႏွစ္မွာ ၁၀ ရက္ရတာ ဝိုုင္းက တစ္လရတယ္။ ဒီေတာ့ ဒီဇင္ဘာတလလံုုး ခြင့္ယူၿပီး ဗီယက္နမ္ကိုု အလည္ၿပန္တယ္တဲ့။ ယူအန္က ေကာင္းလိုုက္တာ ကိုုယ္လည္း ယူအန္မွာ အလုုပ္ရခ်င္လိုုက္တာ။ ယူအန္မွာရဖိုု ့ သိပ္ခက္တာ လုုပ္သက္ ၁၀ ႏွစ္ေလာက္ရိွမွ။ ဂ်ပန္၊ ဒိန္းမတ္တိုု ့လိုု ခ်မ္းသာတဲ့ႏိုုင္ငံေတြက ဘြဲ ့ရၿပီးခါစ သူတိုု ့ႏိုုင္ငံသားေတြကိုုုု ယူအန္မွာ အလုုပ္ဆင္းခိုုင္းတာ။ လစာကိုု သူတိုု ့အစိုုးရက ေပးတယ္။ အလုုပ္ေနရာလစ္လပ္လိုု ့ လူေခၚမယ္ဆိုုရင္ အၿပင္လူကိုုေခၚမလား၊ ဒီမွာအခုုလက္ရိွ အလုုပ္လုုပ္ေနတဲ့သူကိုု ေခၚမလား။ သူတိုု ့ကိုုပဲ အလုုပ္ခန္ ့ေတာ့မွာေပါ့ သူတိုု ့က ယူအန္မွာ လုုပ္ေနတာကိုုး။ အဲဒါေၾကာင့္ အလုုပ္ရဖိုု ့ ခက္တယ္လိုု ့ ေၿပာတာေပါ့။ ဝိုုင္းလည္း စဝင္တုုန္းက ဘာအားလပ္ရက္၊ ဘာအခြင့္အေရးမွ မရဘူးတဲ့။
တေန ့ေတာ စင္ထရယ္ပါ့ခ္တိုုးကိုု သြားရင္း ေဝ့နဲ ့ ၿပန္ဆံုုတယ္။ တိုုးၿပီးသြားေပမဲ့ ကိုုယ္တိုု ့ေတြ ေရကန္တပတ္ လမ္းေလွ်ာက္ၾကတယ္။ ေဝ့က ပိတ္ရက္ေတြဆိုု တီဗြီၾကည့္တာထက္ ပန္းၿခံေတြ၊ ၿပတိုုက္ေတြ သြားတာ ဝါသနာပါတယ္။ သူ ့သူငယ္ခ်င္းေတြကေတာ့ ဘီယာဆိုုင္ထိုုင္ဖိုု ့ေလာက္သာ စိတ္ဝင္စားတဲ့။  ေဝ့ရဲ ့ ဗရုုတ္သုုတ္ခ သူငယ္ခ်င္းေတြအေၾကာင္း၊ ဝိုုင္းရဲ ့ ႏိုုင္ငံတကာအေတြ ့အၾကံ ုုအေၾကာင္း၊ ကိုုယ္သြားဖူးတဲ့ ယူအက္စ္ၿပည္နယ္ေတြအေၾကာင္းေတြ ဖလွယ္ၾကတာ အေတာ္စိတ္ဝင္စားဖိုု ့ေကာင္းတယ္။ ေဝ့ရဲ ့ ေဖ့ဘြတ္အေကာက္အပ္တယ္။ လမ္းေလွွ်ာက္အဖြဲ ့မွာ တခါေတြ ့ၿပီး ေနာက္ဘယ္ေတာ့မွ မေတြ ့ေတာ့တဲ့ သူေတြအမ်ားၾကီးမိုု ့ ေဝ့နဲ ့ ၿပန္ေတြ ့လိမ့္မယ္လိုု ့ဘယ္လိုုမွ မထင္ထားတာပါ။ ကိုုယ္တိုု ့ဝက္ဝံေတာင္ကိုု သြားတက္မွာမိုု ့ ေဝ့ကိုု ဖိတ္ေခၚေတာ့ တက္နက္စီၿပည္နယ္ ဂရိတ္စမုုတ္ကီေတာင္ကိုု သြားလည္ေနမွာမိုု ့ မလိုုက္ေတာ့ဘူးတဲ့။
ညေန ၃ နာရီခြဲ စုုရပ္မွာၿပန္ဆံုု  ေလးနာရီမွာထြက္မဲ့ အက္ေကဒီးယားေနရွားခရူ  Acadia Nature Cruise  စီးဖိုု ့ တက္သုုတ္ႏွင္ၾကၿပန္တယ္။ မိန္းၿပည္နယ္ရဲ ့ ေရလမ္းခရီးဥပေဒနဲ ့အညီ ဒီသေဘာၤမွာ အသက္ကယ္ေဘာ ဘယ္ႏွစ္ခုု၊ ဘယ္ေနရာမွာ ထားတဲ့အေၾကာင္း၊ ခ်မ္းရင္ ယူၿခံ ုုဖိုု ့ ေစာင္ပါးေလးေတြ ထားရိွတဲ့အေၾကာင္း၊ ခရီးသည္ေတြ ေဘးအႏၱာရယ္ ကင္းရွင္းဖိုု ့ကိုု အဓိကထားေၿပာဆိုုၿပီး ကပၺတိန္နဲ ့ မိတ္ဆက္ေပးပါတယ္။ ကေလးေတြကိုု အသက္ကယ္ေဘာကြင္း ဝတ္မလားေမးေတာ့ ေခါင္းခါၿပီး ႏိုုးတဲ့။ ခရီးစဥ္က ၂ နာရီၾကာၿပီး ရင္သပ္ရူေမာလွပတဲ့ မိန္းၿပည္နယ္ရဲ ့ ကမ္းေၿခအလွ၊ အက္ေကဒီယားအမ်ိဳးသားဥယ်ာဥ္၊ Frenchman ပင္လယ္ေအာ္မွာ ရိွတဲ့ ကႊ်န္းေလးေတြ၊ ဘားဟာဘား ကမ္းေၿခအလွကိုု ေတြ ့ၿမင္ရမွာပါတဲ့။
ပင္လယ္ကမ္းေၿခမိုု ့ တေန ့  ၂ ၾကိမ္ ဒီေရ အတက္အက် ရိွပါတယ္။ ေရထရက္၊ ေရေသရက္ေတြက လၿပည့္၊ လကြယ္တာနဲ ့ ဆက္စပ္ေနပါတယ္။ ဟိုုင္းၾကီးကႊ်န္းမွာ ၾကီးၿပင္းခဲ့ေပခဲ့ ေရတက္၊ ေရက်ခ်ိန္၊ ေရထရက္၊ ေရေသရက္မွန္း မသိဘူးရယ္။ အေဖ၊ ေဘးေခ် (ဦးေလး) တိုု ့ဆိုု ဘယ္အခ်ိန္ ေရတက္၊ ေရက်မယ္ဆိုုတာ အတိအက် သိတယ္။ ဘားဟာဘားၿမိ ုု ့ သမိုုင္းေၾကာင္းကိုု ရွင္းၿပေတာ့ ဓာတ္ပံုုခ်ည္း ဖိရိုုက္ေနၿပန္၊ နည္းနည္းလည္းေဝးေတာ့ မၾကားလိုုက္ဘူး။ ဘားဟာဘားၿမိ ုု ့က Jackson Laboratory အေၾကာင္းကိုုေတာ့ မွတ္မိတယ္ ကိုုယ့္ကိုု အင္တာဗ်ဳးခဲ့တဲ့ ကုုမၺဏီကိုုး။ ဂ်က္ဆန္လက္ေဘာ္ထရီက ဓာတ္ခြဲခန္းမွာသံုုးတဲ့ ၾကြက္ေတြကိုု ေရာင္းခ်တဲ့ သုုေတသန ကုုမၺဏီပါ။ ကင္ဆာေဆးကိုု ၾကြက္ေတြမွာ အရင္စမ္းသပ္၊ ေအာင္ၿမင္ေတာ့မွ လူေတြကိုု ကုုသတာမိုု ့ သုုေတသနလုုပ္ငန္းေတြအတြက္ ၾကြက္ေတြက မရိွမၿဖစ္ အေရးပါပါတယ္။ ၾကြက္ဆိုုလိုု ့ အေမႊးေထာင္ေထာင္နဲ ့ ေၿမၾကြက္မည္းမည္းလိုု ့ မထင္လိုုက္ပါနဲ ့ ဓာတ္ခြဲခန္းသံုုး ၾကြက္ၿဖ ူေလးေတြပါ။ ဒီေတာ့ MDI ( Mount Desert Island) မွာ ၾကြက္ေတြ အမ်ားၾကီး ရိွေနတာ အံ့ၾသစရာ မဟုုတ္ဘူး။
ေတာင္တက္ဝါသနာပါသူေတြအတြက္ဆိုု MDI  trails ေတြကိုု စိန္ေခၚၾကည့္ဖိုု ့ အေကာင္းဆံုုးပါပဲ။ တခ်ိဳ ့ေနရာေတြ ေက်ာက္ေတာင္ေတြကိုု ခဲရခဲဆစ္ တက္ရတာတဲ့။ လမ္းေလွ်ာက္အဖြဲ  ့မွာ ေတြ ့လိုု ့  မိတ္ေဆြၿဖစ္၊ ကိုုယ္တိုု ့ Cold Springs မွာ ေတာင္သြားတက္ေတာ့ အေသအခ်ာ လမ္းညႊန္ေပးတဲ့ စီပီေအ CPA ၊ ပေရာ္ဖက္ရွင္နယ္ေတာင္တက္သမားၾကီး ေဒးဗစ္ကိုု သတိရၾကတယ္။ ေဒးဗစ္သာဆိုုရင္ နိပ္သဟ ၾကိတ္လိုုက္စမ္းမယ္လိုု ့ ေတြးမလားမသိ။ ကိုုယ္တိုု ့ကေတာ့ ကိုုယ္တိုု ့Level မဟုုတ္ဘူးမွန္း အတိအက်သိတယ္။ မိန္းၿပည္နယ္ကိုုေရာက္ရင္ မၿဖစ္မေနစားဖိုု ့ တိုုက္တြန္းၾကတာက ေလာ့စတာရိုုး Lobster Rolls ၊ ေလာ့စတာအိုုက္စ္ခရင္ Lobster Icecream ( ေလာ့စတာက အနံ ့ ပါတယ္ဆိုုရံုုေလာက္ပဲ ထင္ပါရဲ  ့)၊ ဘလူးဘယ္ရီပိုုင္း Blueberry Pie ၊ ဘလူးဘယ္ရီဆိုုဒါ Blueberry Soda ၊ ဘလူးဘယ္ရီဘီယာ Blueberry Beer ပါ။ ေလာ့စတာဖမ္း လုုပ္ငန္းလုုပ္သူေတြဟာ လိုုင္စင္ေဆာင္ရပါတယ္။ သတ္မွတ္ထားတဲ့ အေရအတြက္ပဲ ဖမ္းခြင့္ရိွပါတယ္။ ဖမ္းမိတဲ့ ေလာ့စတာကိုု မ်က္စိနားကေန ခႏၶာကိုုယ္ကိုု တိုုင္းလိုု ့ သံုုးလက္မထက္ ေသးေနရင္၊ ၾကီးေနရင္ ၊ ဥေတြရိွေနရင္ ဖမ္းယူၿခင္းမၿပ  ုုဘဲ ပင္လယ္ထဲကိုု ၿပန္လႊတ္ၿပီး မိန္းၿပည္နယ္ရဲ ့ ေလာ့စတာ သဘာဝေဂဟစနစ္ကိုု ထိန္းသိမ္းပါတယ္တဲ့။
ၿမန္မာ့ေရၿပင္ပိုုင္နက္မွာ ယိုုးဒယားငါးဖမ္းသေဘၤာေတြ ဂ်မ္းပိုုက္နဲ ့ငါးမႈန္ငါးစေတာင္ မက်န္ေစရ၊ ဒိုုင္းနမိုုက္ေဖာက္ၿပီးဖမ္းတယ္လိုု ့ အေဖ ေၿပာၿပဖူးတာ သတိရမိသြားတယ္။ ဟိုုးက အစိမ္းေရာင္၊ အနီေရာင္ေဘာ့သီးေတြက ဘာေတြလဲဟင္။ အဲဒါ ေလာ့စတာဖမ္းတဲ့ဟာေတြ ၿဖစ္မယ္ အေရာင္ေတြက ဘယ္သူ ့ဟာဆိုုတာ ခြဲထားတာ။ ဟိုုင္းၾကီးေခ်ာင္းထဲမွာ ငါးဖမ္းဖိုု ့ ပိုုက္ခ်ထားတဲ့ ေဘာ့သီးေတြ အၿမဲေတြ ့ရတတ္တာကိုုး။ ေမာ္တင္စြန္းဘုုရားပြဲခ်ိန္ဆိုုရင္ ေရေၾကာင္းဦးစီး႒ာနက ေရေၾကာင္းလာတိုုင္းၿပီး ေဘာတိုု္င္အနီ၊ အၿဖ ူေတြ ေထာင္ထားေလ့ရိွတယ္။ ဒီေဒသမွာ သြားလာေနတဲ့ သေဘၤာေတြကေတာ့ ဘယ္ေနရာမွာ ေသာင္၊ ေက်ာက္ေဆာင္ရိွတယ္၊ ေရတက္ခ်ိန္၊ ေရက်ခ်ိန္ ေရစူးဘယ္ေလာက္ သေဘၤာဝမ္းနဲ ့ လြတ္မလြတ္သိတယ္။ ေမာ္တင္ဘုုရားပြဲခ်ိန္မွ ေၿပးဆြဲတဲ့ သေဘာၤေတြက ဒီေလာက္ေဘာတိုုင္အနီ၊ အၿဖ ူၿပထားတာေတာင္ ေရေၾကာင္းမသိလိုု ့ ေသာင္မွတင္ရတာနဲ ့၊ ဒီေရမတက္ေသးလိုု ့ အဝမွာ ေစာင့္ေနရတာနဲ ့။
ငယ္ငယ္တုုန္းက ေမာ္တင္စြန္းဘုုရားပြဲမွာ ေဘာကြင္းနဲ ့ ေရကူးခြင့္ၿပ ုုတယ္။ အရက္မူးမူးနဲ ့ အိပ္ေပ်ာ္သြားရင္း ပင္လယ္ဖက္ကိုု ေမ်ာပါသြားလိုု ့ စက္ေလွနဲ ့ လိုုက္ဆယ္ရတာမ်ားလိုု ့ ေနာက္ေတာ့ ေရကူးခြင့္ ပိတ္လိုုက္တယ္။ ဇီးခ်ိဳင္ဖက္ၿခမ္းမွာေတာ့ ခြင့္ၿပ ုုတယ္။ ဇီးခ်ိဳင္ဖက္ၿခမ္းေရက ပိုုၿပာတယ္လိုု ့ ထင္မိတယ္။ ဒီေရကလည္း ကမ္းေၿခဖက္ကိုု စီးတာဆိုုေတာ့ အဲဒီဖက္ၿခမ္းက နည္းနည္းေဘးကင္းတယ္။ ေမာ္တင္စြန္းဘုုရားရိွတဲ့ ၿမန္မာၿပည္အေနာက္ေတာင္ဖက္အစြန္း နဂေရ ့အငူက ဘဂၤလားပင္လယ္ေအာ္နဲ ့ ကမၺလီပင္လယ္ ဆံုုတဲ့ေနရာဆိုုေတာ ေရစီးၾကမ္းတယ္ ဝဲေတြနဲ ့။ သေဘာၤေတြ ေမာ္တင္စည္းကိုု ၿဖတ္ဖိုု ့ဆိုုတာ အေတာ္ခက္တယ္။ စက္ေလွကလည္းေတာင့္၊ ဆလင္ကလည္း အေတြ ့အၾကံ ုုမ်ားတဲ့လူၿဖစ္မွ ၿဖတ္ႏိုုင္တာ။ လိႈင္းပုုတ္လိုု ့ စက္ေလွက လူးလြန္ ့ေတာ့ ဂိုုက္က သတိထားပါ၊ ကိုုင္ထားပါလိုု ့ေအာ္ ခရီးသည္ေတြကလည္း ယိမ္းယိုုင္ေနလိုု ့အနီးအနားက လက္ရန္းတိုုင္ေတြကိုု ဖက္ထားရတယ္။ အမယ္မင္း ဟိုုင္ၾကီးကႊ်န္းနား ေရာက္ခါနီးရင္ လိႈင္းပုုတ္သလိုုမ်ိဳးပါလား။
အိမ္ၾကီးရခိုုင္ေတြက လွလိုုက္တာ။ ေရွ ့မွာ က်ယ္ၿပန္ ့တဲ့ ၿမက္ခင္းစိမ္းစိမ္း၊ ၿမစ္၊ ေတာေတာင္ ကိုုယ္စိတ္ကူးထဲက အိမ္ေတြပါလား။ ဂိုုက္က မွန္ေၿပာင္းထုုတ္ၿပီး သိမ္းငွက္ရိွမရိွ ရွာေဖြတယ္။ ဟိုုနားမွာ ေခါင္းၿဖ ူၿဖ ူနဲ ့ သိမ္းငွက္။ ခရီးသည္ေတြအားလံုုး သိမ္းငွက္ ရွာေဖြေရး စၾကတယ္။ ေတြ ့တဲ့သူက ေအာ္၊ ကင္မရာေတြ တဖ်ပ္ဖ်ပ္ရိုုက္ၾက၊ သိမ္းငွက္ ေကာင္းကင္မွာ ပ်ံဝဲၿပီး ေရေအာက္က အစာကိုု သုုတ္ယူၿပီး ေက်ာက္ေဆာင္ကိုု ယူသြားတယ္။ ဂိုုက္က လူၾကီးမင္းတိုု ့ ကံေကာင္းတယ္ သိမ္းငွက္ကိုု ေတြ ့ရတဲ့အၿပင္ အစာဖမ္းနည္းကိုု သရုုပ္ၿပသြားလိုု ့တဲ့။ ဝက္သစ္ခ်ပင္ ထူထူအုုပ္ေတြၾကားက ေက်ာက္ေဆာင္စြန္းမွာ တည္ေဆာက္ထားတဲ့ အပန္းေၿဖရိပ္သာအိမ္တစ္ခုု ပိုုင္ရွင္အမ်ိဳးသမီးက တိုုင္တန္းနစ္သေဘၤာမွာ ေသကံမေရာက္ အသက္မေပ်ာက္တဲ့သူပါတဲ့။ သူ ့အမ်ိဳးသားကေတာ့ တိုုင္တန္းနစ္မွာ ဆံုုးပါးသြားၿပီ ေနာက္ထပ္ အိမ္ေထာင္မၿပ ုုဘဲ ဒီအိမ္မွာပဲ ေသတပန္ သက္တဆံုုး ေနထိုုင္သြားပါသတဲ့။
အဲဒီအိမ္ကတာ့ အိပ္ခန္းဘယ္ႏွစ္ခန္း၊ ဧည့္သည္အိပ္ခန္း ဘယ္ႏွစ္ခန္း၊ ဘယ္လိုုမ်ိဳး ေကာင္းတယ္။ ခုုလက္ရိွ ေပါက္ေစ်းက ၇ သန္းလိုု ့ ဂိုုက္က ရွင္းၿပေတာ့ ခရီးသည္တစ္ေယာက္က ဟင္ ခုုနစ္သန္းထဲ 7 millions Only ေၿပာေတာ့ အားလံုုးပြဲက်သြားတယ္။ ဂိုုက္က အဲဒီစကားလံုုးေလး ၾကိ ုုက္တယ္ ခုုနစ္သန္းထဲ I like that word Only ။ Egg Rock မီးၿပတိုုက္မွာ အရင္တုုန္းက လူေတြေနေပမဲ့ ခုုေတာ့ မေနေတာ့ဘူးတဲ့။ မီးၿပတိုုက္ကေတာ့ ခုုတိုုက္ အသံုုးၿပ ုုေနဆဲပါ။ မီးၿပတိုုက္နားက ကႊ်န္းေလးမွာ ဇင္ေယာ္ငွက္ေတြ၊ ပင္လယ္ဖ်ံေတြ ေတြ ့ေတာ့ ဂိုုက္က Happy, healthy, lazy sealions လိုု ့ ေၿပာသြားတာေလးကိုု သေဘာက်မိတယ္။ ေဝလငါး ၾကည့္ဖိုု ့ဆိုုရင္ ေနာက္ထပ္ မိုုင္ ၃၀ ေလာက္ သြားရမွာပါတဲ့။ ရွားပါးတဲ့ ငွက္မ်ိဳးစိတ္၊ ေဆာင္းခိုုငွက္ေတြအေၾကာင္း ရွင္းၿပေပမဲ့ မမွတ္မိလိုုက္ဘူး။
အၿပန္က်ေတာ့ ေအးလာလိုု ့ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေအာက္ထပ္ဆင္းသြားၾကတယ္။ ဂိုုက္က ေလာ့စတာဖမ္းတဲ့အေၾကာင္း ရွင္းၿပတယ္။ ဟိုုင္းၾကီးဖက္မွာေတာ့ ဂဏၰန္းဖမ္းတဲ့ဟာကိုု ဂဏၰန္းေထာက္လိုု ့ ေခၚၾကတယ္။ ေလးကိုုင္းသဏန္ ဝါးၿခမ္းၿပားထိပ္မွာ ဂဏၰန္းစာ ခ်ိတ္ထားၿပီး ေအာက္ဖက္မွာ ပိုုက္စိတ္စိတ္နဲ ့ ကာထားတယ္။ ဂဏၰန္းဟပ္ေနၿပီလိုု ့ထင္ၿပီး ၾကိ ုးကိုု ဆြဲတင္လိုုက္ရင္ ဂဏၰန္းက အစာေအာက္မွာ ကာထားတဲ့ပိုုက္ထဲ ပါလာေရာ။ တခါတေလ အစားသာကုုန္သြားတယ္ ဂဏၰန္းတေကာင္မွ မမိလိုုက္တာမ်ိဳးလည္း ရိွတယ္။ ေလာ့စတာေခ်ာက္က သံဇကာကြက္ ေလးေထာင့္ပံုုးသ႑န္ အေပၚထပ္မွာ ေလာ့စတာအစာ ခ်ိတ္ထားတယ္။ ေလာ့စတာက အင္တန္နာကေန မစင္စြန္ ့ပါတယ္တဲ့။ တခါတုုန္းက မိတဲ့ ေလာ့စတာ ဘယ္ေလာက္ၾကီးလဲဆိုု လက္မကတင္ ကိုုယ္တိုု ့မ်က္ႏွာ နီးပါးေလာက္ ရိွတယ္။ မၾကာေသးခင္ကပဲ ရာဟူးသတင္းမွာ ရွားပါးေလာ့စတာ ဖမ္းမိတဲ့အေၾကာင္း ဖတ္လိုုက္ရေသးတယ္။ အက္ေကဒီယားေနရွားခရူကိုု သေဘာက်ရင္ သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြေတြကိုု ေၿပာၿပေပးဖိုု ့၊ TripAdvisor မွာ ကြန္ ့မန္ ့ေပးဖိုု ့ ေၿပာပါတယ္။ တစ္ဖ္ေပးခ်င္ရင္ ဝါးဗူးထာင္းထဲ ေပးလိုု ့ရပါတယ္ဆိုုလိုု ့ ၂ က်ပ္ၾကီးမ်ားေတာင္ တစ္ဖ္ေပးခဲ့တယ္။
ကက္လက္ေတာင္ကိုု မိနစ္ ၂၀ ေလာက္ ေမာင္းရပါတယ္။ ေတာင္တက္လမ္းေတြက မက္ေစာက္ၿပီး ၁၅၂၈ ေပၿမင့္လိုု ့ ဟန္ကြတ္ေကာင္တီ Hancock County မွာေတာ့ အၿမင့္ဆံုုးတဲ့။ ၿပင္သစ္လူမ်ိဳး နယ္ေၿမသစ္ရွာေဖြသူ၊ စြန္ ့စားသူ Antoine Laumet de Cadillac ကိုု ဂုုဏ္ၿပ ုုၿပီး ကက္လက္ေတာင္လိုု ့ အမည္ေပးထားတာပါ။ အေမရိကန္ေတြရဲ ့ dream car ကက္လက္ကား စထုုတ္ေတာ့ နာမည္ copy right နဲ ့ တရားစြဲေသးတယ္ဆိုုပဲ။ အေမရိကန္ေတြက ကက္ဒီလက္လိုု ့ အသံမထြက္ဘဲ ဘာလိုု ့ ကက္လက္လိုု ့ အသံထြက္ၾကပါလိမ့္ (အူေၾကာင္ေၾကာင္ အေတြး) ။ ရံုုးပိတ္ရက္ဆိုု စက္ဘီးကိုု SUV ကားေနာက္မွာတင္ၿပီး Mattew Hason Trail မွာ biking ထြက္ခ်င္တာ၊ ကက္လက္ကား ရူးတာေတြ နယူးေယာက္ေရာက္ေတာ့ ေပ်ာက္သြားတယ္ နယူးေယာက္မွာ ကားမွ မလိုုတာကိုုး။ အင္း ...ကက္လက္ခေရဇီတစ္ေယာက္ ကက္လက္ေတာင္ေပၚ ေရာက္လိုု ့ ကက္လက္ေတြ ၾကိမ္းေက်သြားၿပီလားမသိ။
ကက္လက္ေတာင္ေပၚေရာက္ေတာ့ ညေနေစာင္း တိမ္ဖုံးေနလိုု ့ မႈန္ၿပာရီမိႈင္းေနေပမဲ့ ေတာင္ေပၚကေန ကႊ်န္းေလးေတြကိုု ၿမင္ရတဲ့ရႈခင္းက သာယာတယ္။ သိတဲ့အတိုုင္း ရူခင္းခံစားဖိုု ့ထက္ ပိုု ့စ္အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ ့ ဓာတ္ပံုုအမ်ားၾကီး ရိုုက္ဖိုု ့က အဓိက။ ေနထြက္ခ်ိန္၊ ေနဝင္ခ်ိန္ အင္မတန္ သာယာတယ္ ဆိုုေပမဲ့ အဲဒီေန ့က မိုုးအုုံ ့ၿပီး မိုုးဖြဲဖြဲေလးရြာလိုု ့ ကားဆီကိုု ေၿပးရေသးတယ္။ ညစာကိုု တရုုတ္ဘူေဖးဆိုုင္မွာ ဝင္စားၿပီး မိန္းၿပည္နယ္ရဲ ့ၿမိ ုု ့ေတာ္ ၾသဂတ္စတာ Augusta က Best Western ဟိုုတယ္ကိုုေရာက္ေတာ့ ည ၁၀ နာရီေက်ာ္ေနၿပီ။ ဘေလာ့ဂါ မြန္မြန္ယိုုကိုုက ဝါရွင္တန္ဒီစီကိုု စီမီနာ တပတ္လာတာ ေလဘာေဒးေန ့မွာ နယူးေယာက္ကိုု လာလည္မွာမိုု ့ ေတြ ့ခ်င္တဲ့အေၾကာင္း ေဖ့ဘြတ္ကေန သတင္းေပးတယ္။ ေလဘာေဒးေန ့ ညေနေစာင္းမွ နယူးေယာက္ကိုု ၿပန္ေရာက္မွာမိုု ့ ေတြ ့ခြင့္မၾကံ ုုလိုုက္ဘူး။ ဟင္... ေရခဲေသတၱာမွာလည္း ေရဘူးႏွစ္ဗူးပဲ ရိွပါလား ေၿပာင္ရွင္းေနတာပဲ ပံုုမွန္ဆိုု ဘီယာဘူးေတြ၊ အခ်ိဳရည္ေတြ ထားပါတယ္။ ဟိုုတယ္စားေသာက္ဆိုုင္က နာမည္ၾကီးပါတယ္ဆိုုတဲ့ မနက္စာကိုု မနက္ ၇ နာရီခြဲေလာက္မွာ ဆင္းစားတယ္။
ငွက္ေပ်ာသီးတစ္လံုုး၊ ဆန္းကစ္တစ္လံုုး၊ လိေမၼာ္ရည္တစ္ခြက္၊ ဒိန္ခ်ည္ဗူးေသးတစ္ဗူး၊ ၾကက္ဥခ်ိစ္ေၾကာ္၊ အသားတုုကင္ ၆ ခုုေလာက္ စားတဲ့ကိုုယ့္ကိုု ဝိုုင္းက တအံ့တၾသၿဖစ္လိုု ့။ ငယ္ငယ္တုုန္းက မၾကီးနဲ ့ ေမာင္ေမာင္က တပန္းကန္ပဲ တီးတယ္ ကိုုယ္က သံုုးပန္းကန္ေတာင္ တီးတာလိုု ့ အေမ ေၿပာဖူးတယ္ အဟီး။ မိုုက္ခရိုုေဝ့စ္မွာ ေက်းဇူးၿပ ုု၍ ၾကက္ဥမက်က္တက်က္ မထည့္ပါနဲ ့လိုု ့ စာကပ္ထားတယ္။ ၾကည့္ရတာ ဟိုုတယ္မွာ ဒီလိုုၾကံ ုုဖူးလိုု ့ေနမယ္။ ပံုုမွန္ဆိုု ေရခဲေသတၱာမွာ အမ်ိဳးမ်ိဳး ထည့္ေပးထားတယ္ကြ တခုုခုုေတာ့ တခုုခုုပဲ။ မနက္ေစာေစာ ခ်က္ေအာက္လုုပ္ေတာ့ တိုုးရစ္ေတြက အမ်ားၾကီး အခန္းေစ့ ဝင္မစစ္ႏိုုင္လိုု  ကိစၥရွင္းေအာင္ တခါတည္း ဘာမွမထည့္ထားတာ ေနမယ္။ ညက တိုုးဂိုုက္ေၿပာတာၾကားလား ကိုုယ္စားႏိုုင္ေလာက္ပဲစား အမ်ားၾကီး မသယ္ပါနဲ ့တဲ့။ ကိုုယ္တိုု ့ကားေပၚေရာက္ၿပီး မၾကာပါဘူး ေကာ္ဖီခြက္ေတြ၊ ပန္းသီး၊ ငွက္ေပ်ာသီးေတြ တၿပံ ုုၾကီး သယ္တဲ့သူေတြက တရုုတ္တိုုးရစ္ေတြပါပဲ။ တရုုတ္အစိုုးရက ကိုုယ္တိုုင္ကေတာင္ အၿပစ္တင္ရေလာက္ေအာင္ တရုုတ္တိုုးရစ္ေတြကလည္း ကားလမ္း ၿဖတ္ကူးခ်င္တဲ့ေနရာ ၿဖတ္ကူး၊ အလကားဆိုု အကုုန္သယ္။ အဆိုုးဆံုုးတိုုးရစ္ေတြထဲမွာ ရုုရွားက နံပါတ္တစ္ ဘာမွဂရုုမစိုုက္ဘူး၊ ဂ်ာမန္က ဒုုတိယ ကပ္သီးကပ္ဖဲ့ ေခါင္းမာတယ္၊ အေမရိကန္ေတြက စတိုုင္မက်ဆံုုးနဲ ့ အသံအက်ယ္ဆံုုး၊ တရုုတ္နဲ ့ ေဆာ္ဒီေတြလည္း အဆိုုးဆံုုးထဲမွာ ပါတယ္။
မိန္းၿပည္နယ္ ၾသဂတ္စတာကေန ေယာ့ခ္ကင္းဒမ္းတိရစာၦန္ရံုုဆီကိုု မိုုင္ ၁၀၀၊ ၂ နာရီ ေမာင္းရပါတယ္။ လည္ပတ္ဖိုု ့ ေပးထားတဲ့ ၁ နာရီမွာ ကိုုယ္က စာထိုုင္ဖတ္တယ္။ ဝိုုင္း ေၿမပံုုကိုုင္ၿပီး အႏွံ ့ပတ္တယ္။ ဘန္ေဂါတိုုက္က်ား၊ က်ားၿဖ ူ ေတြ ့ခဲ့လား၊ သားပိုုက္ေကာင္ ေတြ ့ခဲ့လား၊ ေဒါင္း ေတြ ့ခဲ့လား ေမးေတာ့ သားပိုုက္ေကာင္ မေတြ ့ခဲ့ဘူးတဲ့။ ေၿမပံုုကိုု ၿပန္ၾကည့္ေတာ့ အဲဒီေနရာကေန ပတ္သြားခဲ့လိုု ့ မၿမင္ခဲ့တာတဲ့။ ကိုုယ့္တုုန္းက ၂ နာရီ အခ်ိန္ရေတာ့ ႏွံ ့တယ္။ မိန္းၿပည္နယ္ ေယာ့ခ္ကေန မက္ဆာခ်ဴးဆက္ၿပည္နယ္ ေဘာ့စတြန္ကိုု ၆၅ မိုုင္ ၁ နာရီ ေဝးပါတယ္။ ေလဘာေဒးပိတ္ရက္မွာ ေဘာ့စတြန္တက္ၾကတယ္ထင္ပါ့ ကားေတြၾကပ္လိုု ့ ေဘာ့စတြန္အဝင္ ဆယ္မိနစ္ေနာက္က်သြာလိုု ့ ၁ နာရီခြဲမွာထြက္မဲ့ ေဘာ့စတြန္ဟာဘားခရူကိုု ၁၀ မိနစ္ေလာက္ ေစာင့္ထားေပးဖိုု ့ အရင္ေရာက္ႏွင့္ေနတဲ့ တိုုးဂိုုက္ေဘာ္ဒါေတြက ရီကြတ္လုုပ္ထားေပးတာမိုု ့ ကားေပၚကဆင္းတာနဲ ့ ေဘာ့စတြန္ဟာဘားခရူဆီ ေၿပးရေတာ့တာပဲ။
ဟားဘားမွာ ဓာတ္ပံုုရိုုက္မယ္၊ နာမည္ၾကီး Legal Seafood မွာ ေလာ့စတာရိုုးနဲ ့ နယူးအဂၤလန္ေခ်ာင္ဒါ စားမယ္၊ ၿမိ ုု ့လယ္ေကာင္တခြင္ ဓာတ္ပံုု ရိုုက္မယ္လိုု ့ စိတ္ကူးထားတာ ဆိပ္ကမ္းမွာ ေၿခေထာက္ကိုု တြဲလြဲခ်ထိုုင္ရင္း တိမ္ဆိုုင္ၿဖ ူၿဖ ူ ေကာင္းကင္ၿပာၿပာ ပင္လယ္ၿပာၿပာ ၿဖတ္သန္းသြားလာေနၾကတဲ့ သေဘာၤ ပ်ံဝဲေနတဲ့ ဇင္ေယာ္ေတြကိုုေငး ပင္လယ္ေလညင္း ခံရတာကိုု သေဘာက်လြန္းလိုု ့ ဘယ္မွကိုု မသြားခ်င္ေတာ့ဘူး။ ဓာတ္ပံုုေလးရိုုက္လိုုက္ ေငးလိုုက္။ ေဘးနားမွာ လာတိုုင္တဲ့ ကေလးမေလးကိုု ရီကြက္လုုပ္ၿပီး ရိုုက္ခိုုင္းတဲ့ ဓာတ္ပံုုေလးကိုု သေဘာက်တယ္။ မနက္က အဝတီးထားလိုု ့နဲ ့ တူပါရဲ  ့ ဗိုုက္ကမဆာ ရႈခင္းကလည္း သာယာလြန္းေတာ့ ဘယ္မွကို မသြားခ်င္ အဲဒီလိုုေလး ထိုုင္ေငးေနတာ ၄၅ မိနစ္လံုုးလံုုးပဲ။ ဝိုုင္းက ၿပန္ေရာက္ၿပီလိုု ့ ဖုုန္းဆက္မွပဲ သူ ့ကိုုသြားေခၚ ဓာတ္ပုုံအေၿပးအလႊားရိုုက္ 711 မွာ ေန ့လည္စာဝယ္စားဖိုု ့ ဂိုုက္က မွာထားေပမဲ့ ဝယ္ဖိုု ့အခ်ိန္ မရိွေတာ့ဘူး။ အိမ္သာအတြက္ ရပ္ေပးမဲ့ Rest Area ၊ Gas station မွာ စားစရာ ဝယ္မယ္လိုု ့ စိတ္ကူးတယ္။
ေလဘာေဒးေန ့ ညေနေစာင္းမွာ နယူးေယာက္ဆီ ၿပန္လာၾကေတာ့မဲ့ ကားေတြကိုု ေရွာင္ဖိုု ့ နယူးေယာက္ကိုု ေစာေစာဝင္ေအာင္ ဒရိုုင္ဘာက အၿမန္ေမာင္းတယ္။ ေန ့လည္စာကေတာ့ ပါလာတဲ့ ဘီစကြတ္နဲ ့ ဟိုုတယ္က ယူလာတဲ့ ေရဗူးနဲ ့ပဲ ၿပီးလိုုက္ရတယ္။ နယူးေယာက္ကိုု ဝင္ေတာ့ ညေန ၇ နာရီခြဲ ။ ေတာ္ပါေသးရဲ ့ ဂ်ဴလိုုင္ ၄ တုုန္းက ကားေၾကာပိတ္ေနလိုု ့ ည ၉  နာရီမွ ဝင္တယ္။ ဝိုုင္းနဲ ့ ခရီးသြားတာ ေတာ္ေတာ္အဆင္ေၿပတယ္ သူက ကိုုယ့္ထက္ေတာင္ တက္ၾကြၿပီး အပင္ပန္း ပိုုခံႏိုုင္တယ္။ တလတေခါက္ ခရီးထြက္ရရင္ ေကာင္းမယ္လိုု ့ စိတ္ကူးမိတယ္။ ခရီးသြားရင္ ပင္ပန္းတယ္ ဆိုုေပမဲ့ ေရေၿမသစ္ကိုု ေလ့လာစူးစမ္းရင္း စိတ္ႏွလံုုးတက္ၾကြ လန္းဆန္းတာကေတာ့ ဘယ္အရာနဲ ့မွ မတူဘူး။ ခရီးေတြက သြားၿပီး သြားခ်င္တုုန္းပဲ။ အခ်ိန္၊ ေငြ၊ သူငယ္ခ်င္း၊ က်န္းမာေရး အဲဒီေလးခုု ၿပည့္စံုုလိုု ့ ေတာေတြလားၿဖစ္ေနရင္ေတာ့ ေတာလားေတြ ေရးတင္ပါဦးမယ္။
နယူးဟမ္ရိႈင္းယားၿပည္နယ္ နာရွာ Nashua ၿမိ ုု ့က Raddison ဟိုုတယ္က မနက္စာ မေကႊ်းဘူး။ နာရွာၿမိ ုု  ့ကေန မိန္းၿပည္နယ္ ပိုု ့လန္းမီးၿပတိုုက္ Portland Head Light အထိ ၁၁၅ မိုုင္ ၂ နာရီ ေမာင္းရပါတယ္။ ၁၇၉၁ ခုုႏွစ္မွာ တည္ေဆာက္ၿပီးစီးခဲ့တဲ့ ပိုု ့လန္းမီးၿပတိုုက္ဟာ မိန္းၿပည္နယ္ရဲ  ့ သက္တမ္းအၾကာဆံုုး မီးၿပတိုုက္ပါ။ ၁၇၈၇ မွာ ေဂ်ာ ့ဝါရွင္တန္ရဲ ့ ညြန္ၾကားခ်က္နဲ ့ တည္ေဆာက္ခဲ့ၿပီး ၁၇၉၁ ခုုႏွစ္ ဇန္နဝါရီ ၁၀ မွာ ၿပီးခဲ့ပါတယ္။ ေဂ်ာ့ဝါရွင္တန္ဆိုုတာ ၿဗိတိသွ်ေတြဆီကေန လြတ္လပ္ေရးရေအာင္ ၾကိ ုုးပမ္းခဲ့တဲ့ စစ္ဗိုုလ္ခ်ဳပ္ၿဖစ္သလိုု အေမရိကန္ႏိုုင္ငံရဲဲ ့ ပထမဆံုုး သမၼတလည္း ၿဖစ္ပါတယ္။ အေမရိကန္ေတြရဲ  ့ ဟီးရိုုးသူရဲေကာင္း ေဂ်ာ့ဝါရွင္တန္ရုုပ္တုုကိုု အေမရိကန္ႏိုုင္ငံတဝွမ္း ေတြ ့ရမွာပါ။ အရင္တုုန္းက ေဝလငါးဆီကိုု သံုုးခဲ့ၿပီး ခုုေတာ့ Fresnel Lens ကိုု သံုုးပါတယ္။ မီးၿပတိုုက္ရိွတဲ့ ေနရာေလးက အင္မတန္ သာယာလွပပါတယ္။
ဒီေနရာ၊ ဒီရႈခင္းကိုု ဒုုတိယအၾကိမ္ေရာက္တာ ဆိုုေပမဲ့လည္း ဓာတ္ပံုုရိုုက္လိုု ့ မဝႏိုုင္ဘူး။ ပထမအၾကိမ္တုုန္းက တစ္ေယာက္တည္း ခရီးသြားတာဆိုုေတာ့ ကိုုယ့္ဓာတ္ပံုုေတြ သိပ္မရိွဘူး။ ခုုေတာ့ ဝိုုင္းနဲ ့ တစ္ေယာက္တလွည့္ စိတ္ၾကိ ုုက္မရမခ်င္း ရိုုက္။ ဥေရာပသားေတြက ခရီးသြားရင္ ရႈခင္းကိုု အၿပည့္အဝခံစားတယ္ သူတိုု ့ဓာတ္ပံုုရိုုက္တယ္ဆိုုတာ ခပ္ရွားရွားတဲ့။ ဝိုုင္းနဲ ့ သူ ့အစ္မေတြ ၿပင္သစ္ကိုု သြားလည္ၾကေတာ့ သူ ့တိုု ့ညီအစ္မေတြဆိုုတာ ရိုုက္လိုုက္ၾကတဲ့ဓာတ္ပံုု။ တစ္ေယာက္ခ်င္းရိုုက္လိုုက္၊ ညီအစ္မေတြရိုုက္လိုုက္၊ ဝိုုင္းသူငယ္ခ်င္း ကေနဒါမွာ ၾကီးၿပင္းတဲ့ ဘယ္လ္ဂ်ီယံမေလးကိုု သူတိုု ့ညီအစ္မသံုုးေယာက္ ဓာတ္ပံုုရိုုက္ခိုုင္းလိုုက္နဲ ့ ရႈခင္းခံစားဖိုု ့ထက္ ဓာတ္ပံုုရိုုက္ဖိုု ့ပဲ အားစိုုက္ေနတာတဲ့။ ဘယ္လ္ဂ်ီယံမေလးကေတာ့ သူ ့ကိုရိုုက္ေပးမယ္ဆိုုရင္လည္း အရိုုက္မခံ၊ အေဆာက္အဦး၊ ရႈခင္းကိုု ၾကိ ုုက္တယ္ဆိုုရင္လည္း တပံုု၊ ႏွစ္ပံုုေလာက္ပဲ ရိုုက္တာတဲ့။ ကိုုယ္တိုု ့အာရွသားေတြကေတာ့ ရႈခင္းခံစားဖိုု ့ထက္ ဓာတ္ပံုုရိုုက္ဖိုု ့က အဓိက။ ခရီးစဥ္ၿပီးေတာ့မွ ဓာတ္ပံုုေတြၾကည့္ၿပီး ရႈခင္းၿပန္ခံစားတာမ်ိဳးလား။
အိမ္သာအတြက္ Rest Area မွာ ၁၅ မိနစ္ ရတဲ့အခ်ိန္ စတားဘာ့ခ္မွာ ဗီနီလာလက္ေတးဝယ္ၿပီး မေန ့ညက ဝယ္လာတဲ့ ဂ်ပန္ဆိုုင္က ဖက္ထုုပ္ေၾကာ္၊ ဘီစကြတ္ေလးနဲ ့ မနက္စာကေတာ့ ကေသာကေမ်ာပါပဲ။ ပိုု ့လန္းကေန မိန္းၿပည္နယ္ ဘားဟာဘားၿမိ ုု ့ကိုု ၁၈၀ မိုုင္၊ ၃ နာရီခြဲ ေမာင္းရပါတယ္။ အေရွ ့ေၿမာက္ဖက္အစြန္ဆံုုး ကေနဒါေအာက္ဖက္မွာရိွတဲ့ မိန္းၿပည္နယ္ဟာ ေဆာင္းတြင္းဆိုု အင္မတန္ေအးၿပီး  ေႏြရာသီမွာ အပန္းလာေၿဖလာၾကတဲ့ ၿပည္နယ္ေလးပါ။ ၿပည္နယ္က ၾကီးေပမဲ့ လူေရဦး ၁ သန္းေလာက္ပဲရိွၿပီး ၿပည္နယ္ရဲ ့ ၉၀ ရာခိုုင္းႏႈန္းက သစ္ပင္ေတြနဲ ့ ဖံုုးလႊမ္းေနတာပါတဲ့။ ကိုုယ္ ေရာက္ဖူးတဲ့ ၿပည္နယ္ေတြမွာ မိန္းၿပည္နယ္က အစိမ္းဆံုုး၊ သစ္ပင္အမ်ားဆံုုး။ လမ္းတေလွ်ာက္ pine tree ေတြ ေတြ ့ပါတယ္။
သမၼတအိုုဘားမား မႏွစ္တုုန္းက ဘားဟာဘားကိုု အပန္းေၿဖခရီးထြက္ေတာ့ အဲဖိုု ့ဒ္ဝမ္းေလယာဥ္ ဒီ Hancock County - Bar Harbor Airport မွာ ဆင္းသက္ခဲ့ပါတယ္တဲ့။ သမၼတ William Howard Taft ၿပီးရင္ ႏွစ္ေပါင္းတစ္ရာေက်ာ္ ၂၁ ရာစုုမွာ ဒီေဒသကိုု အပန္းေၿဖခရီးထြက္တဲ့ ပထမဆံုုးသမၼတက အိုုဘားမားပါ။ ဟင္ ေလဆိပ္ကလည္း ေသးေသးေလး။ ဒီတံတားကိုု ေက်ာ္လိုုက္တာနဲ ့ မိန္းၿပည္နယ္ထဲရဲ  ့ အၾကီးဆံုုးကႊ်န္း၊ အက္ေကဒီးယား အမ်ိဳးသားဥယ်ာဥ္ Acadia National Park ၊ ဘာဟားဘား Bar Harbor ၿမိ ုု ့ရိွတဲ့ Mount Desert Island  (MDI) ကိုု ေရာက္ပါၿပီ။ ပင္လယ္ေရၿပာၿပာ ေတာေတာင္စိမ္းညိႈ ့ညိႈ ့နဲ ့ အင္မတန္ သာယာပါတယ္။ ဂ်ဴလိႈင္ ၄ လာတုုန္းက မိုုးေတြသည္းေနေတာ့ ဒီေလာက္သာယာမွန္း သတိမထားမိခဲ့။ ဝါဘနကီ Wabanaki အင္ဒီယန္းေတြက MDI ကိုု Pemetic လိုု ့ ေခၚပါတယ္။ Range of Mountains ၊ Mountains seen at a distance လိုု ့ အဓိပၺာယ္ရပါတယ္။ ဝါဘနကီအင္ဒီယန္းေတြက ရာသီအလိုုက္ ငါးဖမ္း၊ အမဲလိုုက္၊ ဘယ္ရီခူးပါတယ္။ ၁၆၀၄ စက္တင္ဘာလ အေစာပိုုင္းမွာ ၿပင္သစ္လူမ်ိဳး နယ္ေၿမသစ္ရွာေဖြသူ Samuel de Champlain က ေက်ာက္ေဆာင္ေတြၾကား သြားလာ၊ ေလွကိုုၿပင္ဖိုု ့ ကမ္းေၿခကိုုလာေတာ့ ေဒသခံေတြနဲ ့ ေတြ ့ပါတယ္။
ခ်န္ပိန္ Champlain က ၿပင္သစ္လိုု Isles des Monts Deserts (islands of barren mountains) နာမည္ေပးခဲ့တာ ခုု Mount Desert Islands လိုု ့ ေခၚၾကတဲ့ ကိုုယ္တိုု ့ ခုုေရာက္ေနတဲ့ မိန္းၿပည္နယ္က အၾကီးဆံုုးကႊ်န္းၾကီးပါ။ ၁၈၈၀ မွာ ဟိုုတယ္ ၃၀ ရိွေနၿပီး တိုုးရစ္ေတြဟာ ၿမင္းလွည္း၊ ရထား၊ ဖယ္ရီေတြနဲ ့ လာၾကပါသတဲ့။ Standard Oil Company ပိုုင္ရွင္ Rockefeller မိသားစုုက အက္ေကဒီးယားအမ်ိဳးသားဥယ်ာဥ္ေၿမ သံုုးပံုုတပံုုကိုု လႈဒါန္းၿပီး ေတာင္တက္၊ စက္ဘီးစီးတဲ့လမ္းေတြကိုု ေဖာက္လုုပ္ခဲ့ပါတယ္။ မက္ဟန္တန္ဆီ ေန ့တိုုင္း ေၿမေအာက္ရထားစီးရင္   47- 50 st Rockefeller Center လိုု ့ ေၾကၿငာသံ ၾကားရပါတယ္။ ခရစ္စမတ္ဆိုု နယူးေယာက္မွာ အၾကီးဆံုုးခရစ္စမတ္သစ္ပင္လိုု ့ ဆိုုၾကတဲ့ Rockefeller Center ကေရွ ့က ခရစ္စမတ္သစ္ပင္ၾကီးနားမွာ လူေတြၾကိတ္ၾကိတ္တိုုးေနတာပဲ။ မႏွစ္က ရာသီဥတုုေတာ္ေတာ္ ေအးတာေတာင္ အဲဒီေရာ္ခါဖယ္လာခရစ္စမတ္သစ္ပင္ဆီ သြားတိုးလိုုက္ေသးတယ္။ နယူးေယာက္မွာေနၿပီး ခရစ္စမတ္ခ်ိန္မွာ ေရာ္ခါဖယ္လာဆီ သြားမတိုုးရင္ ေခတ္ေနာက္က်ေပသကိုုး။
၁၇၆၃ မွာ ဥေရာပက Isreal Higgins ေတြ အေၿခခ်ေနထိုုင္ၿပီး ေနာက္ပိုုင္း အဂၤလိပ္ေတြ အေၿခခ်လာတယ္။ ငါးဖမ္း၊ သစ္ထုုတ္လုုပ္ငန္း၊ သေဘၤာတည္ေဆာက္တဲ့လုုပ္ငန္းေတြ လုုပ္ကိုုင္ၾကတယ္။ Vanderbilt ၊ Morgan (J.P Morgan, Chase Bank) ၊ Carnegie ၊ Astor မိသားစုုေတြ ေႏြရာသီ အပန္းေၿဖၾကတဲ့  ေနရာပါ။ ၁၉၄၇ ေအာက္တိုုဘာလယ္မွာ ေတာမီးေလာင္လိုု ့ အက္ေကဒီးယားအမ်ိဳးသားဥယ်ာဥ္ရဲ ့ ဧကတစ္ေသာင္းေက်ာ္ ပ်က္စီးခဲ့တယ္။ ဒီတေခါက္ ဂိုုက္က ပိုုရွင္းၿပတယ္။ ဘားဟာဘားကိုုေရာက္ေတာ့ ေန ့လည္ ၂ နာရီ ထိုုးလုုၿပီ။ ၁ နာရီခြဲ အခ်ိန္ေပးၿပီး ၃ နာရီခြဲ စုုရပ္မွာ ၿပန္ဆံုုရမွာ။ ဘားဟာဘားကေတာ့ အပန္းေၿဖသေဘၤာေတြ၊ အပန္းေၿဖၾကသူေတြနဲ ့ စည္ကားေနတာပဲ။ ဂိုုက္က နာမည္ၾကီးစားေသာက္ဆိုုင္ကိုု ေခၚသြားတယ္။ အဲဒီက ေလာ့စတာ Lobster ၊ နယူးအဂၤလန္ေခ်ာင္ဒါ  NewEngland  Chowder နာမည္ၾကီးတယ္။ မိနစ္ ၂၀ ေလာက္ ေစာင့္ရမယ္ဆိုုေတာ့ ဒီေလာက္အေဝးၾကီးကိုုလာၿပီးမွ တန္ဖိုုးရိွတဲ့အခ်ိန္ေတြကိုု စားေသာက္ခ်ိန္ဆိုုင္ ေစာင့္ရင္းကုုန္သြားမွာ ႏွေၿမာစရာၾကီး။ ဟိုုနားမွာ Lobster Rolls take out ေလး ဝယ္၊ ေန ့လည္စာအတြက္ ဆယ္မိနစ္ေလာက္ အခ်ိန္ေပးၿပီး က်န္တဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ ဓာတ္ပံုုသြားရိုုက္ရေအာင္။ Great Idea ! ။
ေလာ့စတာရိုုးက ၁၈ က်ပ္ေတာင္ ေပးရေတာ့ ေစ်းၾကီးတယ္ ဒါေပမဲ့ စားလိုု ့အေတာ္ေကာင္းတယ္။ ကမ္းနားက ထိုုင္ခံုုမွာထိုုင္ စိမ္းညိႈ ့တဲ့ကႊ်န္းေတြ၊ သေဘၤာေတြ၊ ပင္လယ္ၿပာၿပာေတြကိုု ေငးၿပီး အရသာရိွတဲ့ ေလာ့စတာရိုုးစားရတာ ေကာင္းလိုုက္ပါဘိ။ ဘတ္စ္ကားမွာ မ်က္မွန္းတန္းမိေနတဲ့ အန္တီသံုုးေယာက္က လာထိုုင္ၿပီး ဘယ္မွာဝယ္တာလဲ၊ ဘာလူမ်ိဳးလဲလိုု ့ေမးေတာ့ ဝိုုင္းက သူက Burmese လိုု ့ ဆိုုေတာ့ Burmese    ၿမန္မာစကားေၿပာတတ္လား၊ ရန္ကုုန္ကလား၊ ေက်ာင္းလာတက္တာလားနဲ ့ တေယာက္တေပါက္ ကိုုယ့္အေၾကာင္းကိုုေမး သူတိုု ့ဗ်ဴးတာေၿဖရတာနဲ ့ သူတိုု ့ကိုုေတာင္ မဗ်ဴးလိုုက္ရဘူး။ တရုုတ္လိုု မေၿပာတတ္ဘူးလား နည္းနည္းပဲသိတယ္။ ကြမ္တုုန္ဘာသာစကား ေၿပာတတ္လား ဟင့္အင္း။ ဗီယက္နမ္မေလးကေရာ တရုုတ္လိုု၊ ကြမ္တုုန္လိုု ေၿပာတတ္လား ဟင့္အင္း။ ဒါၿဖင့္ မင္းတိုု ့ဘယ္လိုုေၿပာလဲ အဂၤလိပ္လိုုေၿပာတာေပါ့။ မေန ့က ၿမန္မာစကားၾကားလိုုက္တာ သူတိုု ့ေတြေပါ့။ ကိုုယ္တိုု ့ တေယာက္တလွည့္ ဓာတ္ပံုုရိုုက္ေနတာကိုု အဘုုိးၾကီးတစ္ေယာက္က ႏွစ္ေယာက္တြဲဓာတ္ပံုုရိုုက္ေပးရမလားဆိုုၿပီး ရိုုက္ေပးတယ္။ ထိုုင္ေနတဲ့ သူ ့သူငယ္ခ်င္းကိုုလည္း ကိုုယ္တိုု ့အထုုပ္ေတြ ကိုုင္ခိုုင္းလိုုက္ေသးတယ္။ အဘိုုးၾကီးကိုုတလွည့္ သူတိုု ့သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ကိုု ရိုုက္ေပးရမလားေမးေတာ့ ႏွစ္ေယာက္လံုုးက ႏိုုးဆိုုၿပီး လက္ကာၿပေတာ့ ရယ္လိုုက္ရတာ။
ကိုုယ္က အဲဒီအစ္မကိုု အားက်တာကြ။ အသားၿဖ ူၿဖ ူ၊ အရပ္ရွည္ရွည္၊ အၿမဲတမ္း လွေနတာ။ အဝတ္အစား ဝတ္တာလည္း ကလက္တက္တက္ မဟုုတ္ဘဲ သူ ့ဖက္ရွင္ဒီဇိုုင္း၊ ဓာတ္ပံုုေတြဆိုု ကိုုယ္ သိပ္သေဘာက်တာ။ ကိုုယ္လည္း သူ ့လိုုပိုု ့စ္ေလး ရိုုက္ခ်င္လိုုက္တာ။ ခရီးအၿမဲသြားတာကိုုလည္း အားက်တယ္။ အဝတ္အစားဒီဇိုုင္းခ်င္း အတူတူ၊ ပိုု ့စ္အတူတူ ေပးတာေတာင္ အဲဒီအစ္မက ပိုုလွေနတယ္ဟဲ့။ အဲဒီအစ္မ ပိုု ့စ္ေလးမိုုက္တယ္ အဲဒီလိုုေလး ရိုုက္က်ရေအာင္။ ဆူနမ္က ဓာတ္ပံုုရိုုက္ရင္ လက္ႏွစ္ေခ်ာင္း အၿမဲေထာင္တတ္တယ္။ ရာမားက အဲဒီလက္ႏွစ္ေခ်ာင္းကိုု ဖ်ပ္ရိုက္တတ္တယ္။ တခါတေလ ဆူနမ္က သူ အေဝးကိုု ေငးေနတဲ့ပံုု ရိုုက္ခိုုင္းတတ္တယ္။ ကိုုယ္ကေတာ့ တခါမွ အဲဒီလိုု မရိုုက္ဘူးဖူး။ အဲဒီအစ္မကိုု အားက်လိုု ့ ေနာက္ေက်ာကေန ဓာတ္ပံုုရိုုက္ၾကတယ္။ ၃၆၀ ဒီဂရီဆိုုၿပီး ပိုု ့စ္ေပးတဲ့သူက ေနရာမေရြ ့ ဖိုုတိုုဂရပ္ဖာက ၃၆၀ ဒီဂရီပတ္ပတ္လည္ကေန ရိုုက္တယ္။ ပန္းအိုုးေလးနဲ ့ ခရူသေဘၤာရိုုက္ရင္ ေကာင္းမယ္လိုု ့ ေတြးေနတာ ဝိုုင္းက သူလည္း အဲဒီလိုု ေတြးေနတာတဲ့။
The more further, the more prettier. မၿမင္ရေလ ပိုုလွေလ...  :)
Lobster Steal Cruise မွာ ဂိုု္က္က ရွင္းၿပတဲ့ ေလာ့စတာဖမ္းတဲ့ အေၾကာင္း၊ Cadillac Mountain သြားတဲ့အေၾကာင္းကေတာ့ နည္းနည္းရွည္မွာမိုု ့ အပိုုင္း ၃ မွာမွ ဆက္ပါဦးမယ္။
အာရွမွာေတာ့ အလုုပ္သမားေန ့ ရံုုးပိတ္ရက္က ေမလ ၁ ရက္  အေမရိကန္မွာေတာ့ စက္တင္ဘာ ၁ ရက္ ေမေဒးလိုု ့ မေခၚဘဲ ေလဘာေဒးလိုု ့ ေခၚပါတယ္။ ေလဘာေဒး ရံုုးပိတ္ရက္က တနလၤာေန ့မိုု ့ ရံုုးပိတ္ရက္ ၃ ရက္ေတာင္ ရတာမိုု ့ ခရီးသြားၾကတဲ့အခ်ိန္ ဆိုုပါေတာ့။ အက္စ္စတိတ္ Upstate လိုု ့ေခၚၾကတဲ့ နယူးေယာက္ၿမိ ုု ့ အထက္ပိုုင္းက Fingers Lake ၊ Lake George ၂ ရက္ ခရီးစဥ္ သြားရေကာင္းမလား စဥ္းစားေနတာ Meetup လမ္းေလွ်ာက္အဖြဲ ့မွာ အပတ္တိုုင္းဆံုုၿပီး အသိမိတ္ေဆြေတြ ၿဖစ္လာၿပီးေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ပတ္ေလာက္က Cold Springs ၊ Bear Mountain ကို အတူတူ ေတာင္သြားတက္ခဲ့ၾကတဲ့ ဗီယက္နမ္မေလး ဝိုုင္းက  Fingers Lake ခရီးစဥ္က ၂ ရက္တည္းဆိုုေတာ့ စေန၊ တနဂၤေႏြပိတ္ရက္ေတြမွာ သြားလိုု ့ရတယ္၊ ၃ ရက္ေတာင္ ပိတ္တာ အက္ေကဒီးယားကိုု  သြားရေအာင္လိုု ့ ေၿပာလာေတာ့ ဂ်ဴလိႈင္ ၄ ပိတ္ရက္တုုန္းက မိန္းၿပည္နယ္သြား ေတာလားခဲ့ေပမဲ့ အာသာမုုန္တိုုင္းေၾကာင့္ အက္ေကဒီယားကိုု မသြားလိုုက္ရလိုု ့ မေက်မနပ္ၿဖစ္ေနတဲ့သူက နင္လားဟဲ့ အက္ေကဒီးယား မေရာက္ေရာက္ေအာင္ လာမယ္လို ့ ၾကဳံးဝါးတယ္ ။ ဒီလိုုနဲ ့ ဒုုတိယမၺိ မိန္းၿပည္နယ္သြား ေတာလားခဲ့ရၿပန္ေပါ့ တစ္ခါ။
ၿမိ  ုု ့ၾကီးတၿမိ ု ့ကိုု ၿဖတ္သန္းသြားေတာ့ ဘာၿမိ ုု ့ပါလိမ့္လိုု ့ ဂူဂယ္ေၿမပံုုမွာ ရွာေနတုုန္း ဒီၿမိ ုု ့က ကြန္နက္တီကပ္ Connecticut ၿပည္နယ္ရဲ  ့ Fortune 500 ၊ 1000 ၊ 13 Courant 100 ကုုမၺဏီေတြရိွတဲ့ စတန္းဖိုု ့ဒ္ Stamford ၿမိ ုု ့ပါတဲ့။ နယူးေယာက္ၿမိ ုု ့ရဲ ့ မနီးမေဝး မိုုင္ ၃၀ ၊ နာရီဝက္သာသာ အေဝးက စီးပြားေရးေတာင့္တဲ့ financial district ၿမိ ုု ့ဆိုုပါေတာ့။ စတန္းဖိုု ့ဒ္ကေန နယူးေယာက္ကိုု ရထားစီး ရံုုးတက္ၾကတယ္။ နာမည္ေက်ာ္ ေယးလ္တကၠသိုုလ္ Yale University ရိွတဲ့ နယူးေဟဗင္ New Haven ၿမိ ုု ့က စတန္းဖိုု ့ဒ္ၿမိ ုု ့နားမွာပါ။ ကြန္နက္တီကပ္ၿပည္နယ္မွာ ေယးလ္တကၠသိုု္လ္ရိွတယ္၊ နာမည္ၾကီး ကာဆီႏိုု ၂ ခုု ရိွတယ္၊ ေၿမပိုုင္ရွင္ အိႏိၵယသူေ႒းေတြက သူတိုု ့ေၿမေပၚမွာ ဟိုုတယ္၊ ကာဆီႏိုု ေဆာက္ၾကတယ္။ အေမရိကန္စာေရးဆရာ မက္ခ္တြိဳင္း Mark Twain ရဲ  ့ ေနာက္ဆံုုးအခ်ိန္ေတြကိုု ကြန္နက္တီကပ္ၿပည္နယ္မွာ ကုုန္လြန္ခဲ့တယ္လိုု ့ ဂိုုက္က ေၿပာၿပပါတယ္။
Concrete jungle New York City
ကြန္နက္တီကပ္ၿပည္နယ္ မက္စ္တစ္ ေရသတၱဝါၿပတိုုက္ Mystic Aquarium ကိုု ဝင္လည္ၾကတယ္။ ကိုုယ္ကေတာ့ ဂ်ဴလိႈင္ ၄ တုုန္းက ေရာက္ခဲ့ၿပီးသားမိုု ့လိုု ့ အဲဒီနားက Mystic Village ဆိုုတဲ့ ေလွ်ာပင္းအိမ္ေလးေတြကိုု ဝင္လည္တယ္။ ဗုုဒၶဘုုရားရုုပ္တုုေတြ  ့လိုု ့ ဝင္ၾကည့္ေတာ့ ဒလိုုင္းလားဘား ဓာတ္ပံုုအၾကီးၾကီး ခ်ိတ္ဆြဲထားတဲ့ တိဘက္ဆိုု္င္ ၿဖစ္ေနတယ္။ ဂီေနရွားနတ္၊ ဥံဴ၊ ပုုတီး၊ လြယ္အိတ္၊ ပုုဝါ   အဆင္အေသြး၊ ဒီဇိုုင္းေတြက ကိုုယ္တိုု ့အာရွယဥ္ေက်းမႈ၊ ကိုုးကြယ္မႈ အေငြ ့အသက္ေတြ။ ေၾကးဖလားထဲ က်ည္ေပြ ့အေသးေလး ထည့္ထားတာကိုု ဘယ္လိုုေနရာမွာ သံုုးတာလဲလိုု ့ ဆိုုင္ရွင္ကိုု ေမးၾကည့္ေတာ့ တရားထိုုင္ရာမွာ သံုုးတာတဲ့။ ေၾကးဖလားကိုု ယူၿပီး က်ည္ေပြ ့ေလးနဲ ့ တခ်က္ထုုၿပတယ္။ ေၾကးဖလား ပတ္ပတ္လည္ကိုု က်ည္ေပြ ့ေလးနဲ ့ထုုၿပတယ္။ ပေလြမႈတ္သလိုုေပါ့ မမႈတ္တတ္တဲ့သူဆိုု ပီ...ပီ..လိုု ့ပဲ ၿမည္ေနတာ မႈတ္တတ္တဲ့သူက်ေတာ့ သာယာနာေပ်ာ္ဖြယ္ ေကာင္းေနေရာ။ ဒီေၾကးဖလားလည္း ဒီအတိုုင္းပဲ စည္းဝါးတက်တီးရင္ အင္မတန္ သာယာတာ။ ဒီေၾကးဖလားက ခႏၶာကိုုယ္အတြက္ လိုုအပ္တဲ့ ဓာတ္ေတြနဲ ့ သြန္းထားတာ။ ေရ၊ ေလ၊ မီး ဓာတ္ၾကီးေလးပါးကိုု ဆိုုလိုုတာလား။ မဟုုတ္ဘူး ခႏၶာကိုုယ္အတြက္ လိုုအပ္တဲ့ သံဓာတ္၊ ဘာဓာတ္၊ ညာဓာတ္ေတြ။
တရားထိုုင္ဖိုု ့ဆိုု္ရင္ စိတ္တည္ၿငိမ္ဖိုု ့ လိုုတယ္။ စိ္တ္တည္ၿငိမ္ေအာင္ ဒီေၾကးဖလားေလးနဲ ့ စုုစည္းတယ္ ဆိုုပါေတာ့။ ေၾသာ္ ေက်းဇူးပါပဲ။ ဆန္းၿပားတဲ့ ဆြဲၾကိ ုုး၊ လက္ေကာက္၊ နားကပ္၊ လက္စြပ္ေတြကိုု ကိုုင္ၾကည့္လိုုက္၊ ေစ်းၾကီးလိုု ့ ၿပန္ခ်လိုုက္ လုုပ္ေနတဲ့ ကိုုယ့္ကိုု ေဟ့ မင္း ဘာလူမ်ိဳးလဲ ၿမန္မာ။ ဒါဆိုု ေထရဝါဒ ဗုုဒၶဘာသာေပါ့ ဟုုတ္တယ္။ ငါတုုိ ့က မဟာယန စိတ္ကိုု အဓိက ေဇာင္းေပးတယ္ မင္းတိုု ့က အၿပင္ဖက္ကိုု ေဇာင္းေပးတယ္။ ခဏေလး ေတြ ့ရတဲ့လူတစ္ေယာက္နဲ ့ အၿငင္းအခုုန္ မလုုပ္ခ်င္ေတာ့ပါဘူး။ ဒီလက္စြပ္ရဲ ့ စာသားေလးက ဘာလဲဟင္။ အဲဒါ ဥံဳ (အုုန္) လိုု ့ အသံထြက္တယ္ ေၾသာ္ ဥံ ုုဘာနီ ဘာဒမ္ဥံဳ  ကိုုယ္ရဲ ့ အသံထြက္မွားကိုု သူက အမွန္ဆိုုၿပသြားတယ္။ ဥံဳ မဏိပဒ္မေဟံုု  (ဥံ ုုဘာနီ ဘာမမ္ဥံဳ ) ကိုု ကိုုယ္ ဘယ္လိုုလုုပ္သိတယ္ ဆိုုတဲ့အေၾကာင္းေလး ေၿပာၿပပါရေစ။ ၁၉၉၉  ဆယ္တန္းေအာင္ၿပီးခါစ လွည္းတန္းက ဆရာၾကီးဦးၿမၾကိ ုုင္ အဂၤလိပ္စာသင္တန္း တက္ေတာ့ မနက္ ၈ နာရီ အတန္းမစခင္ May you be free from suffering အဂၤလိပ္လိုု ေမတၱာပိုု ့တာေလး ဖြင့္ထားေလ့ရိွတယ္။ နားေထာင္ရတာ စိတ္ခ်မ္းသာလိုု ့ အေခြဝယ္ရင္ ေကာင္းမလားလိုု ့ တိုုင္ပင္ေတာ့ အဂၤလိပ္လိုု ေမတၱာပိုု ့တာ နတ္ေတြက နားလည္ပါ့မလားဟယ္ ဆိုုတာနဲ ့ မဝယ္ၿဖစ္ေတာ့ဘူး။
ကန္တက္ကီမွာ ေလးေအာ့ဖ္လိုု ့ ဆူနမ္တိုု ့ရိွတဲ့ ေမရီလန္းကိုု ေၿပာင္းကာအလုုပ္ရွာ၊ ၂ လခြဲနဲ ့ အလုုပ္မရေတာ့ ေက်ာင္းကိုုၿပန္ၿပီး Seminar သင္တန္း သံုုးပတ္တက္၊ ေက်ာင္းကိုုေရာက္ၿပီး တပတ္အၾကာ ဝါရွင္တန္ဒီစီမွာ အလုုပ္ရ၊ ကယ္ပီတယ္ Capitol နားက ဒီစီရံုုးေလးကိုု သေဘာက်ေနတုုန္း Government Shutdown ၿဖစ္ ကလိုုင္းရင့္ ဒီအိုုအယ္ Department Of Labor က ကြန္းထရပ္ ထပ္မတိုုးလိုု ့ ဒီစီရံုုးကိုု ပိတ္လိုုက္လိုု ့ ေလးေအာ့ဖ္ထိၿပန္။ ၁၃ က ကိုုယ့္ရဲ ့လက္ကီးဂဏၰန္းလိုု ့ ယူဆေပမဲ့ ၂၀၁၃ ကေတာ့ ကံေကာင္းတဲ့ႏွစ္ မဟုုတ္ခဲ့ဘူး။ Student Loans ေက်ာင္းလခ၊ အိမ္လခ၊ ဖုုန္းေဘလ္၊ ကားေဘလ္ အဲဒီေဘလ္ေတြကိုု မွန္မွန္ေပးႏိုုင္ပါ့မလား၊ အလုုပ္က ဘယ္ေတာ့၊ ဘယ္မွာ၊ ဘယ္ေတာ့မ်ားမွ ရပါ့မလဲနဲ ့ ပူရတာ။ အေဖ၊ မၾကီးက ပိုုက္ဆံကိစၥအတြက္ လံုုးဝစိတ္မပူနဲ ့လိုု ့ ေၿပာေပမဲ့ ပူတာပါပဲ။ ဒီလိုုပူေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ဘယ္သီခ်င္းကိုုမွ မခံစားႏိုုင္ဘူး။ Yiruma ၊ Joe Hisaishi ရဲ  ့ ပီယာႏိုုလက္သံေတြလည္း မေအးခ်မ္းေစႏိုုင္ခဲ့ဘူး။ စိတ္ၿငိမ္းခ်မ္းေစတဲ့ Mentra ၊ Chant သီခ်င္းေတြ လိုုက္ရွာေတာ့ Imee Ooi ရဲ  ့ The Chant of Metta ကိုု သြားေတြ ့တယ္။ အိုုး... လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၅ ႏွစ္တုုန္းက ကိုုယ္ဝယ္ခ်င္တဲ့ သီခ်င္းေလးပါလား။
ဆူနမ္တိုု ့ ဖြင့္တဲ့ နီေပါသီခ်င္းေတြ အေၾကာင္း ေၿပာၾကရင္း သူတိုု ့ဆီမွာ ဗုုဒၶဘာသာ သီလရွင္ဆရာေလးတစ္ပါးရဲ ့ သီခ်င္းတစ္ပုုဒ္က နာမည္ၾကီးသြားလိုု ့ ကမၻာအႏွံ ့က ဗုုဒၶဘာသာဝင္ေတြ သူ ့ကိုုပင့္ဖိတ္ၿပီး ဆိုုခိုုင္းရတယ္။ ဟင္ သီလရွင္က သီခ်င္းဆိုုတယ္ ေထရဝါဒေတာ့ မၿဖစ္ႏိုုင္ဘူး မဟာယနပဲ ၿဖစ္လိမ့္မယ္။ သီခ်င္းဆိုုေပမဲ့ စိတ္ၿငိမ္းခ်မ္းေစတဲ့ Mentra ေလ။ အဲဒီတုုန္းက ဟင္ ခဲ့ေပမဲ့ ခုုမ်ားေတာ့ နားမလည္ေပမဲ့လည္း စိတ္ကိုုေအးခ်မ္းေစလိုု ့ နားေထာင္ေနတယ္။ အဲဒီသီလရွင္နာမည္က Ani Choying Drolma ။ သူ ့ရဲ ့ သီခ်င္းတစ္ပုုဒ္က Om mani padme hum (ဥံဳ မန္ဒီ ပန္မယ္ ဟုုန္)။ အရဟံဆိုုၿပီး ပုုတီးတစ္လံုုးခ်သလိုု ဥံဳ မန္ဒီ ပန္မယ္ ဟုုန္ ဆိုုၿပီး သစ္တံုုးကိုု တစ္ခ်က္ စည္းခ်က္ညီညီ ေခါက္တဲ့ သီခ်င္း၊ ဥံ ဳ မန္ဒီ ပန္မယ္ ဟုုန္ကိုုပဲ အသံအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ ့ ဆိုုသြားတဲ့ သီခ်င္းဆိုုၿပီး ဗားရွင္းအမ်ိဳးမ်ိဳး ရိွေသးတယ္။ ဒီ Sanskrit စာလံုုးက ဥံဳလိုု ့ အသံထြက္ရတာလား ဟုုတ္တယ္။  အဲဒီဥံဳလက္စြပ္ ဝတ္ထားရင္ ကံေကာင္းေစတာလား ဟုုတ္ဘူး စိတ္ကိုု တည္ၿငိမ္ေစတယ္။ ဟင္ စိတ္ကိုု သတိမကပ္ဘဲ လက္စြပ္ဝတ္ရံုုနဲ ့ ဘယ္လိုုလုုပ္ တည္ၿငိမ္ေစမွာတုုန္း။
ဒီအရုုပ္ေလးက ဘာအရုုပ္လဲဟင္ ဂီေနရွား။ ေၾသာ္ ကိုုယ့္သူငယ္ခ်င္း နီပါလီေတြက ဂီေနရွားနတ္ ကိုုးကြယ္တယ္။ ( ရာမားက Elephant God လိုု ့ေခၚရင္ မၾကိ ုုက္ဘူး) ဆိုုင္ပိုုင္ရွင္က သူလည္း နီပါလီစကား ေၿပာတတ္တယ္။ မင္းတိုု ့ ၿမန္မာၿပည္မွာ နီပါလီေတြ အမ်ားၾကီးပဲ။ ဟမ္ ကိုုယ္ ၾကီးၿပင္းခဲ့တဲ့ ေၿမၿပန္ ့ေဒသမွာ နီပါလီေတြ မရိွဘူး။ ေဂၚရခါးဆိုုတာေတာ့ ၾကားဖူးတယ္။ နီပါလီေတြက အေနာက္ေၿမာက္ဖက္က ခ်င္းေတာင္ဖက္မွာ ေနၾကတာ ၿဖစ္လိမ့္မယ္။ အင္း ဟုုတ္လိမ့္မယ္ နီပါလီေတြ တသိန္းေလာက္ ရိွတယ္လိုု ့ဆိုုတယ္။ နယူးေယာက္က ၿမန္မာေတြဆီကေန အိတ္ဝယ္တယ္။ ေက်းဇူးပဲေနာ္ အဲဒီလိုု သိခ်င္တာေတြကိုု ေမးၿမန္းစပ္စုု ဘာမွမဝယ္ဘဲ ခပ္တည္တည္နဲ ့ ၿပန္ထြက္လာတယ္။ ေငြထည္ပစၥည္းဆိုုင္ေရာက္လိုု ့ လွတာေလးေတြ၊ အဖိုုးႏႈန္းသင့္တာေလးေတြ ေတြ ့ေပမဲ့ Accessories ကိုု သိပ္မဝတ္ၿဖစ္ေတာ့ မဝယ္ေတာ့ပါဘူးေလ။ Glass နဲ ့လုုပ္တဲ့ လက္ဝတ္ရတနာေလးေတြ အေတာ္လွတယ္ ေစ်းကလည္း မေသးဘူး။ ဂိုုက္က ေန ့လည္စာ တခါတည္းစားဖိုု ့ မွာထားေတာ့ စတားဘာ့ခ္မွာ Strawberry smoothie ၊ Pumpkin bread ၊ Chocolate croissant စားေနတုုန္း စတားဘာ့ခ္ကေန ဘာဝယ္ခဲ့ေပးရမလဲလိုု ့ ဝိုုင္းကိုု မက္ေဆ့စ္ပိုု ့တာ ၿပန္မလာဘူး။ ကိုုယ့္တုုန္းကလည္း ရတဲ့ ၁၊ ၂ နာရီအတြင္း အကုုန္ႏွံ ့ေအာင္ပတ္ေတာ့ ေန ့လည္စာကိုု ဘီစကြတ္၊ ဘလူးဘယ္ရီပိုုင္းတိုု ့နဲ ့ ၿပီးရတာမ်ိဳးလား။ ဝိုုင္းလည္း အဲ့ဒီလိုုပဲ ေနမွာ။
သီခ်င္းေတာ့ ၾကိ ုုက္ပါရဲ ့ လက္ေတြအမ်ားၾကီးကိုု ေၾကာက္တယ္ :)
အခ်ိန္ေစ့လိုု ့ ဂိတ္ေပါက္ဝမွာ သြားေစာင့္ေတာ့ ဝိုုင္း ထြက္လာတယ္။ မက္ေဆ့၊ ဖုုန္းလည္း မစစ္ႏိုုင္ ေၿမပံုုကိုုင္ၿပီး အႏွံ ့ပတ္ေနတာတဲ့ ထင္သားပဲ။ စတယ္လာေရနဂါး Stellar sea lion ရိွတဲ့ ေရသတၱဝါၿပတိုုက္ ေလးခုုထဲမွာ မစ္စတစ္ေရသတၱဝါၿပတိုုက္လည္း ပါဝင္ပါတယ္။ ေအာက္ဒိုုးေဝလငါးၿပခန္း အၾကီးေတြထဲ တခုုအပါအဝင္ပါ။ ငါးလိပ္ေက်ာက္၊ ငါးမန္းေတြကိုု ကိုုင္ၾကည့္လိုု ့ရေတာ့ ကေလးေတြ အၾကိ ုုက္ေတြ ့တဲ့ ေရသတၱဝါၿပတုုိက္ ဆိုုပါေတာ့။ အဲ လူၾကီးေတြလည္း ၾကိ ုုက္ၾကပါတယ္။ အဲယားကြန္းက မေအးလိုု ့ ခရီးသည္ေတြက ပူညံပူညံ၊ ကားမွာ ဘက္ထရီ အပိုုမပါ၊ ဂတ္စ္စေတးရွင္မွာ မိနစ္ ၂၀ ေလာက္ နားၿပီး အဲယားကြန္းၿပင္။ ၂ နာရီေလာက္ ေမာင္းၿပီးရင္ အိမ္သာအတြက္ Rest Area မွာ ၁၅ မိနစ္ေလာက္ နားဆိုုေတာ့ ထင္သေလာက္ ခရီးမေပါက္ဘူး။ ေဘာ့စတြန္ဟာဘားခရူကိုု မမွီေပမဲ့ စလမ္းစုုန္းၿပတိုုက္ကိုု ဝင္လည္ၾကပါတယ္။ ဦးထုုပ္အခႊ်န္ၾကီးေဆာင္း၊ ဝတ္ရံုုနက္ၾကီး ဝတ္ထားတဲ့ မ်က္ႏွာစိမ္းစိမ္းၾကီးနဲ ့ စုုန္းမၾကီး တံၿမက္စည္းစီးၿပီး ကိုုယ့္ အနားက ပ်ံသြားလိုု ့ လန္ ့ေအာ္ေလမလားလိုု ့ ေတြးေၾကာက္ေနတာ။ အရုုပ္ေတြကိုု မီးထိုုးၿပီး ရွင္းၿပေနတာမ်ား ေၾကာက္ဖိုု ့ေနေနသာသာ ပ်င္းစရာေကာင္းလြန္းလိုု ့ သမ္းေတာင္သမ္းတယ္လိုု ့ ကိုုယ္က ရီကြန္မန္ေဒးရွင္း  မေပးေပမဲ့ ယူအက္စ္ေရာက္တာ ၃ ေလာက္ပဲ ရိွေသး၊ ယူအက္စ္မွာ ပထမဆံုုး ခရီးစဥ္ဆိုုေတာ့ ဝိုုင္းက တက္ၾကြစြာနဲ ့ အကုုန္လည္တယ္။
စုုန္းၿပတိုုက္ေရွ ့က ပန္းၿခံမွာ ေအးေအးေဆးေဆး အနားယူရင္း စာဖတ္မလား စိတ္ကူးတယ္ ပန္းၿခံအလယ္မွာ အေမရိကန္နဲ ့ စပန္းနစ္ Spanish ႏွစ္ေကာင္ ဒီဘိတ္ debate လုုပ္တာ ေထာက္ခံသူေတြက လက္ခုုပ္သံေတြ တေၿဖာင္းေၿဖာင္း၊ လက္ေခါက္မႈတ္ၾကနဲ ့ နားညည္းလြန္းလိုု ့ ၿမိ ုု ့ထဲကိုုပဲ သြားေတာ့တယ္။ စလမ္း Salem ၿမိ ူ ့ေလးက ၁၆၉၂ ခုုႏွစ္မွာ စတည္ခဲ့တာဆိုုေတာ့ ေဘာ့စတြန္ထက္ေတာင္ ေစာေသးတယ္။ အိမ္ေတြက ပိုုေရွးက်ၿပီး လမ္းေတြကလည္း က်ဥ္းတယ္။ ၿမိ ုု ့ထဲကိုု လမ္းေလွ်ာက္ရင္း ေဗဒင္ေဟာတဲ့ဆိုုင္ေတြ ့လိုု ့ ဓာတ္ပံုုရိုုက္ခဲ့ေသးတယ္။ ဝိုုင္းက မက္ဟန္တန္ ဂရမ္းစင္ထရယ္နားက သူ ့အိမ္နားမွာေတာင္ တဆိုုင္ရိွတယ္တဲ့။ ဘုုရားရိွခိုုးေက်ာင္းက ေခါင္းေလာင္းထိုုးသံ ၾကားရေတာ့ မဂၤလာပြဲရိွတယ္နဲ ့တူတယ္။ ပြဲတက္ပြဲလာဝတ္စံုု ဝတ္ထားတဲ့သူေတြ ေတြ ့တယ္။ ဘားမွာလည္း လူေတြ စည္ကားေနတာပဲ။ Salem Village ေရွ ့က အရုုပ္နားမွာ ဓာတ္ပံုုရိုုက္ၾကတာ ေတြ ့ေပမဲ့ အထဲေတာ့ မဝင္ေတာ့ပါဘူး။ အၿပင္အဆင္က လန္ ့စရာၾကီး ေတာ္ၾကာ ညဖက္ အိမ္မက္ဖက္ၿပီး လန္ ့ေအာ္ေနမွ။ ကိုုယ္ကေတာ့ စုုန္းၿပပြဲက မတန္လိုုက္တာလိုု ့ ေတြးေပမဲ့ ဝိုုင္းက မဆိုုးပါဘူးလိုု ့ေတြးတယ္။
အဲယားကြန္း မေအးလိုု ့ ကြန္ပလိမ္းတဲ့ ခရီးသည္ေတြကိုု ႏွစ္သိမ့္တဲ့အေနက ဂိုုက္က ေလွ်ာပင္းေမာလ္ကိုု လိုုက္ပိုု ့တယ္။ အခုုေရာက္ေနတဲ့ နယူးဟမ္ရိႈင္းယား New Hampshire ၿပည္နယ္မွာ Sales Tax ေပးစရာမလိုုလိုု ့ ေလွ်ာပင္းထြက္ဖိုု ့ အေကာင္းဆံုုးပါတဲ့။ ဆူနမ္ဆိုု လွ်ပ္စစ္ပစၥည္းေတြ ဝယ္ရင္ ဒယ္လာဝဲယားၿပည္နယ္က အက္စ္မီတာလိပ္စာနဲ ့ ဝယ္တယ္။ ဒယ္လာဝဲယားၿပည္နယ္လည္း Sales Tax ေပးစရာမလိုုဘူး။ ဆူနမ္တိုု ့ဆိုု အက္စ္မီတာဆီ သြားလည္ရင္ ကားကိုု ဆီအၿပည့္ၿဖည့္၊ ကားဆားဗစ္လုုပ္၊ အိမ္အတြက္ လိုုအပ္တာေတြ ေလွ်ာ့ပင္းေတာ့တာပဲ။ ေမရီလန္း၊ ဝါရွင္တန္ဒီစီ၊ နယူးေယာက္က Tax မ်ားတယ္။ ညေနစာကိုု ဂ်ပန္ဆိုုင္က တာယာကီ ၾကက္၊ ပုုဇြန္ မွာေတာ့ ဗိုုက္ဆာေနလိုု ့ပဲလားမသိ စားေကာင္းသား။ စားေသာက္ၿပီးလိုု ့ အသီးစာခ်င္းလိုု ့ တားကဒ္ Target ဆိုုင္မွာ အသီးသြားရွာေတာ့ ဗူးေလးတဗူးကိုု ၅ က်ပ္ေတာင္ ေတာင္းတယ္။ ဟင္ ေစ်းၾကီးလိုုက္တာ။ ကားေပၚတက္ခါနီး ၿမန္မာသံ ၾကားလိုုက္တယ္ ကားေပၚမွာ ၿမန္မာေတြပါတယ္ ထင္ပါ့ ညေမွာင္ေနလိုု ့ မၿမင္လိုုက္ဘူး။
ခရီးသြားတယ္ေဟ့ဆိုုရင္ ဆူနမ္၊ ရာမား၊ အမ္းထရူးတိုု ့နဲ ့ သြားေနက်။ နယူးေယာက္ကိုု ေၿပာင္းလာၿပီး ကတည္းက ဆူနမ္တိုု ့နဲ ့ ခရီးမသြားၿဖစ္ေတာ့တာ။ ေမရီလန္းနဲ ့ နယူးေယာက္ကလည္း မိုုင္ ၂၅၀ ၊ ၄ နာရီ ေက်ာ္ေလာက္ ေဝးတာကိုုး။ ေမရီလန္းမွာတုုန္းကဆိုု ေနာက္ႏွစ္ရက္မွာ ခရီးသြားရေအာင္ မနက္ၿဖန္ ညေန လာခဲ့လိုု ့ ဆူနမ္က မွာတယ္။ ၁၀ မိုုင္ ၊ မိနစ္ ၂၀ ေလာက္ပဲ ေဝးတာဆိုုေတာ့ ၾကိ ုုက္တဲ့အခ်ိန္ ထသြား အဆင္ေၿပတယ္။ နယူးေယာက္ေရာက္ၿပီးမွ ဝါရွင္တန္ဒီစီ ခ်ယ္ရီပြဲေတာ္၊ ေမာက္ဗာႏြန္ Mount Vernon ၊ ဖီလာဒဲဖီးယား၊ အက္ေကးဒီယားတိုု ့ကိုု တစ္ေယာက္တည္း သြားခဲ့တာပါ။ အပတ္တိုုင္း နယူးေယာက္တခြင္ လမ္းေလွ်ာက္ၿဖစ္တဲ့ meetup အဖြဲ ့မွာ ဗီယက္နမ္မေလး ဝိုုင္းနဲ ့ မိတ္ေဆြၿဖစ္ေတာ့ သူကလည္း နယူးေယာက္ကိုု ေၿပာင္းလာတာ ၄ လေလာက္ပဲ ရိွေသးတယ္။ meetup အဖြဲ ့က လမ္းေလွ်ာက္တဲ့ ခရီးစဥ္က စိတ္ဝင္စားဖိုု ့ မေကာင္းရင္ နယူးေယာက္ အထက္ဖက္ အက္ဖ္စတိတ္ upstate လိုု ့ေခၚၾကတဲ့ ဟူစတန္ Hudson ၿမစ္ဝွမ္းက Cold Springs ကိုု ဂရမ္းစင္ထရယ္ကေန မတ္ထရိုုေနာ့စ္ Metro North ရထား ၁ နာရီစီးသြားၿပီး ေတာင္တက္။ ညေန ၆ နာရီေလာက္ နယူးေယာက္ ၿပန္ေရာက္ေတာ့ ကိုုယ္က ပင္ပန္းလိုု ့  အိမ္ေရာက္တာနဲ ့ ဒိုုင္ပင္ ပစ္အိပ္ေတာ့တာ။ ဝိုုင္းက architecture meetup အဖြဲ ့နဲ ့ မက္ဟန္တန္တခြင္ လမ္းေလွ်ာက္တာ ည ၁၁ နာရီေလာက္မွ အိမ္ၿပန္ေရာက္တယ္။
Port Authority ကေန ဘတ္စ္ကား ၁ နာရီစီးၿပီး  Bear Mountains ေတာင္ကိုု သြားတက္တာ ၃ ရက္ေလာက္ ေၿခသလံုုးနာေနေသးတယ္။ ေနာက္ေန ့ မက္ဟန္တန္ေအာက္ဖက္ကေန စေတတန္အိုုင္လန္ဆီကိုု အခမဲ့ေၿပးဆြဲတဲ့ Staten Island Ferry စီးၿပီး စေတတန္အိုုင္လြန္တခြင္ လည္ၾကၿပန္တယ္။ ပိတ္ရက္ ၂ ရက္မွာ ၁ ရက္ကိုု လမ္းေလွ်ာက္၊  ၁ ရက္ကိုု ေစ်းဝယ္၊ သန္ ့ရွင္းေရးလုုပ္ ကိုုယ့္ကိုုကိုုယ္ active ၿဖစ္လွၿပီထင္ေနတာ ဘယ္ကသာ ကိုုယ္ active ၿဖစ္တာ ဝိုုင္းကိုု ဘယ္မွီပါ့မလဲ။ ဝိုုင္းဆိုု ေန ့လည္ meetup အဖြဲ ့ဆီ မလာခင္ မနက္ဖက္ စင္ထရယ္ပါ့ခ္ central park မွာ လမ္းသြားေလွ်ာက္၊ Gym မွာ Jumba ၊ sasa  ၊ yoga ၊ ballet သြားကေသးတာ။ တၿခား meetup အဖြဲ ့ေတြနဲ ့လည္း လမ္းေလွ်ာက္ေသးတယ္။ Cold Springs နဲ ့ Bear Mountains မွာ ေတာင္တက္တဲ့အေၾကာင္းေတြ ေနာက္မွေရးဦးမယ္။ ဝိုုင္းနဲ ့ စသိၿပီးကတည္းက ပိတ္ရက္ေတြဆိုု အိမ္မကပ္ေတာ့ဘဲ နယူးေယာက္တခြင္ လိမ့္ေနတာပဲ။
ဗီယက္နမ္ေၿမာက္ပိုုင္း ဟႏြိဳင္းမွာ ေမြးဖြားခဲ့တဲ့ ဝိုုင္းက တႏိုုင္ငံလံုုး အဂၤလိပ္စာ စာေမးပြဲမွာ ဒုုတိယရေတာ့ နာမည္ၾကီးတကၠသိုုလ္ဝင္ခြင့္ ထပ္ေၿဖစရာမလိုုဘူး။ သူ ေရြးလိုုက္တဲ့တကၠသိုုလ္က တႏိုုင္ငံလံုုးမွာ တခုုတည္းရိွတဲ့ ႏိုုင္ငံတကာဆက္ဆံေရးတကၠသိုုလ္ပါ။ သူတိုု ့ေက်ာင္းမွာ ၿပင္သစ္ဘာသာသင္၊ အဂၤလိပ္စကား ေၿပာရေတာ့ ဝိုုင္းရဲ ့ေလယူေလသိမ္းက ကိုုယ္ေတြ ့ဖူးတဲ့ ဗီယက္နမ္ေတြထက္စာရင္ အမ်ားၾကီးေကာင္းတယ္။ မိုုင္း၊ Nga ငါး၊ ဟြားလဲ့တိုု ့ဆိုု အဂၤလိပ္စာ ေကာင္းေပမဲ့ အသံထြက္က မေကာင္းဘူး။ ဝိုုင္းက စေကာ္လားရွစ္လိုု ့ရလိုု ့ဘန္ေကာက္ ေအအိုုင္တီ၊ ၿပင္သစ္တကၠသိုုလ္မွာ တစ္ႏွစ္ တက္ဖူးတယ္။ အလုုပ္ရတဲ့ အီတလီမွာ ၇ ႏွစ္ ေနခဲ့ပါတယ္။ ယူအက္စ္အလုုပ္က ၁ ႏွစ္ ကြန္းထရပ္ စာခ်ဳပ္ထပ္မတိုုးရင္ အီတလီကိုုပဲ ၿပန္မွာပါတဲ့။ ယူအက္စ္မွာ ရိွေနခ်ိန္အတြင္းမွာ တတ္ႏိုုင္သေလာက္ ခရီးသြားဖိုု ့ စိတ္ကူးထားပါသတဲ့။ အီတလီမွာေနတဲ့ ပထမႏွစ္တုုန္းက သားေရအိတ္ေတြကိုု ခေရဇီၿဖစ္တာတဲ့။ အီတလီသားေရေတြကလည္း ေကာင္းမွေကာင္း ေစ်းကလည္းေကာင္း။ ေနာက္ေတာ့ ဘဝကိုု တတ္ႏိုုင္သေလာက္ ရိုုးရိုုးစင္းစင္းေလး ေနထိုုင္ၿပီး ခရီးေတြ တတ္ႏိုုင္သမွ် သြားပါသတဲ့။
ဝိုုင္းက ကိုုယ့္ထက္ ၁ ႏွစ္ၾကီးတယ္ ရည္းစားလည္း မရိွ မခ်က္ၿပ ုုတ္တတ္တာလည္း တူတယ္ ။ ခရီးသြားတာ၊ ေတာင္တက္တာ ဝါသနာပါတဲ့ အပ်ိဳၾကီးႏွစ္ေယာက္ အၾကိ ုုက္တူ၊ စရိုုက္တူ ဆိုုပါေတာ့။ ဥေရာပတခြင္ ဝိုုင္း မေရာက္ဖူးတဲ့ႏိုုင္ငံ မရိွသေလာက္ဘဲ။ တန္ဇနီးယား၊ အာဖရိကႏိုုင္ငံအခ်ိဳ  ့ကိုုလည္း အလုုပ္ကိစၥနဲ ့ ေရာက္ဖုုူးတယ္။ စီမီနာအတြက္ ဝါရွင္တန္ဒီစီကိုု ေရာက္ဖူးတယ္။ ဝိုုင္းက ယူအန္ United Nations မွာ အလုုပ္လုုပ္ေနတာပါ။ ဥေရာပတခြင္ ၿပဲၿပဲစင္တဲ့ ဝိုုင္းကိုု ကိုုယ္က အားက်သလိုု ယူအက္စ္အေရွ ့အလယ္ပိုုင္းတခြင္ ၿပဲၿပဲစင္တဲ့ ကိုုယ့္ကိုုလည္း ဝိုုင္းက အားက်ပါသတဲ့။ ကိုုယ္တိုု ့တညအိပ္တဲ့ ဟိုုတယ္ Raddison က နယူးဟမ္ရိႈင္းယားၿပည္နယ္ နာရွာ Nashua ၿမိ ုု ့ေလးနားမွာပါ။ ဟိုုတယ္က ရဲတိုုက္နဲ ့တူၿပီး ဒီၿမိ ုု ့မွာ အေကာင္းဆံုုးပါတဲ့။ ဟိုုတယ္တြင္း ေဆးလိပ္မေသာက္ရပါ။ ေသာက္ခဲ့ရင္ ဒဏ္ေငြ  ၂၅၀ ပါတဲ့။မိန္းၿပည္နယ္ထဲ အပိုုင္း ၂ က်မွ လည္ၾကရေအာင္ေနာ္။
Ice - Bucket - Challenge လုုပ္တာကိုု အားက်လိုု ့ တဂ်ီးမင္းက BPP Challenge လုပ္ေနပါတယ္။ ပစ္ပစ္က တဂ္လာေတာ့ ကိုုယ္လည္း ဒီပိုု ့စ္အသစ္နဲ ့အားက်မခံ ဘေလာ့ဂါ ၁၀ ေယာက္ကိုု တဂ္မယ္ေနာ့။
၄။ ဒိုုးကန္
၅။ ေရႊအိမ္စည္
၆။ဘုုန္းဘုုန္းေတာက္
ဒီဘေလာ့ေလးကေတာ့ Imee Ooi သီခ်င္းေတြ စုုထားတဲ့ ဆိုုဒ္ေလးပါ။ ၿပင္သစ္ဘာသာနဲ ့ ေရးထားတာလား မသိဘူး။ စိတ္ဝင္စားတယ္ ဆိုုရင္ေပါ့။
http://voie-eveillee-du-coeur.blogspot.fr/p/acheter-les-cd-imee-ooi.html
Happy Traveling !
စက္တင္ဘာ ၅၊ ၂၀၁၄။
Newer Posts Older Posts Home
Subscribe to: Posts (Atom)
Search This Blog
Current Status
နာက်င္ၿခင္း ကင္းေသာသူ ၿဖစ္ရပါလိုု၏...
►  2016 (29)
►  December (2)
►  November (2)
►  October (2)
►  September (3)
►  August (1)
►  July (2)
►  June (2)
►  April (4)
►  March (2)
►  February (1)
►  January (2)
►  2015 (64)
►  December (2)
►  November (2)
►  October (7)
►  September (4)
►  August (7)
►  July (2)
►  June (5)
►  April (5)
►  March (9)
►  February (7)
►  January (6)
▼  2014 (54)
►  December (6)
►  November (6)
►  October (6)
▼  September (6)
ဘဝခရီးသည္ - ၃
ဘဝခရီးသည္ - ၂
ဘဝခရီးသည္ - ၁
အက္ေကဒီးယားသြား ေတာလား - ၃
အက္ေကဒီယားသြား ေတာလား - ၂
အက္ေကဒီယားသြား ေတာလား - ၁
►  August (4)
►  July (3)
►  June (4)
►  April (3)
►  March (4)
►  February (4)
►  January (2)
►  2013 (57)
►  December (3)
►  November (7)
►  October (6)
►  September (6)
►  August (5)
►  July (4)
►  June (4)
►  April (4)
►  March (4)
►  February (5)
►  January (4)
►  2012 (55)
►  December (1)
►  November (2)
►  October (4)
►  September (2)
►  August (4)
►  July (3)
►  June (9)
►  April (5)
►  March (5)
►  February (7)
►  January (8)
►  2011 (114)
►  December (7)
►  November (6)
►  October (5)
►  September (9)
►  August (12)
►  July (21)
►  June (18)
►  May (12)
►  April (12)
►  March (6)
►  February (4)
►  January (2)
►  2010 (2)
ဒီလို ေၿပာခဲ့ၾကတယ္။
#Daydream (1)
Animals (3)
Article (9)
Colorful Myanmar (2)
Emotion (4)
Environmnet (1)
Essays (35)
Facebook (3)
Feeling (8)
Fiction (1)
Flowers And Festivals Around The Myanmar Year (2)
Friends (9)
Gardens (1)
Humour (12)
Khin Myo Chit (2)
Knowledge (7)
My Family (28)
MySelf (29)
Performing Arts (2)
Political (10)
Religion (1)
Short Essays (7)
Tag Posts (15)
Thought (13)
Traveling (82)
University (14)
စိတ္အာဟာရ (2)
သေရာ္စာ (2)
အေတြးအၿမင္ (24)
ေထြရာေလးပါး (15)
အၿမဲသြားလည္ၿဖစ္တဲ့
သစ္ထူးလြင္ Myanmar News Now
ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္အမည္ အလဲြသံုးစားလုပ္သူကို ဖမ္းဆီး
7 minutes ago
Tun Tun's Photo Diary
Kalaw Day 1 & 2
မိုးေငြ႔ႏွင္႔အတူ
Perfume....
စိတ္ဝင္စားစရာ မာမာရဲ႔ ဝါသနာမ်ား
ေမႊးျပီးဆိမ္႕ေနတဲ့ မုန္႔ဆမ္းနယ္
က်မရဲ့ေနရာေလး
ႀကဳံဖူးခဲ့တဲ့ဂ်ပန္မ်ား(၃)
ေတြးမိေတြးရာ...ေရးမိေရးရာ
ခ်စ္ျခင္းထာဝစဥ္ တြင္ရစ္ေစ ...
Rolling to 2017 + Lab Report
သ တ္ ပုံ ကို မွ န္ ေ အ ာ င္ ေ ရ း ၾက
ခံစားမႈ႕သံစဥ္
အသြားနဲ႕ အျပန္
နွင္းဆီတစ္ခင္း ပန္းတစ္ျခင္း
သင္ မေပ်ာ္ရႊင္ဘူးလား ဆိုတာ သိႏိုင္သည့္ အခ်က္မ်ား
စြယ္ေတာ္အိပ္မက္ရွည္
လြင္ျပင္လႈိင္းငယ္
ဘုစုေမြးေန႔ ေမာင့္အမွတ္တရ ကဗ်ာေလး
အိမ့္ခ်မ္းေျမ႕ ရဲ႕သံစဥ္မဲ့အလကၤာမ်ား
ကေနဒါ - အေမရိကားႏွင့္ ရန္ကုန္ (ဇာတ္သိမ္း)
2 weeks ago
ကိုင္တြယ္ျခင္း အနုပညာ
3 weeks ago
ေဘာင္ခတ္ပါ၊ မသတ္နဲ႔ ...
3 weeks ago
အၿပဳံးမပ်က္ ေရွ႕သို႕ဆက္ မဂၤလာ တစ္ဆယ့္ႏွစ္
4 weeks ago
4 weeks ago
အားလံုုးဘတ္တဲ့ တီခ်မ္း
First of May
5 weeks ago
အန္တီတင့္၏ အမွတ္တရေလးမ်ား
ျဖတ္သန္းခဲ့ေသာ ဘ၀ရဲ႕ေန႔ရက္မ်ား
1 month ago
2 months ago
ပုဇြန္ခ ်ဥ္
2 months ago
sosegado တည္ ၿငိမ္ ေအး
2 months ago
သူႀကီးမင္း (တုံးဖလား)
သစၥာဓိ႒ာန္ ပုုံျပင္မွန္
3 months ago
www.myathwayni.com/
နတ္ေရးတဲ့ေရႊစာ
3 months ago
မေဗဒါရဲ႕ ေဗဒါလမ္း
သင်မသိကောင်း မသိသေးမဲ့ Park Bo Gum အကြောင်းလေးတွေ
3 months ago
စိမ္းရြက္ႏုေပၚက မိုးေရစက္မ်ား
3 months ago
ကြ်န္ေတာ့္ဘ၀ ဇာတ္ခံု - ေမာင္မ်ိဳး
အေၾကာက္တရားအားေက်ာ္ျဖတ္ျခင္း
4 months ago
ရုပ္႐ွင္ထဲမွာ ၇-၁၄
4 months ago
khin oo may
2011 memory
4 months ago
Rose of Sharon
5 months ago
တုိင္ 0 မ ္, Typhoon Nepartak, နာ ဂစ္ ႏ ွ င့ ္ စပ္ မိ စပ္ ရာ
5 months ago
Burmese taste - Iora
ထမင္းဘူးမ်ား (၂ )
6 months ago
အဝါေရာင္က်ီးကန္းေတြ ငါ့ဆီၿပိဳဆင္းလာတဲ့ေန႕က
7 months ago
ေရမရေသာ ေတာင္စဥ္မ်ား...
7 months ago
ရွမ္းေခါက္ဆဲြ ခ်က္နည္း ေနာက္တစ္မ်ိဳး
7 months ago
Wutyee Food House
Mario Bento ထမင္းဘူး
8 months ago
8 months ago
ၾကယ္ျပာရဲ ႔အိမ္ကေလး
" ကုိယ္႔ဇာတာက အဲ႔လိုပဲ "
8 months ago
ေနာင္ဂ်ိန္တို႔ မိသားစု
ကေလးမ်ား ႏွင့္ စာဖတ္ျခင္း အႏုပညာ
8 months ago
မမဝသုန္ နွင့္ အျပာေရာင္ေတာင္တန္းမ်ား
မွတ္တိုုင္မ်ား အေၾကာင္း
8 months ago
Danuphyu Daw Saw Yee (London)
အင္းေလးဘီးမုန္႔
9 months ago
10 months ago
ဝါေခါင္မိုး
ဇီဝေလာင္ကၽြမ္းမႈ
11 months ago
Kyi Aye (Literature)
11 months ago
ရင္ၿငိမ္းသူ
2015 ဒီဇင္ဘာ
✿ My Emotions ✿
အားငယ္ေနတဲ့သူရဲေကာင္း
ေရြးေကာက္ပြဲဆုိင္ရာ up to date သတင္း အခ်က္အလက္မ်ား စုစည္းမွဳ
ခ်စ္ၾကည္ေအး
ငယ္ငယ္တုန္းက ပြဲႀကိဳက္ခင္ကြ်န္မ
အစိမ္းေရာင္လြင္ျပင္
ခ်ယ္ရီပန္းတို႕ ပြင္႕ေဝခ်ိန္
Wathone Moe
Moscow - Wathone Moe
Oakkar7's Blog
တႏိုင္တပိုင္ေရသန္႔စင္ျခင္း-၂ (ေနေရာင္ျခည္ျဖင္႔ေရကိုပိုးမႊားသန္႔စင္ျခင္း)
ေန၀သန္ ရဲ႕ အိုေအစစ္
Just a minute
မိုးဦးစံပယ္
ခ်ီကာဂိုမွာ တေန႕တာ
နိမ့္ေသာ ျမန္မာ့စီးပြားေရးထဲက ျမင့္ေသာ သမၼတအႀကံေပး
သက္တန္႔ခ်ိဳ.....
ေမတၱာျဖင့္ ခ်ည္ေႏွာင္ျခင္းႏွင့္ ရွင္ဘုရင္တစ္ပါးရဲ႕ ခ်စ္ပံုျပင္
White Angel
"မယ္ဗိုက္ရဲ႕ခြဲစိတ္ခန္း အေတြ႔အႀကံဳ"
Angelhlaing
ကၽြန္မ ေနေပ်ာ္ခဲ႕ပါတယ္ ေမာင္
2 years ago
“အေတြးစေလးေတြ”
“ ေဆးေပါင္းခ . . . ”
2 years ago
အသားအရည္လွပဖို႔ နည္းလမ္းရွာေဖြထိန္းသိမ္းစို႔
2 years ago
အလွသစၥာ ပန္းပြင္႔မ်ား
လွမ္းမီေပမယ္႔
2 years ago
အျခားအျခားေသာ ၾကယ္ ေတြလို
2 years ago
Vista's Colorful Planet
လက္ရွိအေျခအေန
2 years ago
ေပ်ာ္ပါေစ ခ်ယ္
2 years ago
~ ဏီလင္းညိဳ ~
ပူစီ၊ ဘရာနီ၊ မုသာ၀ါဒႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္....
2 years ago
ကႏၱာရ ပန္းပြင့္
2 years ago
ေကာင္းကင္ၿဖဴ
Blog day ႏွင့္ အမွတ္တရမ်ား
2 years ago
♠ နတ္ဆိုးေရးတဲ့ အလြမ္းပုရပိုဒ္ ♠
2 years ago
ၾကည္ျဖဴခင္ခင္
“အေမ့ရင္ခြင္’’
2 years ago
Thet Nandar Family
မုန္႕ဟင္းခါး
3 years ago
ေ၀မုိးႏုိင္(မုံရြာ)
ဆ…ဆရာႀကီး…စပ္ၿဖီးၿဖီး
3 years ago
Baby taster
နံနက္စာႏွင့္ ေန႔လည္စာမ်ား
3 years ago
ေမ်ာလြင့္တိမ္ တို႕ နားခိုရာ....
ကၽြႏ္ုပ္နင့္အသက္ငါ့ေပး ဆရာႀကီးညိမ္းႏိုင္ ႏွင့္ ေဒၚလာ၁၁ဘီလ်ံေပ်ာက္ဆံုးမႈႀကီး
3 years ago
Haze & the Authors
3 years ago
မေလးၿမတ္၏ ဝါသနာ
အခုတေလာ မေလးတေယာက္ ဒီသီခ်င္း ေလးကိုၾကိဳက္ ၾကိဳက္
3 years ago
ၾကည္ၾကည္ရဲ႕ဒုိင္ယာရီ
3 years ago
AMK Creation
ပိေတာက္ရဲ႕သစၥာကို ၾကည္ညိဳေနတဲ့ေကာင္
3 years ago
အစရွိ အေနာင္ေနာင္မို ့အက်င့္ပါသြားမွာကို စိုးမိတယ္
3 years ago
Mon Petit Avatar
This Post Doesn't Have a Title on It
3 years ago
ၾကံဳခဲ့ရ နဗနဘ၀
50.1 ဘ၀ထဲ ရြာလည္ၾကသူမ်ား
4 years ago
!...* ေဆာင္းႏွင္းရြက္ ေတးခတ္သံ *...!
အိုင္ဖုန္း ဖိုက္ အလွဴခံပါတယ္
4 years ago
သစ္ေကာင္းအိမ္
4 years ago
ေရႊရတုမွတ္တမ္း
ေျခေထာက္ကိုဆြဲ .......သရဲ
5 years ago
မုိးပန္းခ်ီ
♨ . Qu Te Kitchen
အရာအားလံုးၿပီးၿပည္႔စံုခ႔ဲေသာ ဘ၀တစ္ခု၏ ရာဇ၀င္
အန္တီတင့္ (စက္မွု တကၠသိုလ္)
အေမွာင္ထုထဲက အလင္းစက္မ်ား
ကၽြန္ေတာ္လြတ္က်ခဲ့တဲ့ၿမိဳ႕ေတာ္
Moon Thet Pan - မြန္းသက္ပန္ (ေဆး-၁ )
အာကာေခတ္ပိုင္
ေတာက္ပႀကယ္စင္
ျမစ္က်ဳိးအင္း
ေတာက္ပႀကယ္စင္
မြန္မြန္ယိုကို
NYI LYNN SECK 18+ DEN
လြန္းထားထား(ေဆးတကၠသိုလ္)
Nine Nine SaNay
ကိုယ့္လိုဘေလာ့ဂါေပါက္စသူငယ္ခ်င္းေတြ
သတင္းေဆာင္းပါး
VOA News: သတင္း
BBCBurmese.com | ပင်မစာမျက်နှာ
Eleven Media Group
Mizzima Burmese
san.s.htun@gmail.com ဆီ ေဝဖန္အၾကံၿပ ုႏိုင္ပါတယ္။
ၿဖစ္တည္လာတဲ့ အေတြးမွ်င္ေလးေတြကို ဒိုင္ယာရီမွာ ေရးဖြဲ ့ေနသူတေယာက္...
View my complete profile
ပို ့စ္အသစ္တင္တိုင္း ပို ့ေပးဖို ့ အီးေမးလ္လိပ္စာ ထားခဲ့ရန္
Total Pageviews
Live Traffic Stats
© San San Htun. 2010 - 2016 | Privacy Policy. Powered by Blogger.