is en is en sl en pt is is is is is cs is is is is is is is is is ast is is is et pt ceb ceb nn is is is is is is is is is is is is is is is hu it en nb is is en is is pt is ca is sv is is is is is cs sv hbs_lat is en is ceb nn is is is is is is nb en is is is is is is is is is is is is is en es es en en en is is is is sv is pt
Rammatilskipunin um vinnuvernd - Öryggi og heilbrigði á vinnustöðum – EU-OSHA
Ör- og smáfyrirtæki & vinnuvernd
Kannanir ESB um öryggi & heilbrigði
Herferðirnar Vinnuvernd er allra hagur
Verðlaun fyrir góða starfshætti
Verkfæri & útgefið efni
Verkfæri & útgefið efni
Gagnabirting – öldrun og vinnuvernd
Gagnabirting – kostnaður vinnuverndar
Gagnvirkt yfirlit - ESENER
Rafrænn leiðarvísir um öryggi ökutækja
Það sem við gerum
Hvernig á að hafa samband
Heim » Löggjöf » Tilskipanir ESB » Rammatilskipunin um vinnuvernd
Dagsetning tilskipunar - Any -201620152014201320112010200920082007200620052004200320022001200019991998199719961995199419931992199119901989198519751967
Evrópska rammatilskipunin um vinnuvernd (tilskipun 89/391 EBE) sem samþykkt var árið 1989 markaði mikilsháttar þáttaskil á sviði vinnuverndarmála. Hún tryggir lágmarkskröfur fyrir öryggi og heilbrigði í Evrópu á sama tíma og aðildarríkin hafa heimild til þess að viðhalda eða koma á strangari kröfum.
Tilskipunin 89/391 - vinnuvernd „rammatilskipun“
frá 12. júní 1989 um lögleiðingu ráðstafana er stuðla að bættu öryggi og heilsu starfsmanna á vinnustöðum - „rammatilskipunin“.
Árið 1989 leiddu nokkur ákvæði rammatilskipunarinnar til töluverðar nýbreytni, þar á meðal eftirfarandi:
Kveðið var á um hugtakið „vinnuumhverfi“ í samræmi við sáttmála Alþjóðavinnumálastofnunarinnar (ILO) nr. 155 og er skilgreining þess nútímaleg nálgun þar sem höfð er hliðsjón af tæknilegu öryggi ásamt almennum forvörnum gegn vanheilsu.
Tilskipunin miðar að því að koma á jöfnu stigi öryggis og heilbrigðis öllum launþegum til góða (eina undantekningin eru starfsmenn á heimilum og ákveðnir starfsmenn hjá hinu opinbera og hernum).
Tilskipunin krefur atvinnurekendur um að grípa til viðeigandi fyrirbyggjandi ráðstafana til þess að gera vinnuna öruggari og heilbrigðari.
Eitt helsta atriðið, sem tilskipunin kynnti til sögunnar, var meginreglan um áhættumat auk þess að skilgreina helstu hluta þess (t.d. hættuauðkenningu, starfsmannaþátttöku, innleiðingu á fullnægjandi ráðstöfunum þar sem forgangur er að útrýma áhættum við upptökustað, skjalfestingu og reglulegt endurmat á hættum á vinnustaðnum).
Þessi nýja skylda um að koma á fyrirbyggjandi ráðstöfunum leggur einnig með skilyrðislausum hætti áherslu á mikilvægi öryggis- og heilbrigðisstjórnunar á nýju sniði sem hluta af almennu verklagi við stjórnun.
Lögleiða þurfti rammatilskipunina í landslög fyrir lok árs 1992. Afleiðingar lögleiðingarinnar á lagakerfi þjóðríkjanna voru mismunandi eftir aðildarríkjum. Í nokkrum aðildarríkjum hafði rammatilskipunin töluverð lögáhrif vegna ófullnægjandi innlendrar löggjafar á meðan í öðrum var ekki þörf á neinum stórkostlegum aðgerðum.
Árið 2004 sendi framkvæmdastjórn Evrópusambandsins frá sér orðsendingu (COM [2004] 62) um hagnýta innleiðingu á ákvæðum sömu tilskipana, þ.e. 89/391/ EBE (rammatilskipunin), 89/654 EBE (vinnustaðir), 89/655 EBE (vinnubúnaður), 89/656 EBE (persónulegur hlífðarbúnaður), 90/269 EBE (handvirk meðhöndlun á þyngd) og 90/270 EBE (búnaður á tölvuskjám)]. Orðsendingin tók fram að vísbendingar væru um jákvæð áhrif löggjafar Evrópusambandsins á innlenda vinnuverndarstaðla en hún samanstendur bæði af framkvæmdarlöggjöf og hagnýtri beitingu í fyrirtækjum og hjá stofnunum hins opinbera.
Almennt komst skýrslan að þeirri niðurstöðu að löggjöf Evrópusambandsins hefði lagt sitt af mörkunum til þess að koma á fyrirbyggjandi menningu í Evrópusambandinu ásamt því að hagræða og einfalda innlendu lagakerfin. Á sama tíma, hins vegar, undirstrikaði skýrslan ýmiss konar galla í beitingu löggjafarinnar sem komu í veg fyrir að hún næði fullri getu sinni. Hún upplýsti einnig um málshöfðanir vegna brota.
© 2017 EU-OSHA | stofnun Evrópusambandsins