is de en is is is is de is is cs is is ca nb is hu is hu pt cs is is is is en is is de et hbs_lat is br is is pt is is is is de nb is is nb is is hbs_lat is pt is is nb is is is is is is is is is is da is pt is is is is sv pl nb is is sk la is is et is is gl de is nn lt is cs is is is pt is is es id it is is is is is is cs pt is is is is is sk vi vi is is is is ca hu is is et is is is it de is pt is hbs_lat fi et nl ca sq is da is hu vi vi pt is is is is is is is is nb en is is pt is is is is is is is cs is mg is cs is is en is is is is cs is hbs_lat is is is sv is hbs_lat da is id is is is sl is is is is es da is is is is is is en is fr is is is nb is hu en tr is is is de pt is is is is is is pt is en id is is is de hu is is is is is is da is jv is is war pt en en is is sk nb pt gn is is is cs is et is rm en is da ceb hu is fr is is is is is is nl is is pt is nb cs is is is is is is fr is en is sk is pt is is tr is hbs_lat cs hbs_lat da is is nb et pt hbs_lat da is is is is is id en id de nb nb is is hbs_lat en id is is is is is hu is is tr hbs_lat is nb vi da is is is pt pt is uz is is cs is is de tr is id sk hu is sl is is id fi is is en is is is is hbs_lat hu hu is is is is is is it is is is nds fy en cs is is cs is pt cs is is is is is de pt da de is is is cs is is pt is en is is is is hbs_lat is is is cs tl pt is is sv is hbs_lat is is is is is is cs ko ro is is cs en is is hbs_lat is is is is is cs is is is is is is sv et fy is is pms is is is is is is ceb hbs_lat ceb is is is cs is is is is ro hbs_lat is es pt is is es is is is is cs is is
Ægir, er öðro nafni hét Gymer, hann hafði búit ásom öl, þá er hann hafði fengit ketill in mikla, sem nú er sagt. Til þeirar veizlo kom Óðinn ok Frigg kona hans. Þorr kom eigi, þvíat hann var í austrvegi. Sif var þar, kona Þórs, Bragi ok Iðunn kona hans. Týr var þar, hann var einhendr, Fenrisúlfr sleit hönd af hánom þá er hann var bundinn. Þar var Niörðr og kona hans Skaði, Freyr ok Freyia, Víðarr son Óðins; Loki var þar ok þiónustomenn Freys, Byggvir ok Beyla. Mart var þar ása ok álfa. Ægir átti tvá þiónustomenn, Fimafengr ok Elder. Þar var lýsigull haft fyrir eltzliós; siálft barsk þar öl; þar var griðastaðr mikill. Menn lofoðo miök hverso góðir þiónustomenn Ægis vóro. Loki mátti eigi heyra þat, ok drap hann Fimafeng. Þá skóko æsir skiöldo sína ok æpðo at Loka, ok elto hann braut til skógar, en þeir fóro at drekka.
Loki hvarf aptr ok hitti úti Eldi; Loki kvaddi hann:
mangi er þér í orði vinr.
á þat sumbl at siá;
ok blend ek þeim sva'meini miöð.
Veiztu, ef þú inn gengr
ef þú eyss á holl regin:
á þér muno þau þerra þat.
ef þu mælir til mart.
Siðan gekk Loki inn í höllina. En er þeir sá, er fyrir vóro, hverr inn var kominn, þögnoðo þeir allir.
at þer mæla ne megoð?
nema okr væri báðom borit.
Þá stóð Viðarr upp ok skenkti Loka, en áðr hann drykki, kvaddi hann ásona:
gef ek þér míns fiár,
ok bætir þér svá baugi Bragi,
gremðu eigi goð at þér!
þú ert við víg varastr
Veit ek, ef fyr útan værak,
svá sem fyr innan emk
bæra ek í hendi mér;
lítt ek þér þat fyr lygi.
hyggz vætr hvatr fyrir.
þik kveð ek allra kvenna
vilkat ek at it vreiðir vegiz.
Hví it æsir tveir
at hann leikinn er
ok hann fiörgvall friá.
þess mun ek nú geta,
er þik glapði at geði:
er þér sigli gaf
ok þú lagðir lær yfir.
er þú fær þér Gefion at gremi,
hygg ek at hón öll um viti
deila víg með verom;
þeim er þú gefa skyldira,
Veiztu, ef ek gaf
þeim er ek gefa ne skylda,
vartu fyr iörð neðan
kýr mólkandi ok kona,
ok hefir þú þar börn of borit,
ok hugða ek þat args aðal.
En þik síða kóðo
ok draptu á vétt sem völor,
ok hugða ek þat args aðal.
hvat it æsir tveir
firriz æ forn rök firar.
þú ert fiörgyns mær
ok hefir æ vergiörn verit,
er þá Véa ok Vilia
léztu þér, Viðris kvæn,
báða i baðmn um tekit.
Veiztu, ef ek inni ættak
út þú ne kvæmir
ok væri þá at þér vreiðom vegit.
Enn vill þú, Frigg,
at ek fleira telia
er þú rída sérat
siðan Baldr at sölom.
er þú yðra telr
hygg ek at öll viti,
þótt hón siálfgi segi.
þik kann ek fullgerva;
era þér vamma vant;
er hér inni ero,
hverr hefir þinn hór verit.
Flá er þér tunga,
hygg ek at þér fremr myni
reiðir ro þér æsir
hryggr muntu heim fara.
ok meini blandin miök,
síztu at bræðr þínom
ok myndir þú þá, Freyia, frata.
þótt sér varðir vers fái,
hitt er undr, er áss ragr
er hér inn of kominn,
ok hefir sá börn of borit.
þú vart austr heðan
gíls um sendr at goðom;
höfðo þik at hlandtrogi
ok þér i munn migo.
er ek vark langt heðan
gísl um sendr at goðom,
þá ek mög gat,
þann er mangi fiár,
ok þikkir sá ása iaðarr.
haf þú á hófi þik!
munka ek þvi leyna lengr:
ok era þó óno verr.
mey hann ne grætir
ok leysir ór höptom hvern.
bera tilt með tveim;
mun ek hinnar geta,
er þér sleit Fenrir frá.
Handar em ek vanr,
böl er beggia þrá;
úlfgi hefir ok vel,
er í böndom skal
þat varð þinni kono,
at hón átti mög við mér;
hafðir þú þess aldregi
Úlfr sé ek liggia
nema þú nú þegir,
ok seldir þitt svá sverð;
en er Muspellz synir
veizta þú þá, vesall, hvé þú vegr.
Veiztu, ef ek öðli ættak
ok svá sælikt setr,
mölða ek þá meinkráko
ok lemða alla í liðo.
Hvat er þat it litla
er ek þat löggra sék,
ok und kvernom klaka.
en mik bráðan kveða
goð öll ok gumar;
því em ek hér hróðugr,
at drekka Hroptz megir
deila með mönnum mat;
ok þik í fletz strá
þá er vágo verar.
svá at þú ert örviti,
hví ne lezkaðu, Loki?
er sína mælgi ne manat.
þér var í árdaga
it lióta líf um lagit:
þú munt æ vera
ok vaka vörðr goða.
Létt er þér, Loki;
þvíat þik á hiörvi skolo
Veiztu, ef mik á hiörvi skolo
var ek at fiörlagi,
þars vér á Þiaza þrifom.
Veiztu, ef fyrstr ok öfrstr
þá er ér á Þiaza þrifuð
þér æ köld ráð koma.
vartu við Laufeyiar son,
þá er þú létz mér á beð þinn boðit;
getit verðr oss slíks,
ef vér görva skolom
þá gekk Sif fram ok byrlaði Loka í hrímkálki miöð ok mælti:
Heill ver þú nú, Loki,
ok tak við hrímkálki
heldr þú hana eina
látir með ása sonom
Hann tók við horni ok drakk af:
ef þú svá værir,
vör ok gröm at veri;
svá at ek vita þikkiomk,
hór ok af Hlorriða,
ok var þat sá inn lævísi Loki.
hygg ek á för vera
þeim er rægir hér
goð öll ok guma.
þú ert Byggvis kvæn
ok meini blandinn miök;
koma med ása sonom;
öll ertu, deigia, dritin.
Þá kom Þorr at ok kvað:
Þegi þú, rög vættr,
þér skal minn þrúðhamarr,
drep ek þér hálsi af,
ok verðr þá þíno fiörvi um farit.
er hér nú inn kominn;
hví þrasir þú svá, Þórr?
en þá þorir þú ekki
er þú skalt við úlfinn vega,
ok svelgr hann allan Sigföður.
Þegi þú, rög vættr,
þér skal minn þrúðhamarr,
upp ek þér verp
síðan þík mangi sér.
sízt í hanska þumlungi
ok þóttiska þú þá Þórr vera.
Þegi þú, rög vættr,
þér skal minn þrúðhamarr,
drep ek þik Hrungnis bana,
svá at þér brotnar beina hvat.
Lifa ætla ek mér
þóttu hætir hamri mér;
þóttu þér Skrýmis vera,
ok máttira þú þá nesti ná,
ok svaltz þú þá hungri heill.
Þegi þú, rög vættr,
þér skal minn þrúðhamarr,
mun þér í hel koma
Kvað ek fyr ásom,
kvað ek fyr ása sonom,
þaz mik hvatti hugr,
en fyr þér einom
mun ek út ganga,
þviat ek veit at þú vegr.
Öl görðir þú, Ægir,
en þú aldri munt
síðan sumbl um göra;
er hér inni er,
ok brenni þér á baki.
En eptir þetta falz Loki í Fránangrs forsi í lax líki. Þar tóko æsir hann. Hann var bundinn með þörmom sonar síns Nara. En Narfi sonr hans varð at vargi. Skaði tók eitrorm ok festi upp yfir annlit Loka; draup þar ór eitr. Sigyn kona Loka sat þar ok helt munnlaug undir eitrit. En er munnlaugin var full, bar hón út eitrit; en meðan draup eitrit á Loka. Þá kiptiz hann svá hart við, at þaðan af skalf iörð öll; þat eru nú kallaðir landskiálptar.
Þrídeilur, fornt íslenskt rúnakvæði
Ásareiðin eftir Grím Thomsen