sk oc nl ru de en en de en ru de en en ru ru de en ru ru ru en ru et ru ru ru ru ru lv tt hbs_lat ru lt ru zh hbs_lat en sv sl nl ru hbs_lat ru ru en nl kk tt ru en pt en hbs_lat da is ru nb ru is is de is is is hbs_lat cs is en uk is hbs_lat is pl is is is es is cs is is is es en ast is is is is es is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is hbs_lat is is is is is is hbs_lat is is is is is is is is de en cs is is is is is is is is is is is is is is is is vi is et is is is is is is is is la is is is is is is is is is is is cs is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is ro is is is is is is is is is is is is is is is is is is ru is is is vi is is is is is is is is is is is is is is is is is is en cs is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is et de is cs is is is hbs_lat is is is cs is is is is is is is is is is is is is is is is is is is da is is is is is is is is hbs_lat is is is is is is is cs sl is is is cs ca is en is is is is is is is is is is is hbs_lat is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is es is is is hbs_lat is is is is is is is is is ceb is is la sk is is is is cs is is is is is is is is is is is is is en is is is cs is is cs is en is is io is io is io is io is is is is is is is pt is io is io jv io is io is is is is en is is is it id is is is is pt is is es is is cs is is is es cs hu is is is is es en en bn
ЭHциkлoпeдия (5451 rpyпп): Bce A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z дp.
Skálmöld: "Börn Loka" – 2012
Jón Geir Jóhannsson – yдapHыe
Gunnar Ben – kлaBишHыe, roбoй
Björgvin Sigurðsson – Bokaл, rиTapa
Þráinn Árni Baldvinsson – rиTapa
Edda Tegeder Óskarsdóttir – Bokaл
Ég er Óðinn, ég er Óðinn,
ég er sá sem les í ljóðin,
Vinnum þegar sorgir sefast, sjaldan beitum græsku.
Reiðskjótinn okkar er reisulegt hross,
runninn úr Ásgarði er hann.
Skjannahvítt faxið er skínandi foss,
Áttfættur fákurinn æðir um jörð,
Hermanni verða þá hæðir og börð
Og hann mun mig bera á baki sér,
við berumst um vegi sem enginn fer.
Klárinn er þýður og krfæur og stór,
Gáir þó að sér, er gæfur og rór,
Aldrei hann sligast og engan hann slær,
Sleipnir er nafnið á honum.
Alls enginn fjandmaður sitja hann fær,
Nú fljúgum við léttir um loftin blá,
hve landið er fagurt og margt að sjá.
Hann viljugur ber mig á baki sér,
við Brynhildur förum hvar enginn fer.
Ríða um slóða og róta hvern metra,
líða með góðum, hið ljóta skal betra.
Bíða uns slotrar og blóta við eldinn,
skríða í hnakk fararskjóta á kveldin.
Skeiða á klárnum og skokka um heima,
breiða út faðminn og brokka og dreyma.
Leiða þá sáru og lokka svo fjendur,
reiða loks stúlku og rokka um lendur.
fullur hroka víst var sagt.
Er var þoka þá hann fæddist,
þungbært ok á heiminn lagt.
Nú var gaumur að því gefinn,
greri aumur hvolpur fljótt.
Tíminn naumur, enginn efinn,
á hann tauminn þyrfti skjótt.
Fyrrstan Læðing fengu goðin,
Fenri þræði komu á.
Úlfur skæður, ljótur, loðinn,
leikinn bræði sleit hann þá.
Þegar Drómi Fenri festi
falskan dóm þá úlfur hlaut.
Því með klóm og þrumubresti
þennan fróma fjötur braut.
Kattarins dynur, konunnar skegg,
kynngi mína yfir legg.
Bjarnarins sinar, bjargsins rætur,
bíðum nú í skjóli nætur.
Fuglsins hráki, fisksins andi,
fyrir dverg er hægur vandi.
Mánuð gekk um margar götur,
mér að launum varð sá fjötur.
Fjöturinn er fjötrum grennri,
Í Lyngva áður lögðu Fenri,
laus hann veldur orrahríð.
Hef í mínum höndum Gleipni,
horfi mót glyrnum tveim.
Treysti á Óðin, Tý og Sleipni,
tak mig þar og aftur heim.
Sá fjötur er öðrum fjötrum grennri,
fágæt og göldrótt dvergasmíð.
Í Lyngva þeir áður lögðu Fenri,
laus hann nú veldur orrahríð.
Hef ég í minum höndum Gleipni,
horfi á móti glyrnum tveim.
Treysti á Óðin, Tý og Sleipni,
takið mig þar og aftur heim.
Sólin nú brennur af Surtarglóð,
sjóðandi hafið er rautt sem blóð.
Höldum til sigurs á hófum átta,
hólminn er vígvöllur engra sátta.
Dauðlegi maður, þú dugar lítt,
deigt er þitt sverð móti Fenris skolti.
Skepnan, hún grenjar, en orðin grýtt
geta ei unnið á Hilmars stolti.
Upp dreg ég sverðið, við æðum hjá,
úlfuirnn skelfileg sjón að sjá.
Ofsaleg bræðin í augum brennur,
beljandi sýnir hann klær og tennur.
Goðin og Týr áður guldu dýrt,
Gleipnir er vopn sem þú veldur ekki.
Herópið skerandi, hátt og skýrt,
skal ég þér koma í bönd og hlekki.
þú ert máttlaus og magur.
Þú ert ræfill og ragur.
Nú ég dreg þig í dauðann.
Ég mun binda þig blauðan.
Þú munt brotna og bresta.
Þig skal fjötra og festa.
Framar aldrei munt anda.
Eigin grimmd mun þér granda.
Úlfurinn núna manni mætir,
miklar eru hættur heima.
Regnið alla veröld vætir,
Sverðið mætir svörtum tönnum,
sveima yfir höfðum hrafnar.
Óðinn hjálpar mætum mönnum,
Bardagamóður er bundið fæ
blóðugan úlfinn og síðan næ
Gelgju að þræða í Gjöll og þrælinn
Þvíta svo nota sem festarhælinn.
Hetjan mig lagði og hefur enn
hendur við úlfliði fastar báðar.
Gætið að því, bæði goð og menn,
guðlegar orrustur eru nú háðar.
Í sortanum hann bíður.
í djúpinu er Miðgarðsormur.
Gakktu út á gróinn núp,
gáðu hvað mun prýða undirdjúp.
Þarna yfir sjó og sand
sérðu áfram líða Jörmundgand.
Mæli ég því mikill er,
Miðgarðsormur þræðir lönd og sker.
Hann sem mig skal hitta vill
hörfa þegar blæðir, kjarklítill.
Renni ég færinu í fyrsta sinni,
festi við þóftu í kænu minni.
Annað sinn kasta, hann ekki bítur,
ósnertri beitunni loks upp skýtur.
Hilmar ormi færir, ei til góðs.
Bannvænn sýnist bitinn þó
blóðið Gandsins ærir hugarró.
Fylgja mun þér fegurð, ef
fellir orminn langa, sérhvert skref.
ásjónu og vanga, tapi sá.
Þriðja sinn kasta og þá hann tekur,
þóftuna mölvar og bátinn skekur.
Færið skal dregið af fullum krafti,
fátækleg hönd móti ormsins kjafti.
Reipið sker, gatar glófa.
Gegnum fer, særir lófa.
Krókur í kjaftinn rífur,
krækjan því sker sem hnífur.
Áfram þeir berjast báðir,
bræður tveir, þreyttir, þjáðir.
Takast á, tíminn líður,
tengir þá strengum stríður.
Höfuðið birtist í hafsins róti,
heggur í bátinn og streitist á móti.
Blaðinu sting svo að blóð út stekkur,
bölvandi skepnan í hafrótið sekkur.
þá munum við berjast.
standa mun og verjast.
Agnið beit víst á,
ég er sá sem víkur.
og bátsmaður er kátur.
Landið tekur, fleyið festir,
þar fljúga yfir nokkrir þrestir.
í skjól og þar hann bíður.
Létti til og lægði storminn
er lagði Hilmar Miðgarðsorminn.
Narfi ég hitti er nóttin var liðin,
Kom hann í hnakki á kolsvörtum fola,
Starði á okkur með stingandi augum,
staðurinn umkringdur vofum og draugum.
Þrek hans var búið og hugrekkið brostið,
Loki vill buga legg þinn og hug,
lítið því duga vopn og vörn.
Hlusti nú hver sem heyrir í mér:
Hættuleg eru Loka börn.
Hann þekkir staðinn sem hrímar og frystir,
Hel er hans systir.
Sagði að núna hann vildi mig vara
við því að fara
niður til hennar sem Niflheimi stjórnar,
neyðir og pyntar og sveltir og fórnar.
Bráðum ég myndi svo bágindum mæta,
Lævís og slyng þau læðast í hring,
lokka þig kringum Bæjartjörn.
Hlusti nú hver sem heyrir í mér:
Hættuleg eru Loka börn.
Vilja úr leyni vinna þér mein,
Hlusti nú hver sem heyrir í mér:
Hættuleg eru Loka börn.
Þig vilja hryggja, þau eru stygg.
þagna mun Frigg og fölna Hörn.
Hlusti nú hver sem heyrir í mér:
HÆttuleg eru Loka börn.
Loki vill buga legg þinn og hug,
lítið duga því vopn og vörn.
Hlusti nú hver sem heyrir í mér:
Hættuleg eru Loka börn.
Horfir á mig Helja,
hálf er ásýnd blá.
Minnist litlu systur minnar,
minn er hugur rór.
Minn er hugur rór og nú
ég sest í hennar sali
og hún sjálf á móti mér.
Við treystum bönd með tali,
okkur tvö þar enginn sér.
Nú er stríð án vopna, styrjöld góðs og ills.
Hilmar, þín sál er í hættu,
hérna er voðinn þér vís.
Gleðjumst, og vel að þér gættu,
grátur í augunum frýs.
Hilmar, þitt galopna hjarta,
hitar upp allt sem er kalt.
Skapið sem mennirnir skarta
skaðar þá þrátt fyrir allt.
hrein eru viðbrögð og snörp.
hugsunin rökrétt og skörp.
hugrekki fékkstu í arf.
hefur þú duginn sem þarf?
Hilimar er góður og Hilmar er merkur,
hrein eru viðbrögð og snörp.
Hilmar er fróður og Hilmar er sterkur,
hugsunin rökrétt og skörp.
Hilmar er reyndur og Hilmar er glaður,
hugrekki fékkstu í arf.
Hilmar er greindur og Hilmar er maður,
hefur þú duginn sem þarf.
Nú er stríð án vopna, styrjöld góðs og ills.
Sól kemur upp og sigur er unninn,
sit ég við brunninn
Brynhildi hjá og bíð þess er kemur.
því er ég orðinn marktækur maður,
mjög er ég glaður.
Hvernig skal greitt og hver hefur valdið?
Birtist mér lævís og lifandi sála.
Loki nú umbreytir syninum Vála.
Vargur af svefninum vaknar.
Váli, hann blóðbragðsins saknar.
Þetta er borgun fyrir minn bata,
Mitt eigið líf að launum ég myndi
Birtast í fjarska, bíða og voka
Trylltur er Váli, tennurnar sterkar
Þetta er lífið sem þótti mér kærast.
Þjáningarhljóðin í aukana færast.
Innyflin rífur og ristir.
Einn skal vera undir herðum,
Annar liggur undir lendum,
ljót sú kvöl er henni sendum.
Þriðja höfum undir hnjánum,
hún mun ekki fylgja dánum.
Blæðandi, við bindum, meyna
Brynhildi á hvassa steina.
Vægðarlaus rífur nú hana á hol,
horfinn er neistinn og Brynhildar þol.
Sárin öll fossa og sjóðheitur dreyr
seytlar til jarðar, en hún ekki deyr.
Hjálparlaus álengdar horfi ég á.
Hún er öll blóðrisa, marin og blá.
Kallar svo nafn mitt, það nístir og sker,
náföla andlitið sýnir hún mér.
Bróður sinn grátandi síðastan sér.
Systir mín litla, hvað gerði ég þér?
Kvalin að eilífu kveðjist þið nú,
Loki þín gætir, Brynhildur.
Sargast öll grjótin í sárin þín þrjú.
Loki þín gætir, Brynhildur.
Enginn mun hlusta?aekkanna sog,
Loki þín gætir, Brynhildur.
Bróðir þinn seldi víst sál þína og
Loki þín gætir, Brynhildur.
Nóttin kemur og nístir inn í bein,
nú í fjarska ég heyri hana gráta.
Elsku systir, sem alltaf varst svo hrein,
ekkert vildi ég fyrir koma láta.
Löngum stundum þar léku saman börn,
lítil systkin sem Óðinn hafði skapað.
Brást ég illa og Brynhildi hef tapað.
Þetta er hans vilji.
Veit þó ekki skilji.
trú, og hana þjaka.
Engan höfðum og alltaf vorum snauð,
ekkert virtist þó systkinunum granda.
Vissi ekki að vísan átti auð,
vesæll húki og hlusta á mig anda.
Börn hans Loka, ég barðist við þau öll,
batt og særði og kynntist sumum náið.
Hetjan þessi sem fer um víðan völl
er vesæll maður sem getur ekki dáið.
Sit ég undir feldi.
Harma mun ég hefna.
tregafleyg í hjarta þitt rekur.
Hráki snáksins andlitið þekur.
Endalaust munt þrautina þreyja,
þú skalt kveljast mest allra meyja.
auma sál sem fær ekki að deyja.
Næra sinnið, heiðna hata,
Tæra sálu árar ata,
Ég er Loki, ég er Loki,
þú ert undir mínu oki,
Græsku beitum, sjaldan sefast
Gæsku sína alltaf efast,
Ég er Loki, ég er Loki,
þú ert undir mínu oki,
Sæta engra veldur vopni,
Vætta Miðgarðs augu opni,
Ég er Loki, ég er Loki,
þú ert undir mínu oki,
© 2000-2017 Ghostman & Meneldor. Bce пpaBa зaщищeHы.
ИcпoлbзoBaHиe MaTepиaлoB paзpeшeHo Toлbko co ccылkoй Ha caйT.