cs is cs is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is is pt is is is is is is is is is is is is is is is is is hu is is is cs en is is de en en ca is en is en sv is is pt is vi is is is is es is is is hbs_lat de de is en is pt is vi is pt is is is vi is is is is is is ast is cs ceb is sv is sv is is is pt is is is hbs_lat pt is is is is is nb is en is is is de fa is is is en is is is cs is is is is is hu is is is cs en is is de en en ca cs is is is is is is en is da is es
Ég fæddist svona. Ég hef farið í nokkrar aðgerðir sem hafa meðal annars haft það að markmiði að auka hreyfigetu handanna. Annars hef ég alltaf verið svona.
Fólk tekur eftir þessu og börn alveg sérstakega. Þau hafa sagt margt hlægilegt við mig. En það skiptir mig ekki máli. Ég horfi sjálf ef ég sé einhvern frábrugðinn, ef ég sé manneskju í hjólastól. Ég er orðin vön athyglinni.
Manstu aldrei eftir því að hafa þótt þetta erfitt?
Jú auðvitað. Sérstaklega á unglingsaldrinum. Það hefur þó aldrei legið alvarlega á mér þótt stundum hafi mig langað til að vera alveg eins og hinir. Ég hugleiddi einu sinni að fá mér gervihendur en það er svo flókið ferli að ég einfaldlega nenni því ekki.
Mér var aldrei strítt í skóla eða lent í neinu svoleiðis. Ég hef líka alltaf haft eldri systkini til að verja mig.
Og þú hefur verið í ýmsum skólum.
Já. Ég man til dæmis eftir því þegar ég byrjaði í skóla á Blönduósi. Þá sögðu krakkarnir mér að skólastjórinn hefði tekið bekkinn á eintal og sagt að ef þau segðu eitt orð við mig þá yrði honum að mæta. Og það var ekkert grín að mæta Palla skólastjóra.
Ef mér hefur verið strítt hef ég alltaf kunnað að svara fyrir mig. Maður lærir nefnilega margt á því að vera yngst í systkinahópi: maður verður að hafa munninn fyrir neðan nefið.
Þú ert að læra að verða íþróttafræðingur. Hefurðu alltaf haft áhuga á íþróttum?
Ég hef alltaf verið í sundi, æfði sund í tíu ár. mamma fór snemma með mig í sund, ég var átta ára og við bjuggum í Danmörku. Ég æfði aðeins í Bandaríkjunum og svo þegar ég kom hingað heim fór ég að æfa fyrir alvöru. Ég hef alltaf verið í kringum íþróttir og mamma er hálfgerður íþróttaálfur.
Þú hefur ekki langt að sækja áhugann.
Nei, fjölskyldan er eiginlega öll í íþróttum.
Upplifðirðu fötlunina sem sagt aldrei sem neina rosalega byrði?
Ég þekki náttúrlega ekkert annað. Maður lærir að nota það sem maður hefur. Ég er reyndar heppin með það að mamma er þroskaþjálfi. Hún hefur kennt mér að gera allt sjálf. Þess vegna skil ég ekki fólk sem gerir allt fyrir börnin sín, hvort sem þau eru fötluð eða ekki. Mér finnst það mjög rangt, það á að leyfa þeim þróa sína eigin getu.
Ég vann einu sinni með þroskaheft fólk á Spáni. Einn var alltaf að biðja mig um að renna upp jakkanum hans. Ég spurði hann af hverju hann renndi ekki jakkanum upp til hálfs áður en hann færi í hann, smeygði honum yfir höfuðið eins og peysu og kláraði síðan að renna upp. Það má ekki hjálpa fólki of mikið.
Það er mikið íþróttalíf hjá fötluðum á Íslandi. Hefurðu notið góðs af því?
Þegar ég æfði sund þá var ekki til neitt sérstakt sundfélag fyrir fatlaða á Akureyri þannig að ég æfði bara með ófötluðum en ég keppti með fötluðum.
Hefurðu farið á mörg mót?
Ég fór á eitt Evrópumót, eina Ólympíuleika og nokkur Norðurlandamót. Ég hætti áður en kom að því að fara á heimsmeistaramót.
Það gekk ágætlega. En... ég var í sama flokki og Kristín Rós Hákonardóttir og átti aldrei séns í gullið þegar hún var nálægt! Hún var alltaf búin með fimmtíu metra þegar ég var rétt að byrja. Það átti aldrei neinn séns í hana. Það var mikill heiður að fá að keppa með henni.
Þannig að þú hefur verið í "skugga Kristínar"?
Já, alltaf á eftir henni. "Þarna er Kristín... og... þarna kemur Anna!".
Er það ekki ótrúleg upplifun að fara á svona mót?
Jú, það er ótrúlega gaman. Það er alltaf mikið stemning á sundmótum.
Ákvaðstu eftir Spánardvölina að verða íþróttafræðingur?
Nei, reyndar ekki. Ég var voðalega óviss um hvað mig langaði að gera. Ég fór til námsráðgjafa og hún spurði af hverju ég færi ekki í íþróttakennarann fyrst ég hefði verið svona mikið í íþróttum. Þá hafði ég áhyggjur af því að ég kynni ekkert í körfubolta. En svo reddaðist það. Ég er eiginlega ömurleg í öllu sem er á landi, það er eini gallinn við að hafa einbeitt sér að sundinu. En þeir sem eru góðir á landi eru líka yfirleitt ömurlegir í vatni. Og ég lenti í íþróttanámi og er alveg á réttri braut.
Þér eru allir vegir færir.
Hefurðu alltaf upplifað það þannig?
Það koma auðvitað dagar hjá mér eins og hjá öllum þar sem ég hef enga trú á mér. En það tengist fötluninni ekki sérstaklega.
Þú sagðir að krakkar gætu verið athugul.
Já. Þau eru oft mjög sniðug. Ég hef heyrt ýmsilegt frá þeim. Ég hef yndi af börnum, þau eru svo opin og skemmtileg og segja það sem þau hugsa. Ég vann á leikskóla í tvö ár. Einhvern tímann sagði lítil stelpa við mig: þú ert með svínalappir. Ég horfði á fæturna á mér og sá ekki alveg hvað hún var að meina. Þá var hún að tala um hendurnar á mér. En ég hef heyrt margar útgáfur: ég er eins og risaeðla, grameðla, geimvera. Ég segi bara jájá og leiði svo talið að öðru. Þegar ég kem í nýjan skóla eða leikskóla þá leyfi ég þeim að spyrja út í þetta fyrstu dagana en segi þeim síðan að það sé komið nóg. Þau geta nefnilega spurt alveg endalaust.
Langar þig að setjast að á æskuslóðunum á Akureyri?
Nei. Ég er ekki mesti Akureyringurinn í mér. Mér finnst Akureyri mjög fínn bær og það er gott að ala upp krakka þar. En núna langar mig að skoða heiminn. Mig langar ofboðslega að fara til Danmerkur. Í haust fer ég til Svíþjóðar sem skiptinemi og hlakka mjög til.
Þannig að þú ert með margt á prjónunum?
Jájá, ýmislegt sem tengist góðri íþróttakennslu fyrir börn.
Þú hefur mikinn metnað í íþróttakennslu.
Ég þoli ekki fólk í kennarastétt sem nennir ekki að kenna. Ég þekki nokkra kennara em mæta klukkan hálfátta til að setja upp salinn fyrir fyrsta tímann. Margir mæta bara þegar kennslan byrjar og láta nemendurna taka til hestana og kisturnar. Mér finnst það vera hluti af vinnu kennarans. Ég vil vinna með fólki sem hefur raunverulegan áhuga á kennslu.
Já. Mér finnst það mikilvægt. Svo eru krakkar að þyngjast mikið vegna hreyfingarleysis. Ég vil spyrna við fótum. Það er gaman að vera í íþróttum. Manninum er eðlilegt að heyrfa sig. Mér finnst mjög mikilvægt að leggja áherslu á hreyfingu, sérstaklega hjá krökkum. Líkaminn er alltof oft vanvirtur. Líkaminn er tæki sem þarf að þjálfa og æfa, annars brotnar hann niður. Ég gæti talað endalaust um þetta.
Eftir Sigtrygg Magnason. Ari Magg tók ljósmyndina.
Við erfiðar aðstæður er mikilvægt að geta notið styrks þeirra sem af hugsjón og reynslu búa vel að þeim sem glíma við alvarlega sjúkdóma.
Leggðu góðu málefni lið
Stefna um sölu eigna
Fyrirtæki í eigu bankans
Leggðu góðu málefni lið
Samfélag í nýjan búning
Leggðu góðu málefni lið
Hafðu samband - 410 4000 - info@landsbankinn.is
Þjónustuverið er opið virka daga 9-17. Afgreiðslutími útibúa. Hraðbankar.
Opið virka daga 9-17
Útibú og afgreiðslur Hraðbankar Vextir Verðskrá
Landsbankinn hf. Austurstræti 11, 155 Reykjavík, Kt. 471008-0280Swift: NBIIISRE