ml ml ml en ml en de pl ml ml en ml en ml en ml en ml en ml en en en de en en en en en en en en en en de ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en ml en ml ml en en cs en it ml en ml ml ml ml ml ml ml ml ml de ml ml ml en de ml de en en es hu de en nl en de de en en ml ml en en en cs cs ml fi en en ml en en en en en en ml fr en en ml cs en en ml ca ml en en en en en en en en de en en de en tr en en sv en en en en de de en de en en pl de en min ml en en en ml en en en en en en de ml de en ml ml id en ml ml ml ml ml cs en it ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en en en en de de de en en ru de ru de ru de fa ml en en ml en ml en ml en en ml ml ml ml ml ml ml ml ml en en en en en en en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml en ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml ar arz ku ru bg bn ca hbs_lat da de en eo es eu fa fi fr gd he hi hu id es it ja ko it hi mr ms nds ne nl nb pa pl pnb pt ro ru en en sk hbs_lat sv hu ta tr oc fy ur vi zh ml ml ml ml ml ml ml ml ml ml
Jump to navigation Jump to search
(1962-12-23) 23 ഡിസംബർ 1962  (59 വയസ്സ്)
Nobel Prize in Chemistry (2014)
Kavli Prize in Nanoscience (2014)
Gottfried Wilhelm Leibniz Prize (2008)
Max Planck Institute for Biophysical Chemistry
'Imaging of transparent microstructures in a confocal microscope' (1990)
ഒപ്റ്റിക്കൽ സൂക്ഷ്മദർശിനിയുടെ വികസനവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പഠനങ്ങൾക്ക് മാക്സ് പ്ലാങ്ക് ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ടിലെ ഗവേഷകനായ സ്റ്റെഫാൻ ഹെയ്ൽ (ജ: ഡിസം: 23, 1962- റുമാനിയ) അമേരിക്കൻ ഗവേഷകരായ വില്ല്യം.ഇ.മോണർ, എറിക് ബെറ്റ്സിഗ് എന്നിവർക്കൊപ്പം 2014 ലെരസതന്ത്രത്തിനുള്ള നോബൽ സമ്മാനം നേടി.[1][2].
സാധാരണ സൂക്ഷ്മ ദർശിനികളിലൂടെ 200 നാനോമീറ്ററിനേക്കാളും താഴേയുളള വസ്തുക്കളെ കാണാനാകില്ല. കാരണം ദൃശ്യപ്രകാശത്തിന്റെ(visible light) ഏറ്റവും കുറഞ്ഞ തരംഗദൈർഘ്യം(wavelength) 400 നാനോമീറ്ററാണ്. ഈ പരിമിതിയെ മറികടന്ന് സൂക്ഷ്മ ദർശനികളുടെ കാഴ്ചശക്തി അനേകമടങ്ങ് മെച്ചപ്പെടുത്തുന്ന ഫ്ലൂറസെൻസ് മൈക്രോസ്‌കോപ്പി വികസിപ്പിച്ചെടുത്തതിനാണ് ഈ മൂന്നു ശാസ്ത്രജ്ഞൻമാർക്കും പുരസ്‌ക്കാരം ലഭിച്ചത്.
മോണറുടേയും ബെറ്റ്സിഗിന്റേയും രീതികളിൽ നിന്ന് തികച്ചു വ്യത്യസ്തമായ സമീപനമാണ് ഹെയ്ൽ സ്വീകരിച്ചത്.1993-ൽ തുർകു യൂണിവഴ്സിറ്റിയിൽ ഗവേഷണം നടത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നപ്പോഴാണ് ഹെയ്ൽ ഫ്ലൂറസൻസ് സ്പെക്ട്രോസ്കാപ്പിയിൽ ആകൃഷ്ടനായത്. അക്കാലത്ത് ഈ പരീക്ഷണ സമ്പ്രദായത്തിലൂടെ കോശസമുച്ചയങ്ങളേയോ ഒരു കെട്ടു ഡി.എൻ.എ. തന്തുക്കളേയോ മാത്രമേ കാണാനായിരുന്നുളളു. അതിനാൽ നാനോതലത്തിലുളള ഒരു ടോർച്ചുപയോഗിച്ച് ഇവയെ വേർതിരിച്ച് ഒന്നൊന്നായി കാണാനാവുന്ന രീതി സാധിച്ചെടുക്കാനായിരുന്നു ഹെയ്ൽ ശ്രമിച്ചത്. സ്റ്റിമുലേറ്റഡ് എമീഷൻ ഡിപ്ലീഷൻ (STED, Stimulated Emission Depletion)എന്ന പരീക്ഷണ രീതി ഉപയോഗിച്ച് ഇതെങ്ങിനെ ചെയ്യാമെന്ന് ഹെയ്ൽ ശാസ്ത്രലോകത്തിന് വിവരിച്ചു കൊടുത്തു.[3] ഫ്ലൂറസൻറ് തന്മാത്രകൾ കോർത്തിണക്കിയ പരീക്ഷണവസ്തുവിലേക്ക് ലേസർ പ്രകാശം പ്രസരിപ്പിക്കുമ്പോൾ എല്ലാ ഫ്ലൂറസൻറ് തന്മാത്രകളും ഉത്തേജിപ്പിക്കപ്പെടും(excite). നിരുത്തേജിപ്പിക്കാനായി(quench) ഉപയോഗപ്പെടുത്തുന്ന ലേസർ പ്രസരത്തിന് നാനോതലത്തിൽ(Nanovolume) ഉളളവയെ നിരുത്തേജപ്പെടുത്താനാവില്ലെന്നു വന്നാൽ അവ തനിത്തനിയെ ദൃശ്യമാകും. പരീക്ഷണ വസ്തുവിന്റെ എല്ലാ ഭാഗങ്ങളിലേക്കും ഇത്തരമൊരു പ്രക്രിയയുപയോഗിച്ച് വെളിച്ചം വീശാൻ കഴിയും. അങ്ങനെ ലഭിക്കുന്ന ഇമേജുകളെ സംഗ്രഹിപ്പിച്ചെടുത്ത് സമഗ്രമായ ഇമേജ് നിർമിച്ചെടുക്കാം.
മാക്സ് പ്ലാങ്ക് ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ടിലേക്ക് മാറിയശേഷം ഹെയ്ൽ തന്റെ ആശയങ്ങളെ പ്രാവർത്തികമാക്കി[4]. [5]
↑ "Eric Betzig, PhD". hhmi.org. Howard Hughes Medical Institute. ശേഖരിച്ചത് 2014-10-08.
↑ "Eric Betzig Wins 2014 Nobel Prize in Chemistry". HHMI News. hhmi.org. 2014-10-08. ശേഖരിച്ചത് 2014-10-08.
↑ "Breaking the diffraction resolution limit by stimulated emission by STED" (PDF). മൂലതാളിൽ (PDF) നിന്നും 2016-03-04-ന് ആർക്കൈവ് ചെയ്തത്. ശേഖരിച്ചത് 2014-10-11.
↑ Fluorescence microscopy with diffraction resolution barrier broken by stimulated emission
↑ "Breaking Abbe's diffraction resolution limit in fluorescence microscopy with stimulated emission depletion beams of various shapes" (PDF). മൂലതാളിൽ (PDF) നിന്നും 2016-03-04-ന് ആർക്കൈവ് ചെയ്തത്. ശേഖരിച്ചത് 2014-10-11.
Curriculum vitae on the Website of Max Planck Institute for Biophysical Chemistry Archived 2008-03-02 at the Wayback Machine.
Innovation Award of the German Federal President Archived 2007-04-03 at the Wayback Machine.
ജേക്കബ്സ് ഹെൻറിക്കസ് വാൻ ഹോഫ് (1901)
ഹെർമൻ എമിൽ ഫിഷർ (1902)
അഡോൾഫ് വോൺ ബയർ (1905)
വിൽഹെം ഓസ്റ്റ് വാൾഡ് (1909)
വിക്ടർ ഗ്രിഗ്നാർഡ് / Paul Sabatier (1912)
Arthur Harden / Hans von Euler-Chelpin (1929)
Carl Bosch / Friedrich Bergius (1931)
Frédéric Joliot-Curie / ഇറേൻ ജോലിയോ ക്യൂറി (1935)
Norman Haworth / Paul Karrer (1937)
Adolf Butenandt / Leopold Ružička (1939)
George de Hevesy (1943)
James B. Sumner / John Northrop / Wendell Meredith Stanley (1946)
Otto Diels / Kurt Alder (1950)
Edwin McMillan / Glenn T. Seaborg (1951)
Archer Martin / Richard Synge (1952)
Vincent du Vigneaud (1955)
Cyril Hinshelwood / Nikolay Semyonov (1956)
Max Perutz / ജോൺ കെൻഡ്രു (1962)
Karl Ziegler / Giulio Natta (1963)
Robert S. Mulliken (1966)
Manfred Eigen / Ronald Norrish / George Porter (1967)
Derek Barton / Odd Hassel (1969)
Luis Federico Leloir (1970)
Christian B. Anfinsen / Stanford Moore / William Stein (1972)
Ernst Otto Fischer / Geoffrey Wilkinson (1973)
John Cornforth / Vladimir Prelog (1975)
Peter D. Mitchell (1978)
Herbert C. Brown / Georg Wittig (1979)
Paul Berg / Walter Gilbert / Frederick Sanger (1980)
Kenichi Fukui / Roald Hoffmann (1981)
Herbert A. Hauptman / Jerome Karle (1985)
Dudley R. Herschbach / Yuan T. Lee / John Polanyi (1986)
Donald J. Cram / Jean-Marie Lehn / Charles J. Pedersen (1987)
Johann Deisenhofer / Robert Huber / Hartmut Michel (1988)
Sidney Altman / Thomas Cech (1989)
Richard R. Ernst (1991)
Rudolph A. Marcus (1992)
Kary Mullis / Michael Smith (1993)
Paul J. Crutzen / Mario J. Molina / ഫ്രാങ്ക് ഷെർവുഡ് റൗലൻഡ് (1995)
Robert Curl / Harold Kroto / Richard Smalley (1996)
Paul D. Boyer / John E. Walker / Jens Christian Skou (1997)
Walter Kohn / John Pople (1998)
Alan J. Heeger / Alan MacDiarmid / Hideki Shirakawa (2000)
William Knowles / Ryoji Noyori / K. Barry Sharpless (2001)
John B. Fenn / Koichi Tanaka / Kurt Wüthrich (2002)
Peter Agre / Roderick MacKinnon (2003)
Aaron Ciechanover / Avram Hershko / Irwin Rose (2004)
Robert H. Grubbs / Richard R. Schrock / Yves Chauvin (2005)
റോജർ ഡി. കോൺബർഗ് (2006)
Osamu Shimomura / Martin Chalfie / Roger Y. Tsien (2008)
വെങ്കടരാമൻ രാമകൃഷ്ണൻ / Thomas A. Steitz / ആഡാ ഇ. യോനാത്ത് (2009)
റിച്ചാർഡ് എഫ്. ഹെക്ക് / അകിര സുസുക്കി / ഐച്ചി നെഗീഷി (2010)
Robert Lefkowitz / Brian Kobilka (2012)
മാർട്ടിൻ കാർപ്ലസ് / മൈക്കൽ ലെവിറ്റ് / അകിര സുസുക്കി (2013)
എറിക് ബെറ്റ്സിഗ് / സ്റ്റെഫാൻ ഹെയ്ൽ / വില്ല്യം ഇ. മോണർ (2014)
ടോമാസ് ലിൻഡാൽ / പോൾ മോദ്രിച്ച് / അസീസ് സൻസാർ (2015)
ഴോൺ പിയെർ സുവാഷ് / സർ ജെയിംസ് ഫ്രെയ്സർ സ്റ്റൊദ്ദാർട് / ബെർണാഡ് ലൂക്കാസ് ഫെറിൻഗ (2016)
ഴാക്ക് ദുബോഷെ / ജോവാഷിം ഫ്രാങ്ക് / റിച്ചാർഡ് ഹെന്റേഴ്സൺ (2017)
2014 നോബൽ സമ്മാന ജേതാക്കൾ
എറിക് ബെറ്റ്സിഗ് (അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകൾ)
‎മേയ് ബ്രിട്ട് മോസർ (നോർവെ)
ജർമനിയിലെ ഗോട്ടിങെനിലുള്ള മാക്സ് പ്‌ളാങ്ക് ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട് ഫോർ ബയോഫിസിക്കൽ കെമിസ്ട്രിയുടെ ഡയറക്ടർ
"https://ml.wikipedia.org/w/index.php?title=സ്റ്റെഫാൻ_ഹെയ്ൽ&oldid=3648546" എന്ന താളിൽനിന്ന് ശേഖരിച്ചത്
രസതന്ത്രത്തിനുള്ള നോബൽ സമ്മാന ജേതാക്കൾ
Webarchive template wayback links
Wikipedia articles with VIAF identifiers
Wikipedia articles with LCCN identifiers
Wikipedia articles with ORCID identifiers
Wikipedia articles with GND identifiers
Pages using authority control with parameters
PDF ആയി ഡൗൺലോഡ് ചെയ്യുക
ഈ താൾ അവസാനം തിരുത്തപ്പെട്ടത്: 07:28, 21 ഓഗസ്റ്റ് 2021.
വിവരങ്ങൾ ക്രിയേറ്റീവ് കോമൺസ് ആട്രിബ്യൂഷൻ-ഷെയർഎലൈക്ക് അനുമതിപത്ര പ്രകാരം ലഭ്യമാണ്; മേൽ നിബന്ധനകൾ ഉണ്ടായേക്കാം. കൂടുതൽ വിവരങ്ങൾക്ക് ഉപയോഗനിബന്ധനകൾ കാണുക.