Pedro de Cantabria
{{persona}}
'''Pedru de Cantabria''' {{nym}} foi [[Dux (visigodu)|duque (''dux'')]] [[Ducáu de Cantabria|de Cantabria]]; lo yera en [[702]] (añu de la muerte d'[[Egica]]) y en [[710]] (añu de la muerte de [[Vitiza]]).{{Sfn|Martínez Díez|2004|p=25}} Probablemente nació en dalgún llugar de la [[cordal Cantábricu]] y morrió nel añu [[730]]. El so fíu, [[Alfonso I d'Asturies|Alfonso&nbsp;I el Católicu]], yera xenru de [[don&nbsp;Pelayo]], y dellos nietos sos fueron escoyíos [[Monarques d'Asturies|reis d'Asturies]] pola nobleza [[Reinu d'Asturies|asturiana]].

== Antepasaos y descendientes ==
Hasta'l sieglu&nbsp;XIX, basándose nos antiguos cronistes, creyóse que foi fíu del rei visigodu [[Ervigio]]. Sicasí, nun esiste nenguna prueba documental. Según la versión ''[[Crónica rotense|rotense]]'' de la ''[[Crónica albeldense]]'', Pedru yera ''exregni prosapiem''; esto ye, de fonduxe real visigoda.{{Sfn|Martínez Díez|2004|p=66}} Según una hipótesis del xenealoxista Christian Settipani —basándose na onomástica, na cronoloxía, n'elementos biográficos y el testimoniu de les cróniques—, el duque Pedru de Cantabria yera descendiente (por varonía) de [[Leovigildo]] y [[Recaredo&nbsp;I]] (''ex semine Leuvigildi et Reccaredi progenitus'') y ye'l mesmu Pedru fíu de Didacus y de la so muyer Gelvira (Guluira) y nietu paternu del conde visigodu [[Agila (conde)|Agila]] y de la so muyer Divigra y, por tanto, sobrín paternu y primu sobrín maternu de [[Favila (duque)|Favila]].{{Harvnp|Settipani|2004|p=126}} Les Cróniques declaren que los reis ástures son descendientes de Leovigildo y Recaredo y traten de crear una falsa continuidá institucional ente dambes realidaes polítiques. La moderna historiografía coincide en que la causa final d'esti fenómenu anicia no que se denominada «neogoticismo» que respondía a una rede d'intereses políticos y al reforzamientu del prestíu personal d'[[Alfonso III d'Asturies|Alfonso III]].{{refn|group=lower-alpha|«A la de analizar el calter de la monarquía ástur nun tenemos de dexar nos engañar poles parques, pero interesaes (neogoticismo) informaciones de les Cróniques asturianes, que traten d'eponderar la figura real».{{Harvnp|Menéndez Gües|1995|p=178}}}}

Desconozse'l nome del so o les sos esposes. Tuvo dos fíos: 
* [[Alfonso I d'Asturies|Alfonso&nbsp;I]], foi'l tercer rei d'Asturies y padre del rei [[Fruela&nbsp;I d'Asturies]].{{Sfn|Martínez Díez|2004|p=65}}
* [[Fruela de Cantabria|Fruela]],{{Sfn|Martínez Díez|2004|p=108}}{{Sfn|Besga Marroquín|2000|p=190}} foi padre de los reis [[Aurelio d'Asturies|Aurelio]] y [[Bermudo I d'Asturies|Bermudo I]], y güelu de [[Ramiro I d'Asturies|Ramiro I]]. Dio orixe, al traviés del so fíu Bermudo, a unu de les principales llinaxes de los que provinieron los monarques de los reinos d'[[Reinu d'Asturies|Asturies]], [[Reinu de Llión|Llión]], [[Reinu de Navarra|Navarra]], [[Reinu de Castiella|Castiella]] y [[Reinu d'Aragón|Aragón]], que darréu daríen orixe a los reinos d'[[España]] y [[Portugal]].

== Actuación ==
[[Ficheru:PeñaAmaya004.JPG|thumb|300 px|Peña Amaya, antigua capital del [[ducáu de Cantabria]].]]
Ente 711 y 712, [[Táriq ibn Ziyad]] conquistó col so exércitu [[Amaya (ciudá)|Amaya]], la capital del ducáu de Cantabria.{{Sfn|Martínez Díez|2004|p=68}} Según antigües cróniques musulmanes, nel añu 714 [[Musa ibn Nusair]] toma y escala per segunda vegada Amaya, lo qu'obliga a Pedru y a los suyos a abellugase tres el cordal. Ellí combina les sos fuercies col líder ástur [[Don Pelayo|Pelayo]] pa combatir a los invasores musulmanes, a los que ganen na [[batalla de Cuadonga]]. Ye probable que, siguiendo'l costume [[Visigodu|goda]], Pedru unviara al so fíu a la corte real de Pelayo en [[Cangues d'Onís]].{{Sfn|Martínez Díez|2004|p=68}} Según el fragmentu transcrito de siguío de la [[Crónica albeldense]], el duque Pedru y el rei Pelayo alcordaron fundir los sos dominios por aciu el matrimoniu d'Alfonso, fíu de Pedru, con [[Ermesinda]], fía de Pelayo:

{{cita|Adefonsus, Pelagi gener, reg. an. XVIIII. Iste Petri Cantabriae ducis filius fuit; et dum Asturies venir Ermesindam Pelagii filiam Pelagio proecipiente, accepit|Enrique Flórez de Setién. ''España sagrada'', t. XIII, ap. VI}}

Tres la muerte'l 14 de setiembre del añu 739, mientres una cacería, de [[Favila d'Asturies|Favila]], quien asocediera al so padre Pelayo como rei de los ástures, Alfonso ye designáu primer rei de los unificaos dominios qu'en delantre se conoceríen col nome d'[[Reinu d'Asturies|Asturies]]. La posteridá conocer col nome d'Alfonso&nbsp;I el Católicu.

== Notes ==
{{llistaref|group=lower-alpha}}

== Referencies ==
{{llistaref|2}}

== Bibliografía ==
{{refcomienza}}
* {{cita llibru|apellíu ={{versalita|Besga Marroquín}}|nome=Armando|títulu = Origen hispanogodos del Reinu d'Asturies|añu =2003|editorial =Real Institutu d'Estudios Asturianos|ubicación=Uviéu|isbn =8489645418}}
* {{cita llibru|apellíu ={{versalita|Echegaray González}}|nome=J.|títulu = Los cántabros|añu =1993|editorial = Llibrería Estudio|allugamientu=Santander|isbn =84-87934-23-4}}
* {{cita llibru|apellíu ={{versalita|Martínez Díez}}|nome=Gonzalo|enllaceautor=Gonzalo Martínez Díez|títulu = El Condáu de Castiella (711-1038). La historia frente a la leyenda|añu = 2004|editorial = Xunta de Castiella y Lleón|ubicación=Valladolid|isbn =84-9718-275-8}}
* {{Cita publicación|apellíu={{versalita|Menéndez Gües}}|nome=Lluis Ramón|títulu=Transformación y evolución na Asturies Transmontana: De la Romanización al Reinu d'Asturies|añu=1995|páxines=176-179 |publicación=Férvedes|númberu=2|editorial=Muséu de Prehistoria y Arqueoloxía de Vilalba. Serviciu de Publicacions |ubicación=Llugo|issn=1134-6787|url=https://www.academia.edu/7778346/Tresformamientos_y_evoluci%C3%B3n_en_la_Asturies_Transmontana_De_la_Romanizaci%C3%B3n_al Reinu_de_Asturies|ref=harv}}
* {{cita llibru|apellíu ={{versalita|Settipani}}| nome=Christian|títulu = La noblesse du Midi carolingien: études sur quelques grandes familles d'Aquitaine et du Languedoc du IXe au XIe siècle, Toulousain, Périgord, Limousin, Poitou, Auvergne|añu = 2004|editorial = Oxford Unit for Prosopographical Research|allugamientu=Oxford|idioma = francés|isbn =9781900934046|ref=harv}}
{{reftermina}}

{{NF|?|730|Pedru}}









{{Tradubot|Pedru de Cantabria}}

[[Categoría:Ducáu de Cantabria]]
[[Categoría:Reinu d'Asturies]]
[[Categoría:Historia d'Asturies]]
[[Categoría:Militares de Cantabria]]
[[Categoría:Militares d'Asturies]]
[[Categoría:Militares d'España]]
[[Categoría:Nobles de Cantabria]]
[[Categoría:Nobles d'España]]
Pedru de Cantabria  foi duque (dux) de Cantabria; lo yera en 702 (añu de la muerte d'Egica) y en 710 (añu de la muerte de Vitiza). Probablemente nació en dalgún llugar de la cordal Cantábricu y morrió nel añu 730. El so fíu, Alfonso I el Católicu, yera xenru de don Pelayo, y dellos nietos sos fueron escoyíos reis d'Asturies pola nobleza asturiana.

 Antepasaos y descendientes 
Hasta'l sieglu XIX, basándose nos antiguos cronistes, creyóse que foi fíu del rei visigodu Ervigio. Sicasí, nun esiste nenguna prueba documental. Según la versión rotense de la Crónica albeldense, Pedru yera exregni prosapiem; esto ye, de fonduxe real visigoda. Según una hipótesis del xenealoxista Christian Settipani —basándose na onomástica, na cronoloxía, n'elementos biográficos y el testimoniu de les cróniques—, el duque Pedru de Cantabria yera descendiente (por varonía) de Leovigildo y Recaredo I (ex semine Leuvigildi et Reccaredi progenitus) y ye'l mesmu Pedru fíu de Didacus y de la so muyer Gelvira (Guluira) y nietu paternu del conde visigodu Agila y de la so muyer Divigra y, por tanto, sobrín paternu y primu sobrín maternu de Favila. Les Cróniques declaren que los reis ástures son descendientes de Leovigildo y Recaredo y traten de crear una falsa continuidá institucional ente dambes realidaes polítiques. La moderna historiografía coincide en que la causa final d'esti fenómenu anicia no que se denominada «neogoticismo» que respondía a una rede d'intereses políticos y al reforzamientu del prestíu personal d'Alfonso III.

Desconozse'l nome del so o les sos esposes. Tuvo dos fíos: 
 Alfonso I, foi'l tercer rei d'Asturies y padre del rei Fruela I d'Asturies.
 Fruela, foi padre de los reis Aurelio y Bermudo I, y güelu de Ramiro I. Dio orixe, al traviés del so fíu Bermudo, a unu de les principales llinaxes de los que provinieron los monarques de los reinos d'Asturies, Llión, Navarra, Castiella y Aragón, que darréu daríen orixe a los reinos d'España y Portugal.

 Actuación 
thumb|300 px|Peña Amaya, antigua capital del ducáu de Cantabria.
Ente 711 y 712, Táriq ibn Ziyad conquistó col so exércitu Amaya, la capital del ducáu de Cantabria. Según antigües cróniques musulmanes, nel añu 714 Musa ibn Nusair toma y escala per segunda vegada Amaya, lo qu'obliga a Pedru y a los suyos a abellugase tres el cordal. Ellí combina les sos fuercies col líder ástur Pelayo pa combatir a los invasores musulmanes, a los que ganen na batalla de Cuadonga. Ye probable que, siguiendo'l costume goda, Pedru unviara al so fíu a la corte real de Pelayo en Cangues d'Onís. Según el fragmentu transcrito de siguío de la Crónica albeldense, el duque Pedru y el rei Pelayo alcordaron fundir los sos dominios por aciu el matrimoniu d'Alfonso, fíu de Pedru, con Ermesinda, fía de Pelayo:

Tres la muerte'l 14 de setiembre del añu 739, mientres una cacería, de Favila, quien asocediera al so padre Pelayo como rei de los ástures, Alfonso ye designáu primer rei de los unificaos dominios qu'en delantre se conoceríen col nome d'Asturies. La posteridá conocer col nome d'Alfonso I el Católicu.

 Notes 

 Referencies 

 Bibliografía 

 
 
 
 
 

Categoría:Ducáu de Cantabria
Categoría:Reinu d'Asturies
Categoría:Historia d'Asturies
Categoría:Militares de Cantabria
Categoría:Militares d'Asturies
Categoría:Militares d'España
Categoría:Nobles de Cantabria
Categoría:Nobles d'España