Antonio de Posada Rubín de Celis
{{Tradubot|Antonio de Posada Rubín de Celis}}
{{persona}}
'''Antonio de Posada Rubín de Celis''' {{nym}}, foi un [[sacerdote]] [[Asturies|asturianu]] que llegó a ser [[arzobispu]].

== Mocedá ==
Naz na llocalidá asturiana de [[Soto (Ayer)|Soto]], frutu del matrimoniu d'Antonio de Posada y María. Siendo neñu treslladar a [[Llanes]] pa estudiar baxu tutelar de los sos tíos por parte materna. Estudia en Llanes y una vegada remataos los sos estudios ingresa nel seminariu de Murcia. 

== Sacerdociu ==
Una vegada remataos los estudios, en [[1791]], llogra por oposición la cátedra de Disciplina eclesiástica nel seminarios de Murcia. En [[1799]] llogra la canonjía na [[colexata de San Isidro]] en [[Madrid]].

En [[1817]] por cuenta de les opiniones lliberales de los sacerdotes de la congregación de San Isidro, [[Fernandu VII]] ordena la disolución de la orde y la dispersión de los sacerdotes de la mesma. Ye treslladáu por tal motivu a [[Ciudad Rodrigo]] en [[Provincia de Salamanca|Salamanca]] en primer instancia y pocu dempués a [[El Bierzo]] en [[Provincia de Lleón|Lleón]].

En 1820 tres la revolución empecipiada pol [[Rafael del Riego|Riego]] ye nomáu miembru del [[Conseyu d'Estáu (España)|Conseyu d'Estáu]] y en 1822 [[Diócesis de Cartaxena|obispu de Cartaxena]]. En 1823 tres la torna de [[Fernandu VII d'España|Fernando VII]] tien d'abandonar [[España]] al ser escorríu pol so sofitu a la causa lliberal morando primeru en [[Roma]] y más tarde en [[Francia]]. En Roma convertir nun collaborador del [[Papa]] que-y da puestos de relativa importancia. 

En 1833 tres el fallecimientu de Fernando VII torna a España sofitando la candidatura de [[Sabela II d'España|Sabela II]] frente al pretendiente [[Carlos María Isidro de Borbón]]. En 1837 ye nomáu senador per Murcia siendo reelixíu en 1845.

En 1847 foi nomáu [[Patriarcáu de les Indies Occidentales|patriarca de les Indies]].

En 1851 abandona los sos cargos y treslládase a [[Madrid]], ciudá na que fina en 1853 siendo soterráu na [[ilesia de La nuesa Señora de Montserrat]] de Madrid.

== Condecoraciones ==
Mientres la so vida recibió les siguientes distinciones:
* Presidente de la [[Real Congregación de La nuesa Señora]].
* [[Caballero gran cruz de la Orde d'Isabel la Católica]]
* [[Caballero gran cruz de la Orde de Carlos III]]

== Referencies ==
{{llistaref}}

== Enllaces esternos ==
{{commonscat}}

{{Socesión
| títulu= [[Ficheru:Escudo de la diócesis de Cartagena.svg|40px|center]][[Diócesis de Cartaxena|Obispu de Cartaxena]] 
| periodu = [[1821]]-[[1825]] 
| predecesor = [[José Ximénez Sánchez]]
| socesor = [[José Antonio de Azpeytia]]
| títulu2 = [[Patriarcáu de les Indies Occidentales|Patriarca de les Indies Occidentales]] 
| periodu2 = [[1847]]-[[1851]] 
| predecesor2 = [[Juan José Bonel y Orbe]]
| socesor2 = [[Tomás Iglesias Barcones]]
}}

{{NF|1768|1853|Posada Rubin De Celis, Antonio}}
[[Categoría:Relixosos y relixoses d'Asturies]]
[[Categoría:Senadores d'España del reináu de Sabela II]]
[[Categoría:Obispos d'España]]
[[Categoría:Persones d'Ayer]]
Antonio de Posada Rubín de Celis , foi un sacerdote asturianu que llegó a ser arzobispu.

 Mocedá 
Naz na llocalidá asturiana de Soto, frutu del matrimoniu d'Antonio de Posada y María. Siendo neñu treslladar a Llanes pa estudiar baxu tutelar de los sos tíos por parte materna. Estudia en Llanes y una vegada remataos los sos estudios ingresa nel seminariu de Murcia. 

 Sacerdociu 
Una vegada remataos los estudios, en 1791, llogra por oposición la cátedra de Disciplina eclesiástica nel seminarios de Murcia. En 1799 llogra la canonjía na colexata de San Isidro en Madrid.

En 1817 por cuenta de les opiniones lliberales de los sacerdotes de la congregación de San Isidro, Fernandu VII ordena la disolución de la orde y la dispersión de los sacerdotes de la mesma. Ye treslladáu por tal motivu a Ciudad Rodrigo en Salamanca en primer instancia y pocu dempués a El Bierzo en Lleón.

En 1820 tres la revolución empecipiada pol Riego ye nomáu miembru del Conseyu d'Estáu y en 1822 obispu de Cartaxena. En 1823 tres la torna de Fernando VII tien d'abandonar España al ser escorríu pol so sofitu a la causa lliberal morando primeru en Roma y más tarde en Francia. En Roma convertir nun collaborador del Papa que-y da puestos de relativa importancia. 

En 1833 tres el fallecimientu de Fernando VII torna a España sofitando la candidatura de Sabela II frente al pretendiente Carlos María Isidro de Borbón. En 1837 ye nomáu senador per Murcia siendo reelixíu en 1845.

En 1847 foi nomáu patriarca de les Indies.

En 1851 abandona los sos cargos y treslládase a Madrid, ciudá na que fina en 1853 siendo soterráu na ilesia de La nuesa Señora de Montserrat de Madrid.

 Condecoraciones 
Mientres la so vida recibió les siguientes distinciones:
 Presidente de la Real Congregación de La nuesa Señora.
 Caballero gran cruz de la Orde d'Isabel la Católica
 Caballero gran cruz de la Orde de Carlos III

 Referencies 

 Enllaces esternos 

Categoría:Relixosos y relixoses d'Asturies
Categoría:Senadores d'España del reináu de Sabela II
Categoría:Obispos d'España
Categoría:Persones d'Ayer