Isidoro de Hoyos
{{persona}}
'''Isidoro de Hoyos y Rubín de Celis''' {{nym}} foi un [[militar]] y políticu [[España|español]].

Fíu de Bernabé Alonso de Hoyos, Teniente Coronel d'Infantería y Caballero Maestrante de la Real. Cuando cursaba'l so tercer añu de [[Filosofía]] n'[[Universidá d'Uviéu|Uviéu]], producióse la invasión de les tropes napoleóniques.<ref>{{cita llibru |apellíos=Mato Díaz|nome=Ánxel|enllaceautor=|títulu=Historia militar d'Asturies|url= |fechaaccesu=|añu=2004|editorial=Real Institutu d'Estudios Asturianos|isbn=8489645930|editor=Xosé Girón|ubicación=Uviéu|páxina=102-104|idioma=castellanu|capítulu=Los ministros de la Guerra d'ascendencia asturiana}}</ref> Participó como voluntariu na [[Guerra de la Independencia Española|guerra de la independencia]], a les órdenes del xeneral Ballesteros, mientres la invasión francesa. De condición lliberal, sofitó'l reestablecimientu de la [[Constitución española de 1812|Constitución gaditana]] al regresu de [[Fernandu VII d'España|Fernando VII]] y el [[Trieniu Lliberal|gobiernu progresista de 1820]].

La reacción [[absolutismu|absolutista]] de 1823 enfrentó-y al exércitu de los [[Cien Mil Fíos de San Lluis]], siendo fechu prisioneru por un curtiu periodu. Cola muerte de Fernando VII asitióse xunto cola [[Rexencia (política)|rexente]], [[María Cristina de Borbón]] frente al pretendiente al tronu [[Carlos María Isidro de Borbón|don Carlos]] en sofitu de la futura reina [[Sabela II d'España|Sabela II]], combatiendo nel bandu [[cristino]] mientres la [[Primer Guerra Carlista|guerra carlista]] llegando al grau de [[xeneral]] y recibiendo el títulu de vizconde de la Manzanera.

En 1843, mientres la [[Minoría d'edá de Sabela II|rexencia de Baldomero Espartero]], foi escoyíu [[senador]] por [[Principáu d'Asturies|Asturies]]<ref name=Senáu>[[Senáu d'España]]: [http://www.senado.es/cgi-bin/BRSCGI?CMD=VERDOC&BASE=HISE&DOCN=000001437 Espediente personal.]</ref> y nomáu Ministru de la Guerra, cargu qu'abandonó cola llegada de los moderaos y la cayida del rexente. Sicasí, afilióse más tarde a la [[Unión Lliberal]] creada por [[Leopoldo O'Donnell]] y adquirió la condición de senador vitaliciu en 1858.<ref name=Senáu/> Participó na represión de la [[sulevación de Villarejo de Salvanes]], méritu pol cual concedióse-y el títulu de marqués de Hoyos. El títulu de marqués de Zornoza foi concedíu por Sabela II el 14 de setiembre de 1857

== Bibliografía ==
* VV.AA. ''Diccionariu d'Historia d'España''. Alianza Editorial. Madrid, 1979.

== Referencies ==
{{llistaref}}

{{NF|1793|1873|Hoyos y Rubín de Celis, Isidoro}}

{{Tradubot|Isidoro de Hoyos}}
[[Categoría:Persones de Ribedeva]]
[[Categoría:Militares d'Asturies]]
[[Categoría:Xenerales d'España]]
[[Categoría:Marqueses d'España]]
[[Categoría:Políticos y polítiques del Partíu Progresista]]
[[Categoría:Ministros y ministres d'España]]
[[Categoría:Ministros y ministres de la Guerra d'España]]
[[Categoría:Directores xenerales de la Guardia Civil]]
[[Categoría:Senadores d'España]]
[[Categoría:Guardias civiles]]
Isidoro de Hoyos y Rubín de Celis  foi un militar y políticu español.

Fíu de Bernabé Alonso de Hoyos, Teniente Coronel d'Infantería y Caballero Maestrante de la Real. Cuando cursaba'l so tercer añu de Filosofía n'Uviéu, producióse la invasión de les tropes napoleóniques. Participó como voluntariu na guerra de la independencia, a les órdenes del xeneral Ballesteros, mientres la invasión francesa. De condición lliberal, sofitó'l reestablecimientu de la Constitución gaditana al regresu de Fernando VII y el gobiernu progresista de 1820.

La reacción absolutista de 1823 enfrentó-y al exércitu de los Cien Mil Fíos de San Lluis, siendo fechu prisioneru por un curtiu periodu. Cola muerte de Fernando VII asitióse xunto cola rexente, María Cristina de Borbón frente al pretendiente al tronu don Carlos en sofitu de la futura reina Sabela II, combatiendo nel bandu cristino mientres la guerra carlista llegando al grau de xeneral y recibiendo el títulu de vizconde de la Manzanera.

En 1843, mientres la rexencia de Baldomero Espartero, foi escoyíu senador por AsturiesSenáu d'España: Espediente personal. y nomáu Ministru de la Guerra, cargu qu'abandonó cola llegada de los moderaos y la cayida del rexente. Sicasí, afilióse más tarde a la Unión Lliberal creada por Leopoldo O'Donnell y adquirió la condición de senador vitaliciu en 1858. Participó na represión de la sulevación de Villarejo de Salvanes, méritu pol cual concedióse-y el títulu de marqués de Hoyos. El títulu de marqués de Zornoza foi concedíu por Sabela II el 14 de setiembre de 1857

 Bibliografía 
 VV.AA. Diccionariu d'Historia d'España. Alianza Editorial. Madrid, 1979.

 Referencies 

Categoría:Persones de Ribedeva
Categoría:Militares d'Asturies
Categoría:Xenerales d'España
Categoría:Marqueses d'España
Categoría:Políticos y polítiques del Partíu Progresista
Categoría:Ministros y ministres d'España
Categoría:Ministros y ministres de la Guerra d'España
Categoría:Directores xenerales de la Guardia Civil
Categoría:Senadores d'España
Categoría:Guardias civiles