Vicente Fernández Bascarán
{{Tradubot|Vicente Fernández Bascarán}}
{{persona}}
'''Vicente Isidro Fernández Bascarán''' {{nym}} foi un militar [[Asturies|asturianu]]. Llegó a [[xeneral|xeneral de brigada]]. Yera nietu del [[teniente xeneral]] [[José Bascarán y Federic]].

== Curtia biografía ==
Fíu d'un [[capitán de navío]] que participara na [[guerra de Cuba]], [[Vicente Augusto Fernández Ferrera]], y María Eugenia Bascarán y Reyna. Apuntar na [[Academia Militar de Zaragoza]] por cuenta de la influencia del so güelu maternu, el [[teniente xeneral]] [[José Bascarán y Federic]]. En Zaragoza conoció a un mozu [[Francisco Franco]], [[coronel]] que sirviera col so güelu n'África años tras, col cual empieza una sólida amistá que duró tola vida. Mientres la [[Guerra civil española|Guerra Civil]], foi mancáu delles vegaes y pol so valor nel combate llogró delles condecoraciones.

En [[1939]] casóse con una nieta d'[[Antonio López y López]], I [[Marquesáu de Comillas|Marqués de Comillas]] cola que tuvo dos fíos. 

En [[1961]] foi nomáu [[xeneral]]. Nesi mesmu añu, Franco nomólu Xefe de la [[Casa Civil de La so Excelencia'l Xefe del Estáu]], siendo asina'l máximu responsable de la seguridá de la so familia, especialmente de la so persona. A partir d'esti momentu la rellación ente'l xeneral Bascarán y la familia Franco afitóse entá más. Ente [[1967]] y [[1969]] foi miembru Estáu Mayor de la Defensa y dende esti últimu añu hasta'l so pasu a la reserva pasó a formar parte del [[Conseyu del Reinu]]. Tres la so incorporación a la reserva nel añu [[1974]] foi nomáu miembru honoríficu del [[Conseyu Nacional del Movimientu]].

== La Guerra Civil ==
El 4 de xineru de 1928, Bascarán foi nomáu collaborador del xeneral Francisco Franco na direición de la recién abierta [[Academia Xeneral Militar]] de Zaragoza. Empezó a cuayase equí una amistá que s'esfreció tres el zarru de l'Academia Militar per parte del gobiernu de la [[Segunda República Española|Segunda República]] en 1931 y el posterior treslláu de Francisco Franco a Canaries en 1936.

El 12 de payares de 1935, Fernández Bascarán foi xubíu a [[Comandante (militar)|comandante]].{{demostrar}} Apenes dos meses dempués recibió una telegrama del xeneral [[Gonzalo Queipo de Llano|Queipo de Llano]] que lu convocaba a él y al coronel [[Antonio Aranda|Aranda]], al mandu de la comandancia exenta d'Asturies, a una xunta en Sevilla. Ellí, el 28 de febreru de 1936, comunicóse-y per primer vegada la intención de los xenerales [[Emilio Mola]] y [[José Sanjurjo]] de sulevase nel mes d'abril. Díxose-yos tamién que diben sofitar el golpe los xenerales Franco, [[Miguel Cabanellas|Cabanellas]] y Queipo del Llano. Dambos dieron el so total ya incondicional sofitu al golpe d'Estáu y punxéronse a disposición de los xenerales golpistes. Tanto'l coronel Aranda como'l comandante Bascarán esperaben n'Asturies la sulevación. A principios d'abril recibieron una telegrama urxente nel que se-yos avisaba de que la "misión" fuera retrasada hasta mediaos de xunetu yá que nun se pudieren atopar los abondos sofitos.

El 17 de xunetu una llamada del xeneral Mola al cuartel del [[Reximientu d'Infantería Llixeru Aerotransportable "Príncipe" n.º 3|Reximientu d'Infantería Milán nº3]], centru militar d'Asturies, informó a los dos militares de que'l golpe taba en marcha pero que, siquier pel momento, nun teníen d'asitiar se de forma clara y contundente a favor d'ésti y que teníen de retrasalo hasta'l día 20 por qu'asina pudieren asegurar posiciones. D'esa forma nun foi hasta'l día señaláu por Mola cuando'l coronel Aranda y el comandante Bascarán declaráronse a favor de la sulevación. El 22 de xunetu'l comandante Bascarán foi riquíu con urxencia al mandu de Badayoz onde la falta de comandantes faía que les columnes sulevaes escarecieren de militares que les dirixieren. Tres la so actuación en Badayoz foi xubíu a [[teniente coronel]] y enfréntase al exércitu republicanu nos frentes de Teruel, Montalván, Utrilla, Morella, del Ebro, de Valencia y de Madrid.

En 20 de marzu de 1937<!--Primeramente falábase de 1936, obviamente erróneu--> treslladar a Burgos onde foi xubíu a coronel y nuna ceremonia celebrada na Catedral de Burgos el 31 de marzu fuéron-y concedíos les medayes de [[Meyora na Escala]], la [[Cruz de Guerra]] y [[Medaya de sufrimientu pola patria]] polos sos méritos na guerra.{{demostrar}}

Tres el fin de la Guerra Civil, foi nomáu xefe de l'acabante crear [[Tercer Seición d'Información del Altu Estáu Mayor]], los servicios secretos franquistes.

== Participación nos gobiernos franquistes ==
En [[1962]] y [[1963]] Fernández Bascarán consigue atayar dos atentaos de l'anarquista [[Defensa Interior|DI]] contra Franco, lo que fizo que se-y concediera la medaya al méritu militar con distintivu blancu (máxima distinción militar en tiempos de paz).

Ente [[1962]] y [[1965]], mientres el IX gobiernu franquista, collaboró estrechamente col vicepresidente del gobiernu [[Agustín Muñoz Grandes]], en calidá de [[Subsecretariu (España)|subsecretariu]] del [[Ministeriu de la Gobernación]] dirixíu daquella pol xeneral [[Camilo Alonso Vega]]. En [[1965]] y mientres tol X gobiernu franquista, siguió collaborando col ministru del la Gobernación, [[Camilo Alonso Vega]], como [[subsecretariu]] del [[Ministeriu]]. Impulsáu per este pasó a formar parte del [[Opus Dei]], del que Carrero Blanco xunto a otros ministros franquistes yera miembru. Yeren conocíos como los ministros [[desarrollismo n'España|tecnócrates]].

De [[1967]] a [[1969]], mientres el XI gobiernu franquista, ye nomáu subsecretariu de la [[Presidencia del Gobiernu]], cargu que fai que collabore estrechamente xunto a Carrero Blanco (entós vicepresidente). Mientres esa etapa desempeñó un papel de gran importancia nel procesu de concesión d'independencia a [[Guinea Ecuatorial]] ([[1968]]), al ser nomáu Alto Comisionado pa la Independencia de les Colonies.{{demostrar}}

De [[1969]] a [[1974]], mientres el XII gobiernu franquista, siguió como subsecretariu de la [[Presidencia del Gobiernu]] so les órdenes del almirante [[Carrero Blanco]]. Tres l'asesinatu d'ésti collaboró estrechamente col nuevu presidente del gobiernu [[Carlos Arias Navarro]] nel mesmu puestu de subsecretariu.

El [[19 d'abril]] de [[1963]], por cuenta de una hospitalización del daquella ministru de Gobernación [[Camilo Alonso Vega]], votó nel Conseyu de Ministros la execución de la sentencia del procesu contra [[Julián Grimau]], procesu celebráu'l día anterior. Ante la enfermedá del llexítimu titular del ministeriu, allegó'l ministru en funciones, Vicente Fernández Bascarán, que votó, como'l restu de los ministros, a favor de la execución, a pesar de que, al igual que [[Fernando Castiella]], ministru d'Asuntos Esteriores, taba primeramente en desalcuerdu.<ref>http://www.lapirenaicadigital.es/SITIO/ANIVERSARIOGRIMAU.doc</ref>

== Cargos ==
* De [[1928]] a [[1931]]: Xefe de gabinete del Direutor de l'[[Academia Xeneral Militar]] de Zaragoza, Xeneral de Brigada Francisco Franco Bahamonde.
* De [[1929]] a [[1931]]: Subdireutor de Serviciu Militar y Almisiones de l'[[Academia Xeneral Militar]] de Zaragoza.

=== Como capitán ===
* De [[1931]] a [[1935]]: vicepresidente del Conseyu Cimeru del Exércitu de Tierra del [[Ministeriu de Defensa d'España|Ministeriu de Guerra]] ([[II República Española]])

=== Como comandante ===
* De [[1935]] a xunetu de [[1936]]: Xefe de la Comandancia exenta d'Asturies y llugarteniente del Coronel Antonio Aranda.{{demostrar}}
* De xunetu a avientu de [[1936]] (frente de Badayoz): comandante al frente del III batallón del Reximientu d'Arxel y II batallón del Reximientu de Sevilla.

=== Como teniente coronel ===
* De [[1936]] a [[1939]]: teniente coronel al mandu del Reximientu Alfonso XIII.

=== Como coronel ===
* De [[1939]] a [[1961]]: direutor de la [[Tercer Seición d'Información del Altu Estáu Mayor]], precedente inmediatu del [[CESID]] (actual [[Centru Nacional d'Intelixencia|CNI]]).

== Los sos últimos años ==
En pasando a formar parte de la reserva en [[1974]], retirar a la so Asturies natal. Dende [[1975]] hasta [[1980]] foi vicepresidente de la [[Fundación Nacional Francisco Franco]] (FNFF). 

Sicasí, y a pesar d'atopase yá retiráu de la vida político y militar, nun se desvenceyó totalmente de les actividaes públiques: en 1982, 1984 y 1989 foi'l direutor de les visites que nos citaos años realizó'l Santu Padre, [[Xuan Pablo II]], a España; cargu pal que foi nomáu por intercesión del so amigu y compañeru nel Opus Dei, [[Joaquín Navarro-Valls]], direutor de la Oficina de Prensa se la [[Santa Sede]].

Finó n'Uviéu, el 23 d'avientu de 2003 a los 94 años d'edá.

== Condecoraciones ==
**[[Caballeru de la Orde del Espíritu Santu]]
** [[Caballeru gran cruz de la Orde de Carlos III]]
** [[Orde del Méritu Militar|Medaya al méritu militar]] con distintivu coloráu 
** [[Cruz Gallardoniada de San Fernando]]
** [[Meyora na Escala]]
** [[Cruz de Guerra]]
** [[Medaya de Sufrimientos pola Patria Medaya de sufrimientu pola patria]]
** Miembru y maestre (1971-1973) de la [[Orde de los Caballeros de San Jorge]]
**[[Señoríu d'Olvera|Señor d'Olvera]]

{{socesión |títulu=Xefe de la [[Casa Civil del Xeneralísimu]] | periodu=[[1961]]-[[1974]] | predecesor= [[Ramon Diez de Rivera y Casares]]| socesor= [[Fernando Fuertes de Villavicencio]]<ref name = "MuertedeFernandoFuentes">{{cita web |títulu=https://www.elmundo.es/papel/hemeroteca/1996/11/21/opinion/180425.html| url = https://www.elmundo.es/papel/hemeroteca/1996/11/21/opinion/180425.html |fechaaccesu=12 d'ochobre de 2007 | idioma = castellanu }}</ref> 
| títulu2= [[Subsecretariu]] del [[Ministeriu d'Interior|Ministeriu de Gobernación]] | periodu2=[[1962]]-[[1967]] | predecesor2= Gereral [[José Lorente Vilanova]]| socesor2= Xeneral [[Benjamín Michavila Pallarés]]<br />(padre del ex-ministru de Xusticia [[José María Michavila]])
| títulu3= [[Subsecretariu]] de la [[Presidencia del Gobiernu]] | periodu3=[[1967]]-[[1975]] | predecesor3= [[Carrero Blanco|Almirante Luis Carrero Blanco]]| socesor3= [[Sabino Fernández Campo|Teniente xeneral Sabino Fernández Campo]]
}}

== Bibliografía ==
* {{cita llibru |
autor = Suárez Fernández, Luis
| capítulu = Collaboradores na solombra |títulu=Franco, crónica d'una yera | 
añu = 1986
| enllaceautor=Luis Suárez Fernández
| editorial = San Sebastián de los Reis: Actes, S.L.
| id = ISBN 84-87863-47-7
}}

* {{cita llibru |
autor = Cierva, Ricardo de la | 
enllaceautor= Ricardo de la Cierva |
capítulu = Les pieces clave.
| títulu = L'alzamientu en marcha : les trames militar y civil (1936)
| añu = 1997
| editorial = Madrid. Ediciones de la Universidá Complutense de Madrid
| id = ISBN 84-7754-245-7
}}

* {{cita llibru |
autor = Casals, Xavier 
| enllaceautor= Xavier Casals i Meseguer
| capítulu = La Fundación Francisco Franco.
| títulu = El fascismu : ente'l legáu de Franco y la modernidá de Le Pen (1975-1997) 
| añu = 1998
| editorial = Barcelona. Ediciones Destino, S.A.
| id = ISBN 84-233-2999-2
}}

* {{cita llibru |
autor = Blanco Ortega, Juan
| capítulu = Los mios estrechos collaboradores. |títulu=Francisco Franco : recuerdo |añu=1993
| editorial = Madrid. Blanco Ortega, Juan
| id = ISBN 84-604-6563-2
}}

* {{cita llibru
| autor = Francesco Gadini. 
| capítulu = Capítulu XX: Los viaxes a la tierra de los místicos.
| títulu = Karol Wojtyla, Papa Santu
| añu = 1999
| editorial = Roma. Ediciones Editoriale Italiana 2000
| id = ISBN 82-7854-145-9
}}

== Referencies ==
{{llistaref}}

== Enllaces esternos ==
* [http://www.youtube.com/watch?v=9OAt92hvkiU Videu con fotografíes del xeneral Bascarán]

{{NF|1909|2003|Fernandez Bascaran, Vicente}}
[[Categoría:Xenerales d'España]]
[[Categoría:Militares d'Asturies]]
[[Categoría:Militares de la Guerra Civil Española]]
[[Categoría:Políticos y polítiques d'Asturies]]
[[Categoría:Procuradores de les Cortes franquistes]]
[[Categoría:Persones de Tameza]]
Vicente Isidro Fernández Bascarán  foi un militar asturianu. Llegó a xeneral de brigada. Yera nietu del teniente xeneral José Bascarán y Federic.

 Curtia biografía 
Fíu d'un capitán de navío que participara na guerra de Cuba, Vicente Augusto Fernández Ferrera, y María Eugenia Bascarán y Reyna. Apuntar na Academia Militar de Zaragoza por cuenta de la influencia del so güelu maternu, el teniente xeneral José Bascarán y Federic. En Zaragoza conoció a un mozu Francisco Franco, coronel que sirviera col so güelu n'África años tras, col cual empieza una sólida amistá que duró tola vida. Mientres la Guerra Civil, foi mancáu delles vegaes y pol so valor nel combate llogró delles condecoraciones.

En 1939 casóse con una nieta d'Antonio López y López, I Marqués de Comillas cola que tuvo dos fíos. 

En 1961 foi nomáu xeneral. Nesi mesmu añu, Franco nomólu Xefe de la Casa Civil de La so Excelencia'l Xefe del Estáu, siendo asina'l máximu responsable de la seguridá de la so familia, especialmente de la so persona. A partir d'esti momentu la rellación ente'l xeneral Bascarán y la familia Franco afitóse entá más. Ente 1967 y 1969 foi miembru Estáu Mayor de la Defensa y dende esti últimu añu hasta'l so pasu a la reserva pasó a formar parte del Conseyu del Reinu. Tres la so incorporación a la reserva nel añu 1974 foi nomáu miembru honoríficu del Conseyu Nacional del Movimientu.

 La Guerra Civil 
El 4 de xineru de 1928, Bascarán foi nomáu collaborador del xeneral Francisco Franco na direición de la recién abierta Academia Xeneral Militar de Zaragoza. Empezó a cuayase equí una amistá que s'esfreció tres el zarru de l'Academia Militar per parte del gobiernu de la Segunda República en 1931 y el posterior treslláu de Francisco Franco a Canaries en 1936.

El 12 de payares de 1935, Fernández Bascarán foi xubíu a comandante. Apenes dos meses dempués recibió una telegrama del xeneral Queipo de Llano que lu convocaba a él y al coronel Aranda, al mandu de la comandancia exenta d'Asturies, a una xunta en Sevilla. Ellí, el 28 de febreru de 1936, comunicóse-y per primer vegada la intención de los xenerales Emilio Mola y José Sanjurjo de sulevase nel mes d'abril. Díxose-yos tamién que diben sofitar el golpe los xenerales Franco, Cabanellas y Queipo del Llano. Dambos dieron el so total ya incondicional sofitu al golpe d'Estáu y punxéronse a disposición de los xenerales golpistes. Tanto'l coronel Aranda como'l comandante Bascarán esperaben n'Asturies la sulevación. A principios d'abril recibieron una telegrama urxente nel que se-yos avisaba de que la "misión" fuera retrasada hasta mediaos de xunetu yá que nun se pudieren atopar los abondos sofitos.

El 17 de xunetu una llamada del xeneral Mola al cuartel del Reximientu d'Infantería Milán nº3, centru militar d'Asturies, informó a los dos militares de que'l golpe taba en marcha pero que, siquier pel momento, nun teníen d'asitiar se de forma clara y contundente a favor d'ésti y que teníen de retrasalo hasta'l día 20 por qu'asina pudieren asegurar posiciones. D'esa forma nun foi hasta'l día señaláu por Mola cuando'l coronel Aranda y el comandante Bascarán declaráronse a favor de la sulevación. El 22 de xunetu'l comandante Bascarán foi riquíu con urxencia al mandu de Badayoz onde la falta de comandantes faía que les columnes sulevaes escarecieren de militares que les dirixieren. Tres la so actuación en Badayoz foi xubíu a teniente coronel y enfréntase al exércitu republicanu nos frentes de Teruel, Montalván, Utrilla, Morella, del Ebro, de Valencia y de Madrid.

En 20 de marzu de 1937 treslladar a Burgos onde foi xubíu a coronel y nuna ceremonia celebrada na Catedral de Burgos el 31 de marzu fuéron-y concedíos les medayes de Meyora na Escala, la Cruz de Guerra y Medaya de sufrimientu pola patria polos sos méritos na guerra.

Tres el fin de la Guerra Civil, foi nomáu xefe de l'acabante crear Tercer Seición d'Información del Altu Estáu Mayor, los servicios secretos franquistes.

 Participación nos gobiernos franquistes 
En 1962 y 1963 Fernández Bascarán consigue atayar dos atentaos de l'anarquista DI contra Franco, lo que fizo que se-y concediera la medaya al méritu militar con distintivu blancu (máxima distinción militar en tiempos de paz).

Ente 1962 y 1965, mientres el IX gobiernu franquista, collaboró estrechamente col vicepresidente del gobiernu Agustín Muñoz Grandes, en calidá de subsecretariu del Ministeriu de la Gobernación dirixíu daquella pol xeneral Camilo Alonso Vega. En 1965 y mientres tol X gobiernu franquista, siguió collaborando col ministru del la Gobernación, Camilo Alonso Vega, como subsecretariu del Ministeriu. Impulsáu per este pasó a formar parte del Opus Dei, del que Carrero Blanco xunto a otros ministros franquistes yera miembru. Yeren conocíos como los ministros tecnócrates.

De 1967 a 1969, mientres el XI gobiernu franquista, ye nomáu subsecretariu de la Presidencia del Gobiernu, cargu que fai que collabore estrechamente xunto a Carrero Blanco (entós vicepresidente). Mientres esa etapa desempeñó un papel de gran importancia nel procesu de concesión d'independencia a Guinea Ecuatorial (1968), al ser nomáu Alto Comisionado pa la Independencia de les Colonies.

De 1969 a 1974, mientres el XII gobiernu franquista, siguió como subsecretariu de la Presidencia del Gobiernu so les órdenes del almirante Carrero Blanco. Tres l'asesinatu d'ésti collaboró estrechamente col nuevu presidente del gobiernu Carlos Arias Navarro nel mesmu puestu de subsecretariu.

El 19 d'abril de 1963, por cuenta de una hospitalización del daquella ministru de Gobernación Camilo Alonso Vega, votó nel Conseyu de Ministros la execución de la sentencia del procesu contra Julián Grimau, procesu celebráu'l día anterior. Ante la enfermedá del llexítimu titular del ministeriu, allegó'l ministru en funciones, Vicente Fernández Bascarán, que votó, como'l restu de los ministros, a favor de la execución, a pesar de que, al igual que Fernando Castiella, ministru d'Asuntos Esteriores, taba primeramente en desalcuerdu.http://www.lapirenaicadigital.es/SITIO/ANIVERSARIOGRIMAU.doc

 Cargos 
 De 1928 a 1931: Xefe de gabinete del Direutor de l'Academia Xeneral Militar de Zaragoza, Xeneral de Brigada Francisco Franco Bahamonde.
 De 1929 a 1931: Subdireutor de Serviciu Militar y Almisiones de l'Academia Xeneral Militar de Zaragoza.

 Como capitán 
 De 1931 a 1935: vicepresidente del Conseyu Cimeru del Exércitu de Tierra del Ministeriu de Guerra (II República Española)

 Como comandante 
 De 1935 a xunetu de 1936: Xefe de la Comandancia exenta d'Asturies y llugarteniente del Coronel Antonio Aranda.
 De xunetu a avientu de 1936 (frente de Badayoz): comandante al frente del III batallón del Reximientu d'Arxel y II batallón del Reximientu de Sevilla.

 Como teniente coronel 
 De 1936 a 1939: teniente coronel al mandu del Reximientu Alfonso XIII.

 Como coronel 
 De 1939 a 1961: direutor de la Tercer Seición d'Información del Altu Estáu Mayor, precedente inmediatu del CESID (actual CNI).

 Los sos últimos años 
En pasando a formar parte de la reserva en 1974, retirar a la so Asturies natal. Dende 1975 hasta 1980 foi vicepresidente de la Fundación Nacional Francisco Franco (FNFF). 

Sicasí, y a pesar d'atopase yá retiráu de la vida político y militar, nun se desvenceyó totalmente de les actividaes públiques: en 1982, 1984 y 1989 foi'l direutor de les visites que nos citaos años realizó'l Santu Padre, Xuan Pablo II, a España; cargu pal que foi nomáu por intercesión del so amigu y compañeru nel Opus Dei, Joaquín Navarro-Valls, direutor de la Oficina de Prensa se la Santa Sede.

Finó n'Uviéu, el 23 d'avientu de 2003 a los 94 años d'edá.

 Condecoraciones 
Caballeru de la Orde del Espíritu Santu
 Caballeru gran cruz de la Orde de Carlos III
 Medaya al méritu militar con distintivu coloráu 
 Cruz Gallardoniada de San Fernando
 Meyora na Escala
 Cruz de Guerra
 Medaya de Sufrimientos pola Patria Medaya de sufrimientu pola patria
 Miembru y maestre (1971-1973) de la Orde de los Caballeros de San Jorge
Señor d'Olvera

 Bibliografía 
 

 

 

 

 

 Referencies 

 Enllaces esternos 
 Videu con fotografíes del xeneral Bascarán

Categoría:Xenerales d'España
Categoría:Militares d'Asturies
Categoría:Militares de la Guerra Civil Española
Categoría:Políticos y polítiques d'Asturies
Categoría:Procuradores de les Cortes franquistes
Categoría:Persones de Tameza