Acontecimientos que conducieron al ataque a Pearl Harbor

[[Ficheru:The USS Arizona (BB-39) burning after the Japanese attack on Pearl Harbor - NARA 195617 - Edit.jpg|thumb|350px|El {{USS|Arizona|BB-39|6}} mientres el [[ataque a Pearl Harbor]].]]
Los '''acontecimientos que conducieron al ataque a Pearl Harbor''' empezaron en xunetu de 1940 cuando los militares y políticos xaponeses partidarios de l'alianza cola [[Alemaña nazi]] y la [[Italia fascista]] —qu'acababen de [[batalla de Francia|ganar a Francia]]— consiguieron baltar al primer ministru [[Mitsumasa Yonai]], que s'opunxera al pactu porque consideraba que llevaría a la guerra col [[Reinu Xuníu]] y con [[Estaos Xuníos]]. El xiru na política esterior de [[Xapón]] quedó confirmáu en setiembre cuando decidió ocupar el norte de la [[Indochina francesa]] y robló el [[Pactu Tripartitu]] que lo amestaba a les [[potencies de la Exa|potencies europees de la Exa]]. 

En mayu del añu siguiente Estaos Xuníos espunxo la so posición nos llamaos ''Cuatro Principios'' presentaos pol [[secretariu d'Estáu d'Estaos Xuníos|secretariu d'Estáu]] [[Cordell Hull]] absolutamente contrarios a la [[expansionismo xaponés|política expansionista xaponesa]], que tenía como oxetivu l'establecimientu d'un ''área esclusiva'' n'[[Asia Oriental]] y el [[Océanu Pacíficu|Pacíficu]] occidental llamada [[Esfera de Coprosperidad de la Gran Asia Oriental]]. La [[Operación Barbarossa|invasión alemana de la Xunión Soviética]] a finales de xunu foi aprovechada per Xapón pa completar la ocupación de la Indochina francesa, lo que foi respondíu pol presidente d'Estaos Xuníos [[Franklin D. Roosevelt]] cola imposición d'unes dures sanciones económiques qu'incluyíen l'embargu de les esportaciones de petroleu. 

Los Estaos Mayores del [[Exércitu Imperial Xaponés|Exércitu]] y de l'[[Armada Imperial Xaponesa|Armada]] imperiales, sofitaos pol [[Ministeriu de la Guerra (Xapón)|ministru de la Guerra]], xeneral [[Hideki Toxu]], primieron al primer ministru [[Fumimaro Konoe]] por que se entrara en guerra con Estaos Xuníos, y ésti dimitió'l 16 d'ochobre cuando nun pudo consiguir ampliar la fecha llende de ''principios d'ochobre'' pa dar per concluyíes les conversaciones con Estaos Xuníos y recurrir a encomalo. Sustituyó-y el xeneral Toxu, que recibió l'encargu del emperador d'escosar toles posibilidaes pa llegar a un alcuerdu diplomáticu antes de desencadenar la guerra. La nueva fecha llende afitar pal 30 de payares pero los preparativos bélicos nun s'abandonaron —el plan d'[[ataque a Pearl Harbor]] presentáu pol [[almirante Yamamoto]] foi aprobáu'l 20 d'ochobre, el mesmu día en que se constituyó'l gabinete de Toxu— y los líderes políticos y militares xaponeses nun fixeron nenguna concesión importante a les demandes d'Estaos Xuníos, sacante la retirada de les tropes xaponeses del sur d'Indochina, polo que'l 26 de payares el secretariu Hull apurrió a los representantes xaponeses la que sería conocida como la ''[[Nota Hull]]'', na que s'esixía a Xapón non yá la retirada completa d'Indochina, sinón tamién de [[segunda guerra sino-xaponesa|China]] y l'abandonu de l'alianza cola [[Alemaña nazi]]. 

La ''Nota Hull'' foi considerada como un [[ultimátum]] polos dirixentes xaponeses y el 1 d'avientu la Conferencia Imperial aprobaba la guerra, anque nun se comunicaría la rotura de les negociaciones hasta media hora primero qu'empezara l'ataque a Pearl Harbor, previstu pa les 8:00 hores del domingu 7 d'avientu de 1941 (hora de Ḥawai), les 13:30 hores del mesmu día en [[Washington D.C.]] Un problema col descifráu del mensaxe pola embaxada xaponesa fizo que'l comunicáu apurrir a les 14:20 hores, cuando yá diba una hora que los aviones xaponeses taben bombardiando [[Pearl Harbor]]. A otru día el presidente Roosevelt dirixir al [[Congresu d'Estaos Xuníos|Congresu]] pa pidir la declaración de guerra a Xapón. El so [[discursu de la infamia|discursu]] empezó diciendo: «Ayeri, 7 d'avientu de 1941, una fecha que va vivir na infamia, Estaos Xuníos d'América foi atacáu repentina y deliberadamente por fuercies navales y aérees del Imperiu xaponés».

== Antecedentes ==
{{VT|Expansionismo xaponés}}
[[Ficheru:Emperor Shōwa Army 1938-1-8.jpg|thumb|250px|L'emperador [[Hirohito]], a caballu, presidiendo una parada militar en 1938.]]

Xapón convertir nuna gran potencia d'[[Estremu Oriente]] na última década del sieglu XIX y la primera del sieglu XX, mientres la [[Dómina Meiji]], gracies a les sos resonantes victories na [[primer guerra sino-xaponesa]] (1894-1895) y na [[guerra ruso-xaponesa]] (1904-1905) poles que llogró la posesión de [[Ocupación xaponesa de Taiwán|Taiwán]], de [[Ocupación xaponesa de Corea|Corea]], de la parte sur de la [[islla de Sakhalin]], y derechos d'arrendamientu sobre la rexón china de [[Manchuria]] qu'incluyíen el control de la franxa de territoriu per onde escurría los [[Ferrocarril del Sur de Manchuria]], pa lo qu'esplegó'l [[Exércitu Kwantung]].{{Harvnp|Kershaw|2007|p=92; 94}}{{Harvnp|Kennedy|2015|p=353}} L'área d'influyencia xaponesa sobre'l norte de China consolidóse y amplió dempués de la [[Primer Guerra Mundial]] na que Xapón participó del llau de los [[aliaos de la Primer Guerra Mundial|aliaos]] vencedores, pero viose obligáu a roblar el [[Tratáu de los Nueve Potencies]] (1922), alcordáu tres la [[Conferencia de Washington de 1921|Conferencia de Washington]], pol que se reconocía y garantizaba la soberanía ya integridá territorial de China y la [[política de puertes abiertes]], defendida fundamentalmente por [[Estaos Xuníos]].{{Harvnp|Kershaw|2007|p=92-93}}{{Harvnp|Kennedy|2015|p=354}}

[[Ficheru: Hirohito, Pu Yi, Stalin & Chiang Time Cover.jpg|thumb|left|Portada de la revista ''[[Time]]'' de febreru de 1936 na qu'apaecen l'emperador [[Hirohito]]; [[Pu-Yi]], emperador del [[Estáu títere]] de [[Manchukuo]]; [[Stalin]], líder de la [[Xunión Soviética]]; y [[Chiang Kai-shek]], presidente de la [[República de China]].]]

El sistema de Washington», como se-y llamó, empezó a ser cuestionáu per Xapón de resultes del impautu de la [[Gran Depresión]] empecipiada en 1929.{{Harvnp|Kershaw|2007|p=93-94}} Les dificultaes económiques que traxo consigo —les esportaciones xaponeses amenorgar a la metá, lo que se tradució nuna drástica cayida de les importaciones d'alimentos, materies primes y fontes d'enerxía, especialmente petroleu, de les que Xapón escarecía—{{Harvnp|Hane|2006|p=197-198}} reforzaron a los grupos [[nacionalismu xaponés|ultranacionalistes]] y [[militarismu xaponés|militaristes]], integraos tamién por oficiales del [[Exércitu Imperial Xaponés|Exércitu]],{{Harvnp|Kershaw|2007|p=94}} que refugaben la cultura occidental,{{Harvnp|Hane|2006|p=200|ps="Na década de 1930 púnxose especial énfasis en defender el calter sagráu del [[Imperiu de Xapón|sistema imperial]] —que tien el so orixe na diosa Sol—, la inviolabilidad de la política nacional, la singularidá y la superioridá de la raza xaponesa y de la so historia, según «incluyir nun mesmu techu los cinco partes del mundu»"}} defendiendo nel so llugar los valores tradicionales xaponeses («[[nacionalismu xaponés|niponismo]]» frente a «[[occidentalismo]]»).{{Harvnp|Hane|2006|p=204}}

[[Ficheru:Manchukuo011.jpg|thumb|200px|Póster del [[Estáu títere]] xaponés de [[Manchukuo]] promoviendo l'harmonía ente los [[Xaponés (etnia)|xaponeses]], [[Etnia han|chinos]] y [[manchúes]].]]

Asina la idea lliberal de la [[monarquía constitucional]] foi refugada —el so principal defensor, el prestixosu xurista [[Tatsukichi Minobe]], foi acusáu en 1935 del crime de «[[lesa maxestá]]» y obligáu a abandonar la so cátedra de la [[Universidá de Tokiu]]— y nel so llugar impúnxose'l cultu al emperador presentáu como un dios viviente», encarnación de la nación—.{{Harvnp|Kershaw|2007|p=95; 105}} En 1937 el ministru d'Educación, el xeneral na reserva [[Sadao Araki]], antiguu líder de la facción más ultranacionalista del Exércitu (''[[Kodoha]]'' o ''Facción del Camín Imperial''), promulgó una llei titulada [[Fundamentos del Réxime Nacional]] (Kokutai non Hongi) na que s'afirmaba que l'emperador baxaba de la diosa [[Amaterasu]] y que yera la fonte de la vida y de la moralidá del pueblu. Coles mesmes aprofiábense les virtúes de llealtá, patriotismu, amor filial, harmonía, espíritu nacional (''[[kokutai]]'') y ''[[bushido]]'' (el códigu de los guerreros [[samurái]]s) y condergábase el [[individualismu]] occidental, orixe de movimientos indeseables, como la [[democracia]], el [[socialismu]] y el [[comunismu]].{{Harvnp|Hane|2006|p=204-205; 216}}
[[Ficheru: Rebel troops in February 26 Incident.JPG|thumb|left|Tropes rebalbes nel fallíu golpe d'Estáu llamáu [[Incidente del 26 de febreru]] de 1936.]]
Per otru llau, dende mayu de 1932 los gobiernos xaponeses dexaron de ser parllamentarios y tuvieron integraos na so mayoría por persones non amestaes a nengún de los dos grandes partíos —el conservador [[Rikken Seiyukai]] y el lliberal [[Rikken Minseito]]— y por altos mandos del Exércitu y de l'Armada.{{Harvnp|Kershaw|2007|p=95; 103-104}} La influyencia de los militares sobre'l gobiernu amontóse paradóxicamente tres el fracasáu golpe d'Estáu encabezáu pola facción [[Kodoha]], conocíu como'l [[incidente del 26 de febreru]] de 1936.{{Harvnp|Kershaw|2007|p=97}} Al añu siguiente se instituyó la [[conferencia d'enllaz]] ente'l gobiernu y los Estaos Mayores del Exércitu y l'Armada Imperiales, que foi l'organismu nel qu'a partir d'entós tomáronse les grandes decisiones, sobromanera les relatives a la política esterior y la guerra, que depués yeren sancionaes na [[Conferencia Imperial (Xapón)|Conferencia Imperial]] presidida pol emperador y nes que'l presidente del [[Conseyu Priváu (Xapón)|Conseyu Priváu]] formulaba les entrugues nel so nome, mientres ésti permanecía calláu.{{Harvnp|Kershaw|2007|p=103-104}}

En política esterior los ultranacionalistes, con un pesu cada vez mayor ente la clase dirixente civil y militar xaponesa, refugaben el sistema de Washington» y defendíen la creación d'una «[[Esfera de Coprosperidad de la Gran Asia Oriental|zona esclusiva]]» n'Asia y el Pacíficu, na que Xapón podría consiguir lo que nun llograba del so propiu territoriu, anque esto supunxera enfrentase a les potencies occidentales con importantes intereses coloniales y económicos na zona: [[Gran Bretaña]], [[Francia]], [[Países Baxos]] y [[Estaos Xuníos]].{{Harvnp|Hane|2006|p=214}}
[[Ficheru: IJA troops in Manchuria.jpg|thumb|290px|Tropes xaponeses en Manchuria (1932).]]

Anque la primer concreción d'esta política nun se produció hasta 1936,{{Harvnp|Kershaw|2007|p=96}} el primer pasu na formación de la futura «Gran Asia» foi l'[[incidente de Mukden|anexón de Manchuria]] en setiembre de 1931,{{Harvnp|Murray|Millet|2005|p=228}}{{Harvnp|Kershaw|2007|p=92}} onde Xapón estableció un [[Estáu títere]] llamáu [[Manchukuo]] que nun foi reconocíu por nengún gobiernu y al frente del cual punxo a [[Pu-Yi]], el postreru [[emperador de China]].{{Harvnp|Hane|2006|p=207-205}}{{Harvnp|Hotta|2015|p=71-75}} En marzu de 1933 Xapón abandonó la [[Sociedá de Naciones]]{{Harvnp|Murray|Millet|2005|p=215}}{{Harvnp|Kennedy|2015|p=355}} en señal de protesta pol informe de la [[Comisión Lytton]] que, n'investigando l'incidente de Manchuria», condergó la intervención xaponesa y encamentó la retirada de les sos tropes y la devolución a China de la soberanía de la rexón.{{Harvnp|Hotta|2015|p=93-94}}{{Harvnp|Hane|2006|p=209}} Pero la [[Sociedá de Naciones]] (SdN) nun foi más allá y nun impunxo nengún tipu de sanción a Xapón. Estaos Xuníos, que nun formaba parte de la SdN, tampoco adoptó nenguna midida. Sicasí, Xapón quedó aislláu internacionalmente, aislamientu que s'acentuó cuando'l gobiernu, primíu pola [[Armada Imperial Xaponesa|Armada]], denunció n'avientu de 1934 el [[Tratáu Naval de Londres]] de 1930 sobre la llimitación de buques de guerra.{{Harvnp|Kershaw|2007|p=94-96}} Xapón paeció romper el so aislamientu en payares de 1936 xuntándose al [[Pactu Antikomintern]] que roblaren l'[[Alemaña nazi]] y la [[Italia fascista]], coles mires de buscar sofitos nuna posible guerra cola [[Xunión Soviética]] na frontera del norte de China, lo que constituyía la principal esmolición del Exércitu Imperial Xaponés.{{Harvnp|Kershaw|2007|p=96}} Pero esta estratexa vendríase embaxo trés años dempués cola firma del [[pactu xermanu-soviéticu]] n'agostu de 1939.{{Harvnp|Kershaw|2007|p=101}}
[[Ficheru: Iwane Matsui rides into Nanjing.jpg|thumb|250px|left|El xeneral en xefe de les fuercies xaponeses fai la so entrada en Nankín (avientu de 1937).]]

El segundu pasu escontra la «Gran Asia» foi la [[Segunda guerra sino-xaponesa|invasión de China]], empecipiada en xunetu de 1937. Tres la rápida ocupación de [[Beixín]]{{Harvnp|Beevor|2014|p=86-87}} los xaponeses avanzaron escontra'l sur y en payares de 1937 tomaben [[Shanghai]].{{Harvnp|Hane|2006|p=219-220}}{{Harvnp|Murray|Millet|2005|p=237}}{{Harvnp|Beevor|2014|p=90}} Al mes siguiente cayía la capital china, [[Nankín]], onde los soldaos xaponeses desamarraron una [[masacre de Nankín|fola de saqueos y de terror]] —fueron asesinaes unes 200&nbsp;000 persones,{{harvnp|Kershaw|2007|p=98}} ente soldaos prisioneros y civiles, incluyíes miles mujer que tamién fueron violaes—.{{Harvnp|Hane|2006|p=220-222}}{{Harvnp|Murray|Millet|2005|p=238}}{{Harvnp|Beevor|2014|p=91-93}} N'ochobre de 1938 [[Cantón (China)|Cantón]] cayó en poder de los xaponeses,{{Harvnp|Murray|Millet|2005|p=240}}{{Harvnp|Beevor|2014|p=97}} asina qu'a finales d'esi añu yá ocuparen una parte importante de China, anque na rexón de [[Chongqing]] siguíen aguantando les fuercies del [[Guomindang]] de [[Chiang Kai-shek]], y na de [[Yenan]] les del [[Partíu Comunista Chinu]] de [[Mao Zedong]].{{Harvnp|Hotta|2015|p=56-59}}{{Harvnp|Hane|2006|p=223-}}
[[Ficheru:Pacific Area - The Imperial Powers 1939 - Map-es.svg|thumb|300px|Asia Oriental y el Pacíficu cuando empezó la [[Segunda Guerra Mundial]].]]
Creyendo que la guerra de China taba ganada, el primer ministru [[Fumimaro Konoe]] anunció a finales de 1938 la nacencia d'un «Orde Nuevu» p'Asia —que dos años dempués recibiría los nome de ''Dai To-A Kyoeiken'' o [[Esfera de Coprosperidad de la Gran Asia Oriental]], que significaba en realidá'l dominiu per Xapón de tola rexón convertida na so ''[[Lebensraum]]'' o «espaciu vital»—.{{Harvnp|Murray|Millet|2005|p=240}}{{Harvnp|Kershaw|2007|p=100}} Pero foi un anunciu prematuru porque la guerra sino-xaponesa siguió y en xineru de 1939 Konoe tuvo que dimitir.{{Harvnp|Kershaw|2007|p=108}} Al mes siguiente los xaponeses apoderar de la islla de [[Hainan]] nel [[golfu de Tonkín]], dende onde podíen amenaciar a la [[Indochina francesa]], a les [[Indies Orientales Neerlandeses]]{{Harvnp|Kershaw|2007|p=100}} y a les [[Filipines]], entós so control d'Estaos Xuníos —que per otru llau empezara a sofitar a [[Chiang Kai-shek]] por aciu la concesión d'un creitu de 25 millones de dólares—. Amás, el [[Congresu de los Estaos Xuníos|Congresu]], a propuesta del presidente [[Franklin D. Roosevelt]], decidíu a frenar l'[[expansionismo xaponés]], derogó en xunetu de 1939, con efeutos de 1 de xineru de 1940, el Tratáu de Comerciu y Navegación con Xapón de 1911,{{Harvnp|Murray|Millet|2005|p=240-241}} lo que se prevía que tendría unes consecuencies bien negatives pa la economía xaponesa, una y bones un terciu de les importaciones de Xapón proveníen d'Estaos Xuníos, y ente elles atopaben bienes vitales como la chatarra pa la industria siderúrxica y el petroleu.{{Harvnp|Kershaw|2007|p=100}}

== Acontecimientos de 1940 ==

=== 16 de xunetu: la facción pro-Exa encabezada pol Exércitu fai cayer al primer ministru Yonai ===
[[Ficheru:Yonai reading a memo at the House cainber during the assembry cropped.jpg|thumb|220px|El primer ministru [[Mitsumasa Yonai]], lleendo un memorando na [[Dieta de Xapón|Dieta]] (febreru de 1940).]]
Inclusive primero qu'empezara la [[Segunda Guerra Mundial]] n'Europa, los líderes militares caltuvieron un intensu alderique sobre si Xapón tenía d'aliase cola [[Alemaña nazi]] y la [[Italia fascista]]. La oposición más frontera caltener el ministru de Marina, l'almirante [[Mitsumasa Yonai]],{{harvnp|Kershaw|2007|p=106}} sofitáu polos sos dos homes d'enfotu, el viceministru de Marina, l'almirante [[Isoroku Yamamoto]], y el Xefe d'Asuntos Militares del Ministeriu, el vicealmirante [[Shigeyoshi Inoue]]. Los trés taben convencíos de que l'alianza coles potencies fascistes europees conduciría a la guerra con Estaos Xuníos y con Gran Bretaña, una guerra que l'Armada xaponesa nun taba preparada pa ganar. Asina lo manifestó'l ministru Yonai na tirante xunta del gobiernu d'agostu de 1939, llogrando detener l'alianza —l'emperador [[Hirohito]] comentó: «Gracies a l'Armada, el nuesu país salvóse»—. Yonai tarreció ser víctima d'un atentáu perpetáu polos sectores ultranacionalistes, como yá asocediera antes, y tarreciendo tamién que pudiera asocede-y lo mesmo al so viceministru, l'almirante Yamamoto, alloñar de Tokiu nomándolo esi mesmu mes d'agostu Xefe de la [[Flota Combinada]], a pesar de que Yamamoto aportunaba en siguir nel Ministeriu. Tamién nomó pa un puestu alloñáu de la capital al vicealmirante Inoue, que yera un declaráu antinazi pos lleera ''[[Mein Kampf]]'' n'alemán y conocía los comentarios despreciativos sobre Xapón qu'apaecíen nel llibru y que fueren suprimíos na traducción al [[idioma xaponés|xaponés]].{{Harvnp|Hotta|2015|p=137-139}}

[[Ficheru: Inoue Shigeyoshi.jpg|thumb|150px|left|El vicealmirante [[Shigeyoshi Inoue]] que sofitó al [[Mitsumasa Yonai|almirante Yonai]] na so oposición a l'alianza de Xapón cola [[Alemaña nazi]].]]
[[Ficheru:Hachirō Arita 2.jpg|thumb|150px|left|[[Hachiro Arita]], ministru d'Asuntos Esteriores nel gabinete del almirante Yonai.]]
En xineru de 1940 l'emperador [[Hirohito]] nomó al almirante Yonai [[primer ministru de Xapón]] —con [[Hachiro Arita]], tamién opuestu a l'alianza con Alemaña ya Italia, como ministru d'Asuntos Esteriores—, pero esto non arredró a los militares pro-Exa, integraos pola práctica totalidá de los altos mandos del [[Exércitu Imperial Xaponés]] y por un sector de l'Armada cada vez más numberosu conforme diben produciéndose los ésitos de Hitler na guerra n'Europa. Estos militares creíen que l'alianza coles [[potencies de la Exa|potencies europees de la Exa]] obligaría a Gran Bretaña a dexar de sofitar a China na [[segunda guerra sino-xaponesa]] empecipiada en 1937. Amás refugaben la intervención d'Estaos Xuníos, porque como dixo'l contralmirante [[Takazumi Ika]], «históricamente aislacionista, Estaos Xuníos nun intentaría faer frente a la poderosa alianza xermanu-italo-xaponesa poniéndose del llau de Gran Bretaña, que yá ta en cayente».{{Harvnp|Hotta|2015|p=137-139}} Sicasí, tantu los políticos y militares pro-Exa como los opuestos a l'alianza coincidíen na necesidá d'establecer un «nuevu orde» n'Asia Oriental qu'asegurara a Xapón l'accesu a les materies primes y fontes d'enerxía que precisaba y qu'acabara col dominiu nel área de les potencies occidentales. El desalcuerdu moraba en cómo consiguilo.{{harvnp|Kershaw|2007|p=110}}

Cuando se produció la [[batalla de Francia|rindición de Francia]] en xunu de 1940 los altos mandos militares coincidieron en que se debía aprovechar la oportunidá d'oru» que se presentaba pa espandise escontra'l sureste d'Asia y establecer una esfera económica autosuficiente» que diría dende l'océanu Índicu a los Mares del Sur. «Nunca na nuesa historia hubo un momentu como'l presente, cuando ye tan urxente entamar el desarrollu del nuesu poder nacional... Nun tendríamos de dexar escapar la favorable oportunidá qu'agora se presenta», dicir na declaración del Exércitu na qu'afitaba la so posición. Pero pa esta nueva política, sintetizada en conseñar «defensa nel norte y meyora nel sur», precisábase un nuevu gobiernu.{{harvnp|Kershaw|2007|p=113-114}}

[[Ficheru:Fumimaro Konoe Cabinet 19400722.jpg|thumb|Nuevu gobiernu formáu en xunetu de 1940 presidíu por [[Fumimaro Konoe]] (delantre), col xeneral [[Hideki Tōjō]] (segundu pela izquierda na segunda fila), ministru de la Guerra, y [[Yosuke Matsuoka]] (primero pela derecha na segunda fila), ministru d'Asuntos Esteriores, como miembros más destacaos.]]

La operación de valtamientu del primer ministru Yonai poner en marcha en xunetu cuando'l [[Ministeriu de la Guerra (Xapón)|ministru de la Guerra]] [[Shunroku Hata]] dimitió, negándose l'Exércitu a proponer un sustitutu lo qu'implicaba la disolución inmediata del gobiernu. Asina que Yonai nun tuvo más remediu que dimitir el 16 de xunetu y el nuevu primer ministru nomáu pol emperador a otru día foi'l príncipe [[Fumimaro Konoe]], el candidatu favoritu del Exércitu y que yá tuviera al frente del gobiernu cuando empezó en 1937 l'[[segunda guerra sino-xaponesa|Incidente de China]].{{Harvnp|Hotta|2015|p=139}}{{Harvnp|Kershaw|2007|p=114}} Les persones qu'ocuparon los dos puestos claves del gabinete tamién fueron les que propunxo l'Exércitu: el belicista xeneral [[Hideki Toxu]], como [[ministeriu de la Guerra (Xapón)|ministru de la guerra]], y el políticu y diplomáticu pro-Exa [[Yosuke Matsuoka]], como [[ministeriu d'Asuntos Esteriores de Xapón|ministru d'Asuntos Esteriores]].{{harvnp|Kershaw|2007|p=109-110; 114}} El 22 de xunetu formó'l nuevu gobiernu y a otru día el primer ministru Konoe anunció nun discursu emitíu pela radio que l'antiguu orde mundial taba desmoronándose y que Xapón tenía que tar preparáu pa dar la bienvenida al nuevu orde mundial.{{Harvnp|Kershaw|2007|p=114-115}} El ministru Matsuoka espresar entá más claramente:{{Harvnp|Kershaw|2007|p=109}}

{{cita|Na batalla ente la democracia y el totalitarismu esti postreru ensin dala dulda va vencer y va controlar el mundu. La era de la democracia terminó y el sistema democráticu ta en bancarrota.}}

El 27 de xunetu{{Harvnp|Kershaw|2007|p=116}} axuntóse la [[conferencia d'enllaz]] colos Estaos Mayores del Exércitu y de l'Armada na que s'aprobó la declaración «Principios Fundamentales de la Política Básica Nacional», que'l so borrador fuera ellaboráu pol Exércitu. Nella afitábase como oxetivu instituyir un nuevu orde n'Asia Oriental, que según esplicó'l ministru d'Asuntos Esteriores [[Yosuke Matsuoka]], consistiría na creación d'una [[Esfera de Coprosperidad de la Gran Asia Oriental]]. Na conferencia tamién s'alcordó prosiguir la meyora xaponesa escontra'l [[Sureste Asiáticu]], un oxetivu estratéxicu defendíu sobremanera pol Estáu Mayor de l'Armada —p'aportar a los xacimientos de petroleu de les [[Indies Orientales Holandeses]]—, y que l'Exércitu tamién sofitó, anque la so mayor esmolición siguía tando na frontera del norte de China y de Mongolia cola [[Xunión Soviética]], onde a mediaos del añu anterior sufriera una [[Batalla de Jaljin Gol|contundente derrota]].{{Harvnp|Hane|2006|p=224; 227}} Según l'historiador [[Antony Beevor]], esta derrota foi clave por que los partidarios de «cutir nel sur», esto ye, asitiar como oxetivu estratéxicu les colonies franceses, holandeses y britániques del sureste asiáticu y enfrentase a la flota d'Estaos Xuníos del Pacíficu, imponer a los partidarios de «cutir nel norte» —esto ye, faer frente a la Xunión Soviética—.{{Harvnp|Beevor|2014|p=28}} A lo último, la declaración defendía los fortalecimientu de les rellaciones coles potencies de la Exa. «Tendríamos De decidir compartir el nuesu destín con Alemaña ya Italia», dixo'l subxefe del Estáu Mayor del Exércitu.{{Harvnp|Kershaw|2007|p=115-116}}

=== 23 de setiembre: Xapón ocupa'l norte de la Indochina francesa ===
{{VT|Ocupación xaponesa d'Indochina}}
[[Ficheru:French Indochina c. 1930.jpg|thumb|left|Mapa de la [[Indochina francesa]] na [[década de 1930]].]]
Tres la [[batalla de Francia|gana de Francia en xunu de 1940]] pola [[Alemaña nazi]], Xapón primió a les autoridaes coloniales franceses d'[[Indochina francesa|Indochina]] —que dependíen del [[Francia de Vichy|gobiernu collaboracionista de Vichy]]— por qu'autorizaren la entrada de les sos tropes nel norte d'Indochina, lo que finalmente consiguió —empecipiándose la [[ocupación xaponesa d'Indochina|ocupación el 23 de setiembre]]—.{{Harvnp|Hane|2006|p=228}}{{Harvnp|Kershaw|2007|p=124}} El motivu inmediatu yera cerrar la ruta de suministru de China pola que llegaba l'ayuda británica y americana al gobiernu nacionalista de [[Chiang Kai-shek]] —Xapón intentaba poner fin asina al incidente de China», eufemismu utilizáu polos xaponeses pa referise a la [[segunda guerra sino-xaponesa]]—.{{Harvnp|Hotta|2015|p=54}}{{Harvnp|Murray|Millet|2005|p=243}}{{Harvnp|Beevor|2014|p=350}} Pero tamién yera una respuesta a la cancelación a primeros d'añu del Tratáu de Comerciu y Navegación con Estaos Xuníos —lo que-y taba creando graves problemes económicos al nun poder aportar a determinaes materies primes—{{Harvnp|Hane|2006|p=227}} y al treslláu de la base de la flota d'Estaos Xuníos del Pacíficu a [[Pearl Harbor]], nes [[islles Hawai]], decidida en xineru,{{harvnp|Murray|Millet|2005|p=245}} lo que se sumaba a otres midíes alcordaes enantes pol presidente [[Franklin Roosevelt|Roosevelt]] como respuesta a la invasión xaponesa de China.{{Harvnp|Hotta|2015|p=49-50}}
[[Ficheru: SelectiveServiceActRoosevelt.jpg|thumb|250px|El presidente d'Estaos Xuníos [[Franklin D. Roosevelt]] nel [[Despachu Oval]] en 1940.]]

Estaos Xuníos interpretó la ocupación del norte d'Indochina como una nueva prueba del propósitu de Xapón de constituyir un gran imperiu n'Asia Oriental y el 26 de setiembre'l presidente Roosevelt ordenó l'embargu de les unviaes de chatarra, imprescindibles pa la industria siderúrxica xaponesa, y tamién aumentó l'ayuda económica a Chiang Kai-shek.{{Harvnp|Hotta|2015|p=49-50}} El gobiernu de Gran Bretaña entender de la mesma forma y reabrió la ruta de [[Birmania]] p'abastecer a China, amás de conceder un nuevu préstamu al so gobiernu.{{Harvnp|Hotta|2015|p=52}}{{Harvnp|Hane|2006|p=228}} El holandeses, aliaos colos británicos, negar a dexar l'accesu de Xapón a la [[Indies Orientales Holandeses]], riques en petroleu. La reacción de les potencies occidentales avivó la idea espublizada polos partidarios de la guerra de que Xapón taba siendo sometíu al «[[cercu ABCD]]» (d'Estaos Xuníos, Gran Bretaña, China y Países Baxos).{{Harvnp|Hane|2006|p=229}}

=== 27 de setiembre: firma del Pactu Tripartitu ente Xapón, Alemaña ya Italia ===
{{AP|Pactu Tripartitu}}
[[Ficheru:Yōsuke Matsuoka.jpg|thumb|150px|El ministru d'Asuntos Esteriores [[Yōsuke Matsuoka]], promotor del [[Pactu Tripartitu]].]]
Mentanto, el gobiernu del príncipe [[Fumimaro Konoe]] tuviera axustando cola [[Alemaña nazi]] la firma d'una alianza militar.{{Harvnp|Murray|Millet|2005|p=244}} La iniciativa partiera del ministru xaponés Matsuoka, que recibió'l sofitu entusiasta del Exércitu, y a principios de setiembre llegara a Tokiu [[Heinrich Stahmer]], ayudante de [[Joachim von Ribbentrop]], pa empecipiar les conversaciones.{{Harvnp|Kershaw|2007|p=118-120}}

Na [[conferencia d'enllaz]] del 14 de setiembre en que s'aprobó l'Alianza —decisión ratificada na [[Conferencia Imperial (Xapón)|Conferencia Imperial]] celebrada cinco díes dempués—, Matsuoka esplicó que Xapón s'atopaba nuna encruciada y que la meyor alternativa yera aliase cola Exa, que según él taba a puntu de ganar a Gran Bretaña, yá que xunise a ésta y a Estaos Xuníos, supondría que «tendríamos de resolver l'Incidente de China como Estaos Xuníos dixéranos, abandonar la nuesa esperanza d'un Nuevu Orde n'Asia Oriental, y obedecer los dictaos angloamericanos siquier mientres el siguiente sieglu». Y de siguío preguntóse retóricamente: «¿Taríen satisfechos con esto los cientos de miles d'espíritos de los nuesos soldaos muertos?». «Una alianza colos Estaos Xuníos ye impensable. L'únicu camín que nos queda ye aliase con Alemaña ya Italia», concluyó.{{Harvnp|Kershaw|2007|p=121-122}}
[[Ficheru:Bundesarchiv Bild 183-B01910, Berlin, Besuch japanischer Aussenminister Matsuokas.jpg|thumb|left|[[Yōsuke Matsuoka]] (izquierda) mientres la so estancia en Berlín a finales de marzu de 1941, acompañáu pol xeneral [[Wilhelm Keitel]] (centru) y por [[Heinrich Stahmer]] (derecha), el diplomáticu que Hitler unvió a Tokiu p'axustar el [[Pactu Tripartitu]].]]

Pero pa poder superar la oposición de l'Armada al alcuerdu —a la que-y esmolecía que l'alianza pudiera conducir a una guerra con Estaos Xuníos, pa la que nun taba entá preparada y que si s'enllargaba non podría ganase— Matsuoka tuvo que conceder que Xapón caltendría la so independencia a la de decidir si entraba o non en guerra y depués llograr qu'Alemaña lo aceptara —anque la redaición final que se dio a esi puntu nun taba exenta d'ambigüedá—.{{Harvnp|Kershaw|2007|p=120-121; 123}} Otru elementu qu'acabó per convencer a l'Armada foi la promesa d'aumentar el presupuestu naval.{{Harvnp|Hotta|2015|p=50}}

Matsuoka taba convencíu de que l'alcuerdu con Alemaña ya Italia reforzaba la posición de Xapón nes futures negociaciones col gobiernu de Washington.{{Harvnp|Hotta|2015|p=50-51}}{{Harvnp|Murray|Millet|2005|p=214}} Lo mesmo pensaba'l primer ministru Konoe que lo sofitó anque yera consciente de los riesgos que traía. Asina a los conseyeros imperiales axuntaos el día antes de roblase'l pactu en Berlín, qu'espresaron les sos duldes sobre'l pasu que se diba a dar, díxo-yos: «Hemos d'actuar griespos con Estaos Xuníos por que non subestime a Xapón… Pero si preséntase'l peor escenariu, el mio gobiernu ta resueltu a encaralo».{{Harvnp|Hotta|2015|p=51-52}}

[[Ficheru:Bundesarchiv Bild 183-L09218, Berlin, Japanische Botschaft.jpg|thumb|250px|Banderes del Alemaña, Xapón ya Italia, na embaxada xaponesa en Berlín, setiembre de 1940.]]
El 27 de setiembre, a otru día de conocese les represalies d'Estaos Xuníos pola ocupación del norte d'Indochina, roblar en Berlín el [[Pactu Tripartitu]] de los dos países y la [[Italia fascista]], según el cual caúna de les partes allegaría n'ayuda de la que fuera atacada por un terceru, en clara referencia a Estaos Xuníos —yá que naquel momentu l'otru posible agresor, la Xunión Soviética, yera un aliáu d'Alemaña gracies al [[Pactu Xermanu-Soviéticu]] robláu a finales d'agostu de 1939, pocos díes antes de la [[invasión alemana de Polonia]] que dio empiezu a la [[Segunda Guerra Mundial]]—.{{Harvnp|Hotta|2015|p=50}}{{Harvnp|Murray|Millet|2005|p=214}} El puntu clave del Tratáu dicía testualmente: les partes contratantes comprometer a «ayudar una a otra con tolos medios políticos, económicos y militares cuando una de les trés Partes Contratantes seya atacada por una potencia que nel presente nun tea arreyada na guerra europea nin nel conflictu chino-xaponés».{{Harvnp|Kershaw|2007|p=123}}

El 4 d'ochobre'l primer ministru Konoe declaró a la prensa: «Creo que va ser meyor pa Estaos Xuníos que trate d'entender les intenciones de Xapón y participe viviegamente na construcción del nuevu orde mundial. Si Estaos Xuníos malinterpreta deliberadamente la verdadera voluntá de Xapón, Alemaña ya Italia… y sigue coles sos prevocaciones, nun nos va quedar más opción que dir a la guerra».{{Harvnp|Hotta|2015|p=83}} Esta nueva etapa nes rellaciones esteriores de Xapón reflexóse darréu nun aumentu de la tensión con Estaos Xuníos —de fechu a principios del añu siguiente les families del personal diplomático d'Estaos Xuníos empezaron a abandonar Xapón—.{{Harvnp|Hotta|2015|p=51-52}}

La idea de que'l Pactu Tripartitu sería un elementu disuasorio frente a Estaos Xuníos amosóse dafechu equivocada, una y bones el gobiernu d'Estaos Xuníos entender como la confirmación, xunto cola ocupación del norte d'Indochina, de que Xapón representaba una amenaza pal Estremu Oriente, dende la mesma forma que l'Alemaña nazi representar pa Europa, y que tenía de ser deteníu.{{Harvnp|Kershaw|2007|p=124}}

== Acontecimientos de 1941 ==
=== 12 de mayu: l'embaxador xaponés entrega en Washington la respuesta a los Cuatro Principios» del secretariu Hull ===

[[Ficheru: Nomura presenting credentials to Roosevelt at White House.jpg|thumb|El nuevu embaxador xaponés [[Kichisaburo Nomura]] presenta los sos credenciales al presidente [[Franklin Roosevelt|Roosevelt]] (14 de febreru de 1941).]]

A pesar de roblar el Pactu Tripartitu, el gobiernu xaponés nun deseyaba una guerra con Estaos Xuníos, por cuenta de qu'estos cuntaben con unos recursos bien cimeros a los de Xapón y a la difícil situación económica pola que travesaba'l país de resultes del esfuerciu bélicu provocáu pol interminable «[[Segunda guerra sino-xaponesa|incidente de China]]», ensin escaecer la so dependencia comercial respectu d'Estaos Xuníos, de los que provenía casi'l 90&nbsp;% del petroleu que consumía. Pa intentar ameyorar les rellaciones con Washington, el primer ministru xaponés Konoe nomó como nuevu embaxador al veteranu almirante [[Kichisaburo Nomura]], que simpatizaba coles potencies occidentales, oponer a la guerra y amás yera un vieyu conocíu del presidente Roosevelt.{{Harvnp|Hotta|2015|p=49-50}}{{Harvnp|Hane|2006|p=229-230}}

Nes conversaciones que caltuvo Nomura col [[secretariu d'Estáu]] d'Estaos Xuníos [[Cordell Hull]], este plantegó-y que solo axustaría con Xapón si aceptaba ''Cuatro Principios'': el respetu a la integridá territorial y a la soberanía de los países; la non inxerencia nos sos asuntos internos; el sofitu de primeres d'igualdá d'oportunidaes, qu'incluyía les rellaciones comerciales; y el caltenimientu del ''[[statu quo]]'' nel Pacíficu, que solo podría alteriase per medios pacíficos.{{Harvnp|Hane|2006|p=230}}
[[Ficheru:Matsuoka visits Hitler.jpg|thumb|250px|left|Matsuoka xunto a [[Hitler]] mientres la visita que fizo a Berlín en marzu de 1941.]]
Sicasí, el ministru d'Asuntos Esteriores Matsuoka nun aceptó los ''Cuatro Principios'' y alegó el derechu de Xapón al usu de la fuercia, diendo más allá inclusive de lo que pensaben l'Exércitu y l'Armada imperiales y el primer ministru Konoe —anque esti nun s'atrevió a destituyilo, pos desencadenara una crisis del so gobiernu—.{{Harvnp|Hotta|2015|p=106-107}} Ello ye que na [[conferencia d'enllaz]] del 3 de mayu, llegó a proponer, ante l'ablucamientu de los presentes, que Xapón atacara la estratéxica colonia británica de [[Singapur]],{{Harvnp|Hane|2006|p=229}} tal como-y pidieren [[Hitler]] y [[Goering]] na recién visita que realizara a Alemaña. Según Matsuoka, la conquista de Singapur tamién beneficiaría a Xapón, porque obligaría a Estaos Xuníos a replantegase la posibilidá d'una guerra con él.{{Harvnp|Hotta|2015|p=148-149}}

[[Ficheru: Hull-Cordell-LOC.jpg|thumb|180px|[[Cordell Hull]], secretariu d'Estáu d'Estaos Xuníos.]]
Nesa mesma conferencia d'enllaz, el ministru d'Asuntos Esteriores presentó la respuesta que tenía de dase a la posición d'Estaos Xuníos y que sería conocida como'l Plan Matsuoka», nel que s'encamentaba a Estaos Xuníos a que, xunto con Xapón, esforciar por restablecer la paz n'Europa» —lo qu'implicaba la negociación cola Alemaña nazi, daqué que Roosevelt nun taba n'absolutu dispuestu a faer— y a que retirara'l so sofitu al gobiernu chinu de [[Chiang Kai-shek]]. Tamién se pidía que Filipines, entós una posesión d'Estaos Xuníos, caltuviera «un estatus de neutralidá permanente» y que «la inmigración xaponesa n'Estaos Xuníos recibiera una considerancia amistosa, en términos d'igualdá con otres nacionalidaes y ensin sufrir discriminación dalguna». A lo último, nun consideraba necesariu que nel alcuerdu que se roblara con Estaos Xuníos fixera referencia a que «les actividaes xaponeses nel área del Pacíficu sudoriental tendrán de llevase a cabu por medios pacíficos, ensin recurrir a les armes», como apaeciera nun borrador d'alcuerdu redactáu per medios estraoficiales, col argumentu de que «la política pacífica del gobiernu xaponés quedó clara en numberoses ocasiones». Con esta postura tan griespa, que sorprendió inclusive a los militares, Matsuoka pretendía encetar les negociaciones con Estaos Xuníos dende una posición de fuercia pos, según él, este yera l'únicu llinguaxe qu'entendíen los americanos —«si das-y un puñada na cara, entós te va ver como igual y va empezar a respetate», escribiera Matsuoka sobre ellos—.{{Harvnp|Hotta|2015|p=104-105}}

La respuesta d'Estaos Xuníos al llamáu «Plan Matsuoka», apurríu'l 12 de mayu pol embaxador Nomura al secretariu Hull, producióse'l 21 de xunu, coincidiendo col entamu de la [[Operación Barbarossa|invasión alemana de la Xunión Soviética]]. Nella Estaos Xuníos manifestaba'l so compromisu col caltenimientu de la paz nel Pacíficu y negaba el derechu de Xapón a usar la fuercia, repitiendo asina los ''Cuatro Principios'', que la so aceptación yera necesaria pa empecipiar la negociación. Na [[nota verbal]] qu'acompañaba la respuesta, el secretariu Hull criticó ensin nomalo al ministru Matsuoka, contraponiendo la so actitú a los esfuercios a favor del entendimientu que taba faciendo l'embaxador Nomura. Hull llamentar de que «dellos líderes xaponeses qu'ocupen cargos influyentes tean claramente empeñaos nuna política de sofitu a l'[[Alemaña nazi]] y a les sos ambiciones de conquista» y que si Estaos Xuníos entraba en guerra n'Europa defenderíen que «Xapón lluchara al llau de Hitler». «Esti gobiernu va haber d'esperar dalguna indicación más clara que la que recibimos hasta agora de que'l gobiernu xaponés nel so conxuntu desea siguir les polítiques de paz», dicía tamién la nota, lo que constituyía un pidimientu nada veláu de que Matsuoka fuera reemplazáu.{{Harvnp|Hotta|2015|p=150-151}}

=== 2 de xunetu: la Conferencia Imperial sanciona la decisión d'ocupar el sur de la Indochina francesa ===

[[Ficheru: Japanese troops entering Saigon in 1941.jpg|thumb|250px|Tropes xaponeses entrando en [[Saigón]], capital de la [[Indochina francesa]].]]

La invasión de la Xunión Soviética per Alemaña y los sos aliaos europeos abrió l'alderique nel senu de la cúpula dirixente xaponesa sobre si Xapón tendría d'aprovechar la oportunidá pa ganar territorios n'Estremu Oriente y atacar tamién a la URSS,{{harvnp|Kershaw|2007|p=331-332}} y amás demostrar a los nazis el so compromisu col Pactu Tripartitu, anque esti nun obligaba a Xapón a intervenir, pos Alemaña nun fuera afrellada, sinón que yera ella l'agresora. Nos seis [[conferencia d'enlace|conferencies d'enllaz]] que se celebraron na última selmana de xunu y el primer día de xunetu, l'ataque al norte» —como se denominó a la guerra cola URSS— foi defendíu arelladamente pol ministru d'Asuntos Esteriores Matsuoka,{{Harvnp|Hane|2006|p=229}} pero los Estaos Mayores del Exércitu y l'Armada opunxéronse —porque recordaben la [[Batalla de Jaljin Gol|gana]] que-yos infligió l'[[Exércitu Colorado]] n'agostu de 1939—{{Harvnp|Beevor|2014|p=350}}{{Harvnp|Kershaw|2007|p=332}} y defendieron que la opción estratéxica tenía de ser ocupar el restu de la Indochina francesa, lo que-y apurriría a Xapón arroz, estañu y cauchu, amás d'una base estratéxica pa un posible ataque sobre la [[Malasia británica]] y les [[Indies Orientales Holandeses]] —y tamién primiría a estes postreres por que vendieren más petroleu a Xapón—. Matsuoka retrucó que la opción sur» provocaría dures represalies de Gran Bretaña y d'Estaos Xuníos —«agoro que colar al sur va ser un gran desastre», declaró—, pero a la fin acabó per aceptar la —el primer ministru Konoe nun-y sofitó anque siguió defendiendo l'ataque al norte», pos pensaba que los dos remanes podíen llevase a cabu simultáneamente. Nun últimu intentu, Matsuoka solicitó que la marcha al sur aplazárase seis meses, pero tampoco foi aceptada la propuesta.{{Harvnp|Hotta|2015|p=161-169}} L'embaxador xaponés en Washington, Nomura, tamién alvirtió de que la ocupación del sur d'Indochina sería entendida per Estaos Xuníos como un pasu pa controlar el Sureste d'Asia, cola vista puesta en Singapur y nes Indies Orientales Holandeses, pero les sos opiniones nun fueron teníes en cuenta.{{Harvnp|Hane|2006|p=230}}
[[Ficheru:JapanTakeSaigon bridge.jpg|thumb|Tropes xaponeses en bicicleta entren en Saigón.]]

Una vegada algamáu'l consensu na [[conferencia d'enllaz]] a favor de la marcha al sur», convocóse la [[Conferencia Imperial (Xapón)|Conferencia Imperial]] pa formalizar l'alcuerdu. En presencia del emperador [[Hirohito]], el presidente del [[Conseyu Priváu (Xapón)|Conseyu Priváu]] [[Yoshimichi Hara]] pidió esplicaciones sobre una frase esmolecedora del plan d'ocupación d'Indochina, que s'incluyera p'acallantar a Matsuoka —«L'Imperiu non rehuirá la guerra con Gran Bretaña y con Estaos Xuníos»—. El xefe del Estáu Mayor del Exércitu, [[Hajime Sugiyama]], espresando'l sentir xeneralizáu de los presentes, contestó-y que nun creía que «los americanos vaigan declaranos la guerra pola Indochinu francesa», asegurando de siguío que la ocupación diba realizase «de forma pacífica». Hara dixo que taben «d'alcuerdu no básico», siempres que toos tuvieren claro que se debía evitar la guerra con Estaos Xuníos y con Gran Bretaña —l'emperador Hirohito indicára-y unos díes antes a Matsuoka, de quien resabiaba: «Si atenemos a los principios del derechu internacional, la resolución faime duldar»—.{{Harvnp|Hotta|2015|p=170-173|ps="Toos taben convenciéndose a sigo mesmos de que mientres la ocupación del sur d'Indochina realizar ensin violencia física y nun fuera más allá de la península, el mundu nun diba poner dificultaes, y muncho menos empezar una guerra con Xapón.}} Cuando'l ministru de Marina y el xefe del Estáu Mayor de l'Armada Imperial informaron al restu de los altos mandos navales, estos quedaron plasmaos al enterase de que l'alcuerdu incluyía que Xapón «non rehuiría» la guerra. L'almirante [[Isoroku Yamamoto]] preguntó, anque él conocía la respuesta meyor que naide, pos taba al mandu de la [[Flota Combinada]] qu'incluyía a los [[portaviones]]: «¿Tamos preparaos pa una guerra aérea?».{{Harvnp|Hotta|2015|p=174-175}}

=== 25 de xunetu: Estaos Xuníos impon dures sanciones económiques a Xapón ===

[[Ficheru:Toyoda Teijirō.JPG|thumb|left|180px|Almirante [[Teijiro Toyoda]], nuevu ministru d'Asuntos Esteriores en sustitución de Matsuoka]]

Estaos Xuníos tuvo una conocencia cuasi inmediata de lo alcordao na Conferencia Imperial gracies a que descifrara'l mensaxe unviáu pol gobiernu de Tokiu al so embaxador en Washington dándo-y cuenta del plan d'ocupación d'Indochina. La destitución el 18 de xunetu del ministru d'Asuntos Esteriores Matsuoka y la so sustitución pol almirante [[Teijiro Toyoda]], hasta entós ministru de Comerciu ya Industria, nun camudó los planes xaponeses.{{Harvnp|Hotta|2015|p=177; 181-184}} Asina, namás asumir el cargu, Toyoda primió al [[gobiernu de Vichy]] por qu'aceptara la ocupación de tola [[Indochina francesa]], amenaciando col usu de forzar si negábase.{{Harvnp|Hotta|2015|p=184-185}}{{Harvnp|Hane|2006|p=230}} Pal desarrollu de la estratexa de «cutir nel sur» el control de toa Indochina yera clave, pos constituyía la base perfeuta p'apoderase de los acobiciaos xacimientos de petroleu de les [[Indies Orientales Neerlandeses|Indies Orientales Holandeses]].{{Harvnp|Beevor|2014|p=350-351}}

[[Ficheru:President Franklin D. Roosevelt-1941.jpg|thumb|Roosevelt en 1941.]]

El 22 de xunetu los franceses aportaron finalmente a la ocupación pacífica» de la so colonia, lo que provocó la reacción inmediata d'Estaos Xuníos. El 23 de xunetu'l secretariu d'estáu [[Cordell Hull]] comunicó al embaxador xaponés [[Kichisaburō Nomura]] que les negociaciones que calteníen los dos países quedaben rotes y dos díes depués el presidente [[Franklin D. Roosevelt]] ordenaba la conxelación de tolos [[activu (contabilidá)|activos]] xaponeses n'Estaos Xuníos,{{Harvnp|Kershaw|2007|p=333}} decisión que foi secundada por Gran Bretaña —que'l so embaxador en Tokiu comunicólu indignáu a Toyoda: «Si lleven a cabu la ocupación, vamos tener que ver de qué otres formes tratamos con ustedes»— y les Indies Orientales Holandeses. Tamién s'empezó a aldericar la imposición del [[embargu]] de petroleu.{{Harvnp|Hotta|2015|p=185}}

La reacción del gobiernu y de los altos mandos militares xaponeses foi de sorpresa y de cierta incredulidá. «Tamos convencíos de que nun va haber embargu [de petroleu] mientres nun vaigamos más allá de la ocupación militar de la Indochina francesa», afirmar na [[conferencia d'enllaz]] celebrada namás conocese les sanciones d'Estaos Xuníos.{{Harvnp|Hotta|2015|p=185}} Un altu cargu del Ministeriu de Marina reconoció dempués de la guerra qu'actuar de la forma que se fixo «foi inexcusable».{{Harvnp|Hotta|2015|p=185-186}}

Pela so parte, l'embaxador Nomura, qu'alvirtiera al so gobiernu de cómo reaccionaría Estaos Xuníos a la ocupación d'Indochina,{{Harvnp|Hane|2006|p=230}} consiguió entrevistase col presidente Roosevelt el mesmu día 24 de xunetu pela tarde nel [[Despachu Oval]]. Nel cursu de la conversación, el presidente fíxo-y una propuesta conciliadora —y coraxosa—{{Harvnp|Hotta|2015|p=186}} por que la tresmitiera al so gobiernu: si Xapón arrenunciaba a ocupar Indochina, Estaos Xuníos considerar «un país neutral de la mesma forma en qu'hasta agora se consideró a Suiza un país neutral».{{Harvnp|Hotta|2015|p=186-187|ps="Roosevelt taba deseosu de dixebrar a Xapón del réxime de [[Hitler]] comoquier posible. Como la prioridá de Roosevelt yera apurrir l'ayuda necesaria a Gran Bretaña —y agora tamién a la Xunión Soviética— yera necesariu asegurar la paz nel Pacíficu, y ello esixía dalguna creatividá"}} Sicasí, el gobiernu de Konoe nun s'amosó tan entusiasta cola propuesta como la había sío l'embaxador Nomura y nin siquier llevar a la conferencia d'enllaz pal so discutiniu —l'embaxador d'Estaos Xuníos [[Joseph Grew]], entrevistar col ministru Toyoda el 27 de xunetu pero nun consiguió que modificara la so posición—. Arriendes de la decisión d'Estaos Xuníos, secundada por Gran Bretaña y les Indies Orientales Holandeses, la prensa xaponesa empezó a falar en tonu alarmista del «[[cercu ABCD]]» al que los cuatro países a los que se refería cada lletra —Estaos Xuníos, Gran Bretaña, China y Países Baxos— taben sometiendo a Xapón.{{Harvnp|Hotta|2015|p=187-189}}{{Harvnp|Kershaw|2007|p=333}}

[[Ficheru:Osami Nagano.jpg|thumb|L'almirante [[Osami Nagano]], xefe del Estáu Mayor de l'[[Armada Imperial Xaponesa]].]]

El 28 de xunetu empezó la [[ocupación xaponesa d'Indochina]].{{Harvnp|Kershaw|2007|p=332}} Trés díes depués, el xefe del Estáu Mayor de la Marina, [[Osami Nagano]], entrevistar col emperador Hirohito, a quien lu alvirtió: «si los nuesos suministros de petroleu atayárense, escosaríamos les nueses reserves en dos años. Si españara una guerra, tendríamos pa dieciocho meses», polo que nun quedaría «más opción qu'atacar». Hirohito preguntó-y que nesi casu «¿podemos esperar una gran victoria como [[guerra ruso-xaponesa|la que llogremos nel mar de Xapón]]?», a lo que Nagano contestó: «Nun toi seguro de nenguna victoria, y muncho menos d'una victoria estraordinaria como la del mar de Xapón». «¡Pos qué guerra más imprudente sería esa!», esclamó l'emperador.{{Harvnp|Hotta|2015|p=190-191}} A otru día, Estaos Xuníos empezó a aplicar l'embargu de petroleu al nun llograr nenguna respuesta del gobiernu xaponés.{{Harvnp|Hotta|2015|p=195}}

L'embargu comercial, decretáu per Estaos Xuníos y secundáu por Gran Bretaña y les Indies Orientales Holandeses, supunxo un bloquéu económicu total pa Xapón, pos dos tercios de les sos importaciones proveníen d'esos países o de los territorios controlaos por ellos. Especialmente acuciosu yera'l problema del suministru de petroleu, yá qu'alredor del 85&nbsp;% del que consumía Xapón venía de Estaos Xuníos. Precisamente la perspeutiva d'escosar les sos reserves de petroleu, colo que Xapón sería como «un pexe nun estanque al que-y estrayen l'agua adulces», fizo que l'Armada defendiera la ocupación de los campos petrolíferos de les Indies Orientales Holandeses, anque eso supunxera la guerra con Estaos Xuníos y con Gran Bretaña, a lo qu'hasta entós s'había opuestu.{{Harvnp|Hane|2006|p=230}}

=== 6 de setiembre: la Conferencia Imperial afita «principios d'ochobre» como fecha llende pa les conversaciones con Estaos Xuníos ===
[[Ficheru:Fumimaro Konoe suit cropped.jpg|thumb|right|180px|El [[primer ministru de Xapón]] [[Fumimaro Konoe]], en 1939.]]

Cuando supo qu'Estaos Xuníos decretara l'embargu de petroleu a Xapón, el primer ministru Konoe reconoció en priváu que «foi un error pensar que [la ocupación de] la Indochina francesa nun causaría un perxuiciu grave», pero nun fixo nada por entamar la retirada. Los mandos militares nin siquier plantegáronse esa alternativa, más bien al contrariu, pensaron que, ante un castigu que consideraben desproporcionáu pola ocupación «pacífica» d'Indochina, nun había más opción que la guerra. La prensa xaponesa, pela so parte, volvió a entamar la campaña sensacionalista sobre'l «[[cercu ABCD]]», presentando asina a Estaos Xuníos y a los sos aliaos como los agresores qu'amenaciaben «la paz del Pacíficu» y la [[Esfera de Coprosperidad de la Gran Asia Oriental]].{{Harvnp|Hotta|2015|p=196-198}}

El 6 d'agostu'l gobiernu de Xapón refugó la propuesta de Roosevelt de declarar Indochina neutral y anunció que nun se retiraría d'Indochina hasta que nun concluyera la [[segunda guerra sino-xaponesa|guerra con China]] y quedara garantizada la posición rexonal especial» de Xapón n'Asia oriental.{{Harvnp|Hotta|2015|p=199-200}}{{Harvnp|Kershaw|2007|p=334-335}} Sicasí, dos díes depués, el primer ministru Konoe, nun intentu desesperáu de «evitar la guerra con Estaos Xuníos de toes toes» —como lu confesó a Kinkazu Saionji, unu de los sos conseyeros—, propunxo celebrar una entrevista personal col presidente Roosevelt en [[Honolulu]] o en dalgún otru llugar en mediu del Pacíficu, lo que nun tenía precedentes na historia de Xapón, anque cuntaba cola completa aprobación del emperador.{{Harvnp|Kershaw|2007|p=335-336}} El gobiernu d'Estaos Xuníos respondió qu'antes de celebrase la xunta —que la so sede suxirió que fuera [[Juneau]], la capital d'[[Alaska]]— «tendría d'haber un principiu d'alcuerdu sobre los asuntos más importantes», en referencia a los ''Cuatro Principios'' del secretariu Hull y a la retirada xaponesa d'Indochina, polo que «la xunta tendría de tener por oxetu ratificar el principiu d'alcuerdu alcanzáu». Darréu Konoe y los sos conseyeros redactaron una propuesta de «principiu d'alcuerdu» tal como solicitaren los americanos, y qu'incluyía ciertes concesiones. Esta tenía d'aldericase na próxima [[conferencia d'enllaz]] que diba celebrase'l 3 de setiembre.{{Harvnp|Hotta|2015|p=200-208}}{{Harvnp|Hane|2006|p=231-232}}

[[Ficheru:Sugiyama Hajime1.jpg|thumb|180px|El xeneral [[Hajime Sugiyama]], xefe del Estáu Mayor del [[Exércitu Imperial Xaponés]].]]

Un día antes de celebrase la conferencia, el xeneral Sugiyama, xefe del Estáu Mayor del Exércitu, comunicólu a Konoe los trés principios que l'Exércitu y l'Armada consideraben innegociables: l'[[Pactu Tripartitu|alianza de Xapón cola Exa]], la [[Esfera de Coprosperidad de la Gran Asia Oriental]] y la [[segunda guerra sino-xaponesa|presencia de les tropes xaponeses en China]].{{Harvnp|Kershaw|2007|p=340}} La posición tan firme de los militares ye lo que probablemente esplica que Konoe nun llegara a esponer la so propuesta de «principiu d'alcuerdu» na conferencia d'enllaz y prefiriera sumase a la que presentó'l ministru d'Asuntos Esteriores, qu'ufiertaba menos concesiones yá que solo proponía la retirada xaponesa de China ''en cuanto'' algamárense los alcuerdos necesarios con esi país, amás de promeses vagues nel restu de los asuntos en pleitu, lo qu'implicaba que Xapón nin se comprometía a abandonar Indochina nin a romper el [[Pactu Tripartitu]].{{Harvnp|Hotta|2015|p=216-217}}{{Harvnp|Hane|2006|p=231-232}}

Sicasí, la tema principal que se trató na conferencia d'enllaz nun foi esi, sinón el plan militar «Elementos Esenciales pa Executar les Polítiques del Imperiu», qu'ellaboraren los Estaos Mayores del Exércitu y de l'Armada en previsión d'una guerra coles potencies occidentales y nel que se proponía «principios d'ochobre» como fecha llende pa les negociaciones con Estaos Xuníos yá que, nel casu de qu'estes fracasaren, les hostilidaes teníen d'empecipiase como mui tarde el 31 d'ochobre, primero que l'enemigu pudiera reforzase y primero qu'empezara la estación de los [[monzones]] del sur —y mientres el crudu iviernu protexía al país d'un posible ataque soviéticu pel norte—, amás de que, como indicó l'almirante Nagano, xefe del Estáu Mayor de l'Armada Imperial, «l'imperiu cada vez ta más escasu de toa clase de recursos materiales».{{Harvnp|Hotta|2015|p=217-218}}{{Harvnp|Hane|2006|p=232}} Y si nun los consiguimos, añadió Nagano, «nun va ser posible caltener una guerra llarga». «Anque confío que nel momentu presente tenemos una oportunidá pa ganar la guerra, tarrezo qu'esa oportunidá va sumir col pasu del tiempu», concluyó.{{Harvnp|Kershaw|2007|p=341}}

El 5 de setiembre pela tarde, Konoe informó del plan «Elementos esenciales…» al emperador Hirohito, quien se sollertó porque daba prioridá a la guerra frente a la diplomacia{{Harvnp|Kershaw|2007|p=341-342}} y amás amosóse sorprendíu porque naide informáralu de que los preparativos pa la guerra tuvieren tan avanzaos. Entós Konoe suxirió al emperador que convocara a los xefes del Altu Estáu Mayor del Exércitu y de l'Armada por que lo esplicaren. Darréu allegaron al palaciu imperial l'almirante Nagano y el xeneral Sugiyama y, a pidimientu del emperador, comprometer a que diben faer más fincapié na diplomacia», pero alvirtiendo que, si esta fracasaba, habría que dir a la guerra, «anque solo haya una remota posibilidá de que seya un ésitu», afirmó Nagano. Finalmente Hirohito dio la so aprobación al plan.{{Harvnp|Hotta|2015|p=218-221|ps="Hirohito dábase cunte de la temeridá del plan… El so enclín natural a evitar la guerra como patriarca del Estáu-familia xaponés y amiga de la paz entraba en conflictu cola so responsabilidá como comandante supremu de les Fuercies Armaes, que la so función yera garantizar la sobrevivencia de Xapón por aciu la preparación pa la guerra; nesta ocasión, prevaleció la segunda, polo qu'aceptó'l plan de guerra.}}

A otru día, 6 de setiembre, axuntóse la [[Conferencia Imperial (Xapón)|Conferencia Imperial]] na que, como axustaba'l ríxidu protocolu imperial, el presidente del [[Conseyu Priváu]] [[Yoshimichi Hara]] fixo una serie d'entrugues sobre'l plan en nome del emperador. Pero cuando quixo saber si daba prioridá a la estratexa o a la diplomacia —o cuando, según la versión d'[[Ian Kershaw]], pidió'l sofitu a la iniciativa de Konoe d'entrevistase con Roosevelt y a evitar «la peor situación posible ente Xapón y Estaos Xuníos»—{{Harvnp|Kershaw|2007|p=345}} y nun llogró respuesta, l'emperador faló per primer vegada na historia de les conferencies imperiales: «La entruga que'l presidente Hara acaba de faer nun puede ser más pertinente. Ye llamentable que los dos xefes d'estaos mayores nun sían capaces de respondela». Y de siguío lleó un poema pacifista del so güelu, el gran [[emperador Meiji]], escritu en 1904, de primeres de la [[guerra ruso-xaponesa]]:{{Harvnp|Hotta|2015|p=221-222}}{{harvnp|Kershaw|2007|p=345-346}}

{{cita|Nos cuatro mares<br />toos son hermanos.<br />Nesi mundu,<br />¿por qué les foles enfarruquen,<br />los vientos ruxen?}}
[[Ficheru: Ambassador Grew.jpg|thumb|180px|left|[[Joseph Grew]], embaxador d'Estaos Xuníos en Xapón.]]
[[Ficheru: Stanley K. Hornbeck, special assistant to the Secretary of State.jpg|thumb|180px|[[Stanley Hornbeck]], asesor pa Estremu Oriente, del secretariu d'Estáu [[Cordell Hull]].]]
Pero finalmente l'emperador nun s'opunxo a la decisión de comprometer a Xapón a dir a la guerra considerada por munchos líderes militares como inevitable— si les negociaciones con Estaos Xuníos fracasaben, lo que yera abondo probable,{{Harvnp|Kershaw|2007|p=346-347}} porque, según la historiadora Eri Hotta, «nun había un precedente de [[vetu]] imperial». «Moviéndose cautelosamente ente los sos roles divino y terrestre, l'emperador escoyó llindase a recitar un poema», conclúi.{{Harvnp|Hotta|2015|p=221-222}} L'historiador Ian Kershaw recuerda que «el poder del Emperador yera más llindáu na práctica que na teoría» polo que yera «impensable» que se negara a sancionar la decisión alcordada pola [[conferencia d'enllaz]], y que de faelo pondría en peligru a la mesma monarquía. Amás, l'emperador «nun podía ordenar a unos militares pocu dispuestos a dar marcha tres nuna postura que fuera acomuñada pol públicu polo xeneral, según pola mayor parte de les élites, col honor nacional de Xapón».{{Harvnp|Kershaw|2007|p=343}} Per otru llau, el tamién historiador [[Antony Beevor]] cree que la oposición del emperador a la guerra «nun se basaba en razones morales, sinón a cencielles na medrana a salir derrotáu».{{Harvnp|Beevor|2014|p=350}}

Pela so parte, el primer ministru Konoe axuntóse de callao col embaxador d'Estaos Xuníos [[Joseph Grew]] por que consiguiera la tan allampada entrevista personal con Roosevelt cuando acabó la conferencia.{{Harvnp|Kershaw|2007|p=347-348}}{{Harvnp|Hotta|2015|p=223-224|ps="Teóricamente Konoe entá podía llegar a un alcuerdu diplomáticu con Washington, pero'l tiempu taba escosándose-y y la facción pro guerra acababa de superar una gran torga al llograr el consentimientu del emperador. O, más esautamente, les Fuercies Armaes, anque estremaes ya insegures sobre la viabilidá d'una guerra concebida precipitadamente, taben convirtiéndose en prisioneres de la so propia retórica belicosa. Agora que s'estableciera una llende temporal específicu, l'impulsu escontra la guerra adquiriera una dinámica interna mesma"}} Mientres l'alcuentru, Konoe suxirió que podría tar dispuestu a aceptar primeramente los ''Cuatro Principios'' propuestos pol secretariu [[Cordell Hull]]. Grew darréu comunicó al so gobiernu'l conteníu de la entrevista y encamentó-y a qu'aceptara l'alcuentru ente Konoe y Roosevelt. Sicasí, Hull y el so principal asesor nos asuntos d'[[Estremu Oriente]], [[Stanley Hornbeck]], siguíen siendo bien escépticos sobre les intenciones pacífiques de Xapón, una posición que tamién caltenía los presidente Roosevelt, como-y lo fixo saber al embaxador Nomura na entrevista que caltuvo con él el 3 de setiembre, el mesmu día en qu'en Tokiu celebrábase la Conferencia Imperial.{{Harvnp|Kershaw|2007|p=348}}

=== 18 d'ochobre: el xeneral Toxu ye nomáu nuevu primer ministru de Xapón ===

[[Ficheru:Tojo02.jpg|thumb|250px|El xeneral [[Hideki Toxu]], ministru de la Guerra nel gabinete de Fumimaro Konoe, y primer ministru a partir del 18 d'ochobre de 1941.]]

Una vegada llograda la sanción imperial, l'Exércitu y l'Armada intensificaron los preparativos bélicos, llevando a cabo ejercicio de simulación de les operaciones que taben previstes.{{Harvnp|Hotta|2015|p=227-228}} Paralelamente l'embaxador Nomura intentaba consiguir que se realizara l'alcuentru ente Konoe y Roosevelt —alegando que si la entrevista nun se realizaba cayería los gobiernu Konoe ya instauraríase una dictadura militar—,{{Harvnp|Hane|2006|p=232}} pero'l secretariu Hull consideró un pasu tres el principiu d'alcuerdu ellaboráu pol Ministeriu d'Asuntos Esteriores xaponés, polo que Nomura tuvo que comunicar al so gobiernu que namái con una concesión importante, como aportar ''en principiu'' a retirar les tropes de China, crearíense les condiciones por que'l cume Konoe-Roosevelt celebrárase.{{harvnp|Kershaw|2007|p=348-349}} Sicasí, la conferencia d'enllaz celebrada'l 20 de setiembre refugó faer concesiones y llindóse a repitir la propuesta inicial, inclusive nun tonu más firme, pa desesperación de Nomura, asina que l'embargu de petroleu y el restu de les sanciones económiques siguieron.{{Harvnp|Hotta|2015|p=231-233}}{{Harvnp|Kershaw|2007|p=349}}

[[Ficheru: Oikawa koshirō.JPG|thumb|left|180px|L'almirante [[Koshiro Oikawa]], ministru de Marina nel gabinete de Konoe.]]

Pela so parte los xefes del Estáu Mayor, sofitaos pol ministru del Exércitu Toxu, primíen por que se concretara la fecha llende pa les negociaciones con Estaos Xuníos y na conferencia d'enllaz del 25 de setiembre indicaron que «el 15 d'ochobre a más tardar tenemos qu'escoyer ente diplomacia y guerra» —l'únicu que s'opunxo abiertamente foi'l ministru de Marina [[Koshiro Oikawa]], pos los altos mandos de l'Armada pensaben que «yera una llocura empezar una guerra con Estaos Xuníos»—.{{Harvnp|Hotta|2015|p=234-235; 246-248}}{{Harvnp|Kershaw|2007|p=349}} La presión fizo que Konoe plantegara dimitise, pero foi disuadido pol conseyeru del emperador [[Koichi Kido]],{{harvnp|Kershaw|2007|p=349}} quien-y suxirió que plantegara la reconsideración de la resolución adoptáu pola Conferencia Imperial del 6 de setiembre.{{Harvnp|Hotta|2015|p=234-235}}

[[Ficheru:Portrait of Yamamoto Isoroku.jpg|thumb|180px|[[Isoroku Yamamoto]], xefe de la [[Flota Combinada]] y máximu responsable del plan d'[[ataque a Pearl Harbor]].]]

Cuatro díes dempués, el 29 de setiembre, l'almirante [[Isoroku Yamamoto]], xefe de la [[Flota Combinada]] y que yá tenía llistu'l so plan d'[[ataque a Pearl Harbor]], unvió un informe al xefe del Estáu Mayor de l'Armada, Nagano, nel que, n'afirmando que la única posibilidá de victoria sería «consiguir ésitos importantes nes primeres batalles», duldaba de qu'aun así pudiera algamar la victoria nuna guerra con Estaos Xuníos. L'informa concluyía: «Nun se debe llibrar una guerra con unes probabilidaes tan pequeñes de victoria».{{Harvnp|Hotta|2015|p=240|ps="Les duldes del máximu comandante de l'Armada, un gran estratega, demostraben que l'aldu escontra la guerra marcáu polos estaos mayores nun guardaba muncha rellación cola realidá estratéxica del país"}}

{{cita|Rescampla qu'una guerra ente Estaos Xuníos y Xapón sería necesariamente llarga. Estaos Xuníos nun va agambar mientres Xapón tea ganando. La guerra va durar dellos años. Mentanto, los recursos de Xapón van escosase, los barcos de guerra y l'armamentu van quedar estropiaos, va ser imposible reponer el material… Xapón va emprobecese.}}

Mentanto les posibilidaes de que la entrevista de Konoe con Roosevelt tuviera llugar paecíen cada vez más alloñaes, sobremanera dempués de que'l 2 d'ochobre'l secretariu d'Estáu Hull repitiera al embaxador Nomura que'l cume nun se celebraría mientres nun s'algamara «una coincidencia d'idees sobre los puntos esenciales» —en referencia a los ''Cuatro Principios'' plantegaos en mayu—,{{Harvnp|Hane|2006|p=233}} y qu'incluyíen «una manifestación precisa» de les intenciones de Xapón «al respective de la retirada de China y de la Indochina francesa» y una «clarificación» de la so posición nel senu del [[Pactu Tripartitu]].{{Harvnp|Hotta|2015|p=241-242}}{{Harvnp|Kershaw|2007|p=350}}

Konoe axuntóse'l 5 d'ochobre col ministru de la Guerra Toxu pa intentar convence-y de la necesidá de faer dalguna concesión a Estaos Xuníos, pero esti amosóse inflexible: «Estaos Xuníos esíxenos qu'abandonemos el Pactu Tripartitu, aceptemos incondicionalmente los Cuatro Principios y detengamos la ocupación militar. Xapón nun puede tolerar tou esto».{{Harvnp|Hotta|2015|p=244-246}} Cuando, n'otra entrevista celebrada a otru día, Konoe refartó-y que los militares tomaben les guerres demasiáu a lo llixero», Toxu respondiólu: «N'ocasiones unu tien d'axuntar el valor necesariu, cerrar los güeyos y saltar [al abismu] dende la plataforma del [[Kiyomizu-dera|Kiyomizu]]».{{Harvnp|Hotta|2015|p=249-250}} Dellos historiadores afirmen que Toxu dixo esta frase'l 14 d'ochobre, nel alcuentru que caltuvo con Konoe poco primero de axuntase'l gobiernu.{{Harvnp|Kershaw|2007|p=352-353}}

[[Ficheru:Suzuki Teiichi.jpg|thumb|El xeneral retiráu [[Teiichi Suzuki]], direutor del Conseyu de Planificación del Gobiernu.]]

Nun últimu intentu pa ganar tiempu, Konoe convocó'l 12 d'ochobre a los ministros d'Asuntos Esteriores, de Guerra, de Marina y al direutor del Conseyu de Planificación del Gobiernu, el teniente xeneral retiráu [[Teiichi Suzuki]].{{harvnp|Kershaw|2007|p=351-352}} Namás empezar la xunta, díxo-yos: «Tenemos De siguir buscando un arreglu diplomáticu. Nun tengo enfotu nuna guerra como esta. Si empezáramos una guerra, tendría que faelo daquién que creyera n'ella». Toxu retrucó-y que'l gobiernu tenía de caltenese fiel a la resolución sancionada pol emperador» na Conferencia Imperial del 6 de setiembre. «¡Esto ye increíble!», esclamó. El restu de los asistentes nun-y retrucar.{{Harvnp|Hotta|2015|p=251-254}} Dos díes depués —el 14 d'ochobre, solo un día primero qu'expirara el plazu pa poner fin a la vía diplomática—, momentos primero que s'axuntara'l gobiernu, Konoe intentó per última vegada que Toxu aceptara la retirada de les tropes. Díxo-y lo siguiente:{{Harvnp|Hotta|2015|p=225-226}}
{{cita|Soi responsable en gran midida del [[Segunda guerra sino-xaponesa|Incidente de China]]. Dempués de cuatro años, nun terminó. A cencielles nun puedo tar acordies con empezar otra gran guerra que la so perspeutiva ye bien incierta. Suxero qu'agora venzamos a la fórmula d'Estaos Xuníos de la retirada y evitemos abrir el fueu ente Xapón y Estaos Xuníos.}}
[[Ficheru:Koichi Kido.jpg|thumb|180px|left|[[Koichi Kido]], guardián del sellu priváu.]]
Na xunta del gobiernu que se celebró de siguío, Toxu caltuvo la so posición. «Sometese a les pretensiones d'Estaos Xuníos na so integridá aniquilaría los beneficios llograos del Incidente de China y por estensión amenaciaría la esistencia de [[Manchukuo]] ya inclusive afectaría al [[Ocupación xaponesa de Corea|dominiu xaponés sobre Corea]] y [[Ocupación xaponesa de Taiwán|sobre Taiwán]]», dixo, preguntar retóricamente de siguío: «Naturalmente, si queremos volver al pequeñu Xapón de los díes anteriores al [[Incidente de Manchuria]], ¿non queda namás que dicir, non?». Nengún miembru del gabinete respondió.{{Harvnp|Kershaw|2007|p=353}}

Cola so intervención Toxu punxo'l lideralgu de Konoe en cuestión, polo que, cuando terminó la xunta del gabinete, colar al palaciu imperial pa pidir el cambéu del primer ministru. Entrevistar col guardián del sellu priváu [[Koichi Kido]], a quien-y dixo que solo so un nuevu gobiernu podría reconsiderase la decisión adoptada na conferencia imperial del 6 de setiembre y propúnxo-y que se nomara al príncipe [[Naruhiko Higashikuni]], que yera contrariu a la guerra, como nuevu primer ministru.{{Harvnp|Hotta|2015|p=258-260}} Esta propuesta indicaba que Toxu empezara a duldar de la opción bélica,{{Harvnp|Kershaw|2007|p=354}} probablemente por cuenta de la conversación que caltuviera unos díes antes col ministru de Marina Oikawa. Toxu preguntó-y si tenía enfotu na victoria, a lo que Oikawa contestó: «Tarrezo que non… Si la guerra enllargar mientres unos años, nun sabemos cuál va ser la resultancia… Lo que dixi nun tien de salir d'esta habitación». Entós Toxu afirmó: «Si l'Armada nun tien enfotu tenemos de reconsideralo. Va Haber que dar marcha tres a lo que faiga falta, anque, poques gracies, haya que faelo cola humilde almisión de la nuesa gran responsabilidá». Lo que significaba que'l gobiernu tenía de dimitir.{{Harvnp|Hotta|2015|p=246-248}}
[[Ficheru:Hideki Tōjō Cabinet 19411018 2.jpg|thumb|270px|El gabinete Tōjō tres la so formación (1941).]]
[[Ficheru:Konoe in Limo.jpg|thumb|220px|left|Fumimaro Konoe en 1941, visiblemente ablayáu, pocu dempués de dexar el gobiernu.]]
Kido nun creía conveniente qu'un miembru de la familia imperial tuviera al frente del gobiernu nun momentu tan delicáu,{{Harvnp|Kershaw|2007|p=354}} polo que propunxo al emperador que nomara como nuevu primer ministru a quien desencadenara la crisis, el xeneral Toxu{{Harvnp|Hane|2006|p=233}} —«Ensin dolor nun hai pagu, ¿nun-y paez?» díxo-y al emperador, n'alusión al [[proverbiu]] chinu: «Hai qu'entrar nel xoril del tigre p'atrapar a los sos cachorros»—.{{Harvnp|Hotta|2015|p=261-262}} Asina que'l 17 d'ochobre, un día dempués de que Konoe presentara la dimisión,{{Harvnp|Kershaw|2007|p=353}} Toxu foi llamáu a palaciu y l'emperador ufiertó-y el puestu de primer ministru. Toxu, que más bien esperaba la censura del emperador, quedóse bien sorprendíu, pero finalmente aceptó. La misión que se-y encamentó foi «unificar la política del Exércitu y la de l'Armada y, entá más, volver esaminar la decisión de la conferencia imperial del 6 de setiembre», según esplicara Kido na xunta previa que caltuvo l'órganu asesor del emperador, formáu polos antiguos primeros ministros, y na que naide s'opunxo a la candidatura de Toxu. Cuando Kido axuntar con Toxu n'aceptando'l puestu, díxo-y: «Tengo De resaltar que ye deséu del emperador que, al formular la política nacional, usté nun s'atope prisioneru de la resolución imperial del 6 de setiembre. Tien De considerar la situación interno y esterno, fonda y llargamente. L'emperador desea que s'obre con procuru».{{Harvnp|Hotta|2015|p=262-266|ps="Como Toxu yera la persona qu'aportunara en que la resolución de la conferencia imperial del 6 de setiembre yera sagrada, Kido pensó que lo meyor yera qu'él s'encargara de la difícil xera de revocala. […] En concencia, la lóxica de que la voz más declaradamente belicosa del anterior gabinete convertir nel siguiente primer ministru con cuenta d'evitar la guerra yera cuestionable. Amás, la problemática decisión imperial haber tomáu conxuntamente el gobiernu y l'Altu Mandu. Si'l gobiernu tenía qu'almitir la so parte de responsabilidá pol 6 de setiembre, tamién teníen de faelo los dos xefes de los estaos mayores. Kido nun fixo esfuerciu dalgunu por que se destituyera a Sugiyama o Nagano y cortar polo sano"}} Pero lo cierto yera que «el principal oponente a la retirada de tropes de China, l'home qu'adoptara la llinia más dura nes negociaciones y, percima de too, el que conformara la presente crisis sobre la decisión de la guerra o la paz, el xeneral Hideki Toxu, taba agora presidiendo'l gobiernu xaponés».{{Harvnp|Kershaw|2007|p=354}} Ello ye que'l so nomamientu sollertó a los gobiernos de [[Gran Bretaña]] y de [[China]], y tamién nel d'[[Estaos Xuníos]], que vio la guerra muncho más cercana.{{Harvnp|Kershaw|2007|p=356}}

=== 20 d'ochobre: l'Estáu Mayor de l'Armada aprueba'l plan d'ataque a Pearl Harbor ===
{{Imaxe múltiple |
 posición_tabla = right
 | direición = vertical
 | títulu= 
 | foto1 = Yamamoto-Isoroku.jpg| anchu1 = 140| testu1 = Almirante [[Isoroku Yamamoto]].
 | semeya2 = Minoru Genda.jpg| anchu2 = 140| testu2 = Capitán [[Minoru Genda]].
 | semeya3 = Takijiro Onishi.jpg| anchu3 = 140| testu3 = Contralmirante [[Takijiro Onishi]].
 | semeya4 = Kuroshima Kameto.jpg| anchu4 = 140| testu4 = Oficial [[Kameto Kuroshima]].
}}
L'almirante [[Isoroku Yamamoto]], xefe de la [[Flota Combinada]], nun creía que Xapón pudiera ganar una guerra con Estaos Xuníos, pero si esistía una mínima posibilidá la so obligación yera aprovechala.{{Harvnp|Hotta|2015|p=141}} N'ochobre de 1940, al mes siguiente de la firma del [[Pactu Tripartitu]] al que s'opunxera porque taba convencíu que conduciría a la guerra coles potencies occidentales,{{Harvnp|Hotta|2015|p=141}} dixera: «¡Non cabo la menor dulda! Lluchar contra Estaos Xuníos ye como lluchar contra'l mundu enteru. Pero foi decidíu. Polo tanto voi lluchar lo meyor que sepa. De xuru voi morrer a bordu del ''[[Nagato (1920)|Nagato]]'' [el so buque insinia]».{{Harvnp|Kershaw|2007|p=123}} Nuna carta privada escribió qu'una vegada empezaren les hostilidaes ente Estaos Xuníos y Xapón, «nun va ser abonda que tomemos [[Guam]] y les [[Filipines]], nin siquier [[Ḥawai]] y [[San Francisco (California)|San Francisco]]. Vamos Tener qu'avanzar hasta Washington y roblar el tratáu (esto ye, dictar los términos de la paz) na [[Casa Blanca]]».{{Harvnp|Kershaw|2007|p=374}}

Namás roblase'l Pactu Tripartitu Yamamoto empezara a diseñar la estratexa de la guerra nel Pacíficu. Llueu llegó a la conclusión de que la única opción de victoria pa Xapón yera solmenar un golpe decisivu al entamu de la guerra que ''quiciabes'' obligara a Estaos Xuníos a axustar, y qu'esi golpe podría ser l'ataque a la flota d'Estaos Xuníos del Pacíficu na so propia base de [[Pearl Harbor]], nes [[islles Ḥawai]]. Una idea escabarriada, y asina-y lo paeció al embaxador d'Estaos Xuníos en Tokiu [[Joseph Grew]], cuando a finales de xineru de 1941 llegar rumor de guerra» de que «les fuercies militares xaponeses taben entamando un ataque sorpresa masivu en Pearl Harbor».{{Harvnp|Hotta|2015|p=141}}

{{caxa de cita|'''Carta del almirante Yamamoto al capitán Genda pidiéndo-y qu'estudie la viabilidá d'un ataque aereu a Pearl Harbor. Febreru de 1941'''<br />Dependiendo de los cambeos que se produzan na situación internacional, podríamos venos abasnaos a lluchar con Estaos Xuníos. Si Xapón y Estaos Xuníos fueren a la guerra, tendríamos que recurrir a una táctica radical… Tendríamos De intentar, con tola fuercia de les nueses Primera y Segunda Divisiones Aérees, solmenar un golpe a la flota d'Estaos Xuníos en Ḥawai, de forma, que mientres un tiempu, Estaos Xuníos nun pudiera avanzar escontra'l Pacíficu occidental. El nuesu oxetivu sería un grupu d'acorazaos d'Estaos Xuníos… Nun sería fácil llevar a cabu daqué asina. Pero toi decidíu a dalo tou pa realizar esti plan, supervisando yo mesmu les divisiones aérees. Gustaríame qu'investigara pormenorizadamente la viabilidá d'un plan d'estes carauterístiques.|alliniación=izquierda}}

En febreru de 1941 Yamamoto unvió-y una carta, per mediu del contralmirante xefe de la Oncena División Aérea [[Takijiro Onishi]], al capitán [[Minoru Genda]], miembru de la plana mayor de la Primer División Aérea y el meyor pilotu de l'Armada Imperial, na que-y pidía que «investigara pormenorizadamente la viabilidá d'un plan d'ataque» con aviones a Pearl Harbor, reconociéndo-y que «nun sería fácil llevar a cabu daqué asina». Na carta dicía-y que tratar de «solmenar un golpe a la flota d'Estaos Xuníos en Ḥawai, de forma que, mientres un tiempu, Estaos Xuníos nun pudiera avanzar escontra'l Pacíficu occidental».{{Harvnp|Hotta|2015|p=141-142}} Pa ellaborar el so plan Yamamoto cuntara coles informaciones que-y apurriera'l cónsul xaponés en [[Honolulu]], que tuviera reparando los movimientos de la flota d'Estaos Xuníos. D'elles interesára-y especialmente una: que los barcos permanecíen fondiaos nel puertu les fines de selmana.{{Harvnp|Beevor|2014|p=353}}

Dos meses dempués Yamamoto recibió la contestación redactada por Onishi na qu'él y Genda namái falaben de bombardeos en picáu y n'altor, lo que-y decepcionó porque refugaren l'usu de torpedos llanzaos dende los aviones por cuenta de la escasa fondura de les agües de Pearl Harbor —los torpedos xaponeses precisaben unos trenta metros pa nun encuallase no fondero y dirixise escontra'l so oxetivu, ente que la fondura media en Pearl Harbor yera de doce metros—. Pero Yamomoto aportunó en que yera posible l'ataque con torpedos y respondió qu'habría qu'ameyoralos y entrenar a los pilotos nel so usu.{{Harvnp|Hotta|2015|p=142-143}}

Genda y Onishi poner a trabayar na solución de los problemes que plantegaba l'usu de torpedos. Cola ayuda de los téunicos consiguieron amenorgar drásticamente la fondura a la que teníen que fundise pa poder dirixise al blancu, y adomaron a los pilotos pa volar bien baxu y menguar asina la posibilidá de que los torpedos empotrárense no fondero marín cuando yeren llanzaos dende los aviones. En setiembre empezaron los exercicios de simulación bélica na badea de [[Kinko]], na prefeutura de [[Kagoshima]], escoyida pola so paecencia con Pearl Harbor. Nengún de los pilotos que participaron sabíen cuál yera l'oxetivu. A finales de setiembre'l plan d'ataque a Pearl Harbor yá taba llistu. Amás de Genda y Onishi, el principal collaborador de Yamamoto na so ellaboración final fuera [[Kameto Kuroshima]], un estravagante oficial de planificación al que Yamamoto envaloraba enforma porque-y ufiertaba soluciones que nunca se -y asocedieron a él y que s'atrevía a contradici-y.{{Harvnp|Hotta|2015|p=288-289}}

Sicasí, el plan d'ataque a Pearl Harbor presentáu por Yamamoto foi refugáu pol Estáu Mayor de l'Armada Imperial por ser demasiáu ventureru y por emplegar demasiaos recursos navales que seríen necesarios n'otros escenarios bélicos yá que se riquir seis de los diez portaviones con qu'entós cuntaba l'Armada Imperial. Pero Yamamoto nun se conformó y unvió a Tokiu a Kuroshima por que defendiera el plan y como últimu recursu amenaciara cola so dimisión y la de tol so equipu si nun s'aceptaba. El 20 d'ochobre{{Harvnp|Kershaw|2007|p=366}} l'Estáu Mayor dexó la dimisión de Yamamoto supondría un duru golpe pa la moral y la eficacia de la [[Flota Combinada]]—{{Harvnp|Murray|Millet|2005|p=254}} y aprobar, a pesar de les duldes que siguía amenando'l plan.{{Harvnp|Hotta|2015|p=289}}

La fecha y hora pal ataque afitar nes 8:00 hores del llunes 8 d'avientu, hora de Tokiu, 8:00 hores del domingu 7 d'avientu en Ḥawai y 13:30 hores del mesmu día en Washington.{{Harvnp|Beevor|2014|p=352-353}} Escoyóse esi domingu porque la lluna apurriría una lluz que facilitaría los vuelu de los aviones primero qu'amaneciera.{{Harvnp|Hotta|2015|p=293}}
[[Ficheru: Japanese plan nov 1941.jpg|thumb|300px|Plan de les ofensives xaponeses previstes nel Pacíficu y nel Sureste d'Asia, simultáneamente al ataque a Pearl Harbor.]]
El plan d'ataque a Pearl Harbor, xunto col restu del orde de batalla entamáu polos Estaos Mayores del Exércitu y de l'Armada, foi presentáu al emperador [[Hirohito]] na tarde del 2 de payares, a otru día de la [[conferencia d'enllaz]] na que se decidiera afitar el 30 de payares como la fecha llende pa les negociaciones con Estaos Xuníos, dempués de la cual desencadenaríense les ofensives previstes nel Pacíficu y nel Sureste d'Asia, simultáneamente al ataque a Pearl Harbor.{{Harvnp|Hotta|2015|p=293}} Los oxetivos principales de la campaña escontra'l sur», xunto con Pearl Harbor, yeren l'archipiélagu de les [[Campaña de Filipines (1941-1942)|Filipines]], posesión d'Estaos Xuníos, y [[Campaña de Malasia|Malasia]], colonia británica qu'incluyía la estratéxica base de [[batalla de Singapur|Singapur]]. Tamién sería atacada [[Invasión xaponesa de Tailandia|Tailandia]] y de siguío la colonia británica de [[Campaña de Birmania|Birmania]].{{Harvnp|Beevor|2014|p=352}} Operaciones secundaries tendríen como oxetivu la colonia británica de [[batalla de Ḥong Kong|Ḥong Kong]], y les islles de [[Batalla de la Islla Wake|Wake]] y de [[batalla de Guam (1941)|Guam]], onde la flota d'Estaos Xuníos del Pacíficu tenía les sos bases d'operaciones avanzaes y onde taben los submarinos y los aviones de reconocencia. La conquista de les [[Campaña de les Indies Orientales Holandeses|Indies Orientales Holandeses]] empezaría cuando toos esos oxetivos algamárense. La ofensiva tenía que concluyir nun plazu máximu de 20 selmanes, dempués de les cualos yá nun quedaría nenguna fuercia aérea, naval o terrestre d'Estaos Xuníos o de Gran Bretaña capaz de torgar el dominiu xaponés sobre'l sureste d'Asia y el Pacíficu occidental.{{Harvnp|Murray|Millet|2005|p=254-255}}{{Harvnp|Kershaw|2007|p=366}}

Sicasí, l'almirante Yamamoto siguía duldando de les posibilidaes d'una victoria de Xapón. «Mientres los primeros seis o doce meses de guerra contra los Estaos Xuníos y Gran Bretaña, voi causar estragos en tolos sos lladrales y voi conquistar una victoria tres otra», agoró. «Dempués… nun tengo esperances de ganar».{{Harvnp|Beevor|2014|p=351}}

=== 5 de payares: la Conferencia Imperial retrasa al 30 de payares la fecha llende p'algamar un alcuerdu con EE. XX. ===
[[Ficheru: Shigenori Tōgō.jpg|thumb |170px|[[Shigenori Togo]], ministru d'Asuntos Esteriores.]]
El mesmu día en que l'Estáu Mayor de l'Armada aprobaba'l plan de Yamamoto, el xeneral Toxu formó'l so gobiernu, acorde cola misión que se-y encamentara. Nomó como nuevu ministru d'Asuntos Esteriores al esperimentáu diplomáticu [[Shigenori Togo]], nada favorable a l'Alemaña nazi y que taba dispuestu a faer concesiones a Estaos Xuníos, y pa los otros dos puestos importantes del gabinete, los ministerios de Finances y de Marina, tamién nomó a dos declaraos antibelicistas, [[Okinori Kaya]] y l'almirante [[Shigetaro Shimada]], respeutivamente —Toxu pela so parte caltúvose al frente del ministeriu de la Guerra y asumió tamién la cartera d'Interior, en previsión de que se produxeren disturbios por causa de les concesiones qu'habría que faer p'algamar un alcuerdu con Estaos Xuníos—{{Harvnp|Kershaw|2007|p=356}}. Toos tuvieron d'alcuerdu en que l'oxetivu del gobiernu yera ampliar la fecha llende de les conversaciones con Estaos Xuníos y dar asina una oportunidá a la vía diplomática qu'evitara la guerra.{{Harvnp|Hotta|2015|p=267}} Sicasí, Toxu nun camudó a nengún de los belicistes xefes y subxefes del Altu Estáu Mayor del Exércitu y de l'Armada, quien per otru llau nun recibieron instrucciones per parte del emperador, como les recibiera Toxu, de buscar una salida diplomática a la crisis con Estaos Xuníos.{{Harvnp|Kershaw|2007|p=356-357}} Amás, na so primer declaración el nuevu gobiernu afirmó la so adhesión «a la infrayable política nacional del Imperiu» y el so compromisu pa «llevar l'Incidente de China a un final favorable, establecer firmemente la [[Esfera de Coprosperidad de la Gran Asia Oriental]] y contribuyir a la paz mundial».{{Harvnp|Kershaw|2007|p=357}}
[[Ficheru:Prince Fushimi Hiroyasu.jpg|thumb|left|180px|Príncipe [[Hiroyasu Fushimi]], xefe de la Flota Imperial.]]
[[Ficheru:Shimada Shigetarō.JPG|thumb|170px|[[Shigetaro Shimada]], ministru de Marina.]]
[[Ficheru:KayaOkinori.jpg|thumb|320px|[[Okinori Kaya]], ministru de Finances.]]

Pa «volver esaminar» la resolución de la Conferencia Imperial del 6 setiembre, como se comprometiera Toxu, celebráronse socesives [[conferencia d'enlace|conferencies d'enllaz]] ente'l 23 y el 30 d'ochobre —sacante'l día 26—{{Harvnp|Kershaw|2007|p=358}}, a les que tamién asistieron el direutor xeneral del Conseyu de Planificación del Gobiernu, [[Teiichi Suzuki]], y el ministru de Finances Kaya, por que valoraren les consecuencies económiques d'una guerra con Estaos Xuníos.{{Harvnp|Hotta|2015|p=271}} Nestes xuntes los que más primieron a favor de la guerra fueron los xefes del Estáu Mayor del Exércitu y de la Marina, Sugiyama y Nagano, a pesar de que nun tuvieron más remediu que reconocer que Xapón nun podría caltener un conflictu enllargáu —confiaben en qu'Estaos Xuníos se viera obligáu a pidir la paz tres les primeres victories xaponeses—. Dambos aportunaben en que cuanto más esperara Xapón menores seríen les sos posibilidaes de ganar la guerra porque se taben escosando los recursos —«Tenemos De decidir d'una vegada si vamos a la guerra o non», dixo Nagano; «¡Hai qu'actuar rápido!», remachó Sugiyama—. Los que se manifestaron en contra de la opción bélica fueron los nuevos ministros Togo y Kaya, ente que l'en principiu antibelicista ministru de Marina Shimada, tres la entrevista que caltuvo'l 27 d'ochobre col príncipe [[Hiroyasu Fushimi]], xefe de la Flota Imperial, quien-y repitió la postura de los xefes de los Estaos Mayores: «si nun tomamos rápido una decisión, vamos perder una oportunidá», nun s'opunxo a la guerra. Tampoco lo fixo'l direutor de la Oficina de Planificación Suzuki. Pela so parte el primer ministru Toxu, que cada vez allugaba más duldes sobre la guerra,{{Harvnp|Hotta|2015|p=272-283}} intentó conciliar los dos postures y finalmente propunxo que na xunta del 1 de payares adoptara la posición definitiva.{{Harvnp|Hotta|2015|p=272-282}}{{Harvnp|Kershaw|2007|p=359}}

Na conferencia d'enllaz del 1 de payares, que duró diecisiete hores, Toxu defendió una vía entemedia ente dir o nun dir a la guerra: siguir les negociaciones diplomátiques ensin refugar la posibilidá de la guerra, lo qu'implicaba que siguiríen los preparativos bélicos mientres s'intentaba algamar un alcuerdu col gobiernu d'Estaos Xuníos.{{Harvnp|Kershaw|2007|p=359}} Dempués d'un duru y perllargu alderique eso foi lo que finalmente se decidió, afitando'l 30 de payares como fecha llende pa la diplomacia,{{Harvnp|Kershaw|2007|p=361-362}} que foi'l plazu máximu de tiempu que consiguió'l ministru Togo dempués d'aportunar en que «por naturaleza, la diplomacia rique munchos díes y nueches pa consiguir los sos oxetivos. Como ministru d'Asuntos Esteriores, nun puedo llevar a cabu xestiones diplomátiques si nun tienen probabilidá dalguna d'ésitu. Preciso la garantía de que voi disponer del tiempu y les condiciones necesaries pa llogralo. Fuelga dicir qu'hai qu'evitar la guerra».{{Harvnp|Hotta|2015|p=283-287}}{{Harvnp|Hane|2006|p=233}}

[[Ficheru:Tsukada Osamu.jpg|thumb|180px|left|Xeneral [[Osamu Tsukada]], subxefe del Estáu Mayor del Exércitu.]]
A les diez de la nueche, tres once hores d'alderique, empezar a aldericar los términos de la negociación con Estaos Xuníos.{{Harvnp|Kershaw|2007|p=362}} El ministru d'Asuntos Esteriores esplicó la necesidá de faer concesiones por que la vía diplomática tuviera dalguna oportunidá d'ésitu y propunxo que Xapón ufiertara la retirada de les tropes asitiaes na metá sur de la [[Indochina francesa]], volviendo asina a la situación anterior a xunetu.{{Harvnp|Kershaw|2007|p=362-363}} Sicasí, el xefe y el subxefe del Estáu Mayor del Exércitu, los xenerales Sugiyama y Tsukada, oponer de forma vehemente —«nun vamos retirar les tropes del sur d'Indochina… [porque] si facer, Estaos Xuníos consiguiría los so oxetivu. Entós podría interferir nos nuesos asuntos siempres que quixera», alegó [[Osamu Tsukada]]—. Ante la posibilidá de que Togo dimitiera, lo que fadría cayer al gobiernu, el primer ministru Toxu sofitó al ministru d'Asuntos Esteriores, y finalmente alcordóse que la ufierta del treslláu de les tropes del sur al norte d'Indochina sería un últimu recursu si les conversaciones enllancábense, esto ye, formaría parte d'un Plan B alternativu por si'l Plan A, nel que nun figuraba la retirada, fallaba.{{Harvnp|Hotta|2015|p=290-292}}{{Harvnp|Hane|2006|p=233}}{{Harvnp|Kershaw|2007|p=363-364}} El problema de fondu yera que los altos mandos militares nun taben dispuestos a faer concesiones significatives a Estaos Xuníos pa evitar la guerra —la retirada de les tropes xaponeses de China considerar una deshonra— anque munchos d'ellos fueren pesimistes sobre les posibilidaes de ganar la guerra.{{Harvnp|Beevor|2014|p=351}} El xeneral Tsukada, subxefe del Estáu Mayor del Exércitu, dixera na xunta:{{Harvnp|Kershaw|2007|p=363}}
{{cita|Polo xeneral, les posibilidaes si vamos a la guerra nun son brilloses. Toos preguntamos si nun hai dalguna manera pa proceder pacíficamente. Sicasí, nun ye posible caltener el [[status quo]]. Poro, llégase inevitablemente a la conclusión de que tenemos que dir a la guerra. Yo, Tsukada, creo que la guerra nun puede ser evitada. Agora ye'l momentu. Inclusive si nun vamos a la guerra agora, vamos tener que faelo l'añu que vien, o dos años dempués. Agora ye'l momentu. L'espíritu moral de Xapón, la Tierra de los Dioses, va resplandir nesta ocasión. La probabilidá de que la meyora escontra al sur de Xapón dexe a Alemaña ya Italia ganar a Gran Bretaña ye alta, y la probabilidá de forzar a China a capitular ye inclusive más alta de l'actual. Entós vamos poder inclusive forzar a Rusia a capitular. Si apoderamos del Sur, vamos poder solmenar un duru golpe a los recursos d'Estaos Xuníos de defensa nacional. Esto ye, vamos construyir una muralla de fierro, y dientro d'ella vamos destruyir, ún por ún, a los estaos enemigos n'Asia; y amás, vamos ganar a Estaos Xuníos y Gran Bretaña.}}

El 4 de payares axuntó'l [[Conseyu Supremu de Guerra]], presidíu escepcionalmente pol emperador Hirohito{{Harvnp|Kershaw|2007|p=367}} —a quien dos díes antes los xefes de los Estaos Mayores del Exércitu y de l'Armada informara de los planes de guerra qu'incluyíen l'ataque a Pearl Harbor—. El Conseyu nun s'opunxo al alcuerdu de la conferencia d'enllaz de que les negociaciones diplomátiques y los preparativos pa la guerra desenvolveríense coles mesmes. Na xunta'l primer ministru Toxu amosóse muncho más belicista que na conferencia d'enllaz celebrada tres díes antes. «Si llindámonos a quedanos de brazos cruzaos y dexamos que'l nuesu país vuelva ser el "pequeño Xapón" d'otros tiempos, taríamos mancillando la so esllumante historia de dos mil seiscientos años», afirmó.{{Harvnp|Hotta|2015|p=293-294}}

A otru día, 5 de payares, celebróse la [[Conferencia Imperial (Xapón)|Conferencia Imperial]], nuna atmósfera d'esmolición y abatimientu, compartida tamién pol emperador.{{Harvnp|Kershaw|2007|p=364}} El ministru d'Asuntos Esteriores Togo foi l'encargáu de presentar los alcuerdos alcanzaos na conferencia d'enllaz del día 1 de payares que diben recibir la sanción imperial y sorprendentemente realizó un discursu belicista, acusando a Estaos Xuníos de ser l'agresor.{{Harvnp|Hotta|2015|p=294-295}}
[[Ficheru:Hideki Tojo posing.jpg|thumb|180px|El primer ministru [[Hideki Toxu]].]]
{{cita|El presidente [[Franklin Roosevelt|Roosevelt]] ta aprovechándose de la fuerte posición económica d'Estaos Xuníos. Como si yá entrara na guerra, ta ayudando a Gran Bretaña y recurriendo a una política económica cruelmente opresiva pa Xapón. Dende mediaos d'abril d'anguaño, participemos en negociaciones estraoficiales pa la normalización de les rellaciones ente Estaos Xuníos y Xapón. El gobiernu imperial foi honestu y xusto na so actitú neses negociaciones dende'l principiu, buscando la estabilidá del este d'Asia y la paz mundial.}}

El primer ministru Toxu destacó que si les conversaciones fracasaben nun quedaba más opción que dir a la guerra pa evitar que Xapón quedara amenorgáu a una nación de tercer clase».{{Harvnp|Beevor|2014|p=352}} «Dientro de dos años nun vamos tener petroleu pa usu militar. Los barcos van quedar deteníos. Cuando piensu nel fortalecimientu de les defenses d'Estaos Xuníos nel suroeste del Pacíficu, la espansión de la flota d'Estaos Xuníos, el inacabado Incidente de China, y tou lo demás, nun veo'l final de les dificultaes. Podemos falar d'austeridá y sufrimientu, pero ¿puede'l nuesu pueblu soportar esi tipu de vida mientres enforma tiempu?». Dempués cuando foi preguntáu pol presidente del Conseyu Priváu Hara sobre la retirada de les tropes de China, Toxu aponderó los sacrificios que Xapón fixera desque la [[segunda guerra sino-xaponesa|guerra]] empezara y añadió que la retirada dexaría a Xapón nuna posición peor que la tenía antes de la guerra. China sería más poderosa qu'antes y «podría inclusive intentar apoderase de Manchuria, Corea y Formosa». Hara tuvo acordies con Toxu y afirmó que yera imposible aceptar toles demandes d'Estaos Xuníos «dende'l puntu de vista de la situación política interior y de la nuesa autopreservación». Y añadió: «Si perdemos esta oportunidá de dir a la guerra, vamos tener que sometenos a los dictaos d'Estaos Xuníos. Con éses reconozo que ye inevitable que decidamos empecipiar la guerra contra Estaos Xuníos». L'emperador nesta ocasión permaneció en silenciu.{{Harvnp|Kershaw|2007|p=365}}

=== 27 de payares: Xapón ruempe les conversaciones en respuesta a la ''Nota Hull'' ===

{{AP|Nota Hull}}

[[Ficheru:Saburo-Kurusu-in-Washington-7-Dec-1941.png|thumb|200px|[[Saburo Kurusu]]]]

Dos díes depués de celebrase la [[conferencia d'enllaz]] en que decidió ampliase la fecha llende pa les conversaciones con Estaos Xuníos al 30 de payares, el ministru d'Asuntos Esteriores [[Shigenori Togo]] encargó al esperimentáu diplomáticu [[Saburo Kurusu]] que fora a Washington cola misión de llevar les negociaciones col gobiernu d'Estaos Xuníos.{{Harvnp|Hotta|2015|p=297-298}}{{Harvnp|Kershaw|2007|p=366}} Togo informó-y de les condiciones xaponeses apautaes na conferencia d'enllaz del día 1 de payares p'algamar un alcuerdu con Estaos Xuníos: un Plan A, nel que nun se faía nenguna concesión importante, y un Plan B que namái tendría de plantegase como últimu recursu y qu'incluyía la retirada de les tropes xaponeses del sur de la [[Indochina francesa]]. Antes de partir, Kurusu entrevistar col primer ministru, el xeneral [[Hideki Toxu]], quien-y dixo: «Faiga tolo posible y torne con un alcuerdu».{{Harvnp|Hotta|2015|p=297-300}}

Kurusu salió de Xapón el 7 de payares, el mesmu día en que l'embaxador Nomura presentaba al [[secretariu d'Estáu]] [[Cordell Hull]] el Plan A, que Togo -y unvió dende Tokiu —comunicación que foi interceptada y descodificada polos servicios d'intelixencia d'Estaos Xuníos qu'interpretaron que Xapón taba preparar pa la guerra mientres caltenía les conversaciones diplomátiques y asina lo comunicaron al secretariu Hull—{{Harvnp|Kershaw|2007|p=367}}. Cuando Kurusu llegó a Washington el 15 de payares entá nun s'empecipiaren les negociaciones formales —Hull dixéra-y a Nomura qu'antes yera necesariu efeutuar «conversaciones esploratories»—.{{Harvnp|Hotta|2015|p=302-304}} Mentanto los preparativos bélicos siguíen y el mesmu día de la llegada de Kurusu a Washington axuntárase en Tokiu la [[conferencia d'enllaz]] na que s'aprobara'l Plan pa Facilitar la Conclusión de la Guerra con Estaos Xuníos, Gran Bretaña y Países Baxos». Ésti dicía:{{Harvnp|Hotta|2015|p=333-334}}
{{cita|El nuesu oxetivu ye destruyir rápido les bases asitiaes n'Estremu Oriente que pertenezan a Estaos Xuníos, Gran Bretaña y Países Baxos, con cuenta d'asegurar la nuesa sobrevivencia y defensa, de la qu'intentamos viviegamente llograr la rindición del réxime de [[Chiang Kai-shek]], cooperando con [[Alemaña nazi|Alemaña]] y [[Italia fascista|Italia]] pa obligar a los británicos a que se rindan primeru ya intentar quitar a Estaos Xuníos de la voluntá de siguir lluchando.}}

[[Ficheru:Hull, Nomura and Kurusu on 7 December 1941.jpg|thumb|230px|Nomura (izquierda) y Kurusu (derecha) col secretariu d'Estáu Hull.]]

El 17 de payares Kurusu entrevistar con Roosevelt nel [[Despachu Oval]], xunta a la que tamién asistieron l'embaxador Nomura y el secretariu d'Estáu Hull. Kurusu pidió-y al presidente que viera la situación dende «la perspeutiva xaponesa», a lo que Roosevelt contestó-y: «Ente amigos nunca ta dicha la última pallabra», frase que lu impresionó. Sicasí, nun s'avanzó nes temes cruciales, especialmente en cuanto al deséu d'Estaos Xuníos de que Xapón abandonara'l [[Pactu Tripartitu]] —nuna xunta anterior Hull dixéra-y a Nomura que-y resultaría bien difícil «faer creer a la población d'esti país y a la de toles naciones pacífiques que Xapón taba actuando con mires a la paz», pos «taba amestáu por una alianza al agresor más flagrante qu'apaeció nel planeta nos últimos dos mil años», añadiendo de siguío que si'l gobiernu d'Estaos Xuníos «llegaba a un alcuerdu con Xapón, mientres Xapón siguía obligáu con Alemaña», la xente podría «acoradame»—.{{Harvnp|Hotta|2015|p=306-308}} Nel memorándum qu'escribió Hull sobre la xunta anotó que «al respective de los trés principales puntos que dixebren a los nuesos dos países [la igualdá d'oportunidaes comerciales, la retirada de China y el Pactu Tripartitu]… nun se fixo esfuerciu dalgunu por resolver eses cuestiones na xunta».{{Harvnp|Hotta|2015|p=308}}

Nun ayudar en nada a les conversaciones esploratories» el discursu, radiáu per primer vegada a tol país, que pronunció'l mesmu día de la entrevista de Kurusu con Roosevelt el primer ministru Toxu ante'l [[Dieta de Xapón|parllamentu xaponés]] nel que dixo que les sanciones económiques impuestes per Estaos Xuníos yeren «un actu agresivo y contrario equivalente a un conflictu armáu», pidiendo de siguío la unión de la nación «asoceda lo qu'asoceda». Remató la so alocución espresando'l so respetu y gratitud escontra les almes heroiques de los muertos en combate» pa protexer a la so nación.{{Harvnp|Hotta|2015|p=308-309}} Honrar a los soldaos cayíos yera precisamente l'argumentu que Toxu siempres remanara pa oponese a retirar de China.{{Harvnp|Hotta|2015|p=225-226}}

A otru día, 18 de payares, Kurusu y Nomura axuntar con Hull, quien repitió que mientres Xapón siguiera amestáu al [[Pactu Tripartitu]] nun sabía si «podría faese daqué p'algamar un alcuerdu satisfactoriu». Entós foi cuando inesperadamente l'embaxador Nomura pasó direutamente al Plan B y suxirió la retirada de les tropes xaponeses del sur d'Indochina, de forma que los dos países pudieren «[volver] al estatus esistente antes d'esa fecha en xunetu… primero que [Estaos Xuníos] punxera a valir les midíes de conxelación». Pero a Hull nun-y paeció abondu y dixo que l'embargu nun seria llevantáu hasta que los xaponeses tomaren « definitivamente un aldu pacífico y arrenunciao a los planes de conquista». Nomura aportunó y entós Hull dixo que consultaría la nueva propuesta xaponesa colos británicos y colos holandeses.{{Harvnp|Hotta|2015|p=313-314}}

Kurusu y Namura unviaron un mensaxe optimista a Tokiu sobre la marcha de les conversaciones, pero'l 20 de payares recibieron un duru telegrama del ministru Togo que taba furiosu porque antes d'esplorar toles posibilidaes del Plan A pasaren al Plan B y sobremanera porque presentaren la retirada de les tropes del sur d'Indochina como una propuesta aisllada. Asina que los ordenar que presentaren una versión del Plan B qu'amás de la retirada de les tropes, qu'apaecía en quintu y últimu llugar, incluyía otros cuatro puntos: 1) el compromisu de Xapón de nun dir más allá d'Indochina nes sos meyores militares; 2) la cooperación pal llogru de los recursos de les [[Indies Orientales Holandeses]]; 3) el llevantamientu del embargu de petroleu y de la conxelación de los activos xaponeses n'Estaos Xuníos; 4) el compromisu d'Estaos Xuníos de que nun intervendría na paz chinu-xaponesa que punxera fin a la [[segunda guerra sino-xaponesa|guerra que calteníen dende 1937]]. Togo concluyía diciendo: «Si nun podemos llograr l'aprobación d'Estaos Xuníos pa esti plan, a cencielles vamos tener qu'aceptar la posibilidá de que les conversaciones fracasaren».{{Harvnp|Hotta|2015|p=314-316}}
[[Ficheru: Cordell Hull, U.S. Secretary of State.jpg|thumb|El secretariu d'Estáu [[Cordell Hull]].]]
El 20 de payares Nomura y Kurusu apurrieron personalmente'l Plan B completu al secretariu Hull, quien los recibió bien fríamente pa consternación de los dos representantes xaponeses. Hull díxo-yos que'l públicu d'Estaos Xuníos vía a Xapón como un aliáu de l'[[Alemaña nazi]] y qu'ente los dos queríen partise'l mundu. Tocantes a la propuesta xaponesa comentó-yos privadamente que la consideraba como un [[ultimátum]], añadiendo de siguío que les sos estipulaciones yeren «tan risibles que nengún altu funcionariu d'Estaos Xuníos podría suañar nunca n'aceptales».{{Harvnp|Kershaw|2007|p=368}}

A otru día Kurusu, aforfugáu porque s'escosaba'l tiempu, tomó una iniciativa pola so cuenta y entrevistóse con Hull pa presenta-y una nota personal na que-y dicía que si Estaos Xuníos entraba en guerra n'Europa Xapón actuaría de forma independiente respectu de los sos socios del [[Pactu Tripartitu]]. Na nota personal Kurusu mentaba l'artículu III del Pactu, que, según él, dexaba a Xapón «interpretar les sos obligaciones con llibertá ya independencia». «El mio gobiernu nunca llanzaría al pueblu de Xapón a la guerra a instancies d'una potencia estranxera; namái va aceptar la guerra como necesidá última ya ineludible pa caltener la so seguridá y caltener la vida nacional contra una inxusticia activa», dicía tamién la nota. Pero Hull, según apuntó nel memorándum de la xunta, nun consideró que lo que dicía «fora a ser d'especial utilidá» y refugar.{{Harvnp|Hotta|2015|p=317-319}}

La respuesta definitiva del gobiernu d'Estaos Xuníos foi apurrida a Kurusu y a Nomura a última hora de la tarde del 26 de payares pol secretariu Hull y n'esencia suponía volver a la posición inicial d'Estaos Xuníos, pero nun tonu muncho más duru y añadiendo nueves demandes.{{Harvnp|Hane|2006|p=234}}{{Harvnp|Kershaw|2007|p=369-370}} Trátase d'un documentu tituláu «Esbozu de la Base Propuesta pa un alcuerdu ente Estaos Xuníos y Xapón», que sería más conocíu como la ''[[Nota Hull]]''. Una primer dificultá pa la so aceptación polos representantes xaponeses yera que se proponía un alcuerdu multillateral de non agresión que tenía d'incluyir tamién a Gran Bretaña, China, Países Baxos, la Xunión Soviética y Tailandia, cuando namái taben autorizaos a algamar un alcuerdu billateral. Pero lo más grave pa ellos yera la segunda parte titulada «Pasos qu'han de dar los Gobiernos d'Estaos Xuníos y Xapón» y que constaba de diez puntos, na que se recoyíen les condiciones qu'Estaos Xuníos esixía p'algamar l'alcuerdu: la retirada de les tropes xaponeses d'Indochina y de China; la reconocencia del gobiernu de [[Chiang Kai-shek]] con sede en [[Chongqing]] como únicu gobiernu llexítimu de China —lo qu'implicaba que Xapón retirara'l sofitu al [[gobiernu títere]] de [[Wang Jingwei]]—; l'arrenunciu a los derechos d'[[Extraterritorialidad (derechu)|extraterritorialidad]] en China y a les ventayes y derechos derivaos del [[Protocolu Bóxer]] de 1901; la reconocencia de la llibertá de comerciu y de la igualdá d'oportunidaes como los principios que teníen de rexir les rellaciones económiques n'Asia.{{Harvnp|Hotta|2015|p=322-323}}{{Harvnp|Hane|2006|p=234}} Nos Diez Puntos» de Hull tamién s'incluyía l'abandonu per Xapón del [[Pactu Tripartitu]].{{Harvnp|Beevor|2014|p=352}} En contrapartida Estaos Xuníos ufiertaba la descongelación de los activos xaponeses y l'entamu de conversaciones pa establecer un nuevu tratáu comercial y a más llargu plazu asegurar la paz nel Pacíficu.{{Harvnp|Kershaw|2007|p=369}}
[[Ficheru: George C. Marshall and Henry L. Stimson cph.3c35310.jpg|thumb|left|El secretariu de Defensa [[Henry Stimson]] col xeneral [[George Marshall]], xefe del Estáu Mayor del Exércitu, en xineru de 1942.]]
Hull reconoció más tarde que nun pensaba «seriamente que Xapón aceptaría la nuesa propuesta»,{{Harvnp|Hotta|2015|p=323-324}}{{Harvnp|Kershaw|2007|p=370}} polo que creía que podría significar la guerra con Xapón, y asina-y lo comentó al [[Secretariu de Defensa de los Estaos Xuníos|secretariu de Defensa]] [[Henry Stimson]]: «Yo yá llavé les manes con esti asuntu; agora queda nes tos manes y nes de [[Frank Knox|Knox]] [secretariu de Marina], l'[[Exércitu d'Estaos Xuníos|exércitu]] y l'[[Armada d'Estaos Xuníos|armada]]».{{Harvnp|Hane|2006|p=234}} Según Antony Beevor, «solo un arrenunciu inmediato y completo de los Estaos Xuníos y Gran Bretaña a les sos pretensiones podría evitar el conflictu naquellos momentos. Pero asemeyáu signu de debilidá occidental probablemente animara a los xaponeses a llanzar el so ataque fronteru».{{Harvnp|Beevor|2014|p=352}}
[[Ficheru:Chiang Kai-shek and Chiang Wei-kuo.jpg|thumb|180px|El presidente de la [[República de China]] [[Chiang Kai-shek]] col so fíu [[Chiang Wei-kuo]] en 1941.]]
La vuelta a la dura posición inicial, en llugar de buscar un ''[[modus vivendi]]'' como se llegaron a plantegar primeramente Roosevelt y Hull,{{Harvnp|Hane|2006|p=234}}{{Harvnp|Kershaw|2007|p=368}} debióse esencialmente a dos factores. El primeru foi'l pocu entusiasmu de los gobiernos de Gran Bretaña, Países Baxos y Australia sobre la propuesta xaponesa{{harvnp|Kershaw|2007|p=368}} y, sobremanera, el refugu radical del gobiernu chinu de [[Chiang Kai-shek]],{{Harvnp|Hane|2006|p=234}} que-y fixo ver al gobiernu d'Estaos Xuníos que si acompangaba con Xapón, según esplicó Hull dempués de la guerra, corríase'l riesgu «de que se fundieren la moral y la resistencia chines, ya inclusive de que se desintegrara la mesma China».{{Harvnp|Hotta|2015|p=321-322}} De fechu el primer ministru británicu [[Winston Churchill]] unviara una telegrama al presidente Roosevelt sofitando la postura de Chiang Kai-shek y espresando la so esmolición sobre'l posible fundimientu de China.{{Harvnp|Kershaw|2007|p=369}}
[[Ficheru: Harold Rainsford Stark.jpg|thumb|170px|left|Almirante Harold R. Stark]]
El segundu factor, probablemente'l más decisivu,{{Harvnp|Hotta|2015|p=321-322}} foi un informe de la intelixencia militar sobre movimientos de tropes xaponeses nel sureste d'Asia —detectárase un gran convói de buques de guerra y barcos de tresporte con unos 50&nbsp;000 soldaos a bordu travesando'l [[mar de China Meridional]]—{{Harvnp|Beevor|2014|p=351}}{{Harvnp|Kershaw|2007|p=369}} lo qu'indicaba que Xapón se disponía a llanzar un ataque en cualquier momentu.{{Harvnp|Hotta|2015|p=321-322}} Esta conclusión venía respondida por per un telegrama unviáu pol ministru Togo a la embaxada de Washington, que fuera descifráu polos servicios secretos d'Estaos Xuníos, nel que se dicía que si dempués del 29 de payares nun s'algamara un alcuerdu diplomáticu, les coses avanzaríen «de forma automática».{{Harvnp|Kershaw|2007|p=369}} Cuando foi informáu de los movimientos de tropes el presidente Roosevelt púnxose furiosu porque yera una prueba de la mala fe de los xaponeses y dixo qu'esto «camudaba la situación dafechu»{{Harvnp|Kershaw|2007|p=369}} —más tarde dixo que taba convencíu de que los xaponeses atacaríen a Estaos Xuníos de xuru el 1 d'avientu, «pos ye bultable que los xaponeses ataquen ensin avisar»—.{{Harvnp|Hotta|2015|p=322}} Sicasí, la vuelta a una postura de firmeza frente a Xapón nun significaba que'l gobiernu d'Estaos Xuníos quixera entrar en guerra naquellos momentos yá que tanto'l [[Xefe d'Estáu Mayor del Exércitu de los Estaos Xuníos|Xefe d'Estáu Mayor del Exércitu]], el xeneral [[George Marshall]], como'l [[Xefe d'Operaciones Navales]], l'almirante [[Harold R. Stark]], informaren al presidente Roosevelt de que los Estaos Xuníos entá nun taben preparaos.{{Harvnp|Beevor|2014|p=351}}
[[Ficheru:Nomura and Kurusu 27 November 1941.jpg|thumb|270px|Nomura (izquierda) y Kurusu (derecha) a la salida de la so entrevista col presidente Roosevelt el 27 de payares.]]
Kurusu y Nomura en lleendo'l documentu intentaron que Hull rebaxara dalguna de les demandes —como la multilateralidad del alcuerdu o la retirada del sofitu a Wang Jingwei— pos sabíen que'l so gobiernu refugar —como señaló la historiadora Eri Hotta, «l'esbozu daba la impresión de qu'Estaos Xuníos taba esixendo a Xapón una rindición incondicional ensin habe-y vencíu nuna guerra»—{{Harvnp|Hotta|2015|p=323}} pero Hull negar en redondu. Entós pidieron entrevistase col presidente y la xunta tuvo llugar a otru día. Roosevelt díxo-yos que nun pensaba introducir nengún cambéu na Nota Hull y xustificar refiriéndose a los recién «movimientos y declaraciones xaponeses, qu'apunten de forma inequívoca a la conquista por aciu la fuercia, inorando toa posibilidá d'un alcuerdu pacíficu y los principios en qu'ésti se sofita». Coles mesmes amosóse decepcionáu colos líderes xaponeses, que «siguíen espresando la so oposición a los principios fundamentales de la paz y l'orde», añadiendo de siguío una declaración categórica: «Mientres l'elementu contrariu a la paz que controla'l gobiernu nun se decida definitivamente a actuar y a manifestase nuna direición pacífica, nun va haber conversaciones que puedan llevar a dalgún sitiu, como se demostró de forma palmaria». Finalmente'l presidente Roosevelt agoró que si «per desgracia [Xapón] decide siguir l'hitlerismu y toma el camín de l'agresión» sería «el gran perdedor». Cuando acabó la xunta'l Departamentu d'Estáu, en contra de la política siguida hasta entós, informó a la prensa de lo que se tratara. ''The New York Times'' publicó a otru día, 28 de payares: «Tolos esfuercios d'Estaos Xuníos pa resolver les sos diferencies con Xapón paez que s'escosaron ayeri y que correspuende a Tokiu dar el siguiente pasu, que puede ser diplomáticu o militar».{{Harvnp|Hotta|2015|p=327-328}}
[[Ficheru:Derrota de la flota japonesa.png|thumb|left|Gana siguida pola flota xaponesa pa dir y volver del ataque a Pearl Harbor.]]
[[Ficheru: Chuichi Nagumo.jpg|thumb|180px|Chuichi Nagumo]]
El mesmu día que los representantes xaponeses en Washington recibíen la Nota Hull zarpaba de callao de la badea de [[Hitokappu]], na islla d'[[Iturup]] del [[archipiélagu de les Kuriles]], la flota xaponesa al mandu del vicealmirante [[Chuichi Nagumo]] que diba atacar Pearl Harbor. Foi entós cuando s'informó a les tripulaciones y a los pilotos de cuál yera l'oxetivu de la misión.{{harvnp|Hotta|2015|p=324}}{{Harvnp|Hane|2006|p=235}} La flota taba compuesta por seis portaviones, col [[Akagi (1927)|Akagi]] como buque insignia,{{Harvnp|Beevor|2014|p=353}} escoltaos namái por dos acorazaos, dos cruceros y once destructores.{{Harvnp|Murray|Millet|2005|p=257}} El gobiernu d'Estaos Xuníos, que controlaba en parte les comunicaciones cifraes xaponeses y esplegara aviones y barcos de reconocencia, nun s'enteró de la salida de la fuercia naval que diba atacar Pearl Harbor porque se realizó ensin utilizar la radio y baxu fuertes bastios.{{Harvnp|Murray|Millet|2005|p=259}}{{Harvnp|Beevor|2014|p=353}}

A mediudía del 27 de payares, un día dempués de que la flota que diba atacar Pearl Harbor zarpara de callao —nin siquier el primer ministru [[Hideki Tōjō]] conocía los detalles—, llegó la Nota Hull al Gobiernu xaponés. A pesar de que nun contenía una fecha llende pa ser contestada, el gobiernu y los Estaos Mayores del Exércitu y de l'Armada entender como un [[ultimátum]] —y como un insultu—{{Harvnp|Kershaw|2007|p=369}}. El ministru Togo, que plantegó dimitise, escribió más tarde: «Perdí toa esperanza. Intenté imaxinar que tragaba [coles demandes], pero nun había manera de que me pasaren pol gargüelu».{{Harvnp|Hotta|2015|p=325-326}} Los ablayaos líderes xaponeses, furiosos sobremanera pola esixencia de la retirada completa de les tropes xaponeses de China,{{Harvnp|Kershaw|2007|p=370}} volvieron recurrir a la teoría del «[[cercu ABCD]]» p'acusar a Estaos Xuníos de ser l'agresor. Pela so parte los altos oficiales más belicistes consideraron la nota como «práuticamente un milagru» pos al faer imposible la solución diplomática dexaba a la guerra como única alternativa.{{Harvnp|Hotta|2015|p=326}}{{Harvnp|Kershaw|2007|p=370}}

=== 1 d'avientu: la Conferencia Imperial ratifica la decisión d'entrar en guerra con Estaos Xuníos ===
[[Ficheru:Hirohito in dress uniform.jpg|thumb|200px|L'emperador [[Hirohito]] vistíu d'uniforme militar en 1935.]]
El 29 de payares l'emperador [[Hirohito]] axuntó nuna comida a tolos exprimeros ministros por que-y dieren el so opinión sobre la Nota Hull. Anque toos taben en contra de la guerra, namái l'almirante [[Mitsumasa Yonai]], que la so oposición a la firma del [[Pactu Tripartitu]] provocara la so cayida en xunetu del añu anterior, atrever a falar claramente: «Pídolos qu'escúlpenme por espresar la mio opinión con crudeza, pero creo que nun tenemos de cayer na miseria absoluto nel nuesu esfuerciu por evitar una miseria gradual». L'únicu que siguió esta argumentación foi sorprendentemente'l príncipe [[Fumimaro Konoe]], que sustituyera a Yonai y roblara el [[Pactu Tripartitu]] y autorizáu la invasión de la [[Indochina francesa]]. «¿Nun tendríamos d'esperar hasta que llegaren les dificultaes ya intentar salir agora d'esti puntu muertu?», preguntóse. Naide respondiólu.{{Harvnp|Hotta|2015|p=331|ps="Los antiguos líderes de Xapón a cencielles nun fixeron un esfuerciu alcordáu por sofitar y animar al medrosu emperador a ponese al altor del desafíu, a emplegar la so autoridá pa detener la movilización bélica"}} Toxu dempués de la guerra afirmó que la opinión mayoritaria espresada na xunta foi que «si esta guerra yera sobre la sobrevivencia, entós tenemos que tar preparaos pa faer la guerra, inclusive si prevía la derrota».{{Harvnp|Kershaw|2007|p=370}}

Esi mesmu día 29 de payares pela tarde axuntóse la [[conferencia d'enllaz]] qu'a propuesta del primer ministru Toxu alcordó entrar en guerra.{{Harvnp|Hane|2006|p=235}} Los xefes de los Estaos Mayores informaron de que tolos preparativos bélicos taben cuasi dafechu peracabaos. Foi entós cuando los miembros del gobiernu fueron informaos de que la fecha del entamu de los ataques yera'l 8 d'avientu, anque siguíen ensin conocer los oxetivos y qu'unu d'ellos yera Pearl Harbor.{{Harvnp|Hotta|2015|p=331-332}}

[[Ficheru: Takamatsunomiya nobuhito.jpg|thumb|left|Príncipe [[Nobuhito Takamatsu]], hermanu menor del emperador [[Hirohito]].]]
El 30 de payares l'hermanu menor del emperador Hirohito, el príncipe y contralmirante de l'Armada Imperial [[Nobuhito Takamatsu]], intentó convence-y por que torgara la guerra.{{Harvnp|Kershaw|2007|p=370-371}} «L'Armada nun puede dexase lluchar. Da la sensación de que, si fuera posible, l'Armada preferiría evitar una guerra con Estaos Xuníos. Si dexamos pasar esta oportunidá, va ser imposible evitala. L'Armada va empezar a movilizase pal combate'l 1 d'avientu. Dempués d'esa fecha, [la guerra] va ser incontenible», díxo-y. Hirohito contestó-y que tarrecía una posible derrota de Xapón, pero qu'él nun podía interferir nes decisiones que tomaren el gobiernu y l'Altu Mandu. Más palantre Hirohito xustificaría la so actitú diciendo: «Si yo nun aprobara la guerra, [el primer ministru] [[Hideki Toxu|Toxu]] dimitiría, produciríase un gran golpe d'Estáu y de la mesma eso daría llugar a absurdos argumentos en pro de la guerra».{{Harvnp|Hotta|2015|p=332-333}}

Namás colase de palaciu'l príncipe Takamatsu, el guardián del sellu priváu [[Koichi Kido]], que creía que nun yera «el momentu apropiáu» por que'l emperador interviniera, llamó a palaciu a Toxu por qu'esclariara les duldes de Hirohito, pero aquél delegó la xera nel Xefe del Estáu Mayor de l'Armada [[Osami Nagano]] y nel ministru de Marina [[Shigetaro Shimada]] —«les estratexes naval ser tou [nesta guerra]», dixo—. Nagano y Shimada dixéron-y al emperador que los engranajes de la guerra yá empezaren a movese «automáticamente» coles mires de curase del cáncer del Pacíficu».{{Harvnp|Hotta|2015|p=333-334}}

A otru día, 1 d'avientu, axuntóse la [[Conferencia Imperial (Xapón)|Conferencia Imperial]], la cuarta vegada en cinco meses. L'almirante Nagano dixo en nome de los Estaos Mayores del Exércitu y de l'Armada: «Tamos agora en posición d'empezar les operaciones, según los planes predeterminados, asina recibamos la orde imperial de recurrir a encomalo».{{Harvnp|Kershaw|2007|p=371}} Como la fecha llende afitada pa les negociaciones con Estaos Xuníos yá se degolara, aprobóse la entrada en guerra contra Estaos Xuníos, Gran Bretaña y Países Baxos. Hirohito nun faló.{{Harvnp|Hotta|2015|p=334-335}} El presidente del Conseyu Priváu Hara dixo:{{Harvnp|Kershaw|2007|p=371-372}}
[[Ficheru:Husband Kimmel.jpg|280px|thumb|Almirante [[Husband Y. Kimmel]], xefe de la Flota del Pacíficu, con base en [[Pearl Harbor]].]]

{{cita|Si dexáramos [a les esixencies d'Estaos Xuníos], arrenunciaríamos d'un solu golpe non yá a les nueses ganancies na guerres [[guerres sinón-xaponeses|sinón-xaponeses]] y [[guerra ruso-xaponesa|ruso-xaponesa]], sinón tamién a los beneficios del [[Incidente de Manchuria]]. Esto nun podemos faelo. Nun queremos n'absolutu obligar al nuesu pueblu a sufrir mayores privaciones que les que soportó estos cuatro años dende l'Incidente de China. Pero rescampla que la esistencia del nuesu país ta siendo amenazada, que los grandes llogros del [[Emperador Meiji]] van quedar en nada, y que nun hai namás que podamos faer. Con éses creo que si les negociaciones con Estaos Xuníos son imposibles, entós l'empiezu de la guerra, acordies cola decisión de la Conferencia Imperial anterior, ye inevitable.}}

A otru día de la xunta de la Conferencia Imperial l'almirante [[Isoroku Yamamoto]] unvió un mensaxe en clave al vicealmirante Nagumo al mandu de la flota que saleaba en silenciu escontra Pearl Harbor nel que-y ordenaba llanzar l'ataque. El mensaxe dicía: «Esguilen el monte Niitaka 1208».{{Harvnp|Hotta|2015|p=335}}

Mentanto los estaos mayores del Exércitu y de la Marina d'Estaos Xuníos esperaben l'ataque xaponés d'un momentu a otru. Creíen que los oxetivos más probables seríen Malaca, Tailandia o Filipines. Naide esperaba que l'ataque fora a Pearl Harbor, en mediu del Pacíficu.{{Harvnp|Kershaw|2007|p=373}} El problema fincaba en que los servicios d'intelixencia nun sabíen onde s'atopaben los seis portaviones de la Primera y la Segunda Flota xaponeses. El 2 d'avientu, l'almirante [[Husband Y. Kimmel]], xefe de la Flota del Pacíficu, díxo-y a unu de los sos subordinaos cuando lu comunicó que siguíen ensin alcontralos: «¿Quies dicir que podríen tar arrodiando [[Diamond Head (Ḥawai)|Diamond Head]] [cerca de la entrada a Pearl Harbor] y nun lo sabríais?».{{Harvnp|Beevor|2014|p=353}}

=== 7 d'avientu: ataque a Pearl Harbor y declaración de guerra ===
[[Ficheru: Carrier shokaku.jpg|thumb|left|270px|Dellos caces ''Zero'' de la segunda folada preparar pa partir dende'l portaviones ''[[Shokaku]]'' escontra Pearl Harbor.]]
Considerando que'l factor sorpresa yera esencial nel ésitu de la operación, el gobiernu xaponés y l'Altu Mandu —desoyendo la opinión del responsable máximu de la mesma, l'[[almirante Yamamoto]], ya inclusive la del propiu emperador, de que Xapón tenía d'atenese a lo establecío nel [[derechu internacional]] sobre la guerra— decidieron que presentaríen la rotura de rellaciones con Estaos Xuníos namái media hora antes del entamu del ataque a Pearl Harbor (previstu pa les 8:00 hores del 7 d'avientu nes islles Ḥawai; les 13:30 del mesmu día en Washington).{{Harvnp|Hotta|2015|p=338-339}}{{Harvnp|Kershaw|2007|p=372}} P'asegurar el secretu tamién decidió nun informar a los sos representantes en Washington de la decisión d'entrar en guerra contra Estaos Xuníos, polo que dempués del 1 d'avientu siguieron coles sos xestiones diplomátiques —Kurusu cuando s'enteró meses dempués de que la guerra yá taba decidida cuando'l gobiernu xaponés el día 3 d'avientu indicára-yos a él y a Nomura que siguieren coles sos xestiones diplomátiques, consideró esti fechu como una táctica apostada d'engañar y confundir al adversariu, lo mesmo que pensaron los americanos—.{{harvnp|Hotta|2015|p=339-340}} De fechu Kurusu y Namura consiguieron que'l presidente Roosevelt unviára-y una carta personal al emperador a favor de la paz, pero foi retenida por orde del Estáu Mayor del Exércitu polo que Hirohito recibir namái media hora primero que s'empecipiara l'ataque a Pearl Harbor.{{Harvnp|Hotta|2015|p=344}}{{Harvnp|Beevor|2014|p=349}}
[[Ficheru: Patto Tripartito.jpg|thumb|left|Cartelu de propaganda del [[Pactu Tripartitu]] aponderando l'ataque xaponés a Pearl Harbor]]
[[Ficheru: Avenge Pearl Harbor. Our bullets will do it - NARA - 534787.tif|thumb|Cartelu de propaganda de guerra d'Estaos Xuníos recordando Pearl Harbor.]]

El gobiernu xaponés unvió'l comunicáu de la rotura de les negociaciones —del que se suprimiera la frase que falaba de la posible declaración de guerra xaponesa acordies cola [[Convención de L'Haya]]—{{Harvnp|Hotta|2015|p=340-341}} namái unes hores antes del ataque.{{Harvnp|Hane|2006|p=235}} El comunicáu diba acompañáu de la orde de que nun lo apurrieren antes de la 13:00 hores (horariu de Washington; 7:30 hores, horariu de Ḥawai, esto ye, xusto media hora antes del entamu del ataque). Pero la embaxada xaponesa tuvo problemes col descifráu y el mecanografiado del documentu, que constaba de catorce puntos y una conclusión final,{{Harvnp|Kershaw|2007|p=372-373}} polo que Nomura y Kurusu presentar a Hull a les 14:20 hores, cuando diba una hora que l'ataque a Pearl Harbor empezara —lo que Nomura y Kurusu desconocíen yá que'l so gobiernu tampoco-yos informara sobre la operación—.{{Harvnp|Murray|Millet|2005|p=260}} Cuando Hull recibir notaron qu'ésti taba furiosu —nin-yos dio la mano, nin los convidó a sentase—.{{Harvnp|Kershaw|2007|p=373}} Nun podíen saber que tanto él como'l presidente Roosevelt conocíen el so conteníu dende les 10 de la mañana yá que los servicios d'intelixencia haber interceptáu y descifráu primero que la mesma embaxada xaponesa —de fechu escontra les 12 de la mañana los comandantes de les bases naval y terrestre d'Estaos Xuníos del Pacíficu yá fueren alvertíos del inminente ataque xaponés, pero non el de Pearl Harbor, por causa de males condiciones atmosfériques (el mensaxe llegaría cuando l'ataque xaponés yá empezara)—.{{Harvnp|Kershaw|2007|p=373}} Amás diba pocos minutos qu'al secretariu d'Estáu informárenlu de que la base de Pearl Harbor taba siendo atacada por aviones xaponeses. Nun momentu determináu Hull dexó de lleer el documentu que-y apurrieren los representantes xaponeses y díxo-yos:{{Harvnp|Hotta|2015|p=338-339}}{{Harvnp|Kershaw|2007|p=374}}
{{cita|Nos mios cincuenta años de serviciu públicu nun vi un documentu más llaráu de falsedaes y aburuyes: infames falsedaes y aburuyes a una escala tan monumental que nunca imaxiné hasta güei que dalgún gobiernu del planeta fuera capaz de manifestales.}}

[[Ficheru:Announcement from Imperial General Headquarters1.JPG|250px|thumb|left|Anuncio dende'l Cuartel Xeneral Imperial del [[ataque a Pearl Harbor]] (8 d'avientu de 1941).]]
[[Ficheru: Franklin Roosevelt signing declaration of war against Japan.jpg |thumb|Franklin D. Roosevelt roblando la declaración de guerra a [[Xapón]].]]
Kurusu y Nomura tornaron confusos a la so embaxada, onde atoparon a la entrada un ensame que los increpaba. Foi entós cuando supieron que Xapón atacara a Estaos Xuníos por sorpresa y antes de declarar la guerra.{{Harvnp|Hotta|2015|p=338}} Dempués de que se colaren los dos representantes xaponeses Hull llamar «homúnculos y sinvergüences».{{Harvnp|Murray|Millet|2005|p=260}}

Nel discursu que pronunció a otru día ante'l Congresu pa pidir la declaración de guerra a Xapón —tamién conocíu como'l «[[discursu de la infamia]]» porque empezaba diciendo: «Ayeri, 7 d'avientu de 1941, una fecha que va vivir na infamia, Estaos Xuníos d'América foi atacáu repentina y deliberadamente por fuercies navales y aérees del Imperiu xaponés»—,{{Harvnp|Kershaw|2007|p=375}} Roosevelt denunció la abominable conducta xaponesa al usar la diplomacia pa despintar los preparativos:{{Harvnp|Hotta|2015|p=341}}
{{cita|Una hora dempués de que los escuadrones aéreos xaponeses empezaren a bombardiar [[Oahu]], l'embaxador xaponés n'Estaos Xuníos y el so colega apurrieron al secretariu d'Estáu una respuesta formal a un recién mensaxe d'Estaos Xuníos. Anque esta respuesta afirmaba que paecía inútil siguir les negociaciones diplomátiques, nun contenía amenaza dalguna nin aludía a la guerra o a un ataque armáu.}}

== Referencies ==
{{llistaref|3}}

== Bibliografía ==
*{{cita llibru |apellíu={{versalita|Beevor}} |nome=Antony |enllaceautor=Antony Beevor |títulu=La Segunda Guerra Mundial |títulu-trad=The Second World War |otros=Primer edición en rústica |añu=2014|añu-orixinal=2012 |editorial=Pasáu & Presente |allugamientu=Barcelona |isbn=978-84-942890-5-7 |páxines= |cita=}}

*{{cita llibru |apellíu={{versalita|Hane}} |nome=Mikiso |títulu=Curtiu historia de Xapón |títulu-trad=Japan: A Short History |añu=2006 |añu-orixinal=2000 |editorial=Alianza Editorial |ubicación=Madrid |isbn=84-206-5566-X |páxines= |cita=}}

*{{cita llibru |apellíu={{versalita|Hotta}} |nome=Eri |títulu=Xapón 1941. El camín a la infamia: Pearl Harbor |títulu-trad=Japan 1941 |añu=2015 |añu-orixinal=2014 |editorial=Galaxa Gutenberg |ubicación=Barcelona |isbn=978-84-16252-23-7 |páxines= |cita=}}

*{{cita llibru |apellíu={{versalita|Kennedy}} |nome=Paul |enllaceautor=Paul Kennedy |títulu=Inxenieros de la victoria. Los homes que camudaron el destín de la Segunda Guerra Mundial |títulu-trad=The Turn of the Tide |otros=Primer edición en Debolsillo |añu=2015 |añu-orixinal=2013 |editorial=Penguin Random House |ubicación=Barcelona |isbn=978-84-9062-557-6|capítulu= |páxina= |cita=}}

*{{cita llibru |apellíu={{versalita|Kershaw}} |nome=Ian|enllaceautor=Ian Kershaw |títulu=Fateful Choices. Ten Decisions that Changed the World, 1940-1941 |idioma=inglés|añu=2007|editorial=Allen Lane |ubicación=Londres |isbn=978-0-713-99712-5|capítulu= |páxina= |cita=}}

*{{cita llibru |apellíu={{versalita|Murray}} |nome=Williamson |apellíu2={{versalita|Millet}} |nome2=Allan R. |enllaceautor= |títulu=La guerra qu'había que ganar. Historia de la segunda guerra mundial |títulu-trad=A War to be Won |otros=Edición de bolsu |añu=2005 |añu-orixinal=2000 |editorial=Crítica |ubicación=Barcelona |isbn=84-8432-595-4 |páxines= |cita=}}




{{Tradubot|Acontecimientos que condujeron al ataque a Pearl Harbor}}

{{control d'autoridaes}}
[[Categoría:Ataque a Pearl Harbor]]
[[Categoría:Segunda Guerra Mundial]]
[[Categoría:Historia de Xapón]]
Los acontecimientos que conducieron al ataque a Pearl Harbor empezaron en xunetu de 1940 cuando los militares y políticos xaponeses partidarios de l'alianza cola Alemaña nazi y la Italia fascista —qu'acababen de ganar a Francia— consiguieron baltar al primer ministru Mitsumasa Yonai, que s'opunxera al pactu porque consideraba que llevaría a la guerra col Reinu Xuníu y con Estaos Xuníos. El xiru na política esterior de Xapón quedó confirmáu en setiembre cuando decidió ocupar el norte de la Indochina francesa y robló el Pactu Tripartitu que lo amestaba a les potencies europees de la Exa. 

En mayu del añu siguiente Estaos Xuníos espunxo la so posición nos llamaos Cuatro Principios presentaos pol secretariu d'Estáu Cordell Hull absolutamente contrarios a la política expansionista xaponesa, que tenía como oxetivu l'establecimientu d'un área esclusiva n'Asia Oriental y el Pacíficu occidental llamada Esfera de Coprosperidad de la Gran Asia Oriental. La invasión alemana de la Xunión Soviética a finales de xunu foi aprovechada per Xapón pa completar la ocupación de la Indochina francesa, lo que foi respondíu pol presidente d'Estaos Xuníos Franklin D. Roosevelt cola imposición d'unes dures sanciones económiques qu'incluyíen l'embargu de les esportaciones de petroleu. 

Los Estaos Mayores del Exércitu y de l'Armada imperiales, sofitaos pol ministru de la Guerra, xeneral Hideki Toxu, primieron al primer ministru Fumimaro Konoe por que se entrara en guerra con Estaos Xuníos, y ésti dimitió'l 16 d'ochobre cuando nun pudo consiguir ampliar la fecha llende de principios d'ochobre pa dar per concluyíes les conversaciones con Estaos Xuníos y recurrir a encomalo. Sustituyó-y el xeneral Toxu, que recibió l'encargu del emperador d'escosar toles posibilidaes pa llegar a un alcuerdu diplomáticu antes de desencadenar la guerra. La nueva fecha llende afitar pal 30 de payares pero los preparativos bélicos nun s'abandonaron —el plan d'ataque a Pearl Harbor presentáu pol almirante Yamamoto foi aprobáu'l 20 d'ochobre, el mesmu día en que se constituyó'l gabinete de Toxu— y los líderes políticos y militares xaponeses nun fixeron nenguna concesión importante a les demandes d'Estaos Xuníos, sacante la retirada de les tropes xaponeses del sur d'Indochina, polo que'l 26 de payares el secretariu Hull apurrió a los representantes xaponeses la que sería conocida como la Nota Hull, na que s'esixía a Xapón non yá la retirada completa d'Indochina, sinón tamién de China y l'abandonu de l'alianza cola Alemaña nazi. 

La Nota Hull foi considerada como un ultimátum polos dirixentes xaponeses y el 1 d'avientu la Conferencia Imperial aprobaba la guerra, anque nun se comunicaría la rotura de les negociaciones hasta media hora primero qu'empezara l'ataque a Pearl Harbor, previstu pa les 8:00 hores del domingu 7 d'avientu de 1941 (hora de Ḥawai), les 13:30 hores del mesmu día en Washington D.C. Un problema col descifráu del mensaxe pola embaxada xaponesa fizo que'l comunicáu apurrir a les 14:20 hores, cuando yá diba una hora que los aviones xaponeses taben bombardiando Pearl Harbor. A otru día el presidente Roosevelt dirixir al Congresu pa pidir la declaración de guerra a Xapón. El so discursu empezó diciendo: «Ayeri, 7 d'avientu de 1941, una fecha que va vivir na infamia, Estaos Xuníos d'América foi atacáu repentina y deliberadamente por fuercies navales y aérees del Imperiu xaponés».

 Antecedentes 

thumb|250px|L'emperador Hirohito, a caballu, presidiendo una parada militar en 1938.

Xapón convertir nuna gran potencia d'Estremu Oriente na última década del sieglu XIX y la primera del sieglu XX, mientres la Dómina Meiji, gracies a les sos resonantes victories na primer guerra sino-xaponesa (1894-1895) y na guerra ruso-xaponesa (1904-1905) poles que llogró la posesión de Taiwán, de Corea, de la parte sur de la islla de Sakhalin, y derechos d'arrendamientu sobre la rexón china de Manchuria qu'incluyíen el control de la franxa de territoriu per onde escurría los Ferrocarril del Sur de Manchuria, pa lo qu'esplegó'l Exércitu Kwantung. L'área d'influyencia xaponesa sobre'l norte de China consolidóse y amplió dempués de la Primer Guerra Mundial na que Xapón participó del llau de los aliaos vencedores, pero viose obligáu a roblar el Tratáu de los Nueve Potencies (1922), alcordáu tres la Conferencia de Washington, pol que se reconocía y garantizaba la soberanía ya integridá territorial de China y la política de puertes abiertes, defendida fundamentalmente por Estaos Xuníos.

thumb|left|Portada de la revista Time de febreru de 1936 na qu'apaecen l'emperador Hirohito; Pu-Yi, emperador del Estáu títere de Manchukuo; Stalin, líder de la Xunión Soviética; y Chiang Kai-shek, presidente de la República de China.

El sistema de Washington», como se-y llamó, empezó a ser cuestionáu per Xapón de resultes del impautu de la Gran Depresión empecipiada en 1929. Les dificultaes económiques que traxo consigo —les esportaciones xaponeses amenorgar a la metá, lo que se tradució nuna drástica cayida de les importaciones d'alimentos, materies primes y fontes d'enerxía, especialmente petroleu, de les que Xapón escarecía— reforzaron a los grupos ultranacionalistes y militaristes, integraos tamién por oficiales del Exércitu, que refugaben la cultura occidental, defendiendo nel so llugar los valores tradicionales xaponeses («niponismo» frente a «occidentalismo»).

thumb|200px|Póster del Estáu títere xaponés de Manchukuo promoviendo l'harmonía ente los xaponeses, chinos y manchúes.

Asina la idea lliberal de la monarquía constitucional foi refugada —el so principal defensor, el prestixosu xurista Tatsukichi Minobe, foi acusáu en 1935 del crime de «lesa maxestá» y obligáu a abandonar la so cátedra de la Universidá de Tokiu— y nel so llugar impúnxose'l cultu al emperador presentáu como un dios viviente», encarnación de la nación—. En 1937 el ministru d'Educación, el xeneral na reserva Sadao Araki, antiguu líder de la facción más ultranacionalista del Exércitu (Kodoha o Facción del Camín Imperial), promulgó una llei titulada Fundamentos del Réxime Nacional (Kokutai non Hongi) na que s'afirmaba que l'emperador baxaba de la diosa Amaterasu y que yera la fonte de la vida y de la moralidá del pueblu. Coles mesmes aprofiábense les virtúes de llealtá, patriotismu, amor filial, harmonía, espíritu nacional (kokutai) y bushido (el códigu de los guerreros samuráis) y condergábase el individualismu occidental, orixe de movimientos indeseables, como la democracia, el socialismu y el comunismu.
thumb|left|Tropes rebalbes nel fallíu golpe d'Estáu llamáu Incidente del 26 de febreru de 1936.
Per otru llau, dende mayu de 1932 los gobiernos xaponeses dexaron de ser parllamentarios y tuvieron integraos na so mayoría por persones non amestaes a nengún de los dos grandes partíos —el conservador Rikken Seiyukai y el lliberal Rikken Minseito— y por altos mandos del Exércitu y de l'Armada. La influyencia de los militares sobre'l gobiernu amontóse paradóxicamente tres el fracasáu golpe d'Estáu encabezáu pola facción Kodoha, conocíu como'l incidente del 26 de febreru de 1936. Al añu siguiente se instituyó la conferencia d'enllaz ente'l gobiernu y los Estaos Mayores del Exércitu y l'Armada Imperiales, que foi l'organismu nel qu'a partir d'entós tomáronse les grandes decisiones, sobromanera les relatives a la política esterior y la guerra, que depués yeren sancionaes na Conferencia Imperial presidida pol emperador y nes que'l presidente del Conseyu Priváu formulaba les entrugues nel so nome, mientres ésti permanecía calláu.

En política esterior los ultranacionalistes, con un pesu cada vez mayor ente la clase dirixente civil y militar xaponesa, refugaben el sistema de Washington» y defendíen la creación d'una «zona esclusiva» n'Asia y el Pacíficu, na que Xapón podría consiguir lo que nun llograba del so propiu territoriu, anque esto supunxera enfrentase a les potencies occidentales con importantes intereses coloniales y económicos na zona: Gran Bretaña, Francia, Países Baxos y Estaos Xuníos.
thumb|290px|Tropes xaponeses en Manchuria (1932).

Anque la primer concreción d'esta política nun se produció hasta 1936, el primer pasu na formación de la futura «Gran Asia» foi l'anexón de Manchuria en setiembre de 1931, onde Xapón estableció un Estáu títere llamáu Manchukuo que nun foi reconocíu por nengún gobiernu y al frente del cual punxo a Pu-Yi, el postreru emperador de China. En marzu de 1933 Xapón abandonó la Sociedá de Naciones en señal de protesta pol informe de la Comisión Lytton que, n'investigando l'incidente de Manchuria», condergó la intervención xaponesa y encamentó la retirada de les sos tropes y la devolución a China de la soberanía de la rexón. Pero la Sociedá de Naciones (SdN) nun foi más allá y nun impunxo nengún tipu de sanción a Xapón. Estaos Xuníos, que nun formaba parte de la SdN, tampoco adoptó nenguna midida. Sicasí, Xapón quedó aislláu internacionalmente, aislamientu que s'acentuó cuando'l gobiernu, primíu pola Armada, denunció n'avientu de 1934 el Tratáu Naval de Londres de 1930 sobre la llimitación de buques de guerra. Xapón paeció romper el so aislamientu en payares de 1936 xuntándose al Pactu Antikomintern que roblaren l'Alemaña nazi y la Italia fascista, coles mires de buscar sofitos nuna posible guerra cola Xunión Soviética na frontera del norte de China, lo que constituyía la principal esmolición del Exércitu Imperial Xaponés. Pero esta estratexa vendríase embaxo trés años dempués cola firma del pactu xermanu-soviéticu n'agostu de 1939.
thumb|250px|left|El xeneral en xefe de les fuercies xaponeses fai la so entrada en Nankín (avientu de 1937).

El segundu pasu escontra la «Gran Asia» foi la invasión de China, empecipiada en xunetu de 1937. Tres la rápida ocupación de Beixín los xaponeses avanzaron escontra'l sur y en payares de 1937 tomaben Shanghai. Al mes siguiente cayía la capital china, Nankín, onde los soldaos xaponeses desamarraron una fola de saqueos y de terror —fueron asesinaes unes 200 000 persones, ente soldaos prisioneros y civiles, incluyíes miles mujer que tamién fueron violaes—. N'ochobre de 1938 Cantón cayó en poder de los xaponeses, asina qu'a finales d'esi añu yá ocuparen una parte importante de China, anque na rexón de Chongqing siguíen aguantando les fuercies del Guomindang de Chiang Kai-shek, y na de Yenan les del Partíu Comunista Chinu de Mao Zedong.
thumb|300px|Asia Oriental y el Pacíficu cuando empezó la Segunda Guerra Mundial.
Creyendo que la guerra de China taba ganada, el primer ministru Fumimaro Konoe anunció a finales de 1938 la nacencia d'un «Orde Nuevu» p'Asia —que dos años dempués recibiría los nome de Dai To-A Kyoeiken o Esfera de Coprosperidad de la Gran Asia Oriental, que significaba en realidá'l dominiu per Xapón de tola rexón convertida na so Lebensraum o «espaciu vital»—. Pero foi un anunciu prematuru porque la guerra sino-xaponesa siguió y en xineru de 1939 Konoe tuvo que dimitir. Al mes siguiente los xaponeses apoderar de la islla de Hainan nel golfu de Tonkín, dende onde podíen amenaciar a la Indochina francesa, a les Indies Orientales Neerlandeses y a les Filipines, entós so control d'Estaos Xuníos —que per otru llau empezara a sofitar a Chiang Kai-shek por aciu la concesión d'un creitu de 25 millones de dólares—. Amás, el Congresu, a propuesta del presidente Franklin D. Roosevelt, decidíu a frenar l'expansionismo xaponés, derogó en xunetu de 1939, con efeutos de 1 de xineru de 1940, el Tratáu de Comerciu y Navegación con Xapón de 1911, lo que se prevía que tendría unes consecuencies bien negatives pa la economía xaponesa, una y bones un terciu de les importaciones de Xapón proveníen d'Estaos Xuníos, y ente elles atopaben bienes vitales como la chatarra pa la industria siderúrxica y el petroleu.

 Acontecimientos de 1940 

 16 de xunetu: la facción pro-Exa encabezada pol Exércitu fai cayer al primer ministru Yonai 
thumb|220px|El primer ministru Mitsumasa Yonai, lleendo un memorando na Dieta (febreru de 1940).
Inclusive primero qu'empezara la Segunda Guerra Mundial n'Europa, los líderes militares caltuvieron un intensu alderique sobre si Xapón tenía d'aliase cola Alemaña nazi y la Italia fascista. La oposición más frontera caltener el ministru de Marina, l'almirante Mitsumasa Yonai, sofitáu polos sos dos homes d'enfotu, el viceministru de Marina, l'almirante Isoroku Yamamoto, y el Xefe d'Asuntos Militares del Ministeriu, el vicealmirante Shigeyoshi Inoue. Los trés taben convencíos de que l'alianza coles potencies fascistes europees conduciría a la guerra con Estaos Xuníos y con Gran Bretaña, una guerra que l'Armada xaponesa nun taba preparada pa ganar. Asina lo manifestó'l ministru Yonai na tirante xunta del gobiernu d'agostu de 1939, llogrando detener l'alianza —l'emperador Hirohito comentó: «Gracies a l'Armada, el nuesu país salvóse»—. Yonai tarreció ser víctima d'un atentáu perpetáu polos sectores ultranacionalistes, como yá asocediera antes, y tarreciendo tamién que pudiera asocede-y lo mesmo al so viceministru, l'almirante Yamamoto, alloñar de Tokiu nomándolo esi mesmu mes d'agostu Xefe de la Flota Combinada, a pesar de que Yamamoto aportunaba en siguir nel Ministeriu. Tamién nomó pa un puestu alloñáu de la capital al vicealmirante Inoue, que yera un declaráu antinazi pos lleera Mein Kampf n'alemán y conocía los comentarios despreciativos sobre Xapón qu'apaecíen nel llibru y que fueren suprimíos na traducción al xaponés.

thumb|150px|left|El vicealmirante Shigeyoshi Inoue que sofitó al almirante Yonai na so oposición a l'alianza de Xapón cola Alemaña nazi.
thumb|150px|left|Hachiro Arita, ministru d'Asuntos Esteriores nel gabinete del almirante Yonai.
En xineru de 1940 l'emperador Hirohito nomó al almirante Yonai primer ministru de Xapón —con Hachiro Arita, tamién opuestu a l'alianza con Alemaña ya Italia, como ministru d'Asuntos Esteriores—, pero esto non arredró a los militares pro-Exa, integraos pola práctica totalidá de los altos mandos del Exércitu Imperial Xaponés y por un sector de l'Armada cada vez más numberosu conforme diben produciéndose los ésitos de Hitler na guerra n'Europa. Estos militares creíen que l'alianza coles potencies europees de la Exa obligaría a Gran Bretaña a dexar de sofitar a China na segunda guerra sino-xaponesa empecipiada en 1937. Amás refugaben la intervención d'Estaos Xuníos, porque como dixo'l contralmirante Takazumi Ika, «históricamente aislacionista, Estaos Xuníos nun intentaría faer frente a la poderosa alianza xermanu-italo-xaponesa poniéndose del llau de Gran Bretaña, que yá ta en cayente». Sicasí, tantu los políticos y militares pro-Exa como los opuestos a l'alianza coincidíen na necesidá d'establecer un «nuevu orde» n'Asia Oriental qu'asegurara a Xapón l'accesu a les materies primes y fontes d'enerxía que precisaba y qu'acabara col dominiu nel área de les potencies occidentales. El desalcuerdu moraba en cómo consiguilo.

Cuando se produció la rindición de Francia en xunu de 1940 los altos mandos militares coincidieron en que se debía aprovechar la oportunidá d'oru» que se presentaba pa espandise escontra'l sureste d'Asia y establecer una esfera económica autosuficiente» que diría dende l'océanu Índicu a los Mares del Sur. «Nunca na nuesa historia hubo un momentu como'l presente, cuando ye tan urxente entamar el desarrollu del nuesu poder nacional... Nun tendríamos de dexar escapar la favorable oportunidá qu'agora se presenta», dicir na declaración del Exércitu na qu'afitaba la so posición. Pero pa esta nueva política, sintetizada en conseñar «defensa nel norte y meyora nel sur», precisábase un nuevu gobiernu.

thumb|Nuevu gobiernu formáu en xunetu de 1940 presidíu por Fumimaro Konoe (delantre), col xeneral Hideki Tōjō (segundu pela izquierda na segunda fila), ministru de la Guerra, y Yosuke Matsuoka (primero pela derecha na segunda fila), ministru d'Asuntos Esteriores, como miembros más destacaos.

La operación de valtamientu del primer ministru Yonai poner en marcha en xunetu cuando'l ministru de la Guerra Shunroku Hata dimitió, negándose l'Exércitu a proponer un sustitutu lo qu'implicaba la disolución inmediata del gobiernu. Asina que Yonai nun tuvo más remediu que dimitir el 16 de xunetu y el nuevu primer ministru nomáu pol emperador a otru día foi'l príncipe Fumimaro Konoe, el candidatu favoritu del Exércitu y que yá tuviera al frente del gobiernu cuando empezó en 1937 l'Incidente de China. Les persones qu'ocuparon los dos puestos claves del gabinete tamién fueron les que propunxo l'Exércitu: el belicista xeneral Hideki Toxu, como ministru de la guerra, y el políticu y diplomáticu pro-Exa Yosuke Matsuoka, como ministru d'Asuntos Esteriores. El 22 de xunetu formó'l nuevu gobiernu y a otru día el primer ministru Konoe anunció nun discursu emitíu pela radio que l'antiguu orde mundial taba desmoronándose y que Xapón tenía que tar preparáu pa dar la bienvenida al nuevu orde mundial. El ministru Matsuoka espresar entá más claramente:

El 27 de xunetu axuntóse la conferencia d'enllaz colos Estaos Mayores del Exércitu y de l'Armada na que s'aprobó la declaración «Principios Fundamentales de la Política Básica Nacional», que'l so borrador fuera ellaboráu pol Exércitu. Nella afitábase como oxetivu instituyir un nuevu orde n'Asia Oriental, que según esplicó'l ministru d'Asuntos Esteriores Yosuke Matsuoka, consistiría na creación d'una Esfera de Coprosperidad de la Gran Asia Oriental. Na conferencia tamién s'alcordó prosiguir la meyora xaponesa escontra'l Sureste Asiáticu, un oxetivu estratéxicu defendíu sobremanera pol Estáu Mayor de l'Armada —p'aportar a los xacimientos de petroleu de les Indies Orientales Holandeses—, y que l'Exércitu tamién sofitó, anque la so mayor esmolición siguía tando na frontera del norte de China y de Mongolia cola Xunión Soviética, onde a mediaos del añu anterior sufriera una contundente derrota. Según l'historiador Antony Beevor, esta derrota foi clave por que los partidarios de «cutir nel sur», esto ye, asitiar como oxetivu estratéxicu les colonies franceses, holandeses y britániques del sureste asiáticu y enfrentase a la flota d'Estaos Xuníos del Pacíficu, imponer a los partidarios de «cutir nel norte» —esto ye, faer frente a la Xunión Soviética—. A lo último, la declaración defendía los fortalecimientu de les rellaciones coles potencies de la Exa. «Tendríamos De decidir compartir el nuesu destín con Alemaña ya Italia», dixo'l subxefe del Estáu Mayor del Exércitu.

 23 de setiembre: Xapón ocupa'l norte de la Indochina francesa 

thumb|left|Mapa de la Indochina francesa na década de 1930.
Tres la gana de Francia en xunu de 1940 pola Alemaña nazi, Xapón primió a les autoridaes coloniales franceses d'Indochina —que dependíen del gobiernu collaboracionista de Vichy— por qu'autorizaren la entrada de les sos tropes nel norte d'Indochina, lo que finalmente consiguió —empecipiándose la ocupación el 23 de setiembre—. El motivu inmediatu yera cerrar la ruta de suministru de China pola que llegaba l'ayuda británica y americana al gobiernu nacionalista de Chiang Kai-shek —Xapón intentaba poner fin asina al incidente de China», eufemismu utilizáu polos xaponeses pa referise a la segunda guerra sino-xaponesa—. Pero tamién yera una respuesta a la cancelación a primeros d'añu del Tratáu de Comerciu y Navegación con Estaos Xuníos —lo que-y taba creando graves problemes económicos al nun poder aportar a determinaes materies primes— y al treslláu de la base de la flota d'Estaos Xuníos del Pacíficu a Pearl Harbor, nes islles Hawai, decidida en xineru, lo que se sumaba a otres midíes alcordaes enantes pol presidente Roosevelt como respuesta a la invasión xaponesa de China.
thumb|250px|El presidente d'Estaos Xuníos Franklin D. Roosevelt nel Despachu Oval en 1940.

Estaos Xuníos interpretó la ocupación del norte d'Indochina como una nueva prueba del propósitu de Xapón de constituyir un gran imperiu n'Asia Oriental y el 26 de setiembre'l presidente Roosevelt ordenó l'embargu de les unviaes de chatarra, imprescindibles pa la industria siderúrxica xaponesa, y tamién aumentó l'ayuda económica a Chiang Kai-shek. El gobiernu de Gran Bretaña entender de la mesma forma y reabrió la ruta de Birmania p'abastecer a China, amás de conceder un nuevu préstamu al so gobiernu. El holandeses, aliaos colos británicos, negar a dexar l'accesu de Xapón a la Indies Orientales Holandeses, riques en petroleu. La reacción de les potencies occidentales avivó la idea espublizada polos partidarios de la guerra de que Xapón taba siendo sometíu al «cercu ABCD» (d'Estaos Xuníos, Gran Bretaña, China y Países Baxos).

 27 de setiembre: firma del Pactu Tripartitu ente Xapón, Alemaña ya Italia 

thumb|150px|El ministru d'Asuntos Esteriores Yōsuke Matsuoka, promotor del Pactu Tripartitu.
Mentanto, el gobiernu del príncipe Fumimaro Konoe tuviera axustando cola Alemaña nazi la firma d'una alianza militar. La iniciativa partiera del ministru xaponés Matsuoka, que recibió'l sofitu entusiasta del Exércitu, y a principios de setiembre llegara a Tokiu Heinrich Stahmer, ayudante de Joachim von Ribbentrop, pa empecipiar les conversaciones.

Na conferencia d'enllaz del 14 de setiembre en que s'aprobó l'Alianza —decisión ratificada na Conferencia Imperial celebrada cinco díes dempués—, Matsuoka esplicó que Xapón s'atopaba nuna encruciada y que la meyor alternativa yera aliase cola Exa, que según él taba a puntu de ganar a Gran Bretaña, yá que xunise a ésta y a Estaos Xuníos, supondría que «tendríamos de resolver l'Incidente de China como Estaos Xuníos dixéranos, abandonar la nuesa esperanza d'un Nuevu Orde n'Asia Oriental, y obedecer los dictaos angloamericanos siquier mientres el siguiente sieglu». Y de siguío preguntóse retóricamente: «¿Taríen satisfechos con esto los cientos de miles d'espíritos de los nuesos soldaos muertos?». «Una alianza colos Estaos Xuníos ye impensable. L'únicu camín que nos queda ye aliase con Alemaña ya Italia», concluyó.
thumb|left|Yōsuke Matsuoka (izquierda) mientres la so estancia en Berlín a finales de marzu de 1941, acompañáu pol xeneral Wilhelm Keitel (centru) y por Heinrich Stahmer (derecha), el diplomáticu que Hitler unvió a Tokiu p'axustar el Pactu Tripartitu.

Pero pa poder superar la oposición de l'Armada al alcuerdu —a la que-y esmolecía que l'alianza pudiera conducir a una guerra con Estaos Xuníos, pa la que nun taba entá preparada y que si s'enllargaba non podría ganase— Matsuoka tuvo que conceder que Xapón caltendría la so independencia a la de decidir si entraba o non en guerra y depués llograr qu'Alemaña lo aceptara —anque la redaición final que se dio a esi puntu nun taba exenta d'ambigüedá—. Otru elementu qu'acabó per convencer a l'Armada foi la promesa d'aumentar el presupuestu naval.

Matsuoka taba convencíu de que l'alcuerdu con Alemaña ya Italia reforzaba la posición de Xapón nes futures negociaciones col gobiernu de Washington. Lo mesmo pensaba'l primer ministru Konoe que lo sofitó anque yera consciente de los riesgos que traía. Asina a los conseyeros imperiales axuntaos el día antes de roblase'l pactu en Berlín, qu'espresaron les sos duldes sobre'l pasu que se diba a dar, díxo-yos: «Hemos d'actuar griespos con Estaos Xuníos por que non subestime a Xapón… Pero si preséntase'l peor escenariu, el mio gobiernu ta resueltu a encaralo».

thumb|250px|Banderes del Alemaña, Xapón ya Italia, na embaxada xaponesa en Berlín, setiembre de 1940.
El 27 de setiembre, a otru día de conocese les represalies d'Estaos Xuníos pola ocupación del norte d'Indochina, roblar en Berlín el Pactu Tripartitu de los dos países y la Italia fascista, según el cual caúna de les partes allegaría n'ayuda de la que fuera atacada por un terceru, en clara referencia a Estaos Xuníos —yá que naquel momentu l'otru posible agresor, la Xunión Soviética, yera un aliáu d'Alemaña gracies al Pactu Xermanu-Soviéticu robláu a finales d'agostu de 1939, pocos díes antes de la invasión alemana de Polonia que dio empiezu a la Segunda Guerra Mundial—. El puntu clave del Tratáu dicía testualmente: les partes contratantes comprometer a «ayudar una a otra con tolos medios políticos, económicos y militares cuando una de les trés Partes Contratantes seya atacada por una potencia que nel presente nun tea arreyada na guerra europea nin nel conflictu chino-xaponés».

El 4 d'ochobre'l primer ministru Konoe declaró a la prensa: «Creo que va ser meyor pa Estaos Xuníos que trate d'entender les intenciones de Xapón y participe viviegamente na construcción del nuevu orde mundial. Si Estaos Xuníos malinterpreta deliberadamente la verdadera voluntá de Xapón, Alemaña ya Italia… y sigue coles sos prevocaciones, nun nos va quedar más opción que dir a la guerra». Esta nueva etapa nes rellaciones esteriores de Xapón reflexóse darréu nun aumentu de la tensión con Estaos Xuníos —de fechu a principios del añu siguiente les families del personal diplomático d'Estaos Xuníos empezaron a abandonar Xapón—.

La idea de que'l Pactu Tripartitu sería un elementu disuasorio frente a Estaos Xuníos amosóse dafechu equivocada, una y bones el gobiernu d'Estaos Xuníos entender como la confirmación, xunto cola ocupación del norte d'Indochina, de que Xapón representaba una amenaza pal Estremu Oriente, dende la mesma forma que l'Alemaña nazi representar pa Europa, y que tenía de ser deteníu.

 Acontecimientos de 1941 
 12 de mayu: l'embaxador xaponés entrega en Washington la respuesta a los Cuatro Principios» del secretariu Hull 

thumb|El nuevu embaxador xaponés Kichisaburo Nomura presenta los sos credenciales al presidente Roosevelt (14 de febreru de 1941).

A pesar de roblar el Pactu Tripartitu, el gobiernu xaponés nun deseyaba una guerra con Estaos Xuníos, por cuenta de qu'estos cuntaben con unos recursos bien cimeros a los de Xapón y a la difícil situación económica pola que travesaba'l país de resultes del esfuerciu bélicu provocáu pol interminable «incidente de China», ensin escaecer la so dependencia comercial respectu d'Estaos Xuníos, de los que provenía casi'l 90 % del petroleu que consumía. Pa intentar ameyorar les rellaciones con Washington, el primer ministru xaponés Konoe nomó como nuevu embaxador al veteranu almirante Kichisaburo Nomura, que simpatizaba coles potencies occidentales, oponer a la guerra y amás yera un vieyu conocíu del presidente Roosevelt.

Nes conversaciones que caltuvo Nomura col secretariu d'Estáu d'Estaos Xuníos Cordell Hull, este plantegó-y que solo axustaría con Xapón si aceptaba Cuatro Principios: el respetu a la integridá territorial y a la soberanía de los países; la non inxerencia nos sos asuntos internos; el sofitu de primeres d'igualdá d'oportunidaes, qu'incluyía les rellaciones comerciales; y el caltenimientu del statu quo nel Pacíficu, que solo podría alteriase per medios pacíficos.
thumb|250px|left|Matsuoka xunto a Hitler mientres la visita que fizo a Berlín en marzu de 1941.
Sicasí, el ministru d'Asuntos Esteriores Matsuoka nun aceptó los Cuatro Principios y alegó el derechu de Xapón al usu de la fuercia, diendo más allá inclusive de lo que pensaben l'Exércitu y l'Armada imperiales y el primer ministru Konoe —anque esti nun s'atrevió a destituyilo, pos desencadenara una crisis del so gobiernu—. Ello ye que na conferencia d'enllaz del 3 de mayu, llegó a proponer, ante l'ablucamientu de los presentes, que Xapón atacara la estratéxica colonia británica de Singapur, tal como-y pidieren Hitler y Goering na recién visita que realizara a Alemaña. Según Matsuoka, la conquista de Singapur tamién beneficiaría a Xapón, porque obligaría a Estaos Xuníos a replantegase la posibilidá d'una guerra con él.

thumb|180px|Cordell Hull, secretariu d'Estáu d'Estaos Xuníos.
Nesa mesma conferencia d'enllaz, el ministru d'Asuntos Esteriores presentó la respuesta que tenía de dase a la posición d'Estaos Xuníos y que sería conocida como'l Plan Matsuoka», nel que s'encamentaba a Estaos Xuníos a que, xunto con Xapón, esforciar por restablecer la paz n'Europa» —lo qu'implicaba la negociación cola Alemaña nazi, daqué que Roosevelt nun taba n'absolutu dispuestu a faer— y a que retirara'l so sofitu al gobiernu chinu de Chiang Kai-shek. Tamién se pidía que Filipines, entós una posesión d'Estaos Xuníos, caltuviera «un estatus de neutralidá permanente» y que «la inmigración xaponesa n'Estaos Xuníos recibiera una considerancia amistosa, en términos d'igualdá con otres nacionalidaes y ensin sufrir discriminación dalguna». A lo último, nun consideraba necesariu que nel alcuerdu que se roblara con Estaos Xuníos fixera referencia a que «les actividaes xaponeses nel área del Pacíficu sudoriental tendrán de llevase a cabu por medios pacíficos, ensin recurrir a les armes», como apaeciera nun borrador d'alcuerdu redactáu per medios estraoficiales, col argumentu de que «la política pacífica del gobiernu xaponés quedó clara en numberoses ocasiones». Con esta postura tan griespa, que sorprendió inclusive a los militares, Matsuoka pretendía encetar les negociaciones con Estaos Xuníos dende una posición de fuercia pos, según él, este yera l'únicu llinguaxe qu'entendíen los americanos —«si das-y un puñada na cara, entós te va ver como igual y va empezar a respetate», escribiera Matsuoka sobre ellos—.

La respuesta d'Estaos Xuníos al llamáu «Plan Matsuoka», apurríu'l 12 de mayu pol embaxador Nomura al secretariu Hull, producióse'l 21 de xunu, coincidiendo col entamu de la invasión alemana de la Xunión Soviética. Nella Estaos Xuníos manifestaba'l so compromisu col caltenimientu de la paz nel Pacíficu y negaba el derechu de Xapón a usar la fuercia, repitiendo asina los Cuatro Principios, que la so aceptación yera necesaria pa empecipiar la negociación. Na nota verbal qu'acompañaba la respuesta, el secretariu Hull criticó ensin nomalo al ministru Matsuoka, contraponiendo la so actitú a los esfuercios a favor del entendimientu que taba faciendo l'embaxador Nomura. Hull llamentar de que «dellos líderes xaponeses qu'ocupen cargos influyentes tean claramente empeñaos nuna política de sofitu a l'Alemaña nazi y a les sos ambiciones de conquista» y que si Estaos Xuníos entraba en guerra n'Europa defenderíen que «Xapón lluchara al llau de Hitler». «Esti gobiernu va haber d'esperar dalguna indicación más clara que la que recibimos hasta agora de que'l gobiernu xaponés nel so conxuntu desea siguir les polítiques de paz», dicía tamién la nota, lo que constituyía un pidimientu nada veláu de que Matsuoka fuera reemplazáu.

 2 de xunetu: la Conferencia Imperial sanciona la decisión d'ocupar el sur de la Indochina francesa 

thumb|250px|Tropes xaponeses entrando en Saigón, capital de la Indochina francesa.

La invasión de la Xunión Soviética per Alemaña y los sos aliaos europeos abrió l'alderique nel senu de la cúpula dirixente xaponesa sobre si Xapón tendría d'aprovechar la oportunidá pa ganar territorios n'Estremu Oriente y atacar tamién a la URSS, y amás demostrar a los nazis el so compromisu col Pactu Tripartitu, anque esti nun obligaba a Xapón a intervenir, pos Alemaña nun fuera afrellada, sinón que yera ella l'agresora. Nos seis conferencies d'enllaz que se celebraron na última selmana de xunu y el primer día de xunetu, l'ataque al norte» —como se denominó a la guerra cola URSS— foi defendíu arelladamente pol ministru d'Asuntos Esteriores Matsuoka, pero los Estaos Mayores del Exércitu y l'Armada opunxéronse —porque recordaben la gana que-yos infligió l'Exércitu Colorado n'agostu de 1939— y defendieron que la opción estratéxica tenía de ser ocupar el restu de la Indochina francesa, lo que-y apurriría a Xapón arroz, estañu y cauchu, amás d'una base estratéxica pa un posible ataque sobre la Malasia británica y les Indies Orientales Holandeses —y tamién primiría a estes postreres por que vendieren más petroleu a Xapón—. Matsuoka retrucó que la opción sur» provocaría dures represalies de Gran Bretaña y d'Estaos Xuníos —«agoro que colar al sur va ser un gran desastre», declaró—, pero a la fin acabó per aceptar la —el primer ministru Konoe nun-y sofitó anque siguió defendiendo l'ataque al norte», pos pensaba que los dos remanes podíen llevase a cabu simultáneamente. Nun últimu intentu, Matsuoka solicitó que la marcha al sur aplazárase seis meses, pero tampoco foi aceptada la propuesta. L'embaxador xaponés en Washington, Nomura, tamién alvirtió de que la ocupación del sur d'Indochina sería entendida per Estaos Xuníos como un pasu pa controlar el Sureste d'Asia, cola vista puesta en Singapur y nes Indies Orientales Holandeses, pero les sos opiniones nun fueron teníes en cuenta.
thumb|Tropes xaponeses en bicicleta entren en Saigón.

Una vegada algamáu'l consensu na conferencia d'enllaz a favor de la marcha al sur», convocóse la Conferencia Imperial pa formalizar l'alcuerdu. En presencia del emperador Hirohito, el presidente del Conseyu Priváu Yoshimichi Hara pidió esplicaciones sobre una frase esmolecedora del plan d'ocupación d'Indochina, que s'incluyera p'acallantar a Matsuoka —«L'Imperiu non rehuirá la guerra con Gran Bretaña y con Estaos Xuníos»—. El xefe del Estáu Mayor del Exércitu, Hajime Sugiyama, espresando'l sentir xeneralizáu de los presentes, contestó-y que nun creía que «los americanos vaigan declaranos la guerra pola Indochinu francesa», asegurando de siguío que la ocupación diba realizase «de forma pacífica». Hara dixo que taben «d'alcuerdu no básico», siempres que toos tuvieren claro que se debía evitar la guerra con Estaos Xuníos y con Gran Bretaña —l'emperador Hirohito indicára-y unos díes antes a Matsuoka, de quien resabiaba: «Si atenemos a los principios del derechu internacional, la resolución faime duldar»—. Cuando'l ministru de Marina y el xefe del Estáu Mayor de l'Armada Imperial informaron al restu de los altos mandos navales, estos quedaron plasmaos al enterase de que l'alcuerdu incluyía que Xapón «non rehuiría» la guerra. L'almirante Isoroku Yamamoto preguntó, anque él conocía la respuesta meyor que naide, pos taba al mandu de la Flota Combinada qu'incluyía a los portaviones: «¿Tamos preparaos pa una guerra aérea?».

 25 de xunetu: Estaos Xuníos impon dures sanciones económiques a Xapón 

thumb|left|180px|Almirante Teijiro Toyoda, nuevu ministru d'Asuntos Esteriores en sustitución de Matsuoka

Estaos Xuníos tuvo una conocencia cuasi inmediata de lo alcordao na Conferencia Imperial gracies a que descifrara'l mensaxe unviáu pol gobiernu de Tokiu al so embaxador en Washington dándo-y cuenta del plan d'ocupación d'Indochina. La destitución el 18 de xunetu del ministru d'Asuntos Esteriores Matsuoka y la so sustitución pol almirante Teijiro Toyoda, hasta entós ministru de Comerciu ya Industria, nun camudó los planes xaponeses. Asina, namás asumir el cargu, Toyoda primió al gobiernu de Vichy por qu'aceptara la ocupación de tola Indochina francesa, amenaciando col usu de forzar si negábase. Pal desarrollu de la estratexa de «cutir nel sur» el control de toa Indochina yera clave, pos constituyía la base perfeuta p'apoderase de los acobiciaos xacimientos de petroleu de les Indies Orientales Holandeses.

thumb|Roosevelt en 1941.

El 22 de xunetu los franceses aportaron finalmente a la ocupación pacífica» de la so colonia, lo que provocó la reacción inmediata d'Estaos Xuníos. El 23 de xunetu'l secretariu d'estáu Cordell Hull comunicó al embaxador xaponés Kichisaburō Nomura que les negociaciones que calteníen los dos países quedaben rotes y dos díes depués el presidente Franklin D. Roosevelt ordenaba la conxelación de tolos activos xaponeses n'Estaos Xuníos, decisión que foi secundada por Gran Bretaña —que'l so embaxador en Tokiu comunicólu indignáu a Toyoda: «Si lleven a cabu la ocupación, vamos tener que ver de qué otres formes tratamos con ustedes»— y les Indies Orientales Holandeses. Tamién s'empezó a aldericar la imposición del embargu de petroleu.

La reacción del gobiernu y de los altos mandos militares xaponeses foi de sorpresa y de cierta incredulidá. «Tamos convencíos de que nun va haber embargu [de petroleu] mientres nun vaigamos más allá de la ocupación militar de la Indochina francesa», afirmar na conferencia d'enllaz celebrada namás conocese les sanciones d'Estaos Xuníos. Un altu cargu del Ministeriu de Marina reconoció dempués de la guerra qu'actuar de la forma que se fixo «foi inexcusable».

Pela so parte, l'embaxador Nomura, qu'alvirtiera al so gobiernu de cómo reaccionaría Estaos Xuníos a la ocupación d'Indochina, consiguió entrevistase col presidente Roosevelt el mesmu día 24 de xunetu pela tarde nel Despachu Oval. Nel cursu de la conversación, el presidente fíxo-y una propuesta conciliadora —y coraxosa— por que la tresmitiera al so gobiernu: si Xapón arrenunciaba a ocupar Indochina, Estaos Xuníos considerar «un país neutral de la mesma forma en qu'hasta agora se consideró a Suiza un país neutral». Sicasí, el gobiernu de Konoe nun s'amosó tan entusiasta cola propuesta como la había sío l'embaxador Nomura y nin siquier llevar a la conferencia d'enllaz pal so discutiniu —l'embaxador d'Estaos Xuníos Joseph Grew, entrevistar col ministru Toyoda el 27 de xunetu pero nun consiguió que modificara la so posición—. Arriendes de la decisión d'Estaos Xuníos, secundada por Gran Bretaña y les Indies Orientales Holandeses, la prensa xaponesa empezó a falar en tonu alarmista del «cercu ABCD» al que los cuatro países a los que se refería cada lletra —Estaos Xuníos, Gran Bretaña, China y Países Baxos— taben sometiendo a Xapón.

thumb|L'almirante Osami Nagano, xefe del Estáu Mayor de l'Armada Imperial Xaponesa.

El 28 de xunetu empezó la ocupación xaponesa d'Indochina. Trés díes depués, el xefe del Estáu Mayor de la Marina, Osami Nagano, entrevistar col emperador Hirohito, a quien lu alvirtió: «si los nuesos suministros de petroleu atayárense, escosaríamos les nueses reserves en dos años. Si españara una guerra, tendríamos pa dieciocho meses», polo que nun quedaría «más opción qu'atacar». Hirohito preguntó-y que nesi casu «¿podemos esperar una gran victoria como la que llogremos nel mar de Xapón?», a lo que Nagano contestó: «Nun toi seguro de nenguna victoria, y muncho menos d'una victoria estraordinaria como la del mar de Xapón». «¡Pos qué guerra más imprudente sería esa!», esclamó l'emperador. A otru día, Estaos Xuníos empezó a aplicar l'embargu de petroleu al nun llograr nenguna respuesta del gobiernu xaponés.

L'embargu comercial, decretáu per Estaos Xuníos y secundáu por Gran Bretaña y les Indies Orientales Holandeses, supunxo un bloquéu económicu total pa Xapón, pos dos tercios de les sos importaciones proveníen d'esos países o de los territorios controlaos por ellos. Especialmente acuciosu yera'l problema del suministru de petroleu, yá qu'alredor del 85 % del que consumía Xapón venía de Estaos Xuníos. Precisamente la perspeutiva d'escosar les sos reserves de petroleu, colo que Xapón sería como «un pexe nun estanque al que-y estrayen l'agua adulces», fizo que l'Armada defendiera la ocupación de los campos petrolíferos de les Indies Orientales Holandeses, anque eso supunxera la guerra con Estaos Xuníos y con Gran Bretaña, a lo qu'hasta entós s'había opuestu.

 6 de setiembre: la Conferencia Imperial afita «principios d'ochobre» como fecha llende pa les conversaciones con Estaos Xuníos 
thumb|right|180px|El primer ministru de Xapón Fumimaro Konoe, en 1939.

Cuando supo qu'Estaos Xuníos decretara l'embargu de petroleu a Xapón, el primer ministru Konoe reconoció en priváu que «foi un error pensar que [la ocupación de] la Indochina francesa nun causaría un perxuiciu grave», pero nun fixo nada por entamar la retirada. Los mandos militares nin siquier plantegáronse esa alternativa, más bien al contrariu, pensaron que, ante un castigu que consideraben desproporcionáu pola ocupación «pacífica» d'Indochina, nun había más opción que la guerra. La prensa xaponesa, pela so parte, volvió a entamar la campaña sensacionalista sobre'l «cercu ABCD», presentando asina a Estaos Xuníos y a los sos aliaos como los agresores qu'amenaciaben «la paz del Pacíficu» y la Esfera de Coprosperidad de la Gran Asia Oriental.

El 6 d'agostu'l gobiernu de Xapón refugó la propuesta de Roosevelt de declarar Indochina neutral y anunció que nun se retiraría d'Indochina hasta que nun concluyera la guerra con China y quedara garantizada la posición rexonal especial» de Xapón n'Asia oriental. Sicasí, dos díes depués, el primer ministru Konoe, nun intentu desesperáu de «evitar la guerra con Estaos Xuníos de toes toes» —como lu confesó a Kinkazu Saionji, unu de los sos conseyeros—, propunxo celebrar una entrevista personal col presidente Roosevelt en Honolulu o en dalgún otru llugar en mediu del Pacíficu, lo que nun tenía precedentes na historia de Xapón, anque cuntaba cola completa aprobación del emperador. El gobiernu d'Estaos Xuníos respondió qu'antes de celebrase la xunta —que la so sede suxirió que fuera Juneau, la capital d'Alaska— «tendría d'haber un principiu d'alcuerdu sobre los asuntos más importantes», en referencia a los Cuatro Principios del secretariu Hull y a la retirada xaponesa d'Indochina, polo que «la xunta tendría de tener por oxetu ratificar el principiu d'alcuerdu alcanzáu». Darréu Konoe y los sos conseyeros redactaron una propuesta de «principiu d'alcuerdu» tal como solicitaren los americanos, y qu'incluyía ciertes concesiones. Esta tenía d'aldericase na próxima conferencia d'enllaz que diba celebrase'l 3 de setiembre.

thumb|180px|El xeneral Hajime Sugiyama, xefe del Estáu Mayor del Exércitu Imperial Xaponés.

Un día antes de celebrase la conferencia, el xeneral Sugiyama, xefe del Estáu Mayor del Exércitu, comunicólu a Konoe los trés principios que l'Exércitu y l'Armada consideraben innegociables: l'alianza de Xapón cola Exa, la Esfera de Coprosperidad de la Gran Asia Oriental y la presencia de les tropes xaponeses en China. La posición tan firme de los militares ye lo que probablemente esplica que Konoe nun llegara a esponer la so propuesta de «principiu d'alcuerdu» na conferencia d'enllaz y prefiriera sumase a la que presentó'l ministru d'Asuntos Esteriores, qu'ufiertaba menos concesiones yá que solo proponía la retirada xaponesa de China en cuanto algamárense los alcuerdos necesarios con esi país, amás de promeses vagues nel restu de los asuntos en pleitu, lo qu'implicaba que Xapón nin se comprometía a abandonar Indochina nin a romper el Pactu Tripartitu.

Sicasí, la tema principal que se trató na conferencia d'enllaz nun foi esi, sinón el plan militar «Elementos Esenciales pa Executar les Polítiques del Imperiu», qu'ellaboraren los Estaos Mayores del Exércitu y de l'Armada en previsión d'una guerra coles potencies occidentales y nel que se proponía «principios d'ochobre» como fecha llende pa les negociaciones con Estaos Xuníos yá que, nel casu de qu'estes fracasaren, les hostilidaes teníen d'empecipiase como mui tarde el 31 d'ochobre, primero que l'enemigu pudiera reforzase y primero qu'empezara la estación de los monzones del sur —y mientres el crudu iviernu protexía al país d'un posible ataque soviéticu pel norte—, amás de que, como indicó l'almirante Nagano, xefe del Estáu Mayor de l'Armada Imperial, «l'imperiu cada vez ta más escasu de toa clase de recursos materiales». Y si nun los consiguimos, añadió Nagano, «nun va ser posible caltener una guerra llarga». «Anque confío que nel momentu presente tenemos una oportunidá pa ganar la guerra, tarrezo qu'esa oportunidá va sumir col pasu del tiempu», concluyó.

El 5 de setiembre pela tarde, Konoe informó del plan «Elementos esenciales…» al emperador Hirohito, quien se sollertó porque daba prioridá a la guerra frente a la diplomacia y amás amosóse sorprendíu porque naide informáralu de que los preparativos pa la guerra tuvieren tan avanzaos. Entós Konoe suxirió al emperador que convocara a los xefes del Altu Estáu Mayor del Exércitu y de l'Armada por que lo esplicaren. Darréu allegaron al palaciu imperial l'almirante Nagano y el xeneral Sugiyama y, a pidimientu del emperador, comprometer a que diben faer más fincapié na diplomacia», pero alvirtiendo que, si esta fracasaba, habría que dir a la guerra, «anque solo haya una remota posibilidá de que seya un ésitu», afirmó Nagano. Finalmente Hirohito dio la so aprobación al plan.

A otru día, 6 de setiembre, axuntóse la Conferencia Imperial na que, como axustaba'l ríxidu protocolu imperial, el presidente del Conseyu Priváu Yoshimichi Hara fixo una serie d'entrugues sobre'l plan en nome del emperador. Pero cuando quixo saber si daba prioridá a la estratexa o a la diplomacia —o cuando, según la versión d'Ian Kershaw, pidió'l sofitu a la iniciativa de Konoe d'entrevistase con Roosevelt y a evitar «la peor situación posible ente Xapón y Estaos Xuníos»— y nun llogró respuesta, l'emperador faló per primer vegada na historia de les conferencies imperiales: «La entruga que'l presidente Hara acaba de faer nun puede ser más pertinente. Ye llamentable que los dos xefes d'estaos mayores nun sían capaces de respondela». Y de siguío lleó un poema pacifista del so güelu, el gran emperador Meiji, escritu en 1904, de primeres de la guerra ruso-xaponesa:

thumb|180px|left|Joseph Grew, embaxador d'Estaos Xuníos en Xapón.
thumb|180px|Stanley Hornbeck, asesor pa Estremu Oriente, del secretariu d'Estáu Cordell Hull.
Pero finalmente l'emperador nun s'opunxo a la decisión de comprometer a Xapón a dir a la guerra considerada por munchos líderes militares como inevitable— si les negociaciones con Estaos Xuníos fracasaben, lo que yera abondo probable, porque, según la historiadora Eri Hotta, «nun había un precedente de vetu imperial». «Moviéndose cautelosamente ente los sos roles divino y terrestre, l'emperador escoyó llindase a recitar un poema», conclúi. L'historiador Ian Kershaw recuerda que «el poder del Emperador yera más llindáu na práctica que na teoría» polo que yera «impensable» que se negara a sancionar la decisión alcordada pola conferencia d'enllaz, y que de faelo pondría en peligru a la mesma monarquía. Amás, l'emperador «nun podía ordenar a unos militares pocu dispuestos a dar marcha tres nuna postura que fuera acomuñada pol públicu polo xeneral, según pola mayor parte de les élites, col honor nacional de Xapón». Per otru llau, el tamién historiador Antony Beevor cree que la oposición del emperador a la guerra «nun se basaba en razones morales, sinón a cencielles na medrana a salir derrotáu».

Pela so parte, el primer ministru Konoe axuntóse de callao col embaxador d'Estaos Xuníos Joseph Grew por que consiguiera la tan allampada entrevista personal con Roosevelt cuando acabó la conferencia. Mientres l'alcuentru, Konoe suxirió que podría tar dispuestu a aceptar primeramente los Cuatro Principios propuestos pol secretariu Cordell Hull. Grew darréu comunicó al so gobiernu'l conteníu de la entrevista y encamentó-y a qu'aceptara l'alcuentru ente Konoe y Roosevelt. Sicasí, Hull y el so principal asesor nos asuntos d'Estremu Oriente, Stanley Hornbeck, siguíen siendo bien escépticos sobre les intenciones pacífiques de Xapón, una posición que tamién caltenía los presidente Roosevelt, como-y lo fixo saber al embaxador Nomura na entrevista que caltuvo con él el 3 de setiembre, el mesmu día en qu'en Tokiu celebrábase la Conferencia Imperial.

 18 d'ochobre: el xeneral Toxu ye nomáu nuevu primer ministru de Xapón 

thumb|250px|El xeneral Hideki Toxu, ministru de la Guerra nel gabinete de Fumimaro Konoe, y primer ministru a partir del 18 d'ochobre de 1941.

Una vegada llograda la sanción imperial, l'Exércitu y l'Armada intensificaron los preparativos bélicos, llevando a cabo ejercicio de simulación de les operaciones que taben previstes. Paralelamente l'embaxador Nomura intentaba consiguir que se realizara l'alcuentru ente Konoe y Roosevelt —alegando que si la entrevista nun se realizaba cayería los gobiernu Konoe ya instauraríase una dictadura militar—, pero'l secretariu Hull consideró un pasu tres el principiu d'alcuerdu ellaboráu pol Ministeriu d'Asuntos Esteriores xaponés, polo que Nomura tuvo que comunicar al so gobiernu que namái con una concesión importante, como aportar en principiu a retirar les tropes de China, crearíense les condiciones por que'l cume Konoe-Roosevelt celebrárase. Sicasí, la conferencia d'enllaz celebrada'l 20 de setiembre refugó faer concesiones y llindóse a repitir la propuesta inicial, inclusive nun tonu más firme, pa desesperación de Nomura, asina que l'embargu de petroleu y el restu de les sanciones económiques siguieron.

thumb|left|180px|L'almirante Koshiro Oikawa, ministru de Marina nel gabinete de Konoe.

Pela so parte los xefes del Estáu Mayor, sofitaos pol ministru del Exércitu Toxu, primíen por que se concretara la fecha llende pa les negociaciones con Estaos Xuníos y na conferencia d'enllaz del 25 de setiembre indicaron que «el 15 d'ochobre a más tardar tenemos qu'escoyer ente diplomacia y guerra» —l'únicu que s'opunxo abiertamente foi'l ministru de Marina Koshiro Oikawa, pos los altos mandos de l'Armada pensaben que «yera una llocura empezar una guerra con Estaos Xuníos»—. La presión fizo que Konoe plantegara dimitise, pero foi disuadido pol conseyeru del emperador Koichi Kido, quien-y suxirió que plantegara la reconsideración de la resolución adoptáu pola Conferencia Imperial del 6 de setiembre.

thumb|180px|Isoroku Yamamoto, xefe de la Flota Combinada y máximu responsable del plan d'ataque a Pearl Harbor.

Cuatro díes dempués, el 29 de setiembre, l'almirante Isoroku Yamamoto, xefe de la Flota Combinada y que yá tenía llistu'l so plan d'ataque a Pearl Harbor, unvió un informe al xefe del Estáu Mayor de l'Armada, Nagano, nel que, n'afirmando que la única posibilidá de victoria sería «consiguir ésitos importantes nes primeres batalles», duldaba de qu'aun así pudiera algamar la victoria nuna guerra con Estaos Xuníos. L'informa concluyía: «Nun se debe llibrar una guerra con unes probabilidaes tan pequeñes de victoria».

Mentanto les posibilidaes de que la entrevista de Konoe con Roosevelt tuviera llugar paecíen cada vez más alloñaes, sobremanera dempués de que'l 2 d'ochobre'l secretariu d'Estáu Hull repitiera al embaxador Nomura que'l cume nun se celebraría mientres nun s'algamara «una coincidencia d'idees sobre los puntos esenciales» —en referencia a los Cuatro Principios plantegaos en mayu—, y qu'incluyíen «una manifestación precisa» de les intenciones de Xapón «al respective de la retirada de China y de la Indochina francesa» y una «clarificación» de la so posición nel senu del Pactu Tripartitu.

Konoe axuntóse'l 5 d'ochobre col ministru de la Guerra Toxu pa intentar convence-y de la necesidá de faer dalguna concesión a Estaos Xuníos, pero esti amosóse inflexible: «Estaos Xuníos esíxenos qu'abandonemos el Pactu Tripartitu, aceptemos incondicionalmente los Cuatro Principios y detengamos la ocupación militar. Xapón nun puede tolerar tou esto». Cuando, n'otra entrevista celebrada a otru día, Konoe refartó-y que los militares tomaben les guerres demasiáu a lo llixero», Toxu respondiólu: «N'ocasiones unu tien d'axuntar el valor necesariu, cerrar los güeyos y saltar [al abismu] dende la plataforma del Kiyomizu». Dellos historiadores afirmen que Toxu dixo esta frase'l 14 d'ochobre, nel alcuentru que caltuvo con Konoe poco primero de axuntase'l gobiernu.

thumb|El xeneral retiráu Teiichi Suzuki, direutor del Conseyu de Planificación del Gobiernu.

Nun últimu intentu pa ganar tiempu, Konoe convocó'l 12 d'ochobre a los ministros d'Asuntos Esteriores, de Guerra, de Marina y al direutor del Conseyu de Planificación del Gobiernu, el teniente xeneral retiráu Teiichi Suzuki. Namás empezar la xunta, díxo-yos: «Tenemos De siguir buscando un arreglu diplomáticu. Nun tengo enfotu nuna guerra como esta. Si empezáramos una guerra, tendría que faelo daquién que creyera n'ella». Toxu retrucó-y que'l gobiernu tenía de caltenese fiel a la resolución sancionada pol emperador» na Conferencia Imperial del 6 de setiembre. «¡Esto ye increíble!», esclamó. El restu de los asistentes nun-y retrucar. Dos díes depués —el 14 d'ochobre, solo un día primero qu'expirara el plazu pa poner fin a la vía diplomática—, momentos primero que s'axuntara'l gobiernu, Konoe intentó per última vegada que Toxu aceptara la retirada de les tropes. Díxo-y lo siguiente:

thumb|180px|left|Koichi Kido, guardián del sellu priváu.
Na xunta del gobiernu que se celebró de siguío, Toxu caltuvo la so posición. «Sometese a les pretensiones d'Estaos Xuníos na so integridá aniquilaría los beneficios llograos del Incidente de China y por estensión amenaciaría la esistencia de Manchukuo ya inclusive afectaría al dominiu xaponés sobre Corea y sobre Taiwán», dixo, preguntar retóricamente de siguío: «Naturalmente, si queremos volver al pequeñu Xapón de los díes anteriores al Incidente de Manchuria, ¿non queda namás que dicir, non?». Nengún miembru del gabinete respondió.

Cola so intervención Toxu punxo'l lideralgu de Konoe en cuestión, polo que, cuando terminó la xunta del gabinete, colar al palaciu imperial pa pidir el cambéu del primer ministru. Entrevistar col guardián del sellu priváu Koichi Kido, a quien-y dixo que solo so un nuevu gobiernu podría reconsiderase la decisión adoptada na conferencia imperial del 6 de setiembre y propúnxo-y que se nomara al príncipe Naruhiko Higashikuni, que yera contrariu a la guerra, como nuevu primer ministru. Esta propuesta indicaba que Toxu empezara a duldar de la opción bélica, probablemente por cuenta de la conversación que caltuviera unos díes antes col ministru de Marina Oikawa. Toxu preguntó-y si tenía enfotu na victoria, a lo que Oikawa contestó: «Tarrezo que non… Si la guerra enllargar mientres unos años, nun sabemos cuál va ser la resultancia… Lo que dixi nun tien de salir d'esta habitación». Entós Toxu afirmó: «Si l'Armada nun tien enfotu tenemos de reconsideralo. Va Haber que dar marcha tres a lo que faiga falta, anque, poques gracies, haya que faelo cola humilde almisión de la nuesa gran responsabilidá». Lo que significaba que'l gobiernu tenía de dimitir.
thumb|270px|El gabinete Tōjō tres la so formación (1941).
thumb|220px|left|Fumimaro Konoe en 1941, visiblemente ablayáu, pocu dempués de dexar el gobiernu.
Kido nun creía conveniente qu'un miembru de la familia imperial tuviera al frente del gobiernu nun momentu tan delicáu, polo que propunxo al emperador que nomara como nuevu primer ministru a quien desencadenara la crisis, el xeneral Toxu —«Ensin dolor nun hai pagu, ¿nun-y paez?» díxo-y al emperador, n'alusión al proverbiu chinu: «Hai qu'entrar nel xoril del tigre p'atrapar a los sos cachorros»—. Asina que'l 17 d'ochobre, un día dempués de que Konoe presentara la dimisión, Toxu foi llamáu a palaciu y l'emperador ufiertó-y el puestu de primer ministru. Toxu, que más bien esperaba la censura del emperador, quedóse bien sorprendíu, pero finalmente aceptó. La misión que se-y encamentó foi «unificar la política del Exércitu y la de l'Armada y, entá más, volver esaminar la decisión de la conferencia imperial del 6 de setiembre», según esplicara Kido na xunta previa que caltuvo l'órganu asesor del emperador, formáu polos antiguos primeros ministros, y na que naide s'opunxo a la candidatura de Toxu. Cuando Kido axuntar con Toxu n'aceptando'l puestu, díxo-y: «Tengo De resaltar que ye deséu del emperador que, al formular la política nacional, usté nun s'atope prisioneru de la resolución imperial del 6 de setiembre. Tien De considerar la situación interno y esterno, fonda y llargamente. L'emperador desea que s'obre con procuru». Pero lo cierto yera que «el principal oponente a la retirada de tropes de China, l'home qu'adoptara la llinia más dura nes negociaciones y, percima de too, el que conformara la presente crisis sobre la decisión de la guerra o la paz, el xeneral Hideki Toxu, taba agora presidiendo'l gobiernu xaponés». Ello ye que'l so nomamientu sollertó a los gobiernos de Gran Bretaña y de China, y tamién nel d'Estaos Xuníos, que vio la guerra muncho más cercana.

 20 d'ochobre: l'Estáu Mayor de l'Armada aprueba'l plan d'ataque a Pearl Harbor 

L'almirante Isoroku Yamamoto, xefe de la Flota Combinada, nun creía que Xapón pudiera ganar una guerra con Estaos Xuníos, pero si esistía una mínima posibilidá la so obligación yera aprovechala. N'ochobre de 1940, al mes siguiente de la firma del Pactu Tripartitu al que s'opunxera porque taba convencíu que conduciría a la guerra coles potencies occidentales, dixera: «¡Non cabo la menor dulda! Lluchar contra Estaos Xuníos ye como lluchar contra'l mundu enteru. Pero foi decidíu. Polo tanto voi lluchar lo meyor que sepa. De xuru voi morrer a bordu del Nagato [el so buque insinia]». Nuna carta privada escribió qu'una vegada empezaren les hostilidaes ente Estaos Xuníos y Xapón, «nun va ser abonda que tomemos Guam y les Filipines, nin siquier Ḥawai y San Francisco. Vamos Tener qu'avanzar hasta Washington y roblar el tratáu (esto ye, dictar los términos de la paz) na Casa Blanca».

Namás roblase'l Pactu Tripartitu Yamamoto empezara a diseñar la estratexa de la guerra nel Pacíficu. Llueu llegó a la conclusión de que la única opción de victoria pa Xapón yera solmenar un golpe decisivu al entamu de la guerra que quiciabes obligara a Estaos Xuníos a axustar, y qu'esi golpe podría ser l'ataque a la flota d'Estaos Xuníos del Pacíficu na so propia base de Pearl Harbor, nes islles Ḥawai. Una idea escabarriada, y asina-y lo paeció al embaxador d'Estaos Xuníos en Tokiu Joseph Grew, cuando a finales de xineru de 1941 llegar rumor de guerra» de que «les fuercies militares xaponeses taben entamando un ataque sorpresa masivu en Pearl Harbor».

En febreru de 1941 Yamamoto unvió-y una carta, per mediu del contralmirante xefe de la Oncena División Aérea Takijiro Onishi, al capitán Minoru Genda, miembru de la plana mayor de la Primer División Aérea y el meyor pilotu de l'Armada Imperial, na que-y pidía que «investigara pormenorizadamente la viabilidá d'un plan d'ataque» con aviones a Pearl Harbor, reconociéndo-y que «nun sería fácil llevar a cabu daqué asina». Na carta dicía-y que tratar de «solmenar un golpe a la flota d'Estaos Xuníos en Ḥawai, de forma que, mientres un tiempu, Estaos Xuníos nun pudiera avanzar escontra'l Pacíficu occidental». Pa ellaborar el so plan Yamamoto cuntara coles informaciones que-y apurriera'l cónsul xaponés en Honolulu, que tuviera reparando los movimientos de la flota d'Estaos Xuníos. D'elles interesára-y especialmente una: que los barcos permanecíen fondiaos nel puertu les fines de selmana.

Dos meses dempués Yamamoto recibió la contestación redactada por Onishi na qu'él y Genda namái falaben de bombardeos en picáu y n'altor, lo que-y decepcionó porque refugaren l'usu de torpedos llanzaos dende los aviones por cuenta de la escasa fondura de les agües de Pearl Harbor —los torpedos xaponeses precisaben unos trenta metros pa nun encuallase no fondero y dirixise escontra'l so oxetivu, ente que la fondura media en Pearl Harbor yera de doce metros—. Pero Yamomoto aportunó en que yera posible l'ataque con torpedos y respondió qu'habría qu'ameyoralos y entrenar a los pilotos nel so usu.

Genda y Onishi poner a trabayar na solución de los problemes que plantegaba l'usu de torpedos. Cola ayuda de los téunicos consiguieron amenorgar drásticamente la fondura a la que teníen que fundise pa poder dirixise al blancu, y adomaron a los pilotos pa volar bien baxu y menguar asina la posibilidá de que los torpedos empotrárense no fondero marín cuando yeren llanzaos dende los aviones. En setiembre empezaron los exercicios de simulación bélica na badea de Kinko, na prefeutura de Kagoshima, escoyida pola so paecencia con Pearl Harbor. Nengún de los pilotos que participaron sabíen cuál yera l'oxetivu. A finales de setiembre'l plan d'ataque a Pearl Harbor yá taba llistu. Amás de Genda y Onishi, el principal collaborador de Yamamoto na so ellaboración final fuera Kameto Kuroshima, un estravagante oficial de planificación al que Yamamoto envaloraba enforma porque-y ufiertaba soluciones que nunca se -y asocedieron a él y que s'atrevía a contradici-y.

Sicasí, el plan d'ataque a Pearl Harbor presentáu por Yamamoto foi refugáu pol Estáu Mayor de l'Armada Imperial por ser demasiáu ventureru y por emplegar demasiaos recursos navales que seríen necesarios n'otros escenarios bélicos yá que se riquir seis de los diez portaviones con qu'entós cuntaba l'Armada Imperial. Pero Yamamoto nun se conformó y unvió a Tokiu a Kuroshima por que defendiera el plan y como últimu recursu amenaciara cola so dimisión y la de tol so equipu si nun s'aceptaba. El 20 d'ochobre l'Estáu Mayor dexó la dimisión de Yamamoto supondría un duru golpe pa la moral y la eficacia de la Flota Combinada— y aprobar, a pesar de les duldes que siguía amenando'l plan.

La fecha y hora pal ataque afitar nes 8:00 hores del llunes 8 d'avientu, hora de Tokiu, 8:00 hores del domingu 7 d'avientu en Ḥawai y 13:30 hores del mesmu día en Washington. Escoyóse esi domingu porque la lluna apurriría una lluz que facilitaría los vuelu de los aviones primero qu'amaneciera.
thumb|300px|Plan de les ofensives xaponeses previstes nel Pacíficu y nel Sureste d'Asia, simultáneamente al ataque a Pearl Harbor.
El plan d'ataque a Pearl Harbor, xunto col restu del orde de batalla entamáu polos Estaos Mayores del Exércitu y de l'Armada, foi presentáu al emperador Hirohito na tarde del 2 de payares, a otru día de la conferencia d'enllaz na que se decidiera afitar el 30 de payares como la fecha llende pa les negociaciones con Estaos Xuníos, dempués de la cual desencadenaríense les ofensives previstes nel Pacíficu y nel Sureste d'Asia, simultáneamente al ataque a Pearl Harbor. Los oxetivos principales de la campaña escontra'l sur», xunto con Pearl Harbor, yeren l'archipiélagu de les Filipines, posesión d'Estaos Xuníos, y Malasia, colonia británica qu'incluyía la estratéxica base de Singapur. Tamién sería atacada Tailandia y de siguío la colonia británica de Birmania. Operaciones secundaries tendríen como oxetivu la colonia británica de Ḥong Kong, y les islles de Wake y de Guam, onde la flota d'Estaos Xuníos del Pacíficu tenía les sos bases d'operaciones avanzaes y onde taben los submarinos y los aviones de reconocencia. La conquista de les Indies Orientales Holandeses empezaría cuando toos esos oxetivos algamárense. La ofensiva tenía que concluyir nun plazu máximu de 20 selmanes, dempués de les cualos yá nun quedaría nenguna fuercia aérea, naval o terrestre d'Estaos Xuníos o de Gran Bretaña capaz de torgar el dominiu xaponés sobre'l sureste d'Asia y el Pacíficu occidental.

Sicasí, l'almirante Yamamoto siguía duldando de les posibilidaes d'una victoria de Xapón. «Mientres los primeros seis o doce meses de guerra contra los Estaos Xuníos y Gran Bretaña, voi causar estragos en tolos sos lladrales y voi conquistar una victoria tres otra», agoró. «Dempués… nun tengo esperances de ganar».

 5 de payares: la Conferencia Imperial retrasa al 30 de payares la fecha llende p'algamar un alcuerdu con EE. XX. 
thumb |170px|Shigenori Togo, ministru d'Asuntos Esteriores.
El mesmu día en que l'Estáu Mayor de l'Armada aprobaba'l plan de Yamamoto, el xeneral Toxu formó'l so gobiernu, acorde cola misión que se-y encamentara. Nomó como nuevu ministru d'Asuntos Esteriores al esperimentáu diplomáticu Shigenori Togo, nada favorable a l'Alemaña nazi y que taba dispuestu a faer concesiones a Estaos Xuníos, y pa los otros dos puestos importantes del gabinete, los ministerios de Finances y de Marina, tamién nomó a dos declaraos antibelicistas, Okinori Kaya y l'almirante Shigetaro Shimada, respeutivamente —Toxu pela so parte caltúvose al frente del ministeriu de la Guerra y asumió tamién la cartera d'Interior, en previsión de que se produxeren disturbios por causa de les concesiones qu'habría que faer p'algamar un alcuerdu con Estaos Xuníos—. Toos tuvieron d'alcuerdu en que l'oxetivu del gobiernu yera ampliar la fecha llende de les conversaciones con Estaos Xuníos y dar asina una oportunidá a la vía diplomática qu'evitara la guerra. Sicasí, Toxu nun camudó a nengún de los belicistes xefes y subxefes del Altu Estáu Mayor del Exércitu y de l'Armada, quien per otru llau nun recibieron instrucciones per parte del emperador, como les recibiera Toxu, de buscar una salida diplomática a la crisis con Estaos Xuníos. Amás, na so primer declaración el nuevu gobiernu afirmó la so adhesión «a la infrayable política nacional del Imperiu» y el so compromisu pa «llevar l'Incidente de China a un final favorable, establecer firmemente la Esfera de Coprosperidad de la Gran Asia Oriental y contribuyir a la paz mundial».
thumb|left|180px|Príncipe Hiroyasu Fushimi, xefe de la Flota Imperial.
thumb|170px|Shigetaro Shimada, ministru de Marina.
thumb|320px|Okinori Kaya, ministru de Finances.

Pa «volver esaminar» la resolución de la Conferencia Imperial del 6 setiembre, como se comprometiera Toxu, celebráronse socesives conferencies d'enllaz ente'l 23 y el 30 d'ochobre —sacante'l día 26—, a les que tamién asistieron el direutor xeneral del Conseyu de Planificación del Gobiernu, Teiichi Suzuki, y el ministru de Finances Kaya, por que valoraren les consecuencies económiques d'una guerra con Estaos Xuníos. Nestes xuntes los que más primieron a favor de la guerra fueron los xefes del Estáu Mayor del Exércitu y de la Marina, Sugiyama y Nagano, a pesar de que nun tuvieron más remediu que reconocer que Xapón nun podría caltener un conflictu enllargáu —confiaben en qu'Estaos Xuníos se viera obligáu a pidir la paz tres les primeres victories xaponeses—. Dambos aportunaben en que cuanto más esperara Xapón menores seríen les sos posibilidaes de ganar la guerra porque se taben escosando los recursos —«Tenemos De decidir d'una vegada si vamos a la guerra o non», dixo Nagano; «¡Hai qu'actuar rápido!», remachó Sugiyama—. Los que se manifestaron en contra de la opción bélica fueron los nuevos ministros Togo y Kaya, ente que l'en principiu antibelicista ministru de Marina Shimada, tres la entrevista que caltuvo'l 27 d'ochobre col príncipe Hiroyasu Fushimi, xefe de la Flota Imperial, quien-y repitió la postura de los xefes de los Estaos Mayores: «si nun tomamos rápido una decisión, vamos perder una oportunidá», nun s'opunxo a la guerra. Tampoco lo fixo'l direutor de la Oficina de Planificación Suzuki. Pela so parte el primer ministru Toxu, que cada vez allugaba más duldes sobre la guerra, intentó conciliar los dos postures y finalmente propunxo que na xunta del 1 de payares adoptara la posición definitiva.

Na conferencia d'enllaz del 1 de payares, que duró diecisiete hores, Toxu defendió una vía entemedia ente dir o nun dir a la guerra: siguir les negociaciones diplomátiques ensin refugar la posibilidá de la guerra, lo qu'implicaba que siguiríen los preparativos bélicos mientres s'intentaba algamar un alcuerdu col gobiernu d'Estaos Xuníos. Dempués d'un duru y perllargu alderique eso foi lo que finalmente se decidió, afitando'l 30 de payares como fecha llende pa la diplomacia, que foi'l plazu máximu de tiempu que consiguió'l ministru Togo dempués d'aportunar en que «por naturaleza, la diplomacia rique munchos díes y nueches pa consiguir los sos oxetivos. Como ministru d'Asuntos Esteriores, nun puedo llevar a cabu xestiones diplomátiques si nun tienen probabilidá dalguna d'ésitu. Preciso la garantía de que voi disponer del tiempu y les condiciones necesaries pa llogralo. Fuelga dicir qu'hai qu'evitar la guerra».

thumb|180px|left|Xeneral Osamu Tsukada, subxefe del Estáu Mayor del Exércitu.
A les diez de la nueche, tres once hores d'alderique, empezar a aldericar los términos de la negociación con Estaos Xuníos. El ministru d'Asuntos Esteriores esplicó la necesidá de faer concesiones por que la vía diplomática tuviera dalguna oportunidá d'ésitu y propunxo que Xapón ufiertara la retirada de les tropes asitiaes na metá sur de la Indochina francesa, volviendo asina a la situación anterior a xunetu. Sicasí, el xefe y el subxefe del Estáu Mayor del Exércitu, los xenerales Sugiyama y Tsukada, oponer de forma vehemente —«nun vamos retirar les tropes del sur d'Indochina… [porque] si facer, Estaos Xuníos consiguiría los so oxetivu. Entós podría interferir nos nuesos asuntos siempres que quixera», alegó Osamu Tsukada—. Ante la posibilidá de que Togo dimitiera, lo que fadría cayer al gobiernu, el primer ministru Toxu sofitó al ministru d'Asuntos Esteriores, y finalmente alcordóse que la ufierta del treslláu de les tropes del sur al norte d'Indochina sería un últimu recursu si les conversaciones enllancábense, esto ye, formaría parte d'un Plan B alternativu por si'l Plan A, nel que nun figuraba la retirada, fallaba. El problema de fondu yera que los altos mandos militares nun taben dispuestos a faer concesiones significatives a Estaos Xuníos pa evitar la guerra —la retirada de les tropes xaponeses de China considerar una deshonra— anque munchos d'ellos fueren pesimistes sobre les posibilidaes de ganar la guerra. El xeneral Tsukada, subxefe del Estáu Mayor del Exércitu, dixera na xunta:

El 4 de payares axuntó'l Conseyu Supremu de Guerra, presidíu escepcionalmente pol emperador Hirohito —a quien dos díes antes los xefes de los Estaos Mayores del Exércitu y de l'Armada informara de los planes de guerra qu'incluyíen l'ataque a Pearl Harbor—. El Conseyu nun s'opunxo al alcuerdu de la conferencia d'enllaz de que les negociaciones diplomátiques y los preparativos pa la guerra desenvolveríense coles mesmes. Na xunta'l primer ministru Toxu amosóse muncho más belicista que na conferencia d'enllaz celebrada tres díes antes. «Si llindámonos a quedanos de brazos cruzaos y dexamos que'l nuesu país vuelva ser el "pequeño Xapón" d'otros tiempos, taríamos mancillando la so esllumante historia de dos mil seiscientos años», afirmó.

A otru día, 5 de payares, celebróse la Conferencia Imperial, nuna atmósfera d'esmolición y abatimientu, compartida tamién pol emperador. El ministru d'Asuntos Esteriores Togo foi l'encargáu de presentar los alcuerdos alcanzaos na conferencia d'enllaz del día 1 de payares que diben recibir la sanción imperial y sorprendentemente realizó un discursu belicista, acusando a Estaos Xuníos de ser l'agresor.
thumb|180px|El primer ministru Hideki Toxu.

El primer ministru Toxu destacó que si les conversaciones fracasaben nun quedaba más opción que dir a la guerra pa evitar que Xapón quedara amenorgáu a una nación de tercer clase». «Dientro de dos años nun vamos tener petroleu pa usu militar. Los barcos van quedar deteníos. Cuando piensu nel fortalecimientu de les defenses d'Estaos Xuníos nel suroeste del Pacíficu, la espansión de la flota d'Estaos Xuníos, el inacabado Incidente de China, y tou lo demás, nun veo'l final de les dificultaes. Podemos falar d'austeridá y sufrimientu, pero ¿puede'l nuesu pueblu soportar esi tipu de vida mientres enforma tiempu?». Dempués cuando foi preguntáu pol presidente del Conseyu Priváu Hara sobre la retirada de les tropes de China, Toxu aponderó los sacrificios que Xapón fixera desque la guerra empezara y añadió que la retirada dexaría a Xapón nuna posición peor que la tenía antes de la guerra. China sería más poderosa qu'antes y «podría inclusive intentar apoderase de Manchuria, Corea y Formosa». Hara tuvo acordies con Toxu y afirmó que yera imposible aceptar toles demandes d'Estaos Xuníos «dende'l puntu de vista de la situación política interior y de la nuesa autopreservación». Y añadió: «Si perdemos esta oportunidá de dir a la guerra, vamos tener que sometenos a los dictaos d'Estaos Xuníos. Con éses reconozo que ye inevitable que decidamos empecipiar la guerra contra Estaos Xuníos». L'emperador nesta ocasión permaneció en silenciu.

 27 de payares: Xapón ruempe les conversaciones en respuesta a la Nota Hull 

thumb|200px|Saburo Kurusu

Dos díes depués de celebrase la conferencia d'enllaz en que decidió ampliase la fecha llende pa les conversaciones con Estaos Xuníos al 30 de payares, el ministru d'Asuntos Esteriores Shigenori Togo encargó al esperimentáu diplomáticu Saburo Kurusu que fora a Washington cola misión de llevar les negociaciones col gobiernu d'Estaos Xuníos. Togo informó-y de les condiciones xaponeses apautaes na conferencia d'enllaz del día 1 de payares p'algamar un alcuerdu con Estaos Xuníos: un Plan A, nel que nun se faía nenguna concesión importante, y un Plan B que namái tendría de plantegase como últimu recursu y qu'incluyía la retirada de les tropes xaponeses del sur de la Indochina francesa. Antes de partir, Kurusu entrevistar col primer ministru, el xeneral Hideki Toxu, quien-y dixo: «Faiga tolo posible y torne con un alcuerdu».

Kurusu salió de Xapón el 7 de payares, el mesmu día en que l'embaxador Nomura presentaba al secretariu d'Estáu Cordell Hull el Plan A, que Togo -y unvió dende Tokiu —comunicación que foi interceptada y descodificada polos servicios d'intelixencia d'Estaos Xuníos qu'interpretaron que Xapón taba preparar pa la guerra mientres caltenía les conversaciones diplomátiques y asina lo comunicaron al secretariu Hull—. Cuando Kurusu llegó a Washington el 15 de payares entá nun s'empecipiaren les negociaciones formales —Hull dixéra-y a Nomura qu'antes yera necesariu efeutuar «conversaciones esploratories»—. Mentanto los preparativos bélicos siguíen y el mesmu día de la llegada de Kurusu a Washington axuntárase en Tokiu la conferencia d'enllaz na que s'aprobara'l Plan pa Facilitar la Conclusión de la Guerra con Estaos Xuníos, Gran Bretaña y Países Baxos». Ésti dicía:

thumb|230px|Nomura (izquierda) y Kurusu (derecha) col secretariu d'Estáu Hull.

El 17 de payares Kurusu entrevistar con Roosevelt nel Despachu Oval, xunta a la que tamién asistieron l'embaxador Nomura y el secretariu d'Estáu Hull. Kurusu pidió-y al presidente que viera la situación dende «la perspeutiva xaponesa», a lo que Roosevelt contestó-y: «Ente amigos nunca ta dicha la última pallabra», frase que lu impresionó. Sicasí, nun s'avanzó nes temes cruciales, especialmente en cuanto al deséu d'Estaos Xuníos de que Xapón abandonara'l Pactu Tripartitu —nuna xunta anterior Hull dixéra-y a Nomura que-y resultaría bien difícil «faer creer a la población d'esti país y a la de toles naciones pacífiques que Xapón taba actuando con mires a la paz», pos «taba amestáu por una alianza al agresor más flagrante qu'apaeció nel planeta nos últimos dos mil años», añadiendo de siguío que si'l gobiernu d'Estaos Xuníos «llegaba a un alcuerdu con Xapón, mientres Xapón siguía obligáu con Alemaña», la xente podría «acoradame»—. Nel memorándum qu'escribió Hull sobre la xunta anotó que «al respective de los trés principales puntos que dixebren a los nuesos dos países [la igualdá d'oportunidaes comerciales, la retirada de China y el Pactu Tripartitu]… nun se fixo esfuerciu dalgunu por resolver eses cuestiones na xunta».

Nun ayudar en nada a les conversaciones esploratories» el discursu, radiáu per primer vegada a tol país, que pronunció'l mesmu día de la entrevista de Kurusu con Roosevelt el primer ministru Toxu ante'l parllamentu xaponés nel que dixo que les sanciones económiques impuestes per Estaos Xuníos yeren «un actu agresivo y contrario equivalente a un conflictu armáu», pidiendo de siguío la unión de la nación «asoceda lo qu'asoceda». Remató la so alocución espresando'l so respetu y gratitud escontra les almes heroiques de los muertos en combate» pa protexer a la so nación. Honrar a los soldaos cayíos yera precisamente l'argumentu que Toxu siempres remanara pa oponese a retirar de China.

A otru día, 18 de payares, Kurusu y Nomura axuntar con Hull, quien repitió que mientres Xapón siguiera amestáu al Pactu Tripartitu nun sabía si «podría faese daqué p'algamar un alcuerdu satisfactoriu». Entós foi cuando inesperadamente l'embaxador Nomura pasó direutamente al Plan B y suxirió la retirada de les tropes xaponeses del sur d'Indochina, de forma que los dos países pudieren «[volver] al estatus esistente antes d'esa fecha en xunetu… primero que [Estaos Xuníos] punxera a valir les midíes de conxelación». Pero a Hull nun-y paeció abondu y dixo que l'embargu nun seria llevantáu hasta que los xaponeses tomaren « definitivamente un aldu pacífico y arrenunciao a los planes de conquista». Nomura aportunó y entós Hull dixo que consultaría la nueva propuesta xaponesa colos británicos y colos holandeses.

Kurusu y Namura unviaron un mensaxe optimista a Tokiu sobre la marcha de les conversaciones, pero'l 20 de payares recibieron un duru telegrama del ministru Togo que taba furiosu porque antes d'esplorar toles posibilidaes del Plan A pasaren al Plan B y sobremanera porque presentaren la retirada de les tropes del sur d'Indochina como una propuesta aisllada. Asina que los ordenar que presentaren una versión del Plan B qu'amás de la retirada de les tropes, qu'apaecía en quintu y últimu llugar, incluyía otros cuatro puntos: 1) el compromisu de Xapón de nun dir más allá d'Indochina nes sos meyores militares; 2) la cooperación pal llogru de los recursos de les Indies Orientales Holandeses; 3) el llevantamientu del embargu de petroleu y de la conxelación de los activos xaponeses n'Estaos Xuníos; 4) el compromisu d'Estaos Xuníos de que nun intervendría na paz chinu-xaponesa que punxera fin a la guerra que calteníen dende 1937. Togo concluyía diciendo: «Si nun podemos llograr l'aprobación d'Estaos Xuníos pa esti plan, a cencielles vamos tener qu'aceptar la posibilidá de que les conversaciones fracasaren».
thumb|El secretariu d'Estáu Cordell Hull.
El 20 de payares Nomura y Kurusu apurrieron personalmente'l Plan B completu al secretariu Hull, quien los recibió bien fríamente pa consternación de los dos representantes xaponeses. Hull díxo-yos que'l públicu d'Estaos Xuníos vía a Xapón como un aliáu de l'Alemaña nazi y qu'ente los dos queríen partise'l mundu. Tocantes a la propuesta xaponesa comentó-yos privadamente que la consideraba como un ultimátum, añadiendo de siguío que les sos estipulaciones yeren «tan risibles que nengún altu funcionariu d'Estaos Xuníos podría suañar nunca n'aceptales».

A otru día Kurusu, aforfugáu porque s'escosaba'l tiempu, tomó una iniciativa pola so cuenta y entrevistóse con Hull pa presenta-y una nota personal na que-y dicía que si Estaos Xuníos entraba en guerra n'Europa Xapón actuaría de forma independiente respectu de los sos socios del Pactu Tripartitu. Na nota personal Kurusu mentaba l'artículu III del Pactu, que, según él, dexaba a Xapón «interpretar les sos obligaciones con llibertá ya independencia». «El mio gobiernu nunca llanzaría al pueblu de Xapón a la guerra a instancies d'una potencia estranxera; namái va aceptar la guerra como necesidá última ya ineludible pa caltener la so seguridá y caltener la vida nacional contra una inxusticia activa», dicía tamién la nota. Pero Hull, según apuntó nel memorándum de la xunta, nun consideró que lo que dicía «fora a ser d'especial utilidá» y refugar.

La respuesta definitiva del gobiernu d'Estaos Xuníos foi apurrida a Kurusu y a Nomura a última hora de la tarde del 26 de payares pol secretariu Hull y n'esencia suponía volver a la posición inicial d'Estaos Xuníos, pero nun tonu muncho más duru y añadiendo nueves demandes. Trátase d'un documentu tituláu «Esbozu de la Base Propuesta pa un alcuerdu ente Estaos Xuníos y Xapón», que sería más conocíu como la Nota Hull. Una primer dificultá pa la so aceptación polos representantes xaponeses yera que se proponía un alcuerdu multillateral de non agresión que tenía d'incluyir tamién a Gran Bretaña, China, Países Baxos, la Xunión Soviética y Tailandia, cuando namái taben autorizaos a algamar un alcuerdu billateral. Pero lo más grave pa ellos yera la segunda parte titulada «Pasos qu'han de dar los Gobiernos d'Estaos Xuníos y Xapón» y que constaba de diez puntos, na que se recoyíen les condiciones qu'Estaos Xuníos esixía p'algamar l'alcuerdu: la retirada de les tropes xaponeses d'Indochina y de China; la reconocencia del gobiernu de Chiang Kai-shek con sede en Chongqing como únicu gobiernu llexítimu de China —lo qu'implicaba que Xapón retirara'l sofitu al gobiernu títere de Wang Jingwei—; l'arrenunciu a los derechos d'extraterritorialidad en China y a les ventayes y derechos derivaos del Protocolu Bóxer de 1901; la reconocencia de la llibertá de comerciu y de la igualdá d'oportunidaes como los principios que teníen de rexir les rellaciones económiques n'Asia. Nos Diez Puntos» de Hull tamién s'incluyía l'abandonu per Xapón del Pactu Tripartitu. En contrapartida Estaos Xuníos ufiertaba la descongelación de los activos xaponeses y l'entamu de conversaciones pa establecer un nuevu tratáu comercial y a más llargu plazu asegurar la paz nel Pacíficu.
thumb|left|El secretariu de Defensa Henry Stimson col xeneral George Marshall, xefe del Estáu Mayor del Exércitu, en xineru de 1942.
Hull reconoció más tarde que nun pensaba «seriamente que Xapón aceptaría la nuesa propuesta», polo que creía que podría significar la guerra con Xapón, y asina-y lo comentó al secretariu de Defensa Henry Stimson: «Yo yá llavé les manes con esti asuntu; agora queda nes tos manes y nes de Knox [secretariu de Marina], l'exércitu y l'armada». Según Antony Beevor, «solo un arrenunciu inmediato y completo de los Estaos Xuníos y Gran Bretaña a les sos pretensiones podría evitar el conflictu naquellos momentos. Pero asemeyáu signu de debilidá occidental probablemente animara a los xaponeses a llanzar el so ataque fronteru».
thumb|180px|El presidente de la República de China Chiang Kai-shek col so fíu Chiang Wei-kuo en 1941.
La vuelta a la dura posición inicial, en llugar de buscar un modus vivendi como se llegaron a plantegar primeramente Roosevelt y Hull, debióse esencialmente a dos factores. El primeru foi'l pocu entusiasmu de los gobiernos de Gran Bretaña, Países Baxos y Australia sobre la propuesta xaponesa y, sobremanera, el refugu radical del gobiernu chinu de Chiang Kai-shek, que-y fixo ver al gobiernu d'Estaos Xuníos que si acompangaba con Xapón, según esplicó Hull dempués de la guerra, corríase'l riesgu «de que se fundieren la moral y la resistencia chines, ya inclusive de que se desintegrara la mesma China». De fechu el primer ministru británicu Winston Churchill unviara una telegrama al presidente Roosevelt sofitando la postura de Chiang Kai-shek y espresando la so esmolición sobre'l posible fundimientu de China.
thumb|170px|left|Almirante Harold R. Stark
El segundu factor, probablemente'l más decisivu, foi un informe de la intelixencia militar sobre movimientos de tropes xaponeses nel sureste d'Asia —detectárase un gran convói de buques de guerra y barcos de tresporte con unos 50 000 soldaos a bordu travesando'l mar de China Meridional— lo qu'indicaba que Xapón se disponía a llanzar un ataque en cualquier momentu. Esta conclusión venía respondida por per un telegrama unviáu pol ministru Togo a la embaxada de Washington, que fuera descifráu polos servicios secretos d'Estaos Xuníos, nel que se dicía que si dempués del 29 de payares nun s'algamara un alcuerdu diplomáticu, les coses avanzaríen «de forma automática». Cuando foi informáu de los movimientos de tropes el presidente Roosevelt púnxose furiosu porque yera una prueba de la mala fe de los xaponeses y dixo qu'esto «camudaba la situación dafechu» —más tarde dixo que taba convencíu de que los xaponeses atacaríen a Estaos Xuníos de xuru el 1 d'avientu, «pos ye bultable que los xaponeses ataquen ensin avisar»—. Sicasí, la vuelta a una postura de firmeza frente a Xapón nun significaba que'l gobiernu d'Estaos Xuníos quixera entrar en guerra naquellos momentos yá que tanto'l Xefe d'Estáu Mayor del Exércitu, el xeneral George Marshall, como'l Xefe d'Operaciones Navales, l'almirante Harold R. Stark, informaren al presidente Roosevelt de que los Estaos Xuníos entá nun taben preparaos.
thumb|270px|Nomura (izquierda) y Kurusu (derecha) a la salida de la so entrevista col presidente Roosevelt el 27 de payares.
Kurusu y Nomura en lleendo'l documentu intentaron que Hull rebaxara dalguna de les demandes —como la multilateralidad del alcuerdu o la retirada del sofitu a Wang Jingwei— pos sabíen que'l so gobiernu refugar —como señaló la historiadora Eri Hotta, «l'esbozu daba la impresión de qu'Estaos Xuníos taba esixendo a Xapón una rindición incondicional ensin habe-y vencíu nuna guerra»— pero Hull negar en redondu. Entós pidieron entrevistase col presidente y la xunta tuvo llugar a otru día. Roosevelt díxo-yos que nun pensaba introducir nengún cambéu na Nota Hull y xustificar refiriéndose a los recién «movimientos y declaraciones xaponeses, qu'apunten de forma inequívoca a la conquista por aciu la fuercia, inorando toa posibilidá d'un alcuerdu pacíficu y los principios en qu'ésti se sofita». Coles mesmes amosóse decepcionáu colos líderes xaponeses, que «siguíen espresando la so oposición a los principios fundamentales de la paz y l'orde», añadiendo de siguío una declaración categórica: «Mientres l'elementu contrariu a la paz que controla'l gobiernu nun se decida definitivamente a actuar y a manifestase nuna direición pacífica, nun va haber conversaciones que puedan llevar a dalgún sitiu, como se demostró de forma palmaria». Finalmente'l presidente Roosevelt agoró que si «per desgracia [Xapón] decide siguir l'hitlerismu y toma el camín de l'agresión» sería «el gran perdedor». Cuando acabó la xunta'l Departamentu d'Estáu, en contra de la política siguida hasta entós, informó a la prensa de lo que se tratara. The New York Times publicó a otru día, 28 de payares: «Tolos esfuercios d'Estaos Xuníos pa resolver les sos diferencies con Xapón paez que s'escosaron ayeri y que correspuende a Tokiu dar el siguiente pasu, que puede ser diplomáticu o militar».
thumb|left|Gana siguida pola flota xaponesa pa dir y volver del ataque a Pearl Harbor.
thumb|180px|Chuichi Nagumo
El mesmu día que los representantes xaponeses en Washington recibíen la Nota Hull zarpaba de callao de la badea de Hitokappu, na islla d'Iturup del archipiélagu de les Kuriles, la flota xaponesa al mandu del vicealmirante Chuichi Nagumo que diba atacar Pearl Harbor. Foi entós cuando s'informó a les tripulaciones y a los pilotos de cuál yera l'oxetivu de la misión. La flota taba compuesta por seis portaviones, col Akagi como buque insignia, escoltaos namái por dos acorazaos, dos cruceros y once destructores. El gobiernu d'Estaos Xuníos, que controlaba en parte les comunicaciones cifraes xaponeses y esplegara aviones y barcos de reconocencia, nun s'enteró de la salida de la fuercia naval que diba atacar Pearl Harbor porque se realizó ensin utilizar la radio y baxu fuertes bastios.

A mediudía del 27 de payares, un día dempués de que la flota que diba atacar Pearl Harbor zarpara de callao —nin siquier el primer ministru Hideki Tōjō conocía los detalles—, llegó la Nota Hull al Gobiernu xaponés. A pesar de que nun contenía una fecha llende pa ser contestada, el gobiernu y los Estaos Mayores del Exércitu y de l'Armada entender como un ultimátum —y como un insultu—. El ministru Togo, que plantegó dimitise, escribió más tarde: «Perdí toa esperanza. Intenté imaxinar que tragaba [coles demandes], pero nun había manera de que me pasaren pol gargüelu». Los ablayaos líderes xaponeses, furiosos sobremanera pola esixencia de la retirada completa de les tropes xaponeses de China, volvieron recurrir a la teoría del «cercu ABCD» p'acusar a Estaos Xuníos de ser l'agresor. Pela so parte los altos oficiales más belicistes consideraron la nota como «práuticamente un milagru» pos al faer imposible la solución diplomática dexaba a la guerra como única alternativa.

 1 d'avientu: la Conferencia Imperial ratifica la decisión d'entrar en guerra con Estaos Xuníos 
thumb|200px|L'emperador Hirohito vistíu d'uniforme militar en 1935.
El 29 de payares l'emperador Hirohito axuntó nuna comida a tolos exprimeros ministros por que-y dieren el so opinión sobre la Nota Hull. Anque toos taben en contra de la guerra, namái l'almirante Mitsumasa Yonai, que la so oposición a la firma del Pactu Tripartitu provocara la so cayida en xunetu del añu anterior, atrever a falar claramente: «Pídolos qu'escúlpenme por espresar la mio opinión con crudeza, pero creo que nun tenemos de cayer na miseria absoluto nel nuesu esfuerciu por evitar una miseria gradual». L'únicu que siguió esta argumentación foi sorprendentemente'l príncipe Fumimaro Konoe, que sustituyera a Yonai y roblara el Pactu Tripartitu y autorizáu la invasión de la Indochina francesa. «¿Nun tendríamos d'esperar hasta que llegaren les dificultaes ya intentar salir agora d'esti puntu muertu?», preguntóse. Naide respondiólu. Toxu dempués de la guerra afirmó que la opinión mayoritaria espresada na xunta foi que «si esta guerra yera sobre la sobrevivencia, entós tenemos que tar preparaos pa faer la guerra, inclusive si prevía la derrota».

Esi mesmu día 29 de payares pela tarde axuntóse la conferencia d'enllaz qu'a propuesta del primer ministru Toxu alcordó entrar en guerra. Los xefes de los Estaos Mayores informaron de que tolos preparativos bélicos taben cuasi dafechu peracabaos. Foi entós cuando los miembros del gobiernu fueron informaos de que la fecha del entamu de los ataques yera'l 8 d'avientu, anque siguíen ensin conocer los oxetivos y qu'unu d'ellos yera Pearl Harbor.

thumb|left|Príncipe Nobuhito Takamatsu, hermanu menor del emperador Hirohito.
El 30 de payares l'hermanu menor del emperador Hirohito, el príncipe y contralmirante de l'Armada Imperial Nobuhito Takamatsu, intentó convence-y por que torgara la guerra. «L'Armada nun puede dexase lluchar. Da la sensación de que, si fuera posible, l'Armada preferiría evitar una guerra con Estaos Xuníos. Si dexamos pasar esta oportunidá, va ser imposible evitala. L'Armada va empezar a movilizase pal combate'l 1 d'avientu. Dempués d'esa fecha, [la guerra] va ser incontenible», díxo-y. Hirohito contestó-y que tarrecía una posible derrota de Xapón, pero qu'él nun podía interferir nes decisiones que tomaren el gobiernu y l'Altu Mandu. Más palantre Hirohito xustificaría la so actitú diciendo: «Si yo nun aprobara la guerra, [el primer ministru] Toxu dimitiría, produciríase un gran golpe d'Estáu y de la mesma eso daría llugar a absurdos argumentos en pro de la guerra».

Namás colase de palaciu'l príncipe Takamatsu, el guardián del sellu priváu Koichi Kido, que creía que nun yera «el momentu apropiáu» por que'l emperador interviniera, llamó a palaciu a Toxu por qu'esclariara les duldes de Hirohito, pero aquél delegó la xera nel Xefe del Estáu Mayor de l'Armada Osami Nagano y nel ministru de Marina Shigetaro Shimada —«les estratexes naval ser tou [nesta guerra]», dixo—. Nagano y Shimada dixéron-y al emperador que los engranajes de la guerra yá empezaren a movese «automáticamente» coles mires de curase del cáncer del Pacíficu».

A otru día, 1 d'avientu, axuntóse la Conferencia Imperial, la cuarta vegada en cinco meses. L'almirante Nagano dixo en nome de los Estaos Mayores del Exércitu y de l'Armada: «Tamos agora en posición d'empezar les operaciones, según los planes predeterminados, asina recibamos la orde imperial de recurrir a encomalo». Como la fecha llende afitada pa les negociaciones con Estaos Xuníos yá se degolara, aprobóse la entrada en guerra contra Estaos Xuníos, Gran Bretaña y Países Baxos. Hirohito nun faló. El presidente del Conseyu Priváu Hara dixo:
280px|thumb|Almirante Husband Y. Kimmel, xefe de la Flota del Pacíficu, con base en Pearl Harbor.

A otru día de la xunta de la Conferencia Imperial l'almirante Isoroku Yamamoto unvió un mensaxe en clave al vicealmirante Nagumo al mandu de la flota que saleaba en silenciu escontra Pearl Harbor nel que-y ordenaba llanzar l'ataque. El mensaxe dicía: «Esguilen el monte Niitaka 1208».

Mentanto los estaos mayores del Exércitu y de la Marina d'Estaos Xuníos esperaben l'ataque xaponés d'un momentu a otru. Creíen que los oxetivos más probables seríen Malaca, Tailandia o Filipines. Naide esperaba que l'ataque fora a Pearl Harbor, en mediu del Pacíficu. El problema fincaba en que los servicios d'intelixencia nun sabíen onde s'atopaben los seis portaviones de la Primera y la Segunda Flota xaponeses. El 2 d'avientu, l'almirante Husband Y. Kimmel, xefe de la Flota del Pacíficu, díxo-y a unu de los sos subordinaos cuando lu comunicó que siguíen ensin alcontralos: «¿Quies dicir que podríen tar arrodiando Diamond Head [cerca de la entrada a Pearl Harbor] y nun lo sabríais?».

 7 d'avientu: ataque a Pearl Harbor y declaración de guerra 
thumb|left|270px|Dellos caces Zero de la segunda folada preparar pa partir dende'l portaviones Shokaku escontra Pearl Harbor.
Considerando que'l factor sorpresa yera esencial nel ésitu de la operación, el gobiernu xaponés y l'Altu Mandu —desoyendo la opinión del responsable máximu de la mesma, l'almirante Yamamoto, ya inclusive la del propiu emperador, de que Xapón tenía d'atenese a lo establecío nel derechu internacional sobre la guerra— decidieron que presentaríen la rotura de rellaciones con Estaos Xuníos namái media hora antes del entamu del ataque a Pearl Harbor (previstu pa les 8:00 hores del 7 d'avientu nes islles Ḥawai; les 13:30 del mesmu día en Washington). P'asegurar el secretu tamién decidió nun informar a los sos representantes en Washington de la decisión d'entrar en guerra contra Estaos Xuníos, polo que dempués del 1 d'avientu siguieron coles sos xestiones diplomátiques —Kurusu cuando s'enteró meses dempués de que la guerra yá taba decidida cuando'l gobiernu xaponés el día 3 d'avientu indicára-yos a él y a Nomura que siguieren coles sos xestiones diplomátiques, consideró esti fechu como una táctica apostada d'engañar y confundir al adversariu, lo mesmo que pensaron los americanos—. De fechu Kurusu y Namura consiguieron que'l presidente Roosevelt unviára-y una carta personal al emperador a favor de la paz, pero foi retenida por orde del Estáu Mayor del Exércitu polo que Hirohito recibir namái media hora primero que s'empecipiara l'ataque a Pearl Harbor.
thumb|left|Cartelu de propaganda del Pactu Tripartitu aponderando l'ataque xaponés a Pearl Harbor
thumb|Cartelu de propaganda de guerra d'Estaos Xuníos recordando Pearl Harbor.

El gobiernu xaponés unvió'l comunicáu de la rotura de les negociaciones —del que se suprimiera la frase que falaba de la posible declaración de guerra xaponesa acordies cola Convención de L'Haya— namái unes hores antes del ataque. El comunicáu diba acompañáu de la orde de que nun lo apurrieren antes de la 13:00 hores (horariu de Washington; 7:30 hores, horariu de Ḥawai, esto ye, xusto media hora antes del entamu del ataque). Pero la embaxada xaponesa tuvo problemes col descifráu y el mecanografiado del documentu, que constaba de catorce puntos y una conclusión final, polo que Nomura y Kurusu presentar a Hull a les 14:20 hores, cuando diba una hora que l'ataque a Pearl Harbor empezara —lo que Nomura y Kurusu desconocíen yá que'l so gobiernu tampoco-yos informara sobre la operación—. Cuando Hull recibir notaron qu'ésti taba furiosu —nin-yos dio la mano, nin los convidó a sentase—. Nun podíen saber que tanto él como'l presidente Roosevelt conocíen el so conteníu dende les 10 de la mañana yá que los servicios d'intelixencia haber interceptáu y descifráu primero que la mesma embaxada xaponesa —de fechu escontra les 12 de la mañana los comandantes de les bases naval y terrestre d'Estaos Xuníos del Pacíficu yá fueren alvertíos del inminente ataque xaponés, pero non el de Pearl Harbor, por causa de males condiciones atmosfériques (el mensaxe llegaría cuando l'ataque xaponés yá empezara)—. Amás diba pocos minutos qu'al secretariu d'Estáu informárenlu de que la base de Pearl Harbor taba siendo atacada por aviones xaponeses. Nun momentu determináu Hull dexó de lleer el documentu que-y apurrieren los representantes xaponeses y díxo-yos:

250px|thumb|left|Anuncio dende'l Cuartel Xeneral Imperial del ataque a Pearl Harbor (8 d'avientu de 1941).
thumb|Franklin D. Roosevelt roblando la declaración de guerra a Xapón.
Kurusu y Nomura tornaron confusos a la so embaxada, onde atoparon a la entrada un ensame que los increpaba. Foi entós cuando supieron que Xapón atacara a Estaos Xuníos por sorpresa y antes de declarar la guerra. Dempués de que se colaren los dos representantes xaponeses Hull llamar «homúnculos y sinvergüences».

Nel discursu que pronunció a otru día ante'l Congresu pa pidir la declaración de guerra a Xapón —tamién conocíu como'l «discursu de la infamia» porque empezaba diciendo: «Ayeri, 7 d'avientu de 1941, una fecha que va vivir na infamia, Estaos Xuníos d'América foi atacáu repentina y deliberadamente por fuercies navales y aérees del Imperiu xaponés»—, Roosevelt denunció la abominable conducta xaponesa al usar la diplomacia pa despintar los preparativos:

 Referencies 

 Bibliografía 

Categoría:Ataque a Pearl Harbor
Categoría:Segunda Guerra Mundial
Categoría:Historia de Xapón