Joaquín Fernández Cortina
{{persona}}
'''Joaquín Fernández Cortina''' {{nym}} foi un eclesiásticu español. 

== Biografía ==
=== Primeros años ===
Nacíu n'Asturies "de padres bien honraos", fixo los sos primeros estudios tuteláu pol so tíu, que foi [[canónigu]] en [[Xaén]] y dempués [[inquisidor]] en [[Granada]], y siguir na [[Universidá de Irache]] pa terminar doctorándose en 1824 en Lleis y Cánones en [[Universidá de Valladolid|la de Valladolid]]. 

Canónigu doctoral de Murcia dende 1825, foi secretariu de cámara y gobiernu del [[Pedro Inguanzo Rivero|cardenal Inguanzo]], por aquél entós [[Archidiócesis de Toledo|arzobispu de Toledo]]. Viaxó con él a [[Roma]] p'asistir a los [[cónclave]]s de 1829 y 1830 en que fueron escoyíos papes [[Pío VIII]] y [[Gregorio XVI]], y cuando en 1835 decayó la salú del cardenal, Fernández foi nomáu gobernador eclesiásticu de la archidiócesis, cargu que desempeñó hasta la muerte de Inguanzo en xineru del añu siguiente.<ref name=Minguella>[[Toribio Minguella]]: [http://bidicam.castillalamancha.es/bibdigital/bidicam/es/catalogo_imagenes/grupo.cmd?path=1500025&presentacion=pagina&posicion=220 Hestoria de la diócesis de Sigüenza y de los sos obispos] {{Webarchive|url=https://web.archive.org/web/20141205134104/http://bidicam.castillalamancha.es/bibdigital/bidicam/es/catalogo_imagenes/grupo.cmd?path=1500025&presentacion=pagina&posicion=220 |date=2014-12-05 }}, vol. III, pp. 216-222 (1913).</ref> 

=== Prisión ===
Foi por estes feches que resultó encausáu criminalmente nun procesu que supondría'l so retiru forzosu mientres dellos años:
yeren los tiempos de la [[Primer Guerra Carlista]], na que [[Carlos María Isidro de Borbón]] pretendía arrampuñar el tronu d'España a [[Sabela II d'España|Sabela II]], inda [[Minoría d'edá de Sabela II|menor d'edá]], y a la rexente [[María Cristina de Borbón-Dos Sicilies]]. 
Nesti contestu Fernández fixo circular un [[rescripto]] de la [[Penitenciaría apostólica|Penitenciaría]] nel que s'autorizaba la exención del pagu de la [[Bulda de la Santa Cruzada|bulda de cruzada]] a los feligreses qu'asina lo solicitaren, en cuenta de qu'apurrieren en conceutu de [[llimosna]] una cierta cantidá que tenía de ser establecida pol confesor; 
el casu yera que d'esta manera l'erariu públicu perdía unos ingresos de dineru importante nun momentu de grave inestabilidá política y crisis económica, y magar nel xuiciu nun se demostró que'l dineru recaldáu fora a caltener a les fuercies carlistes, foi topáu culpable d'usurpar les [[Regalismo n'España|regalías]] de la corona y condergáu a seis años de cárcel, que cumplió primero en Madrid y dempués en Cádiz; darréu foi autorizáu a morar en Sevilla y Xaén, onde'l so hermanu Lorenzo yera canónigu doctoral.<ref>El procesu puede trate en [https://books.google.es/books?id=7OQL4jyX6KIC&pg=PA1#v=onepage&q&f=false Coleición de les causes más célebres... del foru español], vol. IX (1848).</ref> 

=== Rehabilitación y obispáu ===
Tornó a Toledo en 1844, y pocu dempués foi nomáu vicariu eclesiásticu de Madrid y vocal de la xunta de [[dotación del cultu y cleru]], que taba preparando'l [[Concordatu ente l'Estáu español y la Santa Sede de 1851|Concordatu cola Santa Sede]] que se fadría efectivu en 1851. 
N'agostu de 1847 la reina Isabel presentó-y pa ocupar l'[[Diócesis de Sigüenza|obispáu de Sigüenza]]; foi preconizáu en Roma n'ochobre por [[Pío IX]], y recibió la [[consagración episcopal|consagración]] en febreru del añu siguiente na [[Colexata de San Isidro|ilesia de San Isidro]] de [[Madrid]] de manes del [[nunciu]] [[Giovanni Brunelli]], asistíu pol arzobispu de Toledo [[Juan José Bonel y Orbe|Juan José Bonel]] y pol de Burgos [[Ramón Montero]], siendo'l so padrín el [[Miguel de Vereterra y Carreño|marqués de Gastañaga]].

Dempués de la guerra civil, la [[Desamortización española|desamortización]] de [[Juan Álvarez Mendizábal|Mendizábal]] y la llarga [[Sede vacante|vacante]] dende'l fallecimientu del obispu [[Manuel Flaire y García|Manuel Flaire]] once años antes, el so episcopáu tuvo empobináu al reestablecimientu de la disciplina eclesiástica, y a la unviada de misioneros a los principales pueblos del obispáu, la restitución a la diócesis per parte del gobiernu del conventu de San Francisco y del colexu de San Jerónimo, y l'adquisición del [[Universidá de San Antonio de Porta Coeli|colexu de San Antonio]]. 

Foi condecoráu cola [[gran cruz de la Orde d'Isabel la Católica]], y nomáu preláu domésticu de Pío IX y asistente al solio pontificiu. 
Dáu'l so estáu de salú, qu'acusaba'l fríu de Sigüenza, en 1850 tuvo propuestu'l so treslláu a la diócesis de Xaén o a la de Málaga, que nun llegó a verificase.<ref name=Minguella/>

Fináu a los cincuenta y seis años d'una [[pulmonía]] cuando s'atopaba faciendo una [[visita pastoral]] en Montejo,<ref group=n.>Montejo, anguaño perteneciente a la [[diócesis d'Osma]], foi parte de [[Diócesis de Sigüenza|la de Sigüenza]] hasta 1955.</ref> foi soterráu na capiya mayor de la [[Catedral de Sigüenza]] tal como había dexáu dispuestu nel so testamentu; a pidimientu del so hermanu, el so corazón, pulmones ya intestinos fueron unviaos a la ilesia de San Acisclo del so pueblu natal,<ref>Ciriaco Miguel Vigil: [https://books.google.es/books?id=EbVKxRPhNA4C&pg=PA426#v=onepage&q&f=false Asturies monumental y epigráfica], p. 426, reproduz el so epitafiu en Pendueles.</ref> y a requerimientu del conceyu de Montejo, el so celebru dir a esta llocalidá.<ref>Antonio Herrera Casado reproduz el so escudu en [https://books.google.es/books?id=PxQJQtxYuL0C&pg=PA170#v=onepage&q&f=false Heráldica seguntina], pp. 170-171.</ref><ref group=n.>La [[dilaceratio corporis]], o costume d'estremar el cuerpu y partir los sos restos, foi una práctica frecuente ente los eclesiásticos hasta casi'l sieglu XX.</ref>

== Notes y referencies ==
{| width="100%" border=0
|-valign=top
| width="54%" |{{llistaref}}||width="1" | || width="45%" |{{llistaref|group=n.}}
|}

{{NF|1798|1854|Fernandez Cortina}}





{{Tradubot|Joaquín Fernández Cortina}}

[[Categoría:Persones de Llanera]]
[[Categoría:Obispos de Sigüenza]]
[[Categoría:Obispos d'España]]
Joaquín Fernández Cortina  foi un eclesiásticu español. 

 Biografía 
 Primeros años 
Nacíu n'Asturies "de padres bien honraos", fixo los sos primeros estudios tuteláu pol so tíu, que foi canónigu en Xaén y dempués inquisidor en Granada, y siguir na Universidá de Irache pa terminar doctorándose en 1824 en Lleis y Cánones en la de Valladolid. 

Canónigu doctoral de Murcia dende 1825, foi secretariu de cámara y gobiernu del cardenal Inguanzo, por aquél entós arzobispu de Toledo. Viaxó con él a Roma p'asistir a los cónclaves de 1829 y 1830 en que fueron escoyíos papes Pío VIII y Gregorio XVI, y cuando en 1835 decayó la salú del cardenal, Fernández foi nomáu gobernador eclesiásticu de la archidiócesis, cargu que desempeñó hasta la muerte de Inguanzo en xineru del añu siguiente.Toribio Minguella: Hestoria de la diócesis de Sigüenza y de los sos obispos , vol. III, pp. 216-222 (1913). 

 Prisión 
Foi por estes feches que resultó encausáu criminalmente nun procesu que supondría'l so retiru forzosu mientres dellos años:
yeren los tiempos de la Primer Guerra Carlista, na que Carlos María Isidro de Borbón pretendía arrampuñar el tronu d'España a Sabela II, inda menor d'edá, y a la rexente María Cristina de Borbón-Dos Sicilies. 
Nesti contestu Fernández fixo circular un rescripto de la Penitenciaría nel que s'autorizaba la exención del pagu de la bulda de cruzada a los feligreses qu'asina lo solicitaren, en cuenta de qu'apurrieren en conceutu de llimosna una cierta cantidá que tenía de ser establecida pol confesor; 
el casu yera que d'esta manera l'erariu públicu perdía unos ingresos de dineru importante nun momentu de grave inestabilidá política y crisis económica, y magar nel xuiciu nun se demostró que'l dineru recaldáu fora a caltener a les fuercies carlistes, foi topáu culpable d'usurpar les regalías de la corona y condergáu a seis años de cárcel, que cumplió primero en Madrid y dempués en Cádiz; darréu foi autorizáu a morar en Sevilla y Xaén, onde'l so hermanu Lorenzo yera canónigu doctoral.El procesu puede trate en Coleición de les causes más célebres... del foru español, vol. IX (1848). 

 Rehabilitación y obispáu 
Tornó a Toledo en 1844, y pocu dempués foi nomáu vicariu eclesiásticu de Madrid y vocal de la xunta de dotación del cultu y cleru, que taba preparando'l Concordatu cola Santa Sede que se fadría efectivu en 1851. 
N'agostu de 1847 la reina Isabel presentó-y pa ocupar l'obispáu de Sigüenza; foi preconizáu en Roma n'ochobre por Pío IX, y recibió la consagración en febreru del añu siguiente na ilesia de San Isidro de Madrid de manes del nunciu Giovanni Brunelli, asistíu pol arzobispu de Toledo Juan José Bonel y pol de Burgos Ramón Montero, siendo'l so padrín el marqués de Gastañaga.

Dempués de la guerra civil, la desamortización de Mendizábal y la llarga vacante dende'l fallecimientu del obispu Manuel Flaire once años antes, el so episcopáu tuvo empobináu al reestablecimientu de la disciplina eclesiástica, y a la unviada de misioneros a los principales pueblos del obispáu, la restitución a la diócesis per parte del gobiernu del conventu de San Francisco y del colexu de San Jerónimo, y l'adquisición del colexu de San Antonio. 

Foi condecoráu cola gran cruz de la Orde d'Isabel la Católica, y nomáu preláu domésticu de Pío IX y asistente al solio pontificiu. 
Dáu'l so estáu de salú, qu'acusaba'l fríu de Sigüenza, en 1850 tuvo propuestu'l so treslláu a la diócesis de Xaén o a la de Málaga, que nun llegó a verificase.

Fináu a los cincuenta y seis años d'una pulmonía cuando s'atopaba faciendo una visita pastoral en Montejo,Montejo, anguaño perteneciente a la diócesis d'Osma, foi parte de la de Sigüenza hasta 1955. foi soterráu na capiya mayor de la Catedral de Sigüenza tal como había dexáu dispuestu nel so testamentu; a pidimientu del so hermanu, el so corazón, pulmones ya intestinos fueron unviaos a la ilesia de San Acisclo del so pueblu natal,Ciriaco Miguel Vigil: Asturies monumental y epigráfica, p. 426, reproduz el so epitafiu en Pendueles. y a requerimientu del conceyu de Montejo, el so celebru dir a esta llocalidá.Antonio Herrera Casado reproduz el so escudu en Heráldica seguntina, pp. 170-171.La dilaceratio corporis, o costume d'estremar el cuerpu y partir los sos restos, foi una práctica frecuente ente los eclesiásticos hasta casi'l sieglu XX.

 Notes y referencies 
 

Categoría:Persones de Llanera
Categoría:Obispos de Sigüenza
Categoría:Obispos d'España