Monesteriu de Santa María de La Vega (Uviéu)
{{wikificar|t=20250118184936}}
{{edificiu}}
[[Ficheru:Capiella de Santa Bárbara.jpg|miniaturadeimagen|Portada del sieglu XII. Atópase dientro del recintu de l'antigua [[fábrica d'armes d'Uviéu]].]]
[[Ficheru:Planos|miniaturadeimagen]]
El '''monesteriu de Santa María de la Vega''' foi fundáu nel añu 1153 por Dña. Gontrodo Petri n'unos terrenales propiedá del rei Alfonso VII de Llión (l'Emperador 1105-1157), con quien tuviera una fía fora del matrimoniu; doña Urraca, l'Asturiana. En siendo abandonada como concubina pol rei, Gontrodo ingresó nel monesteriu qu'ella mesma fundara permaneciendo nél hasta la so muerte nel añu de 1186. El monesteriu de La Vega foi puestu so la disciplina de la congregación francesa de Fontevraud, que siguía una riegla inspirada na de San Benitu de Nursia pero radicalizada con un marcáu rigorismo ascéticu. Nun dexa de ser interesáu que Gontrodo, devota de San Vicente y necesariamente conocedora del cenobiu uvieín de San Pelayo, acoyíu tamién a la riegla benedictina, encamentara'l monesteriu de Santa María de La Vega a esta congregación francesa que nun tuviera escesiva preponderancia n'España. Les monxes tuvieron ocupando'l monesteriu mientres 700 años, hasta 1854, nesi añu fueron espulsaes col argumentu de construyir un hospital para enfermos del cólera. En 1856 el Conceyu d'Uviéu dexó'l conventu al Ministeriu de la Guerra para la instalación d'una nueva fábrica d'armes y en xunetu de 1857 emtamaron los trabayos de armería. El primitivu edificiu del conventu, que fuera reformáu alredor de 1667, tenía una planta cuadrangular. Anguaño caltiénense dellos elementos del cenobiu ente los que destaquen partes d'un claustru d'estilu barrocu, realizáu por Gregorio de la Roza ente 1667 y 1770 y dotáu de seis arcos de mediu puntu a cada llau. Ta documentado que del edificiu orixinal, de tipu romanu-bizantín, subsistía nel sieglu XIX una torre cuadrada, una pequena y afatada puerta que conectaba'l claustru col coru y un arcu que foi asitiáu nel frente de la Capiya de Santa Bárbara y al llau de la epístola; esta capiya foi alzada en 1926 nunos terrenes de la Fábrica d'Armes, dempués de derribase los primitivos edificios pa facilitar l'ampliación del complexu fabril. Baltóse'l conventu, baltóse la ilesia, baltóse la torre medieval, pero la semeya decimonónica vieno ayudar y podemos ver como yera'l conventu antes de la so total destrucción, tamién pue vese nun planu del añu 1900. Anguaño caltiense la planta baxa de claustru barrocu del sieglu XVII-XVIII, y dos portaes románicas del sieglu Xll na capiya de Santa Bárbara. (*)

== Ver tamién ==
* [[Fábrica d'armes d'Uviéu]]

== Bibliografía ==
*Javier Ordás, recoxida de datos del llibru: MONASTERIO DE STA. MARíA DE LAVEGA, DE MONASTERIO ARISTOCRÁTICO A CONJUNTO FABRIL. RIDEA 2022

== Referencies ==
{{llistaref}}

== Enllaces esternos ==
{{commonscat}}

{{control d'autoridaes}}
miniaturadeimagen
El monesteriu de Santa María de la Vega foi fundáu nel añu 1153 por Dña. Gontrodo Petri n'unos terrenales propiedá del rei Alfonso VII de Llión (l'Emperador 1105-1157), con quien tuviera una fía fora del matrimoniu; doña Urraca, l'Asturiana. En siendo abandonada como concubina pol rei, Gontrodo ingresó nel monesteriu qu'ella mesma fundara permaneciendo nél hasta la so muerte nel añu de 1186. El monesteriu de La Vega foi puestu so la disciplina de la congregación francesa de Fontevraud, que siguía una riegla inspirada na de San Benitu de Nursia pero radicalizada con un marcáu rigorismo ascéticu. Nun dexa de ser interesáu que Gontrodo, devota de San Vicente y necesariamente conocedora del cenobiu uvieín de San Pelayo, acoyíu tamién a la riegla benedictina, encamentara'l monesteriu de Santa María de La Vega a esta congregación francesa que nun tuviera escesiva preponderancia n'España. Les monxes tuvieron ocupando'l monesteriu mientres 700 años, hasta 1854, nesi añu fueron espulsaes col argumentu de construyir un hospital para enfermos del cólera. En 1856 el Conceyu d'Uviéu dexó'l conventu al Ministeriu de la Guerra para la instalación d'una nueva fábrica d'armes y en xunetu de 1857 emtamaron los trabayos de armería. El primitivu edificiu del conventu, que fuera reformáu alredor de 1667, tenía una planta cuadrangular. Anguaño caltiénense dellos elementos del cenobiu ente los que destaquen partes d'un claustru d'estilu barrocu, realizáu por Gregorio de la Roza ente 1667 y 1770 y dotáu de seis arcos de mediu puntu a cada llau. Ta documentado que del edificiu orixinal, de tipu romanu-bizantín, subsistía nel sieglu XIX una torre cuadrada, una pequena y afatada puerta que conectaba'l claustru col coru y un arcu que foi asitiáu nel frente de la Capiya de Santa Bárbara y al llau de la epístola; esta capiya foi alzada en 1926 nunos terrenes de la Fábrica d'Armes, dempués de derribase los primitivos edificios pa facilitar l'ampliación del complexu fabril. Baltóse'l conventu, baltóse la ilesia, baltóse la torre medieval, pero la semeya decimonónica vieno ayudar y podemos ver como yera'l conventu antes de la so total destrucción, tamién pue vese nun planu del añu 1900. Anguaño caltiense la planta baxa de claustru barrocu del sieglu XVII-XVIII, y dos portaes románicas del sieglu Xll na capiya de Santa Bárbara. (*)

 Ver tamién 
 Fábrica d'armes d'Uviéu

 Bibliografía 
Javier Ordás, recoxida de datos del llibru: MONASTERIO DE STA. MARíA DE LAVEGA, DE MONASTERIO ARISTOCRÁTICO A CONJUNTO FABRIL. RIDEA 2022

 Referencies 

 Enllaces esternos