Santiago Méndez de Vigo
{{persona}}

'''Santiago Méndez de Vigo y García de San Pedro'''<ref name="Salcedo"/><ref name=bioMendezdeVigo/> {{nym}} foi un [[militar]] [[Mariscal de campu (rangu militar)|mariscal de campu]] y [[políticu]] [[Asturies|asturianu]].

== Trayeutoria profesional ==
Participó na [[guerra de la Independencia española]] como capitán del [[reximientu d'infantería de Cuadonga]] onde combatió na frontera ente [[Principáu d'Asturies|Asturies]] y la [[provincia de Llión]], según nel [[puertu de Payares]], [[Cabezón de la Sal]], [[Cuadonga]], [[Medina del Campo]] y [[Alba de Tormes]]. En [[1810]] treslladar al [[reximientu de L'Infiestu]], participando en tola campaña escontra'l sur por [[Castiella y Llión]] y [[Estremadura]], hasta [[Tarifa]], algamando'l grau de [[teniente coronel]] y siendo distinguíu como [[Beneméritu de la Patria]]. En [[1813]] y dende el sur de la [[península ibérica]] siguió les operaciones pa la espulsión del exércitu francés dende [[Andalucía]], [[Castiella-La Mancha]], [[provincia de Valencia]], [[Aragón]] y [[Cataluña]]. En [[1814]], al frente del [[reximientu de Granaderos]] siguió combatiendo, pasando a [[Francia]] por [[Irun]]. Al terminar la guerra xubió a [[coronel]].

Casado en [[1817]] con Ana Isabel Pérez Osorio y Zayas,<ref name="Salcedo">{{cita llibru |autor=Juan Miguel Soler Salcedo|títulu=Nobleza española : grandor inmemorial, 1520|url=https://books.google.com/books?id=KRYMncjc2GUC&pg=PA81|añu=2008 |publicación=Editorial Visión Llibros|isbn=978-84-9983-402-3 |páxines=81–}}</ref> retirar a [[Sevilla]] a vivir en [[1826]]. En [[1834]] foi destináu a la Plana Mayor de Mandu del Ministeriu de la Guerra. Tres la muerte de [[Fernandu VII]] foi promovíu a comandante xeneral de la [[Guardia Real]] pola [[minoría d'edá de Sabela II|rexente María Cristina]]. Col primer reximientu de la Guardia Real participó nel bandu [[cristino]] na [[Primer Guerra Carlista]], fundamentalmente en [[Navarra]], siendo destacada'l so llabor nel llevantamientu del [[Sitiu de Bilbao (1835)|primer sitiu de Bilbao]], l'[[aición de la Venta de Echavarri]] y otres, poles que mereció l'ascensu a xeneral

Ocupó brévemente la [[Ministeriu de la Guerra d'España|cartera de Guerra]] ente'l 8 de xunu y el 4 de xunetu de [[1836]], siendo presidente del Gobiernu [[Francisco Javier de Istúriz]].<ref>{{cita llibru |apellíos=Mato Díaz|nome=Ánxel|enllaceautor=|títulu=Historia militar d'Asturies|url=|fechaaccesu=|añu=2004|editorial=Real Institutu d'Estudios Asturianos|isbn=8489645930|editor=José Girón|ubicación=Uviéu|páxina=100-102|idioma=castellanu|capítulu=Los ministros de la Guerra d'ascendencia asturiana}}</ref> Tuvo qu'intervenir nel [[motín de la Granxa de San Ildefonso]] devolviendo personalmente a María Cristina, rexente, a [[Madrid]]. Participó tamién na [[Segunda Guerra Carlista]] y na derrota de la [[Espedición Real]] del pretendiente carlista. En [[1845]] foi designáu [[senador vitaliciu]], cargu qu'ocupó hasta'l so fallecimientu.<ref name=bioMendezdeVigo>{{cita llibru |url= https://books.google.es/books?id=F0GmU3a0ao0C&printsec=frontcover&dq=Santiago+Méndez+Vigo&source=bl&ots=Q3AjmfuX2G&sig=ibit63zRBRhocDy8b80t4799G8c&hl=es&ei=P4dQTc_VGci6hAem--W6Dg&sa=X&oi=book_result&ct=result#v=onepage&q=Santiago%20Méndez%20Vigo&f=false |títulu=Biografía del Escelentísimu señor don Santiago Méndez de Vigo |añu=1850|apellíu=Ovilo y Otero|nome=Manuel|fechaaccesu=15 de xunu de 2015}}</ref><ref>{{Citar web|url= http://www.senado.es/cgi-bin/BRSCGI?CMD=VERDOC&BASE=HISE&DOCN=000001831 |títulu=Expediente personal del Senador vitaliciu D. Santiago Méndez Vigo y García de San Pedro. |editor= Senáu |fechaaccesu=15 de xunu de 2016}}</ref><ref>{{cita web |url=http://www.xtec.es/~jrovira6/bio/mendez.htm |editor=Base documental d'Història Contemporània de Catalunya (Xtec.es)|títulu= Reseña Santiago Méndez Vigo (1790-1860)|fechaaccesu=15 de xunu de 2015}}</ref>

Ente 1840 y 1844 foi nomáu [[Gobernadores de Puertu Ricu|gobernador]] de [[Puertu Ricu]], dómina na que fundó'l pueblu de [[Santa Isabel (Puertu Ricu)|Santa Isabel de Coamo]] y la Casa de Beneficencia en [[San Xuan (Puertu Ricu)|San Xuan]]. Tamién collaboró na recuperación del pueblu de [[Mayagüez]] tres el fueu de 1841 y facilitó la reorganización de la Sociedá Económica d'Amigos del País. Tamién creó la Comisión Directiva de Caminos y Canales; patrocinó un proyeutu pa crear un cuerpu de bomberos; prohibió los xuegos d'azar; autorizó la reconstrucción de la carretera de la Capital a Martín Peña; reparó'l Cuartel de les Milicies y l'empedriáu de la Capital.<ref>{{cita web |url=https://enciclopediapr.org/encyclopedia/cronologia-de-gobernadores-del sieglu-xix/|títulu=Cronología de Gobernadores de Puertu Ricu nel s.XIX|fechaaccesu=15 de xunu de 2015|autor=Enciclopedia de Puertu Ricu|enllaceautor=|fecha=|editorial=|idioma=}}</ref><br>

== Referencies ==
{{llistaref}}

== Enllaces esternos ==
{{enllaces persona}}

{{NF|1790|1860|Mendez Vigo, Santiago}}

{{Tradubot|Santiago Méndez Vigo}}
[[Categoría:Persones d'Uviéu]]
[[Categoría:Militares d'Asturies]]
[[Categoría:Xenerales d'España]]
[[Categoría:Ministros y ministres de la Guerra d'España]]
[[Categoría:Senadores d'España]]
Santiago Méndez de Vigo y García de San Pedro  foi un militar mariscal de campu y políticu asturianu.

 Trayeutoria profesional 
Participó na guerra de la Independencia española como capitán del reximientu d'infantería de Cuadonga onde combatió na frontera ente Asturies y la provincia de Llión, según nel puertu de Payares, Cabezón de la Sal, Cuadonga, Medina del Campo y Alba de Tormes. En 1810 treslladar al reximientu de L'Infiestu, participando en tola campaña escontra'l sur por Castiella y Llión y Estremadura, hasta Tarifa, algamando'l grau de teniente coronel y siendo distinguíu como Beneméritu de la Patria. En 1813 y dende el sur de la península ibérica siguió les operaciones pa la espulsión del exércitu francés dende Andalucía, Castiella-La Mancha, provincia de Valencia, Aragón y Cataluña. En 1814, al frente del reximientu de Granaderos siguió combatiendo, pasando a Francia por Irun. Al terminar la guerra xubió a coronel.

Casado en 1817 con Ana Isabel Pérez Osorio y Zayas, retirar a Sevilla a vivir en 1826. En 1834 foi destináu a la Plana Mayor de Mandu del Ministeriu de la Guerra. Tres la muerte de Fernandu VII foi promovíu a comandante xeneral de la Guardia Real pola rexente María Cristina. Col primer reximientu de la Guardia Real participó nel bandu cristino na Primer Guerra Carlista, fundamentalmente en Navarra, siendo destacada'l so llabor nel llevantamientu del primer sitiu de Bilbao, l'aición de la Venta de Echavarri y otres, poles que mereció l'ascensu a xeneral

Ocupó brévemente la cartera de Guerra ente'l 8 de xunu y el 4 de xunetu de 1836, siendo presidente del Gobiernu Francisco Javier de Istúriz. Tuvo qu'intervenir nel motín de la Granxa de San Ildefonso devolviendo personalmente a María Cristina, rexente, a Madrid. Participó tamién na Segunda Guerra Carlista y na derrota de la Espedición Real del pretendiente carlista. En 1845 foi designáu senador vitaliciu, cargu qu'ocupó hasta'l so fallecimientu.

Ente 1840 y 1844 foi nomáu gobernador de Puertu Ricu, dómina na que fundó'l pueblu de Santa Isabel de Coamo y la Casa de Beneficencia en San Xuan. Tamién collaboró na recuperación del pueblu de Mayagüez tres el fueu de 1841 y facilitó la reorganización de la Sociedá Económica d'Amigos del País. Tamién creó la Comisión Directiva de Caminos y Canales; patrocinó un proyeutu pa crear un cuerpu de bomberos; prohibió los xuegos d'azar; autorizó la reconstrucción de la carretera de la Capital a Martín Peña; reparó'l Cuartel de les Milicies y l'empedriáu de la Capital.

 Referencies 

 Enllaces esternos 

Categoría:Persones d'Uviéu
Categoría:Militares d'Asturies
Categoría:Xenerales d'España
Categoría:Ministros y ministres de la Guerra d'España
Categoría:Senadores d'España