Grecobudismu

[[Ficheru: Gandhara Buddha (tnm).jpeg|thumb|200px|Imaxe de [[Buda]] n'estilu [[arte greco-budista|grecobudista]], Muséu Nacional de Tokiu.]]

El '''grecobudismu''' ye'l [[sincretismu]] cultural ente la [[Periodu helenísticu|cultura griega]] y el [[budismu]], que se desenvolvió mientres 800 años n'[[Asia Central]], no qu'anguaño son los estaos d'[[Afganistán]] y [[Paquistán]], dende'l [[sieglu IV e.C.|sieglu&nbsp;IV e.C. ]] hasta'l [[sieglu&nbsp;V|sieglu&nbsp;V&nbsp;d.&nbsp;C.]] dempués de qu'Alexandru Magnu conquistara terriotorios cerca de la India.
El grecobudismu influyó nel desenvolvimientu artísticu (y posiblemente tamién conceptual) de la caña [[mahāyāna]] del budismu, antes de ser esportada al nordeste d'[[Asia]] a partir del [[sieglu&nbsp;I]], llegando hasta [[China]], [[Corea]], [[Xapón]] ya [[Indonesia]].

== Historia ==
La interacción ente la [[Periodu helenísticu|Grecia helenística]] y el [[budismu]] empezó cuando [[Alexandru Magnu]] conquistó [[Asia Menor]] y [[Asia Central]] nel añu [[años 320 e.C.|327 e.C. ]], cruciando'l [[ríu Indo|Indo]] y el Jhelum hasta llegar al [[ríu Beas|Beas]]. Con ello, empecipióse'l contautu ente Grecia y la [[India]], trubiecu del budismu.

Alexandru Magnu fundó delles ciudaes nos territorios conquistaos, especialmente nes árees del [[Amu Daria]] y [[Bactriana]], espandiéndose los asentamientos griegos escontra'l [[Pasu Khyber]], [[Gandhara]] y el [[Panyab]]. Estes rexones correspuenden al únicu pasu esistente ente'l [[Himalaya]] y el [[Hindu Kush]], al traviés del cual producióse la mayor parte de los contactos ente la India y Asia Central, xenerando un intensu intercambiu cultural y comercial.

Dempués de la muerte d'[[Alexandru Magnu|Alejandro]], el [[10 de xunu]] de [[años 320 e.C.|323 e.C. ]], los [[diádocos]] fundaron los sos propios reinos n'[[Asia Menor]] y [[Asia Central]]. El xeneral [[Seleuco I Nicátor]] creó'l [[Imperiu seléucida]] que s'estendía hasta la [[India]]. Más tarde, la parte oriental del imperiu dixebróse formando'l [[Reinu grecobactriano]] (ente'l [[sieglu&nbsp;III]] y el [[sieglu II e.C.|II e.C. ]]), que sería sustituyíu ente'l [[sieglu II e.C.|sieglu&nbsp;II]] y el [[sieglu I e.C.|I e.C. ]] pol [[Reinu indogriego]] y ente los sieglos [[sieglu I|I]] y [[sieglu III|III]] pol [[Imperiu Kushan]].

El contautu ente les cultures griega y budista tuvo llugar mientres dellos sieglos, hasta'l [[sieglu V|sieglu&nbsp;V&nbsp;d.&nbsp;C.]] coles invasiones de los [[hunos]], los [[mongoles]] y la posterior espansión de diverses civilizaciones qu'adoptaron l'[[islam]] (árabes y turcos)<!--toles relixones van con minúscula-->.

== Interacciones relixoses ==
La presencia griega n'Asia Central y el norte de la India produció intercambios non yá nel planu artísticu sinón tamién nel relixosu.

=== Alexandru Magnu en Bactriana y la India (331-325) ===
[[Ficheru:Alexander victory coin Babylon silver c 322 BCE.jpg|thumb|upright|Monedes conmemorativas de les campañes d'Alexandru Magnu na India.]]
Cuando Alexandru Magnu conquistó les rexones de [[Bactriana]] y [[Gandhara]], estes árees yá s'atopaben so la influencia del budismu. Según una lleenda en [[pali]], l'idioma del canon [[theravāda]], dos mercaderes de Bactriana, llamaos Tapassu y Bhallika, visitaron a [[Buda]] y convirtiéronse nos sos discípulos. Al tornar a Bactriana empezaron la construcción de templos dedicaos a Buda.

En [[años 320 e.C.|326 e.C. ]] Alexandru Magnu invadió la India. El rei Ambhi (Taxiles según la nomenclatura helénica) de Taxila apurrió la so ciudá, un importante centru budista, a Alejandro. Sicasí, Alejandro tuvo que lluchar contra [[Poros (rei)|Poros]], el dirixente de la rexón del [[Panyab]]. Esta batalla conocida como Batalla de Hydaspes tuvo llugar en [[años 320 e.C.|326 e.C. ]] Alejandro siguió les sos conquistes hasta llegar a les fontes del [[Ríu Indo|Indo]].

Dizse qu'Alexandru Magnu escoyó a dellos filósofos como [[Pirrón]], [[Anaxarco]] y [[Onesícrito]] p'acompaña-y nes sos campañes por Oriente. Mientres los 18 meses que tuvieron na India, tuvieron la oportunidá d'entrar en contautu con relixosos indios, llamaos ''gymnosophistas'' (‘filósofos desnudos').
[[Pirrón]] ([[años 360 e.C.|360]]-[[años 270 e.C.|270 e.C. ]]), volvió a [[Grecia]] y convirtióse nel primer [[Escepticismu filosóficu|escépticu]], fundando la escuela pirronista. El biógrafu griegu [[Diógenes Laercio]] esplicó que'l puntu de vista de Pirrón sobre'l mundu haber llográu na India.<ref>«Él habríase retiráu del mundu y vivíu en soledá, dexándose visitar n'escases ocasiones polos sos parientes; esto debe a qu'oyera un reproche d'un indiu a [[Anaxarco]], diciéndo-y que nunca sería capaz d'esplicar a los demás lo que ye bonu mientres s'atopara na corte d'un rei. Pirrón caltendría la mesma compostura en tou momentu» (Diógenes Laercio, IX.63 sobre Pirrón)</ref>
Conócense pocos discursos d'esti filósofu pero los que se conocen amuesen reminiscencies del Oriente, posiblemente del budismu:
:«Nada esiste realmente, pero la vida humana ta rexida pola convención».
:«Nada ye en sí mesmu más esto que lo otru» ([[Diógenes Laercio]] IX.61).

[[Estrabón]] diz qu'otru d'estos filósofos, el [[escuela cínica|cínicu]] Onesicrito, aprendería na India los siguientes preceptos:
:«Nada de lo que-y asocede a un home ye bonu o malu, les opiniones nun son más que suaños».
:«La meyor filosofía ye aquella que llibera la mente del prestar y el dolor» (Estrabón, XV.I.65).<ref>[http://www.perseus.tufts.edu/cgi-bin/ptext?doc=Perseus%3Atext%3A1999.01.0239&query=head%3D%23119 Estrabón XV.1]).</ref>

Estos contactos supunxeron l'entamu de les interacciones ente la cultura griega y les relixones indies, que se caltuvieron y espandieron mientres dellos sieglos.

=== L'Imperiu Maurya (322 a 183 e.C. ) ===
L'emperador indiu [[Chandragupta Maurya]], fundador de la Dinastía mauria, reconquistó'l territoriu noroccidental de la India en [[años 320 e.C.|322 e.C. ]], anexonándolo al [[Imperiu Maurya]]. Sicasí, siguieron calteniéndose los contactos colos sos vecinos griegos del [[Imperiu seléucida]]. Chandragupta casóse cola fía del rei [[Seleuco I Nicátor]], dempués d'un tratáu de paz nel cual tamién decidir que dellos griegos como l'historiador [[Megástenes]] moraren na corte mauria.

[[Ficheru:AsokaKandahar.jpg|thumb|250px|Edictu billingüe en [[idioma griegu|griegu]] y [[idioma araméu|araméu]] del rei [[Ashoka]] de [[Kandahar]]. Muséu de [[Kabul]].]]
El nietu de Chandragupta, [[Ashoka]], convertir a la fe budista y convirtióse nun gran siguidor del [[Canon Pali]] del budismu [[theravāda]], qu'aportuna na non violencia a los animales y humanos y una serie de preceptos que regulen la vida de los humanos llaicos. Según los [[Ashoka stambha|Edictos de Ashoka]], tallaos en piedra, dalgunos d'ellos en [[idioma griegu|griegu]], el rei unvió a emisarios budistes a los territorios griegos n'Asia y el [[Mediterraneu]]. Los edictos nomen tamién a dellos políticos de l'[[Antigua Grecia]]: 

:«La conquista del [[dharma]] ganóse equí, nes fronteres, y tamién 600 yojanas (6.000 kilométros) más allá, onde'l rei griegu [[Antíoco II Teos]] (Antiyoga) gobierna, y más allá onde los reis [[Ptolomeo II]] d'Exiptu, Antigono (Antikini), Mages de Cireno (Maka) y Alejandro II d'Epiru (Alikasu[n]dara) gobierna, al igual que al sur, peles zones de Chola y Pandya, na parte más meridional del [[subcontinente Indiu]]» (Edictu númberu 13).<ref>Testu completu de los ''Edictos de Ashoka''. [http://www.cs.colostate.edu/~malaiya/ashoka.html Ver edictu 13]</ref>

Ashoka tamién diz que foi él quien convirtió a los griegos al budismu:
:«Equí, nos dominios del rei ente los griegos, kambojas, nabhakas, nabhapamkits, bhojas, pitinikas, andhras y pálides, en toos sitios la xente ta siguiendo les instrucciones nel [[dharma]] del "Amáu de los Dioses" (esto ye, Ashoka)». Edictu númberu 13.

A lo último, fontes n'idioma [[pali]] falen sobre dalgunos de los emisarios de Ashoka, como'l famosu Dharma Rakshita, describiéndolos como les persones que lideraron a los monxos budistes griegos nel proselitismu budista.<ref>[http://lakdiva.org/mahavamsa/chapters.html Testu completu del ''Mahavamsa''] (faer clic nel capítulu&nbsp;XII).</ref>

=== Presencia griega en Bactriana (325 a 125 e.C. ) ===
[[Ficheru:SeleucusCoin.jpg|thumb|350px|Monedes representando a [[Seleuco I Nicátor]], del [[sieglu III e.C.|300 e.C. ]]]]

Alexandru Magnu creó delles ciudaes en Bactriana, como Alexandría y [[Bagram]], según una alministración que se caltuvo más de 200 años nel [[Imperiu seléucida]] y el [[Reinu grecobactriano]], en contautu direutu col territoriu indiu. Los griegos unviaron embaxadores a la corte del [[Imperiu Maurya]], como l'historiador Megástenes mientres el reináu de [[Chandragupta Maurya]] y a Deimakos sol reináu de Bindusara. Esti embaxadores unviaron información importante sobre la civilización india. Megástenes unvió estudios detallaos sobre les relixones indies que circularon y fueron citaos polos filósofos ya historiadores clásicos:<ref>Fragmentos orixinales de la obra de Megástenes: [https://web.archive.org/web/20081210080315/http://www.mssu.edu/projectsouthasia/history/primarydocs/Foreign_Views/GreekRoman/Megasthenes-Indika.htm Testu completu]</ref>

:«Megástenes fai una división distinta de los filósofos, diciendo qu'hai dos tipos, a unos denominar [[bráhmana (casta)|bráhmanas]], y a los otros [[sarmanes]]…» [[Estrabón]] XV. 1. 58-60<ref>[http://www.perseus.tufts.edu/cgi-bin/ptext?doc=Perseus%3Atext%3A1999.01.0239&query=head%3D%23119 Estrabón XV.1]</ref>

Los [[Reinu grecobactriano|grecobactrianos]] caltuvieron una cultura helenista intensa a les puertes de la India na dómina del [[Imperiu Maurya]], como puede reparase nos restos arqueolóxicos d'Alexandría. Cuando l'Imperiu Maurya venció sol [[Imperiu shunga]], alredor del [[años 180 e.C.|180 e.C. ]], los grecobactrianos ampliaron los sos territorios enfusándose na India, onde crearon el [[reinu indogriego]], sol cual florió'l budismu.

=== El Reinu indogriego y el budismu (180 e.C. – 10&nbsp;d.&nbsp;C.) ===
{{AP|Reinu indogriego}}

Los grecobactrianos conquistaron partes del norte de la India a partir del [[años 180 e.C.|180 e.C. ]], conociéndose-yos como indogriegos. Caltuvieron el control de delles zones nel norte de la India hasta'l [[10|10&nbsp;d.&nbsp;C.]]

El budismu espolletó so los reis indogriegos hasta tal puntu que se cree que la invasión de la India producir pa protexer la fe budista de les persecuciones hinduistes de la [[Dinastía shunga]], que derrocara al Imperiu Maurya y que se caltuvo dende'l [[años 180 e.C.|185]] hasta'l [[años 70 e.C.|73 e.C. ]]

==== Monedes ====
[[Ficheru: Demetrius I of Bactria.jpg|thumb|170px|Moneda de plata qu'amuesa a Demetro I de Bactriana con un sombreru en forma d'elefante, como símbolu de la so conquista na India nel [[años 180 e.C.|180 e.C. ]]]]

[[Ficheru: MenanderCoinFront.jpg|thumb|170px|Dracma de plata de Menandro el Xustu (quien reinó ente'l [[años 160 e.C.|160]] y el [[años 130 e.C.|135 e.C. ]]]]

Les monedes del rei indogriego Menandro, que reinó del [[años 160 e.C.|160]] al [[años 130 e.C.|135 e.C. ]], atopaes dende [[Afganistán]] hasta'l centru de la [[India]] amuesen la inscripción «Rei Menandro el Salvador» en [[idioma griegu|griegu]]. Otros reis posteriores, como Zoilo I, Estratu I, Heliokles II, Teófilo, Peukolaos, Menandro II y Archebios amuesen nes sos monedes la inscripción «Maya Rashasa Dharmika» (llit. ‘rei del [[dharma]]') en [[prácrito]] usando la grafía [[kharoshthi]]. 

Dalgunes de les monedes de Menandro I y Menandro II inclúin el símbolu budista de la rueda d'ocho radio, acomuñada a los símbolos griegos de la victoria, como la palma de la victoria o la corona de la victoria que porta la deidá [[Niké]]. Según el ''[[Milindapañhā|Milinda-panjá]]'' (‘entrugues de Milinda'), a la fin del so reináu, Menandro I convertir nun [[arhat]] budista.<ref>Estractu del ''[[Milinda Panja|Milinda-pañhā]]:'' «Y dempués, col prestar de la sabiduría d'un hermanu mayor, apurrió'l so reinu al so fíu, y abandonó la vida so techu pa convertise nun ensin techu y crecer en sí mesmu, convirtiéndose nun arhat» (''Milinda Panha'', traducíu al [[idioma inglés|inglés]] por T. W. Rhys Davids, 1890)</ref> esti fechu tamién lu recoyó [[Plutarcu]], qu'esplica que los sos restos fueron convertíos en reliquies y consagraos.<ref>Plutarco sobre Menandro: «Pero cuando un tal Menandro, que reinara sobre los bactrianos, morrió nel campu de batalla, les ciudaes por consensu celebraron el so funeral; pero dándose una apuesta sobre quién tenía de caltener les reliquies, llegóse finalmente a un difícil alcuerdu pol que les cenices partir a partes iguales ente tolos pueblos contendientes, y cada unu alzó un monumentu nel so nome» (Plutarco, ''Preceptos políticos'', ''Praec. reip. ger.'' 28,&nbsp;6) páx.&nbsp;147-148 [https://web.archive.org/web/20060220090138/http://oll.libertyfund.org/Texts/Plutarch0206/Morals/0062-05_Bk.pdf Testu completu]</ref>

El símbolu ubicuu del elefante nes monedes indogriegas tamién s'acomuñó al budismu, pol paralelismu ente les monedes de Antialcidas y Menandro II, onde l'elefante de les monedes de Antialcidas caltién la mesma rellación con [[Zeus]] y [[Niké]] que la rueda budista nes monedes de Menandro II. Cuando los [[zoroastrismu|mazdeístas]] del reinu indoparto invadieron el norte de la India nel [[sieglu I|I sieglu de la era común]], adoptaron gran parte del simbolismu de les monedes indogriegas, pero evitaron usar l'elefante, pos para ellos el significáu nun yera puramente xeográficu.

Finalmente, dempués del reináu de Menandro I, dellos dirixentes indogriegos como Amyntas, Nicias, Peukolaos, Hermaeus, Hippostratos y Menandro II amosar n'escultures a ellos mesmos o a deidaes griegues col xestu de bendición que se fai cola mano derecha conocíu nel budismu como [[mudra]] (pulgar y índiz xuníos colos demás deos estendíos). Nel budismu, esti xestu significa la tresmisión de les enseñances de Buda.

==== Ciudaes ====
Según [[Claudio Ptolomeo|Ptolomeo]], los grecobactrianos fundaron ciudaes griegues nel norte de [[Paquistán]]. Menandro estableció la so capital en Sagala, na actual Sialkot, rexón del [[Panyab]], unu de los centros budistes más importantes según el capítulu I del ''[[Milindapañha|Milinda-panjá]]''. Les escavaciones realizaes cerca de Taxila, sacaron a la lluz los restos d'una importante ciudá griega construyida por Demetro I de Bactriana y reconstruyida por Menandro I, onde les [[estupa|estupes]] budistes atopábense al llau de templos [[Hinduismu|hindús]] y [[Antigua Grecia|griegos]], demostrando la tolerancia relixosa y el [[sincretismu]].

==== Escritures ====
Les pruebes de la interacción ente la relixón griega y el budismu mientres esti periodu pueden atopase en diversos testos como'l ''[[Milindapañhā|Milinda-panjá]]'', un discursu budista n'estilu [[Platón|platónicu]] que caltuvieron el rei Menandro y el monxu budista Nagasena.

Tamién nel ''Mahavamsa'' (cap. XXIX)<ref>[http://lakdiva.org/mahavamsa/chapters.html Testu completu del ''Mahavamsa''] (faer clic nel capítulu XXIX)</ref> atópase que mientres el reináu de Menandro, un monxu budista griegu llamáu Maya Dharma Rakshita (que la so traducción lliteral ye ‘gran preservador del dharma') unvió a 30.000 monxos budistes de la ciudá griega d'Alexandría (posiblemente Alexandría Caucásica, que s'atopaba a 150&nbsp;quilómetros de l'actual [[Kabul]]) a la isla de Ceilán (actual [[Sri Lanka]]) pa construyir una estupa qu'indicara que'l budismu floriaba nos territorios de Menandro y que los griegos formaben parte activa de la relixón.

[[Ficheru:Nanda.JPG|thumb|250px|Frisu budista con reminiscencies del arte helénico.]]
Dellos testos budistes escritos polos griegos caltener na India, como'l del [[meridarca]] (gobernador civil d'una provincia) Teodoro, que describe n'alfabetu ''karoshthi'' cómo caltenía les reliquies sagraes de [[Buda Gautama]]. Les inscripciones fueron atopaes nuna vasía nel interior d'una estupa, dataes nel reinu de Menandro o de dalgún socesor del [[sieglu I e.C.|I&nbsp;sieglu e.C. ]]

:''«Theudorena meridarkhena pratithavida ime sarira sakamunisa bhagavato bahu-jana-stitiye»'':
:«El meridarca Teodoro caltién les reliquies sagraes del [[Siddhartha Gautama|Shakyamuni]], pal bienestar de les mases populares».
:(vasu relicariu ''swāt '' coles inscripciones de Teodoro<ref>[http://depts.washington.edu/ebmp/etext.php?cki=CKI0032 Testu completu de Teodoro n'alfabetu Gandhari].</ref>)

Esta inscripción supón una de les primeres menciones conocíes de Buda como deidá,{{ensin referencies}} usando la pallabra india Bhagavat (‘opulento', Dios), lo cual suxer la emerxencia de la doctrina [[mahāyāna]] del [[budismu]].{{ensin referencies}}

Finalmente, la tradición budista reconoz a Menandro como unu de los grandes benefactores de la fe, al igual que lu fai con [[Ashoka]] y [[Kanishka]].

Atopáronse manuscritos budistes escritos en [[idioma griegu|griegu]] cursivo en [[Afganistán]] emponderando a dellos budas incluyendo menciones al Buda ''mahāyāna'' [[Avalokiteshvara]] (λωγοασφαροραζοβοδδο). Estos manuscritos fueron dataos nel [[sieglu&nbsp;II]]&nbsp;d.&nbsp;C.

Créese que dalgunos de los elementos del budismu mahāyāna pueden surdir alredor del [[sieglu I e.C.|sieglu&nbsp;I e.C. ]] nel noroeste de la India, mientres la dómina d'estes interacciones. Según la mayoría d'estudiosos, los sutras principales del mahāyāna fueron escritos dempués del [[años 100 e.C.|100 e.C. ]], cuando surdieron los conflictos ente les sectes [[Nikaya]] que se basen na humanidá o superhumanidad de Buda y en cuestiones [[metafísica|metafísiques]], influyíos poles enseñances griegues. «Tien d'haber una forma de budismu influyida polos griegos y tresmitida polos griegos que travesaba de norte a este pola [[Ruta de la Seda]]» (McEvilley, 2002).

=== L'Imperiu Kushan (sieglos III–I e.C. ) ===
Los [[Imperiu Kushan|kushan]], una de los cinco tribus de la [[confederación]] [[tocarios|tocaria]] asítiase en Bactriana alredor del [[años 120 e.C.|125 e.C. ]] Una vegada movíos los Grecobactrianos, invadieron les zones del norte de Paquistán y la India alredor del [[años 0 e.C.|añu&nbsp;1 de nuesa yera]].

Por aquel tiempu yá tuvieren en contautu cola cultura griega y los reinos Indogriegos por más d'un sieglu. Usaben l'alfabetu griegu pa escribir el so idioma, como s'amuesa nes monedes de la dómina. Delles escultures de los kushan suxeren que tamién adoptaron la cultura y la [[mitoloxía griega|mitoloxía]], yá que representen a [[Dioniso]] y la hestoria del [[Caballu de Troya]]<ref>Imaxe indianizada sobre la hestoria del Caballu de Troya: [https://web.archive.org/web/20061021055257/http://faculty.maxwell.syr.edu/gaddis/HST210/Oct21/Gandhara%20Trojanhorse.jpg Caballu de Troya de Kushan]</ref> y ye probable que comunidaes griegues caltener sol réxime kushan.

[[Ficheru:Indo-GreekBanquet.JPG|thumb|200px|Cultura helénica nel [[subcontinente Indiu]]: vestidures griegues, ánfores, vinu y música (detalle de la estupa Chakhil-i-Ghoundi, [[Gandhara]], [[sieglu I e.C.|sieglu&nbsp;I e.C. ]]).]]

El rei kushan rindió honores a deidaes [[Zoroastrismu|mazdeístas]], [[mitoloxía griega|grieges]] y [[Hinduismu|hindús]], según a [[Buda Gautama]]. Foi conocíu pol so sincretismu relixosu y por ser unu de los impulsores del Cuartu Conceyu Budista que tuvo llugar nel [[100|100 de nuesa yera]] en [[Caxmir (rexón)|Caxmir]] y por ordenar la redaición del canon ''sarvastivada''. Delles monedes de Kanishka contienen la primer representación de Buda nuna moneda (alredor del [[años 120|120]]), n'estilu helénicu cola pallabra ''Boddo'' en [[alfabetu griegu]].

[[Ficheru: KanishkaCasket.JPG|thumb|180px|El ''Casquete de Kanishka'' ([[Muséu Británicu]]).]]
Kanishka tamién mandó traducir los testos mahāyāna escritos en [[prácrito]] a la llingua culta, el [[sánscritu]]. «Un puntu de cambéu na evolución del canon lliterariu budista» (Foltz, 1999).

El Casquete de Kanishka, datáu nel [[127]], primer añu de reináu, foi talláu por un artista griegu llamáu Agesilas, que supervisó los trabayos de la estupa de Kanishka, confirmando la implicación de los griegos nes creaciones budistes de la dómina.

La nueva forma [[sincretismu|sincrética]] del budismu espandir por toa Asia oriental pocu dempués d'esa dómina. El monxu kushan Lokaksema visitó la corte de la [[Dinastía han]] en [[Luoyang]] nel añu 178, trabayando ellí mientres diez años na primer traducción de testos mahāyāna al [[idioma chinu|chinu]]. La nueva fe espandir por [[Corea]] y [[Xapón]].

== Influencies artístiques ==

Numberoses obres del estilu grecobudista amuesen la interrellación ente les cultures griego y budista, que tuvieron llugar en centros artísticos como [[Gandhara]]. La mayoría d'obres d'arte de Gandhara son budistes, ente que la mayoría de motivos provienen d'Asia occidental y Grecia.

=== Representaciones antropomorfas de Buda ===
[[Ficheru:MaraAssault.jpg|thumb|180px|Iconu representando al demoniu Mara asaltando a Buda, sieglu II, Amaravati, [[India]].]]
Anque sigue habiendo alderique, les primeres representaciones antropomorfas de Buda considérense la resultancia de la interacción ente les cultures helenístico y budista. Antes d'esti contautu, l'arte budista yera anicónico: a Buda namái se-y representaba al traviés de símbolos como un tronu vacíu, un árbol Bodhi, el pie de Buda o la rueda d'oración.

Esti refugu a les representaciones antropomorfas de Buda y el sofisticáu desenvolvimientu de los símbolos pa evitalo (inclusive n'escenes narratives onde apaecíen otros humanos), paez guardar rellación con unu de los dichos de Buda, recoyíu nel Digha Nikaya, nel qu'ésti s'amosaba ronciegu a ser representáu tres la estinción del so cuerpu.

Probablemente por non sentise venceyáu por eses restricciones y pol so cultu al cuerpu, los griegos fueron los primeres en realizar una escultura de Buda» (Linssen, 1958). En munches partes del Mundu Antiguu, los griegos xeneraron divinidaes sincrétiques, que aportaron a un focu relixosu común pa poblaciones con tradiciones distintes: un bon exemplu ye'l dios sincréticu [[Serapis]] introducíu por [[Ptolomeo I Sóter]] n'[[Exiptu]], que combina aspeutos de dioses griegos y exipcios. Na India, pa los griegos tamién yera natural la creación d'una única divinidá combinando la imaxe d'un dios griegu ([[Apolo]]) o'l divinizado fundador del [[Reinu Indogriego]] Demetrio I de Bactriana, coles carauterístiques físiques atribuyíes a Buda.

[[Ficheru:StandingBuddha.jpg|thumb|230px|[[Buda]] de pies, na antigua rexón de [[Gandhara]] al norte del actual [[Paquistán]], sieglu I.]]
Dellos elementos estilísticos de les representaciones de Buda apunten a la influencia griega: la [[Toga (vistimienta)|toga]] [[arte clásico|grecorromana]], una tela ondulao que cubría dambos costazos (o más concretamente'l [[himatión]] griegu), posar [[contrapposto]] (ver: Budas de pies de Gandhara mientres los sieglos I–II<ref>Budas de pies: [https://web.archive.org/web/20130616041314/http://faculty.maxwell.syr.edu/gaddis/HST210/Oct21/Gandhara%20Buddha.jpg Imaxe 1], [https://web.archive.org/web/20061021055258/http://www.kimbellart.org/database/images/jpg/AP1967_01.jpg Imaxe 2]</ref>), el pelo curtiu [[Mediterraneu]] deriváu del Belvedere Apolo (330 e.C. ),<ref>El Apollo Belvedere: [http://www.artlex.com/ArtLex/h/images/hellenis_apolbelve.det.lg.JPG Imaxe] {{Webarchive|url=https://web.archive.org/web/20140603203546/http://www.artlex.com/ArtLex/h/images/hellenis_apolbelve.det.lg.JPG |date=2014-06-03 }}</ref> y la calidá de les cares, xunto col fuerte realismu artísticu (Ver: [[Cultura de Grecia]]). Una gran cantidá d'escultures combinando los estilos budista y helenista fueron escavaes na zona de [[Gandhara]].
El pelo rizáu de Buda ta descritu na famosa llista de carauterístiques físiques de Buda (mahapurusa) que s'atopa nos sutras budistes. El pelo rizáu, colos rizos escontra la derecha describir nel canon pali del budismu [[jinaiana]] (‘pequeñu vehículu'); la mesma descripción atópase, por casu, nel ''Dasasahasrika Prajnaparamita''.

Ye bien probable que fueren artistes griegos los autores d'eses primeres representaciones de Budasobremanera de les estatues de pies, qu'amuesen «un tratamientu realista de les plegues y en dalgunes inclusive un esbozu de volume modeláu, como'l que caracteriza a les meyores obres griegues. Esto ye l'arte clásico o helenísticu, non l'arcaicu tresmitíu polos perses o bactrianos y que nun s'estrema del arte antiguo romanu» (Boardman).

La influencia griega nes representaciones de Buda al traviés del so realismu idealista, tamién dexó una visualización accesible, entendible y curiosa del estáu últimu de [[llume (creencia)|llume]] descritu pol budismu, lo que contribuyó al so espardimientu: «Una de les carauterístiques distintives de la escuela d'arte de Gandhara que remaneció nel noroeste de la India ye que ta claramente influyida pol naturalismu de la Grecia clásica. D'esta forma, ente que estes imáxenes entá tresmiten la paz interna que resulta de la puesta en práctica de la doctrina de Buda, tamién apurren una impresión de la xente que caminaba, falaba y dormía igual que lu faemos nós. Creo qu'esto ye bien importante. Estes figures inspiren porque elles non solo representen la imaxe, sinón tamién la sensación de que podemos algamar nueses metas si intentar» ([[Tenzin Gyatso|Dalai Lama]], preámbulu de ''Ecos d'Alexandru Magnu'', 2000).

Mientres los siguientes sieglos, esta representación antropomorfa de Buda definió'l canon del arte budista, pero progresivamente foi adquiriendo más elementos indios y asiáticos.

=== Un panteón budista helenizado ===
[[Ficheru:Buddha-Vajrapani-Herakles.JPG|thumb|240px|Representación de Vajrapani como [[Heracles]] (derecha), como proteutor de [[Buda]], sieglu II, [[Gandhara]], [[Muséu Británicu]].]]
Otres deidaes budistes recibieron la influencia de los dioses griegos. Por casu, [[Heracles]] con una piel de lleón (la deidá proteutora de Demetro I de Bactriana) «sirvió como un modelu artísticu pa Vajrapani, un proteutor de Buda» (Foltz, 1999).<ref>imáxenes de Vajrapani influyíu por Heracles: [http://www.exoticindiaart.com/artimages/BuddhaImage/greece_sm.jpg Imaxe 1], [https://web.archive.org/web/20040313155937/http://faculty.maxwell.syr.edu/gaddis/HST210/Oct21/Heracles-Vajrapani.jpg Imaxe 2]</ref>
En [[Xapón]], esta representación treslladar a los Ninō, dioses guardianes de Buda, trabaos y griespos, que s'atopen na entrada de numberosos templos budistes.

Según Katsumi Tanabe, profesor de la Universidá Chūō, Xapón (en ''Alexandru Magnu. Contactos culturales Este Oeste de Grecia a Xapón''), a parte del Vajrapani, la influencia griega tamién apaez n'otros dioses del panteón mahāyāna, como'l dios del vientu xaponés Fujin inspiráu nel griegu [[Bóreas]] al traviés del grecobudista Wardo, o la deidá madre Hariti<ref>Imáxenes de la evolución de Hariti: [http://www.shiga-miidera.or.jp/treasure/bi/img/jpg/04.jpg Kariteimo] y [http://p77g2t8o.hp.infoseek.co.jp/Kisimozin.jpg Kishibojin] {{Webarchive|url=https://web.archive.org/web/20061021055257/http://p77g2t8o.hp.infoseek.co.jp/Kisimozin.jpg |date=2006-10-21 }} en Xapón.</ref> inspiraes na diosa [[Tique]].

Amás, formes como guirlandes, [[querubín|querubinos]], volutes, y otres semihumanas como'l [[centauru]] y el [[tritón (mitoloxía)|tritón]] son parte del repertoriu d'arte helenístico introducíu polos artistes grecorromanos al serviciu de la corte kushan.

'''Vease tamién:''' [[Arte budista]]

== El grecobudismu y el surdimientu del budismu mahāyāna ==
Los contestos xeográficu, cultural y históricu del surdimientu del budismu mahāyāna nel noroeste del [[subcontinente Indiu]] nel sieglu I apunten a intenses influencies multiculturales: «Les influencies formatives claves sobre'l desenvolvimientu del budismu mahāyāna y del budismu de la [[Tierra Pura]], que se convertiríen nuna parte tan importante de la civilización d'Asia oriental, tienen de buscase nel espardimientu inicial del budismu a lo llargo de la Ruta de la Seda» (Foltz, 1999). Conforme'l mahāyāna foi surdiendo, foi recibiendo influencies de los cultos populares [[hinduismu|hindús]] ''([[bhakti]])'' y de les teoloxíes [[Imperiu persa|perses]] y grecorromanes qu'entraron na India pel noroeste (Lowenstein, 1996, p. 63).

=== Influencies conceptuales ===
El [[mahāyāna]] ye una fe inclusiva carauterizada pola adopción de nuevos testos, que s'añader al [[canon pali]] tradicional, y por un cambéu na concepción del budismu. Va más allá del ideal tradicional del [[theravāda]] de la lliberación del sufrimientu ([[dukkha]]) y el llume personal de los [[arhat]]s, alzando a Buda a un estatus divín, creando un panteón de [[bodhisattva|bodhisattves]] cuasidivinos dedicaos a la excelencia personal, a l'adquisición de la conocencia y a la salvación de la humanidá. Estos conceutos, xunto con un sistema filosóficu sofisticáu tienen de ser creaos pola interacción ente los pensamientos griegu y budista.

==== Buda como un home-dios idealizáu ====
Buda foi alzáu a un estatus d'home-dios, representáu por una forma humana idealizada: «Unu puede reparar la influencia clásica al incluyir la idea xeneral de representar al home-dios con una forma dafechu humana, que yera bien familiar n'Occidente, y ta bien claro que'l tratamientu que dan los occidentales a los sos dioses foi un importante factor pa la innovación. Buda, l'home-dios, paezse más a un dios griegu qu'a cualquier deidá oriental, non solo pol ciclu narrativu de la so historia y la so apariencia n'estatues sinón pola so humanidá» (Boardman, ''The Diffusion of Classical Art in Antiquity'').

La comprensión supra-mundana de Buda y los bodhisattvas tienen de ser una consecuencia del enclín griegu a divinizar a los sos dirixentes na parte final del reináu d'Alexandru Magnu: «El conceutu de dios-rei apurríu por Alejandro […] ten d'influyir nel desenvolvimientu del conceutu de bodhisattva, qu'implicaba la representación de Buda nel arte de Gandhara cola cara del dios del sol [[Apolo]]» (McEvilley, 2002).

==== El bodhisattva como ideal universal de la excelencia ====
{{VT|Votu del bodhisattva}}
[[Ficheru:HaddaTypes.JPG|thumb|230px|Semeyes atopaes na ciudá de Hadda, sieglu III.]]
Lamotte (1954), suxer (pensamientu rebatido por Conze (1973) y otros) que la influencia griega tuvo presente na definición del ideal del [[bodhisattva]] nel testu mahāyāna más antiguu, ''Perfeición de la sabiduría'' o [[Prajñāpāramitā Sūtra|''Prajñā Pāramitā'']], que se desenvolvió ente'l sieglu I e.C. y el sieglu I&nbsp;d.&nbsp;C. Estos testos redefinen en particular el budismu alredor del ideal universal del bodhisattva, y los sos seis virtúes centrales d'arrogancia, moralidá, paciencia, esfuerciu, meditación y sabiduría.

==== Influencies filosófiques ====
La estrecha rellación ente griegos y budistes probablemente llevó a intercambios tamién nel planu filosóficu. Munches de les primeres teoríes mahāyāna sobre la realidá y la conocencia puede dicise que provienen de les escueles griegues de pensamientu. El budismu mahāyāna foi descritu como la forma de budismu que (independientemente de qué hinduizadas volviérense les sos formes tardíes) paez habese aniciáu nes comunidaes grecobudistas de la India, al traviés d'una confluencia de les escueles filosófiques grieges [[Demócrito|demócritas]], [[sofisma|sofistes]] y de los [[Escepticismu filosóficu|escépticos]] colos principios empíricos y escépticos rudimentarios y ensin formalizar que s'atopaben yá presentes nel budismu primitivu» (McEvilley, 2002, páx. 503).

* Na ''Prajnaparamita'' (perfeición de la sabiduría), reparar el refugu de la realidá como fenómenos pasaxeros «vacíos, falsos y efímeros» lo que tamién se puede atopar nos [[Pirrón|pirronistas]].<ref>El más famosu, el sutra del corazón diz: «Nun hai forma nin sentimientu, nin perceición, nin impulsu nin falta de conciencia, nin güeyu, nin oreya, nin ñariz, nin llingua, nin cuerpu, nin mente, nin forma, nengún soníu, nengún golor, nengún gustu, nengún tactu, nengún oxetu na mente...». Ye ciertu qu'esisten testos griegos que falen nuna forma bien similar, por casu la cita (probablemente de Pirrón) que foi mentada por un comentarista de [[Platón]]: «Nenguna forma, nin pallabres, nin oxetu de gustu, nin golor, nin tactu nin otros oxetos de perceición, tien un calter distintivu» (McEvilley, ''The Shape of Ancient Thought'', páx.&nbsp;419).</ref>
* La perceición de la realidá última que teníen los [[Escuela cínica|cínicos]] según los Madyamikas y los profesores de zen, solamente accesible al traviés d'un aproximamientu non conceptual nin verbal (en griegu ''[[Frónesis|phronesis]]''), yera la única forma de llograr los conceutos ordinarios.<ref>«Pa los cínicos, los Madhyamikas, profesores de zen y otros, el fenómenu podría tratase namái con una cognición non verbal nin conceptual ([[frónesis]]), la mesma pallabra que Platón usó pa la conocencia inhipotético, que puede resultar namái del últimu repartu de desaposiar la mente de toles consecuencies coles que pelo normal se trata de da-y significáu» (McEvilley, ''The Shape of Ancient Thought'', páx.&nbsp;439)</ref>
* L'actitú mental de la ecuanimidad y la perspeutiva desapasionada ante evento tamién yera carauterística de los [[Escuela cínica|cínicos]] y los [[Estoicismu|estoicos]], que lo denominaron ''[[apatheia]]'' (‘apatía')<ref>«La ética de les dos cañes metafísiques y crítiques de la tradición griega engloban el retiru d'un pensamientu pasional y el desenvolvimientu de la ecuanimidad» (McEvilley, ''The Shape of Ancient Thought'', páx. 420). «Los cínicos, al igual que los monxos budistes, arrenuncien a tener casa y posesiones quedándose nes cais y templos. La cercana rellación ente la ''[[apatheia]]'' (nenguna reacción, nenguna participación) y ''adiaphoria'' (non diferenciación) convertir nel epicentru de la disciplina cínica» (McEvilley, ''The Shape of Ancient Thought'', páx.&nbsp;439)</ref>
* La dialéutica del [[Nāgārjuna]] desenvuelta nel Madhyamika amuesa un paralelismu cola dialéutica griega.<ref>«El trabayu de Nagarjuna tien una gran influencia de la dialéutica griega, cola so complexidá y el so estensu sistema d'argumentos, qu'en Grecia se desenvolvió mientres dellos sieglos; agora surde de sópitu, ensin nenguna evidencia d'estadios de desenvolvimientu, na so propia tradición» (McEvilly, ''The Shape of Ancient Thought'', páx.&nbsp;500).</ref>

===== Cinismu, madhyamika y zen =====
Esisten numberosos paralelismos ente la filosofía griega de los cínicos, y la filosofía budista Madhyamika y zen que surdió dellos sieglos más tarde. Los cínicos nieguen la relevancia de les opiniones y sentimientos de los humanos (descrites como ''typhos'', lliteralmente ‘fumu' o ‘bagazos', una metáfora de ‘ilusión' o ‘error'), incluyendo les espresiones verbales, tando a favor de la cruda esperiencia de la realidá. Ellos dixebraben la independencia d'axentes esternos pa llograr la felicidá («Felicidad nun ye prestar, pal cual precisamos influencia esterna, sinón virtú, que se completa ensin axentes esternos», tercer epístola de Crates). De manera similar, el Prajnaparamita, precursor del Madhyamika esplicó que toles coses son como espluma o burbuyes, «vacíu, falsu, y efímeru», y que «namái la negación de toles visiones puede conducir al llume» (Nāgārjuna, MK XIII.8). Pa evitar el mundu de la ilusión, los cínicos encamentaben la disciplina y la llucha ''(askēsis kai machē)'' de la filosofía, la práctica de la ''autarkía'' (gobiernu propiu), y un estilu de vida similar al de [[Diógenes de Sinope|Diógenes]], que, como los monxos budistes, arrenunció a les posesiones terrenales. Estes concepciones, en combinación cola idea de ''philanthropía'' (bondá universal, de la cual [[Crates de Tebas|Crates]], pupilu de Diógenes, ye'l mayor esponente), presenten reminiscencies a los conceutos budistes prajñā (sabiduría) y karuna (compasión).<ref>McEvilley, ''The Shape of Ancient Thought'', páx. 437-444</ref>

==== Influencies cosmolóxiques grecopersas ====
Una figura popular del arte grecobudista ye'l [[Maitreya]], el buda del futuru, qu'en delles ocasiones foi rellacionáu col Yazata (divinidá [[Zoroastrismu|mazdeísta]]) Mitra, que tamién foi adoptáu como oxetu de cultu grecorromanu sol nome Mitres. Maitreya ye'l quintu buda de l'actual yera, que va apaecer nuna dómina futura indefinida. Según [[Richard Foltz]], él «remembra les cualidaes del Saoshyant zoroástrico y del Mesíes cristianu» (Foltz, 1999). Sicasí, nel so calter y función, Maitreia nun se paez a Mitra; el so nome deriva obviamente de la pallabra [[sánscritu|sánscrita]] ''mitra:'' ‘amigu', equivalente a la pallabra [[idioma pali|pali]] ''mettā''. La pallabra pali Metteiia (probablemente la más antigua), nun se paez tantu a Mithra (Mitra). 

El buda Amitabha o Amida (lliteralmente ‘radiación infinito') cola so Tierra Pura paradisiaca nel oeste, según Foltz «paez ser entendíu como'l dios [[Irán|iranín]] de la lluz, rellacionáu col sol». Esta visión nun ye acorde cola visión que tienen de Amitabha los actuales budistes de la Tierra Pura, na cual Amitabha nun ta rellacionáu col sol nin tampoco ye un dios en sentíu lliteral.

=== Proselitismu de Gandhara ===
Los budistes de la rexón de [[Gandhara]] onde'l grecobudismu tenía la mayor influencia, desempañaron un papel importante nel desenvolvimientu y la tresmisión de les idees budistes escontra'l norte d'Asia.
[[Ficheru:Central Asian Buddhist Monks.jpeg|thumb|180px|Monxu budista de güeyos azules (probablemente [[tocarios|tocariu]]) d'[[Asia Central]] con un compañeru d'Asia Oriental, sieglos IX - X.]]
* Monxos Kushan, como Lokaksema (178&nbsp;d.&nbsp;C.), viaxaron a la capital de la [[Dinastía han]] [[china]] [[Luoyang]], onde se convirtieron nos primeros traductores de los testos de budismu mahāyāna al [[idioma chinu|chinu]]. Paez que los monxos d'Asia central y oriental caltuvieron contactos alredor del sieglu X, lo que puede reparase nos frescos qu'hai na zona de la cuenca del Tarim.
* Dos mediohermanos de [[Gandhara]], Abanga y Vasubandhu ([[sieglu IV]]) crearon el ''Iogachara'' (escuela «mente sola») del budismu mahāyāna, que se convirtió n'unu de les pieces clares del mahāyāna ya influyó na creación de la filosofía [[zen]] al traviés del ''Lankavatara Sutra'', el so testu principal.
* En 485&nbsp;d.&nbsp;C., según la obra de teatru históricu chinu Liang Shu, cinco monxos de Gandhara viaxaron hasta la tierra de Fusang (‘El país del estremu oriente' más allá del mar, probablemente la zona oriental de [[Xapón]], anque dellos historiadores argumenten que podría ser el continente [[América|americanu]]), onde introducieron el [[budismu]]:

:«Fusang atopar al este de China, a 20.000 ''li'' (1500 quilómetros) del estáu de Da Han (y de la mesma atópase al este del estáu de Wa na actual isla de [[Kyushu]], [[Xapón]]) (...) Nos tiempos antiguos, la xente de Fusang nun sabía nada sobre la relixón budista, pero nel segundu añu del reináu de Da Ming, de la [[Dinastía song]] (añu 485), cinco monxos de Kipin ([[Kabul]], rexón de [[Gandhara]]), llegaron en barcu hasta Fusang. Ellos fueron los encargaos d'arrobinar la doctrina budista, faciendo circular escritures y dibuxos, emponderando a la xente por que renegaren de los bienes materiales. Como resultáu d'esto, les costumes de Fusang camudaron» (Ch:扶桑在大漢國東二萬餘里,地在中國之東(...)其俗舊無佛法,宋大明二年,罽賓國嘗有比丘五人游行至其國,流通佛法,經像,教令出家,風 俗遂改, Liang Shu, sieglu VII).
* [[Bodhidharma]], el fundador del [[zen]] descríbese como un monxu budista d'[[Asia Central]] nos primeros testos chinos sobre él (Yan Xuanzhi, 547&nbsp;d.&nbsp;C.), anque depués les tradiciones chines aseguren que procedía del sur de la India

== Influencies intelectuales n'Asia ==
Al traviés del arte y la relixón, la influencia del grecobudismu nel orixe cultural de los países d'Asia oriental, especialmente [[China]], [[Corea]] y [[Xapón]], pasó al área intelectual.
Coles mesmes que l'arte grecobudista y les escueles mahāyānas de pensamientu como la de Dhyana diba influyendo a les cultures del este asiáticu, conceutos centrales de la cultura helénica, como la [[virtú]], excelencia o cualidá fueron adoptaes poles cultures de [[Corea]] y [[Xapón]] dempués d'un gran espardimientu más allá de les ciudaes helenizadas d'Asia central, hasta convertise en puntu fundamental de los sos guerreros y de la so ética de trabayu.

== El grecobudismu y Occidente ==
En direición al oeste, el sincretismu grecobudista pudo tener daqué d'influencia nes relixones de la cuenca mediterránea.

=== Intercambios ===
La pasión de los romanos pola [[seda]] supunxo un intercambiu tanxible bien intensu naquel tiempu. L'interés de los romanos por tal material llegó a tal puntu que'l [[Senáu romanu|senáu]] publicó, en devanéu, dellos edictos que prohibíen vistir con seda por cuenta de razones económiques y morales. Esto recuéyese na obra de tres autor importantes:
* [[Estrabón]] (64/ 63 e.C. –c. 24&nbsp;d.&nbsp;C.).
* [[Séneca]] (c. 3 a.C–65&nbsp;d.&nbsp;C.).
* [[Pliniu'l Vieyu]] (23–79&nbsp;d.&nbsp;C.).

Tanto [[Estrabón]] como [[Plutarcu]] (45–125&nbsp;d.&nbsp;C.) escribieron sobre'l rei Menandro, confirmando que la información tamién circulaba pel mundu helenísticu.

== Influencies relixoses ==

=== Cristianismu y budismu ===
Anque los sistemes filosóficos del budismu y el cristianismu desenvolver de forma distinta, los preceptos morales incluyíos nel budismu dende los edictos d'[[Aśoka]] tienen delles semeyances colos preceptos morales cristianos que se desenvolvieron más de dos sieglos con posterioridá: el respetu a la vida, el respetu a los muertos, el refugu a la violencia, el perdón a los "pecadores" y la tolerancia.

Una teoría esplica qu'estes semeyances indiquen l'espardimientu de les idees budistes nel mundu occidental, siendo los griegos intermediarios y sincretistas relixosos. Por casu, el milagru» de caminar sobre les agües, que se suel atribuyir a Jesús nel ''[[Nuevu Testamentu]]'' tamién s'atopa na lliteratura budista, concretamente nel [[Canon Pali|canon pali]]: Digha Nikaya 11, na sutra Kevatta. Esto nun s'atopa en nenguna otra obra del mundu hasta la redaición del Nuevu Testamentu, 500 años dempués.
:«Los estudiosos consideraron con frecuencia la posibilidá de que'l [[budismu]] influyera nel desenvolvimientu del [[cristianismu]]. Emprestaron especial atención a les nacencies, vides, doctrines y muertes de Buda y Jesús» (Bentley, 1993).

La hestoria de la nacencia de Buda yera bien conocida nel oeste y posiblemente influyó na hestoria de la nacencia de Jesús. [[Jerónimo de Estridón|San Jerónimo]] ([[sieglu&nbsp;IV]]) menta la nacencia de Buda, de quien diz «que nació nel senu d'una virxe».
Tamién nun fragmentu d'[[Arquelao de Cascar]]<!--o Carrhae, o Carchara...--> (añu [[278]]) méntase la virxinidá de la madre de Buda.

Escritores cristianos de los sieglos III y IV como [[Hipólito de Roma|Hipólito]] y [[Epifanio de Salamis|Epifanio]] escribieron sobre un tal Scythianus que visitó la India alredor del 50&nbsp;d.&nbsp;C., trayendo d'ellí la doctrina de los dos principios». Según estos escritores, un discípulu so llamáu Terebinthus presentar a sigo mesmu como Buda («él llamábase a sí mesmu Buda» [[Cirilo de Xerusalén]]).<ref>«Pero Terebinthus, el so discípulu nesti error, heredó'l so dineru, llibros y herexía y vinu a Palestina, aportando a conocíu y condergáu en Xudea decidió dir a Persia; Pero por mieu a que fuera reconocíu pol so nome camudar y fíxose llamar Buda». [[Cirilo de Xerusalén]], ''Catechetical Lecture'' nᵘ&nbsp;6, seiciones 23, disponibles en [http://www.newadvent.org/fathers/310106.htm Enciclopedia Católica en llinia]</ref>
Terebinthus foi a [[Palestina (rexón)|Palestina]] y [[Xudea]] onde conoció a los apóstoles («siendo reconocíu y condergáu», Isaías), y d'últimes treslladóse a Babilonia, onde tresmitió les sos enseñances a [[Manes]], creando lo que sería un budismu sincréticu persa, el [[maniqueísmu]]. Unu de los grandes pensadores y santos de la Ilesia Occidental, [[Agustín d'Hipona]] foi nun principiu maniqueísta.

Nel sieglu II, el dogmáticu cristianu [[Clemente d'Alexandría]] reconoció la influencia de los budistes bactrianos ([[shramana|shramanes]]) y los [[gimnosofista|gymnosofistas]] hindús nel pensamientu griegu:

:«D'esta manera la filosofía, una cosa de gran utilidá, florió na antigüedá ente los bárbaros, amosando'l so lluz sobre les naciones. Y dempués llegó a [[Antigua Grecia|Grecia]]. Los primeres fueron los profetes del [[Antiguu Exiptu]]; y los [[Caldia|caldeos]] más allá de los [[Asiria|asirios]]; y los [[druida|druides]] ente los [[Galia|galios]]; y los ''shramanas'' ente los bactrianos (Σαρμαναίοι Βάκτρων); y los filósofos de los [[Celta|celtes]]; y los [[Reyes magos|magos]] de los [[Persia|perses]], que predixeron la nacencia del Salvador y fueron a la tierra de [[Xudea]] empuestos pola [[Estrella de Belén|estrella]]. Los gymnosofistas indios tamién tán na llista según otros filósofos bárbaros. Y de esos hai dos clases, los llamaos (Σαρμάναι), y los llamaos [[bráhmana (casta)|bráhmanas]] (Βραφμαναι)» (Clemente d'Alexandría ''El Estromata, o Misceláneas''<ref>[http://www.earlychristianwritings.com/text/clement-stromata-book1.html Clemente d'Alexandría ''El Estromata, o Misceláneas'', llibru I, capítulu XV]</ref>).

Les principales ciudaes griegues n'[[Oriente Mediu]] desempeñaron un papel importante nel desenvolvimientu del [[cristianismu]], ciudaes como [[Antioquía]] y [[Alexandría]] y «foi nestos llugares onde se crearon dalgunos de los centros más importantes de la Cristiandá» (Linssen, 1958).

== Referencies ==
* Bentley, Jerry H.: ''Old World Encounters. Cross-cultural contacts and exchanges in pre-modern times''. Oxford y Nueva York, [[Oxford University Press]], 1993. ISBN 0-19-507639-7.
* Boardman, John: ''The Diffusion of Classical Art in Antiquity''. Princeton ([[Nueva Jersey]]), [[Princeton University Press]], 1994, ISBN 0-691-03680-2.
* Dhammika, Shravasti, trad.: ''The Edicts of King Asoka: An English Rendering''. Kandy (Sri Lanka), Buddhist Publication Society, 1993. ISBN 955-24-0104-6.
* [[Richard Foltz|Foltz, Richard C.]]: ''Religions and the Silk Road''. St. Martins Press, 1999, ISBN 0-312-23338-8.
* Linssen, Robert: ''Living Zen''. Nueva York, Grove Press, 1958. ISBN 0-8021-3136-0.
* Lowenstein, Tom: ''The Vision of the Buddha''. Duncan Baird, 1996. ISBN 1-903296-91-9.
* McEvilley, Thomas: ''The Shape of Ancient Thought. Comparative studies in Greek and Indian Philosophies'' [La configuración del pensamientu na Antigüedá]. Nueva York, Allworth Press y la School of Visual Arts, 2002, ISBN 1-58115-203-5.
* Tanabe, Katsumi: ''Alexander the Great: East-West Cultural contacts from Greece to Japan'' [Alexandru Magnu. Contactos culturales Este Oeste de Grecia a Xapón]. Tokiu, NHK y Muséu nacional de Tokiu, 2003.
* Tarn, W. W.: ''The Greeks in Bactria and India''. Cambridge, [[Cambridge University Press]], 1951. ISBN 81-215-0220-9.
* Wenzel, Marian: ''Echoes of Alexander the Great: Silk route portraits from Gandhara'' (prólogu del [[Dalái Lama]]). Eklisa Anstalt, 2000. ISBN 1-58886-014-0.
* Williams, Paul: ''Mahāyāna Buddhism, the Doctrinal Foundations''. Londres y Nueva York, Routledge, 1989. ISBN 0-415-02537-0.

== Notes ==
<!--Esti artículu utiliza'l mecanismu de cites basáu en Cite.php. Pa más información sobre cómo añader referencies al artículu, vease http://meta.wikimedia.org/wiki/Cite/Cite.php -->

{{llistaref|2}}

== Ver tamién ==

* [[Reinu grecobactriano]]
* [[Reinu indogriego]]
* [[Antigua Grecia]]
* [[Budas de Bāmiyān]]
* [[Imperiu kushán]]
* [[Imperiu Maurya]]
* [[Budismu]]
* [[Gandhara]]
* [[Arte grecobudista]]
* [[Ataraxia]]

== Enllaces esternos ==
* [https://web.archive.org/web/20090817052335/http://www.bpmurphy.com/COTW/week2.htm BPMurphy.com] (monedes budistes de la dómina de [[Kanishka]]; n'inglés)
<!--*[https://web.archive.org/web/http://event.yomiuri.co.jp/2003/S0172/alex_works.htm event.yomiuri.co.jp] (Alexandru Magnu: contactos culturales empobine-occidente, de Grecia a Xapón] (en [[idioma xaponés|xaponés]]).-->
* [http://www.exoticindiaart.com/article/buddhaimage ExoticIndiaArt.com] (orixe de la imaxe de Buda; n'inglés).
* [http://www.exoticindiaart.com/article/lordbuddha ExoticIndiaArt.com] (evolución de la imaxe de Buda; n'inglés).
* [https://web.archive.org/web/20140204191249/http://faculty.maxwell.syr.edu/gaddis/hst210/oct21/default.htm Faculty.Maxwell.syr.edu] (la era helenística).
* [http://www.unesco.org/bpi/eng/unescopress/2001/taliban-crisis.shtml Unesco.org] (arte grecobudista).
* [https://web.archive.org/web/20060910124530/http://www.vrindavan-dham.com/interim-period.php Vrindavan-Dham.com] (periodu entemediu: el grecobudismu; n'inglés).















{{Tradubot|Grecobudismo}}

{{control d'autoridaes}}
[[Categoría:Historia del budismu]]
[[Categoría:Historia de Grecia antigua]]
[[Categoría:Historia de les relixones]]
[[Categoría:Sincretismu relixosu]]
[[Categoría:Historia preislámica d'Afganistán]]
[[Categoría:Historia preislámica de Paquistán]]
[[Categoría:Budismu y otres relixones]]
[[Categoría:Budismu n'Afganistán]]
[[Categoría:Historia antigua d'Afganistán]]
[[Categoría:Historia de Paquistán]]
[[Categoría:Budismu en Paquistán]]
[[Categoría:Budismu na India]]
[[Categoría:Arte budista]]
[[Categoría:Antigua India]]
El grecobudismu ye'l sincretismu cultural ente la cultura griega y el budismu, que se desenvolvió mientres 800 años n'Asia Central, no qu'anguaño son los estaos d'Afganistán y Paquistán, dende'l sieglu IV e.C.  hasta'l sieglu V d. C. dempués de qu'Alexandru Magnu conquistara terriotorios cerca de la India.
El grecobudismu influyó nel desenvolvimientu artísticu (y posiblemente tamién conceptual) de la caña mahāyāna del budismu, antes de ser esportada al nordeste d'Asia a partir del sieglu I, llegando hasta China, Corea, Xapón ya Indonesia.

 Historia 
La interacción ente la Grecia helenística y el budismu empezó cuando Alexandru Magnu conquistó Asia Menor y Asia Central nel añu 327 e.C. , cruciando'l Indo y el Jhelum hasta llegar al Beas. Con ello, empecipióse'l contautu ente Grecia y la India, trubiecu del budismu.

Alexandru Magnu fundó delles ciudaes nos territorios conquistaos, especialmente nes árees del Amu Daria y Bactriana, espandiéndose los asentamientos griegos escontra'l Pasu Khyber, Gandhara y el Panyab. Estes rexones correspuenden al únicu pasu esistente ente'l Himalaya y el Hindu Kush, al traviés del cual producióse la mayor parte de los contactos ente la India y Asia Central, xenerando un intensu intercambiu cultural y comercial.

Dempués de la muerte d'Alejandro, el 10 de xunu de 323 e.C. , los diádocos fundaron los sos propios reinos n'Asia Menor y Asia Central. El xeneral Seleuco I Nicátor creó'l Imperiu seléucida que s'estendía hasta la India. Más tarde, la parte oriental del imperiu dixebróse formando'l Reinu grecobactriano (ente'l sieglu III y el II e.C. ), que sería sustituyíu ente'l sieglu II y el I e.C.  pol Reinu indogriego y ente los sieglos I y III pol Imperiu Kushan.

El contautu ente les cultures griega y budista tuvo llugar mientres dellos sieglos, hasta'l sieglu V d. C. coles invasiones de los hunos, los mongoles y la posterior espansión de diverses civilizaciones qu'adoptaron l'islam (árabes y turcos).

 Interacciones relixoses 
La presencia griega n'Asia Central y el norte de la India produció intercambios non yá nel planu artísticu sinón tamién nel relixosu.

 Alexandru Magnu en Bactriana y la India (331-325) 
thumb|upright|Monedes conmemorativas de les campañes d'Alexandru Magnu na India.
Cuando Alexandru Magnu conquistó les rexones de Bactriana y Gandhara, estes árees yá s'atopaben so la influencia del budismu. Según una lleenda en pali, l'idioma del canon theravāda, dos mercaderes de Bactriana, llamaos Tapassu y Bhallika, visitaron a Buda y convirtiéronse nos sos discípulos. Al tornar a Bactriana empezaron la construcción de templos dedicaos a Buda.

En 326 e.C.  Alexandru Magnu invadió la India. El rei Ambhi (Taxiles según la nomenclatura helénica) de Taxila apurrió la so ciudá, un importante centru budista, a Alejandro. Sicasí, Alejandro tuvo que lluchar contra Poros, el dirixente de la rexón del Panyab. Esta batalla conocida como Batalla de Hydaspes tuvo llugar en 326 e.C.  Alejandro siguió les sos conquistes hasta llegar a les fontes del Indo.

Dizse qu'Alexandru Magnu escoyó a dellos filósofos como Pirrón, Anaxarco y Onesícrito p'acompaña-y nes sos campañes por Oriente. Mientres los 18 meses que tuvieron na India, tuvieron la oportunidá d'entrar en contautu con relixosos indios, llamaos gymnosophistas (‘filósofos desnudos').
Pirrón (360-270 e.C. ), volvió a Grecia y convirtióse nel primer escépticu, fundando la escuela pirronista. El biógrafu griegu Diógenes Laercio esplicó que'l puntu de vista de Pirrón sobre'l mundu haber llográu na India.«Él habríase retiráu del mundu y vivíu en soledá, dexándose visitar n'escases ocasiones polos sos parientes; esto debe a qu'oyera un reproche d'un indiu a Anaxarco, diciéndo-y que nunca sería capaz d'esplicar a los demás lo que ye bonu mientres s'atopara na corte d'un rei. Pirrón caltendría la mesma compostura en tou momentu» (Diógenes Laercio, IX.63 sobre Pirrón)
Conócense pocos discursos d'esti filósofu pero los que se conocen amuesen reminiscencies del Oriente, posiblemente del budismu:
«Nada esiste realmente, pero la vida humana ta rexida pola convención».
«Nada ye en sí mesmu más esto que lo otru» (Diógenes Laercio IX.61).

Estrabón diz qu'otru d'estos filósofos, el cínicu Onesicrito, aprendería na India los siguientes preceptos:
«Nada de lo que-y asocede a un home ye bonu o malu, les opiniones nun son más que suaños».
«La meyor filosofía ye aquella que llibera la mente del prestar y el dolor» (Estrabón, XV.I.65).Estrabón XV.1).

Estos contactos supunxeron l'entamu de les interacciones ente la cultura griega y les relixones indies, que se caltuvieron y espandieron mientres dellos sieglos.

 L'Imperiu Maurya (322 a 183 e.C. ) 
L'emperador indiu Chandragupta Maurya, fundador de la Dinastía mauria, reconquistó'l territoriu noroccidental de la India en 322 e.C. , anexonándolo al Imperiu Maurya. Sicasí, siguieron calteniéndose los contactos colos sos vecinos griegos del Imperiu seléucida. Chandragupta casóse cola fía del rei Seleuco I Nicátor, dempués d'un tratáu de paz nel cual tamién decidir que dellos griegos como l'historiador Megástenes moraren na corte mauria.

thumb|250px|Edictu billingüe en griegu y araméu del rei Ashoka de Kandahar. Muséu de Kabul.
El nietu de Chandragupta, Ashoka, convertir a la fe budista y convirtióse nun gran siguidor del Canon Pali del budismu theravāda, qu'aportuna na non violencia a los animales y humanos y una serie de preceptos que regulen la vida de los humanos llaicos. Según los Edictos de Ashoka, tallaos en piedra, dalgunos d'ellos en griegu, el rei unvió a emisarios budistes a los territorios griegos n'Asia y el Mediterraneu. Los edictos nomen tamién a dellos políticos de l'Antigua Grecia: 

«La conquista del dharma ganóse equí, nes fronteres, y tamién 600 yojanas (6.000 kilométros) más allá, onde'l rei griegu Antíoco II Teos (Antiyoga) gobierna, y más allá onde los reis Ptolomeo II d'Exiptu, Antigono (Antikini), Mages de Cireno (Maka) y Alejandro II d'Epiru (Alikasu[n]dara) gobierna, al igual que al sur, peles zones de Chola y Pandya, na parte más meridional del subcontinente Indiu» (Edictu númberu 13).Testu completu de los Edictos de Ashoka. Ver edictu 13

Ashoka tamién diz que foi él quien convirtió a los griegos al budismu:
«Equí, nos dominios del rei ente los griegos, kambojas, nabhakas, nabhapamkits, bhojas, pitinikas, andhras y pálides, en toos sitios la xente ta siguiendo les instrucciones nel dharma del "Amáu de los Dioses" (esto ye, Ashoka)». Edictu númberu 13.

A lo último, fontes n'idioma pali falen sobre dalgunos de los emisarios de Ashoka, como'l famosu Dharma Rakshita, describiéndolos como les persones que lideraron a los monxos budistes griegos nel proselitismu budista.Testu completu del Mahavamsa (faer clic nel capítulu XII).

 Presencia griega en Bactriana (325 a 125 e.C. ) 
thumb|350px|Monedes representando a Seleuco I Nicátor, del 300 e.C. 

Alexandru Magnu creó delles ciudaes en Bactriana, como Alexandría y Bagram, según una alministración que se caltuvo más de 200 años nel Imperiu seléucida y el Reinu grecobactriano, en contautu direutu col territoriu indiu. Los griegos unviaron embaxadores a la corte del Imperiu Maurya, como l'historiador Megástenes mientres el reináu de Chandragupta Maurya y a Deimakos sol reináu de Bindusara. Esti embaxadores unviaron información importante sobre la civilización india. Megástenes unvió estudios detallaos sobre les relixones indies que circularon y fueron citaos polos filósofos ya historiadores clásicos:Fragmentos orixinales de la obra de Megástenes: Testu completu

«Megástenes fai una división distinta de los filósofos, diciendo qu'hai dos tipos, a unos denominar bráhmanas, y a los otros sarmanes…» Estrabón XV. 1. 58-60Estrabón XV.1

Los grecobactrianos caltuvieron una cultura helenista intensa a les puertes de la India na dómina del Imperiu Maurya, como puede reparase nos restos arqueolóxicos d'Alexandría. Cuando l'Imperiu Maurya venció sol Imperiu shunga, alredor del 180 e.C. , los grecobactrianos ampliaron los sos territorios enfusándose na India, onde crearon el reinu indogriego, sol cual florió'l budismu.

 El Reinu indogriego y el budismu (180 e.C. – 10 d. C.) 

Los grecobactrianos conquistaron partes del norte de la India a partir del 180 e.C. , conociéndose-yos como indogriegos. Caltuvieron el control de delles zones nel norte de la India hasta'l 10 d. C.

El budismu espolletó so los reis indogriegos hasta tal puntu que se cree que la invasión de la India producir pa protexer la fe budista de les persecuciones hinduistes de la Dinastía shunga, que derrocara al Imperiu Maurya y que se caltuvo dende'l 185 hasta'l 73 e.C. 

 Monedes 
thumb|170px|Moneda de plata qu'amuesa a Demetro I de Bactriana con un sombreru en forma d'elefante, como símbolu de la so conquista na India nel 180 e.C. 

thumb|170px|Dracma de plata de Menandro el Xustu (quien reinó ente'l 160 y el 135 e.C. 

Les monedes del rei indogriego Menandro, que reinó del 160 al 135 e.C. , atopaes dende Afganistán hasta'l centru de la India amuesen la inscripción «Rei Menandro el Salvador» en griegu. Otros reis posteriores, como Zoilo I, Estratu I, Heliokles II, Teófilo, Peukolaos, Menandro II y Archebios amuesen nes sos monedes la inscripción «Maya Rashasa Dharmika» (llit. ‘rei del dharma') en prácrito usando la grafía kharoshthi. 

Dalgunes de les monedes de Menandro I y Menandro II inclúin el símbolu budista de la rueda d'ocho radio, acomuñada a los símbolos griegos de la victoria, como la palma de la victoria o la corona de la victoria que porta la deidá Niké. Según el Milinda-panjá (‘entrugues de Milinda'), a la fin del so reináu, Menandro I convertir nun arhat budista.Estractu del Milinda-pañhā: «Y dempués, col prestar de la sabiduría d'un hermanu mayor, apurrió'l so reinu al so fíu, y abandonó la vida so techu pa convertise nun ensin techu y crecer en sí mesmu, convirtiéndose nun arhat» (Milinda Panha, traducíu al inglés por T. W. Rhys Davids, 1890) esti fechu tamién lu recoyó Plutarcu, qu'esplica que los sos restos fueron convertíos en reliquies y consagraos.Plutarco sobre Menandro: «Pero cuando un tal Menandro, que reinara sobre los bactrianos, morrió nel campu de batalla, les ciudaes por consensu celebraron el so funeral; pero dándose una apuesta sobre quién tenía de caltener les reliquies, llegóse finalmente a un difícil alcuerdu pol que les cenices partir a partes iguales ente tolos pueblos contendientes, y cada unu alzó un monumentu nel so nome» (Plutarco, Preceptos políticos, Praec. reip. ger. 28, 6) páx. 147-148 Testu completu

El símbolu ubicuu del elefante nes monedes indogriegas tamién s'acomuñó al budismu, pol paralelismu ente les monedes de Antialcidas y Menandro II, onde l'elefante de les monedes de Antialcidas caltién la mesma rellación con Zeus y Niké que la rueda budista nes monedes de Menandro II. Cuando los mazdeístas del reinu indoparto invadieron el norte de la India nel I sieglu de la era común, adoptaron gran parte del simbolismu de les monedes indogriegas, pero evitaron usar l'elefante, pos para ellos el significáu nun yera puramente xeográficu.

Finalmente, dempués del reináu de Menandro I, dellos dirixentes indogriegos como Amyntas, Nicias, Peukolaos, Hermaeus, Hippostratos y Menandro II amosar n'escultures a ellos mesmos o a deidaes griegues col xestu de bendición que se fai cola mano derecha conocíu nel budismu como mudra (pulgar y índiz xuníos colos demás deos estendíos). Nel budismu, esti xestu significa la tresmisión de les enseñances de Buda.

 Ciudaes 
Según Ptolomeo, los grecobactrianos fundaron ciudaes griegues nel norte de Paquistán. Menandro estableció la so capital en Sagala, na actual Sialkot, rexón del Panyab, unu de los centros budistes más importantes según el capítulu I del Milinda-panjá. Les escavaciones realizaes cerca de Taxila, sacaron a la lluz los restos d'una importante ciudá griega construyida por Demetro I de Bactriana y reconstruyida por Menandro I, onde les estupes budistes atopábense al llau de templos hindús y griegos, demostrando la tolerancia relixosa y el sincretismu.

 Escritures 
Les pruebes de la interacción ente la relixón griega y el budismu mientres esti periodu pueden atopase en diversos testos como'l Milinda-panjá, un discursu budista n'estilu platónicu que caltuvieron el rei Menandro y el monxu budista Nagasena.

Tamién nel Mahavamsa (cap. XXIX)Testu completu del Mahavamsa (faer clic nel capítulu XXIX) atópase que mientres el reináu de Menandro, un monxu budista griegu llamáu Maya Dharma Rakshita (que la so traducción lliteral ye ‘gran preservador del dharma') unvió a 30.000 monxos budistes de la ciudá griega d'Alexandría (posiblemente Alexandría Caucásica, que s'atopaba a 150 quilómetros de l'actual Kabul) a la isla de Ceilán (actual Sri Lanka) pa construyir una estupa qu'indicara que'l budismu floriaba nos territorios de Menandro y que los griegos formaben parte activa de la relixón.

thumb|250px|Frisu budista con reminiscencies del arte helénico.
Dellos testos budistes escritos polos griegos caltener na India, como'l del meridarca (gobernador civil d'una provincia) Teodoro, que describe n'alfabetu karoshthi cómo caltenía les reliquies sagraes de Buda Gautama. Les inscripciones fueron atopaes nuna vasía nel interior d'una estupa, dataes nel reinu de Menandro o de dalgún socesor del I sieglu e.C. 

«Theudorena meridarkhena pratithavida ime sarira sakamunisa bhagavato bahu-jana-stitiye»:
«El meridarca Teodoro caltién les reliquies sagraes del Shakyamuni, pal bienestar de les mases populares».
(vasu relicariu swāt  coles inscripciones de TeodoroTestu completu de Teodoro n'alfabetu Gandhari.)

Esta inscripción supón una de les primeres menciones conocíes de Buda como deidá, usando la pallabra india Bhagavat (‘opulento', Dios), lo cual suxer la emerxencia de la doctrina mahāyāna del budismu.

Finalmente, la tradición budista reconoz a Menandro como unu de los grandes benefactores de la fe, al igual que lu fai con Ashoka y Kanishka.

Atopáronse manuscritos budistes escritos en griegu cursivo en Afganistán emponderando a dellos budas incluyendo menciones al Buda mahāyāna Avalokiteshvara (λωγοασφαροραζοβοδδο). Estos manuscritos fueron dataos nel sieglu II d. C.

Créese que dalgunos de los elementos del budismu mahāyāna pueden surdir alredor del sieglu I e.C.  nel noroeste de la India, mientres la dómina d'estes interacciones. Según la mayoría d'estudiosos, los sutras principales del mahāyāna fueron escritos dempués del 100 e.C. , cuando surdieron los conflictos ente les sectes Nikaya que se basen na humanidá o superhumanidad de Buda y en cuestiones metafísiques, influyíos poles enseñances griegues. «Tien d'haber una forma de budismu influyida polos griegos y tresmitida polos griegos que travesaba de norte a este pola Ruta de la Seda» (McEvilley, 2002).

 L'Imperiu Kushan (sieglos III–I e.C. ) 
Los kushan, una de los cinco tribus de la confederación tocaria asítiase en Bactriana alredor del 125 e.C.  Una vegada movíos los Grecobactrianos, invadieron les zones del norte de Paquistán y la India alredor del añu 1 de nuesa yera.

Por aquel tiempu yá tuvieren en contautu cola cultura griega y los reinos Indogriegos por más d'un sieglu. Usaben l'alfabetu griegu pa escribir el so idioma, como s'amuesa nes monedes de la dómina. Delles escultures de los kushan suxeren que tamién adoptaron la cultura y la mitoloxía, yá que representen a Dioniso y la hestoria del Caballu de TroyaImaxe indianizada sobre la hestoria del Caballu de Troya: Caballu de Troya de Kushan y ye probable que comunidaes griegues caltener sol réxime kushan.

thumb|200px|Cultura helénica nel subcontinente Indiu: vestidures griegues, ánfores, vinu y música (detalle de la estupa Chakhil-i-Ghoundi, Gandhara, sieglu I e.C. ).

El rei kushan rindió honores a deidaes mazdeístas, grieges y hindús, según a Buda Gautama. Foi conocíu pol so sincretismu relixosu y por ser unu de los impulsores del Cuartu Conceyu Budista que tuvo llugar nel 100 de nuesa yera en Caxmir y por ordenar la redaición del canon sarvastivada. Delles monedes de Kanishka contienen la primer representación de Buda nuna moneda (alredor del 120), n'estilu helénicu cola pallabra Boddo en alfabetu griegu.

thumb|180px|El Casquete de Kanishka (Muséu Británicu).
Kanishka tamién mandó traducir los testos mahāyāna escritos en prácrito a la llingua culta, el sánscritu. «Un puntu de cambéu na evolución del canon lliterariu budista» (Foltz, 1999).

El Casquete de Kanishka, datáu nel 127, primer añu de reináu, foi talláu por un artista griegu llamáu Agesilas, que supervisó los trabayos de la estupa de Kanishka, confirmando la implicación de los griegos nes creaciones budistes de la dómina.

La nueva forma sincrética del budismu espandir por toa Asia oriental pocu dempués d'esa dómina. El monxu kushan Lokaksema visitó la corte de la Dinastía han en Luoyang nel añu 178, trabayando ellí mientres diez años na primer traducción de testos mahāyāna al chinu. La nueva fe espandir por Corea y Xapón.

 Influencies artístiques 

Numberoses obres del estilu grecobudista amuesen la interrellación ente les cultures griego y budista, que tuvieron llugar en centros artísticos como Gandhara. La mayoría d'obres d'arte de Gandhara son budistes, ente que la mayoría de motivos provienen d'Asia occidental y Grecia.

 Representaciones antropomorfas de Buda 
thumb|180px|Iconu representando al demoniu Mara asaltando a Buda, sieglu II, Amaravati, India.
Anque sigue habiendo alderique, les primeres representaciones antropomorfas de Buda considérense la resultancia de la interacción ente les cultures helenístico y budista. Antes d'esti contautu, l'arte budista yera anicónico: a Buda namái se-y representaba al traviés de símbolos como un tronu vacíu, un árbol Bodhi, el pie de Buda o la rueda d'oración.

Esti refugu a les representaciones antropomorfas de Buda y el sofisticáu desenvolvimientu de los símbolos pa evitalo (inclusive n'escenes narratives onde apaecíen otros humanos), paez guardar rellación con unu de los dichos de Buda, recoyíu nel Digha Nikaya, nel qu'ésti s'amosaba ronciegu a ser representáu tres la estinción del so cuerpu.

Probablemente por non sentise venceyáu por eses restricciones y pol so cultu al cuerpu, los griegos fueron los primeres en realizar una escultura de Buda» (Linssen, 1958). En munches partes del Mundu Antiguu, los griegos xeneraron divinidaes sincrétiques, que aportaron a un focu relixosu común pa poblaciones con tradiciones distintes: un bon exemplu ye'l dios sincréticu Serapis introducíu por Ptolomeo I Sóter n'Exiptu, que combina aspeutos de dioses griegos y exipcios. Na India, pa los griegos tamién yera natural la creación d'una única divinidá combinando la imaxe d'un dios griegu (Apolo) o'l divinizado fundador del Reinu Indogriego Demetrio I de Bactriana, coles carauterístiques físiques atribuyíes a Buda.

thumb|230px|Buda de pies, na antigua rexón de Gandhara al norte del actual Paquistán, sieglu I.
Dellos elementos estilísticos de les representaciones de Buda apunten a la influencia griega: la toga grecorromana, una tela ondulao que cubría dambos costazos (o más concretamente'l himatión griegu), posar contrapposto (ver: Budas de pies de Gandhara mientres los sieglos I–IIBudas de pies: Imaxe 1, Imaxe 2), el pelo curtiu Mediterraneu deriváu del Belvedere Apolo (330 e.C. ),El Apollo Belvedere: Imaxe  y la calidá de les cares, xunto col fuerte realismu artísticu (Ver: Cultura de Grecia). Una gran cantidá d'escultures combinando los estilos budista y helenista fueron escavaes na zona de Gandhara.
El pelo rizáu de Buda ta descritu na famosa llista de carauterístiques físiques de Buda (mahapurusa) que s'atopa nos sutras budistes. El pelo rizáu, colos rizos escontra la derecha describir nel canon pali del budismu jinaiana (‘pequeñu vehículu'); la mesma descripción atópase, por casu, nel Dasasahasrika Prajnaparamita.

Ye bien probable que fueren artistes griegos los autores d'eses primeres representaciones de Budasobremanera de les estatues de pies, qu'amuesen «un tratamientu realista de les plegues y en dalgunes inclusive un esbozu de volume modeláu, como'l que caracteriza a les meyores obres griegues. Esto ye l'arte clásico o helenísticu, non l'arcaicu tresmitíu polos perses o bactrianos y que nun s'estrema del arte antiguo romanu» (Boardman).

La influencia griega nes representaciones de Buda al traviés del so realismu idealista, tamién dexó una visualización accesible, entendible y curiosa del estáu últimu de llume descritu pol budismu, lo que contribuyó al so espardimientu: «Una de les carauterístiques distintives de la escuela d'arte de Gandhara que remaneció nel noroeste de la India ye que ta claramente influyida pol naturalismu de la Grecia clásica. D'esta forma, ente que estes imáxenes entá tresmiten la paz interna que resulta de la puesta en práctica de la doctrina de Buda, tamién apurren una impresión de la xente que caminaba, falaba y dormía igual que lu faemos nós. Creo qu'esto ye bien importante. Estes figures inspiren porque elles non solo representen la imaxe, sinón tamién la sensación de que podemos algamar nueses metas si intentar» (Dalai Lama, preámbulu de Ecos d'Alexandru Magnu, 2000).

Mientres los siguientes sieglos, esta representación antropomorfa de Buda definió'l canon del arte budista, pero progresivamente foi adquiriendo más elementos indios y asiáticos.

 Un panteón budista helenizado 
thumb|240px|Representación de Vajrapani como Heracles (derecha), como proteutor de Buda, sieglu II, Gandhara, Muséu Británicu.
Otres deidaes budistes recibieron la influencia de los dioses griegos. Por casu, Heracles con una piel de lleón (la deidá proteutora de Demetro I de Bactriana) «sirvió como un modelu artísticu pa Vajrapani, un proteutor de Buda» (Foltz, 1999).imáxenes de Vajrapani influyíu por Heracles: Imaxe 1, Imaxe 2
En Xapón, esta representación treslladar a los Ninō, dioses guardianes de Buda, trabaos y griespos, que s'atopen na entrada de numberosos templos budistes.

Según Katsumi Tanabe, profesor de la Universidá Chūō, Xapón (en Alexandru Magnu. Contactos culturales Este Oeste de Grecia a Xapón), a parte del Vajrapani, la influencia griega tamién apaez n'otros dioses del panteón mahāyāna, como'l dios del vientu xaponés Fujin inspiráu nel griegu Bóreas al traviés del grecobudista Wardo, o la deidá madre HaritiImáxenes de la evolución de Hariti: Kariteimo y Kishibojin  en Xapón. inspiraes na diosa Tique.

Amás, formes como guirlandes, querubinos, volutes, y otres semihumanas como'l centauru y el tritón son parte del repertoriu d'arte helenístico introducíu polos artistes grecorromanos al serviciu de la corte kushan.

Vease tamién: Arte budista

 El grecobudismu y el surdimientu del budismu mahāyāna 
Los contestos xeográficu, cultural y históricu del surdimientu del budismu mahāyāna nel noroeste del subcontinente Indiu nel sieglu I apunten a intenses influencies multiculturales: «Les influencies formatives claves sobre'l desenvolvimientu del budismu mahāyāna y del budismu de la Tierra Pura, que se convertiríen nuna parte tan importante de la civilización d'Asia oriental, tienen de buscase nel espardimientu inicial del budismu a lo llargo de la Ruta de la Seda» (Foltz, 1999). Conforme'l mahāyāna foi surdiendo, foi recibiendo influencies de los cultos populares hindús (bhakti) y de les teoloxíes perses y grecorromanes qu'entraron na India pel noroeste (Lowenstein, 1996, p. 63).

 Influencies conceptuales 
El mahāyāna ye una fe inclusiva carauterizada pola adopción de nuevos testos, que s'añader al canon pali tradicional, y por un cambéu na concepción del budismu. Va más allá del ideal tradicional del theravāda de la lliberación del sufrimientu (dukkha) y el llume personal de los arhats, alzando a Buda a un estatus divín, creando un panteón de bodhisattves cuasidivinos dedicaos a la excelencia personal, a l'adquisición de la conocencia y a la salvación de la humanidá. Estos conceutos, xunto con un sistema filosóficu sofisticáu tienen de ser creaos pola interacción ente los pensamientos griegu y budista.

 Buda como un home-dios idealizáu 
Buda foi alzáu a un estatus d'home-dios, representáu por una forma humana idealizada: «Unu puede reparar la influencia clásica al incluyir la idea xeneral de representar al home-dios con una forma dafechu humana, que yera bien familiar n'Occidente, y ta bien claro que'l tratamientu que dan los occidentales a los sos dioses foi un importante factor pa la innovación. Buda, l'home-dios, paezse más a un dios griegu qu'a cualquier deidá oriental, non solo pol ciclu narrativu de la so historia y la so apariencia n'estatues sinón pola so humanidá» (Boardman, The Diffusion of Classical Art in Antiquity).

La comprensión supra-mundana de Buda y los bodhisattvas tienen de ser una consecuencia del enclín griegu a divinizar a los sos dirixentes na parte final del reináu d'Alexandru Magnu: «El conceutu de dios-rei apurríu por Alejandro […] ten d'influyir nel desenvolvimientu del conceutu de bodhisattva, qu'implicaba la representación de Buda nel arte de Gandhara cola cara del dios del sol Apolo» (McEvilley, 2002).

 El bodhisattva como ideal universal de la excelencia 

thumb|230px|Semeyes atopaes na ciudá de Hadda, sieglu III.
Lamotte (1954), suxer (pensamientu rebatido por Conze (1973) y otros) que la influencia griega tuvo presente na definición del ideal del bodhisattva nel testu mahāyāna más antiguu, Perfeición de la sabiduría o Prajñā Pāramitā, que se desenvolvió ente'l sieglu I e.C. y el sieglu I d. C. Estos testos redefinen en particular el budismu alredor del ideal universal del bodhisattva, y los sos seis virtúes centrales d'arrogancia, moralidá, paciencia, esfuerciu, meditación y sabiduría.

 Influencies filosófiques 
La estrecha rellación ente griegos y budistes probablemente llevó a intercambios tamién nel planu filosóficu. Munches de les primeres teoríes mahāyāna sobre la realidá y la conocencia puede dicise que provienen de les escueles griegues de pensamientu. El budismu mahāyāna foi descritu como la forma de budismu que (independientemente de qué hinduizadas volviérense les sos formes tardíes) paez habese aniciáu nes comunidaes grecobudistas de la India, al traviés d'una confluencia de les escueles filosófiques grieges demócritas, sofistes y de los escépticos colos principios empíricos y escépticos rudimentarios y ensin formalizar que s'atopaben yá presentes nel budismu primitivu» (McEvilley, 2002, páx. 503).

 Na Prajnaparamita (perfeición de la sabiduría), reparar el refugu de la realidá como fenómenos pasaxeros «vacíos, falsos y efímeros» lo que tamién se puede atopar nos pirronistas.El más famosu, el sutra del corazón diz: «Nun hai forma nin sentimientu, nin perceición, nin impulsu nin falta de conciencia, nin güeyu, nin oreya, nin ñariz, nin llingua, nin cuerpu, nin mente, nin forma, nengún soníu, nengún golor, nengún gustu, nengún tactu, nengún oxetu na mente...». Ye ciertu qu'esisten testos griegos que falen nuna forma bien similar, por casu la cita (probablemente de Pirrón) que foi mentada por un comentarista de Platón: «Nenguna forma, nin pallabres, nin oxetu de gustu, nin golor, nin tactu nin otros oxetos de perceición, tien un calter distintivu» (McEvilley, The Shape of Ancient Thought, páx. 419).
 La perceición de la realidá última que teníen los cínicos según los Madyamikas y los profesores de zen, solamente accesible al traviés d'un aproximamientu non conceptual nin verbal (en griegu phronesis), yera la única forma de llograr los conceutos ordinarios.«Pa los cínicos, los Madhyamikas, profesores de zen y otros, el fenómenu podría tratase namái con una cognición non verbal nin conceptual (frónesis), la mesma pallabra que Platón usó pa la conocencia inhipotético, que puede resultar namái del últimu repartu de desaposiar la mente de toles consecuencies coles que pelo normal se trata de da-y significáu» (McEvilley, The Shape of Ancient Thought, páx. 439)
 L'actitú mental de la ecuanimidad y la perspeutiva desapasionada ante evento tamién yera carauterística de los cínicos y los estoicos, que lo denominaron apatheia (‘apatía')«La ética de les dos cañes metafísiques y crítiques de la tradición griega engloban el retiru d'un pensamientu pasional y el desenvolvimientu de la ecuanimidad» (McEvilley, The Shape of Ancient Thought, páx. 420). «Los cínicos, al igual que los monxos budistes, arrenuncien a tener casa y posesiones quedándose nes cais y templos. La cercana rellación ente la apatheia (nenguna reacción, nenguna participación) y adiaphoria (non diferenciación) convertir nel epicentru de la disciplina cínica» (McEvilley, The Shape of Ancient Thought, páx. 439)
 La dialéutica del Nāgārjuna desenvuelta nel Madhyamika amuesa un paralelismu cola dialéutica griega.«El trabayu de Nagarjuna tien una gran influencia de la dialéutica griega, cola so complexidá y el so estensu sistema d'argumentos, qu'en Grecia se desenvolvió mientres dellos sieglos; agora surde de sópitu, ensin nenguna evidencia d'estadios de desenvolvimientu, na so propia tradición» (McEvilly, The Shape of Ancient Thought, páx. 500).

 Cinismu, madhyamika y zen 
Esisten numberosos paralelismos ente la filosofía griega de los cínicos, y la filosofía budista Madhyamika y zen que surdió dellos sieglos más tarde. Los cínicos nieguen la relevancia de les opiniones y sentimientos de los humanos (descrites como typhos, lliteralmente ‘fumu' o ‘bagazos', una metáfora de ‘ilusión' o ‘error'), incluyendo les espresiones verbales, tando a favor de la cruda esperiencia de la realidá. Ellos dixebraben la independencia d'axentes esternos pa llograr la felicidá («Felicidad nun ye prestar, pal cual precisamos influencia esterna, sinón virtú, que se completa ensin axentes esternos», tercer epístola de Crates). De manera similar, el Prajnaparamita, precursor del Madhyamika esplicó que toles coses son como espluma o burbuyes, «vacíu, falsu, y efímeru», y que «namái la negación de toles visiones puede conducir al llume» (Nāgārjuna, MK XIII.8). Pa evitar el mundu de la ilusión, los cínicos encamentaben la disciplina y la llucha (askēsis kai machē) de la filosofía, la práctica de la autarkía (gobiernu propiu), y un estilu de vida similar al de Diógenes, que, como los monxos budistes, arrenunció a les posesiones terrenales. Estes concepciones, en combinación cola idea de philanthropía (bondá universal, de la cual Crates, pupilu de Diógenes, ye'l mayor esponente), presenten reminiscencies a los conceutos budistes prajñā (sabiduría) y karuna (compasión).McEvilley, The Shape of Ancient Thought, páx. 437-444

 Influencies cosmolóxiques grecopersas 
Una figura popular del arte grecobudista ye'l Maitreya, el buda del futuru, qu'en delles ocasiones foi rellacionáu col Yazata (divinidá mazdeísta) Mitra, que tamién foi adoptáu como oxetu de cultu grecorromanu sol nome Mitres. Maitreya ye'l quintu buda de l'actual yera, que va apaecer nuna dómina futura indefinida. Según Richard Foltz, él «remembra les cualidaes del Saoshyant zoroástrico y del Mesíes cristianu» (Foltz, 1999). Sicasí, nel so calter y función, Maitreia nun se paez a Mitra; el so nome deriva obviamente de la pallabra sánscrita mitra: ‘amigu', equivalente a la pallabra pali mettā. La pallabra pali Metteiia (probablemente la más antigua), nun se paez tantu a Mithra (Mitra). 

El buda Amitabha o Amida (lliteralmente ‘radiación infinito') cola so Tierra Pura paradisiaca nel oeste, según Foltz «paez ser entendíu como'l dios iranín de la lluz, rellacionáu col sol». Esta visión nun ye acorde cola visión que tienen de Amitabha los actuales budistes de la Tierra Pura, na cual Amitabha nun ta rellacionáu col sol nin tampoco ye un dios en sentíu lliteral.

 Proselitismu de Gandhara 
Los budistes de la rexón de Gandhara onde'l grecobudismu tenía la mayor influencia, desempañaron un papel importante nel desenvolvimientu y la tresmisión de les idees budistes escontra'l norte d'Asia.
thumb|180px|Monxu budista de güeyos azules (probablemente tocariu) d'Asia Central con un compañeru d'Asia Oriental, sieglos IX - X.
 Monxos Kushan, como Lokaksema (178 d. C.), viaxaron a la capital de la Dinastía han china Luoyang, onde se convirtieron nos primeros traductores de los testos de budismu mahāyāna al chinu. Paez que los monxos d'Asia central y oriental caltuvieron contactos alredor del sieglu X, lo que puede reparase nos frescos qu'hai na zona de la cuenca del Tarim.
 Dos mediohermanos de Gandhara, Abanga y Vasubandhu (sieglu IV) crearon el Iogachara (escuela «mente sola») del budismu mahāyāna, que se convirtió n'unu de les pieces clares del mahāyāna ya influyó na creación de la filosofía zen al traviés del Lankavatara Sutra, el so testu principal.
 En 485 d. C., según la obra de teatru históricu chinu Liang Shu, cinco monxos de Gandhara viaxaron hasta la tierra de Fusang (‘El país del estremu oriente' más allá del mar, probablemente la zona oriental de Xapón, anque dellos historiadores argumenten que podría ser el continente americanu), onde introducieron el budismu:

«Fusang atopar al este de China, a 20.000 li (1500 quilómetros) del estáu de Da Han (y de la mesma atópase al este del estáu de Wa na actual isla de Kyushu, Xapón) (...) Nos tiempos antiguos, la xente de Fusang nun sabía nada sobre la relixón budista, pero nel segundu añu del reináu de Da Ming, de la Dinastía song (añu 485), cinco monxos de Kipin (Kabul, rexón de Gandhara), llegaron en barcu hasta Fusang. Ellos fueron los encargaos d'arrobinar la doctrina budista, faciendo circular escritures y dibuxos, emponderando a la xente por que renegaren de los bienes materiales. Como resultáu d'esto, les costumes de Fusang camudaron» (Ch:扶桑在大漢國東二萬餘里,地在中國之東(...)其俗舊無佛法,宋大明二年,罽賓國嘗有比丘五人游行至其國,流通佛法,經像,教令出家,風 俗遂改, Liang Shu, sieglu VII).
 Bodhidharma, el fundador del zen descríbese como un monxu budista d'Asia Central nos primeros testos chinos sobre él (Yan Xuanzhi, 547 d. C.), anque depués les tradiciones chines aseguren que procedía del sur de la India

 Influencies intelectuales n'Asia 
Al traviés del arte y la relixón, la influencia del grecobudismu nel orixe cultural de los países d'Asia oriental, especialmente China, Corea y Xapón, pasó al área intelectual.
Coles mesmes que l'arte grecobudista y les escueles mahāyānas de pensamientu como la de Dhyana diba influyendo a les cultures del este asiáticu, conceutos centrales de la cultura helénica, como la virtú, excelencia o cualidá fueron adoptaes poles cultures de Corea y Xapón dempués d'un gran espardimientu más allá de les ciudaes helenizadas d'Asia central, hasta convertise en puntu fundamental de los sos guerreros y de la so ética de trabayu.

 El grecobudismu y Occidente 
En direición al oeste, el sincretismu grecobudista pudo tener daqué d'influencia nes relixones de la cuenca mediterránea.

 Intercambios 
La pasión de los romanos pola seda supunxo un intercambiu tanxible bien intensu naquel tiempu. L'interés de los romanos por tal material llegó a tal puntu que'l senáu publicó, en devanéu, dellos edictos que prohibíen vistir con seda por cuenta de razones económiques y morales. Esto recuéyese na obra de tres autor importantes:
 Estrabón (64/ 63 e.C. –c. 24 d. C.).
 Séneca (c. 3 a.C–65 d. C.).
 Pliniu'l Vieyu (23–79 d. C.).

Tanto Estrabón como Plutarcu (45–125 d. C.) escribieron sobre'l rei Menandro, confirmando que la información tamién circulaba pel mundu helenísticu.

 Influencies relixoses 

 Cristianismu y budismu 
Anque los sistemes filosóficos del budismu y el cristianismu desenvolver de forma distinta, los preceptos morales incluyíos nel budismu dende los edictos d'Aśoka tienen delles semeyances colos preceptos morales cristianos que se desenvolvieron más de dos sieglos con posterioridá: el respetu a la vida, el respetu a los muertos, el refugu a la violencia, el perdón a los "pecadores" y la tolerancia.

Una teoría esplica qu'estes semeyances indiquen l'espardimientu de les idees budistes nel mundu occidental, siendo los griegos intermediarios y sincretistas relixosos. Por casu, el milagru» de caminar sobre les agües, que se suel atribuyir a Jesús nel Nuevu Testamentu tamién s'atopa na lliteratura budista, concretamente nel canon pali: Digha Nikaya 11, na sutra Kevatta. Esto nun s'atopa en nenguna otra obra del mundu hasta la redaición del Nuevu Testamentu, 500 años dempués.
«Los estudiosos consideraron con frecuencia la posibilidá de que'l budismu influyera nel desenvolvimientu del cristianismu. Emprestaron especial atención a les nacencies, vides, doctrines y muertes de Buda y Jesús» (Bentley, 1993).

La hestoria de la nacencia de Buda yera bien conocida nel oeste y posiblemente influyó na hestoria de la nacencia de Jesús. San Jerónimo (sieglu IV) menta la nacencia de Buda, de quien diz «que nació nel senu d'una virxe».
Tamién nun fragmentu d'Arquelao de Cascar (añu 278) méntase la virxinidá de la madre de Buda.

Escritores cristianos de los sieglos III y IV como Hipólito y Epifanio escribieron sobre un tal Scythianus que visitó la India alredor del 50 d. C., trayendo d'ellí la doctrina de los dos principios». Según estos escritores, un discípulu so llamáu Terebinthus presentar a sigo mesmu como Buda («él llamábase a sí mesmu Buda» Cirilo de Xerusalén).«Pero Terebinthus, el so discípulu nesti error, heredó'l so dineru, llibros y herexía y vinu a Palestina, aportando a conocíu y condergáu en Xudea decidió dir a Persia; Pero por mieu a que fuera reconocíu pol so nome camudar y fíxose llamar Buda». Cirilo de Xerusalén, Catechetical Lecture nᵘ 6, seiciones 23, disponibles en Enciclopedia Católica en llinia
Terebinthus foi a Palestina y Xudea onde conoció a los apóstoles («siendo reconocíu y condergáu», Isaías), y d'últimes treslladóse a Babilonia, onde tresmitió les sos enseñances a Manes, creando lo que sería un budismu sincréticu persa, el maniqueísmu. Unu de los grandes pensadores y santos de la Ilesia Occidental, Agustín d'Hipona foi nun principiu maniqueísta.

Nel sieglu II, el dogmáticu cristianu Clemente d'Alexandría reconoció la influencia de los budistes bactrianos (shramanes) y los gymnosofistas hindús nel pensamientu griegu:

«D'esta manera la filosofía, una cosa de gran utilidá, florió na antigüedá ente los bárbaros, amosando'l so lluz sobre les naciones. Y dempués llegó a Grecia. Los primeres fueron los profetes del Antiguu Exiptu; y los caldeos más allá de los asirios; y los druides ente los galios; y los shramanas ente los bactrianos (Σαρμαναίοι Βάκτρων); y los filósofos de los celtes; y los magos de los perses, que predixeron la nacencia del Salvador y fueron a la tierra de Xudea empuestos pola estrella. Los gymnosofistas indios tamién tán na llista según otros filósofos bárbaros. Y de esos hai dos clases, los llamaos (Σαρμάναι), y los llamaos bráhmanas (Βραφμαναι)» (Clemente d'Alexandría El Estromata, o MisceláneasClemente d'Alexandría El Estromata, o Misceláneas, llibru I, capítulu XV).

Les principales ciudaes griegues n'Oriente Mediu desempeñaron un papel importante nel desenvolvimientu del cristianismu, ciudaes como Antioquía y Alexandría y «foi nestos llugares onde se crearon dalgunos de los centros más importantes de la Cristiandá» (Linssen, 1958).

 Referencies 
 Bentley, Jerry H.: Old World Encounters. Cross-cultural contacts and exchanges in pre-modern times. Oxford y Nueva York, Oxford University Press, 1993. ISBN 0-19-507639-7.
 Boardman, John: The Diffusion of Classical Art in Antiquity. Princeton (Nueva Jersey), Princeton University Press, 1994, ISBN 0-691-03680-2.
 Dhammika, Shravasti, trad.: The Edicts of King Asoka: An English Rendering. Kandy (Sri Lanka), Buddhist Publication Society, 1993. ISBN 955-24-0104-6.
 Foltz, Richard C.: Religions and the Silk Road. St. Martins Press, 1999, ISBN 0-312-23338-8.
 Linssen, Robert: Living Zen. Nueva York, Grove Press, 1958. ISBN 0-8021-3136-0.
 Lowenstein, Tom: The Vision of the Buddha. Duncan Baird, 1996. ISBN 1-903296-91-9.
 McEvilley, Thomas: The Shape of Ancient Thought. Comparative studies in Greek and Indian Philosophies [La configuración del pensamientu na Antigüedá]. Nueva York, Allworth Press y la School of Visual Arts, 2002, ISBN 1-58115-203-5.
 Tanabe, Katsumi: Alexander the Great: East-West Cultural contacts from Greece to Japan [Alexandru Magnu. Contactos culturales Este Oeste de Grecia a Xapón]. Tokiu, NHK y Muséu nacional de Tokiu, 2003.
 Tarn, W. W.: The Greeks in Bactria and India. Cambridge, Cambridge University Press, 1951. ISBN 81-215-0220-9.
 Wenzel, Marian: Echoes of Alexander the Great: Silk route portraits from Gandhara (prólogu del Dalái Lama). Eklisa Anstalt, 2000. ISBN 1-58886-014-0.
 Williams, Paul: Mahāyāna Buddhism, the Doctrinal Foundations. Londres y Nueva York, Routledge, 1989. ISBN 0-415-02537-0.

 Notes 

 Ver tamién 

 Reinu grecobactriano
 Reinu indogriego
 Antigua Grecia
 Budas de Bāmiyān
 Imperiu kushán
 Imperiu Maurya
 Budismu
 Gandhara
 Arte grecobudista
 Ataraxia

 Enllaces esternos 
 BPMurphy.com (monedes budistes de la dómina de Kanishka; n'inglés)

 ExoticIndiaArt.com (orixe de la imaxe de Buda; n'inglés).
 ExoticIndiaArt.com (evolución de la imaxe de Buda; n'inglés).
 Faculty.Maxwell.syr.edu (la era helenística).
 Unesco.org (arte grecobudista).
 Vrindavan-Dham.com (periodu entemediu: el grecobudismu; n'inglés).

Categoría:Historia del budismu
Categoría:Historia de Grecia antigua
Categoría:Historia de les relixones
Categoría:Sincretismu relixosu
Categoría:Historia preislámica d'Afganistán
Categoría:Historia preislámica de Paquistán
Categoría:Budismu y otres relixones
Categoría:Budismu n'Afganistán
Categoría:Historia antigua d'Afganistán
Categoría:Historia de Paquistán
Categoría:Budismu en Paquistán
Categoría:Budismu na India
Categoría:Arte budista
Categoría:Antigua India