Eduardo Alonso González
{{persona}}
'''Eduardo Alonso González''' {{nym}} ye un [[escritor]] d'[[Asturies]].

== Biografía ==
Llicencióse en filosofía y lletres pola [[Universidá d'Uviéu]] en [[1967]]. Foi caderalgu d'enseñanza media nel [[institutu Benlliure]], de [[Valencia]]. Con ''Chuso Tornos, pesu pluma'' ([[Xixón]], [[1967]]), llogró'l primer premiu [[Ateneo Xovellanos]] de Xixón, de novela curtia. Foi finalista del XII Concursu Nacional de cuentos de [[La Felguera (Llangréu)|La Felguera]], en [[1967]], con ''Rumboses nueches con Nora''. Publicó una parte de la so tesis de llicenciatura sol títulu de ''Montaxe, tipos y formes de La casa verde, de [[Mario Vargas Llosa]]'', en ''Archivum'', Revista de la Universidá d'Uviéu, en [[1969]]. En [[1980]] publica la novela ''La enredadera'', cola que llogra'l [[Premiu de la Crítica del País Valencianu]]. Nesi mesmu añu llogra'l [[Premiu Villa de Bilbao de novela]] con ''El mar inmóvil'' ([[Bilbao]], [[1980]]), como l'anterior de llocalización asturiana. Llogró tamién el [[Premiu San Sebastián]] de cuentos. Con ''La velea d'una nueche d'iviernu'' ([[Barcelona]], [[1986]]), llogra'l [[Premiu Azorín]] de novela, que nel espaciu temporal d'unes hores reconstrúi un retablu de la España de [[Felipe IV d'España|Felipe IV]], presentando en contrapuntu les figures d'Olivares y de Quevedo; ''Los xardinos d'Aranjuez'' ([[Barcelona]], [[1986]]), finalista del [[Premiu Nacional de Lliteratura d'España|Premiu Nacional de Lliteratura]], ambientada, tamién, na España de los [[Austrias]]; ''Les quimeras del gatu'' ([[Valencia]], [[1990]]), ''Flor de jacarandá'' ([[Barcelona]], [[1991]]), etc. 

Ye autor d'estudios de crítica lliteraria y coautor de ''Poesía y Novela'' ([[Valencia]], [[1982]]). La crítica destacó nes sos noveles la fidelidá a la pallabra lliteraria y un mesmu impulsu temáticu: los suaños d'amor y les endrómines de la poesía, el cine y la música pa sobrollevar les decepciones cotidianes. Asina asocede en ''Flor de jacarandá'' ente l'insomne Quevedo y la misteriosa Lisi, ente un nanu y una actriz inalcanzable, ente Leonor de Molina y el caponcillo. Siempres un personaxe tullíu o abatíu pol rigor del tiempu, pero cola lucidez que dan les fantasíes imposibles. Esta novela foi saludada pola crítica de [[La Vanguardia]] como "la confirmación d'un talentu". En [[1992]] publicó ''La semeya del Schifanoia'', ''Villahermosa'' en [[1993]], ''El gatu de Troya'' ([[1996]]), ''Una en clavu y otra na ferradura'' ([[1997]]). En [[1996]] llogró'l [[Premiu Gabriel Miró]] de cuentos con ''Los Estorninos''. Ye collaborador habitual de [[La Nueva España]] y de [[Levante-EMV|Levante]].

== Bibliografía ==
* Gran Enciclopedia Asturiana (1993) Ed.Silverio Cañada ISBN 84-7286-340-9

== Referencies ==
{{llistaref}}

== Enllaces esternos ==
{{enllaces persona}}

{{NF|1944||Alonso Gonzalez, Eduardo}}
[[Categoría:Novelistes d'España]]
[[Categoría:Persones d'Ayer]]
[[Categoría:Escritores d'Asturies]]
{{Tradubot|Eduardo Alonso González}}
Eduardo Alonso González  ye un escritor d'Asturies.

 Biografía 
Llicencióse en filosofía y lletres pola Universidá d'Uviéu en 1967. Foi caderalgu d'enseñanza media nel institutu Benlliure, de Valencia. Con Chuso Tornos, pesu pluma (Xixón, 1967), llogró'l primer premiu Ateneo Xovellanos de Xixón, de novela curtia. Foi finalista del XII Concursu Nacional de cuentos de La Felguera, en 1967, con Rumboses nueches con Nora. Publicó una parte de la so tesis de llicenciatura sol títulu de Montaxe, tipos y formes de La casa verde, de Mario Vargas Llosa, en Archivum, Revista de la Universidá d'Uviéu, en 1969. En 1980 publica la novela La enredadera, cola que llogra'l Premiu de la Crítica del País Valencianu. Nesi mesmu añu llogra'l Premiu Villa de Bilbao de novela con El mar inmóvil (Bilbao, 1980), como l'anterior de llocalización asturiana. Llogró tamién el Premiu San Sebastián de cuentos. Con La velea d'una nueche d'iviernu (Barcelona, 1986), llogra'l Premiu Azorín de novela, que nel espaciu temporal d'unes hores reconstrúi un retablu de la España de Felipe IV, presentando en contrapuntu les figures d'Olivares y de Quevedo; Los xardinos d'Aranjuez (Barcelona, 1986), finalista del Premiu Nacional de Lliteratura, ambientada, tamién, na España de los Austrias; Les quimeras del gatu (Valencia, 1990), Flor de jacarandá (Barcelona, 1991), etc. 

Ye autor d'estudios de crítica lliteraria y coautor de Poesía y Novela (Valencia, 1982). La crítica destacó nes sos noveles la fidelidá a la pallabra lliteraria y un mesmu impulsu temáticu: los suaños d'amor y les endrómines de la poesía, el cine y la música pa sobrollevar les decepciones cotidianes. Asina asocede en Flor de jacarandá ente l'insomne Quevedo y la misteriosa Lisi, ente un nanu y una actriz inalcanzable, ente Leonor de Molina y el caponcillo. Siempres un personaxe tullíu o abatíu pol rigor del tiempu, pero cola lucidez que dan les fantasíes imposibles. Esta novela foi saludada pola crítica de La Vanguardia como "la confirmación d'un talentu". En 1992 publicó La semeya del Schifanoia, Villahermosa en 1993, El gatu de Troya (1996), Una en clavu y otra na ferradura (1997). En 1996 llogró'l Premiu Gabriel Miró de cuentos con Los Estorninos. Ye collaborador habitual de La Nueva España y de Levante.

 Bibliografía 
 Gran Enciclopedia Asturiana (1993) Ed.Silverio Cañada ISBN 84-7286-340-9

 Referencies 

 Enllaces esternos 

Categoría:Novelistes d'España
Categoría:Persones d'Ayer
Categoría:Escritores d'Asturies