Luis Menéndez-Pidal y Álvarez
{{persona}}
'''Luis Menéndez-Pidal y Álvarez''' {{nym}}, foi un [[arquiteutu]] [[Asturies|asturianu]], fíu del pintor [[Luis Menéndez Pidal]].

== Biografía ==
Dempués de terminar la so carrera d'Arquiteutura en [[1919]], entra en [[1921]] como [[arquiteutu]] nel [[Bancu d'España]] onde diseña y constrúi distintos edificios na redolada bancaria. Ente los sos proyeutos, pueden indicase los siguientes: [[Parador de Turismu]] de [[Payares (Asturies)|Payares]] de [[1927]], [[Biblioteca Pública del Estáu (Xixón)|Biblioteca Pública del Estáu]] de [[Xixón]] ente [[1935]] y [[1943]], Capiya de la [[Santa Cueva de Cuadonga]] n'estilu [[neorrománico]].

En [[1937]] ye nomáu Comisariu del [[Serviciu de Defensa del Patrimoniu Artísticu Nacional]] hasta [[1940]], que-y especializa na restauración arquitectónica, na que sería consideráu unu de los más brillosos representantes españoles y europeos del [[sieglu XX]].

Como Arquiteutu Conservador de Monumentos de la Primer Zona (1941-75), qu'arrexuntaba a siete provincies: Asturies, Llión, Zamora, La Coruña, Llugo, Ourense y Pontevedra, realizó grandes intervenciones, sobremanera nos monumentos d'[[Arte Asturiano]]<ref>* {{cita llibru |
autor = Adams Fernández, Carmen
| títulu = L'Arte Asturiano |
añu = 2006
| editorial = Xixón: Editorial Picu Urriellu
| id = ISBN 84-+96628-00-0
}}</ref> y [[Románicu]].

A lo llargo de la so carrera, intervieno en más de 200 actuaciones restauradores del patrimoniu español. Ente elles, les más conocíes inclúin: [[Monesteriu de Guadalupe]] ([[Provincia de Cáceres|Cáceres]]), [[Catedral d'Uviéu|Catedral]] y [[Cámara Santa]] d'[[Uviéu]], [[Catedral de Zamora]], [[Catedral de Llión]], [[Catedral de Santiago de Compostela]], [[Catedral de Tui]], la [[Basílica de San Isidoro de Llión]] y [[Muralles de Llugo]].

[[Ficheru:Portada Colegiata.jpg|180px|thumb|Portada principal de la [[Colexata de Santa María de Arbas]] onde ta soterráu.]] 
Anque de menor caláu, pero non por ello menos importantes, pueden indicase otres actuaciones, principalmente na so tierra natal, como: Abadía de [[Santo Adriano de Tuñón]] na [[Parroquies d'Asturies|parroquia]] de [[Tuñón (parroquia)|Tuñón]], ente 1949 y 1954 onde redescubrió les sos pintures murales, [[Ilesia de Santolaya (La Lloraza)|Ilesia de Santolaya]] de La Lloraza, nel conceyu de [[Villaviciosa]], restaurada en [[1950]], [[Ilesia de Santolaya (Abamia)|Ilesia de Santolaya]] en [[Abamia]] onde trabayó en [[1958]], [[Ilesia de Santa María de Narzana]] nel conceyu de [[Sariegu]] en [[1960]] , les viviendes de la [[Factoría de Nitrastur]] en [[La Felguera (Llangréu)|La Felguera]] o [[Ilesia de la Santa Cruz (Cangues d'Onís)|ilesia de la Santa Cruz]] de [[Cangues d'Onís]], onde'l so estáu actual ye una reconstrucción fecha por '''Luis Menéndez-Pidal''' aplicando'l so estudiu y metodoloxía personal.

Fora d'[[Principáu d'Asturies|Asturies]], ye importante reseñar la so intervención a xeitu en [[1968]] na [[Colexata de Santa María de Arbas]] na [[provincia de Llión]], salvándola de la ruina, y onde fuelga nuna [[tumba]] nel so muriu septentrional, col siguiente epitafiu:

«Salva a la so alma de la perdición, como él salvó a esta ilesia de la ruina».

En 1966 concédese-y la Gran Cruz de la [[Orde Civil d'Alfonso X el Sabiu]].<ref>[https://www.boe.es/boe/dias/1966/02/07/index.php?d=32&s=3 Boletín Oficial del Estáu: Gaceta de Madrid núm. 32, de 07/02/1966, MINISTERIU D'EDUCACIÓN NACIONAL, Condecoraciones, páxina 1455]</ref>

== Referencies ==
{{llistaref}}

== Bibliografía ==
*{{cita llibru |
autor = Martínez Monederu, Miguel
| títulu = Les Restauraciones Arquiteutóniques de Luis Menéndez-Pidal: L'Enfotu d'un Métodu |
añu = 2008
| editorial = Valladolid: Universidá de Valladolid
| id = ISBN 978-84-8448-477-6
}}
{{NF|1896|1975|Menendez-Pidal y Alvarez, Luis}}
{{Tradubot|Luis Menéndez-Pidal y Álvarez}}
[[Categoría:Persones d'Uviéu]]
[[Categoría:Arquiteutos y arquiteutes d'Asturies]]
Luis Menéndez-Pidal y Álvarez , foi un arquiteutu asturianu, fíu del pintor Luis Menéndez Pidal.

 Biografía 
Dempués de terminar la so carrera d'Arquiteutura en 1919, entra en 1921 como arquiteutu nel Bancu d'España onde diseña y constrúi distintos edificios na redolada bancaria. Ente los sos proyeutos, pueden indicase los siguientes: Parador de Turismu de Payares de 1927, Biblioteca Pública del Estáu de Xixón ente 1935 y 1943, Capiya de la Santa Cueva de Cuadonga n'estilu neorrománico.

En 1937 ye nomáu Comisariu del Serviciu de Defensa del Patrimoniu Artísticu Nacional hasta 1940, que-y especializa na restauración arquitectónica, na que sería consideráu unu de los más brillosos representantes españoles y europeos del sieglu XX.

Como Arquiteutu Conservador de Monumentos de la Primer Zona (1941-75), qu'arrexuntaba a siete provincies: Asturies, Llión, Zamora, La Coruña, Llugo, Ourense y Pontevedra, realizó grandes intervenciones, sobremanera nos monumentos d'Arte Asturiano*  y Románicu.

A lo llargo de la so carrera, intervieno en más de 200 actuaciones restauradores del patrimoniu español. Ente elles, les más conocíes inclúin: Monesteriu de Guadalupe (Cáceres), Catedral y Cámara Santa d'Uviéu, Catedral de Zamora, Catedral de Llión, Catedral de Santiago de Compostela, Catedral de Tui, la Basílica de San Isidoro de Llión y Muralles de Llugo.

180px|thumb|Portada principal de la Colexata de Santa María de Arbas onde ta soterráu. 
Anque de menor caláu, pero non por ello menos importantes, pueden indicase otres actuaciones, principalmente na so tierra natal, como: Abadía de Santo Adriano de Tuñón na parroquia de Tuñón, ente 1949 y 1954 onde redescubrió les sos pintures murales, Ilesia de Santolaya de La Lloraza, nel conceyu de Villaviciosa, restaurada en 1950, Ilesia de Santolaya en Abamia onde trabayó en 1958, Ilesia de Santa María de Narzana nel conceyu de Sariegu en 1960 , les viviendes de la Factoría de Nitrastur en La Felguera o ilesia de la Santa Cruz de Cangues d'Onís, onde'l so estáu actual ye una reconstrucción fecha por Luis Menéndez-Pidal aplicando'l so estudiu y metodoloxía personal.

Fora d'Asturies, ye importante reseñar la so intervención a xeitu en 1968 na Colexata de Santa María de Arbas na provincia de Llión, salvándola de la ruina, y onde fuelga nuna tumba nel so muriu septentrional, col siguiente epitafiu:

«Salva a la so alma de la perdición, como él salvó a esta ilesia de la ruina».

En 1966 concédese-y la Gran Cruz de la Orde Civil d'Alfonso X el Sabiu.Boletín Oficial del Estáu: Gaceta de Madrid núm. 32, de 07/02/1966, MINISTERIU D'EDUCACIÓN NACIONAL, Condecoraciones, páxina 1455

 Referencies 

 Bibliografía 

Categoría:Persones d'Uviéu
Categoría:Arquiteutos y arquiteutes d'Asturies