Armand Lunel
{{persona}}
'''Armand Lunel''' {{nym}} foi un [[literatura|escritor]] [[Francia|francés]]. 

Nació nuna familia xudía orixinaria de [[Comtat-Venaissin]], qu'habitaba dende bien antiguu en [[Provenza]]. Estudió na Universidá de [[Mónacu]].
Recibió'l [[premiu Renaudot]] en [[1926]] pola so novela ''Nicolo Peccavi''. Foi amigu dende la infancia del compositor [[Darius Milhaud]], pa quien escribió'l llibretu de les [[ópera|óperes]] ''Les malheurs d'Orphée'' ([[1924]]) y ''[[Esther de Carpentras]]'' ([[1938]]). En [[1976]] recibe'l premiu Gobert de l'[[Academia francesa]] por ''Juifs du Languedoc, de la Provence et des États français du Pape''.

Foi'l postreru falante nativu de [[shuadit]], tamién llamáu ''xudeo-provenzal'', una llingua [[occitanu|occitana]] d'usu na comunidá xudía francesa mientres dellos sieglos. La so obra centrar na vida de los xudíos en Provenza.

== Obres ==

* ''L'imagerie du cordier'', [[La Nouvelle Revue Française]], Paris, 1924.
* ''Nicolo-Peccavi'' o ''L'affaire Dreyfus à Carpentras'', Gallimard, Paris, 1926.
* ''-y balai de sorcière'', [[Éditions Gallimard|Gallimard]], Paris, 1935.
* ''Jérusalem à Carpentras'', Gallimard, 1937.
* ''Les amandes d'Aix'', Gallimard, Paris, 1949.
* ''La belle à la fontaine'', A. [[Editorial Fayard|Fayard]], Paris, 1959.
* ''J'ai vu vivre la Provence'', A. Fayard, Paris, 1962.
* ''Juifs du Languedoc, de la Provence et des États français du Pape'', [[Editorial Albin Michel|Albin Michel]], Paris, 1975.
* ''Les chemins de mon judaïsme et divers inédits'', presentáu porr Georges Jessula, L'Harmattan, Paris, 1993.

== Referencies ==
{{llistaref}}

== Enllaces esternos ==
{{enllaces persona}}

{{NF|1891|1977|Lunel,Armand}}


{{Tradubot|Armand Lunel}}

[[Categoría:Última persona falante nativa]]
[[Categoría:Escritores de Francia]]
[[Categoría:Escritores en francés]]
Armand Lunel  foi un escritor francés. 

Nació nuna familia xudía orixinaria de Comtat-Venaissin, qu'habitaba dende bien antiguu en Provenza. Estudió na Universidá de Mónacu.
Recibió'l premiu Renaudot en 1926 pola so novela Nicolo Peccavi. Foi amigu dende la infancia del compositor Darius Milhaud, pa quien escribió'l llibretu de les óperes Les malheurs d'Orphée (1924) y Esther de Carpentras (1938). En 1976 recibe'l premiu Gobert de l'Academia francesa por Juifs du Languedoc, de la Provence et des États français du Pape.

Foi'l postreru falante nativu de shuadit, tamién llamáu xudeo-provenzal, una llingua occitana d'usu na comunidá xudía francesa mientres dellos sieglos. La so obra centrar na vida de los xudíos en Provenza.

 Obres 

 L'imagerie du cordier, La Nouvelle Revue Française, Paris, 1924.
 Nicolo-Peccavi o L'affaire Dreyfus à Carpentras, Gallimard, Paris, 1926.
 -y balai de sorcière, Gallimard, Paris, 1935.
 Jérusalem à Carpentras, Gallimard, 1937.
 Les amandes d'Aix, Gallimard, Paris, 1949.
 La belle à la fontaine, A. Fayard, Paris, 1959.
 J'ai vu vivre la Provence, A. Fayard, Paris, 1962.
 Juifs du Languedoc, de la Provence et des États français du Pape, Albin Michel, Paris, 1975.
 Les chemins de mon judaïsme et divers inédits, presentáu porr Georges Jessula, L'Harmattan, Paris, 1993.

 Referencies 

 Enllaces esternos 

Categoría:Última persona falante nativa
Categoría:Escritores de Francia
Categoría:Escritores en francés