Ignacio Bertrand y Bertrand
{{Tradubot|Ignacio Bertrand y Bertrand}}
{{persona}}
'''Ignacio Bertrand y Bertrand''' {{nym}} foi un políticu [[Asturies|asturianu]]. Foi [[alcalde de Xixón]] ente los años [[1961]] a [[1970]], el penúltimu alcalde sol [[Franquismu|réxime Franquista]].

== Biografía ==
Nació en [[Xixón]], [[Asturies]], en 3 de xunu de [[1914]], fíu de [[Carlos Bertrand García-Tuñón|Carlos Bertrand y García-Tuñón]] y Blanca Bertrand Fernández-Castrillón. Segundu de nueve hermanos, estudió nel Colexu de la Inmaculada y el bachiller nel Institutu Xovellanos. Cursó la carrera de Derechu na Universidá Central de Madrid, sacante'l tercer cursu, que fizo n'Uviéu. Llogró'l premiu estraordinariu de llicenciatura y amplió estudios como becariu na universidá italiana de Bolonia.

Tres l'intentu de golpe d'Estáu de 1936 que daría empiezu a la Guerra Civil española, incorporar a les tropes fascistes nel Cuerpu d'Exércitu de Castiella, a les órdenes del xeneral Varela. Tomó parte nes batalles de Teruel y Sarrión-Albentosa. Algamó la graduación de teniente honorariu del Cuerpu Xurídicu Militar y foi condecoráu cola Cruz del Méritu Militar con distintivu coloráu y la Medaya de Campaña.

Tres el so llicenciamientu, rematada la guerra, ingresó nos colexos d'abogaos de Xixón y Uviéu, y foi secretariu del primeru mientres catorce años. Home de negocios, intervieno nel asesoramientu xurídicu y na direición d'empreses navieres y consignatarias como “Carlos Bertrand S.A.”, “Compañía Naviera Ástur-Andaluza S.A.” y BRAPSA, ocupando cargos de conseyeru delegáu y xerente. Desempeñó diversos cargos sindicales nos correspondientes a les actividaes marítimes y foi vicepresidente de l'Asociación de Navieros d'Asturies y de la Oficina Central Marítima, en Madrid, y vicepresidente de l'Asociación Española de Derechu Marítimu. Formó parte de les delegaciones españoles de Derechu Marítimu en delles conferencies internacionales.

Casar en 1940 cola so prima Margarita Esteban-Infantes Bertrand, fía del teniente xeneral [[Emilio Esteban-Infantes y Martín]] y sobreviviéron-y trés fíes: Margarita, Lucrecia y Blanca. En 1961, l'añu en que sería designáu alcalde de Xixón, la familia Bertrand Esteban-Infantes sufriría la doliosa perda de dos de los sos fíos, dambos por enfermedá y nun bien curtiu periodu de tiempu: Antela Antonia, de cinco años, y Mario, de dieciocho años, l'únicu fíu home, qu'estudiaba Derechu en Salamanca.

Foi miembru del Conseyu Llocal de FET de les JONS, delegáu de Xusticia y encargáu d'Asociaciones. Presidió l'Atenéu Xovellanos y foi vicepresidente de l'Asociación Xixonesa de Caridá y Cocina Económica y consiliario del Hospital de Caridá. 

En cesando nel cargu d'alcalde de Xixón, sustituyíu pol médicu [[Luis Cueto-Felgueroso]], Bertrand foi nomáu gobernador civil de Soria en setiembre de 1970.

Ignacio Bertrand finó na so residencia de Villa Santa Margarita, n'El Pisón, Somió (Xixón) el día once de Xineru de 1992 a los setenta y siete años d'edá.

== Bibliografía ==
* DONGIL Y SÁNCHEZ, M.: {{lang|es|''El día a día de Ignacio Bertrand, Alcalde de Gijón, a través del diario de su chófer: 1969-1970''}}, Xixón, 2015. 

== Referencies ==
{{llistaref}}

== Enllaces esternos ==
{{enllaces persona}}

{{socesión
| predecesor = [[Cecilio Oliver Sobrera]]
| títulu = [[Alcalde de Xixón]]
| socesor = [[Luis Cueto-Felgueroso]]
| periodu = [[1961]] - [[1970]]
}}

{{NF|1914|1992|Bertrand, Ignacio}}
[[Categoría:Políticos y polítiques de Xixón]]
[[Categoría:Alcaldes y alcaldeses de Xixón]]
Ignacio Bertrand y Bertrand  foi un políticu asturianu. Foi alcalde de Xixón ente los años 1961 a 1970, el penúltimu alcalde sol réxime Franquista.

 Biografía 
Nació en Xixón, Asturies, en 3 de xunu de 1914, fíu de Carlos Bertrand y García-Tuñón y Blanca Bertrand Fernández-Castrillón. Segundu de nueve hermanos, estudió nel Colexu de la Inmaculada y el bachiller nel Institutu Xovellanos. Cursó la carrera de Derechu na Universidá Central de Madrid, sacante'l tercer cursu, que fizo n'Uviéu. Llogró'l premiu estraordinariu de llicenciatura y amplió estudios como becariu na universidá italiana de Bolonia.

Tres l'intentu de golpe d'Estáu de 1936 que daría empiezu a la Guerra Civil española, incorporar a les tropes fascistes nel Cuerpu d'Exércitu de Castiella, a les órdenes del xeneral Varela. Tomó parte nes batalles de Teruel y Sarrión-Albentosa. Algamó la graduación de teniente honorariu del Cuerpu Xurídicu Militar y foi condecoráu cola Cruz del Méritu Militar con distintivu coloráu y la Medaya de Campaña.

Tres el so llicenciamientu, rematada la guerra, ingresó nos colexos d'abogaos de Xixón y Uviéu, y foi secretariu del primeru mientres catorce años. Home de negocios, intervieno nel asesoramientu xurídicu y na direición d'empreses navieres y consignatarias como “Carlos Bertrand S.A.”, “Compañía Naviera Ástur-Andaluza S.A.” y BRAPSA, ocupando cargos de conseyeru delegáu y xerente. Desempeñó diversos cargos sindicales nos correspondientes a les actividaes marítimes y foi vicepresidente de l'Asociación de Navieros d'Asturies y de la Oficina Central Marítima, en Madrid, y vicepresidente de l'Asociación Española de Derechu Marítimu. Formó parte de les delegaciones españoles de Derechu Marítimu en delles conferencies internacionales.

Casar en 1940 cola so prima Margarita Esteban-Infantes Bertrand, fía del teniente xeneral Emilio Esteban-Infantes y Martín y sobreviviéron-y trés fíes: Margarita, Lucrecia y Blanca. En 1961, l'añu en que sería designáu alcalde de Xixón, la familia Bertrand Esteban-Infantes sufriría la doliosa perda de dos de los sos fíos, dambos por enfermedá y nun bien curtiu periodu de tiempu: Antela Antonia, de cinco años, y Mario, de dieciocho años, l'únicu fíu home, qu'estudiaba Derechu en Salamanca.

Foi miembru del Conseyu Llocal de FET de les JONS, delegáu de Xusticia y encargáu d'Asociaciones. Presidió l'Atenéu Xovellanos y foi vicepresidente de l'Asociación Xixonesa de Caridá y Cocina Económica y consiliario del Hospital de Caridá. 

En cesando nel cargu d'alcalde de Xixón, sustituyíu pol médicu Luis Cueto-Felgueroso, Bertrand foi nomáu gobernador civil de Soria en setiembre de 1970.

Ignacio Bertrand finó na so residencia de Villa Santa Margarita, n'El Pisón, Somió (Xixón) el día once de Xineru de 1992 a los setenta y siete años d'edá.

 Bibliografía 
 DONGIL Y SÁNCHEZ, M.: , Xixón, 2015. 

 Referencies 

 Enllaces esternos 

Categoría:Políticos y polítiques de Xixón
Categoría:Alcaldes y alcaldeses de Xixón