Alejandro Fernández Sordo
{{persona}}
'''Alejandro Fernández Sordo''' {{nym}} foi un políticu [[Asturies|asturianu]], conocíu pol so papel na [[Dictadura franquista]]. A lo llargo de la so carrera exerció los cargos de Delegáu provincial d'Información y Turismu, [[Delegación Nacional de Prensa y Propaganda|Delegáu Nacional de Prensa, Propaganda y Radio]] del [[Movimientu Nacional|Movimientu]] y [[Ministeriu de Rellaciones Sindicales|Ministru de Rellaciones Sindicales]].

== Biografía ==
Nacíu n'Uviéu'l 4 de setiembre de 1921,{{Sfn|Bardavío|Sinova|2000|p=260}}{{Sfn|Bayod|1981|p=372}} foi'l fundador{{Sfn|Borràs Betriu|1974|p=306}} del [[Sindicatu Español Universitariu]] (SEU) de Falanxe n'Asturies; escontra'l final de la [[Guerra Civil Española|Guerra civil]] yera teniente de complementu na Milicia Universitaria.{{Sfn|Borràs Betriu|1974|p=306}} Al acabar la guerra realizó estudios de Derechu pola [[Universidá d'Uviéu]], llicenciándose con premiu estraordinariu.{{Sfn|Sánchez Soler|2007|p=337}} Nesta universidá sería profesor de derechu alministrativu y derechu sindical.{{Sfn|Sánchez Soler|2007|p=337}} 

Darréu, ingresó por oposición nel cuerpu de delegaos provinciales del Ministeriu d'Información y Turismu, siendo destináu a [[Asturies]] como delegáu provincial.{{Sfn|Chuliá|2001|p=128}} En 1965 foi nomáu [[Delegación Nacional de Prensa y Propaganda|Delegáu nacional de Prensa, Propaganda y Radio]] del [[Movimientu Nacional|Movimientu]],{{Sfn|Borràs Betriu|1974|p=306}} cargu que caltuvo hasta qu'en payares de 1969 foi nomáu direutor xeneral de Prensa.{{refn|group=lower-alpha|Cesó en 1973 y foi reemplazáu por [[Manuel Blanco Tobío]].<ref>{{Versalita|Ministeriu d'Información y Turismu}}: {{Cita publicación|url=https://boe.es/boe/dias/1973/10/09/pdfs/A19493-19493.pdf|títulu=Decreto 2440/1973, de 5 d'ochobre, pol que se dispón el cese de don Alejandro Fernández Sordo como Direutor xeneral de Prensa|publicación=[[Boletín Oficial del Estáu]] {{Ensin cursiva|núm. 242, de 9 d'ochobre de 1973}}|páxina=19493|issn=0212-033X}}</ref>}} Tamién asumió la presidencia del Sindicatu nacional de prensa, radio, televisión y publicidá.{{Sfn|Herrerín López|2004|p=269}} Tamién aportó a conceyal del [[Conceyu d'Uviéu]], según procurador nes [[Cortes franquistes]] y miembru del [[Conseyu Nacional del Movimientu]].

Dada la so condición de funcionariu{{refn|group=lower-alpha|Con anterioridá fuera Secretariu xeneral de la [[Organización Sindical Española|Organización Sindical]].{{Sfn|Míguez González|1990|p=132}}}} de los Sindicatos Verticales,{{Sfn|Marín|Molinero|Ysàs|2010|p=216}} en xineru de 1974 foi nomáu Ministru de Rellaciones Sindicales. Tuvo al frente del ministeriu ente xineru de 1974 y avientu de 1975.{{Sfn|Urquijo Goitia|2008|p=141}} Fernández Sordo lideró al sector más derechiegu del gobiernu que bloquió la propuesta que pretendía introducir una forma llindada de derechu a la fuelga.{{Sfn|Preston|2005|p=52}} Esta oposición provocó la dimisión automática del ministru de Trabayu, [[Licinio de la Fuente]].{{Sfn|Preston|2005|p=52}} 

Cesó como ministru tres la muerte de Franco, dempués de lo que retiróse de la vida pública.

== Familia ==
Casóse con María de la Concepción Cabal Vega, cola que tuvo cinco fíos.

== Reconocencies ==
* [[Gran cruz de la Orde de Cisneros]] al méritu políticu
* [[Comendador de la Orde del Méritu Civil]]
* [[Comendador de la Orde d'Isabel la Católica]]

== Bibliografía ==
* {{cita llibru | nome= Joaquín | apellíu= {{versalita|Bardavío}} | nome2= Justino | apellíos2= {{versalita|Sinova}} |enllaceautor2= Justino Sinova | títulu= Tou Franco. Franquismu y antifranquismo de l'A a la Z | ubicación= Barcelona | añu=2000 | editorial= Plaza & Janés }}
* {{cita llibru |apellíu= {{versalita|Bayod}} |nome= Ángel |títulu= Franco vistu polos sos ministros |añu= 1981 |editorial= Planeta |ubicación= Barcelona}}
* {{cita llibru |apellíu= {{versalita|Borràs Betriu}} |nome= Rafael |títulu= El día que mataron a Carrero Blancu |añu= 1974 |editorial= Planeta |ubicación= Barcelona}}
* {{cita llibru | nome= Elisa| apellíu= {{versalita|Chuliá}} | títulu= El Poder y la Pallabra: Prensa y poder políticu nes dictadures. El Réxime de Francu ante la prensa y el periodismu | ubicación= | añu= 2001 | editorial= Biblioteca Nueva | isbn= | url= }}
* {{cita llibru |nome=Ángel |apellíu= {{versalita|Herrerín López}} |títulu=La CNT mientres el franquismu: clandestinidá y exiliu (1939-1975) |editorial=Sieglu XXI d'España |añu=2004 |isbn=9788432311529 |enllaceautor=Ángel Herrerín López}}
* {{cita llibru | nome= José María | apellíu= {{versalita|Marín}} | nome2= Carme | apellíos2= {{versalita|Molinero}} | apellíos3= {{versalita|Ysàs}} | nome3= Pere | títulu= Historia política d'España, 1939-2000 | volume = II | añu=2010 | añu-orixinal = 2001 | editorial= Ismu |ubicación= Madrid }}
* {{cita llibru |apellíu= {{Versalita|Míguez}} |nome= Santiago |títulu= La preparación de la transición a la democracia n'España |añu= 1990 |editorial= Universidá de Zaragoza |isbn= }}
* {{cita llibru |apellíu= {{versalita|Preston}} |nome= Paul |enllaceautor= Paul Preston |títulu= The Triumph of Democracy in Spain |añu= 2005 |editorial= Taylor & Francis y-Library |isbn=0-415-04314-X}}
* {{cita llibru | apellíu = {{versalita|Sánchez Soler}} | nome = Mariano |títulu = Ricos pola guerra d'España. L'arriquecimientu de la oligarquía franquista dende 1936 hasta la transición | añu = 2007 | editorial = Raigaños | isbn = | ref = harv }}
* {{cita llibru|nome= José Ramón |apellíu= {{versalita|Urquijo Goitia}} |enllaceautor=José Ramón Urquijo Goitia |títulu= Gobierno y ministros españoles na edá contemporánea |url= https://books.google.es/books?id=Vp1TkdjkMh8C&printsec=frontcover#v=onepage&q&f=false |añu= 2008 |añu-orixinal= 2001 |editorial= [[Conseyu Cimeru d'Investigaciones Científiques|CSIC]] |ubicación= Madrid |isbn=}}

== Notes ==
{{llistaref|group=lower-alpha}}

== Referencies ==
{{llistaref|3}}

== Enllaces esternos ==

{{Socesión
| títulu = [[Ficheru:Yoke and Arrows.svg|25px|center]] [[Delegación Nacional de Prensa y Radiu|Delegáu nacional de Prensa, Propaganda y Radio]]
| periodu = 28 d'ochobre de 1965-5 d'avientu de 1969
| predecesor = [[José María del Moral Pérez de Zayas]] 
| socesor = [[Alberto Leyva Rey]]
| títulu2 = [[Ficheru:COA Spain 1945 1977.svg|30px|center]] Direutor xeneral de Prensa
| periodu2 = 1969-1973
| predecesor2 = [[Manuel Jiménez Quílez]]
| socesor2 = [[Manuel Blanco Tobío]]
| títulu3 = [[Ficheru:COA Spain 1945 1977.svg|30px|center]] [[Ministeriu de Rellaciones Sindicales|Ministru de Rellaciones Sindicales]] 
| periodu3 = 3 de xineru de 1974-11 d'avientu de 1975
| predecesor3 = [[Enrique García-Ramal Cerralbo]]
| socesor3 = [[Rodolfo Martín Villa]]
}}

{{NF|1921|2009|Fernandez Sordo, Alejandro}}

{{Tradubot|Alejandro Fernández Sordo}}

[[Categoría:Persones d'Uviéu]]
[[Categoría:Ministros y ministres del franquismu]]
[[Categoría:Procuradores de les Cortes franquistes]]
[[Categoría:Miembros de FET y de les JONS]]
[[Categoría:Delegaos nacionales de Prensa y Propaganda]]
[[Categoría:Miembros del Sindicatu Español Universitariu]]
[[Categoría:Ministros y ministres de Rellaciones Sindicales]]
Alejandro Fernández Sordo  foi un políticu asturianu, conocíu pol so papel na Dictadura franquista. A lo llargo de la so carrera exerció los cargos de Delegáu provincial d'Información y Turismu, Delegáu Nacional de Prensa, Propaganda y Radio del Movimientu y Ministru de Rellaciones Sindicales.

 Biografía 
Nacíu n'Uviéu'l 4 de setiembre de 1921, foi'l fundador del Sindicatu Español Universitariu (SEU) de Falanxe n'Asturies; escontra'l final de la Guerra civil yera teniente de complementu na Milicia Universitaria. Al acabar la guerra realizó estudios de Derechu pola Universidá d'Uviéu, llicenciándose con premiu estraordinariu. Nesta universidá sería profesor de derechu alministrativu y derechu sindical. 

Darréu, ingresó por oposición nel cuerpu de delegaos provinciales del Ministeriu d'Información y Turismu, siendo destináu a Asturies como delegáu provincial. En 1965 foi nomáu Delegáu nacional de Prensa, Propaganda y Radio del Movimientu, cargu que caltuvo hasta qu'en payares de 1969 foi nomáu direutor xeneral de Prensa. Tamién asumió la presidencia del Sindicatu nacional de prensa, radio, televisión y publicidá. Tamién aportó a conceyal del Conceyu d'Uviéu, según procurador nes Cortes franquistes y miembru del Conseyu Nacional del Movimientu.

Dada la so condición de funcionariu de los Sindicatos Verticales, en xineru de 1974 foi nomáu Ministru de Rellaciones Sindicales. Tuvo al frente del ministeriu ente xineru de 1974 y avientu de 1975. Fernández Sordo lideró al sector más derechiegu del gobiernu que bloquió la propuesta que pretendía introducir una forma llindada de derechu a la fuelga. Esta oposición provocó la dimisión automática del ministru de Trabayu, Licinio de la Fuente. 

Cesó como ministru tres la muerte de Franco, dempués de lo que retiróse de la vida pública.

 Familia 
Casóse con María de la Concepción Cabal Vega, cola que tuvo cinco fíos.

 Reconocencies 
 Gran cruz de la Orde de Cisneros al méritu políticu
 Comendador de la Orde del Méritu Civil
 Comendador de la Orde d'Isabel la Católica

 Bibliografía 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 Notes 

 Referencies 

 Enllaces esternos 

Categoría:Persones d'Uviéu
Categoría:Ministros y ministres del franquismu
Categoría:Procuradores de les Cortes franquistes
Categoría:Miembros de FET y de les JONS
Categoría:Delegaos nacionales de Prensa y Propaganda
Categoría:Miembros del Sindicatu Español Universitariu
Categoría:Ministros y ministres de Rellaciones Sindicales