Piers Gaveston
{{persona}}
'''Piers Gaveston, I conde de Cornualles''' {{nym}} foi'l [[valíu|favoritu]] y amante del rei [[Eduardu II d'Inglaterra]]. 

[[Gascuña|Gascón]] de nacencia, Piers yera fíu de Sir Arnaud de Gabaston, soldáu d'[[Eduardu I d'Inglaterra]], y de Claramonde de Marsan.<ref>{{cita llibru |nome=Ronald H. |apellíos=Fritze |títulu=Historical Dictionary of Late Medieval England, 1272-1485 |añu=2002 |isbn=0313291241 |url=https://books.googleco.uk/books?id=INmdwCSkvIgC&dq=%22claramonde+de+marsan%22+gaveston&client=firefox-a |editorial=Greenwood Press |páxina=221 }}</ref> Arnaud fuera utilizáu como rehén en dos causes pol monarca francés; na segunda ocasión, llogró escapar y fuxir a [[Inglaterra]] col so fíu. Dambos entraron al serviciu de la facienda real, onde'l bon faer de Gaveston fixo que'l rei destacára-y como exemplu pal so propiu fíu, el Príncipe Eduardo, convirtiéndo-y en compañeru del herederu en [[1300]]. El príncipe Eduardo quedó esllumáu por Gaveston -un home doctu nes artes de la guerra y les táctiques militares- que yera conocíu pol so inxeniu, educación y don de xentes, y concedió-y un tremera d'honores y regalos. El Príncipe declaró tamién qu'amaba a Gaveston ''como a un hermanu''. Gaveston yera tamién amigu íntimu de [[Roger Mortimer, I conde de March|Roger Mortimer de Wigmore]] y foi nomáu curio de les sos propiedaes tres la muerte del padre de Roger, lo que constituyía un gran honor pa Gaveston, una y bones un heriedu d'eses dimensiones de normal yera encamentada a un miembru de la nobleza, lo qu'indicaría la considerancia que'l rei y el Príncipe teníen por Gaveston.

== Gaveston y Eduardu I ==
Anque a [[Eduardu I d'Inglaterra]] gustába-y Gaveston, desaprobaba la rellación que s'estableciera ente este y el príncipe, al considerar que la diferencia de rangu yera demasiáu grande. Y cuando, en plena campaña d'[[Escocia]] de [[1306]], Gaveston y otros ventiún caballeros, incluyendo Roger Mortimer, abandonaron les files ingleses pa presentase a un [[tornéu medieval|tornéu]] en [[Francia]], el monarca inglés desamarró la so roxura.

Furiosu, Eduardu I prindó les propiedaes de tolos desertores, ordenó'l so arrestu y declarar traidores. Gaveston y los sos compañeros dirixir al Príncipe [[Eduardu II d'Inglaterra|Eduardo]], clamiando la so mediación; el príncipe, cola ayuda de la so madrasca la [[Margarita de Francia, reina d'Inglaterra|reina Margarita]] consiguió'l perdón real.

La mayoría fueron perdonaos en xineru de [[1307]] y volvieron a les sos tierres. Gaveston, sicasí, cayera en desgracia: el rei afayara que Piers y el Príncipe xuraren ser compañeros d'armes, protexese l'unu al otru y compartir les sos posesiones. Pal rei, esto yera impensable; non yá yera desaveniente pa un futuru monarca tar venceyáu por xuramentu a un plebeyu, incapaz de protexese de futures intrigues, sinón que'l xuramentu implicaba l'amenaza de compartir el mesmu gobiernu d'[[Inglaterra]] con Gaveston. El so repulsa escontra Gaveston y l'amistá que tenía con Eduardo díbase amontáu progresivamente.<ref>{{cita llibru|apellíos=Mortimer|nome=Ian|títulu=The Greatest Traitor|páxines=29|editorial=Pimlico|añu=2004|cita=Mortimer cites 'Piers Gaveston', páxs. 20-2, by Chaplais, as his source.}}</ref> 

El Príncipe, decidíu a caltener el so xuramentu con Gaveston, decidió anoblece-y, concediéndo-y el Condáu de [[Ponthieu]], que yera propiedá so. Unvió al Tesoreru [[William Langton]] al Rei pa informa-y. Langton, postráu ante'l rei, anunció: "''El mio señor Rei, fui unviáu en nome del mio señor el príncipe, el vuesu fíu, anque vive Dios, contra la mio voluntá, pa pidir nel so nome la llicencia d'alzar al caballeru Piers Gaveston al rangu de Conde de Ponthieu.''"

Esto, evidentemente, nun prestó al monarca. Respondió a Langton, "''¿Quién yes tu p'atrevete a pidir tales coses?. ¡Como que vive Dios, si non fora pola medrana a Dios y porque dixisti al empiezu que desempeñabes esti trabayu contra la to voluntá, nun escaparíes de les mios manes!''" El rei llamó al Príncipe a la so presencia, esixendo saber por qué unviara a Langton. El príncipe retrucó que deseyaba'l permisu del rei pa conceder Ponthieu a Gaveston.

Según [[Ian Mortimer]], al oyer estes pallabres, el rei, en plena esplosión de roxura, esclamó, "''¡Malditu fíu de puta! ¿Quies regalar tierres agora? ¿Tu que nunca ganasti nenguna? ¡Vive Dios que si nun tarreces estrozar el Reinu, nunca vas esfrutar el to heriedu!'' Mientres falaba, el Rei garró al príncipe pela cabeza y arrincó-y guedeyes de pelo; entós tirólu al suelu y tuvo patiscándo-y hasta quedar exhausto."<ref>{{cita llibru|apellíos=Mortimer|nome=Ian|títulu=The Greatest Traitor|páxines=29|editorial=Pimlico|añu=2004|cita=Mortimer cites 'Edward of Carnarvon', p. 121, by Johnstone, and the ''[[Crónica de Walter de Guisborough]]'', p. 382, editada por Rothwell.}}</ref>

El Rei ordenó llamar a los nobles aconceyaos pal Parllamentu en Carlisle, y ante ellos, desterró a Gaveston. Esta decisión paez ser tomada más pa castigar al Príncipe Eduardo qu'a Gaveston; la conducta d'esti postreru fuera irreprochable y el rei concedió-y una pensión mientres tuviera desterráu. Igualmente, obligó a Piers y a Eduardo a xurar que nun se veríen nunca más ensin l'autorización real. Gaveston partió entós escontra [[Francia]], coles bodegues apinaes de regalos del príncipe. Pero asina morrió [[Eduardu I d'Inglaterra|Eduardu I]] en xunetu de [[1307]], el nuevu monarca fixo llamar al so "''hermanu Perrot''" y concedió-y el condáu de [[Cornualles]] (que taba destináu a [[Tomás de Brotherton]], otru de los fíos d'Eduardu I).

== Primer recuperación ==
Pocu dempués de ser llamáu nuevamente a la corte, [[Eduardu II d'Inglaterra|Eduardu II]] alcordó'l matrimoniu de Gaveston con [[Margarita de Clare]], nieta del difuntu [[Eduardu I d'Inglaterra|Eduardu I]] y hermana del Conde de Gloucester, otru amigu de Piers y d'Eduardo.

El matrimoniu tuvo llugar pocu dempués de los funerales del vieyu monarca y celebróse en [[Berkhampstead]], la Casona de la reina Margarita. La boda de Gaveston marcó l'empiezu d'una interminable serie de festexos y diversiones, que siguieron en [[Kings Langley Palace]] en [[Hertfordshire]], y fueron siguíos por un tornéu celebráu pol Rei n'honor de Gaveston nel [[castiellu Wallingford]]. Nél, los mozos caballeros de Gaveston ganaron fácilmente a los representantes de los condes de [[John de Warenne, VIII conde de Surrey|Surrey]], [[Humphrey de Bohun, IV conde de Hereford|Hereford]], y [[Edmund FitzAlan, IX conde de Arundel|Arundel]], lo que-y valió al rei y al so quitáu la enemistá d'estos.

Cuando Eduardu II partió escontra [[Francia]] en [[1308]] pa celebrar les sos bodes con [[Isabel de Francia (1292-1358)|Isabel de Francia]], que cuntaba coles mesmes con tan solo 12 años d'edá, nomó a Gaveston [[Rexencia (política)|Rexente]] na so ausencia, espantando a los Nobles ingleses; esperaríen qu'Eduardo nomara a un familiar o a un noble esperimentáu pa esi cargu. Al nomar a Gaveston, el monarca amosaba la so fe nél, pero esto convertía al favoritu nun home inda más impopular. El mesmu Gaveston nun fixo nengún movimientu mientres la so curtia rexencia de dos selmanes.

El valíu tampoco foi del presto de la nueva reina consorte. Los dos homes, aproximao de la mesma edá, pudieren tar calteniendo una rellación [[homosexual]] y el qu'Eduardo prefiriera la compañía de Gaveston en llugar de la de la reina paez ser unu de los motivos de desencuentro nel matrimoniu real.

La conducta de Gaveston mientres los festexos de la coronación ye especialmente significativa: fixo la so apaición vistíu en púrpura real, en llugar de la [[ropa d'oru]] mesma d'un conde, y pasó la tarde charrando y bromiando con Eduardo (qu'ignoró dafechu a la so novia, el so hermanu y los sos tíos en favor de Gaveston), pa finalmente sabese que tol oru y les xoyes recibíos pol matrimoniu como regalos de boda fuéren-y apurríos.

== Estancia n'Irlanda y regresu ==
Tres el bochornosu espectáculu ufiertáu mientres la coronación, los nobles obligaron a Eduardo a desterrar a Gaveston; Eduardo, sicasí, nomólu [[Señor Teniente d'Irlanda|Lord Teniente d'Irlanda]], un cargu qu'implicaba autoridá, honor y dignidá. Una vegada n'[[Señoríu d'Irlanda|Irlanda]], Gaveston tuvo dellos enfrentamientos con [[Roger Mortimer, I conde de March|Roger Mortimer]], que s'atopaba naquellos momentos na isla. Pal branu de [[1309]], Gaveston llograra una sólida reputación como alministrador militar, en reforzando [[Dublín]] y asegurar el dominiu inglés. Tres delles maniobres per parte d'Eduardu II, Gavestón abandonó [[Irlanda]] el [[23 de xunetu]] de [[1309]] con direición a [[Stamford]] via [[Tintagel]], sede del [[Parllamentu inglés]] naquelles feches.

Desgraciadamente, Gaveston consiguió faese nuevos enemigos rápido: l'apacible [[Aymer de Valence, II conde de Pembroke|Aymer de Valence]], al que Gaveston ofendiera al referise a él como 'José'l Xudíu' y [[Tomás Plantagenet, II conde de Lancaster]], primu d'Eduardu II y el segundu noble más poderosu d'[[Inglaterra]] dempués del rei. Esti postreru xuró destruyir a Gaveston cuando, en siendo provocáu por él en delles ocasiones, el favoritu convenció a Eduardo de despidir a unu de los criaos de Lancaster. Encabezaos por Lancaster, un poderosu grupu de condes esixeron al rei un nuevu destierru de Gaveston. Bien pocos permanecieron xunto al monarca, y ente los que lo fixeron había nobles como'l conde de Surrey que xurara odiu eternu al valíu.

Finalmente, tres la desastrosa [[guerres d'independencia d'Escocia|campaña escocesa]] de [[1310]]-[[1311]], Gaveston foi desterráu una vegada más.

== Muerte ==
[[Ficheru:WarwickCastle FromStMarysChurch 2.jpg|thumb|left|Vista del castiellu Warwick dende la Ilesia de St. Mary.]]
Cuando Gaveston tornó a [[Inglaterra]] en [[1312]] atopar con un ambiente por demás contrario, nel que Tomás Plantagenet preparara un exércitu pa enfrentase a Gaveston y al rei. El [[4 de mayu]], Lancaster atacó [[Newcastle upon Tyne|Newcastle]], onde se topaben el monarca y el so valíu, fuxendo dambos escontra'l [[castiellu de Scarborough]] y dexando tres de sigo la so ayalga y exércitu, del que s'apoderó Lancaster. Eduardo dirixir escontra'l sur pa entamar un exércitu, dexando a Gaveston en Scarborough. Lancaster unvió darréu'l so exércitu contra Gaveston pa tratar d'aislla-y del rei. Tarreciendo pola so vida, Gaveston rindir a [[Aymer de Valence, II conde de Pembroke]], que xuró protexer a Gaveston coles sos tierres y títulos. Sicasí, Gaveston foi prindáu por [[Guy de Beauchamp, X conde de Warwick]] en [[Oxfordshire]] y lleváu al [[castiellu de Warwick]]

Ellí permaneció nueve díes hasta la llegada de [[Tomás Plantagenet, II conde de Lancaster|Tomás Plantagenet]]. El conde de Lancaster dixo entós, "''Mientres él viva, nun va haber llugar seguru nel reinu d'[[Inglaterra]]''". El [[19 de xunu]], Gaveston foi lleváu a Blacklow Hill, propiedá de Lancaster y asesináu por dos galeses, que-y travesaron con una espada antes de degollalo cuando taba sobre la yerba.

Sobreviviéron-y el so esposa Margarita y un pequeñu ñácaru, Joan. El conde de Pembroke, que xurara protexe-y y qu'inclusive tratara de reclutar un pequeñu exércitu pa lliberar, quedó conmocionáu pola so muerte.

Eduardu II, al tener conocencia de los fechos, reaccionó con roxura nun primer momentu, qu'acabaría convirtiéndose nun odiu fríu y en deséu de destruyir a los asesinos de Gaveston. Diez años dempués, vengó la muerte de Gaveston al consiguir que'l conde de Lancaster fuera executáu.

== Referencies ==
{{llistaref}}

== Fuentes ==
* Vita Eduardi Secundi
* Crónica de Walter de Guisborough
* Johnstone, Hilda. ''Edward of Caernavon'', 1946
* Mortimer, Ian. ''The Greatest Traitor'', 2004

{{NF|1284|1312|Gaveston, Piers}}







{{Tradubot|Piers Gaveston}}

[[Categoría:Nobles d'Inglaterra|Nobles d'Inglaterra]]
[[Categoría:Historia d'Inglaterra]]
[[Categoría:Historia LGBT]]
Piers Gaveston, I conde de Cornualles  foi'l favoritu y amante del rei Eduardu II d'Inglaterra. 

Gascón de nacencia, Piers yera fíu de Sir Arnaud de Gabaston, soldáu d'Eduardu I d'Inglaterra, y de Claramonde de Marsan. Arnaud fuera utilizáu como rehén en dos causes pol monarca francés; na segunda ocasión, llogró escapar y fuxir a Inglaterra col so fíu. Dambos entraron al serviciu de la facienda real, onde'l bon faer de Gaveston fixo que'l rei destacára-y como exemplu pal so propiu fíu, el Príncipe Eduardo, convirtiéndo-y en compañeru del herederu en 1300. El príncipe Eduardo quedó esllumáu por Gaveston -un home doctu nes artes de la guerra y les táctiques militares- que yera conocíu pol so inxeniu, educación y don de xentes, y concedió-y un tremera d'honores y regalos. El Príncipe declaró tamién qu'amaba a Gaveston como a un hermanu. Gaveston yera tamién amigu íntimu de Roger Mortimer de Wigmore y foi nomáu curio de les sos propiedaes tres la muerte del padre de Roger, lo que constituyía un gran honor pa Gaveston, una y bones un heriedu d'eses dimensiones de normal yera encamentada a un miembru de la nobleza, lo qu'indicaría la considerancia que'l rei y el Príncipe teníen por Gaveston.

 Gaveston y Eduardu I 
Anque a Eduardu I d'Inglaterra gustába-y Gaveston, desaprobaba la rellación que s'estableciera ente este y el príncipe, al considerar que la diferencia de rangu yera demasiáu grande. Y cuando, en plena campaña d'Escocia de 1306, Gaveston y otros ventiún caballeros, incluyendo Roger Mortimer, abandonaron les files ingleses pa presentase a un tornéu en Francia, el monarca inglés desamarró la so roxura.

Furiosu, Eduardu I prindó les propiedaes de tolos desertores, ordenó'l so arrestu y declarar traidores. Gaveston y los sos compañeros dirixir al Príncipe Eduardo, clamiando la so mediación; el príncipe, cola ayuda de la so madrasca la reina Margarita consiguió'l perdón real.

La mayoría fueron perdonaos en xineru de 1307 y volvieron a les sos tierres. Gaveston, sicasí, cayera en desgracia: el rei afayara que Piers y el Príncipe xuraren ser compañeros d'armes, protexese l'unu al otru y compartir les sos posesiones. Pal rei, esto yera impensable; non yá yera desaveniente pa un futuru monarca tar venceyáu por xuramentu a un plebeyu, incapaz de protexese de futures intrigues, sinón que'l xuramentu implicaba l'amenaza de compartir el mesmu gobiernu d'Inglaterra con Gaveston. El so repulsa escontra Gaveston y l'amistá que tenía con Eduardo díbase amontáu progresivamente. 

El Príncipe, decidíu a caltener el so xuramentu con Gaveston, decidió anoblece-y, concediéndo-y el Condáu de Ponthieu, que yera propiedá so. Unvió al Tesoreru William Langton al Rei pa informa-y. Langton, postráu ante'l rei, anunció: "El mio señor Rei, fui unviáu en nome del mio señor el príncipe, el vuesu fíu, anque vive Dios, contra la mio voluntá, pa pidir nel so nome la llicencia d'alzar al caballeru Piers Gaveston al rangu de Conde de Ponthieu."

Esto, evidentemente, nun prestó al monarca. Respondió a Langton, "¿Quién yes tu p'atrevete a pidir tales coses?. ¡Como que vive Dios, si non fora pola medrana a Dios y porque dixisti al empiezu que desempeñabes esti trabayu contra la to voluntá, nun escaparíes de les mios manes!" El rei llamó al Príncipe a la so presencia, esixendo saber por qué unviara a Langton. El príncipe retrucó que deseyaba'l permisu del rei pa conceder Ponthieu a Gaveston.

Según Ian Mortimer, al oyer estes pallabres, el rei, en plena esplosión de roxura, esclamó, "¡Malditu fíu de puta! ¿Quies regalar tierres agora? ¿Tu que nunca ganasti nenguna? ¡Vive Dios que si nun tarreces estrozar el Reinu, nunca vas esfrutar el to heriedu! Mientres falaba, el Rei garró al príncipe pela cabeza y arrincó-y guedeyes de pelo; entós tirólu al suelu y tuvo patiscándo-y hasta quedar exhausto."

El Rei ordenó llamar a los nobles aconceyaos pal Parllamentu en Carlisle, y ante ellos, desterró a Gaveston. Esta decisión paez ser tomada más pa castigar al Príncipe Eduardo qu'a Gaveston; la conducta d'esti postreru fuera irreprochable y el rei concedió-y una pensión mientres tuviera desterráu. Igualmente, obligó a Piers y a Eduardo a xurar que nun se veríen nunca más ensin l'autorización real. Gaveston partió entós escontra Francia, coles bodegues apinaes de regalos del príncipe. Pero asina morrió Eduardu I en xunetu de 1307, el nuevu monarca fixo llamar al so "hermanu Perrot" y concedió-y el condáu de Cornualles (que taba destináu a Tomás de Brotherton, otru de los fíos d'Eduardu I).

 Primer recuperación 
Pocu dempués de ser llamáu nuevamente a la corte, Eduardu II alcordó'l matrimoniu de Gaveston con Margarita de Clare, nieta del difuntu Eduardu I y hermana del Conde de Gloucester, otru amigu de Piers y d'Eduardo.

El matrimoniu tuvo llugar pocu dempués de los funerales del vieyu monarca y celebróse en Berkhampstead, la Casona de la reina Margarita. La boda de Gaveston marcó l'empiezu d'una interminable serie de festexos y diversiones, que siguieron en Kings Langley Palace en Hertfordshire, y fueron siguíos por un tornéu celebráu pol Rei n'honor de Gaveston nel castiellu Wallingford. Nél, los mozos caballeros de Gaveston ganaron fácilmente a los representantes de los condes de Surrey, Hereford, y Arundel, lo que-y valió al rei y al so quitáu la enemistá d'estos.

Cuando Eduardu II partió escontra Francia en 1308 pa celebrar les sos bodes con Isabel de Francia, que cuntaba coles mesmes con tan solo 12 años d'edá, nomó a Gaveston Rexente na so ausencia, espantando a los Nobles ingleses; esperaríen qu'Eduardo nomara a un familiar o a un noble esperimentáu pa esi cargu. Al nomar a Gaveston, el monarca amosaba la so fe nél, pero esto convertía al favoritu nun home inda más impopular. El mesmu Gaveston nun fixo nengún movimientu mientres la so curtia rexencia de dos selmanes.

El valíu tampoco foi del presto de la nueva reina consorte. Los dos homes, aproximao de la mesma edá, pudieren tar calteniendo una rellación homosexual y el qu'Eduardo prefiriera la compañía de Gaveston en llugar de la de la reina paez ser unu de los motivos de desencuentro nel matrimoniu real.

La conducta de Gaveston mientres los festexos de la coronación ye especialmente significativa: fixo la so apaición vistíu en púrpura real, en llugar de la ropa d'oru mesma d'un conde, y pasó la tarde charrando y bromiando con Eduardo (qu'ignoró dafechu a la so novia, el so hermanu y los sos tíos en favor de Gaveston), pa finalmente sabese que tol oru y les xoyes recibíos pol matrimoniu como regalos de boda fuéren-y apurríos.

 Estancia n'Irlanda y regresu 
Tres el bochornosu espectáculu ufiertáu mientres la coronación, los nobles obligaron a Eduardo a desterrar a Gaveston; Eduardo, sicasí, nomólu Lord Teniente d'Irlanda, un cargu qu'implicaba autoridá, honor y dignidá. Una vegada n'Irlanda, Gaveston tuvo dellos enfrentamientos con Roger Mortimer, que s'atopaba naquellos momentos na isla. Pal branu de 1309, Gaveston llograra una sólida reputación como alministrador militar, en reforzando Dublín y asegurar el dominiu inglés. Tres delles maniobres per parte d'Eduardu II, Gavestón abandonó Irlanda el 23 de xunetu de 1309 con direición a Stamford via Tintagel, sede del Parllamentu inglés naquelles feches.

Desgraciadamente, Gaveston consiguió faese nuevos enemigos rápido: l'apacible Aymer de Valence, al que Gaveston ofendiera al referise a él como 'José'l Xudíu' y Tomás Plantagenet, II conde de Lancaster, primu d'Eduardu II y el segundu noble más poderosu d'Inglaterra dempués del rei. Esti postreru xuró destruyir a Gaveston cuando, en siendo provocáu por él en delles ocasiones, el favoritu convenció a Eduardo de despidir a unu de los criaos de Lancaster. Encabezaos por Lancaster, un poderosu grupu de condes esixeron al rei un nuevu destierru de Gaveston. Bien pocos permanecieron xunto al monarca, y ente los que lo fixeron había nobles como'l conde de Surrey que xurara odiu eternu al valíu.

Finalmente, tres la desastrosa campaña escocesa de 1310-1311, Gaveston foi desterráu una vegada más.

 Muerte 
thumb|left|Vista del castiellu Warwick dende la Ilesia de St. Mary.
Cuando Gaveston tornó a Inglaterra en 1312 atopar con un ambiente por demás contrario, nel que Tomás Plantagenet preparara un exércitu pa enfrentase a Gaveston y al rei. El 4 de mayu, Lancaster atacó Newcastle, onde se topaben el monarca y el so valíu, fuxendo dambos escontra'l castiellu de Scarborough y dexando tres de sigo la so ayalga y exércitu, del que s'apoderó Lancaster. Eduardo dirixir escontra'l sur pa entamar un exércitu, dexando a Gaveston en Scarborough. Lancaster unvió darréu'l so exércitu contra Gaveston pa tratar d'aislla-y del rei. Tarreciendo pola so vida, Gaveston rindir a Aymer de Valence, II conde de Pembroke, que xuró protexer a Gaveston coles sos tierres y títulos. Sicasí, Gaveston foi prindáu por Guy de Beauchamp, X conde de Warwick en Oxfordshire y lleváu al castiellu de Warwick

Ellí permaneció nueve díes hasta la llegada de Tomás Plantagenet. El conde de Lancaster dixo entós, "Mientres él viva, nun va haber llugar seguru nel reinu d'Inglaterra". El 19 de xunu, Gaveston foi lleváu a Blacklow Hill, propiedá de Lancaster y asesináu por dos galeses, que-y travesaron con una espada antes de degollalo cuando taba sobre la yerba.

Sobreviviéron-y el so esposa Margarita y un pequeñu ñácaru, Joan. El conde de Pembroke, que xurara protexe-y y qu'inclusive tratara de reclutar un pequeñu exércitu pa lliberar, quedó conmocionáu pola so muerte.

Eduardu II, al tener conocencia de los fechos, reaccionó con roxura nun primer momentu, qu'acabaría convirtiéndose nun odiu fríu y en deséu de destruyir a los asesinos de Gaveston. Diez años dempués, vengó la muerte de Gaveston al consiguir que'l conde de Lancaster fuera executáu.

 Referencies 

 Fuentes 
 Vita Eduardi Secundi
 Crónica de Walter de Guisborough
 Johnstone, Hilda. Edward of Caernavon, 1946
 Mortimer, Ian. The Greatest Traitor, 2004

Nobles d'Inglaterra
Categoría:Historia d'Inglaterra
Categoría:Historia LGBT