Idioma paisachi
{{idioma}}
El '''paisachi''', tamién conocíu como '''paishachi''', ye un [[idioma estinguíu]] de la [[India]] antigua, mentáu como un mediu d'alderique y la espresión lliteraria en delles fontes budistes [[theravada]], y en delles gramátiques [[prákritas|prácritas]] y [[sánscrites]] de l'antigüedá. Nun se sabe hasta qué puntu se trataba d'una [[llingua vernácula]] o una [[llingua artificial]] lliteraria, comparable a la [[llingua palí]].

Los autores modernos consideren que la [[etimoloxía]] sánscrita de ''paisacha'' (que significa 'de los demonios') ye una chancia o a cencielles falsa. Como cola mayoría de los idiomes, el nome paez ser tresferíu d'un [[topónimu]] acomuñáu col país d'orixe del idioma. En delles obres sánscrites ―como'l poema ''[[Kavyadarsha|Kavia-darsha]]'', de [[Dandin]], tamién lo conoz col nome de ''bhuta-bhasha'' ('idioma de les pantasmes demonios').

Na actualidá nun se caltienen obres nesi. La única obra que se cree que ta en paisaci ye'l ''[[Bṛhatkathā|Brijat-kathá]]'' (el gran rellatu), una gran coleición de cuentos escritos nel sieglu&nbsp;V&nbsp;d.&nbsp;C. Saber d'él al traviés de la so traducción y adautación al [[sánscritu]], realizada por [[Somadeva]] nel sieglu&nbsp;XI col nome de ''[[Kathasaritsagara|Katha-sarit-sagara]]''. Una de les series de rellatos más famoses d'esta obra ye'l ''[[Baital Pachisi|Vikram y Vetal]]''.

Alrodiu de la esistencia del paisachi, Sheldon Pollock escribe:<ref>[[Sheldon I. Pollock]]: ''The language of the gods in the world of men: sanskrit, culture, and power in premodern India''. [[University of California Press]], 2006. ISBN 9780520245006.</ref>

{{cita|Los llingüistes identificaron que provién d'un dialeutu de la mariña del océanu Índicu, cercanu al idioma palí y al [[munda|idioma munda]] de los habitantes de los montes [[Vindhya|Vindhia]]. [...] Ello ye que hai poques razones pa esmolecese n'escoyer: [...] el paishachi ye'l comodín na baraxa de los discursos sobre'l llinguaxe nel sur d'Asia, al tener una condición puramente llexendaria, yá que s'acomuñar con un solu testu perdíu, el ''[[Brhatkatha|Brihat-kathá]]'' (el gran rellatu), que paez que nun esistió como un testu real sinón como una categoría conceptual, que representa'l ''[[Volksgeist]]'', el gran repositorio de rellatos populares. [...] Sía que non, amás de esta obra llexendaria (que «sobrevive» solo nun testu [[yaina]] [[Maharastri|majarastri]] y en delles adautaciones en sánscritu), l'idioma paisachi ye irrelevante pa la hestoria real de la lliteratura del sur d'Asia.|Sheldon I. Pollock}}

L'historiador [[Vishwanath Kashinath Rajwade]] afirma que dalgunes de les obres antigües como'l ''[[Krista-purana]]'' y el ''Majábharata'' (de [[Krisnadas Shama]]), compuestos en [[idioma konkani]], revelen que'l modernu konkani podría ser el socesor del idioma paishachi.<ref>Manohararai Saradesai: 00A history of konkani literature: from 1500 to 1992'' (páxs.&nbsp;39-40). Sahitya Akademi, 2000. ISBN 9788172016647.</ref>

== Referencies ==
{{llistaref}}



{{Tradubot|Idioma paisachi}}

{{control d'autoridaes}}
[[Categoría:Llingües de la India]]
[[Categoría:Llingües muertes d'Asia]]
El paisachi, tamién conocíu como paishachi, ye un idioma estinguíu de la India antigua, mentáu como un mediu d'alderique y la espresión lliteraria en delles fontes budistes theravada, y en delles gramátiques prácritas y sánscrites de l'antigüedá. Nun se sabe hasta qué puntu se trataba d'una llingua vernácula o una llingua artificial lliteraria, comparable a la llingua palí.

Los autores modernos consideren que la etimoloxía sánscrita de paisacha (que significa 'de los demonios') ye una chancia o a cencielles falsa. Como cola mayoría de los idiomes, el nome paez ser tresferíu d'un topónimu acomuñáu col país d'orixe del idioma. En delles obres sánscrites ―como'l poema Kavia-darsha, de Dandin, tamién lo conoz col nome de bhuta-bhasha ('idioma de les pantasmes demonios').

Na actualidá nun se caltienen obres nesi. La única obra que se cree que ta en paisaci ye'l Brijat-kathá (el gran rellatu), una gran coleición de cuentos escritos nel sieglu V d. C. Saber d'él al traviés de la so traducción y adautación al sánscritu, realizada por Somadeva nel sieglu XI col nome de Katha-sarit-sagara. Una de les series de rellatos más famoses d'esta obra ye'l Vikram y Vetal.

Alrodiu de la esistencia del paisachi, Sheldon Pollock escribe:Sheldon I. Pollock: The language of the gods in the world of men: sanskrit, culture, and power in premodern India. University of California Press, 2006. ISBN 9780520245006.

L'historiador Vishwanath Kashinath Rajwade afirma que dalgunes de les obres antigües como'l Krista-purana y el Majábharata (de Krisnadas Shama), compuestos en idioma konkani, revelen que'l modernu konkani podría ser el socesor del idioma paishachi.Manohararai Saradesai: 00A history of konkani literature: from 1500 to 1992'' (páxs. 39-40). Sahitya Akademi, 2000. ISBN 9788172016647.

 Referencies 

Categoría:Llingües de la India
Categoría:Llingües muertes d'Asia