Ramón Sainero
{{Tradubot|Ramón Sainero}}
{{persona}}
'''Ramón Sainero''' {{nym}} ye Direutor del Institutu d'Estudios Celtes (IEC),<ref name=":0">http://www.uned.es/estudiosceltas/xunta.html</ref> perteneciente a la [[Real Academia de la Historia]] española y representante español nel Conseyu de Direición del Centru Internacional d'Estudios Celtes (CIEC). Foi profesor agregáu y profesor titular mientres los postreros 37 años na [[UNED (España)|Universidá Nacional a Distancia d'España]] (UNED).

== Biografía ==
Sainero nació en [[Madrid]] en [[1944]]. Dende la so infancia compartió los estudios cola práctica del patinaxe, llegando a formar parte mientres cinco años del ballet sobre xelu norteamericano “Holliday on Ice” y participar nel [[Campeonatu Mundial de Patinaxe Artísticu sobre Xelu|Campeonatu Mundial de Patinaxe Artísticu sobre xelu]] nel añu [[1974]], siendo hasta la fecha l'únicu patinador español que se clasificó y participó na final d'unos campeonatos del mundu profesionales. Tamién foi Preparador Nacional de Patinaxe Artísticu d'España y el primer direutor de la [[Seición de Patinaxe del Real Madrid Club de Fútbol|pista de xelu del C. F. Real Madrid]].

== Estudios ==
Ramón Sainero ye llicenciáu en [[Filoloxía]] pola [[Universidá Complutense de Madrid]]. Cursó estudios de Master y Doctoráu en[[Lliteratura irlandesa|Lliteratura Irlandesa]] na Universidá del Ulster ([[Coleraine (Minnesota)|Coleraine]]) y llogró el so doctoráu na [[Universidá Complutense de Madrid]]. Asistió a cursos intensivos de llingües y lliteratures celtes mientres más de diez años n'[[Irlanda]] nes universidaes de [[Galway]] (Cararoe), [[Trinity College (Dublín)|Trinity College]] ([[Dublín]]), Universidá d'[[Ulster (desambiguación)|Ulster]] ([[Coleraine (Minnesota)|Coleraine]]) y Oideas Gael ([[Donegal]]). Empezó la so enseñanza universitaria na Universidá de Ulster (llector) y la [[Universidá Complutense de Madrid|Universidá Complutense]] (profesor doctor).

== Campu Docente ==
Nel campu docente tou los sos estudios y esperiencia docente adquiríos en [[Inglaterra]] ya [[Irlanda]], faen de Sainero l'únicu espertu universitariu n'[[España]] que traduz manuscritos gaélicos y ye l'únicu qu'enseña [[lliteratura celta]] basada nos sos testos primitivos, asignatura que gracies a él haise establecíu na Universidaes d'[[España]] xunto a la de lliteratura anglu-irlandesa de la que foi pioneru tamién na so docencia universitaria.

== Campu d'Investigación ==
Llingüista, historiador ya investigador escribió y publicó numberoses monografíes y artículos de prensa, siendo'l so campu d'investigación mientres munchos años los [[Estudios celtes|Estudios Celtes]] y [[indoeuropeos]] y la so influencia nos oríxenes de la cultura de la [[Península ibérica|Península Ibérica]] y les [[Islles Britániques]].

La teoría comúnmente caltenida polo espertos sobre los [[celtes]], o siquier la [[civilización celta]], ye que s'anició nel [[centru d'Europa]], con Halstatt ([[Austria]]) y [[La Tène (desambiguación)|La Tene]] ([[Suiza]]) como les principales fontes d'información sobre estos oríxenes, anque paez evidente que [[Europa Central]] foi un llugar clave del so asentamientu y del orixe d'espardimientu de la so cultura. Pa Sainero, esto nun significa que los [[celtes]], o la [[cultura celta]], aniciar nesa parte d'[[Europa]]. El va más allá, sostién que'l [[ríu Danubiu]], el [[Mar Mediterraneu]] y [[España]] tamién podríen constituyir el sitiu dende'l que los [[Celtes]] abriéronse camín nel interior d'[[Europa]], posibilidá que, según l'historiador, nun tenemos de refugar.<ref>https://www.abc.es/agencias/noticia.asp?noticia=1521715</ref>

Defende'l desenvolvimientu d'una nueva teoría coles pruebes históriques, arqueolóxiques, llingüístiques y culturales que foi mientres sieglos considerada como [[Mitoloxía]].

=== La so Teoría ===

Sainero, a partir de los sos estudios del manuscritu irlandés [[Leabhar Ghabhála Érenn|Leabhar Ghbhála Érenn]] o Llibru de les invasiones<ref>{{cita llibru|nome=Ramón|apellíu=Sainero|títulu=Leabhar Ghabhala (Llibru de les Invasiones)|añu=1987|editorial=Ed. Akal}}</ref> y otros manuscritos primitivos, xunto con pruebes arqueolóxiques, llingüístiques, históriques y lliteraries establez esa nueva teoría y ufierta datos que pretenden demostrar, cómo munchos de los acontecimientos históricos descritos nestos manuscritos, nun son pura invención.

Según Sainero nes mariñes del [[ríu Danubiu]] ([[Tracia]]), alredor del [[Mar Negru]] y l'estremu oriental del fin del [[Mar Mediterraneu|Mediterraneu]], esisten muertes artístiques, culturales y arqueolóxicos, dellos anteriores al [[Sieglu VII e.C.|sieglu VII a.c.]] qu'apunten a la esistencia d'un pueblu, o serie de pueblos, con una relixón y cultura compartida. Referir a los [[Tracios]], los [[Griegos]] y a los [[Escites]], y esisten munches hipótesis qu'indiquen que la [[Cultura celta|Cultura Celta]] foi influyida por estos pueblos nos sos oríxenes, a pesar de que les formes más complexes fueron desenvueltes darréu.

Fueron los [[Escites]] o Escolotos (¿primitivos [[tracios]]?), que, según el Llibru de les Invasiones, nel so viaxe al traviés del [[Mediterraneu]] establécense primero en [[Grecia]], depués n'[[Exiptu]], más tarde n'[[España]] y finalmente n'[[Irlanda celta|Irlanda]] y [[Gran Bretaña]] los primitivos habitantes de la [[Península ibérica|Península Ibérica]] y [[Islles Britániques]] y los sos descendientes, los clanes a los que los manuscritos llamen [[escotos]] ([[Heródoto]] a los [[escites]] les llapada escolotos), crearon los [[Reinos Celtes|reinos celtes]] más primitivos d'[[España]] ya [[Irlanda]]. Pa esplicar tou lo anterior cuando nos referimos a los [[escites]], escolotos o [[escotu]], en realidá faemos referencia a los [[pueblos indoeuropeos]] que llegaron hasta la [[Europa Atlántica]] en socesives folaes dende les llanures del [[Mar Negru]] hasta la [[Europa Central|Europa central]], el [[Mediterraneu]] y l'[[Océanu Atlánticu|Atlánticu]].

Dende'l puntu de vista de Sainero, seique sería más exactu falar de tribus, cles o foles d'inmigrantes indo-europeos en cuenta de escolotos o [[celtes]]. Ye dicir unos pueblos que nel so emigrar desenvolveríen una cultura y una llingua que daría llugar a lo que darréu se llamó'l [[Pueblu celta|pueblu]] y la [[cultura celta]]. La so comparanza, a última hora, ye la siguiente: aproximao nel 1200 años antes de Cristu, los pueblos asitiaos nes llanures de les mariñes del Mar Negru y montes d'El Cáucasu, los escolotos d'[[Heródoto]], y otres comunidaes cercanes a los asentamientos en [[Grecia]] y [[Asia Menor]] ([[tracios]] y brigios), guerreros y caballeros nómades, fueron capaces de conquistar dellos territorios n'[[Europa]], y asimilaron la cultura d'aquellos que conquistaron, pa pasar a crear una nueva civilización na zona suroeste y occidental de la [[Europa Atlántica]].

== Sainero y La Cultura Común de la Unión Europea ==

El [[Tratáu de Maastricht]] nel so artículu 151 reconoz una [[Cultura na Unión Europea|cultura común europea]] dientro de la diversidá de les naciones que la componen. Según dichu artículu la [[Xunión Europea]] debe de protexer, fomentar ya impulsar una cultura común de los sos países. En payares de [[2004]] tuvieron llugar unes xornaes internacionales, en Berlín, sobre la cultura común europea a les qu'asistieron nueve países. Curiosamente estos nueve países yeren toos del centru y norte d'Europa: “[[Alemaña]], [[República Checa]], [[Estonia]], [[Eslovenia]], [[Lituania]], [[Polonia]], [[Países Baxos]], [[Hungría]] y [[Francia]]”.

En diches xornaes, los representantes d'estos nueve naciones alcordaron desenvolver una Alma pa Europa” y “un [[Cultura na Unión Europea|espaciu cultural común]] pa la [[Xunión Europea]]” según caltener xuntes intermitentes cada seis meses pa llevar a cabu'l proyeutu. Frente lo anterior Paolo Savona, Presidente del Fondu Interbancario de Tutela de los Depósitos, considera que [[Alemaña]] intentó hasta agora ensin ésitu ser el centru industrial, económicu y monetariu d'Europa, primero con dos guerres mundiales y agora dientro de la [[Xunión Europea]], en plena crisis y de forma pacífica, col fortalecimientu d'[[Alemaña]] frente a los países del Mediterraneu. La solución, según Savona, pa evitar que los países de la zona sur de la [[Xunión Europea]] pierdan la so industria y queden amenorgaos a ser el sector turísticu y mano d'obra p'[[Alemaña]], ye crear una cultura propia ente estos países. Por ello la solución pasa por “invertir n'educación, que na escuela se promueva la [[integración europea]], y considera que si empezamos agora en 20 años vamos tener una [[Europa]] xunida.

Sainero propón que pa crear esta [[Cultura na Unión Europea|cultura común de la Unión Europea]], la respuesta tener na cultura ancestral común qu'apaez n'ensame de pruebes históriques, llingüístiques, culturales y arqueolóxiques, tocantes a los oríxenes históricu y cultural del [[Sur d'Europa]] y del Occidente Atlánticu provenientes de [[pueblos indoeuropeos]] llegaos pol [[Mediterraneu]].<ref>{{cita web |url= http://www.cronicasdelaemigracion.com/opinion/isaac-otero/mito-celtes-profesor-ramon-sainero/20131104085826054145.html |títulu= Los mitos Celtes según el profesor Ramón Sainero |apellíu= Otero |nome= Isaac |urlarchivu= https://web.archive.org/web/20140222173619/http://www.cronicasdelaemigracion.com/opinion/isaac-otero/mito-celtes-profesor-ramon-sainero/20131104085826054145.html |fechaarchivu= 22 de febreru de 2014 }}</ref> Sería una cultura milenaria ateniéndonos al catedráticu alemán [[Adolf Schulten]]: “Yo demostré que al sur de [[Portugal]], nel [[Tartessos|Imperiu de Tartessos]], atopar en cercos funerarios una escritura griego arcaica que vien d'[[Asia Menor]] y ye d'escontra [[Años 800 e.C.|800 a. de J. C.]], ye dicir que puede corresponder a los [[Tirsenos]]”.<ref>{{cita llibru|apellíu=Shulten|nome=Adolf|títulu=Tartessos|añu=1979|editorial=Espasa, Calpe|allugamientu=Masdrid|páxines=33}}</ref> Según dellos estudios actuales los oríxenes de la llingua celta más antigua que conocemos atopar en [[Tartessos]] (suroeste de la [[Península ibérica|Península Ibérica]]), sosteníu por profesores como John T. Koch, de la Universidá Aberystwyht de Gales, y Barry Cunliffe de la [[Universidá d'Oxford]], ente otros, y el pueblu más antiguu que tamién conocemos nel Occidente Atlánticu podría ser [[Brigantia]] (actual [[A Coruña (contorna)|A Coruña]] o [[Betanzos]], nel noroeste d'[[España]]) que bien pue ser el pueblu de los [[Brigantes|brigantes ingleses]]. Tantu [[tartessos]], como [[brigantes]] y [[tirsenos]] amuesen un heriedu cultural común, esportada darréu a les [[Islles Britániques]], que-yos identifica frente a otres cultures, unificada y arriquecida mientres la dómina del [[Imperiu romanu|Imperiu Romanu]]. Esti heriedu polos estudios, arqueolóxicos, históricos y llingüísticos que tenemos fálennos d'elementos comunes dende la zona de la [[Ríu Danubiu|desaguada del Danubiu]] na [[Tracia (provincia romana)|Tracia]] a veres del [[Mar Negru]], al norte de [[Grecia]], pasando por [[Italia (dómina romana)|Italia]], [[Península ibérica|Península Ibérica]], [[Francia]] y [[Islles Britániques]].

Por tou ello Sainero considera la esistencia de dos frentes culturales na [[Xunión Europea]], que por pruebes arqueolóxiques, históriques, llingüístiques y culturales ye'l bloque sur y atlánticu el que tien la cultura primitiva más rica y documentada pa ser consideráu con xusticia l'orixe cultural de la [[Xunión Europea]].

== Otros Méritos ==

A parte del so trabayu como investigador universitariu, 18 años d'investigación reconocíos polos distintos tribunales investigadores del [[Ministeriu d'Educación y Ciencia d'España]] ([[ANECA]]), Sainero foi miembru de distintos comités científicos nacionales ya internacionales. Foi'l primer presidente de l'Asociación Cultural Hispanu-Irlandesa y direutor del so comité científicu, con sede nel [[Atenéu de Madrid|Atenéu Cultural de Madrid]], y anguaño ye'l representante español nel CIEC (Centru Internacional d'Estudios Celtes) qu'arrexunta a profesores universitarios de distintes universidaes de Portugal, Brasil y España. Tamién ye miembru de los siguientes Comités científicos:
* Miembru del Comité d'Honor de la Sociedá Española d'Estudios Lliterarios de cultura popular (SELICUP])
* Miembru del Comité d'Honor y del Comité Científicu de la revista científicu- lliteraria Garoza, órganu d'espresión de la [http://webs.ono.com/selicup/ Sociedá Española d'Estudios Lliterarios de Cultura Popular] {{Webarchive|url=https://web.archive.org/web/20140310063639/http://webs.ono.com/selicup/ |date=2014-03-10 }}.
* Miembru del Comité Científicu Internacional de la Sociedá “Ferrol 97-99” (formáu por especialistes de la [[Universidá Complutense de Madrid|Universidá Complutense]], [[Universidá de Santiago de Compostela]], de la [[Sorbona|Sorbona de París]], de la [http://www.univ-brest.fr/ Universidá de Bretaña] (Brest), de la [[Universidá de Gales]] y de la Royal [[Irish Academy]]), que'l so oxetivu ye la creación d'un [[Institutu de Cultura Celta d'España]].<ref name=":0" />
* Miembru del Comité Científicu de la revista de Filoloxía ACPRUNYE, órganu d'espresión de l'Asociación Española de Puertorriqueños xuníos a norteamericanos y españoles.
* Miembru del Comité Científicu de la [http://www.siff.us.es/iberjoyce/ Asociación James Joyce] n'España.

== Obra ==
* {{cita llibru|apellíu=Sainero|nome=Ramón|títulu=Lorca y Synge ¿Un mundu malditu|edición=1983|editorial=Ed. Complutense|ubicación=Madrid|isbn=8474910668}}
* {{cita llibru|apellíu=Sainero|nome=Ramón|títulu=Leyenda celtes na lliteratura irlandesa|añu=1985|editorial=Ed. akal|ubicación=Madrid|isbn=9788476000793}}
* {{cita llibru|apellíu=Sainero|nome=Ramón|títulu=Leabhar Ghabhála (Llibru de les Invasiones) Introducción, traducción, glosariu y notes|añu=1987|editorial=Ed. Akal|ubicación=Madrid|isbn=978-84-7600-167-7}}
* {{cita llibru|apellíu=Sainero|nome=Ramón|títulu=La buelga celta n'España ya Irlanda|añu=1984|editorial=Ed. Akal|ubicación=Madrid|isbn=9788476001677}}
* {{cita llibru|títulu=Los grandes mitos celtes y la so influencia na lliteratura|añu=1988|editorial=Edicomunicación|ubicación=Barcelona}}
* {{cita llibru|apellíu=Sainero|nome=Ramón|títulu=Sagues celtes primitives na lliteratura inglesa|añu=1993|editorial=Ed. Akal|ubicación=Madrid|isbn=9788446002994}}
* {{cita llibru|apellíu=Sainero|nome=Ramón|títulu=Lengua y lliteratures celtes: orixe y evolución|añu=1994|editorial=Ed. Aula Abierta (UNED)|ubicación=Madrid|isbn=9788436230857}}
* {{cita llibru|apellíu=Sainero|nome=Ramón|títulu=La lliteratura anglu-irlandesa y los sos oríxenes|añu=1995|editorial=Ed. Akal|ubicación=Madrid|isbn=9788446004165}}
* {{cita llibru|apellíu=Sainero|nome=Ramón|títulu=Diccionariu Akal de mitoloxía celtes|añu=1999|editorial=Ed. Akal|ubicación=Madrid|isbn=8446009366}}
* {{cita llibru|apellíu=Sainero|nome=Ramón|títulu=Literatura Inglesa: Problemes y téuniques na traducción ya interpretación de los sos testos|añu=1999|editorial=Ed. UNED|ubicación=Madrid|isbn=9788436261882}}
* {{cita llibru|apellíu=Sainero|nome=Ramón|títulu=Los oríxenes celtes del reinu de Brigantia (La xénesis d'España|añu=2004|editorial=Ed. Abada|ubicación=Madrid|isbn=9788496775398}}
* {{cita llibru|títulu=San Andrés de Teixido y les islles del Más allá|añu=2009|editorial=Ed. Toxosoutos|allugamientu=Noya|isbn=9788492792122}}
* {{cita llibru|títulu=Vos origen do pobo de Breogán|añu=2008|editorial=Ed. Toxosoutos|allugamientu=A Coruña|isbn=9788493600181}}
* {{cita llibru|títulu=The Celts and Historical and Cultural Origins of Western Europe|añu=2003|editorial=Ed. Academica Press|ubicación=EEUU}}
* {{cita llibru|apellíu=Sainero|nome=Ramón|títulu=La lleenda de Breogán y los sos oríxenes|añu=2013|editorial=Ed. Akal|ubicación=Madrid|isbn=9788446037859}}
* {{cita llibru|apellíu=Sainero|nome=Ramón|títulu=Una reconstrucción histórica y llingüística del celta hispanu|añu=2013|editorial=Ed. Abada|ubicación=Madrid}}

== Referencies ==
{{llistaref}}

== Enllaces esternos ==
* {{Enllaz rotu|1={title}|2={url}|date={timestamp:%B %Y}|bot=InternetArchiveBot|1=Institutu d'Estudios Celtes |2=http://www.uned.es/estudiosceltas/ |date=June 2025 |bot=InternetArchiveBot }}.

{{NF|1944||Sainero, Ramon}}
[[Categoría:Llingües celtes]]
[[Categoría:Celtistes]]
[[Categoría:Cultura de la Xunión Europea]]
[[Categoría:Leabhar Ghabhála Érenn]]
[[Categoría:Historiadores d'España]]
Ramón Sainero  ye Direutor del Institutu d'Estudios Celtes (IEC),http://www.uned.es/estudiosceltas/xunta.html perteneciente a la Real Academia de la Historia española y representante español nel Conseyu de Direición del Centru Internacional d'Estudios Celtes (CIEC). Foi profesor agregáu y profesor titular mientres los postreros 37 años na Universidá Nacional a Distancia d'España (UNED).

 Biografía 
Sainero nació en Madrid en 1944. Dende la so infancia compartió los estudios cola práctica del patinaxe, llegando a formar parte mientres cinco años del ballet sobre xelu norteamericano “Holliday on Ice” y participar nel Campeonatu Mundial de Patinaxe Artísticu sobre xelu nel añu 1974, siendo hasta la fecha l'únicu patinador español que se clasificó y participó na final d'unos campeonatos del mundu profesionales. Tamién foi Preparador Nacional de Patinaxe Artísticu d'España y el primer direutor de la pista de xelu del C. F. Real Madrid.

 Estudios 
Ramón Sainero ye llicenciáu en Filoloxía pola Universidá Complutense de Madrid. Cursó estudios de Master y Doctoráu enLliteratura Irlandesa na Universidá del Ulster (Coleraine) y llogró el so doctoráu na Universidá Complutense de Madrid. Asistió a cursos intensivos de llingües y lliteratures celtes mientres más de diez años n'Irlanda nes universidaes de Galway (Cararoe), Trinity College (Dublín), Universidá d'Ulster (Coleraine) y Oideas Gael (Donegal). Empezó la so enseñanza universitaria na Universidá de Ulster (llector) y la Universidá Complutense (profesor doctor).

 Campu Docente 
Nel campu docente tou los sos estudios y esperiencia docente adquiríos en Inglaterra ya Irlanda, faen de Sainero l'únicu espertu universitariu n'España que traduz manuscritos gaélicos y ye l'únicu qu'enseña lliteratura celta basada nos sos testos primitivos, asignatura que gracies a él haise establecíu na Universidaes d'España xunto a la de lliteratura anglu-irlandesa de la que foi pioneru tamién na so docencia universitaria.

 Campu d'Investigación 
Llingüista, historiador ya investigador escribió y publicó numberoses monografíes y artículos de prensa, siendo'l so campu d'investigación mientres munchos años los Estudios Celtes y indoeuropeos y la so influencia nos oríxenes de la cultura de la Península Ibérica y les Islles Britániques.

La teoría comúnmente caltenida polo espertos sobre los celtes, o siquier la civilización celta, ye que s'anició nel centru d'Europa, con Halstatt (Austria) y La Tene (Suiza) como les principales fontes d'información sobre estos oríxenes, anque paez evidente que Europa Central foi un llugar clave del so asentamientu y del orixe d'espardimientu de la so cultura. Pa Sainero, esto nun significa que los celtes, o la cultura celta, aniciar nesa parte d'Europa. El va más allá, sostién que'l ríu Danubiu, el Mar Mediterraneu y España tamién podríen constituyir el sitiu dende'l que los Celtes abriéronse camín nel interior d'Europa, posibilidá que, según l'historiador, nun tenemos de refugar.https://www.abc.es/agencias/noticia.asp?noticia=1521715

Defende'l desenvolvimientu d'una nueva teoría coles pruebes históriques, arqueolóxiques, llingüístiques y culturales que foi mientres sieglos considerada como Mitoloxía.

 La so Teoría 

Sainero, a partir de los sos estudios del manuscritu irlandés Leabhar Ghbhála Érenn o Llibru de les invasiones y otros manuscritos primitivos, xunto con pruebes arqueolóxiques, llingüístiques, históriques y lliteraries establez esa nueva teoría y ufierta datos que pretenden demostrar, cómo munchos de los acontecimientos históricos descritos nestos manuscritos, nun son pura invención.

Según Sainero nes mariñes del ríu Danubiu (Tracia), alredor del Mar Negru y l'estremu oriental del fin del Mediterraneu, esisten muertes artístiques, culturales y arqueolóxicos, dellos anteriores al sieglu VII a.c. qu'apunten a la esistencia d'un pueblu, o serie de pueblos, con una relixón y cultura compartida. Referir a los Tracios, los Griegos y a los Escites, y esisten munches hipótesis qu'indiquen que la Cultura Celta foi influyida por estos pueblos nos sos oríxenes, a pesar de que les formes más complexes fueron desenvueltes darréu.

Fueron los Escites o Escolotos (¿primitivos tracios?), que, según el Llibru de les Invasiones, nel so viaxe al traviés del Mediterraneu establécense primero en Grecia, depués n'Exiptu, más tarde n'España y finalmente n'Irlanda y Gran Bretaña los primitivos habitantes de la Península Ibérica y Islles Britániques y los sos descendientes, los clanes a los que los manuscritos llamen escotos (Heródoto a los escites les llapada escolotos), crearon los reinos celtes más primitivos d'España ya Irlanda. Pa esplicar tou lo anterior cuando nos referimos a los escites, escolotos o escotu, en realidá faemos referencia a los pueblos indoeuropeos que llegaron hasta la Europa Atlántica en socesives folaes dende les llanures del Mar Negru hasta la Europa central, el Mediterraneu y l'Atlánticu.

Dende'l puntu de vista de Sainero, seique sería más exactu falar de tribus, cles o foles d'inmigrantes indo-europeos en cuenta de escolotos o celtes. Ye dicir unos pueblos que nel so emigrar desenvolveríen una cultura y una llingua que daría llugar a lo que darréu se llamó'l pueblu y la cultura celta. La so comparanza, a última hora, ye la siguiente: aproximao nel 1200 años antes de Cristu, los pueblos asitiaos nes llanures de les mariñes del Mar Negru y montes d'El Cáucasu, los escolotos d'Heródoto, y otres comunidaes cercanes a los asentamientos en Grecia y Asia Menor (tracios y brigios), guerreros y caballeros nómades, fueron capaces de conquistar dellos territorios n'Europa, y asimilaron la cultura d'aquellos que conquistaron, pa pasar a crear una nueva civilización na zona suroeste y occidental de la Europa Atlántica.

 Sainero y La Cultura Común de la Unión Europea 

El Tratáu de Maastricht nel so artículu 151 reconoz una cultura común europea dientro de la diversidá de les naciones que la componen. Según dichu artículu la Xunión Europea debe de protexer, fomentar ya impulsar una cultura común de los sos países. En payares de 2004 tuvieron llugar unes xornaes internacionales, en Berlín, sobre la cultura común europea a les qu'asistieron nueve países. Curiosamente estos nueve países yeren toos del centru y norte d'Europa: “Alemaña, República Checa, Estonia, Eslovenia, Lituania, Polonia, Países Baxos, Hungría y Francia”.

En diches xornaes, los representantes d'estos nueve naciones alcordaron desenvolver una Alma pa Europa” y “un espaciu cultural común pa la Xunión Europea” según caltener xuntes intermitentes cada seis meses pa llevar a cabu'l proyeutu. Frente lo anterior Paolo Savona, Presidente del Fondu Interbancario de Tutela de los Depósitos, considera que Alemaña intentó hasta agora ensin ésitu ser el centru industrial, económicu y monetariu d'Europa, primero con dos guerres mundiales y agora dientro de la Xunión Europea, en plena crisis y de forma pacífica, col fortalecimientu d'Alemaña frente a los países del Mediterraneu. La solución, según Savona, pa evitar que los países de la zona sur de la Xunión Europea pierdan la so industria y queden amenorgaos a ser el sector turísticu y mano d'obra p'Alemaña, ye crear una cultura propia ente estos países. Por ello la solución pasa por “invertir n'educación, que na escuela se promueva la integración europea, y considera que si empezamos agora en 20 años vamos tener una Europa xunida.

Sainero propón que pa crear esta cultura común de la Unión Europea, la respuesta tener na cultura ancestral común qu'apaez n'ensame de pruebes históriques, llingüístiques, culturales y arqueolóxiques, tocantes a los oríxenes históricu y cultural del Sur d'Europa y del Occidente Atlánticu provenientes de pueblos indoeuropeos llegaos pol Mediterraneu. Sería una cultura milenaria ateniéndonos al catedráticu alemán Adolf Schulten: “Yo demostré que al sur de Portugal, nel Imperiu de Tartessos, atopar en cercos funerarios una escritura griego arcaica que vien d'Asia Menor y ye d'escontra 800 a. de J. C., ye dicir que puede corresponder a los Tirsenos”. Según dellos estudios actuales los oríxenes de la llingua celta más antigua que conocemos atopar en Tartessos (suroeste de la Península Ibérica), sosteníu por profesores como John T. Koch, de la Universidá Aberystwyht de Gales, y Barry Cunliffe de la Universidá d'Oxford, ente otros, y el pueblu más antiguu que tamién conocemos nel Occidente Atlánticu podría ser Brigantia (actual A Coruña o Betanzos, nel noroeste d'España) que bien pue ser el pueblu de los brigantes ingleses. Tantu tartessos, como brigantes y tirsenos amuesen un heriedu cultural común, esportada darréu a les Islles Britániques, que-yos identifica frente a otres cultures, unificada y arriquecida mientres la dómina del Imperiu Romanu. Esti heriedu polos estudios, arqueolóxicos, históricos y llingüísticos que tenemos fálennos d'elementos comunes dende la zona de la desaguada del Danubiu na Tracia a veres del Mar Negru, al norte de Grecia, pasando por Italia, Península Ibérica, Francia y Islles Britániques.

Por tou ello Sainero considera la esistencia de dos frentes culturales na Xunión Europea, que por pruebes arqueolóxiques, históriques, llingüístiques y culturales ye'l bloque sur y atlánticu el que tien la cultura primitiva más rica y documentada pa ser consideráu con xusticia l'orixe cultural de la Xunión Europea.

 Otros Méritos 

A parte del so trabayu como investigador universitariu, 18 años d'investigación reconocíos polos distintos tribunales investigadores del Ministeriu d'Educación y Ciencia d'España (ANECA), Sainero foi miembru de distintos comités científicos nacionales ya internacionales. Foi'l primer presidente de l'Asociación Cultural Hispanu-Irlandesa y direutor del so comité científicu, con sede nel Atenéu Cultural de Madrid, y anguaño ye'l representante español nel CIEC (Centru Internacional d'Estudios Celtes) qu'arrexunta a profesores universitarios de distintes universidaes de Portugal, Brasil y España. Tamién ye miembru de los siguientes Comités científicos:
 Miembru del Comité d'Honor de la Sociedá Española d'Estudios Lliterarios de cultura popular (SELICUP])
 Miembru del Comité d'Honor y del Comité Científicu de la revista científicu- lliteraria Garoza, órganu d'espresión de la Sociedá Española d'Estudios Lliterarios de Cultura Popular .
 Miembru del Comité Científicu Internacional de la Sociedá “Ferrol 97-99” (formáu por especialistes de la Universidá Complutense, Universidá de Santiago de Compostela, de la Sorbona de París, de la Universidá de Bretaña (Brest), de la Universidá de Gales y de la Royal Irish Academy), que'l so oxetivu ye la creación d'un Institutu de Cultura Celta d'España.
 Miembru del Comité Científicu de la revista de Filoloxía ACPRUNYE, órganu d'espresión de l'Asociación Española de Puertorriqueños xuníos a norteamericanos y españoles.
 Miembru del Comité Científicu de la Asociación James Joyce n'España.

 Obra 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 Referencies 

 Enllaces esternos 
 .

Categoría:Llingües celtes
Categoría:Celtistes
Categoría:Cultura de la Xunión Europea
Categoría:Leabhar Ghabhála Érenn
Categoría:Historiadores d'España