Idioma peligno
{{Tradubot|Idioma peligno}}
{{Ficha d'idioma 
|nome = Peligno
|nativu = 
|familia madre = Lengua indoeuropees
|oficial = 
|países = [[Antigua Italia]]
|creáu per zona =Norte del [[Samnio]] ([[península itálica]])
|falantes = [[Llingua muerta]]
|h1 = 
|h2 = 
|rank = 
|llingua_muerta = 
|familia = [[Llingües indoeuropees|Indoeuropees]]<br />
&nbsp;[[Llingües itáliques]]<br />
&nbsp;&nbsp; [[Llingües oscu-umbres]]<br />
&nbsp;&nbsp;&nbsp;'''Peligno'''
|dialeuto = 
|escritura = 
|cooficial = 
|cooficial_con = 
|axencia = 
|iso1 = 
|iso2 = 
|iso3 = pgn 
|mapa= [[Ficheru:Italic-map.svg|280px]]
|mapa_lleenda=Llingües itáliques na [[Edá del Fierro]], el peligno nel centru d'Italia correspuende ye una de les llingües del área '''I7''' del mapa.}}
El '''peligno''' yera un dialeutu del [[oscu]] faláu nel área de los [[pelignos]] ([[Valle Peligna]], al norte del [[Samnio]], nel [[Abruzzo]]) nel [[I mileniu e.C.|I mileniu&nbsp;e.&nbsp;C.]]

Ta acreditáu por un pequeñu ''[[Corpus llingüísticu|corpus]]'' d'una inscripción n'alfabetu llatín, atopada en 1877 datada del [[sieglu II e.C.|sieglu II&nbsp;e.&nbsp;C.]]<ref>Giacomo Devoto, ''Gli antichi Italici'', p. 160.</ref> 

== Historia y distribución ==
El territoriu de pelignos taba asitiáu na rexón montascosa al este del llagu Fucino, siendo'l principal asentamientu Sulmo (anguaño Sulmona). De toles llingües sabélicas, ye la meyor documentada dempués del oscu y l'umbru. Les inscripciones en peligno conocíes tán dataes ente'l sieglu III e.C. y el sieglu I e.C. anque la mayoría son de la segunda metá del sieglu II e.C. a la primer metá del sieglu I e.C.

== Testos ==
La mayor parte de los testos son curtios y consisten en dedicatories y epitafios, polo que contienen pocu más que nomes propios. Sicasí, dos inscripciones topaes apocayá, son más estenses y consisten n'epitafios polétics. D'estes la inscripción de Herentas apurre'l testu peligno de mayor estensión. La llingua reflexada nesi testu ye inusual, yá que contién carauterístiques propies del oscu y l'umbru. Meiser (1987) suxer que'l testu ye probablemente un esfuerciu d'escribir el peligno yá que el so autor, usa formes de distintes variedaes de pelignos ya inclusive inventó una lletra adicional, y trata d'usar arcaismos por que'l testu nun se paeza tanto al llatín qu'empezara a influyir a la llingua falada.

== Bibliografía ==
* [[Giacomo Devoto]], ''Gli antichi Italici'', 2a ed. Firenze, Vallecchi, 1951. 
* [[Vittore Pisani]], ''Le lingue dell'Italia antica oltre il latino'', Torino, Rosenberg & Sellier, 1964. ISBN 978-88-7011-024-1

== Referencies ==
{{llistaref}}

== Enllaces esternos ==

{{control d'autoridaes}}
[[Categoría:Llingües oscu-umbres|Peligno]]


[[Categoría:Wikipedia:Correxir/Revisar títulu]]
El peligno yera un dialeutu del oscu faláu nel área de los pelignos (Valle Peligna, al norte del Samnio, nel Abruzzo) nel I mileniu e. C.

Ta acreditáu por un pequeñu corpus d'una inscripción n'alfabetu llatín, atopada en 1877 datada del sieglu II e. C.Giacomo Devoto, Gli antichi Italici, p. 160. 

 Historia y distribución 
El territoriu de pelignos taba asitiáu na rexón montascosa al este del llagu Fucino, siendo'l principal asentamientu Sulmo (anguaño Sulmona). De toles llingües sabélicas, ye la meyor documentada dempués del oscu y l'umbru. Les inscripciones en peligno conocíes tán dataes ente'l sieglu III e.C. y el sieglu I e.C. anque la mayoría son de la segunda metá del sieglu II e.C. a la primer metá del sieglu I e.C.

 Testos 
La mayor parte de los testos son curtios y consisten en dedicatories y epitafios, polo que contienen pocu más que nomes propios. Sicasí, dos inscripciones topaes apocayá, son más estenses y consisten n'epitafios polétics. D'estes la inscripción de Herentas apurre'l testu peligno de mayor estensión. La llingua reflexada nesi testu ye inusual, yá que contién carauterístiques propies del oscu y l'umbru. Meiser (1987) suxer que'l testu ye probablemente un esfuerciu d'escribir el peligno yá que el so autor, usa formes de distintes variedaes de pelignos ya inclusive inventó una lletra adicional, y trata d'usar arcaismos por que'l testu nun se paeza tanto al llatín qu'empezara a influyir a la llingua falada.

 Bibliografía 
 Giacomo Devoto, Gli antichi Italici, 2a ed. Firenze, Vallecchi, 1951. 
 Vittore Pisani, Le lingue dell'Italia antica oltre il latino, Torino, Rosenberg & Sellier, 1964. ISBN 978-88-7011-024-1

 Referencies 

 Enllaces esternos 

Peligno

Categoría:Wikipedia:Correxir/Revisar títulu