Honoré-Armand de Villars
{{persona}}
'''Honoré-Armand, duque de [[Villars (Dordoña)|Villars]]''', duque y [[par de Francia]], príncipe de [[Martigues]], Grande d'España, caballeru de la [[Orde del Toisón d'Oru]], Vizconde de Melun, Marqués de la Melle, conde de Rochemiley, nació en [[París]] el [[4 d'ochobre]] de [[1702]] y morrió n'[[Aix-en-Provence|Aix]] en mayu de [[1770]].

Foi'l fíu de [[Claude Louis Hector de Villars]] y de Jeanne-Angélique Rocque de Varengeville, y nietu de [[Pierre de Villars]]. Casar en 1721 con [[Atentu-Gabrielle de Noailles]], fía d'[[Adrien Maurice de Noailles]]. Tuvo una fía'l [[18 de marzu]] de [[1723]], [[Aimable-Angélique de Villars]].

Dueñu d'un Campu de Reximientu de Caballería, Brigadier de los exércitos del Rei, sirvió n'Italia en 1733 so les órdenes del so padre. Llevó la noticia de tomar del Castiellu de [[Milán]] pal Rei. 

Foi miembru de l'[[Academia francesa]], onde asocedió al so padre na siella 18 el [[16 d'agostu]] de [[1734]]. Foi Gobernador xeneral de les rexones y condáu de [[Provenza]] y de la ''Tour du Bouc'', coles mesmes, siguiendo al so padre dende 1734 hasta la so muerte.

== La vida en Provenza ==
Moró en Provenza, foi proteutor de l'Academia de [[Marsella]] y diba raramente a l'Academia francesa; foi amigu de [[Voltaire]], [[Jean Le Rond d'Alembert|d'Alembert]] y [[Charles Pinot Duclos|Duclos]].

En 1750, l'entós gobernador de Provenza, mercóse una casona particular nel actual paséu Mirabeau, construyida en 1710 por [[Louis d'Esmivy de Moissac]], asesor nel Tribunal de Cuentes. Esta casona taba construyida sobre una parcela de prestíu, destinada dende 1664 a ser una "casa del gobiernu". Pero'l duque de [[Vendôme]], gobernante a quien diera'l terrén, prefirió finalmente l'aislamientu del llugar de los Franciscanos onde edificó'l so famosu pabellón.<ref>Évocation du viel Aix-en-Provence, André Bouyala d'Arnaud, Les Éditions de Minuit, 1964, p. 179-180 (en francés)</ref>

La fachada terminada en [[1757]], pol duque de [[Villars]], de [[Georges Vallon]]: los cuatro columnes, qu'arrodien la entrada son monumentales, coles de la Casona de Ville y de la Universidá, los únicos que tán xustamente nel espaciu municipal - signu y privilexu del gobernador. La escalera a una bella rampla qu'afataba les armes de Villars (robaes en 1980).<ref>Aix-en-Provence et le Pays d'Aix, Jean Paul Costu, Édisud, 1981, p. 107-108 (en francés)</ref> Dempués llamóse ''Casona de Villars''.

Pero Honoré Armand vivió pocu en Aix. Nun foi bien recibíu pola población nin polos dirixentes, incluyendo al Parllamentu de Provenza. Esti estigma deber a que representaba al rei. Esta actitú regia eriza a una provincia na última parte de Francia, un pocu rebalbu, onde'l conde de Mirabeau foi escoyíu representante del Tercer Estáu. Honoré-Armand va más de cutiu a Marsella.

== Los últimos años ==
Pol so testamentu del [[27 de xunu]] de [[1765]], Honoré Armand, duque de Villars, gobernador de Provenza manda a la [[villa (población)|villa]] de Aix-en-Provence una suma importante, destinada a la creación de delles instituciones: una biblioteca pública, un xardín botánicu, un gabinete d'antigüedaes y medayes, y una escuela de dibuxu. Esta escuela foi darréu instalada na Capiya de los Dames, dependencia del Colexu borbónicu. 

Él mandó igualmente la estatua del so padre, Louis Hector, mariscal de Francia y triunfante de [[Denain]], realizada pol escultor [[Nicolas Coustou]], por que decorara la sala de la primer biblioteca pública. Guardada nel conventu benedictín dempués de la Revolución, la escultura cai nel olvidu hasta 1812, cuando s'asitia enriba de la escalera principal del Conceyu.

La so única fía, rápido viuda, terminó los sos díes nel conventu.

== Homosexualidá ==

Recibió'l llamatu de "amigu del home" yá que el so [[homosexualidá]] yera de conocencia pública.<ref> [[Bachaumont]] nota, dans les sos Memories ([[5 de mayu]] de [[1770]]), que « ''Acúsase-y d'un defectu que se punxera de moda na corte, que-y valió l'aclamación estensa como puede vese na Doncella.'' » N'efeutu, [[Voltaire]], nes primeres ediciones de ''La Doncella d'Orleans'' igual qu'él, el [[marqués de Thibouville]] foi acusáu del mesmu defectu, nos versos siguientes :{{cita|<poem>Tels on a vu Thibouville et Villars, Imitateurs
du premier des Césars, Tout
enflammés du feu qui les possède, Tête
baissée attendre un Nicomède;
Et seconder, par de fréquents écarts, les
vaillants coups de leurs laquais picards.</poem>
|col2=<poem>Estos fueron vistos, Thibouville y Villars, Imitatadores
del primeru de los Césares, Totalmente
engafaos pol fueu que-yos tener, Musgu esperar
un Nicomedes;
Y de segundes, poles frecuentes fiendes, Los
golpes poderosos de los sos llacayos pícaros.</poem>}}</ref>

== Enllaces esternos ==
* [https://web.archive.org/web/20081205043549/http://www.academie-francaise.fr/immortels/base/academiciens/fiche.asp?param=190 en Academie-francaise.fr Honoré-Armand de Villars ] (en francés)

== Referencies ==
{{llistaref}}

{{socesión
| predecesor = [[Claude Louis Hector, duc de Villars]]
| títulu = [[Llista de los miembros de l'Academia francesa#Siella 18|Siella 18]]<br />[[Academia francesa]]
| periodu = [[1734]]-[[1770]]
| socesor = [[Étienne-Charles de Loménie de Brienne]]
}}

{{NF|1702|1770}}






{{Tradubot|Honoré-Armand de Villars}}

[[Categoría:Nobles de Francia]]
[[Categoría:Historia LGBT]]
[[Categoría:Persones de París]]
[[Categoría:Wikipedia:Mantenimientu:Persones ensin plantía nym]]
Honoré-Armand, duque de Villars, duque y par de Francia, príncipe de Martigues, Grande d'España, caballeru de la Orde del Toisón d'Oru, Vizconde de Melun, Marqués de la Melle, conde de Rochemiley, nació en París el 4 d'ochobre de 1702 y morrió n'Aix en mayu de 1770.

Foi'l fíu de Claude Louis Hector de Villars y de Jeanne-Angélique Rocque de Varengeville, y nietu de Pierre de Villars. Casar en 1721 con Atentu-Gabrielle de Noailles, fía d'Adrien Maurice de Noailles. Tuvo una fía'l 18 de marzu de 1723, Aimable-Angélique de Villars.

Dueñu d'un Campu de Reximientu de Caballería, Brigadier de los exércitos del Rei, sirvió n'Italia en 1733 so les órdenes del so padre. Llevó la noticia de tomar del Castiellu de Milán pal Rei. 

Foi miembru de l'Academia francesa, onde asocedió al so padre na siella 18 el 16 d'agostu de 1734. Foi Gobernador xeneral de les rexones y condáu de Provenza y de la Tour du Bouc, coles mesmes, siguiendo al so padre dende 1734 hasta la so muerte.

 La vida en Provenza 
Moró en Provenza, foi proteutor de l'Academia de Marsella y diba raramente a l'Academia francesa; foi amigu de Voltaire, d'Alembert y Duclos.

En 1750, l'entós gobernador de Provenza, mercóse una casona particular nel actual paséu Mirabeau, construyida en 1710 por Louis d'Esmivy de Moissac, asesor nel Tribunal de Cuentes. Esta casona taba construyida sobre una parcela de prestíu, destinada dende 1664 a ser una "casa del gobiernu". Pero'l duque de Vendôme, gobernante a quien diera'l terrén, prefirió finalmente l'aislamientu del llugar de los Franciscanos onde edificó'l so famosu pabellón.Évocation du viel Aix-en-Provence, André Bouyala d'Arnaud, Les Éditions de Minuit, 1964, p. 179-180 (en francés)

La fachada terminada en 1757, pol duque de Villars, de Georges Vallon: los cuatro columnes, qu'arrodien la entrada son monumentales, coles de la Casona de Ville y de la Universidá, los únicos que tán xustamente nel espaciu municipal - signu y privilexu del gobernador. La escalera a una bella rampla qu'afataba les armes de Villars (robaes en 1980).Aix-en-Provence et le Pays d'Aix, Jean Paul Costu, Édisud, 1981, p. 107-108 (en francés) Dempués llamóse Casona de Villars.

Pero Honoré Armand vivió pocu en Aix. Nun foi bien recibíu pola población nin polos dirixentes, incluyendo al Parllamentu de Provenza. Esti estigma deber a que representaba al rei. Esta actitú regia eriza a una provincia na última parte de Francia, un pocu rebalbu, onde'l conde de Mirabeau foi escoyíu representante del Tercer Estáu. Honoré-Armand va más de cutiu a Marsella.

 Los últimos años 
Pol so testamentu del 27 de xunu de 1765, Honoré Armand, duque de Villars, gobernador de Provenza manda a la villa de Aix-en-Provence una suma importante, destinada a la creación de delles instituciones: una biblioteca pública, un xardín botánicu, un gabinete d'antigüedaes y medayes, y una escuela de dibuxu. Esta escuela foi darréu instalada na Capiya de los Dames, dependencia del Colexu borbónicu. 

Él mandó igualmente la estatua del so padre, Louis Hector, mariscal de Francia y triunfante de Denain, realizada pol escultor Nicolas Coustou, por que decorara la sala de la primer biblioteca pública. Guardada nel conventu benedictín dempués de la Revolución, la escultura cai nel olvidu hasta 1812, cuando s'asitia enriba de la escalera principal del Conceyu.

La so única fía, rápido viuda, terminó los sos díes nel conventu.

 Homosexualidá 

Recibió'l llamatu de "amigu del home" yá que el so homosexualidá yera de conocencia pública. Bachaumont nota, dans les sos Memories (5 de mayu de 1770), que « Acúsase-y d'un defectu que se punxera de moda na corte, que-y valió l'aclamación estensa como puede vese na Doncella. » N'efeutu, Voltaire, nes primeres ediciones de La Doncella d'Orleans igual qu'él, el marqués de Thibouville foi acusáu del mesmu defectu, nos versos siguientes :

 Enllaces esternos 
 en Academie-francaise.fr Honoré-Armand de Villars  (en francés)

 Referencies 

Categoría:Nobles de Francia
Categoría:Historia LGBT
Categoría:Persones de París
Categoría:Wikipedia:Mantenimientu:Persones ensin plantía nym