Cayo Calvisio Sabín
{{otrosusos}}
'''Cayo''' o '''Gayo Calvisio Sabín'''&thinsp;{{refn|group=lower-alpha|En llatín, Gaius Calvisius C. f. Sabinus.}} foi un políticu y militar [[Antigua Roma|romanu]] de la [[República romana tardida|república tardida]] qu'ocupó'l [[cónsul romanu|consuláu]] en [[39 e.C.|39 e.C. ]] xunto a [[Lucio Marcio Censorino (cónsul 39 e.C.)|Lucio Marcio Censorino]].

Yera unu de los [[legáu romanu|legaos]] de [[Xuliu César]] na [[Segunda guerra civil de la República romana|guerra civil]]. Foi unviáu per este a [[Etolia]] en 48 e.C. , onde llogró la posesión de la totalidá del país.<ref>Xuliu César, ''De bellu civili''. III, 34 y 35.</ref> [[Apiano]] rellata que foi ganáu por [[Metelo Escipión]] en Macedonia,<ref>Apiano, ''De bellis civilibus''. II, 60.</ref> pero esta afirmación nun ye compatible col rellatu del propiu César.

Nel añu 45 e.C. recibió la provincia d'[[África (provincia romana)|África]] de César. Dempués de ser escoyíu [[pretor]] en 44 e.C. , llogró de [[Marcu Antoniu]] el gobiernu de la provincia d'África de nuevu. [[Cicerón]] señala que Sabín nun podría ser más afortunáu, una y bones él acababa de llegar d'África, dexando tres de sigo dos mandaos en [[Útica]], como si aldovinara que llueu diba volver. Esto sicasí nun asocedió, una y bones el [[Senáu romanu|Senáu]], dempués de la partida d'Antonio a Módena, confier la gobernación d'África a [[Publio Cornificio]].<ref>Cicerón, ''Philippicae''. III, 10; ibíd., ''Epistulae ad familiares''. XII, 25.</ref>

Sabín foi cónsul en 39 e.C. Col so colega consular, Lucio Marcio Censorino, fueron los únicos senadores qu'intentaron defender a Xuliu César cuando ésti yera apuñaláu'l 15 de marzu de 44 e.C.<ref>Nicolás de Damascu, ''Augustu'', 26.</ref> Posiblemente foi esta la causa que motivó a los [[Segundu Triunviratu (Antigua Roma)|triunviros]] a concede-yos el [[cónsul romanu|consuláu]].<ref>Ronald Syme, ''The Augustan Aristocracy'', p. 33.</ref>

Al añu siguiente (38 e.C. ) mandó la flota d'[[Augustu]] na guerra contra [[Sestu Pompeyo]]. En xunto con [[Menodoro]], que desertara del llau de Pompeyo, lluchó contra [[Menécrates]], l'almirante de Pompeyo, y sufrió una derrota na [[Batalla de Cumae|batalla naval de Cumas]]. Cuando Menodoro pasar de nuevu al bandu de Pompeyo, xustu antes del españíu de les hostilidaes del añu 36 e.C. , Sabín foi quitáu del mandu de la flota, yá que nun caltuviera abonda vixilancia sobre'l renegáu pa torgar la so fuga. Esto, siquier, ye la razón dada por Apiano, pero Augustu tenía de xuru otres razones y decide confiar la conducción de la guerra a [[Marcu Vipsanio Agripa|Agripa]]. Rescampla, amás, que Sabín nun yera vistu con barruntu por Augustu, pos a la fin de la guerra dio-y la xera de llimpiar Italia de lladrones. Méntase-y tamién más tarde, poco primero de la [[batalla de Actium]], como unu de los meyores amigos del futuru emperador.<ref>Dion Casio, ''Historia romana''. XLVIII, 34 y 46; Apiano, ''De bellis civilibus''. V, 81, 90 y 132; Plutarco, ''Vides paraleles'', «Marco Antonio», 58.</ref>

Una inscripción, descrita por [[Ronald Syme]] como «una de les más notables inscripciones creaes n'honor d'un senador romanu», empondera a Sabín pol so sentíu del deber y pola so devoción.<ref>Ronald Syme, ''Salust'', p. 228.</ref>

== Notes ==
{{llistaref|group=lower-alpha}}

== Referencies ==
{{llistaref}}
{{Socesión
| títulu= Cónsul de la República Romana<br />''xunto con [[Lucio Marcio Censorino (cónsul 39 e.C.)|Lucio Marcio Censorino]]'' 
| periodu = [[39 e.C.]] 
| predecesor = [[Lucio Cornelio Balbo el Mayor|Lucio Cornelio Balbo]] y [[Publio Canidio Gruesu]] 
| socesor = [[Gayo Coceyo Balbo]] y [[Alfeno Varo]]
}}

{{ORDENAR:Calvisio Sabín, Gayo}}






{{Tradubot|Cayo Calvisio Sabino}}

[[Categoría:Cónsules de la República romana]]
[[Categoría:Gobernadores romanos]]
[[Categoría:Pretores]]
[[Categoría:Senadores de la Roma antigua]]
[[Categoría:Gens Calvisia]]
[[Categoría:Wikipedia:Artículos con plantía Otros usos a páxines que nun esisten]]
Cayo o Gayo Calvisio Sabín  foi un políticu y militar romanu de la república tardida qu'ocupó'l consuláu en 39 e.C.  xunto a Lucio Marcio Censorino.

Yera unu de los legaos de Xuliu César na guerra civil. Foi unviáu per este a Etolia en 48 e.C. , onde llogró la posesión de la totalidá del país.Xuliu César, De bellu civili. III, 34 y 35. Apiano rellata que foi ganáu por Metelo Escipión en Macedonia,Apiano, De bellis civilibus. II, 60. pero esta afirmación nun ye compatible col rellatu del propiu César.

Nel añu 45 e.C. recibió la provincia d'África de César. Dempués de ser escoyíu pretor en 44 e.C. , llogró de Marcu Antoniu el gobiernu de la provincia d'África de nuevu. Cicerón señala que Sabín nun podría ser más afortunáu, una y bones él acababa de llegar d'África, dexando tres de sigo dos mandaos en Útica, como si aldovinara que llueu diba volver. Esto sicasí nun asocedió, una y bones el Senáu, dempués de la partida d'Antonio a Módena, confier la gobernación d'África a Publio Cornificio.Cicerón, Philippicae. III, 10; ibíd., Epistulae ad familiares. XII, 25.

Sabín foi cónsul en 39 e.C. Col so colega consular, Lucio Marcio Censorino, fueron los únicos senadores qu'intentaron defender a Xuliu César cuando ésti yera apuñaláu'l 15 de marzu de 44 e.C.Nicolás de Damascu, Augustu, 26. Posiblemente foi esta la causa que motivó a los triunviros a concede-yos el consuláu.Ronald Syme, The Augustan Aristocracy, p. 33.

Al añu siguiente (38 e.C. ) mandó la flota d'Augustu na guerra contra Sestu Pompeyo. En xunto con Menodoro, que desertara del llau de Pompeyo, lluchó contra Menécrates, l'almirante de Pompeyo, y sufrió una derrota na batalla naval de Cumas. Cuando Menodoro pasar de nuevu al bandu de Pompeyo, xustu antes del españíu de les hostilidaes del añu 36 e.C. , Sabín foi quitáu del mandu de la flota, yá que nun caltuviera abonda vixilancia sobre'l renegáu pa torgar la so fuga. Esto, siquier, ye la razón dada por Apiano, pero Augustu tenía de xuru otres razones y decide confiar la conducción de la guerra a Agripa. Rescampla, amás, que Sabín nun yera vistu con barruntu por Augustu, pos a la fin de la guerra dio-y la xera de llimpiar Italia de lladrones. Méntase-y tamién más tarde, poco primero de la batalla de Actium, como unu de los meyores amigos del futuru emperador.Dion Casio, Historia romana. XLVIII, 34 y 46; Apiano, De bellis civilibus. V, 81, 90 y 132; Plutarco, Vides paraleles, «Marco Antonio», 58.

Una inscripción, descrita por Ronald Syme como «una de les más notables inscripciones creaes n'honor d'un senador romanu», empondera a Sabín pol so sentíu del deber y pola so devoción.Ronald Syme, Salust, p. 228.

 Notes 

 Referencies 

Categoría:Cónsules de la República romana
Categoría:Gobernadores romanos
Categoría:Pretores
Categoría:Senadores de la Roma antigua
Categoría:Gens Calvisia
Categoría:Wikipedia:Artículos con plantía Otros usos a páxines que nun esisten