Verbu pronominal
{{referencies|t=20140510230406}}
El '''verbu pronominal''' ye aquel que se conxuga con un [[pronome]] átonu de la serie reflexiva en toles sos formes (''me, te, se, nos, vos, se''), que [[Concordanza gramatical|concuerda]] en [[Xéneru gramatical|persona]] y [[Númberu gramatical|númberu]] col [[Suxetu (gramática)|suxetu]], y qu'escarez de [[función sintáctica]]; siendo en realidá esti [[pronome]] un [[morfema]] necesariu pa espresar reflexividá y en dellos casos énfasis. Si'l [[verbu]] en cuestión rique obligatoriamente l'usu de dichu pronome, tratar d'un verbu puramente pronominal (por casu, ''penase)''. Otros, otra manera, pueden usase indistintamente con esi morfema o ensin él, como nel casu ''dir/dise,'' onde la pronominalización paecer espresar suxetividá.
Un tipu especial de construcción pronominal ye la llamada [[Voz gramatical|voz media]]: ''El nadador afogóse'', ''La ponte fundióse''. Esta construcción nun tien de confundir se cola de sentíu reflexivu, nin cola [[Construcciones pasives|construcción pasiva]] con ''se'' o [[pasiva reflexa]] (''vendiéronse les tierres'' = ''les tierres fueron vendíes''), nin cola [[impersonal]] con ''se'' (vívese bien equí). Cola voz media afírmase que al [[Suxetu (gramática)|suxetu]] "asocéde-y" l'aición del [[verbu]], non que-y la fai él, y nun s'indica quién la executa. Por casu, ''empecatar'' ("faer malu o malvar a daquién"); ''empecatase'' ("faese malu")

== Tipos de pronominales ==
Los verbos pronominales podríen ser: reflexivos, cuasirreflexivos, recíprocos, pasivos, impersonales. Tipos de pronominales usaos: --pronome personal átonu--: ('''me''', '''te''', '''se''' ...) funciona como complementu direutu/indireutu. Un exemplu: Me [c. direutu] llavo / Me [c. indireutu] llavo la cara [d. direutu].

==Verbu reflexivu==
Un '''verbu reflexivu''' ye aquel que se conxuga con un [[pronome]] átonu en toles sos formes, que concuerda en [[Xéneru gramatical|xéneru]] (''masculín'', ''femenín'' o ''neutru'') y [[Númberu gramatical|númberu]] (''singular'', ''plural'') col [[Suxetu (gramática)|suxetu]] (1ª''persona'', 2ª''persona'', 3ª''persona''), y amás escarez de [[función sintáctica]].

Si'l [[verbu]] en cuestión rique obligatoriamente l'usu de dichu pronome, tratar d'un '''verbu puramente pronominal'''. Otros tomen un matiz reflexivu o [[Verbu recíprocu|recíprocu]] cuando s'usen de forma pronominal. ''Ej.:'' '''|''' (''1'') yo llavo. '''|''' ''''puede dicise ='''' '''|''' (''2'') yo te llavo. '''|''' (''3'') Pedro llávase. '''|'''

'''''Tipos de reflexivu'''''
Tipos de ''reflexivu'' usaos: En munches llingües los pronomes oxeto son puramente distintos de los pronomes reflexivos, polo que la definición anterior puede nun ser válida pa toles llingües. El ''Manera Reflexiva'' puede ser:

# '''''“Recíprocu”''''' (como pronome recíprocu): l'axente recíprocu denota que l'axente que realiza l'aición ye quien mesmu s'implica na aición mutuamente, en numberosos casos l'usu del verbu ye Transitivu. (''Ej:'' '''|''' María y Pedro bésense. '''|''' María besa a Pedro '''|''' ) 
# '''''“Autocausativo”''''': l'axente reflexivu denota usualmente ánimu en referencia y combináu no representao pol suxetu de l'aición como actor activu que sobrolleva la carga paciente. (''Ej:'' Pedro ofiéndese.) 
# '''''“Anticausativo”''''': l'axente reflexivu denota usualmente ensin ánimu, ónde'l suxetu del verbu sobrolleva una aición o cambéu d'estáu de quien como axente resulta inciertu o ensin claridá inclusive n'inesistencia. (''Ej:'' La puerta (''llogróse'') abrir / La puerta abrióse. [> ensin ayuda nenguna]). 
# '''''“Impersonal (o ''mediu pasivu'')”''''': l'axente reflexivu denota quien toma l'aición intransitiva del verbu con omisión del axente. Y en delles llingües solo construyíu si esti (causante) tien un axente humanu; pudiendo ser: xenéricu (como (aición) coleutiva o individual) inclusive como perdida [aición perdida]. ''(''Ej.:'' llingües eslaves)'' . El suxetu gramatical tamién ye omitíu por ello ye d'usu pa verbos (defeutivos) que solo tengan la 3ª ''persona'' (''masculina'' o ''neutra'') en función de la forma. En munchos casos hai una semántica rellación n'alcuerdu ente: impersonal / anticausativo / en cuenta de / autocausativo / construyendo la "voz pasiva" (''presente en llingües romances o n'en delles llingües eslaves''), asina hai semántiques diferencies avera del mesmu usu ente les llingües d'usu. (''Ej.:'' (''A'') Dizse que... Equí trabayar bien. [''de faer''] (''B'') [La Xente] trabaya bien equí. '''|''' Construyóse eso…. '''|''')
# '''''“Inherente”''''': verbu inacusativo con nengún significáu reflexivu nél mesmu ( ''Ej.:'' Pedro pénase.)

== Ver tamién ==
* [[Verbu intransitivu]]
* [[Verbu reflexivu]]
* [[Verbu transitivu]]
 
== Referencies ==
{{llistaref}}

== Enllaces esternos ==
*[https://web.archive.org/web/20090728013011/http://culturitalia.uibk.ac.at/hispanoteca/Lexikon%20der%20Linguistik/v/VERBOS%20PRONOMINALES.htm Los verbos pronominales na Hispanoteca]



{{Tradubot|Verbo pronominal}}

[[Categoría:Verbu]]
[[Categoría:Gramática española]]
El verbu pronominal ye aquel que se conxuga con un pronome átonu de la serie reflexiva en toles sos formes (me, te, se, nos, vos, se), que concuerda en persona y númberu col suxetu, y qu'escarez de función sintáctica; siendo en realidá esti pronome un morfema necesariu pa espresar reflexividá y en dellos casos énfasis. Si'l verbu en cuestión rique obligatoriamente l'usu de dichu pronome, tratar d'un verbu puramente pronominal (por casu, penase). Otros, otra manera, pueden usase indistintamente con esi morfema o ensin él, como nel casu dir/dise, onde la pronominalización paecer espresar suxetividá.
Un tipu especial de construcción pronominal ye la llamada voz media: El nadador afogóse, La ponte fundióse. Esta construcción nun tien de confundir se cola de sentíu reflexivu, nin cola construcción pasiva con se o pasiva reflexa (vendiéronse les tierres = les tierres fueron vendíes), nin cola impersonal con se (vívese bien equí). Cola voz media afírmase que al suxetu "asocéde-y" l'aición del verbu, non que-y la fai él, y nun s'indica quién la executa. Por casu, empecatar ("faer malu o malvar a daquién"); empecatase ("faese malu")

 Tipos de pronominales 
Los verbos pronominales podríen ser: reflexivos, cuasirreflexivos, recíprocos, pasivos, impersonales. Tipos de pronominales usaos: --pronome personal átonu--: (me, te, se ...) funciona como complementu direutu/indireutu. Un exemplu: Me [c. direutu] llavo / Me [c. indireutu] llavo la cara [d. direutu].

Verbu reflexivu
Un verbu reflexivu ye aquel que se conxuga con un pronome átonu en toles sos formes, que concuerda en xéneru (masculín, femenín o neutru) y númberu (singular, plural) col suxetu (1ªpersona, 2ªpersona, 3ªpersona), y amás escarez de función sintáctica.

Si'l verbu en cuestión rique obligatoriamente l'usu de dichu pronome, tratar d'un verbu puramente pronominal. Otros tomen un matiz reflexivu o recíprocu cuando s'usen de forma pronominal. Ej.: | (1) yo llavo. | 'puede dicise =' | (2) yo te llavo. | (3) Pedro llávase. |

Tipos de reflexivu
Tipos de reflexivu usaos: En munches llingües los pronomes oxeto son puramente distintos de los pronomes reflexivos, polo que la definición anterior puede nun ser válida pa toles llingües. El Manera Reflexiva puede ser:

 “Recíprocu” (como pronome recíprocu): l'axente recíprocu denota que l'axente que realiza l'aición ye quien mesmu s'implica na aición mutuamente, en numberosos casos l'usu del verbu ye Transitivu. (Ej: | María y Pedro bésense. | María besa a Pedro | ) 
 “Autocausativo”: l'axente reflexivu denota usualmente ánimu en referencia y combináu no representao pol suxetu de l'aición como actor activu que sobrolleva la carga paciente. (Ej: Pedro ofiéndese.) 
 “Anticausativo”: l'axente reflexivu denota usualmente ensin ánimu, ónde'l suxetu del verbu sobrolleva una aición o cambéu d'estáu de quien como axente resulta inciertu o ensin claridá inclusive n'inesistencia. (Ej: La puerta (llogróse) abrir / La puerta abrióse. [> ensin ayuda nenguna]). 
 “Impersonal (o mediu pasivu)”: l'axente reflexivu denota quien toma l'aición intransitiva del verbu con omisión del axente. Y en delles llingües solo construyíu si esti (causante) tien un axente humanu; pudiendo ser: xenéricu (como (aición) coleutiva o individual) inclusive como perdida [aición perdida]. (Ej.: llingües eslaves) . El suxetu gramatical tamién ye omitíu por ello ye d'usu pa verbos (defeutivos) que solo tengan la 3ª persona (masculina o neutra) en función de la forma. En munchos casos hai una semántica rellación n'alcuerdu ente: impersonal / anticausativo / en cuenta de / autocausativo / construyendo la "voz pasiva" (presente en llingües romances o n'en delles llingües eslaves), asina hai semántiques diferencies avera del mesmu usu ente les llingües d'usu. (Ej.: (A) Dizse que... Equí trabayar bien. [de faer] (B) [La Xente] trabaya bien equí. | Construyóse eso…. |)
 “Inherente”: verbu inacusativo con nengún significáu reflexivu nél mesmu ( Ej.: Pedro pénase.)

 Ver tamién 
 Verbu intransitivu
 Verbu reflexivu
 Verbu transitivu
 
 Referencies 

 Enllaces esternos 
Los verbos pronominales na Hispanoteca

Categoría:Verbu
Categoría:Gramática española