Since industrial age that started in the 1930s made Balat a profitable location for settlement, the de-industrialization process that started in the 1980s drove the local community to poverty. Even though the re-structuring projects that came to agenda in the 1990s became a hope for prosperity for the local community, the improvement projects that came to agenda in the 2000s carried the concept of poverty, which is already well known by the residents, to another level: The fear of being dispossessed. Each project that promised to benefit the people has made the people even poorer.
Piştî salên 1930an bi endüstriye, Balat ji bo bicihbûnê dibe ciheke bi qezenc. Lê piştî salê 1980an pêkanîneke berovajiyê vê yekê destpê dike, kargehên endüstriyel ên li wê herêmê tên girtin û gelê wir her diçe feqîrtir dibe. Piştî salên 1990an ji bo başkirina rewşê hin mijar hatine rojevê û gelê wir jî bi hêvî bûne ku pirsgirêkên wan çareser bibe. Lêbelê piştî salên 2000an bi projeyên diyarkirî ve feqîrtiya gel bi şêwazeke din ve hat guhertin: Êdî gel ditirse ku dest danîn ser milkên wan. Ji bo wan projeyan digotin mebest dewlemendkirina gel e. Lêbelê gel bi wan projeyan ve zêdetir feqîr bû û hatin bêrûmetkirin.