Most of the Romani people, one of the last remaining minorities in the area, are musicians or tourism professionals. Following the rapid collapse of tourism in recent years, their income has decreased in half. As their income decreases, rent increases, which leads them to desperation and to resort to illegal routes. Using and selling drugs is one of the important problems in Balat. “There are three children at home, they are hungry, who will feed them?” a musician says. They speak about the uncertainty of their future, increasing rent and music as they drink beer or tea on their way to home from work. They are aware that the new face of the district excludes them; they cannot adapt. “Life is too hard to bear sober”, a Romani musician who spoke on the condition of anonymity says, and adds that they are held accountable for every robbery in the district. He or she stresses that they don’t work at insured jobs, and the employers also don’t want to employ them at such jobs.
Romanên li herêmê dijîn, piraniya wan tûrîzmger an jî muzîkvan in. Piştî kêmbûyî û kirîza di sektöre tûrîzmê de qezancê gelekên wan nîvî kêmbûye. Li ser vê yekê pereye kirêya wan jî hatiye zêdekirin û ji ber vê yekê neçar dimînin ku karên bêqanûnî bikin. Pirsgirêka herî mezin li Balatê bikaranîn û firotina ajyonê ye. Stranbêjek bi xemgînî dibêje: “Li malê 3 zarokên min hene. Zikê wan birçî ye. Kî wê wan têr bike?” Dema êvaran ji kar tên, li dêrgeha tên cem hev de, bîra û çay vedixwin, behsa bihabûna kirêyan û nediyariya siberojê dikin. Dizanin ku bi guhertina bajêr ve ferqmeyîlî li ser wan tê kirin. Yek ji wan muzîsyenê Roman ku naxwaze navê xwe eşkere bike, dibêje “Di vê jiyanê de, serê mirov xweş nebe nabe.” Her wiha dibêje li bajarokê çiqas bûyerên diziye çêbibin, wan weke sûcdar dibînin. Dikene û dibêje, “Me diziyê kiribe, nekiribe jî em dîsa sûcdar in.” Bi sîtemkarî tîne ziman ku ew nikarin di karekî bi sîgorte de bixebitin. Ji ber ku xwediyên kar naxwazin bi wan re bixebitin.”