text: "นานจนนายรอไหวเหรอ"
  
  "เลียมอย่าทำผมหมดความอดทน" เชอร์ล็อคเอ่ยเสียงแผ่ว ทั้งที่คำพูดนั้นสวนทางไปเสียหมด ร่างโปร่งก้าวกระชับวางมือนาบไปกับตู้รองเท้าระหว่างคนตัวบางตรงหน้าที่ดูต่อล้อต่อเถียงไม่น้อย และรอยยิ้มนั่นก็รู้ได้อย่างดีว่าเลียมแกล้งมันอย่างจังเพราะแบบนั้นก็ไม่จำเป็นต้องอดทนแล้ว ความรู้สึกไม่พอใจตั้งแต่เช้ายันเย็นเริ่มขึ้นอย่างง่ายดาย เรียวปากหยักไล้พรมจูบตั้งแต่ใบหูไปยังซอกคอหอม