text: Czytam te jakże pozytywne opinie , sama je kiedyś wygłaszała m i dopiero teraz wiem , jak bardzo myliła m się i niewiele wiedziała m . Teraz , kiedy mój Syn nie żyje uświadomiła m sobie , że tak naprawdę medycyna jest często bezradna , a lekarze popełniają błędy . Gubi ich rutyna i przekonanie o własnej nieomylności , wręcz granicząca z zarozumialstwem . Bo taki był przypadek mojego Syna . Operowany 3 lata temu przez dr Papierza , zresztą skutecznie , opuścił szpital z nadzieją na dalsze życie . Wkrótce pojawiły się bóle głowy , coraz częstsze i bardziej uporczywe . Syn wielokrotnie składał wizyty w gabinecie prywatnym dr Papierza , zgłaszając powyższe dolegliwości . Za każdym razem były one bagatelizowane , wiązane z przeżyciami psychicznymi Syna i pooperacyjną traumą bądź zwyczajnym przeziębieniem . Konkretnej pomocy nie uzyskiwał , nie wykonano nawet podstawowych badań . Bóle głowy powracały , uniemożliwiając normalne codzienne życie . Na przełomie lipca i sierpnia ub . roku ( w miesiąc po wizycie w gabinecie dr Papierza ) Syn z utratą świadomości i ogromnym bólem głowy trafił ponownie na Oddział Neurochirurgii Szp . Barlickiego i wówczas , po wykonanym tomografie , okazało się , że założony wcześniej dren zastawkowo - komorowy jest całkowicie zakażony bakteriami , niewykluczone że szpitalnymi . Konieczna była operacja usunięcia drenu , gdyż stan zdrowia Syna pogarszał się . Operacja została wykonana na początku sierpnia ub . roku , przebiegła niepomyślnie . Na skutek wylewu krwi do mózgu ( ok . 400 ml ) konieczna była reoperacja . W wyniku operacji została usunięta znaczna część czaszki i założony drenaż zewnętrzny . Stan zdrowia Syna istotnie pogorszył się po operacji , nie poruszał się , nie nawiązywał żadnego kontaktu z otoczeniem , właściwie pozostawał w stanie śpiączki . Podjęta została silna antybiotykoterapia w celu zwalczenia zakażenia , jednak mimo leczenia stan Syna nie ulegał poprawie . Do końca nie tracili śmy nadziei na Jego wyzdrowienie . Walka trwała ponad 5 miesięcy . W grudniu ub . roku w miejscu pooperacyjnym wybudował się ropień . Pojawiły się zaburzenia trawienia , był sztucznie dokarmiany . Z dnia na dzień było coraz gorzej . Syn mój zmarł 9 stycznia b . r , choć praca mózgu ustała ok . dwa tygodnie wcześniej . Miał zaledwie 30 lat i całe życie przed sobą . Miał swoją Miłość . Już na zawsze pozostanę w przekonaniu , że można było temu zapobiec , że tej śmierci można było uniknąć , gdyby odpowiednia diagnoza była postawiona wcześniej , gdyby był wysłuchany , gdyby przywiązano należytą wagę do Jego narzekań . . . gdyby . . . gdyby . . . . . gdyby . . .