13. ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΙΚΑ υπ’ αριθ. 103/54 Περί της εκτάσεως της εφαρμογής του αρθρ. 43 του Ν.Δ. 2698/1953. Εκ μέρους ενίων Υποκ/των υπεβλήθη ημίν το κάτωθι ερώτημα: Παρουσιάζονται εν τη πράξει περιπτώσεις, καθ’ ας πρόσωπα υπαγόμενα κατά νόμον εις την ασφάλισιν του ημετέρου Ιδρύματος ησφαλίσθησαν, ουχί δολίως, αλλ’ εκ πλάνης, εις έτερον Ασφαλιστικόν Οργανισμόν, η παρά τω οποίω ασφάλισις των προσώπων τούτων ηκυρώθη, αναγνωρισθείσης της πλάνης. Υπαγομένων όθεν, των προσώπων τούτων εις την παρ’ ημίν ασφάλισιν ερωτάται, εάν ο εργοδότης αυτών υπέχη τας εκ του άρθρου 43 του Ν.Δ. 2698/53 ευθύνας, συντρεχουσών και των λοιπών προϋποθέσεων. Επί του Ερωτήματος τούτου γνωρίζομεν εις υμάς τα ακόλουθα, συμφώνως και προς την υπ’ αριθμ. 22905/42/9.4.54 γνωμοδότησιν του Ειδικού Ασφαλιστικού Συμβούλου. Δια του άρθρου 43 του Ν.Δ. 2698 υπεβλήθη εις εργοδότας μη συμμορφουμένους προς τας υποχρεώσεις των τας απορρεούσας εκ των κειμένων διατάξεων περί υπαγωγής των μισθωτών εις την ασφάλισιν του Ιδρύματος, η υποχρέωσις της αποκαταστάσεως πάσης δαπάνης, εις ην το ΄Ιδρυμα υπεβλήθη προς χορήγησιν παροχών εις τους τοιούτους ησφαλισμένους, εάν η παράλειψις εκπληρώσεως των ανωτέρω υποχρεώσεών των εξηκολούθησε μέχρι της επαληθεύσεως του ασφαλιστικού κινδύνου. Η ούτω θεσπιζομένη δια της ανωτέρω διατάξεως αποτελεί προφανώς κύρωσιν επιβαλλομένην κατά των εργοδοτών εκείνων, οίτινες είτε δολίως, με την πρόθεσιν δηλ. της υπεκφυγής από των έναντι της κοινωνικής ασφαλίσεως υποχρεώσεών των, είτε εξ αδιαφορίας προς τας υποχρεώσεις ταύτας παρέλειψαν να δηλώσουν τους μισθωτούς των εις τον Ασφαλιστικόν Οργανισμόν. Επομένως η ορθή έννοια της διατάξεως είναι, ότι αύτη προϋποθέτει την ύπαρξιν των στοιχείων τούτων (του δόλου ή της αμελείας), ήτις και τεκμαίρεται εκ του γεγονότος της μη εκπληρώσεως των ρηθεισών υποχρεώσεων. Εφ’ όσον όμως, κατά τας περί ων το ανωτέρω ερώτημα περιπτώσεις οι εργοδόται υπέβαλον μεν την δήλωσιν και κατέβαλον τας εισφοράς, αλλ’ έπραξαν τούτο ουχί προς το ΄Ιδρυμα, αλλά προς έτερον ασφαλιστικόν Οργανισμόν, εκ πλάνης της οποίας ο βαθμός δεν ενδιαφέρει ενταύθα αν δηλ. είναι αύτη συγγνωστή η ασύγγνωστος, δεν υφίσταται η απαιτουμένη κακή πρόθεσις (δόλος) ή αδιαφορία περί την εκπλήρωσιν των ασφαλιστικών υποχρεώσεων και επομένως η περί ης ο λόγος διάταξις δεν δύναται να εφαρμοσθή εναντίον των τοιούτων εργοδοτών. Προς το ζήτημα τούτο είναι πάντως άσχετος η υποχρέωσις των ειρημένων εργοδοτών προς καταβολήν των εισφορών προς το ΄Ιδρυμα, ην ούτοι οπωσδήποτε υπέχουν, ασχέτως της αχρεωστήτου καταβολής αυτών εις τον άλλον Οργανισμόν. Αλλά και των ένεκα της καθυστερήσεως επιβαλλομένων προσθέτων τελών επί των εισφορών δεν απαλλάσσονται ούτοι, διότι προς δικαιολογίαν της καθυστερήσεως δεν αρκεί η μη ύπαρξις διολίας προαιρέσεως ή αμελείας και αδιαφορίας, αλλά δέον να υφίσταται συγγνωστή πλάνη περί το δίκαιον, ήτις τελεί υπό άλλας, αυστηροτέρας προϋποθέσεις. Αύται δύσκολον είναι να γίνη δεκτόν ότι υφίστανται προκειμένου περί εργοδοτών διαβιούντων εις κέντρα ασφαλίσεως, ένθα υφίσταται πάσα δυνατότης διαφωτίσεώς των περί της εννοίας των ασφαλιστικών νόμων και δη μετά δεκαπενταετίαν όλην από της λειτουργίας του Ιδρύματος. Σελ. 70,24 ΚΔ-34 15Β.Β.α.13 Ίδρυμα Κοινωνικών Ασφαλίσεων 