18. ΑΝΑΓΚ. ΝΟΜΟΣ υπ’ αριθ. 828 της 29/29 Σεπτ. 1948 Περί διαλύσεως, τροποποιήσεως ή αναμορφώσεως συμβάσεων εκμεταλλεύσεως Δημοσίων Ιαματικών Πηγών. Η ισχύς του ανωτέρω νόμου παρετάθη αρχικώς επί εν έτος δια του Β.Δ. της 12/15 Σεπτ. 1949 είτα δε επί εν έτος από της ισχύος του Ν. 1624/1951 (ανωτ. σελ. 53) δυνάμει του άρθρ.26 του αυτού νόμου. Άρθρ.1-4.(Δεν ισχύουν πλέον δυνάμει του άρθρ.9 Νόμ. 2804/1954, κατωτ. αριθ. 20, του θέματος ρυθμιζομένου ήδη υπό των άρθρ.1-4 του αυτού νόμου). Άρθρ.9.-(Αντικατασταθέν δια του άρθρ.4 Α.Ν. 1813/1951, κατηργήθη δια του άρθρ.18 Νομ. 4086/1960, ανωτ. σελ. 142,01). Άρθρ.10.-Άπασα η Νομοθεσία η διέπουσα τας Ιαματικάς Πηγάς της Χώρας ή αναγομένη οπωσδήποτε εις ρύθμισιν θεμάτων αφορώντων την αρμοδιότητα των Ιαματικών Πηγών της Ελλάδος εισάγεται και εις την Δωδεκάνησον. Η ισχύς του παρόντος άρχεται από της δημοσιεύσεώς του εις την Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, υποβληθήσεται δε προς κύρωσιν άμα τη επαναλήψει των εργασιών της Βουλής. Άρθρ.5.-1.Εν περιπτώσει διαλύσεως της συμβάσεως ο ανάδοχος δικαιούται εις αποζημίωσιν εκ μέρους του Δημοσίου, μόνον όμως (Αντί της σελ.159)Σελ.159(α) 146-77 Παραχώρηση ιαματικών πηγών 18.Δ.β.14-18 ως προς την εκ της λόγω της προώρου λύσεως  της συμβάσεως επερχομένην τελικήν ζημίαν, εκ της μη ολοκληρωτικής αποσβέσεως των υφισταμένων, κατά την ανωτέρω διάλυσιν, εγκαταστάσεων. Η αποζημίωσις αύτη υπολογίζεται βάσει της τρεχούσης αξίας των υφισταμένων εγκαταστάσεων, διαιρουμένης δια των ετών της συμβάσεως μείον του αριθμού των ετών της κατοχής ηυξημένου κατά μίαν μονάδα. Το πηλίκον της διαιρέσεως θα συνιστά την καταβλητέαν αποζημίωσιν δι’ έκαστον έτος της προώρου λύσεως της συμβάσεως. 2.Περί της καταβλητέας αποζημιώσεως αποφασίζει το Υπουργικόν Συμβούλιον μετά γνώμην της κατά το άρθρ.1 Επιτροπής. Η απόφασις κοινοποιείται εις τον ανάδοχον. 3.Δια της κατά την προηγουμένην παράγραφον ορισθείσης αποζημιώσεως δύναται να επιβαρυνθώσιν οι αναδειχθησόμενοι τυχόν νέοι ανάδοχοι. 4.Ο ανάδοχος δικαιούται εντός ανατρεπτικής προθεσμίας τριάκοντα ημερών από της προς αυτόν κοινοποιήσεως της κατά την παρ.2 αποφάσεως, να προσφύγη ενώπιον των τακτικών Δικαστηρίων προς καθορισμόν της καταβλητέας αποζημιώσεως, ήτις οπωσδήποτε υπολογισθήσεται συμφώνως προς τας αρχάς της παρ.1 του παρόντος άρθρου. Η άσκησις του ως άνω δικαιώματος καθιστά ανενέργητον την κατά την παρ.2 του παρόντος άρθρου απόφασιν. Κατά το άρθρ.5 παρ.6 Νόμ. 2804/1954 ο υπολογισμός της αποζημιώσεως δια διαλυθείσας συμβάσεις βάσει των διατάξεων του παρόντος νόμου, γίνεται ως εν άρθρ.5 αυτού ορίζεται μετά γνώμην της κατά το άρθρ.2 Νόμ. 2804/1954 Επιτροπής. Άρθρ.6.-«Υπό του αναδόχου των τροποποιουμένων ή αναμορφουμένων ή των νέων συμβάσεων, καταβάλλεται παράβολον, καθοριζόμενον δι’ εκάστην τούτων, δι’ αποφάσεως του Υπουργού Εμπορίου προτάσει του Δ. Συμβουλίου του Ε.Ο.Τ., τούτο περιέρχεται εις το Δημόσιον». Το άρθρ.6 αντικατεστάθη ως άνω δια του άρθρ.2 Α.Ν. 1813/1951 (κατωτ. αριθ. 19). Άρθρ.7.-Εις τας διατάξεις του παρόντος Α. Νόμου υπάγονται και αι μετά την 12ην Οκτ. 1933 συναφθείσαι τριετούς διαρκείας συμβάσεις εκμεταλλεύσεως Δημοσίων Ιαματικών Πηγών και λήξασαι προ της ισχύος του παρόντος. Άρθρ.8.-«1.Επί των ιαματικών πηγών τοπικής σημασίας των ανηκουσών κατ’ ιδιοκτησίαν εις νομικά εν γένει πρόσωπα, ως και εις φυσικά τοιαύτα ο οικείος Νομάρχης ασκεί εποπτείαν και έλεγχον  Σελ.160(α) 146-78 προς ανάπτυξιν της λειτουργίας αυτών και ιδία προς εφαρμογήν των διατάξεων του Κανονισμού περί λειτουργίας των υδροθεραπευτηρίων και λοιπών εγκαταστάσεων, η δε εκμετάλλευσις αυτών δύναται να ενεργήται είτε δι’ αυτεπιστασίας είτε δια παραχωρήσεως προς εκμετάλλευσιν προς τρίτους. Επί των ιαματικών πηγών τουριστικής σημασίας την κατά τ’ ανωτέρω εποπτείαν και έλεγχον ασκεί ο Ε.Ο.Τ. της εκμεταλλεύσεως αυτών ενεργουμένης είτε δι’ αυτεπιστασίας είτε δια παραχωρήσεως προς εκμετάλλευσιν προς τρίτους». Η παρ.1 αντικατασταθείσα αρχικώς δια του άρθρ.3 Α.Ν. 1813/1951 αντικατεστάθη εκ νέου ως άνω δια του άρθρ.3 Νόμ. 4086/1960 (ανωτ. σελ. 142,01). 2.Η ανωτέρω παράγραφος δύναται να εφαρμόζηται δι’ αποφάσεων της Γενικής Γραμματείας Τουρισμού και επί Ιαματικών Πηγών ανηκουσών εις φυσικά ή Νομικά Πρόσωπα Ιδιωτικού Δικαίου, εφ’ όσον, κατά την κρίσιν της Γενικής Γραμματείας Τουρισμού, καθίσταται επιτακτική εκ γενικών ή ειδικών τουριστικών λόγων η τουριστική αξιοποίησις πηγής τινος ιδιωτικής, δεν δύναται δε εξ οικονομικών ή άλλων λόγων να προβή εις ταύτην ή κρίνεται ακατάλληλος ο ιδιοκτήτης αυτής. 3.Επί των κατά τας ανωτέρω παραγράφους παραχωρουμένων προς εκμετάλλευσιν Ιαματικών Πηγών, γηπέδων, κτιρίων κλπ., διατηρείται η κυριότης του ιδιοκτήτου νομικού ή φυσικού προσώπου άπαντα δε τα εκ της παραχωρήσεως εκμεταλλευθησόμενα πάσης φύσεως έργα, τα απαλλοτριωθησόμενα ή άλλως πως κτηθησόμενα γήπεδα ως και προβλεπόμενα χρηματικά ποσά ενοικίου, εκ της κατά τας διατάξεις του παρόντος άρθρου διενεργουμένης εκμεταλλεύσεως, ανήκουσι κατά κυριότητα εις τον ιδιοκτήτην της Ιαματικής Πηγής, ουδεμιάς εντεύθεν οικονομικής ωφελείας επιτρεπομένης να προκύψη δια το Δημόσιον. Βλ. και άρθρ.5 Α.Ν. 1813/1951. Δια του άρθρ.15 Ν.Δ. 1258 της 29/31 Οκτ. 1949 περί διατάξεων αφορωσών τους Δήμους και τας Κοινότητας ωρίσθη ότι «εις τας διατάξεις του άρθρ.8 Α.Ν. 828/1948 δεν υπάγονται αι Ιαματικαί πηγαί των Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοικήσεως» (τόμ. 3 σελ. 293). 18.Δ.β.18 Παραχώρηση ιαματικών πηγών 