13. ΑΠΟΦΑΣΙΣ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΚΟΙΝΩΝ. ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ  Αριθ. 144/2693 της 8/21 Ιουλ. 1976  (ΦΕΚ Β΄ 961) Περί καθορισμού του ύψους της παρεχομένης συντάξεως υπό του Ταμείου Αρωγής Υπαλλήλων Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων. (Διόρθ. Σφαλμ. ΦΕΚ Β΄ 1040/23.8.1976). Έχοντες υπ’ όψει: 1.Τας διατάξεις της παρ. 1 του άρθρ. 3 και της παρ. 1 του άρθρ. 8 του Νόμ. 253/76 «περί τροποποιήσεως της περί των Ταμείων Αρωγής Δημοσίων υπαλλήλων κειμένης νομοθεσίας και άλλων τινών διατάξεων» (ΦΕΚ 16/30.1.76 τ.Α΄). 2.Την γνώμην του Διοικητικού Συμβουλίου του Ταμείου Αρωγής υπαλλήλων αρμοδιότητος Υπουργείου Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων διατυπωθείσαν εις την υπ’ αριθ. 1086/17.6.1976 συνεδρίασιν αυτού, αποφασίζομεν: 1.Η, κατά τας διατάξεις της παρ. 6 του άρθρ. 3 του Νόμ. 253/76, παρεχομένη υπό του Ταμείου Αρωγής υπαλλήλων αρμοδιότητος Υπουργείου Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων, μηνιαία σύνταξις εις τους παρ’ αυτώ ησφαλισμένους τους εξελθόντας και εξερχομένους της Υπηρεσίας μετά την δημοσίευσιν του Νόμ. 253/76 ορίζεται εις ποσοστόν 15% επί των εκάστοτε ισχυουσών τακτικών αποδοχών του βαθμού εξόδου εκ της υπηρεσίας των. 2.Δια τους έχοντας χρόνον ασφαλίσεως μικρότερον των 35 ετών, η σύνταξις υπολογίζεται εις τόσα τριακοστά πέμπτα της ανωτάτης συντάξεως, όσα τα έτη της παρά τω Ταμείω Ασφαλίσεώς των. 3.Αι παρεχόμεναι υπό του Ταμείου συντάξεις εις τους συνταξιούχους τους εξελθόντας της υπηρεσίας προ της δημοσιεύσεως του Νόμ. 253/1976, αναπροσαρμόζονται βάσει του, υπό της παρ. 1 της παρούσης, οριζομένου ποσοστού, των εκάστοτε ισχυουσών τακτικών αποδοχών του βαθμού εξόδου εκ της υπηρεσίας των και του χρόνου της πραγματικής ασφαλίσεώς των, δι’ ον κατεβλήθησαν αι εκάστοτε ισχύουσαι ασφαλιστικαί εισφοραί, προσηυξημένου δια του αναγνωρισθέντος ή αναγνωρισθησομένου ως συνταξίμου τοιούτου εφ’ όσον ούτος εξηγοράσθη. 4.Το εκ της αναπροσαρμογής προκύπτον ποσόν συντάξεως, εν ουδεμιά περιπτώσει δύναται να είναι κατώτερον του προ της αναπροσαρμογής καταβαλλομένου τοιούτου, της τυχόν επί πλέον διαφοράς συμψηφιζομένης προς πάσαν αύξησιν των συντάξεων εκ μεταγενεστέρας αναπροσαρμογής αυτών. 5.Ως κατώτατον όριον της υπό του Ταμείου χορηγουμένης μηνιαίας συντάξεως, εις άπαντας τους λόγω γήρατος, αναπηρίας και θανάτου συνταξιούχους ορίζεται το ποσόν των 700 δραχμών. Ήδη από 1 Οκτ. 1983 το άνω κατώτατο όριο μηνιαίας σύνταξης ορίστηκε σε δραχ. 3000 από την 144/1739/1-12 Ιουλ. 1983 (ΦΕΚ Β΄ 402) απόφ. Υπ. Κοιν. Ασφαλίσεων. Από δε 1 Απρ. 1986 το άνω Κατώτατο όριο μηνιαίας σύνταξης για άμεσους συν/χους λόγω γήρατος ή αναπηρίας ορίστηκε σε 5.000 δραχμ. για δε τους δικαιοδόχους αυτών σε 4.000 δραχμ. μηνιαίως από την 144/779/19 Ιουν.-19 Σεπτ. 1986 (ΦΕΚ Β΄ 593) απόφ. Υπ. Υγείας, Πρόνοιας και Κοιν. Ασφαλίσεων. 6.Η ισχύς της παρούσης άρχεται από 1.8.1976. Για τα θέματα των παρ. 1 και 5 ισχύει η 144/1126/ 1979 (ΦΕΚ Β΄ 515) όμοια (κατωτ. αριθ. 14). 