5. ΑΠΟΦΑΣΙΣ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ Αριθ.128599 της 4/5 Δεκ. 1973 (ΦΕΚ Β΄  1427) Περί του καθορισμού του ορθού τρόπου υπολογισμού των ελαχίστων ορίων της παγίας περιοδικής αμοιβής των επί τοιαύτη αμοιβή παρεχόντων τας υπηρεσίας των Δικηγόρων. Έχοντες υπ’ όψει: α)Την παρ. 2 του άρθρ. 92 του Ν.Δ. 3026/1954, «περί του Κώδικος των Δικηγόρων». β)Την υπ’ αριθ. 128494/1954 απόφασιν ημών περί καθορισμού των ελαχίστων ορίων αμοιβής εν τη περιφερεία του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών, των επί παγία περιοδική αμοιβή παρεχόντων τας υπηρεσίας των Δικηγόρων. γ)Τας υπ’ αριθ. 21337/1959, 58799/1961, 38804/ 1967, 42704/1969, 118595/1972 και 121663/73 ημετέρας αποφάσεις, δι’ ων εχορηγήθησαν αυξήσεις των ελαχίστων ορίων των αμοιβών των εν λόγω Δικηγόρων. δ)Την υπ’ αριθ. 93734/1962 απόφασιν ημών, δι’ ης ετροποποιήθησαν αι γενικαί διατάξεις της υπ’ αριθ. 128494/1954, προμνησθείσης αποφάσεως ημών και ωρίσθη ότι τα ελάχιστα όρια αμοιβής των Δικηγόρων Αθηνών προσαυξάνονται κατά 10% δι’ εκάστην δεκαετίαν δικηγορικής υπηρεσίας, παρά τω αυτώ εντολεί. ε)Τη υπ’ αριθ. 76630/1964 ημετέραν απόφασιν, δι’ ης καθωρίσθη ότι τα εν λόγω ελάχιστα όρια προσαυξάνονται κατά 10% δι’ εκάστην δεκαετίαν δικηγορικής εν συνόλω υπηρεσίας των Δικηγόρων Αθηνών. ς)Την υπ’ αριθ. 6798/1966 ημετέραν απόφασιν περί εγκρίσεως καθορισμού των κατά τα άνω ελαχίστων ορίων. ζ)Τας δια των υπ’ αριθ. 7077/1967 και 5726/1973 εγγράφων του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών, διατυπουμένας γνώμας τούτου. η)Το γεγονός ότι διετυπώθησαν αμφισβητήσεις τινές περί του κύρους της εν λόγω υπ’ αριθ. 6798/1966 αποφάσεως ημών, με αποτέλεσμα την δημιουργίαν ποιας τινός συγχύσεως, εν σχέσει προς τον ορθόν τρόπον υπολογισμού των εν λόγω ελαχίστων ορίων, και θ)Την υπ’ αριθ. 77998/1973 ημετέραν ερμηνευτικήν εγκύκλιον, αποφασίζομεν: Ορίζομεν ότι: 1.α)Αι υπό των υπό στοιχ. γ, δ και ε ανωτέρω, ημετέρων αποφάσεων, δοθείσαι αυξήσεις ή προσαυξήσεις των  ως είρηται ελαχίστων ορίων αμοιβής αυξάνουν τα όρια ταύτα υπολογιζόμεναι κεχωρισμένως απ’ αλλήλων και αλληλοδιαδόχως, ιδία αι χορηγούμεναι λόγω συμπληρώσεως τριετιών  Σελ. 402,36(θ) και δεκαετιών, το δε ούτω προκύπτον τελικόν άθροισμα θα αποτελή την βάσι πάσης μεταγενεστέρας αυξήσεως ή προσαυξήσεως. β)Επί του ούτω κατά τα άνω τελικώς διαμορφουμένου ελαχίστου ορίου περιοδικής αμοιβής έχει εφαρμογήν ο υπό της υπ’ αριθ. 93734/1962 αποφάσεως ημών (ανωτ. σελ. 402,24) τιθέμενος περιορισμός, συμφώνως τω οποίω το εκ τριετιών δικαιούμενον ποσόν προσαυξήσεως δεν δύναται να υπερβαίνη εν τω συνόλω του το 1/2 του ισχύοντος ελαχίστου ορίου της παγίας περιοδικής αμοιβής. 2.Η αληθής έννοια της παρ. IV των γενικών διατάξεων της ως άνω υπ’ αριθ. 128494/1954 αποφάσεως ημών, (ανωτ. αριθ. 1) είναι ότι, ως μείζον ποσόν νοείται το εκάστοτε οπωσδήποτε λαμβανόμενον τοιούτον, είτε τούτο καθωρίσθη προ της ενάρξεως ισχύος της εν λόγω αποφάσεως, είτε μετ’ αυτήν, είτε συμβατικώς είτε οικειοθελώς, είτε εκ χορηγήσεως οιασδήποτε ετέρας προσθέτου παροχής εξ οιουδήποτε λόγου και αιτίας, βάσει οιασδήποτε διατάξεως νόμου, υπουργικής εν γένει αποφάσεως ή ετέρας αποφάσεως οιουδήποτε άλλου αρμοδίου οργάνου. Εις το εν λόγω μείζον ποσόν αμοιβής όπερ αποτελεί ελάχιστον όριον, συμφώνως τη παρ. IV της υπ’ αριθ. 128494/1954 αποφάσεως ημών, θα υπολογίζεται και θα προστίθεται, κατά τον υπό του εδαφ. α΄ της παρ. 1, της παρούσης, αναφερόμενον τρόπον υπολογισμού, πάσα μεταγενεστέρα αύξησις ή προσαύξησις, οπωσδήποτε και οποθενδήποτε χορηγουμένη. Το εδάφ. β΄ της προηγουμένης παραγράφου έχει εφαρμογήν και εν προκειμένω. 3.Δια διαφοράς αποδοχών προκυπτούσας συνεπεία γενομένου κατά το παρελθόν τρόπου υπολογισμού διαφόρου του υπό του εδαφ. α΄ της παρ. 1 της παρούσης οριζομένου και αφορώσας τον μέχρι της δημοσιεύσεως ταύτης διαδραμόντα χρόνον δεν γεννάται δικαίωμα, δυνάμει της παρούσης. Η ισχύς της παρούσης, άρχεται από της δημοσιεύσεώς της, δια της Εφημερίδος της Κυβερνήσεως. Η παρούσα δημοσιευθήτω δια της Εφημερίδος της Κυβερνήσεως. 6.Δ.ε.5 Πάγιες Αμοιβές Δικηγόρων 