20. ΝΟΜΟΣ υπ’ αριθ. 2256 της 7/7 Οκτ. 1952 Περί συμπληρώσεως της κειμένης συνταξιοδοτικής Νομοθεσίας. Άρθρ.1.-1-4.(Κωδικοποιήθηκαν από το Π.Δ. 1041/1979, ΦΕΚ Α΄ 292, κατωτ. αριθ. 162). 5.Η κατά τον Α.Ν. 1854 του 1951 κανονισθησομένη σύνταξις των οπλιτών εν γένει, των υπαχθέντων εις τας διατάξεις του Νόμ. 1902/1944 και διατηρησάντων την εκ του νόμου τούτου σύνταξιν, δεν δύναται να είναι ελάσσων εκείνης ην ελάμβανον κατά Οκτ. 1950. Το επιπλέον της ανηκούσης αυτοίς κατά τον Α.Ν. 1854 του 1951 συντάξεως θεωρείται ως προσωρινόν επίδομα μη μεταβιβαζόμενον. 6.(Κωδικοποιήθηκε από το Π.Δ. 1041/1979, ΦΕΚ Α΄ 292, κατωτ. αριθ. 162). 7.΄Εφεδροι εκ μονίμων αξιωματικοί ανακληθέντες κατά τον πόλεμον 1940-41, ενώ διετέλουν εις κατάστασιν αποστρατείας λόγω τραύματος ή νοσήματος, διατηρούσιν άπαντα εν γένει τα ευεργετήματα των παθόντων, τα προβλεπόμενα υπό του Α.Ν. 1854 του 1951 και μετά την υπαγωγήν των εις τον Α.Ν. 595 του 1948. Το αυτό ισχύει και προκειμένου περί των εξελθόντων της υπηρεσίας βάσει των νόμων περί εθελουσίας εξόδου. 8.Αι επί των συντάξεων κρατήσεις, περί ων το εδάφ. 2 του άρθρ. 78 του Α.Ν. 1854 του 1951 ορίζονται από 1 Ιουλ. 1952 ως ακολούθως: 6% δια τους λαμβάνοντας μηνιαίαν σύνταξιν δραχ. 960.000. 8% δια τους λαμβάνοντας μηνιαίαν σύνταξιν δραχ. 961.000-1.800.000. 10% δια τους λαμβάνοντας μηνιαίαν σύνταξιν δραχ. 1.801.000 και άνω. 9.Αι διατάξεις των εδαφ. 1-5 και 7 του παρόντος άρθρου ισχύουσιν αφ’ ης και ο Α.Ν. 1854 του 1951. 