1. ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ Ι.Κ.Α. Αριθ. 11412 της 27 Μαρτ. 1952 (Γνωμ. Νομ. Υπηρ. ΙΚΑ 2024/4-3-52) Υποχρέωσις των Γραφ. Ευρέσεως Εργασίας προς τοποθέτησιν ανέργων, άνευ ελέγχου της επαγγελματικής αυτών ικανότητος και της υπάρξεως ή μη βιβλιαρίων υγείας ή άλλων προσόντων. Ο Ν. 5288/1931 «περί ρυθμίσεως της αγοράς εργασίας», δι’ ου ιδρύθησαν τα Γραφεία Ευρέσεως Εργασίας, ορίζει εν άρθρ. 4 ότι εις την αρμοδιότητα των Γραφείων τούτων ανήκει και «η καταγραφή εις ειδικούς καταλόγους των προσώπων, των αιτούντων τοποθέτησιν εις εργασίας ή την πρόσληψιν μισθωτού προσωπικού και η δωρεάν μεσολάβησις μεταξύ τούτων, προς ικανοποίησιν των σχετικών αιτήσεων. Εκ της διατάξεως ταύτης προκύπτει ότι η υπηρεσία, την οποίαν έχουν εκ του νόμου τα Γραφεία Ευρέσεως Εργασίας υποχρέωσιν να προσφέρουν εις τους εργοδότας και τους ανέργους υπαλλήλους και εργάτας, συνίσταται εις απλήν διαμεσολάβησιν μεταξύ τούτων. Η φύσις της τοιαύτης υπηρεσίας δεν μεταβάλλεται εκ της διατάξεως του άρθρ. 9 παρ. 4 του Ν. 118/1945, ως ετροποποιήθη δια του άρθρου 6 του Ν.Δ. 1255/1949, δι’ ης επεβλήθη εις απάσας τας επιχειρήσεις και εκμεταλλεύσεις, όπως προσλαμβάνουν το ιδιωτικόν προσωπικόν των μέσω του οικείου Γραφείου Ευρέσεως Εργασίας, ούτε εκ της διατάξεως του άρθρ. 36 Α.Ν. 1846/51 «περί Κοινωνικών Ασφαλίσεων», καθ’ ην το Ι.Κ.Α. υποχρεούται να εξευρίσκη κατάλληλον εργασίαν δια των Γραφείων Ευρέσεως Εργασίας εις τους ησφαλισμένους. Εκ του συνδυασμού των διατάξεων τούτων προς την διάταξιν της υπ’ αριθ. 51560/1948 και ήδη υπ’ αριθ. 65257/52 αποφάσεως του Υπουργού της Εργασίας, δι’ ης, κατ’ εξουσιοδότησιν του άρθρ. 9. παρ. 1 Ν. 118/45, καθωρίσθησαν τα περιληπτέα εν τη προς το Γραφείον Ευρέσεως Εργασίας αναγγελία απολύσεως υπαλλήλου ή εργάτου, στοιχεία, μεταξύ δε τούτων αναφέρεται και το στοιχείον επαγγελματικής ειδικότητος του απολυομένου, προφανώς ίνα  γνωρίζει ταύτην το Γραφείον Ευρέσεως Εργασίας και τον περιλάβη εις τον οικείον κατάλογον ανέργων της ειδικότητός του, προκύπτει ότι κυρία υποχρέωσις του Γραφείου είναι να περιλάβη τον άνεργον εις τον οικείον κατάλογον. Βεβαίως το Γραφείον έχει, κατά τας αρχάς της χρηστής διοικήσεως, και υποχρέωσιν να μη παρακωλύη την τοποθέτησιν εκάστου ανέργου επ’ ωφελεία ετέρου, αναγγελθέντος βραδύτερον ή διανύσαντος βραχύτερον χρόνον εν ανεργία. Προκειμένου το Γραφείον να υποδείξη εις εργοδότας τα ονόματα των καταλλήλων προς τοποθέτησιν οφείλει βεβαίως (κατά τας αρχάς της χρηστής διοικήσεως πάντοτε), να λαμβάνη υπ’ όψιν το χρονικόν διάστημα επί το οποίον παραμένει άνευ εργασίας ο εγγεγραμμένος, ει δυνατόν δε και τας οικογενειακάς ανάγκας αυτού. Η υποχρέωσις αύτη αποτελεί αλλαχού τεθειμένον δίκαιον και θεωρείται ως βασικός κανών του δικαίου της τοποθετήσεως ανέργων (πρβλ. την έκδοσιν του Διεθνούς Γραφείου Εργασίας, P1acement des Travailleurs, 1943, σελ. 63). Παρ’ ημίν τούτο δέον να θεωρηθή ως παρεπομένη υποχρέωσις του Γραφείου, προκύπτουσα κατά τας αρχάς της χρηστής διοικήσεως. Πέραν όμως τούτου το Γραφείον ουδεμίαν έχει υποχρέωσιν είτε να εξετάζη τας επαγγελματικάς ικανότητας του ανέργου, είτε να υποδεικνύη εις τούτον και εις τον εργοδότην τας νομίμους υποχρεώσεις των. Πολύ ολιγώτερον έχει υποχρέωσιν να μεριμνά δια την απόκτησιν βιβλιαρίου υγείας (όπου κατά νόμον απαιτείται) υπό του τοποθετημένου, και εν γένει να κηδεμονεύη τούτον ή τον προσλαμβάνονται αυτόν εργοδότην, όστις είναι ελεύθερος να μη προσλάβη τον τοποθετούμενον, εφ’ όσον κρίνει ότι ούτος δεν πληροί τας νομίμους προϋποθέσεις ή δεν κέκτηται τας απαιτουμένας τεχνικάς γνώσεις. Σελ. 309 Γραφεία Ευρέσεως Εργασίας 15Β.Η.β.1 