4. ΝΟΜΟΣ 2117 της 11/14 Μαρτ. 1920 Περί τέλους αδείας ασκήσεως επιτηδεύματος. Τροποποιηθείς υπό των: α)Ν.3209 της 11/18 Αυγ. 1924 περί απαλλαγής των προσφύγων εκ του τέλους αδείας ασκήσεως επιτηδεύματος δια το οικονομικόν έτος 1924/25. β)Ν.Δ. της 5/21 Δεκ. 1922 περί βεβαιώσεως και εισπράξεως του φόρου επιτηδεύματος των φορτηγίδων υδροφόρων και των μη δια ναυτολογίου εφωδιασμένων ρυμουλκών. γ)Ν.Δ. 17/21 Ιαν. 1923 περί αναρτήσεως επαγγελματικών επιγραφών και επιβολής τέλους επί των ξενογλώσσων τοιούτων ως και επί των διαφημίσεων. δ)Ν.Δ. της 29/31 Μαρτ. 1923 περί αυξήσεως του τέλους αδείας ασκήσεως επιτηδεύματος κλπ. ε)Ν.Δ. της 18/19 Απρ. 1926 περί τέλους επιτηδεύματος, όπερ τροποποιηθέν και κυρωθέν υπό των: Σελ. 208 ς)Ν.Δ. της 15/17 Ιουλ. 1926 περί τροποποιήσεως και συμπληρώσεως του από 18 Απρ. 1926 περί τέλους επιτηδεύματος. ζ)Ν.Δ. της 13/13 Νοεμ. 1927 περί κυρώσεως του από 18 Απρ. 1926 Ν.Δ. περί τέλους επιτηδεύματος. η)Ν.Δ. της 23/23 Μαρτ. 1929 περί κυρώσεως και τροποποιήσεως των Ν.Δ. της 18 Απρ. 1926, 15 Ιουλ. 1926 και 13 Νοεμ. 1927 περί φόρου επιτηδεύματος και θ)Ν.4168 της 10/14 Ιουν. 1929 περί κυρώσεως Ν.Δ. της αμέσου φορολογίας, εκωδικοποιήθη μετά τούτων υπό του Π.Δ. 6/10 Σεπτ. 1929 περί κώδικος φορολογίας επιτηδεύματος. Ο κώδιξ ούτος αντικατεστάθη υπό του Ν. 5117 (κατωτ. αριθ. 5). 