9. ΝΟΜΟΣ 3100 της 19/21 Ιουλ. 1924 (ΦΕΚ Α΄ 165) Περί συστάσεως ειδικού Ταμείου υδρεύσεως και εξυγιάνσεως Αγουλινίτσης. Άρθρ.1.-Συντιστάται εν Αγουλινίτση ειδικόν ταμείον υπό τον τίτλον «ειδικόν ταμείον υδρεύσεως και εξυγιάνσεως Αγουλινίτσης», υπαγόμενον ως προς τα μη δια του παρόντος κανονιζόμενα αντικείμενα εις τας περί υδραυλικών ταμείων διατάξεις του Νόμ. 2853 και των εκτελεστικών αυτού δ/των. Σκοπός του συνιστωμένου ταμείου είναι η εκτέλεσις δια των κατά το άρθρ. 3 οριζομένων πόρων έργων υδρεύσεως και εξυγιάνσεως της κωμοπόλεως Αγουλινίτσης, ως και αποξηράνσεως των παρ’ αυτή ελών. Άρθρ.2.-Η διοικούσα το ταμείον επιτροπή απαρτίζεται εκ του ειρηνοδίκου Βώλακος, ως προέδρου, του προέδρου του προέδρου της κοινότητος Αγουλινίτσης,  δύο μελών εκλεγομένων  υπό του κοινοτι(Αντί για τη σελ. 721) Σελ. 721(α) Τεύχος Ζ72 Σελ. 147 Ύδρευση Διαφόρων Πόλεων 23.Ι.ω.1-9 κου Συμβουλίου, αλλ’ ουχί εκ των μελών αυτού, και ενός ετέρου μέλους, εκλεγομένου κατά πλειονοψηφίαν υπό των διοικητικών συμβουλίων των εν Αγουλινίτση λειτουργούντων συνεταιρισμών. Η επιτροπή ευρίσκεται εν απαρτία πρόντων τριων εκ των μελών αυτής μετά του προέδρου. Άρθρ.3.-Οι πόροι του ταμείου αποτελούνται: α)Από ειδικόν τέλος επί των εισοδημάτων εξ οικοδομών της κωμλοπόλεως Αγουλινίτσης, οριζόμενον δέκα επί τοις εκατόν επί του βεβαιουμένου δημοσίου φόρου. β) Από ετησίαν στρεμματικήν εισφοράν επί των εκ των εκτελεσθησομένων έργων ωφελουμένων οπωσδήποτε εκτάσεων, ήτις δια μεν τας εκτός της κωμοπόλεως εκτάσεις ορίζεται εις 15 δραχμάς κατά στρέμμα, δια δε τα εντός της κωμοπόλεως ακάλυπτα οικόπεδα εις 30 δραχμάς κατά στρέμμα. Η περίμετρος της υπαχθησομένης εις την εισφοράν περιοχής ορίζεται δια πράξεως της κατά το άρθρ. 2 επιτροπής. γ)Από την αξίαν των αποξηρανθησομένων ή εξυγιανθησομένων εκτάσεων των ανηκουσών εις το Δημόσιον, αίτινες περιέρχονται εις την κυριότητα του ειδικού ταμείου, του Δημοσίου απαλλασσομένου της υπό στοιχ. β στρεμματικής εισφοράς. (δ΄) Από ποσοστόν επί των δημοσίων προσόδων των ιχθυοτροφείων Αγουλινίτσης – Καϊάφας. Το ποσοστόν τούτο ορίζεται εις 30% των ως άνω προσόδων, κατατίθεται δε κατ’ έτος υπό του Δημοσίου εις την Εθνικήν Τράπεζαν επ’ ονόματι του ειδικού ταμείου, εντός μηνός από της βεβαιώσεως της ως άνω δημοσίας προσόδου και δια το οικονομικόν έτος 1924-25 εντός μηνός από της δημοσιεύσεως του παρόντος). Η περίπτ. δ κατηργήθη δια του άρθρ. 183 Ν.Δ. 420/1970 περί Αλιευτ. Κώδικος (τόμ. 13(2) σελ. 266,11). ε)Από ειδικόν τέλος επιβαλλόμενον επί του εξαγομένου σταφιδοκάρπου, του παραγομένου εν τη κοινότητι Αγουλινίτσης. Το τέλος τούτο, μη δυνάμενον να υπερβή τας δέκα δραχ. κατά χιλιόλιτρον, θέλει ορισθή μετά πράξιν του κοινοτικού συμβουλίου δια δ/τος, δι’ ου κανονισθήσεται και ο τρόπος βεβαιώσεως και εισπράξεως αυτού. ς)Από εκουσίας εισφοράς. Το Ταμείον Υδρεύσεως και Εξυγιάνσεως Αγουλινίτσης, μετονομασθέν εις Ειδικόν Ταμείον Κοινωφελών Έργων Επιταλίου (Β.Δ. 30 Ιουν./10 Ιουλ. 1953, ΦΕΚ Α΄ 177), κατηργήθη δια του Β.Δ. 21 της 12/18 Ιαν. 1972 (ΦΕΚ Α΄ 8), η δε περιουσία αυτού περιήλθεν εις την Κοινότητα Επιταλίου, ήτις ανέλαβε και τας υποχρεώσεις του Ταμείου. Το ανωτέρω τέλος 30% από τα εισπραττόμενα ενοίκια από το Δημόσιο για την ενοικίαση των προσόδων ιχυθοτροφείων καταργήθηκε από την παρ. 10 άρθρ. 29 Νομ. 1473/1984, ΦΕΚ Α΄ 127 (Τομ. 27, σελ. 196,361). Σελ. 722(α) Τεύχος Ζ72 – Σελ. 148 Άρθρ.4.-Υπό τους αυτούς ως ανωτέρω όρους δύνανται να συσταθούν όμοια ταμεία και εις άλλας πόλεις του Κράτους δια δ/τος, εκδιδομένου υπό του Υπουργικού συμβουλίου μετ’ απόφασιν των οικείων δημοτικών ή κοινοτικών συμβουλίων, ορίζουσαν τους αυτούς ή άλλους πόρους. Άρθρ.5.-Η ισχύς του παρόντος άρχεται από της δημοσιεύσεώς του. Βάσει του ανωτέρου νόμου συνεστήθησαν τα κατωτέρω Ταμεία Υδρεύσεως και Εξυγιάνσεως: Αγ. Κηρύκου Ικαρίας (Π.Δ.12/19 Σεπτ. 1933). Αγρινίου (Π.Δ. 24/31 Ιουλ. 1930 (ΦΕΚ Α΄ 259), Π.Δ. 20/30 Ιουν. 1931 (ΦΕΚ Α΄ 173), Β.Δ. 21 Ιουλ./3 Αυγ. 1937 (ΦΕΚ Α΄ 299), Β.Δ. 5/17 Νοεμ. 1937 (ΦΕΚ Α΄ 466) Αλιβερίου (Π.Δ. 6/12 Μαρτ. 1930, Π.Δ. 5/9 Οκτ. 1931, Π.Δ. 15 Ιουν./26 Σεπτ. 1934) Άργους Ορεστικού (Β.Δ. 11/15 Δεκ. 1938, ΦΕΚ Α΄ 470, Κ.Δ. 30 Οκτ./2 Δεκ. 1942, ΦΕΚ Α΄ 303). Βονίτσης (Π.Δ. 17/27 Φεβρ. 1925 ΦΕΚ Α΄ 48, Π.Δ. 14/21 Ιουλ. 1927 ΦΕΚ Α΄ 149, Π.Δ. 15 Ιουλ./29 Σεπτ. 1934, ΦΕΚ Α΄327). Γενιτσών (Π.Δ. 9/24 Αυγ. 1925, Π.Δ. 20/21 Αυγ. 1932, Π.Δ. 12/26 Σεπτ. 1935, Β.Δ. 6/21 Ιαν. 1936). Γυθείου (Π.Δ. 28 Μαρτ./9 Απρ. 1925, Π.Δ.9/19 Οκτ. 1929). Δρυμώνος (Αμβρακίας) (Β.Δ. 30 Ιουν./15 Ιουλ. 1936, ΦΕΚ Α΄ 287). Ευδήλου, Ικαρίας (Π.Δ. 2/7 Οκτ. 1929, ΦΕΚ Α΄ 367) Π.Δ. 13/19 Σεπτ. 1933 ΦΕΚ Α΄ 271). Θυρρειέων (Π.Δ. 17/26 Φεβρ. 1925, ΦΕΚ Α΄ 47 Π.Δ. 450 της 29/31 Μαΐου 1935, ΦΕΚ Α΄ 99). Καϊλαρίων (Π.Δ. 27/29 Μαΐου 1925). Καστανίας (κοινοτ. Καστορίου) (Β.Δ. 21 Ιουλ./11 Αυγ. 1936, ΦΕΚ Α΄ 341, Β.Δ. 20/26 Μαρτ. 1940, ΦΕΚ Α΄ 99). Κροκεών (Β.Δ. 31 Μαΐου/7 Ιουν. 1938, ΦΕΚ Α΄ 218). 23.Ι.ω.9 Ύδρευση Διαφόρων Πόλεων Κυπαρισσίας (Παραλίας) (Π.Δ.11/19 Αυγ. 1930, ΦΕΚ Α΄ 291, Π.Δ. 26/31 Μαρτ. 1931, ΦΕΚ Α΄ 81, Π.Δ. 23/27 Ιαν. 1932, ΦΕΚ Α΄ 24, Β.Δ. 8/15 Απρ. 1939, ΦΕΚ Α΄ 151). Λειψίστης (Κοζάνης) (Π.Δ. 28 Μαρτ./1 Απρ. 1925 ΦΕΚ Α΄ 83). Λεωνιδίου (Κυνουρίας) (Π.Δ. 15 Ιουν./26 Σεπτ. 1934, ΦΕΚ Α΄ 323). Μοναστηρακίου (Δωρίδος) (Π.Δ. 25 Οκτ./2 Δεκ. 1929 ΦΕΚ Α΄424, Π.Δ. 17/23 Ιουν. 1930 ΦΕΚ Α΄ 212, Π.Δ. 15 Ιουν./29 Σεπτ. 1934 (ΦΕΚ Α΄ 327). Οσμάν αγά (Π.Δ. 21/23 Απρ. 1926). Παλαίρου (Βονίτσης ) (Β.Δ. 21 Ιουλ./6 Αυγ. 1936, ΦΕΚ Α΄330, Β.Δ. 14/20 Μαρτ. 1939, ΦΕΚ Α΄ 104, Β.Δ. 454 της 29/31 Μαΐου 1965, ΦΕΚ Α΄ 99). Παλούμπα (Π.Δ. 24 Δεκ.1935/9 Ιαν. 1936, ΦΕΚ Α΄ 11). Πολυχνίτου (Μυτιλήνης) Β.Δ. 25 Φεβρ./6 Μαρτ. 1937). Πόρου (Ν.Δ. 21/23 Απρ. 1926). Σχοινόλακας Πυλίας (Π.Δ. 12 Σεπτ./1 Οκτ. 1935, ΦΕΚ Α΄ 440). Πλην των ανωτέρω, τα Ταμεία Υδρεύσεως των κατωτέρω πόλεων κατηργήθησαν: Αγυιάς (Λαρίσης), Αλιβερίου, Αμφιλοχίας, Άνω Χώρας (Ναυπακτίας), Αρδέας (Πέλλης) Αστακού, Βαβύλων (Χίου), Γαργαλιάνων, Εδέσσης, Ζαχάρως, Ηγουμενίτσης, Ηρακλείου (Αττικής), Καλαβρύτων, Κοζάνης, Μολάων, Νεαπόλεως (Κρήτης), Παπαδιανίκων (Λακωνίας), Παραμυθιάς, Περατιάς, Πολυχνίτου (Μυτιλήνης), Πτελεμαΐδος, Σιατίστης, Σκούρας (Λακωνίας), Σπάρτης, Σταμνάς (Μεσολογγίου), Φιλιατρών, Φιλιατών, Φλωρίνης και Χίου. 