9. ΝΟΜΟΣ 237 της 13 Μαρτ./15 Απρ. 1914 Περί εκδικάσεως των επ’ αυτοφώρω πταισμάτων και των δι’ εκθέσεως δημοσίας αρχής βεβαιουμένων. Ο νόμος ούτος, ως και οι: α)Ν.Δ. 27/30 Δεκ. 1922 περί εκδικάσεως των επ’ αυτοφώρω πλημμελημάτων κλοπής ή υπεξαιρέσεως των διαπραττομένων εντός πλοίων ή εις λιμένας κλπ. β)Ν.Δ. της 22/28 Νοεμ. 1923 περί αμέσου εκδικάσεως πλημμελημάτων τινών επ’ αυτοφώρω γ)Νόμος 3152 της 30 Ιουλ./5 Αυγ. 1924 περί επεκτάσεως της εφαρμογής του Ν.Δ. της 22/28 Νοεμ. 1923 περί αμέσου εκδικάσεως κλπ. δ)Νόμος 4470 της 5/6 Φεβρ. 1930 περί υπαγωγής εις την διαδικασίαν των επ’ αυτοφώρω πλημμελημάτων των αδικημάτων του νόμ. 2111 περί αδικημάτων κατά της ελευθερίας της εργασίας, ε)Νόμος 5229 της 26/31 Ιουλ. 1931 περί επεκτάσεως τω διατάξεων του Ν.Δ. της 22 Νοεμ. 1923 περί αμέσου εκδικάσεως κλπ. ς)Νόμος 6142 της 9/16 Ιουν. 1934 π. τροποποιήσεως διατάξεών τινων του Ποινικού Νόμου, ζ)Ν.Δ. 1212 της 9/10 Απρ. 1942 π. επεκτάσεως της επ’ αυτοφώρω διαδικασίας επί πάντων των πλημμελημάτων, κατηργήθησαν υπό του άρθρ. 591 §β΄, δ΄ και ιβ΄ της νέας Ποινικής Δικονομίας. 