4. ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ Ι.Κ.Α. Αριθ.17596 της 20 Ιουν.1950 Περί του αποδοτέου ποσού εις ησφαλισμένους δι’ αμοιβήν ιδιώτου ιατρού ή δευτερεύοντος Υγειονομικού Προσωπικού. Υπεβλήθησαν ημίν παράπονα παρ’ ησφαλισμένων, ότι εις επειγούσας περιπτώσεις κλήσεως παρ’ αυτών ιδιώτου ιατρού ή δευτερεύοντος υγειονομικού οργάνου προς παροχήν υγειονομικών φροντίδων το αποδιδόμενον παρά του Ιδρύματος ποσόν υπολογίζεται πάντοτε συμφώνως προς το κατώτατον όριον κρατικής διατιμήσεως, καίτοι πολλάκις έχει καταβληθή ποσόν κατά πολύ μεγαλύτερον. Σχετικώς διευκρινίζομεν, ότι συμφώνως προς το τελευταίον εδάφιον της παρ.2 άρθρ.10 Κανονισμού Ασθενείας, όπερ προσετέθη δια της Υ .Α.19105/ 639/1944, «επιτρέπεται, όπως αι δια τας κατά τα ανωτέρω επισκέψεις μη συμβεβλημένων ιατρών καταβαλλόμεναι αμοιβαί υπερβαίνουν και τας υπό της διατιμήσεως καθοριζομένας τοιαύτας, ουχί όμως πάντως και τα συνήθη κατά τον αυτόν χρόνον και τόπον καταβαλλόμενα δια τας αυτάς περιπτώσεις ποσά, κατά την κρίσιν της αρμοδίας υπηρεσίας». Εντελλόμεθα, όθεν την εφαρμογήν της διατάξεως ταύτης, οσάκις υφίστανται αι αναγκαίαι πραγματικαί προϋποθέσεις, δεδομένου, ότι δυνάμει των σχετικών προεγκριτικών αποφάσεων υπουργού Εργασίας περί παρατάσεως των διατάξεων εμπολέμου καταστάσεως η ισχύς ταύτης παρετάθη μέχρι 31-71950. 