22. ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΙΚΑ Αριθ. 205/1953 Μεταφορά επιδοτήσεως ανεργίας εις Υποκαταστήματα, ένθα δεν επεξετάθη η ασφάλισις κατά της ανεργίας. Κοινοποιείται κατωτέρω η κατά την υπ’ αριθ. 30/10-8-1953 συνεδρίασιν της Επιτροπής Διοικήσεως του Ιδρύματος ληφθείσα απόφασις, δι’ ης παρέχεται η ευχέρεια εις τους επιδοτουμένους ανέργους, όπως αιτούνται την μεταφοράν της επιδοτήσεώς των και εις Υπ/τα, εις ων την περιοχήν δεν έχει επεκταθή η κατά της ανεργίας ασφάλισις. Η παρά των ως άνω Υποκ/μάτων συνέχισις της επιδοτήσεως των εις αυτά αιτησαμένων την μεταφοράν της τελεί υπό την προϋπόθεσιν της καθημερινής παρουσιάσεώς των εις την αρμοδίαν υπηρεσίαν του Υποκ/ματος προς έλεγχον της ανεργίας των. Διευκρινίζεται, ότι δια της αυτής αποφάσεως της Ε.Δ. επιτρέπεται η μεταφορά της αρξαμένης επιδοτήσεως ανεργίας, ουχί όμως και η παρά των ανωτέρω Υποκ/μάτων μας εξ υπαρχής αναγνώρισις του δικαιώματος επί τας παροχάς ανεργίας. Σελ. 308 Ως ανωτέρω ελέχθη, ως προϋπόθεσις δια την καταβολήν του επιδόματος ανεργίας υπό των παρ’ ων συνεχίζεται η επιδότησις Υποκ/των τάσσεται η παρά των επιδοτουμένων καθ’ εκάστην υπογραφή δελτίου παρουσιάσεως παρά τη οικεία Υπηρεσία του Υποκ/ματος, πλην βεβαίως των ημερών αργίας. Ούτως η έλλειψις, έστω και μιας, των υποχρεωτικών παρουσιάσεων συνεπάγεται την επιβολήν των στερήσεων του άρθρ. 36 παρ. γ΄ Α.Ν. 1846/1951, ήτοι στέρησιν του επιδόματος δια την εβδομάδα, καθ’ ην εσημειώθη η απουσία, ενδεχομένως δε και εφ’ όσον συντρέχουσι σοβαροί προς τούτο λόγοι μέχρι πέντε εν συνόλω εβδομάδας. Αι κατά τα ανωτέρω στερήσεις δεν επιβάλλονται, εφ’ όσον διαπιστωθή, ότι η μη παρουσίασις οφείλεται εις λόγους ανωτέρας βίας συντρέχοντας εν τω προσώπω του δικαιούχου. Τηρητέα διαδικασία δια την τοιαύτην μεταφοράν της επιδοτήσεως είναι η υπό της υπ’ αριθ. 130/1952 εγκυκλίου Κεφ. IV διαγραφομένη τοιαύτη. Επίσης δέον όπως και εν προκειμένω εφαρμοσθώσιν αι δια της υπ’ αριθ. 150/1953 εγκυκλίου μας παρασχεθείσαι σχετικαί οδηγίαι. Τέλος τα ανωτέρω Υποκ/ματά μας καθίστανται αρμόδια, όπως προβαίνωσιν εις την αναστολήν ή διακοπήν της επιδοτήσεως των ενδιαφερομένων, εφ’ όσον ούτοι συνεπλήρωσαν το ανώτατον όριον επιδοτήσεως, είτε διότι εξήντλησαν τον προβλεπόμενον δι’ έκαστην περίπτωσιν αριθμόν ημερών επιδοτήσεως, είτε διότι συνεπλήρωσαν τον εντός του αυτού έτους ανώτατον αριθμόν ημερών επιδοτήσεως. Το ανώτατον τούτο όριον είναι επί τακτικής ανεργίας 180 ή 150, επί υποαπασχολήσεως 90 και επί εποχιακής ανεργίας 75 ημέραι (εγκ. 120/ 1951, 118/1952, 33/1953, 41/1953 και 176/1953). Επίσης δέον, όπως αναστέλλωσιν ή διακόπτωσι την επιδότησιν, οσάκις συντρέχει έτερος λόγος αναστολής ή διακοπής ταύτης κατά τα εν ταις ως άνω διαταγαίς μας διαλαμβανόμενα. Σημειούμεν πάντως, ότι δια την μετά την άρσιν του λόγου αναστολής αναγνώρισιν συνεχίσεως της επιδοτήσεως αρμόδιον είναι το εξ ου μετεφέρθη το επίδομα Υποκ/μα, εις ο δέον να διαβιβάζωνται τα δικαιολογητικά του ενδιαφερομένου, επιστρέφωνται δε πάραυτα ταύτα εις το διαβιβάσαν Υποκ/μα δια την καταβολήν του επιδόματος εις τον δικαιούχον. (Σχετ. εγκ. 130/1952 κεφ. IV και 37/1953 Κεφ. ΙΙ). 15Β.Η.α.22 Επίδομα Ανεργίας 