25. ΝΟΜΟΣ υπ’ αριθ. 1719 της 30 Μαρτ./6 Απρ. 1951 Περί διακανονισμού ανεκτελέστων συμβάσεων προμηθειών του Δημοσίου. Άρθρον 1 1.Ως εκκρεμούσαι συμβάσεις προμηθειών, υποκείμεναι εις την δια του παρόντος Νόμου ρύθμισιν, θεωρούνται πάσαι αι συμβάσεις προμηθείας εκ του εξωτερικού ή και εκ του εσωτερικού προς το Ελληνικόν Δημόσιον, αι συναφθείσαι μέχρι της ενάρξεως της ισχύος του Νόμου 18/1944 «περί νομισματικής διαρρυθμίσεως» μεταξύ του Ελληνικού Δημοσίου και οιουδήποτε φυσικού ή νομικού προσώπου, ημεδαπού ή αλλοδαπού και αίτινες μέχρι της ενάρξεως της ισχύος του παρόντος παρέμειναν ανεκτέλεστοι εν όλω ή εν μέρει από μέρους οιουδήποτε των συμβληθέντων ή αφμοτέρων τούτων. 2.Εις την δια του παρόντος ρύθμισιν, υπόκεινται ομοίως και αι προσυμβάσεις περί καταρτίσεως των, περί ων η προηγουμένη παράγραφος, συμβάσεων ως και πάσα παρεπομένη ή συναφής προς τας συμβάσεις ταύτας ή συμπληρωματική τούτων σύμβασις ή προσύμβασις και ιδία αι συμβάσεις εγγυήσεως, δι’ ων αναλαμβάνεται η ευθύνη δια την εκπλήρωσιν της παροχής του οφειλέτου. Άρθρον 2 «1.Αι προς εκτέλεσιν συμβάσεων εκ των εν άρθρ. 1 του παρόντος Νόμου αναφερομένων ή εκ της μη εκτελέσεως αυτών αξιώσεις, εφ’ όσον εν τω μεταξύ δεν έχουσιν υποκύψει εις παραγραφήν μέχρι της δημοσιεύσεως του παρόντος, κατά τας γενικάς ή ειδικάς περί παραγραφής διατάξεις, προβάλλονται δι’ αγωγής εγειρομένης ενώπιον του κατά το άρθρ. 3 του παρόντος δικαστηρίου, εντός προθεσμίας έξ μηνών από της ενάρξεως της ισχύος του παρόντος. Η εξάμηνος αύτη προθεσμία δύναται να παρατείνηται δι’ αποφάσεων των Υπουργών των Οικονομικών και Δικαιοσύνης, δι’ έξ το πολύ εισέτι μήνας. Εν περιπτώσει, καθ’ ην δια ρηματικής διακοινώσεως προς ξένον Κράτος, προ της δημοσιεύσεως του παρόντος Νόμου, παρεσχέθη η διαβεβαίωσις, ότι εις τας διατάξεις του Νόμου τούτου θέλουσι περιληφθή προς διακανονισμόν και αι αξιώσεις των συμβληθέντων, προ του τελευταίου πολέμου, μετά του Ελληνικού Δημοσίου Οίκων του Κράτους τούτου, αύται προβάλλονται, ανεξαρτήτως του εάν είχον υποκύψει ή ου εις παραγραφήν κατά την δημοσίευσιν του Νόμου». Η παρ. 1 αντικατεστάθη ως άνω αφ’ ης ίσχυσεν δια του Ν. 2209 της 22/23 Σεπτ. 1952. Η ως άνω προθεσμία παραταθείσα μέχρι 31 Δεκ. 1952 δια του άρθρ. 5 του Ν. 2039/1952 (τόμ. 25) παρετάθη αφ’ ης έληξε μέχρι 31 Δεκ. 1953 δια της παρ. 1 του άρθρου μόνου του Ν. 2337/1953 (κατωτ. αρ. 29). «Κατ’ εξαίρεσιν εν η περιπτώσει το Ελληνικόν Δημόσιον ανέλαβε προ της δημοσιεύσεως του παρόντος Νόμου την υποχρέωσιν να καταβάλη εις ξένον Κράτος χρηματικόν ποσόν προς διακανονισμόν εκκρεμουσών προπολεμικών συμβάσεων συναφθεισών μεταξύ του Ελληνικού Δημοσίου και ξένων οίκων, τούτο καταβάλλεται άνευ δικαστικής μεσολαβήσεως ανεξαρτήτως αν η περί τούτου αξίωσις έχη υποκύψει ή ου εις την παραγραφήν επί τη βάσει των εγγράφων δι’ ων ανελήφθη η ως άνω υποχρέωσις». Το τελευταίον εντός « » εδάφιον προσετέθη δια του Ν.Δ. 4252/1962 (κατωτ. αριθ. 31). (2.Παρερχομένης απράκτου της κατά την προηγουμένην παράγραφον του παρόντος άρθρου προθεσμίας, παν δικαίωμα και πάσα αξίωσις πηγάζουσα εκ των, περί ων ο παρών Νόμος συμβάσεων, κηρύσσονται δυνάμει του παρόντος απεσβεσμένα). Η παρ. 2 κατηργήθη αφ’ ης ίσχυσε δια της παρ. 2 του άρθρου μόνου του Ν. 2337/1953 (κατωτ. αριθ. 29). Άρθρον 3 1.Αποκλειστικώς αρμόδιον προς εκδίκασιν των, περί ων ο παρών Νόμος, διαφορών είναι το Εφετείον Αθηνών, αποτελούμενον εκ τριών Εφετών συμπεριλαμβανομένου και του Προέδρου ή του νομίμου αναπληρωτού του. 2.Αι κατά την έναρξιν της ισχύος του παρόντος εκκρεμείς δίκαι αι έχουσαι αντικείμενον, δι’ ο καθίσταται αρμόδιον το κατά την προηγουμένην παράγραφον του παρόντος άρθρου δικαστηρίου εις οιονδήποτε βαθμόν δικαιοδοσίας και αν ευρίσκωνται, παραπέμπονται ενώπιον του δικαστηρίου, τούτου. Αι εσχηματισμέναι δικογραφίαι, διαβιβάζονται υπό του Γραμματέως, του παρ’ ω εκκρεμεί η δίκη δικαστηρίου, προς τον Γραμματέα του κατά την παράγραφον 1 του παρόντος άρθρου τούτου είτε αιτήσει οιουδήποτε των διαδίκων είτε και αυτεπαγγέλτως. 3.Δια της εφαρμογής των διατάξεων του  παρόντος άρθρου δεν θεωρείται αποκλειομένη  η κατ’ ειδικάς ρήτρας των περί ων ο παρών Νόμος συμβάσεων, αρμοδιότης αλλοδαπών δικαστηρίων  ή η διαιτησία, η εκουσία όμως ρητή ή  σιωπηρά υπαγωγή του συμβληθέντος εις την  δικαιοδοσίαν του κατά το παρόν άρθρον  δικαστηρίου   λογίζεται   ως   παραίτησις   αυτού  α(Αντί της σελ. 259 (β) Σελ. 259 (γ)  Αγωγαί ασφαλίστρων 10Α.Δ.α.25 77 πό παντός τυχόν δικαιώματος προσφυγής εις αλλοδαπόν δικαστήριον ή διαιτησίαν επιστηριζομένου εις τας περί ων η παρούσα παράγραφος ρήτρας. Άρθρον 4 1.Ως προς τας περί ων ο παρών Νόμος υποθέσεις, αίρεται από της ενάρξεως της ισχύος του παρόντος αυτοδικαίως και άνευ ετέρας διαδικασίας η εφαρμογή των διατάξεων του Ν.Δ/τος 372/1941 «περί δικαιοστασίου» ως αύται ισχύουσι, τροποποιηθείσαι και συμπληρωθείσαι δια μεταγενεστέρων νομοθετημάτων και κωδικοποιηθείσαι δια του Δ/τος της 15/27 Ιουν. 1944. 2.Δια τας περί ων ο παρών Νόμος δίκας τηρείται υπό του γραμματέως του κατά το άρθρον 3 του παρόντος Νόμου Δικαστηρίου ίδιον πινάκιον. Άρθρον 5 1.Ως προς την κατά τας δίκας περί ων ο παρών Νόμος διαδικασίαν εφαρμόζονται αι διατάξεις της Πολιτικής Δικονομίας και αι ειδικαί περί δικών του Δημοσίου διατάξεις εφ’ όσον δεν αντίκεινται προς τας του παρόντος Νόμου. 2.Η ημέρα της προς συζήτησιν δικασίμου, προσδιορίζεται αιτήσει των διαδίκων εντός χρονικού διαστήματος το ολιγώτερον δύο μηνών και το περισσότερον τριών μηνών από της καταθέσεως της αγωγής ή από της διαβιβάσεως της δικογραφίας εις τον Γραμματέα Εφετών Αθηνών. 3.Οι πληρεξούσιοι των αντιδίκων του Δημοσίου νομιμοποιούνται μόνον εφ’ όσον έχουσι διορισθή ως τοιούτοι μετά την έναρξιν της ισχύος του παρόντος, δι’ ειδικού πληρεξουσίου του διαδίκου ή και αντιπροσώπου αυτού, διωρισμένου και τούτου, εάν πρόκειται περί αντιπροσώπου δυνάμει συμβάσεως, μετά την αυτή ως άνω χρονολογίαν. 4.Κατά των αποφάσεων του Δικαστηρίου επί των κατά τον παρόντα Νόμον δικών, ουδέν ένδικον μέσον συγχωρείται. 5.Αι κατά τον παρόντα νόμον τασσόμεναι προθεσμίαι δεν παρεκτείνονται λόγω αποστάσεως. Άρθρον 6 1.Αι διατάξεις του άρθρου 388 του Αστικού Κώδικος έχουσιν εφαρμογήν και επί των συμβάσεων περί ων το άρθρον 1 του παρόντος Νόμου. 2.Αι διατάξεις του άρθρου 5 του Ν. 18/1944 «περί νομισματικής διαρρυθμίσεως» ουδόλως θεωρούνται θιγόμεναι καθ’ οιονδήποτε τρόπον δια της εφαρμογής των διατάξεων του παρόντος Νόμου. Σελ. 260 (γ) 211-138 Άρθρον 7 Κυρούται η από 23 Φεβρ. 1951 υπ’ αριθ. 206 πράξις του Υπουργικού Συμβουλίου «περί επεκτάσεως της ισχύος των διατάξεων περί προσθέτων αποσβέσεων επί νέων μηχανικών κλπ. εγκαταστάσεων και επί των μεταλλευτικών εν γένει επιχειρήσεων» δημοσιευθείσα εις το υπ’ αριθ. 62 της 26 Φεβρ. 1951 φύλλον της Εφημερίδος της Κυβερνήσεως (τεύχος Α΄). Ο παρών Νόμος ψηφισθείς υπό της Βουλής και παρ’ Ημών σήμερον κυρωθείς, δημοσιευθήτω δια της Εφημερίδος της Κυβερνήσεως και εκτελεσθήτω ως νόμος του Κράτους. Η προθεσμία του άρθρου 2 παράγρ. 1 παρετάθη επί έξ μήνας από της λήξεώς της, δια της υπ’ αριθ. 278086 της 8/13 Σεπτ. 1951 αποφάσεως Υπουργών Δικαιοσύνης και Οικονομικών. 