11. ΑΝΑΓΚ. ΝΟΜΟΣ υπ’ αριθ. 99 της 18 Ιουλ./11 Αυγ. 1967 (ΦΕΚ Α΄140) Περί ελέγχου ομαδικών απολύσεων και τροποποιήσεως και συμπληρώσεως του Νόμ. 2112 /1920 περί υποχρεωτικής καταγγελίας συμβάσεως εργασίας. Άρθρ.5.–(Αντικαθίσταται το άθρρ. 3 Νόμ. 2112/ 1920, ανωτ. σελ. 164, 1). Άρθρ.6.–1.«Εις ας περιπτώσεις ειδική διάταξις Νόμου ή κανονισμού ή συμβάσεως αναφερομένης εις Ανωνύμους Εταιρείας ή Κοινωφελείς Επιχειρήσεις (π.χ. Σύμβασις εξαγοράς ΗΕΑΠ – ΔΕΗ κλπ.) προβλέπει την καταβολήν εις υπαλλήλους, κατά τον χρόνον της απομακρύνσεώς των εκ της εργασίας, και ετέρας προσθέτου αποζημιώσεως, πέραν της υπό του Νόμ. 2112 προβλεπομένης, η αποζημίωσις αύτη δεν δύναται να υπερβαίνη ποσοστόν 15% της υπό της παρ. 2 του άρθρ. 2 του παρόντος οριζομένης». Η παρ. 1 αντικεταστάθη ως άνω δια της παρ. 1 άρθρ. 3 Α.Ν. 173/1967 (σελ. 100, 4). 2.Η διάταξις της προηγουμένης παραγράφου εφαρμόζεται και εις ην έτι περίπτωσιν δια την καταβολήν της προσθέτου ταύτης αποζημιώσεως έχει διατεθή ειδικώς υπό της επιχειρήσεως ωρισμένον χρηματικόν ποσόν προς εξυπηρέτησιν του σκοπού τούτου. Άρθρ.7.–Η ισχύς του παρόντος Νόμου άρχεται από της δημοσιεύσεώς του εις την Εφημερίδα της Κυβερνήσεως. Δια τας λοιπάς διατάξεις βλ. ανωτ. σελ. 100,3. 