2. ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΙΚΑ Αριθ. 17207 της 1 Ιουλ. 1950 Περί απονομής συντάξεως αναπηρίας, λόγω επιδεινώσεως της παθήσεως, μετά την διακοπήν προηγηθείσας συνταξιοδοτήσεως. Απαντώτες εις το υπ' αριθ. 210682/9102/50 υμέτερον έγγραφον γνωρίζομεν υμίν, ότι εφ’ όσον εν τη αναφερομένη περιπτώσει μετά την διακοπήν συνταξιοδοτήσεως λόγω λήξεως της κατά Νόμον συνταξίμου αναπηρίας, επήλθεν επιδείνωσις της παθήσεως του δικαιούχου προ της παρόδου έτους από της διακοπής, συμφώνως προς τα εκτιθέμενα και εν τω υπ’ αριθ. 5256/569/48 ημετέρω εγγράφω, δέον να γίνη δεκτόν, ότι διετηρήθη η ενότης της ασφαλιστικής περιπτώσεως. Συνεπώς η υπό τας ανωτέρω προϋποθέσεις βεβαιουμένη εκ νέου προσωρινή αναπηρία, λόγω επιδεινώσεως της παθήσεως, δεν θεωρείται ως νέα απονομή συντάξεως, δεν απαιτείται άρα δια την συνέχισιν της εν λόγω συνταξιοδοτήσεως η εκ νέου πλήρωσις της προϋποθέσεως του άρθρ. 33 παρ. 1 εδ. β΄ του Ν. 6298. Επί τη βάσει άλλως τε των ανωτέρω σκέψεων, προσωρινή συνταξιοδότησις είναι δυνατόν να παραταθή και δια χρονικόν διάστημα βραχύτερον του 6μήνου. 