8. ΝΟΜΟΣ 4573 της 26/28 Απρ. 1930 Περί κυρώσεως και τροποποιήσεως του από 13/14 Νοεμ. 1929 Ν.Δ/τος περί τροποποιήσεως και συμπληρώσεως των υπ’ αριθ. 3769 και 3770 νόμων περί αρτοποιείας. Άρθρον πρώτον.-Κυρούται το Ν.Δ/γμα 13/14 Νοεμ. 1929, έχον ούτω: Το άνω Ν.Δ/γμα παρατίθεται κατωτέρω ως ετροποποιήθη υπό των άρθρων δευτέρουδεκάτου τρίτου του ν. 4573. Άρθρ.11.-Εις τους μη αποζημιωθέντας αρτοποιούς οπωσδήποτε, χωρίς δε να αυξηθή ο αριθμός των εν λειτουργία αρτοποιείων, επιτρέπεται ο συνεταιρισμός μετά τινος ή μετά τινων των αποζημιωθέντων, αφού ανακοινώσωσι τούτο εις το υπουργείον (των Εσωτερικών) και υποβάλωσι το εταιρικόν αυτών συμβόλαιον. Η υφισταμένη άδεια λειτουργίας του αρτοποιείου αντικαθίσταται δια νέας επ’ ονόματι των νέων συνεταίρων. Εν περιπτώσει διαλύσεως της τοιαύτης εταιρείας ουδέν δικαίωμα αναγνωρίζεται εις τον αποζημιωθέντα συνεταίρον προς ίδρυσιν χωριστού αρτοποιείου, εάν δε θελήση εκ νέου να εργασθή δέον να επιδιώξη τούτο κατά τα ανωτέρω δια νέου συνεταιρισμού μετά μη αποζημιωθέντος. Εν περιπτώσει αποζημιώσεως του συνεταιρικού αρτοποιείου, ουδέν δικαίωμα αποζημιώσεως έχει ο άπαξ αποζημιωθείς αρτοποιός. Τα εντός ( ) διεγράφησαν, αρμοδίου όντος νυν του Υπουργού Εμπορίου δυνάμει του Α.Ν. 1227/1939 και Νόμ. 1481/50 (5.Αα.). Άρθρ.12.-(Αναφέρεται εις την αποζημίωσιν των παυόντων την άσκησιν του επαγγέλματος των αρτοποιών της σεισμοπαθούς περιφερείας δήμου Κορινθίων). Άρθρ.13-14.(Προσωρινής ισχύος). Άρθρ.15.-(Άνευ αντικειμένου μετά το άρθρ.6 Α.Ν. 80/1967, κατωτ. αριθ. 29). 5.Γ.α.8 Αρτοποιεία Άρθρ.16.-Πλανόδιοι αρτοπώλαι επιτρέπεται να κυκλοφορώσι μόνον εις τα περίχωρα Αθηνών, Πειραιώς και Θεσσαλονίκης, κατόπιν δε αδείας της αγορανομικής υπηρεσίας. Ούτοι όμως οφείλουσι να τηρώσι τους κανονισμούς περί πωλήσεως άρτου του υπουργείου (των Εσωτερικών). Οι παραβάται, πλην της ποινικής διώξεως κατά το άρθρ.7 του ν. 3769, στερούνται και της άδειας του πλανοδίου αρτοπώλου. Άρθρ.17.-Περίχωρα Αθηνών νοούνται δια πάσαν εφαρμογήν εις το μέλλον των αρτοποιητικών νόμων τα εξής: Α)Αθηνών οι συνοικισμοί: 1)Καλογρέζα, 2) Καματερό, 3)Κουκουβάουνες, 4)Ώμορφη Εκκλησιά, 5)Γηροκομείον, 6)Βύρωνος, 7)Γαλάτσι, 8)Γούβα, 9)Γουδί, 10)Δαφνί, 11)Δουργούτι, 12)Θυμαράκια, 13)Καισαριανή, 14)Κολοκυνθού, 15)Κοπανά, 16)Ν. Ιωνία (Ποδαράδες), 17)Νέα Σφαγεία, 18)Νέα Φιλαδέλφεια (Ποδονίφτη), 19)Περιστέρι, 20)Ριζόπολις, 21)Ρούφ, και 22)Σεπόλια. Επίσης οι κοινότητες: 1)Αγ. Δημητρίου (Μπραχάμι), ήτοι Αγ. Δημήτριος (Μπραχάμι), Ηλιούπολις, Κατσικοπόδι, Σπιθάρι, Σωρός, 2)Αγ. Αναργύρων, 3)Αμαρουσίου, ήτοι Αμαρούσιον, Μαγκουφάνα, Μελίσσια, 4) Ηρακλείου, ήτοι Ν. Ηράκλειον, Άνω Ηράκλειον, Λυκόβρυσι, 5)Καλλιθέας, ήτοι Καλλιθέα, Νέα Σμύρνη, Τζιτζιφιές, 6)Κηφισσιάς, ήτοι Κηφισσιά, Εκάλη, Νέα Ερυθραία, 7)Μοσχάτου, ήτοι Μοσχάτον, Παράγγες, 8) Νέων Λιοσίων, 9)Χαλανδρίου, ήτοι Χαλάνδριον Αγ. Παρασκευή, Πεντέλη, Πολύδροσον, Ψυχικόν. Β)Πειραιώς οι συνοικισμοί: 1)Πέραμα, 2)Άγιος Γεώργιος (Κερατσίνι), 3)Δραπετσώνα, 4) Καλοκαιρινού, 5)Λιπασμάτων, 6)Μανιάτικα, 7)Νέα Καλλίπολις, 8)Νέα Καμίνια, 9)Νέα Κοκκινιά, 10) Νεκροταφείον Αναστάσεως, 11)Κουτσουκάρι, 12)Π. Κοκκινιά, 13)Πυριτιδαποθήκη, 14)Σφαγεία, 15) Σχολή Ναυτικών Δοκίμων, 16)Ταμπούρια .  και αι κοινότητες: 1)Αγ. Ιωάννου Ρέντη, 2)Γλυφάδας, ήτοι Γλυφάδα, Ευρυάλη, 3)Καλαμακίου, ήτοι Καλαμάκιον, Αργυρόπολις, Ελληνικόν, Κομνηνά (Χασάνι), 4)Ν. Φαλήρου, 5)Π. Φαλήρου, ήτοι Π. Φάληρον, Αγ. Βαρβάρα, Πικροδάφνη. Εις τον υπουργόν (των Εσωτερικών) παρέχεται το δικαίωμα της δια Δ/τος συμπληρώσεως τούτων. Ως περίχωρα των Αθηνών ανεγνωρίσθησαν: α)ο συνοικισμός "Άνω Πετράλωνα" (Π.Δ. 6/ 21 Ιουλ. 1934), β)ο τέως συνοικισμός των αξιωματικών (Π.Δ. 21 Μαρτ./3 Απρ. 1934), γ)η κοινότης Ζωγράφου (Β.Δ. 24 Φεβρ./10 Μαρτ. 1938), δ)ο συνοικισμός "Κάτω Πετράλωνα" (Π.Δ. 6/ 21 Ιουλ. 1934), ε)ο παρά τα Τουρκοβούνια συνοικισμός "Νέα Ανατολή" (Π.Δ. 25/30 Οκτ. 1933), ς)ο παρά τα Τουρκοβούνια συνοικισμός "Νέα Κωνσταντινούπολις" (Π.Δ. 1/18 Οκτ. 1934), ζ)ο παρά το νοσοκομείον Συγγρού συνοικισμός "Παλαιά Σκοποβολή". Ως προάστεια δε Θεσσαλονίκης ανεγνωρίσθησαν δια του Π.Δ. 29 Ιουν./17 Ιουλ. 1930 οι συνοικισμοί: α)Καλαμαριά, β)Κατιρλή, γ) Ρύσσιον, δ)Τούμπα, ε)Τριανδρία, στ)Λαμπέτ, ζ) Αγία Παρασκευή, η)Νεάπολις, θ)Καλλιθέα, ι)Ροδόφυτον, ια)Επτάλοφον, ιβ)Αμπελόκηποι. Ομοίως δια του Β.Δ. 122 της 6/17 Μαρτ. 1960 (ΦΕΚ Α' 30) ωρίσθησαν ως περίχωρα των Πόλεων Αθηνών και Πειραιώς αι κάτωθι περιοχαί: 1)Πόλεως Αθηνών: Τους Δήμους Αιγάλεω, Δάφνης, Ν. Σμύρνης και Χαϊδαρίου και τας Κοινότητας Αγ. Βαρβάρας (Αιγάλεω), Αγ. Παρασκευής, Βρηλισσίων, Εκάλης, Ηλιουπόλεως, Λυκόβρυσης, Μαγκουφάνας, Μελισσίων, Ν. Ερυθραίας, Ν. Πεντέλης, Ν. Χαλκηδόνος, Ν. Ψυχικού, Πεντέλης, Πετρουπόλεως, Υμηττού, Φιλοθέης, Χολαργού και Ψυχικού. 2)Πόλεως Πειραιώς: Τας Κοινότητας Αργυρουπόλεως, Βούλας, Βουλιαγμένης και Ελληνικού. Δια του Β.Δ. 342 της 16/26 Απρ. 1966 (ΦΕΚ Α' 91) ωρίσθησαν επίσης ως περίχωρα της πόλεως Αθηνών. 1)Οι Δήμοι: Αχαρνών, Κρωπίας, Σπάτων, Μαρκοπούλου, Μεσογαίας, Ασπροπύργου, Ελευσίνος και Μάνδρας. 2)Αι Κοινότητες: Άνω Λιοσίων και Παιανίας. Άρθρ.18.-Πας σάκκος αλεύρου, ον χρησιμοποιεί ο αρτοποιός ή αποθηκεύει εν τω αρτοποιείω του, είτε εξ εγχωρίου αλευροβιομηχανίας προέρχεται, είτε εκ του εξωτερικού εισάγεται, δέον να είναι εσφραγισμένος δια μολυβδίνης σφραγίδος των εν Ελλάδι εργοστασίων δια τα της εγχωρίου παραγωγής άλευρα, και των αλευρεμπόρων εισαγωγέων δια τα εκ του εξωτερικού εισαγόμενα. Επίσης δέον εφ’ εκάστου σάκκου να αναγράφεται το βάρος, η ποιότης του αλεύρου και η ημερομηνία της πληρώσεως αυτού ή εισαγωγής εν Ελλάδι. Οι μη σφραγίζοντες τους σάκκους έμποροι ή βιομήχανοι, ή οι χρησιμοποιούντες ασφραγίστους σάκκους και άνευ σημάτων αρτοποιοί, διώκονται κατά τας διατάξεις του άρθρ.7 του ν. 3769 επί απάτη. Εν υποτροπή στερούνται του δικαιώματος της εξασκήσεως του επαγγέλματός των. Δια Δ/των κανονισθήσεται ο χρόνος της εφαρμογής και αι λεπτομέρειαι του παρόντος. Βάσει του άρθρ.18 εξεδόθη το Π.Δ. της 13/22 Μαΐου 1930 περί υποχρεωτικής (Αντί της σελ. 93) σελ. 93(α) 314-009 Αρτοποιεία 5.Γ.α.8 σφραγίσεως τω σάκκων αλεύρων, τροποποιηθέν υπό των Π.Δ. 27 Ιουλ./7 Αυγ. 1930, 30 Σεπτ./6 Οκτ. 1930, 8/16 Ιουλ. 1931 και 21/21 Οκτ. 1931. Άρθρ.19.-Αι διατάξεις του ν. 3518 περί εποπτείας των βιομηχανικών καταστημάτων δι’ εγκαταστάσεως χημικής υπηρεσίας (τ.13) άνευ άλλης τινός διατυπώσεως, εφαρμόζονται από 15 Νοεμ. ε.ε. και εις τους αλευρομύλους τους δι’ ίδιον λογαριασμόν εργαζομένους. Δια Δ/τος κανονισθήσονται πάσαι αι λεπτομέρειαι της εφαρμογής του παρόντος άρθρου. Βάσει του άνω άρθρου εξεδόθη το Π.Δ. της 28/31 Μαΐου 1930 περί υποχρεωτικής προσλήψεως χημικών εν τοις αλευρομύλοις (5.Γβ.3). Άρθρ.20.-Δια την ακριβή τιμολόγησιν του άρτου υποχρεούται πας εν Ελλάδι τραπεζικός οργανισμός, μέσω του οποίου εισήχθησαν άλευρα ή σίτος εκ του εξωτερικού, να υποβάλη προς το υπουργείον (των Εσωτερικών) (διεύθυνσιν αγορανομίας) άμα τη αφίξει παντός φορτίου και εκ των παραστατικών αυτού εγγράφων, κατάστασιν, εν η να εμφαίνεται το ποσόν του σίτου ή αλεύρου, το είδος ή τα είδη εξ ων το φορτίον αποτελείται, την τιμήν της αγοράς του φορτίου, την ποιότητα του σίτου, ή αλεύρου, τον τόπον της προελεύσεως και της παραγωγής αυτών και πάσαν άλλην χρήσιμον πληροφορίαν δια τον σκοπόν τούτον ην ήθελε ζητήσει ο υπουργός (των Εσωτερικών). Ο παραβάτης τιμωρείται δια φυλακίσεως μέχρις έξ μηνών. Άρθρ.21-27.(Άνευ αντικειμένου μετά το άρθρ.6 Α.Ν. 80/1967, κατωτ. αριθ. 29). Άρθρ.1.-Ως αρτοποιός κατά την έννοιαν του παρόντος νόμου, και εις ας περιφερείας εφηρμόσθη ο νόμος ούτος, νοείται ο προ της 11 Ιαν. 1929 ασκών το επάγγελμα του αρτοποιού, δια κανονικής δε αδείας του υπουργείου των Εσωτερικών συστηματικώς εργαζόμενος εν ιδιοκτήτω ή μη αρτοποιείω, μηχανοκινήτω ή μη, και μη αποζημιωθείς οποσδήπο(Αντί της σελ.91) Σελ.91(α) 314-007 Αρτοποιεία 5.Γ.α.2-8 τε, τηρών δε τας διατάξεις περί υγιεινής εν τοις αρτοποιείοις. Πρβλ. και άρθρ.7 ν. 4829 (κατωτ. αρ. 10) και 38 Α.Ν. 405/1937 (5.Δε). Άρθρ.28.-(Προσωρινής ισχύος). Άρθρ.29.-(Ερμηνεύεται το άρθρ.5 ν. 3769, ανωτ. αρ. 3). Άρθρ.30.-Δια Δ/τος, κανονισθήσονται αι λεπτομέρειαι. Η ισχύς του παρόντος άρχεται από της δημοσιεύσεώς του εν τη Εφημερίδι της Κυβερνήσεως. Άρθρ.31.-Δια Δ/τος, προκαλουμένου παρά των υπουργών (των Εσωτερικών) και Συγκοινωνίας, ορισθήσονται οι όροι της ιδρύσεως των διαφόρων τύπων αρτοποιείων. Μέχρι της εκδόσεως τούτου η μηχανολογική υπηρεσία του υπουργείου της Συγκοινωνίας, λαμβάνουσα εκάστοτε υπ’ όψιν την υποβαλλομένην μελέτην της εγκαταστάσεως και τους γενικούς όρους  Σελ. 94(α) 314-010 του από 30 Ιουν. 1922 Β. Δ/τος (5.Γγ.1) εν συνδυασμώ προς την ισχύουσαν νομοθεσίαν δια μηχανολογικός εγκαταστάσεις, αποφαίνεται ειδικώς επί εκάστης εγκαταστάσεως, η μεταρρυθμίσεως αρτοποιείου, χωρίς να δεσμεύεται υπό των διατάξεων του άρθρ.3 του από 10 Ιουν./12 Ιουλ. 1922 Β.Δ/τος, ως προς τας διαστάσεις του αναγκαιούντος χώρου δια το ζυμωτήριον και πρατήριον. Εξεδόθη το Π.Δ. 25 Αυγ./13 Σεπτ. 1934 (κατωτ. αρ. 13). Άρθρο δεύτερον-δέκατον τρίτον.-Τροποποιείται το κυρούμενον ως άνω Ν.Δ. 13/14 Νοεμ. 1929. Άρθρ.2-3.-(Ερμηνεύονται το άρθρ.10 ν. 3769 και τα άρθρ.2, 3 και 6 ν. 3770, ανωτ. αρ. 3 και 4). Άρθρ.4.-Αι περί αποδόσεως 15.000 οκάδων άρτου ημερησίως μηχανικαί αρτοποιητικαί εγκαταστάσεις νοούνται δια τας πόλεις Αθηνών, Πειραιώς και Θεσσαλονίκης. "Εις πόλεις άνω των 20.000 κατοίκων μόνον άδειαι ιδρύσεως μηχανοκινήτων αρτεργοστασίων θα παρέχωνται του λοιπού". "Κατά την πρώτην πενταετίαν από της επεκτάσεως της εφαρμογής των αρτοποιητικών νόμων εις τον δήμον της Θεσσαλονίκης δύναται να επιτραπή δια Δ/τος όπως η ημερησία απόδοσις των ιδρυθησομένων αρτοποιείων εν μεν τη πόλει μη υπερβαίνη τας 5.000 οκάδας άρτου, εις δε τα προάστεια και τους συνοικισμούς τας 1000 οκάδας". Η παρ.2 ετροποποιήθη ως άνω υπό του άρθρ.5 ν. 6250 (κατωτ. αρ. 12), ορίσαντος εν συνεχεία ότι: "Η έννοια της άνω παραγράφου είναι ότι αύτη δεν κατήργησε την διάταξιν του άρθρ.10 του ν. 3770". Η παρ.3 προσετέθη υπό του άρθρ.20 ν. 4829 (κατωτ. αριθ. 9), εις εκτέλεσιν δε ταύτης εξεδόθη το Π.Δ. της 8/16 Ιουλ. 1931 περί ημερησίας παραγωγικότητος αρτοποιείων εις δήμον Θεσσαλονίκης. Άρθρ.5.-(Αναφέρεται εις το καταργηθέν Ταμείον Άρτου). Άρθρ.6.-Εις το σύνολον των αποζημιωθέντων αρτοποιών μέχρι της ψηφίσεως του παρόντος, και προς οριστικήν ρύθμισιν πάσης εκ της εφαρμογής του άρθρ.8 του ν. 3769 υφισταμένης διαφοράς εκ της προβλεπομένης δια τούτου ειδικής αποζημιώσεως, δύναται να παρασχεθή αντί ταύτης παρά του ταμείου άρτου και προς ίδρυσιν συνεταιρικού εργοστασίου αρτοποιΐας το ποσόν των δρχ. 2.500.000, διανεμόμενον εις προσωπικάς μετοχάς και κατά το μέτρον της ληφθείσης αποζημιώσεως παρ’ εκάστου των εταίρων. Πάσα λεπτομέρεια, ως και το της διοικήσεως, εποπτείας και διαλύσεως αυτού, κανονισθήσονται δια Π.Δ/των, προκαλουμένων παρά του υπουργού των Εσωτερικών και δυναμένων να ρυθμίσωσι τα του συνεταιρισμού υπό μορφήν αναγκαστικού συνεταιρισμού  και κατά παρέκκλισιν έτι από των διατάξεων του ν. 602 (τόμ. 14). Σελ. 92(α) 314-008 Εξεδόθη το Π.Δ. 13/24 Μαΐου 1930 περί κανονισμού λειτουργίας του συνεταιρικού εργοστασίου αρτοποιΐας. Άρθρ.7-10.-(Αναφέρονται εις την καταβολήν αποζημιώσεων του Νόμ. 3769). 