1. ΝΟΜΟΣ ΓΨΟΑ΄ της 23 Μαρτ./25 Απρ. 1911 Περί των επιτετραμμένων την επίδοσιν των ποινικών δικογράφων προσώπων. Περί της επιδόσεως δικογράφων εν γένει βλ. άρθρ. 138-147 Πολ. Δικον. και 154-165 Ποιν. Δικον. Περί της επιδόσεως δικογράφων εν τη αλλοδαπή βλ. άρθρ. 145 Πολ. Δικον. και Β.Δ. 19 Οκτ./3 Νοεμ. 1838 (τόμ. 10 σελ. 18 και 155). Δια την επίδοσιν δια του ταχυδρομείου βλ. Ν.Δ. 31/31 Δεκ. 1925 (τ. 10 σελ. 155). Άρθρ.1.-Ο αριθμός των επί μηνιαία αποζημιώσει δικαστικών κλητήρων εν τη περιφερεία εκάστου των πρωτοδικείων του Κράτους και παρ’ εκάστω των εν τω άρθρ. 3 του ΥΜΔ΄ νόμου κατονομαζομένων δικαστικών γραφείων, ορισθησόμενος το πρώτον δια Β.Δ/τος άμα τη ισχύϊ του νόμου τούτου, δύναται εκάστοτε να μεταβάλληται δια Β.Δ/τος, εντός της εν τω προϋπολογισμώ του Κράτους αναγραφομένης ετησίας πιστώσεως, αναλόγως των αναγκών της υπηρεσίας βεβαιουμένων δι’ ητιολογημένης γνωμοδοτήσεως του αρμοδίου δικαστικού συμβουλίου, ήτις προκαλείται υπό του εισαγγελέως. Άρθρ.2.-(Καθορίζεται η μηνιαία αποζημίωσις των εμμίσθων κλητήτων). Άρθρ.3.-Η κοινοποίησις των ποινικών δικογράφων κατά τας διατυπώσεις των άρθρ. 145, 146, 163 και 274 της ποινικής Δικονομίας, ως ταύτα ετροποποιήθησαν δια του νόμου «περί επιδόσεως των ποινικών δικογράφων και των κατά τας ποινικάς δίκας ερημοδικιών», γίνεται και δια χωροφυλάκων, εις περίπτωσιν δ’ αναποφεύκτου και κατεπειγούσης ανάγκης δύναται να γίνη και δι’ αμίσθων δικαστικών κλητήρων, αν ο προς ον η επίδοσις κατοική ή διαμένη εν ω τόπω και ο δικαστικός κλητήρ ή εις απόστασιν από τούτου μη υπερβαίνουσαν τα δύο χιλιόμετρα. Επίσης η κοινοποίησης αύτη δύναται να γίνη και δια του ταχυδρομείου κατά τα δια Β.Δ/τος ορισθησόμενα. Άρθρ.4.-Οι έμμισθοι ή άμισθοι δικαστικοί κλητήρες και οι χωροφύλακες, επιδίδοντες, κατά τας διατυπώσεις των άρθρ. 145, 146, 163 και 274 της Ποιν. Δικονομίας, ως ταύτα ετροποποιήθησαν δια του νόμου περί επιδόσεως των ποινικών δικογράφων και των κατά τας πονικάς δίκας ερημοδικιών (ήδη άθρρ. 213, 319, 320, 322 Ποιν. Δικον.) τα εν τοις άρθροις τούτοις ποινικά δικόγραφα, λαμβάνουσι δικαιώματα υπολογιζόμενα προς (είκοσι) λεπτά δι’ έκαστον προσερχόμενον επί τη κλήσει μάρτυρα ή κατηγορούμενον, πλην εκείνων εις ους η επίδοσις εγένετο εν φυλακή. Τα δικαιώματα ταύτα εκκαθαρίζονται υπό του γραμματέως του οικείου ποινικού δικαστηρίου μετά των λοιπών δικαστικών εξόδων εις βάρος του καταδικασθέντος, εν περιπτώσει δι’ αναβολής της δίκης ένεκεν απολείψεως των μαρτύρων, εις βάρος των απολιπομένων μαρτύρων. Ο τρόπος της πληρωμής των δικαιωμάτων τούτων εις τους κλητήρας και χωροφύλακας κανονισθήσεται δια Β.Δ/τος. Καταργείται ο ν. ΑΩΟΓ΄ του 1890 (6.Ζα.3) και πάσα άλλη διάταξις αντικειμένη εις τον παρόντα νόμον. Τα δικαιώματα των ποινικών κλητήρων δι’ εκάστην επίδοσιν κλητηρίου ή κλήσεως ωρίσθησαν εις δραχ. 1.000, δι’ εκάστην δε επίδοσιν βουλευμάτων και ερήμην αποφάσεων εις δρχ. 1.500, δια της υπ’ αριθ. 10604 της 8/9 Ιαν. 1952 αποφάσεως Υπ. Δικαιοσύνης και Οικονομικών. (Αντί της σελ. 465) Σελ. 465(α) Θ-13 