2. ΑΝΑΓΚ. ΝΟΜΟΣ υπ’ αριθ. 2151 της 12/15 Δεκ. 1939 Περί τροποποιήσεως του Α.Ν. 1697/1939 περί μετατροπής του Ταμείου Αλληλοβοηθείας Ξενοδόχων εις Οργανισμόν Ξενοδοχειακής Πίστεως. Άρθρ.1.–1.Πάσαι αι διατάξεις του Α.Ν. 1697/39 περί μετατροπής του Ταμείου Αλληλοβοηθείας Ξενοδόχων εις Οργανισμόν Ξενοδοχειακής Πίστεως αναστέλλονται, πλην των ρητώς δια του παρόντος νόμου εξαιρουμένων, αίτινες παραμένουσιν εν ισχύϊ. 2.Αι αναστελλόμεναι διατάξεις δύνανται να επαναφέρωνται εν ισχύϊ εν όλω ή εν μέρει δια Β.Δ/τος εκδιδομένου προτάσει του Υφυπουργού Τύπου και Τουρισμού. Άρθρ.9–10.(Μεταβατικαί διατάξεις). Άρθρ.11.–1.Αι δαπάναι διοικήσεως και λειτουργίας του Ταμείου Προνοίας Ξενοδόχων δεν επιτρέπεται να υπερβώσι το έν δέκατον των εκ συνδρομών βεβαιουμένων εισπράξεων. 2.Αι διατάξεις των άρθρ.2, 3, 4, 6, 7, 8, 9 και 10 του υπό των Υπουργών Οικονομικών Τύπου και Τουρισμού και Εργασίας εγκριθέντος δια της υπ’ αριθ. 17235/Η αποφάσεως κανονισμού εσωτερικής υπηρεσίας Οργανισμού Ξενοδοχειακής Πίστεως, δημοσιευθέντος εις το υπ’ αριθ. 159 της 3 Ιουν. 1939 φύλλον της Εφημερίδος της Κυβερνήσεως (τεύχος Β΄), εφαρμόζονται και εις το Ταμείον Προνοίας Ξενοδόχων. Ο άνω κανονισμός είχεν εκδοθή βάσει των διατάξεων του Α.Ν. 1697/1939 (ανωτ. αριθ. 1). Άρθρ.12.–1.Επιτρέπεται όπως ανατεθή η διεξαγωγή της εν γένει εσωτερικής υπηρεσίας ή μέρους αυτής νομικού τινος προσώπου αρμοδιότητος Υφυπουργείου Τύπου και Τουρισμού εις έτερον τοιούτο νομικόν πρόσωπον, επί ωρισμένη υπέρ αυτού προμηθεία. Η προμήθεια αύτη δεν επιτρέπεται να υπερβαίνη το ποσοστόν 5% των βεβαιουμένων εισπράξεων του εξυπηρετουμένου οργανισμού. 2.Πάντα τα σχετικά προς τ’ ανωτέρω καθορίζονται δια συμφωνίας των αρμοδίων διοικήσεων, υποκειμένης εις την έγκρισιν του Υφυπουργού Τύπου και Τουρισμού. Άρθρ.13.–1.Το Ταμείον Προνοίας Ξενοδόχων, μέχρι της επαναφοράς εν ισχύϊ των δια του παρόντος νόμου αναστελλομένων διατάξεων, υποκαθίσταται εις πάντα τα δικαιώματα και υποχρεώσεις του Οργανισμού Ξενοδοχειακής Πίστεως τας απορρεούσας εκ της από 8 Ιουλ. 1939 συμβάσεως μεταξύ τούτου και του Ταμείου Παρακαταθηκών και Δανείων, εγκριθείσης και δημοσιευθείσης εις το υπ’ αριθ. 185 της 31ης Ιουλίου ε.ε. φύλλον της Εφημερίδος της Κυβερνήσεως (τεύχος Β΄) πάσαι δε αι διατάξεις αυτής εφεξής ισχύουσιν ως προς το Ταμείον Προνοίας Ξενοδόχων. «Το υπέρ του Ταμείου Παρακαταθηκών και Δανείων ποσοστόν προμηθείας δια την ενέργειαν της ταμιευτικής και διαχειριστικής εν γένει υπηρεσίας του Ταμείου Προνοίας Ξενοδόχων ορίζεται εκάστοτε δι’ ιδίας συμβάσεως, συναπτομένης μεταξύ τούτου και του Ταμείου Παρακαταθηκών και Δανείων εγκρινομένης υπό των Υφυπουργών Τύπου και Τουρισμού και Εργασίας». Σελ. 230 2.Εκ της αναστολής της λειτουργίας του Οργανισμού Ξενοδοχειακής Πίστεως ουδέν δικαίωμα αποζημιώσεως δημιουργείται υπέρ εκατέρου των εν τη συμβάσει της προηγουμένης παραγράφου συμβληθέντων αρχικώς οργανισμών. 3.Εν περιπτώσει επαναφοράς εν ισχύϊ των αναστελλομένων διατάξεων, η διαχείρισις και ταμειακή εν γένει υπηρεσία του Ταμείου Προνοίας Ξενοδόχων δύναται ν’ ανατίθηται εις το Ταμείον Παρακαταθηκών και Δανείων, δι’ ιδίας συμβάσεως συναπτομένης μεταξύ τούτου και του Ταμείου Παρακαταθηκών και Δανείων, εγκρινομένης υπό του Υφυπουργού Τύπου και Τουρισμού, τηρουμένων ως προς τα λοιπά των διατάξεων του άρθρ.15 του υπ’ αριθ. 1697/39 Α. Νόμου. Άρθρ.14.–(Η ισχύς των εις τα τουριστικά και ταξειδιωτικά γραφεία χορηγηθεισών αδειών συμφώνως προς τας διατάξεις του άρθρου 3 του Α.Ν. 864/1937 περί συστάσεως και λειτουργίας τουριστικών ή ταξειδιωτικών γραφείων, κλπ. δύναται να παραταθή εφ’ άπαξ δι’ αποφάσεως του Υφυπουργού Τύπου και Τουρισμού επί έν έτος από της λήξεως αυτών, εφ’ όσον πληρούνται πάσαι αι λοιπαί προϋποθέσεις). Βλ. ήδη παρ.5 εδ. α΄ άρθρ.7 Α.Ν. 864/1937 (ανωτ. σελ. 72). Άρθρ.15.–Πάντα τα υπό του παρόντος νόμου προβλεπόμενα Β.Δ/τα εκδίδονται προτάσει του Υφυπουργού Τύπου και Τουρισμού. Δι’ ομοίων Β.Δ/των καθορισθήσονται αι λεπτομέρειαι εφαρμογής του παρόντος νόμου. 18.Ζ.δ.2 Ταμείο Πρόνοιας Ξενοδόχων Άρθρ.2.–1.Το Ταμείον Αλληλοβοηθείας Ξενοδόχων, όπερ δια του άρθρ.1 του ως άνω Α.Ν. 1697/39 μετετράπη εις Οργανισμόν ξενοδοχειακής Πίστεως, ανασυνιστάται δια του παρόντος νόμου υπό τον τίτλον «Ταμείον Προνοίας Ξενοδόχων» ως ίδιον νομικόν πρόσωπον δημοσίου δικαίου, με έδραν τας Αθήνας και υπό την εποπτείαν και τον έλεγχον του Υφυπουργείου Τύπου και Τουρισμού (Διεύθυνσις Τουριστικής Οργανώσεως). 2.Μέτοχοι του Ταμείου Προνοίας Ξενοδόχων είναι πάντες οι νομίμως ασκούντες το ξενοδοχειακόν επάγγελμα. Ως προς τα μέλη ταύτα η συμμετοχή εις άλλους ασφαλιστικούς οργανισμούς είναι προαιρετική. Άρθρ.3.–Το Ταμείον Προνοίας Ξενοδόχων έχει σκοπούς: α)Να παρέχη εφ’ άπαξ βοηθήματα εις τα μέλη αυτού. β)Να εξυπηρετή τας επαγγελματικάς ανάγκας αυτών. Ο τρόπος και αι περιπτώσεις παροχής βοηθημάτων, το ποσόν αυτών, ως και πάσα άλλη αναγκαία λεπτομέρεια προς πραγματοποιήσιν των σκοπών του Ταμείου, καθορισθήσονται δια Β.Δ/των. Βλ. και άρθρ.1 παρ.1 Ν.Δ. 866/1941 (ανωτ. σελ. 209). Άρθρ.4.–(Αναφέρεται εις το Διοικητικόν Συμβούλιον του Ταμείου Προνοίας Ξενοδόχων περί ου βλ. ήδη παρ.3 άρθρ.4. Ν.Δ. 688/1948, ανωτ. σελ. 213). Άρθρ.5.–(Μεταβατικαί διατάξεις). Άρθρ.6.–1.(Αι διατάξεις των παρ.1 και 2 του άρθρ.9 του αναστελλομένου Α.Ν. 1697/39 περί μετατροπής του Ταμείου Αλληλοβοηθείας Ξενοδόχων εις Οργανισμόν Ξενοδοχειακής Πίστεως παραμένουσιν εν ισχύϊ. Η δια της παρ.2 του ως άνω Α.Ν. 1697/39 επιβαλλομένη συνδρομή εις αναπλήρωσιν των δια της παρ.1 του ιδίου νόμου καταργουμένων εισφορών και συνδρομών βεβαιούται και εισπράττεται από του Απρ. 1939 υπέρ του Ταμείου Προνοίας Ξενοδόχων κατά το δι’ αποφάσεως του Υφυπουργού Τύπου και Τουρισμού ορισθησόμενα, εφαρμοζομένων ως προς την αναγκαστικήν είσπραξιν των περί εισπράξεως δημοσίων εσόδων διατάξεων). Βλ. άρθρ.1 παρ.5 Α.Ν. 2479/1940 (κατωτ. αριθ. 3). 2.(Προσωρινής ισχύος). 3.Ξενοδοχεία μη λειτουργούντα κατά την χειμερινήν περίοδον υποχρεούνται εις καταβολήν συνδρομής επί έξ μήνας κατ’ έτος, ήτοι από του Μαΐου μέχρι και του Οκτωβρίου. Η Σελ. 229 Ταμείο Πρόνοιας Ξενοδόχων 18.Ζ.δ.1-2 διακοπή της λειτουργίας των δέον να πιστοποιήται υπό της αστυνομικής αρχής της περιφερείας του ξενοδοχείου. Άρθρ.7.–(Μεταβατικαί διατάξεις). Άρθρ.8.–(Κατηργήθη δια της παρ.1 άρθρ.1 Α.Ν. 2479/1940, κατωτ. αριθ. 3). 