21. ΝΟΜΟΣ υπ' αριθ. 517 της 3/9 Ιαν. 1948 Περί της ιθαγενείας των κατοίκων της Δωδεκανήσου ή εκ ταύτης καταγομένων. Άρθρ.1.Οι Ιταλοί υπήκοοι οι κατοικούντες την 10 Ιουν. 1940 εν Δωδεκανήσω και τα μετά την χρονολογίαν ταύτην γεννηθέντα τέκνα των καθίστανται Έλληνες υπήκοοι. Άρθρ.2.-1.Εις άπαντα τα πρόσωπα τα αναφερόμενα εν των άρθρ. 1 τα έχοντα ηλικίαν άνω των δέκα οκτώ ετών ή έγγαμα αδιαφόρως αν έχωσιν ή μη την ηλικίαν ταύτην των οποίων, η συνήθης γλώσσα είναι η Ιταλική, παρέχεται δικαίωμα επιλογής της Ιταλικής ιθαγενείας εντός προθεσμίας έτους από της δια την Ελλάδα ενάρξεως της ισχύος της μετά της Ιταλίας περί ειρήνης συνθήκης της 10 Φεβρ. 1947. 2.Το δικαίωμα επιλογής ασκείται δια δηλώσεως γινομένης προς την αρμοδίαν Ελληνικήν διοικητικήν, δημοτικήν ή κοινοτικήν αρχήν ή, εάν τα δικαιούμενα πρόσωπα διαμένωσιν εν τω εξωτερικώ, προς την αρμοδίαν Ελληνικήν προξενικήν αρχήν. 3.Τα πρόσωπα τα επιλεξάμενα την Ιταλικήν Ιθαγένειαν οφείλουσι να μεταφέρωσι την κατοικίαν των εις Ιταλίαν εντός προθεσμίας έτους από της ημέρας, καθ' ην ήσκησαν την επιλογήν. 4.Η επιλογή του συζύγου δεν συνεπάγεται και την της συζύγου. 5.Η επιλογή του πατρός ή, εάν ο πατήρ απεβίωσε, της μητρός συνεπάγεται αυτομάτως και την επιλογήν όλων των μη εγγάμων τέκνων ηλικίας κάτω των δέκα οκτώ ετών. 6.Προκειμένου περί προσώπων αγάμων κάτω των 18 ετών εκ των προβλεπομένων υπό της παραγρ. 2 του άρθρ. 19 της μετά της Ιταλίας συνθήκης ειρήνης, ορφανών πατρός και μητρός, το δικαίωμα επιλογής υπέρ της Ιταλικής ιθαγενείας ασκεί ο επίτροπος αυτών. 7.Τα πρόσωπα τα επιλεξόμενα την Ιταλικήν ιθαγένειαν και καταλιπόντα το Ελληνικόν έδαφος κατά τας διατάξεις των προηγουμένων παραγράφων διατηρούσι την Ιταλικήν Ιθαγένειαν και θεωρούνται ως μη αποκτήσαντα την Ελληνικήν.Άρθρ.3.-Οι Έλληνες το γένος και ορθόδοξοι χριστιανοί Ιταλοί υπήκοοι, οι γεννηθέντες εν Δωδεκανήσω ή των οποίων οι πρόγονοι εγεννήθησαν εν αυτή και κατοικούντες κατά την έναρξιν της ισχύος του παρόντος νόμου εν Ελλάδι ή καθιστώντες εν αυτή την κατοικίαν των εντός έτους από ταύτης και μη αποκτήσαντες την Ελληνικήν ιθαγένειαν κατά τα άρθρ. 1 και 4 του Νόμου τούτου, καθίστανται αυτοδικαίως Έλληνες υπήκοοι. Άρθρ.4.-1.Οι Έλληνες το γένος και ορθόδοξοι χριστιανοί Ιταλοί υπήκοοι, οι γεννηθέντες εν Δωδεκανήσω ή των οποίων οι πατέρες εγεννήθησαν εν αυτή και διαμένοντες εν τη αλλοδαπή, δύνανται να πολιτογραφηθώσιν Έλληνες, εάν αιτήσωνται τούτο παρά της αρμοδίας Ελληνικής Προξενικής Αρχής (εντός έτους από της ενάρξεως της ισχύος του παρόντος) γίνη η αίτησις δεκτή υπό ταύτης και ομόσωσιν ενώπιον αυτής τον όρκον του Έλληνος.  Εν τη αιτήσει αναφέρεται και ο Δήμος ή η κοινότης, εις τα γενικά μητρώα και μητρώα αρρένων της οποίας θέλει ο αιτών να εγγραφή. Η ανωτέρω προθεσμία παρετάθη μέχρι του τέλους του έτους 1954 δια του άρθρου 2 ν. 1885/1951, κατωτ. αριθ. 23 και του Ν.Δ. 2491/1953, κατωτ. αριθ. 24. 2."Οι εκ των ανωτέρω διαμένοντες εν περιφερείαις λίαν απομεμακρυσμέναις της έδρας της Προξενικής Αρχής, δύνανται να αποστείλωσι την αίτησιν πολιτογραφήσεως δια συστημένης επιστολής εις την Αρχήν ταύτην ή την διοικητικήν Αρχήν-Γεν. Διοίκησιν Δωδεκανήσου ή Νομαρχίαν-εις την περιφέρειαν της οποίας υπάγεται ο Δήμος ή η Κοινότης, εις το μητρώον αρρένων ή δημοτολόγιον της οποίας ζητείται η εγγραφή. Η Προξενική Αρχή, ή η Διοικητική κατά τα ανωτέρω Αρχή, καθισταμένη αρμοδία όπως αποδεχθή την αίτησιν της πολιτογραφήσεως και καθορίση την ηλικίαν των πολιτογραφουμένων, δύναται να εγκρίνη ίνα οι πολιτογραφούμενοι ομόσωσι τον όρκον του Έλληνος πολίτου ενώπιον του εφημερίου της Ελληνικής παροικίας, ή του Προέδρου της Ελληνικής Κοινότητας, ή δύο μαρτύρων Ελλήνων υπηκόων". Η παρ. 2 αντικατεστάθη ως άνω δια της παρ. 3 άρθρ. 2 ν. 1885/1951, κατωτέρω αριθ. 23. 3.Αι σύζυγοι και τα ανήλικα τέκνα των πολιτογραφουμένων καθίστανται από της πολιτογραφήσεως αυτών Έλληνες. «4.Δια της πολιτογραφήσεως χήρας μητρός καθίστανται Έλληνες υπήκοοι τα ανήλικα τέκνα ταύτης. 5.Ορφανά πατρός και μητρός ανήλικα, ως και ανήλικα τέκνα χήρας μητρός, ήτις δεν ητήσατο πολιτογράφησιν, καθίστανται αυτοδικαίως Έλληνες πολίται δυνάμενα, εάν έχωσιν εγκατασταθή μονίμως εις την αλλοδαπήν, να αποποιηθώσι την Ελληνικήν ιθαγένειαν εντός έτους από της ενηλικιώσεώς των, δια δηλώσεώς των, υποβαλλομένης εις την προξενικήν Αρχήν του τόπου της κατοικίας των και υποκειμένης εις την έγκρισιν ταύτης». Αι παρ. 4 και 5 προσετέθησαν δια της παρ. 4 άρθρ. 2 Νόμ. 1885/1951, κατωτέρω αριθ. 23. Αρθρ.5.-Η ισχύς πασών των περί Ελληνικής Ιθαγενείας διατάξεων των κειμένων Νόμων, ως και των περί αρμοδιότητος και δικαιοδοσίας επί ζητημάτων ιθαγενείας, επεκτείνεται εις Δωδεκάνησον. Άρθρ.6.-Τα της εκτελέσεως του παρόντος νόμου κανονισθήσονται δια Β.Δ/τος. (Αντί για τη σελ. 211(α) Σελ. 211(β) Τεύχος Η53-Σελ. 95 Ιθαγένεια 7.Β.α.21 