1. ΝΟΜΟΣ 1234 της 31 Μαρτ./7 Απρ. 1918 Περί της θέσεως των ιδιωτικών υπαλλήλων εν περιπτώσει επιστρατεύσεως. Ο νόμος ούτος ως και οι: α)Ν. 1389 της 30 Απρ./5 Μαΐου1918 περί συμβατικής σχέσεως των εργατών ωρισμένων επιχειρήσεων π. επεκτάσεως των ν.ΔΚΗ’ και 325 π. αυξήσεως εργατικών μισθών και τιμολογίων δημοσίων επιχειρήσεων. β)Ν. 1533 της 5/10 Οκτ. 1918 π. προσθήκης εις τον ν. υπ’ αριθ. 1234 π. της θέσεως των ιδιωτικών υπαλλήλων εν περιπτώσει επιστρατεύσεως. γ)Ν.Δ. της 19 Μαρτ. 1923 π. τροποποιήσεως του άρθρ. 6 ν. 1234 π. της θέσεως των ιδιωτικών υπαλλήλων εν περιπτώσει επιστρατεύσεως. δ)Ν. 2318 της 25 Ιουν./3 Ιουλ. 1920 π. κυρώσεως του από 10 Μαΐου1919 Ν.Δ. «περί κανονισμού τρόπου απολύσεως πέρα των πέντε ημερών, ως και ανακλήσεως απολύσεων, ενεργηθεισών άνευ αποφάσεως του υπουργού, των υπαλλήλων, τεχνιτών και εργατών επιχειρήσεων, επί του προσωπικού, των οποίων εφηρμόσθησαν εν όλω ή εν μέρει αι διατάξεις των ν. 1389 και 325». ε)Ν. 3514 της 24 Απρ./8 Μαΐου1928 π. κυρώσεως του από 13 Νοεμ. 1927 Ν.Δ.π. κυρώσεως του Ν.Δ. της 10/13 Οκτ. 1925 π. τροποποιήσεως και συμπληρώσεως του ν. 1234 π. θέσεως των ιδιωτικών υπαλλήλων εν περιπτώσει επιστρατεύσεως. Εκωδικοποιήθησαν υπό του Π.Δ. 8/13 Δεκ. 1928 (κατωτ. αρθ. 2). 