3. ΒΑΣΙΛΙΚΟΝ ΔΙΑΤΑΓΜΑ της 13/29 Μαρτ. 1947 Περί χορηγών του Ταμείου Προνοίας Εργοληπτών Δ.Έργων και περί αποσυμφορήσεως της Εργοληπτικής τάξεως (ΦΕΚ Α-53). Έχοντες υπ’ όψιν τας διατάξεις του άρθρ. 1 εδάφ. γ΄ και 2 παρ. 8 Ν.Δ. 75/1946 «περί συστάσεως Ταμείου Προνοίας Εργοληπτών Δημοσίων Έργων την σύμφωνον γνώμην του Διοικητικού Συμβουλίου του Ταμείου Προνοίας Εργοληπτών Δημοσίων Έργων ληφθείσαν κατά τας υπ’ αριθ. 43/1946 και 23/47 συνεδρίας αυτού ως και την υπ’ αριθ. 32 του 1947 σύμφωνον γνωμοδότησιν του Συμβουλίου της Επικρατείας, προτάσει του Ημετέρου επί των Δημοσίων Έργων Υπουργού απεφασίσαμεν και διατάσσομεν. Άρθρ.1.-Δικαίωμα εφ’ άπαξ χρηματικής χορηγίας εκ μέρους του Ταμείου Προνοίας Εργοληπτών Δ. Έργων έχουσι τα κάτωθι πρόσωπα: 1.Οι πτυχιούχοι εργολήπται Δημ. Έργων οι κατά τας διατάξεις του παρόντος εξερχόμενοι εθελουσίως εκ του επαγγέλματος. 2.Οι εργολήπται Δημοσ. Έργων οι συμπληρούντες πραγματικήν υπηρεσίαν τριάκοντα ετών. «3.Οι εργολήπτες Δημοσίων Έργων που συμπληρώνουν το πεντηκοστό όγδοο έτος της ηλικίας τους και είκοσι ετών πραγματική ασφάλιση στο Ταμείο και εκείνοι που φεύγουν από το επάγγελμα επειδή συμπληρώνουν το όριο ηλικίας που ορίζεται κάθε φορά από το Υπουργείο Δημοσίων Έργων για την έξοδο από το επάγγελμα του εργολήπτη Δημοσίων Έργων, ανεξάρτητα από το χρόνο ασφάλισης στο Ταμείο. 4.Εκείνοι που με οποιοδήποτε τρόπο καθίστανται ανίκανοι για την άσκηση του επαγγέλματος του Εργολάβου Δημοσίων Έργων ανεξάρτητα από το χρόνο ασφάλισης στο Ταμείο». Οι παρ. 3 και 4 αντικαταστάθηκαν ως άνω από την παρ. 1 άρθρ. 1 Π.Δ. 200/7-15 Ιουν. 1983 (ΦΕΚ Α΄ 75) (Διόρθ. σφαλμ. στο ΦΕΚ Α΄ 95/18 Ιουλ. 1983). 23.Γ.ε.3 Ταμείο Προνοίας Εργοληπτών 5.Οι κατά το άρθρ. 3 εδ. β’ Ν.Δ. 75/46 ησφαλισμένοι παρά τω Ταμείω τούτω μόνιμοι υπάλληλοι και υπηρέται αυτού, ως και κατά το εδ. γ’ του αυτού άρθρ. 1 του Β.Δ. της 20 Μαρτ. /2 Απρ. 1955. 2.Εργολήπται συνταξιοδοτούμενοι κατά τον χρόνον δημοσιεύσεως του Ν.Δ. 75/46 υπό του Ταμείου Συντάξεων Μηχανικών και Εργοληπτών και επαναλαμβάνοντες την άσκησιν του επαγγέλματος, συμφώνως προς το άρθρ. 14 του Β.Δ/τος «περί εκτελέσεως του Α.Ν. 2326/1940 «περί Ταμείου Σ.Μ.Ε.Δ.Ε. κατά την νέαν έξοδόν των δεν δικαιούνται οπωσδήποτε χορηγίας κατά το παρόν Β.Δ/μα. «3.Με εξαίρεση την περίπτωση του θανάτου, κάθε ασφαλισμένος που σκοπεύει να εξέλθει από το επάγγελμα, καταθέτει έγγραφη δήλωση στο Νομομηχανικό της έδρας της περιφερείας που ασκεί την επιχείρηση του, στον οποίο παραδίδει και το πτυχίο του επίσης δε και στη Εργοληπτική Οργάνωση στην οποία είναι γραμμένος και στο Ταμείο τούτο. Οι νομομηχανικοί ειδοποιούν γι’ αυτό τον Υπουργείο Δημοσίων Έργων, οι δε εργοληπτικές οργανώσεις, την πανελλήνιο Ένωση Συνδέσμου Εργοληπτών Δημοσίων Έργων ή την Πανελλήνιο Ένωση Διπλωματούχων Μηχανικών Εργοληπτών Δημοσίων Έργων, η οποία και τον διαγράφει από το Μητρώο των μελών της. Εάν η χρονολογία κατάθεσης των δηλώσεων δεν συμπίπτει, σαν χρόνος εξόδου θεωρείται, η ημερομηνία πρωτοκόλλησης της δήλωσης στο Γραφείο Νομ/κού, στην περίπτωση όμως που το πτυχίο αυτού που δηλώνει έξοδο από το εργοληπτικό επάγγελμα, έχει λήξει πριν, από την υποβολή των ανωτέρω δηλώσεων, σαν χρόνος εξόδου θεωρείται, η ημερομηνία λήξης του πτυχίου. Η δήλωση του ασφαλισμένου μπορεί να ανκληθεί. Στη περίπτωση αυτή γράφεται και πάλι αυτός στα  Μητρώα του Υπουργείου Δημοσίων Έργων και των Εργοληπτικών Οργανώσεων. Οπωσδήποτε όμως σε καμμία περίπτωση δεν μπορεί να γράφει πάλι στη δύναμη του Ταμείου όταν πάρει τη χορηγία από αυτό». Η παρ. 3 αντικαταστάθηκε ως άνω από το άρθρο 2 Π.Δ. 200/7-15 Ιουν. 1983 (ΦΕΚ Α’ 75) (Διόρθ. σφάλμ. στο ΦΕΚ Α’ 95/18 Ιουλ. 1983). 4.Εις το Υπουργείον Δημοσίων Έργων τηρείται ειδικόν βιβλίον εξερχομένων του επαγγέλματος εργοληπτών, όπερ συμβουλεύεται η υπηρεσία εις πάσαν περίπτωσιν εκδόσεως, ανανεώσεως, επεκτάσεως, προαγωγής κλπ. των πτυχίων. (Αντί για τη σελ. 221(θ) Σελ. 221(ι) Τεύχος 1100-Σελ. 49 Ταμείο Προνοίας Εργοληπτών 23.Γ.ε.3 Άρθρ.9.-Δεν δικαιούται χορηγίας εκ μέρους του Ταμείου Προνοίας Εργολήπτης Δημ. Έργων ου αφηρέθη οριστικώς το πτυχίον υπό της Διοικήσεως κατά τους όρους της εκάστοτε κειμένης νομοθεσίας περί Εργοληπτών Δημοσίων Έργων ή περί εκτελέσεως Δημοσίων Έργων, εκ δε των λοιπών δικαιούχων η χήρα εν περιπτώσει καθ’ ην προ του θανάτου του ησφαλισμένου είχεν εκδοθή απόφασις τουλάχιστον οριστική λύουσα τον γάμον, ή επί αγωγή ταύτης προς διάζευξιν απόφασις τουλάχιστον προδικαστική διατάσσουσα αποδείξεις. Άρθρ.10.-1.Αι παθήσεις των ησφαλισμένων αι συνεπαγόμεναι χορηγίας του άρθρ. 1 του παρόντος διαπιστούται κατόπιν γνωματεύσεως δύο Καθηγητών της ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου οριζομένων υπό του Δ. Συμβουλίου είτε εφ’ άπαξ είτε δι’ εκάστην συγκεκριμένην περίπτωσιν. 2.Εφ’ όσον πρόκειται περί ησφαλισμένων κατοικούντων εκτός των Αθηνών δύναται το Συμβούλιον να αναθέτη την εξέτασίν των εις ιατρούς εκτός της πρωτευούσης οριζομένους είτε υπό του ιδίου είτε υπό των κατά τόπους Νομομηχανικών ή Μηχανικών του Κράτους. 3.Περίπτωσις βιαίου συμβάντος συνεπαγομένου θάνατον του ησφαλισμένου διακριβούται υπό του Δ. Συμβουλίου κατόπιν ενόρκου βεβαιώσεως των θεραπόντων ιατρών και παντός αρμοδίου προσώπου, δυναμένου του Συμβουλίου να ζητήση και πάσαν άλλην πρόσφορον δι’ εκάστην συγκεκριμένην περίπτωσιν απόδειξιν. Περί εκτάκτων χορηγιών Άρθρ.11.-«Καθ’ έκαστον έτος αναγράφεται εν των προϋπολογισμώ ποσόν ίσον προς το εν εικοστόν των προϋπολογιζομένων πάσης φύσεως εσόδων του Ταμείου, όπερ ποσόν αποτελούν ίδιον κεφάλαιον προορίζεται δι’ εκτάκτους χορηγίας καταβαλλομένας εις ομολογουμένως αναξιοπαθούντας Εργολήπτας Δημοσίων Έργων ή ορφανικάς οικογενείας Εργοληπτών Δημοσίων Έργων εφ’ όσον δεν έτυχον τακτικής χορηγίας. Αι καθ’ όλου προϋποθέσεις δια τον καθορισμόν του καταβλητέου εν εκάστη περιπτώσει ποσού εκτάκτου χορηγίας και τα οικεία δικαιολογητικά υπόκεινται εις την κρίσιν του Διοικητικού Συμβουλίου του Ταμείου, πάντως όμως το συνολικόν ποσόν της εκτάκτου χορηγίας το οποίον δύναται να καταβληθή εις τον Εργολήπτην Δημοσίων Έργων  μέχρι της εξόδου του εκ του επαγγέλματος ή εις την ορφανικήν οκογένειαν, συμπεριλαμβανομένου και του τυχόν καταβληθέντος εις τον αποβιώσαντα Εργολήπτην Δημοσίων Έργων, δέον να μη υπερβαίνη τα κάτωθι όρια: «Τις 50.000 δρχ. για όσους έχουν μέχρι ένα χρόνο ασφάλισης. Για κάθε επιπλέον χρόνο ασφάλισης το ποσό της έκτακτης χορηγίας, αυξάνεται κατά 5.000 δραχμές και μέχρι 30 χρόνια κατ’ ανώτατο όριο. Σελ. 222(ι) Τεύχος 1100-Σελ.50 Το ποσό της έκτακτης χορηγίας καταβάλλεται στο δικαιούχο εφάπαξ». Η μέσα « » παράγραφος αντικαταστάθηκε ως άνω από το άρθρ. 2 του Π.Δ. 35/12-18 Ιαν. 1989 (ΦΕΚ Α’ 17). (Διόρθ. Σφαλμ. στο ΦΕΚ Α’ 34/72-89). Το άρθρ. 11 τροποποιηθέν δια των Β.Δ. 20 Μαρτ. / 2 Απρ. 1955 (ΦΕΚ Α’ 81), Β.Δ. 2/14 Αυγ. 1958 (ΦΕΚ Α’ 121) και άρθρ. 2 Β.Δ. 114 της 17/27 Φεβρ. 1961 (ΦΕΚ Α’ 28) αντικατεστάθη εκ νέου ως άνω δια του Β.Δ. 714 της 11 Ιουν. /30 Σεπτ. 1965 (ΦΕΚ Α’ 176). Επίσης τροποποιήθηκε από το άρθρ. 3 Π.Δ. 200/7-15 Ιουν. 1983 (ΦΕΚ Α’ 75) (Διόρθ. Σφαλμ. στο ΦΕΚ Α’ 95/18 Ιουλ. 1983). 23.Γ.ε.3 Ταμείο Προνοίας Εργοληπτών Περί εθελουσίας εξόδου Άρθρ.12.-1.Εντός δύο ετών από της δημοσιεύσεως του παρόντος πας εργολήπτης Δημ. Έργων οιασδήποτε τάξεως, συμπληρώσας πενταετή τουλάχιστον πραγματικήν υπηρεσίαν δικαιούται ασχέτως συνολικού χρόνου ασκήσεως του επαγγέλματος να δηλώση εθελουσίαν έξοδον εκ του επαγγέλματος. Αύτη ενεργείται δι’ απλής δηλώσεως προς το Ταμείον, ήτις και δεν συνεπάγεται τας συνεπείας του άρθρ. 8 του παρόντος, επερχομένων μόνον αφ’ ης πραγματοποιηθή η εθελουσία έξοδος δια της ενάρξεως της προς τούτο αποζημιώσεως. Η Διοίκησις του Ταμείου συγκεντρούσα τας δηλώσεις συντάσσει πίνακα των προτιθεμένων να υπαχθώσιν εις την εθελουσίαν έξοδον και καταρτίζει έκθεσιν περί της απαιτουμένης δαπάνης δια τας καταβληθησομένας αποζημιώσεις. 2.Η αποζημίωσις των εθελουσίως εξερχομένων κανονίζεται κατά τους όρους του άρθρ. 1 του παρόντος επί τη βάσει του χρόνου υπηρεσίας ως εξάγεται εκ των εκδοθέντων κατά καιρούς επ’ ονόματί του πτυχίων εργολήπτου Δημοσίων Έργων επιπροστιθεμένης μιας 10ετίας άνευ περαιτέρω εξετάσεως των κατά το άρθρ. 5 του παρόντος κριτηρίων πραγματικής ασκήσεως του επαγγέλματος και δεν δύναται να η ελάσσων της αναλογούσης εις ησφαλισμένον δεκαπενταετούς υπηρεσίας, ουδέ μείζων της προσηκούσης εις ησφαλισμένον εικοσιεπταετούς υπηρεσίας. 3.Περίπτωσις ανικανότητος του εργολάβου συνεπεία παθήσεως εχούσης την άμεσον αφορμήν εις την άσκησιν του επαγγέλματος, διακριβουμένη δε κατά τα εν άρθρ. 10 διαλαμβανόμενα, συνεπάγεται υπέρ του αιτούντος εθελουσίαν έξοδον επιπρόσθετον προσαύξησιν υπηρεσίας 5 επί πλέον ετών, μη δυναμένης της αποζημιώσεως να είναι μείζων της αναλογούσης εις συνολικήν υπηρεσίαν 30 ετών εφαρμοζομένων εν προκειμένω των λοιπών όρων του άρθρ. 7 του παρόντος. 4.Εφ’ όσον το Ταμείον ήθελε πραγματοποιήσει το απαιτούμενον χρηματικόν ποσόν δια την καταβολήν της αποζημιώσεως των δηλωσάντων εθελουσίαν έξοδον εργοληπτών είτε δια δανεισμού είτε άλλως πως, αύτη καταβάλλεται εις τους εξερχομένους εφ’ άπαξ ή κατά δόσεις από δε της ενάρξεως της καταβολής επέρχονται αι συνέπειαι του άρθρ. 8 του παρόντος, του εξερχομένου μη δικαιουμένου εφεξής και δια βίου να τύχη πτυχίου εργολήπτου Δημ. Έργων ουδέ να επανεγγραφή οπωσδήποτε εις την δύναμιν του Ταμείου. Οι εθελουσίως εξερχόμενοι καταθέτουσι το πτυχίον των εις το Ταμείον, όπερ ανακοινοί εις το Υπουργείον Δημ. Έργων την ΠΕΣΕ και την ΠΕΔΜΕΔΕ τα ονόματα τούτων, ίνα διαγραφώσιν εκ του οικείου Μητρώου. Το Υπουργείον Δημοσίων Έργων καταχωρεί τα ονόματα των εξερχομένων εις το κατά την παρ. 4 του άρθρ. 8 του παρόντος ειδικόν βιβλίον. 5.Αι κατά το άρθρ. 6 του παρόντος οφειλαί δι’ αναγνώρισιν της προ της ισχύος του Νόμ. 75/46 πραγματικής υπηρεσίας των εξερχομένων αφαιρούνται εκ του ποσού της κατά το παρόν άρθρον αποζημιώσεως αυτών. Εις τον Ημέτερον επί των Δημοσίων Έργων Υπουργόν ανατίθεται η δημοσίευσις και εκτέλεσις του παρόντος, ούτινος η ισχύς άρχεται από της δημοσιεύσεώς του εις την Εφημερίδα της Κυβερνήσεως. (Αντί για τη σελ. 223(δ) Σελ. 223(ε) Τεύχος ΣΤ52-Σελ. 107 Ταμείο Προνοίας Εργοληπτών 23.Γ.ε.3 άρθρου ησφαλισμένοι παρά τω Ταμείω υπάλληλοι και υπηρέται των Εργοληπτικών Συνδέσμων υπό τας προϋποθέσεις των ηγουμένων υπ’ αριθ. 2 έως και 4 παραγράφων του παρόντος άρθρου αναλόγως εφαρμοζομένων. «6.Όσοι συνταξιοδοτούνται από τον Κλάδο Κυρίας σύνταξης, ανεξάρτητα από το χρόνο ασφάλισης στο Ταμείο και την ηλικία αυτών». Η παρ. 6 προστέθηκε από την παρ. 2 άρθρ. Ι Π.Δ. 200/7-15 Ιουν. 1983 (ΦΕΚ Α΄ 75) (Διόρθωση σφάλματος στο ΦΕΚ Α΄ 95/18 Ιουλ. 1983), και οι επόμενες παράγραφοι έλαβαν ανάλογη αρίθμηση. 7.(6). «Τα μέλη της οικογενείας Εργολάβου Δημοσίων Έργων συγκεντρούντος τας εν ταις ηγουμέναις παραγράφοις προϋποθέσεις ή αποβιώσαντος Εργολήπτου συμπληρούντος πενταετή πραγματικήν υπηρεσίαν, ως και τα μέλη οικογενείας υπαλλήλων και υπηρετών του Ταμείου τούτου ή των Εργοληπτικών Οργανώσεων υπό τας αυτάς ως άνω προϋποθέσεις. Ως τοιαύτα νοούνται η χήρα του ησφαλισμένου, οι άγαμοι θυγατέρες ασχέτως ηλικίας και τα μηπω συμπληρώσαντα το εικοστόν έτος άγαμα άρρενα τέκνα αυτών». Η παραγρ. 7(6) αντικατεστάθη ως άνω δια της παρ. β΄ του άρθρου μόνου του Β.Δ. της 30 Ιουλ./5 Αυγ. 1950. 8(7).Οι άποροι και ανίκανοι προς έργασίαν γονείς του ησφαλισμένου εφ’ όσον συνετηρούντο εν ζωή υπό τούτου. 9(8).Αι άποροι και ανίκανοι προς εργασίαν άγαμοι αδελφαί του ησφαλισμένου εφ’ όσον συνετηρούντο εν ζωή υπ’ αυτού. 10(9).Εις τας περιπτώσεις των παραγρ. 6, 7 και 8 οι δικαιούχοι δικαιούνται της χορηγίας υπό τας προϋποθέσεις πάντοτε του παρόντος άρθρου καν έτι το πτυχίον του αποβιούντος μετόχου είχεν ήδη λήξει εν το πολύ έτος προ του θανάτου του, «ή τρία το πολύ έτη, εν περιπτώσει ασθενείας του ησφαλισμένου κωλυούσης την παρ’ αυτού άσκησιν του επαγγέλματος του Εργολήπτου του τοιούτου πιστοποιουμένου ενόρκως υπό δύο εκ των θεραπόντων ιατρών». Τα εντός « » προσετέθησαν δια της παρ. γ΄ του άρθρου μόνου του Β.Δ. της 30 Ιουλ. /5 Αυγ. 1950.  «ΙΙ. Η χορηγία που καταβάλλεται σε όλες τας περιπτώσεις που αναφέρονται στο άρθρο αυτό είναι ίση προς τόσα τριακοστά πέμπτα όσα χρόνια ασφάλισης στο Ταμείο. Κατ’ εξαίρεση στη περίπτωση της παρ. 4 του παρόντος άρθρου εάν η ανικανότητα προήλθε εξ αιτίας ατυχήματος του ασφαλισμένου κατά το χρόνο της εργασίας του, το ποσοστό της χορηγίας που δικαιούται ο ίδιος, ή, σε περίπτωση θανάτου του, τα από τη νομοθεσία του Ταμείου δικαιούχα μέλη της οικογενείας του, δεν μπορεί να είναι μικρότερο από τα 10/35 της πλήρους χορηγίας». Η παρ. 11 προστέθηκε από την παρ. 3 άρθρ. Ι Π.Δ. 200/7-15 Ιου. 1983 (ΦΕΚ Α’ 75) (Διόρθ. σφάλμ. στο ΦΕΚ Α΄ 95/18 Ιουλ. 1983). Άρθρ.2.-Τα εν άρθρ. 1 παρ. 6, 7 και 8 του προηγουμένου άρθρου κατανομαζόμενα πρόσωπα δικαιούνται εφ’ άπαξ χορηγίας μόνον εφ’ όσον απεβίωσεν ο ησφαλισμένος και κατά την εξής σειράν, ήτοι κατά πρώτον λόγον η χήρα και τα τέκνα «κατά κεφαλάς» εν ελλείψει τοιούτων οι γονείς «κατά κεφαλάς» και εν ελλείψει δικαιούχων της πρώτης και δευτέρας κατηγορίας, αι άγαμοι αδελφαί επίσης «κατά κεφαλάς». Αι εντός « » λέξεις αντικατεστάθησαν ως άνω δια της παρ. 2 άρθρ. 1 του Β.Δ. της 20 Μαρτ./2 Απρ. 1955. Άρθρ.3.-1.Η χήρα του ησφαλισμένου δικαιούται χορηγίας εφ’ όσον ο γάμος ετελέσθη εν τουλάχιστον έτος προ του θανάτου του τα δε τέκνα ανεξαρτήτως χρόνου τελέσεως αυτού. Τέκνα μη τεχθέντα εκ νομίμου γάμου δεν δικαιούνται χορηγίας. 2. «Ο γάμος, η γέννησις και η βάπτισις αποδεικνύονται δια ληξιαρχικών πράξεων. Εν η περιπτώσει δεν ετηρούντο ληξιαρχικά βιβλία τα ως άνω γεγονότα αποδεικνύονται δια πιστοποιητικού της αρμοδίας εκκλησιαστικής αρχής του τόπου ένθα ταύτα έλαβον χώραν και εφ’ όσον ανάγονται εις χρόνον καθ’ ον δεν είχον τεθή εν ισχύϊ οι περί ληξιαρχικών πράξεων νόμοι, ή εφ’ όσον βεβαιούται υπό του αρμοδίου ληξιάρχου ότι δεν ετηρούντο ληξιαρχικά βιβλία ή ότι τα αρχεία των ληξιαρχείων κατεστράφησαν και δεν κατέστη δυνατή η ανασύστασις τούτων». Η παρ. 2 τροποποιηθείσα δια του Β.Δ. της 3/17 Αυγ. 1951, ετροποποιήθη ως άνω δια της παρ. Α΄ του άρθρου πρώτου του Β.Δ. της 27 Ιουν./2 Ιουλ. 1952. 3. «Η προς το Ταμείον γνωστοποίησις των γάμων, γεννήσεων και βαπτίσεων γίνεται δι’ υποβολής εκ μέρους των δικαιούχων των κατά την προηγουμένην παράγραφον διαλαμβανομένων εγγράφων βεβαιώσεων των ειρημένων γεγονότων προ της εκδόσεως της αποφάσεως δι’ ης απονέμεται η χορηγία». Η παρ. 3 αντικατεστάθη ως άνω δια της παρ. 3 άρθρ. 1 του Β.Δ. της 20 Μαρτ./2 Απρ. 1955. (Αντί για τη σελ. 219(γ) Σελ. 219(δ) Τεύχος ΣΤ52-Σελ.103 Ταμείο Προνοίας Εργοληπτών 23.Γ.ε.3 Άρθρ.4.-Εξαιρουμένης της περιπτώσεως της εθελουσίας εξόδου του εργολήπτου εις πάσαν άλλην κατηγορίαν εκ των μνημονευομένων εν άρθρ. 1 του παρόντος εξετάζεται πάντοτε υπό του Δ. Συμβουλίου του Ταμείου, εάν ο δικαιούχος ήσκησε πραγματικώς το επάγγελμα του εργολήπτου Δημ. Έργων, ου μη διαπιστουμένου ουδεμία παρέχεται χορηγία. Άρθρ.5.-1.Ο χρόνος της υπηρεσίας του ησφαλισμένου τεκμαίρεται δια της προσαγωγής των οικείων πτυχίων Εργολήπτου Δημ. Έργων, ή δια βεβαιώσεως του Υπουργείου Δημ. Έργων περί των εκδοθέντων επ’ ονόματί του πτυχίων Εργολήπτου Δημ. Έργων μετά μνείας του χρόνου ισχύος αυτών. Δια την απόδειξιν της πραγματικής ασκήσεως του επαγγέλματος δύναται ν’ απαιτηθή εκτός των καθ’ εκάστην ειδικήν περίπτωσιν προσφόρων αποδείξεων και προσαγωγή βεβαιώσεως ότι ο δικαιούχος εξετέλει έργα δημόσια, δημοτικά ή άλλων Οργανισμών Δημοσίου Δικαίου κλπ., είτε ως ανάδοχος των έργων, είτε ως συνεταίρος, ή αντιπρόσωπος αυτού εν τη εκτελέσει του έργου των ιδιοτήτων τούτων αποδεικνυομένων δια βεβαιώσεως της Αρχής ή επισήμου εγγράφου της χρονολογίας εκτελέσεως του έργου ή διετέλεσεν ενεργόν μέλος Τεχνικού Συνεταιρισμού ή Εταιρειών ασχολουμένων με την εκτέλεσιν τοιούτων έργων. «Πάντως η επέκτασις ή η προαγωγή του πτυχίου ή η επί δύο τουλάχιστον τριετίας ανανέωσις τούτου, επικυρουμένη κατά την κρίσιν του Δ.Σ. και δια σχετικής βεβαιώσεως της οικείας Εργοληπτικής Οργανώσεως, αποδεικνύει πραγματικήν άσκησιν του επαγγέλματος». Η εντός « » παράγραφος προσετέθη δια της παρ. 4 άρθρ. 1 του Β.Δ. της 20 Μαρτ. /2 Απρ. 1955. Άρθρ.6.-«1. Εις τον χρόνον υπηρεσίας του ησφαλισμένου προσμετρείται και ο προ της ισχύος του Ν.Δ. 75/1946 συνεχής ή διακεκομμένος χρόνος ουχί πέραν των δέκα πέντε εν συνόλω ετών. «Εις τον ουτωσεί προσμετρούμενον χρόνον των δέκα πέντε ετών υπολογίζεται και ο χρόνος από της κηρύξεως του Ελληνοϊταλικού πολέμου μέχρι της λήξεως της κατοχής και μέχρι τριών το πολύ ετών και αν ο ησφαλισμένος δεν εκέκτητο πτυχίον εν ενεργεία». Τα εντός « » προσετέθησαν δια του άρθρ. 1 του Β.Δ. της 2/14 Αυγ. 1958. Σελ.220(δ) Τεύχος ΣΤ52-Σελ. 104 Η αναγνώρισις της ως άνω προϋπηρεσίας γίνεται δι’ αποφάσεως του Διοικητικού Συμβουλίου του Ταμείου κατά τους όρους του άρθρ. 5 του παρόντος και δύναται να ζητηθή παρά του ησφαλισμένου ή εν περιπτώσει θανάτου αυτού, παρά των δικαιουμένων τακτικής χορηγίας μελών της οικογενείας του μέχρι της εκδόσεως της περί απονομής της χορηγίας αποφάσεως. 2.Οι αιτούμεναι την αναγνώρισιν προϋπηρεσίας υποχρεούνται εις την καταβολήν δι’ έκαστον έτος αναγνωρίσεως ισοπόσου προς την κατά την ημέραν της εξοφλήσεως ισχύουσαν ετησίαν εισφοράν. Κατά τον αυτόν τρόπον δικαιούνται εις την προσμέτρησιν προϋπηρεσίας και μέχρι δέκα το πολύ ετών οι ησφαλισμένοι της κατηγορίας του άρθρ. 3 εδάφ. γ΄ του Ν.Δ. 75/1946 ως και το προσωπικόν του Ταμείου εάν έχη προϋπηρεσίαν εργολήπτου Δημοσίων Έργων ή τοιαύτην υπαλλήλου εργοληπτικού Συνδέσμου» ή προϋπηρεσίαν υπαλλήλου παρά τω Δημοσίω ή παρά Νομικώ Προσώπω Δημοσίου Δικαίου». Τα εντός « » προσετέθησαν δια του άρθρ. 1 του Β.Δ. της 2/14 Αυγ. 1958. 3.Η κατ’ εφαρμογήν της διατάξεως του εδαφ. 5 του άρθρου πρώτου του Β.Δ. της 20.3/2.4.1955 απαγγελθείσα ακύρωσις προϋπηρεσίας αίρεται άνευ άλλης διατυπώσεως. 4.Αι καθυστερούμεναι οφειλαί εξ αναγνωρίσεως προϋπηρεσίας βάσει αποφάσεων του Διοικητικού Συμβουλίου εκδοθεισών μέχρι της δια του ειρημένου εν τω προηγουμένω εδαφίω Δ/τος οριζομένης προθεσμίας καταβάλλονται εντός εξ μηνών από της δημοσιεύσεως του παρόντος εντόκως προς 12% ετησίως από της πρώτης του επομένου μηνός της περί αναγνωρίσεως της προϋπηρεσίας αποφάσεως του Διοικητικού Συμβουλίου. 5.Παρερχομένης της εν τω προηγουμένω εδαφίω προθεσμίας αι περί ων το εδάφιον τούτο καθυστερούμεναι οφειλαί καταβάλλονται ατόκως υπολογιζόμεναι βάσει της εκάστοτε ισχυούσης κατά τον χρόνον της εξοφλήσεως ετησίας εισφοράς». Το άρθρ. 6 αντικαταστάθη ως άνω δια του Β.Δ. της 16 Απρ./7 Μαΐου 1957. 23.Γ.ε.3 Ταμείο Προνοίας Εργοληπτών Άρθρ.7.-«1.Η χορηγία η παρεχομένη εις τον εξερχόμενον του επαγγέλματος ησφαλισμένον καθορίζεται εις δραχμάς 60.000. Ταύτης δικαιούνται οι έχοντες συμπεπληρωμένην τριακονταετή υπηρεσίαν ησφαλισμένοι εργολήπται Δημοσίων Έργων τετάρτης ή τρίτης τάξεως και οι μέτοχοι υπάλληλοι του Ταμείου και των Εργοληπτικών Οργανώσεων από του 6ου βαθμού συμπεριλαμβανομένου και άνω δια πάντας τους λοιπούς εκ των ανωτέρω κατηγοριών η χορηγία μειούται κατά 25%. Εάν η συνολική υπηρεσία οιουδήποτε ησφαλισμένου εκ των ως άνω είναι μικροτέρα των 30 ετών, ο ησφαλισμένος δικαιούται τόσων τριακοστών της κατά το προηγούμενον εδάφιον χορηγίας όσα τα έτη της υπηρεσίας ταύτης, εάν δε είναι μεγαλυτέρα των 30 ετών προσαυξάνεται η χορηγία κατά 3.000 δραχμάς δι’ εκάστην των πέρα των τριάκοντα ετών υπηρεσίας και μέχρι 5 το πολύ ετών». Η παρ. 1 τροποποιηθείσα δια του άρθρ. 1 του Β.Δ. της 20 Μαρτ. /2 Απρ. 1955 και του Β.Δ. της 13/31 Οκτ. 1956, αντικατεστάθη ως άνω δια του Β.Δ. της 25 Σεπτ./16 Οκτ. 1957. Η προβλεπόμενη ανωτέρω τακτική χορηγία, άνευ των δια την πέραν των 30 ετών υπηρεσίαν προσαυξήσεων, ηυξήθη κατά ποσοστόν 30% δια του άρθρου μόνου Β.Δ. 285 της 25 Απρ. /10 Μαΐου 1962 (ΦΕΚ Α’ 71) πλην το Β.Δ/μα τούτο κατηργήθη δια του Β.Δ. 602 της 30 Σεπτ./8 Οκτ. 1964 (ΦΕΚ Α’ 171) δι’ ου η τακτική χορηγία, η καθοριζομένη ανωτέρω εις δραχ. 60.000, καθωρίσθη από της δημοσιεύσεως αυτού εις δραχ. 90.000. Περαιτέρω δια του Β.Δ. 150 της 8/19 Φεβρ. 1966 (ΦΕΚ Α’ 35) η τακτική χορηγία καθωρίσθη από της δημοσιεύσεως αυτού εις δραχ. 100.000. «2. Εν περιπτώσει του ησφαλισμένου εάν δικαιούχοι της χορηγίας είναι η χήρα μετά ή άνευ τέκνων ή τα τέκνα λαμβάνουσιν ολόκληρον το ποσόν της χορηγίας, οι γονείς του ησφαλισμένου η και ο εις τούτων λαμβάνουσι τα τρία πέμπτα, αι δε άγαμοι αδελφαί το ήμισυ της χορηγίας». Αι παρ. 2 και 3 αντικατεστάθησαν ως άνω, η παρ. 4 κατηργήθη αι δε παρ. 5 και 6 έλαβον αντιστοίχως τους αριθ. 3 και 4 δια του άρθρ. 1 του Β.Δ/τος της 30 Μαρτ. /2 Απρ. 1955. 3.Δι’ ομοίας πράξεως του Υπουργού Δημοσίων Έργων εκδιδομένης μετά σύμφωνον γνώμην του Δ. Συμβουλίου του Ταμείου ορίζεται ο χρόνος ενάρξεως καταβολής των άνω χορηγιών. 4.Δια τον υπολογισμόν της χορηγίας τα έτη υπηρεσίας του ησφαλισμένου λογίζονται κατ’ ακεραίας εξαμηνίας. Υπόλοιπον μείζον των τεσσάρων μηνών λογίζεται ως πλήρης εξαμηνία, έλασσον δε τούτων δεν  λαμβάνεται υπ’ όψιν. Άρθρ.8.-1.Δικαίωμα χορηγίας έχουσιν οι Εργολήπται οι κεκτημένοι πτυχίον Εργολήπτου Δημ. Έργων, τελούν εν ισχύϊ κατά τον χρόνον της εν ζωή εξόδου αυτών εκ του επαγγέλματος, «ως και οι Εργολήπται οίτινες κατά τον χρόνον της λήξεως του πτυχίου των συγκεντρούσι τας εν άρθρ. 1 του παρόντος διαλαμβανομένας προϋποθέσεις δια την προς αυτούς απονομήν χορηγίας». Τα εντός « » προσετέθησαν δια της παρ. 9 