1. ΝΟΜΟΘΕΤ. ΔΙΑΤΑΓΜΑ υπ’ αριθ. 151 της 6/11 Ιουν. 1941 (ΦΕΚ Α΄ 192) Περί διαθέσεως θεραπαινίδος εις αναπήρους αξ/κούς και οπλίτας ωρισμένων κατηγοριών, συνεπεία τραυμάτων πολέμου. Άρθρ.1.-Εις τους αναπήρους Αξιωματικούς και οπλίτας του Στρατού της Ξηράς, Αέρος και Ναυτικού και Ελληνικής Χωροφυλακής των κάτωθι κατηγοριών: α)Απωλέσαντας την όρασιν αμφοτέρων των οφθαλμών. β)Υποστάντας ακρωτηριασμόν αμφοτέρων των άνω άκρων. «γ)Εις παραπληγικούς και ημιπληγικούς συνεπεία τραυμάτων ή κακουχιών πολέμου και ως εκ της παθήσεώς των ταύτης παραμένοντας διαρκώς κλινήρεις, ως και υποστάντας ακρωτηριασμόν της κατ’ ισχύον αρθρώσεως και χρονίαν παραμορφωτικήν σποντιλοαρθρίτιδα μετ’ εντοπίσεων εις όλας τας αρθρώσεις και καθολικήν ατροφίαν απότοκος κακουχιών πολέμου αποσπάται ως θεραπαινίς εφ’ όρου ζωής μία γυνή διοριζομένη καθ’ υπόδειξιν τούτων και επί μηνιαίω μισθώ 2.000 δραχμών δια τους διαμένοντας εν Αθήναις, Πειραιεί, Θεσσαλονίκη και Πάτραις, 1.200 δραχμών δια τους διαμένοντας εις Πόλεις πληθυσμού άνω των 10.000 κατοίκων και 750 δραχμών δια τους διαμένοντας εις πόλεις πληθυσμού κάτω των 10.000 κατοίκων». Η γ΄ παράγραφος αντικατεστάθη ως άνω δια του Νόμ. 1505/1944. «δ)Εις τους υποστάντας ακρωτηριασμόν αμφοτέρων των κάτω άκρων εις το ύψος των μηρών ή του ενός μεν εις το ύψος του μηρού του ετέρου δε εις το ύψος της κνήμης. ε)Εις παθόντας εκ νόσου ή συνδρομής Πάρκινσον συνεπεία προηγηθείσης ληθαργικής εγκεφαλίτιδος εις ας περιπτώσεις αι διαταραχαί της κινητικότητος είναι τοιαύτης εντάσεως ώστε καθιστώσι την παραμονήν του πάσχοντος εν τη κλίνη συνεχώς απαραίτητον ή δεν επιτρέπουσιν αυτώ την εκτέλεσιν των απαραιτήτων κινήσεων δια την εξυπηρέτησιν των στοιχειωδών αναγκών του ατόμου (φαγητού, ενδύσεως κλπ.)». Αι περιπτ. δ΄ και ε΄ προσετέθησαν δια του άρθρ. 2 Ν.Δ. 2094/1943. «ς)Εις παθόντας συνεπεία πολεμικού τραύματος απώλειαν εκτεταμένην οστεώδους ουσίας εκ της κροταφοβρεγματικής χώρας μετά σφύξεως της μήνιγγος, προωθήσεως αυτής κατά τον βήχα και τραυματικήν επιληψίαν μετά αριστεράς ή δεξιάς ημιπληγίας», Η περίπτ. ς΄ προσετέθη δια του Νόμ. 524/ 1948). αποσπάται ως θεραπαινίς, εφ’ όρου ζωής μία γυνή διοριζομένη καθ’ υπόδειξιν τούτων και επί μηνιαίω μισθώ (2.000 δραχμών δια τους διαμένοντας εν Αθήναις, Πειραιεί, Θεσσαλονίκη και Πάτραις, 1.200 δραχμών δια τους διαμένοντας εις πόλεις πληθυσμού άνω των 10.000 κατοίκων και 750 δραχμών δια τους διαμένοντας εις πόλεις πληθυσμού κάτω των 10.000 κατοίκων). Ο μισθός των ανωτέρω θεραπαινίδων ωρίσθη από 1 Οκτ. 1951 εις δραχ. 550(000) άνευ άλλης προσαυξήσεως ή επιδόματος, δια του άρθρ. 10 Α.Ν. 1939/1951 (τόμ. 29 σελ. 242). Άρθρ.2.-Αι αποδοχαί καταβάλλονται υπό του Δημοσίου. Ο διορισμός ή η απόλυσις γίνεται τη αιτήσει του ενδιαφερομένου αναπήρου υπό του Υπουργού της Εθνικής Αμύνης. Σελ. 807 Θεραπαινίδες αναπήρων πολέμου 36.Ι.δ.1 