11. ΑΝΑΓΚ.ΝΟΜΟΣ υπ’ αριθ.582 της 28/28 Σεπτ. 1968 (ΦΕΚ Α΄225) Περί δημοτικών και κοινοτικών κοιμητηρίων. Άρθρ.1.-1.(Η ίδρυσις και συντήρησις κοιμητηρίων (νεκροταφείων) ανήκει εις την αποκλειστικήν αρμοδιότητα των δήμων και κοινοτήτων. 2.Οι δήμοι και αι κοινότητες υποχρεούνται να φροντίζουν εγκαίρως δια την εξασφάλισιν των απαιτουμένων χώρων ,κειμένων κατ’ αρχήν εκτός σχεδίου πόλεως και μακράν κατωκημένων περιοχών δια κοιμητήρια, να περιβάλλουν δε πάντοτε ταύτα δια φυτειών, (δένδρων και θάμνων), επί ζώνης επαρκούς πλάτους. Εφ’ οιουδήποτε χώρου απαλλοτριουμένου προς ίδρυσιν νέου κοιμητηρίου επιβάλλεται να δημιουργηθή απαραιτήτως εντός της προοριζομένης διά τον σκοπόν τούτον εκτάσεως ή ως άνω ζώνη πρασίνου, το υπόλοιπον δε κεντρικόν μέρος να χρησιμοποιήται μόνον ως κοιμητήριον. Πέραν της ζώνης πρασίνου δημιουργείται οδός περιβάλλουσα το κοιμητήριον. Τας λεπτομερείας ως προς την εκλογήν των θέσεων των κοιμητηρίων, την τοπικήν αυτών διάταξιν και εν γένει παν σχετικόν ζήτημα, ρυθμίζει το δημοτικόν ή κοινοτικόν συμβούλιον δι’ αποφάσεώς του, (εγκρινομένης υπό του Νομάρχου) μετά σύμφωνον γνώμην επιτροπής εκ του Διευθυντού Τεχνικών Υπηρεσιών του Νομού, του προϊσταμένου της παρά τη Νομαρχία Τεχνικής Υπηρεσίας Δήμων και Κοινοτήτων και του νομιάτρου. Προκειμένου περί περιοχών κειμένων πλησίον κυρίων οδικών αρτηριών και παραλιακών ή εν γένει τουριστικών χώρων είναι απαραίτητος και η γνώμη του Ελληνικού Οργανισμού Τουρισμού. Με το άρθρο μόνο Π.Δ. 22/4-8 Ιαν. 1982 (ΦΕΚ Α΄3), (τόμ.3 σελ 52,251 αριθ.54), καταργήθηκε ο ουσιαστικός έλεγχος (έγκριση) από το νομάρχη που προβλέπεται από τη μέσα σε ( ) φράση της ανωτέρω παραγράφου. 3.Παλαιά δι’ οιονδήποτε λόγον αχρηστευθέντα κοιμητήρια, ων η μεταφορά αποκλείεται δια θρησκευτικούς λόγους δενδροφυτεύονται και εξωραΐζονται, μεταβαλλόμενα εις άλση). Το άρθρ. 1 κωδικοποιήθηκε από το άρθρ. 190 Πολεοδ. Δ/τος 14-27 Ιουλ. 1999 (ΦΕΚ Δ΄580), τόμ. 23, σελ. 294,48094. (Αντί για τη σελ. 244,01(δ) Σελ. 244,01(ε) Τεύχος 1429 Σελ. 25 Κοιμητήρια 3.Δ.γ.10-11 Άρθρον μόνον.-1.Οι τάφοι, ως και τα επί τούτων μνημεία, των πεσόντων εις τα πεδία των μαχών ή θανόντων αγωνιστών της Επαναστάσεως 1821, είτε ούτοι κείνται εντός νεκροταφείων είτε εκτός αυτών, χαρακτηρίζονται ως πράγματα εκτός συναλλαγής, μη επιτρεπομένης της παρ’ οιουδήποτε φυσικού ή νομικού προσώπου, εκποιήσεως, διαθέσεως, υποθηκεύσεως ή κατασχέσεως τούτων, ως και της μεταβολής του προορισμού των. Η επ’ αυτών ασκουμένη νομή, είναι Εθνικού και Θρησκευτικού περιεχομένου και δεν έχει περιουσιακόν χαρακτήρα. 2.Η αναγνώρισις των ως άνω τάφων, γίνεται δι’ αποφάσεως του οικείου δημοτικού ή κοινοτικού συμβουλίου, εγκρινομένης, υπό του Νομάρχου, μετά σύμφωνον γνώμην επιτροπής, αποτελουμένης εκ του Διευθυντού Μέσης Εκπαιδεύσεως, του οικείου Εφόρου Αρχαιοτήτων και ενός φιλολόγου καθηγητού, οριζομένου, υπό του Νομάρχου. 3.Τα της καθαριότητος, συντηρήσεως και ευπρεπείας τούτων επιμελούνται οι δήμοι και αι κοινότητες. (Μετά τη σελ. 244,02(ε)  Σελ. 244,021 Τεύχος 1429 Σελ. 27 Κοιμητήρια 3.Δ.γ.12 13. ΑΠΟΦΑΣΙΣ ΥΠΟΥΡΓΩΝ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ, ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ΚΑΙ  ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΕΡΓΩΝ Αριθ.Γ4/315 της 2/20 Απρ.1973 (ΦΕΚ  Β΄476) Περί όρων ιδρύσεως Κοιμητηρίων Κατηργήθη διά της Υγ. Διατάξεως αριθ.Α5/1210/ 1978 (κατωτ. αριθ.17). Άρθρ.2.-1.Κοιμητήρια ιδρύονται υπό των δήμων και κοινοτήτων εντός της διοικητικής περιφερείας αυτών, προτάσει του Μητροπολιτικού Συμβουλίου, μετά σύμφωνον γνώμην του οικείου νομιάτρου. Πάντα τα κοιμητήρια ανήκουν ως προς την διοίκησιν και διαχείρισιν εις τους δήμους και τας κοινότητας. 2.Εν αδυναμία εξευρέσεως καταλλήλου διά την ίδρυσιν ή επέκτασιν του κοιμητηρίου χώρου εντός της διοικητικής περιφερείας του οικείου δήμου ή κοινότητος, επιτρέπεται υπέρ αυτού κατά τας οικείας διατάξεις απαλλοτρίωσις, επιλεγομένης, κατά το άρθρ.1 του παρόντος, εκτάσεως κειμένης εντός της διοικητικής περιφερείας πλησιοχώρου δήμου ή κοινότητος. 3.Απαγορεύεται η ταφή εκτός της περιοχής των κοιμητηρίων και εις ιδιωτικούς χώρους, εξαιρέσει των Μοναστηρίων και Ησυχαστηρίων, «καθώς και των περιβόλων ιδρυμάτων προκειμένου για τον ενταφιασμό προσωπικοτήτων που προσέφεραν σημαντικές υπηρεσίες στο ίδρυμα». Η μέσα σε « » τελευταία φράση προστέθηκε από την παρ.3 άρθρ.52 Νόμ.1416/18-21 Φεβρ. 1984 (ΦΕΚ Α΄18) ανωτ. σελ.52,263. 4.Η περιουσία των κοιμητηρίων παραμένει εις την κυριότητα των ιδρυσάντων αυτά δήμων και κοινοτήτων. Άρθρ.3.-1.Τα κοιμητήρια χαρακτηρίζονται ως πράγματα εκτός συναλλαγής, εφ’ ων κατά το άρθρ.970 του Αστικού Κώδικος δύναται να αποκτάται ιδιωτικόν δικαίωμα ιδιαίτερον (ειδικόν δικαίωμα) επί ωρισμένου χώρου ταφής. 2.Η παραχώρησις ιδιαιτέρου δικαιώματος ταφής εκ μέρους του διοικούντος το νεκροταφείον δήμου ή κοινότητος αποτελεί διοικητικής φύσεως παραχώρησιν αδείας χρήσεως δημοτικού πράγματος των σχετικών πράξεων του δήμου ή κοινότητος συνιστασών εκτελεστάς διοικητικάς πράξεις. Ο εφ’ ου παρέχεται δικαίωμα χρήσεως χώρος δεν αποτελεί περιουσιακόν στοιχείον του προς ον η παραχώρησις και δεν είναι επιδεκτικός οιασδήποτε μεταβιβάσεως προς τρίτους διά πράξεων εν ζωή ή αιτία θανάτου. Σελ. 244,02(ε) Τεύχος 1429 Σελ. 26 3.Δια της συστάσεως οικογενειακού τάφου παρέχεται αποκλειστικόν δικαίωμα ταφής εν αυτώ μόνον του προς ον η παραχώρησις, του συζύγου ή της συζύγου αυτού, των κατ’ ευθείαν γραμμήν ανιόντων και κατιόντων αυτού νομίμων, θετών, νομιμοποιηθέντων και αναγνωρισθέντων μετά των συζύγων και κατιόντων αυτών, του πατρός ή μητρός του συζύγου ή της συζύγου του προς ον η παραχώρησις, ως και των μη εχόντων ιδίαν οικογένειαν αδελφών αυτού, εφ’ όσον συγκατατίθεται εγγράφως ούτος και μη υπάρχοντος αυτού ο σύζυγος ή η σύζυγος και οι κατιόντες αυτού. Κατ’ εξαίρεσιν, δι’ αποφάσεως του δημοτικού ή κοινοτικού συμβουλίου δύναται να επιτραπή η αναγνώρισις δικαιώματος ταφής εις οικογενειακόν τάφον και προσώπων συνδεομένων μετά του αρχικού δικαιούχου και του συζύγου ή της συζύγου αυτού και δι’ ετέρου βαθμού συγγενείας εξ αίματος ή αγχιστείας τη προηγουμένη εγγράφω συγκαταθέσει του δικαιούχου ή τούτου μη υπάρχοντος της συζύγου και των κατιόντων αυτού επί τη καταβολή ιδιαιτέρου δικαιώματος ουχί ελάσσοντος του ημίσεως του απαιτουμένου δια την παραχώρησιν δικαιώματος συστάσεως οικογενειακού τάφου. Άρθρ.4.-1.Τα δικαιώματα ταφής και η εν γένει λειτουργία των δημοτικών και κοινοτικών κοιμητηρίων ρυθμίζονται δια κανονισμού ψηφιζομένου υπό του δημοτικού ή κοινοτικού συμβουλίου, κατά τας περί αυτών ισχυούσας ειδικάς διατάξεις. 2.Αι εκ των κοιμητηρίων πρόσοδοι είναι δικαιώματα ή τέλη επιβαλλόμενα προς κάλυψιν εν μέρει ή εν όλω των δαπανών της συντηρήσεως και εν γένει λειτουργίας αυτών. 3.Η βεβαίωσις και η είσπραξις των δικαιωμάτων τούτων ενεργείται βάσει της κειμένης νομοθεσίας «περί βεβαιώσεως και εισπράξεως δημοτικών προσόδων». 3.Δ.γ.11 Κοιμητήρια Άρθρ.5.-Τα επί των τάφων μνημεία, τα αφιερωμένα εις μνήμην τεθνεώτων, έχοντα την έννοιαν εκδηλώσεως θρησκευτικού σκοπού, χαρακτηρίζονται ως πράγματα εκτός συναλλαγής μη επιτρεπομένης εντεύθεν της εκποιήσεως, υποθηκεύσεως ή κατασχέσεως αυτών ως και της μεταβολής του προορισμού των. Η επ’ αυτών ασκουμένη νομή είναι θρησκευτικού περιεχομένου και δεν έχει περιουσιακόν χαρακτήρα. Άρθρ.6.-Τα κοιμητήρια είναι προωρισμένα δια τον εντός αυτών ενταφιασμόν παντός νεκρού, ασχέτως θρησκεύματος ή εθνικότητος. Οι δήμοι και αι κοινότητες υποχρεούνται όπως παραχωρούν εντός των ανηκόντων εις αυτούς κοιμητηρίων, χώρον διά τον ενταφιασμόν παντός θανόντος δημότου ή μη και παντός άλλου εν τη περιφερεία των θανόντος ανθρώπου, ανεξαρτήτως αν ο θανών ήτο ημεδαπός ή αλλοδαπός χριστιανός ή μη. Δια τον ενταφιασμόν των μη ορθοδόξων ή των αλλοθρήσκων υποχρεούνται όπως κατόπιν συμφώνου γνώμης της οικείας Ιεράς Μητροπόλεως καθορίσωσιν ιδιαίτερον χώρον εντός του δημοτικού ή κοινοτικού κοιμητηρίου. Άρθρ.7.-Πάσα διάταξις γενική ή ειδική ρυθμίζουσα τα δια του παρόντος διεπόμενα θέματα καταργείται. 12.   ΝΟΜΟΘΕΤ. ΔΙΑΤΑΓΜΑ υπ’  αριθ.1233 της 9/13 Σεπτ. 1972 (ΦΕΚ Α΄ 162) Περί προστασίας εν γένει των τάφων Αγωνιστών της Ελληνικής Επαναστάσεως 1821. 