text: Basa nuju uih ti kebon rambutan sore-sore, Ani ngaliwatan rungkun awi nu ngalengkung nyaungan jalan. Pas keur ngaliwat kadinya teh Ani ngarasa keueung pisan, beda ti sasari. Rarasaan Ani jadi makin teu ngeunah. Asa aya nu nuturkeun, tapi teu aya sasaha. Ti belah katuhu teh aya bau bangke ngahiliwir tapi euweuh bangkena, jeung ngan didinya hungkul. Tuluy aya sora langkah suku nu nincak daun awi garing. Sora lengkah na makin kadieu makin ngadeukeutan, jiga nu aya di gigireun pisan. Tapi dilieukan teh euweuh sasaha, euweuh sasatoan oge, ngan aya Ani jeung indungna. Pas ngalieukan, singhoreng mah aya kuburan di tukangeun rungkun awi teh. Tidinya Ani teu wani luak lieuk deui sabab sieun.