text: Mimiti nincak kampus Unpad, abdi meuni asa teu puguh rarasaan. Awak teh asa ngageter teu pararuguh, teu bisa dikontrol, saking atohna. Leungeun kenca jeung katuhu ge asa baal, tariis, jeung asa euweuh leungeunan. Abdi diuk heula di deukeut gerbang sabab sampean teh asa nyoroncod, teu kuat dibawa mapah. Pikiran abdi kamana-mana, ningalikeun nu aya di sakuriling bari sakapeung mikiran ieu teh lain ngimpi kitu nya. Awak teh asa nu ngalayang, euweuh ragaan jang nincak. Duh eta saking ku atoh jeung speechlessna abdi ningali kampus nu salila ieu diimpen-impenkeun. Alhamdulillah ayeuna mah kasampean ge bakal kuliah didieu salila opat taun lilana.