text: Basa poe kamis indung jeung bapak aya pagawean kaluar kota, jadi urang di tinggalkeun sorangan da emangna ge budak tunggal teu boga adi jeung lanceuk. Biasana urang tara sieun mun di imah sorangan, tapi keur eta mah ujug-ujug kasieunan. Pas jam sapuluh peuting urang nempo tatangga mangkat teuing kamana, ngajadikeun makin sepi jeung paroek. Bulu kuduk urang karasa kubanding sieun, terus urang dahar telor dadar jeung sangu anu geus di sadiakeun si mamah samemeh mangkat. Angges dahar urang ka dapur rek nyuci piring, ai jol teh aya sora awewe seuseurian tapi urang teu nyaho sorana dimana. Teu lila aya anu ngagebrageun kaca dapur, awalna urang teu nyaho eta nu beureum teh kunti ku sabab panon urang rada minus, jadi ku urang di deukeutan terus di deulekan rada lila ai heug teh kunti anu make baju beureum. Harita keneh urang langsung lumpat ka kamar bari jeung ngadegdeg kasieunan, nepika teu jadi nyuci piring. 