text: Harita keur masantren, urang masantren teh di tempat lanceuk. Da kabeneran lanceuk teh kawin jeung nu mibogaan pasantren. Jadi mun teu di kobong urang sok cicing di imah lanceuk urang. Di ditu mah nongton TV teh ulah, komo deui mibogaan TV. Da meureun pas jaman rosul euweuh TV. Hiji waktu lanceuk urang indit, urang nongton TV di kamarna, bari ngajak babaturan. Teu kanyahoan lanceuk urang geus balik, tuluy urang di tampiling beungeut nepikeun ka beureum. Urang ambeuk sabenerna mah lantaran kakaraeun ditampiling kieu ku dulur sorangan, bari ngomong "Ari akang bet wani-wani nampiling anak batur". Anjeunna teu ngajawab deui, da urangna langsung ngaleos.