text: Abdi ngarasa kaduhung sabab pernah nyentak pun mamah. Salila ieu abdi digedekeun jeung dididik ku nu jadi indung. Nanaonna dibere nu terbaik, nanaon na diutamakeun. Sagala kahayang dicumponan. Pokokna mamah mah jalmi panghebatna. Hiji poe abdi hoyong ngiring kemah, tapi mamah ngulahkeun. Melang ceunah ai pok na teh. Abdi kacida ambekna ka mamah tuluy nyentak maksa hoyong ngiring. Tidinya mamah ceurik bari ngijinan abdi ngiring kemah. Abdi harita ngarasa bersalah pisan tos nyentak ka mamah nu salila ieu bageur jeung sabar ka abdi. Kaduhung sagede gunung sabab ayeuna mamah rada teu perhatian deui ka abdi. Ah abdi ngarasa bersalah pisan.