text: Anjeun ngahuleng jeung ngumpulkeun kawani. Anjeun geus mutuskeun pikeun meta dina jalma ieu. Teras anjeun ngetok taktak jalma éta sareng nyarios santun-gancang, nyobian nyumputkeun rasa ambek-ambekan di jero.
  "Hapunten, abdi kaditu kadieu," saur anjeun, jempé ngadoakeun yén jalma éta bakal langsung balik deui ka tempatna sareng henteu mayar anjeun deui sareng ngadamel adegan. Anjeun tiasa ngarasakeun panon jalma di sabudeureun anjeun dina anjeun jeung jalma éta.
  Untungna, éta jalma melong bari balik ka tempatna!
  Perasaan anjeun campur aduk antara lega pisan tapi tetep jengkel sareng bingung. Naha anjeun kantos ngalaman hiji hal anu sigana sepele tapi ngaganggu dugi sapertos carita di luhur? Sabenerna, naon anu dipikiran ku jalma-jalma kalayan gagabah kitu nepi ka antrian kitu?Naha teu isin?