text: Kapanggih jeung babaturan anu geus lila teu kapanggih teh rasana bungah pisan,biasana urang jadi rewas pangling teu sangka yen urang berubah ayeuna, jeung tuluy biasana urang ngalanjutkeun carita- carita jaman sakola. Jaman dimana kadang lamun ku urang di inget inget sok era, jaman dimana urang can siga anu ayeuna tapi kadang kadang  oge bisa bari nyarita lucu jeung rame. Urang sabenerna geus lila boga rencana hayang ulin barengan deui, tapi teu nyaho kumaha sok hararese pisan aya weh alaesan na jadi teu bisa. Tapi ayeuna uang keu kahaja kalahka kapanggih di jalan ieu. Urang ti mimitina reuwas teu sangka npi ka akhirna nyaman jeung nuluy dahar bareng bari seseurian.