text: Hiji poé kuring jeung kahareup (salaki) keur dahar di réstoran aceh di Jakarta Pusat. Waktu harita ngan aya 2 meja, kuring jeung salaki, hareupeun kuring aya meja sejen nu eusina 2 lalaki jeung 1 awewe. Teu kahaja kuring ngadéngé omonganana ngeunaan usaha minyak goreng b****i mun teu salah mah.
  Réstoran sepi, ngan ukur sora samar-samar lagu anu teu weléh nyaring, bisa disebutkeun restoran leutik lengkep jeung barista anu ngarangkep jadi kasir.
  Waktosna mah gelisah, nyeri beuteung, gumujeng. Panginten, upami kuring kentut, biasana kuring henteu ngadangu, khususna upami éta sofa. Soundproof kawas lamun kuring kentut.
  Lamun musik lalaunan robah sarta jadi sepi.. Kaayaan di réstoran éta sepi. Pangusaha ogé cicingeun, kuring ogé jempé sabab kenyang. Abdi henteu tahan, tanpa disadari, kuring kentut rada nyaring "DUUUUTT..." di antara jempé. Salaki hareup molotot bari neuteup kuring nu teu percaya. Abdi éra, raray biru, asin, YA ALLOH abdi hoyong beuleum di laut maot duh Gusti.