text: Abdi pernah ngalami hal nu sedihna kabina-bina, nyaeta kaleungitan orang tua salamana. Basa orang tua aya keneh mah, abdi teh sok hare-hare wae, tara daek dititah, jeung tara ngabantuan pagawean. Ai geus teu aya mah geuning karasa, ngarumas jeung sedih pisan ngajalani hirup teh. Kaditu kadieu asa bimbang, komo kudu nguruskeun pagawean imah mah. Tah mantak ge, ka baraya nu orang tua na masih aya keneh, jaga sing bener, cumponan sagala kahayangna, baturan jeung rawat sing bener, sabab mun tos teu aya mah urang moal tiasa deui ngabakti salian ti ngadoakeun mah. Ulah nepi ka kaduhung jagana, pupusti ti ayeuna keneh!