text: Jaman kuring keur SMP, kuring miluan kagiatan pelatihan kapamingpinan. Kagiatan dilaksanakeun di gunung. Agenda poé éta urang kudu hudang peuting-peuting pikeun ngalakukeun tugas urang. Tugasna nyaeta leumpang ka jalan bari mawa lilin, tapi lilinna ulah pareum. Nalika giliran kuring leumpang, jujur ​​kuring sieun pisan. Kuring leumpang lalaunan sieun ragrag jeung lesot. Pas di tengah jalan, kuring ujug-ujug batuk, jol lilin anu dicekel teh pareum. Kuring beuki sieun, kabeneran kuring nempo aya panitia anu keur nyenyekel senter, terus leumpang nuturkeun arah senter. Nalika kuring sumping, kuring ngahaja ningali aya anu bodas-bodas jeung buukna panjang ngagantung dina tangkal ageung sateuacan tempat kemah, kusabab sieun kuring lumpat gancang ka tempat kemah. Nalika kuring dugi, kuring leuwih kaget deui sabab nalika kuring nanya ka babaturan kuring, aranjeunna henteu ningali nanaon, ngan ukur kuring hungkul anu ningali.