text: Basa mimiti ngekost mah, abdi ngarasa leungiteun pisan. Biasana unggal poe teh aya wae barudak nu ameng ka imah, ayeuna mah didieu meuni tiiseun. Asa sedih pisan, asa ditinggalkeun. Terus mun hoyong emam kedah nyangu heula nyalira, biasana mah langsung emam we da dipangnyangukeun. Calikna ge sorangan deuih di kostan teh, teu aya batur ngobrol pisan. Komo mimitian mah teu apal kaditu kadieu, kudu dilakonan we da kumaha deui. Kaayaan lingkunganna oge beda, biasana mah sok saling sapa, didieu mah bener-bener nanaon kudu mandiri, kudu ku sorangan. Aduh ngarumas pisan pokokna mah komo ngamimitian mah asa leungiteun na karasa pisan.