text: Hiji poe, abdi bade uih ka lembur. Biasana abdi make angkutan umum nyaeta bus jeung elf. Tah dina elf, kabeneran korsi nu kosongna aya di gigireun nini-nini. Nya entos we teu mikir panjang abdi langsung nyengcle didinya. Pas elfna maju, di tengah perjalanan teh si nini eta nyaritakeun yen hirupna teh ngan sabatang kara, kabeh kasedihna teh dicaritakeun. Anjeuna teh bade ka Subang, ka dulurna, bade nambut acis jang mayar kontrakanna. Eta si ini teh tos sepuh pisan, tos bongkok. Abdi garespon sacukupna ka si nini. Tuluy si nini ngaluarkeun hiji samping nu geus boleas, nawarkeun ka abdi ceunah peser sabarawa we kangge mayar kontrakan da tos diusir ku nu gaduhna. Atuh abdi teh teu kiat ngadanguna, tapi didinya bingung oge. Mun dipeser sampingna meureun si nini karunya, mun teu dipeser ge karunya. Abdi emut dina kantong teh aya acis tujuh puluh jang ongkos elf. Mun dipasihkeun sadaya meureun abdi teu aya jang naek angkot. Ah bimbang pisan. Teu lami, abdi mayaran ongkos si nini we dugi ka tujuanna, teu jadi meser sampingna. Di jero hate teh hoyong pisan masihan acis, tapi bingung bilih ongkos teu cekap. Akhirna abdi teu masihan acis, ngan ngongkosan hungkul. Tah dugi ka ayeuna emut wae, coba mun harita abdi masihkeun nu lima puluh teh ka si nini, meureun moal nyesel dugi ka ayeuna.