text: Pas abdi nuju di kaayaan anu hese pisan dina hirup, abdi pernah ngarasa hampir ngarasa peunggas harepan lantaran tos sababaraha poe ieu abdi teu meunang solusi tina masalah anu kuring sanghareupan. Abdi oge nyanghareupan masalah ieu sosoranganan hungkul, teu aya jalmi anu ngarti ka kuring, teu aya oge hiji-hiji acan jalmi anu ngarti kondisi kuring, rek carita oge eweuh sasaha, kabehna sibuk ku urusan masing-masing, Abdi mineng pisan ngarasa sorangan eweuh batur sanajan aya di tengah-tengah jalmi anu seeur. Pernah hiji poe abdi ngarasa beurat pisan nepikeun ngarancanakeun kanggo ngagantung diri urang sorangan di kamar cai, tapi teu jadi lantaran sieun keneh ku kahirupan saatos urang maot engke. 