text: Lanceuk kuring teh jalmana jail pisan. Sigana mah ampir unggal poe manehna boga waktu keur ngabodor ka kuring jeung kulawarga, boh kuring, adi kuring, dulur-dulur kuring nu sejen, jeung rea-rea deui. Sareng anu paling kuring henteu resep nyaéta nalika anjeunna jail, anjeunna bari jaik nya bri jorok ongkoh. Sakali nalika kuring nuju tuang di lantai handap, anjeunna ujug-ujug ngadeukeutan kuring sareng kuring parantos terang tina tampilan beungeutna yén anjeunna badé jail, terus kuring waspada. Tapi nalika anjeunna ngadeukeutan kuring anjeunna jempé sababaraha detik lajeng anjeunna hitut di hareup kuring sarta ngumpulkeun bau hitutna dina leungeunna, lajeng  dileupaskeun dina piring dahareun kuring saolah-olah anjeunna mere rempah. Kuring ambek langsung teu napsu jeung teu hayang nuluykeun dahar, sabab langsung jijik ku kalakuannana. Kuring langsung ngumbah leungeun kuring, terus balik deui ka kamar sabab kuring geus teu mood deui neruskeun dahar. 