text: Lamun nuju kumpul jeung kulawargi di imah nini biasana sok dipangmasakkeun jengkol jeung peuteuy, abdi teu ngartos naha seeur jalmi anu resep kana jengkol jeung peuteuy. Sabenerna lamun kana peuteuy mah abdi masih keneh tiasa ngaemam, tapi lamun jengkol abdi teu resep lantaran bau jeung aya rasa paitna. Di antara kulawargi abdi anu barudak ngorana ngan aya hiji urang anu resep emam jengkol. Pas urang sadayana geus rengse emam, arurang barudak ngora parada ngobrol, tapi hiji dulur abdi eta dihereuyan lantaran bahamna bau jengkol, anu sanesna ngarasa bau tilas manehna emam jengkol. Lantaran era, manehna jadi cicing wae, teu ngomong nanaon. 