text: Kuring ngarasa tiis ngaliwatan kuring, saolah-olah mawa kuring jauh. Beuheung karasa dicekek, sesah ngambekan, ketug jajantung. Leungeun kuring kesang najan karasa tiis di sabudeureun awak. Awak kuring oyag. Sirah kuring pusing pisan. Abdi badé nelepon indung kuring pikeun nganterkeun kuring ka UGD tapi kuring henteu tiasa nyarios nanaon. 2 jam kuring cicing di kamar kalayan parasaan anu parah pisan. Kuring masih ngageter lamun inget waktu éta. Saprak harita kuring mimiti nyoba salawasna mikir positif, nyandak napas jero lamun gejala munggaran mimiti lumangsung. Tapi nepi ka ayeuna mah mun keur nyupiran, sok bingung mun ngadéngé klaksonna hurung jeung hurung dina ceuli. Ngajadikeun kuring bingung ku visi kabur. Sakali deui kuring kudu nenangkeun diri. Nepi ka ayeuna kuring masih kaganggu sare. Teu saré. Ngémutan teuing. Pikiran hal-hal anu teu acan kajantenan sareng hariwang pisan.