text: Kuring sakali boga anjing. Manehna parantos sareng kulawarga kuring mangtaun-taun. Abdi sering ngajak anjeunna ulin, tuang, jalan-jalan, jsb. Teras sumping nalika anjeunna didiagnosis ku dokter anu gering. Anjing kuring, anu biasa lumpat-lumpat, langkung milih henteu gerak. Pikeun leumpang nyalira, anjeunna kedah ngageser sukuna. Nanging, kuring tiasa ningali yén anjeunna masih gaduh seuneu dina panonna anu nunjukkeun yén anjeunna masih hoyong hirup sareng aktip sareng urang sapertos biasa. Beuki lila kaséhatanna beuki lemah, panyakitna ogé teu bisa diubaran. Anjeunna beuki lemah sareng cahaya panonna ogé beuki redup. Kami ogé parantos ngantepkeun sareng ngarep-ngarep yén anjeunna bakal maot tibatan ngarasa disiksa ku kaayaanana. Dina hiji waktos anjeunna maot nalika urang sadayana saré. Nalika urang terang ieu, urang ogé ceurik. Éta harta karun kuring dina waktos éta. Éta mangrupikeun sababaraha harta karun anu kuring kéngingkeun tina hirup di dunya ieu. Ayeuna kuring gaduh kulawarga, babaturan, pangaweruh anu kuring kéngingkeun ti sakola, buku, sareng internét, pangalaman sareng kagagalan anu kuring lakukeun.