text: Geus tilu taun urang pindah sakolaan, sabab masantren jadi sakola oge kapaksa kudu pindah. Tapi pas sakola geus beres urang balik deui ka kampung. Urang ngomong dina hate, sigana bakal moal panggih deui jeung babaturan, mun panggih oge naha maranehna masih inget ka urang kitu? Sabab urang ngarasa di sakolaan teh teu populer, anu populer mah biasana anak nu pinter atawa anak nu bangor, sedengkeun urang mah biasa-biasa wae. Tapi hiji waktu pas urang keur leumpang, jol aya nu nyauran, dho dho dho. Ngaran urang disebut nepikeun ka tilu kali, urang ngaleret ka tukang, geuningan babaturan urang pas keur SD, babaturan sabangku, teu nyangka bisa panggih di jalan.