text: Keur leutik urang sok parebut anyang-anyangan jeung lanceuk. Pernah hiji waktu mah keur di tengah imah, dina kaayaan peuting jeung lantai anu tiis, urang parebut mainan jimbot jeung lanceuk urang. Nepikeun ka indung urang datang, tuluy ngababetkeun jimbot eta kana keramik nepikeun ka jimbotna geus teu bisa dipake sabab paburencay kabeh parotong. Urang didinya ceurik sabab ku reuwas, tuluy urang nyokot samping jang paranti sholat ku urang diamparkeun dina keramik nu tadi. Googleran bari tetep ceurik, posisi suku ngarengkol nepikeun tuurna deukeut jeung dada. Urang dina jero hate mah ngambek tapi teu bisa ngalawan ka indung, kahayang urang mah indung jadi penengah lamun anak-anakna keur galelut teh.