text: Urang katarima di salah sahiji kampus di jakarta, urang ngarasa bangga pisan ka diri urang. Soalna usaha urang teu sia-sia, urang geus miluan tes geus bulak balik ti kampung ka jakarta, geus ngapalkeun buku-buku paket. Kabeh usaha nu ku urang lakuken di lakonan sorangan, teu di baturan ku sasaha. Pas katarima urang bungah pisan, asa teu nyangka orang kampung bisa kuliah ka kota, jauh ti kolot. Tapi pas di kota urang manggihan hal-hal anu beda, saperti karakter jelemana anu masing-masing, jiga hare-hare jeung tara nyapa ka sebutna mah kurang ramah. Tapi urang bungah pisan mun unggal balik kampus teh nempo hotel anu jangkung harurung, terus nempo apartment jeung rumah susun. Mun urang mah icing di asrama khusus awewe. Terus kampusna teh gede, fakultasna aya loba jadi teu bosen mun unggal poe kuliah unggal poe ge. 