text: Urang pernah sakali di carekan gede pisan ku kolot kusabab urang ulin teu inget waktu. Basa tahun baruan kamari, urang ulin kaluar kota jeung babaturan urang lobaan niat na teh urang erek kemping. Urang di ijinan ku indung jeung bapa urang asalkeun hape na ulah nepi ka teu bisa di hubungan. Urang mangkat urang ulin ngarayakeun tahun baru reresepan kabehan nepi ka urang poho teu ngabaran ka kolot di imah, padahal kolot di imah geus ngadagoan kabar ti urang. Urang poho teu ngabaran tuluy mikir ngke wae ngabarkeun na sakalian tapi kalah tuluy kapopohokeun. Pas waktu na rek balik urang karek inget yen sababara poe can ngabaran ka imah, urang sempet teu wani balik ka imah kusabab pasti bakal di carekan urang sieun pisan, pas nepi ka imah bener urang di carekan gede pisan kusabab teu ngabaran kolot teh nungguan sieun kunanaon, padahal urang samemehna geus jangji bakal ngabaran tapi teu di lakukeun.