text: Bengi iki aku lan dulur-dulurku turu ana ing omahe Bulik. Omahe Bulik iku ana ing tengah kebon ing Gunungkidul. Nalika aku tekan kene pas jam 5 sore wis sepi lan swasane nggegirisi banget. Aku rada wedi tapi isih tenang amarga ora gelem mikir sing ora-ora. Nalika jam 9 bengi, aku kebelet nguyuh. Jeding ing kene ana ing njabane omah dadi kudu metu. Aku ijenan ana ing jeding lan kuaget ana wong gedhe duwur ireng ing mburine jeding. Aku gur meneng lan ora bisa ngapa-ngapa. Kanggo mbengok wae ora bisa, langsung ora suwe Ayahku ndelok aku sing keweden akhire njawil aku. Sawise iku takdelok wis ora ana wong gedhe dhuwur iku mau ing mburine jeding. Aku langsung mlayu mlebu omah lan ora sida nguyuh.