Sadina-dina, Dita nangis terus amarga wingi oleh wara-wara yen dheweke ora mlebu ing universitas sing dipengini. Dita ngerasa dheweke gagal kanggo nyenengke wong tuwane. Wiwit isuk nganti bengi Dita ora metu blas saka kamar amarga ngerasa isin ketemu kaluwargane kususe wong tuwane. Wong tuwane akhire mlebu ing kamare kanggo ngewenehi semangat ning Dita supaya ora perlu ngerasa gagal lan isin. Kabeh mesti tau ngerasakna apa iku kegagalan. Kudune iki didadekna pengalaman lan pelajaran wae kanggo Dita supaya mengko yen ana kedadean kaya ngene kudu luwih cepak kanggo sinau, lan dunga. Sawise ngerungokna pituture wong tuwane, Dita ngerasa luwih ayem atine lan akhire ora nangis maneh.