Isuk kuwi omahe Pak Bardi keprungu ribut banget. Ibu lagi nyepakake sarapan ana pawon. Pak Bardi lagi ngresiki sawang ana teras ngarepan. Dita, anak wedoke katon upyeg kawit mau sajak kelangan barang kang wigati. “Ibuk pirsa topi sekolahku ora?” pitakone Dita mbengok marang ibune. “Ora” wangsulane ibune cekak. “Bapak pirsa topi sekolahku boten?” pitakone Dita karo mloya-malyu sajak kesusu. “Ora, Nok” wangsulane Bapak. Dita nerusake anggone golek topi karo nggerundel. “Nggoleki barang kuwi sing sabar Nok, orasah nganggo nesu” ngendikane bapak. “Luwih becik yen sing tumandang kuwi tangane, ora lambene, murih cepet mundhak ketemu” tambahane Ibu. Dita banjur ngeling-eling ana ngendi dheweke ndeleh topine mau, sawise ngeningake, dheweke ngangkat tas ransele, bener wae topine ana ngisor tas mau. Atine bungah banget, Lah bener kandhane Bapak lan Ibu yen goleki barang kuwi kudu sareh lan sabar, ora kemrungsung apamaneh nganggo nesu. 