Koncoku iku tau ngomong nang ngarepe bocah akeh nag klambiku ambune ora enake pol. Yo ancene isin se awitane gara-gara dienyek koyok ngunu, opo maneh nang ngarepe bocah akeh. Tapi akhire aku nganggep iku biasa ae dadi yo ora sepiro kepikiran ambek biasa wae dadine. Masio kadang aku yo isek rodok isin polahe iku. Tapi jarene koncoku sing bendinone lunggoh ambek aku iku ngomong, anggepen ae iku entut liwat engko lak ilang dewe ambune. Ket iku aku nag ono wong ngencek utowo ngisino aku wes ora tau tak anggep soale ancene wes biasa ngadepi ngunuku kat cilik. Terus ngunuku kan karek wonge mikir piye, nag wonge mikir iku perkoro sing ngisin-ngisine deke yo bakal isin temen.