Nadia saiki lagi ndekem ana ing kamar. Dheweke maeng isuk oleh kabar saka kancane yen ora mlebu UNAIR, universitas sing dadi incerane. Ing kamar, Nadia gur nangis. Mripate uabang, umbele meler, kamare ora karu-karuan amarga Nadia uga ngamuk lan ngguwak-ngguwak kabeh barange ning bin. Bantale nganti kapuke metu kabeh, buku-bukune keleleran ana ing ngendi wae, spreine semburat. Tisu uga akeh banget amarga cabete digawe ngeresiki luh lan umbele. Nadia mesti ngguwak-ngguwak barang ana ing bin nalika dheweke lagi ngamuk, utawa sedih. Dheweke isih angel kanggo ngontrol emosine dadine isih kaya bocah nalika muring-muring. Kamar iku bakalan kaya kapal pecah nalika Ibune ora teka lan ngedhem Nadia supaya bisa legawa senajan ora mlebu UNAIR.