Aku disik pas jaman kuliah garapane latian karo nampil nari wae. Sak liyane kuliah, aku ora melu kegiatan opo-opo meneh sak liyane nari mau. Pas kui tau, sanggarku nampil neng acara sing gedhe banget neng kampus. Pengisi acara neng acara kui okeh banget. Supoyo teratur, awak dhewe dikei nomor urut. Bejone awak dhewe, sanggarku entuk urutan terakhir, artine penontone luwih akeh. Nanging, awak dhewe kuciwa banget pas dino acarane. Awak dhewe dimajuke urutane dadi sing paling awal. Padahal, neng acara pembukaan kui durung ono akeh wong. Sing marai tambah mangkel meneh kui, sing jupuk urutane dhewe kui sanggar tari liya. Awak dhewe wes grundel-grundel pas kui. Awak dhewe curiga yen sanggar tari kui duwe wong buri ben iso genteni awak dhewe.