Ora tega aku delok wong sing sekarat. Dheweke isih urip, isih ono nafase, nanging wis ora iso ngopo-ngopo. Uripe kui koyo wis ora ono nanging nyawane iso ono neng jero awake. Sing iso dilakoke kui mung teturon wae. Ngomong wae durung tentu iso lancar lan uga wis ora iso ngomong banter. Mesthi dhewe ngeroso ora kepenak banget mergone uripe dhewe kui tergantung karo wong liyo. Dheweke wis ora iso ngurus kebutuhan dhewe. Yen arep madang kudu didulang. Nalika arep siram kudu ngeteni wong sing gelem ngedusi teko. Dheweke mesthi ngeroso ora berguna banget. Sak ben delok wong sing sekart kui aku dadi wedi dhewe. Aku ngebayangke yen aku suatu saat bakal koyo ngono lan saiki aku ngeroso durung siap nampo takdir sing koyo ngono.