Perpisahan sing paling sedih kanggo eyang putri lan eyang kakungku kui pas piyambakipun ditinggal karo 2 anake, anak mbarep karo anak sing bungus. Anak-anak kui sedo ning dino sing podo. Anak sing bungsu kui ora ono disikan. Tanteku kui sedo pas isuk bar mondok suwe neng rumah sakit neng Bandung. Isuk-isuk jenazahe kui tekan Bogor lan bakal dimakamke awane. Pas kui, kebetulan Bapakku, anak eyang sing mbarep, ngerti-ngerti lara. Larane kui makin parah pas tanteku lagi dimakamke. Bar eyang-eyang aku bali seko pemakaman anak bungsune, piyambakipun langsung krungu yen anak sing mbarep uga nyusul adine neng swarga. Aku ora iso bayangke, koyo piye sedih eyang putriku pas kui.