Jarene bocah-bocah sing tau tak ulang sing tau ngalami sedeh polahe ditolak mlebu kampus . Sedeh polahe perkoro iku ora sebanding ambek usaha'e sing wes mati-matian. Akhire bocah-bocah iku maeng ngomong nag roso sedeh iku maeng asline ora diperlokno saolae tambah garai kepikiran ora ono enteke. Terus garai mentale tambah ajor soale nanggung isin ambek konco-konco sing ketrimo. Akhire bocah-bocah maeng ben ora isen golek coro ben tahun ngarepe maneh ora ketemu koncone utowo melbu kampus sing sekirane apik masio ora apik-apik nemen sing penting ora ono konco sing dikenal. Dadi jarene roso sedeh iku ora perlu soale garai pikiran ambek mental ora apik.