Menawa duwe pepinginan utawa mutusake urip dhewe, langkung prayoga menawa urip ana desa kang isih kenthel rasa guyube. Pamanggih mau nyata benere, awit cirining masyarakat desa kuwi paguyuban. Sapa aruh, seneng tetulung, kerep nangga, pambiyantu tanpa pamrih, wus dadi adat sabene masyarakat desa. Yen kowe urip dhewe lan manggon ana desa, adate isih ana tangga kang melu ngawasi urupmu. Tegese menawa kowe ora ngetok sawetara bae wus mesthi dikaruhke. Yen kowe rumangsa kurang ya bakal diewangi ngemonah supaya bisa cukup. Perangkat desa uga langkung gatekake wargane kang urip dhewe apamaneh menawa wis klebu yuswa lanjut usia. Kowe ora perlu bingung yen nandang susah, misale banyu ing omahmu ora mili, yen ora bisa ngatasi, tanggamu isih gelem melu ngewangi. Mula pamanggih mau penggalihna.