Nag prosoku biyen pas aku dikon ngadek guruku nang ngarepe bocah akeh nang jero kelas iku paling ngisine mergo buku PRku disedakno ambek koncoku sing nakale megilan. Nah pas iku ancene deke iku mangkele pol mergo deke iku ora tak contohni oleh ngerjakno PR-re maeng mangkane deke iku srengen terus akhire nyedakno bukuku maeng. Nah jarene koncoku sijine sing biyen sanding sak bangku ambek aku, iku termasuk perkoro sing biasa ae se, soale kabeh bocah iku mesti tau ngalami perkoro ngunuku ambek mesti perkoro ngunuku dadi perkoro sing umum kedaden saiki. Ora mok jamanku tok, tapi sampek jaman saiki yo akeh sing ngalami perkoro ngunuku.