text: Aku duwe lara vertigo. Yen wayah lagi kumat, aku mesti ngerasa yen kabeh sing ana ning kamarku iki muter kaya lagi ana ning njerone dermulem. Saka suasana sing ora enak kuwi, aku dadi ngerasa kepengen muntah. Rasane padha kaya lagi numpak wahana ombak banyu nanging luwih ora nyaman. Aku tau nganthi muntah ning kamar amarga ora tahan karo rasa ora kepenak sing ana ning kamar. Senajan nggilani, tetep wae aku kudu mrambat tembok kanggo ngeresiki bekas kuwi. Untung ana ibu sing ndelok aku kangelan amarga vertigo iki. Amarga kuwi, saiki aku mesti nyediani obat vertigo ben ora tambah parah lan ngerepoti kaya iki. 