text: Aku nduwe adik sing saiki kuliah dan ngekos nang Malang, jenengen Sirin. Sirin iki buru pertama kaline urip dewe nang kosan, dan de’e ngeroso kangelen dewe. Soale biasane nek nang omah, de’e terbiasa opo-opo dikancani. Tapi semenjak ngekos, de’e kudu opo-opo ngelakoni dewe. Wes ngono de’e arek e pemalu, dadi isin nek kate kenalan nang tonggo kos e. Sing paling nelongso iku pas nggolek mangan. Sirin iki bener-bener gak isok mangan nang njobo dewean, kudu onok sing ngancani. Nek gak onok konco, de’e bakal milih gak mangan. Pas tau kepekso mangan nang njobo dewean mergo wes keluwen banget, nang ati de’e rasane suedih banget. Opo maneh ndelok pelanggan nang rumah makan iku sing podo karo koncone dewe-dewe, marani de’e tambah sedih pindo.