text: میراثی که تلسکوپ فضایی اسپیتزر از خود به جا گذاشت تلسکوپ فضایی اسپیتزر ۳۰ ژانویه برای همیشه خاموش شد و ماموریت ۱۶ ساله این تلسکوپ فضایی به پایان رسید. تلسکوپی که در پیشرفت علم اخترشناسی در سال‌های اخیر تاثیر مهمی داشت. تلسکوپ فضایی اسپیتزر آسمان را در طیف فروسرخ رصد می‌کرد و یکی از بهترین ابزارهای بشر برای رصد در این طیف بود. ایده اولیه برای ساخت این تلسکوپ در سال ۱۹۷۱ ارائه شد. در طرح اولیه قرار بود یک تلسکوپ فروسرخ با کمک شاتل‌های فضایی به فضا سفر و آسمان را رصد کند. با این حال در سال ۱۹۸۴ ایده اولیه کنار گذاشته شد و قرار شد که این تلسکوپ فضایی فروسرخ به صورت مستقل در فضا قرار بگیرد. در نهایت و با انجام تغییرات دیگری تلسکوپ فضایی اسپیتزر در سال ۲۰۰۳ در مداری خاص قرار گرفت. ارزش و اهمیت تلسکوپ فضایی اسپیتزر را می‌توان با تلسکوپ بسیار معروف‌تر هابل مقایسه کرد. رصد برخی از اجرام آسمانی در طیف مرئی ممکن نیست و برای گذر از غبار و یا رصد اجرام بسیار دوردست بهترین انتخاب رصد در طیف فروسرخ است. کاری که اسپیتزر به مدت ۱۶ سال آن را انجام داد. زمانی که طرح اولیه ساخت تلسکوپ اسپیتزر ارائه شد هنوز هیچ سیاره فراخورشیدی در عالم پیدا نشده بود. از سوی دیگر درودست‌ترین اجرامی که موفق به آشکارسازی آن‌ها شده بودیم در فاصله ۱۰ تا ۱۱ میلیارد سال نوری از ما قرار داشتند. با کمک اسپیتزر، و البته ماموریت‌های دیگر، ماجرا تغییر کرد. اسپیتزر نه تنها گذر سیارات فراخورشیدی زیادی را از مقابل ستاره مادرشان رصد کرد، بلکه توانست نور فروسرخ این سیارات و ترکیبات شیمیایی آن‌ها را نیز ثبت کند. علاوه بر این اسپیتزر موفق به آشکارسازی کهکشان‌هایی شد که بیش از ۱۳ میلیارد سال نوری با ما فاصله دارند. کهکشان‌هایی که تنها چند صد میلیون سال پس از مهبانگ (انفجار بزرگ) ‌ شکل گرفته‌اند. چالش‌های رصد در طیف فروسرختلسکوپ فضایی اسپیتزر برای رصد طول طوج‌های فروسرخ میانه تا فروسرخ دور طراحی شده بود. برای انجام رصدهای دقیق در طیف فروسرخ خنک نگه داشتن تلسکوپ فضایی و آشکارسازهایش امری ضروری است. تیم تلسکوپ اسپیتزر برای رسیدن به این هدف روشی متفاوت و چند مرحله‌ای را برگزید. تلسکوپ اسپیتزر در مداری خاص و بسیار دور از زمین قرار گرفت. از سوی دیگر پنل‌های خورشیدی این تلسکوپ-ن-ش سپر حرارتی را نیز ایفا می‌کردند و اجازه رسیدن نور خورشید به تلسکوپ را نمی‌دادند. ابزارهای تلسکوپ-ن-ز گرمای خود را به فضای سرد تابش می‌کردند. با این روش دمای تلسکوپ و ابزارها به منفی ۲۳۳ درجه سانتی‌گراد کاهش پیدا کرد. پس از خنک‌سازی اولیه از هلیوم مایع نیز به عنوان خنک‌کننده استفاده شد و دمای تلسکوپ به کمتر از دو درجه کلوین رسید. مدار تلسکوپ اسپیتزر به دور زمین و فازهای مختلف ماموریت. مدار اسپیتزر به گونه‌ای است که به مرور فاصله بیشتری از زمین می‌گیرد.