text: نقد فیلم من می‌ترسم؛ طبقه‌ی حساس در نقد فیلم من می‌ترسم خطر اسپویل وجود دارد. فیلم‌های بهنام بهزادی در نسبت با سینمای اجتماعی غلیظ و زمخت معاصر ایران، آثاری تک‌افتاده و لطیف و یواش هستند. در فیلم‌های او نه خبری از شخصیت‌های وراج و سرسام بصری و رگ گردن بازیگران و ناله و فغان و عربده است و نه وقایع ملتهب و دردناک اجتماعی به قصد فروش و اعتبار هنری مورد استعمار و سواستفاده کارگردان قرار می‌گیرند. فیلمنامه‌های سنجیده او از قاعده تصادف به این سو با روندی تدریجی و بطئی، از خلال روزمرگی در بخش اول فیلم به خلق بحران و تنش فزاینده در میانه داستان می‌رسند و حساسیت‌های انسانی شخصیت‌ها را مبنایی برای فهم بهتر خویشتن آنها و اجتماع پیرامون‌شان قرار می‌دهند. من می‌ترسم هم طنینی از آثار قبلی بهزادی را دارد و هم از دریچه اکنون پارانوئیک به مسائل و مشکلات اجتماعی می‌پردازد. فیلمی با میزانسن‌های باسلیقه و مرتبط با بزنگاه‌های دراماتیک داستان که در مقایسه با فیلم بیش از حد ستایش شده و عوامانه محمد کارت شنای پروانه، زیباشناسی سینمایی را فدای استانداردهای میانمایه سینمای اجتماعی معاصر ایران نمی‌کند و بجای اتخاذ رویکرد ژورنالیستی در مواجهه با مسائل حاد اجتماعی و کاریکاتوریزه کردن وقایع، به خلق اتمسفری آرام و لحنی کنترل شده در نگاه به جامعه و ترسیم انسان‌هایی ملموس دست می‌یابد. نام فیلم من می‌ترسم که هراس و پارانویا و شکنندگی معاصر طبقه متوسط ایرانی را نمایندگی می‌کند متناسب با کارکرد هر کدام از شخصیت‌ها در درام واجد معنایی تازه می‌شود و دوربین لرزان و مرموز بهزادی اضطراب و پیچیدگی‌های درون کاراکترها را به بافت بصری فیلم منتقل می‌کند. بازی خوددار و آرام بازیگران، نقش مهمی در شکل‌گیری حال و هوای غمگین و درونگرای فیلم دارد و در این میان امیر جعفری در قالب شخصیتی هیولایی و الناز شاکردوست در نقش زنی سرد و مهربان، حضوری بیادماندنی دارند. موتیف پلان عمودی از شهر که در پیوند با شاخ و برگ تدریجی درام بر فضای خفقان‌آور فیلم می‌افزاید در صحنه آخر با تنها حرکت/ژست دوربین در طول فیلم، پازل درام را تکمیل می‌کند و به قطعه‌ای هراسناک از تحت نظر بودن در اجتماع کنونی می‌رسد. دیالوگ نویسی رها و شاعرانه و باورپذیر بهزادی جزو بهترین نمونه‌ها در سینمای ایران طی سال‌های اخیر است و به شیوه‌ای توامان بامزه و محزون دارای سویه‌های گستاخ و بااحساس می‌شود. سینمای بهزادی و مشخصا سه فیلم قاعده تصادف و وارونگی و من می‌ترسم لایق توجه و تحسین بیشتر از سوی منتقدان و تماشاگران ایرانی هستند؛ سینمایی صاحب نظرگاه تازه در نگاه متفاوت به اجتماع ایرانی و متمرکز در دستیابی به زیباشناسی دیریاب سینمایی. نقد فیلم من می‌ترسم بازتاب دیدگاه‌های شخصی نویسنده است و لزوما موضع دیجی‌کالا مگ نیست. آخرین اخبار و اطلاعات درباره‌ی فیلم‌های مختلف جشنواره را در صفحه‌ی ویژه‌ی جشنواره فیلم فجر ۹۸ بخوانید. بیشتر بخوانید: در روزهای جشنواره‌ی فیلم فجر ۹۸ نویسنده‌ی دیجی کالا مگ بشوید