text: رصدهای جدید با فرضیه‌ی هاوکینگ درباره‌ی ماده‌ تاریک همخوانی ندارد ماده تاریک یکی از رازهای حل‌نشده‌ی عالم است. ماده‌ای نامرئی که تنها اثرات گرانشی‌ آن را می‌توان مشاهده کرد و هنوز نمی‌دانیم از چه چیزی تشکیل شده است. استیون هاوکینگ در دهه‌ی ۱۹۷۰ میلادی فرضیه‌ای را برای توضیح ماده تاریک مطرح کرده بود که در آن سیاهچاله‌های ابتدایی نقش اصلی را بازی می‌کردند. نتایج رصدهایی که اخیرا انجام شده اما با فرضیه‌ی هاوکینگ سازگار نیست. البته نتایج این رصدها به طور کامل فرضیه‌ی هاوکینگ را رد نمی‌کند و آغاز راهی است برای بررسی نقش سیاهچاله‌های ابتدایی در مسئله‌ی ماده تاریک. ماده تاریک ۲۷ درصد از عالم را تشکیل داده است. در حالی که ماده معمولی، یعنی تمام آن چه که می‌توانیم با ابزارهای‌مان رصد کنیم، تنها پنج درصد عالم است و انرژی تاریک، یکی دیگر از رمز و رازهای عالم، ۶۸ درصد مقدار ماده و انرژی موجود در کیهان را به خود اختصاص داده است. پژوهشگران ماده تاریک را تنها با اثرات گرانشی آن می‌شناسند و هنوز نمی‌دانیم این بخش از عالم از چه چیزی ساخته شده است. فرضیات مختلفی برای توضیح ماده تاریک مطرح شده است؛ نوتریونوها، ذرات ناشناخته، قوانین جدید فیزیکی و فرضیاتی دیگر. سهم انرژی تاریک، ماده‌ی تاریک و ماده‌ی معمولی در عالم. در دهه‌ی ۱۹۷۰ میلادی استیون هاوکینگ و همکارانش این فرضیه را مطرح کردند که در جریان انفجار بزرگ یا مهبانگ تعداد بسیار زیادی سیاهچاله کوچک شکل گرفته است. سیاهچاله‌هایی که اندازه‌شان در حدود اندازه‌ی یک پروتون است. آشکارسازی این سیاهچاله‌های کوچک و بسیار کهن آسان نیست، اما می‌توانند اثرات گرانشی قابل توجهی روی اجرام دیگر اعمال کنند. و این دقیقا همان دو مشخصه‌ای است که از ماده تاریک می‌شناسیم. این دسته از سیاهچاله‌ها به سیاهچاله‌های ابتدایی یا ریزسیاهچاله‌ها معروف هستند. سیاهچاله‌های ابتدایی یا ریزسیاهچاله‌ها در دوران ابتدایی شکل‌گیری عالم و پس از انفجار بزرگ شکل گرفته‌اند و اندازه‌ی بسیار کوچکی دارند. تا مدتی پیش تنها امکان آشکارسازی سیاهچاله‌های ابتدایی با جرم بیشتر از ماه وجود داشت. اما اکنون و با پیشرفت فناوری دقت تصاویر و داده‌های نجومی افزایش یافته است. دوربین HSC یکی از ابزارهای جدید و فوق‌العاده‌ای است که روی تلسکوپ سوبارو که در هاوایی قرار دارد نصب شده است. در پژوهشی که اخیرا انجام شده اخترشناسان با استفاده از این دوربین در یک فریم تصویری از تمام کهکشان آندرومدا ثبت کردند و در این تصویر به جست‌وجوی سیاهچاله‌های ابتدایی پرداختند. نتایج این پژوهش چندی پیش در ژورنال Nature Astronomy منتشر شد. همان‌طور که از نام سیاهچاله‌ها مشخص است هیچ نوری از این اجرام به بیرون راه پیدا نمی‌کند. هر چند که قرص درخشانی از مواد داغ در اطراف ابرسیاهچاله‌ها وجود دارد که نمونه‌اش را در تصویر تاریخی از ابرسیاهچاله‌ی کهکشان M۸۷ دیده‌ایم. اما سیاهچاله‌های ابتدایی میلیاردها برابر از ابرسیاهچاله‌ها کوچک‌تر هستند و هیچ ماده‌ی درخشانی در اطراف آن‌ها نیست. با این وجود آشکارسازی این سیاهچاله‌ها با بررسی تاثیرات گرانشی آن‌ها ممکن است. تصویری واقعی از سیاهچاله مرکز کهکشان M۸۷-