text: بوم؛ سرخپوست فیلمی که حاشیه‌هایش زیاد شد از این هفته بوم دو بخش دارد. یکی بخش باکس آفیس سینماهای جهان و دیگری بخش نقد فیلم ایرانی یا خارجی. در بخش باکس آفیس از فیلم مردان سیاه‌پوش: بین‌المللی صحبت کردیم که کمتر از حد انتظار فروش کرد ولی در حال حاضر صدرنشین جدول فروش است. در بخش نقد اما که قسمت اصلی برنامه بوم است سراغ نقد فیلم سرخپوست نیما جاویدی رفتیم. سرخپوست در جشنواره فیلم فجر به طرز عجیب و غریبی گل کرد. خیلی‌ها آن را بهترین فیلم جشنواره فجر سال گذشته می‌دانند. حالا که از روزهای پر تب و تاب جشنواره فاصله گرفته‌ایم با قضاوت منصفانه‌تری می‌شود فیلم را تحلیل کرد. گروه مخالفان فیلم معتقدند که رابطه عاشقانه فیلم در حد فیلمفارسی‌ها از کار درآمده. آنها بازی‌های بازیگران را دوست ندارند و به نظرشان روند دراماتیک فیلم مشکل دارد. گروه موافقان اما معتقدند این فیلم یک نمونه درست از سینمای ایران می‌تواند باشد. نمونه‌ای که بقیه کارگردانان هم به آن رجوع کنند. با قصه‌ای متفاوت و دوست‌داشتنی. در بوم این هفته در این رابطه صحبت کردیم که فیلم سرخپوست بدون قرار گرفتن در جو مخالفان و موافقان فیلم خوبی است که البته اشکالات زیادی هم دارد. قسمت خوب فیلم فضاسازی آن است. فضاسازی که به طراحی صحنه و دکور برمی‌گردد. ایده فرار زندانی از دست زندان‌بان در محیط بسته زندان هم جذاب است. فیلم قاب‌بندی‌های خوبنی دارد که آن حس محصور بودن آدم‌ها در فضای زندان را خیلی خوب تداعی می‌کند. مشکل اتفاقا از داستان عاشقانه فیلم است که منطق روایی‌اش را به هم می‌زند. از شخصیت‌پردازی که وجود ندارد. این نداشتن منطق داستانی نتیجه‌اش می‌شود آن پایان نچسب و عجیب و غریب که ناگهان از فیلم چند ستاره کم می‌کند. نوید محمدزاده بازی استانداردی دارد. شاید چون شخصیت رییس زندان که به واسطه عشق گاهی رقیق می‌شود جذاب‌تر است اما پریناز ایزدیار واقعا قافیه را می‌بازد. به نظر می‌رسد که حتی راکورد بازی‌اش بین عشق به رییس و وظیفه‌اش به عنوان مددکار اجتماعی را درست نمی‌تواند حفظ کند و نتیجه‌اش شده بازی خنثایی که توی ذوق می‌زند. سرخپوست البته به نسبت فیلم قبلی نیما جاویدی ملبورن یک گام رو به جلوست و تلاشی برای اینکه داستانی روایت کند. هر چند این داستان در حال حاضر فاقد منطق دراماتیک است و فقط از حس و حال و فضا برای ارتباط با مخاطبش بهره می‌برد.