Það var mikil hátíð í Íslensku óperunni í gærkvöldi þegar Benjamin Levy hljómsveitarstjóri og Kolbrún Halldórsdóttir leikstjóri frumsýndu uppsetningu sína á Don Giovanni eftir W. A. Mozart og textahöfundinn Lorenzo da Ponte . Snorri Freyr Hilmarsson gerði smekklega leikmyndina og tókst furðuvel að stækka sviðið með háum baktjöldum og hallandi gólfi . Á hvort tveggja var listilega leikið með ljósum og myndum undir stjórn Björns Bergsteins Guðmundssonar . Þó verð ég að benda á að sviðið var líka erfitt , leikararnir áttu til að ganga hálfbognir , einkum þegar þeir klifu brattann , og ekki fór vel um veisluföngin á gólfinu í lokahófinu . Búningar Maríu Th. Ólafsdóttur voru verulega klæðilegir , fallegir og skemmtilegir þannig að umgjörðin utan um þetta einstaka listaverk var vel heppnuð . En hvað þá með innihaldið ? Söguna má vel kalla svarta kómedíu og er ástæða til að hæla leikstjóra fyrir hve mikið varð úr gamansemi verksins , sem þýðandi skjátexta , María gerði líka góð skil . Nefna verður þó á móti að ekki varð eins mikið úr hrikaleik endalokanna . Hér segir frá auðuga aðalsmanninum don Giovanni ( Oddur A. Jónsson ) sem í leiða sínum á innihaldslausu lífi hefur að æviviðfangsefni að fleka konur . Hann er hreinlega kynlífsfíkill og gerir þar engan kvennamun , ræðst jafnt á ungar saklausar alþýðustúlkur eins og Zerlinu ( Þóra Einarsdóttir ) – á sjálfum brúðkaupsdegi hennar – og höfuðsmannsdótturina donnu Önnu ( Hallveig Rúnarsdóttir ) og girnist jafnt aðalsmeyna donnu Elviru ( Hanna Dóra Sturludóttir ) og þernuna hennar . Ekki þarf að taka fram að hjarta hans er aldrei snortið þótt hann leiki ásthrifni af innlifun . Sök sér má telja beina tælingu eins og í fyrstu senu þeirra Zerlinu með sinni dýrlegu aríu , „ La ci darem la mano “ , einni þeirri þekktustu úr óperunni ( ógleymanleg úr dönsku kvikmyndinni Babettes gæstebud ) . En það er erfitt að fyrirgefa honum að laumast óboðinn inn í svefnherbergi donnu Önnu og þykjast vera heitmaður hennar . Anna hrópar á hjálp þegar hún uppgötvar bellibrögðin og faðir hennar ( Jóhann Smári Sævarsson ) kemur á vettvang . Þeir Giovanni heyja einvígi og faðirinn fellur . Anna veit ekki hver óboðni gesturinn var en fer á stúfana að leita að honum ásamt unnusta sínum , don Ottavio ( Elmar Gilbertsson ) . Donna Elvira er líka að leita að honum og þegar eiginmannsefni Zerlinu , Masetto ( Ágúst Ólafsson ) bætist í hópinn fer hringurinn að þrengjast utan um Giovanni og hans trúa en uppgefna þjón , Leporello ( Tomislav Lavoi ) . En það er hinn fallni faðir sem að lokum geldur Giovanni makleg málagjöld . Það sem kemur fyrst í hugann er hve jafn og góður flutningurinn var , bæði af hendi söngvara og hljómsveitar . Þar bar engan skugga á . Og leikurinn var líka góður þó að ekki gefist rúm fyrir mikil tilþrif í þessu takmarkaða rými . Donna Elvira var eins og virkt eldfjall , einkum framan af , í túlkun Hönnu Dóru , þar hjálpaði líka til hárauði kjóllinn hennar . Jóhann Smári var virðulegur og ábúðarfullur höfuðsmaður , bæði lifandi og dauður . Hallveig túlkaði sorg Önnu eftir föður sinn átakanlega vel og söng aríur hennar af einstakri innlifun og fegurð , efstu tónarnir tærir og nístandi , þeir neðstu þrungnir sterkum tilfinningum sem hún reynir að byrgja inni . Elmar var frábær í hlutverki hins trygga en svolítið sviplitla Ottavios og aríurnar hans , einkum þegar hann sver að hefna höfuðsmannsins , voru fantavel fluttar . Senur þeirra hjónaefna voru meðal hápunkta frumsýningarinnar . Leporello var í traustum höndum Lavoies sem náði vel bæði ergelsinu og kómíkinni . Arían þegar hann telur upp hvað Giovanni hefur tælt margar konur í hverju landi ( alls eru þær yfir tvö þúsund ) var afar skemmtilega flutt . Ágústi varð heilmikið úr hinum kokkálaða brúðguma og senan þegar Zerlina sýnir hvað hún hefur lært í tælingu af don Giovanni og huggar mann sinn fannst mér annað besta atriði sýningarinnar , næst á eftir áðurnefndum dúett Giovannis og Zerlinu . Þau voru , að mínu mati , fremst meðal jafningja , þau Oddur og Þóra ( einkum í túlkun – í söng voru Hallveig og Elmar algerir jafningjar þeirra ) . Hann óforbetranlegur skálkur sem gefur dauða og djöful í allt , en um leið gæddi Oddur hann sönnum kynþokka . Hún saklaus og hrein en þó margslungin og sveigjanleg , ævintýragjörn og ástríðufull . Ef við segjum að sýningin öll sé glæsileg terta þar sem hljómsveitin og kórinn eru botninn , matarmikill og bragðgóður , og aðrir söngvarar kremið milli laga , sætt og þykkt , þá voru þau Oddur og Þóra rjóminn og skrautið efst , fagurt og lystugt . Namm namm .