Kort Hafrannsóknastofnunar af veiðum fiskiskipa á miðunum hringinn í kringum landið segir meira en mörg orð um það hvar lífsbjörg sjávarþorpanna um allt land er að finna . Með lögum um frjálst framsal aflaheimilda sem samþykkt voru á Alþingi 1990 hófust gegndarlausar eignatilfærslur frá flestum sjávarplássum landsins í hendur örfárra ofurauðmanna . Í dag ráða þeir meiru í öllum kimum þjóðfélagsins en hollt getur talist í lýðræðisríki . Það hefur áhrif á allt samfélagið , líka landbúnað . Fjálst framsal veiðiheimilda olli því að fiskveiðiheimildir heilu byggðarlaganna í formi kvóta voru seldar burt og þar með lífsbjörg íbúanna . Afleiðingin varð hrun atvinnulífs og verðfall eigna með gegndarlausri eignaupptöku þúsunda fjölskyldna um land allt . Oftar en ekki hrökklaðist þetta fólk til höfuðborgarsvæðisins í leit að lífsviðurværi . Það fékk enga styrki eða aðstoð vegna þeirra efnahagslegu hamfara sem það þurfti að ganga í gegnum . Svo kom efnahagshrunið 2008 og margt af þessu sama fólki þurfti að ganga aftur í gegnum endurteknar hörmungar Þá var oftast ekki boðið upp á annað en eignaupptöku á nýjan leik . Á sama tíma var auðmönnum , sem sumir voru beint afsprengi kvótabrasksins og meðal helstu gerenda í efnahagshruninu , boðnar afskriftir upp á milljarða króna . Svona er nú staðan varðandi sjávarauðlindina sem allir venjulegir Íslendingar telja sameign þjóðarinnar . Þessi staða hefði aldrei komið upp ef kvótinn hefði fylgt landsvæðunum sem næst liggja miðunum á hverjum stað . Nýting miðanna hefði þá skilað sér inn í viðkomandi samfélög og hægt að nota hlutdeild af lönduðum afla í sameiginlega sjóði ríkis og sveitarfélaga . Til uppbyggingar grunnstoða í samgöngu - , heilbrigðis - , skóla - og öldrunarmálum . Því miður á þessi staða ekki bara við sjávarauðlindina . Undanfarin misseri og ár hafa Íslendingar verið minntir á að fleiri auðlindir eru að fara á sama veg . Landbúnaðarland er nú keypt upp af auðmönnum í stórum stíl sem sjá í því framtíðartækifæri til að hagnast stórlega . Það er sannarlega blóðugt að horfa upp á bændur sem varað hafa við þessari þróun vera að missa ítök á sínum bújörðum í hendur auðmanna og geta ekki borið hönd fyrir höfuð sér . Svo mikil er sú græðgi að heilu landsvæðin eru nú komin í eigu erlendra fjárfesta . Þeir vita sem er að eignarhald á landi á jarðarkringlunni er takmörkuð auðlind sem verður sífellt sjaldgæfari á markaði . Erlendis er slíkt kallað „ Land Grabbing “ eða landhremmingar . Á Íslandi fylgja auk þess ýmis réttindi slíkum jörðum , eins og dýrmætt vatn og möguleg orkunýting . Fyrir þessa auðmenn er ekki ónýtt að geta hagnýtt sér þessa kosti í skjóli löggjafarvalds sem enn hefur lítið gert til að sporna við þessari þróun . Ekki er heldur ónýtt fyrir þá að hafa nú fengið tryggingu fyrir markaðsvæðingu á orku landsins og senn kemur trygging fyrir markaðsvæðingu vatnsréttindanna . Samt situr í löggjafarhlutverkinu fólk sem kosið er til þess að verja hagsmuni almennings , en ekki til að koma eigum þjóðarinnar í hendur örfárra auðmanna .