Það er klassísk umræða meðal vinstrisinna hvernig samspili stéttabaráttu og kynjabaráttu skuli hagað . Um þetta rökræddu Clara Zetkin og Lenín og umræðan hefur dúkkað upp við og við , síðast á þessum vettvangi . Í mjög einfaldaðri söguskýringu hlýtur kvennabaráttan að hafa sprottið upp vegna þess að baráttan fyrir stéttlausu þjóðfélagi var kynblind . Þessi blinda , eða skulum við segja sjóndepurð , lýsir sér best í því að kvenfrelsið átti að koma af sjálfu sér þegar hið sósíalíska samfélag yrði að veruleika . Ekki var tekið tillit til kyns í baráttunni , enda henni stjórnað af körlum og hún miðuð út frá þeirra veruleika sem hið ráðandi kyn . Konur fundu að þær voru ekki kúgaðar fyrst og fremst vegna stéttar sinnar heldur ekki síður vegna þess að þær eru konur . Baráttan átti að vera í höndum karlanna sem ætluðu að sjá til þess að konurnar fengju réttlæti samhliða þeim . Grundvallarsýn kvennabaráttunnar er hins vegar að konur hafa alltaf verið " hitt kynið " , fengið svona að fljóta með í baráttunni . Uppreisnin gegn þessu er krafan um kvenfrelsið . Því miður kristallast þessi viðhorf um hitt kynið ennþá innan verkalýðshreyfingarinnar - konur hafa ekki fundið sig þar innan dyra eða ekki fengið tækifæri til að sýna kraft sinn . Þetta sést best í kvennafæðinni í framvarðasveit hreyfingarinnar miðað við hlutfall þeirra sem félaga - konur hafa ekki enn komist að samningaborðinu . Sömuleiðis kristallast þetta í þeim sjónarmiðum sem hafa komið fram í pistlum á þessari síðu , að konur eigi að einbeita sér að stéttabaráttunni í stað kvennabaráttunni . Þegar konur fá þessi skilaboð er ekki skrýtið að þeim finnist sér ofaukið í baráttunni . Alltaf þegar kvennabaráttan rís hátt verður andstaðan við hana og gagnrýnin líka sýnileg og konur eru settar í þá stöðu að verja baráttuna og púðrið sem fer í hana . Því miður gerist þetta jafnt meðal sósíalista og kapítalista . Í einstaklingsmiðaða samfélaginu okkar er sjónum núna beint að körlunum sem eru á tekjubotninum og afanum sem þorir ekki lengur að knúsa barnabörnin sín af því femínistar fara offari í að benda á ofbeldi sem kynbundið fyrirbæri . Að ógleymdum öllum drengjunum sem eiga erfitt uppdráttar í skólakerfinu og hætta í námi . Ekki skal gera lítið úr þessum vandamálum en hins vegar verðum við að sjá heildarmyndina - og það er ekki síst hlutverk félagshyggjufólks að benda á hana . Karlar eru ennþá með 40% hærri tekjur en konur og hefur þetta hlutfall ótrúlega lítið breyst síðustu 30 ár þrátt fyrir þjóðsögur um annað . Eðli tekjumunarins hefur breyst , hann er falinn í bílastyrkjum og óunninni yfirvinnu en ekki í kynjuðum töxtum eins og áður var . Sama hvað konur rembast við að mennta sig þá fá þær ekki sömu laun og karlar og menntun þeirra er minna metin en karlanna . Háskólar eru fullir af konum að reyna að hífa upp skammarleg laun með því að afla sér aukinnar menntunar , en hún skilar sér einfaldlega ekki . Þetta er orðin svo gömul tugga að hún er varla með bragði lengur , þess vegna verður að halda þessu til haga . Þegar dregin er upp tölfræði sem þessi er einmitt verið að benda á að eitthvað er ekki í lagi í samfélaginu . Ástæða þess að svona illa hefur gengið að fá jöfnuð meðal karla og kvenna er að mismununin er innbyggð í kerfið . Þar með er ekki verið að segja að það séu ekki til hátekjukonur eða lágtekjukarlar . Vissulega er þetta til , alveg eins og það eru til konur sem beita karla ofbeldi - hitt er bara svo miklu algengara að við getum talað um kynbundið ofbeldi og kynbundna mismunun á launamarkaði . Konur sem kyn eru kúgaðar heima og heiman þó að því fer fjarri að hver einasta kona sé kúguð eða hver einasti karl njóti forréttinda . Hvort sem við tölum um stétt eða kyn er baráttan fyrir jöfnuði . Ef markmiðið er hið sama hljóta aðferðirnar að nærast hver á annarri ef við berum gæfu til að halda gagnrýninni í lágmarki . Að stilla þessu upp hvert á móti öðru er hvorugu til framdráttar og óþarfi að eyða orku í að véfengja og verja á víxl .