Útvarpsmessa verður sunnudaginn 26. janúar n.k. kl. 11:00 . Sr . Sigurður Arnarson , prédikar og þjónar fyrir altari ásamt Ástu Ágústsdóttur , djákna . Messuþjónar taka einnig þátt í helgihaldinu ásamt fermingarbörnum vetrarins . Kór Kópavogskirkju syngur undir stjórn Lenku Mátéová , kantors . Sunnudagaskólinn verður á sama tíma í safnaðarheimilinu Borgum . Eftir messu verður stuttur fundur ásamt fermingarbörnum vetrarins og foreldrum þeirra og forráðafólki . Mál dagsins verður þriðjudaginn 21. janúar kl. 14:30 - 16:00 og hefst að venju með samsöng til kl. 15:10 undir stjórn Friðriks Kristinssonar og Lenku Mátéová . Kl. 15:10 mun Finnur Fróðason flytja erindi . Kl. 15:30 er drukkið kaffi og með því . Stundinni lýkur með bæn og blessun kl. 16:00 . Guðsþjónusta verður 19. janúar kl. 11:00 . Sunnudagaskólinn á sama tíma í safnaðarheimilinu Borgum . Mál dagsins hefst aftur efir jólafrí þriðjudaginn 14. januar í safnaðarheimilinu Borgum kl. 14.30 með samsöng undir stjórn Friðriks Kristinssonar og Lenka Mátéová . Klukkan 15.10 heldur dr. Bergrún Óladóttir , jarðfræðingur erindi . Kl. 15.30 er drukkið kaffi og stundinni lýkur með bæn og blessun kl. 16.00 . Allir hjartanlega velkomnir . Sunnudagaskólinn hefst aftur eftir jólafrí sunnudaginn 12. janúar n.k. kl. 11:00 í Safnaðarheimilinu Borgum . Allir hjartanlega velkomnir . Guðsþjónusta verður sunnudaginn 12. janúar n.k. kl. 11:00 . Sunnudagaskólinn hefst sama dag og á sama tíma í safnaðarheimilinu Borgum . Ég bið með orðum Dag Hammarskjöld : Guð . Fyrir allt sem var : Takk . Við öllu sem verður : JÁ . Amen Náð sé með yður og friður frá honum sem er , var og kemur , hinum alvalda . Amen . Í ljóðabókinni , Af ljóði ertu kominn , yrkir skáldkonan Steinunn Sigurðardóttir , og þetta hefur leitað á mig nú við lok ársins : Af því að ekkert gerist um leið og það gerist , er lífið samsett úr andartökum sem við missum af . Stóru stundirnar verða ekki stórar fyrr en í Endurminningunni . Við vitum ekki hvernig þær voru í rauninni rétt á meðan þær liðu hjá . Og síðasta andartakið hefur Síðasta Orðið . Um þá Stóru Stund verður engin minning , Við áramót finnst okkur við standa á þröskuldi hins óþekkta . Fáum er gefinn sá trúarstyrkur og æðruleysi sem bar uppi bæn Dag Hammaskjöld , að geta þakkað allt sem var og játast öllu sem verður . Það er aðeins unnt í birtunni frá Betlehem , í ljósi Jesú Krists . Það laugar og signir hið liðna og bjarmar fyrir sálarsjónum , ljósið sem um síðir mun lýsa og ríkja . Guði sé lof fyrir að fá að kveðja ár og fagna nýju í þeirri birtu . Á áramótum leitar Endurminningin á . Stóru stundirnar og hversdagsatvik , gæfustundir og auðnubrigði . Dýrmætust eru andlit þeirra sem við unnum og dauðinn tók sem nú koma fyrir hugarsjónir , og sem Endurminningin merlar mánasilfri saknaðar og þakklætis . Allt er geymt í huga Guðs . Og eins andlit þeirra sem heilsuðu þessum heimi á árinu og færðu birtu og blessun inn í líf okkar , andlit þeirra sem eru ekkert nema framtíð . Jafnframt því sem við dveljum við þessi andlit , þeirra sem eru fortíð og þeirra sem eru ekkert nema framtíð þá skulum við í huganum leita eftir andlitum þeirra sem nú eru á meðal okkar , snerta líf og tilveru okkar frá degi til dags og við réttum hugi og hjörtu og hendur okkar til þeirra í umhyggju , kærleika og þakklæti , fyrirgefningu og fyrirbæn . Af því að ekkert gerist um leið og það gerist , er lífið samsett úr andartökum sem við missum af . Stóru stundirnar verða ekki stórar fyrr en í Endurminningunni , fullyrðir skáldkonan , það er satt , hin líðandi stund hverfur svo skjótt hjá , við tökum varla eftir því fyrr en við lítum um öxl í skuggsjá Endurminningarinnar . Núvitund er eitt af tískuorðum dagsins . Það er full ástæða til að skerpa athyglina á þeirri stund sem er , vera vakandi , athugull , íhugull í núinu . Það er eitt megináhersluatriði trúar okkar að vaka . „ Vakið og biðjið ! “ segir Jesús . „ Nú er hagkvæm tíð , “ segir postulinn . Nú . Núna . Og um sjálfan sig segir Drottinn : „ Ég ER . “ Ekki : Ég var eða : Ég verð , heldur : ÉG ER . Og um leið segir hann við mig og þig : Þú ert minn ! Þú ert mín ! Senn er árið 2019 liðið í aldanna skaut . En hvað tekur við ? Það tilheyrir æskunni að maður vill alltaf að eitthvað gerist . Svo kemur að því einhvern tíma á ævileið að maður vonar helst að ekkert gerist . Ég er löngu kominn á það stig og er því ekki ungur lengur , það stig þegar manni finnst að engar fréttir séu góðar fréttir og vill helst að allt sé í sínum föstu , skorðum . En því er ekki að heilsa . Lífið rekur mann áfram undir lögmáli tímans . Undan því verður ekki vikist . „ Og síðasta andartakið hefur Síðasta Orðið . Um þá Stóru Stund verður engin minning , Þar fangar hún orð og veruleika sem er ágengur í samtíðinni sem er tómhyggjan , nihilisminn , orðið nihil merkir Ekkert . Það birtist reyndar mynd af því nú á árinu sem er að líða . Svartholið náðist á mynd . Eyðingaraflið sjálft sem dregur allt til sín í myrkradjúpin sín , og er Ekkert . Við viljum ekki tilheyra því ! Þá kemur mér í hug einn þátturinn í sjónvarpsþáttaröðinni , The Crown , sem nú er sýnd á efnisveitunni , Netflix . Það er þáttur þar sem gefst fágæt innsýn í sannleiksleit manns sem átti allt . Það er Filippus prins , eiginmaður Englandsdrottningar , auðugustu konu heimsins . Hann bjó í 100 herbergja höll , með tólf aðrar hallir til ráðstöfunar , þjóna á hverjum fingri og ótakmarkaðan auð , allt til alls . En óhamingjusamur , einmana , þrúgaður af tilgangsleysi þessa lífs . Þátturinn gerist sumarið 1969 – fyrir réttum fimmtíu árum . Við munum mörg þá stóru stund þegar tunglfararnir Neil Armstrong , Buzz Aldrin og Michael Collinslentu á tunglinu . Hún er sannarlega stór í endurminningunni hjá mörgum okkar . En í þessum sjónvarpsþætti er fjallað um hve prinsinn var gersamlega heillaður af þessu stórkostlega afreki , þessum sigri mannvits og tækni . Þegar geimförunum var svo boðið í opinbera heimsókn í Buckinghamhöll þráði prinsinn heitt að eiga með þeim einkasamtal . Svo situr hann þarna augliti til auglitis við þessa þrjá menn sem höfðu unnið þetta einstæða afrek og iðar í skinninu að fá þá til að lýsa þeim hughrifum og andlegu upplifunum sem þeir urðu fyrir . Hann þráði svör sem vísuðu til andlegrar reynslu og vídda . Þess í stað eru þarna þrír venjulegir ungir flugmenn , aukinheldur rótkvefaðir og höfðu ekkert að segja . Hvernig var það þegar þið stiguð fyrst á Tunglið ? Var það ekki áhrifaríkt ? spurði prinsinn , ákafur . Nei , sögðu þeir , bara sandur og auðn . Ekkert . Þetta var ekki svarið sem hann vildi fá . Síðar játaði prinsinn fyrir prestinum sínum : Móðir mín sagði rétt áður en hún dó að það væri eitt sem mig skorti . Og ég hváði : Hvað ? Trú , svaraði hún . Tungförunum fannst lítið til Tunglsins koma en þeim mun meira til Jarðarinnar . Bláa hnattarins sem flaut þarna í biksvörtu djúpi , blár , silfri drifinn . Það var áhrifarík sjón . Ég man það vel þegar ég sá í National Geographic litmynd af Jörðinni okkar , utan úr geimnum séð . Margir urðu til að lýsa því þessa júlídaga árið 1969 hve áhrifamikil sú mynd væri . Nú myndi mannkynið loksins sjá hve Jörðin okkar er lítil , þessi örsmái hnöttur í víðerni geimanna . Það myndi vekja með mönnum samkennd og frið . Það hefur því miður látið á sér standa að sá sannleikur yrði mönnum hugleikinn svona almennt , hvað þá að það virki vilja og verk til góðs fyrir lífið , jörðina , náungann . Það þarf annað og meira að koma til . Hvað ? Mörgum árum eftir Tunglförina sagði Neil Armstrong frá því er hann kom til Ísraels og gekk þar um fornar götur og spurði leiðsögumanninn : Er mögulegt að Jesús hafi gengið á þessum gangstéttarhellum ? Jú , tímans vegna gæti það alveg verið , svaraði leiðsögumaðurinn . Armstrong sagði svo frá : Það var mér dýpri og magnaðri reynsla að ganga á þessum fornu götusteinum en á tunglinu . Hver var þessi Jesús sem forðum gekk um rykuga vegi og steinlögð stræti Landsins helga ? Hver er hann ? Hann er Orðið sem varð maður á jörðu og mun hafa síðasta Orðið . Guð valdi að vitja mannsins hér á Jörð , helga jörðina himni sínum , okkar vegi , okkar líf , eilífð sinni . „ Hvernig var Tunglið ? “ spurði prinsinn . „ Ekkert . “ AðeinsEkkert – segir skáldkonan um það sem við tekur . Tómhyggjan sér aðeins Ekkertvið leiðarlok . Það er eitt mein okkar daga . Við þörfnumst trúar . Trúar á Guð . Það var ekki minnst á Jesú eða jólaguðspjallið í Stundinni okkar í sjónvarpinu , RÚV , á jóladag . Hið trúarlega þykir ekki við hæfi . Hvað veldur ? Þegar hinu trúarlega er útrýmt úr skólum og uppeldi þá er verið að loka á einhvern allra mikilvægasta þátt mennskunnar . Helgimyndir og trúartákn mega ekki sjást á Fæðingadeild Landspítalans , – það er svo trúarlegt , var sagt , og helgimynd af Guðsmóður með Jesúbarnið var tekin niður og stungið inn í geymslu . Þetta var líka yfirlýst viðhorf í Sovétríkjunum sálugu sem stóðu á hátindi valds síns fyrir fimmtíu árum . Sömu sögu er að segja af flestum múslimaríkjum í dag . Og í Kína um þessar mundir . Þar mega kristnar helgimyndir ekki sjást og krossar eru brotnir niður af kirkjum . Því að þótt menn ráði þar yfir öflugustu tækni og máttugustu kjarnorkuvopnum veraldar þá gera menn sér grein fyrir afli hinna helgu tákna og kristins siðar , hræðast það og vilja það feigt . Afl og máttur hins heilaga lætur ekki að sér hæða . Í trúnni á þann Guð sem birti sjálfan sig í Jesú Kristi er fólgið afl ummyndunar og lækningar , aflvaki og orkulind mannúðar , mildi og miskunnsemi , hugrekkis , lífs og vonar . Sú trú er siguraflið sem mun sigra heiminn , lækna líf og heim , undir jarðar og meinin manna . Eins og skáldið Jón Trausti segir í Sögum úr Skaftáreldum : „ Trúin er Guðs gjöf … Hún er máttur Guðs í vanmætti manna . Án hennar eru mennirnir rótlausir , flögrandi og fjúkandi laufblöð fyrir hverjum vindi , dæmdir til tímanlegs og andlegs dauða . Trúin er sigur yfir dauðanum . Hún er sigur lífsins . ” Þetta vissi móðir prinsins , prinsessan sem varð nunna og helgaði líf sitt hjálp við hina snauðu og hrjáðu . Hún horfði á son sinn , ráðvilltan , lífsleiðan í öllum alsnægtunum og sagði við hann : Þig vantar eitt . Trú . Hún vissi og það megum við líka vita að öll ofgnótt og auður veraldar , allir sigrar tækni og vísinda munu aldrei svala hjarta mannsins . Guði sé lof fyrir tækni og vísindi , vit og visku manna sem beitt er til að lækna mein og efla lífið ! En það mun ekki svala hjarta mannsins . Af því að það er skapað af Orðinu eilífa sem í öndverðu skóp ljós og líf og mun hafa síðasta orðið yfir lífi manns og heims . Það er Orðið sem varð hold , maður á jörðu , bróðir þinn , Jesús . Öll þrá og löngun jarðar barna er andsvar við ávarpi hans . Og hann lagði okkur orð á varir og hjörtu til að orða andvörp okkar og innstu þrá , von og vonbrigði : Faðir vor . Þannig skuluð þið biðja , segir hann , eins og barn við föðurkné eða í móðurfaðmi , hvað sem að höndum ber . Það er TRÚ . Kristur helgaði þetta líf og þennan heim , þetta varnalausa mannlíf himninum sínum , sem er ekkiauðn og tóm , Ekkert , heldur ljós og eilíft líf . Og það er ÞAÐ sem á móti kemur . Sérhvert skref og hver ein stund færir okkur nær honum , ljósinu hans , lífinu hans , líkn og lækning . Að játast því , það er TRÚ . Hann er bæði í fortíð og framtíð . „ Hann sem er og var og kemur “ . Hann var hjá þér í móðurlífi og nú er þú biður til hans . Og hann er líka í því sem ókomið er . Það er ekki Ekkert sem við tekur . Nei , síðasta andartakið er Orðið sem segir við mig og þig og sérhvert jarðarbarn : Þú ert minn . Óttastu ekki . Trúðu aðeins . Fylg þú mér . Hann blessi árið sem senn er horfið í aldanna skaut . Hann blessi árið sem á móti kemur og allt sem það færir að höndum . Ljós Guðs og andi leiði okkur öll og blessi og gefi gleðilegt ár .