Trölli.is birtir öðru hverju gamlar fréttir af vefnum Siglo.is . Hér kemur fróðleg grein frá 23. desember 2010 , Leó R. Ólason ritaði greinina , myndvinnsla og uppsetning Birgir Ingimarsson . Spjallað við burtfluttan – Kristrún Þóra Gunnlaugsdóttir Við félagarnir heimsóttum Kittý Gull í fjölbýlishúsið við Arahólana þar sem hún býr og röltum eftir ganginum í sameigninni . ” Strákar , hvað er ég eiginlega búin að koma mér út í og hvernig datt mér eiginlega í hug að segja já við ykkur ? ” Við litum upp og sáum hvar hún stakk höfðinu út á milli stafs og hurðar á einni íbúðinni og talaði til okkar í alveg sérlega skondnum þykjustu feimnis og vandlætingartón . Það glaðnaði yfir okkur við hressilegar móttökurnar og við gengum til stofu . Kittý er fædd árið 1945 í Reykjavík , árið sem stríðinu lauk og komst sjálf þannig að orði að hún hefði því fæðst með friði . Hún fluttist þriggja mánaða gömul til Siglufjarðar og er dóttir Gunnlaugs Þ. Jónssonar frá Siglufirði og Þuríðar Andrésdóttur frá Eyrarbakka . Fjölskyldan bjó í heil 21 ár á Lækjargötunni á neðri hæðinni í afa og ömmuhúsi eða hjá foreldrum Gunnlaugs . Hún er elst þrettán systkina og heitir fullu nafni Kristrún Þóra Gunnlaugsdóttir . Þegar horft er til baka er ljóst að Kittý hefur ekki aldeilis alltaf fetað þekktustu vegina eða gengið troðnustu slóðirnar eftir að hún lagði af stað út í lífið . Hún er mikil félagsvera í eðli sínu , haldin ævintýraþrá í ríkum mæli , flökkueðlið er greinilega í blóðinu , en hún er einnig gædd mikilli þjónustulund sem kemur svo vel fram í öllu sem hún tekur sér fyrir hendur . Segja má að hún hafi verið aðeins 5 ára gömul þegar hún fór fyrst að heiman , en að vísu hvorki langt eða til lengri tíma . Pabbi hennar og afi fóru með hana á trillu út á Sauðanes , en Jón og Jóna voru þá vitaverðir þar og mikið vinafólk þeirra ömmu og afa . Það var gaman að vera á Sauðanesi og þar lærði hún líka að lesa . Og hún hefur ekki enn gleymt kettinum sem var á bænum . Sá var með hræðilega stórt kýli á bakinu og hún var alveg logandi hrædd við hann . Það var ekki langt að skreppa þaðan inn á Dalabæ , en hún staldraði líka við þar hjá þeim heiðurshjónum Sigga og Höllu í svolítinn tíma . – Við skulum gefa henni orðið . Á leið á jólaball á Hótel Höfn . – Jói ” raf ” bauð okkur alltaf á jólaball sem haldið var á vegum Rotarýfélagsins . Hér vorum við stelpurnar í splunkunýjum kjólum sem mamma hafði saumað . Á vorin eftir að skóla lauk , fékk ég að fara til Ólafsfjarðar nokkur sumur og eignaðist góða vini þar sem alltaf hefur verið jafn gaman að rekast á æ síðan . Ég þurfti þó allaf að vera komin aftur heim til að passa yngstu systkinin áður en síldin byrjaði , þ.e.a.s. þau sem voru þá ekki orðin nógu gömul til að fara á Leikskála . En Leikskálar voru starfræktir á sumrin í Skíðaborg sunnan við bæinn . Þangað gekk gömul rúta frá torginu og þar var allt stóðið mætt kl. 9 á morgnanna en kom heim kl. 18 . Örlítill hluti Lækjargötunnar var svo alveg sérstök veröld út af fyrir sig . Í aðeins þremur húsum bjuggu á tímabili hvorki meira né minna en 36 krakkar að mig minnir , og þau héldu hópinn eins og um eina fjölskyldu væri að ræða . Þetta voru auðvitað við Gullarnir , Blöddarnir í Blöndalshúsinu og svo Gústarnir í húsinu þar sem Mikki bjó lengi . Þetta var með ólíkindum þéttur hópur og félagslega séð svo sjálfum sér nægur . Við þurftum aldrei að leita neitt lengra eftir leikfélögum og okkur fannst það sennilega bara fráleitt að hugsa til slíks . Við þoldum heldur ekkert sérlega vel að einhverjir aðkomukrakkar kæmu inn á okkar svæði . Ég man að einu sinni kom mjög elskulegur drengur sem átti heima á Grundargötunni og vildi leika við okkur . En vegna uppruna síns passaði hann auðvitað ekkert inn í hópinn og ég lamdi hann í hausinn með kústi svo að blóðið lak úr honum . Hann hljóp þá grátandi heim og hann er enn með ör eftir mig . Hann sýndi mér það fyrir ekki svo löngu síðan og það mun líklega aldrei hverfa frekar en minningin um þetta atvik . Þetta er líklega í eina skiptið sem ég hef gert svona nokkuð og ég vona bara að hann sé búinn að fyrirgefa mér . Í litla húsinu sem stóð götumegin við Mörtuskjól bjó hún Begga á efri hæðinni en niðri blandaði Oddur Tóra ísmjólkina sem var notuð í Bíóísinn . Þaðan var hún svo borin í plastfötum yfir á Bíóbarinn og þótti engum neitt athugavert við það . En við krakkarnir höfðum mikinn áhuga á þessari starfsemi sem fór fram í þessu litla húsi og fengum oft að smakka á afurðinni . Það er bara alls ekki hægt að gleyma því hvað þessi ís var rosalega góður svo ég tali nú ekki um rjómaísinn sem var notaður í kúluís . – Namminamm ! Á sumrin fengum við að vera lengur úti og vorum þá gjarnan í ýmsum leikjum eins og t.d. hornabolta sem var afar vinsæll . Þá komu foreldrarnir stundum út með okkur og við áttum það þá jafnvel til að loka götunni . Það hefur svo verið talað um að halda Lækjargötumót á næsta ári , en það hefur einu sinni verið gert áður . Fyrir 25 árum síðan vann ég á teríunni sem er á Reykjavíkurflugvelli , en þar eru enn í dag sömu rekstraraðilarnir . Það er ekki óalgengt að ef ég rek þar inn nefið sem ég geri stundum , sé sagt við mig : ” Hann bróðir þinn kom hérna aðeins við í kaffi ” og er þá átt við Jóhannes Blöndal sem drekkur ennþá frítt út á mig ” systur ” sína . Lækjargötutengslin eru sem sagt enn í fullu gildi þó allir séu farnir af þessum litla bletti . Þetta er sennilega eina myndin sem til er af öllum hópnum . Aftari röð : Jón , ég , Birna , Sverrir , Anna Stína , Hjördís og Andrés . Fremri röð : Sigurjón , Elva , mamma með Óttar í fanginu , Þorfinnur , Erla og Úlfar . Ég réði mig á planið hjá Stjána á Kambi sumarið eftir að ég fermdist . Þetta var fyrsta alvöru vinnan mín og ég upplifði þetta sumar alvöru síldarvertíð , þ.e. að þurfa að standa alveg heilan sólarhring og salta þar til allur síldarfarmurinn var kominn ofan í tunnur . Ég held að það hafi verið bæði hollt og gott að prófa að vera ” síldarkerling , ” en þetta var rosalega mikil vinna . Sumarið eftir réðum við Bettý Ingimars okkur í kaupavinnu til Vopnafjarðar aðeins 15 ára gamlar og það höfðu ekki margir trú á að við myndum endast þar . Það kom til á einhvern hátt í gegn um hana Þorfinnu í Hlíð . Við fórum með Esjunni austur og þetta var heilmikið ævintýri allt saman . Þá kom það sér líka vel að maður var alinn upp við að þurfa að vinna . Við fórum á sitt hvorn bæinn , vorum settar nánast beint upp í dráttarvélarnar og vorum alveg eldfljótar að læra á þær . Svo unnum við auðvitað öll þau úti og inniverk sem til féllu þarna í sveitinni og voru nú sum þeirra kannski hálfgerð karlmannsverk . Ég lærði auðvitað að keyra bíl þarna og keyrði alveg eins og herforingi , en það lögbrot er líklega fyrnt núna svo það er sennilega í lagi að segja frá því . En þarna var alveg rosalega skemmtilegt að vera og við fórum líka aftur sumarið eftir . En svo vildi maður auðvitað prófa eitthvað nýtt og gera eitthvað allt annað . Kittý söng með Kvennakór Siglufjarðar sem Silke stjórnaði . Hér er kórinn á leið til Ólafsfjarðar með varðskipinu Albert til að halda konsert . Ég man vel eftir stóra slagnum á Hótelinu þegar löggan notaði táragasið á gestina og allt varð hreinlega vitlaust . Það var nokkru áður en ég byrjaði að vinna þar , en við fylgdumst vel með atburðarásinni . Við áttum heima þarna í næst , næsta húsi og ég hélt mig hálfa nóttina á bak við gardínurnar og gægðist út undan þeim , auðvitað alveg skíthrædd . Það var ekkert sofið þá um nóttina því þetta var algjört bíó , eða eins og einhver svakaleg hasarmynd , þrælspennandi frá upphafi til enda . Og það gekk ennþá meira á þessa nótt , því Erla systir fæddist þarna um morguninn . Þvotturinn hvarf líka af snúrunum og maður var að finna hann út um allt einhverja daga á eftir . Ég fór svo að vinna á Hótelinu hjá Palla á Höfninni , síldarævintýrið var þá ennþá í algleymingi og þarna var mikið að gerast . Hljómsveit Guðmundar Ingólfssonar frá Keflavík var fastráðin á Höfninni fyrra sumarið . Sú hljómsveit var eiginlega undanfari Hljóma , en þar var Engilbert Jensen söngvari ásamt Einsa Júll sem náði einmitt í hana Diddu sína þarna . Eggert Kristinsson var trommuleikari , Þórir Baldurs spilaði á píanó , Erlingur Jónsson á bassa og Þráinn Kristinsson sílafón . Þá var yfirleitt dansað fimm eða sex kvöld í viku minnir mig . Oft var það þannig að maður kláraði vaktina , dansaði svo til eitt eða tvö og ef maður átti svo frí daginn eftir , skellti maður sér í síldargallann og fór beinustu leið að salta síld á einhverju planinu , því það þurfti ekkert svo mikið að sofa í þá daga . Um haustið fórum við Lára Halldórs til Keflavíkur að vinna því eftir að síldarvertíðinni lauk var eins og bærinn sofnaði . Við fengum vinnu á veitingastað og þarna var hreinlega allt að gerast . Okkur gekk vel að aðlagast samfélaginu þarna suður frá og eignuðumst fullt af vinum . Þá var farið í Krossinn allar helgar , enda var hann aðalstaðurinn . Um vorið lá svo leiðin aftur til hans Palla á Hótel Höfn því sumarið var framundan með allri síldinni og auðvitað allri vinnunni sem henni fylgdi . Það sumar var hljómsveitin Sóló aðalnúmerið , en í henni voru Rúnar söngvari , Guðmar á trommunum , Óli Már á gítar og svo voru þeir Lalli Hjaltisted , Lúlli og Kelli þarna líka . Þetta var rosa góð sex manna hljómsveit og skemmtilegir strákar . Það var alltaf stuð á Höfninni og mikið um að vera . En sumrinu lauk , allir fóru til síns heima og þá var málið að koma sér líka í burtu . Guðmunda Dýrfjörð , Jóhanna , Stella í Hlíðarhúsum , ég og Hadda Hannesar . Við fórum þá tvær vinkonurnar til Reykjavíkur , Mumma hans Adda í Visnesi og ég , en Lára festist í Keflavíkinni og er þar enn . Við fórum að vinna á Hrafnistu um veturinn , en vorum harðákveðnar í að fara til Englands með vorinu sem au-pair og vorum mjög duglegar að safna okkur fyrir ferðinni . Sá draumur rættist 1. maí 1964 þegar ég var 19 ára , en á þessum tíma vissu alls ekkert allir hvað au-pair stóð fyrir . Heima var allt okkar fólk í sjokki og leist alls ekkert á þetta uppátæki . Þetta var líka ekkert smá ævintýri og alveg ómetanleg reynsla . Leiðir okkar Mummu skildu og fórum við í sitt hvora áttina , hún til Birmingham og ég til Hertfordshire . Þegar út kom kynntist ég strax íslenskum stelpum og vorum við nokkuð duglegar að nota fríin til að skeppa til London og fylgjast með poppinu . Við gerðumst þar meðlimir í klúbb í Soho sem hét Marquees og stunduðum hann auðvitað grimmt . Á sunnudögum var þar sem kallað var ” Ready , steady radio , ” en því var útvarpað sem þætti á Radio Luxemburg . Þarna komu margir frægir popparar sem ýmist spiluðu , sungu eða spjölluðu . Þangað kom t.d. Eric Burdon söngvari Animals og tók lagið , sem og Brian Jones úr Rolling Stones sem droppaði þarna við einu sinni . Þarna í klúbbnum fórum við líka á fína tónleika með Mannfred Mann sem var auðvitað stórt númer á þessum tíma . Einu sinni fórum við á hljómsveitarkeppni í Watford þar sem margar hljómsveitir komu fram . Þar gjörsigruðu The Zombies með laginu She’s Not There , en það varð síðan heimsfrægt í kjölfarið í flutningi þeirra . Við fórum líka tvær saman á tónleika með sjálfum Bítlunum en það er upplifun sem er varla hægt að lýsa með orðum . Þetta hét “ The Beatles Christmas Show ” og var haldið í Hammersmith Odeon . Við náðum í miða á 4. bekk sem var staðsetning í dýrasta flokki því við ætluðum aldeilis ekki að missa af neinu . Þarna vorum við innan um mikið af ríku og fínu fólki . Þarna spiluðu m.a . The Yardbirds , en á þessum tíma var Clapton gítarleikari í því bandi og einnig stór númer eins og Freddie And The Dreamers og Elkie Brooks . Hápunkturinn var svo auðvitað þegar Bítlarnir sjálfir stigu á svið , því þá ætlaði allt að verða alveg snarbrjálað . Við grétum auðvitað úr okkur augun þarna , en það gerðu hvort eð er nánast allir sem voru í salnum . Allir örguðu eins og raddböndin leyfði og hávaðinn í áheyrendunum yfirgnæfði næstum því hljómsveitina . Þetta var algjör múgsefjun . Alla leiðina heim vorum við svo eins og lamaðar og mæltum við ekki eitt einasta orð . Þessi upplifun var svo yfirþyrmandi að það tók okkur langan tíma að jafna okkur . Enn þann dag í dag er ekki hægt annað en að fá svolítinn fiðring þegar maður sér myndbönd eða eitthvað slíkt frá þessum tíma sem bítlaæðið var í algleymingi . Bítlarnir á sviði . Ég má líka til með að minnast á skemmtilegt atvik sem gerðist úti í London stuttu eftir að ég kom þangað . Við vorum nokkrar saman á gangi í fólksmergðinni á Piccadilly og mér fannst ég reka sig á annan hvern mann . Sorrý , sorry sagði ég aftur og aftur , en svo rakst ég harkalega á einn og lít þá upp . Ég ætlaði einmitt að segja sorry einu sinni enn , en sá þá að þetta var Óli Tóra , hugsið þið ykkur . Hann varð eflaust alveg jafn mikið hissa og ég og sagði : “ Ja , þó að Siglufjörður sé lítill þá er nú heimurinn ekki stór . Komiði stelpur ég býð ykkur í kaffi . ” Við rifjuðum þetta atvik upp fyrir stuttu og hann mundi vel eftir þessu . Eftir rúmlega ársdvöl í Englandi lá leiðin ekki aldeilis á heimaslóðir , heldur til Sviss í þetta skiptið . Ég hafði eignast mjög góða vinkonu þaðan sem var skólasystir mín í Englandi og þar ætlaði ég að staldra við í þrjá mánuði sem urðu reyndar eitt og hálft ár . Ég fór að vinna á fallegu veitingahúsi sem fjölskylda vinkonu minnar átti , en það var aðeins opið yfir sumartímann . Annars bjuggum við í borg sem heitir Sion . Ég kunni ekki stakt orð í frönskunni , en þarna varð ég að læra nýtt tungumál yfir af enskunni ef svo mætti segja og það var ekkert mjög auðvelt . Einhvern vegin tókst þetta nú samt með tímanum og ég lærði líka svolítið í þýsku , en þarna komu margir Þjóðverjar . Þetta var ótrúlega skemmtilegur tími og eftir að ég fór að vinna á ferðaskrifstofunni skrapp ég næstum á hverju ári til að vinna þarna með vinkonu minni í sumarfríunum . En allt breytist með tímanum og staðnum var lokað árið 2000 því ekki reyndist lengur rekstrargrundvöllur fyrir honum . Á fyrri myndinni er Kittý tvítug mær á veitingastaðnum úti í Sviss 1965 , en að afgreiða kaffi á þeirri síðari 1993 . Á báðum myndunum er hún í sama einkennisbúningi staðarins , en hann beið hennar alltaf tilbúinn og klár í slaginn þegar hún mætti til leiks . En þar kom að ég lagði af stað heim til Íslands , því ýmislegt gerst sem beinlínis kallaði á mig . Meðan þetta langa ferðalag mitt stóð yfir hafði ég eignast tvö ný systkini sem ég hafði auðvitað aldrei séð , en einnig sá sorglegi atburður að mamma og pabbi skildu . Meðan ég var ennþá úti í Sviss , var ég auðvitað farin að undirbúa næsta kafla í þessari löngu ævintýraferð sem mig langaði satt best að segja ekkert til að lyki neitt allt of snemma . Ég sótti um starf hjá Loftleiðum því mig langaði mikið til að verða flugfreyja . Ef sú hugmynd gengi eftir , myndi ég alla vega fá að ferðast nægju mína og það í vinnunni . Svo væri það nú aldeilis ekki slæmt að fá borgað fyrir að gera það sem mér þykir skemmtilegt . Ég komst að því að það bráðvantaði frönskumælandi fólk í stéttina . Ég fékk alla pappíra senda út með hraði , fór í atvinnuviðtal þegar ég kom heim og næsta skref var svo að fara í myndatöku . En mál þróuðust með öðrum hætti en ég hafði hugsað mér og líf mitt tók sannkallaða vinkilbeygju um þetta leyti . Það gerðist síðan aldrei neitt meira varðandi umsóknina , draumurinn um að verða flugfreyja hreinlega slokknaði og ég hef aldrei verið fyllilega sátt við sjálfa mig fyrir að hafa sleppt þessu tækifæri . Mynd tekin í apríl 1979 tveim vikum áður en Þorfinnur lést . Aftari röð : Jón , Úlfar , fermingarbarnið Óttar , Sigurjón og Sverrir . Fremri röð : Elva , Birna , Anna Stína , Þorfinnur , Erla , Hjördís og ég . Á myndina vantar Andrés . Ég var auðvitað full eftirvæntingar að komast heim , en sjálft ferðalagið var ekkert sérlega skemmtilegt og jafnvel svolítið hráslagalegt á köflum . Ég flaug í fysta áfanga til Heathrow , en þegar halda skyldi áfram blasti við mér svolítið sem fékk mig til að langa mest til að snúa við . Þarna stóðu stórar og glæsilegar þotur í röðum , tilbúnar að halda eitthvert langt út í heim þar sem ævintýrin gerðust , en svo var þarna ein pínulítil flugvél merkt íslensku flugfélagi á leiðinni í snjóinn og myrkrið heima á skerinu . Það var vélin mín , ég fann á einhvern óþægilegan hátt til smæðar minnar og langaði mest til að hætta við heimferðina . Ekki batnaði líðanin þegar inn kom , því þessi flugvél var einhvern vegin eitthvað svo gömul og úr sér gengin enda kom fyrsta þotan stuttu seinna . Þarna var ég 21 árs gömul og árið var 1966 . Í þá daga var lent á Reykjavíkurflugvelli og þar tók á móti mér ísköld og kolbikasvört nóvembernóttin með rigningu og slagviðri í ofanálag . Í þriðja sinn á heimleiðinni langaði mig til að snúa við . Þetta bliknaði þó allt saman í samanburði við ferðalagið norður því það var allt á kafi í snjó fyrir norðan og alveg kolófært . Ég komst þó með rútu norður á Hofsós en ekki fetinu lengra , en var svo heppin að eiga vinafólk á Hofi á Höfðaströnd þar sem ég fékk inni meðan beðið var eftir að veðrinu slotaði . Á þessum tíma lá vegurinn um Siglufjarðarskarð og ennþá verið að sprengja göngin í gegn um Strákafjall , svo ekki voru miklar líkur á að ég kæmist landleiðina heim . Það varð mér því til bjargar að póstbáturinn Drangur sigldi þá til Hofsóss og ég fór því heim með honum næst þegar hann kom . Þegar ég stóð svo á Hafnarbryggjunni á Siglufirði með ferðatöskurnar mínar í enn meiri snjó vandaðist málið , því ég vissi bara alls ekki hvar ég átti heima . Það vissi heldur ekki nokkur maður að ég væri að koma þennan dag svo engin var heldur móttökunefndin . Ég átti heima á Lækjargötunni þegar ég fór síðast að heiman þremur árum áður , en nú var mamma flutt og ég hafði ekki hugmynd um hvert . Þetta var vægast sagt nöturleg uppgötvun en það rættist auðvitað úr þessu eins og það virðist alltaf rætast einhvern vegin úr öllum vandamálum . Ég sá hvar löggubíllinn kom niður á bryggju og ég spurði Bubba löggu sem var þar undir stýri , hvort hann gæti ekki bjargað mér . Hann brást vel við þeirri ósk eins og við var að búast og keyrði mér og mínu dóti eins langt og hann gat , en það var þó ekki lengra en upp á Suðurgötu fyrir neðan kjá Kela Ben vegna ófærðarinnar . Svo öslaði hann snjóinn með mér alveg upp í mitti , upp allan Brekkustíginn og við bárum eða öllu heldur drógum á eftir okkur dótið mitt . Svo bankaði ég á dyrnar á Hávegi 10 , eða í Lákahúsinu eins og brekkubúar kölluðu það á sínum tíma . Það var komin nótt en allur hópurinn vaknaði upp og kom til dyra . Það urðu auðvitað miklir fagnaðarfundir , en yngstu systkini mín vissu varla hver ég var , enda þrjú ár liðin frá því ég fór að heiman . Þau störðu bara á þessa furðuveru sem datt þarna inn um dyrnar úr snjónum og dimmri nóttinni . Ég hafði ekki hugsað mér að stoppa lengi heima , kannski bara rétt yfir jólin og áramótin eða eitthvað svoleiðis . Það teygðist þó heldur betur úr því og ég var fljótlega komin í bullandi vinnu á Höfninni . Eftir að ég kom heim var ég auðvitað strax tekin inn í saumaklúbbinn með skólasystrum mínum en sá fljótt að ég var svolítið utanveltu í því samfélagi . Meðan ég hafði verið að skoða heiminn höfðu þær eignast bæði menn og fullt af börnum , svo það var langmest talað um börnin og bleyjurnar . En á þessum tíma ætlaði ég mér sko ekkert að fara út í svoleiðis hluti alveg strax . Þá kynnist ég Palla Birgis , við giftum okkur og fórum að búa saman , en sambandið varð því miður ekki langt . Hann lést í hörmulegu slysi áður en við höfðum verið saman í þrjú ár . Þegar það gerðist höfðum við eignast einn strák og ég var ófrísk af öðrum . Þá var ég að vinna sem klínikdama hjá Jonna tannlækni . Ég fór fljótlega að vinna eftir að Páll yngri fæddist og vann stundum á Matstofunni hjá Ásu Þórarinns með öðru , en hún átti frændur sem ráku hótelið á Blönduósi og bráðvantaði starfsmann í eldhús . Hún kom að máli við mig og hvatti mig til að taka þessa ágætu vinnu . Þarna væri mjög gott að vera og eignlega alveg sáralítið að gera . Ég sló til og flutti á Blönduós með strákana mína tvo . Þeir voru þá alveg að verða tveggja og þriggja ára , en ég komst fljótlega að því að þetta með rólegheitin í sveitinni var stórlega ýkt . Ég var varla kominn nema rétt inn úr dyrunum þegar mig langaði mest til að bera dótið mitt aftur út í sama bíl og ég kom með og fara strax heim . Á þessum tíma var hafin undirbúningsvinna við Blönduvirkjun og það voru 30 manns í föstu fæði sem tengdust því verkefni , auk þess sem það þurfti líka að nesta þá áður en þeir fóru til vinnu . Svo stoppuðu rúturnar líka á Hótelinu og margir farþegarnir borðuðu þarna líka . Á dögum hinna holóttu og seinförnu malarvega og á meðan bensínstöðvar seldu bara bensín og olíur , var svo margt með öðrum hætti . Það var því algengt að það væru um 60 manns í mat hvern einasta dag og ég var að miklu leyti ein í eldhúsinu frá 7 á morgnanna til miðnættis . Fyrsti mánuðurinn fór að miklu leyti í að læra og búa til skipulagið alveg frá a til ö sem síðan var svo unnið eftir . Ég var enginn kokkur og eldaði bara venjulegan heimilismat . Ég fékk allan fisk sendan frá Jósa og Bödda á Siglufirði og á þessum tíma voru kótílettur og buff með spæleggi mjög vinsælt eða eiginlega eins og hálfgerður tískumatur . En þetta var ansi mikið erfitt og ég þurfti virkilega að taka á honum stór mínum hvern einasta morgunn til að hafa mig í gang . Ég var svo heppin að bróðir hótelstjórans sem var þarna húsvörður , tók hann Palla litla nánast að sér og það létti mikið undir . Ég hélt þó út veturinn en um vorið var ég hreinlega þrotin af kröftum og fór heim . Þar fór ég að vinna á hótelinu eins og svo oft áður , en einnig saumastofunni hjá Steinari Jónassyni en þó aðeins fram á haustið því þá langaði mig eins og svo oft að prófa eitthvað nýtt . Ráðskona á Blönduósi . Ég var búin að vera að leita að einhverri vinnu þar sem ég gæti haft strákana með mér . Sú leit bar reyndar ágætan árangur , ég var veturinn 72 - 73 á Sólheimum í Grímsnesi og þar var alveg æðislegt að vera . Ég fór svo aftur heim um vorið en þegar líður á sumarið hringir Guðrún Árnadóttir í mig og biður mig að fara suður og taka að mér hóp af Færeyskum krökkum . Ég færðist undan í fyrstu og taldi mig ekki vera nokkra mannesku í starfið en Gunna gaf sig ekki svo auðvitað sagði ég já fyrir rest . Foreldrarnir ýmist ráku eða unnu í skóverslun Þórðar Péturssonar í Kirkjustrætinu sem var þá ein þekktasta skóverslunin í Reykjavík . Hjónin sem ráku búðina áttu tvö börn , systir konunnar þrjú , dóttir þeirra tvö og svo var ég með mína tvo stráka . Þarna var því mikið fjör eins og gefur að skilja og vissulega var þetta ekkert auðvelt , en ég var alveg gallhörð á að láta þetta ganga upp . Þetta voru ansi fjörugir krakkar og hingað til höfðu nánast allar stelpur sem voru ráðnar til að gæta þeirra gefist upp . En ég var svo sem ýmsu vön og þegar ég var einhverju sinni alveg búin að fá meira en nóg af einum stráknum , lét ég hann bíta í sápustykki . Það hlýtur eitthvað að hafa verið í sápunni , því hegðun hans snarbreyttist til batnaðar og hann var yfirleitt aldrei til vandræða meir . En þegar ég varð svo sextug , fékk ég pakka frá honum sem í var rauðvínsflaska og svo fylgdi auðvitað sápustykki . Mamma hans sem er ein besta vinkona mín kom með pakkann frá honum , en hann býr núna úti í Færeyjum . Þannig var að búðin var á neðri hæðinni , en uppi var íbúð þar sem ég passaði alla krakkana á daginn . Ég var svo hjá þessu ágæta fólki í tæp þrjú ár , það var mér mjög hjálplegt í alla staði og við höldum mjög góðu sambandi enn í dag . Eftir þetta skemmtilega Færeyska ævintýri var ég komin í sambúð og þriðja barnið á leiðinni . Ég varð auðvitað að gera eitthvað annað og meira en að vera heimavinnandi húsmóðir , og vann m.a. hjá Sambandinu , í versluninni Torginu við Austurstræti , í smurbrauðinu á Reykjavíkurflugvelli , hjá Ferðaskrifstofu Íslands , Akogeshúsinu og mörgum fleirum stöðum , en síðast en ekki síst í Oddfellowhúsinu . Þar mynduðust einhvern vegin svo sterk tengsl við allt það góða fólk sem þar var og er margt af því er reyndar starfandi enn , að ég hef stundum farið þangað í desember og unnið þegar mikið er að gera . Kittý var í Skagfirsku söngsveitinni eftir að hún kom suður . Myndin er af kvennaarmi þeirrar ágætu sveitar í íslenska þjóðbúningnum . Svo var til fyrirtæki sem hét upphaflega Ferðaskrifstofa Ríkisins , en starfsfólkið keypti reksturinn þegar hann var seldur og nafnið breyttist í Ferðaskrifstofu Íslands . Ég fór að vinna þar og þetta var góður og skemmtilegur vinnustaður sem hentaði mér auk þess mjög vel . Ég gat unnið þar á daginn , en á kvöldin og um helgar í veisluþjónustugeiranum . Ég var þarna í 10 ár eða svo , en Flugleiðir keyptu þá reksturinn . Þar með var ég kominn undir Flugleiðahattinn ef svo mætti segja sem var kannski ekki alslæmt , en því fylgdu ýmis konar réttindi sem í mínu tilfelli náðu yfir starfsaldur minn frá byrjun . Ég gerðist síðan veitingastjóri hjá Veislunni sem er stórt veislufyrirtæki og var þar í rúmt ár . Þá lá leið mín aftur í ferðabransann , ég fór að vinna á Flugleiðahótelinu á Egilstöðum og var þar meira eða minna í önnur 10 ár . Ég ferðaðist mikið á þessum tíma og sleppti helst aldrei tækifæri til slíks . Ég vann á þessum tíma mikið sem þjónn og þá helst í fínum veislum á stöðum eins og Valhöll á Þingvöllum , Kjarvalstöðum , Þjóðmenningarhúsinu o.fl . Svo tók ég að mér að reka Dillonshús í heil 5 ár . Ég var alltaf með hóp af frábæru fólki í vinnu og varð stundum sumum á orði að þar færi landsliðið í þjóninum , enda vorum við alltaf að taka á móti erlendum þjóðhöfðingjum og öðru fyrirfólki . Stórvinkonurnar Gústa Lúthers , Lára Halldórs og ég fyrir fáeinum árum . Sennilega höfum við verið að hittast vegna árgangsmóts . Á myndina vantar Möggu Helga sem líklega hefur tekið hana . Stundum gerðust svolítið skrýtnir hlutir á þessum fínu stöðum , eða manni fannst þeir alla vega vera svolítið skrýtnir þó maður væri ýmsu vanur . Einu sinni tókum við nokkur saman að okkur að þjóna í veislu hjá mjög þekktum erlendum þjóðhöfðingja sem hélt alveg rosalega flotta veislu . Ég átti svo sem ekki von á neinu sérstaklega óvæntu en það kom nú annað í ljós . Hann mætti með sinn yfirþjón sem var eins og herforingi . Hann stóð stífur eins og myndastytta og við fylgdumst með honum . Allt í einu rétti hann snöggt út hendina eins og hann væri að skjóta af startbyssu á kappleik og þá fór allt í alveg bullandi gang . Það var líka komið með allan matinn , borðbúnaðinn og þar á meðal allt silfrið sem var ekkert smáræði . Þar á meðal voru flennistórir og níðþungir silfurbakkar og á þeim voru m.a. stórar skálar með sósu og kartöflum . Á þessu þurfti maður að halda hálft kvöldið og ég hélt að ég myndi annað hvort líða út af eða bakið hreinlega brotna . Það varð mér til bjargar að Carl Billy var að spila þarna yfir matnum og flygillinn var staðsettur á alveg sérlega hentugum stað fyrir mig . Ég laumaðist því til að leggja olnboga handarinnar sem hélt á bakkanum ofan á hann svo lítið bar á og þannig hafði ég mig í gegn um kvöldið . Þó maður væri eitthvað yngri á þessum tíma var samt þó nokkuð töff að vinna fyrst fullan vinnudag , fara svo að undirbúa veislu , dekka upp , standa allt kvöldið og eftir það þurfti svo auðvitað að ganga frá öllu saman og gera klárt fyrir næsta dag . Einu sinni gerðist það að allir erlendu veislugestirnir spruttu skyndilega á fætur og þrömmuðu út í þráðbeinni röð rétt eins og vel þjálfaður herflokkur , að því er virtist alveg upp úr þurru . Það var komið að því að bera inn kaffið eftir matinn og við stóðum eftir furðu lostin með könnurnar og konfektskálarnar á lofti og veltum því fyrir okkur hvað hefði eiginlega komið upp á . Þetta voru allt gestir frá framandi landi hinum megin af hnettinum og þeir höfðu greinilega ýmis önnur viðmið og siði en við hérna á klakanum . Eitt af því sem var greinilega tekið mjög alvarlega hjá þeim , var stundvísi svo og allar tímasetningar . Veislunni hafði verið áætlaður ákveðinn tími og það var því staðið upp alveg á sekúndunni og stefnt mjög hratt og ákveðið til dyra þó að dagskráin væri alls ekki búin . Þetta var allt saman mjög óraunverulegt og líkast því að vera eins og súrrealísk sena sem er klippt út úr einhverri bíómynd , en samt alveg bráðfyndið svona eftir á . Já margt var brallað , enda alveg meiri háttar fjör í þessum geira og þessi vinna síður en svo óskemmtileg . Árgangurinn hittist á Siglufirði . Ég var nú ekki af baki dottin þó að ég væri komin svolítið til ára minna og skellti mér til Danmerkur fyrir þremur árum sem amma au-pair . Þar býr Palli sonur minn ásamt sinni konu og þrem sonum . Þar var ég í tæpt ár og gekk m.a. í dönskuskóla , svona aðallega til að gera eitthvað skemmtilegt . Þatta var frábær tími en það var nú samt mjög gott að komast heim að lokum . Danir eru nefnilega ekkert sérlega fjörugir og ég kynntist því aðallega skemmtilegum Íslendingum þar ytra . Ég hef nú verið að mestu leyti frá vegna veikinda vel á annað ár , en í dag stefnir allt í rétta átt . Núna er ég á svolitlum krossgötum , en er óðum að ná mér og get vonandi fljótlega farið að koma mér út á vinnumarkaðinn aftur . Ég er búin að vera voða dugleg í jóga en ætti kannski meira að fara út að ganga , en ég hefði nú miklu frekar viljað fara út og dansa salsa eða gera eitthvað sem er virkilegt fjör í . Úr brúðkaupi Páls og og Kristínar . Tengdadóttirin Kristín og Páll Birgis þá Gunnar Hilmar , Þorfinnur Karl , ég og Belinda dóttirin og elsta barnabarnið mitt Páll Kristján stendur fyrir framan pabba sinn . Ég gerði játningu fyrir viðmælanda okkar og upplýsti að ég hefði ekki verið alveg hundrað prósent viss um hvað hún héti í rauninni , því ég hefði bara aldrei heyrt hana kallaða nokkuð annað en Kittý . Það örlaði á svolitlu brosi áður en svarið kom . Já , það er nú svolítil saga út af fyrir sig að segja frá því . Þegar ég var lítil var ég fyrst kölluð Kiddý eða jafnvel Kiddý Þóra . Ég var ekki orðin há í loftinu þegar ég strækaði alfarið á þá nafngift . Mér fannst hún rosalega hallærisleg , en Kittý var hins vegar bara töff og kolféll alveg í kramið hjá sjálfri mér . Það nafn hefur fylgt mér fram eftir öllu og margir hafa aldrei heyrt neitt annað . Eldri systkini mín kalla mig Kiddý en þau yngri Kittý , en í sveitinni á Eyvindarstöðum var ég alltaf Þóra kaupakona . Ömmubörnin kalla mig ömmu Kristrúnu , enda hæfir það vel hinum virðulega ömmualdri og vil ég þess vegna helst heita Kristrún nú orðið .