Rétt fyrir miðja 15. öld skýtur hugtakinu þannig upp aftur í yfirfærðri merkingu þegar ítalski húmanistinn Lorenzo Valla ( 1407 - 1457 ) skrifar um mann sem hefur stolið skrifum hans . þótt höfundar noti sér eldri ritverk með því að setja efni þeirra í nýtt samhengi , skapa úr því nýja heildarmynd ; það hafa margir höfundar gert allt fram á þennan dag . Einnig getum við hugsað okkur að maður afli leyfis hjá upphaflegum höfundi hugverks til að nýta sér það sem sitt eigið verk án þess að geta höfundarins . Sá sem stelur einhverju frá öðrum ætlar oft að nýta sér það , til dæmis í auknum afköstum og minni fyrirhöfn . Til skamms tíma hefur mönnum orðið tíðræddast um ritstuld eða hugverkastuld í bókmenntum og öðrum listum , en í seinni tíð hefur ritstuldur í fræðastörfum komið mjög til umræðu , meðal annars með tilkomu tölvutækni og veraldarvefs , en einnig vegna vaxandi kröfu um heiðarleika , vönduð vinnubrögð og gagnsæi í vísindum . Sá sem gerir slíkt á á hættu að hljóta ámæli af hálfu starfssystkina og vísindasamfélagsins eða fulltrúa þess , svo sem háskólayfirvalda og rannsóknaráða í hinum ýmsu löndum , eða jafnvel að missa aðgang að sjóðum sem úthluta styrkjum til rannsókna . Eitt af því sem veldur nokkrum ruglingi í umræðunni um hugverkastuld í vísindum er það að kröfur um frágang fræðilegra verka að þessu leyti hafa verið að aukast að undanförnu og eru til dæmis allt aðrar núna en þær voru fyrir 100 árum eða svo . Sömuleiðis byrgir það mönnum sýn á köflum að vísindamenn taka stundum upp á því að skrifa rit fyrir almenning og þá þykir ekki endilega við hæfi að trufla lesandann með bókfræðilegum tilvísunum . Ef höfundur kýs að sleppa þess konar kröfum eða slaka verulega á þeim ber honum að láta þess getið auk þess sem hann verður þá að sæta því að rit hans sé metið samkvæmt þessu - og kann það þó að vera býsna gott að öllu öðru leyti . Í þessu viðfangi skiptir líklega mestu að ritið sé eins og það sýnist vera þannig að lesandi geti strax séð hvorum flokkinum það tilheyrir .