£ Gei HaaMavöw . ~ MORGUNBLAÐIÐ SAMSAFNK ) HRA 3 KW3 A 3 araAjannoíioM SUNNUDAGUR 29. NÓVEMBER 1992 % 1 Mauno Koivisto for - sætisráðherra Finn - lands og Olof Palme forsætisráðherra Svíþjóðar á gangi í norðangarranum á Lækjartorgi . uði . Þingið sátu 78 þjóðþingsfulltrú - ar og um 40 ráðherrar , en í állt sóttu hátt á fjórða hundrað manns þingið . Merkasta mál þingsins var hugmyndin um norrænt tollabanda - lag , Nordek . Forseti var kjörinn Sigurður Bjarnason frá Vigur . I samtímaheimildum er þess sérstak - lega getið að vonskuveður hafi ver - ið þegar þingfulltrúar komu til landsins , rok og hríðarbyljir svo litlu hafi munað að flugvélar með þing - fulltrúa gætu lent í veðurofsanum . En allt fór vel að lokum og þótti þinghaldið takast með . ágætum . Trygve Bratteli , fyrrverandi for - sætisráðherra Noregs , og Mauno Koivisto frá Finn - landi ræðast við . SÍMTALID ... ER VIÐ ELÍNUINGIMUNDAKDÓTTUR 5 ÁRA Fimmtujólin 45380 — Er þetta Elín ? Já . — Komdu nú blessuð , þetta er Kristín Marja á Morgunblaðinu . Ég er búin að vera að hringja í þig , en þú ert aldrei heima . Hvar varstu ? Bíó . Veistu hvað , klukkan og kertastjakinn breyttust í mann og konu og strák . — Hvað segirðu ! Þetta hefur verið skemmtileg bíómynd . En heyrðu , nú er aðventan að koma og því langaði mig til að rabba við þig um jólin . Þetta eru fimmtu jól - in þín , manstu nokkuð eftir jól - unum í fyrra ? Ég veit það ekki . — Þekkirðu jólasveinana ? Einn . Veistu hvað , ég sá jóla - sveininn gegnum gluggann . — Nú ? Hvað var hann að gera ? Hann var að koma og gefa mér í skóinn . — Manstu hvað hann gaf þér Ég fékk skraut og páskaegg . — Nú , nú , eitthvað hefur sá gamli verið farinn að kalka . En ég á litla frænku sem fékk kartöflu í skóinn í fyrra . Veistu af hverju ? Hún var svo óþekk . — Einmitt . Manstu hvað jóla - svejnarnir heita ? Ég man suma . Stekkjastaur , en ég man ekki hvað þessi heitir sem var að stela kertunum . — Kertasnfkir . En veistu út af hverju við höldum jól ? Nei . — Manstu hver fæddist á jólunum ? Veistu hvað , löggan kom og gaf okkur endurskins - merki . — Já , já , á leik - skólann þá ? Jólasveinarnir komu líka . Veistu hvað , ég fékk bók . — Hvað se - girðu , ekki hafa þeir verið nískir . Veistu hvað , við dönsuðum í kringum jólatréð . — Voruð þið í sparifötunum ? Við þurftum þess nú ekki . — Auðvitað ekki , en veistu hvað aðventa er ? Nei . — Þá er svona krans á borðinu með fjórum kertum í . Nei , ég er ekki á borðinu . — Ert þú ekki á borðinu ? Nei , kertin eru ekki á borðinu . — Þau koma . Jæja , en hvað viltu ; nú helst fá í jólagjöf ? Leir . — Leir já , nokkuð fleira ? Nei . — Jæja Elín mín , þú segir það . En hvenær þurfa bðrn að fara að hátta svo þau fái eitthvað í skóinn ? Snemma . — Klukkan hvað er það ? Átta . — Við munum það . Heyrðu , þegar jólasveinninn kemur til þfn , bld 3u hann þá um að koma til mín líka . Við tölum ekki við hann . — Nú ? Við hlustum á hann . Veistu hvað , löggan sagði að það mættú . aldrei vera úti eftir kvöldmat . En ég var ekki úti núna , ég var á veit - ingastað . — Það eru aldeilis flottheit á • minni . Ég fékk hamborgara , franskar , ís , og litabók og liti . — Hvað lúxus er þetta ! Af hverju fæ ég aldrei litabók og liti á veitingastað ? Bara . — Af hverju ekki ? Bara . — Jú , af hverju ekki ? Þú varst ekki á veitinga - staðnum . — Það er rétt . Jæja Elín mín , þú þarft víst að fara að sofa , svo ég býð þér bara góða nótt . Ég skila því . i + FRÉTTALfÓS ÚR FORTÍD HUSNÆÆHSVANDI GUNNARS GUNNARS - SONAR í REYKIAVÍK Gunnar Gunnarsson Haustið 1948 fréttist það um íslandsbyggðir að skáldið Gunnar Gunnarsson og Fransiska kona hans hefðu gefið ríkinu höfuðból sitt Skriðuklaustur . Seint í nóvember sama ár átti blaðamaður Morgunblaðsins viðtal við'Gunnar . Áður hafði blaðamaðurinn átt símtal við Gunnar en vegna þess hve illa heyrðist varð það að samkomulagi að geyma spjallið þar til skáldið flytti suður . Yfir kaffibolla á Hótel Borg f 6r svo viðtalið fram . Skáldið sem gaf ríkinu höfuðból sitt og kona hans , eru nú húsnæðislaus og verða að búa í gistihúsi . Þau hjónin hafa verið að leita fyrir sér um íbúð , en ekki tekist ennþá , segir blaðamaðurinn í grein sinni . Hann segir ennfrem - ur að alveg sé óvíst hvar þau taki sér bólfestu til langdvalar , en það mætti á Gunnari skilja að hann vildi gjarnan setjast að í Reykja - vík , ( sem líka varð reyndin ) . Um Skriðuklaustur segir Gunn - ar að þau hjónin hefðu helst óskað eftir að húsið yrði notað sem hressingarhæli eða að listamönn - um yrði tryggð þar dvöl , eða eitt - hvað þess háttar . „ Það sem vakti einkum fyrir konu minni og mér , " segir Gunnar , „ var að jörðin lenti ekki í braski . Við gátum ekki hugsað okkur það , eftir að við vorum búin að búa um okkur þarna . Það var þess vegna sem við töldum tryggast að ríkið fengi jörðina til umráða . En aðalástæð - an til þess að við fluttum var að búskapurinn var orðinn okkur of - Frá höfiiðbóli ígisti - herbergi viða . Það var ekki hægt að fá neina hjálp . Jafnvel kvennaskólinn á Hallormsstað var vinnufólkslít - ill . Það er hægt að fá fólk þarna eystra á sumrin en vonlaust að vetrinum . " Þegar talið barst að húsnæðis - málum og því hvort ekki sé erfitt að vera skáld , að vinna að hugðar - efnum sínum í gistihúsherbergi segir skáldið það rétt vera . En það sé hægara sagt en gert að fá íbúð , hvort heldur sé til leigu eða til kaups . Þau hjónin hafi farið á hnotskóg eftir húsnæði frá því þau komu suður . Það hafí ekki verið hægt að gera að austan , því lítt sé gerlegt að leigja eða kanna húsnæði að óséðu . En þetta hafi gengið heldur stirt eftir að suður kom . Þau hafi verið að því komin að leigja húsnæði , sem þeim leist vel á , en þá tók systir húseiganda upp á því að gifta sig og þurfti á ibúðinni að halda . Það þekkja margir þá erfiðleika , sem eru á því að fá íbúð í Reykjavík um þessar mundir , segir í greininni . Umræðurnar snúast þessu næst um skáldsögu Gunnars , Jón Ara - son , sem þá var að koma út á íslensku . Hersteinn Pálsson þýddi bókina úr dönsku en Gunnar kveðst í viðtalinu hafa farið yfír handritið og breytt því allmikið . „ Ekki vegna þýðingar Hersteins , " bætir hann við . „ Heldur vegna breytinga sem ég vildi gera á sög - unni á íslensku og sem hér þótti betur fara en í danska textanum . Fór ég með handritið eins og mér sýndist . Það má segja að við höf - um báðir unnið þetta verk . " Grein - arhöfundur lætur þess getið að bókin um Jón Arason hafi fengið mikið lof þegar hún kom út í Danmörku . „ Þegar um slíka sögu . . er að ræða verður maður að fylgja sögulegum staðreyndum ná - kvæmlega , " segir Gunnar . „ Bæði er það að saga Jóns Arasonar biskups er kunn og heimildir um hana nær óþrjótandi . Það kostaði mikla vinnu og fyrirhöfn að skrifa ; þessa sögu . " Þegar Gunnar er spurður í við - talinu hvort í vændum sé nýtt verk frá honum gefur hann lítið út á það . „ Það fer mikill tími í útgáfu fyrri bóka á íslensku og ýmislegt annað kemur til greina sem glepur . En ekki er því að neita , að eitthvað kann að vera á prjónunum ef vel er að gáð . Það var gefið hálfgildings fyrirheit með söguflokknum um Heiða - harm . En heimurinn er að breyt - ast svo mikið . Maður er kominn úr þeim heimi , sem maður fæddist í og í annan heim að nokkru leyti . Best er að spá sem minnstu um framtíðina , " segir skáldið . Á meðan þeir félagar voru að drekka kaffið og rabba saman var lítill kettlingur að leika sér í her - berginu . „ Það var auðséð að kisa litla kunni vel við sig , " segir grein - arhöfundur . „ Hún nuddaði sér upp að húsbónda sínum og malaði af vellíðan . „ Þér hafið húsdýr ennþá , þótt búskapnum sé lokið ? „ Já , sonardóttir okkar gaf mér þennan kettling með þeim orðum , að nú þegar ég væri búinn að farga öllum skepnum mínum gæti það ekki minna verið en að ég ætti eina kisu . "