Út er komin skýrsla um meðhöndlun lífræns úrgangs og urðunarstaði . Skýrslan byggir á sameiginlegri svæðisáætlun um meðhöndlun úrgangs 43 sveitarfélaga á Suður - og Vesturlandi . Samþykkt var að ráðast í gerð hennar síðla árs 2004 og nær hún yfir svæði sem nær frá Gilsfjarðarbotni að Markarfljóti . Á svæðinu bjuggu liðlega 230 þúsund manns þegar ákveðið var að ráðast í gerð áætlunarinnar . Nú hefur VGK-verkfræðistofa unnið skýrslu sem sjá má í heild sinni á vef Samtaka sveitarfélaga á Vesturlandi . Í skýrslunni kemur fram að lægstur kostnaður virðist nást með því að nýta urðunarkvótann að fullu og ekki virðist muna miklu í kostnaði hvort flokkun heimilisúrgagns verður tekin upp eða ekki í þessu sambandi . Samkvæmt reiknilíkaninu er hagstæðast að velja blandaða lausn jarðgerðar , gasgerðar , orkuhleifs og brennslu þar sem gert er ráð fyrir urðun utan höfuðborgarsvæðisins . Nokkrir urðunarstaðir voru metnir og kom í ljós að lægstur kostnaður var við Ás í Hvalfjarðarsveit . Meðalkostnaður við meðferð er talinn verða um níu krónur á hvert kíló úrgangs . Hér er eingöngu um meðferðarkostnað að ræða og því er þetta ekki sambærilegur kostnaður og núverandi meðalkostnaður sorpsamlaganna . Árlegur rekstrarkostnaður við hagstæðustu lausir er metinn um 3,1 - 3,4 milljarðar kr. og stofnkostnaður á bilinu 8,7 - 12,8 milljarðar kr . Verði heimild til urðunar ekki nýtt eykst árlegur kostnaður um a.m.k. 10% miðað við ódýrustu lausnir . Ef valin er lausn sem felst í því að sett yrði upp brennslustöð í Álfsnesi og urðunarstaðurinn þar nýttur áfram en eingöngu til urðunar ólífræns úrgangs virðist kostnaður sambærilegur hagstæðustu lausnum . Ýmis vandamál tengjast nýtingu urðunarkvótans svo sem hverjir eiga rétt á að nýta hann , hver á að ákveða hverjir fái að nýta hann , á að greiða fyrir slíka nýtingu o.s.frv . Urðunarstaðir þar sem engin urðun lífræns úrgangs fer fram eru einnig einfaldari þar sem tæknilegar kröfur eru minni en á hefðbundnum urðunarstöðum .