199 inni , innar á ísinn og segir haun þar vel sterkau . Gat Jón varist því að sökkva ; voru þa jakar að ber - ast að fótum hans , og undir hann , sem straumurinn var að bera til . Gat Þorvaldur um siðir rétt Jóni staf sinn , svo hann náði i stafinn og gat þá komist upp á ísinn , og kvaðst Jón þó mundi hafa komist það sjálfur um síðir ; voru þá fáir faðmar til húsa a Naustum á Kirkju - hólshlíð , en þá voru öll föt Jóns stálfreðin , er þangað kom ; fengu þeir þar góða aðhjúkrun og voru þar um nóttina . Þegar Jón hreppstjóri Halldórsson á Kirkju - oóli frótti þetta um morguninn , gjörði hann nafna sln - um boð að finna sig ; bætti hann Jóni allan skaða sinn , og vel það , þvl pokann misti hann í vökina . Héldu þeir jafnan vináttu síðan . Þeir sættust á for - likun eitt sinn ; það var löngu fyr , að Jón Halldórs - son ofsótti nafna sinn og stefndi honum , en beið þar 6 sigur , þvi hann fór með rangt mál ; hafði farið með rangt eptir ómerkum sögnura og slaðri , svo það mál ðatt um sjálft sig . Sættust þeir þá heilum sáttum og aéldu vináttu síðan , en Jón Jónatansson kvað margt t'l nafna síns , bæði ljóðabréf og fleira . Jón Halldórs - son var lengi hreppstjóri í Eyrarhreppi í Skutilsfirði , trygglyndur og að mörgu mikilhæfur . Nií skal geta fárra atvika frá æsku Jóns . Hann segir svo sjálfur frá : „ Eg mau það vel , að þegar eg mun hafa verið um 8 ára , fór eg að fá ákafleg þanka - brot um það , að allar skepnur , sem eg sá , kunna að synda og þannig að bjarga sér , til þess að sökkva ekki eða deyja í vatninu . Eg sá engan mann gjöra það , en eg fór að halda , að allir fullorðnir menn myndu sjálfsagt kunna það , en börn væru leynd þvi . Þá byrj - aði eg eitt sinn á því fyrirtæki , að fara úr öllum fötum að neðanverðu og vaða svo djúpt , er eg gat ; svo fór eg að færa mig upp á skaptið , og fara úr öllum föt - um ; vandist eg þá . fljótt vatni og kulda , og fór mér Blanaa u . 9