Margt er þó enn á huldu varðandi þróunarsögu ljónsins og eflaust eiga nýjar athuganir á steingervingasögu stórkattar-ættkvíslarinnar Panthera eftir að bylta hugmyndum okkar um uppruna hennar . Á Pleistocene-skeiðinu ( 1,5 milljón – 10.000 f. Kr. ) lifðu ljón í allri Afríku , í Austurlöndum nær og alveg austur til Indlands . Stærð hópa getur verið frá fjórum dýrum og upp í tæplega 40 en algengt er að um 15 dýr séu í hverjum hópi . Þau gerast þá flakkarar og reyna annað hvort að stofna eiginn ættbálk eða taka yfir annan ljónahóp með því að hrekja ráðandi karldýr á brott . Á daginn halda ljónin sig í smáum hópum en þegar skyggja tekur hópa þau sig saman og halda á veiðar . Iðulega leggja ljónynjurnar af stað út á gresjurnar og reyna að klófesta stóra grasbíta eins og gnýja , sebrahesta eða vatnabuffalóa . Nokkrar útdauðar deilitegundir ljóna eru kunnar úr jarðlögum og er hellaljónið ( Panthera leo spelea ) þeirra þekktust . Hellaljón voru útbreidd í Evrópu og Asíu en dóu út líklega nokkuð fyrir Kristburð .