Sjálfsfróun getur verið hluti af kynferðislegum athöfnum í samböndum fólks hvort sem um gagn - , sam - eða tvíkynhneigt par er að ræða . Árið 1976 fullyrti páfagarður í ritinu Declaration of Sexual Ethics að sjálfsfróun væri „ trufluð hegðun “ og árið 1993 staðfesti páfinn að sjálfsfróun væri ósiðlegt athæfi ( Greenberg , Bruess og Haffner , 2004 ) . Sagt er að best sé að vekja áhuga unglinga á öðrum málefnum svo að þetta „ gleymist “ ( bls. 90 ) . Í bókinni er sjálfsþæging í raun talin óæðri samförunum . Það má því ljóst vera af þessari umfjöllun að ekki hefur alltaf verið litið á sjálfsfróun sem jákvæða kynhegðun . Talið er að það stafi meðal annars af því að kynfæri stráka eru meira áberandi . Jafnframt má telja það líklegt að þættir í uppeldi geti gert það að verkum að þeir viðurkenni frekar kynferðislegar tilfinningar sínar . Getur það meðal annars stafað af þeim skilaboðum sem einstaklingurinn hefur fengið um kynlíf í gegnum uppvöxtinn , hvernig hann lítur á kynlíf og hvað sé eðlileg kynhegðun . Oft eru strákar búnir að stunda sjálfsfróun í einhvern tíma áður en þeir byrja í kynferðislegu sambandi . Sjálfsfróun verður leið til þess að kynnast eigin líkama og getur reynst gagnleg við að mynda gott kynferðislegt samband við annan einstakling síðar meir ( Hyde og DeLamater , 2000 ) . Með nútímalegum augum kynfræðinnar er því litið á sjálfsfróun sem góða leið til að kynnast sjálfum sér , eigin tilfinningum og líkama og hefur hún jafnframt verið ráðlögð fólki sem á við vandamál að stríða í kynlífi ( LoPiccolo og Lobitz , 1973 ; Kaplan , 1981 ; Haavio-Mannila og Kontula , 2003 ) .