58 Einn nú situr hinn aldraði halur úti dapur um miðriæturstund ; blómi er ræntur hinn hlessaði dalur , býr í moldu bið hugljúfa sprund . Opt við sátum í iðgrænum hlíðum , öllum fegri var svanurinn minn ; bljes af Líbanon blíðvinði { u'ðum , blöktu hrafnsvartir lokkar um kinn . Astin hverfur , og eptir vjer stöndum , eins og hirkin hrísla í lund ; brjóst til einskis ber eg með höndum , býr í moldu hið dökkhærða sprund . Nú í Edar jeg einmana hjari , önd þín , Rakel ! sleit af sjer bönd ; eptir burtförnum anda jeg stari eins og maður , sem dapur á strönd mænir eptir fleyi , sem flytur fjærri vini um hyldýpissund . Sál mín bugast , sorgin er bitur , sefur í moldu hið elskaða sprund . Grátið , ísraels dökkeygu dætur ! dauðirin kaldur á rósina stje ; laugi társtraumar Libanons rætur , laufgur kedros að jörðu því hnje ;