Þetta greinir m.a. gulvíðinn vel frá viðju , sem oftast myndar granna , einstofna runna . Blaðrendurnar eru greinilega niðurorpnar , oftast lítið eitt tenntar , en stundum eru blöðin heilrend . Blómin eru einkynja í sérbýli , sitja mörg saman í 2 - 6 ( 8 ) sm löngum reklum . Rekilhlífarnar eru með löngum hárum , ljósmóleitar . Tveir fræflar eru í hverju karlblómi , frjóhirzlurnar gular , ein loðin fræva í kvenblómunum , stíllinn og frænið gulgræn að lit . Aldinin eru hærð , fremur gisstæð og standa nokkuð lárétt út frá reklinum , oftast gulgræn á litinn , sjaldnar gráleit . Gulvíðirinn er afar breytilegur í útliti , meðal annars stærð og lögun laufblaðanna , blaðrendurnar sem geta verið bæði nokkuð greinilega tenntar , eða alveg heilrendar . Nokkuð algengt er að sjá gulvíði með mjög smáum , mjóum , lensulaga blöðum , eða með stuttum og breiðum , öfugegglaga blöðum . Íslenzki gulvíðirinn virðist hafa meiri tilhneigingu til hæringar á ungum blöðum en á hinum Norðurlöndunum , sem gæti stafað af einhverri blöndun við fjallavíðinn . Slík eintök hafa stundum verið greind til Salix planifolia , tegund sem vex í Norður-Ameríku frá Alaska til Labrador . Gulvíðiblöðin þekkjast helzt á niðuropnum , örlítið tenntum blaðröndum ( geta þó verið heilrendar ) , og á gljáandi og hárlausu efra borði blaðanna . Kvenreklarnir eru gulgrænir fremur en gráir , og oft heldur gisnari en á fjallavíðinum . Blómstrandi gulvíðir í Fífilgerði í Kaupangssveit árið 1963 Kvenreklar gulvíðis vorið 2005 við Kúalæk í Kaupangssveit