Enda þótt öllum stæði stuggur af líki þessu , þá var það þó flutt til bæjar og því gjörð kista , eins og venja er til , er svo ber undir . En er jarðarförin skyldi hefjast og menn ætluðu að byrja að syngja útfararsálmana , komust þeir í vandræði , því hver stafkrókur ígrallaranum var orðinn öfugur og umsnúinn í guðlast og formælingar . Voru nú leiddar margar getur að því , hver sjórekni maðurinn hefði verið . Ýmis fádæmi önnur gerðust þar . Hestar hafa og verið annarlega fælnir og óratvísir á þessum vegarkafla í slíku veðri , svo að ekki hefur bætt úr skák að láta þá ráða ferðum . Er hann nú að villast um sandinn lengi nætur . En þegar hann var spurður , hví hann hafði ekki stefnt á ljósið heima , sem hann hlyti þó að hafa séð , andvarpaði hann og sagði : “ Ljósin voru svo mörg , að ekki var fyrir nema fjandann sjálfan að vita , hvert væri hið rétta . ” Einar Guðmundsson . 1932 . „ Silungamóðir Í landnorður frá Botnum í Meðallandi er stöðuvatn eitt , sem kallað er Botnakrókur . ( Í dag nefnt Fljótsbotn . ) Er það í einni kverk Skaftárhraunsins frá 1783 , og ætla menn að það fái vatnsmegin sitt undan hrauninu , og úr því rennur Eldvatnið í Meðallandi . Olgeir hét sonur Þorsteins í Króki í Meðallandi Sverrissonar , skotmaður hinn bezti og veiðimaður , harðgerður og þá ungur , Hann falaði leyfi hjá Karitas Brynjólfsdóttur prests Árnasonar , ekkju Erasmusar , til að veiða í króknum , og fékk ekki afsvar um það , þó að bæði henni og öðru Botnafólki væri reyndar lítið um , að farið væri að taka upp á þessu . Var þar komin silungamóðirin og leggur annað barðið upp á borðstokk kænunnar og vildi hvolfa henni . En af því að Olgeir var knár maður , náði hann heilu í land , og upp frá því hætti hann veiðinni . Olgeir fór síðan út í Selvog og dó þar litlu fyrir 1890 . Rv. s . Spurðist aldrei til Margrétar lifandi framar ; hún varð úti , en enginn vissi hvar , enda segir fátt af einum . Draugur þessi var nefndur Mela - Manga , og gerði hún ýmsum , einkum þó smalamönnum , skráveifur ; lét þeim til dæmis sýnast kindur , þar sem ekki var annað en steinar eða fífubreiður , er að var komið . Heyrði hann sífellt suðað og endurtekið sama orðið í kringum sig : „ Siggi , Siggi , Siggi , Siggi “ . En er þetta hafði gengið lengi , fór Sigurði , sem var þó geðspektarmaður , að renna í skap , og kallaði hann heldur styggilega : „ Þú veizt þó , hvað ég heiti , helvítið þitt ? “ 1932 . Þar voru þá nokkrir þekktir menn og fjölskyldur þeirra . Það kom þá í ljós að eina konuna dreymdi , að brotist sé þarna inn í skálann . Þarna hefur sá Loðni komið á undan mér . Mér hefur stundið dottið í hug hvort ég hafi ekki verið að rugla eitthvað í beinum hans þegar ég var að grafa niður mannabein þarna í kirkjugarðinum . Saga þessi sem höfð er eftir Vilhjálmi Eyjólfssyni á Hnausum og er úr óútgefnu viðtali sem Guðmundur Óli Sigurgerisson tók vorið 2000 og varðveitt er á Héraðsbókasafninu á Kirkjubæjarklaustri Previous PostSkaftfellingur og verslun við Skaftárós Next PostGissur biskup ólst upp í Ytra-Hrauni