Hér fær Dísa sjálf orðið , bláfátæk en lífsglöð stúlka sem stritar frá barnæsku til að hafa í sig og á . Daginn sem hún heldur upp á heiði ásamt Bjarna bróður sínum er vonskuveður en skyldan kallar , þau eru vinnuhjú og þurfa að standa sig . Á ískaldri heiðinni bíða Þeirra átök við öfl náttúru og myrkurs . Úr Bjarna-Dísu : Ég finn ekki lengur fyrir fótunum . Farin að detta fram fyrir mig en tekst alltaf að standa upp aftur . Búin að týna af mér öðrum skónum . Drottinn minn dýri , þetta voru nýulegir sauðskinnsskór . Vonandi fæ ég að gera mér nýja skó en best gæti ég trúað að það gengi ekki andskotalaust . Varla láta þau mig þó ganga skólausa um bæinn á jólunum . Ég tók ekkert eftir því hvenær ég gekk upp úr skónum . Get ekki snúið við til að leita að honum . Ég myndi ekki finna hann og er hrædd um að missa af Bjarna . Vil ekki að bilið á milli okkar breikki . Pilsin teefja mig og þvælast fyrir . Ég hrópa á bjarna en hann heyrir ekki í mér . Berst áfram í myrkrinu . Æ , þetta andskotans svartnætti . Krossbölva en stilli mig . Stingst fram fyrir mig eina ferðina enn . Ligg á grúfu . Stormurinn æðir . – Stattu upp , Þórdís , heyri ég Bjarna hrópa langt að . Hann er kominn til mín , veltir mér við og snjókófið fyllir vitin . – Stattu upp , endurtekur hann . – Ég get það ekki , finn ekkert fyrir fótunum . Og búin að týna öðrum skónum . – En þú verður að halda áfram . Hann reynir að tosa mig á fætur . Svona , stattu nú í fæturna ! – Bjarni , ég hef enga fætur . – Reyndu að vera dugleg . Það er greinilega farið að halla undan fæti ! Við erum langt komin . Heyrirðu það ! Svo yfirgnæfir stormurinn allt en ég finn hann toga fast í mig . Ligg hreyfingarlaus eins og slytti . – Þú ert ekki borubrött núna . Ef þú getur ekki staðið , verðurðu að bíða af þér óveðrið , hrópar hann . Og verður sótt þegar mesti garinn er genginn niður . Ég tek kipp , sest upp . Slæ um mig með höndunum , reyni að standa á fætur en lyppast niður . – Bjarni , þú mátt ekki fara frá mér ! Út undan mér horfi ég á hann losa sig við varninginn og skella honum í snjóinn við hliðina á mér . Ég þríf í pokann hans og reyni að vega mig upp . – Skildu mig ekki eftir eina ! – Dísa , hér er fyrirtaks skafl . Þú bíður með varninginn . Gætir hans og ekkert amar að þér ! – Bjarni , ég get ekki verið ein ! Við förum bæði í fönnina . – Nei , þú bíður hér . Og þegar veðrið gengur niður verðurðu sótt á sleða . Þá þarftu ekki að ganga til byggða . – En ef það gengur ekki niður ? Bjarni svarar engu . hann er byrjaður að grafa , vinnur eins og berserkur . Ég er lömuð af skelfingu . Hvað nú ef hann verður úti og ég hírist alein í fönninni ? Sumir ferðalangar grófu sig í fönn og frusu í hel . Fundist þegar voraði og snjóa leysti . Byrjaðir að rotna . Aðrir urðu örmagna á göngu . Voru grafnir niðri í byggð en leita svo uppi á heiði og vafra þar um vælandi í myrkrinu . Ég hefði ekkert átt að fara upp yfir heiði með Bjarna . Hefði átt að vera um kyrrt úti í Austdal . En löngunin eftir að hitta mömmu og Möngu systur varð yfirsterkari . Ég hafði ekki séð þær langalengi og allt í haust var einmuna blíða . Og nú lýstur sögu niður í höfðinu á mér . Ætli mamma hafi ekki sagt mér hana ? Karl og kona voru á ferð með litla stúlku sem þau áttu . Hann var giftur , þó ekki þessari konu , og hvert þau voru að fara veit ég ekki lengur . En sagan átti að gerast í Hróarstungu . Og konan var með barnungann innan á sér tia ð halda á honum htia . Þegar skall á foráttuveður grófu þau sig í fönn . Eitthvað höfðu þau lítið matarkyns meðferðis og nú afréð karlinn að brjótast til bæja og sækja hjálp en mæðgurnar urðu eftir í skaflinum . Hann kom hvergi fram og var mál manna að trúlegast hefði hann villst í hríðinni , lent í Jöklu og drukknað . Þegar veðrinu slotaði var konan á lífi en litla stúlkan dáin . Móðirin kom gangandi til bæja með líkið í fanginu . Ekki vildi hún sleppa dótturinni og þurfti að taka barnið með valdi svo hægt væri að koma því ofan í gröfina . Upp frá því flakkaði konan milli bæja . Síðast sást til hennar niðri við Jökulsá en líkinu skolaði aldrei á land .