Eitt ágústkvöld þegar mamma hana Hreiðars var alveg að festa blund heimtaði hann mat . Strax . Hann harðneitaði að bíða eftir nýjum degi . Og veslings mamman sá ekki önnur ráð en að leggja af stað út í myrkrið . Það fannst henni alveg voðalegt . Hún var nefnilega dauðhrædd um hann einan í hreiðrinu sem var fyrir löngu orðið allt of lítið fyrir hann og nú var komið svartamyrkur . Hann var svo ónýtur að fljúga og hún þorði ekki að hugsa það til enda hvað yrði um hann ef hann dytti niður úr trénu . Þú lofar að hreyfa þig ekki á meðan ég er í burtu , sagði hún og kyssti Hreiðar á nebbann . Flýttu þér þá , sagði hann og saug upp í nefið . Og hreiðrið hallaðist þegar hún lyfti sér til flugs .