Í orðabók Guðmundar Andréssonar , sem er elst útgefinna íslenskra orðabóka frá 1683 finnast myndirnar göngurvofa , göngukona , kongu - , kóngu - eða könguló og kongur - , kóngur - eða köngurvofa en þarna er einnig erfitt að meta hvort lesa eigi o , ó eða ö . Málverk frá 19. öld af dauða Hervarar . Þar er ekki gerður greinarmunur á sérhljóðunum og í dæminu stendur „ Konguloar Vefu “ . Í gamalli öfugmælavísu kemur til dæmis fyrir orðmyndin gönguló : „ Golþorsk sá eg grafa staf / gaungulóna skrifa bréf . “ Flestar heimildirnar voru um kónguló og könguló en fáeinir könnuðust við framburðarmyndina konguló . Ef til vill er um eldgamla tvímynd að ræða við köngur - með mismunandi hliðar - og sveifluhljóð ( l / r ) í annarri samstöfu . Myndir með kóng - má skýra á tvo vegu . Myndin klungurvofa er einnig tilraun til skýringar á fyrri liðnum og sama er að segja um kringvefju . Vefur köngulóarinnar virðist ofinn í mörgum hringjum . Í Íslenskri orðsifjabók Ásgeirs Blöndals Magnússonar ( 1989 : 538 ) er köngurváfa talin upprunalegasta mynd orðisns könguló og hann telur hinar myndirnar ummyndanir úr henni . Elsta myndin –váfa er skyld sögninni að vefja , það er ‘ sú sem vefur ’ . Viðliðurinn –vefja í kring - , kong - , köngurvefja er tilraun til skýringar og notaður til að mynda gerandnafn eins og –váfa . Myndin –rófa er sennilega í sumum tilvikum sett í samband við nafnorðið rófa ‘ hali , skott ’ . Aðeins ung dæmi fundust um köngur-ló , með r , í rimáli og tel ég að um stafsetningarmynd sé að ræða . Hafi einhverjir áhuga á að lesa nánar um köngulóna get ég bent á grein mína „ Könguló “ í ritinu Íslenskt mál og almenn málfræði . 18. árg. ( 1996 ) , bls. 193 – 209 . Þar er margt nefnt sem ég sleppti hér . Ásta Bryndís Schram er lektor og kennsluþróunarstjóri við Heilbrigðisvísindasvið HÍ auk þess sem hún starfar við kennsluráðgjöf hjá Kennslumiðstöð . Meginviðfangsefni hennar í rannsóknum er áhugahvöt , sjálfsmynd , samsömun og samspil þessara þátta við kennsluaðferðir .