Hann var fyrst settur á svið árið 423 f.Kr. en varðveitt er endurskoðuð útgáfa hans frá 416 f.Kr . En Aristófanes ætlaði sér auðvitað ekki að lýsa Sókrates rétt og nákvæmlega – ekki frekar en til dæmis Spaugstofan ætlar sér að bregða upp nákvæmri og réttri mynd af íslenskum stjórnmálamönnum . Tveir langsamlega mikilvægustu heimildarmennirnir um Sókrates eru Platon og Xenofon , sem báðir þekktu hann persónulega . Það er langsótt að draga í efa tilvist Sókratesar . Í ritum sínum segir Aristóteles ýmislegt um Sókrates og virðist ekki vera í neinum vafa um að hann hafi verið til . Enda þótt ákveðinn túlkunarvandi geri okkur vissulega erfitt að segja nákvæmlega hvaða hugmyndir Sókrates hafði virðist eigi að síður býsna langsótt að draga í efa tilvist mannsins . Það myndi þýða að víðtækt samsæri mjög ólíkra höfunda hafi átt sér stað um að skálda upp tilvist manns og að það hefði tekist án þess að neinar vísbendingar hafi orðið eftir um að hann væri ekkert nema tilbúningur . En ef meira að segja samtímaheimildir – og það eftir marga ólíka höfunda – leyfa okkur ekki að álykta að einhver hafi raunverulega verið til , þá gildir það enn fremur um alla þá sem við þekkjum einungis úr yngri heimildum og þá er hætt við að líta verði á mestalla mannkynssöguna sem einhvern tilbúning . En það getur hún varla verið . Sem betur fer er ástæðulaust að draga í efa allar heimildir okkar með þeim hætti . Þess í stað leggjum við mat á trúverðugleika heimilda okkar hverju sinni . Í þessu tilviki hefur fræðimönnum nær undantekningarlaust ekki þótt nein ástæða til að draga í efa tilvist Sókratesar . Ásta Bryndís Schram er lektor og kennsluþróunarstjóri við Heilbrigðisvísindasvið HÍ auk þess sem hún starfar við kennsluráðgjöf hjá Kennslumiðstöð . Meginviðfangsefni hennar í rannsóknum er áhugahvöt , sjálfsmynd , samsömun og samspil þessara þátta við kennsluaðferðir .