Þeir sem sáu rómaða sýningu Leikfélags Reykjavíkur á Fjalla-Eyvindi Jóhanns Sigurjónssonar fyrir nokkrum áratugum á viðamiklu , natúralísku sviði Steinþórs Sigurðssonar með hátimbruðum baðstofum , fjöllum sínum og jöklum eiga eflaust bágt með að ímynda sér þetta sama verk á þröngu , nöktu verksmiðjugólfi þar sem engir litir lífga umhverfið og engin hjálpartæki er að sjá önnur en einn gamlan vask , fjóra leslampa , þrjá svarta eldhúskolla og fáeinar lyppur af lopa . En einmitt þá kemur í ljós hvers textinn er megnugur . Í einni sjónhending getur hann flutt okkur aftur í aldir , inn á myndarbýli ekkjunnar Höllu , upp á fjöll á flótta undan Birni hreppstjóra , í fagran faðm útilegumannadalsins og að lokum inn í kofa til þeirra Eyvindar og Höllu þegar óveðrið lemur hann utan og sulturinn sverfur að . Orð er allt sem þarf . En uppsetning Mörtu Nordal leikstjóra og leikhópsins Aldrei óstelandi á minnsta sviði Norðurpólsins er líka bæði frumleg og vönduð þannig að bæði rómantísk ljóðræna og fegurð verksins og rómantísk grimmd þess njóta sín ótrúlega vel þrátt fyrir þrengslin . Marta og hljóðmyndarhönnuður hennar , Elísabet Indra Ragnarsdóttir , beita því óvænta bragði að flétta útvarpsupptöku á áðurnefndri sýningu Leikfélagsins á verkinu inn í sýninguna sína til að stækka ramma hennar og það tekst furðulega vel , auk þess sem það bætir óvæntri kómík inn í allt dramað . Í stað þess að herma eftir raunveruleikanum við þessar óraunverulegu aðstæður notar Marta ólík hreyfimunstur til að tákna vinnu , leik , ferðalög og ástaleiki , og þessi munstur voru allt frá því að vera fyndin og fjörug eins og ameríski sveitadansinn upp í að vera töfrandi fögur eins og stolin unaðsstund Eyvindar og Höllu . Allir Íslendingar þekkja söguna af Eyvindi , stelsjúka piltinum sem heillaði ríku ekkjuna Höllu svo mjög að hún kaus að fara með honum inn á óbyggðir þegar átti að hneppa hann í fangelsi . Þar hýrðust þau í áratugi við illan kost , hundelt af byggðamönnum , og enn eru okkur sýnd ummerki um bústaði þeirra á hálendinu , til dæmis á Hveravöllum , í Herðubreiðarlindum og Hvannalindum . Í meðförum Jóhanns Sigurjónssonar verður þetta ekki bara spennusaga um snillinga sem leika á yfirvöld og sleppa undan hrammi þeirra aftur og aftur heldur líka og fyrst og fremst saga um lífsskilyrði ástarinnar . Saga af því hvernig hún kviknar og þróast , nærist á gleði en líka á háska og spennu en veslast upp með líkamanum í einsemd og hungri . Mann langar að andmæla kröftuglega svardögum þeirra í lokin , æpa á móti afneitunum þeirra á ást sinni og minna þau á hvað hún hafi verið sterk og fögur , segja þeim að þau megi ekki eyðileggja það sem þau hafi átt þó að þau eigi það ekki lengur . Í leikriti Jóhanns eru fjölmargar persónur eins og við erum minnt á í útvarpsupptökunni í byrjun , en í þessari uppsetningu eru þær bara fjórar , enda er verkið mikið stytt og tálgað að kjarna sínum . Það kemur í ljós að við þurfum ekki meira þegar vel er skipað í hlutverkin . Hlutverk Björns hreppstjóra ( Valdimar Örn Flygenring ) og Arnesar ( Bjartur Guðmundsson ) eru lítil en brýnt að skila þeim á sannfærandi hátt , einkum Arnesar , félagans á fjöllunum sem lætur reyna á ást Höllu . Þar komst allt til skila . Mestu skiptir þó að við lifum okkur inn í samband Eyvindar og Höllu , og þar vantaði heldur ekkert upp á . Guðmundur Ingi Þorvaldsson er Eyvindur , glæsilegur karlmaður , heitur og ástríðufullur sem skiljanlegt er að Halla Eddu Bjargar Eyjólfsdóttur heillist af þegar hann beitir töfrum sínum á hana . Og hún er kona sem gefur ekkert hálft . Þegar henni mistekst að bjarga Eyvindi með því að lofast Birni hreppstjóra þá flýr hún með honum til fjalla og lítur aldrei til baka . Halla er auðvitað aðalpersóna leikritsins þó að það heiti eftir Eyvindi og engin kvenpersóna íslenskra leikbókmennta kemst nálægt henni að skapstyrk , þokka og tryggð . Það var yndi að sjá Eddu Björgu glíma við þetta stóra dramatíska hlutverk sem er svo ólíkt því sem hún hefur áður gert á sviði og sjá hana vaxa með því í þessu algera návígi salarins . Allur fer hópurinn einstaklega vel með makalausan texta Jóhanns og af djúpri einlægni . Þessi sýning er alger perla . Silja Aðalsteinsdóttir