Sumir karlar leita í Frímúrararegluna til að flýja konurnar , eins og einn meðlimur reglunnar sagði mér einu sinni . Svipuð stemning ríkti lengi , og gerir eiginlega enn þá , í Vínarfílharmóníunni , sinfóníuhljómsveit sem er næstum tveggja alda gömul . Þar voru konur lengst af bannaðar . Þegar hljómsveitin hugðist fara í tónleikaferðalag um Bandaríkin árið 1997 var gerð könnun á viðhorfi þar vestra til hljómsveitarinnar . Í ljós kom að eitthvað myndi ímynd sveitarinnar hressast ef konur fengju að vera í henni . Einn kvenkyns hörpuleikari var ráðinn í framhaldinu . Ástandið hefur víst aðeins lagast síðan þá . Sama er uppi á teningnum hvað varðar Vínartónleika Sinfóníuhljómsveitar Íslands . Konur í Vín í gamla daga máttu einfaldlega ekki semja tónlist . Þetta hefur endurspeglast í efnisskránum , þar til nú . Í ár voru verk eftir tvö kventónskáld , Mélanie Helene Bonis og Amy Beach . Hvorugar þeirra voru samt austurrískar ; sú fyrrnefnda var frönsk en hin bandarísk . Lögin þeirra á tónleikunum voru því miður fremur rislítil , en það átti svo sem líka við um flest annað á efnisskránni . Að einhverju leyti má skrifa það á hljómsveitarstjórn Bjarna Frímanns Bjarnasonar , sem var heldur þunglamaleg . Einhvers konar tilgerðarlegur hátíðleiki einkenndi Keisaravalsinn og Dónárvalsinn eftir Jóhann Strauss . Meira að segja valsinn úr óperunni Jévgení Ónegín eftir Tsjajkovskíj var hálf aumingjalegur . Hvar var gleðin og hápunktarnir sem eru svo rafmagnaðir þegar vel tekst til ? Helst var forleikurinn úr Leðurblökunni eftir Strauss sannfærandi . Hann var snarpur og tilþrifaríkur , gæddur viðeigandi fjöri og gáska . Einsöngurinn var í höndunum á Jónu G. Kolbrúnardóttur og Garðari Thór Cortes . Jóna söng prýðilega , röddin var tær og hljómmikil , túlkunin þrungin ástríðu og innileika . Garðar var heldur lengur að komast í gang . Það var eiginlega ekki fyrr en í dúettinum úr Sígaunabaróninum eftir títtnefndan Strauss að hann náði almennilega í gegn . Kannski hentar honum ekki akkúrat þessi tegund tónlistar . Nokkrir dansarar glöddu augað á tónleikunum . Það var eitthvað við að horfa á fimlega dansaða valsana , fólkið ( eitt parið samanstóð af börnum ) bókstaflega sveif um dansgólfið . Því miður var dansað við allt of fá lög . Dansinn gaf margþvældri tónlistinni líf og hefði því svo sannarlega þurft meira af honum hér . Auk alls þessa hafa Vínartónleikarnir oft verið fyndnari . Stundum hafa áheyrendur oltið um af hlátri . Í samanburðinum núna var stemningin furðu drungaleg ; hljómsveitarstjórinn virkaði stressaður og kom ekki upp einum einasta brandara . Fyrir bragðið fékk maður bjánahroll í árlega aukalaginu , hinum ógnarfjöruga Radetsky marsi , þegar áheyrendur klöppuðu í takt . Það var óttalega máttlaust ; útkoman var hálf vandræðaleg . Vonandi er þetta ekki slæmur fyrirboði fyrir tónleikaárið fram undan . Niðurstaða : Vínartónleikar hafa oft verið skemmtilegri . Söngurinn var misjafn , hljómsveitarstjórnin þung og ekki nógu mikill dans .