íslandít er að finna á allmörgum stöðum á íslandi , eins og í Sleggju ofan Kolviðarhóls í Hengli , í Heklu og Þingmúla á Héraði . Þessu bergi var fyrst lýst á síðastnefnda staðnum . Isúrt , dulkornótt berg er yfirleitt nefnt andesít eftir þeim stað þar sem því var fyrst lýst , Andesfjöllum í Suður - Ameríku . Andesít er algengt víða um heim þar sem eldvirkni er eða hefur verið á mótum jarðskorpufleka sem kýtast saman . I þessu bergi eru dílar af hornblendi og bíótíti algengir auk plagíóklass , en tvær fyrstnefndu steind - irnar bera þess vott að kvikan hafi verið tiltölulega vatnsrík . I íslandíti er plagíóklas algengasta steindin en síðan pýroxen í stað hornblendis og bíótíts . Þessi munur í steindasamsetningu er meginástæða þess að ísúru , dul - kornóttu bergi á íslandi var gefið sérstakt nafn , íslandít . Ennfremur er íslandít járnríkara en andesít . Sumir telja réttilega að binda ætti nafnið íslandít við ísúrt berg af þóleítísku bergröðinni . Væri það gert teldist súrt berg úr Heklu ekki til íslandíts , þar sem það er millistig milli lágalkalísku ( þóleítísku ) og alkalísku bergraðanna . Perlusteinn Eins og hrafntinna og biksteinn er perlusteinn súrt , glerkennt berg . Hann er ljós á lit og vatnsríkur ( > 3 - 5% ) . Hið háa vatnsinnihald í perlusteininum veldur því að hann þenst út þegar hann er hitaður upp í um 900 gráður . Við þennan háa hita er glerið orðið deigt og vatnið , sem hefur breyst í gufu , veldur þenslunni . Perlusteinn sem hefur verið malaður í 1 - 2 mm korn myndar léttar baunir við þenslu . Þaninn perlusteinn þykir gott fylliefni í léttsteypu vegna þess hve rúmþyngd baunanna er lág ( 0,1 - 0,2 g fyrir hvern rúmsentímetra ) en styrkur tiltölulega mikill . Perlusteinn finnst í miklu magni í Prestahnúk á Kaldadal . Ekki hefur þó þótt hagkvæmt að vinna hann þar vegna þess hve staðurinn er langt frá höfn og vegir slæmir . Ríólít Þetta berg er súrt og dulkornótt . Hér á landi hefur það lengst af verið kallað líparít . Það nafn er komið frá Liparieyjum sem eru nálægt Sikiley og tilheyra ítalíu . Líparít er sömu merk - ingar og ríólít en það síðarnefnda hefur nú alþjóðlega viðurkenningu og því ástæða til að nota það í stað líparíts . Þetta berg er mjög keimlíkt dasíti í útliti og ekki öruggt að greina þessar tvær bergtegundir að nema með efnagreiningu . Útfellingar af járni eru algengar og líta þær út eins og ryð og gefa berginu gulbrúnan eða brúnan lit , a.m.k. á sprunguflötum . Ríólít og skylt súrt , dulkornótt berg er að finna mjög víða hér á landi . Stærsta svæðið með slíku bergi er umhverfis Torfajökul . Túff Nafnið túff er notað um samlímda gosösku . Nafnið gefur til kynna hver ásýnd og uppruni bergsins er en segir ekkert til um efnasamsetningu þess . Vegna snöggrar kælingar er túff glerkennt . Einstök korn geta verið kúlulaga og full af smáblöðrum , eða köntuð , en það sést sjaldan með berum augum vegna smæðar kornanna . Þá geta verið í því kristallabrot , brot af dílum sem mynduðust áður en kvikan barst til yfirborðs . Sé ástæða til að geta nánar um bergtegund þá sem túffið er úr má gera það með því að hafa bergheitið á undan sem forskeyti , t.d. basalt-túff eða einfaldlega basískt eða súrt túff , ef maður er ekki viss um hver bergtegundin er umfram það að maður telur sig geta gert greinarmun á súru , ísúru og basísku bergi . 204