Kilimanjaro er hæsta fjall Afríku og hæsta frístandandi fjall heims og eitt stærsta eldfjall heims . Þrátt fyrir að ekki sé um tæknilegt klifur að ræða má ekki vanmeta fjallið . Hæsti tindur fjallsins er í 5.895 metra hæð og er súrefnismagnið í andrúmsloftinu u.þ.b. helmingur af því sem það er við sjávarmál sem gerir það að verkum að öll líkamleg áreynsla verður erfið . Flestir fá einhver einkenni fjallaveiki þegar farið er upp í svona mikla hæð en í langflestum tilfellum er þó eingöngu um væg einkenni að ræða . Væg einkenni fjallaveiki eru lystarleysi , svimi , ógleði og hausverkur . Það kemur þó fyrir að einhverjir fá alvarlegri einkenni og þá er eina ráðið að fara í minni hæð undir eins . Besta leiðin til að koma í veg fyrir fjallaveiki er að drekka mikið vatn og fara sér hægt upp fjallið . Með því að fara hægt upp hefur líkaminn betri tíma til hæðaraðlögunar . Lagt var af stað í ferðina 1. september og var fyrsti áfangastaður Heathrow flugvöllur en þaðan var flogið með næturflugi til Naíróbí í Kenýa . Þegar komið var út úr flugstöðinni fékk hópurinn sína fyrstu upplifun af Afríku . Það er einhver sérstök lykt í Afríku og maður finnur fyrir einhvers konar stemningu . Búnaðinum var hlaðið inn í rútu sem var merkilega góð miðað við fararkostina á staðnum og síðan var lagt af stað í langa ökuferð til þorpsins Moshi við Kilimanjaro sem handan landamæranna við Tanzaníu . Á leiðinni bar margt fyrir augu og var ökuferðin sérstakt ævintýri útaf fyrir sig . Í Moshi gisti hópurinn á þokkalegu hóteli og var sameiginleg máltíð um kvöldið . Snemma daginn eftir var haldið af stað í gamalli rútu að upphafsstað göngunnar á Kilimanjaro . Áætlunin var að ganga upp á fjallið norðan megin eftir Rongai leiðinni og niður sunnan megin eftir Marangu leiðinni og fara þannig yfir fjallið . Þennan fyrsta dag var gangan róleg og mjög aflíðandi . Í fyrstu var gengið í gegnum akra en síðan tók frumskógurinn við . Á milli trjánna sást glitta í apa og allt í kring voru framandi plöntur . Fljótlega fór þó skógurinn að gisna eftir því sem lengra og hærra var gengið . Að kvöldi var gist í Simba búðunum sem eru í 2.600 metra hæð . Mælt var með því að fólk gengi vel frá farangrinum því að dæmi eru um að þjófar laumist að tjöldum ferðalanga í myrkrinu og hirði lauslega muni . Með okkur í för var fjöldi heimamanna sem báru vistir okkar upp fjallið . Einnig höfðum við innfædda leiðsögumenn og kokka sem elduðu mat fyrir okkur . Um nóttina skiptust heimamenn á að standa vörð við tjaldbúðirnar . Daginn eftir var göngunni haldið áfram og nú varð gróðurinn stöðugt hrjóstrugari . Kilimanjaro er eldfjall og gengum við á gömlu hrauni . Minnti því landslagið stundum á íslenskt landslag þó að margt væri mjög frábrugðið . Þunna loftið fór nú að segja til sín og var því hægt á gönguhraðanum . Í lok dags komum við í Third Cave búðirnar sem eru í 3.850 metra hæð eftir 6 kílómetra göngu og 1.250 metra hækkun . Þreyta og vægur hausverkur var farinn að gera vart við sig í hópnum enda er þetta mikil hæðarhækkun á einum degi í svo mikilli hæð . Þriðji dagurinn á fjallinu var hvíldardagur til að gefa hópnum færi á að aðlagast þunna loftinu . Þó var farið í stutta göngu því að algert hreyfingarleysi er ekki af hinu góða . Hjálpa líkamanum að aðlagast er mikilvægt að drekka mikið vatn og spara kraftana . Á fjórða degi var komið að því að ganga í efstu búðir á Rongai leiðinni sem nefnast Kibo hut og eru í 4.700 metra hæð . Þetta var um 4 kílómetra aflíðandi ganga en þrátt fyrir það tók hún verulega á mannskapinn og ljóst var að hæðin var farin að segja verulega til sín . Einhverjir fundu fyrir kveisu og kraftleysi . Allir kláruðu þó daginn án vandræða . Eftir að í búðirnar var komið var komið að lokaundirbúningi fyrir toppadaginn en síðan var borðaður kvöldmatur snemma og farið í háttinn . Laust eftir miðnætti var risið á fætur eftir lítinn svefn . Safnast var saman í eldhústjaldinu og drukkið te og maulað á kexi . Allir voru spenntir fyrir lokaáfangann . Úti var myrkur en stjörnubjart . Gengið var mjög rólega eftir vel troðnum stígum . Brattinn jókst jafnt og þétt . Allir fundu mikið fyrir áhrifum þunna loftsins . Mæði , hausverkur og ógleði gerði vart við sig hjá sumum en aðrir virtust þola súrefnisskortinn betur . Skref fyrir skref var pufast áfram í myrkrinu . Rétt fyrir sólarupprás náði hópurinn upp á fjallsbrúnina þar sem nefnist Gilmans Point í 5.681 metra hæð . Hér voru þrír í hópnum svo illa haldnir af hæðarveiki að þeir tóku þá skynsamlegu ákvörðun að snúa við . Aðrir héldu áfram glímunni við síðustu 200 metrana . Þó að gangan frá Gilmans Point á tindinn sé í sjálfu sér ekki löng þá tók hún mikið á . Með þrautseigju náðist takmarkið að lokum og Uhuru sem er heitið á hæsta tindi Kilimanjaro var náð en hann er 5.895 metra hár . Þetta var mikill sigur og ánægjan leyndi sér ekki . Eftir stutt stopp á tindinum var haldið niður . Þreytan var mikil enda mikið erfiði að baki . Gangan var þó ekki búin þegar komið var aftur niður í Kibo Hut því að þá voru tjöldin tekin upp og haldið rakleiðis niður Marangu leiðina , alveg niður í Horombo Hut sem er í 3.700 metra hæð . Það var gott að vera komin í súrefnisríkara andrúmsloft með tindinn að baki . Sjötta og síðasta dag göngunnar var gengið síðasta spölinn niður fjallið og út úr þjóðgarðinum . Heimamennirnir sem fylgt höfðu okkur alla ferðina , borið farangurinn hópsins og eldað matinn voru kvaddir og leystir út með þjórfé eins og venja er á þessum slóðum . Síðan var haldið aftur á hótel í Moshi . Daginn eftir tók við safari ferð um Amboseli þjóðgarðinn en hann liggur norðvestan megin við fjallið , innan landamæra Kenýa . Amboseli garðurinn er 3260 km 2m að flatarmáli og 3 vinsælasti garðurinn í Kenýa . Garðurinn tilheyrir sigdalnum mikla og var upphaflega stofnaður sem þjóðgarður árið 1906 og friðlýstur árið 1974 . Þó garðurinn sé ekki stór er þar að finna yfir 50 tegundir spendýra og ógrynni af fuglum . Amboseli er talinn einn af bestu stöðum í heimi til að skoða fíla og er þar einnig magnað útsýni yfir Kilimanjaro .