Massi róteinda og nifteinda er nánast eins , en rafeind er 1836 sinnum léttari en róteind . Ef atóm gefur frá sér rafeind eða rafeindir af rafeindaskýinu sem er umhverfis kjarnann myndast hlaðin ögn eða jón . Hleðsla jónarinnar er gefin til kynna með tákni eins og sýnt er í þessum dæmum : Na + , Ca2 + , K + og Fe3 + . Tölustafurinn sem stendur með mínus merkinu gefur stærð hleðslunnar til kynna . Dæmi um fleiratóma anjónir eru SO42 - ( súlfat ) , CO32 - ( karbónat ) og PO43 - ( fosfat ) . Massi einatóma jóna er því hinn sami og massi atómanna sem jónirnar eru myndaðar úr . Um aðdrátt og fráhrindingu milli jóna gildir sama regla og um krafta milli plús - og mínushleðslna yfirleitt : Fráhrinding milli samstæðra jóna en aðdráttarkraftur milli anjónar og katjónar . Táknið í sviganum ( aq ) þýðir að jónirnar eru uppleystar og umluktar vatnssameindum . Það vísar í latneska orðið " aqua " sem þýðir vatn , en táknið ( s ) við saltsameindina NaCl vísar í " solidus " og merkir að saltið er í storkuham sem kallað er eða í föstu formi áður en það leysist upp . Spyrjandinn spyr einnig um hvað jónir geri . Í blóði og frumuvökva eru einnig uppleyst sölt og þegar fólki er gefinn vökvi í æð er lífsnauðsynlegt að gæta þess að saltstyrkur vökvans sé sá sami og fyrir er í blóðinu . Jónir koma víða við í lífefnafræðilegum ferlum og eru gjarnan í lykilhlutverki þegar um lífhvata er að ræða . Kalsínjónir leika til að mynda stórt hlutverk í vöðvasamdrætti í líkamanum , natrín - og kalínjónir gegna lykilhlutverki í flutningi taugaboða og svo mætti lengi telja .