Hvað er til í því að nafnorðið peysa sé franskt að uppruna ? Sagan um franskan uppruna orðsins peysa er skemmtileg . Sagt er að franskir sjómenn hafi bent og kallað , þegar þeir sáu íslenska bændur : „ paysan , paysan “ , sem þýðir „ bóndi , bóndi “ . Íslendingar hafi misskilið orðið , haldið að verið væri að benda á prjónapeysurnar þeirra og farið að kalla flíkurnar peysur . Þótt sagan sé góð er uppruni orðsins tæpast talinn franskur . Orðið er til í íslensku að minnsta kosti frá því á 16. öld í merkingunni „ prjónuð bolflík við peysuföt “ og einnig í merkingunni „ skinnkyrtill “ en hún er nú ekki lengur notuð . Í Íslenskri orðsifjabók Ásgeirs Blöndals Magnússonar ( 1989 : 705 ) segir að óvíst sé hvort stofnhljóðið sé -ei - eða -ey - og að engin samsvörun sé til í grannmálunum . Hann telur því líklegast að orðið sé tökuorð og stytting úr miðlágþýsku eða miðhollensku og bendir á hollenska orðið wambuis og styttinguna buis sem merki „ bolflík “ en það er einmitt síðari liðurinn sem gæti tengst peysunni . Hollenska orðið á rætur að rekja til miðaldalatínu wambasium „ kviðflík höfð undir brynju “ en það er aftur sótt til miðaldagrísku bámbax „ bómull “ . Íslendingar höfðu talsverð viðskipti við Hollendinga og þýska Hansakaupmenn svo ekki er ólíklegt að orðið hafi borist þá leiðina .