Um hátíðirnar dvaldi ég í litlu þorpi í Granadahéraði sem er ekki í frásögur færandi . Nema hvað að daginn fyrir gamlársdag heldur aldraður maður í göngutúr og síðan þá hefur ekkert til hans spurst . Slóst ég í hóp leitarmanna sem örkuðu um akra og fjöll en allt án árangurs . Eftir eina leitina fór ég á krá þar sem þorpshjartað slær og varð óþægilega var við þrúgandi andrúmsloftið . Hvar er maðurinn ? Ólöglegur innflytjandi hefur ekið yfir hann og komið líkinu fyrir kattarnef , sagði einn . Annar benti á að hann væri sá þriðji á fimmtán árum sem hverfur og bætti þeirri spurningu við hvort í þorpinu fyndist sækópati sem gerði sér það að leik að myrða gamla menn . Þá liggur náttúrlega beinast við að horfa í kringum sig og spyrja : hver getur það verið ? Þá er ekki langt í innlegg eins og þetta : Heyrðu , hann Juan hefur nú alltaf verið svolítið undarlegur , hann býður til dæmis aldrei góðan daginn . Eftir það finnst ýmsum óskemmtilegt að mæta hinum undarlega Juan þegar rökkva tekur . Þriðji benti á að villisvín ráðast á allt sem kvikt er að næturlagi . Sjaldan hef ég orðið jafn áþreifanlega var við brjálæðið sem fylgir því að hafa ekki svör við áleitnum spurningum . Þrúgandi óvissa veldur örvinglan þar til óseðjandi hugurinn stekkur á jafnvel villtustu ágiskanir eins og skipbrotsmaður sem grípur í hverja þá fljótandi fjöl sem hann finnur . Vitfirring er að vita ekki . Því segi ég , guði sé lof fyrir góða blaðamenn , rannsakendur , vísindafólk og þeirra sem leita sannleikans . Vitneskja er beinlínis spurning um sálarheill .