Hann segir jafnframt að neytendur verði að gera breytingar á neyslumynstri sínu til að bregðast við loftslagsvánni , meðal annars þurfi fólk að sætta sig við að óeðlilegt sé að gera kröfu um að hægt sé að kaupa hvaða vöru sem er , hvaðan sem er og hvenær sem er . Það er til dæmis staðreynd að væri minni ofbeit á Íslandi , væri gróðurþekjan heilbrigðari . „ Sama gildir um aðra matvælaframleiðslu . Það er fullkomlega eðlilegur hugsunarháttur að hver og einn þorpsbúi hugsi með sér „ ég ætla að setja allar mínar kusur á sameiginlega túnið sem þorpið í heild sinni á , ég hagnast á því og ég ber lítið af kostnaðinum sjálfur . “ Vandamálið er þetta veika samband milli hins raunverulega kostnaðar af neyslunni og hinum eiginlega kostnaði sem neytandinn ber . Stefán beitir þessari menntunaraðferð í greininni með því að benda á og undirstrika umhverfiskostnaðinn við innflutning . Sú næsta er að einkavæða almenninginn . Umferðarljós á gatnamótum eru dæmi um þetta , hver og einn getur ekki vaðið út á almenninginn sem gatnamótin eru hvenær sem hann vill . Sóknardagar í sjávarútvegi er annað dæmi og umferð bíla einn daginn með oddatölubílnúmer en bíla með slétttölubílnúmer þann næsta er þriðja dæmið . Hugmyndin er að ofnýta ekki yfir ákveðið tímabíl hin almennu gæði sem almenningurinn býður upp á . Framleiðendur , sem framleiða það sem neytandinn vill kaupa og í því magni sem hann vill kaupa , verða í kjölfarið að breyta sinni framleiðslu ætli þeir að lifa af . Það er mjög áríðandi að neytandinn skilji hvers konar kostnað hann er að fara út í við neysluna , framleiðendurnir fylgja neytandanum . Skítugir orkugjafar á borð við kol og gas myndu leggjast af því orka sem seld væri með kolefnisskattinum inniföldnum frá slíkum orkugjöfum væri alltof dýr , neytandinn myndi snúa sér að sólar - og vatnsorkuverum sem dæmi . Framleiðendur myndu í kjölfarið stórauka framleiðslugetu sína á slíkri hreinni orku . Þeir segja , réttilega , að verð á þeirra vörum myndi hækka . Þegar neytandinn breytir neyslumynstri sínu í kjölfarið fylgja framleiðendur á eftir . „ Væru kolefnisskattar almennir myndi neysla á lambakjöti minnka því verðið á því myndi hækka “ Þannig er það svo að það mikilvægasta sem ríkisstjórnin þarf að gera er að sjá til þess að svörunin sé bætt , markaðurinn sér um framhaldið . Það er nefnilega svo að hið opinbera og markaðurinn geta ekki hvort í sínu lagi bætt neyslumynstrið í dag svo dregið sé úr loftslagsvánni , þau þurfa að vinna þetta verkefni í sameiningu . Í dag er heimaslátrun bænda bönnuð . Væri heimaslátrun leyfð gætu bændur aukið til muna sinn hlut í virðisaukningunni sem að baki framleiðslukeðju lambakjöts liggur . En það er einmitt punkturinn með kolefnissköttum , þeim er ætlað að leiðrétta neyslumynstrið og markaðsbrestinn sem í dag er því miður til staðar . Minni neysla kjöts þarf ekki að leiða til verri afkomu bænda svo lengi sem þeim er gefinn möguleiki á því að bæta sína framleiðslu í línu við auknar kröfur og breytta neyslu neytenda . Aukið frelsi bænda til heimaslátrunar myndi þannig ekki aðeins styðja skynsamleg markmið ríkisstjórnarinnar um kolefnishlutlaust hagkerfi heldur einnig stuðla að bættum hag bænda þrátt fyrir minni kjötneyslu .