Guð er ætíð í morgunskímu hverrar gleðistundar í lífi mannsins , lyftir honum upp þegar á bjátar , heldur í hönd þeirra sem þjást , gengur á veginum með þeim sem eru uggandi um vegferð sína , hendur í hönd og horfir í augu þess sem er smáður , einmitt á þeirri stund sem hann er að bugast , svo að enginn brákaður reyr verði brotinn , enginn dapur kveikur slökktur , ekkert líf verði smánað algjörlega . Svona erum við bara þótt við förum sjálfsagt batnandi . Í dag er sunnudagur í inngangi föstunnar og síðan tekur við hin mikla kveðjuhátíð fyrir allar veraldarinnar lystisemdir . Margt slæðst þar með því það er eins og menn séu að keppast við að kveðja alla ósiði á einu bretti ef marka má fjölda ofbelisverka , morða , líkamsmeiðinga , nauðgana og rána sem framin eru á stærstu kjötkveðjuhátíðum þessa heims . Íbúarnir , sem vilja halda trú sinni og sómakennd fara einfaldlega úr borgunum og hverfa í þorpin til fjalla meðan ósköpin ganga yfir . Það er ekki allsstaðar verið að færa konum blóm og morgunverð uppí rúm , einsog hér gerist á hverju heimili – býst ég við . Ég hef sjálfur lent í því á ráðstefnu úti í heimi , að vera allt í einu búinn að fá nóg af öllu því fiskmeti , endalausum fiskihlaðborðum og fiskisúpum , sem boðið var uppá dag eftir dag – sannkallað lostæti samt . En þegar ég renndi ljúflega niður fyrsta bitanum af ljúffengri hálfblóðugri nautasteikinni sem ég pantaði mér á veitingarstað ráðstefnunnar , rann um leið upp fyrir mér að ráðstefnan var haldin á föstunni . Það hefur þótt nær að borða fisk á öðrum tíma þegar hráefnið er ekki í hæsta verði á erlendum mörkuðum . Vona ég að mörgum finnist þetta þægileg afsökun fyrir því að hafa ekki fastað uppá hvítt í gegnum árin hér í útgerðarplássinu í Eyjum , en það hét að fasta uppá hvítt , þegar föstumaturinn var aðallega mjólkurafurðir og fiskur , en í seinni tíma einnig hrísgrjón og þess háttar . Sjálfsagt mætti líka með góðu lagi telja hvítfuglinn með í þessum kúr . Ég er hræddur um að heimurinn hafi fundið mest til samúðar með þeim sem misstu ástvini og glæsilegt líf við strendur Indónesíu þegar Tsunami flóðbygljan gekk þar yfir á annan dag jóla um árið , en minna hafi farið fyrir samúð í garð þeirra sem átt höfðu ekkert í fátækt sinni í fátækustu þorpunum er þar fóru undir . Þannig er mannlegt eðli og því betur sem við áttum okkur á mannlegu eðli , því betur erum við klár í það verkefni að skilja stöðu okkar sem heilagt fólk frammi fyrir Guði okkar . Með því að finna á okkur sjálfum þann skort sem við skömmtum okkur og stjórnum , getum við búist við því að finna á sjálfum okkur þá smlíðun sem maður getur átt með kröppum kjörum annarra , en ekki síst að finna þannig örlítið sýnishorn af skorti annarra . Það er frekar erfitt fyrir okkur sem allt eigum og allt höfum við hendina – lifum í allsnægtum – að þykjast vera stöðugt að ímynda okkur bága líðan annarra . Ekki með því að hrinda í burtu öllu því illa sem að manninum steðjaði . Guð er ætíð í morgunskímu hverrar gleðistundar í lífi mannsins , lyftir honum upp þegar á bjátar , heldur í hönd þeirra sem þjást , gengur á veginum með þeim sem eru uggandi um vegferð sína , heldur í hönd og horfir í augu þess sem er smáður , einmitt á þeirri stund sem hann er að bugast , svo að enginn brákaður reyr verði brotinn , enginn dapur kveikur slökktur , ekkert líf verði smánað algjörlega . Allt er það vegna þess sem Mannssonurinn gerði og þess sem hann leið í samlíðun sinni með öllum mönnum – börnum þessa heims . Og mannhelgi okkar eigum við einmitt vegna þess að Guð gerðist maður og varð ekki aðeins mönnum líkur , heldur gekk í gegnum allt það sem hver af minnstum bræðrum og systrum geta þurft að ganga í gegnum og að lokum er hann gekk í sjálfan dauðann . Fyrir það sé Guði dýrð , föður og syni og heilögum anda . Svo sem var í upphafi , er og verður um aldir alda . Amen .