Kannski má því segja að offeitir séu að einhverju leyti að berjast við náttúruval mörg þúsund ára þróunar . Þessir umhverfisþættir snerta ólíka einstaklinga á mismunandi hátt . Það er því ekki óeðlilegt að leita skýringa á offitu , að minnst kosti að hluta til , í erfðafræðinni . Þetta gen geymir uppskrift að peptíði sem kallast leptín ( dregið af gríska orðinu leptos sem þýðir grannur ) . Þegar leptín berst til undirstúkunnar setur það af stað flókið ferli sem endar annars vegar með minna hungri og þar af leiðandi minni neyslu og hins vegar hraðari bruna og þar með orkunotkun . Mýs sem ekki mynda leptín verða offeitar . Sams konar stökkbreyting leptíngensins og viðtaka þess er þekkt í mönnum , en ekki er víst að áhrifin séu nákvæmlega hin sömu . Leptín er ekki geymt í frumunum heldur seytt út í blóðið . Ekki er enn þekkt hvernig tjáningu leptíngena í fitufrumum er stjórnað en líklegt er talið að ýmis hormón í líkamanum komi þar við sögu , þar á meðal insúlín og sykurbarksterar ( e. glucocorticoids ) eins og kortisól . Hér hefur aðeins verið minnst á leptíngen en eins og áður sagði er vitað um fjölmörg önnur gen sem tengjast offitu á einhvern hátt . Rannsóknir á þessum genum og afurðum þeirra fara fram víða um heim , meðal annars hjá Íslenskri erfðagreiningu . Það er von rannsakenda að þær leiði til skilnings á sameindalíffræðilegri orsök og einkennum offitu og að í framhaldi af því verði hægt að þróa lyf sem aðstoði fólk í baráttunni við aukakílóin . Þeim sem vilja lesa meira á Vísindavefnum um fitu er bent á svör við spurningunum : Sverrir Jakobsson er prófessor í sagnfræði við Háskóla Íslands . Hann hefur meðal annars rannsakað heimsmynd Íslendinga á miðöldum og pólitíska sögu 12. og 13. aldar . Sverrir hefur verið virkur í ýmsum fjölfaglegum og fjölþjóðlegum rannsóknarverkefnum og stjórnaði fjölfaglegu verkefni um sögu Breiðfirðinga .