Á 1. öld ( 98 e. Kr. ) ritar Tacitíus í Germaníu : " Þeir [ Germanar ] sníða grein af aldintré og hluta í smábúta , er þeir aðgreina með mismunandi merkjum ; strá svo bútunum án greinarmunar og af handahófi á hvítt klæði " ( Tacitus , 2001 : 66 ) . Í tveimur íslenskum miðaldaritum , Hervarar sögu ok Heiðreks ( 1830 : I , 452 ) og Landnámabók ( Ari Þorgilsson , 1986 : 234 ) , er getið um svokallaða blótspán . Fyrst koma þær fyrir þar sem Agli er boðinn eitraður mjöður : Egill brá þá knífi sínum og stakk í lófa sér ; hann tók við horninu og reist á rúnar og reið á blóðinu . Líklegt má telja að orðin tíu hafi verið vísupartur , en mikill átrúnaður var á ákvæðum sem lögð voru fram í bundnu máli . Þar er tekið fram að ef sá sem ort er til getur ráðið rúnirnar , þá losni hann undan ákvæðunum . Með þeim átti að nota kaþólskar bænir . Mörg Eddukvæðanna , meðal annars Hávamál , Sigurdrífumál og Skírnismál , nefna rúnir sem tæki til galdurs og lækninga . Þá er gengið út frá því að það sé rúnaletrið í heild sem hafi kraftinn frekar en einstakur stafur ( McKinnell , 2004 : 33 - 34 ) . Þessir fiskistafir skulu ristir á kálfskinn eður sjálfa öngulledduna og muntu fiska meir en aðrir . Svarið við spurningunni er þess vegna að galdrastafir í rúnagaldri hafa verið venjulegar rúnir ásamt bandrúnum af ýmsum toga . Sigurjón Baldur Hafsteinsson er prófessor í safnafræði við Félags - og mannvísindadeild Háskóla Íslands . Rannsóknir Sigurjóns Baldurs hafa meðal annars snúið að viðhorfi Íslendinga til dauða og sorgar , en þau viðhorf eru tengd félagspólitískum breytingum sem orðið hafa á Íslandi á undanförnum þrjátíu árum .