Bikarblöðin eru egglaga , gulgræn og loðin í miðju , með breiðum hárlausum himnufaldi , 5 - 8 mm löng . Fræflar eru margir með aflöngum , gulum frjóhirzlum . Brennisóleyjan hefur margar grænar frævur sem verða að einfræja hnetum með krókboginni trjónu . Stöngullinn er fíngáraður , mismikið loðinn , ýmist með útstæðum eða aðlægum hárum eða stundum nánast hárlaus , einkum ofan til . Blöðin eru stakstæð , stofnblöðin langstilkuð , stöngulblöðin stilkstyttri , djúpt handskipt í 3 eða 5 hluta , sem hver um sig er djúpskertur í þrjá sepótta flipa . Blaðstilkar og blöð oft kafloðin , einkum á neðra borði , en stundum nær hárlaus . Brennisóley í viðustu merkingu ( Ranunculus acris og R. subborealis ) er mjög breytileg tegund . Snemma beindist athyglin hér á Íslandi að lágvöxnum brennisóleyjum til fjalla , sem báru oftast aðeins eitt , óvenju stórt blóm . Þessu afbrigði var einu sinni lýst sem sérstakri tegund , Ranunculus islandicus Davis , eða íslandssóley . Íslandssóleyjan fellur þar undir var . pumilus . Reidar Elven og Heidi Solstad , sem nýlega hafa yfirfarið íslenzku sóleyjarnar , telja íslenzku brennisóleyjarnar ekki til Ranunculus acris , heldur sérstakrar tegundar , Ranunculus subborealis , og skipta þeim í subsp . pumilus og subsp . villosus . Samkvæmt þeirri meðferð er tegundin Ranunculus acris líklega aðeins til sem aðfluttur slæðingur á Íslandi , en allar villtar brennisóleyjar teljast vera Ranunculus subborealis . Brennisóley vex einkum í graslendisbollum , grasgeirum til fjalla , í giljum og sem undirgróður í kjarri . Oft sækir hún mjög í tún , og myndaði oft gular breiður umhverfis gömlu bæina í sveitum landsins .