Okkur Mosa hefur fallið vel saman frá því ég hitti hann fyrst í heimsókn í Kattholti þar sem hann var í tímabundinni vist . Þess vegna segi ég að Mosi sé minn - maður . Það er ástæða til að vera svolítið upp með sér að vera inn undir hjá Mosa því mér er sagt að hann sé ekki allra ! Annars er hann merkilegur köttur . Svo merkilegur að um hann hefur verið skrifuð bók . Þar kemur fram að hann hafi á sínum yngri árum lent í bílslysi á Holtavörðuheiði . Við slysið hafi búrið hans opnast og hann hlaupið út í hjarnið þar sem hann hafi týnst og næstum orðið úti . Þetta var um vetur . Þá getur verið napurt á Holtavörðuheiði . Reyndar þykir ganga kraftaverki næst að Mosi skuli hafa fundist og komist aftur til byggða eftir fimm vikna hrakningar á heiðinni . Mosi er bæklaður á öðrum framfæti . Ekki veit ég hvernig það kom til . Kannski hann hafi slasast í svaðilför sinni á Holtavörðuheiði . Kannski ég spyrji þau Önnu eða Dóra næst þegar ég rekst á þau við Ægisíðuna í Reykjavík þar sem þau búa , steinsnar frá Grímshaganum mínum . Í borgarsamfélagi samtímans er ekki hægt að gefa sér að maður viti mikið um granna sína . Nema náttúrlega þá sem hafa þá sérstöðu að um þá hefur verið skrifuð ævisaga og það í lifanda lífi ! Myndin af okkur Mosa var tekin þegar við hittumst síðast við Ægisíðuna . Í orðsendingu sem ég fékk frá Mosa með þessari ljósmynd segir : Kæri Ögmundur Bestu kveðjur með von um að þér gangi allt í haginn - jafnt í kattasmölun sem öðrum brýnum verkefnum í þágu lands og þjóðar . Það er einlæg von mín að Kattholt , bræður mínir og systur þar gleymist ekki í erli dagsins . Þinn einlægur vinur , Mosi p.s. Ég er ekki frá því að það sé svipur með okkur félögunum , enda erum við æðrulausir og yfirvegaðir báðir tveir .