Þegar þetta er skrifað er ég andvaka út af ofsaveðri sem rífur í trampólínið í garðinum . Upp rifjast óveðrið í gamla daga sem var í minningunni notalegt . Rafmagnið farið af húsinu eins og alltaf þegar blés almennilega og þakplötur að fjúka . Fjölskyldan sat í myrkvaðri stofunni og spilaði við kertaljós . Það hefði allt eins getað verið í baðstofu á nítjándu öld . Ég man það voru ellefu vindstig . Sú tala greyptist í huga mér . Nú veit ég bara að veðrið er appelsínugult . Einhverra hluta vegna tók ég ekki niður trampólínið . Lét nægja að vefja rólu á snúrustaurnum um það . Erfitt að trúa að slíkt haldi þegar það er sem húsið sjálft sé að rifna af grunninum . Það er eitthvað fornt við óveður . Þægindin sem við búum við vekja þá tilfinningu að manntegundin Homo Bureaucraticus hafi fyrir löngu klætt veðrið af sér . Svo fer það allt í einu að guða á glugga eins og draugar og óvættir gerðu fyrr á öldum . „ Og öll raflýsingin ! “ sagði skáldið Gyrðir Elíasson í viðtali sem ég átti við hann fyrir bókamessuna í Frankfurt . Hann lýsti því að fyrir afa sínum og ömmu á Borgarfirði eystra hefðu draugasögur og þjóðsögur verið ótrúlega lifandi – ekki bara sögur á blaði . „ Amma var mjög myrkfælin og veröldin breyttist hjá þeim á haustin þegar farið var að dimma . “ En sá heimur steyptist með raflýsingunni . Þegar veröldin lýstist upp hvarf myrkfælnin . Gyrðir tók þó fram að tilveran væri margbrotin . „ Ég veit ekki hvernig maður væri kominn upp á Kjöl að vetrarlagi í skálanum í Hvítárnesi , best að fullyrða sem minnst um það . “ Trampólínið storkar enn um sinn máttarvöldunum . Höfuðborgarsvæðið er raflýst . En er það ekki tímaskekkja að á bæjum víða um land séu draugar og forynjur enn að guða á glugga ?