„ Stórkostleg tíðindi bárust um daginn þar sem nýtt ráðuneyti varð til á Íslandi , barnamálaráðuneytið . Þegar ég var barn , þá hefði þetta verið eitthvað sem gæti komið fyrir í grínþætti en ekki í raunveruleikanum . segir Valgeir Magnússon í sínum fyrsta pistli á Smartlandi : Afleiðing af því að ég fékk stórkostlegt hlutverk nýlega , að verða afi , fór ég að skoða betur hvað hefur breyst frá því að ég og kona mín stóðum í því að verða foreldrar . Þegar ég fæddist þá fóru foreldrar mínir á Landspítalann , fæðingardeild , með sjúkrabíl . 23 árum síðar varð ég faðir í fyrsta skipti og við , þáverandi hjónaleysin , gengum í gegnum mjög erfiða fæðingu sem stóð langt inn á fjórða sólarhring . Á sama tíma var ég í prófum í Háskólanum og var því ósofinn þegar ég átti að mæta í próf. Fór ég því til deildarstjóra til að fá mig skráðan í sjúkrapróf . „ Nei Valgeir minn , þú varst ekki að eignast barn , heldur konan þín . Ég fylgdist aðeins með því núna þegar sonur minn og tengdadóttir urðu foreldrar ásamt því að við hjónin kynntum okkur hin ýmsu mál sem við höfðum ekki spáð í áður til að geta aðstoðað nýbakaða foreldrana eins og við gátum án þess að skipta okkur of mikið af . Af hverju heitir þjónustan ekki foreldravernd ? Nú hátt í 30 árum síðar hefur það lítið breyst hvað það varðar . Feður upplifa sig í algjöru aukahlutverki í allri fræðslu og aðstoð við verðandi foreldra . Það er skimað eftir fæðingarþunglyndi hjá mæðrum en ekki feðrum . Það er til leið um hvað gerist ef þær eru með þunglyndi en ekki fyrir feðurna . Þeir eiga bara að harka af sér og hætta þessu væli eins og við værum enn stödd á síðustu öld . Það er nefnilega heilmikið mál og hefur alltaf verið heilmikið mál . Eins og það er heilmikið mál að verða móðir .