Ákvörðun Útlendingastofnunar um að synja umsókn kæranda um alþjóðlega vernd og dvalarleyfi af mannúðarástæðum ásamt því að brottvísa honum frá Íslandi og ákveða endurkomubann er staðfest . Þann 23. janúar 2018 er kveðinn upp svohljóðandi úrskurður nr. 33 / 2018 í stjórnsýslumáli nr . KNU17120039 á ákvörðun Þann 22. desember 2017 kærði [...] , fd . [...] , ríkisborgari [...] ( hér eftir nefndur kærandi ) ákvörðun Útlendingastofnunar , dags. 12. desember 2017 , um að synja honum um alþjóðlega vernd á Íslandi ásamt því að synja honum um dvalarleyfi á grundvelli 74. gr. laga nr. 80 / 2016 um útlendinga . Kærandi krefst þess aðallega að hin kærða ákvörðun verði felld úr gildi og að honum verði veitt dvalarleyfi á grundvelli 1. mgr. 74. gr. laga um útlendinga . Til vara krefst kærandi þess að ákvörðun Útlendingastofnunar , hvað varðar brottvísun og endurkomubann , verði felld úr gildi , sbr. 2. mgr. 98. gr. og 2. mgr. 104. gr. laga um útlendinga . Fyrrgreind ákvörðun er kærð á grundvelli 7. gr. laga um útlendinga og barst kæran fyrir lok kærufrests . II . Málsatvik og málsmeðferð Kærandi sótti um alþjóðlega vernd hér á landi þann 10. desember 2017 . Kærandi kom í viðtal hjá Útlendingastofnun þann 11. desember 2017 ásamt talsmanni sínum . Með ákvörðun , dags. 12. desember 2017 , synjaði Útlendingastofnun kæranda um alþjóðlega vernd ásamt því að synja honum um dvalarleyfi á grundvelli mannúðarsjónarmiða . Kæranda var jafnframt brottvísað frá landinu og honum ákvarðað endurkomubann til tveggja ára . Að ósk kæranda var veittur frekari rökstuðningur fyrir ákvörðuninni með bréfi Útlendingastofnunar , dags. 20. desember 2017 . Ákvörðun Útlendingastofnunar var kærð til kærunefndar útlendingamála þann 22. desember 2017 . Kærunefnd barst greinargerð kæranda þann 4. janúar 2018 ásamt fylgigagni . III . Ákvörðun Útlendingastofnunar Við meðferð máls kæranda hjá Útlendingastofnun byggði hann umsókn sína um alþjóðlega vernd á því að ótilgreindir menn í heimaríki hans vilji hann feigan . Útlendingastofnun tilkynnti kæranda jafnframt að kæra frestaði ekki réttaráhrifum ákvörðunarinnar , sbr. 2. mgr. 35. gr. laga um útlendinga . Kæranda var brottvísað frá landinu með vísan til 2. tölul. b-liðar 2. mgr. 98. gr. laga um útlendinga , sbr. b-liðar 2. mgr. 104. gr. laganna . Var kæranda ákveðið endurkomubann hingað til lands í tvö ár , sbr. 101. gr. sömu laga . Í greinargerð kemur fram að kærandi telji sig vera í hættu í heimaríki , [...] , vegna starfa föður síns . Faðir hans hafi starfað í leyniþjónustunni við rannsókn fíkniefnamála . Kærandi hafi fengið hótanir símleiðis um að líf hans væri í hættu ásamt því að ótilgreindir menn hafi reynt að sprengja bíl hans í loft upp . Þá kemur fram að kærandi telji að lögreglan geti ekki hjálpað honum . Kærandi fjallar í greinargerð sinni almennt um ástand mannréttindamála í [...] og er í því sambandi vísað til ýmissa alþjóðlegra skýrslna og gagna , þ. á m. skýrslu bandaríska utanríkisráðuneytisins fyrir árið 2016 um stöðu mannréttindamála í [...] . Þar komi m.a. fram að spilling sé útbreidd í stjórnsýslunni og að löggæslu sé ekki alltaf beitt af jafnrétti . Í skýrslu breska innanríkisráðuneytisins komi m.a. fram að réttarkerfið standi höllum fæti , m.a. vegna vandamála varðandi sjálfstæði , gagnsæi og virkni . Kærandi telur að mikilvægt sé að skoða einstaklingsbundnar aðstæður í hverju máli fyrir sig þegar um sé að ræða umsækjendur frá [...] og að einstaklingum sé ekki synjað um vernd með vísan til þess að [...] teljist til öruggra ríkja . Kærandi vísar jafnframt í nýlegar heimildir frá júlí 2017 þar sem greint sé frá því að eftirfylgni lögreglu og yfirvalda sé ábótavant og að samvinna saksóknara og lögreglu sé léleg sem skili sér í því að mjög fá lögreglumál endi með sakfellingu . Frásögn kæranda um að hann geti ekki leitað verndar yfirvalda geti því að öllum líkindum staðist . Samkvæmt 1. mgr. 74. gr. megi veita útlendingi dvalarleyfi á grundvelli mannúðarsjónarmiða ef hann getur sýnt fram á ríka þörf fyrir vernd t.d. vegna erfiðra félagslegra aðstæðna í heimaríki eða vegna annarra atvika sem ekki megi með réttu gera honum að bera ábyrgð á . Enn fremur komi fram í frumvarpinu að með erfiðum almennum aðstæðum sé vísað til alvarlegra aðstæðna í heimaríki og þá aðstöðu að yfirvöld veiti ekki þegnum sínum vernd gegn ofbeldisbrotum og glæpum . Kærandi hafi greint frá því að hann sé í hættu í heimaríki vegna þess að faðir hans starfi fyrir leyniþjónustuna og að tilraun hafi verið gerð til þess að eyðileggja eigur hans . Með hliðsjón af framangreindu og því sem kærandi hafi rakið varðandi yfirvöld og lögreglu í [...] telji hann að uppfyllt séu skilyrði 1. mgr. 74. gr. laga um útlendinga . Varðandi varakröfu kæranda um að ákvörðun Útlendingastofnunar verði felld úr gildi hvað varðar brottvísun og endurkomubann kemur fram sú afstaða kæranda að stofnuninni hafi verið óheimilt að ákveða að honum skyldi ekki veittur frestur til að hverfa brott af landinu með vísan til b-liðar 2. mgr. 104. gr. laga um útlendinga og meta umsókn hans bersýnilega tilhæfulausa . Kærandi vísar í nýlegan úrskurð kærunefndar nr. 596 / 2017 máli sínu til stuðnings . Kærandi telur jafnframt að Útlendingastofnun hafi verið óheimilt , við mat á því hvort umsókn hans væri bersýnilega tilhæfulaus , að styðjast við 45. gr. reglugerðar um útlendinga nr. 540 / 2017 , sbr. reglugerð nr. 775 / 2017 , þar sem hún hafi ekki stoð í lögum um útlendinga . Enn fremur hafi stofnuninni verið óheimilt að ákvarða kæranda brottvísun með vísan til 3. mgr. 102. gr. laga um útlendinga . Telur kærandi ákvörðunina um brottvísun og endurkomubann ekki sanngjarna í garð kæranda m.a. með vísan í góða trú kæranda auk þess að orðalag ákvæðisins og lögskýringargögn beri með sér að ákvæðið eigi einungis við þegar einstaklingar hafi brotið af sér með saknæmum og refsiverðum hætti . Þá sé ákvörðun um endurkomubann í andstöðu við 1. mgr. 31. gr. flóttamannasamningsins . Kærandi kveður að með því að ákvarða honum brottvísun og endurkomubann hafi Útlendingastofnun gerst brotleg við meðalhófsreglu 12. gr. stjórnsýslulaga nr. 37 / 1993 og vitnar kærandi til athugasemda við ákvæðið í greinargerð með frumvarpi því sem varð að stjórnsýslulögum máli sínu til stuðnings . Kærandi telur að markmiði ákvörðunarinnar hefði verið náð án þess að synja kæranda um slíkan frest og með synjuninni hafi stofnunin gerst brotleg við meðalhófsreglu stjórnsýslulaga . Þá telur kærandi að Útlendingastofnun hafi brotið gegn rannsóknarreglu 10. gr. stjórnsýslulaga nr. 37 / 1993 . Kærandi telur að þrátt fyrir að hann komi frá [...] , sem sé á lista Útlendingastofnunar yfir örugg ríki , þurfi að framkvæma persónubundna rannsókn á aðstæðum hans . Þá vísar kærandi í ákvörðun Útlendingastofnunar í máli ríkisborgara [...] þar sem veitt hafi verið viðbótarvernd skv. 2. mgr. 37. gr. laga um útlendinga vegna persónubundinna ofsókna . [ . . ] sé líkt og [...] , á lista yfir örugg upprunaríki . Í máli þessu gilda einkum ákvæði laga um útlendinga nr. 80 / 2016 , reglugerð nr. 540 / 2017 um útlendinga , ákvæði stjórnsýslulaga nr. 37 / 1993 , stjórnarskrá lýðveldisins Íslands nr. 33 / 1944 og mannréttindasáttmáli Evrópu , sbr. lög nr. 62 / 1994 . Jafnframt ber að líta til ákvæða alþjóðasamnings um stöðu flóttamanna frá 1951 , ásamt viðauka við samninginn frá 1967 , og annarra alþjóðlegra skuldbindinga Íslands á sviði mannréttinda eftir því sem tilefni er til . AuðkenniÍ ákvörðun Útlendingastofnunar kemur fram að til að sanna á sér deili hafi kærandi framvísað [...] vegabréfi . Telur kærunefndin því ljóst að kærandi sé [...] ríkisborgari . Landaupplýsingar Kærunefnd útlendingamála hefur lagt mat á aðstæður í [...] m.a. með hliðsjón af eftirfarandi skýrslum : [...] Í framangreindum gögnum kemur fram að réttar - og löggæslukerfinu í [...] hafi verið ábótavant en á undanförnum árum hafi talsvert verið unnið að því að uppræta spillingu í löggæslunni og dómsvaldinu . Einnig sé starfrækt vefgátt á vegum yfirvalda þar sem borgarar geti tilkynnt misferli . Samkvæmt framangreindu verður talið að [...] yfirvöld hafi almennt vilja og getu til að veita albönskum borgurum vernd . Ákvæði 1. mgr. 37. gr. laga um útlendinga Til að teljast flóttamaður hér á landi þarf kærandi að sýna fram á að aðstæður hans séu slíkar að þær falli undir 1. mgr. 37. gr. laga um útlendinga , sbr. flóttamannasamning Sameinuðu þjóðanna , eða 2. mgr. 37. gr. sömu laga . Kærandi byggir umsókn sína um alþjóðlega vernd á því að ótilgreindir aðilar hafi hótað honum og að lögreglan í heimaríki geti ekki verndað hann . Þá eru þær ástæður sem ofsóknir þurfa að tengjast skilgreindar nánar í 3. mgr. 38. gr. laganna . Hugtakið „ ástæðuríkur ótti við ofsóknir “ inniheldur huglæga og hlutlæga þætti og þarf að taka tillit til hvors tveggja þegar mat er lagt á umsókn um alþjóðlega vernd . Kærunefnd hefur við mat sitt á umsókn kæranda haft til hliðsjónar handbók Flóttamannastofnunar Sameinuðu þjóðanna um málsmeðferð og viðmið við mat á umsókn um alþjóðlega vernd ( Handbook and Guidelines on Procedures and Criteria for Determining Refugee Status , Genf 2011 ) . Þá hefur aðferðarfræði trúverðugleikamats kærunefndar tekið mið af skýrslu Flóttamannastofnunar Sameinuðu þjóðanna og Flóttamannasjóðs Evrópusambandsins um trúverðugleikamat , eftir því sem við á ( Beyond Proof : Credibility Assessment in EU Asylum Systems , Brussel 2013 ) . Kærandi hefur borið fyrir sig að hann sé í hættu í heimaríki vegna starfa föður síns hjá leyniþjónustunni . Kærandi kveðst hafa fengið hótanir símleiðis um að hann væri í hættu ásamt því að ótilgreindir aðilar hafi reynt að sprengja bílinn hans . Þá greinir kærandi frá því að hann telji að lögreglan geti ekki hjálpað honum . Kærandi hefur ekki lagt fram gögn sem styðja við frásögn hans af framangreindum hótunum önnur en persónulega yfirlýsingu um ástæðu umsóknar um alþjóðlega vernd . Kærunefnd telur að ekkert bendi til þess að flótta kæranda hafi borið svo brátt að að ósanngjarnt sé að gera þá kröfu að hann afli gagna sem leggi grunn að málsástæðum hans . Kæranda hafi jafnframt í viðtali hjá Útlendingastofnun þann 11. desember sl. verið gefinn sólarhringsfrestur til að leggja fram frekari gögn en hafi ekki lagt neitt fram . Þá hafi kærandi haft möguleika á því að leggja fram frekari gögn við meðferð málsins hjá kærunefndinni . Sú staðhæfing kæranda , að enga aðstoð sé að fá frá lögreglu og yfirvöldum í [...] , fær lítinn sem engan stuðning í þeim gögnum sem kærunefnd hefur skoðað við meðferð málsins . Þvert á móti benda gögn til þess að löggæslukerfi í heimaríki kæranda fari batnandi og lögreglan hafi almennt vilja og getu til að veita borgurum landsins vernd . Skýrslur og gögn sem kærunefnd hefur skoðað benda til þess að kærandi geti leitað sér hjálpar vegna misferlis lögreglu verði hann fyrir slíku . Kærandi hefur ekki borið fyrir sig ofsóknir stjórnvalda og ekkert bendir til þess að hann eigi þær á hættu . Þá hefur ekki verið sýnt fram á að yfirvöld geti ekki eða vilji ekki veita kæranda viðeigandi vernd , m.a. með því að ákæra og refsa fyrir það áreiti sem kann að beinast að honum , sbr. 4. mgr. 38. gr . Ekkert í gögnum málsins , þ.m.t. framburður kæranda , bendir til þess að meint áreiti sé á grundvelli þeirra ástæðna sem 1. mgr. 37. gr. laga um útlendinga tekur til , sbr. 3. mgr. 38. gr. laganna . Af framangreindu virtu telur kærunefnd ljóst að kærandi hafi ekki ástæðuríkan ótta við ofsóknir í skilningi 1. mgr. 37. gr. laga um útlendinga . Með vísan til alls framangreinds er það niðurstaða kærunefndar að kærandi uppfylli ekki skilyrði 1. mgr. 37. gr. laga um útlendinga fyrir viðurkenningu á stöðu sem flóttamaður hér á landi . Kærandi verður þó að geta sýnt fram á að gildar ástæður séu til að ætla að um raunverulega hættu sé að ræða og að stjórnvöld í ríkinu séu ekki í stakk búin til að veita viðeigandi vernd . Þrátt fyrir að orðalag 1. mgr. 74. gr. kveði ekki með skýrum hætti á um veitingu dvalarleyfis má skilja af athugasemdum með frumvarpi til laga um útlendinga nr. 80 / 2016 , fyrirsögn greinarinnar og af 6. mgr. 37. gr. laganna að það hafi þó verið ætlunin með ákvæðinu . Í athugasemdum við 74. gr. í greinargerð með frumvarpi til laga um útlendinga segir m.a. að með erfiðum almennum aðstæðum að öðru leyti sé einnig vísað til alvarlegra aðstæðna í heimaríki og væri þar oft um að ræða viðvarandi mannréttindabrot í ríkinu eða þá aðstöðu að yfirvöld veiti ekki þegnum sínum vernd gegn ofbeldisbrotum eða glæpum . Kærandi kveðst ekki geta leitað aðstoðar [...] yfirvalda vegna hótana sem hann sæti þar í landi . Svo sem fram hefur komið metur kærunefnd það svo , á grundvelli fyrirliggjandi gagna , að kæranda standi til boða úrræði í heimaríki hans sem feli í sér viðeigandi vernd . Kærandi er [...] ára gamall einstæður karlmaður . Hann kvaðst í viðtali hjá Útlendingastofnun m.a. vera kvíðinn og stundum þreyttur í bakinu en að öðru leyti vera við góða andlega og líkamlega heilsu . Með vísan til umfjöllunar að framan um heimaríki kæranda telur kærunefnd að þær aðstæður sem ákvæðið tekur til ekki eiga við í máli kæranda . Í ákvörðun Útlendingastofnunar er vísað til þess að í viðtali við kæranda hafi hann kveðið að hann hefði mátt þola hótanir ónafngreindra aðila í heimaríki . Það var mat Útlendingastofnunar , með hliðsjón af frásögn kæranda , trúverðugleikamati , gögnum máls og fyrirliggjandi landaupplýsingum , að kærandi hefði ekki vísað til neinna atvika eða aðstæðna sem gætu gefið til kynna að þeim yrði jafnað til meðferðar sem 1. eða 2. mgr. 37. gr. laga um útlendinga tækju til . Þá hafi ekkert bent til þess að aðstæður kæranda í heimaríki væru þess eðlis eða á því alvarleikastigi að þær gætu leitt til þeirrar niðurstöðu að heimilt væri að veita kæranda dvalarleyfi á grundvelli mannúðarsjónarmiða . Í því sambandi hafi Útlendingastofnun litið til orðalags 1. mgr. 74. gr. laga um útlendinga sem kveði á um að aðili þurfi að sýna fram á ríka þörf á vernd og mat stjórnvalda á tilhæfuleysi þessarar umsóknar taki mið af þeirri ábyrgð sem lögð sé á aðila að þessu leyti . Enn fremur var það mat Útlendingastofnunar að umsókn kæranda væri bersýnilega tilhæfulaus með vísan til a - og b-liðar 2. mgr. 45. gr. reglugerðar um breytingu á reglugerð um útlendinga nr. 775 / 2017 . Á grundvelli 2. tölul. b-liðar sama ákvæðis telst umsókn jafnframt bersýnilega tilhæfulaus ef senda má útlending til ríkis þar sem hann þarf ekki að óttast ofsóknir eða meðferð sem fellur undir ákvæði 37. gr. laganna . Aftur á móti fjallar 104. gr. laganna um framkvæmd ákvarðana þegar útlendingur hefur ekki rétt til dvalar hér á landi og veitir stjórnvöldum heimild til að taka mjög íþyngjandi ákvörðun um brottvísun og endurkomubann að tilteknum skilyrðum uppfylltum . Útlendingastofnun sé heimilt í undantekningartilvikum að veita útlendingum sem falla undir þetta ákvæði frest til sjálfviljugrar heimfara og aðstoð , t.d. þegar um er að ræða fylgdarlaus ungmenni . Samkvæmt efni sínu fjalla framangreind ákvæði reglugerðar um útlendinga bæði um mat á því hvort umsókn sé bersýnilega tilhæfulaus í skilningi 29. og 104. gr. laga um útlendinga . Hefur kærunefnd í þeim efnum jafnframt horft til þess að í athugasemdum við 29. gr. sem fylgdu frumvarpi því er síðar varð að lögum nr. 80 / 2016 er þess getið að gert sé ráð fyrir því að frekari reglur um viðmið um að umsókn skuli teljast tilhæfulaus verði settar í reglugerð . Af framangreindu leiðir að ákvæði 49. gr. reglugerðarinnar verði ekki túlkað á þann veg að niðurstaða mats á því hvort umsókn sé bersýnilega tilhæfulaus í skilningi 29. gr. laga um útlendinga ráði úrslitum um það hvort rétt sé að fella niður frest til að yfirgefa landið og brottvísa umsækjanda með endurkomubanni , sbr. b-lið 2. mgr. 104. gr. laga um útlendinga , enda hafi löggjafinn ekki falið ráðherra vald til að setja slíka reglu . Telur kærunefnd því að ákvæði 49. gr. reglugerðarinnar hafi ekki áhrif á fyrri framkvæmd nefndarinnar varðandi mat á tilhæfuleysi umsókna um alþjóðlega vernd þegar kemur að beitingu brottvísunar . Athugasemdir við 104. gr. með frumvarpi til laga um útlendinga varpa ekki ljósi á inntak orðalagsins „ bersýnilega tilhæfulaust “ . Í 28. lið formálsorða tilskipunar 2008 / 115 / EB er kveðið á um að tilskipunin feli í sér þróun á ákvæðum Schengen gerða í skilningi samnings sem ráð Evrópusambandsins , Ísland og Noregur gerðu með sér um framkvæmd , beitingu og þróun Schengen-gerða , sem fellur undir C. lið 1. gr. ákvörðunar ráðsins 1999 / 437 / EB um sérstakt fyrirkomulag varðandi beitingu á þeim samning . Í dómaframkvæmd Evrópudómstólsins sem að vissu leyti má hafa hliðsjón af hefur dómstóllinn áréttað að hugtök í Evrópurétti sem ekki eru skilgreind í þar til gerðri löggjöf sambandsins skuli sæta þröngri túlkun ef þau fela í sér undantekningu frá almennri reglu , sbr. dómur í máli C - 554 / 13 Z.Zh. og O ( 42. mgr. dómsins ) . Þá hefur Evrópudómstóllinn lagt áherslu á að gæta skuli meðalhófs við beitingu 7. gr. tilskipunarinnar , sbr. dómur í máli El Dridi ( 41. mgr. dómsins ) . Með vísan til ofangreinds sem og orðalags ákvæðis b-liðar 2. mgr. 104. gr. laga um útlendinga er ljóst að svo að til greina komi að veita styttri eða engan frest til að yfirgefa landið sjálfviljugur er ekki nægilegt að umsókn sé tilhæfulaus , hún þarf að vera bersýnilega tilhæfulaus . Þó svo að 2. mgr. 104. gr. laganna innihaldi ekki tilvísun til þess lista telur kærunefnd engu að síður að heimilt sé að styðjast við slíkan lista við mat á því hvort umsókn um dvalarleyfi eða alþjóðlega vernd teljist bersýnilega tilhæfulaus , enda eru ákveðin tengsl á milli ákvæða b-liðar 2. mgr. 104. gr. laga um útlendinga og 29. gr. laganna . Kærandi byggir umsókn sína um alþjóðlega vernd á því að hann hafi mátt þola hótanir í heimaríki . Þá telji hann að stjórnvöld geti ekki veitt honum viðeigandi vernd . Sem fyrr segir er það mat kærunefndar , að teknu tilliti til gagna um heimaríki kæranda og aðstæður hans þar að það hafi frá upphafi málsmeðferðarinnar verið bersýnilegt að málsástæður hans vörðuðu ekki þá þætti sem 1. og 2. mgr. 37. gr. laga um útlendinga taka til . Þá hafi kæranda , í viðtali hjá Útlendingastofnun , verið gefinn sólarhringsfrestur til að skila inn ákveðnum gögnum í málinu , en hann hafi ekki skilað inn þeim gögnum . Fyrir liggur mat Útlendingastofnunar á því að framangreindu markmiði verði ekki náð með öðru og vægara móti . Kærandi kom hingað til lands einn síns liðs og sótti um alþjóðlega vernd þann 10. desember 2017 . Kærandi kveðst í greinargerð verða fyrir hótunum í heimaríki . Þá hafi hann jafnframt lagt fram umsókn sína um alþjóðlega vernd í góðri trú um tilefni hennar . Í viðtali hjá Útlendingastofnun þann 11. desember 2017 var kæranda gefinn kostur á að andmæla mögulegri brottvísun og endurkomubanni auk þess sem hann fékk tækifæri til þess að svara sérstaklega hvort hann teldi þá ráðstöfun ósanngjarna . Kærandi mótmælti hugsanlegri brottvísun og endurkomubanni . Þá var kærandi spurður út í sérstök tengsl við Ísland auk annarra Schengen-ríkja . Kvaðst kærandi eiga vini á Ítalíu en að öðru leyti ekki hafa nein tengsl . Af þeim svörum sem kærandi gaf um tengsl sín við Ísland og önnur Schengen ríki verður ekki séð að brottvísun hans og endurkomubann verði talin ósanngjörn ráðstöfun í garð kæranda eða nánustu aðstandenda hans , sbr. 3. mgr. 102. gr. laga um útlendinga . Er ákvörðun Útlendingastofnunar er varðar brottvísun og endurkomubann því staðfest . Með vísan til alls þess sem að framan er rakið og forsendna hinnar kærðu ákvörðunar þykir rétt að staðfesta ákvörðun Útlendingastofnunar . Úrskurðarorð Ákvörðun Útlendingastofnunar er staðfest .