319 öðru lærði þar sálminn : In dulce jubilo ete . Eg ias hann fyrir prestinum við næstu húsvitjun , og bað hann að útþýða hann fyrir mig . Hann gerði það , en sagði mér hefði tekizt illa að lesa , því bæði vantaði rótt hljóðið , og það annað , að eg hefði ei rétt þekkt alla stafina , því bæði var það , að latinuletur var hór ó - þekkt um þær tiðir , þvi eugar sögubækur voru komnar á íslenzku með því letri , og svo hitt , að eg skildi ekki , og gat svo í engu áttað mig . Þó lagfærði hann mig , sagði þýðingu orðanna og lærði eg við sama tæki - færi sálminn . En eptir þetta sneri haun sér til foreldra minna , og var nú harðari en áður í svörum , og sagði skömm að þeim svo rikum að láta mig ekki menntast , og spyrna svo á móti virðingu minni og gæfu . Jukust þar á ofan stóryrði og reið presturinn í burt í ekki góðu skapi , en sagðist skyldi hugsa til mín framvegis . Gtaddist eg stórum við það og vonaði eptir hjálp , en hún varð ekki meiri en svo , að hann sendi mér og léði Njálu ; þótti hún ill að lesa hana vegna ókunnugra Btafa , svo fáir gátu lesið , og þeir ekki " vel , sem kall - aðir voru góðir . I þessu átti eg að æfa mig , en eg komst vel út af því án tilsagnar ; var eg þá 9 ára . — Nú fór eg að verða vonarlaus um skólalærdóminn , en eg fór , eptir því sem eg eltist , að verða fjörmeiri og kátur , lét jafnvel fjúka i visum , sem eg þó ekki þorði að láta heyrast , þvi þá var fienging vís , en eg gat ekki dulið það lengi . Þar var keriing í húsmennsku , en þó i skjóli föður míns , því hún var háifsystir hans . Hún affærði mikið fyrir mér við móður mina , svo eg fékk bágt fyrir , en jagaði þess í milli ; mór varð illa við hana , og storkaði , sem eg gat . í > að var hennar vani að fara i sveit til betleriis , en þegar hún kom aptur , þuldi hún fyrir móður minni ferðasögu sína . Eg hlustaði á og tók vel eptir , en frá genginn fór eg að hugsa um , og kvað langa rollu út af , sem eg ætlaðíst