Ekki hætta að anda kemur í eðlilegu framhaldi af sýningu Háaloftsins á Útundan sl. vor í Tjarnarbíói . Það verk fjallaði um barnleysi og afleiðingar þess á líf þriggja para . Í nýja verkinu hittum við fjórar konur sem hafa aldrei hist fyrr en eiga það sameiginlegt að hafa eignast barn með sama manninum , Hákoni . Hann er nú látinn og konurnar fjórar eru komnar saman að boði Agnesar , síðustu konunnar í lífi Hákonar , til að ræða framlag sitt til útfararinnar . Þar eiga þær að syngja erlent lag sem Hákon hefur sjálfur valið en við íslenskan texta sem þær eiga að semja um hann . Agnes mætir aldrei , konunum fjórum til undrunar , en hún hefur væntanlega valið fundarstaðinn , sal í eins konar félagsheimili . Úr öðru lokuðu rými heyrist kórsöngur og vísar Brynja Björnsdóttir leikmyndar - og búningahönnuður þar nett í Kóræfingu , einkar minnisstætt verk eftir Þorvald Þorsteinsson . Það verk fær líka óvænt framhald í þessari sýningu sem ekki má skýra nánar . Það er raunar margt sem ekki má skýra nánar í sambandi við þessa sýningu svo engu sé spillt en ég get þó sagt að titillinn á þessum pistli mínum er ekki út í hött . Konurnar fjórar eru ólíkar manngerðir og greinilegt að Hákon hefur haft fjölbreytilegan ( nú , eða engan sérstakan ) smekk á kvenfólk . Fyrsta kona á svið , Védís ( María Heba Þorkelsdóttir ) , er svolítið konuleg og siðleg og klædd í samræmi við það í kjól sem sýnir engar líkamslínur . Þuríður ( Elma Lísa Gunnarsdóttir ) er barbídúkkan í níðþröngu bleikrauðu leðurpilsi og barnalega smámælt . Veðurfréttakonan Dagný ( Tinna Hrafnsdóttir ) er sportleg og hress en má ekki vamm sitt vita . Versta upplifun ævi hennar er þegar hvítu strigaskórnir hennar sáust í sjónvarpinu en henni hafði verið lofað að þeir yrðu alls ekki í mynd . Síðust á staðinn er Ástríður ( Katla Margrét Þorgeirsdóttir ) og sýnir með öllu sínu látæði að hún er tilbúin til að taka stjórnina . Persónusköpunin í búningum og fasi allra var skýr og rosalega gaman að sjá þessar færu leikkonur blása lífi í margræðu orðin hennar Auðar Övu . Þær stöllur eru ekki bitrar út í Hákon , hann hefur fært birtu og líf inn í líf þeirra , jafnvel í bókstaflegri merkingu . En hvernig maður var hann ? Jú , þær vita hvað hann hét ( eða hvað ? ) og hann var áreiðanlega með ljóst krullað hár og meðalmaður á hæð , en hvað fleira geta þær unnið með í minningarsöngnum ? Samtöl þeirra um þennan mikilvæga mann eru leitandi en finna sjaldan nokkuð og þau verða smám saman drepfyndin á sinn fáránlega hátt og þó í aðra röndina svolítið sársaukafull . Árni Rúnar Hlöðversson á tónlistina í verkinu og Baldvin Magnússon sér um hljóð í sýningunni og þeir gegna ekki minna hlutverki en Brynja búningahönnuður . Það er rosalega freistandi að ræða nánar um það en ég veit að ég má það ekki og bið fólk bara um að fara sjálft að sjá og heyra . Silja Aðalsteinsdóttir