Fyrsta tilfinningin sem grípur mann á Sendingu , leikriti Bjarna Jónssonar sem Marta Nordal setur upp á Nýja sviði Borgarleikhússins , er að það sé þrengt að því . Sviðið virkar svo lítið . Og eintóna . Gólf og þrír veggir sem eru samfelldar hurðir á skápum og öðrum herbergjum . En séu hurðir þá er eitthvað fyrir innan þær og þar liggur hundurinn grafinn . Við erum stödd á árinu 1982 . Bubbi er búinn að gefa út Breytta tíma með sinni nýju hljómsveit , Ego , og kominn vestur á firði til að halda tónleika . Þangað fer sjómaðurinn Róbert ( Þorsteinn Bachmann ) og skemmtir sér vel en ekki kemur fram að hann hafi boðið konu sinni með sér . Enda hefur hún , Helga sjúkraliði ( Kristín Þóra Haraldsdóttir ) , öðrum hnöppum að hneppa en fara á tónleika hjá kónginum . Hún hefur nefnilega pantað sér barn sem barnaverndarnefnd þarf að koma í fóstur . Meðan Róbert sefur út eftir tónleikana kemur María ( Elma Stefanía Ágústsdóttir ) með drenginn Frank ( Árni Arnarson ) og skilur hann eftir hjá Helgu þótt hana gruni að eiginmaðurinn hafi ekki áhuga á því að taka fósturbarn . Átökin sem eftir fara snúast á yfirborðinu um barnið en í raun og veru um það hver ræður á heimilinu , ekki bara yfir nútíðinni heldur ekki síður yfir fortíðinni sem býr í skápunum . Ein persóna kemur enn við sögu , Anton kennari og æskuvinur Róberts ( Hilmar Guðjónsson ) , og valdataflið snýst líka um hann . Barnaverndaryfirvöld fá ekki merkilega einkunn í þessu verki en höfundur skákar í því skjólinu að það gerist fyrir rúmum þrjátíu árum og við höfum fengið óhugnanlegar fréttir af því sem gerðist þá . Engin athugun hefur verið gerð á heimili Helgu og Róberts áður en barninu er komið þar fyrir og ekki eru sannfærandi skýringar gefnar á því hvers vegna Frank þarf að fara í fóstur til vandalausra . Hann er bara kominn þangað og Helga þarf meira að segja að greiða flugfarið fyrir hann . Þó kemur fram að þau hjónin eigi að fá greitt fyrir fóstrið . Þetta kemur ekki alveg heim og saman en það er ekki plottið sem Bjarna er efst í huga í þessu verki . Sterkasta einkenni Sendingar er persónusköpunin sem leikurinn , leikstjórnin , leikmyndin ( Gretar Reynisson ) , búningarnir ( Stefanía Adolfsdóttir ) og lýsingin ( Björn Bergsteinn Guðmundsson ) ýta undir . Allar eru persónurnar kunnuglegar manngerðir og samtölin eru þjál og vel skrifuð . Leikurinn er skínandi góður . Þorsteinn Bachmann gefur átakanlega skýra mynd af heimilisharðstjóra , manni sem ekki á neitt nema núið af því hann vill ekki muna , vill ekki eiga minningar , enda ekkert í fortíðinni sem ástæða er til að halda upp á . Fólkið í kringum hann , eiginkonan og vinurinn Anton , þrá að eiga í eðlilegu , mannlegu sambandi við hann og reyna af alefli að komast á þann stað , en það gengur skítt . Spurningin sem situr eftir er hvort þau bugast bæði eða bara annað – og þá hvort … Einstaklega vel var valið í hlutverkin til að ná sem sterkastri mynd af aðstæðunum : Þorsteinn er hávaxinn maður en Kristín Þóra og Hilmar eru mun lágvaxnari og auðvelt á sviðinu að ýkja þann mun með fasi og líkamsburði . Og drengurinn er auðvitað eins og mennskt barn í tröllahöndum þegar þeim lýstur saman , Frank og Róbert . Sýningin hefur mörg skemmtileg leikstjórnareinkenni Mörtu Nordal sem við þekkjum úr fyrri verkum hennar , til dæmis raddir á upptökum sem í þetta sinn fjölguðu atriðum , breikkuðu tímaplanið , drógu fram undirtextann og óraunsæju hliðina á verkinu og unnu gegn einfaldleika þess . Þetta er sýning sem á skilið að ganga vel því auk þess sem hún er listilega gerð segir hún okkur sögu sem kemur okkur við hér og nú þó að hún gerist fyrir löngu .