Heimspekingurinn David Hume má teljast einn merkasti hugsuður 18. aldar og er fyrst og fremst kunnur af efahyggju sinni og veraldarhyggju , en einnig telst hann til helstu merkisbera breskrar raunhyggju . Eitt meginrita hans , Rannsókn á skilningsgáfunni , þar sem fjallað er um þessi efni , hefur einnig komið út í röð Lærdómsrita . Rit hans um trúarbrögðin hefur þó einnig orðið áhrifamikið og verið talið til bestu verka hans . Þótt Hume hætti ekki á að gefa út í lifanda lífi verk sem hyggi svo fast að stoðum kristindómsins , varði hann banalegunni í að betrumbæta ritið og gera ráðstafanir til að það mætti koma fyrir augu almennings , sem það gerði fyrst árið 1779 . Í bókinni hafnar Hume því að hægt sé að uppgötva nokkuð um heiminn án tilstuðlunar skynfæranna . Þar með talin er þá einnig tilvist Guðs , sem hann telur að sé ávallt leidd af forsendum handan reynslunnar . Verkið hefur form tólf samræðna þar sem takast á Kleanþes , málsvari hinna svonefndu skipulagsraka fyrir tilvist Guðs , Demea , dulhyggjumaður sem vill byggja trúna á opinberun , og loks efasemdamaðurinn Fílon , sem má telja næsta öruggt að tali fyrir munn höfundarins sjálfs . Skipulagsrökin , sem voru um um langa hríð veigamestu rök kirkjunnar manna , felast í því að hin flókna gerð heimsins hljóti að eiga sér sambærilega orsök við manngerðar vélar , það er að segja hugvit vitsmunaveru , en sá hugur sem gert hefur heiminn hljóti að vera miklum mun stórkostlegri en mannshugurinn og tilheyri því guðlegri veru . Rökin eru talin hafa það helst til síns ágætis að þau séu einmitt reist á reynslu okkar af heiminum . Þetta hrekur Hume þó með afgerandi hætti . Hann bendir meðal annars á að við getum ekki dregið ályktun um orsök hlutar ef við höfum aðeins reynslu af afleiðingunni . Ályktanir okkar um orsakasamband byggjast á reynslu af því að sams konar fyrirbæri fari saman og í tilfelli Guðs er ekkert til sem er sambærilegt , og raunar þekkjum við líka aðeins einn heim . Í samræðunum sem á eftir fara koma fram ýmsar snjallar röksemdafærslur með og á móti tilvist Guðs , sem verðugar eru umhugsunar enn í dag , þrátt fyrir að aðstæður hafi breyst frá tímum Humes . Í inngangi að Samræðum um trúarbrögðin fjallar Páll S. Árdal ítarlega um efni verksins og ævi og hugsun höfundarins .