RAGNAR : Kristín ! ( Fer fram í holið ) Kristín ! ( Fjarlægara ) Kristín ! ( Stína aftur inn og sest við eldhúsborðið . Ragnar inn ) . Hvert hefur manneskjan farið ? - Veistu hvert amma þín fór ? ( Stína borðar morgunmat og lítur ekki vð honum ) . Veistu hvert hún fór ? ( Hún lítur ekki við honum ) . Fólk á að svara þegar talað er til þess . Þögn ( Óöruggur ) Hvert fór hún ? STÍNA : Hún fór til guðs . RAGNAR : Ég kann ekki við svona tal . - Hvar er hún ? STÍNA : Hjá guði . Þögn RAGNAR : Er hún dáin ? STÍNA : Það er búið að margsegja þér það . Þú manst aldrei neitt . RAGNAR : Já . Ég veit það . Ég er farinn að tapa minni svolítið . STÍNA : Þú manst ekki neitt . Ekkert . RAGNAR : Ég man það núna . Hún er dáin . Þögn ( Óöruggur ) Hvenær dó hún ? STÍNA : Það er búið að margsegja þér það . RAGNAR : Ég man það ekki alveg . - Hvenær dó hún ? STÍNA : Það er eitt og hálft ár síðan . RAGNAR : Eitt og hálft ár ? - Já . Ég man það núna . Hún er dáin . - Það var óskaplegt áfall . Þögn Ég vona bara að ég deyi sjálfur sem fyrst . Þá kemst ég kannski til hennar . Ég bið guð um það á hverri nóttu .