Óbrúaðar ár og fljót takmörkuðu ferðafrelsi landsmanna hér áður fyrr . Í Héraðsskjalasafni Þingeyinga er að finna skjalið ARB - 31 . Þetta er grein eftir Ingva Marinó Gunnarsson sem birtist í Árbók Þingeyinga 1988 og nefnist “ Vöð á Skjálfandafljóti í Bárðardal ” . Ingvar var fæddur 23. júní 1915 og hann lést 9. júlí 1996 . Óþarfi er að fjölyrða hér um þá byltingu sem átt hefur sér stað hér á landi á síðustu áratugum í atvinnuháttum og þjóðlífi öllu . Það er og alkunna að í hverri byltingu hverfur margt , glatast og gleymist . Eflaust má margt glatast , en að margra mati , meðal annars mínu , er æskilegt að sem fæst gleymist . Samgöngur á landi eru eitt að því marga sem gjörbylting hefur orðið á , og er vissulega gott um það að segja , en gott væri ef til vill að ekki gleymdist sú barátta sem fólkið háði áður við órudda vegi og óbrúuð straumvötn . Yfir straumvötnin hvort sem þau nefndust á eða fljót var riðið á hestum á vissum stöðum , og þeir staðir nefndist “ vöð ” . Þetta er óþarft að segja öllu miðaldra fólki en ég hefi átt tal við unglinga , sem ekki vissu hvaðp orðið vað þýddi , svona fljótt hverfur margt og gleymist og svo getur farið á endanum . að enginn viti það sem áður allir vissu . Það finnst mér skaði og jafnvel skömm . Hann rekur síðan málavexti þess að hann að skrifa upp nöfnin á vöðum á Skjálfandafljóti í Bárðardal . Að lokum telur hann upp 22 vöð sem eru í byggð í dalnum og lýsir stuttlega hverju vaði fyrir sig . Vöðin sem hann telur upp eru :