Mikið vatn hefur runnið til sjávar síðan táknmál voru álitin látbragð og bendingar en aðrar ranghugmyndir lifa þó enn og viðhorf til táknmála breytast hægt . Ýmislegt bendir til þess að þegar allt kemur til alls séu táknmál aldrei „ nóg “ og þó lagaleg staða þeirra sé tryggð standi þau ekki jafnfætis raddmálum . Það má að mestu leyti skýra með því að í raunveruleikanum eru hugmyndir manna um táknmál fyrst og fremst tengdar við heyrnarleysi en ekki tungumál . Íslenska táknmálið fékk lagalega stöðu árið 2011 en samkvæmt Valgerði Stefánsdóttir o.fl. ( 2019 ) voru væntingarnar sem málhafarnir gerðu sér í kjölfar laganna ekki uppfylltar . Lítið er hins vegar vitað um hugmyndir málhafanna sjálfra til tungumálsins en eins og í öðrum málsamfélögum má gera ráð fyrir að þar séu uppi hugmyndir um gott mál og vont ( sbr. Ari Páll Kristinsson 2017 ) . Erlendar rannsóknir hafa margar skoðað utanaðkomandi viðhorf ( viðhorf heyrandi ) til táknmála en færri hafa lagt mat á stöðu innan samfélaganna sjálfra , flestar staðhæfingar um viðhorf innan táknmálssamfélaga byggja á atvikssögum . Ekki er alltaf ljóst hvað býr að baki viðhorfum málhafanna , kennslustefnur á hverjum tíma ( þar með talið táknmálsbannið svokallaða ) hafa haft áhrif á hugmyndir málhafanna og útskýra þær þann kynslóðamun sem er t.d. að finna í íslenska táknmálinu . Hversu mikill munurinn er á máli kynslóða hefur ekki verið kannað nákvæmlega né það hvort samræmi sé á milli málviðhorfa innan málsamfélagsins og málhegðunar . Nú þegar stendur til að skrifa og móta málstefnu íslenska táknmálsins er mikilvægt að kanna þetta , þ.e. hin duldu viðhorf og málleg viðmið samfélagsins . Í erindinu verður sjónum því beint að viðhorfum og hlutverki þeirra þegar kemur að stöðu tungumáls og þá fyrst og fremst íslenska táknmálsins . Auk þess að ræða hverju viðhorf málhafanna , til eigin máls og máls annarra , skipti , verður fjallað um hvernig sé best að kanna þau viðhorf . Aðstæður táknmálssamfélaga eru ólíkar eftir löndum og ekki víst að sömu skilgreiningar eigi við hér og annars staðar . Svör fólks við spurningum sem snúa að viðhorfi geta verið mjög persónuleg og skiptir bakgrunnur fólks máli í því samhengi , til dæmis hvenær fólk lærði táknmál og hvort fleiri táknmálstalandi séu í fjölskyldunni . Rætt verður um aðferðafræði í þessu samhengi sem og sérstakar aðstæður íslenska táknmálssamfélagsins . Heimildir sem vísað er til í útdrætti : Ari Páll Kristinsson .