Samfylkingin hefur árum saman lagt áherslu á tiltekna lausn í kjördæmamálum . Flokkurinn samþykkti núverandi skipan , þá skipan sem kosið verður eftir í vor , með hangandi haus og hálfréttri hönd . Röksemdir samfylkingarfólksins eru að sumu leyti ættaðar frá Alþýðuflokknum sem jafnan lagði á það ríka áherslu að þingmenn væru ekki í kjördæmapoti heldur ættu þeir að sinna löggjafarstörfum fyrst og fremst . Hugsa um heildina , vera þingmenn allra landsmanna , ekki sérhagsmunaþingmenn . Sá sem rökstuddi þessa hugsun hvað best í seinni tíma sögu var Vilmundur Gylfason , sem hafði að mörgu leyti meiri áhrif á íslenska stjórnmálahugsun , en menn vilja almennt viðurkenna . Hér skal ekki felldur neinn absalút dómur um þessar hugmyndir heldur bent á , að það sem nú gerist á vettvangi Samfylkingarinnar gengur gegn þessum grundvallarhugmyndum flokksins og gegn arfinum frá Alþýðuflokknum að þessu leyti . Hver eru rökin fyrir því að borgarstjórinn í Reykjavík vill hasla sér völl í landsmálum , sem er auðvitað sjálfsagt og eðlilegt fyirir hana ef hana þyrstir í meiri völd og áhrif ? Hverju svarar borgarstjórinn sjálfur þegar gengið er á hana ? Hún elur þá ósk í brjósti að koma borgarmálum á dagskrá og fá tækifæri til að tala máli borgarbúa á Alþingi ! Ekki er nóg með að hún niðurlægi félaga sína í Samfylkingunni í Suður - og Norðurkjördæminu með þessu . Með málflutningi sínum víkur borgarstjóri frá þeirri meginhugsun í kjördæmamálum , sem manni hefur skilist að væri grundvallarmál hjá flokknum sem vill fá hana í framboð og meira en það - hún virðist óska þess að snúa þingmennskunni upp í kjördæmapot af því tagi sem menn hafa verið að hverfa frá undanfarin ár . Í framboðinu , eða framaboðinu , virðist að mörgu leyti ekki heil brú heldur brotin . Gagnvart áherslum og hefð jafnaðarmanna í Samfylkingunni , flokkunum sem hún er fulltrúi fyrir í borgarstjórastólnum , en umfram allt gagnvart fólkinu sem kaus hana til að vera mótpóll Sjálfstæðisflokksins í Reykjavík . Hafsteinn