Þegar búið er að segja þetta einu sinni þá segir þetta sig nánast sjálft : Ef eiginleikar sem stuðla að mörgum kynsælum afkvæmum erfast og þessir eiginleikar eru ekki öllum gefnir jafnt , þá er ekki spurning hvort þróun verði ; hún hlýtur að verða . Þótt grunnhugmyndin sé einföld er rétt er að taka fram að margt í kenningunni kallar á flókna umræðu og rannsóknir . Fórnfýsi ? Í vísindum er kenningu Darwins stundum jafnað við lögmál Newtons vegna langlífis og alhæfingargildis . Mörgum virtist Darwin ekki bara vísa Guði út úr náttúrufræðilegum skýringum ; samkvæmt kenningu Darwins var engin þörf á að skýra tilurð og þróun tegunda með guðlegri umsjón - - Guði virtist jafnvel vísað úr heiminum sjálfum sem hann þó átti að hafa skapað ! Þar með er auðvitað ekki sagt að sálfræðikenningar gangi gegn kenningu Darwins , aðeins að kenning hans er þar ekki miðlæg . Hún er þó ekki alveg fjarverandi . Það þarf engan til að skipuleggja þróun , hún verður sjálfkrafa þegar eiginleikar mótast , kynslóð fyrir kynslóð , af samspili við umhverfið . Tegund lagast sjálfkrafa að umhverfi . Þessi hugmynd hafði mjög mikil áhrif á nær alla sálfræði á tuttugustu öld . Jafnvel hugmyndin um þróun dýrategunda var ekki hugmynd Darwins eins . Hann kynnti hins vegar kenninguna um náttúruval í svo sterku samhengi við svo fjölbreytt , mikil og nákvæm gögn að kenning hans varð á ofanverðri nítjándu öld aðalboðberi aðlögunar , sem var mjög vinsæl meðal sálfræðinga lengst af á tuttugustu öld . Þetta var meðal annars kveikjan að veigamiklum rannsóknum meðal sálfræðinga tuttugustu aldarinnar á námshegðun , en út frá þeim voru settar fram mikilvægar kenningar um nám og lærdómshegðun . Þar á meðal voru kenningar Ivan Pavlovs ( 1849 - 1936 ) og B.F. Skinners um skilyrðingar . Sálfræðingar hafa að öllu jöfnu ekki vitnað mikið í Darwin og kenningu hans , hvorki til að réttlæta aðferðir sínar , grundvallarhugmyndir né kenningar . Slík umbótastefna hefur verið miklu snarari þáttur í samfélagsafstöðu sálfræðinga en kenningar um úrvalsfólk eða dásamlegar persónur , hvað þá harðjaxlalegar hugmyndir um náttúruval . Að auki var eindregin tilhneiging fram eftir allri 20. öld að líta á umhverfi og erfðir sem andstæður eða tvo aðskilda áhrifaþætti , stundum þannig að hægt væri að reikna nákvæmlega út hlutfallsleg áhrif hvors þáttar um sig eða greina algerlega á milli áhrifa erfða og áhrifa menningar ; erfðafræðileg þróun sé eitt og þróun menningar allt annað og nánast óháð ferli . . Næstu áratugir skera úr um hvort svo verði . Þeim sem vilja fræðast meira kringum efni svarsins á Vísindavefnum er bent á efnisorðin sem fylgja því .