Gunnar Smári hefndi sín á mér snemma árs 2005 með því að bjóða mér starf ritstjóra DV við hlið Mikaels Torfasonar . Mikael rak blaðið sem hreint götusölublað að hætti nokkurra norrænna slíkra : Extrabladet , BT , Verdens Gang , Expressen , Aftonbladet . Ég velti boði Gunnars Smára ekki fyrir mér , sagði bara strax OK . Vildi komast í hasar . Hann skrifaði fréttir , hannaði blaðið , rak menn áfram með harðfylgi . Nánast kraftaverk var , að blaðið kom út á hverjum degi . Hann tók að sér að lemja blaðið saman á hverju kvöldi . Blaðamennirnir höfðu ekki burði til slíkra frétta . Fyrir bragðið einkenndist það um of af fréttum af fræga fólkinu , einkum af ýmiss konar skandal . Slíkar fréttir voru einfaldari í vinnslu , náðust inn fyrir lokunartíma frekar en þyngri fréttir . Skil á síðum og prentformum voru tölvuskráð , svo og upphaf og lok prentunar , ennfremur kvartanir um dreifingu blaðanna . Árni Hauksson forritaði formin , sem notuð voru . Það er hvorki textadrifið né auglýsingadrifið , heldur dreifingardrifið . Dreifingin ræður úrslitum um , hvert snertiverð auglýsinga er metið vera . Það ræður síðan auglýsingafjölda og auglýsingaverði . Reglur DV voru örlítið betri , því að þær voru nokkrum árum yngri . Ýmsir erlendir fjölmiðlar hafa umboðsmann lesenda til að auka gegnsæi og efla aðgang almennings . Framtak umboðsmannsins veitti lesendum gegnsæi inn í galla á rekstri ritstjórnarinnar . Það varð til þess , að traust blaðsins hélzt þrátt fyrir mistökin . Fólk undir fertugu keypti ekki dagblöð , ekki einu sinni Moggann . Með hörðum fréttum af skandala í pólitík og viðskiptum hefðum við kannski náð í gömlu kaupendurna , sem væntanlega voru um þessar mundir komnir langt yfir fertugt . En við náðum aldrei neinu magni af slíkum fréttum . Við ritstjórarnir féllum svo í febrúar 2006 á frétt um perra á Ísafirði . Hvert orð var rétt í fréttinni , enda voru fórnardýrum perrans löngu síðar greiddar skaðabætur . Það er ekkert prívatmál , að nokkrir drengir fái skaðabætur frá ríkinu fyrir tjón vegna þessa óeðlis . Ef gerandinn fremur sjálfsvíg , er það hans ákvörðun , sem hann ábyrgist einn . Ég var alveg sáttur við afsögnina . Fólk kennir sögumanni um ótíðindi . Við vorum of opinskáir um eitt tabú í samfélaginu . Meira að segja Össur Skarphéðinsson skrifaði hjartnæma minningargrein um perrann . Ekki um það , sem gerist í bílum úti á götu , í fjármálastofnunum og í fyrirtækjum . Ef Bubbi reykir í bíl , þá er tekin mynd af því . Að verki hafa verið stofnanir á borð við Persónuvernd og Úrskurðarnefnd um upplýsingamál . Einnig lögmenn víkinga í bankarekstri og útrásum . Það er óheillaþróun . Þá loksins áttuðu menn sig á ruglinu , sem komið var í gang . Skattskrár , fasteignaskrár og bifreiðaskrár eiga að vera aðgengilegar á vefnum allt árið . Séríslenzka tabúið gegn nafn - og myndbirtingum nær aðeins til Íslendinga . Um útlendinga má skrifa hvaða bull sem er , þótt þar sé ekki satt orð . Mín skoðun er einfaldlega , að jafnan eigi að birta nöfn og myndir , nema við sérstök , upptalin skilyrði . Fyrir efnahagshrunið fengum við að vita , að margir Íslendingar eru haldnir óeðli af ýmsu tagi . Fyrir daga DV var þagað um allt slíkt . Almannarómur taldi , að hér á landi gerðist ekkert ljótt , allir væru góðir og klárir . Nú hefur seint og um síðir komið í ljós , að svo er ekki . Stundum var frestað birtingu nafna um tíma , einkum fólks , sem látizt hefur óvænt . Þetta gerði blaðið í samráði við aðra aðila , sem komu að málinu . Þess vegna fór bankaránið 2008 framhjá hefðbundnum fjölmiðlum . Þeir voru gersamlega siðlausir og skildu eftir sviðna jörð . Á Mogganum og á Eddunni . Mogginn tapaði milljörðum króna og hefur ekki borið sitt barr síðan þá . Enga tilburði hafði hann til ritskoðunar . Ekki heldur gegnum Gunnar Smára útgáfustjóra , sem aldrei flutti okkur neina ritskoðun .