Herra forseti . Ég hefði gjarnan viljað fá tækifæri til að eiga orðastað í þessum umræðum , meira en raun ber vitni , við stuðningsmenn þessa máls . Í Morgunblaðinu í dag er grein eftir einn þeirra stuðningsmanna , hv. þm. Bryndísi Haraldsdóttur . Ég tel þessa grein ritaða af heilindum , vandvirkni og samviskusemi og ætla að mér leyfist að fjalla nokkuð um efni hennar . Í upphafi er rakið starf utanríkismálanefndar í þessu máli . Þar segir , með leyfi forseta : „ Málsmeðferð þriðja orkupakkans á sér engin fordæmi meðal annarra EES-mála hérlendis hvorki sú mikla vinna sem átti sér stað innan ráðuneytanna né sú umfangsmikla vinna og umræða sem átt hefur sér stað innan þings . Öllum steinum hefur verið velt við við skoðun málsins … “ Ég vil leyfa mér að segja að hér er kannski fullmikið sagt í ljósi þess að ákaft hefur verið kallað eftir því , m.a. af þeim sem hér stendur , að lögð verði fram ítarlegri gögn í þessu máli en fyrir liggja , þar á meðal lögfræðilegt álit um þá leið sem varð ofan á af hálfu ríkisstjórnarinnar , þ.e. að innleiða orkupakkann með því sem kallað er lagalegur fyrirvari . Reyndar stendur yfir leit að þeim lagalega fyrirvara , eftir því sem best verður séð , og verður fróðlegt að sjá hann þegar hann loks birtist . Þá segir um innleiðingu orkupakkans í íslenskan landsrétt , eins og lagt er upp með , með leyfi forseta : „ Innleiðing þriðja orkupakkans í íslenskan landsrétt , á þann hátt sem lagt er upp með , er ekki aðeins hættulaus , heldur eru reglur hans til hagsbóta fyrir Íslendinga vegna aukinnar neytendaverndar og reglna sem stuðla að aukinni samkeppni og jafnræði milli aðila , sem ætti almennt að stuðla að lægra verði . “ Hér er nú ekki hægt annað en að gera nokkrar athugasemdir . Í fyrsta lagi er vísað til aukinnar neytendaverndar . Á nefndarfundi sem ég sat — ég reyndar man ekki hvort það var í hv. utanríkismálanefnd , þar sem ég sat nokkra fundi , eða í atvinnuveganefnd , þar sem ég á sæti — voru gestir sem þekkja til inntir eftir þessari neytendavernd . Þá kom það svar að það sem helst vantaði upp á aukna neytendavernd væri aukinn málshraði kærumála á vettvangi raforkumála . Það er kannski eitthvað sem við gætum sem best leyst úr sjálf án þess að innleiða heilan orkupakka og umdeildan mjög . Fullyrðingarnar um aukna samkeppni og jafnræði milli aðila eru ósköp einfaldlega ósannaðar . Ég geri mér grein fyrir því að hér er um að ræða grein í dagblaði en þetta þykja mér nokkuð sverar fullyrðingar . Líka ályktunin þegar segir að þetta ætti almennt að stuðla að lægra verði . Í þessari umræðu hefur hv. þm. Birgir Þórarinsson lagt fram dæmi af eigin reynslu úr sinni heimabyggð suður með sjó , á Vatnsleysuströnd , sem sýna fram á að hann sjálfur mátti sæta mikilli hækkun á raforkuverði . Sömuleiðis er á það að líta að við erum með lægra raforkuverð hér á Íslandi en almennt tíðkast í Evrópu . Með þeirri samræmingu og einsleitni sem samningurinn stefnir að er ekki við öðru að búast , a.m.k. óvarlegt að gera ráð fyrir öðru , en að raforkuverð hér muni hækka til samræmis við það sem gerist og gengur . Þar með myndu leggjast auknar byrðar á íslensk heimili og íslenska atvinnuvegi sem reiða sig á orku á hagkvæmu verði en yrðu fyrir áfalli vegna þessa . Áfram segir , með leyfi forseta : „ Í einni álitsgerðinni , þeirra Stefáns Más Stefánssonar og Friðriks Árna Friðrikssonar Hirst , var niðurstaðan af öðrum toga , þ.e. að innleiðing þriðja orkupakkans í landsrétt kynni að brjóta í bága við stjórnarskrá . “ Hér er þetta mjög varlega orðað , verður að segjast . Þeir segja a.m.k. á tveimur stöðum að „ verulegur vafi “ leiki á því hvort ákvæði í þessum gerðum sem er að finna í orkupakkanum , sérstaklega í reglugerð nr. 713 , standist ákvæði stjórnarskrárinnar . Það er fleira í þessari grein sem fullkomið tilefni hefði verið til að fjalla um en ég fæ kannski tækifæri til þess síðar .