Þegar hann hafði lokið við fyrstu þrjá þættina fékk hann skipun frá yfirvöldum um að yfirgefa borgina ásamt konu sinni og börnum . Handritið var því næst ljósmyndað og þá fór af stað ævintýraleg atburðarás , filman var send með flugvél til Teheran , keyrð þaðan alla leið til Kaíró og loks flogið með hana til New York þar sem Arturo Toscanini stjórnaði hljómsveit NBC-útvarpsstöðvarinnar í beinni útsendingu um gjörvöll Bandaríkin . Með því að fá spilara að láni úr herlúðrasveitum tókst að manna hina stóru hljómsveit sem tónskáldið krefst . Slíkar undirtektir koma í sjálfu sér ekki á óvart enda er Leníngradsinfónían mögnuð smíði . Hann er leikinn hvað eftir annað og hljóðfærin taka við hvert af öðru : fiðlur , flautur , óbó , trompet , klarínett , enskt horn , og svo framvegis . Þar sem hann ásamt hljómsveitinni hafði verið fluttur burt úr borginni kom það í hlut hljómsveitarstjórans Karl Eliasberg að stjórna frumflutningi 7. sinfóníu Shostakovitsj í Leníngrad . Lýsing Shostakovitsj á innrás nasista á margt skylt við hermitónlist 19. aldar en margföld endurtekning stefsins með vaxandi styrk ber einnig vott um áhrif frá Bolero eftir Ravel . Kaflinn heldur sig á veiku nótunum það sem eftir er og undir lokin má enn heyra óm af trommuslætti í fjarska . Annar kafli sinfóníunnar hefst með ljóðrænu og dansandi stefi í fiðlum ; skömmu síðar leikur óbó tregablandna laglínu . Það er ekki fyrr en seinna að tónlistin skiptir um gír , tekur upp þrískiptan takt með skræku stefi í Es-klarínetti . Lokaþátturinn hefst á hægum og veikum tónum . Andrúmsloftið einkennist af varkárni en spennan vex eftir því sem á líður , með glæsilegum tilþrifum og miklum lúðraþyt . Átökin eru á köflum töluverð , en undir lokin er eins og allt hafi verið leyst farsællega . Nú leikur hver eins og hann eigi lífið að leysa , en þó er nógu mikið af „ vitlausum “ nótum til að draga nokkuð úr áhrifamætti lokasigursins . Kannski er það einmitt það sem Shostakovitsj ætlaði sér .