Um tíu þúsund Íslendingar á öllum aldri eru SOS-foreldrar og er algengast að fólk sé komið á fertugsaldurinn þegar það tekur á sig þá skuldbindingu að framfleyta SOS-barni á þennan hátt . Breiðhyltingurinn Lísa Margrét Sigurðardóttir var aðeins 18 ára þegar hún ákvað að verða SOS-foreldri , og þá ekki bara eins barns , heldur tveggja . „ Mér fannst ég bara ekki geta gert upp á milli stúlku eða drengs . Ég hugsaði málið í smá tíma og ákvað að slá til og styrkja bæði , “ segir Lísa sem hefur nú í rúm 5 ár styrkt dreng og stúlku í SOS barnaþorpinu í Maseru í Suður-Afríkulandinu Lesótó . Stuðningurinn ekki íþyngjandi 18 ára stúlku Lísa , sem í dag er 24 ára , ákvað að styrkja barn þegar hún var 18 ára skiptinemi í Bandaríkjunum árin 2013 - 2014 og skráði sig á heimasíðu SOS þegar hún kom aftur heim til Íslands . „ Af hverju að bíða þangað til maður verður eldri ? Við byrjum snemma að safna okkur fyrir íbúð eða draumabílnum . “ Þrátt fyrir ungan aldur fannst Lísu það ekkert taka í pyngju sína að framfleyta tveimur SOS börnum . „ Nei , í raun og veru ekki en það var samt tímabil sem ég var ekki vel stödd fjárhagslega og ég átti ekki fyrir önninni í framhaldsskólanum . Þetta voru jú mínir peningar en ekki foreldra minna . En ég hugsaði aldrei þannig að þetta framlag væri eitthvað sem ég myndi skera niður . Mér datt það ekki einu sinni til hugar , “ segir Lísa og bætir við að móðir hennar hafi kennt henni að lifa sparlega . Lísa hefur unnið með skóla síðan hún var 13 ára og var í námi þegar hún skráði sig sem SOS-foreldri . „ Þeir sem þekkja mig vel vita að ég hef verið dugleg í gegnum tíðina að fá mér þriðjudagstilboð á Dominos og fara í bíó með vinum . Mér finnst bara ekki muna neitt um það að gefa nokkra þúsund kalla fyrir einhverja sem virkilega þurfa á því að halda bara svo þeir eigi möguleika á svipuðum tækifærum og við hér . Við lifum í miklu allsnægtasamfélagi á Íslandi . Við viljum ekki alltaf viðurkenna að við höfum það gott en við höfum það í raun mikið betra en margir aðrir . “ Stúlkan minnir Lísu á hana sjálfa Drengurinn sem Lísa styrkir heitir Atlehang , stúlkan Kefuoe og þau eru bæði 11 ára í dag . Þau eiga fjölskyldur utan barnaþorpsins sem þau geta ekki búið hjá en heimsækja reglulega . Í barnaþorpinu fá þau fullnægjandi umönnun og menntun . Lísa hefur lært mikið um aðstæður barna í Afríku með því að fylgjast með styrktarbörnunum sínum . „ Börnin þarna eiga yfirleitt stærri fjölskyldur heldur en gengur og gerist hér á landi og foreldrarnir hafa minna á milli handanna handa hverju barni fyrir sig . “ Fylgist með persónuleika barnanna þróast Lísa segir að það gefi sér mikið að fá bréf frá barnaþorpinu með myndum og fréttum af börnunum . „ Þetta er góð andstæða við gluggapóstinn og ég opna SOS umslögin alltaf strax . Ég kynnist börnunum , fæ að vita hver áhugamál þeirra eru og ég sé þróun á persónuleika þeirra . Kefuoe var t.d. feimin þegar hún var yngri en í dag er hún alltaf fyrst á staðinn , vill spjalla við alla , kynnast öllum og er mjög áhugasöm í námi . “ Stúlkan minnir Lísu á hana sjálfa þegar hún var á hennar aldri . „ Þetta er eitthvað sem ég tengi við sjálfa mig . Ég var örugglega óþolandi barn , ég vildi tala við alla , vita allt og spurði að öllu , “ segir Lísa og hlær en finnst þetta til marks um að stúlkan hafi öðlast sjálfsöryggi og sé í öruggu umhverfi í barnaþorpinu . Þá segir hún að nýjasta áhugamál Atlehang sé eldamennska . „ Þetta er sameiginlegt áhugamál hans og vinar hans og ég er viss um að ef hann leggur þetta fyrir sig getur hann orðið flottur kokkur . “ Aðspurð segir Lísa að þó bréfin með fréttum af börnunum séu yfirleitt á jákvæðu nótunum þá sýni þau jafnframt að ekki séu allar dagar góðir , eins og gengur og gerist . Á minningar af umkomulausum börnum á Íslandi Lísa á líka minningar um umkomulaus börn úr æsku sinni hér á Íslandi . Lísa er úr Breiðholti en bjó um árabil á grunnskólaaldri í Búðardal þaðan sem hún er ættuð . „ Áður en við fluttum vestur var ung stúlka í skólanum sem missti móður sína . Móðir hennar var sú eina sem hún átti að . Það hafði ákveðin áhrif á mig þó ég geti ekki tengt beint við það . “ Lísa minnist þess líka að í nágrenni Búðardals voru fósturheimili þangað sem börn komu úr erfiðum aðstæðum . „ Ég þekkti vel til og þekki enn fjölskyldur fyrir vestan sem tóku krakka í fóstur . Það er fullt af kærleiksríku fólki sem lætur sig líf annarra varða og vill hjálpa . Ég er alin upp með hliðsjón af því að það er til gott í okkur öllum . Ég styrki börn í Afríku en er kannski ekki alveg komin á þann aldur að taka barn inn á mitt heimili . En maður veit aldrei hvað gerist . “ Alltaf fundist sjálfsagt að hjálpa Þó Lísa hafi brugðist vel við beiðni okkar um viðtal hefur hún ekki verið mikið fyrir að auglýsa að hún sé SOS-foreldri . „ Að undanskilinni einni Facebook færslu þegar ég fékk fyrstu myndirnar af börnunum , “ segir Lísa sem fór ung að árum að láta sig góðgerðarmál varða . Hún var í skátunum og safnaði líka í þágu mannúðarmála fyrir Rauða krossinn . „ Mér hefur alltaf fundist það sjálfsagt . “ „ Vonandi get ég heimsótt þau “ Lísa hefur sett sér það markmið að heimsækja Atlehang og Kefuoe í barnaþorpið í Lesótó . „ Nú eru þau að verða stálpuð og ef ég færi í heimsókn í dag myndu þau skilja betur hver ég er og muna frekar eftir mér . Þetta yrði langt og dýrt ferðalag en algerlega þess virði . Vonandi get ég heimsótt þau einu sinni , tvisvar eða jafnvel oftar . Vonandi , “ segir Lísa að lokum og brosir út að eyrum við tilhugsunina .