Þá er það opinbert : Ólafur Darri Ólafsson er kominn í röð þeirra stærstu í sínu fagi , að minnsta kosti hér á landi . Hann er einhver besti og mest sannfærandi Hamlet sem ég hef séð á sviði og sýning Jóns Páls Eyjólfssonar á verkinu sem frumsýnd var á stóra sviði Borgarleikhússins í gærkvöldi hefur alla burði til að slá aðsóknarmet á þetta frægasta leikrit allra tíma . Leikmynd Ilmar Stefánsdóttur býr til kuldalega konungshöll úr rimlum á sviðinu , háa til lofts með eins mörgum vistarverum og þörf krefur . Sérstaklega vel heppnuð var höllin þegar annað hvort stóra matarborðið eða himinsæng drottningar var á miðju sviði . Hið kuldalega svipmót er ítrekað með mikilli járnhurð sem dregin er upp og slakað niður með ískri þegar fólk fer inn og út úr höllinni . Þetta er ekki hús sem stendur öllum opið . Búningar Maríu Ólafsdóttur eru mjög ásjálegir og meðvitað sambland af nýjum og fornum tíma . Það er texti verksins líka þar sem Jón Atli Jónasson barnar þýðingu Helga Hálfdanarsonar með fáeinum nútímaorðum , bæði blótsyrðum ( fokkin eru tvö eða þrjú , ég hef áður lýst skoðun minni á því máttlausa blótsyrði ) og tölvumáli ( til dæmis peistar Hamlet línur inn í texta leikaranna sem troða upp í höllinni ) . Mestmegnis fær þó skáldlegur snilldartexti Helga að njóta sín og hálfkjánalegt að hafa þá Helga og Jón Atla báða skrifaða fyrir þýðingunni í leikskrá eins og þeir hafi lagt sambærilegt verk af mörkum . Mér fannst þessi tímablendingur alveg gera sig . Tíminn er aldrei einhlítur . Til dæmis burðumst við með kóngafólk í nútímanum og það á iðulega í basli með að samræma hefðir og nútímakröfur . Skáldskapinn fengum við vel útilátinn í prýðilegri textameðferð leikaranna og svo hittu nútímaskotin leikhúsgestinn svo óvænt að maður hrökk í nýtt samband við það sem var að gerast á sviðinu . Það er brýnt að koma efninu til skila því að þetta er eilíf saga , eilíf klípa sem ung manneskja stendur frammi fyrir þegar grunur vaknar um alvarlegt siðferðisbrot innan fjölskyldu . Hér hefur móðir gengið að eiga mág sinn eftir að maður hennar deyr skyndilega . Hvers vegna gerir hún það ? Hefur hún alltaf girnst yngri bróðurinn þó að eiginmaðurinn hafi elskað hana heitt ? Og hvað með máginn ? Tengist dauði konungsins ef til vill valdafíkn litla bróður ? Alltént á að ganga framhjá Hamlet í valdaröðinni – enda virðist hann vera áhugalítill um stjórnmál og óttalegur amlóði , vinmargur en húðlatur eilífðarstúdent . Það er alla vega myndin sem við fáum af Hamlet þegar Ólafur Darri túlkar hann á sviðinu . Þunglamalegur líkaminn , rólyndisleg röddin , hlýjan í viðmóti hans við vini sína . Hæglátur björn sem þó getur sannarlega risið upp á afturfæturna þegar aðstæður krefjast þess . Ólafur Darri sýndi allan tilfinningaskalann , hryggðina yfir aðstæðum í upphafi , áfallið við uppljóstrun vofunnar , sprellið og trúðslætin þegar hann vill leyna því sem hann hefur kannski uppgötvað , tryllinginn þegar hann hefur fengið vissu sína , djúpa sorgina þegar hann hefur óvart svipt æskuvini sína , Laertes ( Hilmar Guðjónsson ) og Ófelíu ( Hildur Berglind Arndal ) góðum föður . Ólafur hefur einstaklega fallega rödd eins og allir vita og fór svo vel með erfiðustu ræðurnar í verkinu að undrum sætir . Gallinn var sá að sterk nærvera Ólafs Darra verður nokkuð yfirþyrmandi og skyggir á aðra leikara í sýningunni . Þetta kemur helst að sök eftir hlé þegar Hamlet er í Englandi og við erum lengi án hans á sviðinu . Sá hluti varð all langdreginn . Af öðrum leikendum ber fyrst að nefna að Elfa Ósk Ólafsdóttir var glæsileg Danadrottning og fór ákaflega vel með hlutverkið . Einkum var átakasena þeirra Ólafs í svefnherbergi hennar áhrifamikil . Þó fékk ég óljóst á tilfinninguna að henni væri haldið niðri í leik . Ætti hún ekki að sýna skýrar hrifningu sína á nýja eiginmanninum ? Hilmar Jónsson er myndarlegur Kládíus kóngur , maður skilur vel að drottningin girnist hann , en fyrst og fremst sýnir hann okkur harðan og holan valdafíkil og varmenni . Jóhann Sigurðarson var auðvitað óviðjafnanlegur Póloníus og senurnar milli hans og Hamlets annars vegar og Kládíusar hins vegar með þeim bestu í sýningunni . Það var mikill missir að honum á sviðinu . Hildur Berglind er afar falleg stúlka og gerir margt vel framan af í leiðindahlutverki Ófelíu ( þarf bara að þjálfa s-in sín ) . En í seinni hluta verksins á hún í sömu vandræðum með hlutverkið og allar ungar leikkonur sem ég hef séð í því . Ef ég hefði ekki séð Sigrúnu Eddu taka það föstum tökum á sínum tíma í Iðnó myndi ég fullyrða að ekki væri hægt að leika það . Hilmar Guðjónsson náði heldur ekki almennilegum tökum á Laertes en var skínandi skemmtilegur í hlutverki leikarans . Hjörtur Jóhann Jónsson var helst til sviplítill í hlutverki Hóratíó , vinar Hamlets – það hlutverk skiptir ansi miklu máli . Halldór Gylfason og Sigurður Þór Óskarsson léku Guildenstern og Rósinkrans og skiptu auk þess á milli sín öðrum minni hlutverkum og fannst mér Sigurði takast betur en Halldóri að láta ólíkar persónur sínar lifna á sviðinu . Tónlist Úlfs Eldjárn er vel heppnuð og hæfir blendingsstíl sýningarinnar , bæði konungleg á hefðbundinn hátt og nútímaleg . Lýsing Björns Bergsteins Guðmundssonar var í góðum takti við ólíkan anda verksins og gerði margar senurnar rosalega flottar en sterka ljósið á miðju baksviði skemmdi örfá atriði fyrir þeim sem sátu framarlega fyrir miðju . Allt í allt er þetta mögnuð sýning sem allir ættu að sjá , að minnsta kosti allir undir þrítugu . Silja Aðalsteinsdóttir