Mér var óglatt fram að 12. viku en þá hvarf hún eins og dögg fyrir sólu . Ég hugsaði oft að mér fannst ég heldur snemma vera að fá einhverja svona kvilla og fannst að þetta ætti að fylgja meira seinustu vikunum ( án þess þó að vita í raun nokkuð um það því þetta var jú fyrsta barn ) . Maðurinn minn var sofnaður og ég þráast eitthvað við að vekja hann og láta hann vita að mér liði ekki vel . Hún hringdi upp á spítala fyrir okkur og þau vildu auðvitað fá okkur upp eftir og kíkja á mig . Við tók tveggja sólahringa rúmlega þar sem reynt var að stoppa fæðinguna . Það var búið að undirbúa okkur nokkuð vel . < / p > < p > < / p > < p > Þetta var auðvitað blákaldur veruleikinn og sonurinn kom í heiminn rétt fyrir 2 um nóttina eftir ca. 45 mínútur að rembingi . Það er ekki hægt að segja annað en að þessar fyrstu myndir sem teknar voru af okkur mæðginum eru frekar skondnar þar sem ég var hálf hissa haldandi á þessu litla kríli og ekki alveg að vita hvað á mig stóð veðrið . Eftir þetta tóku þeir hann og fóru með hann upp á vöku og maðurinn minn fékk að fylgja með . Hann þurfti aldrei að fara í öndunarvél og gekk vel að venja hann af súrefninu en hann fékk þó smá bakslag undir enda dvalarinnar og hætti reglulega að anda þá sérstaklega þegar hann var að drekka sem leiddi til þess að heimför dróst aðeins . Hann var með mikið bakflæði og ældi mikið . < / p > < p > < / p > < p > Þegar ég varð ólétt af seinni stráknum okkar var ég óneitanlega stressuð út af fyrri sögu . Sami verkurinn við rifbeinin byrjaði líka að trufla mig en ég fékk aldrei neina skýringu á því af hverju hann stafaði . Ég í raun trúði því ekki að ég myndi eignast annan fyrirbura og var viss um að allar þessar áhyggjur væru til einskis en það var samt erfitt að losna við þær . Á 21. viku var ég byrjuð að finna fyrir samdráttum sem óneitanlega stressuðu mig . < / p > < p > < / p > < p > Þegar ég fór svo í skoðun komin 28 vikur og 1 dag og þær sögðu mér að allt líti svo ljómandi vel út að ég gæti í raun bara komið aftur næst eftir 3 vikur hugsaði ég að kannski væri bara tími til komin að reyna að slaka aðeins á . Ótrúlegt en satt þá kikkar inn sama afneitunin um að eitthvað sé að gerast og ég datt aftur í að ég væri bara móðursjúk og þurfi að læra að slaka á . Þegar við svo komum upp eftir og þau skoðuðu mig og það er aftur sama sagan , fæðing komin af stað og ég komin með 2 - 3 í útvíkkun brotnaði ég saman . Mér var því rúlluð mjög fljótlega inn á skurðstofu þar sem ég fékk meiri mænudeyfingu og undirbúin undir keisara . Það var sem betur fer einhver sem hélt í höndina á mér sem var ótrúleg huggun þegar þau voru að vinna í því að svæfa mig en tárin láku niður kinnarnar því ég vissi í raun ekkert í hvað stefndi . Hann var allur marinn á bakinu líklega eftir að hafa legið furðulega í grindinni og þurfti því extra ljósatíma til að brjóta það niður . Brjóstagjöfin gekki ekki eins vel í þetta skiptið og gafst ég upp eftir rúma 5 mánuði eftir endalaus sár og mikla pínu og kvöl . Emil Nói er 14 mánaða og gefur bróður sínum ekkert eftir . < / p > < p > Þeir hafa auðvitað fengið þessar almennu pestir og hefur sá eldri verið svolítið eyrnabólgubarn og þurft á pústi að halda annað slagið , og auðvitað er horið staðalbúnaður hjá þeim báðum en þeir eru ekkert verri en önnur börn í kringum okkur sem fædd eru eftir fulla meðgöngu . Þegar ég sá fyrir mér fæðingu sonar míns sá ég , eins og flestar aðrar verðandi mæður , fyrir mér að barnið fæddist fullburða og allt yrði sveipað bleiku skýi og ég ætlaði mér sko ekki að liggja lengi inni á spítalanum heldur fara heim sem fyrst með fallega nýfædda barnið mitt . Sú óskhyggja mín gekk ekki nærri því eftir . Hér kemur sagan af því þegar hann Halldór Kjaran fæddist . < / p > < p style = " text-align : center ; " > < / p > < p style = " text-align : center ; " > < strong > MEÐGANGAN < / strong > < / p > < p > < / p > < p > Meðgangan gekk ágætlega til að byrja með . < / p > < p > < / p > < p > Svo kom að ég fór í 25 vikna mæðraskoðun , þá mældist blóðþrýstingurinn skuggalega hár og í ljósi þess að móðir mín fékk meðgöngueitrun var ég sett á lyf og sagt að hætta að vinna og taka því rólega . < / p > < p > < / p > < p > Mér fannst það nú ekkert alltof skemmtilegt en vonaði að lyfin myndu virka og þetta væri bara smá hindrun . < / p > < p > < / p > < p > Blessaður blóðþrýstingurinn var mér ekki hliðhollur og vildi ekki lækka sama hvað svo ég var á endanum beðin að fara niður á Landspítala á Dagönn ( Deild 22B ) í rit og frekari skoðun . Þar var ég svo fastagestur næstu vikurnar ásamt því að taka lyfin mín samviskusamlega og á endanum náðist smá stjórn á blóðþrýstingnum . < / p > < p style = " text-align : justify ; " > < / p > < p style = " text-align : justify ; " > Ég var farin að þekkja flestar ljósmæðurnar á 22B með nafni og þær mig . Ég mætti bara og sagði „ Hæ ! Ég er komin “ Mitt viðhorf var allan tímann að vera jákvæð og þetta hlyti nú að reddast . < / p > < p style = " text-align : center ; " > < / p > < p style = " text-align : center ; " > < strong > BABB Í BÁTINN < / strong > < / p > < p > < / p > < p style = " text-align : justify ; " > Með því viðhorfi mætti ég mánudaginn 7. Júlí 2014 í mitt reglulega rit eftir að hafa byrjað daginn á blóðprufum , eins og vanalega . Ég var ósköp róleg og sat bara í ritinu og spjallaði við manninn minn um hitt og þetta . Ekkert ósvipað öllum hinum skiptunum ; þegar þarna var komið var ég hætt að telja hversu oft ég hafði farið í rit . < / p > < p style = " text-align : justify ; " > < / p > < p style = " text-align : justify ; " > Við tökum allt í einu eftir því að hjartslátturinn hjá krílinu dettur niður en nær sér aftur upp og þetta gerist nokkrum sinnum og okkur líst ekkert á þetta og ljósmóðirin sem sá um mig reynir að halda faglegri ró en tekst það ekki vel og hringir á lækni . < / p > < p style = " text-align : justify ; " > < / p > < p style = " text-align : justify ; " > Þegar læknirinn kemur gengur mikið á og ég veit varla mitt rjúkandi ráð . Það er ein ljósmóðir að reyna að taka úr mér blóð og önnur að skoða ritið og læknirinn fær að heyra mína sögu og ég er spurð fullt af spurningum og svo er mér sagt að það sé verið að hugsa um bráðakeisara en báðar skurðstofurnar voru uppteknar á þessum tíma svo ég þyrfti að bíða . < / p > < p style = " text-align : justify ; " > < / p > < p style = " text-align : justify ; " > Ég skalf úr stressi enda bara komin 32 og hálfa viku á leið ! Ég átti alveg lágmark 5 vikur eftir , að mínu mati . < / p > < p style = " text-align : justify ; " > < / p > < p style = " text-align : justify ; " > Á meðan ég beið lagaðist hjartslátturinn hjá krílinu og hélst nokkuð stöðugur svo í stað þess að fara í bráðakeisara var ég lögð inn . Enda skiptir hver dagur í móðurkviði máli . < / p > < p style = " text-align : justify ; " > < / p > < p style = " text-align : justify ; " > Ástand mitt lagaðist þó ekki við að liggja inni á spítala og sónarskoðun sýndi að litli drengurinn minn væri ekki að stækka eins vel og hann ætti að gera og þar að auki var ég farin að finna verulega fyrir einkennum háþrýstingsins og meðgöngueitrunar . < / p > < p style = " text-align : justify ; " > < / p > < p style = " text-align : justify ; " > Það var því tekin sú ákvörðun að ég færi í keisara að miðvikudagsmorgni 9. Júlí . En í stað þess að allt væri í panikki að þá fengum við maðurinn minn að skoða Vökudeildina þar sem sonur okkar myndi leggjast inn og við fengum fræðslu um hvernig keisarinn færi fram og við hverju við mættum búast . < / p > < p style = " text-align : justify ; " > < / p > < p style = " text-align : justify ; " > Verandi skipulagsfrík þá róaði þessi fræðsla mig heilmikið niður og eina sem var ekki alveg 100% var hvort ég yrði svæfð eða mænudeyfð , það færi eftir blóðprufum . < / p > < p style = " text-align : center ; " > < / p > < p style = " text-align : center ; " > < strong > STÓRA STUNDIN < / strong > < / p > < p style = " text-align : justify ; " > < / p > < p style = " text-align : justify ; " > Það er óneitanlega undarleg tilfinning að vakna og vita að barnið sitt muni fæðast á næstu klukkustundum . Mér leið pínu eins og þetta væri ekki að gerast . Allt í einu kemur ljósmóðir inn til okkar og segir „ Jæja , það er komið að ykkur – gjörið svo vel “ Við röltum yfir á skurðstofuna og ég man hvað ég skalf mikið , bæði úr stressi og eftirvæntingu , meðan að yndislegt fólk undirbjó mig fyrir aðgerðina . < / p > < p style = " text-align : justify ; " > < / p > < p style = " text-align : justify ; " > Tíminn var fljótur að líða og allt í einu heyrist grátur – litla barnið mitt grét ! Ég var ekki undirbúin því og í minningunni var ég svo hissa að ég táraðist ekki sjálf . Maðurinn minn heldur því fram að við höfum bæði tárast . Miðað við magnið af lyfjum sem ég fékk bæði fyrir og eftir aðgerðina þá trúi ég honum frekar ; ) < / p > < p style = " text-align : justify ; " > < / p > < p style = " text-align : justify ; " > Sonur minn var fæddur ! 1430 grömm , tæpar 6 merkur og 43 cm kl 09:36 þann 9. Júlí ! < / p > < p style = " text-align : justify ; " > < / p > < p style = " text-align : justify ; " > Maðurinn minn fór að skoða hann og taka myndir og svo var litla krúttlingnum okkar rúllað framhjá í hitakassa og ég fékk aðeins að sjá hann áður en hann var færður yfir á Vökudeild . Mér var rúllað yfir á Vöknun þar sem ég jafnaði mig eftir aðgerðina . Ég var alveg rosalega mikið deyfð og nánast út úr heiminum af morfíni og öðrum „ skemmtilegum “ verkjalyfjum . < / p > < p style = " text-align : justify ; " > < / p > < p style = " text-align : justify ; " > Mér fannst þetta ótrúlega óraunverulegt að ég væri búin að eignast barn því barnið var á annarri deild , í hitakassa og ég hafði ekki fengið að halda á honum , horfa í augu hans né leyft honum að finna brjóstið eins og ég hafði lært á brjóstagjafanámskeiði aðeins nokkrum vikum fyrr . < / p > < p style = " text-align : justify ; " > < / p > < p style = " text-align : justify ; " > Síðan kom að því að ég var nógu hress til að fá að sjá litla drenginn minn aðeins lengur en í 5 sekúndur ! Mér var rúllað – í sjúkrarúminu - inn á Vökudeild og fékk að setja hendina inn í hitakassann og aðeins að snerta hann en bara smá . Fyrirburar eru með mjög viðkvæma og þunna húð ; taugarnar eru ekki alveg þroskaðar svo þau geta upplifað snertingu sem sársauka . < / p > < p style = " text-align : justify ; " > < / p > < p style = " text-align : justify ; " > Ákveðin í því að gera mitt allra besta til að litli molinn minn fengi bara það besta fór ég að mjólka mig á 3ja tíma fresti , líka á nóttunni . Ég , uppdópuð af morfíni , að bagsa við að halda mjaltasettinu á sínum stað meðan ég var við það að sofna um hánótt – mikið hefur það verið skondin sjón ! < / p > < p style = " text-align : center ; " > < / p > < p style = " text-align : center ; " > < strong > NÝTT LÍF < / strong > < / p > < p style = " text-align : justify ; " > < / p > < p style = " text-align : justify ; " > Eftir því sem heilsa mín lagaðist þá fór ég oftar yfir á „ Vöku “ eins og Vökudeildin er kölluð í daglegu tali . Ég beið sko spennt eftir því að komast heim til mín , enda afskaplega heimakær . En blóðþrýstingurinn var ekki alveg á sama máli . Læknarnir dældu svoleiðis í mig blóðþrýstingslækkandi lyfjum að á endanum var ég komin í bullandi lágþrýsting . Þá leið mér verr heldur en nokkurn tíman áður með háþrýsting ! < / p > < p style = " text-align : justify ; " > < / p > < p style = " text-align : justify ; " > Ég var á spítalanum í 10 daga ! Týpískur dagur byrjaði þannigi að við vöknuðum saman og hann fór í vinnuna . Ég borðaði , mjólkaði og fór yfir á Vöku nokkrum sinnum yfir daginn . Þess á milli var blóðþrýstingurinn mældur og ég fékk lyfin mín. < / p > < p style = " text-align : center ; " > < / p > < p style = " text-align : center ; " > < strong > LITLA HETJAN MÍN < / strong > < / p > < p style = " text-align : justify ; " > < / p > < p style = " text-align : justify ; " > Það er ótrúlega skrýtið að eignast fyrirbura . Ef allt hefði verið með felldu hefði ég á þeim tíma farið tvisvar á fæðingarnámskeið ( Hah ! ) og við maðurinn minn ætluðum að fara á ættarmót helgina eftir að snáðinn fæddist . Öll plön fóru úr skorðum . < / p > < p style = " text-align : justify ; " > < / p > < p style = " text-align : justify ; " > Hann var samt svo ótrúlega fullkominn , þótt hann væri lítill . Hann sýndi það strax frá byrjun að hann væri hörkutól og andaði alveg sjálfur frá byrjun . < / p > < p style = " text-align : justify ; " > < / p > < p style = " text-align : justify ; " > Hann léttist eins og öll börn og fór niður í 1320 grömm . Hann fékk smá gulu og þurfti að fara í ljós í nokkra tíma en hann rétti fljótt úr kútnum ; sérstaklega eftir að hann fékk fyrstu brjóstamjólkina . Mjólkin kom ekki strax hjá mér , það var ekki fyrr en á 3. eða 4. degi sem hún kom og þá í takmörkuðu magni . Við foreldrarnir lærðum smám saman að annast hann og við fengum frábærar leiðbeiningar og aðstoð eftir þörfum frá starfsfólkinu á Vöku . < / p > < p style = " text-align : justify ; " > < / p > < p style = " text-align : justify ; " > Það að vera með fyrirbura á Vöku er dálítið eins og að keppa í undarlegu afbrigði af hindrunarhlaupi og maraþoni . Það er löng leið framundan og nóg af hindrunum á leiðinni . < / p > < p style = " text-align : justify ; " > < / p > < p style = " text-align : justify ; " > Einn af hápunktunum var þegar við gátum farið að æfa brjóstagjöfina . Þar sem hann var svo lítill entist hann ekki lengi og náði litlu sem engu – en þetta var mikilvæg æfing ! Næstu dagar og vikur fóru í að æfa brjóstagjöfina þegar hann var í stuði og einnig að gefa honum mjólk í pela til að æfa sogið . < / p > < p style = " text-align : center ; " > < / p > < p style = " text-align : center ; " > < strong > HEIMKOMAN < / strong > < / p > < p style = " text-align : justify ; " > < / p > < p > Maðurinn minn var þarna enn í fullri vinnu og dagarnir okkar einkenndust af því að ég mjólkaði , borðaði og dundaði mér hér heima þar til ég fór á Vöku eftir hádegið , hann kom svo beint þangað þegar hann var búinn í vinnunni og við sinntum syni okkar saman þangað til við fórum og fengum okkur kvöldmat og svo fórum við kannski heim að hvíla okkur smá og mættum svo jafnvel í síðustu gjöf fyrir nóttina . < / p > < p > < / p > < p > Við foreldrarnir reyndum að stilla vonum okkar í hóf og vorum búin að ákveða það í huganum að hann kæmi ekkert heim fyrr en kannski við það sem hefði átt að vera 38 vikna meðgöngulengd . Við vorum því ekkert að spá í að gera heimilið tilbúið fyrir hann strax . Satt best að segja höfðum við varla tíma til þess því við vorum ekki mikið heima hjá okkur nema bara til þess að sofa . < / p > < p > < / p > < p > Það var því smá sjokk föstudaginn 1. Ágúst að fá að vita að við gætum farið með hann í gistingu strax þá um kvöldið og mögulega myndi hann útskrifast á sunnudeginum eða mánudeginum . Gistingin var þannig að við foreldrarnir fengum herbergi á spítalanum og vorum þar með Halldór og sáum algjörlega um hann sjálf , en við höfðum hjúkkurnar á næstu grösum til að aðstoða eftir þörfum . < / p > < p > < / p > < p > Gistingin gekk mjög vel og það voru þreyttir en sælir foreldrar sem fóru heim með drenginn sinn Sunnudaginn 3. Ágúst . Hann fékk góða skoðun og útskrifaðist 1934 grömm , tæpar 8 merkur og 45 cm . Meðan stór hluti þjóðarinnar var að djamma frá sér allt vit var okkur alveg sama um allt ; við horfðum dáleidd á litla drenginn okkar í vöggunni sinni . < / p > < p > < / p > < p > Síðan þá hefur allt gengið framar björtustu vonum . Þegar þetta er skrifað er Halldór 4ra mánaða , 11 vikna í leiðréttum aldri . Hann er tæp 5 kíló og 57 cm og þroskast vel . Þvílík gleði og 10. nóvember rækilega merktur á dagatalið sem áætlaður lendingardagur erfingjans . Meðgangan gekk eins og í sögu , mér varð ekki einu sinni óglatt . Var búin að vera svona undanfarna daga , eitthvað hálf ómöguleg og vaknaði stundum á nóttunni við samdrætti . Hugsaði með mér að kannski væri komið að því að minnka bara pínu vinnuna og ætlaði að ræða það í mæðraskoðun í vikunni á eftir . Um kvöldið skutlaði ég svo mömmu og pabba til Keflavíkur þar sem þau voru að fara til Spánar í tvær vikur . < / p > < p > < / p > < p > Klukkan hálf 4 um nóttina vaknaði ég við það að ég fann eitthvað leka ... hugsaði að það væru tveir valmöguleikar , legvatn eða blóð ... hvorugt gott ! Ég bað til guðs alla leiðina að barnið væri á lífi ! Hún vildi hafa okkur áfram á spítalanum svo það væri hægt að skoða málið betur næsta dag . Það voru öll rúm full þannig að við komum okkur vel fyrir þarna í skoðunarherberginu í tveimur lazy boy stólum og ég var áfram með mónitorinn . Læknirinn sagði líka að ég skyldi sleppa því að borða eða drekka neitt svona " just in case " . < / p > < p > < / p > < p > Einhverntíman um morguninn losnaði svo rúm á deildinni svo við vorum færð þangað . Þá var læknirinn búinn að skoða ritið og leist ekkert á það að hjartslátturinn hjá stráknum datt alltaf niður þegar ég fékk samdrætti . Þarna var því ákveðið að gefa mér sterasprautur fyrir lungun á barninu og afturkalla matarleyfið . < / p > < p > < / p > < p > Kringum hádegið losnaði pláss uppi á fæðingargangi þannig að við vorum færð þangað ... sem hefði mögulega átt að gefa enn eina vísbendinguna um í hvað stefndi , en nei , ég hélt áfram að vera alveg clueless . Engir samdrættir , hjartslátturinn hjá stráknum góður , hætt að blæða og ég mátti loksins borða : ) Fyrir nóttina vorum við svo færð inn á enn annað herbergi . Óskar kom sér fyrir í lazy boy og ég fékk loksins frí frá mónitornum . Var orðin hrikalega þreytt í bakinu á að liggja kjur með mónitorinn . Þvílík sæla að geta lagst á hliðina : ) Fórum að sofa mjög bjartsýn og alveg handviss um að fara fljótlega heim og halda áfram að vera ólétt í svona tvo mánuði . < / p > < p > < / p > < p > Um nóttina vaknaði ég klukkan 2 við samdrætti og verki . Fæðingarlæknir kom svo og kíkti á ritið úr mónitornum og leist ekki nógu vel á það . Þetta kom mér svo mikið á óvart að ég skildi ekki strax hvað hún var að meina og missti út úr mér " sækja barnið hvert ? " Ég sem hélt að við værum bara aftur að fara að bíða í rólegheitum og athuga hvort lyfin virkuðu ekki var bara allt í einu á leiðinni í aðgerð . Ég yrði móðir eftir hálftíma en ekki tvo mánuði . < / p > < p > < / p > < p > Þarna rauk allt í einu allt í gang . Ég hef aldrei verið jafn upp spennt á ævinni . Grét , titraði og skalf . Ég hafði samt töluverðar áhyggjur af því að læknirinn gæti ekki deyft mig af því að ég skalf svo mikið og gat með engu móti slakað á , en svo gekk deyfingin eins og í sögu : ) Þegar deyfingin byrjaði að virka slaknaði loksins á mér , sem var mjög gott . Það var farið með hann beint yfir á skoðunarborð , svo fékk Óskar að halda á honum í eitt augnablik . < / p > < p > < / p > < p > Það var mjög skrítið þegar þetta var allt búið . Það var ótrúlega undarleg tilfinning að sjá hann þarna í hitakassanum . Pínu lítill , samt svo fullkominn og fallegur ... en samt svo fjarri lagi að mér fyndist ég eiga þetta litla barn . Mér var bara rétt að byrja að finnast það raunverulegt að það væri barn í bumbunni og svo var það bara allt í einu komið út . < / p > < p > < / p > < p > Óli Gunnar fæddist á föstudagsmorgni , var 1614 gr og 43 cm . Ég fékk að halda á honum í fyrsta skipti daginn eftir að hann fæddist : ) < / p > < p > < / p > < p > Ég fór svo heim á mánudagskvöldi ... og það var alveg hræðilegt . < / p > < p > < / p > < p > Drengurinn stóð sig svo eins og hetja , þurfti enga öndunaraðstoð , ekki súrefni og varð ekki gulur . Fljótlega varð hann kraftmeiri og gat drukkið smá af brjósti með aðstoð mexíkanahatts . Hann fékk svo ábót , fyrst í gegnum sonduna en seinna meir í pela . Það var ekki fyrr en hann var orðinn rúmlega tveggja mánaða sem hann gat drukkið nógu mikið af brjóstinu til að hætta að þurfa að fá ábót úr pela . < / p > < p > < / p > < p > Dagarnir á vökudeildinni komust fljtólega í rútínu . Tvisvar í viku voru svo baðdagar og þá fengum við að baða hann . Þetta er ekki alveg það sem maður sér fyrir sér þegar maður á von á barni . Að allt fari eftir klukkunni , að þurfa að spyrja um leyfi til að halda á barninu sínu fyrstu dagana . Hvert gramm sem hann þyngdist um , í hvert skipti sem hann drakk meira af brjósti eða pela heldur en síðast , þegar hann var færður úr hitakassa yfir í vöggu með hitadýnu og mátti fara í föt ... það var svo gaman þegar hann mátti fara í föt , þá leið mér pínu meira eins og ég væri mamma hans . Bara það að geta klætt hann í litla sæta samfellu sem ég var búin að velja handa honum skipti svo miklu máli . < / p > < p > < / p > < p > Við vorum í 3 vikur á vökudeildinni og fengum svo að fara heim . Á þessum tíma sváfum við foreldrarnir ekki sérstaklega mikið . Þegar hann var orðinn rúmlega 3 kíló gátum við loksins byrjað að leyfa honum að borða bara þegar hann fann sjálfur fyrir svengd . Það var mikil gleði þegar við gátum skilað viktinni og mjaltavélinni J < / p > < p > < / p > < p > Í dag er Óli Gunnar 6 mánaða og kátur með lífið . Hann var 6,5 kg í fimm mánaða skoðun og þroskalega fylgir hann alveg börnum sem eru fædd á sama tíma og hann < em > hefði átt < / em > að fæðast . < / p > < p > < / p > < p > Í lokin vil ég bara senda innilegar hjartans þakkir til vökudeildarinnar . Yndislegra fólk er ekki hægt að hugsa sér ! Ég var alveg í sjokki yfir þessu svari , hringdi í barnsföður minn og sagði honum frá þessu en tók svo ákvörðun um að tala bara við þær upp á Akranesi og fá skoðun þar . Ég fór upp á Akranes og þá kom í ljós að það blæddi meðfram fylgjuveggnum .... ég fór því bara heim aftur . En svo á morgni 10.02.2012 vakna ég svo með einhverja smá samdrætti sem voru alveg verkjalausir þannig að ég var ekkert að hafa áhyggjur og lagði mig bara aftur en svo upp úr hádegi var ég farin að fá verki aftur í bak en þar sem að þeir voru ekkert sárir þá ákvað ég bara að vera róleg en upp úr 14 leyti fannst mér svoldið skrítið að þessir verkir væru en þá þannig að ég hringdi upp á spítala og sagði þeim frá stöðu mála . Mér var sagt að koma upp eftir . Ég ákvað að skilja guttann minn bara eftir heima á meðan að ég myndi skreppa þar sem að ég var alveg viss um að ég myndi fara aftur heim . Fyrst var farið með mig upp á fæðingargang en svo var farið með mig niður á sængurkvennagang . Ég var sem sagt rúmliggjandi í 54 tíma , mátti ekki fara á klóstið og ekki neitt af því að það var svo mikil hætta á að belgurinn myndi springa . En þar sem að það sást í hendina og verkirnir voru óbærilegir , ég arkaði og grét og ég man að ég sagði hún er að koma ég þarf að rembast . . Það hefur allt gengið eins og í sögu síðan að við komum heim og Hanna Mist dafnar vel , hún er orðin 70 cm á lengd og 7500 grömm . Ég eignaðist dreng 6 vikum fyrir tíman eða á 33 viku og 2 dögum . Ég var með meðgöngueitrun og það gerðist mjög snöggt . Ég fann ekki fyrir neinu alla meðgönguna , ekki morgunógleði , mjamagrindin flott allt gekk vel . < / span > < / p > < p style = " margin-bottom : 5 px ; color : rgb ( 51 , 51 , 51 ) ; font-family : Helvetica , Arial , sans-serif ; font-size : 12 px ; line-height : 15.59375 px ; background-color : rgb ( 255 , 255 , 255 ) ; text-align : justify ; " > < / p > < p style = " margin-bottom : 5 px ; color : rgb ( 51 , 51 , 51 ) ; font-family : Helvetica , Arial , sans-serif ; font-size : 12 px ; line-height : 15.59375 px ; background-color : rgb ( 255 , 255 , 255 ) ; text-align : justify ; " > Á 26 viku þá fór blóðþrýstingurinn að hækka en ekki til að gera veður út af . Á 30 viku er komin 1 + í þvagið og þrýstingurinn aðeins að hækka og ég hætti að vinna fór í veikindaleyfi . ( Ég hekklaði saumaði og horfði á sjónvarpið til skiptis í 3 vikur ) passaði að hvíla mig vel því mikið var í húfi . Alexander er glasabarn , keisari og fyrirburi það var mikið haft fyrir snúðnum . Jæja aftur að sögunni : < / p > < p style = " margin-bottom : 5 px ; color : rgb ( 51 , 51 , 51 ) ; font-family : Helvetica , Arial , sans-serif ; font-size : 12 px ; line-height : 15.59375 px ; background-color : rgb ( 255 , 255 , 255 ) ; text-align : justify ; " > < / p > < h 3 style = " margin-top : 25 px ; margin-bottom : 10 px ; font-family : Helvetica , Arial , sans-serif ; font-size : 1.5 em ; text-align : justify ; color : rgb ( 19 , 92 , 174 ) ; line-height : 15.59375 px ; background-color : rgb ( 255 , 255 , 255 ) ; " > Miðvikudagur 23. september 2009 < / h 3 > < p style = " margin-bottom : 5 px ; color : rgb ( 51 , 51 , 51 ) ; font-family : Helvetica , Arial , sans-serif ; font-size : 12 px ; line-height : 15.59375 px ; background-color : rgb ( 255 , 255 , 255 ) ; text-align : justify ; " > Ég fer í mæðraskoðun þann 23 september þá er blóðþrysitngurinn mjög hár og 3 + í þvagi og bjúgurinn maður úff . < / p > < p style = " margin-bottom : 5 px ; color : rgb ( 51 , 51 , 51 ) ; font-family : Helvetica , Arial , sans-serif ; font-size : 12 px ; line-height : 15.59375 px ; background-color : rgb ( 255 , 255 , 255 ) ; text-align : justify ; " > < / p > < h 3 style = " margin-top : 25 px ; margin-bottom : 10 px ; font-family : Helvetica , Arial , sans-serif ; font-size : 1.5 em ; text-align : justify ; color : rgb ( 19 , 92 , 174 ) ; line-height : 15.59375 px ; background-color : rgb ( 255 , 255 , 255 ) ; " > Fimmtudagur 24. september 2009 < / h 3 > < p style = " margin-bottom : 5 px ; color : rgb ( 51 , 51 , 51 ) ; font-family : Helvetica , Arial , sans-serif ; font-size : 12 px ; line-height : 15.59375 px ; background-color : rgb ( 255 , 255 , 255 ) ; text-align : justify ; " > Þórður fyrirburalæknir kom og sagði að barnið myndi fæðast 25. september um morguninn . Ég grét og átti pínu bágt , maðurinn út á sjó svo langt í burtu ! En ég hafði mömmu og svo náttúrulega Lovísu Karítas ( syturdóttir mín ) sem er guðmóðir hans í dag en hún var viðstödd fæðinguna . < / p > < p style = " margin-bottom : 5 px ; color : rgb ( 51 , 51 , 51 ) ; font-family : Helvetica , Arial , sans-serif ; font-size : 12 px ; line-height : 15.59375 px ; background-color : rgb ( 255 , 255 , 255 ) ; text-align : justify ; " > < / p > < h 3 style = " margin-top : 25 px ; margin-bottom : 10 px ; font-family : Helvetica , Arial , sans-serif ; font-size : 1.5 em ; text-align : justify ; color : rgb ( 19 , 92 , 174 ) ; line-height : 15.59375 px ; background-color : rgb ( 255 , 255 , 255 ) ; " > Föstudagur 25. september 2009 < / h 3 > < p style = " margin-bottom : 5 px ; color : rgb ( 51 , 51 , 51 ) ; font-family : Helvetica , Arial , sans-serif ; font-size : 12 px ; line-height : 15.59375 px ; background-color : rgb ( 255 , 255 , 255 ) ; text-align : justify ; " > Ég átti góða nótt það var yndisleg Ljósmóðir sem var hjá um nóttina hún heitir Stella . Lovísa Karítas kom um kl. 8 og um kl. 9 var farið að undirbúa mig fyrir mænudeifingu og ég keyrð á skurðstofunna . Þegar þangað var komið brast ég í grát , skíthrædd við allt saman . Jæja nú hófst mænudeifingin ég var með mikinn bjúg í baki þannig að þetta var dáltið erfitt en það gékk . < / p > < p style = " margin-bottom : 5 px ; color : rgb ( 51 , 51 , 51 ) ; font-family : Helvetica , Arial , sans-serif ; font-size : 12 px ; line-height : 15.59375 px ; background-color : rgb ( 255 , 255 , 255 ) ; text-align : justify ; " > < / p > < p style = " margin-bottom : 5 px ; color : rgb ( 51 , 51 , 51 ) ; font-family : Helvetica , Arial , sans-serif ; font-size : 12 px ; line-height : 15.59375 px ; background-color : rgb ( 255 , 255 , 255 ) ; text-align : justify ; " > Stórastundin runnin upp klukkan 10:19 er prinsinn kominn í heiminn og það heyriðst um stofuna ,, það er typpi " ( Frænka Lú ) Lovísa Karítas . Við héldum alla meðgönguna að þarna væri stelpa á ferð en það kom drengur - 41 cm og 1,580 gr ( 6 merkur ) . < / p > < p style = " margin-bottom : 5 px ; color : rgb ( 51 , 51 , 51 ) ; font-family : Helvetica , Arial , sans-serif ; font-size : 12 px ; line-height : 15.59375 px ; background-color : rgb ( 255 , 255 , 255 ) ; text-align : justify ; " > < / p > < p style = " margin-bottom : 5 px ; color : rgb ( 51 , 51 , 51 ) ; font-family : Helvetica , Arial , sans-serif ; font-size : 12 px ; line-height : 15.59375 px ; background-color : rgb ( 255 , 255 , 255 ) ; text-align : justify ; " > < / p > < p style = " margin-bottom : 5 px ; color : rgb ( 51 , 51 , 51 ) ; font-family : Helvetica , Arial , sans-serif ; font-size : 12 px ; line-height : 15.59375 px ; background-color : rgb ( 255 , 255 , 255 ) ; text-align : justify ; " > Hann var á vökudeildinni í 23 daga og þurfti aldrei súrefni eða neinir öndurarerfileikar . Alexander kom heim til sín þann 16. október og hefur bara braggast síðan . Ég hefði gjarnan viljað á þessum tíma getað lesið álíka reynslusögu þannig að manni hefði liðið betur , en þetta er okkar saga í stuttu máli . Blæðingarnar hættu og ég lá inni í nokkra daga . Þetta var því algjör línudans hjá læknunum , enda það besta fyrir litlu að vera inni en það besta fyrir mig að þetta væri búið . Hún átti í erfiðleikum með að melta í byrjun , fósturæðin var opin og hún þurfti einu sinni að fá blóðgjöf . Við vorum í mánuð á vaxtaræktinni og þar snerist lífið þar um að borða og sofa . Elvu fannst pelinn alveg æðislegur og vildi ekkert með brjóstið mitt að gera , en ég gafst ekki upp . En við erum í sjúkraþjálfun og það er allt að koma hjá henni ( hérna úti er það standard að allir fyrirburar eru alltaf strax sendir í sjúkraþjálfun ) . Hún er farin að vinka , sýna hvað hún er stór og segja mamma og brosir svo bara allan sólarhringinn og unir sér vel . Ég fór í mæðraskoðun í Miðstöð mæðraverndar við Barónstíg og mældist svo lág í járni að ljósmóðirin ákveður að kalla til lækni . Fyrir tilviljun var Hildur Harðardóttir yfirlæknir kvennadeildar staðsett í húsinu og var hún kölluð til . Hún hafði engar sérstakar áhyggjur af járnleysinu en hún skoðaði mæðraskýrsluna mína vakti það athygli hennar að ég hafði farið í keiluskurð vegna frumubreytinga tveimur áðum áður og í aðgerð vegna fósturláts fyrr sama ár . Ég fékk þó að fara heim með því skilyrði að ég lægi fyrir í rúmlegu og hafi samband við deildina ef ég finni minnstu verki og komi aftur í skoðun fljótlega . Ég var sótt í hjólastól og sett beint upp í rúm þar sem mér voru gefnar sterasprautur til að flýta fyrir lungnaþroska barnsins og svo var bara vonað það besta . Ég reyndi að bíta á jaxlinn og halda aftur á tárunum . Ég reyndi líka eins og ég gat að fela það fyrir starfsfólkinu hvað mér leið illa , fannst ég eitthvað svo berskjölduð þarna og vildi ekki byrja að opna mig eða gráta innan um þetta ókunnuga fólk , því ég var svo hrædd um að ég gæti ekki hætt . Þeim fannst ég svo jákvæð og sögðust viss um það myndi fleyta mér langt . Ég var í raun bara virkilega þakklát fyrir að vera enn ólétt og geta fengið að liggja þarna með bestu mögulegu þjónustu og eftirlit . < / p > < p > Þegar ég var komin rúmar 27 vikur fann ég óþægilegar pílur og var í kjölfarið skoðuð ( mjög varlega ) . Það var alltaf fjarlægur draumur og þegar þeim áfanga var náð höfðu lífslikur barnsins aukist margfalt frá því ég var lögð inn og sónarmæling sem hafði mælt barnið um 750 g skömmu eftir innlögn sýndi að barnið var nú orðið um 1250 g. < / p > < p > Og áfram liðu dagarnir og ég náði 29 vikum , ég hafði haft það á tilfinningunni í um tvo daga að legvatnið væri að leka en prófin sem ljósmæðurnar á deildinni framkvæmdu sýndu ekki að þetta væri legvatn . Ég svaf svo frekar illa um nóttina og svitnaði og þegar ég vakna svo um morguninn finn ég að ég orðin blaut upp á bak – því ég lá auðvita með fæturnar upp og höfuð niður . Við foreldrarnir vorum því ekkert að láta neina í kringum okkur vita , enda búið að vera svo mikið í gangi undanfarin mánuð að við vildum ekki skapa óþarfa áhyggjur hjá fólkinu okkar . < / p > < p > Eitthvað um átta um kvöldið byrja ég að finna fyrir verkjum , tólf tímum eftir að ég vaknaði . Skömmu eftir að hún kemur fer allt að gerast og mér fer að líða virkilega illa . Rétt áður en barnið fæðist finn ég rosalegan þrýstin og þarf að æla . Svo grípur fæðingalæknirinn í mig og segir mér að nú sé barnið að koma og ég rembist og litla daman kemur út – 5 mínútur yfir miðnætti og 14. febrúar nýhafinn . . Læknarnir tóku barnið undir eins og lögðu undir hitalampa þar sem hún var ventileruð og ástand hennar metið . Það var erfitt að bíða og vita ekki hvað væri að gerast . Svo fáum við þær fréttir að hún hafi vegið 1505 g sem voru mjög góðar fréttir og að við mættum fara til hennar fljótlega . < / p > < h 3 > Vökudeildin < / h 3 > < p > Það var ógleymanleg stund að sjá hana í fyrsta sinn á Vökudeildinni . < / p > < p > Við vorum hjá henni til að verða þrjú um nóttina þegar starfsfólk hvatti okkur til að fara nú og hvíla okkur smá eftir átök dagsins . Hún var í hitakassanum fyrstu 3 - 4 vikurnar og fluttist þá í vöggu og loks yfir á vaxtaræktina . Henni gekk alveg rosalega vel á Vökudeildinni og gekk í raun allt jafn vel og það mögulega gat hjá okkur . Brjóstagjöfin gekk mjög vel . Hún prófaði fyrst að leggjast við brjóstið aðeins viku gömul , bara til að æfa hana . Litli frændi fæðist og er fluttur á Vökudeildina til frænku sinnar og við systurnar fáum að fara saman í herbergi á kvennadeildinni . Hún var greind með astma sem ungabarn og fékk púst fyrstu tvö árin en svo virtist hún ná sér . Hún er fædd það mikið fyrir tímann að hún telst í aukinni áhættu með sjón og heyrn – en hafa skoðanir hjá læknum sýnt að hún virðist hafa mjög góða sjón og heyrn . Við foreldrarnir vorum frekar smeik að leggja í aðra meðgöngu , enda var ég búin að kynna mér vel alla áhættuþætti . Meðgangan gekk öll mjög vel og ég fékk enga teljandi samdrætti eða verki alla meðgönguna . Þegar ég kem á sjúkrahúsið er ég komin með 10 í útvíkkun . Þrátt fyrir það er ég ekki með neina sterkar fæðingahríðir og finn ekki rembingstilfinningu . Eftir fæðinguna nær legið á mér ekki að dragast saman og það blæðir mikið og þarf að hnoða mig að krafti . Eftir að þau fara með hana fæ ég hálfgert áfall . Eftir nokkurra klukkutíma eftirlit á Vökudeildinni fáum við svo að taka hana með okkur yfir á Hreiðrið þar sem við sváfum öll þrjú saman um nóttina og daginn eftir kom hún heim til systkina sinna . Alveg hreint dásamlegt J Að vísu þurfti hún svo að leggjast inn aftur í sólahring í ljósameðferð vegna gulu og fengum við mæðgur einkastofu á sængurkvennagangi . Öndunarerfiðleikarnir við fæðingu og guluna segja læknar að sé bæði vegna þess að hún var „ bara “ 37 vikur . Svo það er greinilegt að hver einasta vika telur , jafnvel þetta lengi .