Ef maður á jarðarskika , á maður hann þá alveg niður að kjarna jarðarinnar ? Sú skilgreining á fasteignahugtakinu sem helst er notast við í íslenskri lögfræði er svohljóðandi : Fasteign merkir afmarkaðan hluta lands ásamt lífrænum og ólífrænum hlutum þess , réttindum sem því fylgja og þeim mannvirkjum sem varanlega er við landið skeytt . Hvergi kemur fram , hvorki í lögum né annars staðar , hvað fasteign nær langt upp eða niður . það má því álykta sem svo að jarðeign nái í raun allt að kjarna jarðarinnar . Hins vegar er svo spurning hvaða akkur manni er í að eiga kannski einn milljarðasta af kjarna jarðar ! Nýtingarheimildir á jörðum sæta svo ýmsum takmörkunum í lögum . Má hér nefna skipulags - og byggingarlög og lög um mat á umhverfisáhrifum . Þá er nýting auðlinda í landi yfirleitt háð leyfi ráðherra , þó að land sé í einkaeign . Þetta þýðir að þó maður eigi hlut í kjarna jarðar er ekki þar með sagt að það megi grafa sig þangað niður og nýta kjarnann . Ekki eru heldur nein takmörk á því hversu langt upp í loft eign nær . Það felur þó ekki í sér að eigandi jarðskika megi byggja fimmtíu hæða hús á landareign sinni án þess að spyrja kóng né prest . Þegar búið er í samfélagi við annað fólk eru óhjákvæmilega ýmsar reglur sem þarf að hlíta . Landeigandi getur til dæmis ekki bannað flugumferð yfir landi sínu . Valdi slík umferð hins vegar fjárhagstjóni , til að mynda með því að hræða skepnur í eigu jarðeiganda , getur verið um bótaskyldu að ræða . Svarið er því , án þess að það komi nokkurs staðar skýrt fram í lögum : Já , en það er spurning hvort það hafi eitthvert hagnýtt gildi .