þessari frásögn til a 8 lýsa þeirri íerð sem tók tvo daga . Þó má nefna rómaða staði , svo sem Banff og Lake Louise , sem er í svipaðri hæð yfir sjó og Heklutindur og laðar til sín gesti víðs vegar að . Skammt vestar eru vatnaskil og við tek ur fylkið British Columbia . Það á sér firna auðlegð skóga , sem viða ná til hæstu tinda og standa í sliku brattlendi , að lít iJ von er að nýta þá . Töluvert skyggði það á ánægju ferðar - innar , að viða geisuðu miklir skógareldar og reykjarmistrið írá þeim byrgði að mestu alla útsýn á stórum svæðum . Við þetta bættist ofsahiti , allt að 35 stig á C . Einnig má nefna hinn fræga Okanagandal , þar sem frekar hrjóstrugu landi hefur verið breytt í víðáttu - xnikla aldingarða með áveitu - vatni . Chilliwak er nokkuð óvenju - legt bæjarnafn enda komið úr indiánamáU og þvd miður veit ég engin deUi á merkingu þess . Þessi bær er í fögrum og frjó - sömum dal með háreistan f jalla hring , er nefnist Fraserdalur , um 80 km fyrir austan Van - couverborg á Kyrrahafs - strönd . Þar vissi ég af kunn - ingja mtaum , Gunnlaugi B. Jó - hannson , er ég kynntist sum - arið 1968 , er hann kom tii ís - lands í ferðahóp . Ég bað þau að hreinni íslenzku . Þarna átti ég minnisstæða kvöldstund og ég fann það einnig greinilega , að nú var ég ' kominn í gjör - ólíkt umhverfi , raunar loftslag líka . Ofsahiti undanfarinna daga var horfinn , það var mýkt í hinni hlýju kvöldgolu og mér fannst næstum , að ég fyndi í henni einhvern vott af angan frá hafinu vesturundan , sem ég átti nú loksins að líta augum næsta dag . Næsta morgun stóð fjalla - hringurinn tær og fagur vörð um dalinn , hæstu tindarnir Uð - lega 3000 m , og þá kom Davið Eggertsson , gamall vinur frá Siglunesi , akandi frá Vancouv er til að sækja mig og hjá hon um og Sesselju konu hans gisti ég á meðan ég dvaldi í þeirri fögru borg . Þar er raunar sannmæli að segja , að ég hafi gist þar en naumast meira , því að i borginni og nágrenni henn ar beið mín fjöldi vina og kunningja frá fornu og nýju . Þeir kepptust um að bjóða mér heim , aka með mig um allar trissur og greiða götu mina á allan hátt . Og þeir voru aldrei að gera mér greiða , minn var greiðinn til þeirra að lofa þeim að gera þetta . Þennan dag , nokkru fyrir hádegi rann upp hin langþráða stund , ég leit Kyrrahafið augum á fyrsta sinn . Nú var ég búinn að sjá eru fátíð . ÞaS ftr þvl naumast nema eðlilegt , að maður finni þarna fyrir glaðvært fólk með frjálslega fr & mkomu og að af - staða þess til lifsins sé tölu - vert frábrugðin því , sem gerist hjá ibúum kanadisbu sléttunn - ar . Þetta fólk þarf ekki að þrauka af langvarandi vetrar - hörkur og heldur ekki á stund um horfa á vorgróna akra Mása upp í þurrastormum eða skrælna í regnlausri sumar - breiskju . Allt þetta hafa þeir þó staðið af sér , en gjarnan leita þeir vestur í hlýindin með f jölgandi árum . Viðstaða mín i þessari feg - urð var því miður allt of stutt til þess að ég gæti skoðað mig um eins og hugur minn stóð til , en ég notaði tímann til hins ýtr - asta . Mér tókst t.d. að heim - sækja Vancouvereyju , sem er skamm / t undan ströndinni . Þetta er afarstór eyja , um 500 km á lengd , var eitt sinn vax - in mjög stórvöxnum skógi , sem nú hefur látið mjög á sjá fyrir stanzlausri ásókn skógarhöggs - manna . Mér tókst ekki að heim sækja höfuðborg fylkisins , Victoria , á suðurenda eyjarinn ar , en sú borg er rómuð fyrir mikla fegurð og veðursæld , enda eftirsóttur dvalarstaður eftirlaunafólks . Þar er töluvert slangur af fólki af islenzkum ættum og einna kunnastur af eftÍRSjá en þó vitandi þess , að enn sterkari bönd tengdu mig við eyjuna norður i Dumbs hafi . Mér datt í hug hamn nafni minn á Saurum , sem bjó í sátt og samlyndi við tvær konur , þótti vænt um báðar og vildi hvorugri sleppa . Islendingafélagið á staðnum , The Icelandic Canadian Club of B. C. tók mig raunar að sér þennan dag . Einn af forystu - mönnum þess , Konni Anderson , kom strax um morguninn ásamt konu sinni , Violet , akandi á bif reið sinni , buðu mér upp i og báðu mig ráða ferðinni . Einu hafði hann þó ráðstafað , hádeg isverðarboði hjá Erik Erikson , Kgfræðing ; þar var einnig mættur Óskar Sveinson báðir embættismenn í félaginu . Þessi stund varð mér til mikillar ánægju , þennan síðasta dag minn í Kanada , því að kynni mín af þessum mönnum styrktu trú mína á framtið íslenzkra þjóðernissamtaka í Vestur - heimi . Allir eru þessir menn fæddir vestra og íslenzkukunn átta þeirra er töluvert glopp - ótt . En áhugann fyrir landi feðra sinna skorti þá vissulega ekki né heldur viljann , til að leggja af mörkum óeigingjarnt starf til að viðhalda tengslum við það og menningu þess . Eig inkonum þeirra má ég sannar lega ekki gleyma , en engin tfyrir margra ára blindu , og þakkaði mér fyrir orð min á svo tærri og hreimlausri ís - lenzku , að ég næstum viknaði við . Til Seattie komum við ekM fyrr en kl. tvö um nóttina , það var setið yfir kaffibolla á hót - elinu dálitla stund , svo kvöddu þau hjónin og iögðu af stað í sína þriggja stunda ökuferð heim , stuttur svefntími hjá þeim nóttina þá en dæmigerður endir á þeim móttökum og fyr irgreiðslu er ég hafði notið í þriggja vikina Kanadaferð . Mínum siðasta viðkomustað i Norður-Ameríku , Seattleborg , verð ég að gera einhver skil , enda er borgin sjálf , borgar - stæðið og allt umhverfi hennar eitt hið fegursta , er ég hefi aug - um litið , hefur jafnvel vinn - inginn yfir Vancouver . Borg - in stendur innariega við geysi mikinn , vogskorinn flóa , Puget Sound , á töngum og landræm - um milli hans og fagurra vatna . Fjalllendi er til allra átta , mest af því er skógi vaxið en upp úr gnæfa tigulegir , snæviþakt ir tindar . Hæstur þeirra er Mount Rainier , um 4200 m á hæð . Mér gafst tækifæri til að horfa út yfir borgina og um - hverfi hennar ofan úr hinni frægu „ Geimnál " eða Space Needle , sem var reist í tilefni heimssýningarinnar í borginni árið 1962 . Þetta er stálgrínda - Vatnspóstur við bæ Stefáns G. Stefánssonar , skálds Við minnisvarðann um Stefán G. Stefánsson , Kósa dóttir skáldsins stendur til hægri , en með henni eru greinarhöfundur og kona hans . Hér er yfirleitt flatt um að litast . Myndin er tekin við járnbrautarstöðina í Heritage Fark . hjónin um að lofa mér að koma við hjá honum , ef hann væri heima , og gerðu þau það fús - lega . Þetta var gert en með þeim afleiðingum , að ég var kyrrsettur þar , það kvöld , komst ekki til Vancouver eins og ég hafði gert ráð fyrir . Það átti einnig að hertaka þau Walleweinh.iónm en þau reyndust erfiðari viðfangs en ég . Þau höfðu ákveðið að aka nokkuð áleiðis austur þetta kvold og höfðu undirbúið ákveðinn gististað á leiðinni vestur . Því voru þau nú kvödd með miklum virktum og innilegu þakklæti . Gunnlaugur var áður bóndi í Geysisbyggð i Nýja-íslandi en nú eyðir hann sínum efri árum í hlýviðri Kyrrahafsins , skrifar skorin - orð lesendabréf til ýmsra blaða um heimspólitík og kveður fast yfir Kanada , frá Ganderflug - velli til Vancouverborgar og gat tekið undir einkunnarorð - in : „ Ad mare usque ad mare . " Skaparinn hefur verið „ í stuði " eins og táningarnir myndu segja , er haim var að ganga frá þessum hluta Kyrra - hafsstrandar Norður-Amerí'ku , skapa honum landslag , loftslag og aðrar lífsaðstæður Á landi eru þar háreist fjöll og miklir dalir , stórfljót og fjöldi vatna ; þar eru firna skógar , frjósöm mold og fjölbreytt dýralif . Ströndin er laufskorin ótal f jörðum og henni skýlir aragrúi eyja , beltaðar sólfáðum sund - um , kvikum af alls konar góð - fiski . Veðurfarið er sjaldan of heitt og aldrei kalt , einna helzt að vetrarregnið geti orðið hvim leitt , það fellur þó oftast lóð - rétt niður , því að sterkviðri þvi er dr. Richard Beck , í ára - tugi mikill leiðtogi í þjóðernis - málum vestra . Eitt kvöldið í Vancouver heimsótti ég Höfn , dvalarheimili aldraðra af ís - lenzkum ættum og einn af þess um stöðum , sem þjóðarbrotið vestra má vera svo hreykið af . Þar sýndi ég myndir og sagði frá Islandi og hlaut miklar þakkir að launum . Mánudagurinn 16. ágúst var síðasti dagur minn í Kanada , að þessu sinni , og því er ekki að leyna , að ég bjó við nokkra innri togstreitu þann dag . Árin mín í Kanada höfðu ætið verið mér hugstæð og landið átt í mér töluverð ítök . Þessi heim - sókn á fornar slóðir , og siðan hin langa ferð um fögur lands svæði mér áður ókunn , höfðu vissulega treyst hin fornu tengsl , ég kvaddi landið með þeirra er af íslenzkum ættum . Þær virtust raekilega smitaðar af áhuga bænda sinna . En þau hjónin létu sér ekki nægja að fórna mér deginum , þvi að eftir kvöldmat lögðu þau af stað meS mig áleiðis til borgarinnar SeatUe í Banda - rlkjunum , um 230 km vega - lengd . Suður að landamærun - um eru aðeins 55 km og rétt sunnam linunnar er bærinn Blaine . Þar eru töluverðar leif ar af fornri íslenzkri byggð og enn eitt heimili aldraðra . Staf holt . Þar stönzuðum við og ég hafði í frammi mitt venjulega prógram . Þeirrar heimsóknar mun ég lengi minnast , þvi að þar mun ég hafa fengið inni - legasta þakklæitið í ailri ferð - inni . TU mín kom 94 ára gömul kona , enn með reisn sinna ís - lenziku formæðra i fasi þrátt turn , um 230 m hár , efst á honum töluvert stórt veitinga - hús og gólfið í því snýst , heil - an hring á klukkustund . Þang - að kom ég fyrir ljósaskiptin , náði þvi að fara fyrst heilan hring í björtu og svo annan á meðan rökkrið var að færast yfir og borgin að skrýðast ljós um . Skyggni var ágætt og af - bragðs matur og þjónusta jók mjög á ánægju stundarinnar . Næsta dag sveif ég með flug vél í austurátt , í fögru skyggni , hátt yfir tindum Klettaf jalla og síðan flatneskium sléttunnar . Svo tóku við hrjóstur heim - skautasvæðanna , hafisbreiður á sundum og síðast jöklar Baff inslands í jaðri skýjahafs . Svona rétt í kveðjuskyni hafði þetta fagra og víðáttumikla land sýnt mér enn eina ásýnd , er ég haf ði ekki áður séð . 28. nóvember 1971 LESBÓK MORGUNBLAÐSINS 5