Hún er til í ýmsum útgáfum og hefur verið þýdd á mörg tungumál . Meginefni sögunnar er saga Sigurðar Fáfnisbana sem drap drekann Fáfni , gekk að eiga Guðrúnu Gjúkadóttur og reið yfir vafurlogann til Brynhildar Buðladóttur . Þá útgáfu eignaðist J. R. R. Tolkien á unga aldri þegar hann keypti hana fyrir verðlaunafé fyrir góðan árangur í ensku í Oxford árið 1914 . Segja má að hinn hryssingslegi en ástríðufulli andi norrænna fornbókmennta lifi góðu lífi með ýmsum persónum Hringadróttinssögu , til dæmis riddurum Róhans . Samræður Bilbó Bagga við drekann í Hobbitanum eru undir greinilegum áhrifum frá samræðum hetjunnar Sigurðar og drekans Fáfnis í Völsunga sögu og kvæðinu Fáfnismálum í Konungsbók Eddukvæða . Í eðli sínu er þó Hringadróttinssaga ekkert sérstaklega lík Völsunga sögu né öðrum norrænum miðaldasögum . Enski fræðimaðurinn Tom Shippey hefur rökstutt að Völsunga saga hafi haft mun meiri áhrif á bókina Silmerillinn sem út kom eftir andlát Tolkiens ( sjá Shippey , The Road to Middle-Earth ) . En hitt er ljóst að Tolkien mat norrænar fornbókmenntir mjög mikils og ekki síst Völsunga sögu . Tolkien túlkaði og skýrði hinn norræna menningararf bæði í fræðibókum en ekki síður í skáldsögum sínum .