Síðasta hálfa mánuðinn hef ég rakið í nokkrum færslum ganginn í því að verka væng af rjúpu . Í síðustu færslu ( á fimmta degi ) var svo komið að ég hreinsaði vængina , skipti út grófu salti fyrir fínt og einsetti mér að leyfa þeim að þorna eins vel og mér var unnt . Kannski var ég bara heppinn eða íslenska rjúpan er svona þrifaleg , en ég varð á þessum hálfa mánuði ekki var við neina óværu í fiðrinu en til vonar og vara hef ég nú sett vængina í frystinn , ef ske kynni . Eftir einhverja daga í frystinum kem ég síðan til með að taka einn úr pokanum og hafa hjá mér við hnýtingarnar . Vel að merkja , ég rakst á ágætt ráð til að fyrirbyggja rakamyndun í þurrkuðum vængjum . Laumið eins og einum poka af rakakúlunum sem oft fylgja með raftækjum í pokann með fjöðrunum . Kannski einhver lumi á slíku núna eftir pakkaflóðið ? Niðurstaða : ég þori alveg að mæla með þessu fyrir þá sem tök hafa á . Það sem kom mér mest á óvart var hvað þetta tók stuttan tíma og hve einfalt mál þetta er . Næst væri ég alveg vís með að prófa eitthvað aðeins flóknara , t.d. að þurrka hnakka sem kallar á fláningu og aðeins meiri verkun á skinninu sjálfu .