Ákvörðun Útlendingastofnunar um að synja um að taka umsókn kæranda um alþjóðlega vernd til efnismeðferðar á grundvelli c-liðar 1. mgr. 36. gr. laga um útlendinga og endursenda hann til Þýskalands er felld úr gildi . Þann 12. desember 2017 er kveðinn upp svohljóðandi úrskurður nr. 690 / 2017 í stjórnsýslumáli nr . KNU17110032 á ákvörðun Þann 15. nóvember 2017 kærði [...] , fd . [...] , ríkisborgari [...] ( hér eftir nefndur kærandi ) ákvörðun Útlendingastofnunar , dags. 13. október 2017 , um að taka ekki til efnismeðferðar umsókn hans um alþjóðlega vernd á Íslandi og endursenda hann til Þýskalands . Kærandi sótti um alþjóðlega vernd hér á landi ásamt eiginkonu sinni og tveimur börnum þeirra . Kærandi krefst þess aðallega að ákvörðun Útlendingastofnunar verði felld úr gildi og að stofnuninni verði gert að taka umsókn kæranda um alþjóðlega vernd til efnislegrar meðferðar með vísan til 3. mgr. 36. gr. , sbr. 42. gr. laga um útlendinga nr. 80 / 2016 og 2. mgr. 36. gr. sömu laga . Ákvörðun Útlendingastofnunar Niðurstaða ákvörðunar Útlendingastofnunar var sú að umsókn kæranda um alþjóðlega vernd yrði ekki tekin til efnismeðferðar hér á landi og hann skyldi endursendur til Þýskalands . Útlendingastofnun mat aðstæður fjölskyldunnar slíkar að þau teldust vera í sérstaklega viðkvæmri stöðu skv. 6. tölul. 3. gr. laga um útlendinga . Það var mat Útlendingastofnunar að gildistaka laga nr. 81 / 2017 , um breytingu á lögum um útlendinga , og lögskýringargögn þar að lútandi hefðu ekki í för með sér breytingu á túlkun hugtaksins sérstakar ástæður í 2. mgr. 36. gr. laga um útlendinga . Útlendingastofnun taldi að sérstakar ástæður í skilningi 2. mgr. 36. gr. laga um útlendinga væru ekki til staðar í máli kæranda . Samkvæmt c-lið 1. mgr. 36. gr. laga um útlendinga er stjórnvöldum heimilt að synja því að taka umsókn um alþjóðlega vernd til efnismeðferðar ef heimilt sé að krefja annað ríki sem tekur þátt í samstarfi á grundvelli Dyflinnarreglugerðarinnar um að taka við umsækjanda . Í 2. mgr. 36. gr. kemur fram að ef svo standi á sem greini í 1. mgr. skuli þó taka umsókn um alþjóðlega vernd til efnismeðferðar ef útlendingurinn hefur slík sérstök tengsl við landið að nærtækast sé að hann fái hér vernd eða ef sérstakar ástæður mæli annars með því . Í dómaframkvæmd Mannréttindadómstóls Evrópu hefur verið lagt til grundvallar að sú meðferð , sem einstaklingur eigi von á , verði að ná tilteknu lágmarks alvarleikastigi til þess að falla undir 3. gr. sáttmálans . Þá gerir jafnræðisreglan þá kröfu að við úrlausn mála skuli stjórnvöld gæta samræmis og jafnræðis í lagalegu tilliti . Frá gildistöku laga um útlendinga nr. 80 / 2016 hefur kærunefnd litið til innra samræmis 36. gr. laga um útlendinga og þeirra breytinga sem voru gerðar á framsetningu 1. mgr. 36. gr. laganna , með hliðsjón af áðurgildandi 1. mgr. 46. gr. a eldri laga um útlendinga svo og þeirra breytinga sem fólust í framsetningu þeirrar reglu sem nú er í 3. mgr. 36. gr. laga um útlendinga . Engu að síður hefur skilvirkni umsóknarferlisins og mikilvægi samvinnu aðildarríkja Dyflinnarsamstarfsins áfram vegið þungt í mati nefndarinnar . Í því áliti kemur eftirfarandi fram : Fyrir nefndinni var rætt um texta í greinargerð með frumvarpinu þar sem áréttaður er sá vilji löggjafans að ávallt skuli taka til efnislegrar meðferðar umsóknir um alþjóðlega vernd ef umsækjandi er í sérstaklega viðkvæmri stöðu , sbr. 6. tölul. 3. gr. laga um útlendinga . Í framsöguræðu við 2. umræðu voru þessi sjónarmið árréttuð og hnykkt á með þeim ummælum að ekki ætti „ að vera neinn vafi á því hvað átt sé við með sérstakri stöðu . “ Í þeim tilvikum beri að líta svo á að sérstakar ástæður séu fyrir hendi í málinu og að það skuli almennt tekið til efnismeðferðar . Í 7. gr. laga um útlendinga kemur fram að ákvarðanir Útlendingastofnunar og lögreglunnar samkvæmt lögunum er heimilt að kæra til kærunefndar útlendingamála . Ráðherra geti þannig ekki gefið nefndinni fyrirmæli um meðferð eða úrlausn einstakra mála og sé hún óháð öðrum stjórnvöldum í störfum sínum . Þannig fæst nauðsynlegt samræmi í stjórnsýsluframkvæmd og jafnræðis aðila er gætt . Meginmarkmið stjórnsýslukæru er að tryggja réttaröryggi borgaranna með því að gera þeim kleift að fá umfjöllun um mál sín á tveimur stjórnsýslustigum . Úrskurðarorð Ákvörðun Útlendingastofnunar í máli kæranda er felld úr gildi . Lagt er fyrir Útlendingastofnun að taka umsókn kæranda til meðferðar á ný .