Steinunn Jóhannesdóttir frumsýndi verk sitt um Hallgrím Pétursson og Guðríði Símonardóttur á Söguloftinu í Landnámssetrinu í Borgarnesi í gærkvöldi við húsfylli . Þar segir hún frá þeim hjónum , lífi þeirra hvors um sig áður en þau hittast , fundum þeirra og lífi saman og tekur frásögnin rúmlega tvo tíma með hléi . Steinunn flytur mál sitt blaðalaust , talar viðstöðulaust og málar upp á litríkan hátt ævi þessara tveggja stóru einstaklinga . Við vitum talsvert um uppvöxt Hallgríms úr sögubókum æskunnar en minna um Guðríði nema við höfum lesið bók Steinunnar um hana . Sem söguefni er Guðríður mun meira spennandi en Hallgrímur ; raunar er líf hennar ævintýri líkast . Hún er ung sjómannskona og móðir í Vestmannaeyjum þegar henni er rænt ásamt ungum syni sínum af grimmum sjóræningjum ásamt hundruðum annarra Íslendinga . Hún er flutt við hörmulegan kost til Algeirsborgar þar sem hún er boðin upp eins og hver önnur ambátt og seld ríkum höfðingja . Hún er í þjónustu hans árum saman áður en hún er keypt úr prísund og flutt til Kaupmannahafnar , þá komin undir fertugt . Son sinn hafði hún þá ekki séð lengi og ekki er vitað hver örlög hans urðu . Í Höfn kynnist hún Hallgrími , þá rétt rúmlega tvítugum , og þau verða svo ástfangin að þau taka saman og hún er ólétt þegar þau stinga af til Íslands og skilja aldrei framar . Ef þetta væri ævintýri myndi það líklega enda hér á orðunum : Og þau lifðu hamingjusöm saman til æviloka . En þetta er sannarlega ekki ævintýri . Hallgrími og Guðríði mætti margt mótlætið heima á Íslandi , réttarhöld , þrældómur og sár fátækt framan af . Af frásögn Steinunnar má ráða að þau hafi ekki verið hamingjusöm nema fáein ár eftir að Hallgrímur var kominn í prestsembætti í Hvalsnesi og þangað til þau misstu augasteininn sinn , Steinunni litlu Hallgrímsdóttur . En vissulega gekk þeim margt í haginn eftir það : Betra embætti í Saurbæ á Hvalfjarðarströnd , vinskapur Hallgríms við Skálhotsbiskup og fjölskyldu hans , landsfrægð fyrir fagra sálma , þeirrra á meðal Passíusálmana sem eru hátindur verka hans . Svo fær hann þann hræðilega sjúkdóm holdsveiki og deyr úr henni aðeins sextugur að aldri en Guðríður , sextán árum eldri , lifir hann í átta ár . Steinunni verður mikið úr allri þessari dramatík og stöku sinnum urðu hástigin svolítið áberandi – svo margt var best , stærst , fegurst , verst . En þetta var skýr , greinargóð og oft mjög áhrifamikil frásögn . Þó að Steinunn dái Hallgrím sem sálmaskáld og manneskju er það þó Guðríður sem verður sterkari í huga áheyrandans eftir sýninguna , enda hefur Steinunn kynnt sér hana og ævi hennar eins vel og hægt er að hugsa sér . Í minninu situr mynd af konu á níræðisaldri sem hefur misst allt : tvo eiginmenn , fimm börn . Alein stendur hún uppi að lokum , orðin „ allra kerlinga elst “ , í horninu hjá eftirmanni Hallgríms í Saurbæ . Það væri gaman að vita hvað hún hugsaði þá , hvað í hennar ævintýralega lífi sat fastast í henni . Var það ástarbríminn í Kaupmannahöfn forðum – eða kannski sólarhitinn , litirnir og framandi kryddin í Barbaríinu ? Silja Aðalsteinsdóttir