Skjáskot eftir Berg Ebba kom út þann 11. september síðastliðinn og það var með nokkurri eftirvæntingu sem ég hóf lestur . Ég er nefnilega mjög hrifinn af Bergi Ebba . Jafnvel aðdáandi . Mér finnst hann fyndinn uppistandari , fyrirtaks álitsgjafi í einhverjum menningartengdum þætti á RÚV , mér finnst hann sérstaklega skemmtilegur tónlistar - og stemningsrýnir í hlaðvarpinu Fílalag og að lokum finnst mér hann góður penni . Ég hafði lesið fyrri bók hans Stofuhita sem kom út árið 2017 og fannst hún vel skrifuð og skemmtileg greining á nútímasamfélagi . Undirtitill Stofuhita var Ritgerð um samtímann en þó svo að sú bók hafi verið mjög skemmtileg aflestrar fannst mér nokkuð erfitt að koma auga á einn rauðan þráð gegnum verkið , það var farið um ansi víðan völl . Ég vildi rétt koma þessum fyrirvara á framfæri svo lesendur geti lesið það sem á eftir fylgir með þeim formerkjum . Skjáskot er því önnur bók Bergs Ebba sem á að vera einhvers konar greining á nútímanum eða spá um framtíðina . Og hér tekst honum nokkuð vel upp . Í verkinu skiptast á ýmsar sögur og hugleiðingar um samtímann . Fjallað er um það hvernig tækniþróun síðustu áratuga hefur skilið mannskepnuna eftir í einskonar tómarúmi , mitt á milli hins stafræna heims og hins efnislega heims . Bergur Ebbi talar um þau sálrænu áhrif sem þetta hefur á okkur og nær vel að tíunda hvernig tæknin hefur þróast mun hraðar en allt regluverk ( formlegt og óformlegt ) sem við hana á . Sem dæmi nefnir hann að leikreglur og ábyrgð í hinum stafræna heimi eru mun óljósari en í kjötheimum . „ Ef bifreið er ekið yfir manneskju er ekki hægt að bera fyrir sig að eitthvað hafi verið tekið úr samhengi . Bifreiðinni er , ennþá að minnsta kosti , stýrt af fólki sem ber fulla ábyrgð á valdinu sem því fylgir . Þannig er snjallsíminn ekki enn . “ Bergur Ebbi nær í þessari bók að fjalla um flókin og torveld málefni á skemmtilegan og skýran hátt . Ég skemmti mér konunglega yfir bókinni en hún vakti mig líka til umhugsunar og velti upp nýjum flötum á ýmsum málum sem mér hafði ekki dottið í hug . Meðal annars er fjallað um þá gríðarlegu gagnasöfnun sem á sér stað og hvernig öll þessi gagnasöfnun gefur gervigreindinni kleift að sjá merkingu – Í bókstaflega öllu . Þannig er fátt eða ekkert til í dag sem er merkingarlaust að mati höfundar . Stíllinn er nokkuð blátt áfram . Hér er ekki notast við formlegt málsnið . Notað er það sem kalla má hámenntað hlaðvarpsmálfar sem liggur auðvitað vel fyrir höfundi . Með því að hafa stílinn ekki uppskrúfaðann og hátíðlegan verður verkið mun aðgengilegra og þægilegra aflestrar . Mér þykir Bergi Ebba hafa tekist mjög vel upp með þessa bók og finnst hún fremur standa undir titlinum Ritgerð um samtímann heldur en síðasta bók hans . Umfjöllunarefnið er afmarkað og þó farið sé um víðan völl er ávallt rauður þráður í frásögninni þó lesandi komi kannski ekki strax auga á hann . Í hnotskurn er bókin þægileg í lestri , hnyttin og fær mann til að sjá hluti í nýju ljósi .