Rejúníon er nýtt íslenskt leikrit eftir Sóleyju Ómarsdóttur í framleiðslu Lakehouse . Verkið gerist í íslenskum samtíma og varpar ljósi á fæðingarþunglyndi , barneignir , sambönd og samfélagspressu . „ Ég byrjaði að skrifa leikritið þegar ég var ólétt af mínu öðru barni og var mikið hugsað til erfiðs tímabils þegar ég var ólétt í fyrsta sinn . Hugmyndin var að skrifa verk um konur sem væru á einhvern hátt aftengdar umhverfinu og fólkinu í kringum sig , og lifðu í einhverri ósýnilegri einangrun . Þetta hefur verið mjög langt þróunarferli og verkið hefur tekið miklum breytingum . Það er í rauninni enn þá í þróun núna á æfingaferlinu þar sem allur þessi fjöldi listamanna sem kemur að sýningunni kemur með nýja sýn og hugmyndir , “ segir Sóley . Leikritið fjallar um íslensku ofurkonuna og ferlafræðinginn Júlíu , sem í staðinn fyrir að horfast í augu við þá erfiðleika sem hún upplifði við að verða móðir , sekkur sér í vinnu , bollakökubakstur og Snapchat-frægð . Hún tekur einnig að sér að sjá um 20 ára grunnskóla-rejúníon í leyndri von um að endurnýja tengslin við æskuvinkonu sína og lífið áður en allt varð svona flókið . „ Kveikjan að hugmyndinni kom frá því tímabili þegar ég flutti ólétt heim til Íslands og var að vinna fjarvinnu heiman frá mér . Ég upplifði mikla einangrun og var alveg úr tengslum við lífið hérna heima . Ég datt fljótt í þunglyndi og hafði einnig yfirþyrmandi áhyggjur af því hvernig ég myndi standa mig í móðurhlutverkinu . Eftir fæðinguna var ég einnig með mikinn kvíða sem tengdist því að vera ein heima með ungbarn og bera ábyrgð á lífi þess en slíkur kvíði tengist einnig fæðingarþunglyndi . Ég leitaði mér aldrei aðstoðar en ég sé það eftir á að ég hefði átt að gera það , “ segir Sóley . Fordómarnir gagnvart þeim sjálfum Sóley segir að umræðan um fæðingarþunglyndi hafi opnast mikið á síðastliðnum árum en hún heldur að enn þá sé ákveðið tabú í kringum það . „ Eins og Sæunn Kjartansdóttir sálfræðingur orðaði svo vel á málþinginu sem Lakehouse hélt í Tjarnarbíói um daginn , þá eru konur með fordóma gagnvart sjálfum sér að upplifa þessar tilfinningar því það að líða svona er ekki eitthvað sem þær lögðu upp með í byrjun . Ég held að við séum yfirleitt umburðarlyndari gagnvart öðrum og þeirra erfiðleikum , en þegar við upplifum erfiðleika sjálf þá finnst okkur við vera svo misheppnuð , “ segir Sóley og heldur áfram . „ Svo er annað , að fólk heldur oft að hugtakið fæðingarþunglyndi eigi bara við um konur sem elska ekki barnið sitt . En konur geta að sjálfsögðu upplifað fæðingartengt þunglyndi þó að þær elski barnið sitt . Þetta var allavega misskilningur hjá mér og kom að einhverju leyti í veg fyrir að ég leitaði mér aðstoðar . Það er því gott að opna meira á þessa umræðu því þunglyndi og kvíði í kringum barneignir er alveg ótrúlega algengt . Ég komst að því þegar ég var að skrifa að flestir sem ég talaði við um verkið tengdu eitthvað við málefnið . “ Krafa um ofurkonu ímyndun Hún telur að klárlega sé pressa frá samfélaginu um að konur eignist bæði börn og glæstan starfsferil . „ Það eru næstum því fordómar í íslensku samfélagi gagnvart konum sem velja bara annað hvort . Margar konur eiga hins vegar ekkert val um að vera ofurkonur , eins og til dæmis einstæðar mæður sem kannski neyðast til að vinna í tvö störf . En þessi týpíska ofurkona sem við hugsum frekar um þegar við tölum um ofurkonur er frekar týpa sem er í flottu starfi en á samt nokkur börn , rekur fallegt heimili , sinnir félagsstörfum , fer í fjallgöngur og póstar chia-grautnum sínum á Instagram . Einhver krafa um slíkar ofurkonur er eitthvað sem ég held að sé bara ímyndun . Fólki er yfirhöfuð alveg sama hvað aðrir eru að gera . “ Verkið er frumsýnt 30. nóvember í Tjarnarbíó . Á bak við sýninguna stendur leikfélagið Lakehouse , en leikstjóri er Árni Kristjánsson . Leikarar eru Sólveig Guðmundsdóttir , Sara Martí Guðmundsdóttir og Orri Huginn Ágústsson . Framkvæmdastjórn , tónlist og hljóðheimur er í höndum Hörpu Fannar Sigurjónsdóttur . Fiona Rigel sér um leikmynd og búninga , með aðstoð Bryndísar Óskar Þ. Ingvarsdóttur . Vala Ómarsdóttir sér um hreyfileikstjórn , Ingi Bekk um vídeó og Halldór Örn Óskarsson um ljós .