Alexandra Flask íhugar að stökkva fram af svölum litlu íbúðarinnar sem hún leigir í Barselónu . Þrátt fyrir hitabylgju í borginni er þrálátt kul í hjartanu – harmi blandin sektarkennd – og ekki bætir úr skák að hömlulaust ástarlíf annarra gegnsýrir hversdaginn . Er besta svarið við eftirsjá að skaða líkamann fyrir lífstíð ? Hvers vegna hafna sumir holdlegum fýsnum ? Er hægt að taka líf sitt einungis til hálfs ? Maður spyr sig – á meðan maður vonar hálfpartinn að stelpugarmurinn stökkvi . Danska stelpan sem ég vinn með á nuddstofunni lítur út fyrir að vera kóresk . Það er engin tilviljun , því að hún er ættleidd frá Suður-Kóreu . Þriggja mánaða gömul var hún flutt í handfarangri frá Seoul til Álaborgar ásamt viðeigandi pappírum , hún á mömmu sem heitir Vibeke og pabba sem heitir Knut , hvers frændi vann Dönum inn silfurmedalíu í sundi á Ólympíuleikunum í Seoul í þeim sama mánuði . Þeir frændur hittust þó ekki þar ytra . Þetta er meðal þess fáa sem ég veit um Janne . Mér líkar vel við hana . Hún er líka góð í því sem við gerum , er handsterk eins og hún ætti kyn til ef hún væri blóðskyld dönsku sundættinni – sem er sniðug tilviljun – og eftirsótt í starfi . Hún æsir menn án þess að ætla sér það . Janne er bláeyg á sinn sérstaka hátt en dugleg , mér skilst að hún sé komin langt með að greiða upp spænskunámið sitt með kvöldvöktunum einum saman . Við klárum millivaktina , látum hinar stelpurnar hafa kúnna listana og röltum út . Janne er óvenjuræðin og segir margt fyndið . Til dæmis segir hún að í stórborgum bregðist það ekki að Kínverjar veifi sér á götum úti og vilji jafnvel stoppa til að spjalla . En Janne skilur enga kínversku , ekki frekar en kóresku , svo hún svarar þessu fólki á dönsku og fer sína leið . Mér finnst sögurnar hennar skemmtilegar og held að ég hefði haft meira gaman af starfinu á stofunni ef ég hefði oftar lent með henni á vakt . Við röltum yfir Universitat-torgið í blankalogni og upp úr eins manns hljóði spyr Janne hvort ég sé til í að fá mér tattú – segist vanta einhvern með sér , að hún hafi ætlað að fá sér tattú síðan hún var níu ára , helst á hálsinn aftanverðan , nú sé komið að því . Ég segist ekki sjá tilganginn með húðflúri undir hárinu , en Janne útskýrir að það sé fyrir karmað , ekki útlitið , hún hafi engan áhuga á pjatti , máli sig til dæmis eiginlega aldrei . Það skil ég reyndar – eða hvar ætti hún svo sem að setja maskarann ? Hún er ekki með nein augnhár . Ég fellst á að fylgja Janne áleiðis út í óvissuna . Klukkuna vantar tuttugu mínútur í fimm , við setjumst á málmstóla framan við sjúskaðan bar í Raval-hverfinu og Janne sötrar Fanta til að drekka í sig kjark . Húðflúr og hamstrar hf. er til húsa handan við hornið . – Í hvaða sundi var frændi þinn aftur bestur ? spyr ég til að drepa tímann . – Flugsundi , svarar hún og blæs loftbólur í drykkinn . – Næstbestur , leiðréttir hún svo . – Og af hverju hittust frændi þinn og foreldrar þínir ekki í Seoul ? – Bara . Við erum frekar óheppið fólk . Ég íhuga að stappa stálinu í Janne en þegar líður á samræðurnar kemur í ljós að hún virðist hafa nokkuð til síns máls með lánleysið . Satt að segja virðist hún slíkur lífeðisfræðilegur hrakfallabálkur að ég efast um að hún eigi yfirleitt að fá sér húðflúr . Ekki einasta er hún með arfgengan galla í lithimnunni – eins konar súvenír frá Kóreu – sem gerir hana litblinda á kvöldin , heldur bregst líkami hennar skringilega við ýmsu áreiti . Þegar hún lét gata á sér eyrun á unglingsaldri fékk hún til dæmis umfangsmikla sýkingu sem færðist þvert í gegnum höfuðið og kom út hinum megin , eftir því sem hún lýsir . Hún reyndist þar á ofan hafa ofnæmi fyrir sýklalyfjunum . Þá skilst mér að blóðið hennar storkni fremur seit og þá er ekki annað að gera en vona að húðflúrari dagsins láti hálsæðarnar í friði . Ég dæsi og horfi á janne sötra úr glasinu . Þegar hún lygnir aftur skásettu augunum kem ég um síðir auga á fáein augnhár í sólskininu , stutt en fullkomin . Ég brosi með sjálfri mér . Um leið spyr ég mi g hvers vegna það séu Kínverjar sem veifi henni á förnum vegi , ég hélt að það væri vestræn fráfræði að rugla saman Asíubúum , aldrei datt mér í hug að þeir rugluðu sér saman sjálfir ... – Heldurðu að það sé sárt að fá sér tattú ? spyr Janne upp úr sötrinu . – Já , segi ég hiklaust . Hún virðist vonsvikin , ég horfi beint á hana . – Sársaukinn skiptir samt minnstu , hann tekur fljótt af . Spurningin er um eftirsjána . Hún varir miklu lengur ef þú ert ekki handviss .