Miðvikudagur 22. des. 1943 . ' MORGUNBLASIB 11 W & h * - - - - - - - - - - - - - - - ¦ f « • l je I 5 * l \ i — 1 ' ÍITIg VÍCKIJJAlffl ? ' lögmál-mannlegs eðlis , að það getur aldrei verið gersneytt til - finningum . Sjeu þær lengi byrgðar inni , eru þær þeim mun sterkari , er þær brjót - ast upp á yfirbbrðið Tilíinn - ingarnar hefndu sín á Helen með því að gagntaka hana af ást á versta tíma og skökkum manni . Lítilmótlegur amerísk - ur sölumaður , fulltrúi í útibúi Eos kvikmynda og Ijósmynria - fjelagsins í Shanghai , unnusti miðstjetta hjúkrunarkonu , með almaður með meðalmannt ; - hjarta , sem hafði í vikulaun eina sextíu og fimm dollara . ekkert af þessu — það er að segja , þegar hún leit hlutlaus - um augum á málið . En hún kærði sig ekkert um að hugsa skýrt nje hlutlaust . Hana lang - aði til að láta reka á reiðanum og tilfinningarnar ráða . í upp - hafi ástaræfintýris er ætíð það tímabil , sem mönnum er unt að snúa við ; kæfa neistann og gleyma . En þegar því tímabili er leyft að líða hjá , hvort sem það er af kæruleysi eða af á - settu ráði , er engin leið til baka ; ástin verður óviðráðan - leg . Þessi óskynsamlega ást Helen var þegar orðin óviðráð - anleg . Þar sem hún hafði aldrei elsk að áður , hegðaði hún sjer eins og sextán ára skólastelpa ást - , fangin í fyrsta sinn . Hún stóð oft tímunum saman fyrir fram - an spegilinn og braut heilann um hvort hún væri nógu fög - ur handa manninum sem hún elskaði . Hún skifti um hár - greiðslu . Hún ók til franska hverfisins og keypti kjóla , hatta og ilmvötn . Hún fjekk á - kafann hjartslátt í hvert sinn , sem síminn hringdi og gagn - tekinn þunglyndi ef það var ekki Frank . Hún spurði Clarkson , þjón - ustustúlku sína í þaula um forn ar og gleymdar ástir hennar . Hún sat tímunum saman í and - dyrinu til að missa ekki að sjá Frank um leið og hann kæmi inn . Hún sönglaði yfir hinum mörgu brjefum sem' hún skrif - aði honum , en-sendi aldrei . — Hún grjet oft og án tilefnis , og hún var í fyrsta skifti á æfinni í raun og sannleika hamingju - söm . Ekkert var hið sama og áður , ekki etnu sinni svefn hennar . Hann hafði áður verið djúpur og draumlaus . Nú fór hana að dreyma , og það var undarlegt að draumar hennar snjerust aM ir um bernsku hennar , eins og árin á eftir henni , hefðu aldrei verið til . Frank var altaf í þess - um draumum hennar , ekki sem greinileg persóna , heldur að - eins sem óljós ánægja . Það vildi svo til að þá þrjá daga sem liðu milli fyrsta koss þeirra og komu unnustu Frank , var Bobbie lítið heima og hvarf algerlega allar nætur . Potter þjónn hans , sem hjelt samvisku samlega dagbók yfir atferli og hugarástand húsbónda síns skrifaði eftirfarandi athuga - semdir „ Ejarverandi frá kl. 7,34 eftir hádegi til kl. 9,10 fyr - ir hádegi næsta dag . Ódrukk - inn " . „ Svaf frá morgni til kvölds . Át ekkert . Skapgóður og ódrukkinn . Veit ekki hvert hann fór " . Helen fór inn í herbergi Bobbie og virti hann fyrir sjer . Andlitsdrættir hans voru þreytulegir þótt hann svæfi og hann gljáði af svita . Peninga - veski hans og armbandsúr lágu á náttborðinu . — Helen leit snöggvast ofan í veskið . Það var úttroðið af pappírspening - um Shanghai . Hún lagði það frá sjer aftur og ^ kallaði á Potter . „ Viltu segja manni mínum , þegar hann vaknar , að jeg hafi farið til að hlýða á fyrirlestur ym kínverskar listir og síðan til Chang-hjónanna " skrökvaði hún . Hún vissi að Bobbie myndi heldur hætta sjer inn í brennandi hús en í fjelagsskap hinna mentuðu Kínverja . Hún hringdi til Frank , ekki frá her - bergjum sínum , heldur frá al - menningssímklefa gistihússins . Þau óku í leigubifreiðum , sátu í skemtigörðum , snæddu í af - skektum frönskum , rússnesk - um og kínverskum matsöluhús um . Þau fóru á dansleik öll þrjú kvöldin . Þau óku heim á kvöldin í tveimur ljettikerrum , hlið við hliðT og án þess að sleppa hönd hvers annars . — Dráttarkarlarnir hlógu og hlupu gætilega til að trufla ekki útlendingana og vinna sjer inn drjúgan skilding . Þau stóðu lengi á götuhorni , altaf að kveðjast ; skilnaðurinn var þeim svo þungbær . Þrír dagar og þrjú kvöld . Kvöld eitt heimsótti hún Frank í litlu íbúðina , sem hann bjo í asamt blaðamannmum Morris . Frank hafð'i hótað Morris öllu illu , ef hann ieyfði sjer að reka nefið inn fyrir dyrnar þetta kvöld Hann hafði mikinn undirbúning . var næsl - um búinn að ganga af þjóni sín um , Ah Sinfu , dauðum , svo mikið verkofni fjekK hann hon um . Hann fjekk lánuð silki - tjöid , keypti Lióm o , f kampa - vin , því að nann hafði sterk ? . i hugmynd um að ástaræfintýri ; með konu eins og Helen yrði að eiga sjer stað í slíku umhverfi . — Sjálfur hafði hann mestu skömm á kampavíni og laum - aðist til að drekka wiský . Hann tók Helen í faðm sjer og kysti hana eins og hann ætti lífið að leysa . Suðurhafseyjablóðið í æð um hans logaði í fyrsta skifti . Helen undraðist hversu orðfár hann var . Hann skorti alger - lega orð til að lýsa tilfinning - um sínum . „ Jeg elska þig " , sagði hann . „ Enn meira í dag en í gær . Á morgun enn heitar en í dag " . „ Og eftir morgundaginn er öllu lokið " , sagði Helen . Hann þrýsti henni fastar að sjer , en sá alt í einu að tár runnu nið - ur kinnar henni . „ Hvað er að ? " spurði hann skelfdur . „ Jeg get ekki mist þig aftur " , sagði Hel'en . Þetta er dálagleg klípa , sem jeg hefi komið mjer í , hugsaði hann , þegar hann var orðinn einn á ný.v Jeg elska Ruth , hugsaði hann þrjóskulega . En hann vissi að það var ekki leng ur satt . Engu að síður ímyndaði hann sjer að koma Ruth myndi binda enda á allar efasemdir og hugarvíl hans . Einu sinni áður hafði hún birtst á örlagaríku augnabliki og rjett hann við . Augu hennar , málrómur og styrkar smáar hjúkrunarkonu - hendur hennar voru honum í fersku minni . Yfir morgunverð inum kom hann vini sínum , Morris , á óvart með heimspek - ishjali sínu . ,, Það er ást og ást " , sagði hann . „ Það er til einskon - ar flugeldaást , rauð , græn og blá , hávaði og glys . — Bloss - ar upp snöggvast , sloknar síðan og eftir er aðeins sviðin spýta . Og svo er það önnur tegund , ást við arineldinn , ekkert spennandi en hlý og staðföst , maður getur setið við arininn hvern dag ævi sinnar og glaðst yfir að vera heima " . Morris varð svo hissa að hann hætti að borða steikta eggið sitt . „ Bók Ovids gamla „ Ars Amandi " kemst ekki í hálfkvisti við þessa ást ^ arfræði þína " , stundi hann upp um síð - ir . Þetta var síðasta kvöldið fyr - ir komu Ruth . Þau dönsuðu í ljósadýrð Peong klúbbsins . „ Ef við værum bæði frjáls , Frank " , sagði Hejen . Ljósin vörpuðu skærri birtu á andlit hennar . Hann þrýsti henni svo fast að sjer , að hún fann til . „ Við erum ekki frjáls . Við skulum ekki kvelja okkur með því að hugsa um það " , sagði hann hásróma . Þau dönsuðu án afláts . „ Mig langar til að kyssa þig fyrir framan alla " , hvískraði Frank . „ Gerðu það " , sagði hún og rödd hennar var heit og titrandi . ¦ — Hann kysti hana bak við papp - írsblóm í einu horninu . Saxo - fónspilarinn sá það og deplaði augunum framan í þau ; svipur hans var fullur skilnings og samúðar . érwife Saganafkongsdóttur og svarta bola Æfintýr eftir P. Chr . Ásbjörnsen . * 9. „ Æ , til hvers ætli það sje " , sögðu hinar . ,, Þú manst lík - lega , hvernig það gekk síðast " . Katrín ljet sig ekki , en hjelt áfram að biðja um þetta , þangað til hún f jekk það , og svo hljóp hún upp stigana og skrölti í trjestakknum . Konungssonur þaut út , og þegar hann sá , að þetta var Katrín , reif hann af henni hand - klæðið og kastaði því beint framan í hana . „ Reyndu að komast burtu , ókindin þín . Skelfing ertu ljót " , sagði hann . „ Heldurðu að jeg vilji nýta handklæði , sem þú hefir snert með sótugum fingrunum " . Síðan fór konungssonur til kirkjunnar , og Katrín bað einnig um að fá að fara þangað . Hún var spurð , hvað hún ætlaði að gera þangað , svona svört og óhrein , eins og hún væri . En Katrín sagði , að sjer fyndist presturinn svo góð - ur ræðumaður , hún hefði svo gott af því að hlusta á hann , blessaðan , sagði hún , og þá var henni leyft að fara . Hún gekk að berginu og barði á klettinn , og svo kom maðurinn þar út og fjekk henni kjól , sem var miklu fallegri en sá fyrri , hann var allur útsaumaður með silfri , og hest f jekk hann henni líka með silfursaumuðum söðli og beisli . Þegar Katrín kóngsdóttir kom til kirkju , stóð allt fólkið úti enn , allir fóru að hugsa um það , hver þessi glæsilega stúlka væri , þegar hún kom í ljós . Konungssonur komst kannske á kreik , kom hlaupandi og vildi halda í hestinn fyrir hana , meðan hún steig af baki . En hún þurfti ekki h jálp , heidur stökk af baki , því hesturinn var svo vel tam - inn , að hann stóð kyrr , þegar hún sagði honum það . Svo fór allt fólkið í kirkju , og konungssonur var enn hrifnari af Katrínu nú , en í fyrra skiftið , og fáir heyrðu hvað prest - ur sagði , því Katrín vakti enga smávegis eftirtekt . Þegar messan var búin , og fólk tók að fara burtu , vildi konungs - sonur endilega hjálpa hinni ókunnu mey á bak . Ekki vildi hún það , en þá spurði hann hana hvaðan hún væri . „ Jeg er frá Handklæðalandi " , sagði Katrín konungs - dóttir , og um leið misti hún keyrið sitt , og þegar konungs - sonur beygði sig til þess að taka það upp , sagði hún : „ Komi nú þokan , kolsvört og stríð , svo kóngssonur sjái ekki hvert jeg ríð " . Aftur var hún öll á burtu , og ekki gat konungsson - ur vitað , hvað ef henni hefðið orðið , hann fór langar OuhxT nníuýiqunrdkd Thomas Corwin , þingmaður - inn , gaf ungum ræðumanni eitt sinn eftirfarandi ráð : „ Komið þjer fólki aldrei til þess að hlægja . Ef þjer viljið komast vel áfram í lífinu , þá verið alvarlegir , alvarlegir eins og asni . Allir hinir miklu minn isvarðar eru bygðir yfir alvar - lega asna " . Californiubúar eru þektir fyr ir það hvað drottinhollir þeir eru við land sitt . Eitt sinn fór innfæddur Californíubúi í heim sókn til ættingja sinna í aust - urríkjunum . Þá hittist svo á , að maður , sem var lítt þektur þar í bygðarlaginu andaðist og var maðurinn frá Californíu við jarðarför hans . Þegar prest - urinn hafði haldið sína ræðu yfir þeim látna , spyr hann , hvort enginn vildi standa upp og segja nokkur orð um hinn framliðna . Það varð löng þögn . Loks stendur sonur Californiu upp og segir : „ Jæja , fyrst hjer er enginn , sem ætlar að tala um þenna látma bróður , vil jeg nota tæki - i Kennarinn : Ógurlegt málæði færið og segja ykkur eitthvað er í þjer , Tommi . Jeg verð víst um Californíu . " • Bismarck sagði sögima af því þegar Svisslendingur einn , sem bjó í Alpafjöllunum , sýndi Berlínarbúa fegurð Alpanna . „ Þið hafið ekki fjöll neitt svipað þessu í Berlín , " sagði Svisslendingurinn . „ Nei " , svaraði Þjóðverjinn , „ við höfum ekki fengið slík fjöll , en ef svo hefði verið , hefðu þau verið mikið vandaðri en þessi " . _ _ _ _ _ jjjr _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ Jerrold var staddur í Frakk - landi og ræddi þá m. a . við Frakká einn , sem var mjög á - kafur fylgismaður Fransk - enska sambandsins . — Hann kvaðst vera mjög stoltur af því að Englendingar og Frakk - ar skyldu vera svo góðir vinir , sem raun var þá á . „ Tut " , svaraði Jerrold , „ það bfesta , sem jeg veit að er milli Englands og Frakklands — er sjórinn " . að spyrja þig um eitthvað svo þú þagnir . „ Mannstu , hvar jeg lagði píp una mína ? " „ Nei " . „ Þetta er _ . eftir kvenfólkinu . Aldrei man það nokkurn skap - aðan hlut . A dögum'Edwin Booth töldu flestir klerkar það synd , að fara í leikhús . En samt sem áð - ur kom einn prestur að máli við herra Booth og ljet í ljós þá ósk sína , að honum gæfist kost ur á að horfa á hinn mikla leik - ara . Presturinn spurði þvínæst að því , hvort hann gæti ekki I farið inn um einhverjar bakdyr , [ þar sem enginn kæmi auga á þegar hann færi inn . Herra Booth svaraði : „ Það eru engar dyr á húsinu , þar sem guð sjer ekki , þegar gengið er um þær " .