Síðast en ekki sístEftir / Óttarr Proppé Ég á druslulegan bókarræfil frá árinu 1936 . Bókin er þýðing á ævisögu um falsmunkinn Raspútín . Þann sem vafði rússsnesku keisaraynjunni um fingur sér , munið þið , og Boney M. sungu svo eftirminnilega um hér um árið . Höfundur hefur augljóslega megnustu óbeit á viðfangsefni sínu . Svo mjög að hann nefnir Raspútín helst ekki á nafn heldur uppnefnir og kallar hann gjarnan „ ógreidda skítmennið “ . Alltaf þegar ég les þá lýsingu hríslast mér kalt vatn milli skinns og hörunds . Að hugsa sér að vera lýst sem svo . Að teljast ómenni , að vera ekki mennskur . Það er hryllileg tilhugsun . Þó svo maður gæti eflaust fengið vísindamenn á vegum Kára Stéfánssonar til að votta að genin í manni væru úr mannheimum , þá er það ekki það sama og að höndla mennskuna . Fólki er tíðrætt um að einhverjum sé góðmennska í blóð borin meðan annar sé rakið illmenni . Við skynjum mennskuna skýrt og þá ekki síður þegar á skortir . Bíómyndapersónur tala um að þessi eða hinn sé svo mikið Mensch upp á götujiddísku . Það er draumur sérhvers manns að hljóta þau eftirmælin að hann hafi verið góður maður . „ Hann var svo mikið Mensch “ segja þau smjattandi á emminu og dragandi seiminn . En hvað þarf til ? Hvernig nærum við mennskuna í okkur og höldum illum öndum í skefjum ? Svarið er einfalt . Við erum eins og menn . Þeir sem skara eld að eigin köku og koma illa fram við aðra , hegða sér ekki eins og menn . Sá sem baktalar aðra , níðist á börnum og dýrum , hann er ómenni . Það heitir ekki að hegða sér eins og maður að sýna hroka og oflæti , vera frekur og dónalegur . Ef það er eitthvað sem ég óska mér um árámót þá er það að komast nær því að vera mennskur og vera oftar eins og maður . Jafnvel þegar er hundur í mér .