Bláskjár var ein af mínum uppáhaldsbókum í bernsku og ekki síst þess vegna var tilhlökkunarefni að sjá samnefnt leikrit Tyrfings Tyrfingssonar sem frumsýnt var á vegum Óskabarna ógæfunnar á litla sviði Borgarleikhússins í gærkvöldi . Þýska ævintýrasagan Bláskjár segir frá ljóshærðum og bláeygum greifasyni sem flökkumenn ræna og hafa geymt í dimmum helli svo lengi að hann er búinn að gleyma bæði uppruna sínum og sólinni sjálfri . Eini vinur hans í hellinum er stúlkan Ella ( í íslensku þýðingunni ) sem hyskinu hefur ekki enn tekist að drepa úr alla meðlíðan . Yfir glæpaflokknum ríkir voðamennið Eiríkur svarti . Eftir mikil ævintýri höggva ræningjarnir aftur í sama knérunn og ræna yngri bróður Bláskjás , Valter ; það kann ekki góðri lukku að stýra og í framhaldinu komast þeir bræður báðir aftur til síns heima . Í leikriti Tyrfings hittum við fyrir systkinin Ellu ( Arndís Hrönn Egilsdóttir ) og Valter ( Hjörtur Jóhann Jónsson ) sem hafa verið lokuð niðri í kjallara í húsi föður síns í sjö ár og ekki séð sólina allan þann tíma þótt þau eigi sér drauma um annað og öðruvísi líf og segi hvort öðru sögur af þeim . Uppi á efri hæðum hússins búa faðir þeirra sem er valdamikill stjórnmálamaður og yngsta barnið , eftirlætissonurinn Eiríkur ( Arnmundur Ernst B. Björnsson ) . Þegar leikritið hefst er faðirinn dauður og þennan dag á að jarða hann . Af því tilefni lætur Eiríkur svo lítið að stíga niður í undirheima til að fá systkini sín með sér í jarðarförina . Hann er fullur af fyrirlitningu föðurins á þessum aumingjum í fjölskyldunni þegar hann kemur niður en þá er hann kominn á þeirra yfirráðasvæði og áður en varir er hann flæktur í háskalegt net þeirra sem þau hnýta með flóknum leikjum og kunnáttusamlega notaðri músík . Högni Egilsson sá um tónlistina sem má nánast segja að hafi verið sjálfstæð persóna í leikritinu og ekki sú einfaldasta . Bláskjár er skemmtilega skrifað verk og þó að innilokað fólk í kjallara sé ekki beinlínis frumlegasta efni í skáldverk á okkar tímum verður það nógu margrætt í meðförum Tyrfings til að sneiða hjá því að verða endurtekið efni . Leikararnir gerðu allir sitt til að skila þessari margræðni en mest mæddi á Hirti Jóhanni í hlutverki Valters af ýmsum ástæðum sem ég tími ekki að segja frá hér . Mér fannst hann á köflum alveg dásamlegur , og gervið á honum eftir að systirin málar hann vel heppnuð og fyndin viðbót við persónuna . Tyrfingur er ( frá mínum sjónarhóli ) nánast barnungur en miðað við það sem ég hef séð til hans lofar hann fjarskalega góðu . Hann er núna hússkáld Borgarleikhússins og verður spennandi að sjá það sem kemur út úr þeirri vist . Silja Aðalsteinsdóttir