Gjörningar lifa aðeins í núlíðandi stundu . Núlíðandi stund er ekki hægt að endurtaka , sé hún endurtekin verður hún að annarri núlíðandi stundu , alls óskildri þeirri upprunalegu . Á sama hátt verða gjörningar óhjákvæmilega að einhverju öðru séu þeir fluttir aftur þar sem endurtekningin er í eðli sínu orðin önnur en frummyndin . Engu máli skiptir hversu líkar frummyndin og endurtekningin eru , eða hversu mikið maður reynir að endurupplifa það sem var ; hver endurtekning verður óhjákvæmilega að annarri upplifun . Sama hversu oft maður leikur sömu nótu verður aldrei til sami tónn . Það er án efa þess vegna sem við hlustum og horfum ennþá á flutning aldagamalla tónverka – hver flutningur er einstök upplifun og ný . Tónlist er í eðli sínu performatív og lifandi flutning tónlistar mætti þar af leiðandi flokka sem einskonar gjörning þar sem flutningur gjörninga er aðeins til rétt á meðan á honum stendur sem einstök upplifun sem hvorki er hægt að endurtaka né endurupplifa . Tónlist samanstendur af tveimur jafnréttháum eiginleikum : hljóði og þögn . Hljóð einkennist af hljóðstyrk , tónhæð , tónblæ og tímalengd , en þögn einkennist einungis af tímanum sem líður á meðan hún stendur yfir . Þögn er ekki hægt að heyra sem samhljóm eða tónblæ ; hana er aðeins hægt að skynja sem ákveðna lengd tíma . Áhorfandi á tónleikum sinfóníuhljómsveitar heyrir hljóð og sér þá sem það mynda , en skynjar þögnina að hluta til einungis því hann sér flytjendur hennar . Sem áhorfendur veitum við hinum þögla flytjanda litla sem enga athygli , en þögnin er jafnmikilvæg hljóði í tónlist – ef ekki mikilvægari . Í verkum Hildar Elísu birtist áhorfandanum efni , þögn og hljóð , sem listamaðurinn átti engan þátt í að skapa en verða engu að síður að listrænum þáttum fyrir atbeina listamannsins sem miðils og framsetningu þeirra í rými sem öllu jafna er helgað myndlist . Með því að flytja þögn innan um tónlistarflytjendur sem flytja bæði hljóð og þögn vekur flytjandi gjörningsins áhorfandann til umhugsunar um mikilvægi hljóðs og þagnar í tónlist og hlutverki þeirra sem tvær hliðar á órjúfanlegri heild sem aðeins eru til í samhengi hvor við aðra .