234 D. det , það . d í g u 1 f a > ' m u r ( farmur diguls eða deiglu ) , gull . D ó n á , fljót , er fellur í gegnum Austurríki . d ú , þú . E. E d a r , stöpulheiti ( á Gyðíngalamii ) . e i n ( _ á 165. bls. ) , einn . Eskúlápur , Iækníngaguð ( Grikkja og Kómverja ) . E v a n , eitt af heitum Bakkusar . F. fann - deigul - skafl ( fannskafl deiguls eða deiglu ) , silfur . fasto ( á 228. bls. ) , fðstu . feima , óframmfærin kona . Fenja . Fenja og Menja mólu gull fyrir Fróða konúng í Daumðrku . svo líturút , sem ágjarnir menn sje kallaðir Fenju drag - kvarnir ( á 69. bls. ) . ferðir ( á 227. bls. ) , menn . F o f n i r , mannsnafn . Folnir brást í onnslíki , oglagðist á gull ; því er gull kallað : skriðjörð Fofnis ( orms ) . Forth ( Forþ , Forð ) , fljót á Skotlandi . fólknárúngar , Uöfðíngj - ar , fyrirmenn . G. goim - foldarnegg - foldarnegg ( foldar hjarta ) er steinn , geim-foldar - negg : geimsteinn ( gim - steinn ) . geimi , sjór . getkat ( á 126. bls. ) , get eg ckki . gl ó-Kraka-s áð . Kraka sáð er gull , gló-Kraka - sáð : glóandi gull . góðe . liave til góðe hús ( á 165. bls. ) : eiga hjá . gramsrúni , hirðmaður . gúð , guð . H. halv ( á 165. bls. ) , liálfan . harðgreipur , harð - feingur . h a v e , hafa . haver ( á 165. bls. ) , halið . H á r ( á 61. bls. ) , eitt af heitum Oðins . Hárs eldur ( Óðins eldur ) : sverð . Hárs ehlar hríð : orusta . Á 230. bls. er Hár manns - nafn . her ( á 165. bls. ) , hjer . Hildur , valkyrja . Hlökk , valkyrja . tjald Hlakkar : skjöldur . Hóratsíus , rómverskt skáld , er var uppi nokkuru fyrir Krists daga . hringr ( á 147. bls. ) , skip . h r u n ( ? ) . gulls hrun ( á 109. bls. ) , kvennmanns kenníng .