Svokallaðar sleðagötur voru stór hluti af lífi barna hér á árum áður er þau renndu sér áhyggjulaus niður umferðargötur í snjónum . Göturnar voru í flestum tilfellum lokaðar bílum á meðan krakkanir léku sér til að fyrirbyggja hættu . Færsla Jens Elíassonar um slíkar götur sem hann hann setti á Facebook-síðuna „ Gamlar ljósmyndir “ hefur fengið góð viðbrögð þeirra sem horfa hlýlega til þessara vetrarminninga . Þessi mynd sem Ólafur K. Magnússon tók fylgdi Facebook-færslunni frá Jens . Ljósmynd / Skjáskot af Facebook Gömlu ljósmyndina fann hann í bókinni Ísland í aldanna rás eftir Illuga Jökulsson . Myndina tók Ólafur K. Magnússon , sem starfaði lengi sem ljósmyndari á Morgunblaðinu , árið 1956 af drengjum að leik við Stýrimannastíg í Reykjavík við skilti þar sem á stendur „ Varúð ! Sleðagata “ . „ Enginn að æsa sig “ „ Ég var þarna í skólanum á Öldugötunni og man alveg eftir því þegar Stýrimannastígnum var lokað . Við vorum þarna í Vesturbænum og ég man alveg eftir þessum sleðagötum , “ segir Jens , sem er fæddur 1953 . Hann talar sérstaklega um árin 1962 til 1964 . „ Þarna var ég bara 10 , 11 ára polli . “ Hann skemmti sér vel á sleðanum og man eftir því að foreldrar hafi jafnvel rennt sér með börnunum . Ekkert var kvartað yfir uppátækinu . „ Þetta var engin umferð eins og er núna . Fólkið bjó þarna í götunum og það var enginn að æsa sig upp á móti þessu . Það áttu ekki öll heimili bíla eins og í dag . Á mínu heimili var aldrei neinn bíll . “ Jens segir vanta fleiri brekkur fyrir krakkana til að renna sér í dag , sérstaklega í eldri hverfin í borginni . „ Þarna voru krakkarnir miklu meira úti að leika sér heldur en í dag . Núna eru þetta bara tölvurnar , þær eru komnar í staðinn . “ Þórunn H. Sveinbjörnsdóttir var fimm ára þegar hún flutti á Miklubraut 82. „ Þá vorum við bara komin upp í sveit . Þetta er næst efsta húsið og beint í austur þar voru kartöflugarðar og lítil hús og svo kom bara vegurinn út úr bænum og alls konar dýr úti um allt á þessu svæði . Á veturna þá var það lítil umferð að ég man eftir mér á sleða niður Miklubrautina , “ segir hún og á við þegar hún var átta til níu ára , í kringum 1945 til 1955 . Hún renndi sér á sparksleða svokölluðum , með kjálkum og sæti enda engar snjóþotur komnar fram á sjónarsviðið . Slíkan sleða segir hún þekktan Dalvík . Þar fari eldri konur með hann út í búð og hengi á hann matvörur . Enginn bíll sjáanlegur Þrátt fyrir að Miklabrautin hafi ekki verið lokuð sleðagata segist Þórunn hvergi hafa verið smeyk . „ Nei , bílarnir voru svo fáir . Pabbi minn flytur inn bíl 1955 og þá var enginn bíll sjáanlegur frá Miklubraut 68 og upp í 90 , “ rifjar hún upp en á þessum tíma þurfti leyfi til að eignast bíl vegna gjaldeyrishafta . „ Það sem var hættulegt var þegar strákarnir vildu teika bíla . “ Þórunn man eftir því að hafa sokkið með snjóinn upp í mjaðmir þegar hún fór yfir Klambratún á leiðinni í Barnaskóla Austurbæjar . Hún lék sér í stillansinum þegar verið var að byggja Sigvaldablokkina við Skaftahlíð og bjó til blómakransa með vinkonum sínum þar sem Kringlan er núna . „ Þetta var ævintýraveröld , “ segir hún og talar um „ algjörlega frábæra “ bernsku . Hún saknar þess að sjá ekki fleiri skíðabrekkur í Reykjavík . Til að mynda segir hún brekkurnar í Seljahverfinu og Ártúnsholtinu gríðarlega vinsælar . Í grein Morgunblaðsins frá 20. desember 1964 , eða fyrir tæpum 55 árum , er greint frá tillögum slysavarnarnefndar Reykjavíkurborgar til að sporna við slysum sem meðal annars snúast um að „ fækka beri sleðagötum svo sem frekast er unnt , en gera þess í stað opin svæði , sem fyrir eru í borginni að vetrarleikvæðum fyrir börnin “ . Fram kemur að í flestum ef ekki öllum tilfellum liggi sleðagatan að umferðargötu og þá oftast að fjölfarinni götu . Öllum ætti því að vera ljóst sú hætta sem slíkir vetrarleikir hafi í för með sér . Telja sig hindraða með lokun gatnanna „ Nefndarmenn gera sér ljóst , að íbúar við sleðagötur , svo og aðrir vegfarendur , telja sig oft verulega hindraða með lokun gatnanna , en svo séu aftur aðrir , sem álíti mikla nauðsyn , að börnin hafi til afnota lokaðar götur til vetrarleikja , og þar eigi að banna alla umferð . Með fyrrnefnd tvö sjónarmið í huga telur nefndin , að fullt tillit verði að taka til þeirra , er heima eiga við sleðagötur , að réttur íbúanna þar verði sem minnst skertur , jafnframt því þó , að fyllsta öryggis verði ávallt tryggt börnunum , sem þar eru að leik , “ segir í áliti nefndarinnar . Lagt er til að stefnt verði markvisst að því að því að útbúa opin leiksvæði til vetrarleikja barna og fækka sleðagötum . Gátu ekki stöðvað sig Til marks um hættuna sem gat stafað af sleðagötum er hér tilvitnun í frétt úr Þjóðviljanum frá 3. janúar 1960 : „ Um kl. 2 e.h. í gær varð það slys á gatnamótum Bergstaðastrætis og Bjargarstígs að tveir drengir á sleða urðu fyrir bifreið og skrámuðust nokkuð . Voru þeir báðir fluttir á slysavarðstofuna , en meiðsli þeirra reyndust ekki alvarleg . Slysið varð með þeim hætti , að drengirnir komu á sleða niður Bjargarstíginn , sem er sleðagata , en gátu ekki stöðvað sig á gatnamótunum og runnu út á götuna og fyrir bifreiðina , er bar að í því bili . “