BREIÐFIRÐINGUR 31 Landlæknir ræddi um sóttnæmi veikinnar , meðferð og varnir við útbreiðslu . Strax daginn eftir eða 1. apríl skrifaði amtmaður sýslumanni Dalasýslu og sagðist samþykkur ráðstöfunum hans . Amtmaður sagðist hafa leitað álits landlæknis og fylgdi eftirrit af svari hans . Þar var skipað svo fyrir „ að hinum bráðdauðu skepnum sé eytt , að bannað sé að hafa þær til manneldis “ . í framhaldi af þessu sagði í bréfinu : „ Ef ráðstafanir ... baka þeim sem hlut eiga að verulegt fjártjón ... verður þá síðar tekið til álita hvort að sannaður skaði ... skuli greiðast af því fé sem amtsráðið hefir til umráða útaf heilbrigðismálum . “ Aftur á móti sagði í bréfi amtmanns um bætur : ... þá virðist hin almenna regla að hljóta að vera sú að endurgjald sé veitt fyrir það tjón sem ráðstafanir til að varna sýkinnar útbreiðslu til annara hafa í för með sér , en eigi fyrir þann skaða , sem einstakur maður kann að verða fyrir af því að fénaður hans sýkist , drepst , verður eigi hæfur til matar eða hús þarf að brenna fyrir pestnæmi . Næst er eftirrit af bréfi frá 11. maí sem lögreglustjórinn í Dala - sýslu hefur sennilega sent hreppstjóranum í Fellsstrandarhreppi . Þar er vitnað í bréf frá amtinu og í samræmi við það mælt svo fyrir að skipað yrði að gjöreyða leifum hinna bráðdauðu skepna , en bannað að hafa þær til manneldis ... Fyrir því er hjer með lagt fyrir bændurna Lárus Þorgeirsson og Helga Bjarnason í Stóra-Galtardal og Hákon Oddsson á Kjallaksstöðum að eyða sem fyrst að unnt er öllum leyfum af hinum bráðdauðu stórgripum , er þeir enn kunna að hafa óeyddar , annaðhvort með því að brenna þær upp í eldi , ellegar að grafa þær í jörðu niður svo djúpt , að tryggt sje fyrir , að þær ekki geti blásið upp aptur og vakið sýkina upp á ný . Einnig er mælt fyrir að standa skuli „ reglur þær , er settar hafa