Það var einu sinni torg . Það er núna líf á Laugaveginum jafnvel á djammlausum vetrardögum , veitingastaðir opna og fara ekki á hausinn , og tómum húsum fer fækkandi . Einu sinni var eina framtíðarsýnin sem fólk gat ímyndað sér fyrir Laugaveginn að þar yrði einhvers konar drive-through gullúra sala . Gullúra og skartgripabílalúgurnar hafa vikið fyrir einhvers konar mannlífi , sem yfirvöld virðast hafa trú á því að geti þraukað bíllaust jafnvel yfir mesta vetrartímann . Þetta verður athyglisverð tilraun . Sjálfur veit ég ekki hvort ég sem gangandi vegfarandi á leið í Bónus eða á kaffihús geti hugsað mér að standa þarna án þess að útblástur úr umferðarteppu hlýji mér , Laugavegur verður líkast til aldrei samur án þess að koltvísýringurinn leiki um nasir mér og blandist ilminum af japönsku fjúsíon barbeque , ristuðum kaffibaunum eða nýbökuðum croissant úr Sandholtsbakarí . Tölum nú aðeins um markaðsbrestina . Á uppbyggingartímum hefur fjármagn ævinlega tilhneiginguna til að valta yfir lýðræðið . Uppbygging getur verið niðurrif , jafnvel þótt húsum fjölgi , af því að byrgja fyrir sólina er hagvöxtur og unglingar að graffa veggmyndir , fremja gjörninga og skapa tónlist er ekki hagvöxtur . Það þarf oft utanaðkomandi fólk til að koma auga á verðmætin . Árið 2012 átti ferðabloggarinn Peter Drew leið í gegnum miðborgina og kom auga á hjartagarðinn . Hann sá að þarna söfnuðust íbúar miðbæjarins saman og Peter skrifar : Hver í ósköpunum myndi finnast góð hugmynd að rífa svona stað ? Breyta tyrftu grasinu í steypu og loka á sólina ? Ákvörðunin eins og oft áður er tekin á tíma áður en fólk áttar sig á möguleikunum . Það var raunveruleg þörf fyrir opnum garði í miðborginni þar sem krakkar gætu leikið sér , þar sem eldra fólk gat legið í grasinu að lesa bók eða spjalla , þar sem DJ-ar gætu haldið óvæntar tónlistarhátíðar og Michelangelóar samtímans tjáð sig með spreydós . Þessi ljósmynd , sem var deilt á twitter núna um daginn af listamanninum Geoffrey sýnir hið nýja upphitaða steyputorg sem stendur tómt alla daga sama hvernig viðrar til . Ég hef búið í nágrenninu um nokkurn tíma og aldrei séð nokkurn fara þangað , né eiga erindi , og ekkert dregur mig þangað . Eflaust leit þetta vel út á blaði , þar sem arkitektar gátu teiknað inn fólk í forritinu sínu , en raunveruleikinn er sá að við höfum glatað mannlífi og fengið steypu í staðinn . Pallih rekur sögu deiliskipulagsins ágætlega á síðu sinni ( og skrifar í kjölfar sömu umræðu og ég ) . Þegar uppbyggingin er ákveðin hefur torgið enn ekki orðið til . Sjálfboðaliðar hafa enn ekki tekið völdin í sínar hendur og tyrft svæðið . Listamenn og krakkar hafa enn ekki komið auga á möguleikana . Ég man sjálfur vel eftir svæðinu sem tómu drullusvaði í lok sumars árið 2008 þegar ég og vinir mínir í Stígis frömdum gjörning þar á menningarnótt . Ákvörðunin er ekki skrítin árið 2004 þegar hún er tekin , en árið 2012 er hún orðin að hryðjuverki . En það var eitthvað sem kallaði okkur og aðra þangað . Einhver löngun til að eigna okkur borgina og glæða hana lífi . Á þessum tíma voru fleiri sem hugsuðu á sama veg . Það voru gerðar tilraunir til að bjarga Vatnsstíg 4 úr klóm þeirra sömu steingeldu hugmyndafræði og síðar átti eftir að ganga frá Hjartagarðinum . Vatnsstíg 4 mætti reyndar ennþá bjarga . Húsið , sem var byggt 1901 , hefur munað tímanna tvenna hefur sennilega aldrei staðið eins lengi autt og nú . Það hefur staðið til að rífa það einhvern tímann í framtíðinni , í mjög langan tíma og ekki er víst að það sem eigi að koma í staðinn sé fallegra en húsið sem nú stendur . Satt að segja er ég efins um það og efins um að sem fjárfesting það borgi sig . Ef eigandi hússins hefði gert það upp og breytt í leiguhúsnæði árið 2008 og síðan selt það árið 2018 hefði hann grætti tugi milljóna . En ég er efins um að samsvarandi gróði muni skila sér af því að breyta því í verslunarhúsnæði , okra á öllum þeim frumkvöðlum sem reyna að leigja það og fara svo á hausinn þegar þeir standa ekki undir leigunni . Vatnsstígur 4 er vel þekktur því þarna fór fram þekktasta hústaka í sögu Íslands árið 2009 . Því miður er ekki sambærileg hefð hérlendis og er í Þýskalandi , Hollandi , Póllandi , Spáni eða Danmörku . Það er nefnilega ekki réttur eiganda að láta gömul hús grotna niður og skemma hverfi , draga úr verðmætum húsanna í kring og jafnvel skapa hættu . Eigendur mega nýta hús , en ef þeir finna engin not önnur en að láta þau standa tóm í meira en áratug þá á samfélagið ekki að taka því þegjandi . Yfirvöld verða að virða nýtingarrétt almennings , íbúar borgarinnar hafa rétt á því að búa í henni og skapa lifandi rými fyrir annað fólk . Tilraunin með Vatnsstíg var jafn flott og tilraunin með Hjartagarðinn . Deilibúðin virkaði vel , ég býttaði á nokkrum bókum í gegnum hana , nýmálað húsið var algjör prýði og það var alltaf stemning meðan hústakan stóð yfir . Nágrannar voru ánægðir . En því miður er réttur eiganda sem aldrei sér húsið sitt grotna niður talinn hærri af yfirvöldum , heldur en réttur nágranna til að búa í frjóu borgarlandslagi . Vatnsstígurinn og Hjartagarður eru á ábyrgð þessara yfirvalda fyrst og fremst . Því fjármagn er heimskt og skynjar ekki umhverfi sitt . Það er okkar sem samfélags að setja því mörk , og yfirvalda að tryggja að þessi mörk séu virt . Því miður var hreyfingin í kringum Hjartagarðinn og Vatnsstíginn ekki nógu öflug til að verja þessar tilraunir . En vonandi verður þetta víti til varnaðar . Til eru dæmi um að íbúar hafi náð að hindra slys , bjarga trjám og gömlum húsum . Sumsstaðar hefur það verið til bóta að byggja upp á nýtt , en það væri margt vitlausara hægt að gera en að rífa eitt af húsunum við steyputorgið , brjóta upphitaðar hellurnar , koma fyrir eins og einum hjólabrettarampi og tyrfa restina . Hvað þarf maður að áorka ... 2 . Blogg 9. nóvember 2019 Selurinn Snorri er allur .