Uppeldi og menntun - 16.02.2007 , Blaðsíða 194 194 ég mjög af þessari nýju sýn á nemendur og nám og gerði hana að megininntaki í nám - skeiðinu Kennslufræði raungreina . Hún : Og hvernig tóku nemendur þínir þessu ? Ég : Vel ! Þeir virtust álíka heillaðir af hugsmíðahyggju og ég . Sumir urðu meira að segja hugfangnir af henni og strengdu þess heit að þeir myndu kenna eftir þeim nótum sem hún setur ? það yrði að ganga út frá nemendum , gefa þeim færi á að orða hugmyndir sínar , prófa þær í verki og ræða þær við aðra . Hún : Gekk það eftir , ég meina : urðu þeir svona hugsmíðakennarar ? Ég : Að því er ég best veit : Nei ! Málið er , sjáðu , að þegar ég fór að fylgjast með þeim í kennslu var engu líkara en að þeir hefðu alveg snúið við blaðinu miðað við það sem við vorum að tala um í námskeiðinu . Þar lögðum við áherslu á að vinna út frá nem - endum , gefa þeim tækifæri til að viðra hugmyndir sínar og ræða þær . Það sem ég sá hins vegar , þegar ég kom í heimsókn til þeirra í æfingakennslu , var býsna hefðbundin kennsla . Þarna stóðu þeir og töluðu og töluðu og virtust hafa gleymt flestu af því sem við höfðum verið að ræða og fyrirheitum okkar um nýja og betri tíð í raungreina - kennslu . Hún : Kom þetta þér á óvart ? Ég : Bæði já og nei . Til að byrja með , þegar ég var að meðtaka þessa nýju hugsun , bjóst ég við að sjá kraftaverk , að nemarnir mínir , heillaðir af hugsmíðahyggju , væru að spila eftir nótum hugsmíðahyggjunnar í skólastofunni . Síðar áttaði ég mig á því að það er gjarnan langt milli orðs og æðis , milli þess sem við tölum um og þess sem við praktíserum . Það þarf oft mikið til að hugmynd verði að veruleika . Engu að síður varð ég fyrir nokkrum vonbrigðum . Mér fannst hugsmíðahyggjan svo sannfærandi . Hún opnaði mér algerlega nýja sýn á nám og kennslu : að málið væri ekki að fylla nem - endur af staðreyndum og kenningum heldur að hjálpa þeim að þróa hugmyndir sínar og hugsunarmáta ; vinna út frá þeim . Mér fannst einhvern veginn að allir myndu taka þessari nýju sýn opnum örmum og þess yrði ekki langt að bíða að raungreinakennsla í skólum á Íslandi tæki stakkaskiptum . Svo varð ekki . Hún : En hvað með þig ? Nú varst þú sjálfur að kenna efnafræði í framhaldsskóla á þessum tíma . Breyttir þú þínum starfsháttum ? Fórst þú sjálfur að spila eftir þessum nótum hugsmíðahyggjunnar eins og þú orðar það ? Ég : Já og nei . Ákafamaður sem ég var í þá daga hófst ég strax handa við að prófa nýju hugmyndafræðina í starfi . Í staðinn fyrir að tala sífellt yfir nemendum og líta á þá sem viðtakendur fór ég nú að tala við þá og forvitnast um hvað þeir væru að hugsa . Mér er til að mynda minnisstætt að þegar ég fór að kenna hópi nemenda um andrúmsloft byrjaði ég ekki á því að útlista fyrir þeim hvað loft væri ( eins og ég var vanur ) heldur spurði ég þá hvað loft væri í þeirra huga . Þetta fannst þeim , held ég , und - arlegt athæfi af minni hálfu . Ég var ekki búinn að kenna þeim þetta ! Þeir höfðu vanist því að vera spurðir eftir á - að fyrst væri þeim kennt efnið og síðan kæmi kennarinn með spurningar , svona til athuga hvort þeir hefðu ? náð þessu ? . Tilgangurinn af minni hálfu var sá að fá þá til að skoða sinn eigin rann , átta sig á því hvaða hugmyndir þeir hefðu sjálfir gert sér um loft ? kortleggja upphafsstöðu þeirra ef svo má að orði komast . Venjulega erum við svo upptekin af því að kenna , koma þekkingunni til skila , að við V IÐHORF