Það var beinlínis líkamlega erfitt að fylgjast með átökum þeirra Hilmis Snæs Guðnasonar og Margrétar Vilhjálmsdóttur á Nýja sviði Borgarleikhússins í gærkvöldi í fulla þrjá klukkutíma ( með einu hléi ) , svo ekta hatrömm voru þau , þó nokkurn veginn alveg án líkamlegs ofbeldis . Í víðkunnu leikriti Edwards Albee Hver er hræddur við Virginíu Woolf ? Og óágeng hljóðmynd Möggu Stínu ýtti lymskulega undir óhugnaðinn . Leikstjórinn Egill Heiðar Anton Pálsson hefur fullkomna trú á leikurunum sínum . Leikið er niðri á gólfi og á tveim allmjóum rennum í sérkennilegri sviðsmynd Gretars Reynissonar ( sem er ekki vitund lík sviðinu á auglýsingamynd fyrir sýninguna ) og koma átökin nánast upp í fangið á þeim sem sitja á fyrsta bekk . Sviðið orkar fyrst nöturlega vítt og tómt en reyndist merkilega vel . Þátttakendur hafa mikið rými til að athafna sig í , átökin dreifast vel og svo er líka rúm fyrir einleiki – því ýmislegt eru aðrar persónur að hugsa og pæla meðan bálið brennur milli helstu átakaaðila . Það var gaman að fylgjast með Elmu Stefaníu Ágústsdóttur og Eysteini Sigurðarsyni meðan Margrét og Hilmir Snær tóku stóru köstin – það er að segja EF maður tímdi að líta af aðalpersónunum . „ Eitraðasta eftirpartý leikbókmenntanna “ segja aðstandendur sýningarinnar um þetta verk . Marta ( Margrét ) og Georg ( Hilmir Snær ) eru að koma heim úr veislu hjá pabba hennar sem er rektor háskólans þar sem Georg kennir sagnfræði . Þau eru við skál og hann vill fara að sofa en hún er ör og vill það ekki . Enda hefur hún boðið heim gestum , unga nýliðanum við líffræðideildina ( Eysteinn ) og konunni hans ( Elma Stefanía ) . Ungu hjónin eru áfjáð í að koma sér vel við dóttur rektors og þó að þeim hætti fljótlega að lítast á blikuna fara þau ekki heim fyrr en allt hefur verið upplýst , allir hafa verið niðurlægðir og standa uppi berskjaldaðir . Því jafnvel svona vel upplýst og efnað fólk á sér óþægileg leyndarmál sem geta komið sér illa þegar þarf að koma höggi á það . Við finnum vel að „ skemmtilegu leikirnir “ sem þau Georg og Marta fara í frammi fyrir gestum sínum eru ekki leiknir í fyrsta sinn þetta kvöld þó að þeir skeki gestina duglega . Inn á milli átakanna koma stutt hlé trúnaðar milli karlmannanna annars vegar og kvennanna hins vegar en trúnaðarupplýsingarnar eru áður en varir notaðar á svívirðilegan hátt til að brjóta persónurnar niður . Við ímyndum okkur að lokum að einmitt þetta kvöld hafi Marta og Georg gengið of langt , þau muni aldrei geta litið hvort framan í annað eftir þetta , en ætli það sé rétt ? Kannski eru allar þeirra skærur einmitt svona skæðar . Hjónaband þeirra mun áreiðanlega bjarga þeim frá hreinsunareldinum því þar hafa þau dvalið langa hríð . Það er langt síðan ég sá þau leika saman fyrst , bekkjarsystkinin Hilmi Snæ og Margréti . Það var í Draumi á Jónsmessunótt í Nemendaleikhúsinu haustið 1993 . Verulega minnisstæð eru þau bæði úr ógleymanlegri uppsetningu Kjartans Ragnarssonar á Sumargestum Gorkís vorið 1994 , einnig í Leitt hún skyldi vera skækja eftir John Ford á Smíðaverkstæðinu , síðan í hverju verkinu af öðru og nú síðast í Macbeth á stóra sviði Þjóðleikhússins . Þau þekkja hvort annað og kunna hvort á annað og það var meira en unun að horfa á þau glíma í gærkvöldi þrátt fyrir sálardrepandi atlögurnar sem persónurnar gera hvor að annarri . Þetta er leiklist í hæsta gæðaflokki . Elma Stefanía hefur orðið mikla reynslu af átakamiklum hlutverkum þrátt fyrir ungan aldur og hún naut sín vel í hlutverki ungu eiginkonunnar – auk þess sem hún smellpassaði við lýsinguna sem klifað er á í textanum ( fyrir utan heimskusvipinn sem er Elmu Stefaníu ekki eiginlegur ) . Eysteinn tók ekki mikið á framan af í hlutverki unga líffræðingsins en varð merkilega margslunginn og torræður þegar á leið . Þessar persónur eru auðvitað fyrst og fremst áhorfendur fyrir eldri hjónin svo þau geti leikið leikritin sín af innlifuðum krafti en í sýningunni í gær urðu þau bæði forvitnileg og brjóstumkennanleg . Leikritið er sett upp í ákveðnu tímaleysi þó að margt geti vel passað við ritunartímann um 1960 . Búningar Helgu I. Stefánsdóttur voru til dæmis ýmist nokkuð dæmigerðir fyrir þann tíma ( kjólar Mörtu ) eða nútímalegir ( buxnadragtin hennar í byrjun ) . Þau leika vínilplötur en þær eru vinsælar núna þannig að það þarf ekki að segja neitt sérstakt . Auðvitað má vel halda því fram að Marta væri ekki eins vansæl í okkar samtíma ; hún myndi vera sjálf að kenna við háskólann eða hafa gefandi starf annars staðar . En tilfellið er að hjónabandshelvíti eru líka til á okkar dögum , þrátt fyrir margvíslega möguleika kvenna , og harmur þeirra Georgs og Mörtu liggur mun dýpra en nemur lífsleiða hennar .