Flokkunarfræði skjaldbaka er eftirfarandi : Landskjaldbökur ( Testudinidae ) hafa bolinn að mestu hulinn hornplötum og geta að auki dregið haus og útlimi inn í skelina . Ætt ferskvatnsskjaldbaka ( Emydidae ) mætti einnig kalla tjarnaskjaldbökur en tegundirnar eru aðallega bundnar við vötn og tjarnir . Innan ættar klumbubaka ( Carettochelyidae ) er aðeins ein tegund sem nefnist Carettochelys insculpa á fræðimáli . Hún finnst í vötnum og fljótum í Mið-Ameríku . Sæskjaldbökur ( Cheloniidae ) eru oftast stórvaxnar og með framhreifa sem eru stærri og kröftugri en afturhreifarnir . Hjá leðurskjalbökunni hefur þróast eiginleiki til að varðveita líkamshita sem aðlögun að köldu umhvefi . Leðurskjaldbökur eru stærsta tegund núlifandi skjaldbaka . Fullvaxinn einstaklingur getur vegið allt að 800 kg og skjaldlengdin getur mælst allt að 250 cm . Risasæskjaldbaka ( Caretta caretta ) á spjalli við kafara . Nánari upplýsingar má finna í eftirfarandi svörum Vísindavefsins : Steinunn Kristjánsdóttir er prófessor í fornleifafræði við Sagnfræði - og heimspekideild Háskóla Íslands . Helstu rannsóknasvið hennar eru miðaldafornleifafræði , norræn fornleifafræði , kirkjusaga , klausturfornleifafræði , kynjafornleifafræði , þróun húsagerða og miðlun vísindalegrar þekkingar .