Þetta eru steingerðar leyfar af snák sem fundust í Sahara eyðimörkinni í norðurhluta Afríku og hefur tegundinni verið gefið heitið Lapparentophis defrenni . Þeir tilheyra ættkvísl sem nefnd hefur verið Simoliophis og var talin hafa lifað að hluta til í sjó . Boidae-ættin er einmitt talin vera elsta ætt núlifandi snáka . Líkt og patagóníusnákurinn hefur hún mörg einkenni tegunda af ættinni Boidae . Ýmis einkenni eru sameiginleg með snákum og eðlum svo sem hreyfanlegt bein aftast á kjálka ( e. quadrate ) . Nú vaknar örugglega sú spurning hjá mörgum hvers vegna langflestar tegundir snáka lifa ofanjarðar í dag en ekki neðanjarðar . Þeir sem aðhyllast grafareðlukenninguna skýra það með því að á krítartímabilinu þegar veldi risaeðlanna stóð sem hæst hafi þessi fótalausu skriðdýr komið aftur uppá yfirborðið og aðlagast lífi ofanjarðar og þá þróað með sér hreyfingar sem henta lífi á yfirborði jarðar . Á þeim tíma þegar risaeðlur hurfu af yfirborði jarðar voru hinir stórvöxnu Boidae snákar ráðandi í slöngufánu nýlífsaldar . Fyrir um það bil 36 milljónum ára komu svo smærri og hraðskreiðari snákar til sögunnar . Þetta voru snákar af ættinni Colubridae eða hinir dæmigerðu snákar . Útbreiðsla þeirra og tegundafjöldi fór því að dragast saman samhliða því að gríðarleg tegundaútgeislun varð innan Colubridae ættarinnar . Þær fylltu upp í þá eyðu í vistkerfinu sem Boidae tegundirnar skyldu eftir sig og teljast nú til 70% allra snáka . Til dæmis eftirfarandi svör eftir sama höfund : Sverrir Jakobsson er prófessor í sagnfræði við Háskóla Íslands . Hann hefur meðal annars rannsakað heimsmynd Íslendinga á miðöldum og pólitíska sögu 12. og 13. aldar . Sverrir hefur verið virkur í ýmsum fjölfaglegum og fjölþjóðlegum rannsóknarverkefnum og stjórnaði fjölfaglegu verkefni um sögu Breiðfirðinga .