Umræða um þær miklu breytingar á þjóðfélaginu sem leiða af tæknivæðingu nútímans – fjórðu iðnbyltingunni – er vissulega tímabær . Í leiðara Fréttablaðsins þann 11. janúar , Auður í aldri , er vikið að atriðum sem snerta vinnumarkaðinn á tíma sem þjóðin eldist hratt . Það þýðir , ef mannfjölgun samkvæmt spám Hagstofunnar gengur eftir , verði afar mikil stækkun á aldurshópnum á þriðja aldursskeiðinu , þ.e. fólki 65 ára og eldri . Og með auknu langlífi gæti æviskeiðið eftir starfslok orðið álíka langt þeim tíma , sem viðkomandi voru á vinnumarkaði . Mannfjöldinn á Íslandi 2019 var 361 þúsund og voru 230 þúsund á höfuðborgarsvæðinu og 130 þúsund utan þess . Svokölluð miðspá fyrir árið 2069 er 436 þúsund og gætu þá um 100 þúsund þeirra verið 65 ára og eldri . En þótt þetta séu aðeins ágiskanir og hugarflug , er full ástæða til að gera ráð fyrir aukinni framfærslubyrði hinna yngri vegna aukins fjölda hinna eldri . Spurningin er því hvort eða hvernig megi bregðast við , t.d. einnig með því að eldri kynslóðin megi staldra lengur við í atvinnu og með lengri eigin framfærslu . Fólk á aldrinum 65 - 70 ára býr býsna oft við það atgervi að geta mætt óskum um að vinna lengur ; um getur verið að ræða skort á sérfræðikunnáttu þeirra og eru læknarnir væntanlega ekki eina dæmi þess . En hver svo sem starfsgreinin er , ætti það að spara hinum yngri sporin , að geta notið fenginnar langrar reynslu þeirra sem skila af sér og hverfa frá . Í þeim anda er lagafrumvarp , sem er komið fram um að opinberir starfsmenn geti unnið lengur en til sjötugs . En að lokum þetta : Gleymum því ekki að vaxandi hópur aldraðra er stærsti kjósendahópurinn . Ætti ekki að vera kominn tími til að stjórnmálaflokkar hefji innan eigin vébanda , umræðu um hvernig auka megi atvinnuframlag aldraðra í einkageiranum , þ.e. sem mestu án ríkisforsjónar ? Myndi eldra fólk ekki meta mikils að heyra eitthvað annað en hve mjög þurfi að auka fjárframlög til elliumönnunar ?