Nýjar niðurstöður rannsókna koma vísindamönnum á spor ofursegla Þann 27. desember árið 2004 mældu stjörnufræðingar öflugustu orkusprengingu sem hefur nokkru sinni verið skrásett . Güver og félagar hans hafa fengið niðurstöður sínar með tölvugreiningu . Árið 2003 sáu þeir að fyrirbæri er nefnist XTE J 810 - 197 óx hundraðfalt í ljósstyrk . Nifteindastjarna er ofurþétt fyrirbæri sem myndast þegar þung stjarna með massa , sem er um fimm sinnum stærri en massi sólar , líkur æviskeiði sínu í einni fimbulsprengingu . Við sprenginguna tætist stjarnan í sundur og langmest af efni hennar þeytist út í geim á miklum hraða . Reiknað hefur verið út að eldspýtustokkur fullur af slíku efni myndi vega meira en milljarður tonna . Reyndar má líta á nifteindastjörnur sem einn risastóran atómkjarna sem samanstendur einvörðungu af nifteindum . Við þyngdarhrunið varðveitist snúningsorka stjörnunnar sem verður til að kjarni hennar spinnst svo hratt upp að nifteindastjarnan sjálf öðlast afar stutt snúningsskeið . Snúningstími þeirra og þar með bilið milli geislunarpúlsana er í flestum tilvikum um ein sekúnda , en menn vita einnig af nifteindastjörnum sem snúast um sjálfar sig á undir einni millisekúndu . Segulsvið vex hratt Þegar stjarna hrynur saman undan eigin þyngdarafli vex styrkur segulsviðsins hratt þar sem efnið þéttist í minna rými . Annað einkenni segulstjarna eru hinar öflugu sprengingar eins og á SGR 1806 - 20 . Þetta passar afar vel við niðurstöður Tolga Güver og félaga , sem sýna að sprengingin stafar frá svæði í botni skorpunnar . Enn er óljóst hvaða ferli eiga sér þar stað , en Tolgar Güver og félagar hans vænta þess að komast brátt nær svari . Það leikur nefnilega vafi á hvort rannsóknir á snúningstíma og orkuúthleðslu geti veitt fullnægjandi svör . En kannski má læra eitt og annað um þær stjörnur sem hafa þróast yfir í segulstjörnur – og þannig um segulstjörnurnar sjálfar – með því að rannsaka þau svæði í alheimi þar sem þær myndast . Þessa nálgun hefur Bryan Gaensler m.a nýtt sér , en hann hefur rannsakað álitlega segulstjörnu með kennimerkið AXP 1E 1048.1 - 5937 , sem er að finna í 9.000 ljósára fjarlægð . Slíkir klasar eru hreint fyrirtak við að rannsaka lífshlaup stjarna , þar sem allar stjörnur klasans eru nokkurn veginn jafn gamlar , en aldur þeirra getur annars verið örðugt að ráða í . Þyngstu stjörnurnar þróast hraðast og þess vegna geta sumar þeirra í hverjum klasa þegar hafa þróast í rauðar risastjörnur og sprengistjörnur . Finna á alla stjörnuklasa Eitt skref fram á við felst í verkefni sem er ennþá metnaðarfyllra en hjá Gaensler og Muno . Það er Donald Figo , prófessor við Rockester Institution Technology , sem vinnur nú að kortlagningu allra stjörnuklasa í Vetrarbrautinni er innihalda meira en 1.000 stjörnur . Það gerist m.a. með skoðun á hinni rykfylltu skífu Vetrarbrautar með geimsjónaukunum Hubble og Spitzer . Donald Figer áætlar að menn hafi einungis fundið tíunda hluta þeirra stóru klasa sem geta hýst segulstjörnur meðan aðgangurinn liggur falinn í rykinu í skífu Vetrarbrautar . En óháð því hvort fjöldi þeirra er nær 10 eða 100 , liggur enginn vafi á að segulstjörnur eru sjaldgæfustu stjörnur Vetrarbrautar . Þó væri ekki óhugsanlegt að eitthvað sambærilegt hafi gerst í fyrri tíð . Vísindamenn telja nefnilega að segulstjörnur viðhaldi segulsviði sínu í um 10 þúsund ár . Því gæti verið að finna fleiri en 30 milljón dauðar segulstjörnur víðsvegar í Vetrarbrautinni . Stjörnufræðingar hafa nú fundið út frá þeim ógnarsprengingum sem eiga sér stað í stjörnum , er nefnast segulstjörnur , að þær stafa frá litlu svæði undir yfirborði þeirra sem er einungis fáeinna kílómetra breitt . Með þessu erum við nær því að öðlast skilning á einhverjum undarlegustu fyrirbærum alheims .