Konan er samkvæmt skilningi Platons karlinum óæðri ( Tímaíos 42a ) . Samkvæmt platonskri heimspeki er líkamleiki kvenna nátengdur náttúrunni og eru þær taldar hafa dýrslegra eðli en karlar . Þær voru álitnar á valdi tilfinninga sinna og í atferli sínu oft skyldari börnum en körlum . Sókrates hefur hvorki fyrir því að hugga eiginkonu sína né kveðja hana í hinsta sinn . Brottvísun konunnar er raunar lýsandi fyrir karlasamfélag hins forngríska tíma . Þegar sál heimspekingsins , sem Platon segir að fyrrum hafi verið vængjuð eins og fugl , sér fegurð unglingspiltsins hitnar hún og rætur vængjanna tútna út . Vængirnir þrýstast fram , sálin reisir sig og vill fljúga til móts við hinn fagra unglingspilt og saman með honum á vit fegurðarinnar sjálfrar sem holdgervist í unglingnum ( Faidros , 251 ) . Í forngrískri menningu voru sérstakir eiginleikar kvenna ekki taldir þeim til tekna á nokkurn hátt . Konur voru því ekki sveipaðar dulúð , eins og síðar gerðist í kristni . Þvert á móti var konum í raun ofaukið í platonskum hugarheimi . Takmark heimspekingsins er hins vegar að hefja sig yfir dauðleikann . Viskuleitin leiðir heimspekinginn á vit heims frummyndanna sem er eilífur , óbreytanlegur og hin eini sanni heimur ofar stundlegum og hverfulum heimi verðandinnar . Vegna þessara róttæku hugmynda hefur Platon stundum verið talinn til fyrstu kvenréttindasinnanna . Þetta úrvalslið heimspekinga í Fögruborg býr þó við aðstæður sem svipar í engu til raunveruleika gríska borgríkisins . Hugmyndir Platons um jafna stöðu kynjanna í Ríkinu heyra til algerra undantekninga í heimildum forngrískrar menningar . Það má því segja Platon haldi þeim sviðum einkalífs sem tengjast konum og kvenleika í forngrískri hefð utan við stétt heimspekinganna og verndara ríkisins . Gunnar Skirbekk heldur því þess vegna fram að þegar allt kemur til alls vilji Platon kúga konur og halda hinu kvenlega niðri vegna þess að hann óttist það . Hann fremur með táknrænum hætti “ móðurmorð ” . Tvíhyggja kynjanna sem byggir á andstæðupörum á borð við skynsemi / tilfinningar , sál / líkami , náttúra / menning , eining / fjölbreytni og ódauðleiki / dauðleiki er víða undirliggjandi í öðrum kenningum Platons . Þannig má túlka tveggjaheimakenningu Platons , það er skiptingu heimsins í hinn eilífa , óbreytanlega heim frummyndanna og í heim verðandi og birtingar eða efnisheiminn , út frá tvíhyggju kynjanna . Sannleikurinn er sá að hellisbúar geta einungis séð skuggamyndir frummyndanna á hellisveggjunum . Skuggamyndirnar eru einungis ófullkomnar eftirmyndir frummyndanna . Þær eru eftirmyndir sem birtast í rými . Kóran er ósýnileg og án nokkurs forms , hún umlykur allt , en það er erfitt að henda reiður á henni . Hið eina er fullkomin eining , óbreytanleg og alltaf söm sjálfri sér . Konan er aftur á móti skilin sem afgangsstærð , í sjálfu sér ekki neitt , og fær merkingu sína einungis með að vera andstæða hins eina , það er karlsins . “ Konan ” og hið kvenlega eru þess vegna í platonskri heimspeki leidd af hinu eina , allt það sem er “ afleitt ” . Konan ” tákngerir það , sem hefur verið útilokað í mynd mannsins og sem er líkamleiki hans í víðasta skilningi . Höfnun á líkamleika mannsins felur í senn í sér höfnun á veigamiklum þáttum veraldleika mannlegrar tilveru og einhliða upphafningu á dauðanum sem því atriði er ljær heimspekilegri afstöðu til lífsins mesta merkingu . Það er ekki að undra að heimspekingar á 19. og 20. öld sem hafa andmælt einhliða karlsýn hinnar platonsku heimspeki hafa gert það með því að draga upp mynd af manninum sem birtir hina karllegu jafnt sem hina kvenlegu eiginleika hans . Hannah Arendt hefur til að mynda sett fram kenningu um fæðingu sem myndhverfingu fyrir sköpun hins nýja til höfuðs þeirri dauðablætisdýrkun sem hefur einkennt heimspeki frá dögum Sókratesar og Platons . Slík heimspekileg afstaða sem fagnar nýju upphafi og einblínir ekki á endamörk lífs er ekki einungis drifin áfram af ást á viskunni , heldur einnig af ást á veröldinni eða amor mundi .