Ég heyrði undursamlega sögu – fyrr í mánuðinum – hjá gleraugnasnillingnum , sem ég fer til þegar mig vantar spangir eða ný gler . Hann sagði mér , að hann hafi einu sinni verið kallaður til að útbúa gleraugu handa ungum dreng , sem var með svo brenglaða sjón , að hann hafði aldrei séð neitt nema í þoku . Í augum hans rann allt út í eitt , í óljósa , ófókuseraða litasúpu . Hann hafði aldrei getað beint sjónum sínum að neinu sérstöku , ekki séð puttana sína , hlutina í kringum sig eða brosandi andlit foreldra sinna . Augnlæknirinn og sjóntækjasérfræðingurinn ræddu um hvernig gler þyrfti til svo einhver bót yrði á sjón drengsins og niðurstaðan var að það þyrfti að vera gler í plús 24 ! Þegar gleraugun voru tilbúin fór vinur minn með þau til drengsins , sem lá vakandi og starði í óreiðu lita og forma . Augu hans hvörfluðu til og tilveran var úr fókus . Svo setti hann gleraugun varlega á drenginn . Honum varð greinilega mikið um því hann stirnaði upp , starði stjarfur fram fyrir sig og svo – allt í einu – breiddist stórkostlegt bros yfir allt andlit hans . Tilveran hafði allt í einu fengið form , litirnir aðgreindust og umhverfið birtist honum . Hann sá . Kraftaverkið hafði orðið og líf hans breyttist . Gleraugun breyttu öllu – einfalt tæki en afgerandi fyrir þroska , líðan og hamingju . Jól og síðan áramót . Hvernig verður tíminn og lífið ? Óskiljanleg litasúpa eða tími til vaxtar og gleði ? Engir fræðingar munu færa okkur hamingju . Við kaupum ekki frið og fögnuð . En við getum kallað hann fram og skapað . Við getum gefið af okkur og orðið öðrum til lífsbóta . Vaxandi hlutahyggja veldur tilfinningadoða fólks varðandi hamingjuleiðir . Sjálfhverft fólk hlutgerir ástvini sína og hættir að sjá þá sem undur lífs . Við þurfum að sjá , meta , virða og rækta . Hamingjan er alltaf heimafengin og vex við góð samskipti , athygli , nánd , hlustun og góða sjón . Helgisaga jólanna varðar ekki að við trúum hinu ótrúlega , sögum um vitringa , himindansandi engla og glimmersögu úr fjárhúsi , heldur að við sjáum með hjartanu og virðum vonir okkar og djúpþrá . Hvaða hugmyndir sem við höfum um Guð og trúarefni þráum við samt öll hið djúpmennska í boðskap jólanna . Tákn jóla vísa til dýpta , speki og gilda , sem veröldinni eru lífsnauðsyn . Þegar við leyfum okkur að vera sem ljóssækin börn eða horfum með hrifningu í augu ástvina erum við á hamingjuleiðinni . Sömuleiðis þegar við vitjum drauma okkar , sem við höfum lært að kæfa , með raunsæi . Jólin eru tími gjafa , en stærsta gjöfin sem við getum öðlast og opnað er lífsundrið , að tilveran er ekki leiksoppur myrkra afla og tilvera til endanlegs dauða , heldur þvert á móti , að nóttin er rofin barnsgráti Guðsbarnsins , sem er merkingarvaki allrar veraldar . Þegar lita - og formsúpa lífsins skerpist muntu uppgötva að alla tíð var það , sem persónudjúp þitt þráði . „ Maður sér ekki vel nema með hjartanu . Það mikilvægasta er ósýnilegt augunum ” sagði refurinn í spekibókinni Litla prinsinum . Við þurfum ekki að horfa á hið yfirborðslega í jólasögunni og alls ekki taka hana bókstaflega . Við megum frekar leggja okkur eftir inntaki en umbúnaði , merkingu en ekki ásýnd . Drengurinn , sem fékk sjónina , er nú orðinn fullorðinn . Honum hefur farnast vel . Hann var séður af góðum foreldrum og góðum fagmönnum . Það er mikilvægt að sjá og vera séður . Og í hinu stærsta samhengi skiptir aðalmáli að sjón Guðs er í góðu lagi . Við erum ekki týnd í litasúpu milljarða manna eða sólkerfasúpu geimsins heldur erum við séð hvert og eitt . Við erum metin , skilin og virt . Guð sér okkur og kemur til okkar til að setja allt í fókus í veröldinni , náttúrunni og lífi fólks . Guð sér þig skýrt , í öllum litum , allar víddir þínar og brosir við þér .