Það er skínandi góð hugmynd hjá forráðamönnum ( eða –manni ) Frystiklefans á Rifi á Snæfellsnesi að endurvekja Trúðleik eftir Hallgrím H. Helgason . Hann var áður sýndur af Leikfélagi Íslands í Iðnó árið 2000 og fékk ágætar viðtökur ef ég man rétt . Annar trúðanna þá , Halldór Gylfason , er leikstóri núna á Rifi , og honum tekst að minnsta kosti álíka vel upp þar og við trúðleikinn áður . Leikhópurinn hefur lagað umgjörð verksins að nýjum vettvangi og við erum að þessu sinni stödd á útihátíðinni „ Finnskum dögum “ þar sem trúðarnir Spæli ( Benedikt Karl Gröndal ) og Skúli ( Kári Viðarsson ) eiga að skemmta okkur . En það er ekki eins og Skúli hafi hugmynd um hvað klukkan er , hann sefur inni í tjaldi alveg þangað til Spæli ryðst inn á sviðið með býsna stórkarlalegum hætti … Svo hefst sýningin eftir nokkurt japl og jaml . Spæli byrjar á því að „ taka “ íþróttaálfinn og tókst þannig upp að mér svelgdist á munnvatni mínu af hlátri , hann kom yfir mig svo skyndilega . En þó að Spæli sé hrikalega sniðugur og ótrúlega fimur er hann ekki sáttur við líf sitt sem trúður og vill ræða það í fúlustu alvöru við Skúla . Honum finnst gaman þegar hlegið er að honum á hans forsendum en hundleiðinlegt og niðurlægjandi þegar hlegið er að óförum hans – til dæmis þegar Skúli hrindir honum ofan í litla barnalaug á sviðinu . Það er ómerkilegt fólk , finnst honum , sem kemur í leikhús til að hlæja að fólki sem blotnar óvart eða af hrekkjum . Augljóslega hefur Spæli aldrei áttað sig á því út á hvað akkúrat trúðleikur gengur . Hann dreymir um annað líf og öðruvísi – eins og svo marga – virðulegra líf , helst af öllu skipulagt og öruggt líf skrifstofumanns . Benedikt átti ekki í neinum vandræðum með að gefa okkur fyndna og um leið ofboðlítið hjartaskerandi innsýn í huga þessa kunnuglega karakters . Skúli skilur ekki Spæla . Hann er hjartanlega sáttur við líf sitt sem trúður – enda hláturmildur og svo hugmyndaríkur að það er eins og hann fái nýjar hugmyndir í hvert skipti sem hann dregur andann . Stundum komu þær svo þétt að maður hafði ekki tíma til að hlæja . Alltaf tekst honum að ná Spæla með sér í leikinn en bara örskamma stund , þá áttar Spæli sig á því að það er enn verið að troða honum í gamla kjánalega hlutverkið og stoppar allt saman . Hvað vilt þú þá gera ? spyr Skúli , og Spæli segist vilja æfa sig að sækja um starf . Almennilegt starf . Þá þarf Skúli að leika forstjórann sem Spæli sækir um vinnu hjá , og þegar Spæli er búinn að skamma Skúla og ögra honum langa hríð fer svo að lokum að hann fær Skúla til að verða að ströngum forstjóra , sannkölluðum harðstjóra . Stundum stutt þarna á milli , trúðsins og harðstjórans , er það ekki ? Þetta langa atriði var hápunktur sýningarinnar , bæði hrikalega fyndið og dálítið óhugnanlegt , og þar skinu þeir Benedikt Karl og Kári báðir svo eftirminnilegt verður . Yfirbókað var á sýninguna í gær en því miður var hún sú síðasta , að sinni að minnsta kosti . Mikið væri nú skemmtilegt ef eitthvert Reykjavíkurleikhúsið byði þeim félögum að sýna hana hjá sér . Þó er ólíklegt að nokkurs staðar yrði hægt að endurtaka hið stórbrotna upphafsatriði leiksins . Þar hefur Frystiklefinn eitthvað sem varla nokkurt annað leikhús hefur , eða hvað ? Silja Aðalsteinsdóttir