Yngsti Íslendingurinn og líklega fyrsti Vestlendingurinn á Norðurpólinn Marta Magnúsdóttir frá Grundarfirði varð 10. og 11. apríl sennilega fyrsti Vestlendingurinn sem fer á Norðurpólinn . „ Ég veit ekki alveg hvort ég er fyrst frá Vesturlandi . Ég er þó að minnsta kosti yngst , “ segir Marta sem er 22 ára gömul . Afar fáir Íslendingar hafa stigið fæti á Norðurpólinn . Þangað fara fáir nema fuglinn fljúgandi , harðasta afreksfólk eða þeir sem eiga þess kost að komast þangað með flugvél eða þyrlu eins og Marta gerði . Ein frá Íslandi Rússar reka vísindabúðirnar Barneo sem eru í um 50 kílómetra fjarlægð frá sjálfum norðurpólnum . Stöðin er sett upp árlega og rekin í um tvo mánuði . Fundið er úr flugvél slétt íssvæði í grenndi við pólinn og fallhlífahermenn stökkva út með búnað . Þeir ryðja flugbraut á ísnum . Þá geta flugvélar lent með tæki og fólk . Barneo-rannsóknabúðirnar eru settar upp . Þarna dvelja Rússar síðan í mars og apríl ár hvert . Mörtu var boðið að heimsækja búðirnar fyrr í þessum mánuði ásamt fjórum rússneskum ungmennum . „ Ég stunda nám við Háskóla Íslands . Ég tók þátt í ráðstefnu um framtíð norðurskautsins sem var haldin í Rússlandi í febrúar . Þar var auglýst eftir fimm háskólanemum á aldrinum 18 – 29 ára frá löndum á norðurslóðum sem vildu þiggja boðsferð á vegum rússnesku landafræðistofnunarinnar í Barneo-stöðina . Ég sótti um og var ein þeirra fimm sem komust í gegnum froval af um 150 umsækjendum , “ segir Marta . Allar ferðir og uppihald var greitt af Rússum . Marta flaug til Noregs og þaðan áfram til Longyearbyen á Svalbarða . Þar hitti hún rússneska ferðafélaga sína . Ætlunin var að fljúga með rússneskri flugvél þaðan til Barneo . Sú vél hafði hins vegar bilað og þau töfðust í nokkra sólarhringa í Longyearbyen . Marta segir að það hafi verið mjög undarleg tilfinning að lenda loks á ísauðninni við Norðurpólinn . „ Þetta var mjög óvenjulegt . Það er ekkert þarna , maður veit bara að maður er á Norðurpólnum . Annars er þetta bara ís , kuldi og sólin á lofti allan sólarhringinn . Þarna stóð og hugsaði ; „ Gott og vel , nú er ég á Norðurpólnum . “ Hún dvaldi í 30 klukkustundir á ísnum ásamt félögum sínum . „ Það var lítið sofið . Þetta var allt svo skrítið . Eiginlega gerðum við samt ekki mikið . Mér liggur við að segja við vorum bara eitthvað að væflast þarna . Við fylgdumst með vísindafólkinu að störfum og böðuðum okkur í sjónum . Það bar búið að gera holu í ísinn sem sjór flæddi upp í gegnum . Þegar ég kom uppúr sögðu Rússarnir að nú væri ég orðin Rússi , “ hlær Marta . „ Þeim var tamt að grípa í vodka til að hlýja sér og reyndu að koma mér í þessa menningu en það gekk lítt . Annars voru þeir mjög almennilegir og viðkunnanlegir . Rússarnir voru ekkert að láta litla enskukunnáttu stoppa sig í að spjalla . Það skildi enginn hvað ég Íslendingurinn var gera þarna . Ég ekki heldur . Ég er enn smám saman að átta mig á þessu öllu . Þetta voru mjög skrítnir dagar . Þarna var rannsóknastöð með vísindafólki en líka ýmiss konar annað fólk . Til dæmis sjónvarpsfólk , manneskjur sem voru að hlaupa maraþon og hermenn undir alvæpni . Þessa daga sem ég var þarna stóð yfir stór rússnesk heræfing á heimskautasvæðinu . “ Marta segir að þessi ferð hafi þó eflt áhuga hennar á norðurslóðamálefnum , en ekki þó þannig að hún hyggist leggja þann málaflokk fyrir sig sérstaklega í framtíðinni . „ Ég bý í Grundarfirði þó ég stundi nám í Reykjavík og verð fyrir vestan í sumar . Þar er ég að fara að vinna í upplýsingamiðstöðinni og á gistiheimili foreldra minna sem heitir Gamla pósthúsið . Síðan fer ég að vinna sem sjálfboðaliði fjórar vikur í sumarbúðum í Hörðalandi í Vestur-Noregi , svo á skátamót í Viðey og svo þriggja vikna bakpokaferðalag um Ísland , “ segir Marta heimkomin til landsins eftir þessa ævintýraför .