Verið gæti að Finnski hesturinn eftir Sirkku Peltola sem Þjóðleikhúsið frumsýndi í gær verði fremur við smekk sjálfstæðismanna og vinstri grænna en samfylkingarmanna því þar er ekki alltaf talað vel um Evrópusambandið . En húmorinn mun áreiðanlega höfða til allra jafnt , einkum þó óborganleg persóna ömmunnar sem Ólafía Hrönn skapar á sviðinu og fylgir manni út í rigninguna og er enn efst í huganum á nýjum degi . Við erum stödd í finnskri sveit meðal finnskra sveitamanna sem eru búnir að tapa jörðinni sinni . Áhrifamesta einræðan í verkinu er sú sem gamla konan heldur yfir fyrrverandi tengdasyni sínum , Lassa ( Kjartan Guðjónsson ) um hvernig var í sveitinni þegar kornið bylgjaðist á akrinum og allir voru uppteknir við fjölbreytt búskaparstörf frá morgni til kvölds . Nú er ekkert eftir , engin störf og engin skepna nema Gráni gamli sem nú á að selja fyrir evrur . Hvað verður þá eftir ? Finnski hesturinn er frámunalega fyndið verk . Ég hélt hvað eftir annað að maðurinn við hina hliðina á mér myndi veikjast úr hlátri . Það er allt fyndið : sviðið hennar Ilmar Stefánsdóttur , alrýmið á finnska bóndabýlinu með eldhúsi , borðstofu og rúminu hennar ömmu , samskipti ömmu við dóttur sína Aili ( Harpa Arnardóttir ) og hennar fyrrverandi sem ekki hefur efni á að flytja burt þótt þau séu skilin og hann kominn með aðra , samskiptin við barnabörnin Kai ( Jóhannes Haukur Jóhannesson ) og Jöönu ( Þórunn Arna Kristjánsdóttir ) og jafnvel aðskotakindurnar Mervi , kærustu Lassa ( Þórunn Lárusdóttir ) og Kirsikaiju , vinkonu Jöönu ( Lára Sveinsdóttir ) . Jafnvel efnið er fyndið : óburðugar og hörmulega misheppnaðar tilraunir Lassa og Kai til að komast yfir skjótfenginn auð – til að eyða honum svo umsvifalaust og áður en mál eru frágengin . Þá getur nú komið sér vel að gamla konan skuli hafa safnað sér fyrir eikarlíkkistu . Þetta er sem sagt allt fyndið þangað til kemur í ljós hvað það er harmrænt . Alveg eins og leikritið er hversdagsraunsætt þangað til það verður ofurraunsætt . Fyrst heldur maður að það hafi orðið óhapp á sviðinu , en látið það ekki blekkja ykkur . Hér er allt sem sýnist . Það er virkilega frískandi að fá að sjá svona leikrit , beint upp úr flórnum , ef svo má segja , og María Reyndal stýrir því af tilgerðarlausri návæmni og skilningi . Þýðing Sigurðar Karlssonar er blæbrigðarík og mikið má vera ef verkið er fyndnara á frummálinu . Leikurinn er afbragðsgóður hjá öllum þó að Ólafía Hrönn standi þar ansi langt upp úr , enda fær hún þvílíkar setningar upp í sig að maður hefur sjaldan heyrt annað eins . Silja Aðalsteinsdóttir