Spánverjar hröktu þá hins vegar þaðan 1767 / 8 og nefndu þær Islas Malvinas sem er náskylt franska nafninu . Ríkin náðu þó samkomulagi og Bretar fengu eyjurnar árið 1771 en þar sem byggð hélst þar ekki við féll krafa þeirra til eyjanna niður . Árið 1965 hófu Bretar og Argentínumenn viðræður um framtíð eyjanna með milligöngu Sameinuðu þjóðanna en þær skiluðu litlum árangri . Hann einsetti sér að vinna hylli almennings og öðlast stuðning til efnahagsumbóta með því að vekja upp öldu þjóðernistilfinninga með hernámi Falklandseyjanna . Eftir að frekari viðræður um framtíð Falklandseyjanna runnu út í sandinn í janúar 1982 var ákveðið að hrinda innrásaráætlunum Jorges Anayas aðmíráls , yfirmanns argentínska flotans , í framkvæmd . Þá skarst argentínski flotinn í leikinn og sendi af stað þrjú herskip sem hindruðu ferð breska skipsins . Þrátt fyrir þetta og upplýsingar um flutning argentínskra hermanna til eyjunnar fimm dögum síðar þá gaf breska stjórnin út þá yfirlýsingu að „ innrás væri ekki yfirvofandi ” . Morguninn eftir gáfust Bretar upp . Fréttum af innrásinni var tekið fagnandi í Argentínu á meðan Bretar voru felmtri slegnir . Þar varð dagurinn kunnur sem „ Föstudagurinn svarti ” . Því var ályktun , þar sem var skorað á Argentínumenn að hverfa á brott frá Falklandseyjum , samþykkt þann 3. apríl . Evrópusambandið samþykkti sömuleiðis viðskiptabann gegn Argentínu . Eins og búast mátti við fylgdu flestar Evrópuþjóðir Bretum að málum á meðan Suður-Ameríku þjóðirnar studdu málstað Argentínumanna . Undantekningin frá þessu var þó Chile sem lýsti yfir hernaðarástandi . Fræg er yfirlýsing Ronalds Reagans að hann skildi ekki hví tveir bandamenn væru að deila yfir „ þessu litla ískalda skeri þarna niður frá ” [ þýðing greinarhöfundar - „ That little ice-cold bunch of land down there ” ] . Alexander Haig , utanríkisráðherra Bandaríkjanna , reyndi því að miðla málum milli stríðsaðila frá 8. apríl til 30. apríl . Eftir þrýsting frá Caspar Weinberger varnarmálaráðherra þá ákvað Reagan að lýsa yfir stuðningi við Breta og beita viðskiptaþvingunum á Argentínumenn . Bretum munaði svo sannarlega um þennan stuðning . Bæði Reagan og Weinberger var síðar veitt bresk riddaratign . Stríðið átti eftir að standa í 72 daga og kosta 256 Breta og nærri 750 Argentínumenn lífið . Margir fræðimenn hafa líka velt upp þeirri spurningu hvort Argentínumenn hefðu ekki unnið stríðið ef þeir hefðu verið bara ofurlítið heppnari – til dæmis náð að hitta eitt flugmóðurskipa Breta með eldflaug . Ef Galtieri hefði beðið í eitt til tvö ár með innrásina þá hefðu Bretar verið búnir að taka nokkur flugmóðurskip úr umferð . Geta breska sjóhersins hefði þá verið töluvert minni til hernaðaraðgerða á borð við Falklandseyjastríðið . Um þetta leyti geisaði það af fullum krafti og ef Argentínumenn kæmust upp með að taka eyjarnar af Bretum væri það merki um að hið fornfræga breska stórveldi væri hernaðarlega ófært um að verja landssvæði sín . Galtieri og herstjórnin hrökkluðust hins vegar frá völdum í Argentínu .