Sú var tíðin að neytendasamtök litu á það sem helsta viðfangefni sitt að halda auglýsendum við efnið . Þetta var á sjöunda áratugnum . Þá var neytendafrömuðurinn Ralph Nader upp á sitt besta í Bandaríkjunum og neytendasamtök víða um heim að sækja í sig veðrið . Ef auglýsendur villtu um fyrir neytendum með fölskum skilaboðum var skorin upp herör gegn þeim og iðulega var þeim stefnt fyrir dómstóla . Þetta er löngu liðin tíð en stundum áður hef ég hvatt til þess að neytendasamtök fari að líta á þetta sem sitt höfuðviðfangsefni , að sjá til þess að neytendur séu ekki blekktir í auglýingum . Fyrirsögnin á þessum pistli er sett fram í gamni og alvöru , kannski meira í gamni . Því ekki ætla ég Neytendasamtökunum að gerast dómari í pólitískri baráttu . En öllu gamni fylgir nokkur alvara . Það er háalvarlegt þegar stjórnmálaflokkar villa um fyrir kjósendum . Sjálfstæðisflokkurinn auglýsir nýja tíma um leið og hann boðar afturhvarf til sinnar fyrri stefnu . Þá stefnu neitar hann síðan að ræða . Er þetta heiðarleg framganga ? Að sjálfsögðu ekki . Þessar auglýsingar standast ekki skoðun . Vildu með öðrum orðum svipta okkur vopnum okkar !!! Þetta er eins mótsagnakennt og hugsast getur . En gott og vel . Hér erum við stödd . En þá er að spyrja hvað nákvæmlega meinar Framsóknaflokkurinn með loforðum sínum . Frosti Sigurjónsson er eini frambjóðandinn sem hefur reynt að svara þessum spurningum og á hann lof skilið fyrir það . Sigmundur Davíð , flokksformaður , hefur talað skýrt um markmiðin en óskýrt um útfærslur . Aðrir eru þöglir , brosa bara og drepa umræðunni á dreif . En svör Frosta eru engu að síður óljós . Og það sem verra er , peningarnir , sem lofað er , eru engan veginn í hendi , því fer fjarri . ALLIR flokkar á þingi hafa íhugað með hvaða hætti unnt sé að ná til samfélagslegra nota erlendu fjárfestingarfjármagni sem að uppistöðu til hefur verið fest í þrotabúunum af hálfu vogunarsjóða og peningaspekúlanta . Lilja Mósesdóttir var ötull talsmaður þess að hér yrði búið til tvenns konar gengi krónunnar , gengi fyrir almenning og almenn viðskipti annars vegar og síðan gengi fyrir útgöngukrónurnar hins vegar . Önnur leið er að skattleggja peningana vliji menn taka þá úr landi . Þá hefur verið rætt um um kaup og sölu á þrotabúunum með milligöngu ríkis og hugsanlega að hluta til lífeyirssjóða til að raungera hjá þessum aðilum hagnað , sem síðan mætti nýta almenningi til hagsbóta . Allt þetta rætt í ríkisstjórn Vandinn er sá að gjaldeyrir fyrir útgöngukróur af þessu tagi ekki til ! Hér hefur því verið horft til þess hvort lífeyrissjóðir sæju sér hag í því að flytja erlendan gjaldeyri inn og hafa til reiðu fyrir útgöngukrónur á hagstæðum prís en lífeyrissjóðirnir eiga sem kunnugt er drjúgar fjárfestingar í útlöndum . Allt þetta hefur verið rætt í ríkisstjórninni af mikilli alvöru og er ENGINN munur á ásetningi okkar sem þar sitjum og annarra hvað varðar ásetning um að gæta almannahagsmuna . Víðerma stjórnmálamenn Munurinn er hins vegar sá að við lofum ekki upp í ermina á okkur . Það er kostur . Af því þurfum við hins vegar að súpa seyðið að því er ráða má af skoðanakönnunum . Gömlu hrunflokkarinr , flokkarnir sem vísuðu okkur út í fen efnahagsöngþveitis , lofa nú að nýju gulli og grænum skógum . Skuldarar eiga að fá niðurfellingu , almannatryggingar mestu innspýtingu fyrr og síðar , sjúkrahúsin , lögreglan , skólarnir , allir eiga að fá ítrustu óskum fullnægt - og svo koma líka skattalækkanir . Með öðrum orðum , minni tekjur ríkissjóðs um leið og auka á útgjöld hans . Upp í ermina ? Þarf ekki að taka víðerma stjórnmálamenn til skoðunar ? Ef ekki hjá Neytendasamtökunum . Þá hjá öðrum , stjórnmálamönnum , fjölmiðlum . Erum við að standa okkur nógu vel ?