Það er alveg sama hvað gagnrýnendur segja um myndir eins og The Vow , ummælin skoppast alltaf af markhópnum eins og meinyrði frá blindum krakka sem gerir grín að fötunum manns . Þeir sem eru yfirleitt hrifnastir af svona myndum eru skítsama um dómgreindarreglurnar og þær kröfur sem snobbuðu bíónördarnir setja sér , því þeir vilja oftast sjá eitthvað ferskt og raunsætt og kæra sig þess vegna ekki mikið um silkimjúkar dramafroður sem notar allar ódýrustu leiðirnar til að segja sögur sínar . Þessi mynd á algjörlega erindi í þennan flokk , en hún virðist vita hvað hún er og skammast sín lítið fyrir það . Það væri aðeins öðruvísi ef metnaðarleysið væri gegnsætt og kemistría leikaranna steindauð . Ef sumir karlmenn fá æluna upp í kokið á rómantískum gamanmyndum , þá munu þeir spreyja henni út á hálftíma fresti yfir svona rómantísku Disney-drama , eins og ég vil kalla það , þar sem hönnun sögunnar er svo kjánalega melódramatísk að maður verður hissa að þetta skuli virka á einhvern . En þetta virkar vissulega á þá sem elska bíómyndalegu Disney-dramatíkina , eins og konur sem horfa ekki mikið á bíómyndir ( nema bara þessar klassísku „ mömmumyndir “ ) og þeir sem eru ekki með svartsýnt bein í líkamanum sínum . Þetta snýst samt ekki um að taka bara hvað sem er í sátt , því ef hlutirnir eru vel gerðir , þá er þess virði að hrósa þeim . En markhópur myndar eins og The Vow hundsar oft gallanna alveg eins og urrandi testósterónfjöllin sem neita að trúa öðru en að The Expendables sé harðasta mynd í heimi . Sem hún er ekki . The Vow er engin Notebook ( þar sem hlutirnir voru býsna vel gerðir ) en hún stígur framhjá því að vera pínlega væmin vegna þess að aðalleikararnir eru svo einlægir , þannig að hún verður í staðinn bara krúttsprengja , sem getur bæði verið jákvætt eða neikvætt . Myndin er þvinguð og illa skrifuð á köflum , og þó svo að þetta sé byggt á sannri sögu þá skal ég rífa af mér hvert einasta bringuhár ( eitt í einu ! ) ef hún hefur ekki verið endurmótuð frá grunni og dramatíseruð svo sykursæta dramatíkin gangi upp og móti meira fullnægjandi mýkt . Ég er samt svo tregur til að hakka myndinni í spað eins og annar hver karlmaður mun hvort eð er gera , vegna þess að myndin verður aldrei leiðinleg og snertir í rauninni nokkrar áhugaverðar umræður í tengslum við minni og einkenni . Ekkert bilaðslega djúpt , en þó ágætt . Channing Tatum á margt eftir ólært í leikarabransanum , eins og að breyta um svip , en mér líkar samt pínulítið við hann . Hann hefur kannski ekki skorað mörg stig í karlmennsku fyrir að hafa leikið í myndum eins og þessari , Dear John og Step Up , en kannski er hann svona hataður af mörgum karlmönnum vegna þess að flestar stelpur dýrka hann fyrir að þora að sýna tilfinningar í stað þess að hlaupa beint í stærstu byssurnar . Frekar kýs ég að minnsta kosti að vera öfundsjúkur út í manninn sem fékk að stinga saman nefjum með Amöndu Seyfried og Rachel McAdams . Í The Vow sýnir Tatum sína venjulegu mjúku hlið og er hann bara nokkuð góður í því . McAdams er sömuleiðis fín og í sameiningu eru óséðir straumar á milli þeirra . Það skiptir öllu máli , og ef maður leggur neikvæðnina til hliðar og kemur sér í kúrustuðið er þetta alls ekki svo slæm rjómamynd .