Mordekaí Elí Esrason skrifar 14. janúar 2020 09:00 Opið bréf til landsmanna Kæru Íslendingar , gleðilegt ár ! Ég vona að þið séuð búin að ná ykkur eftir ofátið sem fylgir jólum og áramótum . Engum finnst atvinnuleit auðveld eða skemmtileg , en hún er eitt af því sem við þurfum að kljást við í okkar daglega lífi . Þú dregur fram hæfni þína og áhuga á því starfi sem þú ert að leitast eftir , kynnir þér fyrirtæki sem gætu passað hæfileikum þínum , markmiðum og áhuga . Til að sækja um starf þarftu svo að passa upp á að ferilskráin þín sé flekklaus og auðlesanleg . Oft er einnig gerð krafa um kynningarbréf , og það má sko alls ekki endurnýta . Það kannast allir við þetta ferli , ekki satt ? Svo loksins færðu svar , einhver hefur áhuga á að kynnast þér betur og leist vel á umsóknina þína . Þau ætla sér að bjóða þér í viðtal , þetta vekur hjá þér tilhlökkun af því að viðtalið færir þér einu skrefi nær þínum draumi . Þú lætur þau vita að þú sért þakklátur fyrir boðið og að þau viðurkenni hæfileika þína . En þú bíður samt áfram eftir tímasetningu viðtalsins . Næsta morgun færðu tölvupóst frá atvinnurekandanum um boð í viðtal og ert beðinn um að staðfesta hvort þú komist á þeim tíma sem óskað er eftir af þér . Þá kemur að stóru stundinni , þú lætur þau vita að þú þurfir á táknmálstúlki að halda fyrir viðtalið . Það eru nokkrir möguleikar á svari sem þú getur átt von á ... - Ekkert mál ! Hvar get ég pantað túlk ? Láttu mig endilega vita og ég panta túlk fyrir þig ! - Hmm ... Ég er ekki viss um að þessi staða henti þér . Engin frekari samskipti í kjölfarið . - Engin svör , þú ýtir á og biður eftir svörum , kannski er viðkomandi mjög upptekinn og hefur ekki séð fyrsta svarið frá þér . Loks kemur svar : „ Það er búið að ráða í starfið . “ Það versta er , annað og þriðja svarið er lang algengast . Nú ertu kominn aftur á byrjunarreit og veist ekki hvernig þú átt að snúa þér , hvað næst ? Held ég bara áfram ? Mikið hefur verið talað og barist fyrir jafrétti hér á landi , samt sem áður er enn alveg ofboðsleg mismunun og fordómar gagnvart minnihlutahópum hér á landi . Það kemur fyrir að manni sé boðið í viðtal , sem er frábært , en svo fer allt viðtalið í að sanna fyrir atvinnurekandanum að þú sért full fær um að sinna því starfi sem þú sóttist eftir þrátt fyrir heyrnarleysi í stað þess að ræða styrki þína og hæfileika sem gætu nýst í starfi . Oftar en ekki í þessu jafnréttissamfélagi sem við búum í er spyrillinn kona , kona sem er svo blind af sínum forréttindum á að vera heyrandi að hún gleymir því hversu hart hún og kynsystur hennar hafa þurft að berjast fyrir þeirra réttindum í samfélaginu , að hún áttar sig ekki á því að það sem hún er að gera er að mismuna á sömu forsendum og karlar gerðu , og sumir gera enn , gagnvart henni og kynsystrum hennar hér áður fyrr . Í einu slíku viðtali fékk ég eftirminnilega spurningu : „ af hverju ætti ég að ráða þig ef það þýðir að ég þurfi að gera breytingar á hvernig samskipti fara fram á vinnustaðnum ? “ Ég svaraði með því að benda á kaldhæðnina í spurningunni í ljósi sögunnar : „ Ég skil ekki hvernig þú getur sagt þetta í ljósi þess að kynsystur þínar fengu vafalaust sömu spurningu í upphafi þeirra baráttu , hvernig eiga samskiptin að vera ef það er kona á vinnustaðnum ? “ . Nú ertu í okkar sporum , hvernig líður þér með það ? Heyrnarlausir með gott vald á íslensku , eða óíslenskumælandi starfsfólk ? Það er ákveðin spurning sem íslenskir atvinnurekendur þyrftu að íhuga . Er betra að ráða starfsfólk til vinnu sem kann ekki stakt orð í íslensku heldur en heyrnarlausan einstakling sem talar reiprennandi íslenskt táknmál og er lesandi og skrifandi á hið ástkæra ylhýra . Það virðist að minnsta kosti vera mun auðveldara fyrir útlendinga að fá vinnu en döff fólk . Hvar er virðingin sem við eigum verðskuldaða ? Erum við virkilega ennþá talin minna virði en heyrandi fólk líkt og hugsunarhátturinn var gagnvart konum og lituðu fólki hér áður fyrr ? Ég hef engan áhuga á því að vinna í vernduðu umhverfi , enda myndi það eingöngu benda til aðskilnaðar milli hinna máttugu og þeirra minnimáttar . Latning er stórvandi á meðal fólks , hún hefur áhrif á andlega heilsu og leiðir mann inn í depurð og hvíða fyrir höfnun og fordómum . Við byrjum að hugsa hvort það sé virkilega þess virði að vera hér og að styðja við hinn „ heyrandi “ efnahag þegar við erum ekki metin að verðleikum og eigum ekki séns í að vaxa í starfi . Hvar munum við finna hamingju og stöðuleika í lífinu með endalausa veggi fyrir framan nefið á okkur ? Því miður hafa ekki verið gerðar rannsóknir á því hvernig fordómar og mismunun á vinnustöðum hefur haft áhrif á döff einstaklinga á Íslandi . Fordómar spila stóra rullu í atvinnulífi heyrnarlausra , sem endar á uppsagnarbréfi þeirra vegna óánægju í starfi , ómöguleika á því að vaxa í starfi , eða eftirtektarlaus stjórnun . Að lokum hverjir eru atvinnumöguleikar okkar ? Heyrandi fólk virðist vera með fyrirfram ákveðnar hugmyndir um það hvað við getum og getum ekki gert . Það eru ákveðin skilaboð til kvenna sem fylgja þessum skrifum mínum ; lítið í eigin barm áður en þið takið ákvörðun um að ráða okkur ekki , þið hafið verið í okkar sporum . Fyrir unga fólkið , það er gaman að vera í kringum ungt döff fólk !