Bréf til blaðsins : Ófagleg umfjöllun um lyfjamál Ágæta ritstjórn Tilefni þessa erindis er grein í 10. tölublaði 2003 : Lyfjamál 118 . Um skynsamlega lyfjanotkun eftir Eggert Sigfússon og Einar Magnússon . Undirrituðum þótti afar miður að sjá umrædda grein þar sem Læknablaðið hefur verið talið af flestum hingað til fagtímarit , og það eina virka fagtímaritið á þessu sviði með mánðarlegri útkomu sinni . Þegar um slík tímarit er að ræða hljóta lesendur að gera þær kröfur , sem og ritstjórn , að umræða sem þar fer fram sé á faglegum nótum . Umrædd grein verður seint talin fagleg og verð ég að lýsa undrun minni á hvers vegna svona skrif hljóta birtingu í Læknablaðinu með eftirfarandi rökstuðningi : Í greininni sem er á blaðsíðu 807 segir : " Ofnotkun einstakra lyfja umfram það sem annars staðar þekkist segir ekkert um dómgreind lækna sem þeim ávísa , en þeim mun meira um snjalla markaðssetningu sem miklu fé er varið til og greitt er fyrir það með einum eða öðrum hætti í háu lyfjaverði , bæði af sjúklingum sem og skattgreiðendum og notendum . " Notkun orðsins ofnotkun er hvorutveggja í senn leiðandi og órökstudd fullyrðing . Er í fyrsta lagi ofnotkun hér á landi eða er vandamálið vangreint erlendis ? Í öðru lagi ef ofnotkun er fyrir hendi hlýtur það að leiða til eftirfarandi spurninga : - eru stjórnvöld ekki nógu dugleg við að kynna " eðlilega " lyfjanotkun ? - eru læknar ginnkeyptari hér en erlendis ? - eru lyfjakynnar á Íslandi mikið öflugri en kollegar þeirra erlendis ? Fullyrði ég að hér á landi er ekki eytt hlutfallslega meiru til markaðsstarfs en í nágrannalöndunum nema síður sé . Einnig er fullyrt í greininni að lyfjaverð sé hátt hérlendis . Ekki ætla ég að mæla lyfjaverði bót en bendi á að lyfjaverð er helmingi lægra hér en í USA og innkaupsverð til apóteka er í mörgum tilfellum það sama hér á landi og í nágrannalöndum . Í það minnsta markaðssetur Austurbakki tvö ný frumlyf með sama / sambærilegu innkaupsverði til apóteka og í Danmörku - framleiðslulandi lyfjanna . Skrifum af þessu tagi er að öllum líkindum ætlað að hafa áróðursgildi gagnvart læknum og fullyrði ég að ef lyfjaiðnaðurinn viðhefði aðferðir af þessu tagi myndu yfirvöld bregðast skjótt við . Auðveldlega má setja fram umræðu af þessu tagi í spurningaformi . Er ofnotkun tiltekinna lyfja á Íslandi ? Ef ekki er ofnotkun hér ættum við þá að sjá sparnað í öðrum þjóðhagslegum stærðum ? Títt hefur verið rætt um meinta ofnotkun þunglyndislyfja en spyrja má hvort það hafi leitt til færri veikindadaga af völdum þunglyndis og kvíða samanborið við nágrannalönd ? Ef ávinningur þjóðfélagsins , einstaklingsins og aðstandenda er minni en kostnaður þá getum við talað um ofnotkun lyfja . Að lokum bendi ég á staðreyndapakka um lyfjamál sem birtur er á heimasíðu Samtaka verslunarinnar www.fis.is undir lyfjamál - sírit um lyfjamál . Ofanritað bréf frá Bjarna Sigurðssyni lyfjafræðingi endurspeglar ákveðinn misskilning á eðli Læknablaðsins . Bjarni segir réttilega að Læknablaðið sé fagtímarit enda er hinn fræðilegi hluti blaðsins ritrýndur samkvæmt alþjóðlegum kröfum sem gerðar eru til vísindatímarita . Á hinn bóginn er umræðuhluti blaðsins ekki ritrýndur . Þar er öllum frjálst að segja skoðun sína undir nafni , svo fremi það sé innan velsæmismarka . Greinin sem Bjarni gerir athugasemd við er rækilega merkt höfundum sínum og auk þess heilbrigðis - og tryggingamálaráðuneytinu og Landlæknisembættinu sem hafa haldið úti pistli um lyfjamál í blaðinu um nokkurt árabil . Blaðið þakkar Bjarna skrifin og hvetur alla þá sem hafa skoðun á málum sem þeir telja að eigi erindi við lesendur Læknablaðsins að viðra þær á síðum blaðsins . Til þess er það .