Aftur gekk hann út um hádegi og nón og gjörði sem fyrr . Þú skalt byrja á þeim síðustu og enda á þeim fyrstu . Hann sagði þá við einn þeirra : Vinur , ekki gjöri ég þér rangt til , sömdum við ekki um einn denar ? Eða sérðu ofsjónum yfir því , að ég er góðgjarn ? Þess vegna heitir hann Drottins dagur . Þeir létu einfaldlega nótt nema staðar , en svo var líka gaman að sjá , hvernig þeir áttu það til að setjast niður á miðjum degi , ef þeir voru á nokkurri ferð , og bíða eftir sjálfum sér . Sálin hafði dregist aftur úr . Það er aðdáunarvert að heyra af svona hugsun , hvað svo mikil sannindi geta verið augljós í siðum og orðum og skýringum manna á meðal í ólíkum samfélagsgerðum . Í dæmisögu guðspjallsins segir frá því að allir verkamennirnir fá greidda jafnháa upphæð óháð vinnutíma hvers og eins . Þeir sem unnið höfðu allan daginn fengu jafnmikið og þeir sem aðeins unnu síðustu klukkustundina eða svo . En sú greiðsla er í dæmisögunni ekki síst fyrir góðsemi víngarðseigandans . Þeir sem komu síðastir eiga það ekki skilið að fá sömu laun , en hljóta þau vegna góðsemi og náðar víngarðseigandans . Þau nema hvorki meira né minna en einu heilu eilífu lífi . Miðað við samhengi kaflans í heild tel ég að það hljóti að vera niðurstaðan . Það sama er trúlega hægt að segja til að lýsa því hvernig náðin er óskipt . Annað hvort er maðurinn réttlættur eða ekki . Í augum Páls postula verður það ekki skilið öðru vísi en svo að maðurinn er allur réttlættur , þegar hann á annað borð hefur gengið þannig undir náð Guðs að hann réttlætir hann fyrir þá trú sem hann sýnir . Þetta tengist þá einnig því sem segir í pistlinum að við eigum aðeins að hrósa okkur af því að við eru svo hyggin að þekkja Guð . En vegna þekkingarinnar á Guði erum við einmitt að sjá það svo augljóslega í þessari messu – heyra það af orði Drottins – að þótt þessi efni séu þakkarverð , er þó aðeins tilefni til að hrósa sér af því einu að vera svo hyggin að við þekkjum vilja Drottins og vitum hvað hann lítur velþóknunaraugum í fari okkar og lífi . Að þessu öllu sögðu hlýt ég að taka til dæmi úr samtímanum þar sem reynir á þessi atriði öll og ekki síst af hverju við hrósum okkur helst . Þar tel ég fjölmiðlana einmitt vera að hrósa sér af þeim styrk sem þeir eiga í tjáningarfrelsinu . Blaðamenn og jafnvel stjórnmálamenn hafa viljað hrósa sér af tjáningarfrelsinu , en það ættu þeir einmitt ekki að gera samkvæmt boðskap dagsins . Þeir ættu ekki að hrósa sér að styrkleika sínum . Tjáningarfrelsisstríðið hefur ekki aðeins magnað upp andúð í garð annarra menningarheima , heldur hefur það orðið til að vanvirða og lítillækka þá tjáningu sem er helgust í hugum allra manna , sem er tjáning trúarinnar og tjáning sannfæringarinnar . Fánar okkar eru einfaldlega meira en lítið skyldir og verða trauðla aðskildir með öllu . Reiðin er ekkert óskyld þeirri reiði sem braust fram í guðspjallstexta dagsins hjá þeim sem þáðu daglaunin , því reiðin er sprottin af réttlætiskennd dauðlegra manna . Reiðin varð til í sögunni að skilningi manna , en ekki sem reiði sprottin af hinu himneska réttlæti sem Guð gefur okkur örlitla mynd af með orði sínu . Hin ólíku andlit trúarbragðanna eru einmitt ekki hindrun í því að leysa þennan mikla hnút heldur lykillinn að því að koma á friði og skapa sátt í garð hvers annars . Þessi sátt getur orðið jafndjúpstæð og deilan hefur rist djúpt . En það er ótrúlega mikil bjartsýni fólgin í þessum orðum líka , ef ég gerist svolítið gagnrýninn á sjálfan mig . Friður í Bosníu varð þá fyrst er menn mættust á grundvelli fyrirgefningar og gagnkvæmrar virðingar fyrir ólíkum viðhorfum . Guðfræði fyrirgefningarinnar var einnig forsenda að lausn til friðar í mannskæðum átökum í Belfast um langa hríð . Við þurfum nú , sem endranær , að sækjast eftir hinum óforgengilega sigursveig , sem hlotnast okkur , ef við göngum eftir þeirri braut , sem réttlæti Guðs hefur varðað . Við upphaf og við enda á þeirri leið , sjáum við sigurtáknið sjálft , sem er hin altæka fyrirgefning Guðs í garð þessa mannkyns í heild fyrir þann sigur sem Jesús Kristur vann á krossi .