Ég þekkti eitt sinn konu , sem varð þeirrar margreyndu hamingju aðnjótandi að verða móðir . Hún varð svo ör af sælukennd , að hún tímdi ekki að sofna frá hamingju sinni í nokkrar dægur , þakklátsemin gagntók hana svo , og þörfin á að biðja fyrir þessari dýrmætu gjöf yfirskyggði allt . Svo þegar þessi litla vera tók til sín næringu , fannst móðurinni það alltaf vera dásamleg helgistund , og komst hún þá í sterkt bænarsamband við almættið , bað af djúpi síns þakkláta hjarta um blessun og kærleika til handa þeim , sem næstir henni stóðu , og sérstaklega fyrir þessari litlu veru , sem henni hafði verið trúað fyrir . ( Sigurlaug M. Jónasdóttir )