Ekki er þar með sagt að þjóðir nái að beita þessum hernaðarmætti til að ná settum pólitískum markmiðum sem er jú tilgangur valdbeitingar hverju sinni . Ólýðræðisleg þjóðfélög eru auk þess ekki jafnviðkvæm og vestræn samfélög fyrir mannfalli í eigin herjum . Þó verður að hafa í huga að sameiginleg “ þjóðarframleiðsla ” Evrópusambandsins er litlu minni en þjóðarframleiðsla Bandaríkjanna svo fræðilega séð gæti ESB komið sér upp voldugum her . Frá og með sjöunda áratugnum hefur halli á ríkisfjárlögum og utanríkisviðskiptum verið regla frekar en undantekning . Slík atburðarrás myndi þó varla verða til þess að máttur annarra ríkja í samanburði við Bandaríkin yxi sökum þess að mikilvægi Bandaríkjanna í alþjóðahagkerfinu er slíkt að niðursveiflan myndi ná til annarra landa . Helsta hættan sem steðjar að heimsveldi Bandaríkjanna felst því ekki í vexti og viðgangi annarra ríkja heldur frekar frá breytingum á stjórnmálaviðhorfi almennings . Það getur reynst erfitt fyrir lýðræðisleg stjórnvöld að réttlæta fyrir almenningi að fjöldi hermanna dvelji langdvölum á erlendri grund og að þeim sé beitt til þess að hafa áhrif á gang mála í fjarlægum löndum . Auk þess er vel hugsanlegt að almenningur kæri sig ekki lengur um að borga fyrir það hernaðarhlutverk sem Bandaríkin hafa skapað sér . Afleiðingarnar af slíkri þróun er efni í annað svar en mikilvægt er að halda því til haga að heimsveldi þurfa hugmyndafræðilegan styrk til þess að beita sér í alþjóðamálum . Sá styrkur getur þorrið þótt efnahagsleg og hernaðarleg geta sé enn til staðar .