Linnell o.fl. ( 2002 ) hafa unnið gott sögulegt yfirlit yfir úlfaárásir í Asíu , Evrópu og Bandaríkjunum . Flestir úlfar sem ráðast á menn eru smitaðir af hundaæði og virðist svo hafa verið um aldir . Hann virðist sýna mun meiri árásargirnd en önnur hunddýr sem haldin eru hundaæði og vegna krafts og stærðar er sýktur úlfur stórhættulegur . Úlfarnir ráðast á menn óháð aðstæðum en velja ekki bráðina af kostgæfni , líkt og úlfar sem stunda afrán . Í svona tilfellum eru árásirnar snöggar , oftast eitt bit eða jafnvel tvö og svo hörfar úlfurinn . Manneskjan er þá bitin , oft í háls og höfuð , þar til hún verður óvíg og síðan dregin í var þar sem úlfurinn hefur næði til að éta . Á Indlandi er þekkt að úlfar hafi fylgst með húsum í þorpum til sveita , farið svo hljóðlega inn , drepið barn í rúmi sínu með biti í háls eða munn og nef , tekið barnið upp og farið með það út . Það fer að einhverju leyti eftir framboði og aðgengi að bráð hversu oft úlfar ráðast á menn í þeim tilgangi að afla sér matar . Til að mynda voru úlfar duglegir að fara á vígvelli í fyrri og jafnvel seinni heimsstyrjöld í leit að æti . Engar tölur eru um slíkar árásir en ljóst að þær áttu sér stað . Þrátt fyrir þessa óhugnanlegu lesningu þá eru manndráp úlfa afar sjaldgæf og miklu sjaldgæfari en dráp annarra stórra rándýra , sérstaklega kattardýra svo sem ljóna ( Panthera leo ) , tígrisdýra ( Panthera tigris ) og hlébarða ( Panthera pardus ) . Það orðspor sem fer af úlfum í gömlum ævintýrum þykir mjög óvægið og vart réttlætanlegt þrátt fyrir óhugnanleg atvik á Indlandi á síðastliðnum 150 árum . Aðaltjónið sem úlfar valda er dráp á búfénaði , sérstaklega í Mið-Asíu og í Síberíu . Meginreglan er sú að úlfar forðast menn í lengstu lög en í þeim tilvikum sem úlfar hætta að forðast menn og sýna jafnvel árásarhneigð er hætta á ferðum . Úlfar eru stór og sterk rándýr og full ástæða að gæta varúðar ef vitað er af þeim í nánd .