Donna Cruz og Katla Margrét Þorgeirsdóttir fara með aðalhlutverkin í myndinni Agnes Joy . Hér eru þær á kvikmyndahátíð í Suður-Kóreu ásamt Silju Hauksdóttur . ( Ljósmynd / Gagga Jónsdóttir ) Silja Hauksdóttir ræðir við Morgunblaðið um Agnes Joy og annað tilheyrandi . Úr viðtalinu : Hvað heillar þig við leiklist og kvikmyndalist ? „ Í grunninn það að segja sögur með öðru fólki . Og leita að kjarna sögunnar í samstarfi og í speglun . Það er það skemmtilegasta við þetta , “ segir Silja og segist hún mest hafa unnið í sjónvarps - og kvikmyndageiranum en hún hefur m.a. leikstýrt gamanþáttum á borð við Ástríði , Stelpunum svo og áramótaskaupum . „ Mér finnst ekki erfitt að skrifa með öðrum en það skiptir máli að fólk sé með sömu áherslur , vilji segja sömu söguna í grunninn . Því minna sem við erum hrædd við að vera ósammála því auðveldara verður það . Þegar fólk velst saman sem getur skipst á skoðunum án þess að egóið sé að þvælast fyrir og það er með sömu hagsmuni að leiðarljósi skiptir ekki máli þótt það séu einhver smá ágreiningsmál . Það blessast alltaf . “ Vantar sögur um konur Silja hefur unnið mikið með konum , skrifað handrit með konum og gert kvikmyndir og þætti um konur , eins og Ástríði , Stelpurnar , Dís og nú Agnesi Joy . Spurð um ástæðuna fyrir þessum kvenlæga vinkli hugsar Silja sig vandlega um áður en hún svarar . „ Það er alveg klárt að mér finnst þessar sögur vanta . Svo eru í kringum mig konur og vinkonur sem eru að gera áþekka hluti og ég og við veljumst saman til að vinna að verkefnum . Ég er samt ekki búin að leggja þær skyldur á mig að ég megi bara segja kvennasögur . En mig langar að gera það en mun alveg taka mér leyfi til að gera sögur með körlum ef ég vil . Eins og staðan er núna finnst mér mikil þörf á kvennasögum . Þegar ég sé íslenskar myndir sem hverfast um kvenkaraktera , eins og við höfum séð svolítið upp á síðkastið , þá hríslast um mig góð tilfinning og ég átta mig á hvað ég þarf svona sögur sjálf sem áhorfandi . Þegar sögur með konum í forgrunni hætta að vera skilgreindar sem „ kvennasögur “ , eins og það sé sérstök hilla á vídéóleigunni eins og karatemyndir , dansmyndir eða geimmyndir , þá mun ég gleðjast . “ Finnst þér kvenleikstjórar nálgast kvikmyndamiðilinn á annan hátt en karlar ? „ Ég veit það ekki . Yfirborðskennda svarið væri sennilega að svara bara játandi . En mér finnst pínu gaman að skilja það eftir opið og vita það ekki . Kannski finna einhverjir mun sem hafa prófað að vinna með bæði kven - og karlkyns leikstjórum . Ef Silja væri karlmaður og væri að gera kvikmyndir þá myndi hann sennilega gera öðruvísi myndir en ég geri . En ég er farin að líta á þetta sem „ superpower “ , að hafa það sem við köllum kvenlega eiginleika sem listamaður . Það er eitthvað mjög dýrmætt sem kvenkynslistamaður hefur því hennar reynsluheimur er sannarlega annar heldur en hjá karlkyns kollega , og ég lít á það sem gjöf , “ segir Silja . Miðaldra kona á krossgötum „ Agnes Joy er nákvæmlega eins og hún þurfti að vera . Þetta ævintýri byrjaði allt við eldhúsborð þar sem við Gagga ( Jónsdóttir ) , sem er ein af handritshöfundum , sátum og skoðuðum hugmynd frá Mikael Torfasyni , “ segir hún en þess má geta að þriðji handritshöfundur er Jóhanna Friðrika Sæmundsdóttir . „ Okkur fannst svo áhugavert að hugsa : hvar er fimmtug kona í dag ? Hvernig áskorunum stendur hún frammi fyrir í frekar karllægum heimi með kvenlegar skyldur og flókna ábyrgð ? Okkur fannst hennar hversdagsdrama hljóta að vera eitthvað djúsí og við skoðuðum það nánar . Og sú varð raunin . “ Af hverju finnst þér þetta spennandi æviskeið hjá konu ? „ Ég veit það ekki . Hún er á krossgötum . Hún er mjög íslensk kona með margar skyldur . Ekki bara í vinnunni heldur líka í einkalífinu . Mamma hennar er öldruð og Rannveig ber þá ábyrgð ein og dóttirin er að þroskast og henni finnst það flókið og á erfitt með að finna hvar og hvernig hún á að sleppa tökunum á uppeldinu og leyfa dóttur sinni að reyna sig . Hún er líka sjálf að eldast og finnst það flókið og vill ekki gangast við því . Þannig að það er allt um það bil að fara að breytast og það er spennandi að skoða hvernig hún tekst á við það , “ segir hún og segir Rannveigu alveg geta verið þessa dæmigerðu íslensku miðaldra konu . Langar biðraðir fyrir sjálfu Asíubúar fengu að berja myndina augum á undan Íslendingum en hún var heimsfrumsýnd á kvikmyndahátíð í Busan í Suður-Kóreu fyrir skemmstu . „ Þetta er stærsta kvikmyndahátíðin í Asíu og það var magnað að sýna hana í fyrsta sinn með áhorfendum svona rosalega langt í burtu frá heimili sínu . Ég var með mikla innri væntingastjórnun þegar ég gekk inn í salinn en það var magnað að finna að þau tengdu , “ segir hún því hún hafi gert myndina með íslenska áhorfendur í huga . „ Henni var mjög vel tekið og mér leið eins og áhorfendur hefðu í alvöru náð henni . Það voru umræður á eftir og við hittum heilmargar mægður sem komu saman að heilsa upp á okkur . Svo voru þarna líka miðaldra kóreskir menn sem sögðu myndina hafa hreyft við sér , og mér þótti vænt um það . “ Silja segir fólk hafa staðið í röðum til þess að fá eiginhandaráritanir , sérstaklega frá Donnu og Kötlu . „ Svo voru teknar svona átta hundruð „ selfies “ . Mjög sætt . “ Þú ert að vinna mikið með samskipti í lífi venjulegra Íslendinga . Er nógur efniviður þar ? „ Jáhá . Það kveikir mikið í mér . Ég tengi sterkt við það sjálf og svo hef ég svo mikinn áhuga á breyskleikum okkar og brestum . Og þeir skína mikið í gegn í samstuði við okkar nánustu . En brestirnir og breyskleikarnir eru auðvitað erfiðastir í manni sjálfum og gaman að skoða hvernig eða hvort maður tekst á við þá . Það er eilífðarverkefni og því mikill og spennandi efniviður sem snertir okkur flest . “