Ekkert land í heiminum framleiðir jafn mikla raforku á mann og Íslandi og hlutfall endurnýjanlegra orkugjafa af raforkuframleiðslu er óvíða hærra , eða nærri hundrað prósent . Engu að síður hefur beinn arður Íslendinga af raforkuframleiðslu verið rýr . Það sést best á því að langstærsti raforkuframleiðandi landsins , Landsvirkjun , hefur í 50 ár greitt um 15 milljarða króna í arð að núvirði . Svona hljóma nýjustu markaðspunktarnir frá greiningardeild Arion banka . Niðurstaða greiningardeildarinnar á í sjálfu sér ekki að koma á óvart , enda löngu ljóst að byggðastefna hefur fyrst og fremst ráðið ríkjum við ákvarðanatöku stjórnvalda í virkjunar - og stóriðjumálum , fremur en viðskiptalegar forsendur . Auðvitað svíður að auðlindir landsins skili ekki nægilega miklu í þjóðarbúið , og þar eru orkuauðlindirnar engin undantekning , en það er gömul saga og ný . Samkvæmt Arion banka eru ekki forsendur fyrir nýju álveri , þrátt fyrir einbeitan vilja Skagfirðinga um jafn gamaldags og úr sér gengna stóriðju . Þá kallar bankinn eftir meiri umræðu um lagningu sæstrengs , vegna fjölmargra áhættuþátta við verkefnið sem verði að kanna áður en hægt sé að fullyrða um hagkvæmni strengsins . Auglýsing En lokaorð punkta Arion banka eru um margt áhugaverðir : „ Þá er einnig mögulegt að hvorki sæstrengur né álver skili þjóðinni sem mestum ábata af orkuauðlindum okkar heldur eitthvað allt annað . Aðalatriðið er ekki einungis að verkefni standist ávöxtunarkröfu heldur einnig að þau skili sem mestri arðsemi til eigenda íslenskra orkufyrirtækja – þjóðarinnar . Áhugi á orkuauðlindum Íslendinga hefur vaxið samhliða miklum ferðamannstraumi sem gerir ósnorta náttúru vafalítið enn verðmætari en áður , svo taka þarf einnig tillit til þess . “ Einmitt , pælum aðeins í þessu . Þau gera okkur kleift að halda áfram að taka þátt í umræðunni og greina kjarnann frá hisminu .