Afleiðingar loftslagsbreytinga , flóttamannastraumur , ný og breytt heimsmynd er alltumlykjandi í Norninni , bók Hildar Knútsdóttur . Bókin er sögð önnur í röðinni af því sem líklega verður þríleikur en fyrsta bókin Ljónið hlaut afar góð viðbrögð og hreppti Barnabókaverðlaun Reykjavíkurborgar árið 2018 , ásamt því að vera tilnefnd til Íslensku barnabókaverðlaunanna sama ár . Og Hildur er aftur tilnefnd til Íslensku barnabókaverðlaunanna árið 2019 fyrir Nornina . En þó Nornin sé framhald bókarinnar um Ljónið þá eru þessar sögur sjálfstæðar . Aðalpersóna bókarinnar er Alma Khan sem er nítján ára garðyrkjufræðingur og vinnur við að rækta baunir í garðyrkjustöð á Hellisheiði . Árið er 2096 og sá veruleiki sem Alma býr við er töluvert frábrugðinn þeim veruleika sem við búum við í dag . Reykjavík er í niðurníðslu og einungis óljós minningabrot og leiftur gefa okkur innsýn inn í fortíðina , þá veröld sem við þekkjum í dag . Ölmu er boðin vinna hjá Olgu Ducaróvu við að hugsa um dýrmætar plöntur úr fortíðinni og moldin sem Alma fær að meðhöndla er framandi og dýrmæt , svo dýrmæt og sjaldgæf að ekki þykir þorandi að að uppljóstra um tilvist hennar í földu gróðurhúsi Ducaróvu . Olga er fyrrum samstarfskona Kríu , ömmu Ölmu og fljótlega fer Alma að forvitnast um samstarf þeirra , leiðangur þeirra til Mars og svo þetta gamla yfirgefna hús sem amma Ölmu á í fornum miðbæ Reykjavíkur . Heimsmynd bókarinnar er sláandi . Landamæri eru óljós sem og uppruni fólks . Loftslagshamfarir hafa dunið yfir og meirihluti mannkyns hefur verið þurrkaður út . Golfstraumurinn er í ruglinu þegar þarna er komið við sögu og hefur ekki hrokkið í gang og veður eru válynd . Og allt er þetta í upphafi af mannanna völdum , kynslóðir sem skeyttu ekki um afleiðingar , héldu áfram í græðgi , algjörlega skeytingarlaus um komandi kynslóðir . Það er virkilega gaman að lesa um hugsanir Ölmu þegar hún veltir því fyrir sér hvernig staðið hafi á því að fólki hafi verið vísað burt af svæðum þar sem nóg var til af öllu og allt til alls . „ Alma hugsaði um það sem amma hennar hafði sagt henni um hvernig það hefði verið að búa á Íslandi fyrir Sáttina . Áður en þjóðríki höfðu verið aflögð og fólk trúði enn að tilviljanakenndar línur á landakortum skiptu einhverju máli . Að komast löglega til Íslands hafði víst verið erfiðara en að komast í gegnum nálarauga . Og þeir sem sem komu ólöglega höfðu verið sendir aftur til baka . Oft beint út í opinn dauðann . Alma átti erfitt með að skilja hvernig fólkið sem réði landinu þá gat fengið það af sér . Hvernig var hægt að eiga nóg pláss og nóg af mat og vísa í burtu fólki sem átti ekkert ? Hvers konar skrímsli höfðu þetta verið ? Það var ekkert skrýtið að allar myndir og styttur af þeim höfðu verið fjarlægðar eftir Sáttina . Það átti ekki að hylla fasista . „ ( 83 ) Þessi texti er ótrúlega magnaður , flugbeittur og virkilega ánægjulegt að sjá í bók sem ætluð er unglingum og ungmennum . Og Hildur heldur áfram , túristavandi okkar hér á þessu litla landi er tekinn fyrir og söngur þeirra sem vilja landið í friði fyrir slíkum átroðningi „ Nei , þá vildi hún frekar Íslandið sem hún þekkti . Því það er mikilvægara að vera almennileg manneskja en að geta gengið niður Laugaveginn með báða arma útrétta án þess að rekast á neinn . “ Að lestri loknum standa uppúr þessar áleitnu spurningar : Hvernig getum við sett það á herðar komandi kynslóða að hirða upp eftir okkur ósómann ? Hvernig getum við horft framan í börnin okkar og barnabörn vitandi að þeirra heimsmynd á eftir að breytast vegna misgjörða okkar , forfeðranna ? Nornin er skyldulesning fyrir okkur fullorðna fólkið , það er ekki að finna í henni veikan punkt . Persónusköpunin er virkilega góð og skemmtilegt hvað konur eru ríkjandi í öllum hlutverkum . Alma er hugsandi og drífandi ung kona , táknmynd þessa unga fólks sem í dag þarf að taka til hendinni og laga það sem aflaga hefur farið í meðförum okkar sem eldri erum . Inda er áhugaverður karakter , hún er samviskan sem býr í vonandi okkur flestum og spyr Ölmu óþægilegra spurninga , fær hana til að horfast í augu við hlutina eins og þeir eru í raun og veru . „ Að lifa eins og þú , í öryggi , alltaf á sama stað . Í vernduðu umhverfi . Það er svo mikið sem þú hefur ekki séð . Allt … ógeðið . Hrynjandi vistkerfi . Hrunin samfélög . Alla skelfinguna , allt hungrið , allan óttann , allan dauðann “ . ( 83 ) Árið 2096 er ekki langt undan , loftslagsbreytingar eru ekki ímyndun eða áróður , afleiðingarnar svo sannarlega ekkert grín .