Honum fylgir kona hans , verslunareigandinn Áslaug ( Birgitta Birgisdóttir ) . Að sunnan kemur kvikmyndagerðarmaðurinn Ragnheiður ( Sólveig Arnarsdóttir ) ásamt manni sínum Guðmundi ( Snorri Engilbertsson ) . Hafið er grimmt verk . Þetta fólk er allt illa laskað af lífinu í þorpinu og því verður erfitt að syrgja það að þorpið skuli vera dauðadæmt í leikslok . Á efsta palli trónir flygill sem Þórður er að leika á þegar tjaldið lyftist . Kannski verða fyrirrennarar hans honum erfiðar fyrirmyndir , einkum Gunnar Eyjólfsson sem mér fannst Þröstur stundum minna svolítið óþægilega á . Aðrar persónur stigu fram af meira öryggi . Barn hennar sjálfrar , María , er líklega eina hamingjusama manneskjan í leikritinu , þó að ást hennar sé hafnað , og Snæfríður var eins og fallegt fiðrildi í rauða pilsinu sínu . Baltasar Breki var ferskur og hlýr andblær þá sjaldan að hann kom á sviðið . Forvitnilegust voru systkinin Ágúst og Ragnheiður og senan milli þeirra rétt fyrir hlé var áhrifamesta atriði sýningarinnar ; hún gaf furðu mikið upp um líf þessara barna fyrr á tíð í þorpinu án þess að segja margt og vakti óvænta samúð með þeim . Silja Aðalsteinsdóttir