Orðasambandið að vera í essinu sínu ‘ vera mjög vel fyrir kallaður , njóta sín vel ’ er erlent að uppruna og þekkist í málinu að minnsta kosti frá síðari hluta 19. aldar . Nafnorðið ess í merkingunni ‘ gott ástand ’ þekkist hins vegar frá því á 17. öld . Orðasambandið hefur sennilega borist í íslensku úr dönsku være i sit es sem aftur er tekið að láni annaðhvort úr lágþýsku in sin esse eða úr háþýsku in seinem Esse sein . Að baki liggur latneska sögnin esse ‘ vera ’ sem í miðlatínu var notuð sem nafnorð í merkingunni ‘ vera , ástand ’ . Talið er að orðasambandið hafi blandast franska orðasambandinu être à son aise ‘ vera hress , líða vel , hafa það gott ’ , samanber ensku at ease ‘ í friði og ró ’ .