Lögleysan felst meðal annars í því að trúarbrögð og frumspeki geti ekki lengur sett fólki utanaðkomandi siðferðileg viðmið , heldur verði þau að koma innan frá ; raunverulegt siðferði felst ekki í algildum lögum , heldur í lögleysunni og sjálfræði í anda Immanuels Kants , sem Guyau taldi að færu vel saman . Durkheim hélt að siðrof gæti bæði verið afleiðing regluleysis og of strangra reglna , sem fólk kiknaði undan og gæti ekki farið eftir – og í þessum skilningi er hugtakið enn notað – en Durkheim notaði hugtakið þó einkum um það þegar gildi og siðferðileg viðmið samfélags eða einstaklings dvína og hopa þannig að siðferðisstaðlar verði ófullnægjandi til þess að leiðbeina fólki um hegðun sem er samfélaginu öllu til góðs . Durkheim taldi að siðrof væru algeng þar sem efnahagslegar breytingar væru miklar , jafnt uppgangur sem kreppa . Það má vel færa rök fyrir því að siðrof í skilningi Durkheims hafi orðið á Íslandi , ekki síst í íslenskum fjármálageira , undanfarinn áratug , þar sem gömul gildi viku fyrir nýjum sem engin sátt var um : Uppgangurinn var mikill en ófullnægjandi regluverk og lítið eftirlit ; ójöfnuður jókst í samfélaginu og færa má rök fyrir því að á þessu tímabili hafi græðgi náð nýjum hæðum á Íslandi ; og sú hegðun sem þessar aðstæður gátu af sér var samfélaginu alls ekki til góðs . Þess vegna mætti vel færa rök fyrir því að breytingarnar sem urðu á Íslandi undanfarinn áratug séu skýrt dæmi um siðrof í skilningi Durkheims . Það mun vera Dóra S. Bjarnason , prófessor emerita í félags - , fötlunar og sérkennslufræði við HÍ , þá stundakennari í félagsfræði við HÍ , sem bjó til íslenska orðið siðrof , sennilega um 1971 . Það gerði hún í samvinnu við Sverri Tómasson , prófessor emeritus við Árnastofnun .