Bœn tollheimtumannsins . f auðmýkt stend ég álengdar og andvarpandi styn , í auðmýkt sé á álengdar minn eina sanna vin . Á jörðu finn ég hvergi skjól , mitt hefðarstig er lágt , en þú , hin ljúfa líknarsól , þú ljómar eins á smátt . Hjá mönnunum ég finn ei frið og f jarri stend því nú , ó , Drottinn minn , ég mæni og bið , að miskunn veitir þú . En ég er óhreinn , sjúkur , sár og sekur fyrir þér , ég beygi í duftið daprar brár : ó , Drottinn , líkna mér ! Matthías Jochumsson . Þessi sálmvers , sem ég minnist ekki að hafa séð prentuð , eru tekin úr bæn fyrir prédikun í Akureyrarkirkju á 11. sunnu - ^ ag eftir trínitatis árið 1894 . Bænin hefur auðsjáanlega fallið í stuðla ósjálfrátt , um leið og höfundurinn skrifaði ræðuna , og hann ef til vill gleymt sálminum undireins , eða ekki talið hann nógu vel kveðinn eða þess virði að halda honum til haga . Samt hygg ég , að lesendum Kirkjuritsins muni þykja fengur að sálm - ' uum , sem svo skýrt sver sig í ættina , enda er margt lakara 1 sálmabók vorri . Benjamín Kristjánsson . 13