Hún var eldfjörug , hugmyndarík í stóru sem smáu og yndi á að horfa frá upphafi til enda ( þótt galsinn verði kannski aðeins of á kafla í seinni hlutanum ) . Verkið gerist á ritunartíma og er byggt upp í kringum hjónavígslu Guðrúnar Birnu ( Katrín Halldóra Sigurðardóttir ) og Jóns Péturs ( Kjartan Darri Kristjánsson ) og snýst ótal hringi utan um atvik fyrir og eftir hana . Utan um þau snúast vinirnir og fjölskyldur sem eru í senn skrautlegar og dæmigerðar . Brúðurin á skelegga móður ( Vala Kristín Eiríksdóttir ) sem kýs að ganga inn kirkjugólfið með dóttur sinni af því að maðurinn hennar , gauðið Einar ( Ólafur Ásgeirsson ) , hefur verið svo stutt hjá þeim , eins og hún orðar það , og faðirinn hefur aldrei verið inni í myndinni . Brúðguminn á dásamlega taugastrekkta móður ( Dominique Gyða Sigrúnardóttir ) og hundleiðinlega stjúpann Grútar-Gvend ( Albert Halldórsson ) sem veifar seðlaveski við hvert tækifæri , tilbúinn að kaupa framgang málsins , þó að stjúpsonurinn sé lítið hrifinn af því . Vinirnir eru líka skemmtilegur hópur ; ekta besta vinkonan Baddí ( Kristín Pétursdóttir ) , sannkallaði harðstjórinn Ella Budda ( Þuríður Blær Jóhannsdóttir ) , Biggi hinn sambandsfælni ( Eysteinn Sigurðarson ) , sambandsspillirinn Súsanna ( Dominique Gyða ) , Palli fylgihnöttur ( Baltasar Breki Samper ) og lúserarnir Össi ( Albert ) og Tanja ( Vala Kristín ) . Þá er ótalinn presturinn séra Halldóra sem er snilldarlega leikin af Halldóru Rut Baldursdóttur , og ekki var hún síðri kórstjóri . Loks er svo óvænti gesturinn Slobodan ( Baltasar Breki ) sem kemur eins og þjófur á nóttu og gerir allt vitlaust . Frábærlega gerð týpa . Leikritið skiptist í ábyggilega sextíu atriði sem hoppa til og frá í tíma og gerast á ýmsum stöðum bæði innanhúss og utan . Húsbúnaður er í lágmarki og sviðinu haldið sem auðustu til að það sé tiltækt fyrir dans og stökk hvenær sem er . Í staðinn er myndum varpað á bakvegg til að sýna umhverfið . Þetta var rosalega vel heppnað , sérstaklega í öllum senunum frá löngu ferðalagi leynigestsins . Rebekka A. Ingimundardóttir , Egill Ingibergsson og Stefanía Thors eiga heiðurinn af stórskemmtilegu útlitinu , leikmynd , búningum , lýsingu og myndböndum . Árni Rúnar Hlöðversson er höfundur snjallrar tónlistar og hljóðmyndar og gervi Kristínar Thors hjálpuðu leikurunum til að skipta um persónur þannig að í stöku tilvikum var erfitt að tengja sama leikarann við ólík gervi . Það er ekki dauð sekúnda í þessari sýningu og þó að þráðurinn sé alveg snargalinn er óþægilega auðvelt að hugsa sér að þetta geti gerst einmitt svona í alvörunni . Mér fannst leikararnir hver öðrum betri og hlakka mikið til að fylgjast með þeim á næstu árum . Silja Aðalsteinsdóttir