Bókin Órói eftir danska höfundinn Jesper Stein er glæpasaga um lögreglumanninn Axel Steen . Sagan hefst með líkfundi í kirkjugarði sem lögreglan vaktar meðan á uppþoti stendur . Hvernig kemst líkið þangað inn án þess að lögreglumennirnir á vakt taki eftir því ? Axel Steen er fenginn í málið og hann er all skemmtilegur karakter . Fullur af mannlegum brestum og drifinn áfram af metnaði þess sem vill klára málin og ná vondu körlunum . Flott saga og örugglega vel skrifuð . Ég las hana á íslensku og verð að segja að það eru vandfundnari lélegri vinnubrögð heldur en þýðingin á þessari bók . Ég var nokkuð lengi að lesa hana því ég lagði hana nokkrum sinnum frá mér þegar mér ofbauð hroðvirknin . Það er t.d. mjög algengt að ef um samtöl er að ræða að gæsalappir eru settar rétt á þann sem byrjar að tala , gæsalappir opnar-gæsalappir lokast . Svo svarar viðkomandi og þá eru bara gæsalappir lokast , setningin hangir einhvern veginn í lausu lofti . Ég er mjög hraðlæs og því missi ég stundum af einstaka stöfum , en það tók mig smá stund að átta mig á hvaða vín væri lögguvín – eða löggus-vín . Ég veit ekki alveg hvort ég á að ræða handlegginn á bls. 410 : „ Hann beið . Svo birtist hendi fram fyrir endann á handlegg . “ Hvað er þetta ? Gæti talið upp fjölda mörg önnur dæmi sem er virkilega fúlt því sagan sjálf er í raun góð . Það er bara þessi vonlausa þýðing og þessi lötu vinnubrögð sem draga hana niður . Sagan er nefninlega spennandi og aðalsöguhetjan nógu trúverðug til að lesturinn renni vel áfram en allar þessar vitleysur og ambögur eyðulögðu þess bók algjörlega fyrir mér . Ég gef bókinni 2 stjörnur því ég get bara ekki gefið hærra vegna hroðvirknislegra vinnubragða . Ef þetta væri skólaritgerð þá hefði ég hent henni fussandi tilbaka og beðið um að viðkomandi færi betur yfir málfar og greinamerkjasetningu .