Íslenskt mál og almenn málfræði - 01.01.1982 , Blaðsíða 211 Um lýsingarhátt nútíðar 209 I fyrra tilvikinu er orðskipunin fara + lh. nt. notuð persónulega , t . d. með sögnunum dýpka , dofna , fúlna , grynnka , hlýna , kólna , minnka , skána , stækka , vaxa og þverra , sbr. eftirfarandi dæmi : ( 33 ) Vatnið fer dýpkandi , grynnkandi , minnkandi . . . I síðara tilvikinu er orðskipunin fara + lh. nt. hins vegar notuð ópersónulega , t . d. með sögnunum fjölga , fækka og hraka , sbr. : ( 34 ) Þeim fer fjölgandi , fækkandi , hrakandi . . . Af nokkrum sögnum er unnt að nota orðskipunina fara + lh. nt. ým - ist persónulega eða ópersónulega , 17 eftir því hvort með þeim stendur frumlag er ekki vísar til lifandi veru , sbr. ( 35 ) , eða fallorð ( frumlagsí - gildi ) er vísar til lifandi veru , sbr. ( 36 ) . Sem dæmi um slíkar sagnir má nefna sagnirnar hnigna , versna og batna , sbr. eftirfarandi dæmi sem bæði eru fengin úr sömu heimild : 18 ( 35 ) Siðferðið fer hnignandi ( 36 ) Henni fór síhnignandi Loks ber þess að geta að með sumum sögnum er unnt að nota vera í stað / ara án þess að um mikinri merkingarmun sé að ræða , sbr. : ( 37 ) Aðsókn ervaxandi , minnkandi , þverrandi , dofnandi . . . ( 38 ) Aðsókn / < ? / - vaxandi , minnkandi , þverrandi , dofnandi . . . Munurinn á dæmum ( 37 ) - ( 38 ) er e. t . v . helst sá að ( 37 ) er kyrr - stæðrar merkingar , vísar til ástands , en dæmi ( 38 ) vísar til breytingar á ástandi . Með dæmi ( 37 ) var sýnt að unnt er að nota vera í stað fara í pers - 17 Meö flestum sögnum stendur frumlag í nefnifalli er ræður persónu og tölu umsagn - ar , sbr. : ( i ) a Strákurinn talaði við mig b Strákamir töluðu við mig Slík notkun sagna er kölluð persónuleg . — Fjölmargar sagnir eru hins vegar annað - hvort einvörðungu eða stundum notaðar ópersónulega , þ. e. þær er einungis notaðar í 3. pers. et . og í stað „ venjulegs " frumlags taka þær með sér fallorð í aukafalli , sbr. : ( ii ) a Strákinnjstrákana vantar vinnu b Bátinn / bátana rak á land 18 Dæmi þessi eru fengin úr ritverki Pórbergs Þórðarsonar Ævisaga séra Árna Þórar - inssonar I — II ( Bókaútgáfa Máls og menningar , önnur útgáfa , Reykjavík 1969 - 70 ) , sbr. II. bindibls . 268 og 313. íslenskt mál IV 14