„ Ég skrifa þetta bréf til þín , mamma , í þeirri von að okkur báðum muni líða betur . Þótt frásögnin vilji lúta sínum eigin lögmálum og geti verið grimmileg hefur hún heilunarmátt . Vonandi . “ Bréf til mömmu er einlæg frásögn Mikaels Torfasonar um æsku hans . Bókin er sjálfstæður hluti í ótrúlegri fjölskyldusögu höfundar . Jú , við skiljum hvort annað , mamma , held ég . Öllu heldur veit ég að þú myndir í það minnsta segjast skilja mig . Og þú hefðir sagt mér það ef ég hefði sagt þér frá þessari reynslu minni í Kent á Englandi þegar þú hringdir og lagðist á stofugólfið heima hjá þér . " Ég skil þig , Míkael , " hefðirðu sagt og faðmað mig gegnum símann . Ég hefði átt að leggjast á gólfið líka og koma mér fyrir í fósturstellingu fyrir framan símann minn . Við hefðum legið saman á gólfinu . Ég í Berlín og þú í Reykjavík . " Ég mun aldrei fyrirgefa mér , " sagðirðu og áttir við að þú hefðir ekki staðið með mér þegar ég var veikur og átti að deyja fyrir Vottana . Ég kinkaði kolli . Ég hef heyrt þetta svo oft áður . Við erum föst í þessari hringekju . Förum hring eftir hring . Vorum að ræða þetta fyrir ári og í hittifyrra og fyrir tíu árum og tuttugu og þrjátíu árum . Ég held að þú hafir sagt mér þetta allt fyrir fjörutíu árum líka . Ég hef talað við þig um þetta í eldhúsi í Breiðholti , staðið yfir þér við rúm í Grafarvogi og setið með þér grátandi á geðdeild . Þetta eru alltaf sömu samræðurnar og við viljum bæði reyna að skilja hvort annað . Síðan leiðir skildi fyrir fjörutíu árum , þegar ég losnaði við stómapokann og við vorum um tíma bæði brottrekin úr Vottunum , þá hófst þetta ferðalag þar sem við reynum að skilja hvort annað en náum ekki saman . Þetta er sagan endalausa . Sagan okkar , mamma . Við þreytumst aldrei á að segja þessa sögu . Fara yfir hana saman . Þú munt aldrei fyrirgefa þér og ég mun aldrei hætta að sakna þín . Þetta virðist pattstaða og engin leið út .