Stefnan " Ísland allt " er enn í fullu gildi Gleðilegt ár kæru landsmenn . Árið 2020 er nýgengið í garð og sólin er lágt á lofti , kuldi og stormar með hríðarbyljum . Við erum gjarnan minnt á vanmátt okkar gegn náttúruöflunum . Vond veður eru ekki nýlunda hér á Fróni og þó vanmáttur okkar sé mikill , leitar sú spurning að mér hvers vegna er staðan í raforkumálum og reyndar í samgöngum einnig ekki betri en raunin er ? Á árunum fyrir og eftir 1980 vann ég sem rafvirki í Borgarnesi . Oft vann ég í uppsveitum Borgarfjarðar , suður í Hvalfjarðarsveit og vestur á Sæfellsnes . Í þá tíð var bjartsýni ríkjandi með framtíð raforkumála á landinu öllu . Byggðalínan svokallaða var langt komin og var tekin í notkun 1985 . Þá höfðu menn þá trú að í beinu framhaldi yrði haldið áfram við að tryggja afhendingaröryggi fyrir Ísland allt . Fastlega gerðu menn ráð fyrir að þriggja fasa rafmagn yrði lagt um sveitir landsins . Hvernig er staðan í dag ? Afhendingaröryggi er enn bágborið og þá sérstaklega á Vestfjörðum og Norðurlandi . Rafmagnleysið eftir veðurhaminn fyrir jól reyndi mjög á íbúa Norðurlands . Það ástand varði allt of lengi , því neitar enginn . Erfiðleikarnir sem rafmagnsleysinu fylgdu voru miklir . Upplýsingar um ástand og stöðu mála datt út víða vegna rafmagnsleysisins , sem er mikil afturför frá fyrri tíð þegar síminn var vírtengdur . Fjarskipti lágu víða niðri og útvarpið sem á að vera öryggistæki datt víða út . Listinn yfir allt sem fór úrskeiðis vegna rafmagnsleysisins er langur . Við erum í dag svo háð því að afhendingaröryggi raforku sé í lagi að staðan er óboðleg . Það er eins og trú á undur tækninnar geri menn blinda á öfl náttúrunnar . Hringvegurinn eða þjóðvegur 1 var kláraður 1974 , en varð ekki allur á bundnu slitlagi fyrr en 2019 þegar vegur um Berufjörð á Austurlandi var malbikaður . Síðustu ár hefur orðið gífurleg fjölgun á ferðafólki eða um 2,5 miljónir árið 2018 . Flestir þeirra fara út á þjóðvegi landsins . Strandsiglingar ríkisins voru lagðar af fyrir einhverjum árum og þá jukust þungaflutningar á þjóðvegum landsins gríðarlega . Vegakerfið á langt í land með að bera þessa aukningu umferðar svo ásættanlegt sé og er löngu komið fram yfir síðasta söludag . Í Norðvesturkjördæmi eru hvað lengstu malarvegirnir , í Húnavatnssýslum og Dalasýslu yfir 70% í hvorri sýslu fyrir sig . Svipuð staða er á vegum í Borgarfirði og víðar á Vesturlandi . Álag á malarvegum hefur aukist það mikið vegna aukinnar umferðar að lágmarks viðhald gengur ekki eftir vegna of lítils fjármagns í málaflokkinn . Við þekkjum ástandið á Vestfjörðum þar sem vandræðagangurinn með vegagerð í Gufudalssveit um Teigsskóg hefur verið ein sorgarsaga síðan 2004 eða í rúm fimmtán ár . Loksins er þó núna búið að sækja þar um framkvæmdaleyfi og vonir standa til að hægt verði að hefja framkvæmdir í vor . Þungaflutningar eru meðal annars tilkomnir vegna fiskeldis á Vestfjörðum . Gríðarleg uppbygging atvinnu og fólksfjölgun á sunnanverðum fjörðunum er gleðiefni , en skorti á innviðaþjónustu og húsnæði sem blasir við , þarf að bregðast við strax . Raforkumál á Vestfjörðum eru alls ekki í takt við þá atvinnuuppbyggingu sem þar er og er í bígerð . Undirbúningur við væntanlega Hvalárvirkjun er í gangi en þar togast á sjónarmið þeirra sem kalla eftir raforku sem nauðsynleg er til viðhalds og uppbyggingar samfélagsins á Vestfjörðum og þeirra sem vilja ósnortna náttúru . Eitt er víst að Vestfirðingar geta ekki gert áætlanir um atvinnuuppbyggingu nema að raforka sé trygg . Ungt fólk hefur áhuga á að flytjast út á land en þá þarf að svara spurningunni um atvinnu og samgöngur , bæði í lofti og á landi . Næg raforka þarf að vera til staðar sem víðast til að það hindri ekki áform uppbyggingar . Stefna Miðflokksins var skýr fyrir kosningarnar 2017 er varðar uppbyggingu á landsbyggðinni jafnt sem á höfuðborgarsvæðinu , undir merkinu ,, Ísland allt “ og hefur sú stefna ekkert breyst síðan . Þar er lögð áhersla á að einn ráherra hafi á sinni könnu að allar byggðir landsins og að íbúar fái þá þjónustu ( innviðaþjónustu ) sem nauðsynleg er til búsetu og lífsgæða og til uppbyggingar mannlífs í sátt við náttúruna . Höfundur : Sigurður Páll Jónsson , þingmaður Miðflokksins í NV kjördæmi Greinin birtist í Skessuhorni , fréttaveitu Vesturlands , þann 8. janúar , 2020