Reykjavíkurborg gegn Þroskaþjálfafélagi Íslands . Dómkröfur stefnda A Aðalkrafa Stefndi krefst þess aðallega að stefndi verði sýknaður af öllum kröfum stefnanda . D Þrautaþrautavarakrafa Til þrautaþrautavara krefst stefndi þess að verði fallist á kröfur stefnanda verði málskostnaður felldur niður . Meginregla ákvæðis 14. gr. laganna um heimild til að fara í verkfall er þó háð þeim takmörkunum að heimildin nær m.a. ekki til þeirra starfsmanna sem starfa við nauðsynlegustu öryggisgæslu og heilbrigðisþjónustu , sbr. 5. tölul. 19. gr. laga nr. 94 / 1986 . mars sama ár og skal ágreiningur um breytingar lagður fyrir Félagsdóm sem sker úr honum til fullnustu . Þar geta 6 fötluð börn , 12 ára og yngri sem búa í heimahúsum , fengið tímabundna sólarhringsdvöl . Dvölin er ætluð til að létta álaginu af foreldrunum . Fjögur börn geta dvalið tímabundið , auk þess er eitt neyðarpláss fyrir börn sem þegar hafa fengið þjónustu . Athugasemd félagsins laut að heimilunum Eikjuvogi 9 og Álfalandi 6 . Bréfi þessu var ekki svarað af hálfu stefnanda . Með bréfi dags. 17. maí 2001 tilkynnti verkfallsstjórn Þroskaþjálfafélags Íslands að þar sem Reykjavíkurborg hafi ekki svarað bréfi félagsins frá 28. febrúar 2000 þá standi sú ákvörðun félagsins að þroskaþjálfar sem starfa að Eikjuvogi 9 og Álfalandi 6 skuli gera verkfall þann 18. maí 2001 , þar sem Reykjavíkurborg hafi ekki borið ágreining undir Félagsdóm til úrlausnar . mgr. og 2. mgr. 19. gr. laga nr. 94 / 1986 um kjarasamninga opinberra starfsmanna . Um undanþágur þessar sé kveðið á um í skrá Reykjavíkurborgar skv. 2. mgr. 19. gr. laga nr. 94 / 1986 sem birt var í B-deild Stjórnartíðinda þann 21. febrúar 1997 . Samkvæmt því sé enn í gildi síðast birta skráin frá 21. janúar 1997 . Af hálfu stefnanda séu dómkröfur á því reistar að tilgreindum starfsmönnum sé óheimilt að fara í verkfall samkvæmt síðast birtri skrá og hafi stefnda borið , vildi hann halda andmælum sínum til streitu , að leggja ágreining til úrlausnar Félagsdóms fyrir 1. mars 2000 eða eftir atvikum 1. mars 2001 . Enn fremur vísar stefnandi til dóma Félagsdóms um hliðstæð ágreiningsefni , t.d. dóms Félagsdóms í máli nr. 15 / 1994 , fjármálaráðherra f.h. ríkissjóðs gegn Sjúkraliðafélagi Íslands . Slíkt framsal valds er nú óheimilt . Skráin hafi þegar af þeirri ástæðu engin réttaráhrif enda sé birting hennar byggð á ólögmætri réttarheimild , sbr. til hliðsjónar dóm meirihluta Hæstaréttar í H 1996 : 2956 ( 2958 ) . Í öðru lagi standist það ekki efnislega að fela sjálfum gagnaðila stéttarfélags í vinnudeilu , vinnuveitandanum , að afmarka og þar með eftir atvikum takmarka verkfallsréttinn . Það að fela gagnaðila , viðsemjanda stéttarfélags , að afmarka með einhliða gerningi verkfallsrétt félagsins og takmarka hann að að vild þar til dómur kveði á um annað standist að mati stefnda engan veginn sjálfstæðan , stjórnarskrárvarinn samnings - og verkfallsrétt launafólks , sem auk þess sé varinn í alþjóðasamþykktum . Rétt eins og vinnuveitendur hafi svonefndan forgangsrétt til túlkunar á efni ráðningarsamninga , kjarasamninga og eftir atvikum laga þar til starfsmaður eða stéttarfélag hans kjósi að bera ágreining undir samráðsnefnd eða dóm hafi stéttarfélagið stjórnarskrárvarinn rétt til þess að stýra umfangi og framkvæmd verkfalls til stuðnings kröfum sínum í vinnudeilu . Meginregla 14. gr. laga nr. 94 / 1986 um verkfallsrétt , sbr. dóma Félagsdóms í máli nr. 3 / 1992 frá 1. júní 1992 og dóm frá hausti 2000 í máli Bárunnar-Þórs og ríkisins styðji skýringu stefnda . Samræmisskýring við lög nr. 80 / 1938 um stéttarfélög og vinnudeilur sem geri ráð fyrir samkomulagi aðila vinnudeilu um framkvæmd verkfalls styðji einnig afstöðu stefnda , sbr. og jafnræðisreglu 1. mgr. 65. gr. stjskr. , enda hafi það fyrirkomulag gefist afar vel og ekki valdið vandkvæðum á almennum vinnumarkaði þrátt fyrir margháttaða og viðkvæma starfsemi sem í auknum mæli sé auk þess falin einkaaðilum . Stefndi vefengir engan veginn heimild löggjafans til þess að mæla fyrir um almennar efnisreglur , svo sem þá sem um getur í 5. tl . Þar komi fram að stéttarfélag geti vefengt skrá , hvort sem er nýja skrá eða skrá sem gildi óbreytt án nýrrar birtingar , fyrir 1. mars ár hvert . Þá og fyrr ekki varð stefnda kunnugt um ágreininginn . Stefnandi hafi ekki sinnt þeirri skyldu sinni að draga úr ( líkum á ) slíkum ágreiningi með áralöngu tómlæti sínu og síðbúinni málsókn , svo og samráðsskorti . 3 . Gert er ráð fyrir árlegri endurskoðun á skrám þessum í samráði aðila . " Alger skortur á samráði valdi ógildi skránna hvað sem öðru líður , sbr. dómsforsendur Félagsdóms í máli nr. 2 / 1992 frá 4. júní 1992 og einkum dóm meirihluta Félagsdóms ( 4 : 1 ) frá 15. janúar 1996 í máli nr. 9 / 1995 en þar hafi verið fallist á að ónógt samráð ylli ógildi breytinga á skrám . 4 . Ef barn veikist á skammtímavistheimilinu að Álfalandi 6 eða fjölskylduheimilinu að Eikjuvogi 9 gerist það sama og á öðrum heimilum þ.e. venjulegum veikindum sé sinnt af starfsmönnum á heimilinu ( þ.m.t. félagsmönnum stefnda ) en alvarlegum veikindum sé sinnt af heilbrigðisstarfsmönnum á þar til ætluðum heilbrigðisstofnunum . Nöfn heimilanna og sjálfrar borgarstofnunarinnar bendi eindregið til þess að ekki sé um að ræða heilbrigðisþjónustu heldur félagsþjónustu eins og nafnið segi sjálft . Efnisleg nauðsyn ( " nauðsynlegustu " ) Þá byggir stefndi á því að ekki sé um að ræða efnislega og brýna nauðsyn eins og krafist sé með orðalagi 5. tl . 1. mgr. 19. gr. um " nauðsynlegustu " , ekki aðeins nauðsynlega , þjónustu . Enginn velkist í vafa um að þjónustan og fagmennska félagsmanna stefnda sé æskileg og þörf en nauðsynleg ( ust ) sé hún ekki í skilningi 5. tl . Sannist af því að eins og stefnandi hafi valið að haga starfseminni í hverri viku ( a.m.k. að Álfalandi ) og oft í mánuði á báðum stöðunum sé starfseminni haldið uppi án þess að þroskaþjálfi sé við störf . Eikjuvogur 9 sé lokaður þegar af þeirri ástæðu að forstöðuþroskaþjálfi sé í verkfalli samkvæmt löglegri boðun stefnda og enginn hæfur yfirmaður tiltækur í staðinn . Neyðarplássið að Álfalandi 6 sé óháð starfskröftum félagsmanna stefnda og unnt að sinna því af forstöðumanni sem sé þroskaþjálfi að mennt , en í öðru stéttarfélagi , enda hafi forstöðumaðurinn tilskilda fagmenntun og megi sem yfirmaður ganga í störf undirmanna , sbr. H 1986 : 1206 . 19. gr. : " Ákvæði þessa töluliðar þarf að skoða í tengslum við efni 20. gr. sem fjallar um aðra þætti undanþágumála . " Það að stefnandi reyni að beita lagaúrræði 19. gr. laga nr. 94 / 1986 af ýtrustu hörku í stað þess að grípa til úrræðis 20. gr. laganna um ad hoc ákvörðun sameiginlegrar nefndar aðila , sbr. 21. gr. , til þess að afstýra hugsanlegu neyðarástandi sé sjálfstætt brot gegn meðalhófsreglu . Sömuleiðis að 140% stöðugildi ( þ.m.t. Elísabet Eygló Jónsdóttir forstöðuþroskaþjálfi ) sé undanþegið yfirstandandi verkfalli að Eikjuvogi 9 . Hugsanleg nauðsyn sem dómurinn kunni að fallast á , sem falli undir heilbrigðisþjónustu , sé a.m.k. ekki " nauðsynlegust " nema að þessu leyti . Auk framangreindra málsástæðna styðji stjórnarskrárvarinn samnings - og verkfallsréttur stefnda þessa varakröfu auk meðalhófsreglu og er vísað til málsástæðna fyrir sýknukröfu undir A-lið um það efni . Að öðrum kosti styðjist krafa stefnda um málskostnað til vara við þá staðreynd að stefnandi hafi sem opinber vinnuveitandi ekki aðeins yfirburðastöðu gagnvart einstökum stéttarfélögum heldur einnig forgangsrétt til túlkunar þ.e.a.s. ef dómurinn fellst á aðalkröfu stefnanda . Lögsaga Félagsdóms í máli þessu byggir að mati stefnda aðeins á 4. tl . Samkvæmt 14. gr. laga nr. 94 / 1986 er stéttarfélögum , sem eru samningsaðilar samkvæmt lögunum , heimilt að gera verkfall og samkvæmt 18. gr. laga þessara tekur það til allra starfsmanna í viðkomandi stéttarfélagi hjá þeim vinnuveitanda , sem verkfall beinist gegn , nema þeim sé óheimilt að gera verkfall samkvæmt lögunum . Samkvæmt 5. tölul. 1. mgr. 19. gr. laga nr. 94 / 1986 , sbr. 56. gr. laga nr. 70 / 1996 , er þeim sem starfa við nauðsynlegustu öryggisgæslu og heilbrigðisþjónustu óheimilt að gera verkfall . Í samræmi við 2. mgr. 19. gr. laga nr. 94 / 1986 birti stefnandi með auglýsingu nr. 53 , 21. janúar 1997 , í B - deild Stjórnartíðinda , skrá yfir þau störf er falla skyldu undir 5. - 7. tölul. 1. mgr. greinarinnar að mati stefnanda . Fram er komið að stefnandi hafði ekki samráð við stefnda við undirbúning skrárinnar . Í málinu var upplýst af hálfu stefnanda að hann hafi haft samráð vegna umræddra starfa við starfsmannafélag Reykjavíkurborgar við undirbúning skrárinnar , enda hefði ekki verið í gildi kjarasamningur milli málsaðila á þeim tíma . Í framhaldi af því höfðaði stefnandi mál þetta . Af hálfu stefnanda er á því byggt að greindum félagsmönnum stefnda sé óheimilt að fara í verkfall samkvæmt síðast birtri skrá og hafi stefnda borið , vildi hann halda andmælum sínum til streitu , að leggja ágreining til úrlausnar fyrir Félagsdóm fyrir 1. mars 2000 eða eftir atvikum 1. mars 2001 . Í þriðja lagi ber stefndi því við að umræddar tilgreiningar í skránni séu ógildar þar sem stefnandi hafi ekkert samráð haft við stefnda um gerð , efni eða birtingu skrárinnar hvorki fyrir útgáfu hennar samkvæmt auglýsingu nr. 53 / 1997 né síðar . Í fjórða lagi telur stefndi að hinar umdeildu tilgreiningar í skránni hvíli ekki á lögmætum grundvelli , enda sé í þessu tilviki ekki um heilbrigðisþjónustu að ræða heldur félagsþjónustu svo sem nánar er rökstutt . Er þessari málsástæðu stefnda því hafnað . ræðst af því hvort breytingar eru umfangsmiklar frá því sem áður hefur gilt . Hefur þessari túlkun verið slegið fastri í dómum Félagsdóms frá 4. júní 1992 ( Fd . IX : 506 ) , 15. nóvember 1994 ( Fd . dóma Félagsdóms frá 9. desember 1994 ( Fd . Þá verður að telja að stefndi hafi haft sjálfstæðan rétt til að gera athugasemdir við skrána eftir gerð kjarasamnings við stefnanda . Fyrir liggur að stefnandi aðhafðist ekkert í tilefni af þeim athugasemdum sem stefndi bar fram við tilgreiningar í skránni með bréfi sínu , dags. 28. febrúar 2000 .