Í rafhlöðum ( e. battery ) eru tvö skaut , forskaut ( e. anode , táknað með mínus , - ) og bakskaut ( e. catode , táknað með plús , + ) . Á leið sinni um rafmagnstækið sem um ræðir nýtist straumurinn til að framkvæma vinnu sem getur verið af ýmsum toga , háð gerð tækisins , til dæmis móttaka og sending örbylgna og hljóðs í farsíma eða hárskurður með rakvél . Við það að rafeind , sem er neikvætt hlaðin ögn , losnar frá frumeind eða sameind við forskaut rafhlöðu getur myndast plúshlaðin jón . Frumskilyrði fyrir virkni rafhlöðu er að rafeindir hafi „ tilhneigingu “ til að fara frá forskauti til bakskauts . Meðan nóg framboð er af rafeindagjöfum við forskaut og rafeindaþegum við bakskaut getur spenna rafhlöðunnar haldist sem næst óbreytt og rafhlaðan verkar sem skyldi . Ef þetta framboð minnkar hins vegar þá lækkar spennan og hverfur loks við ófullnægjandi aðstæður . Í einföldustu gerð af rafhlöðum eru umræddar eindir ( rafeindagjafar og rafeindaþegar ) frumeindir ( A ) og tilsvarandi jónir þeirra ( A + ) . Ofangreindri virkni rafhlöðu má þá lýsa með eftirfarandi hætti : Við forskaut ( anóðu ) : A → A + + e - Við bakskaut ( katóðu ) : A + + e - → A þar sem e - táknar rafeind . Dæmi um slíkt er litínjónarafhlaðan þar sem frumeindin A er litín , Li . Steinunn Kristjánsdóttir er prófessor í fornleifafræði við Sagnfræði - og heimspekideild Háskóla Íslands . Helstu rannsóknasvið hennar eru miðaldafornleifafræði , norræn fornleifafræði , kirkjusaga , klausturfornleifafræði , kynjafornleifafræði , þróun húsagerða og miðlun vísindalegrar þekkingar .