Á föstudagsmorgun hrökk ég fyrirvaralaust í gott skap . Ég átti alls ekki von á því . Ekki það að ég sé endalaust í vondu skapi . Ég er almennt þokkalegur . En þarna semsagt , þennan myrka desembermorgun , fór ég beinlínis í stuð . Ég gekk hálfdansandi út úr grunnskóla sonar míns , skælbrosandi og smellandi fingrum . Þetta var auðvitað alls ekki við hæfi né í anda ímyndarinnar um hinn veðurbarða , þungbúna eyjaskeggja sem einungis ber að tala í einsatkvæðis orðum út um sprungnar varir í köldu skammdegi . Hvað gerðist ? Jú , það var jólasamsöngur . Og í þetta skipti , eins og yfirleitt , myndaðist ljómandi góð stemning . Textunum var varpað á vegginn . Krakkarnir sungu hátt og snjallt . Ég tók upp á því að standa ekki bara upp við vegg afsíðis og hlusta með krosslagðar hendur , heldur vék kaldlyndið skyndilega fyrir einlægum söng . Ég hreifst með . Söng hástöfum . Og hið sama gerðu flestir aðrir . Eftir því sem leið á sönginn fann ég að vellíðunartilfinning fór um mig . Maður varð allur léttari og vinalegri . Í tíðindaleysi daganna fann ég að sjálfsögðu drjúgt tóm síðar um daginn til þess að gúggla þetta mál . Hvað gerist við söng ? Grunaði ekki Gvend . Það fyrsta sem kom upp var lærð útlistun á því að við söng eykst framleiðsla endorfíns í líkamanum , sem eykur vellíðan . Súrefnisflæði eykst jafnframt við söngöndunina sem leiðir til efnaferlis sem beinlínis virkar til að slá á þunglyndi og kvíða . Maður fer í gleðiástand . Öndun og þakklæti Ein ástæða þess að mér fannst þetta forvitnilegt var sú að ég hafði fyrr í vikunni hlýtt á frásögn vinar míns af því þegar hann fór í sérstakt öndunarjóga . Mikið vöðvabúnt hafði mælt með þeirri tegund jóga . Sá kraftaköggull lýsti reynslunni þannig að hann hefði beinlínis endað hágrátandi á dýnunni , í einhvers konar allsherjargleði yfir tilvistinni . Það eykur mér gleði að sjá þá senu fyrir mér . Og vinur minn , semsagt , varð jafnframt — eftir einn og hálfan tíma af öndunaræfingum — gripinn ámóta þakklæti yfir undri lífsins . Söngur , eins og ég skil það eftir gúgglið , er visst öndunarjóga . Hann virðist auka vellíðan á svipaðan hátt . Það meikar sens . Ég býst við að margir viti þetta . Erfitt er að vera reiður í kór . Að vera illur í samsöng er súrrealísk pæling . Ég hugsa að það sé nánast líffræðilega ómögulegt , alveg eins og það er karlmönnum — samkvæmt ótal fésbókarfærslum liðinnar viku — líkamlega ómögulegt að lyfta kolli og rétta úr sér með enni upp að vegg . Maður getur ekki sungið og viðhaldið fýlu mjög lengi . Hvað er hægt að gera við svona vitneskju ? Jú , almennt held ég að það sé eftirsóknarvert í samfélagi að sem flestir séu í góðu skapi . Aðeins einu sinni hef ég lent í því á lífsleiðinni að naga mig í handarbökin yfir því að hafa verið í of góðu skapi . Það var þegar ég rakst á mann sem mér líkar frekar illa við , út af svolitlu , en ég gleymdi að vera þurr á manninn við hann út af því að ég var í svo góðu skapi . Ég heilsaði honum alltof glaðlega . Var lengi að jafna mig á þessu . Að slíkum atvikum undanskildum er gott skap auðvitað forsenda þess að manni verði meira úr verki og sé móttækilegur fyrir umhverfi sínu . Að því sögðu er það verulega áleitið spursmál af hverju í ósköpunum það er ekki meira gert með svona einfaldar aðferðir , eins og söng og öndun , til þess að auka vellíðan fólks og bæta geð . Ég mælist svosem ekki til þess að þingfundir eða borgarstjórnarfundir hefjist með samsöng . Of margir myndu líklega fá bjánahroll . Ýmislegt annað í svipuðum dúr mætti þó gera , eins og að bjóða stjórnmálafólki upp á öndunarjóga bak við luktar dyr þar sem það gæti grátið saman á dýnum og fyllst gleði og þakklæti í stað þess að kalla hvert annað drullusokka . Endalaust er jafnframt rætt um skólakerfið og stöðu þess . Nú síðast fengu nemendur landsins afleita einkunn í lesskilningi í alþjóðlegri Pisa-könnun . Sagt er að þessi niðurstaða sé verulega mikil vonbrigði vegna þess að menntayfirvöld hafi lagt sérstaka áherslu á það að auka lesskilning . Nú á ég tvö börn á grunnskólaaldri . Þessa auknu áherslu hef ég einkum greint í því að börnin hafa verið að fá sent með sér heim einhvers konar línurit þar sem segir hvað þau geta lesið mörg orð á mínútu . Mig grunar að orsökin fyrir falleinkunn í lesskilningi liggi ekki í því að börnin séu ekki látin lesa nógu mikið heldur í því að lesturinn er ekki skemmtilegur . Kannski þarf að syngja fleiri orð . Einnig held ég að vellíðan og hinar einföldu aðferðir til að stuðla að henni séu vanmetnar sem forsenda meiri árangurs . Fyrir næstu könnun ættum við kannski helst að gera þetta og jafnvel lítið meira : Draga andann djúpt .