Þær sem munu breyta mestu snúa annars vegar að því að hefta völd og aðgengi hagsmunaaðila að stjórnsýslunni og hins vegar að því að setja reglur um starfsval eftir að einstaklingar ljúka opinberum störfum . En það traust var samt sem áður það mesta sem mælst hafði gagnvart löggjafarþinginu í áratug . Til samanburðar má nefna að fyrir bankahrunið treystu 42 prósent þjóðarinnar Alþingi . Athygli vekur að bankakerfið nýtur nú trausts 20 prósent landsmanna . Það er í fyrsta sinn frá hruni sem það gerist . Eða þegar stjórnmálamaður eða -menn misfara með fé almennings með svo grófum hætti að þeim sem þeir vinna hjá ofbýður , í kjördæmapoti eða sjálftöku , til dæmis með því að rukka almenning um kostnað vegna keyrslu í prófkjörum . Með því að eyða tugum milljóna króna til að halda ofur vel upplýstan elítufund á fullveldisafmælinu með umdeildum erlendum talsmanni kynþáttahyggju . Nýjustu dæmin eru þau að stjórnmálamenn ákváðu , í samtryggingu , að vinda ekki ofan af launahækkunum sínum upp á tugi prósenta sem veittar voru fyrir tveimur og hálfu ári þrátt fyrir að fyrir lægi að þær myndu setja næstu kjarasamninga í uppnám . Fyrir vikið eru þær táknrænt vopn sem er notað til að sýna fólki sem nær ekki endum saman hversu ójafnt sé gefið í íslensku samfélagi þegar sannfæra þarf það um að fara í verkfall . Það er búið að vera morgunljóst lengi að niðurlagning kjararáðs yrði ekki nægjanleg aðgerð . Því miður er líklega of seint að sýna hörku og dug núna . Sá gluggi hefur lokast og afleiðingarnar hafa þegar átt sér stað . Alþingi hefur heldur ekkert við það að athuga að stjórnmálamaður greiddi almannatengli rúmlega milljón króna og lofaði honum umtalsverðri viðbótarfjárhæð fyrir að vinna fyrir sig tvær varnarvefsíður . Báðar vefsíðurnar voru skýr kosningaáróður í aðdraganda kosninga . Báðir flokkarnir fengu mun meira fylgi í kosningunum en kannanir höfðu spáð þeim og því rökstuddur grunur um að ólöglega athæfið hafi skilað þeim árangri . Að endingu er vert að minnast á athæfi Reykjavíkurborgar um að fara í ólöglegt átak til auka kosningaþátttöku þar sem send voru gildishlaðin skilaboð til ungra kjósenda , eldri kvenna og erlendra ríkisborgara . Þar er fullt tilefni til að rannsaka í kjölinn það sem átti sér stað og alla ákvörðunartöku . Við blasir að Alþingi ætti að skipa rannsóknarnefnd til að fara yfir allt ofangreint . Fyrst ber auðvitað að nefna Klausturmálið . Ætla verður að sú ömurlega orðræða sem þingmenn Miðflokksins höfðu um aðra stjórnmálamenn , fatlaða og samkynhneigða í nóvember sé ráðandi þáttur í minnkandi trausti milli ára . Það átti sér stað ítrekað þegar hópurinn stýrði Framsóknarflokknum . Fremst í flokki er auðvitað Vigdís Hauksdóttir . Hún hefur unnið sér það til frægðar sem þingmaður að ásaka embættismenn um að vilja misnota aðstöðu sína í starfi fyrir ríkið til að fá flugvildarpunkta fyrir fjölskyldur sína , hún hefur ásakað Ríkisendurskoðanda um þöggunartilburði vegna þess að bróðir hans var skrifstofustjóri í ráðuneyti , ásakað lögmann sem vann fyrir ríkið við að endurreisa bankakerfið um skjalafals , hún lét vinna skýrslu um það sem hún kallaði „ Einkavæðing bankanna hin síðari “ sem var svo léleg að Alþingi neitaði að bera ábyrgð á henni en fól þó í sér grófar ærumeiðingar á hendur þeim sem unnu að samningsgerðinni , ásakaði forstjóra Landsspítalans um að beita andlegu ofbeldi þegar hann kvartaði yfir ókurteisi hennar , ásakaði embættismenn um að ljúga að sér , hún hefur sagt að stjórnendur ríkisfyrirtækja séu „ eins og smákrakkar í sælgætisbúð “ , kvartað yfir starfsfólki Alþingis fyrir að draga úr virðingu stofnunarinnar með því að yrða á sig að fyrra bragði og gefið í skyn að IPA-styrkir Evrópusambandsins hafi verið einhverskonar mútugreiðslur til forstöðumanna ríkisstofnana og starfsmanna þeirra til að æsa þá upp . Nú er Vigdís í borgarstjórn og hefur tekið höndum saman við fólk úr minnihluta og stundum úr meirihluta um að draga trúverðugleika þess stjórnvalds niður í svaðið . Pólitíkusinn segist hafinn yfir pólitík . Við blasir að það er pólitískt markmið átakalýðskrumara í íslenskri pólitík að draga úr trausti á stjórnmál , stjórnsýslu og embættismenn . Við þannig aðstæður gengur þeim sjálfum best . Og hinir sem taka þátt í stjórnmálum leyfa þessu að gerast . Að skilja ekki vandann Það versta við þetta allt saman er að þessi staða kemur ekkert sérstaklega á óvart . Pólitískt menning á Íslandi leiðir af sér vantraust . En það er ekki hægt að kenna alltaf viðbrögðum við eigin hegðun um að vera röng . Það er nefnilega þannig að ef einhver treystir þér ekki þá er það – að minnsta kosti að uppistöðu – vegna þess að þú hefur hagað þér með hætti sem leiddi til þess . Við á Kjarnanum göngum bjartsýn og einbeitt inn í nýtt ár og þökkum lesendum fyrir það traust sem þeir sýna með því að styrkja Kjarnann . Okkar tryggð er aðeins við lesendur . Við erum skuldbundin ykkur og værum þakklát ef þið vilduð vera með í að gera Kjarnann enn sterkari .