Að viðurkennt verði með dómi að þeir félagsmenn Vélstjórafélags Íslands , sem starfa hjá Hitaveitu Suðurnesja hf. og vinna reglubundið á vöktum á aukafrídögum , skuli fá án skerðingar á launum 12 vinnudaga ( vaktir ) í frí á ári , skv. grein 6.5 í kjarasamningi Vélstjórafélags Íslands og Samtaka atvinnulífsins , vegna Hitaveitu Suðurnesja hf. , frá 16. september 2005 . Að Samtök atvinnulífsins , vegna Hitaveitu Suðurnesja hf. , verði dæmd til að greiða stefnanda málskostnað að skaðlausu . Dómkröfur stefnda Stefndi krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá dómi . Til vara að stefndi verði sýknaður af kröfum stefnanda . Að stefnandi verði í báðum tilvikum dæmdur til að greiða honum málskostnað að mati dómsins . Stefnandi krefst þess að frávísunarkröfu stefnda verði hafnað og stefnda gert að greiða málskostnað í þessum þætti málsins . Frídagar þessir skulu veittir á tímabilinu 15. september – 30. apríl með samfelldu fríi . Stefnandi byggir á því að allt frá gildistöku kjarasamnings stefnanda frá 2001 , hafi ákvæði greinar 6.5 verið skýrt og túlkað þannig , að þeir vélfræðingar sem vinna samkvæmt tilteknu vaktafyrirkomulagi allan ársins hring , þ.e. vinna reglubundið á vöktum á aukafrídögum , fái án skerðingar 12 vetrarfrídaga . Með uppsagnarbréfum Hitaveitu Suðurnesja hf. 22. ágúst 2005 til vélfræðinga fyrirtækisins , var „ viðbótarfrídögum starfsmanna “ sagt upp með vísan til þess , að sá fjöldi vetrarfrídaga sem starfsmenn á vöktum hefðu fengið , samkvæmt grein 6.5 , væri umfram lágmarksákvæði kjarasamninga , en þar sem yfirborgunin hefði viðgengist um nokkurt skeið yrði hún ekki felld niður nema að undangengnum samningsbundnum uppsagnarfresti . Var „ núverandi framkvæmd á töku vetrarfrís “ því sagt upp frá og með 1. janúar 2006 og kveðið á um að innvinnsla á grundvelli kjarasamnings hæfist frá þeim tíma . Starfsmenn héldu því fullum dagafjölda á árinu 2006 ( vegna vinnu ársins 2005 ) en vetrarfrí árið 2007 m.v. óbreytt vaktakerfi yrði 6,15 dagar ( vegna vinnu ársins 2006 ) . Í bókun Samtaka atvinnulífsins , var m.a. vísað til þeirra breytinga , sem gerðar voru á vetrarfríákvæði kjarasamnings stefnanda og Landsvirkjunar frá 7. apríl 2005 , með því viðbótarákvæði sem vélfræðingar Hitaveitu Suðurnesja hf. höfnuðu . Í bókun Vélstjórafélags Íslands var túlkun Samtaka atvinnulífsins á grein 6.5 kjarasamnings aðila og uppsögn Hitaveitu Suðurnesja hf. á viðbótarfrídögum starfsmanna mótmælt . Var vísað til þess að grein 6.5 hafi ávallt verið túlkuð með þeim hætti , að þeir vélfræðingar sem hefðu unnið samkvæmt tilteknu vaktafyrirkomulagi allan ársins hring , hafi fengið án skerðingar tólf frídaga . Hafi Hitaveita Suðurnesja hf. ávallt gert upp við vélfræðingana í samræmi við þennan skilning samningsaðilanna . Fyrirsvarsmenn Hitaveitu Suðurnesja hf. hafi réttlætt uppsagnir sínar frá 22. ágúst 2005 , frá og með 1. janúar 2006 „ á núverandi framkvæmd á töku vetrarfrís “ , með því að sumarið 2001 hafi nýtt vaktafyrirkomulag verið tekið upp hjá hitaveitunni , að fyrirmynd Kröflustöðvar hjá Landsvirkjun . Hafi þá farist fyrir að breyta framkvæmd vetrarfría vélfræðinganna til samræmis við nýja skipan vakta . Stefnandi mótmælir því sem fyrirsvarsmenn Hitaveitu Suðurnesja hf. halda fram , að réttur vélfræðinga Hitaveitu Suðurnesja hf. , sem vinna reglubundið á vöktum á aukafrídögum , til 12 vetrarfrídaga á ári , teljist til ráðningarbundinna kjara þeirra , að um sé að ræða yfirborgun sem hægt sé að segja upp með lögmætum fyrirvara . Þvert á móti heldur stefnandi því fram að um sé að ræða kjarasamningsbundin lágmarksréttindi , sem Hitaveita Suðurnesja hf. geti ekki einhliða skert . Þessu til stuðnings er á það bent að vetrarfríákvæði kjarasamninga vélfræðinga sem starfað hafa hjá Hitaveitu Suðurnesja , nú hf. , og framkvæmd ákvæðisins hafi verið óbreytt um langt árabil . Vélfræðingar hitaveitunnar , sem unnið hafi reglubundið á vöktum á aukafrídögum , hafi a.m.k. frá árinu 1993 , fengið án skerðingar eða skilyrða 12 – 14 daga í vetrarfrí , sbr. kjarasamninga Vélstjórafélags Suðurnesja frá 1993 , 1995 og 1998 og kjarasamninga Vélstjórafélags Íslands frá 2001 og 2005 . Verði áralangri og venjubundinni framkvæmd kjarasamningsákvæðis því ekki einhliða breytt af öðrum samningsaðilanum á samningstíma kjarasamnings . Breytingar á þessari áralöngu , venjubundnu og athugasemdalausu framkvæmd kjarasamningsákvæðisins geti ekki komið til nema með samkomulagi allra þeirra aðila sem að viðkomandi kjarasamningi koma og þá helst með ótvíræðri breytingu á orðalagi viðkomandi kjarasamningsákvæðis , svo ekki fari milli mála hver endanlegur vilji samningsaðilanna sé . Í uppsagnarbréfum Hitaveitu Suðurnesja hf. segi að þegar nýtt vaktafyrirkomulag var tekið upp í Svartsengi sumarið 2001 , að fyrirmynd Kröflustöðvar hjá Landsvirkjun , hafi farist fyrir að breyta framkvæmd vetrarfrís „ til samræmis við nýja skipan vakta “ . Hér vakni óhjákvæmilega upp sú spurning , hvers vegna fyrirsvarsmenn hitaveitunnar hafi ekki strax gert breytingar á vetrarfríum vélfræðinga sinna , sumarið 2001 eða fljótlega þar á eftir , fyrst réttur þeirra til 12 daga vetrarfrís hafi einungis verið hluti af ráðningarbundnum kjörum en ekki kjarasamningsbundnum . Hvers vegna hafi gildandi fyrirkomulagi vetrarfría ekki verið sagt upp fyrr en rúmum fjórum árum síðar fyrst heimildin til uppsagnar á fyrirkomulagi vetrarfría hafi þá verið fyrir hendi ? Og hvers vegna hafi fyrirsvarsmenn Hitaveitu Suðurnesja hf. yfir höfuð ekki farið fram á það í kjarasamningsviðræðum árið 2005 , að bætt yrði við grein 6.5 í kjarasamningnum ákvæði um skerðingu vetrarfrís með tilliti til dagvinnuvakta , fyrst hægt hafi verið einhliða að segja þágildandi fyrirkomulagi upp með venjubundnum uppsagnarfresti ? Skýring á þessu sé augljós að mati stefnanda , og hún sé sú að fyrirsvarsmenn Hitaveitu Suðurnesja hf. hafi í raun ekki litið svo á sumarið 2001 þegar breytingar voru gerðar á vaktafyrirkomulagi , eða síðar , að um ráðningarbundin kjör væri að ræða því þá hefði fyrirtækið væntanlega strax breytt eða sagt upp greiðslum fyrir vaktavinnu vélfræðinganna . Í bókun Samtaka atvinnulífsins frá 16. september 2005 sé varðandi túlkun á vetrarfríákvæði greinar 6.5 kjarasamnings Vélstjórafélags Íslands og Samtaka atvinnulífsins , vegna Hitaveitu Suðurnesja hf. , vísað til sömu greinar í kjarasamningi Vélstjórafélags Íslands og Landsvirkjunar frá 7. apríl 2005 , sem fjallar um vetrarfrí vélfræðinga hjá Landsvirkjun . Í bókuninni segir , að í viðbótinni sem vélfræðingar Landsvirkjunar samþykktu en vélfræðingar Hitaveitu Suðurnesja hf. höfnuðu , fælist ekki efnisleg breyting á ákvæðinu , einungis væri um að ræða nánari lýsingu á eldra ákvæði . Í bókuninni sagði jafnframt , að vélfræðingar hjá Landsvirkjun sem unnið hefðu á vöktum ásamt dagvinnu , hefðu um árabil fengið í vetrarfrí hlutfall af 12 dögum í samræmi við hlutfall vakta af heildarvinnutíma . Hafi vélfræðingar í Kröflu , sem unnið hafa í eins kerfi og vélfræðingar hjá Hitaveitu Suðurnesja hf. , þannig fengið 6,15 daga í vetrarfrí á ári en ekki 12 eins og vélfræðingar Hitaveitu Suðurnesja hf . Við túlkun og samanburð á vetrarfríákvæðum kjarasamninga vélfræðinga hjá Hitaveitu Suðurnesja hf. annars vegar og hins vegar vélfræðinga Landsvirkjunar , verði einnig að horfa til þess að samningarnir séu ósambærilegir að mörgu leyti og njóti vélfræðingar Landsvirkjunar í ýmsu betri réttinda en vélfræðingar Hitaveitu Suðurnesja hf . Einnig er vísað til kjarasamninga milli Vélstjórafélags Suðurnesja og Hitaveitu Suðurnesja frá 1993 , 1995 og 1998 , einkum ákvæða þeirra samninga um vetrarfrí vélfræðinga . Þá er vísað til greinar 6.5 í kjarasamningum Vélstjórafélags Íslands og Landsvirkjunar frá 2001 og 2005 . Þá vísast til 1. gr. laga nr. 55 / 1980 og 7. gr. laga nr. 80 / 1938 . Einnig til meginreglna vinnuréttar , einkum þeirrar að kjarasamningsbundnum réttindum launþega verði ekki einhliða breytt af vinnuveitanda á gildistíma kjarasamnings . Einnig þeirrar meginreglu vinnuréttar að venjubundinni túlkun og framkvæmd kjarasamnings , til margra ára , verði ekki einhliða breytt af öðrum samningsaðilanum . Mál þetta sé lagt fyrir Félagsdóm til úrlausnar m.v.t. 2. tl . Var þá m.a. tekið orðrétt upp ákvæði um vetrarfrídaga vaktavinnumanna , sbr. gr. 6.5 . í kjarasamningi frá 2001 . Áréttað hafi verið í bókun 4 með samningnum að vetrarfrí vaktavinnumanna á 12 klst. vöktum skyldi vera það sama í klst. og í sambærilegum fyrirtækjum þar sem staðnar væru 12 klst. vaktir allt árið . Hafi þar verið átt við vélfræðinga hjá Landsvirkjun . Í júní 2001 hafi verið tekið upp nýtt vaktakerfi hjá Hitaveitu Suðurnesja hf. og þá tekin upp sú nýjung að vélfræðingar unnu að hluta á vöktum og að hluta sem dagvinnumenn . Um hafi verið að ræða vinnufyrirkomulag sem Landsvirkjun notaði við Kröflu . Eftir upptöku þessa vaktakerfis hafi mikið verið um það rætt innan fyrirtækisins hvort fækka ætti vetrarfrídögum til samræmis við Landsvirkjun . Af ýmsum ástæðum hafi því ekki verið hrint í framkvæmd fyrr en árið 2005 . Kjarasamningurinn hafi hins vegar verið felldur í atkvæðagreiðslu meðal starfsmanna . Stefndi byggir kröfu sína um frávísun á d lið 1. mgr. 80. gr. laga um meðferð einkamála nr. 91 / 1991 . Með aðilum sé ágreiningur um það hvað felist í vaktafyrirkomulagi gr. 6.5 í kjarasamningi aðila . Dómkrafa stefnanda endurspegli ekki túlkunarágreining aðila og sé því ekki til þess fallin að leiða ágreining aðila til lykta . Dómkrafa eigi að vera svo skýr að unnt sé að taka hana óbreytta upp í dóm og hún eigi að fela í sér lyktir máls . Um það sé ekki að ræða hér og beri því að vísa málinu frá dómi . Krafa um málskostnað styðst við 130. gr. l . nr. 91 / 1991 um meðferð einkamála . Niðurstaða Ljóst er af gögnum máls að ágreiningur er með málsaðilum um túlkun á ákvæði greinar 6.5 í kjarasamningi Vélstjórafélags Íslands og Samtaka atvinnulífsins , vegna Hitaveitu Suðurnesja hf . Í gildandi kjarasamningi aðila , sem undirritaður var þann 16. september 2005 , voru engar breytingar gerðar á samningaákvæði þessu , sem er óbreytt frá fyrri kjarasamningi sömu aðila 4. janúar 2001 . Ákvæði þetta sem kveður á um sérstaka frídaga að vetri til handa félagsmönnum stefnanda hljóðar svo orðrétt : Auk framangreinds orlofs skulu vélfræðingar sem vinna reglubundið á vöktum á aukafrídögum fá án skerðingar á launum 12 vinnudaga ( vaktir ) á ári . Frídagar þessir skulu veittir á tímabilinu 15. september – 30. apríl með samfelldu fríi . Dómkrafa stefnanda í málinu er þannig : Að viðurkennt verði með dómi að þeir félagsmenn Vélstjórafélags Íslands , sem starfa hjá Hitaveitu Suðurnesja hf. og vinna reglubundið á vöktum á aukafrídögum , skuli fá án skerðingar á launum 12 vinnudaga ( vaktir ) í frí á ári , skv. grein 6.5 í kjarasamningi Vélstjórafélags Íslands og Samtaka atvinnulífsins , vegna Hitaveitu Suðurnesja hf. , frá 16. september 2005 . Krafa stefnanda í málinu er því þess efnis að viðurkennt verði það ákvæði kjarasamnings aðila , sem deilt er um túlkun á . Kröfugerð í dómsmáli þarf að vera þannig úr garði gerð að dómsniðurstaða á grundvelli hennar leiði til lykta þann ágreining sem uppi er í málinu . Dómkrafa stefnanda , eins og hún er sett fram , er ekki til þess fallin að leysa úr þeim ágreiningi sem er með aðilum um túlkun á greindu kjarasamningsákvæði og er hún andstæð d-lið 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91 / 1991 um glögga kröfugerð . Ber því að vísa máli þessu frá Félagsdómi . Dæma ber stefnanda til að greiða stefnda málskostnað , sem ákveðst 100.000 krónur . Máli þessu er vísað frá Félagsdómi . Stefnandi , Vélstjórafélag Íslands , greiði stefnda , Samtökum atvinnulífsins vegna Hitaveitu Suðurnesja hf. , 100.000 krónur í málskostnað .