MINNINGAR MORGUNBLAÐIÐ ÞRIÐJUDAGUR 11. DESEMBER 2001 49 Brynjólfur Þor - steinsson var orðinn fulltíða maður er hann fluttist í Sandvíkurhrepp með foreldrum sín - um , Þorsteini Brynjólfssyni og Júl - íönu Sturlaugsdóttur . Þetta var lýð - veldissumarið 1944 og bjart í lofti og ríkti bjartsýni þar í sveit sem annars staðar . Ekki síst átti það við nýja bóndann í Hreiðurborg ; hann var í ofanálag kommúnisti og duldi það hvergi en hélt hugsjón sinni hátt á loft . Þessi kenning var flestum sveit - ungum hans framandi en Þorsteini fyrirgafst mikið enda var hann af - burða skemmtilegur maður . Brynjólfur stóð í skugga föður síns , reyndar móðir hans líka . Þor - steinn var vinnusamur og sótti störf utan heimilis . Þau mæðgin voru heima og einnig voru í heimili hans , fyrst er ég mundi til , Karolína dóttir hans , sem gekk í Kvennaskólann , og Guðmundur Torfason fóstursonur hans . Þessi staða Brynjólfs í Hreið - urborg var sem betur fer ekki lengi með slíkum hætti . Skömmu eftir 1950 var hann búinn að fastna sér kornunga stúlku , Önnu Guðmunds - dóttur . Hún kom sem kaupakona að Hreiðurborg frá Ísólfsskála við Grindavík . Það er í minnum haft að kaupakonan unga hafði komið ríð - andi á tveimur hestum í kaupavinn - una . Allt hennar starf í Hreiðurborg varð eftir því . Þau Brynjólfur gengu í hjónaband 7. desember 1952 , eign - uðust á næstu árum sex börn og komu fljótt upp góðu búi . Árið 1955 tóku þau formlega við öllu búinu og bjuggu síðan arðsömu meðalbúi þar til 1994 er þau fluttu að Selfossi . Þá höfðu Þorsteinn sonur þeirra og Sig - urlaug kona hans búið á móti þeim frá 1989 og tóku nú alfarið við jörð - inni . Þetta er ytri skelin af lífshlaupi Brynjólfs í Hreiðurborg , en þá er tvennt eftir sem hér er erfitt að lýsa til hlítar . Hann var annars vegar söngvinn gleðimaður og hrókur alls fagnaðar á góðri stund , hins vegar vandvirkur , allt að því vammlaus embættismaður fyrir sína sveit . Fóð - ureftirlitsmaður varð hann í Sand - víkurhreppi um eða eftir 1960 og gegndi því starfi óslitið til 1998 ? BRYNJÓLFUR ÞORSTEINSSON ? Brynjólfur Þor - steinsson , fyrr - verandi bóndi á Hreiðurborg í Sand - víkurhreppi í Árnes - sýslu , fæddist í Stykkishólmi 27. ágúst 1920 . Hann lést á Sjúkrahúsi Suðurlands 29. nóv - ember síðastliðinn og fór útför hans fram frá Selfoss - kirkju 7. desember . enda var þá sveitin öll . Brynjólfur starfaði í hreppsnefnd Sandvík - urhrepps 1970 til 1994 er hann kaus að láta þar af störfum . Hann var varaoddviti Sand - víkurhrepps 1973 ? 1994 . Margoft var hann fulltrúi sveitarfélags síns á aðalfundum Sambands íslenskra sveitarfélaga , einkum árin 1985 ? 1994 . Hann sótti einnig tvisvar að - alfund Sambands ís - lenskra sveitarfélaga . Erfitt er að meta svo fjölþætt störf en Brynjólfur vann þau undir heilla - stjörnu . Fóðurásetningin er vanda - söm en Brynjólfur naut þar prúð - mennsku sinnar og einkar fagurrar rithandar og vandaðs frágangs á öll - um pappírum . Þá sjaldan hann þurfti að hafa afskipti af fóðrun fór hann ekki að mönnum með ofstopa . Hann nuddaði uns nokkuð vannst . Starfi hans í hreppsnefnd Sandvíkur - hrepps kynntist ég öllu betur , því við áttu þar samleið öll hans hrepps - nefndarár . Ekki voru þar loftkast - alar byggðir en farið gætilega að hlutum . Hæfilega rýninn var hann á skoðanir annarra og á greind hans valt oft er afgreiða þurfti vandasöm mál . Mér er minnisstætt er við hóf - um að vinna að vatnsveitumálum sveitunga okkar , en Brynjólf bað ég að fara með mér að Reykjalundi að semja um framleiðslu vatnsrör - annna . Hann var kunnugur þar frá baráttuárum sínum við bakveikina og kom vel fyrir hjá þeim ágætu mönnum er við hittum á Reykjalundi og urðu viðsemjendur okkar . Brynjólfur í Hreiðurborg var gleðimaður á mannfundum og minn - ast margir sveitarstjórnarmenn hans þaðan . Þótt hægur væri í fasi gat hann einatt komið á óvart . Mér er sagt að eitt sinn hafi hann komið til Reykjavíkur á aðalfund Sam - bands ísl. sveitarfélaga . Undir lok fundar þágu menn veisluboð Reykja - víkurborgar . Þar áttu aðeins tveir að flytja ræður , forseti borgarstjórnar og formaður sambandsins . Brynjólf - ur fór þá afsíðis með forseta borg - arstjórnar og bað hann að leyfa sér að flytja litla og síðbúna kveðju til höfuðborgar sinnar . Það gekk allt eftir . En mikil var undrun sýslunga Brynjólfs er hann birtist í ræðustól . Seig þeim þó larður er Brynjólfur flutti mál sitt . Hann minntist þess er hann kom ungur að árum til Reykja - víkur í Bretavinnu . Hann kom þang - að kvíðinn ? og reyndar í fyrsta sinn ? en borgin tók honum opnum örm - um og sýndist hann verða betri á eft - ir og borginmannlegri . Í þeim anda fannst honum að góð höfuðborg og íbúar hennar ættu að starfa . Ég á margar dýrmætar minningar um Brynjólf í Hreiðurborg sem ég tíni ekki til hér . Hann var ritfær maður og skrifaði oft eftir vini sína en alltof sjaldan um dægurmálin . Mjög vel gerð er frásögn af hring - ferð hans um landið okkar . Hann fór þar á kostum en lauk ekki frásögn - inni . Ég hvatti hann til að ljúka þeirri sögu sem því miður varð ekk - ert úr . Hann er í þess stað farinn í aðra ferð sem hann kvaðst ekkert óttast . Við upphaf þeirrar ferðar kveð ég vin minn Brynjólf Þorsteins - son og votta aðstandendum hans dýpstu samúð . Páll Lýðsson . Kær vinur og nágranni , Brynjólf - ur í Hreiðurborg , er fallinn frá . Þegar ég fluttist ásamt foreldrum mínum að Kaldaðarnesi vorið 1948 , bjuggu í Hreiðurborg hjónin Þor - steinn Brynjólfsson og Júlíana Stur - laugsdóttir ásamt börnum sínum Brynjólfi og Karólínu , svo og uppeld - issyni , Guðmundi Torfasyni . Tókst fljótt milli okkar og þessara næstu nágranna okkar góður kunnings - skapur og síðar vinátta . Feður okkar Brynjólfs , Þorsteinn og Jörundur , höfðu báðir brennandi áhuga á mál - efnum lands og þjóðar , sem oft leiddi til umræðu og stundum langra sam - funda . Þótt ekki væru þeir alltaf sammála , skyggði það hvergi á gagn - kvæma virðingu og vinarþel . Brynj - ólfur Þorsteinsson og kona hans , Anna Guðmundsdóttir , tóku við búi í Hreiðurborg af foreldrum Brynjólfs . Áttum við í Kaldaðarnesi þau fyrir nágranna um áratuga skeið . Er mér og fjölskyldu minni dýrmæt minning um þá vináttu og hjálpfýsi , sem jafn - an ríkti í samskiptum okkar . Brynjólfur er mér eftirminnilegur fyrir margra hluta sakir . Ég nefni þar fyrst góðar gáfur , skarpa greind og ljúfa lund . Hann var vel menntaður , þótt ekki nyti hann langrar skólagöngu . Hann var mikill unnandi fagurra bókmennta og miðlaði oft á góðri stund af þekk - ingu sinni . Fór ekki milli mála að þar sló listræn æð . Þá er mér ofarlega í huga , ekki síst af eigin reynslu , hjálpsemi Brynjólfs og höfðingsskapur . Hann var jafnan fús til að greiða úr vanda og leggja lið . Aldrei varð ég þess var að slíkt væri eftir talið eða til gagn - gjalds ætlast . Eftir að hann brá búi , liðsinnti hann mér jafnan við hey - skap í Kaldaðarnesi . Hann var með afbrigðum laginn heyskaparmaður og réði þar löng reynsla og eðlislæg verklagni og varkárni . Eftir að hann fluttist að Selfossi , sem ekki var hon - um létt , naut hann þess að koma á gamlar slóðir . Á þennan hátt og margan annan naut ég rausnar Brynjólfs og greiðvikni . Á ég honum skuld að gjalda . Brynjólfur sneiddi hjá erjum og var yfir það hafinn að láta smámuni verða að ásteytingarsteini í skiptum sínum við aðra . Ljúfmennska hans og réttsýni naut sín vel í ýmsum trúnaðarstörfum , sem honum voru falin . Engu að síður bjó í Brynjólfi mikil festa , sem var honum styrkur , ekki síst þegar veikindi steðjuðu að . Það fellur mér þungt , að hindrun er í vegi þess , að ég geti fylgt Brynj - ólfi til grafar , þessum góða vini og mikla öðlingi . Ég sendi , úr nokkurri fjarlægð , samúðarkveðjur okkar Ingibjargar til Önnu og fjölskyldu hennar og Brynjólfs allrar . Gaukur Jörundsson , Kaldaðarnesi . Þeir kvöddu þennan heim sama daginn , Brynjófur Þorsteinsson frá Hreiðurborg móðurbróðir minn og George Harrison einn af Bítlunum sem settu mark sitt á flesta sem fæddir voru fyrir og um miðja síð - ustu öld . Fyrir mig persónulega er þetta at - hyglisvert því sennilega hafa ekki aðrir , ef foreldrarnir eru ekki taldir með , haft meiri áhrif á ungan pilt frá Seyðisfirði en einmitt Bítlarnir og Bibbi frændi í sveitinni . Ég var ekki gamall þegar ég eign - aðist skjól í sveitinni , fyrst hjá ömmu og afa , þeim Júlíönu Sturlaugsdóttur og Þorstreini Brynjólfssyni sem flust höfðu úr Breiðafirði að Hreið - urborg í Sandvíkurhreppi í Flóa . Ég var ekki hár í loftinu þegar ég var sendur með Flugfélaginu frá Egils - stöðum til Reykjavíkur þar sem Helgi og Fríða tóku á móti mér og annaðhvort keyrðu mig austur að Hreiðurborg eða komu mér í rútu . Þetta var langt ferðalag á árunum í kring um 1960 en það var á sig leggjandi til að komast í sveitina . Amma og afi deildu þá búi með Brynjólfi syni sínum og Önnu Guð - mundsdóttur konu hans . Fyrsta sumarið var ég sem sagt í sveit hjá ömmu og afa og naut forréttinda langt umfram aðra á bænum , fékk að sofa lengur , varð að borða meira og ef kalt var úti fannst mér ég vera í jafnmiklum fötum og allir hinir til samans . Næsta sumar tók alvaran við , ég var í sveit hjá Brynjólfi frænda og öll forréttindi voru fyrir bí . En það var ekkert verra . Sveitadvölin varð jafn ánægjuleg og sumarið leið við vinnu og skemmtun . Einhvern veginn er það svo að í minningunni var alltaf sól í sveitinni og aldrei leiddist manni . Þar skipti ekki minnstu fram - lag Brynjólfs , sem var hafsjór af fróðleik , skemmtilegur og stríðinn gat hann verið . Það var þó aldrei til skaða og þegar litið er til baka held ég að við strákarnir , sem vorum í sumardvöl í Hreiðurborg höfum bara haft gott af henni . Það eru ákveðin forréttindi að til - heyra þeirri kynslóð sem kynntist lífi þjóðarinnar bæði til sjávar og sveita og fá í kaupbæti ýmsan fróðleik um lífið sem var . Mikilvægur hlekkur í þessu uppeldi var Brynjólfur í Hreiðurborg , sem auk þess hafði ákveðnar skoðanir á hlutunum . Hann var höfðingi heim að sækja , maður gleði og söngs en hann gat líka verið alvörugefinn . Það var ómetanlegt að fá að kynnast slíkum manni í uppvextinum . Brynjólfs verður sárt saknað . Á það ekki síst við Önnu , börnin og barnabörnin sem sjá nú á eftir eig - inmanni , föður og afa . Ómar Garðarsson . Elsku afi . Það kemur víst að því hjá okkur öllum að við kveðjum þennan heim og höldum áfram í þann næsta . Nú er sú stund runnin upp hjá þér og kveðjum við þig jafnt með tárum sem brosi þegar við rifj - um upp þær minningar um þig sem ávallt munu fylgja okkur . Við mun - um aldrei gleyma þér , elsku afi minn , þú munt lifa áfram í minningum okk - ar . Alltaf fundum við hversu velkomin við vorum þegar við komum að heim - sækja ykkur og alltaf var jafn erfitt að kveðja . Þú vildir alltaf allt fyrir okkur gera og er óhætt að segja að þú hafir alltaf verið stoltur af þínum afkomendum . Ég man eftir því þeg - ar ég náði eitt sinn í þig í réttirnar þegar ég var nýkomin frá Þýska - landi . Þú varst að spjalla við nokkra félaga þína þegar mig bar að . Stoltur sagðir þú þeim frá mér og því sem ég hafði verið að gera . Þó sumum fynd - ist þetta ekki eins merkilegt þá var augljóst að þér fannst mikið til þess koma og skein svoleiðis af þér stoltið að ég bráðnaði algjörlega . Ég hlakkaði alltaf til þess , þegar að því kæmi að ég gifti mig , að hafa þig hjá mér og sérstaklega hlakkaði ég til að heyra þá ræðu frá þér . Þú varst ávallt hrókur alls fagnaðar í veislum og hefur maður heyrt marg - ar sögur af þér þar sem þú stóðst upp og sagðir nokkur orð , öðrum til mikillar ánægju . Hin langa þraut er liðin , nú loksins hlauztu friðinn , og allt er orðið rótt , nú sæll er sigur unninn , og sólin björt upp runnin á bak við dimma dauðans nótt . Fyrst sigur sá er fenginn , fyrst sorgar þraut er gengin , hvað getur grætt oss þá ? Oss þykir þungt að skilja , en það er Guðs að vilja , og gott er allt , sem Guði ? er frá . ( V. Briem . ) Við munum ávallt minnast þín , elsku afi minn . Alda , Hákon og Rakel Rós . Ég sá þig fyrst í maí 1983 . Þegar mig bar að garði í Dæli þennan maí - dag stóðstu fyrir norðan bæinn og varst að sópa stéttina . Ég átti seinna eftir að komst að því , að þér féll aldrei verk úr hendi . Ég átti til dæmis ákaflega bágt með að skilja GUÐRÚN INGVELD - UR BJÖRNSDÓTTIR ? Guðrún Ingveld - ur Björnsdóttir fæddist á Hrapps - stöðum í Víðidal í Vestur-Húnavatns - sýslu 1. febrúar 1921 . Hún lést á sjúkrahúsinu á Hvammstanga 28. nóvember síðastlið - inn og fór útför hennar fram frá Hvammstangakirkju 7. desember . hvernig þú gast horft á sjónvarpið og stoppað í sokka í leiðinni eða prjónað , en það gerðir þú iðulega , því það varð að nýta hverja stund . Þú lagðir mikla rækt við heimilið og búskapurinn átti hug þinn allan . Þótt þú virtist alvörugefin var stutt í gamansemina og þú varst fljót að sjá spaugilegu hliðina á hlutunum . Mér líður aldrei úr minni , þegar þú varst að kanna kunnáttu tilvonandi tengdadóttur - innar í matseld , þú baðst mig að elda hafragraut , léttara gat það nú ekki verið . Ég vandaði mig þessi ósköp og grauturinn var eldaður . Þið Gunnþór borðuðuð hljóð , þú trúðir mér reyndar fyrir því eftir matinn að þér þætti betra að hafa grautinn þynnri . Það er engu logið með það að það hefði mátt hálfrota mann með honum . Eftir að við urðum vinkonur gát - um við oft hlegið innilega saman og þá var gjarnan rifjuð upp sagan af hafragrautnum . Þú varst alltaf boð - in og búin að miðla ? borgarbarninu ? af þekkingu þinni og reynslu . Þegar þú fluttir til Hvammstanga í nýja húsið á Garðaveginum , sem þið Gunnþór byggðuð , var ekkert slegið af , þú fórst að vinna í bakaríinu og húsverkin voru unnin af sömu elju og áhuga og áður , alltaf margar sortir af kökum með kaffinu , og enginn mátti fara svangur úr þínu húsi . Ég vildi óska að við hefðum átt lengri tíma saman , og að þú hefðir ekki verið ? dæmd úr leik ? svona fljótt . Mig langar að þakka þér fyrir allar góðu stundirnar sem við áttum saman . Ég veit að þér líð - ur núna vel . Bless og takk fyrir allt . Sigrún .