Hugmyndin um að sameina tvo af kerfislægt mikilvægu bönkum landsins - sem eru Íslandsbanki , Arion banki og Landsbankinn - er í raun „ algeggjuð “ út frá samkeppnissjónarmiðum . Hið nýja bankakerfi , sem endurreist hefur verið á grunni innlendra eigna hinna föllnu banka , gefur enn síður tilefni til að fallast á sameiningar stærstu fyrirtækjanna á markaðnum heldur en það gerði fyrir 20 árum . Þetta er meðal þess sem kemur fram í grein Gylfa Magnússonar , dósents og fyrrverandi viðskiptaráðherra , í Vísbendingu , sem kom til áskrifenda síðastliðinn föstudag . Auglýsing Í greininni segir meðal annars : „ Í áliti samkeppnisráðs um samrunann sem var fyrirhugaður fyrir um 20 árum er ítarlegur rökstuðningur og ýmsar tölur um markaðshlutdeildir á íslenskum fjármálamarkaði á þeim tíma . M.a. eru reiknaðar út Herfindahl-Hirschman vísitölur , HHI , um samþjöppun á ýmsum undirmörkuðum út frá stöðunni í lok árs 1999 ( HHI vísitala er summa markaðshlutdeilda einstakra fyrirtækja í öðru veldi , margfölduð með 10.000 ) . Vísitölurnar voru í flestum tilfellum rétt um 2.000 stig í lok árs 1999 en hefðu hækkað í ríflega 3.000 stig með samruna Landsbanka og Búnaðarbanka , þ.e. hækkað um meira en 1.000 stig . Helsta undantekningin var fasteignalánamarkaður þar sem Íbúðalánasjóður var þá með mjög mikla markaðshlutdeild en bankarnir litla . Í öllum nágrannalöndum okkar hefðu samkeppnisyfirvöld lagst gegn samruna fyrirtækja við þessar aðstæður . Það gerði hið íslenska samkeppnisráð vitaskuld og ekkert varð úr samrunanum . Engin sérstök rök voru færð fyrir samrunanum önnur en kostnaðarhagræði , sem fyrirhugaðir samrunaaðilar mátu þá sem árlegan sparnað upp á 1.050 m.kr . Það samsvarar um 2,5 ma.kr. nú . Eftir mikla rússíbanareið hefur íslenskt fjármálakerfi vitaskuld breyst allnokkuð frá aldamótum en rökin fyrir að leyfa samruna stórra banka eru miklu veikari nú en þá . Sérstaklega munar um að í stað þess að hafa fjóra aðila á markaðinum , þrjá þeirra nokkurn veginn jafnstóra , ef við teljum sparisjóðina sem einn aðila , og Landsbankann aðeins stærri þá eru þeir nú orðnir þrír , tveir jafnstórir og Landsbankinn sem fyrr aðeins stærri . Miðað við stærð efnahagsreiknings voru stóru bankarnir þrír með 97,0% bankakerfisins í lok síðasta árs og aðrir aðilar miklu minni , Kvika með 2,3% og fjórir sparisjóðir saman með 0,7% . “ Þá segir enn fremur að horfa þurfi með öðrum augum á stöðu mála , en einungis út frá stærðarhagkvæmni og samanburði við erlenda banka . „ Þrátt fyrir að hugmyndin um samruna tveggja af stóru bönkunum sé því léttgeggjuð , raunar algeggjuð , er samt gaman að velta fyrir sér rökunum . Þau eru í grundvallaratriðum stærðarhagkvæmni í bankarekstri , þ.e. að bankarnir séu of litlar einingar . Ef við berum íslensku bankana þrjá hins vegar saman við banka í Bandaríkjunum þá sést að þetta er fjarri lagi . Í Bandaríkjunum eru skv. síðustu talningu 1.835 bankar með eignir umfram 300 milljónir dala , svo eru fjölmargir smærri en alls eru nú um 4.700 bankar í Bandaríkjunum . Meðalbankinn í Bandaríkjunum á þessum lista 1.835 banka er minni en sá minnsti af þeim íslensku , með eignir upp á 8,9 milljarða dala , meðan þeir íslensku eru með eignir á bilinu 10,0 til 11,7 milljarðar dala . Raunar væru allir íslensku bankarnir nálægt því að komast inn á topp 100 skv. stærð í Bandaríkjunum , væru í 111. til 120. sæti . M.ö.o. eru um 4.600 bandarískir bankar minni en sá minnsti af þessum þremur íslensku . Íslensku bankarnir eru því alls ekki litlir í alþjóðlegum samanburði , þótt þeir séu auðvitað litlir miðað við stærstu banka heims . T.d. er stærsti bandaríski bankinn , JP Morgan , nær 200 sinnum stærri en sá stærsti hér , Landsbankinn . Það verður reyndar að hafa ýmsa fyrirvara við svona samanburð , m.a. mismunandi uppgjörsstaðla , en það breytir því ekki að það er ekki hægt að nota þau rök fyrir sameiningu tveggja af stóru íslensku bönkunum að þeir séu óþægilega litlir , a.m.k. ekki í samanburði við bandaríska banka . Kvika og þó sérstaklega sparisjóðirnir fjórir eru hins vegar frekar litlar einingar . Sú stærð getur þó dugað til að standa undir sérhæfðri þjónustu en ekki alhliða bönkum . Þannig bjóða sparisjóðirnir fyrst og fremst einstaklingum og smærri fyrirtækjum þjónustu á tilteknum landsvæðum í stað þess að bjóða alhliða þjónustu um allt land . “ Kjarninn er vettvangur umræðu og á nýliðnu ári voru 539 skoðanagreinar birtar , stærstur hluti þeirra aðsendar greinar . Okkar tryggð er aðeins við lesendur . Við erum skuldbundin ykkur og værum þakklát ef þið vilduð vera með í að gera Kjarnann enn sterkari .