Það varð æ meira áberandi þegar leið á síðasta kjörtímabil hversu lýðhyllin var Steingrími J. mikilvæg . Maður getur varla varist þeirri hugsun að viðurkenningarþráin hafi verið hans helsti drifkraftur , og nýja bókin eigi að festa arfleifðina í sessi . Menn með svona skapgerð geta verið hófstilltir og setið rólegir í sæmd sinni séu þeir fullvissir um að vera mikils metnir af alþýðu . Steingrímur átti ekki því láni að fagna , a.m.k. ekki þegar leið á kjörtímabilið . Þakkirnar fyrir unnin störf létu á sér standa ( enda var flestum málum ríkisstjórnarinnar sem máli skiptu siglt í átakafarveg og að endingu í strand ) . Svo virðist sem Steingrímur hafi brugðist við með nokkurskonar herferð til að sannfæra þjóðina um þakkarskuld sína . Þó ekki væri hægt að hrósa sér af verkunum var nærtækast að segja frá hversu mikið hann legði sig fram og hverju var fórnað . Það var greint frá löngum vinnudögum , stífum fundahöldum og sumarfríum sem aldrei voru farin . Þá greindi ráðherrann frá því að hlutskipti væri ekki öfundsvert og enginn annar myndi vilja axla þessar byrðar þó eftir væri leitað . Eins var sagt frá því að á götum úti væri hann hylltur eins og þjóðhetja , eða hann hefði a.m.k verið stoppaður af eldri konu sem kunni honum þakkir fyrir vel unnin störf . Þegar annað brást var vísað til upphefðar að utan þar sem útlendingar litu nú til Íslands sem fyrirmyndar við kreppuúrlausn , og hann sjálfur væri afreksmaður á því sviði . Í nýju bókinni bætir hann um betur í því efni og segir að það láti nærri að hann sé eins frægur og sjálfur forsetinn á erlendri grundu . Frammistaða Steingríms í fjölmiðlum við kynningu á bókinni er beint framhald af þessu . Þessi píslarvættis sjálfsupphafningarstíll er furðu lífseigur . Þetta var leiðigjarnt þegar hann var við völd en eiginlega bara sorglegt þegar endalaust er haldið áfram . HP