Hundaættin á fulltrúa í öllum heimsálfum og tegundir ættarinnar koma fyrir í nánast öllum mögulegum gerðum búsvæða frá túndrum norðurheimskautslanda til logandi heitra eyðimarka og regnskóga . Fyrstu merki um hunda við fornleifagröft finnast í jarðlögum sem eru frá því fyrir 10 - 15 þúsund árum . Munurinn er aðeins um 0,2% sem er mjög lítið þegar haft er í huga að munurinn á úlfum og sléttuúlfum , sem eru nánustu villtu ættingjar úlfsins , er um 4% eða 20 sinnum meiri . Hundar haga sér yfirleitt frekar eins og ylfingar en ekki eins og fullorðnir úlfar . Sums staðar hafa úlfar og hundar náð að æxlast innbyrðis í náttúrunni og til hafa orðið villtir blendingar . Nú er svo komið að tugþúsundir hunda lifa villtir á Ítalíu og sækja töluvert af sínu fæði á sorphauga þorpanna . Enginn hreyfir hönd né fót vegna þess að þetta eru hundar . Úlfar ráðast stundum á staka hunda og drepa þá enda líta þeir sennilega á þá sem hverja aðra ókunnuga úlfa sem séu í samkeppni við þá . Stakir úlfar eiga það hins vegar til að laðast að tíkum á lóðaríi . Ínúítar í Kanada og á Grænlandi reyna af fremsta megni að koma í veg fyrir að úlfar æxlist með sleðahundatíkum þeirra vegna þess að úlfarnir eru ekki eins hæfir til þeirra verka sem hundunum er ætlað að sinna , nefnilega að draga sleða . Aðalmunurinn á beinabyggingu úlfa og sleðahunda er sá að úlfarnir eru mun grennri og leggjalengri en hundar af svipaðri þyngd . Hundarnir eru mun sterklegri en úlfarnir eru betur byggðir til hlaupa .