Eitt ákvæði svonefndra Maastricht-skilyrða fyrir upptöku evru er að vextir til langs tíma skuli ekki vera meira en tveimur prósentustigum hærri en samsvarandi vextir að meðaltali í þeim þremur ríkjum evrusvæðisins þar sem verðbólga var minnst árið á undan . Gögnin fyrir Ísland , sem sýnd eru á grafinu hér fyrir neðan yfir þróun langtímavaxta frá 1994 , eru fengin frá OECD . Gögnin eru tekin beint frá OECD og Eurostat og engar breytingar gerðar . Gögn frá Eurostat og OECD . Sú kenning virtist ganga eftir í fyrstu . Í Grikklandi og á Ítalíu kom í ljós að hið opinbera hafði farið illa með opinbert fé og jafnvel falsað bókhald . Fjárfestar sem áttu fé í þessum löndum hættu að treysta þeim og urðu hræddir um sinn hlut . Skiptar skoðanir eru um hvernig eigi að minnka þennan vaxtamun aftur . Sumir hagfræðingar vilja að hið opinbera skeri sem mest og hraðast niður í þeim hagkerfum þar sem vextir eru hæstir , svo sem Grikklandi , Írlandi , Spáni , Portúgal og Ítalíu . Er kenningin sú að þurfi hið opinbera minna lánsfé verði framboð á því meira en eftirspurn og lækki þá vextir aftur . Valdimar Sigurðsson er prófessor við viðskiptadeild Háskólans í Reykjavík og forstöðumaður Rannsóknarseturs HR í markaðsfræði og neytendasálfræði . Rannsóknir Valdimars hafa einkum beinst að neytendahegðun og markaðssetningu á stafrænum miðlum og í verslunarumhverfi tengt matvælum og hollustu .