Íslenskt mál og almenn málfræði - 01.01.1982 , Blaðsíða 79 Formendur íslenskra einhljóða 11 Til samanburðar má geta þess að í hinni víðtæku rannsókn Peterson & Barney ( 1952 ) reyndust konur að meðaltali hafa um 20% hærri formendatíðni en karlar ( Fant 1968 : 233 ) . Þegar miðað er við rann - sóknir sem gerðar hafa verið á formendartíðni karla og kvenna í mörg - um tungumálum , er niðurstaðan að í heild hafa konur þar einmitt reynst hafa um 17% hærri formendatíðni en karlar ( Pols 1977 : 14 ) . Sá munur sem fram kemur í athugun okkar á formendatíðni karla og kvenna er því vel innan eðlilegra marka , í höfuðatriðum a . m. k . í athuguninni kemur þó fram nokkuð mikill munur á meðaltíðni F , hjá körlum og konum . Hefur sambærilegur munur í sænsku t . d. reynst vera um 11.5% ( Fant 1973 : 86 ) . Ef litið er tii einstakra hljóða , kemur í ljós að munur á meðaltíðni F , hjá körlum og konum í athugun okkar er minnstur í / í / ( 3.8% í stuttu , 10.5% í löngu ) en mestur í / ú / ( 43.5% í stuttu , 42.4% í löngu ) og / i / ( 30.9% í stuttu , 43.5% í löngu ) . Á F2 er munurinn hins vegar minnstur í / ú / ( 10.8% í stuttu , 7.3% í löngu ) en mestur í / u / ( 22.9% í stuttu , 23.2% í löngu ) . Að svo miklu leyti sem athugun okkar er sambærileg við athuganir á sænskum sérhljóðum ( sbr. Fant 1973 ) og amerísk-enskum ( Peterson & Barney 1952 ) , ber henni almennt þokka - lega saman við þær að því er varðar mun á meðaltíðni F2 hjá körlum og konum í einstökum sérhljóðum en mun lakar að því er varðar F ) ( í einstökum sérhljóðum ; sbr. Fant 1973 : 85 , 93 ) . Ekki er þó allt þar á einn veg . Niðurstöðum okkar um mun á formendatíðni hjá körlum og konum í / ú / , bæði í F , og F2 , ber þannig betur saman við athugun Peterson & Barney ( 1952 ) en athugun þeirra og Fants innbyrðis ( sbr. Fant 1973 : 85 ) . Athyglisverður er þó hinn mikli munur sem fram kemur hjá okkur á meðaltíðni F , hjá körlum og konum í / i / ( um 10% í [ 1 ] í athugun Peterson & Barney , svo og hjá Fant ; sbr. Fant 1973 : 85 ) . Ef horft er fram hjá F3 í / ú / og / o / ( meðalgildi hans í þeim hljóðum eru ekki sambærileg við önnur meðalgildi í töflu 2 ) er undantekningar - laust um að ræða verulega fylgni á milli langra og stutta afbrigða sömu sérhljóða að því er varðar mun á formendatíðni hjá körlum og konum í athugun okkar . Auk þess er hann undantekningalítið minni í stuttum hljóðum en samsvarandi löngum . Því má ætla að munur þessi sé þar hvarvetna innan eðlilegra marka nema e. t . v . í / i / .