Ég hóf nám í Menntaskólanum við Hamrahlíð á hinu róstursama ári 1968 . Þetta var þriðja starfsár skólans . Í landinu voru fyrir þrír menntaskólar , Menntaskólinn í Reykjavík , Menntaskólinn á Akureyri og Menntaskólinn á Laugarvatni . Menntaskólinn í Hamrahlíð var boðberi nýrra tíma í menntamálum og til skólans flykktust hámenntaðir , framsæknir kennarar . Það væri of langt mál að telja alla þessu frábæru kennara upp hér , en nefna má tvo , sem síðar urðu þjóðfrægir : Vigdísi Finnbogadóttur frönsku kennara , sem var fyrsta konan sem settist í forsetastól á Íslandi og Jón Böðvarson bókmennta / íslenskufræðingur . Mér brá í brún þegar ég mætti fyrsta daginn í skólanum og sá á stundartöflunni , að við ættum að vera í vélritun einu sinni í viku . Vélritun ! Ég var ekki komin í menntaskóla til að verða ritari ! En ég var þó fljót að skipta um skoðun , og í raun hefur fátt gagnast mér jafn vel af því , sem ég lærði í menntaskóla , en að geta farið leiknum fingrum um lyklaborð tölvunnar minnar ! En það var annað sem skipti sköpum : Vélritunarkennarinn var svo heillandi . Hún var fremur lágvaxin og nett , fríð yfirlitum með stríðnisglampa í augum og tvírætt bros á vör . Það geislaði af henni og hún hafði greinilega mjög gaman að því að vera innan um ungt fólk og allt sem hún sagði var svo áhugavert . Reyndin varð líka sú , að enginn af kennurum mínum í MH hafði jafn djúp og varanleg áhrif á mig og vélritunarkennarinn . Það gerðist reyndar ekki í skólastofunni , heldur í stássstofunni hennar á heimili hennar og dóttur hennar , sem var um tíma bekkjasystir mín í MH , vestur í bæ . Þannig vildi til að þær bjuggu í húsi við hliðina á húsi móðurforeldra minna og eitt sinn freistaðist ég til að banka upp hjá þeim mæðgum eftir heimsókn til afa og ömmu . Mér var tekið með kostum og kynjum og upp frá því varð ég fastagestur á heimili þeirra mæðgna , þar til ég fór utan eftir stúdentspróf , haustið 1972 . Samræður við vélritunarkennarann urðu mér ógleymanlegar , enginn hafði talað við mig á þeim nótum , sem hún gerði og ætla ég tæpa hér á þrennu sem hún talaði um við mig . Vélritunarkennarinn var tvígift og tvífráskilin , en á þessum tíma fylgdi því mikil skömm að skilja , og eins og dóttir hennar sagði nýlega frá , þá fékk hún oft að finna fyrir því að vera barn einstæðrar móður . Á þessum tíma áttu karlar fremur en konur frumkvæði að skilnuðum . Fjárhagsleg og félagsleg staða flestra kvenna var svo veik , að konur létu sig hafa það að þrauka í slæmum hjónaböndum . En það gerði vélritunarkennarinn ekki . Hún hafði átt frumkvæðið að fyrri skilnaði sínum . Hún sagði mér , að fyrri maður sinn hafi verið stóra ástin í lífi hennar , hann hafi verið vel gefinn , vel gerður og ákaflega skemmtilegur maður . En sá ljóður var á ráði hans að honum fannst sopinn góður . Ég gleymi aldrei þegar hún horfið beint í augun á mér og sagði með festu : “ Inga , ef þú einhvern tímann giftist manni , sem lætur flöskuna ganga fyrir öllu , þá áttu strax að gera hreint fyrir þínum dyrum og skilja við hann . Lífið er of dýrmætt til að eyða því með drykkfelldum manni . ” Svo mörg voru þau orð ! Vélritunarkennarinn var líka fyrsta mannenskja sem ég heyrði tala af alvöru um samkynhneigð . Hún hélt því óhikað fram að samkynhneigð væri meðfædd og samkynhneigt fólk ætti að fá að lifa samkvæmt tilfinningum sínum og þrám . Að þurfa að vera í felum með kynhneigð sína og þurfa að bæla hana niður hefði ekki aðeins slæm áhrif á líf samkynhneigðra einstaklinga , heldur líka á líf þeirra nánustu . Samkynhneigðir gengju oft í hjónaband , sagði hún , til að hylma yfir hið sanna , og gat það haft mjög alvarlegar afleiðingar . Hún sagðist hafa átt góða vinkonu , sem hafði verið gift samkynhneigðum manni og hafði hjónband þeirra endað með ósköpum . Vélritunarkennarinn var líka fyrst allra , til að ræða við mig um það sem í dag er kallað kynferðislegt áreiti , hugtak sem komst í umferð all löngu síðar . Hún sagði mér frá því , að hún hefði sem unga kona unnið sem ritari hjá stóru , virtu fyrirtæki í Reykjavík . Forstjórinn , harðgiftur maður , var vel látinn og vinsæll meðal starfsmanna sinna . Ekki löngu eftir að hún byrjaði að vinna þar , hóf stórglæsileg ung stúlka að vinna hjá fyrirtækinu . Forstjórinn fékk fljótt augastað á stúlkunni og lét hana ekki í friði . Lengi vel sagði stúlkan ekkert , en svo kom að því að hún gat ekki meir og kvartaði undan framferði forstjórans við yfirmann sinn . Viðbrögð hans eru velþekkt og fyrirsjáanleg : Hann sakaði stúlkuna um að hafa forstjórann fyrir rangri sök . Hann hélt því fram að framkoma forstjórans í garð starfsmanna sinna væri , og hefði alltaf verið , í alla staði til fyrirmyndar . Máli sínu til frekari stuðnings hóf hann að safna undirskriftum meðal starfsfólks fyrirtækisins , þar sem staðfest var að orð hans um sakleysi forstjórans væru sönn . Allir starfsmennirnir skrifuðu undir skjalið , allir nema vélritunarkennarinn . Hún hafði margoft orðið vitni að ósæmilegri framkomu forstjórans gagnvart stúlkunni og gat alls ekki samvisku sinnar vegna , skrifað undir skjalið . Leikar fóru að vonum þanning , að bæði hún og unga stúlkan , misstu vinnuna og forstjórinn hélt reisn sinni , æru og starfi . Í kjölfar tilkomu kvennahreyfingarinnar á Íslandi í upphafi sjöunda áratugarins fóru viðhorf fólks í garð hjónaskilnaða að breytast . Þó flestum sé ljóst , að hjónaskilnaðir geta verið erfiðir , þá þykir flestum það nú rétt ákvörðum , að skilja ef hjónabandið gengur ekki . Það fylgir því enginn skömm lengur að vera fráskilin . Samtök samkynhneigðra karla og kvenna á Íslandi voru stofnuð árið 1978 , einum tíu árum eftir að samtal mitt og vélritunarkennarans átti sér stað . Viðbrögð almennings á Íslandi við stofnun Samtakanna 78 eru vel þekkt . Einn af forystumönnum hreyfingarinnar , hinn þjóðþekkti og vinsæli leikari og vísnasöngvari Hörður Torafason , varð fyrir svo miklu aðkasti ( hann var án efa ekki einn um það ) að hann sá sitt ráð vænst að flýja land og setjast að í Kaupmannahöfn . Í dag eru viðhorf til samkynhneigðra á Íslandi auðvitað gjörbreytt , og fjöldi Íslendinga tekur nú þátt í hinni árlegu hátíð samkynhneigðra og transfólks , Hinsegins Daga og Gleðigöngunni . Baráttan gegn kynferðislegu áreiti og kynferðislegu ofbeldi gagnvart konum og körlum , hefur gengið nokkuð hægar , en baráttan fyrir skilnuðum og réttindum samkynhneigðra . Í kjölfar tilkomu kvennahreyfingarinnar á Íslandi á sjöunda áratugnum var Kvennaathvarfið stofnað . Þangað geta konur , sem verða fyrir heimilsofbeldi , leitað skjóls fyrir sig og börn sín . Stígamót voru líka sett á stofn , en þangað geta einstaklingar leitað sér stuðnings og ráðgjafar eftir að hafa orðið fyrir kynferðisofbeldi ( nauðgun . ) En konum veitist oft erfitt að sanna sitt mál , hvað kynferðislegt áreiti varðar og var það ekki fyrr en #MeToo hreyfingin komst á flug árið 2017 , sem konur fengu fyrst verulegan meðbyr og byrjað var að taka orð þeirra um áreiti trúanleg . Þó er enn á brattan að sækja og enn heyrast sögur af konum , sem eru látnar víkja úr starfi eftir að hafa kært samstarfsmenn sína eða yfirmenn fyrir kynferðislega áreitni , rétt eins og unga stúlkan , sem vann með vélritunarkennaranum , var látin gera , en það eru yfir sjötíu ár liðin síðan það gerðist !