Ég er búinn að vera með lagið Skólarapp á heilanum í 25 ár . Ekki alla daga , auðvitað , stundum hverfur það í nokkrar vikur , en alltaf snýr lagið aftur eins og gamall vinur . Nýlega var ég að syngja það fyrir son minn þegar ítölsk vinkona mín sem var í heimsókn spurði hvers vegna ég væri að syngja ítalskt lag frá tíunda áratugnum . Ég benti henni kurteislega á að þetta væri íslenski hittarinn Skólarapp með Þorvaldi Davíð og Söru Dís . Þegar hún sýndi mér þá ítalska lagið á YouTube , augljóslega eldra , hrundi heimsmynd mín . Hrundi hún í annað sinn , réttara sagt , því hún hrundi auðvitað fyrst , eins og hjá svo mörgum öðrum , þegar ég komst að því að íslensk jólalög frá níunda áratugnum væru í raun gamlir ítalskir poppslagarar með íslenskum jólatexta . Ítalska vinkona mín er enn þá að hlæja að þessu . En að komast að því að Skólarapp væri líka stolið frá Ítölum var stór biti að kyngja . Það er auðvitað hægt að lesa djúpt í þetta ef maður vill , barnæska mín var byggð á lygi , kokteilsósan á Jarlinum var ekki íslensk uppgötvun og besta jólalag allra tíma – Ég hlakka svo til – er í raun hið ítalska Dopo la tempesta . Á meðan ég hlustaði á þessi lög æsku minnar með tárin í augunum , Skólarapp ( Scuola Rap ) , Ef ég nenni ( Cosi Celeste ) , Svona eru jólin ( Quanto ti amo ) , Þú komst með jólin til mín ( Chi voglio sei tu ) , rann hins vegar svolítið upp fyrir mér . Ég sá ljósið . Kokteilsósa er alveg jafngóð þótt hún sé útlensk . Ef ég nenni er alveg jafnskrítið jólalag þótt það sé upprunalega ítalskt . Það skiptir nefnilega ekki máli hvaðan hlutirnir koma . Það eina sem skiptir máli er hvernig þeir láta manni líða . Og svo er íslenska Skólarapp líka svo miklu betra en það ítalska .