Það er hægt skrifa gagnrýni um sjöttu Terminatormyndina Dark Fate á ýmsan máta þar sem henni fylgir töluverður farangur vegna alls sem á undan er komið . The Terminator var tímamótamynd þegar hún kom út árið 1984 og framhaldið Terminator 2 : Judgment Day er ein dáðasta hasarmynd allra tíma . Með Judgment Day var hann búinn að taka snúning á og flækja mjög einfalda sögu The Terminator . Ef gera ætti fleiri myndir þyrfti að snúa enn frekar upp á söguþráð sem nú þegar var tyrfður . Því var hægt að dvelja með þeim í rólegri senunum , sjá sambandið þróast , án þess að eldmóður áhorfenda fyrir sögunni minnkaði . Þegar myndin fór svo í fluggír hafði hasarinn meiri vigt í augum áhorfenda vegna sambandsins sem þeir höfðu myndað við persónurnar á tjaldinu . Þetta vantaði hinsvegar að mestu í framhaldsmyndirnar þrjár . Það er reyndar fyndið hversu líkt er komið fyrir persónu hans og John Rambo í Rambo Last Blood . Hamilton og Davis eru slíkar valkyrjur að Natalia Reyes má síns lítils við hlið þeirra , þó persóna hennar fylli með ágætum upp í hlutverk píslsins sem þarf að vernda . Dark Fate er svipuð Genisys að því leyti að hún er aldrei leiðinleg en áhorfandinn þarf þó að hafa sig allan við til að leiða hjá sér klunnalega framvindu og útskýringar á kringumstæðum . Þegar öllu er á botninn hvolft verður Dark Fate seint talin góð kvikmynd . Terminator bálkurinn er hugarfóstur kvikmyndagerðarmannsins James Cameron , en hann bæði leikstýrði og skrifaði handritið að fyrstu tveimur myndunum . Kveikjan að sögunni kom þegar hann var staddur í Róm að leikstýra sinni fyrstu kvikmynd Piranha II : The Spawning , ódýrri hryllingsmynd fyrir költmyndaframleiðandann Roger Corman .