32 MORGUNBLAÐID , FÖSTUDAGUR 29 . FEBRUAR 1980 jölskjltóðan Fjölskyldan mín Sendið teikningar , sögur ljóð , gátur , skrýtlur . Barna og fjölskyldusíöan hefur ákveðiö eins og oft endranær að hvetja bæði börn og unglinga til að senda okkur frumsamið efni . Að bessu sinni höfum við ákveðið að binda efnið að mestu við „ fjölskylduna mína " , bó að bað megi vera undantekning frá því . Þið getið tekið efni eins og : pabbi , mamma og börnin — ég og systkini mín — fjöl - skyldan á ferðalagi — fjöl - saga á síðunni ) . Þið getið skyldan í kirkju — systir bæði sent teikningar ( mun - mín skírð — skemmtileg ið að merka þær vel aftan á fjallganga — eftirminni - blaðinu ) , ljóð , frásögur og legt atvik — þiö getið sagt hvað annað , sem ykkur frá einhverju skemmtilegu dettur í hug . eins og hún Gerður Verður nú valið úr því Kristný , þegar hún fór til efni , sem þið sendið og bað rakarans ( sjá Lítii gaman - birt í blaðinu á næstu vikum . Krumma - vísur Krummi situr á kvíavegg , kroppar hann á sér tærnar . Engan skal hann matinn fá , fyrr en hann finnur ærnar . Og svo fann hann ærnar . Honum var gefiö skyr ískál og mjólk ídalli . Krummi situr á kvíapalli . Hrafninn uppi á hamrinum hann má viö því sjá , að mörg eru höglin í heíminum , sem hröfnunum eiga að ná . Og þá flýgur krummi á kvöldin . t » órir S , Guðberjísson Rúna < . ísiadóltir 7 Hvíti hesturinn Ævintýri frá Garðaríki Maðurinn á hvíta hestinum hefur nú tvívegis varið konungsdótturina í Garðaríki fyrir bergrisanum , sem ginnti föður hennar til að gefa sér hana . Þriðja og sfðasta daginn , sem risinn skyldi reyna að ná henni mundi hann neyta allra bragða . Og Rauður , ráðgjafi föður hennar , ætlaði sér ekki að gera neitt til að verja hana . Síðasti dagurinn rann svo upp , sem ákveðinn hafði verið til að gera út um , hvort Sesselja kon - ungsdóttir skyldi hafna hjá bergrisanum eða verða frjáls . Henni hafði ekki orðið svefnsamt um nótt - ina . Fyrst kveið hún því að lenda í tröllahöndum , en nú tók hana það eins sárt að vita ekki nema þetta yrði hjálparmanni hennar að bana , því að ekki efaðist hún um , að það var veruleg eldraun , sem hann og hest - ur hans háðu hennar vegna . Sesselja fór því snemma til vígvallarins og kom þangað lítið eitt á undan þeim á hvíta hestin - um . Þegar þau hittust , sagði hann : „ Þennan síðasta dag munu risarnir gera það , sem þeir geta , til að ná þér en drepa mig og hest minn . Verðum við því að líkindum að taka nú á öllu , sem við eigum til . Er því best að við sláum þriðja eldhringnum utan um okkur til öryggis " . Og þetta gerði hann . Þegar því var rétt nýlok - ið sást til bergbúanna . Voru þeir nú átta saman . Einnig höfðu þeir meðferð - is stóra kerru á háum hjólum og var í henni stór og ferlegur karl , sem líktist mjög fjandanum sjálfum . Nú voru ekki viðhöfð nein orð eða kurteisisregl - ur , heldur byrjuðu þeir áhlaup sín með æðisgengn - um tryllingi , en vörnin inn - an hringanna lét hvergi undan . Þá renndu berg - búarnir kerrunni með karl - inum kolsvarta í á eld - hringina , og komust þeir inn fyrir tvo þeirra , en þá þoldu þeir ekki meiri hita , enda hafði hvíti hesturinn varpað sér yfir eldhringinn innsta og gat þá riddari hans komið ósviknu höggi á einn bergrisann , svo hann féll á eldinn . Hörfuðu hinir þá út fyrir eldhringana , því að hitinn varð þeim óþolandi . Hvíti hesturinn stökk aftur með byrði sína inn fyrir innsta hringinn . Var hvíti hesturinn sem ljón væri í öllum hreyfingum sínum og stóð aldrei kyrr . Bergbúarnir gerðu nú hverja atrennuna á fætur annarri með kerrunni til að komast inn fyrir eldhring - ina , en þær tilraunir báru engan árangur , en urðu aðeins til þess að einhver bergbúanna féll í þeim áhlaupum og kerran lask - aðist , svo að hún var orðin lítt ferðafær . Gáfu þeir svo síðast upp sóknina , tóku skrokka þeirra fjögurra , sem féllu , hentu þeim í kerruna og sneru heim til sín . Þá kallaði maðurinn á hvíta hestinum á eftir þeim : „ Sesselja konungs - dóttir er nú búin að vera hér í þrjá daga , eins og áskilið var og þið hafið ekki náð henni . Hún er því laus allra mála við foringja ykk - ar . " Þeir orguðu með hinum mestu óhljóðum á móti , en snautuðu samt áfram til sinna sala — og eru þar með úr sögunni . Þegar ekki sást lengur til bergbúanna reið maðurinn á hvíta hestinum meðfram logahringunum og lét undraverkfæri sitt dragast eftir þeim , en eldarnir dóu þá jafnskjótt út og þeir höfðu lifnað , svo að ekki sáust þar nein verksum - merki eftir viðureignina . Maðurinn lét Sesselju fara af baki , steig svo sjálfur af hestinum og mælti : „ Nú ertu laus við þennan bergbúa . Máttu vera viss um , að hann leitar ekki ráðahags við þig aftur . Nú ferð þú til Rauðs og heim til þín með honum aftur . " Hún þakkaði honum innilega fyrir hjálp hans , sem hún yrði aldrei megn - ug að gjalda . Síðan sagði hún : „ Nú vildi ég mega fá að fara með þér og aldrei skiljast við þig . " Hann svaraði : „ Það getur ekki orðið , því að mínar kringumstæður eru þannig . Þegar þið komið heim mun Rauður bera það fram , að hann hafi hjálpað þér úr tröllahöndunum og krefj - ast þess að fá þig fyrir drottningu og hálft ríkið með . En ég vonast til að þú samþykkir það ekki strax , heldur segir satt og rétt frá . Því mun ekki trúað , þar sem þú getur ekki sýnt neinar sannanir fyrir sögu þinni , og mun þér því þröngvað til að giftast Rauð . En um eitt vil ég biðja þig . Það er að setja þá kosti , að gifting ykkar fari ekki fram fyrr en eftir jól í vetur . Má vel vera að þá verði eitthvað breytt um minn hag , og vertu þá glögg að þekkja , ef gest ber að garði . " Eftir það skildust þau með blíðu , og hvort þeirra fór sína leið . Sesselja lagði þá leið sína að kofanum til Rauðs , sem þá tók á móti henni með glöðu og blíðu viðmóti , en hún lét sér fátt um finnast . Dvöldu þau svo í kofanum yfir nóttina , en héldu heim daginn eftir , og gekk sú ferð fljótt og vel Framhald næst