Neikvæðar sannanir " hafa heldur ekki orðið til þess að trúarbrögð eða trúarstofnanir hafi lagst af svo ég viti til . Álit mitt er raunar að það brjóti í bága við sjálft eðli vísindanna að telja spurningar um tilveru Guðs falli undir verksvið þeirra . Fyrir skömmu svaraði ég á öðrum vettvangi svipaðri spurningu , það er : Hvernig reiðir Guði af í heimi vísindanna við aldarlok ? Þá sköpuðust forsendur fyrir þeirri heimsmynd sem hefur manninn með báða fætur á jörðinni í miðpunkti . Fljótt á litið hefur kirkjunni ekki reitt vel af í þessi 300 ár . Á þessum 300 ára hrakningatíma hafa skeið afneitunar , aðlögunar og óraunsæis skipst á við tímabil þar sem kirkjan hefur fengist við vanda sinn á uppbyggilegri hátt . Frammi fyrir vísindabyltingum hefur kirkjustofnuninni oft fallist hendur og hún kosið að afneita þeirri ógn sem af þeim stafaði . Þegar vöngum er velt yfir því hvernig Guði muni reiða af er í raun spurt um framtíð orðræðunnar um Guð . Í því sambandi er mikilvægt að gera sér grein fyrir því að um hann eru til tvær orðræður : Orðræða trúarinnar og orðræða guðfræðinnar . Milli þeirra eru margháttuð tengsl . Ljóð sprettur oft af glímu skálds við lifaðan veruleika . Eins verður orðræða trúarinnar að eiga rætur í þeim veruleika sem mælandinn hrærist í . Í upphafi var Guð viðfang hinnar guðfræðilegu orðræðu . Nú fæst guðfræðin frekar við orðræðu trúarinnar . Þau vísindi sem þekkja bæði stolt og áhyggjur munu að mínum dómi reynast best í framtíðinni . Trúarbrögð og vísindi eru ekki andstæðingar .