Í gærkvöldi skellti ég mér á sýninguna Beðið eftir Godot sem kvenfélagið Garpur hefur sett upp í samvinnu við Borgarleikhúsið . Þar sem ég útskrifaðist sjálf sem drag-kóngur árið 1997 , úr sérlegum drag skóla Diane Torr , vakti þetta sérstakan áhuga minn enda eru allir leikarar sýningarinannar kvenmenn sem látast vera karlmenn . Einstaklega fyndið og hressandi fyrirbæri . Það er leikhópurinn Pörupiltar sem sér um öll hlutverk ( en þeir eiga sér sálufélaga í fjórum vel þekktum leikkonum ) . Pörupiltar eru ekki neitt sérlega ‘ artý ’ týpur ( meira svona eins vinir Ólafs Ragnars úr Næturvaktinni ) og það kemur á óvart hversu mikil tök þeir hafa á leikhæfileikunum . Svona miðað við aldur og fyrri störf . Furðulegir náungar Beðið eftir Godot fjallar um tvo vini , þá Vladimir og Estragon ( Halldóra Geirharðs og Ólafía Hrönn ) . Þeir eru staddir í hálfgerðu tómarúmi að bíða eftir honum Godot sem lætur að sjálfssögðu ekki sjá sig . Það að hanga endalaust og bíða eftir einhverju sem gerist ekki bíður auðveldlega upp á tragískt grín og það tvöfaldast alveg þegar karlkyns karakterarnir eru leiknir af konum . Drag er í eðli sínu fyndið . Á meðan þeir Vladimir og Estragon bíða reyna þeir ýmsar aðferðir til að hafa ofan af fyrir sér og eiga áhugaverð samtöl sem eiga undirtón í margvíslegum tilfinningum , oftar en ekki ótta , og þá sér í lagi óttanum við einmanaleika . Á vegi þeirra verða svo aðrir nokkuð furðulegir náungar . Þeir Pozzo og Lucky ( Sólveig Guðmundsdóttir og Alexía Björg ) sem eiga sér vægast sagt sjúkt samband og eru ekki minna hræddir við að vera einir . Einnig skottast til þeirra hrikalega síðhærðir ungir drengir með skilaboð frá Godot . Á maður að bíða eða hengja sig ? Verkið sem slíkt er ekki saga með upphafi miðju og endi eins og við kunnum flest svo vel við . Þetta er hálfgerð mjólkurhvít sápukúla með fólki inní , fólki sem ruglar stundum fram og til baka , veit ekki hvort það er að koma eða fara , hvort það á að halda áfram að bíða – eða hengja sig bara . Þetta er á köflum stafasúpa en þó með dásamlega ágengum skilaboðum um það hvernig við , manneskjurnar , erum undarlega skrúfaðar saman . Verkið er skemmtilegt og abstrakt og sem slíku verður maður að taka því með mjög opnum huga . Þetta er bara það sem það er . Öðruvísi er ekki hægt að njóta þess sem er súrrealískt og / eða abstrakt . Allt er þetta framreitt af einstakri hæfni listamannanna sem á köflum gerðu undirritaða hálf kjaftstopp með hæfileikum sínum . Þar fannst mér bera af þær Halldóra Geirharðs og Sólveig Guðmundsdóttir að ólöstuðum Ólafíu og Alexíu . Út fyrir rammann Á meðan á verkinu stóð smeygðu Pörupiltarnir sér stundum út fyrir rammann og afsökuðu eða útskýrðu hvers vegna verkið væri svona flókið . Áhorfendur voru líka hvattir til að fá sér drykk í hlénu og koma svo nauthressir inn á eftir því þá yrði verkið líka minna þungt og meira fyndið . Við vorum líka hvött til að gúggla eða wikipedia það þegar við kæmum heim . Eftir leikritið buðu Pörupiltar upp á líflegar umræður um verkið og buðust til að taka við spurningum úr sal . Þetta var hressandi og fróðlegt og eitthvað sem gæti hreinlega verið gaman að upplifa oftar á sýningum sem fara fram í svona litlu rými þar sem nándin er mikil . Ég skora á alla leikhúsunnendur að drífa sig að sjá verkið . Það eru ekki margar sýningar eftir . Miðinn kostar um 4000 kr og meira um sýninguna má lesa HÉR . Svo vona ég að Pörupiltar haldi áfram að taka upp á einhverju skemmtilegu . Þeir eru svo hrikalega skemmtilegir !