Af myndinni að dæma er hið „ undarlega tæki “ lóðarstokkur . Önglum lóðarinnar var þá krækt um teinana á stokknum og hann síðan hengdur upp og geymdur til næsta sjóróðurs . Aðalhluti lóðarinnar var línan , eða lóðarásinn . Það gat verið klukkustund eða tvær , en einnig þekktist að láta hana liggja yfir nótt . Misjafnt var hvort menn töluðu um veiðarfærið sem lóð eða línu . Á ýmsum tímum gætti andúðar gegn lóðaveiðum og stundum voru sett við þeim bönn og takmarkanir . Ástæðan var sú að margir töldu þær spilla fyrir hinum hefðbundnu handfæraveiðum , sem lengi vel voru aðalveiðiaðferð Íslendinga . Lóðin sannaði þó ágæti sitt og er notuð enn í dag í lítið breyttri mynd frá því sem var fyrr á öldum . Orðið lína hefur þó nær alfarið leyst orðið lóð af hólmi . Steinunn Kristjánsdóttir er prófessor í fornleifafræði við Sagnfræði - og heimspekideild Háskóla Íslands . Helstu rannsóknasvið hennar eru miðaldafornleifafræði , norræn fornleifafræði , kirkjusaga , klausturfornleifafræði , kynjafornleifafræði , þróun húsagerða og miðlun vísindalegrar þekkingar .