Ég stend hér úti á götu , fyrir utan Liberté neðst á Gáskagötu , hef setið hér lengi dags , sit hér alla daga og vona að stúlka í fjólubláum skokk komi kannski aftur svo ég geti horft á brosið sem er enn sérstakara út af þessu hárfína öri á neðri vörinni sem gengur þvert á brosið og ég myndi segja henni að þetta gafi allt verið misskilningur ... það skipti ekki máli á ég sé ekki frá Ekvador ... nei , guð minn góður , ekki blanda Ekvador aftur í málið ... ég myndi forðast að minnast á Ekvador ... passa mig að minnast ekki á neitt sem gæti minnt mig á það , ekki neitt frá Suður-Ameríku , ekki neitt frá miðbaug ; hvað með mittið á henni , var hún ekki með belti á kjólnum eða skokknum ? ( af hverju kalla ég þetta skokk ? - ég hef aldrei notað þetta orð , var þetta ekki bara kjóll ? ) Var ekki belti annars , jú , það var belti , breitt belti en fínlegt , í stíl , aðeins dekkri litur á því en kjólnum sem er kannski ekkert úr móher ... Og ég horfi út eftir götunni á skiltin og græna krossa á apótekinu blikka og blaðaturninn alþakinn blöðum og tímaritum og horfi á spegilmynd mína í reyklitaðri rúðu og sé allt í einu skýrt hvað þetta er gamalt og stefnulaust andlit , orðið miklu eldra en þrítugt að sjá , andlit manns sem hefur ekki gert neitt nema snert yfirborðið með teikningu , aldrei gert neitt nema hrært í yfirborði pappírs og yfirborði allra hluta með blýanti og sjálft er þetta andlit án teikningar og tilgangs og hárið lafir þarna efst , líflaust eins og dökkur hálmur .