Þrátt fyrir óumdeilanlegt mikilvægi Evrópu sem markaðar fyrir Ísland , og þau ríku sögulegu og menningarlegu tengsl sem landið hefur við aðildarríki sambandsins , þá hefur pólitísk umræða um Evrópumál á Íslandi verið fremur rýr . Þess vegna reynist almenningi oft erfitt að átta sig á hvað sé rétt og hvað ekki . Hægt er að horfa á viðtalið við Lilju hér að neðan . Með neyðarlögunum hafði ríkið til viðbótar búið til nýtt bankakerfi – byggt á innstæðum og völdum eignum sem átti eftir að greiða fyrir – sem var að öllu ófjármagnað . Það mátti því færa góð rök , einvörðungu út frá þessum aðstæðum , um að það ætti kannski ekki að vera forgangsatriði að reyna að semja um aðild að Evrópusambandinu á nákvæmlega þessum tíma . Þegar við bættist að annar stjórnarflokkurinn – Vinstri græn – var andsnúin aðild , að ekki var meirihluti fyrir aðild innan þings og að skoðanakannanir sýndu að slíkur meirihluti var heldur ekki til staðar hjá þjóðinni þá er eðlilegt að fólk klóri sér í höfðinu yfir því af hverju var lagt í þessa vegferð . Icesave-deilan spilaði þar stóra rullu en það gerði líka mikil andstaða hluta þingmanna og ráðherra Vinstri grænna gagnvart ferlinu . Á endanum setti ríkisstjórnin sem sótti um umsóknarferlið á ís . Það gerði hann til að friða stóran hóp Evrópusinna innan síns flokks . Benedikt Jóhannesson flytur ræðu á mótmælafundi í kjölfar þess að ríkisstjórn Sigmundar Davíðs Gunnlaugssonar lauk aðildarviðræðum við Evrópusambandið . Hann leiddi síðar Viðreisn í gegnum kosningar og situr nú í ríkisstjórn með Sjálfstæðisflokknum . Og stofnuðu Viðreisn . Sá flokkur var formlega stofnaður í júní 2014 og hafði undirbúningur þá staðið yfir mánuðum saman . Sá þriðji , Samfylkingin , beið hins vegar afhroð og hlaut einungis 5,7 prósent atkvæða , sjö árum eftir að flokkurinn hafði hlotið 29,8 prósent atkvæða í kosningum . Viðreisn og Björt framtíð mynduðu samstundis bandalag sem þau kenndu við frjálslynda miðju og hófu stjórnarmyndunarviðræður við flest alla nema Framsóknarflokkinn . Í áherslum Bjartar framtíðar segir : „ Löndum góðum samningi við ESB sem þjóðin getur eftir upplýsta umræðu samþykkt í þjóðaratkvæðagreiðslu . “ Ísland er með nokkurs konar aukaaðild að Evrópusambandinu í gegnum samninginn um Evrópska efnahagssvæðið ( EES ) , sem tók gildi í byrjun árs 1994 . Aðrir aðilar að þeim samningi eru Evrópusambandið , Noregur og Liechtenstein . Samningurinn veitir Íslandi aðgang að innri markaði Evrópu á flestum sviðum án tolla og gjalda , en þorri alls útflutnings okkar fer á það svæði . Það er líkast til ekki ofmælt að segja að fátt , ef nokkuð , hefur fært Íslandi jafn mikla hröðun á lífsgæðum og vexti og EES-samningurinn . Hann var gífurlega umdeildur þegar hann var gerður og mikill þrýstingur var á Vigdísi Finnbogadóttur , þáverandi forseta landsins , að synja honum undirskriftar og senda í þjóðaratkvæðagreiðslu . Ísland , og hin EES-löndin , greiða fyrir þessa aukaaðild að Evrópusambandinu með framlögum í Uppbyggingasjóð EES . Þær greiðslur eru oft kallaðar aðgöngumiðinn að innri markaðnum . Samið er um greiðslur á nokkurra ára fresti , en síðast var samið sumarið 2015 eftir langar og strangar viðræður . Niðurstaða viðræðnanna varð á endanum sú að greiðslur Íslands hækkuðu um ellefu prósent , sem taldist innan marka verðlagsbreytinga frá 2009 . Enn Evrópumeistarar í innleiðingarhalla Líkt og áður sagði þá skuldbindur Íslands sig til að taka upp í lögum sínum obba regluverks Evrópusambandsins með aðild sinni að EES . Nú eru 18 tilskipanir sem Ísland hefur ekki innleitt innan tímamarka , sem gerir innleiðingarhalla upp á 2,2 prósent . Hin ríkin í EFTA , Liechtenstein og Noregur , standa sig mun betur . Síðasta ríkisstjórn var með Evrópustefnu , þar sem meðal annars var lýst yfir að ráðast ætti í mikið átak til að bæta innleiðingarhallann . Á fyrri hluta ársins 2015 átti hallinn að vera kominn undir 1 prósent . Það varð hins vegar aldrei , og lægst fór hallinn í 1,8 prósent áður en hann tók að aukast á ný . Afstaða íslensks almennings til Evrópusambandsins er að mörgu leyti sérkennileg . Meirihluti er á móti aðild en fylgjandi þjóðaratkvæðagreiðslu um hvort fara eigi í aðildarviðræður . Af umræðu hérlendis mætti ætla að hún sé afleit . Sambandið er að ganga í gegnum erfiðleikatímabil , um það er engin vafi . Flóttamannamál hafa líka valdið miklum vanda . Ljóst var að þegar flóttamenn streymdu inn í Evrópu í fyrra að þetta kerfi myndi ekki halda . Fátækari lönd álfunnar , sem áttu landamæri að helstu flóttamannasvæðum , myndu einfaldlega ekki geta tekið við öllu þessu fólki . Og mörg önnur lönd í námunda við þau , t.d. Ungverjaland og Búlgaría , ætluðu einfaldlega ekki að gera það . Fjögur lönd : Þýskaland , Svíþjóð , Ítalía og Frakkland hafa tekið við langflestum þeirra flóttamanna sem hafa komið yfir Miðjarðarhafið frá árinu 2015 , eða ⅔ hluta þeirra . Lagt hefur verið til að lönd sambandsins dreifi flóttamönnunum um svæði sín , en um að hefur ekki nást sátt . Vöxtur og sífellt batnandi efnahagsaðstæður Það fer ekki jafnt hátt og bölsýnin , en Evrópusambandinu gengur líka mjög vel á mörgum sviðum . Í fyrra var til að mynda meiri hagvöxtur á evrusvæðinu en í Bandaríkjunum , í fyrsta sinn frá hruni . Atvinnuleysi hefur minnkað hratt og er komið undir tíu prósent , störfum fjölgað mikið og jákvæðni gagnvart hagkerfinu er meiri en hún hefur mælst í sex ár . Frá og með júní næstkomandi munu til að mynda reikigjöld vegna snjallsímanotkunar leggjast af innan Evrópusambandsins . Margt gengur afar vel en annað síður . Kjarninn er vettvangur umræðu og á nýliðnu ári voru 539 skoðanagreinar birtar , stærstur hluti þeirra aðsendar greinar . Okkar tryggð er aðeins við lesendur . Við erum skuldbundin ykkur og værum þakklát ef þið vilduð vera með í að gera Kjarnann enn sterkari .