Í samræðunni Fædrus gerir Platón eftirfarandi greinarmun á mæltu máli og rituðu : mælt mál segir sannleikann en ritmáli er hægt að líkja við málverk ; ef við spyrjum það einhvers svarar það engu . Fornir grískir vitnisburðir segja frá því að kvæði , vísindi og heimspeki hafi verið rituð upp og geymd í hofum með innsiglum höfundanna . Kristnir menn tóku bókinni fegins hendi og flest öll kristin rit voru í bókarformi . Í bókasöfnum miðalda voru orðabækur og stór uppflettirit sem oft þurfti að grípa til fest með keðjum við lesborð . Í stað þess að einbeita sér að söfnun og varðveislu urðu bókasöfn þá að lestrastofnunum . Eldri form og skáldskapargreinar höfðu alltaf miðast við lifandi flutning og gerðu kröfur til minnis og leikhæfileika skálda og annarra flytjenda , en um slíkar greinar skrifaði Aristóteles einmitt . Bók-menntir eru þannig nútímalegt fyrirbæri sögulega séð , í þeirri mynd sem við þekkjum þær , þótt þær eigi sína þróunarsögu að minnsta kosti frá silfuröld rómversks skáldskapar um og eftir Krists burð , til Don Kíkóta Cervantesar og áfram . Ástæðurnar að baki bókaskrifum eru sjálfsagt næstum því jafn margar og bækurnar . En hvort sem yfirlýst markmið er til dæmis listrænt ( skáldskapur ) , fjárhagslegt ( metsölubækur ýmiskonar ) , eða praktískt ( handbækur og allskyns fræði ) , þá liggur alltaf að baki einhver þörf á að miðla upplýsingum til ímyndaðs lesanda . Þá skiptir ekki máli hvort höfundurinn reiknar með því að lesandinn sé einn af milljónum eða aðeins höfundurinn sjálfur . Steinunn Kristjánsdóttir er prófessor í fornleifafræði við Sagnfræði - og heimspekideild Háskóla Íslands . Helstu rannsóknasvið hennar eru miðaldafornleifafræði , norræn fornleifafræði , kirkjusaga , klausturfornleifafræði , kynjafornleifafræði , þróun húsagerða og miðlun vísindalegrar þekkingar .