Heilir og sælir allir þið , sem að Ársriti Vestmannaeyja standið . Ég má í fyllstum sannleika sagt taka undir með nágranna mínum hérna , sem fyrir nokkrum árum sendi Bliki ykkar þessa vísu : Fyrir Blik ég þakka þér , það er indæll lestur . Ei hefur komið austur hér Og nú langar mig í elli minni til að senda Bliki ykkar nokkrar línur ; það eru minni frá dvöl minni í verstöðinni á duflárunum eða fyrir svo sem 45 árum . Nú er ég orðin gömul og grett . En einu sinni var ég ung og fríð , þó að ég segi sjálf frá . Þá skein mér stjarna ástarinnar og vonarinnar yfir Hákollum Heimakletts og ekki bak við ský , eins og hjá skáldinu okkar góða . Við stöllurnar þrjár úr Þykkvabænum afréðum að fara í verstöðina á vetrarvertið . Og það gerðum við svo sannarlega . Við leigðum okkur lítið herbergi í vestanverðum kaupstaðnum og vildum láta fara sem allra bezt um okkur . Þrem rúmum varð ekki með góðu móti komið fyrir í herberginu , þessari þröngu vistarveru . En með því að við æsktum ekki að sofa saman , létum við setja upp tvö rúm hvort upp af öðru við einn vegginn . Svo svaf hin þriðja á legubekk þarna í herberginu . Ég gerði það að tillögu minni , að Sigga svæfi í hákojunni . Þar fannst mér hún mundi bezt geymd , svona dálítið afsíðis , af því að hún var trúlofuð og pilturinn hennar búfræðingsefni í Hólaskóla . Við Jóna vorum hins vegar báðar á lausum kili ennþá , enda þótt Jóna svæfi ekki nema sumar nætur þarna í herberginu . Ég kaus mér lágrúmið , en Jóna svaf á legubekknum . Svo hófst þá vertíðin með vinnu hvern virkan dag og dansi og dubli um helgar , eins og gengur . Ég var skotin . Því er ekki að neita , mikið ástfangin stundum , fannst mér . Ég þráði og vonaði , snurfussaði mig eftir mætti og gaf honum undir fótinn , — þó svona allt í hófi . En hann virtist líta fremur til hennar Tótu . Enn sá smekkur sumra karlmanna ! hugsaði ég . Við stöllurnar höfðum allar samþykkt einum rómi að hleypa strákum aldrei inn í herbergið okkar , hversu sem þeir kynnu að sækja á . Þessi samþykkt leiddi brátt til þess , að Jóna svaf ekki nema sumar nætur í herberginu hjá okkur , hver svo sem ástæðan kann að hafa verið ! Ég segi ekkert um það . En á línuvertíð lagðist hún oftast á sinn eigin kodda um það bil , sem bátarnir fóru á sjóinn . Jóna var sín eigin drottning eins og ég og átti nóttina sjálf eins og hún Nikkulína hans Ingimundar bæjarfógeta . Eftir tveggja vikna gæftir kom landlega með dansleikjum , ölvun og ýmsu öðru . Einhverra orsaka vegna háttaði Jóna ekki í bólið sitt á kvöldin . Hún kvaðst koma heim til okkar kl. 2 — 3 að nóttunni og brosti . Við sögðum ekkert , því að við vorum allar svo innilega góðar vinkonur , enda úr Þykkvabænum og allar jafnöldrur . Við gerðum það fyrir Jónu að læsa ekki herberginu , þegar þessi gállinn var á henni . Svo bar það þá við eina nóttina , þegar Jóna kom ekki heim í herbergið á venjulegum háttatíma , að við Sigga létum það vera óaflæst og lögðumst fyrir á venjulegum værðartíma . Sigga hefur sjálfsagt hvarflað huga norður að Hólum til unnustans , áður en hún sofnaði . Ég átti líka mína vökudrauma , eins og ég drap á , pínulítið snortin , þó að ekki sé meira sagt . Við sofnuðum vært . Klukkan um það bil eitt um nóttina hrekk ég upp úr fasta svefni við þessi óskaplegu ólæti og hávaða í efri kojunni hjá henni Siggu . „ Farðu til fjandans , bölvað svínið þitt , “ æpti hún og hamaðist . „ Ég skal láta lögregluna hirða þig , helvítis dóninn þinn og ótuktin þín . “ Ég heyrði , að Sigga var mjög æst , enda dálítið vanstillt á köflum og taugaspennt . Það rumdi þarna í einhverjum uppi hjá henni Siggu . Brátt sé ég býfu koma niður með rúmstokknum , og svo aðra . Síðan datt heill drjóli niður á gólfið , svo að buldi í . Þetta var þá stærðar karlhlunkur , auðsjáanlega mikið ölvaður og óræstilegur í alla staði , - verulega rónalegur . Einhvernveginn komst hann í skóna sína , sem hann hafði skilið eftir á gólfinu , og fór í jakkann , sem hann hafði lagt frá sér á bekkinn hennar Jónu . Síðan snautaði hann út steinþegjandi . Ég kannaðist við peyjann og vissi , hvar hann var til húsa í verstöðinni . Sigga dæsti þarna í efri kojunni . Þegar ég hafði áttað mig , rauk ég fram úr og aflæsti herbergishurðinni . Síðan ræddum við atburðinn og ástandið . Þetta höfðum við upp úr næturgöltrinu hennar Jónu . Okkur Siggu varð ekki svefnsamt fram eftir nóttunni . Við ákváðum að kæra dónann fyrir lögreglunni næsta dag . Daginn eftir röltum við saman til fulltrúa lögreglustjóra og kærðum manninn fyrir athæfið . Málinu var vísað til yfirlögregluþjónsins og skyldi hann halda réttarhöld í því . Fyrst tók hann af okkur stutta skýrslu . Síðan var víst róninn kallaður fyrir eða fyllirafturinn . Yfirlögregluþjónninn var kumpánlegur náungi , spurull og ágengur , forvitinn úr hófi fram og nærgöngull við veslings Siggu mína í næsta réttarhaldi . Ég var með , henni til samlætis og styrktar . Hann bókaði svör í mikinn doðrant og spurði síðast Siggu spjörunum úr : „ Hvað gerði hann , þegar þér æptuð ? “ „ Hann sló mig í höfuðið , “ sagði Sigga , „ svo að mér lá við yfirliði . “ „ Já , einmitt það , já , einmitt það . “ Þögn . Bókað . ,, Já , en stúlka góð , þér eruð mikil lánsmanneskja . Setjum svo , að hann hefði byrjað á því að slá yður í höfuðið , “ sagði yfirlögregluþjónninn , „ svo að liðið hefði yfir yður . Síðan hefði dóninn stofnað til tvíbura og þér svo ekkert vitað , hvort þeir voru eiginlega eingetnir eða hvar föðurinn var að finna . “ Sigga sat orðlaus á stólnum . Hún undraðist bæði eitt og annað . Í námunda við svo kallað réttarfar hafði hún aldrei komið áður . Nú , er það þá svona ? hugsaði Sigga í einfeldni sinni , en sagði ekkert . „ Af hverju æptuð þér svona ferlega , eins og vinkona yðar lét mig bóka ? “ spurði yfirlögregluþjónninn . „ Fyllirafturinn snerti mig , “ sagði Sigga . „ Nú , svo að hann snerti yður , “ sagði yfirlögregluþjónninn . „ Hvað snerti hann yður með mörgum fingrum ? “ spurði yfirlögregluþjónninn . „ Með fimm fingrum , “ svaraði Sigga ör í skapi . ,, Nú , já , svo að þér funduð það glögglega , “ sagði þjónn réttvísinnar og bókaði og bókaði . Við það verk var hann bæði íbygginn og spekingslegur á svipinn með agnarlítinn titring í öðru munnvikinu . Svo kom spurningin : „ Hvar snerti hann yður ? “ spurði hinn gullhnappaði og spengilegi yfirlögregluþjónn . Nú brá Siggu auðsjáanlega og hún harðnaði á brúnina . Sú minni ( ung og ósnortin mey ) : „ Ég er að velta því fyrir mér , hvers vegna hann vildi endilega fá að vita , hvar fyllibyttan strauk henni . “ — Sú stœrri ( gömul piparmey ) : „ Nú , eru ekki allir karlmenn alltaf svona ? “ Eftir andartak sagði hún : „ Hvar hann snerti mig ? Hafið þér rétt til að spyrja svona eins og dóni ? “ „ Eins og dóni , segið þér , “ sagði yfirlögregluþjónninn og setti á sig valdsmannssvip . „ Fyrir rétti verður sannleikurinn að koma í ljós , hvernig sem hann er vaxinn . “ Hann bókaði . Sigga þagði . „ Jæja , látum okkur nú sjá , “ sagði hann og kipraði annað munnvikið . „ Þér fáið ekkert að sjá , “ sagði Sigga æst . „ Engin læti , stúlka góð , “ sagði þjónn réttvísinnar , „ við verðum að skoða hlutina í réttu ljósi . “ „ Þér fáið hvorki að skoða hlutina í réttu eða röngu ljósi og heldur ekki í myrkri , “ sagði Sigga einbeittlega . „ Nú , nú , hvaða læti , hvaða læti , “ sagði yfirlögregluþjónninn strangur á svipinn . Eftir nokkra stund las hann : „ Hún fullyrðir , að hann hafi snert sig fimm fingrum , þar sem sízt skyldi . “ Þá dæsti Sigga , en sagði ekkert . „ Jæja , segjum það , “ sagði hann . „ En heyrið þér nú , stúlka góð , hvort munduð þér nú heldur vilja þiggja af dónanum eitt þúsund í eigin pyngju í miskabætur fyrir verknaðinn , það er að segja tvö hundruð krónur fyrir hvern fingur , eða hann yrði dæmdur til að greiða fimm þúsund krónur í ríkissjóð , en þér fengjuð þá ekki neitt úr pyngju rónans ? “ „ Fari það bölvað , “ sagði Sigga , „ þá kýs ég heldur greiðsluna til mín. “ Ekki þarf ég að orðlengja þetta . Sigga fékk greiðsluna skilvíslega . Með alúðarkveðju til allra Eyjabúa . Þórdís Snjólfsdóttir . „ Þú hefðir getað lent á verri stað “ Eyjabúi nokkur var kunnur fyrir „ fingralengd “ , þegar hann sá sér færi . Eitt sinn marðist þessi sami maður illa á fingrum , svo að taka varð af honum tvo fingur . Einar læknir gerði að sárum mannsins og var hann þá auðvitað svæfður ... Hvar er ég , hvar er ég ? “ spurði borgari þessi með andfælum , þegar hann var að komast til meðvitundar aftur eftir svæfinguna . „ Þú hefðir nú getað lent í verri stað , vinur minn , “ sagði Einar læknir . „ Nú , hvað hafið þið verið að gera við mig ? “ spurði sjúklingurinn . „ Það var nú svo sem ekki mikið , “ sagði læknirinn . „ Við vorum aðeins að aðstoða forsjónina við að stytta á þér fingurna . “ Með Hafliða skálda á Hansínu var Ólafur nokkur , sem annaðist matseldina á bátnum . Þeim kom illa saman , Hafliða og honum . Um Ólaf matsvein kvað Hafliði : Fýlusokkur fer með lygð , finnst ei nokkur hjá honum dyggð , Áfram brokkar út um byggð , Ólafur kokkur , viðurstyggð . „ Klár “ í ástum ... Í ungmennafélögum í sveit átti sér stað spurningakeppni milli tveggja hreppa . Þetta gerðist á s.l. hausti , nokkru eftir að bókin Ástir samlyndra hjóna kom fyrir almenningssjónir . Annað ungmennafélagið , sem að keppninni stóð , valdi sóknarprestinn m.a. til þess að svara spurningum fyrir sinn hlut . Ekki vitum við , hverjar eða hvernig spurningarnar voru , en þetta kváðu þeir í sveitinni um þátttöku prestsins í leik þessum : Í guðfræðiritum á gati hann stár , — þetta gáfnaljós kirkjunnar þjóna — , en aftur á móti er hann and ... klár í ástum samlyndra hjóna . Sættust við grenið Tveir minniháttar bændur höfðu ekki setið á sárshöfði um langan tíma . Svo atvikaðist það þannig , að þeir „ voru dæmdir til “ að liggja á greni saman . Eftir þá samvinnu bar lítið á væringum milli þeirra . Þá kvað hagyrðingur sveitarinnar : Saman þeir lágu og sátu um rebba ; samning þar gerðu um vináttu trygga : Siggi ætti að hætta að stela frá Stebba , en Stebbi að hætta að ljúga á Sigga . Þarf ekki , — er piparsveinn Tvær ungar og óreyndar blómarósir í Eyjum höfðu saumað í sameiningu náttföt handa afa sínum og œtluðu að gefa honum þau í jólagjöf . Galli var á gjöf Njarðar , því að þær höfðu gleymt að setja klauf á náttbuxurnar . „ Nú veit ég , hvað við gerum , “ sagði Gunna hróðug . „ Við saumum önnur náttföt handa afa , en gefum Jóni frænda þessi , því að hann þarf enga klauf , — hann er piparsveinn . “ Áttræður öldungur hafði verið í hjónabandi nálega 60 ár . Þá gaf hann konunni sinni þetta vísukorn , sem hann orti til hennar : Þótt ellin mæði , ekki dvín enn mér hugnast atlot þín Lesari minn góður , sem e.t.v. hefur verið giftur nokkur ár , mundirðu af hjarta geta tekið undir með gamla manninum ? Ef svo er , þá ertu einstaklingur hamingjunnar .