Katrín Þóra Sigurbjörnsdóttir ætlaði að ná af sér nokkrum kílóum áður en hún færi að taka inntökupróf í erlendum ballettskólum . Megrunin þróaðist fljótt út í átröskunina anorexíu og undir það síðasta , áður en hún komst í bata , segist Katrín hafa verið orðin eins og gangandi beinagrind . „ Ég var einhvern veginn aldrei ánægð með sjálfa mig og viðurkenning mín fór að felast í því hvað ég gæti borðað lítið , “ segir Katrín þar sem við sitjum saman á kaffihúsi í Smáralind . „ Fyrst ætlaði ég bara að missa örfá kíló en þetta þróaðist fljótlega út í þráhyggju . Sjálf sá ég ekki alveg strax hvað var að gerast . Fyrst var ég bara rosalega ánægð með það að vera að léttast . En síðan var sama hvað ég grenntist mikið , mér fannst ég aldrei flott . Undir það síðasta , áður en ég náði að komast í bata , fannst mér ég vera orðin allt of grönn og fannst ég ógeðsleg en gat samt ekki hætt . Ég sá enga undankomuleið frá sjúkdómnum . “ „ Það fór líka ekkert fram hjá mér hvernig fólk horfði á mig . “ Katrín segist alltaf hafa verið mikill matgæðingur og fundist gott og gaman að borða góðan mat . „ Þess vegna er svo fáránlega mikil þjáning að þurfa að neyða sig til að sleppa því sem maður hefur svo mikla ánægju af . En ég fékk mat á heilann þegar ég var lasin af anorexíunni . Ég las alls konar uppskriftir og gat ekki hætt að hugsa um mat því ég var svo svöng . Og það er ömurlegt að vera alltaf svangur og vita að maður geti ekki fullnægt hungrinu því maður má aldrei borða nógu mikið til að verða saddur . Ef ég fann fyrir minnstu seddutilfinningu leið mér hræðilega og fannst ég ekki hafa staðið mig , fannst ég ömurleg og búin að klúðra öllu , því ef ég varð södd var ég auðvitað búin að missa stjórnina . Og þetta snerist fyrst og fremst um að hafa stjórn . “ „ Viðurkenning mín fór að felast í því hvað ég gæti borðað lítið . “ Katrín segir að eftir því sem vanlíðan hennar hafi orðið meiri hafi hún farið að átta sig á því að þetta gæti ekki gengið . „ Ég vissi að ég leit alls ekki út fyrir að vera heilbrigð , ég áttaði mig alveg á því að ég væri orðin allt , allt of mjó . “ „ Og þegar ég var orðin sem veikust snerist þetta ekki lengur um að verða mjó því ég vissi að ég leit alls ekki út fyrir að vera heilbrigð , ég áttaði mig alveg á því að ég væri orðin allt , allt of mjó og mér fannst ég ógeðsleg . Það fór líka ekkert fram hjá mér hvernig fólk horfði á mig . Alls staðar . Í skólanum , í fjölskylduboðum , í verslunum … Ég gleymi aldrei vorkunninni sem skein úr augunum á einni afgreiðslukonu í verslun þegar ég var að máta hjá henni kjól . “ Í dag er Katrín hreystin uppmáluð og starfar sem einkaþjálfari hjá Reebok fitness . Viðtalið í heild má lesa í nýjasta tölublaði Vikunnar .