Eins og lesendur síðasta tölublaðs Læknablaðsins ( 2 / 2000 ) geta séð hefur nýr pistill , Broshornið , hafið göngu sína . Þar gefst lesendum kostur á að koma á framfæri efni , sem líta mætti á sem læknaskop . Nú er tækifærið að taka fram skriffærin eða senda tölvupóst . Góðir kollegar , sendið inn efni í bundnu máli eða óbundnu , myndir , teikningar eða hvað eina , sem þið teljið að geti laðað fram bros eða vakið kátínu . Látið ekki lítillæti eða hógværð hefta ykkur . Upp með húmorinn og verið með . Árshátíð LR var haldin með glæsibrag laugardaginn 22. janúar síðastliðinn á Broadway Hótel Íslandi . Allt hjálpaðist að til að gera fagnaðinn sem veglegastan ; yfirdrifið nóg pláss í kringum tæplega 600 gesti , skrautsýning í veislufatnaði , myndarlegir veislustjórar ( báðir ) , góð skemmtiatriði og dúndrandi fín stemmning svo fátt eitt sé upp talið . Bent hefur þó verið á eitt atriði , sem þolir skoðun og jafnvel breytingu fyrir næstu árshátíð . Hér er átt við fjöldasönginn , sem er alveg ómissandi þáttur í gleðskap sem þessum . Þegar hefja átti upp raust var hið magnaða hátalarakerfi hússins notað til að kalla valinkunna söngfugla og söngunnendur upp á svið . Það virtist vera skilyrði fyrir því að fá að heyra nafn sitt hljóma um húsið að vera nokkurn veginn á miðjum aldri og hafa nokkrum sinnum eða jafnvel margoft tekið þátt í fjöldasöng á sviði áður , meira að segja á læknaárshátíðum . Og kemur nú að kjarna málsins . Hvers eiga þeir og þær að gjalda , sem hafa óendanlega sönghæfileika , meðfædda og áunna og uppfylltu ekki þau skilyrði , sem áður voru nefnd ? Þessir lánlausu veislugestir misstu sumir hverjir af tækifæri lífs síns að vera kallaðir upp á svið svo allir í húsinu heyrðu . Bara það eitt að vera nefndur á nafn í slíku samhengi er viss viðurkenning á því að viðkomandi geti sungið . Pistilskrifari veit dæmi þess að svekkelsisvottur hafi verið í gangi allnokkru eftir að fjöldasöngnum lauk hvað þetta eina atriði varðar og meira að segja morguninn eftir árshátíðina , en ekki mikið lengur en það . Aðgát skal höfð ... Valinkunnur lungnalæknir sat með tveimur löglærðum kunningjum sínum og fræddi þá um meingerð lungnaþembu . Hann lýsti því hve slæm áhrif tóbaksreykur hefði á " þessar örfínu lungnablöðrur , sem síðan spryngju og það hefur í för með sér að maður verður móður og úthaldslítill . Þessar breytingar verða tiltölulega snemma á ævinni hjá þeim sem reykja en maður sér þær einnig hjá fólki um nírætt , þó svo það hafi aldrei reykt . " " Hvað gerir maður þá ? " spurði annar lögfræðingurinn , en hvorugur þeirra hafði nokkru sinni reykt . " Ætli maður verði þá ekki bara að hætta í boltanum , " svaraði hinn . Læknishjón á efri árum voru nývöknuð og farin að huga að því að fara á fætur . " Má ég ekki færa þér kaffið í rúmið , elskan mín ? " spurði eiginmaðurinn . " Jú , takk og mundu eftir mjólkinni . Er ekki annars best að ég skrifi þetta varðandi mjólkina á miða svo hún gleymist ekki ? " sagði konan , minnug þess hve bóndi hennar var orðinn gleyminn . " Nei , það er algjör óþarfi , ég man þetta alveg , " sagði eiginmaðurinn og fór fram í eldhús . Leið nú og beið , en loks birtist húsbóndinn með bakka og lagði hann á rúmið hjá konunni . Á bakkanum var rjúkandi egg og beikon , en ekkert kaffi . " Ég vissi að þú mundir gleyma brauðinu , " sagði konan og byrjaði að borða .