102 hafsstafi Iijá Sigurðí á Stóru-Hvalsá . Hann var góð - ur skrifari og vel að sér í hvívetna af leikmanni . Loks tókust ferðir Jóns af að Prestsbakka ; voru honum þá léðar bækur þgðan í laumi , sem hann gat þó fræðst nokkuð af í mörgu . Nú fór fyrst ekki að batna at - lætið á Jóni heima fyrir . Kver sitt átti hann að stunda og læra , og æfa sig í lestri , en stundir fengust ekki , því jafnan varð hann að standa yfir fé , þegar út gat . Það kom stundum fyrir , að hann átti að moka ofan af fyrir féð , þegar þykkur snjór var , en loðnur undir . Var það oft gott hitaverk í hjástöðum . Nú varð Jón að fara að fela allar sínar lánsbækur i vörðum og grill - um þar til gerðum . Einar son séra Björns í Trölla - tungu Hjálmarssonar hafði alist upp með Guðbjörgu gömlu , konu Daða á Kollá , sem fyr er nefndur ; var hann jafnan fjármaður Daða á vetrum . Stóð hann yfir fénu ein 3 og Jón . Hann var góður saungmaður , eins og öll börn séra Björns . Kunni hann vel öll saung - lög , er þá . voru kunn . Jón hafði laungun til að læra saung af Einari , og fundust þeir oft í hjástöðunni , þeg - ar veður var gott , en skamt a milli . Var þá Einar að kenna Jóni lag og lag , eitt í senn . Gjörði hann nótur í snjóinn og á svellin ; upplýsti hann Jón í hljóði og þýðingu nótnanna . Þannig komst Jón i litilsháttar undirvísun í saung hjá Einari , sem þá tíðkaðist . Vetur þann , er Jón skyldi fermast um vorið , var hann oftast á Prestsbakka , eftir tilmælum séra Búa . Glæddi þá séra Búi af alúð margt hjá Jóni , og jafn - an það , er Jón hafði enga hugmynd um fengið áður . Tveim árum síðaríeða jafnvel þegar eftir fermingu Jóns , fór að sækja lasleiki á séra Búa ; var sagt , að stund - um hefði að honum komið deyfð eða óminni ; lifði hann þó nokkur ár eftir það , ogþjónaðiallastundembættisínu . Ári eftir fermingu sína fór Jón úr Hrútafirði alfarinn vestur í Saurbæ með Einari Gíslasyni , er kallaður var