Of mikið slapstickPeter Pan er áreiðanlega fyrsta Disney myndin sem hefur ekki neitt sérstaklega minnugt í henni . Gullaldarmyndarinnar höfðu margt , Cinderella hafði Lady Tremaine , Alice in Wonderland hafði útlitið , en þessi hefur ekki neitt rosalega minnugt . Þetta er einhvern veginn rosalega róleg mynd fyrir utan slatta af slapstick bröndurum sem eru eiginlega bara lélegir ef maður ber þá saman við aðrar teiknimyndir á þessum tíma ( Looney Tunes , Tom & Jerry ) . Fyrsti gallinn minn við myndina er þegar Peter kemur til krakkanna þriggja ( John , Michael og Wendy ) . Jafnvel þótt þau trúðu á að Peter Pan væri til , þá fannst mér fáranlegt hversu auðveldlega þau gátu trúað því að hann væri í herberginu þeirra , eins og þau höfðu allt í einu fundið pening á gólfinu . Hefði ég trúað á Peter Pan hefði ég sýnt aðeins meiri tilfinningar . Karakterarnir eru ágætlega standard . Eru í lagi en gera lítið sem að sker fram úr . Systkinin ná einhvern veginn ekki að halda athygli manns ( sem er lélegt þar sem þau eru aðalkarakterarnir með Peter ) , Peter er hægt að líka við jafnvel þótt hann getur verið mjög dónalegur stundum . Captain Hook er skemmtilegur en verður allt of mikill " butt monkey " þegar krókódíllinn er nálægt . En það eru nokkrir karakterar sem eigna sér senurnar sínar . Aðstoðarmaður Hook , Smee , er alltaf jafnskemmtilegur og þá sérstaklega í fyrsta atriði hans þegar maður uppgötvar að raddleikarinn ( Bill Thompson , sem lék kanínuna í AiW ) talaði fyrir nær , ef ekki alla , sjóræningjana . Tinkerbell fannst mér líka vera góð , lang raunhæfasti karakterinn að mínu mati . Hún gat verið indæl en bara fyrir fólk sem henni fannst eiga það skilið . Hún var þar að auki eigingjörn , afbrýðissöm hefnisgjörn gagnvart Wendy , eiginlega svo mikið að hún sveik hana í endanum . Þrátt fyrir þetta var gaman að sjá sögu um að neita að þroskast en ég held að allir vilja það allavega einu sinni á ævinni ( þó ég hef aldrei fattað við svona sögur af hverju þeir bíða ekki þangað til þau verða að unglingum ) . Börn sem voru þegar í Neverland höfðu óskað sér að verða aldrei fullorðin . Og nú þegar þau hafa verið ung í langan tíma hafa þau gleymt öllu um fullorðna , þar á meðal mæðrum . Wendy kemur þar að auki með mjög góða ræðu um mæður . Hún segir ekki hvað mamma er ( enda mundi enginn fatta það ) , heldur frekar hvað hún gerir fyrir börnin sín . Útlitið er frekar gott ( þó ekki eins gott og AiW ) en lögin eru mjög auðveldlega gleymd . Ég man eins og er ekki eftir neinu úr þeim . Yfir heild er myndin í lagi . Hefur fínar pælingar um að þroskast , fáa góða ( en Tinkerbell er mjög góður karakter ) karaktera , og hefur einhæfan húmor .