Stefnendur eruBandalag starfsmanna ríkis og bæja ( BSRB ) , Grettisgötu 89 , Reykjavík , f.h . Starfsmannafélags Reykjavíkurborgar , Grettisgötu 89 , Reykjavík , og Starfsmannafélag Reykjavíkurborgar í eigin nafni . Stefndi erStrætó bs. , Þönglabakka 4 , Reykjavík . Dómkröfur stefnenda Að felld verði úr gildi uppsögn Jóhannesar Gunnarssonar , trúnaðarmanns Starfsmannafélags Reykjavíkurborgar hjá Strætó bs. , úr starfi hjá Strætó bs. , sem tilkynnt var með bréfi 23. maí 2008 . Að viðurkennt verði með dómi Félagsdóms að gegn mótmælum Jóhannesar Gunnarssonar hafi fyrrnefnd uppsögn ekki réttaráhrif og að honum sé óskylt að hlíta uppsögninni . Til vara er þess krafist að viðurkennt verði með dómi Félagsdóms að Strætó bs. hafi verið óheimilt að segja Jóhannesi Gunnarssyni upp störfum á þeim grunni sem gert var með bréfi til hans 23. maí 2008 . Brotið hafi verið gegn gr. 9.9.1 í gildandi kjarasamningi Starfsmannafélags Reykjavíkurborgar og Strætó bs. , 2. og 4. mgr. 30. gr. laga nr. 94 / 1986 um kjarasamninga opinberra starfsmanna og 11. gr. laga nr. 80 / 1938 um stéttarfélög og vinnudeilur . Að stefndi verði dæmdur til að greiða sekt í ríkissjóð að fjárhæð 1.000.000 kr. eða lægri fjárhæð samkvæmt ákvörðun Félagsdóms . Að stefndi verði dæmdur til að greiða stefnendum málskostnað . Dómkröfur stefnda Stefndi krefst þess aðallega að máli þessu verði vísað frá Félagsdómi og aðstefnendum verði gert að greiða stefnda málskostnað in solidum að skaðlausu . Til vara krefst stefndi þess að hann verði sýknaður af öllum kröfum stefnenda í máli þessu og að stefnendum verði gert að greiða stefnda málskostnað að skaðlausu . Gagnkröfur stefnda Að viðurkennt verði með dómi Félagsdóms að Starfsmannafélag Reykjavíkurborgar hafi gerst bert að því að brjóta ákvæði laga nr. 80 / 1938 með því að styðja ólögmætar aðgerðir gegn stefnda á vegum Jóhannesar Gunnarssonar hinn 22. maí 2008 . Jafnframt verði Starfsmannafélagi Reykjavíkurborgar gert að greiða sekt í ríkissjóðað fjárhæð 1.000.000 kr. vegna brota á framannefndum lögum . Stefnendurkrefjast þess að frávísunarkröfu stefnda verði hafnað og að stefndi verði dæmdur til að greiða stefnendum málskostnað að skaðlausu í þessum þætti málsins . Þá krefjast þeir þess að gagnkröfum stefnda verði vísað frá dómi . Stefndi krefst þess að þeirri kröfu verði hafnað . Í októbermánuði 2007 var Jóhannes Gunnarsson kjörinn 1. fulltrúi 9. starfsdeildar í fulltrúaráði Starfsmannafélags Reykjavíkurborgar og þar með fyrsti trúnaðarmaður félgasins hjá stefnda , Strætó bs . Þriðjudaginn 27. nóvember 2007 var haldinn fulltrúaráðsfundur félagsins að Grettisgötu 89 , Reykjavík . Þáði Jóhannes þar , ásamt fleirum , áfengi sem í boði var . Að sögn stefnenda yfirgaf hann fundinn um kl. 17.15 ásamt fjórum samstarfsmönnum sínum og kom hópurinn á starfsstöð stefnda við Hlemm um fimm mínútum síðar . Með bréfi stefnda 29. nóvember 2007 til Jóhannesar , sem bar yfirskriftina „ Fyrirhuguð áminning “ , var hann sakaður um að hafa verið drukkinn umrætt sinn á fyrrgreindri starfsstöð stefnda og haft þar áfengi um hönd . Segir í bréfinu að hringt hafi verið síðdegis áðurnefndan dag í framkvæmdastjóra stefnda og óskað eftir að yfirmenn fyrirtækisins kæmu á starfsstöð þess á Hlemmtorgi vegna starfsmanna fyrirtækisins sem þar væru staddir drukknir og hefðu áfengi um hönd . Hafi starfsmennirnir komið á starfsstöðina um kl. 17 og verið þar allt þar til rétt áður en framkvæmdastjórinn kom þangað ásamt deildardstjóra akstursdeildar , en það hafi verið skömmu eftir kl. 18.30 . Einn þeirra starfsmanna , sem sést hafi drukkinn á starfsstöðinni , ásamt því að hafa haft þar áfengi um hönd , hafi verið umræddur Jóhannes , að sögn að minnsta kosti tveggja vitna . Segir í bréfinu að slík framkoma á starfsstöð fyrirtækis sé með öllu ólíðandi og algerlega ósamrýmanleg starfi Jóhannesar og stöðu . Þar að auki hafi Jóhannes verið á launum hjá fyrirtækinu á umræddum tíma , enda hafi hann átt að vera á vakt frá kl. 6.20 - 10.26 og aftur frá kl. 14.05 til 18.21 og teljist því hafa verið í starfi á umræddum tíma . Með engu móti sé unnt að fallast á að undir félagsstörf , sem ætlast sé til að skerði ekki laun , geti fallið samkvæmi , mannfagnaðir eða önnur slík tilefni , sem sambærileg séu , allra síst ef áfengi er þar haft um hönd , jafnvel þó að svo kunni að vilja til að samkvæmið hafi farið fram í húsakynnum stéttarfélags eða samtaka stéttarfélags . Vegna þessa tilefnis hafi stefndi í hyggju að veita Jóhannesi skriflega áminningu . Var Jóhannesi gefinn kostur á að koma að sjónarmiðum sínum og til þess boðaður á fund á skrifstofu framkvæmdastjóra stefnda á tilgreindum tíma 30. nóvember 2007 . Í framhaldi af fundinum ákvað Jóhannes , ásamt þremur aðaltrúnaðarmönnum og tveimur varatrúnaðarmönnum , að segja sig frá öllum trúnaðarmannastörfum fyrir Starfsmannafélag Reykjavíkurborgar . Er yfirlýsing þeirra þess efnis dagsett 2. desember 2007 . Lögmaður Jóhannesar kom á framfæri andmælum við fyrirhugaðri áminningu með bréfi 5. sama mánaðar . Með bréfi stefnda 12. desember 2007 var Jóhannesi veitt skrifleg áminning vegna þess að hann hafi neytt áfengis og verið ölvaður á vinnutíma á starfsstöð stefnda að Hlemmi og að hafa haft áfengi þar um hönd . Með því hafi hann brotið gegn gr. 9.8.1 . í kjarasamningi stefnda og Starfsmannafélags Reykjavíkurborgar , en brot í starfi á því ákvæði varði skriflegri áminningu . Jóhannes hefur höfðað mál fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur gegn stefnda í máli þessu , sem þingfest var 25. mars síðastliðinn , og krefst þess að áminningin verði felld úr gildi og stefndi dæmdur til greiðslu miskabóta . Í febrúar 2008 drógu umræddir trúnaðarmenn , þar á meðal fyrrgreindur Jóhannes , afsagnir á trúnaðarmannastörfum til baka . Með bréfi stefnda , dagsettu 23. maí 2008 , var Jóhannesi sagt upp starfi sínu hjá stefnda . Í bréfinu kemur fram að uppsögnin miðist við næstkomandi mánaðarmót og að hann njóti launa út líðandi mánuð og næstu þrjá almanaksmánuði þar á eftir , það er júní , júlí og ágúst 2008 . Þá segir þar að nærveru Jóhannesar sé ekki óskað á eða í starfsstöðvum fyrirtækisins og honum bannað að vera þar nema að því leyti sem starfsstöðvarnar teljist vera fyrir almenning . Stefndi , sem er sóknaraðili í þessum þætti málsins , reisir frávísunarkröfu í fyrsta lagi á því að málið sé vanreifað þar sem stefna fullnægi ekki áskilnaði 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91 / 1991 um meðferð einkamála , sbr. d. , e. og f. liði ákvæðisins . Í varakröfu stefnenda ( 3. tl . ) sé blandað saman lagarökum og dómkröfu . Þá sé lýsing málsatvika og málsástæðna í stefnu bæði röng og villandi í verulegum atriðum og algjörlega í andstöðu við e. lið nefnds ákvæðis . Í öðru lagi byggir stefndi á því að dómkröfur stefnenda samkvæmt 1. - 3. tl . eigi ekki undir dómsvald Félagsdóms . Í stefnu sé hvergi getið til hvaða lagaákvæða eða lagaraka stefnendur vísi til stuðnings dómkröfum sínum . Dómkrafa stefnenda samkvæmt 1. tl . sé að felld verði úr gildi uppsögn Jóhannesar Gunnarssonar , dómkrafa samkvæmt 2. tl . feli í sér viðurkenningarkröfu að mati stefnda , það er að dómurinn viðurkenni að uppsögnin hafi ekki réttaráhrif gagnvart Jóhannesi og honum sjálfum sé óskylt að hlíta henni og dómkrafa samkvæmt 3. tl . , varakrafan , að dómurinn viðurkenni að stefnda hafi verið óheimilt að segja Jóhannesi upp á þeim grunni sem gert var . Í stefnu virðist helst byggt á því að reglur stjórnsýsluréttarins , þar með taldar reglur stjórnsýslulaga nr. 37 / 1993 , eigi við í máli þessu . Hljóti að vera ljóst að úrlausnarefni , sem varða stjórnsýslurétt , heyri ekki undir verkefni Félagsdóms , sbr. 44. gr. laga nr. 80 / 1938 og / eða 26. gr. laga nr. 94 / 1986 . Dómkrafan samkvæmt 2. tl . lúti að því að dómurinn viðurkenni að uppsögnin hafi ekki réttaráhrif og að Jóhannesi sé ekki skylt að hlíta henni . Fjalli krafan því augljóslega um atriði sem ekki heyri undir skilgreint verkefni dómsins . Uppsögnin sé ákvöð og hafi því réttaráhrif þegar af þeirri ástæðu . Þá feli fyrrgreind dómkrafa stefnenda í raun í sér að að Jóhannes verði dæmdur aftur inn í starf sitt sem sé andstætt meginreglu vinnuréttar . Varakrafa stefnenda sé ekki skýrð á nokkurn hátt og í raun óskiljanleg eins og hún sé reifuð . Byggi hún á sömu málsástæðum og dómkröfur samkvæmt 1. og 2. tl . Gildi því sömu mótbárur og að ofan greinir um að krafan heyri ekki undir skilgreint verksvið Félagsdóms . Í stefnu sé gengið út frá því að stefnendur reisi kröfur sínar bæði á lögum nr. 80 / 1938 og lögum nr. 94 / 1986 , en þrátt fyrir þá ætlan stefnenda verði ekki annað séð en að þeir byggi á því að þeir geti valið eftir hentugleikum á hvorum lögunum þeir byggi . Verði því að ætla að stefnendur séu í raun að krefjast þess að Félagsdómur skeri úr um hvor lögin eigi við . Vilji stefnendur , annar eða báðir , gera ágreining um hvor lögin gildi um starfsmenn stefnda geti þeir í öllu falli ekki átt lögvarinn rétt á að krefjast dóms Félagsdóms þar um , enda um lögfræðilegt álitamál að ræða sem ekki geti heyrt undir þröngt verksvið dómsins . Skipti þá raunar engu hvort litið sé til laga nr. 80 / 1938 eða laga nr. 94 / 1986 , en tekið skuli fram að stefndi hafni því að ágreiningsefni máls þessa eigi eða geti átt undir lög nr. 94 / 1986 . Jafnframt hafni stefndi þeirri málsástæðu stefnenda að um sé að ræða ágreining um skilning á kjarasamningi eða gildi hans og geti því 3. tl . 1. mgr. 26. gr. laga nr. 94 / 1986 , hvað sem öðru líður , aldrei átt við um sakarefnið , jafnvel þó svo færi að dómurinn teldi að lög nr. 94 / 1986 ættu við um starfsmenn stefndu , en ekki lög nr. 80 / 1938 , eins og skýrlega greini í lögum Starfsmannafélags Reykjavíkurborgar . Þá verði heldur ekki séð að stefnendum sé heimilt að vísa til þess að málið sé risið vegna ágreinings um skýringu á 9. gr. kjarasamnings aðila , einkum gr. 9.9.1 . Í þriðja lagi sé á því byggt að vísa beri málinu frá vegna aðildarskorts . Í lögum nr. 80 / 1938 sé ekki tekið á því hvað gera skuli þegar aðild að máli er ekki með þeim hætti sem lögin mæla fyrir um . Þess séu þó dæmi að Félagsdómur hafi vísað máli frá dóminum vegna þess aðili hafi verið meðlimur í samtökum atvinnurekenda / verkalýðsfélaga , en slík samtök geti ekki verið aðili máls , heldur einstaklingur / fyrirtæki og því sé skilmálum 44. gr. laganna um aðild ekki fylgt . Í fjórða lagi byggist frávísunarkrafa á sjónarmiðum um litispendens áhrif . Samkvæmt 4. mgr. 94. gr. einkamálalaganna verði , eftir að mál er þingfest , ekki krafist dóms í síðara máli um þær kröfur sem hafðar eru uppi í fyrra málinu . Svo sem fyrr greini hafi Jóhannes Gunnarsson , áður en þetta mál var höfðað , höfðað mál fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur á hendur stefnda til ógildingar fyrrgreindri áminningu og greiðslu miskabóta þar sem byggt sé í mörgum atriðum á sömu málsástæðum og lagarökum og um ræðir í máli þessu . Í fimmta og síðasta lagi byggir stefndi á því að vísa beri málinu frá samkvæmt 25. gr. laga nr. 91 / 1991 þar sem stefnendur séu að sækjast eftir úrlausn Félagsdóms um lögfræðilegt álitaefni um atriði sem þeira eigi ekki lögvarða hagsmuni af að fá úrlausn á . Að lokum mótmælir stefndi kröfu stefnenda um frávísun gagnkrafna hans þegar af þeirri ástæðu að sérstaka heimild til slíkrar kröfugerðar sé að finna í 53. gr. laga nr. 80 / 1938 . Stefnendur , varnaraðilar í þessum þætti málsins , reisa mótmæli sín við að frávísunarkrafa stefnda nái fram að ganga á því að dómkröfur stefnenda séu skýrar og á því byggðar að umrædd fyrirvaralaus uppsögn Jóhannesar Gunnarssonar sem trúnaðarmanns hafi ekki verið rökstudd . Kjör trúnaðarmanns varði ekki einungis hagsmuni viðkomandi trúnaðarmanns heldur allra félagsmanna stéttarfélags þess sem hann er í forsvari fyrir á vinnustað . Þá sé ekkert fjallað um það í lögum nr. 80 / 1938 og lögum nr. 94 / 1986 hvaða kröfur sé hægt að gera fyrir Félagsdómi . Málavaxtalýsing í stefnu sé mjög skýr sem og tilvísun til lagaraka . Samkvæmt 27. gr. laga nr. 94 / 1986 geti stéttarfélag rekið mál félagsmanna sinna fyrir Félagsdómi og samsvarandi reglu sé að finna í 45. gr. laga nr. 80 / 1938 . Þá séu ekki sömu kröfur hafðar uppi í þessu máli og máli því er rekið sé fyrir héraðsdómi út af áminningu þeirri sem Jóhannes Gunnarsson hafi fengið og áður er getið . Um gagnkröfu stefnda sé það að segja að hún sé algerlega tilefnislaus og virðist byggja á þögn Bandalags starfsmanna ríkis og bæja út af þeim ætluðu ólögmætu aðgerðum sem stefndi vísi til . Vegna þessarar kröfugerðar beri að ákveða stefnendum málskostnað með vísan til ákvæða 131. gr. laga nr. 91 / 1991 . Sakarefnið í máli þessu varðar gildi uppsagnar Jóhannesar Gunnarssonar , félagsmanns stefnanda , Starfsmannafélags Reykjavíkurborgar , úr starfi hjá stefnda , Strætó bs. , sbr. uppsagnarbréf stefnda , dagsett 23. maí 2008 . Er á því byggt af hálfu stefnenda að fyrrgreindur Jóhannes hafi verið trúnaðarmaður stéttarfélagsins þegar honum var sagt upp starfi . Aðalkröfur stefnenda , sem eru Bandalag starfsmanna ríkis og bæja fyrir hönd Starfsmannafélags Reykjavíkurborgar og stéttarfélagið sjálft í eigin nafni , eru þess efnis að umrædd uppsögn verði felld úr gildi og að viðurkennt verði með dómi Félagsdóms „ að gegn mótmælum Jóhannesar Gunnarssonar hafi fyrrnefnd uppsögn ekki réttaráhrif og að honum sé óskylt að hlíta uppsögninni “ . Til vara er þess krafist að viðurkennt verði með dómi Félagsdóms að stefnda „ hafi verið óheimilt að segja Jóhannesi Gunnarssyni upp störfum á þeim grunni , sem gert var með bréfi til hans 23. maí 2008 “ . Er í því sambandi vísað til gr. 9.9.1 í gildandi kjarasamningi aðila sem undirritaður var 9. janúar 2006 , 2. og 4. mgr. 30. gr. laga nr. 94 / 1986 , um kjarasamninga opinberra starfsmanna og 11. gr. laga nr. 80 / 1938 , um stéttarfélög og vinnudeilur . Eins og þarna kemur fram er af hálfu stefnenda jöfnum höndum á því byggt að sakarefnið eigi undir lög nr. 94 / 1986 og lög nr. 80 / 1938 . Þá gera stefnendur kröfu um að stefnda verði ákvörðuð sekt , auk þess sem krafist er að stefndi verði dæmdur til greiðslu málskostnaðar . Með því að stefnendur byggja jöfnum höndum á báðum framangreindum lögum setja þeir Félagsdóm í þá sérstöku aðstöðu að þurfa að skera fyrst úr því hvor framangreindra lagabálka eigi við um sakarefni máls þessa . Samkvæmt 1. mgr. 1. gr. laga nr. 94 / 1986 gilda lögin um alla starfsmenn sem eru félagar í stéttarfélögum er samkvæmt 4. og 5. gr. laganna hafa rétt til að gera kjarasamninga samkvæmt þeim og eru ráðnir hjá ríkinu , ríkisstofnunum , sveitarfélögum eða stofnunum þeirra með föstum tíma - , viku - eða mánaðarlaunum , enda verði starf þeirra talið aðalstarf . Í 1. mgr. 4. gr. laganna segir að stéttarfélög starfsmanna ríkis og sveitarfélaga eða samtök slíkra félaga fari með fyrirsvar félagsmanna sinna um gerð kjarasamninga samkvæmt lögunum og aðrar ákvarðanir í sambandi við þá . Nánar er fjallað um samningsrétt í 2. mgr. lagagreinarinnar . Ljóst er að stefnandi , Starfsmannafélag Reykjavíkurborgar , fellur undir 4. gr. laga nr. 94 / 1986 . Stefndi , Strætó bs. , er byggðasamlag sjö sveitarfélaga á höfuðborgarsvæðinu sem starfrækt er í þeim tilgangi „ að sinna almenningssamgöngum á höfuðborgarsvæðinu í umboði eigenda sinna “ , sbr. stofnsamning , dagsettan 7. maí 2001 . Um byggðasamlög er mælt fyrir í VIII. kafla sveitarstjórnarlaga nr. 45 / 1998 . Að virtum lagagrundvelli og eðli byggðasamlaga verður að telja að þau séu stofnun sveitarfélaga í skilningi 1. mgr. 1. gr. laga nr. 94 / 1986 . Enn fremur þykir bera að skýra 3. gr. laga nr. 94 / 1986 svo að byggðasamlög geti talist samningsaðilar samkvæmt lögunum , eins og hlutverki þeirra og skipulagi er háttað að lögum . Með vísan til þess , sem hér hefur verið rakið , verður að telja að um mál þetta gildi alfarið lög nr. 94 / 1986 , en samkvæmt upphafsákvæði 26. gr. laganna dæmir Félagsdómur í málum sem rísa milli samningsaðila um þau atriði er þar greinir . Í IV. kafla laga nr. 94 / 1986 er fjallað um verkefni og valdsvið Félagsdóms samkvæmt lögunum . Tekið er fram í 1. mgr. 26. gr. laganna að Félagsdómur dæmi í málum sem rísa á milli samningsaðila , í fyrsta lagi um samningsaðild einstakra stéttarfélaga og til hvaða starfsmanna samningsaðild þeirra nái , í öðru lagi um lögmæti boðaðra eða þegar hafinna vinnustöðvana , í þriðja lagi um ágreining um skilning á kjarasamningi , í fjórða lagi hverjir falli undir 5. - 8. tl . 19. gr. laganna og í fimmta lagi um önnur atriði sem aðilar hafa samið um að leggja fyrir dóminn , enda séu að minnsta kosti þrír af dómendum því meðmæltir . Auk þess dæmir Félagsdómur um ágreining um félagsaðild þeirra sem heyra undir lögin , sbr. 2. mgr. 26. gr . Enn fremur er á valdsviði Félagsdóms að dæma í máli varðandi atriði , sem tilgreind eru í 1. mgr. 26. gr. , sem ágreiningur er um milli fjármálaráðherra eða sveitarfélags annars vegar og hins vegar einstakra starfsmanna eða starfshópa svo sem nánar greinir , enda sé um það samkomulag milli aðila og að minnsta kosti þrír af dómendum Félagsdóms séu því meðmæltir , sbr. 3. mgr. 26. gr . Telja verður að verkefni Félagsdóms samkvæmt lögum nr. 94 / 1986 séu tæmandi talin í 26. gr. laganna . Valdsvið dómsins , sem er sérdómstóll , ber að túlka þröngt . Áður en vikið verður að því hvort sakarefnið falli efnislega undir valdsvið Félagsdóms þarf að huga að aðild málsins . Í 4. mgr. 27. gr. laga nr. 94 / 1986 er mælt svo fyrir að stéttarfélög reki mál sín og félagsmanna sinna fyrir Félagsdómi . Samkvæmt því og þar sem mál þetta lýtur alfarið lögum nr. 94 / 1986 , eins og fyrr greinir , verður að telja að stefnandi , Starfsmannafélag Reykjavíkurborgar , sé réttur aðili málsins . Samkvæmt þessu er málsóknarrétti Bandalags starfsmanna ríkis og bæja ekki til að dreifa og geta samtökin því ekki talist „ actor competens “ . Ber því að vísa málinu frá að því er varðar aðild Bandalags starfsmanna ríkis og bæja . Víkur þá að því hvort kröfur stefnanda , Starfsmannafélags Reykjavíkurborgar , eins og þær eru fram settar , eigi efnislega undir valdsvið Félagsdóms svo sem það er afmarkað í 26. gr. laga nr. 94 / 1986 . Ljóst er af ákvæðinu að aðalkröfur stefnanda , eins og þær eru úr garði gerðar , falla utan valdsviðs dómsins og ber því þegar af þeim sökum að vísa þeim frá Félagsdómi . Varakrafa stefnanda tekur til þess að óheimilt hafi verið að segja umræddum starfsmanni stefnanda upp starfi og að þar með hafi uppsögnin verið brot á tilgreindum ákvæðum gildandi kjarasamnings og ákvæðum 2. og 4. mgr. laga nr. 94 / 1986 . Eins og áður segir er dómsvald réttarins skilgreint í 26. gr. nefndra laga . Heyrir það því ekki undir valdsvið réttarins samkvæmt lögunum að dæma um hvort uppsögn starfsmanns , þar á meðal trúnaðarmanns , teljist vera brot á kjarasamningi eða ákvæðum laganna . Þá bera gögn málsins ekki með sér að ágreiningur , sem krefjist úrlausnar dómsins , hafi risið milli aðila um túlkun á gr. 9.9.1 í fyrrgreindum kjarasamningi milli þeirra . Af framangreindri niðurstöðu leiðir sjálfkrafa að kröfu stefnenda um að stefnda verði gerð sekt er vísað frá Félagsdómi . Á sama hátt er varakröfu stefnanda vísað frá dómi . Gagnkrafa stefnda er bundin því því að kröfur stefnenda verði teknar til efnismeðferar . Þar sem það skilyrði er ekki uppfyllt ber að vísa þeim kröfum sjálfkrafa frá dómi . Er máli þessu því vísað í heild frá Félagsdómi . Eftir þessum úrslitum og með vísan til 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91 / 1991 ber að dæma stefnendur til að greiða stefnda sameiginlega 300.000 krónur í málskostnað . Úrskurðarorð : Máli þessu er vísað frá Félagsdómi . Stefnendur , Bandalag starfsmanna ríkis og bæja f.h . Starfsmannafélags Reykjavíkurborgar og Starfsmannafélag Reykjavíkurborgar í eigin nafni , greiði stefnda , Strætó bs. , sameiginlega 300.000 krónur í málskostnað .