„ Ísland er svo lítið og þess vegna verður þetta að vera svona . ” Þetta er frasinn sem ég heyrði ófáum sinnum í gegnum uppeldið . Á sama tíma leit ég á landakortið og sá þessa litlu eyju , staðsetta út á miðju hafi . Við litum svo sannarlega út fyrir að vera einangruð , og með þessum rökum hefur verið fært að skerða ýmis lífsgæði Íslendinga – sem öðrum Evrópubúum þykir sjálfsögð . Hluti vandamálsins var sagður vera lítil þekking útlendinga á landinu og markmið Íslendinga virtist oft vera að „ koma Íslandi á kortið . “ Þannig urðu til að mynda Jón Páll , Björk og Sigur Rós að hálfgerðum þjóðarhetjum vegna góðrar landkynningar . Síðan þá hefur hins vegar runnið upp fyrir mér að það sé ekki Atlantshafið eða fjöldi Íslendinga sem fjarlægir Ísland frá umheiminum . Með meiri alþjóðavæðingu og minnkandi ferðakostnaði ætti Ísland aldrei að hafa verið nær öðrum ríkjum . Landkynning er heldur ekki lengur vandamál og enginn talar lengur um að koma þurfi Íslandi á kortið . Afþreying og flest menningargildi innleiðum við strax annað hvort frá Evrópu eða Norður Ameríku , jafnframt hefur fjöldi ferðamanna og þá sérstaklega í Reykjavík sett svip sinn á menninguna og núorðið upplifa margir Reykjavík sem hefðbundna evrópska borg . Sjálfsköpuð vandamál Það eru aðrir þættir sem fjarlægja samt sem áður Ísland frá hinu alþjóðlega samfélagi . Sjálfsskapaðir þættir . Þarna á ég við regluverk sem lætur Ísland líta sveitalega út í alþjóðlegum samanburði . Maður spyr sig , til dæmis , af hverju ekki megi nota Uber á Íslandi , af hverju takmörk séu fyrir því hversu mikið leigja megi út með Airbnb og af hverju það hafi tekið okkur sex ár að ákveða hvort Netflix ætti að vera leyft hér á landi . Þetta eru dæmi um takmarkað val íslenskra neytenda í samanburði við aðrar þjóðir vegna ósveigjanlegrar regluumgjarðar hér á landi . Regluverkið á þó ekki aðeins við um einstakar vörur og þjónustu heldur geta þær haft áhrif á heila samkeppnismarkaði með neikvæðum áhrif á neytendur . Það er vert að spyrja sig af hverju komi aðeins tvö gámafyrirtæki til Íslands og fjögur olíufyrirtæki ? Af hverju má ég ekki taka fasteignalán hjá þýskum banka eða borða svissneskan ost og spænskt nautakjöt ? Þó rekstraraðstæður sumra atvinnugreina séu vissulega með þeim hætti að erfitt sé að hafa mörg fyrirtæki í keppni þá verður að lágmarka skaðann með hagkvæmu regluverki . Annars þurfa neytendur að sitja uppi með reikninginn . Regluverk með þveröfug áhrif Regluverk myndast hægt og rólega og á það til að flækjast með tímanum . Regluverk er samheiti yfir fjölda laga og reglna sem eiga yfir ákveðinn iðnað . Í regluverki geta falist leyfisumsóknir og skilyrði fyrir leyfi sem oft getur verið kostnaðarsamt að uppfylla . Reglugerðir þessar eru oft réttlættar út frá neytendasjónarmiðum , en koma á endanum niður á neytendunum sjálfum . Gott dæmi um þetta er rökstuðningur leigubílstjóra gegn Uber . Sumir telja að leigubílstjórar með tiltekin réttindi veiti neytendum öryggi sem væri ekki hægt að tryggja ef hver sem er fengi að keyra leigubíl . Regluverk hækkar kostnað fyrirtækja og fækkar þannig samkeppnishæfum fyrirtækjum á hverjum markaði . Slík fákeppni , eða jafnvel einokun , skilar sér síðan í verðlagið með hærri álagningu . Þannig má rekja rætur frasa um hátt vaxtastig , hátt matvæla - og olíuverð og ófjölbreytni í vöruúrvali og afþreyingu til regluverks sem vinnur gegn samkeppni – og þar af leiðandi neytendum . Að búa í alþjóðlegri borg á Íslandi Eftir að hafa dvalist í Frakklandi sem skiptinemi í nokkra mánuði hef ég áttað mig á ýmsu . Ég hef áttað mig á því að mig langar til þess að búa í alþjóðlegri borg en mig langar til þess að búa á Íslandi . Mig langar til þess að geta valið úr sömu vörum og þjónustu og aðrir Evrópubúar en mig langar til þess að búa á Íslandi . Ég vil búa í landi þar sem ég get valið úr fjölda fyrirtækja sem starfa í samkeppni eins og unnt er en mig langar að búa Íslandi . Hver veit nema einn daginn verði allir þessir draumar að veruleika . En til að það gangi upp ættu stjórnmálamenn kannski að hætta að banna alltaf fyrst og leyfa svo . Regluverkið þarf ekki að vera jafnflókið og raun ber vitni , og ættu stjórnmálamenn að leita leiða til að einfalda það . Þannig er kostnaður fyrirtækja minnkaður sem leiðir til meira úrvals og lægra verðs fyrir neytendur og þannig samkeppnishæfari lífsgæða fyrir Íslendinga .