Ákvörðun Útlendingastofnunar um að synja umsókn kæranda um ótímabundið dvalarleyfi er felld úr gildi . Lagt er fyrir Útlendingastofnun að taka málið til meðferðar á ný . Þann 18. janúar 2018 er kveðinn upp svohljóðandi úrskurður nr. 28 / 2018 í stjórnsýslumáli nr . KNU17110029 á ákvörðun Þann 13. nóvember 2017 kærði [...] , kt. [...] , ríkisborgari [...] ( hér eftir nefndur kærandi ) , ákvörðun Útlendingastofnunar , dags. 7. nóvember 2017 , um að synja honum um ótímabundið dvalarleyfi hér á landi . Kærunefnd hefur ekki borist greinargerð frá kæranda en lítur svo á að hann krefjist þess að hin kærða ákvörðun verði felld úr gildi . Fyrrgreind ákvörðun var kærð á grundvelli 7. gr. laga um útlendinga og barst kæran fyrir lok kærufrests . II . Málsatvik og málsmeðferð Í ákvörðun Útlendingastofnunar í máli kæranda kom fram að honum hafi verið veitt dvalarleyfi vegna starfs sem krefst sérfræðiþekkingar þann 2. janúar 2013 og að hann hafi fengið endurnýjun á því leyfi í þrjú skipti , síðast með gildistíma til 30. júní 2017 . Þann 1. júní 2017 hafi kærandi lagt fram umsókn um ótímabundið dvalarleyfi . Með ákvörðun Útlendingastofnunar , dags. 7. nóvember 2017 , var umsókn kæranda synjað . Kærandi móttók ákvörðun Útlendingastofnunar þann 9. nóvember og kærði hana til kærunefndar þann 13. nóvember sl . Kærunefnd hefur ekki borist greinargerð frá kæranda . III . Ákvörðun Útlendingastofnunar Í ákvörðun Útlendingastofnunar voru skilyrði fyrir útgáfu ótímabundins dvalarleyfis rakin , sbr. 1. mgr. 58. gr. laga um útlendinga . Meðal skilyrða væri að umsækjandi hafi sýnt að framfærsla hans hafi verið trygg á dvalartíma hans og að hann hafi getað framfleytt sér hérlendis með löglegum hætti , sbr. b-lið 1. mgr. 58. gr. laga um útlendinga . Vísaði Útlendingastofnun til þess að samkvæmt framfærslustuðli velferðarsviðs Reykjavíkurborgar hafi lágmarksframfærsla fyrir tveggja manna fjölskyldu verið 245.453 kr. á því tímabili sem um ræðir . Kærandi hafi lagt fram staðfest afrit af skattframtölum síðustu fjögurra ára en samkvæmt skattframtali hans árið 2017 hafi tekjur hans árið 2016 ekki uppfyllt skilyrði um lágmarksframfærslu . Þar sem kærandi uppfyllti ekki skilyrði b-liðar 1. mgr. 58. gr. laga um útlendinga var umsókn hans um ótímabundið dvalarleyfi synjað . Í máli þessu er til úrlausnar hvort rétt sé að synja kæranda um ótímabundið dvalarleyfi hér á landi . Í 58. gr. laga um útlendinga er fjallað um ótímabundið dvalarleyfi . Samkvæmt 1. mgr. 58. gr. er heimilt að veita útlendingi ótímabundið dvalarleyfi hafi hann dvalist hér á landi samfellt síðustu fjögur ár samkvæmt dvalarleyfi sem getur verið grundvöllur ótímabundins dvalarleyfis . Skilyrði fyrir veitingu ótímabundins dvalarleyfis eru m.a. að útlendingur sýni fram á að framfærsla hans hafi verið trygg á dvalartíma hans og að hann hafi getað og geti áfram framfleytt sér hér á landi á löglegan hátt , sbr. b-lið 1. mgr. 58. gr. laga um útlendinga . Þá kemur fram í ákvæðinu að greiðslur í formi félagslegrar aðstoðar ríkis eða sveitarfélags teljist ekki til tryggrar framfærslu samkvæmt ákvæðinu . Í undantekningartilvikum er heimilt að víkja frá skilyrði um framfærslu ef hún hefur verið ótrygg um skamma hríð og ríkar sanngirnisástæður mæla með því , sbr. a-lið 2. mgr. 58. gr. laga um útlendinga . Í hinni kærðu ákvörðun vísaði Útlendingastofnun til lágmarksframfærslu fyrir tveggja manna fjölskyldu samkvæmt framfærslustuðli velferðarsviðs Reykjavíkurborgar , sem hafi verið 245.453 kr. fyrir það tímabil sem um ræðir . Í ákvörðun Útlendingastofnunar er þó hvorki útskýrt frekar um hvaða tímabil ræðir né á hvaða grundvelli stofnunin ákvað leggja mat á framfærslu kæranda með vísan til viðmiðs fyrir tveggja manna fjölskyldu . Í umsókn kæranda um ótímabundið dvalarleyfi , sem barst Útlendingastofnun þann 1. júní 2017 , kom fram að kærandi væri ógiftur . Þá verður hvorki ráðið af öðrum gögnum málsins né hinni kærðu ákvörðun að ástæða hafi verið til að miða framfærslu kæranda við lágmarksframfærslu fyrir tveggja manna fjölskyldu . Gögn málsins bera því ekki með sér að kærandi hafi annan einstaklings á sínu framfæri . Hefur kærunefnd því ekki forsendur til annars en að leggja mat á framfærslu kæranda með hliðsjón af viðmiðum um lágmarksframfærslu einstaklings . Samkvæmt upplýsingum á heimasíðu Útlendingastofnunar styðst stofnunin við lágmarksframfærslustuðul velferðarsviðs Reykjavíkurborgar frá 18. desember 2015 við mat á því hvort umsækjandi um dvalarleyfi uppfylli lagaskilyrði um framfærslu . Samkvæmt stuðlinum er lágmarksframfærsla fyrir einstakling 180.550 kr. á mánuði fyrir skatt , eða 2.166.600 kr. á ári . Skattframtal kæranda árið 2017 ber með sér að tekjur hans árið 2016 hafi numið [...] . Er því ljóst að kærandi uppfyllir ekki skilyrði b-liðar 1. mgr. 58. gr. um að framfærsla hans hafi verið trygg á dvalartíma hans hér á landi . Eins og áður greinir er í undantekningartilvikum heimilt að víkja frá skilyrði um framfærslu hafi hún verið ótrygg um skamma hríð og ríkar sanngirnisástæður mæla með því , sbr. a-lið 2. mgr. 58. gr. laga um útlendinga . Gögn málsins bera ekki með sér að kæranda hafi verið upplýstur um umrædda undantekningu eða verið leiðbeint um að leggja fram gögn sem varpað gætu ljósi á hvort ríkar sanngirnisástæður væru fyrir hendi í máli hans . Var meðferð málsins hjá Útlendingastofnun því ekki í samræmi við 7. og 10. gr. stjórnsýslulaga nr. 37 / 1993 . Í ljósi þeirra annmarka sem voru á ákvörðun og málsmeðferð Útlendingastofnunar vegna umsóknar kæranda telur kærunefnd rétt að málið verði tekið til nýrrar meðferðar hjá stofnuninni . Verður hin kærða ákvörðun því felld úr gildi og lagt fyrir Útlendingastofnun að taka mál kæranda til meðferðar á ný . Úrskurðarorð Ákvörðun Útlendingastofnunar er felld úr gildi . Lagt er fyrir stofnunina að taka mál kæranda til meðferðar á ný .