Í stuttu máli er munurinn á lögum og reglum samkvæmt íslenskri stjórnskipan sá að Alþingi setur lög en stjórnvöld setja reglur . Þessi hugtök hljóma að mörgu leyti keimlík en nokkur munur á lögum og reglum í lögfræðilegum skilningi . Lög eru sett af lýðræðislega kjörnum fulltrúum á þingi samkvæmt ákveðnu ferli : Frumvörp eru lögð fram á þingi , síðan rædd í þremur umræðum og loks tekin til atkvæðagreiðslu . Séu þau samþykkt í atkvæðagreiðslunni verða þau að lögum og fara því næst til forseta lýðveldisins sem staðfestir þau með undirskrift sinni . Reglur eru aftur á móti settar af stjórnvöldum , það er í ráðuneytum , nefndum , ráðum og stofnunum . Þar sem umboð embættismanna innan stjórnkerfisins er ekki fengið frá almenningi eru heimildir til að setja reglur nokkuð þröngar og fyrst og fremst hugsaðar til að kveða nánar á um ýmis tæknileg útfærsluatriði sem óþarft er að setja í lög og hagkvæmnisrök leiða til þess að stjórnvöld með sérþekkingu sjái um að útfæra . Reglur verða að eiga stoð í lögum og mega ekki ganga lengra en sem því nemur . Algengasta form reglna sem stjórnvöld setja eru reglugerðir . Þeim er safnað saman á Netinu í Reglugerðasafni . Almennt setja ráðherrar reglugerðir á sínu málefnasviði og hafa ráðuneytin veg og vanda af því að undirbúa setningu þeirra . Önnur form reglna frá stjórnvöldum eru tilskipanir , gjaldskrár , auglýsingar , erindisbréf og ráðuneytisbréf . Til þess að flækja myndina enn frekar þekkjast ennfremur dæmi þess að reglur frá stjórnvöldum hafi einfaldlega verið kallaðar „ reglur “ en sú orðanotkun er komin til af venju og er gildi þeirra hið sama og reglugerða . Dómstólar hafa fengið til umfjöllunar gildi reglugerða gagnvart almennum lögum . Þar hefur verið lögð áhersla á að skerðing á stjórnarskrárvörðum réttindum borgaranna komi ekki fram í reglugerð heldur verði að styðjast við heimild í lögum . Komi til dæmis skerðing á atvinnufrelsisákvæði stjórnarskrárinnar , eignarréttarákvæðum hennar eða álagning skatts fyrst fram í reglugerð hefur slíkum ákvæðum verið vikið til hliðar af hálfu dómstóla . Dæmi um slíka dóma sem gengið hafa í Hæstarétti eru dómur frá árinu 1985 , bls. 1544 í dómasafni Hæstaréttar ( fyrirkomulag við álagningu svonefnds kjarnfóðurgjalds þótti í reynd vera skattlagning sem skipa átti með lögum en ekki ákvörðunum stjórnvalda ) , dómur Hæstaréttar frá 1988 , bls. 1532 ( gekk út á að stjórnarskrárvarið atvinnufrelsi leigubílstjóra mátti ekki takmarka með reglugerðarákvæði um að skilyrði þess að bílstjórar fengju úthlutað atvinnuleyfi væri að þeir væru í stéttarfélagi ) og dómur Hæstaréttar frá 13. apríl 2000 ( í lögum fékk ráðherra ótakmarkaða heimild til þess að ákveða að tilteknar framkvæmdir skyldu sæta umhverfismati en talið var að vald ráðherra væri of rúmt til að taka slíkar ákvarðanir , sem skerða eignarrétt og atvinnufrelsi ) . Berglind er dósent við Menntavísindasvið Háskóla Íslands og formaður námsbrautarinnar Menntunarfræði og margbreytileiki . Rannsóknir hennar snúast um félagslegt réttlæti í menntun með áherslu á samverkandi áhrif stéttar , uppruna , kynferðis og sértækra menntunarþarfa á gæði og jafnrétti í uppeldi og menntun .