Hinir gömlu Grikkir hafa verið rúmfrekir í lífi mínu undanfarið ár . Fyrst var það Heródótus með Rannsóknir sínar sem ég las mér til mikillar ánægju síðastliðið sumar í þýðingu Stefáns Steinssonar . Í gærkvöldi varð svo yngri samtímamaður hans á vegi mínum , gamanleikjaskáldið Aristófanes , þegar Þingkonurnar hans voru frumsýndar á stóra sviði Þjóðleikhússins í þýðingu Kristjáns Árnasonar og undir stjórn Benedikts Erlingssonar . Aristófanes þekkjum við fyrst og fremst af snilldarverkinu Lýsiströtu , leikritinu um konuna sem fær kynsystur sínar til að beita kynlífsbanni á karla sína til að koma í veg fyrir stríð . Aþeningurinn Aristófanes þekkti vel til stríðsástands því að hann lifði Pelópsskagastyrjöldina sem lauk með ömurlegu tapi Aþeninga fyrir Spartverjum og þegar hann skrifaði Þingkonurnar var ný styrjöld hafin við Kórinþu . Ástandið í Aþenu var því afar slæmt á þessum tíma að flestu leyti og eins og í Lýsiströtu lætur Aristófanes konurnar taka málin í sínar hendur . Aðalpersónu Þingkvennanna , Praxagóru ( Harpa Arnardóttir ) , ofbýður sukkið , óráðsían og eiginhagsmunapotið í yfirstjórn Aþenu og þegar leikritið hefst hefur hún komið skilaboðum til fjölda kvenna sem laumast á hennar fund að næturlagi . Hún lætur þær setja upp falskt skegg og klæðast karlmannsfötum og segir þeim nákvæmlega hvernig þær eigi að haga sér . Um morguninn snemma fer hún með þær í þingið þar sem þær fá í gegn að konum skuli veitt öll völd í borgríkinu . Þær koma síðan á algerum kommúnisma : Allir eiga að láta ríkinu eftir allar eigur sínar og síðan á ríkið að sjá fyrir öllum þörfum þegnanna . Allir eiga að bera hið sama úr býtum og alger jöfnuður ríkja meðal frjálsra borgara . Og þó að ekki vilji allir hlíta þessum fyrirskipunum að óathuguðu máli verður þetta að því er virðist sæluríki þar sem borgararnir geta setið að veislum og lifað ( mis ) ljúfu ( kyn ) lífi í það óendanlega því ríkið borgar allt og þrælarnir vinna allt sem vinna þarf . Erfitt er að gera sér grein fyrir afstöðu höfundarins til þessarar draumsýnar sem hann brýtur ekki niður beinlínis en auðvitað er allt efnið sett fram í hávaðasömum hálfkæringi . Leikarar og tónlistarmenn skemmtu sér hið besta í öllum ærslunum , dönsuðu og sungu eins og enginn væri morgundagurinn . Margar setningar í leikritinu eiga fáránlega vel við enn í dag , ekki síst hér á Íslandi , enda hlýtur það að hafa verið freistingin sem stjórnendur Þjóðleikhússins féllu fyrir þegar verkið var tekið til sýningar . Það ýtir svo enn frekar undir þann skilning að leikritið sé líka um „ okkur “ að leikmynd Axels Hallkels er skemmtileg stæling á sal Alþingishússins við Austurvöll . Þar skundar um ganga – til skiptis við persónur Aristófanesar – önnum kafinn þingvörður ( Guðrún S. Gísladóttir ) sem við og við hnýtur um einkennilegar leifar frá fornri tíð , áhorfendum til skemmtunar . Þetta er galsafengið stykki sem nýtur vel orðsnilli þýðandans , Kristjáns Árnasonar . Það nýtur líka áheyrilegrar tónlistar Egils Ólafssonar sem konurnar syngja með valkyrjuna Heru Björk Þórhallsdóttur í broddi fríðrar fylkingar . Búningar Helgu Rósar V. Hannam voru klæðilegir og allt útlit sýningarinnar einkar ásjálegt . Þingkonurnar verða seint taldar með merkari leikverkum heimsbókmenntasögunnar en sýningin var góð skemmtun , einkum fyrir hlé . Síðari hlutinn orkaði svolítið eins og efnið væri þrotið og ekki frá fleira að segja . Silja Aðalsteinsdóttir