Pabbi „ pissar “ á sig Smátt og smátt verður haustið að vetri . Og á einni dimmri kvöldstund fer að snjóa . Hægt og þétt svífa stór , stjörnulaga snjókorn á freðna jörðina . Ég fylgist með flugi þeirra út um stofugluggann í skini útiljósanna . Þessi hvítu , dúnléttu snjókorn koma einhvers staðar utan úr dimmri víðáttu vetrarins , koma úr heimi , sem er óralangt í burtu . Þau eru gestir , langt að komnir gestir á ferð um himinhvolfin . Þau eru kannski að tylla sér hjá okkur , til að hvíla sig . Eftir nokkra daga ætla þau að bregða á leik með vindinum , þyrlast um göturnar , hverfa aftur út í heiðríkjuna . Snjókornin eru kærkomnir gestir að minnsta kosti fyrir okkur krakkana . Margt fullorðna fólkið horfir aftur á móti hugsi á snævi þakta jörðina og segir : „ Þá er veturinn víst kominn “ . Svo andvarpar það og er ekkert ánægt yfir snjónum . Það er sjálfsagt búið að gleyma , þegar það fagnaði snjónum fyrir löngu síðan . Ég er viss um , að það hefur það gert . Mamma segir , að svona snjókoma hafi verið kölluð „ hundslappadrífa “ heima hjá henni , þegar hún var barn . -Ó , mér fannst hún svo falleg , segir hún og fjarlægt blik birtist í augum hennar .