um raforkuver , nr. 60 / 1981 , með síðari breytingum . Frá minni hluta iðnaðarnefndar . Fyrirliggjandi frumvarp og breytingartillögur meiri hluta nefndarinnar fela í sér nýjar virkjanaheimildir fyrir Landsvirkjun sem nema allt að 270 megavöttum í afli . Orku frá viðkomandi þremur virkjunum er að langmestu leyti fyrirhugað að selja til orkufreks iðnaðar . Orkuframleiðsla frá þessum virkjunum gæti numið um 2,0 teravattstundum á ári ( Twh / a ) miðað við sölu til stóriðju . Heildarraforkuframleiðsla á árinu 1998 nam um 6,5 teravattstundum , þar af til stóriðju um 3,8 teravattstundum að ótryggðri orku meðtalinni . Þá er lagt til í frumvarpinu að flytja virkjanaheimild vegna Villinganesvirkjunar í Skagafirði frá Landsvirkjun til Rafmagnsveitna ríkisins í félagi með aðilum í Skagafirði . Er þar um að ræða heimild sem nemur 40 MW afli og áætlaða 180 gígavattstunda orkuframleiðslu á ári ( um 0,2 Twh ) . Minni hlutinn getur stutt þá breytingu en með öllum fyrirvörum um útfærslu virkjunarinnar og samhengi hennar við áform um virkjun ofar í Héraðsvötnum . Vöxtur almenns orkumarkaðar kallar ekki á umtalsverðar virkunarframkvæmdir á næstu fimm árum umfram það sem yrði til ráðstöfunar í raforkukerfinu eftir að núverandi virkjunarframkvæmdum lýkur . Orkuspárnefnd áætlar vöxt í almennri raforkuþörf fram til ársins 2005 um 350 gígavattstundir ( 0,350 Twh / a ) . Stóriðjuáformin bak við heimildarákvæðin . Virkjanaheimildirnar sem afla á fyrir Landsvirkjun samkvæmt tillögum meiri hlutans eru vegna Vatnsfellsvirkjunar ( 110 MW ) og Búðarhálsvirkjunar ( 120 MW ) á Þórisvatns-Tungnársvæðinu og jarðgufuvirkjunar í Bjarnarflagi í Mývatnssveit ( 40 MW ) . Stóriðjan sem sögð er kalla á þessar virkjanaheimildir er stækkun álbræðslu Norðuráls á Grundartanga um 30 þúsund tonn á ári , hugsanleg orkusala til fjórða ofns járnblendiverksmiðjunnar og bygging álbræðslu á Reyðarfirði , en þangað sé fyrirhugað að selja orkuna frá Bjarnarflagsvirkjun . Þessar stóriðjuhugmyndir hvíla á veikum grunni svo ekki sé meira sagt . Að minnsta kosti á það við um fjórða ofn við járnblendiverksmiðjuna sem engum dettur í hug að verði á dagskrá á næstunni sem og álbræðslu Norsk Hydro á Reyðarfirði . Því eru út frá stóriðjuforsendum ríkisstjórnarinnar lítil sem engin rök til þess að veita nú umbeðnar virkjanaheimildir til Landsvirkjunar . Enn stærri stóriðjudraumar . Í greinargerð með frumvarpinu er staðhæft að gera þurfi „ ráð fyrir að sala til stóriðjufyrirtækja aukist umtalsvert og að ný fyrirtæki hefji rekstur “ . Auk fyrrgreindrar stóriðju er þar nefnd stækkun álbræðslu Ísals um 40 þúsund tonn , stækkun álbræðslu Norðuráls um 90 þúsund tonn í viðbót og magnesíumverksmiðja á Reykjanesi . Þetta samanlagt mundi samkvæmt greinargerð með frumvarpinu kalla á um 4 teravattstundir í viðbót í orku á ári ( 480 MW aflaukningu ) . Er þá ekki meðtalin 480 þúsund tonna risaálbræsðla Norsk Hydro á Reyðarfirði og virkjanir Jökulsár í Fljótsdal og Jökulsár á Dal til að fullnægja orkuþörf hennar upp á um 7 teravattstundir á ári . Í heild gera þannig stóriðjuáform ríkisstjórnarinnar „ næsta áratug eða svo “ , sem fjallað er um í greinargerð með frumvarpinu , ráð fyrir aukinni orkuþörf til stóriðju sem svarar um 12 teravattstundum í viðbót við núverandi 4 teravattstundir bundnar í stóriðjusamningum . Ríkisstjórnin sér þannig fyrir sér að hér verði samtals um 16 teravattstundir af orku bundnar í málmbræðslum útlendinga eftir 10 – 12 ár ! Gjafverð á orkunni til stóriðju . Ríkisstjórnin hefur , sumpart með stuðningi þeirra sem nú standa að Samfylkingunni , á undanförnum árum gert hvern samninginn á fætur öðrum við erlend stóriðjufyrirtæki . Má þar nefna samninginn um stækkun Ísal-verksmiðjunnar , um álbræðslu Norðuráls á Grundartanga og um þriðja ofn Íslenska járnblendifélagsins . Öllum þessum samningum fylgdu starfsleyfi um langtum rýmri framleiðslumörk á sama tíma og í undirbúningi var Kyoto-bókunin sem setur losun gróðurhúsalofttegunda ákveðin mörk . Þannig voru fyrirtækjunum færðar á silfurfati losunarheimildir fyrir gróðurhúsalofttegundir sem hefðu getað kostað þau stórar fjárhæðir að gerðri Kyoto-bókuninni . Þessi fyrirframgreiðsla til stóriðjufyrirtækjanna bætist við sáralágt raforkuverð í samningum Landsvirkjunar við þau sem lýstir hafa verið viðskiptaleyndarmál ! Ekki þarf hins vegar langt að leita til að við blasi óhæfilega lágt raforkuverð samkvæmt gildandi stóriðjusamningum , gömlum og nýjum . Undirritaður óskaði eftir yfirliti frá Landsvirkjun um rafmagnssölu fyrirtækisins á árinu 1998 og barst það iðnaðarnefnd . Samkvæmt því var söluverð til almenningsveitna að meðaltali 2,86 kr. á kílóvattstund en til stóriðju aðeins 0,88 kr. eða innan við þriðjungur af verði til almenningsveitna . Losun gróðurhúsalofttegunda og Kyoto-bókunin . Samningur Sameinuðu þjóðanna um loftslagsbreytingar sem Ísland undirritaði á Ríó-ráðstefnunni og staðfesti vorið 1994 gerði ráð fyrir að iðnríki , þar á meðal Ísland , leituðust við að stöðva aukningu í losun gróðurhúsalofttegunda til ársins 2000 þannig að hún yrði þá ekki meiri en hún var árið 1990 . Nú stefnir í 16% aukningu hérlendis árið 2000 og allt að 40% aukningu árið 2010 miðað við „ staðfesta “ stóriðjusamninga og þau starfsleyfi sem núverandi stóriðjufyrirtæki hafa tryggt sér , þ.e. 4.186.000 tonn í stað 2.877.000 tonn árið 1990 . Samkvæmt Kyoto-bókuninni við samninginn átti Ísland að fá +10% í aukningu losunarheimilda á sama tíma , en flestum öðrum iðnríkjum er ætlað að skera verulega niður losun frá 1990 - mörkunum . Stóriðjudraumar stjórnvalda stefna óralangt fram úr þessum mörkum , t.d. losar 500 þúsund tonna álbræðsla um 1 milljón tonna árlega af gróðurhúsalofttegundum umreiknað í CO 2 - ígildi . Skilyrði ríkisstjórnarinnar fyrir aðild Íslands að Kyoto-bókuninni hljóðar upp á að engin takmörk verði sett fyrir losun frá málmbræðslum hérlendis . Með þessari kröfu eru Íslendingar settir í afar slæmt ljós í umhverfismálum á alþjóðavettvangi og um leið afvopna íslensk stjórnvöld sig í viðleitni við að draga úr losun hjá öðrum atvinnugreinum en stóriðju . Orkulindirnar eru takmarkaðar . Þingflokkur óháðra flutti í byrjun yfirstandandi löggjafarþings tillögu til þingsályktunar um sjálfbæra orkustefnu . Þar er meðal annars dregið fram með skýrum hætti að nýtanlegar orkulindir landsmanna eru langtum takmarkaðri að magni til en haldið hefur verið fram til þessa . Því valda gjörbreytt viðhorf í umhverfismálum , ekki síst að því er varðar vatnsaflsvirkjanir og miðlunarlón á hálendinu . Óvarlegt er að reikna með að þjóðin hafi í raun til ráðstöfunar meira en um 20 – 30 teravattstundir til raforkuframleiðslu úr vatnsafli og jarðvarma á næstu öld , ef taka á tilliti til umhverfissjónarmiða . Á síðasta ári var raforkuframleiðslan um 6,5 teravattstundir og stefnir vegna þegar gerðra stóriðjusamninga í um 9 teravattstundir á næsta ári . Vöxtur almennrar raforkunotkunar um 2% á ári sem orkuspárnefnd nú gerir ráð fyrir kallar á um 8 teravattstunda orkuaukningu á ári frá því sem nú er þegar komið er fram um 2050 . Framleiðsla vistvæns eldsneytis eða raforku í stað jarðefnaeldsneytis kallar á um 15 teravattstundir árlega í raforkuframleiðslu . Samtals eru þetta um eða yfir 30 teravattstundir árlega án nokkurrar frekari stóriðju eða fimmföldun frá núverandi raforkuframleiðslu . Af þessu dregur Vinstrihreyfingin — grænt framboð þá ályktun að algjört óráð sé að binda meiri orku en orðið er í samningum um málmbræðslur af hvaða tagi sem er . Alveg sérstaklega er óráðlegt að binda meiri orku en þegar er orðið í langtímasamningum á meðan engin framtíðarstefna hefur verið mótuð í orkumálum önnur en sú að keyra í blindni gegn náttúru landsins og úthrópa þá sem snúast henni til varnar , eins og núverandi valdhafar tíðka . Bjarnaflagsvirkjun — forsaga . Með bréfi til iðnaðarnefndar 19. febrúar 1999 óskaði Landsvirkjun „ í samráði við iðnaðarráðuneytið “ eftir því við umhverfisnefnd að „ leyfð verði virkjun jarðgufuorku til rafmagnsframleiðslu í Bjarnarflagi við Námafjalla ( Bjarnaflagsvirkjun ) með allt að 40 MW afli . “ Nefndin fjallaði um þetta erindi á nokkrum fundum og fékk af því tilefni til viðræðu auk talsmanna Landsvirkjunar og iðnaðarráðuneytis fulltrúa frá sveitarstjórn Skútustaðahrepps , Náttúruvernd ríkisins , stjórn Náttúrurannsóknastöðvar við Mývatn , Náttúruverndarráði og Orkustofnun . Lögðu sumir þessara aðila fram greinargerðir sem birtar eru í fylgiskjölum sem útbýtt er með nefndaráliti þessu . Landsvirkjun yfirtók eignir Kröfluvirkjunar af íslenska ríkinu með samningi sumarið 1985 og ári síðar eignir Jarðvarmaveitna ríkisins við Bjarnarflag ásamt rétti til hagnýtingar jarðhitaorku þar . Fylgdi með gamla 3 MW jarðvarmavirkjunin sem þar hefur verið rekin síðan 1969 . Haustið 1994 hafði Landsvirkjun lokið við verkhönnum 40 MW virkjunar í Bjarnarflagi með ráðgerða staðsetningu sunnan Kísiliðju og þjóðvegar austan við svonefnt Krummaskarðsmisgengi . Í framhaldi af því lét Landsvirkjun taka saman frummatsskýrslu sem lá fyrir hjá Skipulagi ríkisins í september 1996 sem sendi hana meðal annars til stjórnar Náttúrurannsóknastöðvarinnar við Mývatn og til Náttúruverndarráðs ( nú Náttúruverndar ríkisins ) . Veitti stjórn rannsóknastöðvarinnar umsögn , sem Náttúruverndarráð vísaði meðal annars til um leið og ráðið lagðist gegn fyrirhugaðri jarðvarmavirkjun í Bjarnarflagi . Í framhaldi af því hætti Landsvirkjun við að setja málið í mat á umhverfisáhrifum . Er það fyrst nú fyrir skemmstu að fyrirtækið tekur málið upp að nýju og beitir nú fyrir sig heimaaðilum til að þrýsta á um að heimild verði veitt fyrir virkjuninni . Hvers vegna ekki stækka Kröfluvirkjun ? Fjölmargar spurningar vakna við ákvörðun Landsvirkjunar og iðnaðarráðuneytis um að leita nú eftir heimild Alþingis fyrir stórri jarðgufuvirkjun við Námafjall . Hið sama á við um ákvörðun meiri hluta iðnaðarnefndar að fallast á þá beiðni . Fyrst af öllu þarf að svara því hvers vegna leitað er nú eftir virkjunarheimild á nýju svæði í hjarta Mývatnssveitar í stað þess að stefna að stækkun Kröfluvirkjunar . Einnig má benda á að á norðausturlandi eru stór jarðhitasvæði sem í framtíðinni hljóta að koma til athugunar , svo sem hátitasvæðið í Öxarfirði . Samkvæmt skriflegum upplýsingum Landsvirkjunar til iðnaðarnefndar er ómælda jarðhitaorku að hafa við Kröflu . „ Kröflusvæðið ( 30 km 2 ) er talið geta staðið undir um 300 – 400 MW raforkuframleiðslu í 50 ár . ... Jarðhitasvæði við Bjarnarflag ( 8 km 2 ) er álitið geta staðið undir tæplega 100 MW raforkuframleiðslu í 50 ár . “ ( Greinargerð Landsvirkjunar um virkjun jarðvarma í Bjarnarflagi og Kröflu , dagsett 1. mars 1999 . ) Ein af fáum skýringum sem Landsvirkjun gefur fyrir vali sínu er eftirfarandi : „ Boranir í ný svæði yrðu markvissari og einnig skipulag við uppbyggingu hugsanlegra virkjana í 20 – 30 MW áföngum . Rannsóknir vegna gufuöflunar á Kröflusvæðinu er talið að muni taka nokkur ár áður en hægt verður að taka ákvörðun um aukna orkuframleiðslu . “ ( Sama heimild . ) Ekki getur þetta talist frambærileg skýring í ljósi þess m.a. að markaðurinn sem vísað er til fyrir orku úr Bjarnarflagsvirkjun er hugsanleg álbræðsla á Reyðarfirði . Allir vita hvar það mál er statt og að meira en „ nokkur ár “ munu líða uns þær fyrirætlanir skýrast . Jafnvel þótt eitthvað gerðist í því máli innan nokkurra ára væri nógur tími til að afla orku frá Kröflu , teldu menn það ráðlegt . Samvinna iðnaðarráðuneytis , Landsvirkjunar og sveitarstjórnar . Reynt hefur verið að afla málinu stuðnings með því að vísa til þess að í tengslum við virkjunina megi skapa ýmiss konar aðstöðu fyrir ferðamenn , m.a. til baða . Minni hlutinn telur sjálfsagt ef einhverntíma yrði tekin ákvörðun um að setja niður orkuver á þessum stað að hugsa til slíkra þátta , en þeir geta ekki talist gild rök fyrir að veita heimild fyrir Bjarnarflagsvirkjun . Hafa verður í huga í öllu þessu máli að Kröfluvirkjun er í fárra kílómetra fjarlægð , með gnótt orku , nóg af affallsvatni til að koma upp baðlónum og er opin til skoðunar fyrir ferðafólk . Þess utan ætti að vera hægurinn hjá að koma upp sómasamlegum gufuböðum við Bjarnarflag , ef áhugi er fyrir hendi , því að talsvert er þar af óbeislaðri orku . Svo langt er seilst í rökleysunni fyrir Bjarnarflagsvirkjun að staðhæft er að Landsvirkjun hafi heitið því að taka sæmilega til á svæðinu , fái fyrirtækið að koma þar upp nýrri jarðgufuvirkjun . — Vert er að nefna að fram kom í iðnaðarnefnd að ekki væri hægt að yfirfæra hugmyndir um „ blá lón “ frá Svartsengi til Bjarnarflags . Bláa lónið í Svartsengi byggist á jarðsjó , en allt önnur efnasamsetning er á affallsvatni á hefðbundnum háhitasvæðum sem gæti kallað á ýmiss konar efnaíblöndun vegna baða til að halda niðri gerlagróðri . Sagt er að um tvö ársverk mundu bætast við í Mývatnssveit til frambúðar ef til kæmi Bjarnarflagsvirkjun . Svipað gæti væntanlega átt við ef Kröfluvirkjun yrði stækkuð . Atvinnuleg rök fyrir þessari virkjunarheimild vega þannig ekki þungt og orkuna er fyrirhugað að flytja austur á firði til álbræðslu . Bjarnarflagsvirkjun og verndun náttúru Mývatnssveitar . Aðalatriði þessa máls varðar verndun náttúru Mývatnssveitar og þær hugmyndir sem menn gera sér um sjálfbæra þróun mannlífs og atvinnulífs á svæðinu . Það er næsta ótrúlegt skref sem Alþingi mundi taka með því að veita heimild fyrir nýrri 40 MW virkjun í Bjarnarflagi . Þegar Náttúruverndarráð fjallaði um jarðgufuvirkjun á Mývatnssvæðinu 1974 – 75 voru bornar rækilega saman hugmyndir um staðsetningu við Kröflu og Námafjall . Niðurstaðan varð Kröflusvæðið eins og lesa má um í greinargerðum frá þessum tíma . Í þessu fólst um leið það álit að vernda bæri jarðhitasvæðið við Námafjall og halda mannvirkjagerð og nýtingu þar í lágmarki . Heimild fyrir Bjarnarflagsvirkjun gengur þvert á þessi markmið . Viðurkennt er að öflun jarðgufu austan Krummaskarðsmisgengis vestan Námafjalls geti haft ófyrirsjánleg áhrif á hverasvæðið við Hverarönd . Á bak við óskir Landsvirkjunar vaka hugmyndir um gjörnýtingu háhitasvæðisins og skýrt er gefið til kynna í fyrirliggjandi gögnum að fyrirtækið hafi hug á að reisa aðra virkjun síðar á svipuðum slóðum . Náttúruverndaryfirvöld og áhugafélög um umhverfisvernd hafa lýst miklum áhyggjum og andstöðu við að lagt verði út á þessa braut . Með nefndarálitinu fylgja umsagnir stjórnar Náttúrurannsóknastöðvarinnar við Mývatn frá 6. desember 1996 og Náttúruverndarráðs ( nú Náttúruverndar ríkisins ) frá 17. desember 1996 þar sem lagst er gegn fyrirhugaðri jarðvarmavirkjun í Bjarnarflagi . Þá fylgir ný greinargerð Náttúruverndarráðs frá 7. mars 1999 þar sem eindregið er lagst gegn heimild til virkjunar í Bjarnarflagi . Lagaheimild óþörf til að fram fari mat á umhverfisáhrifum . Vekja verður athygli á því viðhorfi sem fram kom hjá talsmönnum Landsvirkjunar fyrir iðnaðarnefnd , að með því að fá nú virkjunarheimild geti fyrirtækið komist bakdyramegin að lögunum um verndun Mývatns og Laxár ( nr. 36 / 1974 ) sem áskilja leyfi Náttúruverndar ríkisins fyrir hvers konar mannvirkjagerð í Skútustaðahreppi og með fram Laxá . Hugsunin virðist vera sú að ef reyni á höfnun Náttúruverndar ríkisins á virkjuninni mætti kæra slíka niðurstöðu til æðra stjórnvalds samkvæmt stjórnsýslulögum . Af ummælum iðnaðarráðherra nýverið má einnig ráða að hann telji lögin um verndun Mývatns og Laxár óþörf vegna tilkomu löggjafar um mat á umhverfisáhrifum ! Það er algjör misskilningur að heimild frá Alþingi til virkjunar þurfi að liggja fyrir til að Landsvirkjun láti fara fram mat á umhverfisáhrifum hugsanlegrar virkjunar í Bjarnarflagi . Þvert á móti verður að telja eðlilegt að slíkt mat liggi fyrir áður en Alþingi tekur afstöðu til virkjunarinnar . Stuðningur við atvinnuþróun í Mývatnssveit . Svo vill til að þingmenn Óháðra hafa á fyrri tíð haft frumkvæði að tillöguflutningi á Alþingi þess efnis að ríkisvaldið styðji við atvinnuþróun í Mývatnssveit . Í tillögu sem undirritaður flutti ásamt Kristínu Einarsdóttur á 115. og 116. löggjafarþingi var meðal annars lagt til „ að fela ríkisstjórninni að láta gera úttekt á þróunarforsendum og möguleikum á nýsköpun í atvinnulífi í Mývatnssveit er falli að markmiðum um náttúruvernd á svæðinu . “ Í greinargerð með tillögunni sagði meðal annars : „ Íslenska ríkið hefur óvenjumiklar skyldur við Mývatnssveit og svæðið með fram Laxá , Því valda ákvarðanir sem teknar hafa verið um lögverndun á náttúru svæðisins og aðild ríkisins að uppbyggingu atvinnufyrirtækja þar síðustu áratugi , einkum Kísiliðjunnar og Kröfluvirkjunar . “ — Í tillögunni sem allsherjarnefnd þá studdi var meðal annars vísað til eldri tillögu sem Steingrímur J. Sigfússon hafði frumkvæði að á 110. löggjafarþingi ( 458. mál ) „ um áætlun um uppbyggingu og eflingu atvinnulífs í Mývatnssveit “ . Umhverfisnefnd Alþingis flutti á 117. þingi tillögu um sjálfbæra atvinnuþróun í Mývantssveit , sem var samþykkt sem ályktun Alþingis 14. desember 1993 . Byggðist hún á fyrri tillögum um þetta efni og er svohljóðandi : „ Alþingi ályktar að fela ríkisstjórninni að láta Byggðastofnun , í samvinnu við Skipulag ríkisins , Náttúruverndarráð og sveitarstjórn Skútustaðahrepps , gera úttekt á þróunarforsendum og möguleikum á nýsköpun í atvinnulífi í Mývatnssveit er falli að markmiðum um náttúruvernd á svæðinu . Við úttektina verði m.a. höfð hliðsjón af skýrslu Skipulags ríkisins um umhverfismat fyrir Skútustaðahrepp frá í júlí 1993 . “ Þessari ályktun hefur lítið verið fylgt eftir . Forsætisráðuneytið vísaði henni til Byggðastofnunar þar sem málið lenti í útideyfu . Heimaaðilar voru á þessum tíma tortryggnir gagnvart tillögunni þar eð þeim fannst sumum hverjum sem hún beindist gegn starfrækslu Kísiliðjunnar . Málið er í raun brýnna nú en þegar Alþingi gerði sína ályktun og því full ástæða til að minna rækilega á það og krefjast aðgerða af hálfu ríkisins til stuðnings við sjálfbæra atvinnuþróun í Mývatnssveit . Niðurstaða . Samkvæmt framangreindu er minni hlutinn því andvígur að Alþingi veiti lagaheimildir fyrir raforkuverum sem yfirlýst er að eigi að þjóna hefðbundinni stóriðjuuppbyggingu . Alþingi á ekki að veita frekari virkjanaheimildir fyrr en mótuð hefur verið sjálfbær orkustefna til framtíðar og einstökum virkjanakostum hefur verið raðað í forgangsröð , sbr. ályktun Alþingis frá 24. apríl 1989 , um verndun vatnsfalla og jarðhitasvæða ( 108. mál á 111. löggjafarþingi ) og tillögu um sjálfbæra orkustefnu ( 12. mál á 123. löggjafarþingi ) . Þá er rétt að áður en afstaða er tekin til virkjunarheimildar liggi ætíð fyrir mat á umhverfisáhrifum vegna viðkomandi virkjunarhugmyndar . Minni hlutinn leggst ekki gegn því að Rafmagnsveitur ríkisins í félagi með aðilum í Skagafirði yfirtaki virkjunarheimild Laandsvirkjun vegna Villinganesvirkjunar en telur að takmarka beri virkjunarheimildina við 30 MW , sbr. umsögn Náttúruverndar ríkisins um frumvarpið á umhverfisáhrifum , áður en Alþingi veitir virkjanaheimild í nýju samhengi . Sérstaklega er minnt á ályktun Alþingis frá 14. desember 1993 um stuðning af hálfu ríkisins við sjálfbæra atvinnuþróun í Mývatnssveit . Með vísan til þessa leggur minni hlutinn til að frumvarpinu verði vísað til ríkisstjórnarinnar . Eftirtöldum fylgiskjölum er útbýtt með nefndarálitinu : 1 . Landsvirkjun . Erindi til iðnaðarnefndar 19. febrúar 1999 . 2 . Landsvirkjun . Greinargerð um orkumarkað og virkjanir 23. febrúar 1999 . 3 . Landsvirkjun . Rafmagnssala Landsvirkjunar 1998 . 26. febrúar 1999 . 4 . Útstreymi gróðurhúsalofttegunda og spá fram til 2010 . 5 . Gufuaflsvirkjun í Bjarnarflagi . Erindi Skútustaðahrepps 18. febrúar 1999 . 6 . Greinargerð Landsvirkjunar um virkjun jarðvarma í Bjarnarflagi og Kröflu . 01. mars 1999 . 7 . Gufuvirkjun við Bjarnarflag í Mývatnssveit . Umsögn stjórnar Náttúrurannsóknastöðvarinnar við Mývatn 6. desember 1996 . 8 . Bréf Náttúruverndarráðs ( [ Náttúruverndar ríkisins ] til Skipulags ríkisins vegna jarðvarmavirkjunar í Bjarnarflagi , 17. desember 1996 . 9 . Umsögn Náttúruverndarráðs um orkuver í Bjarnarflagi , 7. mars 1999 . 10 . Um verndun vatnsfalla og jarðhitasvæða . Ályktun Alþingis 24. apríl 1899 og þingsályktunartillaga . 11 . Tillaga til þingsályktunar um sjálfbæra atvinnuþróun í Mývatnssveit . Samþykkt óbreytt 14. desember 1993 .