Auk þess að tilheyra fyrstu öldum átti viðkomandi að hafa lifað í sönnum heilagleika , rit hans urðu að innihalda eitthvað afar mikilvægt og vera laus við kenningarlegar villur , og að síðustu varð kirkjan að hafa lagt blessun sína yfir þau . En einnig er til þrískipting , með : kirkjufeðrum fyrir Níkeuþingið og svo hinum eftir það . Á meðal þekktustu trúvarnarmanna voru Jústínus píslarvottur frá Neapólis ( ≈ 100 - 165 ) , Tatían hinn sýrlenski ( d. um 185 ) , Íreneus ( ≈ 130 - 200 ) , biskup í Lyon í Gallíu , Aþenagoras ( ≈ 133 - 190 ) , Klemens frá Alexandríu ( ≈ 150 - 215 ) og Tertúllíanus ( ≈ 160 - 225 ) . Til hægðarauka og aðgreiningar er kirkjufeðrunum einnig gjarnan skipt í latneska ( Vesturkirkjan ) og gríska ( Austurkirkjan ) , eftir ritunarmáli þeirra . Gríska röðin er líka til þar og er 162 bindi . Þessar raðir voru gefnar út í París á árunum 1844 - 1866 undir ritstjórn Jacques Paul Migne . Þar er orðið kirkjufaðir notað í víðari merkingu en oftast er gert , því að raðirnar enda á Innocentiusi III páfa sem var uppi um 1200 .