Eitt af slagorðunum ` 68 var : „ Látum ímyndunaraflið ráða “ , og það skyldi ná til allra þátta lífsins , persónulegra , félagslegra , og ekki síst til listarinnar þar sem fram fór endurskoðun á ýmsum gildum . „ Hugvíkkun “ varð slagorð ; að sumu leyti líka afturhvarf til súrrealisma og dadaisma , og kýlt á „ hugvíkkunina “ með ýmsum efnum , t.d. hassi og LSD . Svo leið tíminn og vagninn byrjaði að spóla og allir urðu óþolinmóðir eins og gengur . Hassið og LSD leiddu ógæfu yfir marga . Þá vildu menn pólitíska vakningu , og þóttust sjá að ekki væri hægt að koma á varanlegum breytingum nema með kerfisbundinni hugsun , pólitískum manifestum og hörðum flokksaga . Þessi fljótandi frontur af ungu fólki , og jafnvel miðaldra fólki sem vildi breytingar og breytti mörgu , var eiginlega gleyptur af sögunni ; lenti í hakkavélinni stóru . Sumir urðu örvæntingarfullir og leiddust út í sívaxandi róttækni , og það urðu til klíkur og kredduhópar , sumir afar öfgafullir ; hópar eins og Baader Meinhof í Þýskalandi sem hreinlega hraktist yfir í að reyna vopnaða uppreisn og hryðjuverk til að kollsteypa því samfélagi sem þau lifðu í . Þetta fjaraði svo smátt og smátt út því samfélagið var ekki tilbúið til byltinga . Meginþorri unga uppreisnarfólksins hneig aftur til síns borgaralega eða smáborgaralega upphafs . En það merkilega er að breytingin stóð að stórum hluta eftir , Margt af því sem okkur þykir sjálfsagt í dag átti sé upphaf í æskuuppreisninni 1968 . Krafan um málfrelsi , skoðanafrelsi , áhrif á ákvarðanatöku og vinnulýðræði náði jafnvel um síðir hingað til lands . Olga Guðrún , vinkona mín , þýddi bók sem hét Uppreisnin á barnaheimilinu , því lýðræðisuppreisnin átti að ná til allra ; meira segja barnanna sem áttu að ráða því hvernig barnaheimilið þeirra var rekið . Þetta var allt í besta lagi og hefur skilið eftir hugtök eins og lýðræði á vinnustöðum , lýðræði í skólum o.s.frv . Þetta skyldu menn ekki vanmeta .