Gamli róttæklingurinn í mér er vel nærður eftir þessa helgi . Fyrir utan fimmtu sinfóníu Sjostakovitsj sem þykir ansi róttæk og Hertu Müller og Ingo Schulze sem töluðu af eigin reynslu um líf undir harðstjórn á Bókmenntahátíð í Reykjavík sá ég Zombíljóðin í Borgarleikhúsinu á föstudagskvöldið , “ alvöru gagnrýnið samtímaverk ” eins og segir í leikskrá , og Ge9 n , kvikmynd Hauks Más Helgasonar um níumenningana , í gær . Verkin eru ekki aðeins skyld heldur býsna lík í aðferð sinni til að ná til áhorfenda . Aðferðin er einföld : að láta hvern þátttakanda koma fram og flytja eintal , tala beint við áhorfandann . Inn á milli koma svo öðruvísi atriði , í Zombíljóðunum voru þau til að létta stemninguna og til að hvíla fyrir næsta eintal , í Ge9 n voru þau til upplýsingar um atburðarásina sem leiddi til ákæru þeirra níu , klipp úr og umræður um myndbandið af átökunum í Alþingishúsinu og mótmælin fyrir utan Héraðsdóm meðan réttarhöldin stóðu yfir . Það er hópurinn Mindgroup sem stendur fyrir Zombíljóðunum , þessi frumlegi og frábæri hópur sem áður hefur fært okkur leikverkin minnisstæðu Þú ert hér og Góðir Íslendingar . Þau voru bæði sýnd á Nýja sviði Borgarleikhússins en Zombíljóðin eru á Litla sviðinu . Sviðsbúnaður er sáraeinfaldur , fyrst og fremst hvít tjöld sem þátttakendur stíga fram fyrir til að flytja okkur boðskap sinn . Og búningar . Í samræmi við titil verksins eru þau sminkuð eins og Frankensteinar og alveg makalaust hvað þetta fallega og fjallmyndarlega fólk , Halldóra Geirharðsdóttir , Hallur Ingólfsson , Jón Atli Jónasson og Jón Páll Eyjólfsson , getur orðið hroðalega ófrýnilegt . Samt er gaman að horfa á þau og hlusta á þau því þetta er fólk sem kann til verka . Eins og gervin gefa til kynna eru þau lifandi dauð . Zombíar . Þau koma fram fyrir hönd ýmissa aðila sem hafa verið í fréttum í sumar , við heyrum í morðingja , stúlku sem tók skammt af eitruðu amfetamíni , nokkrum þeirra sem lentu í fjöldamorðingjanum mikla í Útey og mörgum fleiri . Og tilgangurinn er að vekja samúð okkar , við erum beðin um að sýna viðbrögð , vera ekki sama . Er hægt að leita til þín ? er spurt á hógværan en nærgöngulan hátt . Textinn er sundurlaus og boðað er í leikskrá að engar tvær sýningar verði eins , en það sem vantar upp á samfellu bæta flytjendur upp með einlægni sinni og krafti . Enn sem fyrr var það Hallur Ingólfsson sem vakti mesta aðdáun mína en félagar hans stóðu honum ekki langt að baki . Það sem vakti undrun og aðdáun í kvikmyndinni Ge9 n var hins vegar kvikmyndatakan og tæknin . Uppstillingarnar á níumenningunum voru fantavel hugsaðar , allt umhverfi var sláandi , hljóðvinnsla góð og ekki að sjá að þetta væri fyrsta kvikmynd Hauks Más . Hitt er annað mál að sumar löngu einræðurnar í myndinni voru óttalegt tuð og hefðu betur verið rækilega klipptar . Aðrir voru andskoti vel máli farnir og til sóma sínum málstað og vil ég þar sérstaklega nefna Steinunni Gunnlaugsdóttur og Snorra Pál Jónsson – auk þess sem það var aukabónus að fá að heyra og sjá Vilborgu Dagbjartsdóttur rifja það upp þegar hún var nítján ára á Austurvelli að mótmæla inngöngunni í NATO og var elt af manni með barefli . Það er þakkarvert þegar hæfileikafólk leggur hart að sér til að vekja okkur zombíana af okkar dásvefni . Kannski verður ljós … Silja Aðalsteinsdóttir