Landsvirkjun , sem og aðrir aðilar sem starfa á íslenskum raforkumarkaði , er bundin af samkeppnislögum ( samanber 1. mgr. 27. gr. raforkulaga nr. 65 / 2003 ) til dæmis meginreglunum um bann við misnotkun á markaðsráðandi stöðu og samráði ( sjá nánar samkeppnislög nr. 44 / 2005 ) . Í sambandi við hugsanlega sölu á raforku um sæstreng má geta þess að hlutlægar efnahagslegar forsendur ( svo sem orkutap við flutning rafmagns um sæstreng ) gæti leitt til mismunandi verðs til íslenskra neytenda og neytenda í öðrum EES-ríkjum . Í dag eru bundnar vonir við að sameiginlegur markaður með rafmagn og gas auki skilvirkni í framleiðslu , dreifingu og afgreiðsluöryggi og styrki þannig samkeppnishæfni Evrópusambandsins / EES-svæðisins ( sjá 4. málsgrein aðfararorða tilskipunar 96 / 92 / EB um innri markað fyrir raforku ) . Þriðja raforkutilskipunin hefur ekki enn verið innleidd í EES-samninginn en búist er við því að það verði gert á næstu misserum . Ef vikið er að því álitaefni sem er hér til umfjöllunar þá er útgangspunkturinn sá að reglur EES-réttar miða sérstaklega að því að samkeppni ríki innan orkumarkaðarins . Í einhverjum tilvikum treysta ríkin á undanþágur sem er að finna í 2. mgr. 3. gr. annarrar raforkutilskipunar og varða ráðstafanir í þágu almennra efnahagslegra hagsmuna . Á sambærilega undanþágu reyndi í tilskipun sem ætlað var að koma á fót sameiginlegum innri markaði með gas ( tilskipun 2003 / 55 / EB ) í svokölluðum Federutility úrskurði dómstóls Evrópusambandsins ( mál C - 265 / 08 ) en hann varðaði ráðstöfun ítalskra stjórnvalda um hámarksverð til neytenda á gasi . Eins og gefur að skilja er þessi mælikvarði almennur í eðli sínu . Framkvæmdastjórn Evrópusambandsins tilkynnti á árinu 2011 að hún ætlaði að höfða samningsbrotamál gegn þremur aðildarríkjum vegna reglna um verðlagningu ( sjá fréttatilkynningu framkvæmdastjórnar Evrópusambandsins 6. apríl 2011 ) og ef þau mál enda með dómi verður að öllum líkindum til mun skýrari mælivarði til þess að meta lögmæti ráðstafana um verð á raforku . Eftir sem áður er ljóst að almennar ráðstafanir sem hefðu það markmið að lægra verð gilti á Íslandi heldur en í þeim EES-ríkjum sem raforka væri seld til standast ekki þennan mælikvarða , þó ekki væri nema bara fyrir þær sakir að slíkar ráðstafanir væru ekki tímabundnar . Hvort þær ráðstafanir sem nú eru í gildi hér á landi falli undir undanþáguna fellur hins vegar utan þessarar umfjöllunar , þar gæti einnig haft áhrif sjónarmiðið um endurnýjanlega orkugjafa ( sjá 2. mgr. 3. gr. þriðju rafmagnstilskipunarinnar ) . Þorbjörn Björnsson . „ Ef íslensk stjórnvöld mundu selja rafmagn um sæstreng til Evrópu mættu þau þá nota mismunandi gjaldskrár og rukka lægra verð af einstaklingum og fyrirtækjum hér á landi en í Evrópu ? “ . Evrópuvefurinn 21.12.2012 . ( Skoðað 26.1.2020 ) .