Sniglar eru stærsti flokkur lindýra en til þeirra teljast um 70.000 tegundir . Þeir eru því afar fjölbreytilegur hópur sem lifir við mjög ólíkar umhverfisaðstæður , en þeir finnast á landi , sjó og í ferskvatni . Þetta veldur því að mikil fjölbreytni hefur þróast í æxlunarháttum innan hópsins . Sem dæmi má nefna að meðal sæsnigla verður frjóvgun útvortis , en hún er hins vegar innvortis hjá landsniglum . Sniglar geta bæði verið einkynja , það er með aðskilin kyn , eða tvíkynja , sami einstaklingur er bæði með kvenkyns og karlkyns æxlunarfæri . Þrátt fyrir þetta hafa allir sniglar aðeins einn kynkirtil . Tvíkynja form er algengast meðal bertálkna ( Opistobranchia ) og lungnasnigla ( Pulmonata ) . Þrátt fyrir að vera tvíkynja verða þeir að æxlast við annan einstakling til að frjóvgun eigi sér stað , sem þýðir að einstaklingar geta ekki frjóvgað sig sjálfir . Þessi æxlun er þá ýmist á þann veg að báðir einstaklingar skiptast á sæði á sama tíma , eða þá að annar einstaklingurinn hegðar sér eins og kvendýr við æxlun en hinn eins og karldýr . Það er auk þess vel þekkt meðal nokkurra tegunda að hver einstaklingur skipti um kyn á lífsleiðinni , sé þá karlkyns fyrst í stað en kvenkyns þegar hann eldist . Það fer svo eftir umhverfisaðstæðum hvenær kynskiptin verða . Höfundi er ekki kunnugt um að rannsóknir hafi verið gerðar á íslenskum sniglum , en breskar rannsóknir á þarlendum garðsniglum hafa leitt í ljós að þeir geta losað út allt að 400 egg sem þeir verpa í jarðveginn . Þau eru oftast í hvítum klösum sem telja um 20 - 80 egg hver . Klakið tekur svo allt að 2 vikur hjá flestum breskum garðsniglum . Rannsóknir á tegundinni Helix aspersa , sem er stór og nokkuð algengur evrópskur landsnigill , hafa sýnt að mök standa yfir í 4 - 12 klukkustundir . Tegundir Helix-ættkvíslarinnar gera sér lítið hreiður eða skál í rakan jarðveginn , 1,5 til 3 cm djúpa . Þremur dögum eftir að frjóvgun á sér stað losar snigillinn eggin , sem eru á bilinu 50 - 100 , í hreiðurholuna . Á meðan ungviðið þroskast í egginu myndast skelin einnig . Þegar afkvæmin skríða úr eggi eru þau eins og litlar eftirmyndir foreldranna en skelin er þó afar viðkvæm til að byrja með . Ungviðið vex hratt fyrstu vikurnar og með vextinum styrkist skelin til muna og verður þá fyrst raunveruleg vörn fyrir snigilinn . Hægt er að lesa meira um snigla í svörum sama höfundar við spurningunum :