Ísraelska borgin Tel Aviv er oft kölluð „ bubblan “ sökum þess að þeir sem í henni búa hafa oftast nær ekki fundið beint fyrir þeim mikla ófrið sem geisar milli Ísrael og Palestínu . Í lok síðasta árs birti The New York Times til dæmis stóra umfjöllun um borgina þar sem ferðamenn voru hvattir til að heimsækja hana . Borginni var lýst sem opinni og veraldlegri þar sem samfélag hinsegin fólks væri fyrirferðarmeira í umræðunni en hin flóknu stjórnmál svæðisins . Í Tel Aviv væru 300 sólardagar á ári , frábærir barir , næturklúbbar og veitingastaðir á heimsmælikvarða . Aðrir Ísraelar sem lifa fyrir báráttuna um stærra og meira Ísrael nota „ bubblu “ hugtakið til að lýsa Tel Aviv-búum með neikvæðum formerkjum . Þeim finnst landar sínir í partý-sólinni einbeita sér um of af því að skemmta sér í stað þess að taka þátt í alvarleika hversdagsins . Að vera á EM í Frakklandi er eins og að vera í íslenskri „ bubblu “ . Hún er auðvitað ekkert eins og sú ísraelska , þar sem íbúar hennar aftengja sig við dagleg morð og önnur ömurlegheit sem fylgja þeirra aðstæðum . Í íslensku EM „ bubblunni “ eru hins vegar tæplega tíu prósent þjóðarinnar vinir og með skýrt sameiginlegt markmið , að Íslandi gangi vel í fótbolta . Við slíkar aðstæður er mjög auðvelt að gleyma íslenskum umræðu - og hugmyndafræðiátökum sem vanalega heltaka mann daglega , og sjúga oftar en ekki úr manni alla gleði . Siggi var einn í heiminum En það er auðvitað internet í „ bubblunni “ , og þegar stund er milli stríða þá er erfitt að komast hjá því að reka augun í fréttir og myndir af forsætisráðherra flytja ræðu fyrir erlenda sendimenn , víggirtur frá fólkinu sem hann þjónar . Aleinn á Austurvelli eins og Palli var í heiminum . Auglýsing Þessi mynd sýnir betur en flest annað hvers konar gjá er orðin til milli valdastéttarinnar á Íslandi og þjóðarinnar . Hún á sér auðvitað margar aðrar birtingarmyndir sem hægt væri að tíunda , en ljósmynd segir oft meira en þúsund orð . Á internetinu var líka hægt að lesa um að forseti Íslands , og orðuveitinganefnd embættis hans , hefði hengt nýjasta knippi af fálkaorðum á fólk . Á meðal þeirra sem fengu slíka var Katrín Pétursdóttir , Kata í Lýsi . Hún var sæmd orðunni fyrir „ störf á vettvangi íslensks atvinnulífs “ . Það kom reyndar ekki fram hvort það væri fyrir það að hafa ekki greitt neitt af 2,9 milljarða kröfum í bú félags síns sem einu sinni átti Lýsi , hvort það væri fyrir að hafa selt fyrirtækið sitt til Guðbjargar Matthíasdóttur daginn eftir neyðarlögin , sem svo seldi henni það aftur þegar „ rétti “ tíminn var kominn eða hvort það væri fyrir að kaupa hlut í Morgunblaðinu á tímum þar sem milljarðameðgjöf þarf til að halda því vopnabúri gangandi . Kannski fékk hún orðuna fyrir að ganga í störf verkamanna í Straumsvík þegar þeir háðu verkalýðsbaráttu gegn alþjóðlegu stórfyrirtæki . Nú eða fyrir að segja að Íslendingar væru svo leiðinlegir að vera alltaf að kvarta , sérstaklega yfir viðskiptalífinu . Geir Waage fékk líka fálkaorðu . Hann fékk hana þó ekki fyrir ötula baráttu gegn mannréttindum samkynhneigðra . Hann fékk hana ekki fyrir þá skoðun sína að þagnarskylda presta sé ofar landslögum og því beri þeim ekki að tilkynna um kynferðisbrot sóknarbarna sinna , ekki einu sinni gagnvart börnum . Geir fékk hana heldur ekki fyrir að berjast gegn fóstureyðingum og yfirráðarétti kvenna yfir eigin líkama . Nei , hann fékk hana fyrir „ framlag til uppbyggingar Reykholtsstaðar og varðveislu íslenskrar sögu og menningar “ . Þegar ég renndi yfir listann yfir orðuhafa beið ég hálfpartinn eftir því að tilkynnt væri um að Sigurður Einarsson myndi fá sína aftur . Það er við svona aðstæður sem tímabært var að hverfa aftur inn í „ bubbluna “ . Og slökkva á internetinu . Þegar manni líður eins og maður sé í Keflavík Leikurinn við Portúgal í St. Etienne var ákveðið klímax . Þar gekk allt upp . Aðdragandinn var stórkostlegur , stuðningsmennirnir urðu heimsfrægir á svipstundu og liðið lék stórkostlega . Við vorum mætt og tilkynntum það með mögnuðum hætti . Niðurstaðan var 1 - 1 sigur og eftirmálarnir m.a. þeir að risastór beygla hefur myndast á ímynd hins algjörlega óþolandi Christiano Ronaldo , sem má alls ekki rugla með neinum hætti saman við hinn eina sanna Ronaldo , þann feita . Maður fékk það eiginlega á tilfinninguna strax og komið var inn til Marseille að hér væri eitthvað annað á seyði . Fanzone-in , sem hýsa stuðningsmenn fyrir leik á meðan þeir vökva sig í gang , voru mun síðri . Auk þess var hvasst . Svo hvasst að ef maður lokaði augunum gat maður auðveldlega ímyndað sér að maður væri staddur á bílastæði í Keflavík en ekki í hafnarborg í Suður-Frakklandi . Íslendingarnir voru líka sýnilega „ veðraðari “ . Þ.e. gleðin , sumblið og ferðalögin voru sýnilega farin að taka toll af ýmsum . Það var þó bjartsýni í loftinu þegar um níu þúsund Íslendingar fóru að streyma í átt að hinum glæsilega Velodrome-velli eftir einni breiðgötu borgarinnar . Þrátt fyrir að Ungverjar hefðu óvænt unnið Austurríki í fyrsta leik voru þeir taldir eitt slakasta lið mótsins fyrirfram , ásamt okkur auðvitað . Og þrátt fyrir fregnir um að 21 þúsund Ungverjar ætluðu að mæta á völlinn þá var sá fjöldi hvergi sjáanlegur . Þeir þaðan sem höfðu dúllað sér með Íslendingunum í Fanzone-inu virtust flestir vera hresst fjölskyldufólk að taka selfies . Ástæðan var ekki sú að það væri ekkert neinir Ungverjar hérna , þeir voru bara langflestir annarsstaðar . Hörðustu stuðningsmenn þeirra höfðu lagt undir sig gömlu höfnina í Marseille , vígvöllinn þar sem stuðningsmenn Englendinga og Rússa tókust svo ömurlega á í fyrstu umferð mótsins . Þúsundir þeirra stilltu þar saman strengi og Íslendingar voru sérstaklega varaðir við af embætti Ríkislögreglustjóra að fara ekki inn í hverfið í gær . Þá voru skilaboð látin ganga um að ekki ætti að reyna að eiga neitt samneyti við þá stuðningsmenn Ungverja sem klæddust svörtu . Það varð ljóst þegar á völlinn kom hvað lá að baki þeim meldingum . En fyrst að skipulagi . Þótt langflestir Íslendinganna hefðu verið komnir á völlinn klukkutíma fyrir leik gekk afleitlega að koma þeim inn . Þegar ég settist í blaðamannastúkuna þá blöstu við troðfull ungversk svæði en þau íslensku voru hálftóm . Og þannig voru þau fram að þjóðsöng . Seinna kom í ljós að læti í ungversku stuðningsmönnunum – þeir slógust við vallarverði fyrir leik – og sú staðreynd að hluti þeirra kom sér fyrir í einu íslenska hólfinu hefði gert það að verkum að ákveðið hefði verið að hefta innflæði íslenskra . Þetta var enn eitt dæmið um afleita skipulagningu á þessu móti . Búið var að gefa það út að „ Ferðalok “ yrðu sungin 45 mínútum fyrir leik . Þetta átti að vera mikill viðburður þar sem um ungverskt þjóðlag er að ræða , sem Íslendingar eru búnir að gera að sínu . Helgispjöll líkt og Ungverjar myndu syngja „ Draum um Nínu “ með nýjum ungverskum texta . Þegar lagið fór í gang voru hins vegar bara örfáir Íslendingar komnir inn á völlinn . Niðurstaðan varð því hjákátleg , enda þorri Íslendinganna í kös fyrir utan fram að því að leikurinn var flautaður á . Og sumir komust ekki inn fyrr en langt var liðið á fyrri hálfleik . Ungversku stuðningsmennirnir voru allt annar tebolli en þeir portúgölsku sem Íslendingar jörðuðu fyrr í vikunni . Þeir voru fleiri , agaðri , samstilltari , háværari og miklu , miklu , miklu ógnvænlegri . Á meðan að íslensku áhorfendurnir biðu fyrir utan völlinn voru gallharðir , hermannalegir Ungverjar að dunda sér við að berja vallarverði . Það kom þó fljótt í ljós að þeir kunnu ýmislegt annað fyrir sér , því ef maður á að vera alveg heiðarlegur þá mættu íslensku stuðningsmennirnir algjörum ofjörlum sínum . Þetta var eins og leikur barns við veðurbarinn málaliða . Gríðarleg læti , blys , fasistakveðjur og handahreyfingar sem minntu helst á hlátur á táknmáli voru meðal þess sem boðið var upp á . Í hvert sinn sem íslensku stuðningsmennirnir reyndu að keyra eitthvað í gang , yfirgnæfðu Ungverjarnir þá . Það voru ekki bara Íslendingarnir sem voru smeykir við þessa hermenn . Skipuleggjendur voru það líka , enda var nær öll gæslusveit vallarins færð yfir til Ungverjanna . Það var enginn að passa upp á hressu Íslendinganna . Kiraly tekur , en hann gefur líka Byrjunarlið Íslands var óbreytt , eins og við var að búast . Enda frammistaðan síðast stórkostleg . En það var alltaf ljóst að þetta yrði öðruvísi fótboltaleikur . Í BBC-hlaðvarpinu sem við hlustuðum á við keyrsluna á leikinn var þulin upp tölfræði um að sá leikmaður í íslenska liðinu sem hefði átt flestar sendingar á móti Portúgal hefði átt 18 slíkar . Pepe , hinn óþolandi hafsent Portúgala , átti 71 . Pressan á liðinu var líka allt önnur . Nú voru raunverulegar væntingar , ekki bara óskhyggja . Og þessar væntingar voru ekki bara á meðal íslenskra stuðningsmanna , heldur hjá öllum hinum í heiminum sem tóku ástfóstri við þetta Norðurslóðaundur eftir leikinn gegn Portúgal . Mér fannst íslenska liðið ná fínum tökum á leiknum strax frá byrjun . Þeir þurftu ekki endilega alltaf að vera með boltann en notuðu hann vel þegar þannig var . Skipulagið var til fyrirmyndar og ungverska liðið náði ekki að skapa sér nein færi . Ragnar Sigurðsson , sem er eins og marmarastytta af einhverri norrænni goðsögn , fór fremstur í að hindra það . Hann var stórkostlegur í þessum leik . Gerði nær allt rétt . Tæklaði , stoppaði , skallaði og hamraði boltann upp í röð Z þegar tilefni var til . Íslenska liðið var að leika mun framar á vellinum en á móti Portúgal , og skapaði sér tvö dauðafæri í fyrri hálfleik þegar fyrst Jóhann Berg Guðmundsson og svo Kolbeinn Sigþórsson komust einir í gegn . Í bæði skiptin varði hinn skrautlegi , og fertugi , Gabor Kiraly , íklæddur náttbuxunum sínum , mjög vel . En þessi aldna goðsögn tók og hann gaf . Tæpum fimm mínútum fyrir leikhlé missti hann klaufalega fyrirgjöf og henti sér inn í Ragnar Sigurðsson í kjölfarið . Boltinn skoppaði þaðan á Aron Einar Gunnarsson sem var líka felldur . Ég veit ekkert á hvaða brot dómarinn var að dæma – nóg var framboðið – en niðurstaðan var dásamleg : víti . Gylfi setti boltann ískaldur í vinstra hornið fyrir framan sturluðu ungversku stuðningsmennina og þar með bætti Ísland enn eitt metið . Við erum nú minnsta þjóð í sögu lokamóts til að komast yfir . Allt breyttist með brotthvarfi Arons Fyrri hluti síðari hálfleik var síðan alveg eftir handritinu . Kolbeinn Sigþórsson fékk dauðafæri strax í byrjun hans sem hefði átt að klára leikinn , en skallaði yfir . Hann hafði , líkt og á móti Portúgal , unnið nær alla skallabolta sem hann fór upp í . Vandamálið var , líkt og á móti Portúgal , að við unnum nær aldrei seinni boltann . Ungverjar sköpuðu sér engin færi , þótt þeir væru meira með boltann . En á 65. mínútu breyttist leikurinn . Aron Einar Gunnarsson , fyrirliði Íslands , stífnaði í bakinu og þurfti að fara út af . Inn á kom Emil Hallfreðsson og við þetta var eins og að leikur íslenska liðsins umbreyttist til hins verra . Liðið fór að gefa frá sér boltann við hvert tækifæri á verri og verri stöðum og umsátur Ungverja , bæði á vellinum og í stúkunni , þyngdist og þyngdist . Eina jákvæða sem gerðist hjá íslenska liðinu á síðustu mínútunum var þegar Eiður Smári Guðjohnsen kom inn á . Loksins kominn á EM , rétt tæplega 38 ára . Íslensku stuðningsmennirnir sturluðust af gleði . Ég fékk stundarofskynjun um að kannski væri þetta ekki of seint fyrir mig . Ég er enda tveimur árum yngri en Eiður og HM í Rússlandi er eftir tvö ár . Það sem vantaði auðvitað inn í þessa breytu er að hann er besti leikmaður Íslandssögunnar , en ég get ekkert . Og hef aldrei spilað alvöru fótbolta . Það verður að viðurkennast að ég beið bara eftir jöfnunarmarki Ungverja . Óöryggið í íslenska liðinu var það mikið undir það síðasta að það virtist nær óumflýjanlegt . Ungversku hermannabullurnar gjörsamlega biluðust þegar slysalegt , og óþarft , sjálfsmarkið varð . Blys voru tendruð , bolir rifnir af , einhvers konar sprengjur sprengdar . Ástandið minnti meira á Evrópumótið í stríði með frjálsri aðferð en fótbolta . En þetta mun líklega ekki hafa nein áhrif , frekar en dólgslætin í Rússum , Englendingum og Króötum . Engin stig dregin af , enginn sendur heim . Og ruglið mun því halda áfram í boði gerspilltu peningavélarinnar UEFA . Íslendingar fengu einn lokaséns . Aukaspyrnu á vítateigslínunni sem helvítis Rússinn með flautuna hefði alveg mátt breyta í víti , en kaus að gera ekki . Gylfi Sigurðsson er afburða spyrnumaður sem hefur skorað tugi marka með því að snúa boltanum yfir varnarveggi . Í þetta skiptið kaus hann að reyna að setja boltann undir vegginn , með engum árangri . Upp úr þessu spruttu hins vegar aðstæður sem hefðu átt heima í kvikmyndahandriti , hefðu þær gengið upp . Boltinn barst af veggnum til Eiðs Smára sem náði markbundnu skoti . Tíminn hægði á sér og ég var farinn að sjá fyrir mér fyrirsagnirnar í erlendu fjölmiðlunum um öldnu hetjuna sem tryggði Ísland áfram á stórmóti í fyrsta sinn . En svo henti einhver Ungverji sér fyrir skotið og leikurinn var flautaður af í kjölfarið . 1 - 1 tap niðurstaðan . Lífið í „ bubblunni “ Þetta var and-klímax . Íslensku leikmennirnir sátu eftir á vellinum niðurbrotnir á meðan að Ungverjar fögnuðu eins og þeir hefðu sigrað EM . Hugarfar smælingjans myndu einhverjar sólbrúnar auglýsingaverur með skrýtna hálsvöðva segja . Í ljósi þess að Ísland er eina taplausa liðið á lokamóti EM frá upphafi þá er dálítið skrýtið að halda því fram að liðið og stuðningsmennirnir hafa nú upplifað bæði hæðir og lægðir þess að vera á stórmóti . En þannig er tilfinningin . Eftir að hafa sofið úr sér vonbrigðin áttar maður sig hins vegar á því að endapunkturinn á þessu ævintýri er enn í okkar höndum . Austurríkismenn eru að eiga slakt mót og fyrst Ungverjar unnu þá er ekkert sem segir að við getum ekki gert það líka . Niðurstaða gærdagsins er nefnilega sú að íslenska liðið er , heilt yfir , betra fótboltalið en það ungverska . Áfram til Parísar til að klára það ætlunarverk . Og ef það tekst bíða stórþjóðir í 16 liða úrslitum . Bestu fótboltaþjóðir heims , á borð við Spán , Þýskaland eða England . Ljóst er að mikið verður að gera hjá íslenskum flugfélögum við að breyta miðum nokkur þúsund Íslendinga ef ætlunarverkið næst , með tilheyrandi afleiðingum fyrir atvinnulífið á Íslandi . Lífið í „ bubblunni “ er nefnilega dásamlegt , gefandi og einfalt . Og það verður erfitt að stíga út úr henni þegar þessari vegferð lýkur . Kjarninn er vettvangur umræðu og á nýliðnu ári voru 539 skoðanagreinar birtar , stærstur hluti þeirra aðsendar greinar . Okkar tryggð er aðeins við lesendur . Við erum skuldbundin ykkur og værum þakklát ef þið vilduð vera með í að gera Kjarnann enn sterkari .