Svona um áttaleytið á næstum hverju einasta kvöldi hugsa ég um að nú skuli það takast , nú fari ég snemma að sofa . Mér finnst ég þurfa að sofa meira , eða kannski bara eiga að þurfa að sofa meira . Ég veit reyndar ekki afhverju ég er ekki fyrir löngu búin að sætta mig við að ég sé bara ferleg blanda af svokallaðri a og b týpu . Ég sofna yfirleitt frekar í seinni kantinum og vakna snemma . Ég er næturhrafn og ég er morgunhress , gefðu mér bara tvær mínútur til að skvetta framan í mig og ná þreytusviðanum úr augunum og þá er ég orðin góð . Synir mínir tveir njóta góðs samkomulags á milli mín og föðursins og skiptum við þeim bróðurlega á milli okkar með viku / viku forminu . Aðra hverja viku er ég yfirleitt örlítið úfnari , örlítið meira á síðasta snúning , sef jafnvel örlítið yfir mig , gleymi hittingum og ruglast á dögum . Hina vikuna þá er ég með strákana mína , þessar elskur halda mér við efnið . Stundum er það samt bara þannig að mamma þarf hvítvín . Eða það hugsaði ég altént í kvöld þegar kotið var orðið hljótt ; blauti þvotturinn beið eftir að vera hengdur upp , sá þurri eftir að vera brotinn saman , uppvaskið var líka orðið heldur óþreyjufullt og var farið að dreifa úr sér um eldhúsbekkina . Synir mínir undurfallegir , yndislegir , skemmtilegir , góðir , ljúfir og ég elska þá í ræmur . En sumir dagar eru áskorun . Klukkan er sex . Eldri snáðinn er úti að leika með bekkjarfélögum ( og kærustunni ) og sá yngri er vælandi yfir því að pastað er of lengi að verða tilbúið , honum líst ekkert á grænmetið og augnaráðið lýsir vonbrigðum yfir móðurinni sem virðist ekki ná því hvað hann er hungraður ! Klukkan er hálfsjö . Maturinn er LOKSINS tilbúinn ! Eldri mættur inn í mat og yngri byrjaður að borða . Íbúarnir þrír eru þreyttir eftir daginn , krílin eru jú fullan vinnudag í skóla og leikskóla og þreytan þar ekki minni en hjá lúnu móðurinni . Snáðarnir klára af diskunum eftir talsvert slór en þeir kláruðu þó . Klukkan er hálfátta . Háttatími , grátur og gnístan tanna yfir leiðinlegu móðurinni sem leyfir ekkert ! Það má ekki fara út að leika , það má ekki fara í tölvuna , teiknimyndir eru ekki í boði – oj hvað hún er leiðinleg ! Úrvinda gaurar eftir marga klukkutíma útiveru , leik , lærdóm , hlátur og hreyfingu gráta til skiptis . Klukkan er hálfníu . Kotið er hljótt . Lúna móðurin stendur upp eftir að hafa dottað örlítið í sófanum , hún skottast fram í sameiginlega þvottahúsið – sér þvottinn sinn í kuðli ofan á þvottavélinni ( nágranni skiljanlega tekið hann úr vélinni eftir að það seinkaði óvart um nokkra klukkutíma að tæma hana ) . Já , nærfötin hennar hvíla svo þarna í hrúgu ofan á þvottavélinni við hliðina á . Móðurin fer eldsnöggt yfir hvað leynist í hrúgunni , okey – ekkert til að skammast sín mikið fyrir . Hluta þvottarins hengir hún upp en rest tekur hún inn í íbúð til að skella í þurrkarann sem staðsettur er inn í eldhúsi . Þurrkarinn er dauður ! Ohhh jæja , hún hengir upp á innisnúru . Þá er kominn tími á eldhúsið , hjartans uppþvottavélin tæmd og fyllt og rest vaskað upp . Þegar þarna er komið er lúna móðurin orðin úfin , í kjól að ofan og náttbuxum að neðan ( ætlaði að fara í kósífötin einhvern tímann fyrr um kvöldið en gleymdi sér ) og nú er kjóllinn orðinn skítugur eftir heldur klunnalega uppvöskunartakta . Klukkan er hálftíu . Nú fær lúna móðurin sér hvítvínsglasið langþráða , sest í sófann , teygir sig í ferðatölvuna , skellir löppum upp á borð . Nú er kominn tími til að lesa yfir tölvupóstinn , hnipra niður nokkrum hugmyndum , renna yfir fésbókarfærslur dagsins og vinna smá . Klukkan er eitt . Hvað gerðist ? Hún var tíu fyrir kortéri … ohhh … Klukkan er tvö . Jæja , ég fer snemma að sofa á morgun !