Hvað getið þið sagt mér um sæskjaldbökur ? Sæskjaldbökur kallast allar tegundir skjaldbaka af ættunum Dermochelyidae og Cheloniidae . Ættin Cheloniidea telur 6 tegundir en Dermochelyidae aðeins eina , alls 7 tegundir . Þær lifa einungis í hlýjum sjó við miðbaug . Leðurskjaldbakan ( Dermochelys coriacea , e. leatherback turtle ) er stærst allra sæskjaldbaka og um leið stærsta skjaldbakan í heiminum . Hún getur náð 2,1 m á lengd og vegið upp undir 550 kg . Hún fær þetta nafn , leðurskjaldbaka , vegna þess að skjöldurinn er ekki ber heldur hylur hann svartgrátt skinn , ólíkt öðrum skjaldbökum . Leðurskjaldbakan er alæta og étur allt , hvort sem það er upprunnið úr jurtaríkinu eða dýraríkinu . Hún á sér heimkynni í höfunum kringum miðbaug , Indlandshafi , Kyrrahafi og Atlantshafi , en er einnig algeng við Suður-Kyrrahafseyjar . Líkt og aðrar sæskjaldbökur eyðir hún langmestum tíma sínum í hafinu og þar æxlast hún , en þegar tími er kominn til að verpa eggjum fara kvendýrin á einhverja nálæga strönd , verpa í sandinn og moka yfir leðurkennd eggin . Leðurskjaldbakan er í mikilli útrýmingarhættu nú um stundir og hefur reyndar horfið algerlega af mörgum svæðum . Mannfólkið sækir aðallega í eggin en einnig hafa mengun og fiskinet orðið henni að fjörtjóni . Leðurskjaldbakan er ein af tveimur skjaldbökutegundum í heiminum sem hafa einhvers konar eitur í holdi sínu . Þetta efnasamband nefnist chelonitoxin ( mætti íslenska sem skjaldbökueitur ) og er ekki sérlega vel þekkt . Neysla þess getur valdið niðurgangi , ælu og sviða í munni og samdrátti í meltingarfærum . Reyndar er umdeilt hvort leðurskjaldbakan sé eitruð því hún er mikið drepin til matar . Telja má víst að viðkomandi veiðimenn kunni ráð til að losna við þetta efnasamband með einhverri meðferð á kjötinu . Önnur tegund sækjaldbaka sem vert er að minnast á er grænskjaldbakan ( Chelonia mydas ) sem tilheyrir hinni ætt sæskjaldbaka , Cheloniidae . Þetta er einnig nokkuð stórvaxin tegund , getur orðið 90 - 140 kg . Hún lifir allt í kringum heiminn í hitabeltissjó og étur þara , en nýklaktir ungar éta einnig smá sjávardýr , svo sem svampa , orma og hveljur . Ólíkt leðurskjaldbökunni heldur grænskjaldbakan sig oft á sjávarströndum og lætur þar sólina verma sig . Grænskjaldbökurnar fá nafn sitt af lit holdsins en ekki skjöldsins . Grænskjaldbökur verða kynþroska á aldursbilinu 10 - 24 ára . Hjá grænu sæskjaldbökunni fer æxlun fram neðan sjávar , oftast á grunnsævi innan við 1 km frá ströndinni . Stundum geta orðið hörð átök milli karldýranna á fengitímanum og reyna þeir gjarnan að bíta hvern annan í hnakkann . Meðgöngutími grænskjaldböku er langur eða 40 - 72 dagar . Þegar kvendýrið finnur að tími er kominn til að verpa , syndir það upp á ströndina og grefur í sandinn klukkutímum saman áður en það kemur eggjunum þar fyrir . Venjulega verpir þessi tegund 100 - 200 eggjum . Heimildir og myndir :