Virðulegi forseti . Ég vil þakka þingmanninum enn og aftur . Ég held að það sé alveg gríðarlega mikilvægt mál sem hann nefnir og lýtur í raun ekki bara að geðheilbrigðismálum heldur að lýðheilsu og heilbrigðissamfélagi í víðum skilningi . Ég hef fundið það á mínum fundum og okkar í ráðuneytinu með sveitarstjórnarfólki og áhugafólki um heilbrigðismál og starfsfólki á stofnunum að mjög mikill áhugi er alls staðar úti um land að samþætta betur þjónustu nærsamfélagsins við heilbrigðisþjónustuna . Þá erum við í rauninni að tala um allt frá því sem er verkefni fjölskyldnanna yfir í það sem er verkefni sveitarfélaganna , félagsþjónustunnar , tómstundastörf barnanna , skólahjúkrun o.s.frv. og síðan inn í heilbrigðisþjónustuna . Þetta á auðvitað ekki síst við þegar við tölum um sálfélagslega heilsu vegna þess að þar mætast náttúrlega þessi þjónustustig með mjög afgerandi hætti . Ég ætla að leyfa mér að taka bara eitt skref í viðbót frá því sem hv. þingmaður er að spyrja um . Þegar hann segir : Erum við kannski að létta á heilsugæslunni ef við tökum á málinu einu stigi fyrr ? ef ég skil hv. þingmann rétt . Þá held ég að við eigum að horfa á þetta þannig að við eigum að taka á málunum mörgum stigum fyrr þar sem fjármunir eru settir í forvarnir og þau markmið að byggja upp sterkt og gott samfélag . Eftir því sem við erum framar í röðinni nýtist fjármagnið betur . Það er dýrast af öllu að láta undir höfuð leggjast að gera eitthvað fyrr en við erum í raun komin með stóralvarleg heilsufarsleg vandamál . Það er alltaf betra , bæði fyrir fjármagnið , fyrir almenning og auðvitað bara fyrir lífið og ég leyfi mér að segja hamingjuna , að frekar sé sett fjármagn í að styrkja og styðja við innviði samfélagsins , en það er kannski ekki akkúrat á mínu borði sem heilbrigðisráðherra . En það er sannarlega á borði velferðarnefndar og líka fjárstjórnarvalds Alþingis .