Auk aðstandenda gagnasafnanna sem Málið sækir efni sitt til hafa aðrir starfsmenn lagt ritstjórninni lið við hönnun og undirbúning , m.a . Vefgáttin málið.is var opnuð 2016 á degi íslenskrar tungu , 16. nóvember . Hvað varðar mismunandi markmið og innihald gagnasafnanna má meðal annars benda á að Beygingarlýsing íslensks nútímamáls geymir orð og beygingar sem tíðkast í íslensku og hún er fyrst og fremst unnin í anda lýsandi málfræði – enda þótt einnig sé að finna þar athugasemdir og ábendingar um notkun . Í safninu eru nú tæplega 260 þús. beygingardæmi . Skal í því sambandi bent á eigin vef Íðorðabankans . Hún miðlar fróðleik , skýringum og skýringatilgátum um uppruna og söguleg vensl íslenskra orða og orðmynda , jafnt úr fornu máli sem úr nútímaíslensku . Orðsifjabókin kom út á prenti 1989 á vegum Orðabókar Háskólans . MálfarsbankinnMálfarsbankinn geymir safn stuttra greina um málfarsleg efni . Þar er leitast við að benda á málnotkun sem almennt hefur verið talin best við hæfi í málsniðum vandaðs og hefðbundins íslensks ritmáls og í vönduðu töluðu máli . Efni Málfarsbankans á meðal annars rætur í svörum sem tekin hafa verið saman við málfarsráðgjöf á Íslenskri málstöð og síðar Stofnun Árna Magnússonar í íslenskum fræðum . Notendur geta raðað gagnasöfnunum sjö innbyrðis að eigin ósk með því að draga heiti þeirra með músinni upp eða niður á skjánum . Hægt er að loka fyrir niðurstöður úr tilteknu safni á skjánum . Ég hitti hann á morgun . Sjá § 12.4 í Ritreglum . Atviksorðið svei ( einnig vei ) er kunnugt í fornu máli , notað sem upphrópun til að láta í ljós vanþóknun , andúð . Það vísar til þess sem svívirðilegt má þykja , sbr. eftirfarandi dæmi úr misgömlum brotum úr Sverris sögu : Svívirði [ ‘ svívirða sé / verði ’ ] yður ( Eirsp 417 ( 1300 – 1325 ) ) = Sví verði yður ( Flat III , 311 ( 1387 – 1395 ) ) = Svei verði yður ( AM 81 , 225 ( 1450 – 1475 ) ) . Í síðari alda máli kemur það fyrir í ýmsum föstum samböndum , t.d. : Svei mér þá [ ‘ þá sé mér skömm ’ > ‘ svo sannarlega ’ ] ; svei því sem ónýtt er og svei attan [ oft notað á hunda ] . Elstu dæmi um orðasambandið svei attan eru frá 19. öld : Og svei attan , hvað einn unginn lítur ólánlega út ( Þjólf 8.8.1877 , 95 ) ogSvei attan ! Skárri er það nú ættjarðarástin ( Norðanf 23.7.1866 , 29 ) , sbr. einnig : Það er ekki að furða þó þú segir svei attan ( m 20 ( Dal II , 116 ) ) ; Svei attan ráðherranum ( Æskan 1.5.1927 , 39 ) ; Svei ‘ attan ( Verðlaunasaga ... ) ( Útvtíð 1946 , 225 ) ogJá , svei því attan . Vill hann hvorki fara né bíða ( Mbl 25.2.1917 , 4 ) . Orðmyndin attan er eins konar kurteisisorð fyrir aftan og er orðasambandið reyndar algengt með þeirri mynd : svei því aftan og framan , þessu andstyggðar Hvolshyski ( m 20 ( Dal II , 116 ) ) ; Svei þeim aftan ( SBl ) ; Svei þér aftan ( GFrRit I , 237 ) ; Svei slíkum foringja aftan ( PMBr II , 6 ( 1861 ) ) og * sumir tauta : svei aftan , / sjá vil ég ei leikinn þann ( m 17 ( HPSkv II , 400 ( OHR ) ) . Ætla má að talsvert hafi fallið á orðasambandið á síðari tímum , jafnvel svo mjög að ungt fólk skilji hvorki haus né sporð er það heyrir það notað . Í fornbókmenntum okkar er fólginn mikill fjársjóður og er nánast með ólíkindum að unnt sé að tefla fram liðlega 800 ára gömlum textum , aðeins þarf að færa stafsetningu til nútímahorfs og þá eru þeir öllum aðgengilegir , einkum ef bætt er við óverulegum skýringum til hægðarauka . Eftirfarandi dæmi er úr Spakmælum Prospers , þýðingu frá því um 1200 : Er enn og ógóðgjarnlegt [ ‘ ber vott um illan hug ’ ] að vilja heyra illa kvittu [ ‘ sögusagnir , orðróm ’ ] en óskaplegt [ ‘ óhæfa ’ ] að trúa , allra helst ef þeygi [ ‘ ekki , eigi ’ ] er skylt að vita þótt satt væri ( Leif 7 ) . Skyldi þessi boðskapur ekki eiga fullt erindi við nútímann ? evening , fe . Vafasamt .