Maðurinn ræður yfir tungumáli sem getur tjáð flóknar hugmyndir og hann nýtir sér einnig ýmis önnur tákn og táknkerfi til að miðla þekkingu og koma skilaboðum til skila án orða . Meginreglan þegar táknkerfi eru annars vegar er sú að sérhver menning býr sér til sinn eigin táknheim og verður að lesa merkingu táknanna í samhengi þeirra hvert við annað og þann menningarlega veruleika sem þau finnast innan . Sama gildir um brjóst kvenna ; það hvort þau eru hulin , gerð áberandi eða einfaldlega ber kemur ákveðnum skilaboðum til skila og speglar menningarlegar hugmyndir . Það er almenn vitneskja í sérhverju samfélagi að konur en ekki karlar fæða börn og hafa þau á brjósti og því er þessi líkamshluti kvenna kjörinn til að tákna móðurhlutverkið . Til þess að leita skýringa á því verðum við að skoða samfélagsskipanina í samfélögum Vesturlanda og hvernig hún hefur þróast . Það sást þó móta fyrir brjóstunum , oft undir þröngum blússum . Menn vissu að brjóstin voru þar rétt eins og menn vissu að konur ólu upp börn sín inni á heimilunum , en hvort tveggja var hulið augliti almennings . Sé litið aftur fyrir iðnbyltingu allt aftur til Forn-Grikkja og kventískan á Vesturlöndum skoðuð í gegnum aldirnar sjáum við að brjóst kvenna eru mun sýnilegri . Þau eru ýmist ber , hálfhulin eða þeim nærri lyft upp úr flegnum blússum . Fyrir iðnbyltingu var móðurhlutverkið mun sýnilegra og sömuleiðis brjóst kvenna . Einnig er þess að gæta að í mörgum samfélögum Afríku eru konur ekki einar um að ala upp börn sín heldur er það í verkahring stærri hóps ættingja og nágranna , kvenna jafnt sem karla . Móðurhlutverkið þarf því ekki að afmarka stöðu kvenna þar eins og það gerir á Vesturlöndum og brjóstin hafa því ekki sama táknræna gildið í þessu samhengi . Í slíkum samfélögum skiptir því ekki eins miklu máli að hylja brjóstin og undirstrika með því stöðu kvenna “ inni á heimilunum ” eins og á Vesturlöndum .