Í þessari grein ætla ég að varpa ljósi á hvernig mismunandi birtingarmyndir hugtaksins skóli án aðgreiningar flækja umræður um menntamál . Samnefnari þessara skilgreininga er viljinn til að forðast handahófskennda aðgreiningu einstakra nemenda frá jafnöldrum sínum og jafnvel að tryggja að þeir fái þjónustu í skólum sem þeir myndu ganga í ef þeir tilheyrðu hinu breiða normi nemenda . Það má líka benda á að fjöldi rannsókna hefur sýnt fram á að það er mun algengara að börn sem koma úr fjölskyldum með lága félagslega stöðu og / eða veikan efnahagslegan bakgrunn eða börn innflytjenda séu talin þurfa á sérstökum stuðningi að halda . Salamanca yfirlýsingin er alþjóðlegt stefnuskjal með það að markmiði að breyta starfsemi og menntakerfum fjölmargra landa og því er þessi skortur á skýrleika kannski skiljanlegur ( annars skrifar enginn undir ) . Innan sérkennslufræðasviðsins má finna mismunandi áherslur sem tóna mismikið við hugmyndina um skóla án aðgreiningar . Þótt þetta þyki almennt ófullnægjandi skilgreining er gagnrýninni beint að þess háttar skipulagi og eftirfarandi rökum oft beitt : 1 ) nemendur með sérþarfir trufla aðra nemendur og hafa neikvæð árif á námsárangur þeirra , 2 ) þeir krefjist of mikils af kennurum sem eru þegar undir of miklu álagi og 3 ) það væri betra fyrir þessa nemendur ef þeim væri sinnt af starfsfólki sem hefur til þess kunnáttu og hæfni og þá í minni hópum eða sérskólum . Þessi rökfærsla er þó ýmsum vandkvæðum bundin . Hér má nefna sem dæmi skort á menntuðum kennurum , aukinni pappírsvinnu , hlutfallslega lægri fjárframlögum og auknum sparnaðarkröfum innan sveitarfélaga á sama tíma og gerðar eru kröfur um aukna „ framleiðni “ svo ekki sé undan skilin neikvæð umræða um kennara og skóla . Það að kröfur til kennara séu stigvaxandi án þess að þeim fylgi tími eða fjárhagsleg úrræði svo ekki sé talað um orðræðuna um kreppu menntakerfisins er þó ekki eingöngu bundið við Ísland . Ef við ætlum að leggja ábyrgðina á kreppu menntakerfisins á skóla án aðgreiningar erum við að leggja hana á þá er síst skyldi . Að auki má benda á að nemendur innan sömu greiningaflokka þurfa ekki alltaf á samskonar úrræðum að halda þar sem þau glíma ekki endilega við sömu vandamál . Þessi rök gera þar með ráð fyrir meiri einsleitni innan nemendahópa en er réttlætanlegt . Þegar hugmyndin um skóla án aðgreiningar er smækkuð í að snúast um bekkjarskipan á kostnað þarfa einstaklinganna erum við fremur að tala um skrifræðislegar sparnaðaraðgerðir en menntafræðilega hugmyndafræði . Það hlutverk skóla , að mennta alla nemendur , með tilliti til þeirrar fjölbreytni sem hver hópur ber með sér , er bæði bundið í íslenska lagasetningu sem og alþjóðlega sáttmála . Auglýsing Hróp eftir fleiri sértækum úrræðum eiga sér stað innan ramma þessara efnahagslegu staðreynda : Kennaraskorts , niðurskurðar og hagkvæmniskrafna . Það er því ekki hægt að nálgast skóla án aðgreiningar sem einangraðan vanda sem hægt sé að lagfæra til hliðar við kerfið . Slík umræða er dæmd til að leggja fram einfaldaðar lausnir , pólitískan leikaraskap og framlengja kerfislægan vanda frekar en að breyta hlutunum til hins betra fyrir kennara og nemendur . Skóla án aðgreiningar er iðulega lýst sem „ fallegri hugmynd “ sem „ virki ekki “ . Það krefst þess hinsvegar að metnaður þeirra sem ráða sé til staðar . Höfundur er lektor við Háskólann í Uppsölum , Svíþjóð . Kjarninn er vettvangur umræðu og á nýliðnu ári voru 539 skoðanagreinar birtar , stærstur hluti þeirra aðsendar greinar . Okkar tryggð er aðeins við lesendur . Við erum skuldbundin ykkur og værum þakklát ef þið vilduð vera með í að gera Kjarnann enn sterkari .