Skýrir snúningur jarðar það að aðdráttarafl jarðar er eða virðist minna við miðbaug þar sem miðflóttaaflið er mest ? Þyngdarkraftur frá jörð , til dæmis á pendúl , mælist yfirleitt minni við miðbaug en annars staðar á jörðinni . Til þess liggja tvær ástæður og áhrif þeirra leggjast saman . - - Önnur er sú að miðbaugur er lengra frá jarðarmiðju en aðrir staðir á yfirborði jarðar og þyngdarkrafturinn minnkar með vaxandi fjarlægð frá miðju . Þetta tengist hvorki snúningi jarðar né svokölluðu miðflóttaafli . - - Hin ástæðan er sú að hluti af þyngdarkraftinum á hluti sem fylgja jörðinni í möndulsnúningi hennar fer í það að gefa hlutnum miðsóknarhröðun sem fylgir snúningnum . Hún er í hlutfalli við geisla hringsins sem hluturinn fer eftir , en sá geisli er einmitt stærstur á miðbaug og frádrátturinn er því mestur þar . - - Notkun orðsins „ miðflóttaafl “ í þessu samhengi er yfirleitt á misskilningi byggð . Samkvæmt þyngdarlögmáli Newtons er þyngdarkraftur milli tveggja hluta í öfugu hlutfalli við fjarlægðina milli þeirra í öðru veldi . Geisli jarðar við miðbaug er 6378 km en við pólana er hann 6356 km . Af þessu leiðir að hlutfallið milli þyngdarkrafts við miðbaug og við pólana er 63562 / 63782 og þyngdarkrafturinn við miðbaug er af þessum sökum 0,68 % minni en þyngdarkraftur við pólana . Miðsóknarhröðun hlutar sem er á jafnri hringhreyfingu hefur stærðina ω 2 r , þar sem ω er hornhraðinn en r er geisli hringsins sem hluturinn hreyfist eftir . Í möndulsnúningi jarðar snúast allir staðir á henni með sama hornhraða , það er að segja einn hring eða 360 gráður eða 2 π radíana á hverjum 24 klst. eða 24 * 60 * 60 sekúndum . Þegar tölur eru settar inn í þetta fæst að miðsóknarhröðunin við miðbaug nemur 0,034 m / s 2 sem má síðan bera saman við þyngdarhröðunina sjálfa sem er um 9,8 m / s 2 . Við sjáum að þessi áhrif eru sambærileg við fyrrnefnd áhrif af mismunandi fjarlægð frá jarðarmiðju . Munurinn er þó sá að seinni áhrifin stafa af möndulsnúningnum og hyrfu ef hann væri ekki . Í rauninni má lesa eða skilja þau þannig að hlutur sem fylgir í aðalatriðum föstum punkti við miðbaug sé í stöðugu falli inn að miðju jarðar vegna hringhreyfingarinnar og það köllum við miðsóknarhröðun . Hröðun pendúls miðað við jörð og þar með sveiflutími hans ákvarðast aðeins af þeim hluta þyngdarkraftsins sem er umfram þessa hröðun . Margir tala um miðflóttaafl í tengslum við hringhröðun en það er oftast á misskilningi byggt . Hlutur sem er á jafnri hringhreyfingu verður ekki fyrir miðflóttakrafti heldur miðsóknarkrafti sem gefur honum stöðuga hröðun inn að miðju hringsins og heldur honum á brautinni . Í hreyfingu hlutar um möndul jarðar er það þyngdarkrafturinn frá jörð sem gefur þennan miðsóknarkraft . Þegar við tökum hlut í bandi og sveiflum honum í hringi kringum okkur þá verkar miðsóknarkraftur á hlutinn . Ef við sleppum svo bandinu leitast hluturinn við að fara beint áfram í þá stefnu sem hann hafði rétt áður en við slepptum honum . Á sama hátt mundi allt lauslegt á jörðinni leita eftir stefnu snertils frá henni ef þyngdarkrafturinn hyrfi skyndilega . Þetta gerist ekki af því að þá verki einhver sérstakur miðflóttakraftur , heldur af því að þá verkar enginn kraftur og hluturinn leitast því við að hreyfast eftir beinni línu . Á hverja ögn á yfirborði jarðar verkar þyngdarkraftur að miðju jarðar og þverkraftur beint upp frá jörð . Hluti af þyngdarkraftinum fer í að veita hlutnum þá hröðun sem þarf til að hann haldist á hringlaga braut þvert á jarðmöndulinn . Þessi kraftur stefnir inn að möndlinum og þvert á hann . Þegar pendúll er í jafnvægisstöðu stefnir hann eins og krafturinn sem eftir er þegar þessi miðsóknarkraftur hefur verið dreginn frá þyndarkraftinum . Eini " miðflóttakrafturinn " sem hægt er að tala um í þessum dæmum er krafturinn á höndina þegar við sveiflum hlut í bandi . Hann verkar að sjálfsögðu út á við og er raunar gagntakskraftur í samræmi við þriðja lögmál Newtons , samanber svar sama höfundar við spurningunni Hvernig geta eldflaugar farið um geiminn þar sem ekkert loft er ?