Arnar Sverrisson skrifar 13. janúar 2020 08:00 Þakka vinsamlegt , yfirgripsmikið og fróðlegt bréf þitt , sem birtist í Vísi þriðja janúar þessa árs . Ég sé að þú býrð í hinni fögru borg , Aðalheiði ( Adelaide ) . Karlar , þar um slóðir eins og víðar , báru hlýhug til kvenna sinna , því þeir nefndu borgir , búðir og bæi eftir þeim – eins og Aðalheiði . Norður í eyðimörkinni er vinin og bæjarperlan , Lindir Alísar ( Alice Springs ) . Að eyðimörkinni hallandi birtist Katarína ( Katherine ) , áður en komið er til Darwin á norðurströndinni . Þar er að finna fjölda gatna og göngustíga . Þeir bera nöfn kvennaljóma , sem störfuðu að þjóðþrifamálum . Það er sömuleiðis við hæfi , að borgarar Aðalheiðar hafi reist styttu til minningar um kvenjöfurinn , dömu Roma Mitchell eða Romu fyrstu ( 1913 - 2000 ) , sem gerði garðinn frægan með margvíslegum hætti ; ráðgjafi drottningar , dómari í hæstarétti og háskólarektor . Sum sé sómi , sverð og skjöldur Aðalheiðar . Tíminn mun hins vegar leiða í ljós , hvort einn af ofstækisfyllstu kvenfrelsurum Ástrala , Clementine Ford ( f. 1981 ) muni hljóta ámóta heiður . En heiður ber allavega Hannah Rachel Bell ( 1947 - 2015 ) , sem í bók sinni , Vettvangur karla , vettvangur kvenna ( Men‘s Business , Women‘s Business ) , segir frá þeirri áskorun að rannsaka frumbyggja Ástralíu við þátttöku í lífi þeirra . Í Ástralíu lifðu þeir , löngu áður en Aðalheiður var sett á stofn . Í farteskinu hafði Hanna hugsmíðar kvenfrelsaranna um samskipti kynjanna , en heim kom hún fróðari um lifandi sögu mannkyns og aukin að þroska . Almenn kúgun karla á konum þótti þeim ærið nýstárleg hugsun og óþekkt fyrirbæri þar um slóðir . Ég finn ekki sértökum spurningum stað í bréfi þínu og mun því leitast við að hugleiða með þér nokkur efnisatriði úr því . Ég leyfi mér að hafa til hliðsjónar grein þína um eitur og karla . Eðli , uppeldi og skóli : Spurningin um áhrif eðlis eða erfða annars vegar og uppeldis hins vegar á hátterni fólks , hefur staðið yfir frá fyrstu vangaveltum heimspekinganna . Formæður og forfeður svöruðu spurningunni svo : „ Lengi býr að fyrstu gerð , “ og „ fjórðungi bregður til fósturs . “ Lengra hafa vísindin ekki komist í sjálfu sér . Uppeldi ungviðisins hefur nánast alla mannkynssöguna stjórnast af innræti foreldrana og annarra nákominna , hefðum og siðum . Svo er að sumu leyti enn , þrátt fyrir „ háskólalærða einstaklinga . “ En þar eins og víðar er misjöfn sauður í mörgu fé . Sumum þeirra lánast að læra eitt og annað , sem að gagni kemur , án þess að tapa kjölfestunni , arfi kynslóðanna . Meðal fræðimanna verða til hinar og þessar tískur , sem gera fátt annað en að rugla foreldra og börn þeirra í ríminu . Sumar eru beinlínis skaðlegar eins og stefna ofstækiskvenfrelsara í menntamálum . Hugmyndafræðilegt vegarnesti öfgahóps , sem hefur kvenfrelsunaráróður að atvinnu , er svipað því , sem áðurnefnd Hanna hafði með sér inn í samfélag frumbyggjanna . Kynhlutverk og ábyrgð : „ Börn læra það , sem fyrir þeim er haft – lengi býr að fyrstu gerð . “ Nútíma vísindi segja fátt gáfulegra . Þessi speki stendur óhögguð . Því er það , að föðurlausir ( karlmannslausir ) drengir læra ekki til fullnustu að verða karlmenn . Hvorki drengir né stúlkur hljóta fullan þroska sem menn , búi þau ekki að nánum tengslum við þroskað , fullorðið fólk . Á því er verulegur misbrestur , sem hið opinbera oft og tíðum stuðlar að í álögum öfgakvenfrelsaranna . Það er fráleitt að meta ábyrgðartilfinningu alls karlkynsins ( fjórir milljarðar eða svo ) á grundvelli nokkurra dæma um einstaka karlmenn eða gjörðir þeirra . Það sama á við um konur . Sumar konur hlaupast undan ábyrgð sinni , rétt eins og karlar . Sjálfur þurfti ég að höfða mál til að fá faðerni dóttur minnar viðurkennt . En það var skammgóður vermir . Mér var meinað að ala hana upp , sjá hana . Hún var frá mér tekin ( bókstaflega ) að nafninu til líka . Það var lögbrot . En það var siðferðilegur og lögvarinn réttur mæðra að svipta börn feðrum sínum . Samkvæmt laganna hljóðan er það refsivert í dag , en dómarar og stjórnsýsla láta það viðgangast . Máttur hefðarinnar og heimskunnar er mikill . Þú segir : „ Svo var það almennt ekki séð sem hlutverk karlkyns að vera í uppeldi barna sinna . “ Þessi staðhæfing hlýtur að byggja á misskilningi . Vissulega hefur það verið svo um gervalla sögu mannkyns , að mæður og konur hafi haft meginumsjón með ungviðinu fyrstu ár ævinnar , og innrætt þeim grunngildi samfélagsins , viðurkenndan hugsanagang þess , tungumál og siði . En karlar voru alla tíð þátttakendur í lífi nærsamfélagsins , barna og mæðra . Þeir báru aðalábyrgð á uppeldi drengja frá u.þ.b. sjö ára aldri . Á þessu er að verða vond breyting . Mikill fjöldi barna elst upp án náinna tengsla við feður sína og jafnvel karlmann yfirleitt . „ Ungur nemur , gamall temur “ – „ gott er það , sem gamlir kveða . “ Þessi speki er ónýtt í dag . Þú segir : „ Engin tenging er á milli kynfæra , hjarta og hugar , hvað þá sálar í milljónum karlmanna . Það geta engin stjórnvöld verið við stýrið um slíka „ rándýrs “ þörf , ... “ Þú hefur greinilega tileinkað þér orðaforða kvenfrelsaranna . Það hljómar óneitanlega kunnuglega , að karlar séu „ rándýr . “ Kynhvötin er að sönnu þreytandi . Það hljótast af henni alls konar vandræði . Mér er næst að halda , að skaparinn hafi hlaupið á sig í þessu efni . En því miður ! Kynhvöt er meðfædd , bæði konum og körlum . Styrkur hennar er misjafn hjá einstaklingum af báðum kynjum . Ég þekki engar áreiðanlegar , vísindalegar rannsóknir á hlutfallslegri greddu kynjanna . En þjóðsaga kvenfrelsaranna segir karla stjórnast af kynvökum og sókn í kynlíf . Einn starfsmanna Jafnréttisstofu , nýju ríkisbákni til að hafa stjórn á lífi landsmanna , lét sér þau orð um munn fara , að karlar hefðu „ óseðjandi kynþörf . “ En svo þekkja Íslendingar einnig dæmi um konur með brókarsótt . Það er vandályktað og vandratað um refilstigu kynlífsins . Það er augljóst , að fjöldi barna í veröldinni hefur verið getinn án ásetnings . T.d. kom bréfritari óvart undir í Vaglaskógi um verslunarmannahelgi á því Herrans ári , 1950 . En það má einu gilda , hvernig getnaði hefur verið háttað . Öll samfélög veraldar hafa gert kröfu um félagslegan föður . Sums staðar hafa siðir svo boðið , að móðurbræður skyldu taka að sér hlutverkið . Stundum hefur blóðbróður verið það falið og meira að segja neyðst til að giftast ekkju bróðurins . Nærri má geta um þá aukabyrði , sem á hann var lögð . Sama gilti um máttuga karla , sem skyldan bauð að taka skyldu að sér umönnun og framfærslu ekkjur látinna stríðsmanna og félaga . Þetta fyrirkomulag er að líkindum upphaf fjölkvænis , kvennabúra , enda þótt valdamiklar konur í móðurveldissamfélögum ( eða móðuréttarsamfélögum ) hafi stundað fjölveri . Hjónaband er ævinlega , að meginþræði til , sáttmáli eða kaupmáli um tilhögun efnahags og gagnkvæmrar skyldu á því sviði - og í kynlífi . T.d. gátu íslenskar konur umsvifalítið rift hjónabandi , væri karl þeirra ónýtur elskhugi – og haft á brott með sér peninginn frá pabba , heimanmundinn . Þannig hefur það verið frá öndverðu , þegar fjölskyldur önnuðust hjúskaparmiðlun að umtalsverðu leyti . Brúðhlaupið er annað tilbrigði við hjónaband er brúðhlaupið . Orðið hefur trúlega afbakast í brúðkaup , sbr. „ bryllup “ á dönsku . Þessi siður felur í sér , að karl nær sér í konu , að verndurum hennar forspurðum og jafnvel að brúðurunni forspurðri líka . En vernd kvenna var skylda eiginkarla , feðra og bræðra – ljúf siðferðileg skylda í dag . Mörg dæmi , t.d. á Íslandi , benda til þess , að um brúðhlaupið hafi í reynd verið sammælst milli hlaupagikkjanna En engu að síður gat brúðhlaup leitt til hefndarskyldu fjölskyldu brotthlaupinnar brúðar , þ.e. eiginmanna , feðra , bræðra , fóstbræðra og frænda , sem stundum voru leiksoppar kvenna sinna , sbr. Laxdælu . Það gerist vitaskuld , að feður / sæðishafar kinoki sér við þeim kostnaði , sem uppeldi barns hefur í för með sér . Það eru einkum þeir , sem hafa orðið fyrir sæðisstuldi , eða þeir , sem uppgötva rangfeðrun , ýmist sökum athugunarleysis fjöllyndrar móður eða sviksemi , að yfirlögðu ráði . Lái þeim hver sem vill . Hins vegar eru sæðisgjafar / feður hundeltir af kvenhollum yfirvöldum . Almennt gilda ekki viðurlög um slíkar konur , frekar heldur en þær , sem stunda markvissan hatursáróður í garð drengja og karla . „ Kynhvötin og hæfileikar til að vera foreldrar koma alls ekki nærri alltaf saman í mannverum , “ segir þú . Eins og áður er sagt , stjórnast uppeldi fyrst og fremst af innræti og þroska foreldra . Hæfileiki til uppeldis er snúið hugtak . En það er alkunna , að góður aðbúnaður í æsku stuðli að farsæld barns . Það þarf þekkingu og nærfærni til að greina alvarleg frávik . En það ber nauðsyn til að gera í sérhverju tilviki . Inngrip frá yfirvöldum eru stundum vanhugsuð sem og úrræði , sem mýmörg dæmi eru um . Kvennaathvarf er eitt slíkt , þar sem hugmyndafræðin um eitraða karlmennsku ræður ríkjum og lögð er áhersla á sundrungu fjölskyldna . Þú fullyrðir : „ Sú staðreynd að karlmönnum hefur verið skipað að bæla tilfinningar sínar um aldir hefur ekki verið rétt uppskrift fyrir heilbrigt mannlíf , og er í raun margra alda mismeðferð á karlkyni . Hvernig eiga tilfinningalega fatlaðir menn að vera góðir feður ? “ „ Bækluð karlmennska , “ er gamalkunn kvenfrelsunarrós í hnappagatinu . Það er að sumu leyti rétt , að karlmenn hafi þurft að bæla vissar tilfinningar niður við ákveðnar aðstæður , t.d í hermennsku og við veiðar . Óttinn við óttann er líka skiljanlegur , þ.e. að láta bilbug á sér finna , sýna af sér veikleikamerki . Það þótti ekki saga til næsta bæjar . Almennar væntingar kröfðust hins gagnstæða . Það stoðaði lítt að skæla , þegar í harðbakkann sló . Það var ekki til vinsælda fallið að sýna aumingjahátt í þessu efni . Og það er satt og víst , að bannsett stríðin hafi tekið toll af karlmönnum , svo og viðureignir við náttúru og villidýr . Raunar er það eitt grundvallarviðhorfa menningar vorrar , að körlum megi fórna að skaðlitlu , stundum að skaðlausu . Viðhorfið er börnum ( venjulega ) óafvitandi innrætt í fangi og við fótskör móður / kvenna . Það berst með „ móðurmjólkinni “ og „ andrúmsloftinu . “ Viðhorfið verður hluti sameiginlegrar vitundar , almenningsálit , almannarómur . Karlmennskan er margræð eins og kvenmennskan . Þú velur sem sagt að leggja áherslu á einn þátt hennar , þ.e. tilfinningaaga í hernaði og við hættulegar aðstæður . Enginn vill í raun vera án þessarar hæfni karlmanna ( sbr. síðustu óveðurshrinur á Íslandi , gróðurelda á Ástralíu ) , þ.m.t. svæsnustu ofstopakvenfrelsarar , sem segja okkur ófullburða og bæklaða og eitraða og sjúka , svo nokkrar svívirðingar séu upp taldar . Þess má geta , að aðall karlmennskunnar er í sjálfu sér ekki bara hugrekki , þegar vá steðjar að , heldur brjóstvit og fórnfýsi . Það á vissulega við um karlmennsku almennt . Andleg frjósemi karla og tækniþekking er ekki síður vitnisburður um styrk karlmennskunnar , heldur en styrkur vöðvanna . Fram undir vora tíma hafa karlar haldið í heiðri afrekum kvenna , ort þeim ódauðleg ljóð og samið þeim til heiðurs ómþýð tónverk – og aukin heldur framið gagnleg vísindi . En það er sannkallað gleðiefni , að skapandi snilligáfa kvenna njóti sín í enn meiri mæli , en fyrr á öldum , sbr. snilling okkar átthaga , Hildi Guðnadóttur . Samfélagsbreytingarnar , sem hafa gert okkur kleift að losa konur ( síður karla ) af klafa fyrri hlutverka , voru fyrst og fremst karla verk , framfarir í vísindum og tækni . Á sviði kynlífs og getnaðar ber getnaðarvarnirnar vitaskuld hæst . Þú segir : „ Það er því tími til að stokka upp og skapa stefnur og leiðir til að hjálpa fólki að vinna með þau flóknu dæmi sem oft skapast í lífi þess í öllum þessum samböndum og blönduðum fjölskyldum . Aðferðir sem þjóni öllum án þess að negla nýjar kynslóðir í forneskjulegum mynstrum . “ Ég er þér algerlega sammála . Affararsælast er að veita slíka þjónustu á grundvelli þeirrar margreyndu grunnaðferðar , að leita lausna á vandanum , þar sem hann skapast . Því er t.d. ofbeldisvandi á heimili ekki leystur með því að keyra konur og börn þeirra með blikkandi ljós til kvennaathvarfs . Það sakar vitaskuld heldur ekki , að starfsmenn séu menntaðir til starfa síns og honum vaxnir . Að lokum biðst ég undan fleiri opinberum bréfum . Sértu áhugasöm um skoðanir mínar , er þær að finna í allnokkrum greinum , sem ég hef skrifað í fjölmiðla síðasta aldarfjórðunginn eða svo . Í þessum ágæta miðli , Vísi , er nokkur hluti þeirra . Þær eru einnig aðgengilegar á : arnarsverrisson.is . Vona , að brátt sjáist fyrir endann á hörmungum og hamförum í Ástralíu .