Um árabil var rifrildi um kirkjuheimsóknir skólabarna ómissandi partur af hverri aðventu . Ár eftir ár bárust Siðmennt fjölmargar tilkynningar og póstar frá foreldrum í desember , sem voru ósáttir við ríkjandi fyrirkomulag og varð þetta um tíma eitt af stærstu baráttumálum félagsins . Trú - og lífsskoðanir eru einkamál hvers og eins og leik - og grunnskólar sem hið opinbera rekur eða styrkir eiga að vera griðarstaðir barna þar sem þau eru laus undan einhliða áróðri trú - eða lífsskoðunarfélaga . Foreldrar voru eðli málsins samkvæmt ekki sáttir við að börnin þeirra þyrftu að sitja undir trúarinnrætingu á skólatíma , eða gefa upp lífsskoðun sína og þurfa svo að vera teknir út fyrir hópinn í kjölfarið . Ástandið var í alla staði algjörlega óboðlegt , og ég þekki það vel af eigin raun að það getur verið bæði erfitt og lýjandi að vera foreldrið sem tekur slaginn um kirkjuheimsóknir . Árið 2013 rofaði loks til í þessum málaflokki þegar Mennta - og menningarmálaráðuneytið gaf út meginviðmið um samskipti skóla og trúfélaga . Í kjölfarið hefur orðið mikil bragabót í þessum málaflokki , en betur má ef duga skal . Það eru tvær greinar í viðmiðum ráðuneytisins sem mér þykja sérstaklega mikilvægar , og miðað við þau erindi sem enn berast Siðmennt , þá eru þessi viðmið iðulega brotin : - Mikilvægt er að fræðsla þessi og heimsóknir sé gerð á vegum skólans og í þeim tilgangi að fræða nemendur um tiltekin trúarbrögð , inntak þeirra , helgidóma og siði en feli ekki í sér innrætingu tiltekinna trúarskoðana eða tilbeiðslu . - Eftir fremsta megni skal forðast að nemendur og foreldrar séu settir í þá aðstöðu að þurfa að gera grein fyrir lífsskoðunum sínum . Sem foreldri tveggja barna á grunnskólaaldri , og sem framkvæmdastjóri Siðmenntar , veit ég um alltof mörg dæmi þar sem foreldrar eru settir í óþægilegar aðstæður sem upp koma í tengslum við þessar heimsóknir og að oftar en ekki stýra prestarnir uppleggi þeirra , en ekki skólarnir eða kennarar . Í mínum huga er ákveðin tímaskekkja að hin svokallaða þjóðkirkja hafi jafn sterk ítök í helgihaldi skóla landsins og raun ber vitni , nú þegar rúmlega þriðjungur þjóðarinnar stendur utan kirkjunnar . Við höfum náð langt í þessum málaflokki með samstilltu átaki og málefnalegri umræðu . Flest getum við vonandi verið sammála um það að kirkjuheimsóknir skóla um jól eigi ekki að innihalda trúboð né innrætingu . Mér þykir það bæði eðlileg og sanngjörn krafa að við göngum alla leið og tryggjum það að skólar landsins séu sannarlega griðarstaðir fyrir alla , óháð lífsskoðunum , og engin þurfi að sitja undir trúarinnrætingu á skólatíma eða gera grein fyrir lífsskoðun sinni nema einstaklingurinn sjálfur kjósi . Að þessu sögðu óska ég ykkur öllum gleðilegra jóla ! Höfundur er framkvæmdstjóri Siðmenntar , félags siðrænna húmanista á Íslandi .