155 Hanri var lafur , laungraftur , lúrlegur og ramstaður , meiddur á miðju Iiaki ; þessi er haltur , hrygghrotinn ; hvað gildir ? í annað sinn eg kenist úr hestahraki . Brýnir hann síðau husann sinn , og liorar í skakka hófínn inn heldur stóra holu ; svartan leggur hann söðulinn á , og sækir á f'ramm , mest sem má , í næmri norðangolu . Hittir hann hæ og brátt fiar her . Bóndinu sá , sem fyrir er , arkar út lil gátta . Sigurgelinn , seigir hinn . Sæll vertu , og velkominn í nótt hjá oss að náfta . Yður fiakka eg , elskuvin ! á framm leingra nauðsynin rekur mig að ríða ; fió ftað banni liaginn hinn , jeg blóðjárnaði klárinn minn ; lijer er liolan síðan .