En ef hann endar , hvað gerist á eftir ? Kannski það besta sem ég get sagt um tímann sé að útskýra hvernig leyndardómurinn hefur dýpkað fyrir mér eftir því sem ég hef reynt að horfast í augu við hann . Ef ég tek einhverjar tvær raunverulegar klukkur , stilli þær saman og læt þær ganga , munu þær eftir nokkurn tíma alltaf sýna mismunandi tíma . Mundi tíminn streyma fram ef ekkert væri til í alheimi ? Þetta virðist vera freistandi skoðun af því að hún fær okkur ekki til að trúa á eitthvert algilt tímastreymi sem við getum ekki athugað . Við skulum ekki hafa hér áhyggjur af hvað bein lína er ( það er ráðgáta rúmsins sem er alveg hliðstæð ráðgátu tímans , en ég ætla ekki að ræða um hana hér ) . Er það tími einhverrar sérstakrar klukku ? Hvernig gætum við verið alveg viss um hvort framsetning lögmálsins er rétt ef við höfum engan aðgang að þessum algilda , fullkomna tíma ? Og reyndar lauk Albert Einstein , sem kollvarpaði kenningu Newtons um tímann , lofsorði á ‘ hugrekki og dómgreind ’ Newtons fyrir að vera í andstöðu við það sem eru greinilega betri heimspekileg rök og gefa sér þær forsendur sem þurfti til að hugsa upp eðlisfræði sem vit var í . Nú , tíminn sem kemur fram í tónlist þeirra er ekki hinn algildi tími taktmælisins sem er til fyrirfram , hann er afstæður tími byggður á hinum raunverulegu tengslum sem verða til á milli tónlistarhugsananna og hendinganna . Við vitum að þetta er svona því að tónlistarmennirnir hlusta ekki á taktmælinn , þeir hlusta hver á annan , og með samleik sínum búa þeir til tíma sem er einstæður fyrir stað þeirra og stund í alheimi . Fyrir Leibniz og aðra heimspekinga er taktmælirinn hins vegar hugarburður sem lokar augum okkur fyrir því sem raunverulega gerist ; eini tíminn er takturinn sem tónlistarmennirnir slá í sameiningu . Sem sagt , það sem þarf er lýðræðislegt frekar en einræðislegt lögmál þar sem tími hvaða klukku sem er , hversu ófullkomin sem hún kann að vera , er jafn góður og tími hvaða annarrar klukku sem vera skal . Vandinn er að almenna afstæðiskenningin er aðeins helmingurinn af byltingunni í eðlisfræði tuttugustu aldar því að við höfum líka skammtakenninguna . Ljóst er að vandinn er fólginn í því að koma hugmynd Leibniz um afstæðan tíma inn í skammtakenninguna , nema maður vilji fara aftur á bak og grundvalla þessa sameiningu á hinu gamla tímahugtaki Newtons . Þetta á einnig við um klukkur ; á sama hátt og köttur í skammtakenningunni getur verið til í ástandi sem er í senn mögulega lifandi og mögulega dautt getur klukka verið til í ástandi þar sem hún gengur samtímis á venjulegan hátt og aftur á bak . Því afstæðiskenningin er kenning þar sem tíminn getur vissulega byrjað og endað . Ein afleiðing af þessu er að það kemur að þeim punkti þar sem eitthvað yrði að fara hraðar en ljósið til að sleppa út frá yfirborði stjörnunnar . Spurningin er , hvað gerist þá ? Þess vegna heldur kenningin því einfaldlega fram að tíminn stöðvist . Á hinn bóginn , ef hann stöðvast ekki þá hljótum við að hugsa okkur heilan , takmarkalausan heim inni í hverju svartholi , um aldur og ævi utan sjónmáls . Tilvísanir 1 . – Þýð.