Upplýsingar Júníusar eru í fyrsta lagi frá Ameríkuagentunum sjálfum , eða „ útflutningsstjórum “ eins og þeir kölluðust sem skipulögðu hópferðir til Vesturheims og seldu farseðla . Svo hefur Júníus í þriðja lagi farið yfir mörg þau rit þar sem helst er getið um einstaka íslenska vesturfara og bætt við fólki sem hvorki fannst getið hjá agentum né prestum . Miklu fleiri eru þeir þó sem fóru vestur eftir 1914 . Þessum götum mætti að einhverju leyti loka með könnun á farþegalistunum frá Vesturheimi , en slíka rannsókn hefur ekki verið ráðist í . En víða urðum við að áætla eftir líkindum hve margir hefðu farið án þess að koma nokkurs staðar fram . Úr vöndu er að ráða þegar svara á hversu margir fluttust heim til Íslands aftur . Aldrei hefur verið reynt að skrá þá á sama hátt og Júníus gerði við vesturfarana sjálfa . Slíkur reikningur er mikilli óvissu háður , bæði vegna hugsanlegrar ónákvæmni í fjölda vesturfaranna sjálfra og af því hve lítið er vitað um búferlaflutninga milli Íslands og Evrópu . Í bók okkar Steinþórs er samanburður við flutningsjöfnuð landsins notaður til að prófa hvort áætlaður vesturfarafjöldi virðist nærri lagi , en ekki reynt að ná ákveðinni niðurstöðu um fjölda heimfluttra vesturfara . Gróft áætlað má þó slá því fram að þeir hafi verið nálægt einu þúsundi fram til 1914 , þar af flestir eftir 1900 en mjög fáir fyrir 1890 . Að heilar fjölskyldur slitu sig upp eftir langa dvöl vestra og flyttust aftur til gamla landsins , það var örugglega sjaldgæft . Í íslenskum manntölum eru nauðafáir sagðir fæddir í Bandaríkjunum eða Kanada , og af því má sjá að heimfluttir vesturfarar höfðu yfirleitt ekki með sér börn fædd vestra .