Katrín Þóra Sigurbjörnsdóttir átti sér draum . Hún ætlaði að verða ballerína , komast að í erlendum dansskóla og dansa síðan fegurstu verk ballettsögunnar fyrir áhorfendur . Þegar líkami hennar fór að þroskast og mjúkar , ávalar línur að koma í ljós var hún fullviss um að það myndi spilla möguleikum sínum og hún fór að borða sífellt minna til að vera nógu grönn . En hvenær er manneskja grönn og hvenær horuð ? Mörkin eru fljót að mást og verða óskýr þegar lífið snýst orðið um megrun . Í raun skiptir engu hvort það er draumurinn um að verða ballerína , fimleikastjarna , fyrirsæta eða bara flott kona sem rekur ungar stúlkur áfram afleiðingin er oft sú sama . Þær missa tökin og matur eða öllu heldur svelti verður að þráhyggju . Í viðtalinu lýsir Katrín Þóra því einkar vel hvernig hungurtilfinningin var allsráðandi og allar hennar hugsanir snerust um mat . Samt gat hún ekki og mátti ekki borða . Á sama tíma og hún var að takast á við breytingar á líkama sínum var hún einnig að flytjast frá grunnskóla yfir í menntaskóla og þar voru líka gerðar aðrar kröfur . Námsmaðurinn sem skaraði fram úr í barnaskóla var kannski bara meðalnemandi þegar í framhaldsskólann var komið . Þar með hafði sá hluti af sjálfsmyndinni einnig riðlast . Katrínu Þóru fannst huggun í því að hafa þó að minnsta kosti stjórn á átinu . Hún gæti staðið sig þar þótt allt annað væri á hverfanda hveli . Unga ballerínan var komin með anorexíu . En um leið og sjúkdómurinn náði sífellt sterkari tökum á henni hófst mikill blekkingarleikur . Hún vissi innst inni að hún væri á hættulegri braut og gerði þess vegna allt hvað hún gat til að halda þessu leyndu fyrir sínum nánustu . Það vildi henni hins vegar til happs að fjölskyldan áttaði sig á hvað var að gerast og gripið var inn í ferlið . Anorexía er flókinn sjúkdómur og margvíslegar orsakir liggja að baki . Áberandi er þó að það eru samviskusömu , metnaðarfullu og duglegu krakkarnir sem helst verða honum að bráð . Krafan um að allir líkamar séu spengilegir nær heljartökum á þeim og ef þau stunda íþróttir eða listgreinar þar sem grannur líkami er kostur skiptir þetta enn meira máli . Eitt besta andsvarið við sjúkdómum af þessu tagi væri ef samfélagsleg viðhorf breyttust . Ef ekki væru stöðugt gerðar kröfur um meiri og stærri afrek á öllum sviðum og einstaklingar fengju að njóta sín hver á sínum forsendum . Fegurð er heillandi og ekkert undarlegt þótt mannfólk dáist að henni í hvaða myndum sem hún birtist . En fegurðin felst ekki í fullkomnun ; mjúkar línur , stæltir skrokkar , búlduleit andlit , grannleitt fólk – allt hefur sinn sjarma . Þegar og ef það rennur upp fyrir okkur er stigið mikilvægt skref í átt að betra og umburðarlyndara samfélagi .