Maríanna ! Ég gapti af undrun þegar ég rak augun allt í einu í kunnuglegt andlit á skólaganginum . Var það sem mér sýndist ? Var þetta ekki stelpan í ostaauglýsingunni ? Sú sem hékk uppi á vegg í hverri einustu sjoppu um allt land þessa dagana og brosti eins og hún lifandi gat framan á tímariti ? Ég gat ekki betur séð . Þarna hékk hún upp við stofudyr í hlæjandi stelpnageri . Eins og glitrandi gimsteinn á sorphaug . Þúsund sinnum sætari en á öllum myndum . Hún var þá í þessum skóla ! Ég var búinn að rangla um í leit að stofu númer tuttugu og sex , búinn að týna öllum áttum í þessu stóra völundarhúsi , nýfluttur í hverfið og þekkti engan , en nú týndi ég sjálfum mér gersamlega . Maríanna ! Nafnið eitt gat dugað til að kveikja í manni bál . Ég stóð í ljósum logum . Starði á þetta broshýra og fagurlimaða undur eins og naut á nývirki . Hún var ekki bara ljósmyndafyrirsæta . Hún var líka handboltastjarna og steingeit , hún elskaði lasanja og allt sem var ítalskt , hún elskaði töff föt og kraftmikil mótorhjól og hún átti engan kærasta en var veik fyrir ákveðnum týpum , stórum , flottum , ljóshærðum og bláeygðum strákum , sakaði ekki að þeir væru í handbolta . Ég vissi þetta allt . Hafði lesið það í blaði á dögunum þar sem hún var spurð spjörunum úr . Og nú leit hún til mín .