Einn kom að húsi í úthverfi og fékk sér að drekka við hlið heimilishundsins . Annar fór upp í bíl og saup á vatnsflösku og sá þriðji skreið í átt að hjólreiðamanni og þáði sopa úr brúsa . Þau eru allnokkur myndskeiðin af kóalabjörnum í ofsahita og hamfaraeldum sem fólk og fjölmiðlar deila nú á samfélagsmiðlum . Þessar litlu og krúttlegu skepnur , sem eru reyndar ekki bjarndýr heldur pokadýr , hafa orðið að táknmynd gróðureldanna miklu í Ástralíu . Talið er að nokkur þúsund þeirra hafi farist síðustu mánuði , jafnvel um 30 þúsund , sem hefur ýtt enn frekar undir viðkvæma stöðu þeirra . Kóalabirnir hafa reyndar lengi verið tákn landsins , þjóðardýrið og lokkað að ferðamenn í tugi ára , enda náttúruleg búsvæði þeirra hvergi annars staðar að finna í heiminum . Auglýsing Það er vart hægt að hugsa um Ástralíu án þess að hugsa samtímis um kengúrur og kóalabirni , svo stórt er hlutverk þeirra í ímynd landsins víðfeðma í suðri . Báðar þessar tegundir þykja sérlega myndrænar , uppátækjasamar og skemmtilegar svo ekki sé talað um óvenjulegar . Kengúra með brjóstkassa eins og þrekinn karlmaður . Kóalabjörn að gæða sér á laufblöðum með unga sinn á bakinu . Ljósmyndir og myndskeið sem okkur hafa birst í gegnum árin hafa kallað fram bros , fliss og hlátur . Það eru aðrar tilfinningar sem myndirnar vekja hjá mörgum nú um stundir . Kengúra á stökki beint fyrir framan stórkostlegt eldhaf . Kóalabjörn að skýla afkvæmi sínu fyrir logunum og brennur því sjálfur á fótunum . Hræ kengúru eins og kolamoli flæktur í girðingu . Hræ kóalabjarnar eins og steingervingur samgróinn sótsvartri trjágrein . Mjúki , fallegi feldurinn sviðinn . Loðnu eyrun hárlaus og líkjast helst steiktum laufblöðum . „ Þetta hryllilega ár þjást allar tegundir . Það er virkilega ógnvænlegt , “ segir ástralski líffræðingurinn Stephen Brend . „ Okkur mönnunum er heitt , dýrunum er heitt . Þetta er martröð . “ Kingsley Dixon , vistfræðingur við Curtin-háskóla í Perth , segir hættu á útrýmingu hafa aukist . „ Margar tegundir sem voru ekki í hættu eru nú í útrýmingarhættu . [...] Þetta er líffræðileg úrslitaorrusta sem sjaldan hefur áður sést . “ Við dögun nýs árs , nýs áratugar , hóf fréttum af hamförunum mannskæðu í Ástralíu að rigna yfir heimsbyggðina . Eldarnir hafa heimt að minnsta kosti 24 mannslíf , þar af fjögurra slökkviliðsmanna . Yfir 2.000 heimili hafa eyðilagst – líklega eru þau mun fleiri . Heilu bæirnir munu þurrkast út . Landsvæði á stærð við allt Ísland hefur brunnið og sumarið rétt nýhafið þarna hinum megin á hnettinum . Því er nú spáð að eldarnir muni loga í marga mánuði til viðbótar . Reynt hefur verið að slá tölu á fjölda þeirra dýra sem hafa týnt lífi í eldunum og hitunum síðustu mánuði . Það er erfitt en sérfræðingar hafa þó sagt að líklega sé talan á bilinu hálfur til einn milljarður . Fágætt dýralíf Í Ástralíu er að finna margar svokallaðar einlendar dýrategundir , þ.e. dýr sem finnast ekki annars staðar . Það skýrist af einangrun landsins um milljónir ára . Ýmsar slöngur , kengúrur , kóalabirnir og nefdýr eru þar á meðal . Þetta á líka við um margar trjátegundir og aðrar plöntur þó að þeim hafi á síðari tímum verið dreift viða um heim . Kóalabirnir eru einfarar . Þeir eru frekar smágerðir , verða 60 - 80 sentímetrar á hæð og um 14 - 17 kíló að þyngd . Þeir eru jurtaætur og éta lauf í kílóavís á hverjum degi . Margar dýrategundirnar í Ástralíu eru á válista og sumar þeirra metnar í útrýmingarhættu . „ Það er enginn sem veit á þessari stundu hvort einhverjar dýra - eða plöntutegundir muni hverfa alveg vegna skógareldanna , “ segir Trausti Baldursson , forstöðumaður vistfræði - og ráðgjafardeildar Náttúrufræðistofnunar , í samtali við Kjarnann . Kóalabirnirnir eru þar á meðal en einnig aðrar tegundir , m.a. skordýr og skriðdýr . „ Það eru sum sé ekki aðeins stóru dýrin sem allir þekkja sem eru í hættu , þó að þau fái mesta athygli í fjölmiðlum , heldur mörg önnur , “ bendir Trausti á . Staðbundnir stofnar í hættu Skógareldar eru algengir í Ástralíu en eru óvenju miklir núna og margir velta því fyrir sér hvort að hætta sé hreinlega á að ákveðnar tegundir dýra deyi út . Trausti segir að varlega verði að fara í slíkar vangaveltur . Margt sé óljóst nú þegar eldarnir geisa enn . Hann segir að ákveðin hætta sé fyrir hendi , sérstaklega hvað varðar staðbundna stofna fágætra dýra - eða plöntutegunda . „ Margir staðbundnir stofnar gætu tapast þótt tegundin sjálf sé ekki í hættu . En þetta myndi valda því að fjölbreytni minnkar sem gæti leitt til sérstakrar þróunar sem erfitt er að spá fyrir um . “ Auglýsing Líffræðilegur fjölbreytileiki Ástralíu er einn sá mesti sem fyrirfinnst á jörðinni og yfir 80% af dýrategundum landsins er hvergi annars staðar að finna , þar á meðal 244 spendýrategundir . Dýraríkið þar var viðkvæmt áður en hamfaraeldarnir hófust og 34 tegundir spendýra hafa dáið út á síðustu 200 árum . Þó að dýrin hafi þróast þar í milljónir ára , líkt og Trausti bendir á , og séu því búin að aðlagast vel sumarhitum , eiga þau mörg hver sérlega erfitt uppdráttar nú þegar hvert hitametið af öðru hefur fallið og fordæmalausir þurrkar hafa geisað mánuðum saman . Það eru sum sé ekki aðeins eldarnir sem eru að stráfella dýrin . Þá er enn ein hættan fyrir hendi ; eyðilegging búsvæða sem mun leiða til sultar . Hvers vegna flýja kóalabirnir ekki ? Ljóst er að mörg dýr hafa beinlínis orðið eldstungum að bráð . Eðlileg spurning hefur vaknað hjá almenningi : Geta dýrin ekki bara flúið ? Í mörgum tilvikum er það vissulega tilfellið . Fuglar og stór dýr á borð við kengúrur geta lagt á flótta og gera það ef aðstæður leyfa . En margar tegundir hafa ekki sömu hreyfigetu og aðrar eru algerlega háðar skógunum og fara því hvergi . Kóalabirnir eru í þeim hópi sem á erfitt með að flýja . Skýringarnar eru nokkrar . Við eðlilegar aðstæður kunna þeir best við sig í krónum tröllatrjánna . Þar geta þeir setið tímunum saman og étið lauf sem er þeirra helsta fæða . Efnaskipti þeirra eru gríðarlega hæg og þeir sofa 16 - 20 klukkustundir á sólarhring . Þeir hreyfa sig af þessum sökum mjög hægt og þekkja ekkert annað en skóginn og trén sem þeir halda til í , skóginn sem veitir þeim skjól og fæðu . Kóalabjörn á teikningu frá því í lok nítjándu aldar . Talið er að dýr skyld kóalabjörnum hafi orðið til á meginlandi Ástralíu fyrir um 45 milljónum ára . Elstu steingervingar sem fundist hafa eru 25 milljón ára gamlir . Ástralía varð með tímanum þurrari , gróðurfar þróaðist og tröllatré ( eucalyptus ) urðu ráðandi en þau eru einmitt helsta fæða kóalabjarna nútímans . Frumbyggjar Ástralíu er taldir hafa komið þangað fyrir um 60 þúsund árum . Kóalabirnir , rétt eins og öll önnur dýr sem fundust í landinu , voru mikilvægur hluti af menningu þeirra , koma fyrir í mörgum þjóðsögum og á hellamyndum . Frumbyggjar veiddu kóalabirni sér til matar en nóg var af þeim alla tíð eða þar til Evrópubúar komu þangað árið 1788 . John Price var fyrsti Evrópubúinn sem greindi frá tilvist kóalabjarna . Árið 1798 fór hann um Blue Mountains , skammt frá þeim stað þar sem Sydney er í dag , og lýsti síðar upplifun sinni af því er kóalabjörn varð á vegi hans . Í fyrstu var talið að um bjarnartegund væri að ræða en síðar var ljóst að hann tilheyrði hinum sérstæðu pokadýrum sem fæða óþroskuð afkvæmi en bera þau svo í húðpoka á líkama sínum í margar vikur og jafnvel mánuði . Unginn er aðeins um 1 gramm að þyngd er hann fæðist og skríður ofan í poka móður sinnar þar sem hann dvelur í marga mánuði . Talið er að „ kóala “ sé dregið af orðunum „ ekkert vatn “ á einu af tungumálum frumbyggja . Sú nafngift er sprottin útfrá því að þessi dýr drekka sjaldan vatn heldur fá þann vökva sem þau þurfa frá safaríkum blöðum tröllatrjáa . Nú þegar skógarnir brenna hafa þau þó nálgast menn og sótt í vatn . Þorstinn er orðinn lífshættulegur . Strax við upphaf nýlendutímans var hafist handa við að ryðja skóga . Þar með hófst aðþrenging að búsvæðum dýranna . Evrópsku landnemarnir sáu verðmæti í feldi kóalabjarnarins og hófu miklar veiðar . Upp frá því og þar til á fjórða áratug síðustu aldar voru milljónir kóalabjarna drepnar og feldur þeirra seldur . Árið 1924 var þá ekki lengur að finna í fylkinu Suður-Ástralíu og fá dýr voru eftir í Nýja Suður-Wales . Í Viktoríu-fylki voru líklega aðeins um 500 dýr . Stórtækar veiðar voru oft stundaðar þar sem mörg hundruð þúsund dýr voru felld á nokkrum vikum . Vernduðu dýrið en ekki heimkynnin En það kom að því að almenningi stóð ekki lengur á sama og krafðist þess að þessum veiðum yrði hætt . Á fjórða áratug síðustu aldar friðuðu stjórnvöld allra fylkja landsins kóalabjörninn . En búsvæði hans voru ekki friðuð og skógareyðingin hélt áfram sem sem hefur síðustu ár haft hvað mest áhrif á afkomu hans . Það er , eins og Trausti hjá Náttúrufræðistofnun segir , erfitt að slá því föstu hversu margir kóalabirnir hafa drepist í eldunum . Heyrst hafa tölur frá 8 - 30 þúsund í fjölmiðlum . Þeirra helstu búsvæði eru í Nýja Suður-Wales og þar hafa eldarnir verið hvað mestir . Sérfræðingar hafa fullyrt að á Kengúru-eyju , þriðju stærstu eyju Ástralíu , hafi þúsundir kengúra og kóalabjarna farist en meira en þriðjungur eyjunnar hefur brunnið . Hlúð að slösuðum kóalabirni í dýraathvarfi . Birnirnir eru margir með brunnið trýni og einnig brunasár á fótunum . Mörg félagasamtök og einstaklingar hafa lagt sitt af mörkum til að bjarga slösuðum dýrum . Í þeirra hópi er maður í bænum Mallacoota sem bjargaði níu kóalabjörnum og nágrannar hans eru nú að hjálpast að við að byggja skýli fyrir þá . Aðrir hafa skilið eftir vatn og fæðu á víðavangi fyrir dýrin . Kona ein , sem missti bústað sem hún átti norður af Sydney , segir að eignatjónið sé eitt en að hjálpa öðrum sé mikilvægara . Hún hefur skilið eftir fæðu handa villtum dýrum og hefur einnig tekið nokkur þeirra að sér . Já , þeir eru krúttlegir með sín loðnu eyru á stóru höfði og afkvæmi sín á bakinu hátt uppi í trjánum . En hlutverk þeirra er þó miklu stærra en að gleðja okkur mannfólkið . Þeir eru mikilvægur hlekkur í vistkerfinu . Mest eru áhrif þeirra í skógum tröllatrjánna . Fyrir komu Evrópubúa voru þeir þar í milljóna vís en nú telja þeir aðeins nokkra tugi þúsunda . Þeir eyða mestum tíma sínum í trjánum sofandi eða að éta lauf og hafa þannig hlutverki að gegna við að grisja skóginn , viðhalda heilbrigði hans og koma sólarljósi í gegnum trjákrónurnar niður á skógarbotninn . Á regntímanum er úrgangur þeirra mikilvægur áburður og hjálpar til við vöxt og endurnýjun gróðurs . Þá éta ýmis smádýr einnig skítinn . Fleiri tegundir gegna svipuðu hlutverki en fæstar þeirra geta klifrað jafn hátt og kóalabirnirnir . Vera þeirra í trjákrónunum hefur einnig önnur áhrif : Þeir missa lauf og brjóta greinar sem falla til jarðar og eru fæða fyrir skordýr . Er þeir drepast éta svo önnur dýr hræ þeirra . Sjálfboðaliðar og dýralæknar reyna að bjarga öllum þeim kóalabjörnum sem þeir geta . Um allan heim prjónar nú fólk vettlinga eða sokka til að setja á fætur þeirra . Þessi hringrás lífsins í vistkerfinu hefur raskast af mannavöldum síðustu áratugi . Skógarnir hafa verið felldir til að rýma fyrir landbúnaði af miklum móð . Gróðureldar eru svo ein helsta ógn kóalabjarnanna nú um stundir . Þetta sumarið hafa eldarnir verið sérlega miklir og litlu , loðnu pokadýrin , sem haldið hafa til í skógunum í þúsundir ára , eiga í vök að verjast . „ Öll dýr sem eru staðbundin eru í mikilli hættu , “ segir ástralski líffræðingurinn Sarah Legge . „ Myndirnar sem við sjáum af þjáðum kóalabjörnum er hræðilegar . En þeir eru útbreiddari [ en margar aðrar tegundir í Ástralíu ] svo að þeir eru ekki á barmi útrýmingar á sama hátt og margar aðrar tegundir . “ Kóalabirnir eru á válista , þar eru þeir flokkaðir sem „ viðkvæm tegund “ en ekki sagðir í útrýmingarhættu , enn sem komið er . Hvort að það muni breytast í kjölfar hamfaraeldanna nú á eftir að koma í ljós . Kjarninn er vettvangur umræðu og á nýliðnu ári voru 539 skoðanagreinar birtar , stærstur hluti þeirra aðsendar greinar . Okkar tryggð er aðeins við lesendur . Við erum skuldbundin ykkur og værum þakklát ef þið vilduð vera með í að gera Kjarnann enn sterkari .