Íslenskt mál og almenn málfræði - 01.01.1982 , Blaðsíða 291 Flugur 289 Nú getur auðvitað verið varasamt að leggja út af heimild um d-íram - burð fremst í ,, / ? - orðum " í tali aðeins einnar manneskju . Svo vel vill hins vegar til að um þennan framburð eru fleiri vitnisburðir þótt ekki geti þeir talist óvefengjanlegir eins og samtalið góða . Þetta eru eins konar munnmæli , þ. e. fleygar setningar sem ég hef heyrt hafðar eftir látnum Dýrfirðingum . Dæmi af þessu tagi sem ég hef ástæðu til að ætla að séu nokkuð örugg eru eftirfarandi setningar : 8 ( 1 ) Skamm af dí ég mann da ( ð ) ekki 9 ( 2 ) Ef dú vissir hvað ég er búinn að tapa miklu á því að lána þá mundirdu ekki biðja mig ( 3 ) Fardu nú út með köttinn dinn ( 4 ) Éttu detta fjandinn dinn ; þú færd ekki neitt ef dú gleypir detta ekki andskotinn dinn Orð sem hent eru á lofti og höfð eftir fólki eru e. t . v . ekki traustvekjandi heimildir um framburð enda þótt heimildarmenn séu bæði glöggir og minnisgóðir . 10 En reyndar er þó verulegt samræmi á milli rf-framburðar í ( l ) - ( 4 ) og samtalinu hér að framan . " Þótt ekki væri annað sýna setningarnar í ( l ) - ( 4 ) því a . m. k . að d-framburður fremst í ,, / > - orðum " hefur ekki verið einstaklingsbundið sérkenni Guðrúnar Eyjólfsdóttur heldur haft einhverja útbreiðslu í Dýrafirði á síðustu öld og fyrri hluta þessarar . Að lokum er vert að víkja örlítið nánar að d-framburði Guðrúnar Eyjólfsdóttur . Setningarnar í ( 1 ) og ( 2 ) eru hafðar eftir manni sem fæddur var 1884 í Þing - eyrarhreppi og bjó lengst af á Þingeyri . ( 3 ) og ( 4 ) eru hafðar eftir Mýrhreppingi , fædd - um 1869 . Eða u . þ. b . : [ sgam : avdiJEmanda ( I ) ll ] . t > etta mun hafa þýtt nánast „ skömm er að því að ég skuli ekki muna það " . Óhljóðverpta myndin skamm kann að vera til vitnis um dönsk eða norsk áhrif en svo þarf þó ekki að vera ; þarna gæti verið um að ræða leif úr miðaldamálinu ( sbr. Bandle 1956 : 37 ) . Heimildarmenn mínir eru Áslaug Jensdóttir og Valdimar Kristinsson á Núpi , Elías Kjaran Friðfinnsson á Þingeyri og Jón Gíslason frá Mýrum . Éttu detta í ( 4 ) hefur þó sérstöðu því að þar er d-framburður á eftir sérhljóði ( sbr. næsta kafla . ) Ég hef þó ástæðu til að ætla að þetta geti verið rétt eftir haft . Reyndar hefur Ásgeir Bl . Magnússon tjáð mér að hann muni , með nokkurri vissu , eftir dæmum á borð við : Hann sagdi da ( ð ) ; Gerdu da ( ð ) . íslenskt mál IV 19