Hver er heimspekileg notkun orðanna inntak og umtak ? Orðin inntak ( e. intension ) og umtak ( e. extension ) eru notuð í heimspeki til að gera grein fyrir tveimur mismunandi gerðum merkingar . Annars vegar er um að ræða það sem viðkomandi orð ( eða setning ) gefur í skyn eða lætur í ljós og hins vegar þann hlut í heiminum sem orðið táknar eða vísar til . Þannig gæti inntak orðsins köttur verið einhvers konar hugtak á borð við “ smávaxið spendýr með oddmjó eyru sem mjálmar og malar , ræðst á mýs og fugla og er oft gæludýr mannfólksins ” en umtak orðsins er allir þeir hlutir sem það vísar til , það er allir kettir í heiminum . Orðin inntak og umtak samsvara , að minnsta kosti hjá flestum heimspekingum , orðunum skilningur og tilvísun . Árið 1892 birti þýski stærðfræðingurinn og heimspekingurinn Gottlob Frege ( 1848 - 1925 ) ritgerðina “ Über Sinn und Bedeutung ” , eða “ Skilningur og merking , ” sem átti eftir að hafa gífurleg áhrif á málspeki 20. aldar . 1 ) Dæmi Freges af morgunstjörnunni ( Phosphorus ) og kvöldstjörnunni ( Hesperus ) er líklega eitt af frægustu skýringardæmum heimspekisögunnar . Orðin kvöldstjarnan og morgunstjarnan vísa til sama hlutarins , það er til reikistjörnunnar Venus . Þau hafa þannig sömu tilvísun og má því segja að þau hafi sömu merkingu . Hins vegar leggjum við mismunandi skilning í orðin kvöldstjarna og morgunstjarna og til dæmis getur einhver haldið að kvöldstjarnan og morgunstjarnan séu ekki sami hluturinn . Því getum við líka sagt að orðin tvö hafi ekki sömu merkingu . Þau hafa sömu tilvísun en ekki sama skilning , sama umtak en ekki sama inntak . Jafnframt er gert ráð fyrir að umtak orðs ( eða setningar ) ráðist af inntaki þess og orðið hafi því umtak eða tilvísun sína gegnum inntakið . Tvískipting merkingar í inntak og umtak leysir ákveðin vandamál sem koma upp ef aðeins er gert ráð fyrir einni gerð merkingar . Ef við gerum til dæmis ráð fyrir því að merking nafnorðs sé einfaldlega sá hlutur sem það vísar til lendum við í vandræðum með orð á borð við einhyrningur sem vísa ekki til neins í raun og veru . Samkvæmt þessu væri orðið einhyrningur merkingarlaust og setningar á borð við “ Einhyrningar eru ekki til ” merkingarlausar líka þar sem frumlagið er merkingarlaust . Slík setning hefði sömu merkingu og " Slkjlktj eru ekki til . " Flestir mundu hins vegar segja að setningin “ Einhyrningar eru ekki til ” hafi merkingu og gefi ákveðnar upplýsingar . Með skiptingu Freges er hægt að segja að orðið einhyrningur hafi inntak þótt það hafi ekki umtak og þar með sé það ekki merkingarlaust . Að sama skapi kemur skiptingin í inntak og umtak að gagni þegar um er að ræða samsemdarstaðhæfingar . Ef merking er ekkert annað en tilvísun ættu staðhæfingarnar “ morgunstjarnan er morgunstjarnan ” og “ morgunstjarnan er kvöldstjarnan ” að hafa nákvæmlega sömu merkingu . Flestum virðist þó upplýsingagildi seinni staðhæfingarinnar töluvert meira en hinnar fyrri sem virðist lítið annað en útfærsla á samsemdarlögmálinu ( hver hlutur er samur sjálfum sér ) . Ef merkingunni er skipt í inntak og umtak er hægt að gera greinarmun á merkingu staðhæfinganna tveggja sem er í samræmi við þá tilfinningu sem flestir hafa , að merkingin sé ekki nákvæmlega sú sama . Á síðari tímum hafa aftur komið fram kenningar þar sem skiptingunni í skilning og tilvísun er að einhverju leyti hafnað . Þannig hefur David Kaplan fært rök fyrir því að svokölluð ábendingarorð hafi beina tilvísun án milligöngu skilnings ( sjá svar við spurningunni Hvenær er núna ? ) . Svipaðar kenningar hafa verið settar fram um tilvísun nafna , meðal annars af Saul Kripke og Keith Donnellan . 1 ) Orðið merking hefur stundum verið notað sem þýðing á Bedeutung hjá Frege en í ensku hefur orðið meaning , sem við gerum yfirleitt ráð fyrir að þýði það sama og merking , aftur á móti verið notað sem þýðing á Sinn . Þetta misræmi getur auðvitað verið til trafala og til að forðast að rugla lesendur nota ég orðið skilningur sem þýðingu á Sinn og tilvísun sem þýðingu á Bedeutung .