Mikið er ég sammála henni . Ég get ekki með nokkru móti séð neina skynsemi í því að vísa héðan manneskjum sem hafa lagt á sig langt og strangt ferðalag til að öðlast öryggi á Íslandi . Fólk sem er tilbúið til að vinna erfið og sóðaleg störf nokkuð sem innfæddir fúlsa við , vill læra íslensku , blandast samfélaginu og sýna þakklæti sitt í verki . Við höfum góða reynslu af að taka við flóttamönnum . Margir þeirra hafa auðgað samfélagið hvort sem þeir hafa komið frá Ungverjalandi , Víetnam eða öðrum heimshornum . Hér vantar alltaf hendur , frjóa hugi og meira líf . Höfum það hugfast að margar hendur vinna létt verk og því fleiri sem hér borga skatta þess auðveldara verður að halda uppi því velferðarkerfi sem við öll viljum hafa . Það er auður í fjölbreytninni , nýsköpun og verðmæt menningaráhrif . Allir hafa gott af því að setja sig í spor annarra af og til , opna hjarta sitt og sýna meðlíðan . Flóttamenn og innflytjendur veita okkur gullið tækifæri til þess . „ Hún sýnir líka hvernig mannsandinn getur sigrast á aðstæðum sínum … “ Saga Jasminu Crnac er áhrifamikil og sorgleg . Hún sýnir hversu hræðilega mannfólkið getur farið hvert með annað , sýnir varnarleysi og skelfingu fjölskyldu sem býr við ógnir án þess að hafa nokkuð gert til að eiga slíkt skilið . Hún sýnir líka hvernig mannsandinn getur sigrast á aðstæðum sínum , fundið eitthvað jákvætt og gott þótt ekkert slíkt sé í raun að finna í umhverfinu . Jasmina flúði inn í heim bóka . Ég gerði það líka þegar ég var barn , ekki vegna þess að ég byggi við ógn heldur vegna þess að mér fannst heillandi að kynnast annars konar heimum . Þegar ég las frásögn hennar langaði mig að rétta út höndina og snerta þessa litlu stelpu sem útbjó frumstætt ljós til að geta lesið á kvöldin og segja henni að svona hefði ég kúrt undir hlýrri sæng með vasaljós . Pabbi og mamma sátu frammi og spjölluðu og allt í kringum mig var kyrrð . Hún vissi ekki hvort hún fengi að borða daginn eftir , ég var södd og sæl , hún átti ekki föt að klæðast og skó að ganga í , ég átti allt , hún vissi ekki hvort aftur myndi heimur hennar snúast á hvolf en ég var örugg um að eiga mér framtíð . Samt áttum við þetta sameiginlegt , að gleyma okkur í orðum merkra rithöfunda og njóta þess að taka þátt í sorgum og sigrum söguhetjanna . Nú er þessi unga kona Íslendingur og mikið ofboðslega er ég ánægð með það . Ísland er heldur betur heppið að hafa Jasminu Crnac hér og væri það ekki stórkostlegt ef á næstu dögum opnaði ráðherra arma sína og segði við fjölskyldurnar tvær sem hér bíða milli vonar og ótta : „ Velkomin heim . “