Lífslíkur fólks á Íslandi hafa aukist og eru þær talsvert meiri en að meðaltali innan Evrópusambandsins . Efnahagsleg staða hefur áhrif á lífslíkur Í landsskýrslu stofnunarinnar um Ísland kemur fram að ekki sé eingöngu hægt að rekja ójafnar lífslíkur hér á landi til kynjamismunar heldur einnig til félags - og efnhagslegar stöðu , þar með talið menntunar - og tekjustigs . Allt frá árinu 2011 hefur munur á lífslíkum eftir menntunarstigum aukist hér á landi . Þeir sem eru með minni menntun hafa dregist aftur úr þeim sem eru með meiri menntun . Á átta árum breikkaði bilið í lífslíkum milli þeirra með minnstu og þeirra með mestu menntun um eitt og hálft ár , þar sem nánast engin aukning átti sér stað hjá þeim með minnstu menntunina . Í fyrra var staðan sú að lífslíkur þrítugra karlmanna með lægsta menntunarstigið var næstum fimm árum lægra en þeirra sem sátu á toppnum að þessu leyti . Þessi munur á lífslíkum eftir menntun var lægri á meðal kvenna , eða 3,6 ár . Auglýsing Í skýrslunni segir að þennan mun á lífslíkum eftir menntunarstigi má að hluta til útskýra með því að hópar eru misútsettir fyrir mismunandi áhættu - og lífstílsþáttum , þar með talið hærri reykingatíðni , lakari næringarvenjur og hærra offituhlutfalli meðal karla og kvenna með lægra menntunarstig . Auk þess tengist þessi munur á lífslíkum mismunandi tekjustigi og lífskjörum , sem svo aftur leiðir til aukinna áhrifa frá öðrum áhættuþáttum og aðgengi að heilbrigðisþjónustu . Töluverður munur á milli tekjuhópa Í skýrslunni kemur jafnframt fram að flestir Íslendingar telja sig vera við góða heilsu eða alls þrír fjórðu hlutar íbúanna , sem er nokkru hærra en ESB-meðaltalið sem stendur í 70 prósent . Engu að síður , þá er eins og í öðrum löndum , fólk með lægri tekjur síður líklegt til að segjast vera við góða heilsu . Á meðal þeirra tekjulægstu segjast 70 prósent vera við góða heilsu samanborið við 84 prósent þeirra tekjuhæsta . Tekjulægri þurfa oftar að neita sér um læknisaðstoð Þrátt fyrir að mikill meirihluti Íslendinga finni lítið fyrir skorti á læknisþjónustu hér á landi , samkvæmt skýrslunni , þá er töluverður munur í svörum á milli tekjuhópa . Hlutfall þeirra Íslendinga sem sögðust hafa þurft að neita sér um læknisþjónustu vegna kostnaðar , fjarlægðar og biðtíma , var í kringum 3 prósent árið 2016 . Hins vegar náði þetta hlutfall á meðal þeirra sem komu úr þeim fimmtungi sem tekjulægstir eru nærri því 5 prósent , sem var rúmlega tvöfalt hærra heldur en á meðal hinna tekjuhæstu 2 prósent . Þetta bil á milli tekjuhópa er mun breiðara hér á landi en á hinum Norðurlöndunum . Í skýrslunni kemur jafnframt fram að þörf eftir þjónustu sem ekki er komið til móts við er í meira mæli þjónusta sem sjúkratryggingar ná ekki til . Þar á meðal eru tannlækningar en árið 2016 sögðust 8 prósent Íslendinga þurfa að búa við óuppfylltar þarfir um tannlækningar . Fjórfaldur munur er hins vegar til staðar þegar kemur að tekjuhópum en næstum 15 prósent af tekjulægsta hópnum sögðust búa við óuppfylltar þarfir þegar kæmi að tannlækningum . Á meðan að samsvarandi hlutfall meðal hinna tekjuhæstu var aðeins 3 prósent . Þetta hlutfall um óuppfylltar þarfir á meðal hinna tekjulægstu er miklu hærra en á nokkru hinna Norðurlandanna . . Kjarninn er vettvangur umræðu og á nýliðnu ári voru 539 skoðanagreinar birtar , stærstur hluti þeirra aðsendar greinar . Okkar tryggð er aðeins við lesendur . Við erum skuldbundin ykkur og værum þakklát ef þið vilduð vera með í að gera Kjarnann enn sterkari .