Ég er í toppstandi , svaraði amma Herdís . Hún snart fólk með óvenjulegum og skemmtilegum tilsvörum . Til eru sögur af henni af æskuheimilinu þegar maður barði að dyrum sem átti ekkert og baðst ölmusu . Í húsinu ólst upp heimasætan , Herdís Ásgeirsdóttir , fædd 1895 . Síðustu dagana sem Herdís lifði rifjaði hún upp minningar af Landakotstúninu og Ferdínand munki sem reyndi reka krakkana af túninu sem þá tilheyrði kirkjunni . Eftir að seinni heimsstyrjöld lauk var Herdís í tæpt ár í Svíþjóð . . Á þeim tíma kynntist hún ungum laganema , Þorgeiri Þorsteinssyni . Þau gengu í hjónaband 7. nóvember 1953 en þá var Herdís komin nokkra mánuði leið með frumburð þeirra . Þorsteinn tengdafaðir hennar sýndi Herdísi sláturhús kaupfélagsins en dýravinurinn Herdís – neytti aldrei kjöts eftir þá heimsókn . Herdís og Þorgeir eignuðust fjögur börn . Hann er kvæntur Maríu Heimisdóttur og eiga þau synina Tryggva og Gísla . Herdís hlýddi þeim vel yfir lexíur og þau voru öll framúrskarandi í námi . Úr Grænási flutti fjölskyldan í Garðabæinn í ágúst 1967 . Herdís og Þorgeir skildu tveimur árum síðar – þótt ekki yrði af lögskilnaði fyrr en nokkuð löngu síðar . Erfið ár voru framundan – hún var ein með fjögur börn – engan sérstakan starfsferil og á brattann að sækja . Hún skar sig á suman hátt úr , að því er börnunum fannst . Þegar börn hennar sögðu henni frá velgengni í starfi eða námi þá var gleði hennar slík að hún varð að halda sér í eitthvað veggfast , að eigin sögn , svo ekki liði yfir hana . Hún var alla tíð mikill dýravinur ; villikettir leituðu skjóls hjá henni í vetrarhörkum ; hún eignaðist þrjá hunda sem fylgdu henni síðustu fjóra áratugina . Móðir hennar átti við heilsuleysi að stríða og var fjarri á köflum fyrstu árin og börnin í umsjá vinnustúlkna á heimilinu , en faðirinn skipstjórinn úti á sjó . Á milli Herdísar og Þorgeirs ríkti gagnkvæm virðing og síðustu árin sem bæði lifðu hittist fjölskyldan reglulega og borðaði saman . Merkilegasti kapítulinn var kannski sá síðasti þar sem Amma Herdís var í aðalhlutverki og brilleraði . Hún bað fyrir öllum , og var meðlimur í bænahópi fyrir sjúka til margra ára hér í Hallgrímskirkju . Herdís gat ekki lengur tjáð sig þegar hér var komið , en andlitið lýsti upp þegar farið var með þennan sálm . Herdís hló að efasemdum um eilíft líf . Kannski þess vegna lýsti af henni . Það stirndi ekki á gólfin hjá henni en það var fallegt í kringum hana . Hún lést á Dvalar - og hjúkrunarheimilinu Grund 15. ágúst 2019 . Foreldrar hans : Sigríður Þorvarðardóttir Kjerúlf , f. 1891 , d. 1973 , og Þorsteinn Jónsson , kaupfélagstjóri KHB , f. 1889 , d. 1976 . Börn Herdísar og síðari eiginmanns , Braga Gunnarssonar , þau skildu : ii ) María Elísabet , f. 1993 , iii ) Gunnar Þorgeir , f. 1994 , iv ) Hörður Tryggvi , f. 1997 . B ) Þorsteinn , hagfræðingur , f. 1955 . Maki : Ásta Karen Rafnsdóttir . Maki : Christoph Buller ; barn þeirra : Hekla Lúísa , f. 2018 . Herdís ólst upp í Reykjavík , bjó fyrst á Vesturgötu 32 , á Hávallagötu 9 , og næstum síðustu 40 ár ævinnar á Laugarásvegi 17a . Hún studdi heilsugæsluverkefni á vegum Kristniboðssambandsins í Afríku , var stofnaðili að friðarsveitum Sameinuðu þjóðanna á Íslandi , beitti sér innan samtakanna Herferð gegn hungri og átti þátt í stofnun samtaka gegn limlestingu á kynfærum kvenna , svo eitthvað sé nefnt . Með Herdísi er gengin einstök kona sem átti engan sinn líka . Herdís var góða sálin í fjölskyldunni . Hún var kærleiksrík móðir , tengdamóðir , amma og langamma . Með hverju árinu sem leið dýpkaði vinátta okkar . Minning hennar mun lifa . Magnús Diðrik Baldursson . Ömmur og afar eru verndarar barnsins innra með okkur og það er ein mesta gjöf lífs míns að hafa fengið að njóta þess fram á fullorðinsaldur að eiga eins merkilega manneskju að og amma mín Herdís var . Það voru átök og áskoranir í lífi ömmu Herdísar sem við barnabörnin urðum aldrei vör við í æsku en hún ræddi svo fallega opinskátt um þegar við eltumst . Amma Herdís sagðist hafa getað hugsað sér að verða leikkona eða hjúkrunarfræðingur ef hún hefði farið í frekara nám , en í stað þess að fyllast eftirsjá lifði hún gildi þessara starfsstétta ; var geislandi skemmtikraftur og húmoristi , umhyggjusöm við þá sem voru hjálparþurfi , gaf sig alla í umönnun fjölskyldu sinnar , var örlátari en flestir og sparaði aldrei hrós . Heimferðirnar munu aldrei verða samar héðan í frá en Reykjavík verður eins og þakin blómabreiðu úr minningum um ömmu sama hvert ég lít . Þakklætið er óendanlegt . Elísabet Magnúsdóttir Sigríðardóttir . Amma mín var tímalaus kona . Amma mín var hugsjónakona . Húsið hennar var ævintýralegt eins og hún sjálf . Hún bakaði súkkulaðiköku og bræddi suðusúkkulaði yfir , steikti pönnukökur með mörgum eggjum , samt brotnuðu þær þegar maður reyndi að rúlla þeim . Amma mín eignaðist vini hvert sem hún fór . Mér fannst ég geta sagt ömmu allt og hún hlustaði á mig vaða elginn . „ Ég var aldrei mikið fyrir skóla , ég var alltaf meira fyrir lífið , “ sagði hún glettin . „ Það getur enginn verið blómaskraut kyrrt í vasa sem enginn snertir . Ég gleðst yfir lífi hennar , að hafa fengið að elska hana og þiggja allar hennar gjafir . Það er í hennar anda . Og hvað pabbi minn hafði gaman af því að stríða þér , bara til að heyra hlátur þinn og sjá bros þitt ! Hvað tíminn hefur liðið hratt ! Við munum sakna þín sárt og erum öll betri manneskjur fyrir að hafa átt þig að í lífi okkar . Hún og móðir mín , Rannveig , voru systur og aldursmunurinn var aðeins 14 mánuðir . Heimili Heddýjar stóð okkur systkinunum ávallt opið og var alltaf gaman að koma þangað . Ekki síst þar sem ég var svo heppinn að eiga þar jafnaldra og vin , Ófeig Tryggva , en mæður okkar fæddu okkur með fimm daga millibili . Elskusemi Heddýjar og umhyggja fyrir öðrum , ásamt glaðværð og kímni , var afar einkennandi fyrir hana og ekki síður hversu vítt og breitt þessir eiginleikar teygðu sig . Ég svaraði sem var , að skólasystkinin væru í skíðaferðalagi , ég ætti ekki skíði og væri því heima . Ekki síst umhyggjusemina gagnvart börnunum mínum . Sambandið sem myndaðist þá á milli mín og föðursystur minnar hélst alla tíð . fæddist 29. janúar 1928 . Stóra systirin Ranna fylgdi Heddí , litlu systur , fram á nótt - unni með glöðu geði og þegar þær áttu að fá nýja svefnbekki um 9 - 10 ára aldurinn var fenginn tví - breiður bekkur handa þessum samrýndu systrum . Seinna á lífs - leiðinni , fráskildar konur með stóran barnahóp , styrktu þær áfram hvor aðra með ráðum og dáð . Hennar eigin uppspretta gleðinnar var einlæg trú , sem hún lærði af móð - ur sinni og naut alla ævi . Hún náði einnig vel til næstu kynslóðar á eftir . Börnin mín minnast jákvæðninnar og smit - andi gleði , og stinga upp á „ hrós - degi “ í minningu hennar . Innilegar samúðarkveðjur til Herdísar , Þorsteins , Sigríðar og Ófeigs og fjölskyldna þeirra , svo og Kötlu Margrétar og allra ætt - ingja og vina . Góð kona er gengin . Maður einhvern veg - inn efldist allur því ekki var ann - að hægt en að trúa henni örstutta stund , og síðan var hlegið . Ég er henni óendanlega þakk - lát fyrir hjálpsemina sem hún sýndi mér þegar ég glímdi við veikindi mánuðum saman . Umhyggja hennar var mikil og sem dæmi um það var okkur Siggu dóttur hennar ekki hleypt út í sundbol á góðviðrisdögum nema vera í lopaundirfötum . Það mátti ekki slá að okkur . Hún mátti ekkert aumt sjá og dýr áttu sér ávallt griðastað hjá henni líkt og villikisurnar sem fengu skjól og mat undir úti - tröppunum . Það skipti engu máli hversu oft ég bað hana að elda handa mér fiskibollur , uppá - haldsrétt barnæsku minnar , þá brosti hún bara og var óðara rok - in inn í eldhúsið . Endalausar sögur af föður mínum sem lést árið 1983 hafa hjálpað mér að að halda minningu hans lifandi , bæði í hug og hjarta . Þar busluðum við þrjár saman í læknum sem þá var tær í sveitinni . Þórunn var bóndi á Fífu - hvammi og átti hún þrjá syni og eina dóttur . Herdís var mikil hugsjónakona og vann talsvert að mannúðar - málum . Hún var vel gefin , ein - staklega falleg og var hún kosin fegurðardrottning í Verslunar - skólanum , þar sem hún tók stúd - entspróf . Nú legg ég augun aftur , ó , Guð , þinn náðarkraftur mín veri vörn í nótt . Nei , ekki Fjallsættarnefið “ , sagði Heddý frænka , „ þitt er enn glæsilegra , grískt eins og á Afró - dítu . “ Hvort unglingsnefið stóð undir þessari stórbrotnu lýsingu skipt - ir minnstu máli því sagan lýsir föðursystur minni ákaflega vel . Eins og Páll Ásgeir , bróðir hennar og faðir minn , hafði hún glettnisglampa í augum og létta lund . „ Mikið er gott að hlæja með þér , “ sagði hún þegar við höfðum dottið í hressi - legt hláturskast þar sem hún lá enn , mörgum vikum eftir fótbrot , föst inni á spítala fyrir nokkrum árum . „ Á ættar - móti á Húnavöllum , tuttugu og átta árum fyrr , birtist hún við tjaldið þar sem við fjölskyldan reyndum að sofa . Þessari samstöðu með ungri móður mun ég aldrei gleyma . Fyrir það þakka ég , efasemdarkonan , og grunar að bænahiti þeirra systra hafi átt sinn þátt í að allt hefur farið á besta veg . Aldrei heyrði ég Heddý tala illa um nokkurn mann en hún var engu að síður raunsæ og hrein - skilin kona . Hún var félagslynd og hélt fjölmennar veislur á með - an hún bjó enn í Laugarásnum því henni var í mun að ættingjar og vinir ættu góðar samveru - stundir . Þetta var fallegur dagur . Það var gæfuspor að kynnast Herdísi Tryggvadóttur . Svo bættist dillandi hlát - urinn við . Þannig var Herdís í öllu . Eitt af því sem kemur strax upp í hugann þegar ég minnist Herdísar Tryggvadóttur , fyrr - verandi tengdamóður minnar , er hvellur og smitandi hláturinn . Ég minnist þess líka hvað hún tók mér vel við fyrstu kynni . „ Herdís Tryggvadóttir fór sínar eigin leiðir og datt ýmislegt skondið og skemmtilegt í hug . Það varð einnig að veruleika . Svona var Herdís Tryggvadóttir . Hann var iðulega með í för á tíðum gönguferðum hennar um hverfið . Peddi minn , sagði hún jafnan við hundinn , sem hlýddi engu , og afsakaði hann síðan í bak og fyrir . Dóttir mín ólst upp við mikið ástríki ömmu sinnar og samband þeirra langmæðgna var yndislegt . Undir það síðasta tók ég við kefl - inu og sá um matarboðin . Hún var með stórt hjarta og kenndi mér dýrmæta lexíu . Kynni okkar gerðu mig að betri manni . Fjölskyldu hennar votta ég mína dýpstu samúð . Hún er heldur ekki ókunnug þeim sem búa og byggja himnana . Hæfnin til þess að heila og veita hjálpræði er ekki eins og verkfæri á skurðstofu - bakka sem er beitt vélrænt eftir þörfum . Þannig var máttur vonar hennar og trúar og ég er lifandi vitnis - burður um takmarkalausa mögu - leika þeirra . Þetta var hið guðlega ljós frá Ta - bor-fjalli sem lýsir upp eðli hlut - anna svo þeir verði frumglæði ljóss . Með djúpri virðingu og þakklæti mun ég varðveita minningu Herdísar svo lengi sem ég lifi . 􏰁 Fleiri minningargreinar um Herdísi Tryggvadótt - ur bíða birtingar og munu birtast í blaðinu næstu daga . Við fyrstu kynni afvopnaði hún okkur , menntaskólavini barna hennar , á sinn fallega og einlæga hátt . Og kraftaverk mátti það heita að varðhundurinn Pedró skyldi ekki hafa sent okkur nema einu sinni upp á slysavarðstofu í stífkrampasprautu . Þegar tíminn var kominn á stjórnlaust flug og árin þotin út í buskann – þá náði maður alltaf andanum þegar fundum bar saman á förnum vegi . Hún er ekki ein um það . Ef hún sá einhvers staðar óréttlæti vildi hún beita sér fyr ir breytingum . Herdís hóaði saman kon - um úr kvennabaráttunni , kon - um sem höfðu unnið í Afríku og öðrum áhugasömum . Það sem skipti miklu máli var að fyrirbyggja og að senda skilaboð út í heim - inn . Látin er kær vinkona mín , Herdís Tryggvadóttir . Vinátta okkar hófst fyrir rúmlega 80 ár - um og hefur enzt fram á þenn - an dag . Mér er minnisstætt þegar við Margrét Thors sáum þessar fallegu stelpur , Heddý og Rönnu , að leik á Landakots - túninu , svo fínar og fallegar . Hún kom oft inn til okkar stelpnanna til að spjalla við okkur og gefa okkur góð ráð . Fjölskyldu hennar sendi ég innilegar samúðarkveðjur . Þessi setning hafði djúpstæð áhrif á mig og ég flýtti mér að skrifa hana í dagbók til að gleyma henni aldrei . Elsku amma Herdís , alltaf uppfull af húmor og hlýju . Nú hefur elsku Herdís kvatt . Þessi hlýja og hugrakka manneskja sem gaf svo mikið . Svo var undantekningarlaust rölt niður í búð og keypt eitthvert góðgæti . Mér fannst þetta stundum dálítið mikið spjall en seinna áttaði ég mig á gjöfunum . Herdís gladdi fólk . Manni mátti ekki verða kalt . Á kvöldin beið manns uppábúið bambus - rúm , hlaðið dúnsængum og gjarnan þykkt rúmteppi yfir . Um morguninn var ennþá malt og súkkulaði á náttborðinu og það mátti fá sér að vild , að ógleymdu heita kakóinu . Breytti engu hvort hún þekkti til eða ekki . Fullur poki af nammi og dóti þegar heim var snúið . Nú þegar hún er farin verða minningarnar svo dýrmætar . Gæska hennar og tryggð gleymist aldrei . Megi allt sem Herdís gaf lifa áfram í hjarta okkar . Tónleikarnir , sem vinir Helgu með aðstoð starfsfólks Sinfóníunnar standa að , eru ætlaðir til að styrkja hana til að kaupa sérútbúna bifreið . Þingkonan , Anne Brasseur frá Luxembourg hefur verið kjörin forseti þingmannasamkundu Evrópuráðsins í Strasbourg . Þorgeir Þorsteinsson , fyrrverandi sýslumaður og lögreglustjóri á Keflavíkurflugvelli , fæddist í Hermes á Búðareyri við Reyðarfjörð 28. ágúst 1929 . Fósturbróðir : Ólafur H. Bjarnason ( látinn ) . Þorgeir hlaut viðurkenningar fyrir störf sín , þar á meðal Officer of the British Empire og sambærilega orðu frá Þýskalandi . Þorgeir var virkur í uppbyggingu golfíþróttarinnar og einn af stofnfélögum Golfklúbbs Suðurnesja . Fyrri eiginmaður : Stefán Erlendsson , dóttir þeirra : Herdís , f. 1987 . Seinni eiginmaður : Bragi Gunnarsson . 3 ) Sigríður heimspekingur , f. 1958 . Eiginmaður hennar er Magnús Diðrik Baldursson . Eiginmaður hennar er Jón Ragnar Jónsson . Þorgeir tengdafaðir minn var eftirminnilegur maður . Hann hampaði aldrei sínum þætti á þessu sviði enda hógvær maður . Hann var ófeiminn við að taka afstöðu og standa með sinni sannfæringu þó það gæti vissulega tekið á . Hann var ákaflega fróður um eigin ætt og lagði sig fram um að kynna sér ættir annarra . Hann var frændrækinn og fylgdist alltaf vel með sínu fólki hvar sem það var statt hverju sinni . Hann fylgdist vel með pólitík innanlands og utan og Framsóknarflokkurinn var hans flokkur fram á síðasta dag . Þorgeir var einn af stofnendum Golfklúbbs Suðurnesja . Þar átti hann líka marga góða frændur og vini sem hann ræktaði samband sitt við alla tíð . Ég man ljóslifandi þegar þú birtist í dyragættinni , hávaxinn í ljósum frakka , mjög tignarlegur með virðuleg brún augun . Ég var 5 ára gamall . Ekki leið á löngu þar til við mamma fluttum til þín í Grænásinn og ég kallaði þig pabba Þorgeir í fyrsta sinn . Stundum þegar vel lá á þér kyrjaðir þú fyrir mig franska þjóðsönginn . Ég man ekki hvort mér fannst vandræðalegra framburðurinn eða söngröddin en það skipti ekki máli . En ég man að einu sinni hafði ég sigur og þér var alls ekki skemmt . Þetta var óvænt heimaskítsmát . Á unglingsárum mínum reyndi ég að leiða sjúkdóm þinn hjá mér en það var ekki alltaf auðvelt . Ég tók strax eftir því hversu mikið traust þú barst til þinna manna og mjög einbeittur að vilja liði þínu allt hið besta . En ég man að ég bara settist við hliðina á þér og horfði lengi vel á þig og sá að þér leið vel . Það var nóg fyrir mig . Meðal minna fyrstu bernskuminninga er þegar ég var sendur reglulega úr Reykjavík til sumardvalar austur á Reyðarfjörð til afa og ömmu í Hermes , á árunum eftir stríð og uppúr 1950 . Afi var með töluverðan búskap meðfram erilsömu starfi kaupfélagsstjóra auk þess að vera iðulega oddviti á þessum árum . Þorgeir var mjög góður í fótbolta og var hann stundaður öll kvöld . Hann gerði mikið að því að þjálfa okkur unglingana í hlaupum og öðrum íþróttum og sérstaklega hafði hann gaman af því að etja okkur strákunum saman að reyna krafta okkar . Herinn var í 2 - 3 ár , fyrsta árið breskur og síðan amerískur . Þá skrapp ég með hann í heimsókn á Reyðarfjörð . Með Þorgeiri er genginn góður drengur , sérstæður og skemmtilegur persónuleiki . Þorgeir var fæddur á Reyðarfirði 28. ágúst 1929 , sonur hjónanna Þorsteins Jónssonar kaupfélagsstjóra á Reyðarfirði og konu hans Sigríðar Þorvarðardóttur Kjerúlf , yngstur fjögurra barna þeirra . Hann kom einnig oft og dvaldi á Egilsstöðum á sumrin og brölluðum við þá ýmislegt ásamt frænda okkar Jóni Péturssyni , síðar héraðsdýralækni á Egilsstöðum . Haustið þegar Þorgeir var 13 ára og ég 14 hófum við nám í Menntaskólanum á Akureyri . Þorgeir var strax mikill heimsborgari , fylgdist með öllu , fréttum og dagblöðum , stefnum og stjórnmálum , var ákaflega minnugur og fróður , las mikið , allt nema námsbækurnar , honum dugði að fylgjast með í tímum og lesa fyrir próf. Hann var gamansamur og skemmtilegur og varð því mjög vinmargur , og var það fram á síðustu stund . Þorgeir hafði gaman af að spjalla og rökræða um allt milli himins og jarðar , m.a. pólitík og var dyggur samvinnu - og framsóknarmaður alla sína tíð . Blessuð sé minning þín , vinur . Kaupfélagsstjórasonur að austan , fæddur í upphafi kreppunnar miklu þegar samvinnuhugsjónin sannaði gildi sitt , hlaut að verða liðsmaður þeirra Hermanns og Eysteins . Telja verður að Þorgeir hafi verið einstaklega vel í stakk búinn til að gegna þessu ábyrgðarmikla starfi . Samskipti við herinn og framkvæmd íslenskra laga og réttargæsla íslenskra þegna gagnvart stórveldinu krafðist í senn lipurðar og myndugleika svo reisnar Íslands væri gætt með sæmd . Þorgeir og Herdís fluttu í íbúðina á móti foreldrum okkar 1954 , þá nýgift . Eins og margir lýstu því þá var það » brúðkaup aldarinnar « . Vinsældir hans meðal okkar bræðra og systur okkar voru slíkar að foreldrar okkar gátu á tímabili ekki farið út að skemmta sér nema Doddi passaði . Í upprifjun þessara æskuminninga ber aldrei skugga á nafn Þorgeirs Þorsteinssonar . Þorgeir var glæsimenni , skemmtilegur og skarpgreindur með » glimt í øjet « eins og faðir minn heitinn hefði orðað það en pabba var alltaf hlýtt til fyrrum mágs síns . Veðrið er eins og best gerist á þessum slóðum , steikjandi hiti og glampandi sól . Börnum hans og fjölskyldum þeirra sendi ég innilegar samúðarkveðjur . Sólveig Pálsdóttir . Þorgeir kunni vel að meta hið góða og fagra í lífinu , ekki síst glæsilegar konur . Hann áleit sig vera gæfumann í einkalífi , þrátt fyrir tvo hjónaskilnaði . » Eru nokkur ár frá því að hann var úrskurðaður » lögblindur « , en þó hafði hann áfram bærilega ratsjón . Af þeirri ástæðu gat hann ekki um árabil notið afþreyingar við lestur eða sjónvarp . Það er þakkarvert . » Þorgeir er ógleymanlegur öllum sem honum kynntust . Hann var lífsnautnamaður , naut sín vel við góða máltíð eða með vín á skál . Það var nánast fastur liður að bera saman hádegismatseðilinn í Flugstöðinni og á Varnarsvæðinu . Þorgeir var ævinlega vel til fara , klæddur eins og enskur Lord . Hann lagði einnig nokkuð uppúr því að menn væru vel til fara í starfi hvort sem þeir voru einkennisklæddir eður ei . Það var vandi okkar að spila á spil í hádeginu og skiptast á skoðunum um hvorir væru merkilegri Eskfirðingar eða Reyðfirðingar . Honum var í nöp við tölvur og vildi frekar skrifa handrit að bréfum sínum . Tilsvörin voru stundum ótrúlega skemmtileg og eftirminnileg . Þorsteinn Sæmundsson . Þorgeir var vandaður embættismaður á sérstökum og fjölmennum vinnustað , en embættið var stofnað vegna komu Bandaríska varnarliðsins til Íslands 1951 . Þorgeir var lengi vel allt í senn sakadómari , tollstjóri og lögreglustjóri á Keflavíkurflugvelli og heyrði embættið undir utanríkisráðuneytið . Þorgeiri var boðið að fara ásamt yfirmönnum varnarliðsins með þyrlu til Hvalfjarðar . Hvorki Björn Ingvarsson , þáverandi lögreglustjóri , né Þorgeir sem var staðgengill hans komust í þessa ferð . Hann fylgdist mjög vel með öllum stjórnmálum , bæði innlendum og erlendum . Hann var vel lesinn og fróður um menn og málefni . Eðli máls samkvæmt myndast sérstök tengsl milli lögreglustjóra og yfirlögregluþjóns í lögregluliði eins og á Keflavíkurflugvelli . Þorgeir Þorsteinsson sem nú er kvaddur var skólabróðir okkar um árabil við Menntaskólann á Akureyri og samstúdent vorið 1949 . Þorgeir samlagaðist skólastarfinu vel og bar virðingu fyrir kennurum MA og anda skólans . Rækt var lögð við hinar klassísku námsbrautir menntaskólanna en Sigurður Guðmundsson og Þórarinn Björnsson fylgdu eftir stefnu móðurmálsverndar og upphafinni heiðursmannahugsjón . Það kom engum á óvart að Þorgeir , sem var maður rökfastur , skyldi leggja fyrir sig lögfræði í háskóla . Hann gat sér gott orð sem sýslumaður og lögreglustjóri á Suðurnesjum og kom honum þá einnig til góða hið farsæla brjóstvit sem mótaði alla hans framgöngu . Þegar við nú sjáum á bak skólabróður og vini syrtir að . Þorgeir var með gjörvulegustu mönnum og okkur öllum hugþekkur í hvívetna , hann er nú farinn til fundar við þau mörgu skólasystkin sem gengin eru , við hin sitjum eftir hljóð . Lögreglustjóraembættið og seinna sýslumannsembættið heyrðu því undir utanríkisráðuneytið og átti Þorgeir því um áratugaskeið mikið og náið samstarf við varnarmálaskrifstofu ráðuneytisins . Hlutunum var komið fyrir með einföldum en skilvirkum hætti . Þorgeir Þorsteinsson , lengst af lögreglustjóri og sýslumaður á Keflavíkurflugvelli , var um margt merkilegur maður . Þegar hann lét af störfum fyrir aldurs sakir og ég tók við af honum átti hann stundum erfitt með að sleppa takinu af gamla starfinu . Ör skipti yfirmanna hjá Bandaríkjamönnum þýddu að stöðugt þurfti að » skóla þá til « en það gat verið þolinmæðisverk . Þar naut Þorgeir sín vel . Hann vissi að það tók þá tíma að þýða bréfið og átta sig á efnisinnihaldinu . Þessi tími nægði oft til að róa málið og » deilan « leystist farsællega . Þar er frá mörgu að segja og eiga eflaust góðar sögur af Þorgeiri og hans embættisverkum eftir að eignast framhaldslíf þegar sú saga verður skráð . . Rógurinn hafði áhrif á hans eigið fólk ; fátækt blökkufólk sem átti allt undir breytingum , eins og Obama bendir á í ræðunni . Á Akureyri hófst miðvikudagurinn í heita pottinum þar sem ég spjallaði við sundlaugargesti . Á Húsavík fór ég í sund í glampandi sól , hitti margt hresst fólk sem var að fá sér morgunmat í bakaríinu , átti sérlega skemmtilegt spjall við starfsmenn Víkurrafs , heimsótti ritstjóra Skerpis auk þess sem ég ávarpaði eldri borgara i Hvammi . Á Seyðisfirði hitti ég starfsmenn Síldarvinnslunnar og átti gott spjall við þá á kaffistofunni . Á Eskifirði varð ég fyrir skemmtilegri reynslu þegar ég spurði ungling til vegar . Hann stökk af reiðhjólinu sínu og sagði strax : „ Ég stend með þér ! “ Svo lá leiðin yfir Fagradal til Reyðarfjarðar þar sem ég heimsótti aðra af tveimur starfsstöðvum Vélsmiðju Hjalta Einarssonar ( VHE ) áður en ég átti fund með nokkur hundruð starfsmönnum Fjarðaráls og fékk nokkrar áhugaverðar fyrirspurnir þar . Fór síðan í Molann og heimsótti bæjarskrifstofur og Íslandsbanka . Á Kirkjubæjarklaustri ræddi ég við gesti og gangandi , m.a. lögregluþjóna staðarins . Við keyptum harðfisk af glæsilega tattóveruðum náungum og settumst síðan niður með Gústa Gronvold ( Gusti Gronvold ) og drukkum kaffi . Hún prjónar þær hún Hildur , sem er með básinn . Kolaportið er ævintýraveröld ! Við erum sólarmegin í þessari kosningabaráttu og ég fullyrði að fylgið er mun meira en 2.6% – áhyggjur mínar af skoðanakönnum eru þær að birting talna hefur áhrif á skoðanir fólks og margir eru þeirrar skoðunar að til að losna við þann sem er efstur þurfi þeir að kjósa þann sem er næst efstur í skoðanakönnunum og öfugt . Ég vildi óska þess að fólk hugsaði fyrst og fremst um það að það er að kjósa forseta til næstu fjögurra ára og verður að vanda valið . Í bréfinu er vitnað til ummæla sem Þóra lét hafa eftir sér í viðtali við Pressuna þann 5. janúar þar sem fram kemur að hún útilokaði ekki framboð og hún geti ekki annað en brugðist við áskorunum af fullri virðingu . Í þrjá mánuði var umræddur starfsmaður áfram oft í viku gestur á skjám landsmanna þrátt fyrir yfirlýsinguna um að forsetaframboð væri líklegt . Aðrir forsetaframbjóðendur geta ekki treyst því að þeir njóti hlutleysis eða sanngjarnrar umfjöllunar í þeirri kosningaumfjöllun sem framundan er nema að þeirri vinnu komi af hálfu Ríkisútvarpsins aðrir en samstarfsmenn eins forsetaframbjóðandans . Hún hefur víðtæka reynslu úr akademíu og atvinnulífi , starfar bæði hér og á alþjóðavettvangi .