Í miðbænum á Efri-Ey ætlar lítill drengur að fara að ferðast . Móðir hans þessi stóra sterka kona sem átti tólf börn og söng oft , segir : Hvenær heldurðu þú komir nú aftur Jói minn ? Ég veit nú ekki hvaða dagur það verður , segir hann . Rómuð bók Thors Vilhjálmssonar um Jóhannes S. Kjarval kemur nú út í þriðju útgáfu í tilefni af 85 ára afmæli Thors . Hér segir hann í snilldarlegum texta frá lífi og verkum Kjarvals frá því hann var bundinn við klyfberabogann á hesti póstsins fjögurra ára gamall og fluttur að heiman úr Meðallandinu yfir sanda , fjöll og firnindi til Borgarfjarðar eystra , og þar til hann er kominn um áttrætt , óumdeildur meistari málaralistarinnar á Íslandi . Myndir á bókarkápu eru af Thor eftir Kjarval og var myndin framan á kápu gerð í tilefni af frumútgáfu þessarar bókar árið 1964 . Nýr formáli höfundar fylgir . „ Kjarval verður alltaf söguefni . Hann verður alltaf efni í margar mislíkar og jafnvel ólíkar bækur ... Og mun alltaf lifa með okkur á meðan við gegnum því sem hann sagði einhvern tímann : Fólk sem aldrei lyftir neinu í samtaki verður aldrei þjóð . “ Úr formála „ Þetta er sannarlega persónuleg bók . Thorsbók , og um leið er yfir henni kjarvölsk stemmning ... Þessum tveim mönnum hefur komið vel saman . “ Árni Bergmann / Þjóðviljinn 1964 „ Thor Vilhjálmsson hefur skrifað bók , sem heitir : Kjarval … Bók , sem brennur í höndum manns , eldur hinnar stóru listar … Hve furðuleg bók í látlausri fegurð sinni og einstæðu öfgum . En eftir hana veit maður , vissi hann það ekki áður , að Kjarval er listamaður aldanna . “ Kristján frá Djúpalæk / Verkamaðurinn 1964 „ Kjarval málar hraunið , en útskýrir það ekki . Hið sama hefur Thor Vilhjálmsson gert frammi fyrir list Kjarvals . Hann skilgreinir hana ekki , en yrkir um hana . Bókin er framlag skálds , en ekki listfræðings . Hún er eins konar tilbrigði um hin margvíslegu stef Kjarvals , svo tekið sé að láni orðalag frá tónlistinni . … Thor Vilhjálmsson er jafnauðkennilegt skáld eins og Kjarval er einstæður málari . Hvor um sig stendur bjargfastur í sinni grein . ” Erlendur Jónsson / Morgunblaðið 1965