Höfuð hennar er fyrir utan hellinn . Klemma ( e. dilemma ) kallast það að þurfa að velja á milli tveggja kosta og hugnast hvorugur þeirra . Spurningin í vagnavandamálinu snýst um hvort manni ber að taka í vogarstöng við lestarteina sem myndi valda því að stjórnlaus vagn rynni á einn einstakling sem er við vinnu sína á lestarteinum í stað fimm sem annars yrðu fyrir honum . Aðrar útgáfur af vagnadæminu spyrja til dæmis hvort viðhorf fólks breytist ef manneskju væri kastað fyrir vagninn til þess að stöðva hann . Viðhorf fólks breytast býsna mikið þegar snúið er upp á söguþráðinn og þættir ýktir á einn veg eða annan . Reynsla flestra sem hafa notað þessar sögur í kennslu er þó sú að flestir hallast til leikslokakenninga og telja að siðferðilegt gildi athafna ráðist af því hvort þær auki velferð sem flestra og minnki heildarböl . Í því ljósi megi fórna lífi ef það örugglega bjargar mörgum öðrum . Umræðan er ágæt æfing til að finna út hvað sé almennt siðferðilega rétt og til að láta reyna á þá niðurstöðu . Örvænting fólks er einnig hluti hins siðferðilega veruleika . Jafnvel þótt við værum öll sammála um að aldrei megi undir neinum kringumstæðum taka líf annarrar manneskju þá leiðir ekki af því að við ættum nauðsynlega að fordæma það fólk sem nýtti sér dínamítið . Líkt og í öllum siðferðisklemmum er hægt að færa rök fyrir báðum leiðum . Það sem mestu skiptir eru hvernig ákvörðun þeirra í hellaskoðuninni er tekin , hvernig athöfnin er framkvæmd og hvaða eftirmála hún hefur . Hugsunar - og skeytingarleysi við að sprengja og algjör skortur á innri togstreitu virkar siðferðilega ógeðfelld niðurstaða og að sama skapi væri einkennilegt að láta meginreglur stjórna gerðum manns þannig að möguleikar sem auka velferð samferðafólks séu ekki kannaðir .