Ég var ástfanginn . Við Dagný vorum búin að fara nokkrum sinnum í bíó síðan ég kom til hennar í kjallaraherbergið vestur á Melum á Jónsmessunni . Ég hafði labbað með henni heim nokkrum sinnum og í hvert skipti vonast eftir að hún byði mér inn til sín aftur . Það hafði samt aldrei orðið . Það stóð aldrei vel á . Hún var búin að fá vinnu á Blue Heaven . Flakaði og sá um þrif . Vann til klukkan átta á kvöldin . Einstaka sinnum lengur þegar mikið var að gera . Ég kom oftast til hennar um áttaleytið . Þegar hún átti frí ákváðum við stefnumótin fyrirfram . Hún hafði að vísu aðgang að síma hjá fólkinu á hæðinni fyrir ofan , það var millisamband niðri , en það var ekki sími heima hjá mér . Við vorum að spásséra niðri í Tjarnargötu eitt kvöldið , höfðum verið að hlusta á hljómsveit breska hersins spila á Arnarhóli . Það var allt svo gott og fagurt í kringum okkur að ég gat ekki stillt mig um að segja henni það sem ég var að hugsa . - Ég er alveg bálskotinn í þér , Dagný ! Viðbrögðin voru reyndar ekki alveg eins og ég hafði vonast eftir . Hún fékk hláturkast . Sagði bara eitt orð þegar hún náði sér . - Greyið ! Þetta var svo sem alveg eftir henni . Hún hló að öllu , sama hvað var . Meira að segja eldheitar ástarjátningar voru sprenghlægilegar . Kannski sagði ég þetta kjánalega . Kannski var ekki nóg að vesturhimininn væri logandi . Það var ekki um annað að ræða en að slá þessu upp í grín úr því að hún tók þessu svona svo að ég hló líka . Hugsaði með mér að hún vissi þá að minnsta kosti hvar hún hefði mig , ég var búinn að játa henni ást mína . Við komum að kirkjugarðinum og þá færðist friður og alvara yfir hana . Hún hallaði sér að mér og sagði dálítið sem var það fallegasta sem nokkur manneskja hafði nokkurn tíma sagt við mig : - Þú ert besti strákur sem ég hef nokkurn tíma kynnst !