Eins og við höfum séð búum við víða um heim við réttarkerfi sem tekur kynbundnum ofbeldisbrotum ekki jafn alvarlega og öðrum glæpum . Ofbeldi sem þrýfst í myrkri aðgreiningar , ósýnilegra forréttinda og fyrirlitningar . Stundum eru ofbeldisaðstæðurnar alls staðar ; heima fyrir , í vinnunni , í skólanum , þegar við horfum á sjónvarpið , hjá kvensjúkdómalækninum , í matvörubúðinni og í kirkjunni . Að takast á við margþætta mismunun er krafa feminískrar baráttu okkar tíma og birtist það æ meira í stefnu og vinnu UN Women þó betur megi ef duga skal . Þurfum við endilega að tala sérstaklega um konur , spyrja hreyfingarnar ? Forsenda þess að geta skilgreint okkur sjálf er jafnframt að vera meðvituð um forréttindi okkar – sem við ferðumst með í ósýnilegum bakpoka allt lífið eins og Marai Larasi , svartur feminísti , fjallaði um á fyrirlestri fyrir stuttu . Ef ég lýsi ofan í minn bakpoka má finna ýmis forréttindi . Ég er ein fárra fatlaðra kvenna með notendastýrða persónulega aðstoð og get því verið hér í kvöld að taka þátt í rjúfa þögn kvenna og leiða ljósagöngu UN Women gegn kynbundnu ofbeldi . Við lýsum ekki ofan í forréttindabakpokan til þess að keppast um hver finnur meira eða minna í honum . Eins og ég sé þetta tökum við upp úr bakpokanum okkar með það að markmiði að skilja okkur sjálf til þess að geta betur skilið og stutt hvert annað . Við erum hér í kvöld vegna þess að við krefjumst þess að allar konur komist í gegnum daginn án þess að óttast að verða fyrir ofbeldi . Það eru mannréttindi okkar að búa við slíkt öryggi . Gott væri að við getum hjálpast að við að kveikja kertaljósin . Takk fyrir . Freyja fór í dag með fræðslu til starfsfólks í búsetuúrræðum í Reykjavík og fjallaði um hugmyndafræðina um sjálfstætt líf , mikilvægi þess að hafa vald yfir lífi sínu og líkama og átakið #heimahj ámér . Það er ekki hægt að sleppa því að deila henni ! Fylgist með !