Gamandramað París Norðursins nær rétt svo flugi : Ljóst er nú formlega orðið að Hafsteinn Gunnar Sigurðsson er maður sem kann að meta þær þægilega lágstemmdar , utan borgar , karakterdrifnar , notalegar , þurrar en jafnframt fyndnar , léttsúrar og hversdagslegar . Heppnaðist það glæsilega síðast með myndinni Á annan veg , ekki alveg eins glimrandi vel hér . Einn skærasti punkturinn á þessum bæ er án efa kvikmyndatakan . Klipping og taktur er nokkuð ágætur einnig , leikararnir góðir en húmorinn misjafn , sveiflandi til og frá því að vera hnyttinn og kallandi eftir dósahlátri . Sérvitri tónninn er í lagi , fyrir utan það að myndin snertir sama og engar taugar þegar hana langar að vera dramatísk . Fyrir mér fylgir það því að erfitt er að vera annt um hverja einustu persónu . Má hlæja að þeim , með , vorkenna í nokkrar mínútur en varla meir . Þumalputtareglan hér í persónusköpuninni er að afhjúpa lög hvers einstaklings hægt og rólega , en oft bara svo hægt sé að stafa hlutina út um hvern á gefnu mómenti . Það heldur manni í kærkominni óvissu en gerir fólkið bara á skjánum meira fráhrindandi þegar svona lítið kjöt fylgir hverjum og minna gert til að vinna úr því . Björn Thors hefur reyndar aldrei staðið sig betur í bíórullu en karakterinn hans , og flestra annarra , er oft úti á þekju sama hversu jarðbundinn eða eðlilegur hann er . Ef hann skilur eitthvað eftir sig er það allt Birni að þakka . Þetta jafnast út í það að vera bæði fínt og flatt innlit til Flateyris . París Norðursins er kannski ekkert að hjálpa íslensku bíósenunni að losna undan þeim stimpli að við gerum varla myndir án fjölskyldutengdra deilna , áfengisvanda , stefnulausra rólegheita o.þ.h. , en samt ágætlega heppnuð mynd á ýmsum sviðum . Hún nær tökum á því að flakka á milli kalda húmorsins og hlýju fólks-stúderingarnar en aldrei verður sagan nægilega áhugaverð eða umhyggjuvekjandi til að allt hitt nái að sigla í höfn .