Söngleikur byggður á hálf-sjálfsævisögulegri mynd eftir Federico Fellini . Daniel Day-Lewis leikur Guido Contini , heimsfrægan kvikmyndaleikstjóra sem horfist í augu við miðaldurs-kreppuna ógurlegu . Bæði einkalíf hans og listrænir hæfileikar líða fyrir persónulegar flækjur hans og hann verður að gera upp málin við konurnar í lífi sínu , sem eru nokkuð ... Lesa meira Söngleikur byggður á hálf-sjálfsævisögulegri mynd eftir Federico Fellini . Daniel Day-Lewis leikur Guido Contini , heimsfrægan kvikmyndaleikstjóra sem horfist í augu við miðaldurs-kreppuna ógurlegu . Bæði einkalíf hans og listrænir hæfileikar líða fyrir persónulegar flækjur hans og hann verður að gera upp málin við konurnar í lífi sínu , sem eru nokkuð margar . Þær telja eiginkonu , hjákonu , listagyðju , trúnaðarvin og búningahönnuð , tískublaðakonu , vændiskonu frá unglingsárunum og sjálfa móður hans .... minna Góð , fyrir utan flest löginNine er ein af þessum myndum sem var sett í framleiðslu með því einfalda markmiði að sópa til sín Óskarsverðlaunum . Myndin er á kafi í gæðaleikurum sem langflestir hafa annað hvort unnið eða verið tilnefndir til Óskars ( sama gildir um ýmsa aðstandendur ) og ljóst er að Weinstein-bræður vildu fanga sömu athygli og þeir fengu þegar Chicago sigraði hin ólíklegustu verðlaun . Það er fullt af myndum sem stefna að þessu markmiði en feila gjörsamlega ( man t.d. einhver eftir Cold Mountain ? ) og Nine er ein þeirra . Umbúðirnar eru gríðarlega flottar en það er ýmislegt sem myndina skortir sem Chicago hafði , t.d. orku , ryþma og tónlist sem var í flestum tilfellum minnisstæð . Það er hægt að dást að svo mörgu hérna að það er nánast með ólíkindum . Leikararnir eru allir dásemd , myndatakan glæsileg og framleiðslan yfirhöfuð metnaðarfull . Hins vegar er ómögulegt að mæla með söngleik ef tónlistarnúmerin eru ekkert sérstök . Ekki að það sé eini galli myndarinnar , en það er klárlega stærsti gallinn . Lögin eru sum bara afspyrnuleiðinleg og mörg þeirra virðast bara vera uppfyllingar . Aðeins örfá tengjast sögunni beint , á meðan hin hefðu léttilega getað verið klippt út úr allri myndinni án þess að heildin hefði skaddast . En eitthvað þurftu nú þessar fallegu stúlkur að gera . Fyrir þá sem ekki vita þá er myndin byggð á Fellini klassíkinni 8½ . Sagan er alveg eins nema búið er að skreyta hana með tónlistarnúmerum , sem kaldhæðnislega draga myndina hvað mest niður ( kannski maður ætti þá frekar að kíkja aftur á Fellini-myndina ? ) . Þau eru ekki endilega slæm , og ég er viss um að flest þeirra hefðu virkað mun betur á sviði . Málið er bara að þau skilja ekki neitt eftir sig . Atriðin eru vel æfð og frábærlega skotin en eins og áður kom fram þá bara græðir sagan voða lítið á þeim . Eina lagið sem var eitthvað skemmtilegt hét " Cinema Italiano " ( sungið af Kate Hudson ) og það passaði ekki einu sinni inn í myndina . Það voru reyndar þrjú önnur númer sem komu mjög vel út . Fyrsta var " Be Italian , " einfaldlega vegna þess að ég fílaði hvað Fergie var áköf . Svo var það " A Call from the Vatican " , af þeirri einu ástæðu að ég hef aldrei nokkurn tímann séð Penélope Cruz kynþokkafyllri . Síðan var það " Take It All , " sem var langbesta atriðið sem Marion Cotillard átti . Allar konurnar voru góðar í myndinni , ef út í það er farið ( fyrir utan Nicole Kidman - sem þjónaði alls engum tilgangi ! ) , og það er aldrei - og þá meina ég ALDREI - hægt að segja neitt vont um Daniel Day-Lewis . Alveg sama þótt að hlutverkið mætti vera betur skrifað þá er hann alltaf sterkur og skemmtilegur til áhorfs . Nine mun ábyggilega ekki höfða til margra . Í raun hef ég ekki hugmynd um hver markhópur hennar er . Ég get ekki sagt að hún sé neitt lík Chicago þar sem tónlistin og stíllinn almennt er allt öðruvísi . Varla getur myndin þá verið ætluð aðdáendum Fellini-myndarinnar . Söngleikjafíklar eiga örugglega ekki eftir að meta art-tóninn heldur . Myndin er engu að síður mjög athyglisverð ef maður metur hana sem vandaða leikaramynd . Hún er líka ábyggilega mun betri ef maður spólar yfir tilgangslausu söngatriðin .