HeimFréttirVið erum hér líka , huldufólkssögur úr nútímanum I : Margrét Lilja Við erum hér líka , huldufólkssögur úr nútímanum I : Margrét Lilja Halló , heyrir einhver í mér „ Halló , heyrir einhver í mér ? “ Orðin kastast af veggjunum og deyja út . Hún vildi að hún gæti opnað hurðina , en hún getur það ekki , hendurnar eru aflvana . Hún kemst ekki á stólnum sínum sömu leið og aðrir nemendur , þarf að fara inn um þjónustuinnganginn sem ætlaður er fyrir vörur , það sem kallað er aðföng . Nokkuð lýsandi fyrir stöðu okkar sem erum fötluð , hugsar konan , fordyrnar eru fyrir þau ófötluðu , okkur hinum er vísað á bakdyrnar . En nú eru þær læstar . Konan í stólnum er Margrét Lilja Arnheiðardóttir , 22 ára gamall nemandi við Háskóla Íslands . Hún vissi alltaf að hún myndi fara í háskóla en það hvarfaði ekki að henni að hún myndi koma þangað í hjólastól . Það er ekki markmiðið hjá neinum . Frá því hún gat ekki lengur gengið síðast liðið haust og settist í stólinn hefur hún talið sér trú um að þetta sé tímabundið ástand , að einn daginn myndi hún standa upp úr stólnum . En þar sem hún situr þarna lokuð inni á þjónstugangi leyfir hún sér að hugsa , en … hvað ef hún muni ekki ganga aftur , ekki nema kannski tvö , þrjú skref ? Ekkert “ , svaraði Margrét Lilja , „ það er ekkert hægt að gera hér . “ Margréti fannst því ekki erfitt að flytjast um fermingu með móður sinni og bróður út til Sarpsborgar í Austfold í Noregi , þótt það reynist mörgum börnum þungt að flytjast milli landa á hápunkti gelgjunnar . Anorexíunni fylgdi kvíði og þunglyndi , en ekkert of alvarlegt , segir Margrét , hún var ári lengur í menntaskóla , en það kom ekki að sök . Ég vissi að það var eitthvað að mér , en ég vissi ekki hvað , “ segir Margrét . Þegar hún loks vaknaði á þriðja degi gat hún ekki hreyft sig . Þetta erfist , það eru margir með þetta , sumir án þess að vita af því , en hjá sumum veldur þetta miklum skemmdum , verkjum , lömun og allskyns einkennum . Ekki gefast upp , reyndu að sleppa hækjunum . Ekki hætta . Þannig lá hún í þrjá daga . En Margrét vildi ekki láta það stöðva sig . Þeir þurfa að berjast við sjúkdóminn sinn og fötlunina . Margir þurfa að berjast til að komast leiðar sinnar , komast þangað sem aðrir fara án nokkurs erfiðis . Það sem öðrum reynist auðvelt getur reynst þeim nær óyfirstíganlegt . Hún skráði sig í félagsfræði , ætlar að mennta sig í einhverju sem tengist þessari baráttu . Í félagsfræðinni er líka auðveldara aðgengi en í lífeindafræði , ekki fullkomið en skárra . Hún starfar í aðgengisátaki Öryrkjabandalagsins , talar á fundum um stöðu ungra öryrkja , er í ráði Háskólans um málefni fatlaðs fólks , er virk í stúdentapólitíkinni og er til í meira . Ef hún hefur krafta til . „ Ég hef það ekki slæmt , bý í eigin íbúð og get lifað góðu lífi ef ég gæti að orkubúskapnum mínum , sem er ekki góður . Ég hef alltaf átt auðvelt með að læra og mun örugglega ná góðum prófum . “ „ Ég er ekki annað hvort af þessu , ég er bæði . Þú mátt alveg hlusta á það sem ég hef að segja . Ég er hérna … Halló , heyrir einhver í mér ? “