Magnús er fæddur að Vesturhúsum í Eyjum 27. júní 1872 og uppalinn þar , sonur hjónanna Guðmundar Þórarinssonar bónda þar og konu hans Guðrúnar Erlendsdóttur . Bæði voru þau hjón ættuð undan Eyjafjöllum . Ekki var Magnús nema 12 ára að aldri , þegar hann hóf að stunda sjó , og 18 ára gerðist hann formaður . 16 ár var Magnús Guðmundsson formaður á opnum skipum og önnur 16 formaður á vélbátum hér í Eyjum . Magnús reyndist fengsæll formaður og happasæll . Árið 1886 gekk Magnús í stúkuna Báru nr. 2 og hefur ætíð verið í henni síðan . Hann hefur verið heiðursfélagi stúkunnar í nokkur ár . Magnús giftist 1903 Jórunni Hannesdóttur hafnsögumanns Jónssonar , og hafa þau hjón búið flest sín hjúskaparár á Vesturhúsum við gæfu og góðan orðstír . Magnús kann frá mörgu að segja frá gömlum tíma hér í Eyjum . Ársrit Gagnfræðaskólans birtir að þessu sinni eina slíka frásögn af svaðilför , sem farin var fyrir rúmum 60 árum . Árið 1890 var ég ásamt fjórum öðrum mönnum við lundaveiði í Álsey . Ég hóf þar veiði í lundaháf árið 1884 . Síðan stundaði ég þar lundaveiðar flest öll sumur fram á fimmta tug aldarinnar eða alls um 60 sumur . Ég segi ekki frekar frá þeim veiðum að þessu sinni . Þetta ár , 1890 , vorum við fimm í eyjunni , Gísli Lárusson , Jón Jónsson hreppstjóri í Dölum , Árni Sigurðsson frá Steinsstöðum , Ingvar Svipmundsson frá Nýjabæ og ég . Ingvar og Árni fóru alfarið til Kanada nokkrum árum síðar . Á laugardagskvöldi fórum við þrír skyndiferð heim úr eyjunni Gísli , Jón og ég , á báti , er við höfðum til afnota . Hann var kallaður Sjampar . Ferðin gekk vel heim , og sváfum við heima sunnudagsnóttina . Jóni var illa við nafn bátsins og sagðist vera búinn að finna upp bæði veglegra og fallegra nafn á hann , og skyldi hann heita Viktoría í höfuðið á Bretadrottningu . Sunnudagsmorguninn var hann kominn austan með alldimma þoku . Út úr hádegi fórum við þremenningarnir út í Klauf , því að þar settum við bátinn upp . Við settum nú bátinn á flot og létum í hann nokkra steina í kjölfestu . Síðan var haldið af stað út í Álsey . Þegar við höfðum skammt farið , létti þokunni skyndilega . Jafnframt bráðhvessti , svo að minnka varð seglið . Áfram var haldið , enda ekki drægt til baka fyrir þrjá menn á örðugum bát . Þegar við komum á Pollinn gegnt lendingunni við Eyna , sem heitir Lundakór og fláabekkur niður við sjóinn var brimið orðið svo mikið , að kórinn fylltist í ólögunum . Upp í þennan kór var báturinn dreginn á fangalínunni sem mun hafa verið um 12 metra löng úr tvöföldu kaðaltói með allvíðum kóssa í endanum . Í kórnum var sett brók á bátinn úr samskonar tói og var í fangalínunni . Brókin var síðan látin aftur fyrir stafn og fram með síðum bátsins og endaði hún með tveim kóssum , sem komu saman rétt framanan við bátsstefnið . Í þessa kóssa var blökkinni krækt , þegar báturinn var dreginn upp eða gefinn niður . Bátinn varð að draga upp mikinn bratta í nær 20 metra hæð . Eins og áður segir , var komið mikið brim , þegar við komum á Pollinn . Þá sagði Gísli Lárusson , sem var formaður og eigandi bátsins : ,, Hér er algjörlega ófært . Við verðum að fara vestur fyrir Þjófanef og bjarga okkur þar upp og sleppa bátnum . “ Þá svarar Jón : ,, Ég samþykki aldrei að sleppa henni Viktoríu . “ „ Hvað segir þú , Mangi ? “ sagði Gísli þá . „ Ég verð með Jóni . “ Gísli nefndi ekki oftar að sleppa bátnum , og tókum við að ráðgera , hvernig að skyldi fara og undirbúa landtöku . Gísli skyldi upp . Engum var betur trúandi til þess en honum . Árni skyldi koma með band og setja undir Gísla . Jón skyldi róa bakföllum , því að gagnslaust var að hamla . Ég skyldi kasta fangalínunni til Gísla . Ef Gísla tækist að hafa upp , og mér tækist að kasta fangalínunni , þá skyldu þeir Árni og Gísli hraða sér að uppdráttartauginni . Verst var að langalínan var allt of stutt , en enginn endi var í bátnum til að nota fyrir kastlínu á fangalínuna . Lögin í sjónum voru stutt og helzt engin . Gísli komst klakklaust upp úr kórnum , og töldum við það góða byrjun . Ég óttaðist mest , að krókur neðri blakkarinnar hrykki úr neðri kóssa brókarinnar , ef báturinn slakaði skyndilega á uppdráttartauginni , því að ekki varð því komið við að benzla fyrir krókinn nú , þótt það væri venja til öryggis . Loks tókst mér að henda til Gísla fangalínunni , svo að hann náði henni . Um leið og við byrjuðum að leggja að , sagði Gísli : „ Það er ekkert lag . “ Við það hægði Jón róðurinn . Brátt æpti ég í hann : „ Róðu , róðu eins og þú getur ! “ Og Jón svarar mér : „ Ég skal róa , ég skal róa . “ Og báturinn kom að flánni . Gísli setti kóssa fangalínunnar á krók uppdráttarblakkarinnar , og þeir , sem uppi voru , drógu bátinn upp . Við Jón stukkum út úr bátnum sitt á hvort borð og lyftum bátnum að framan . Gísli hljóp nú upp til þeirra , er drógu . Báturinn var tæplega kominn hálfur upp í kórinn , þegar býsna stórt ólag greip hann og kastaði honum þversum yfir kórinn og upp í berg . Ég henti mér upp í miðrúmið og hélt mér dauðahaldi yfir miðrúmsþóftuna . Þungi ólagsins var svo mikill , að ég kenndi sársauka fyrir bringsspölunum lengi á eftir . Þegar ég gat áttað mig , lá Jón uppi í bátnum með handleggina yfir um andófsþóftuna . Báturinn hékk í uppdráttartauginni . Talsvert gat hafði komið á aðra síðu hans . Eitthvað hafði tapazt af því , er að heiman kom . Nú tókst brátt að draga bátinn upp í Efri-Lundakór , þar sem hann var bundinn . Síðan var gengið til tjalds . Það hét á úteyjamáli „ að fara til bóls “ . Auðvitað var þá hitað gott úteyjakaffi og etið með brauð og flatkökur . Brimið fór sívaxandi , og stormurinn að sama skapi . Rúmum 2 klst. eftir að við gengum frá bátnum , var í flæði , og farið að ganga sjór undir bátinn . Við biðum hjá bátnum þar til farið var að falla út , og við álitum hann örugglega úr allri hættu . Þá fórum við enn til bóls , töluðum um daginn og veginn og nýfarna sjóferð . Að endingu var farið að spila á spil . Það var aðalskemmtunin í úteyjunum . Það er álit mitt , að þetta , sem ég nú hefi sagt frá , sé eitthvert hættulegasta æfintýri , sem ég hefi lent í . Ég viðurkenni því , að Gísli Lárusson hafði alveg rétt fyrir sér , er hann lagði til að sleppa bátnum og bjarga okkur upp við Þjófanef .