Faðir minn var prestssonur , sem átti að verða prestur , en gerði uppreisn og nam læknisfræði þess í stað . Hann hafði fengið alveg nóg af því að sitja undir prédikunum föður síns á hverjum sunnudegi í æsku í lítilli sveitakirkju norður í landi . Hann varð trúleysingi , en boðskapur kristninnar hafði þó haft sín áhrif og þá einna helst boðskapur kristninnar um að ekkert væri eftirsóknavert , sem ryð og mölur geta grandað . Í huga hans var eftirsókn eftir dauðum hlutum hjóm . Og hann lifði samkvæmt því . Faðir minn gekk alltaf í jakkafötum , sama hvort hann var að fara í veislu eða á fjöll í leit að arnarhreiðrum . Hann átti þó yfirleitt aðeins ein jakkaföt . Hann gekk í þeim árum saman , eða þar til að þau voru svo snjáð og slitin , að meira segja honum fannst vera að verða skömm af . Þá fór hann í herrafatabúðina , sem hann verslaði alltaf við , Herrafataverslunina P.Ó. við Austurvöll og keyptu sér ný föt . Hann hafði fyrir reglu að skilja gömlu fötin eftir í búðinni og ganga út úr búðinni í nýju jakkafötum . Hann gekk alltaf á blankskóm og sama regla gilti um þá . Hann burstaði þá á hverjum degi , lét skósmiðinn gera við sóla og hæla , þegar með þurfti og loks þegar skórnir voru orðnir of gamlir og slitnir , þá fór hann og keypti sér nýtt par og gekk út úr búðinni á nýju skónum og skildi þá gömlu eftir . Faðir minn fór allra sinna ferða á bíl . Þegar hann kom heim frá námi og störfum í Bandaríkjunum árið 1954 , flutti hann með sér glænýjan Oldsmobile . Það tók hann ekki langan tíma að átta sig á því að amerískur kaggi átti lítið erindi til Íslands . Það var erfitt að keyra hann um holótta malarvegina í Reykjavík og ekki var betra að fara á honum um íslenska þjóðvegi . Svo hann skipti kagganum fljótt út fyrir Volkswagen bjöllu og upp frá því keyrði hann ekki aðra gerð bíla . Það var eins með bílana og fötin , hann keyrði á þeim eins lengi og þeir entust , og þá keypti hann sér nýjan bíl af sömu gerð , eini munurinn var sá að þeir voru aldrei eins á litinn , en tilbreytnin gleður , eins og hann sagði alltaf . Allt frá blautu barnsbeini var faðir minn mikill aðdáandi fugla himinsins og stundaði fuglaskoðun af ástríðu fram á gamals aldur . Það var ekki mjög kostnaðarsöm iðja . Hún krafðist góðs ökutækis til að komast á slóðir fuglanna ( Álftanesið var vinsæll áfangastaður ) , góðs kíkis , fuglabókar og svo minnisbókar , en faðir minn hafði það fyrir sið að skrá niður allar fuglategundir sem hann sá . Hann var einn af stofnendum Fuglaverndunarfélags Íslands og var eitt aðal baráttumál félagsins í upphafi að vernda íslenska arnarstofnin , haförnin , sem var í útrýmingarhættu . Erninum stóð mest hætta af refaeitri , sem bændur notuðu til að drepa refi , en þeir óttuðust að refir legðust á sauðfé og dræpu það . Ernir lögðu sér oft á tíðum til munns hræ þessara refa og dóu fyrir vikið . Forystumenn Fuglaverndunarfélagsins beitti Alþingi Íslendinga þrýstingi og börðust fyrir því að bann yrði lagt við notkun refaeiturs á Íslandi . Það tókst og voru lög þess efnis samþykkt á Alþingi . En þau dugðu ekki til . Sumir bændur , sem voru ábúendur jarða , þar sem örninn verpti , áttu það til að steypa undan örnum , þegar þeir sátu á eggjum sínum á vorin . Faðir minn tók það að sér að vinna þessa bændur á band fuglaverndunarmanna . Á hverju sumri í mörg ár lagði hann land undir fót , og ferðaðist , á eigin kostnað , um sveitir vesturlands , sem var varpland arnarins og heimsótti bændur á þessum jörðum . Hann heimsótti hvern og einn þeirra og var yfirleitt nokkuð vel tekið . Honum var boðið til stofu og á borð voru bornar veitingar og kaffi . Á meðan á heimsókninni stóð , reyndi faðir minn að sannfæra bændur um mikilvægi þess að vernda haförnin . Bændurnir tóku þessum boðskap misvel , en til að vinna hylli þeirra enn frekar , hafði hann önnur ráð . Áður en hann hélt af stað vestur kom hann alltaf við í Ríkinu og fyllti húddið á Volswagen bjöllunni sinni af viskíflöskum . Rétt áður en hann kvaddi bændurnar skaust hann út í bíl og náði í eina flösku og rétti bændum hana með þeim orðum , að ef börnin þeirra veiktust , gæti þeir komið til hans og fengið ókeypis þjónustu . Einhver áhrif hafði þetta allt á bændurna , alla vega tók arnarstofninn fjörkipp á þessum árum og er nú svo komið , að íslenski haförninn er ekki lengur í útrýmingarhættu . Faðir minn var mikill aðdáandi sígildrar tónlistar . Í henni fann trúleysinginn guðdóminn . Hann átti plötur af öllum verkum Mozarts og Beethovens og fullt af óperum . Hann kunni flest verk meistarana utan að og vinir hans gerðu það oft að gamni sínu að hringja í hann , spila hluta úr verki eftir þessi tónskáld og láta faðir minn geta úr hvaða tónverki það væri . Hann gat alltaf rétt . Og það var í þessu , sem faðir minn leyfði sér munað , hann keypti sér bestu fáanlegur hljómflutingstæki til að geta spilað verkin . Faðir minn hóf snemma að læra ítölsku , svo hann gæti skilið óperuverk meistaranna . Þegar hann hafði náð tökum á ítölskunni , hóf hann nám í rússnesku og sat þá , maður sem aldrei hafði kosið annað en Sjálfstæðisflokkinn , á skólabekk með helstu kommum landsins . Þeim varð , að vonum , vel til vina og komu þeir með börnin sín á stofuna til hans . Annað sem faðir minn hafði unun af og leyfði sér , var að ferðast um heiminn . Að loknu stúdentsprófi frá MA árið 1936 , fór hann til náms í eitt ár til Kiel í Þýskalandi , þar sem hann lagði stund á norræn fræði . Það ár notaði hann tækifærið og ferðaðist ásamt skólabróður sínum á mótorhjóli um allt Þýskaland . Á þessu ferðalagi lenti hann á fjöldafundi hjá Hitler og fannst lítið til hans koma . Eftir að hann hafði lokið framhaldsnámi í barnalækningum í Bandaríkjunum fékk hann starf sem læknir bandaríska hernámsstjórnarinnar í Japan og dvöldu foreldrar mínir þar í nokkur ár . Eftir að til Íslands kom , notaði hann hvert tækifæri sem gafst til að ferðast og voru þau fá löndin í Evrópu og fá ríki Bandaríkjanna , sem hann hafði ekki komið til . En það var eitt sem hann gerði aldrei þegar hann fór í siglingar , hann keypti aldrei neitt fyrir sjálfan sig , nema , eins og hann sagði sjálfur , skóreimar . Og það gerði hann aldrei nema í neyð . Ef ein af reimunum í skónum hans varð ónothæf jafnt heima sem erlendis , þá hafði hann það fyrir reglu að klippa reimina úr hinum skónum í tvennt . Ef það gekk ekki upp , þá fyrst leitaði hann sér að skósmið og keypti sér nýjar reimar .