Herra forseti . Ég þakka hæstv. ráðherra svarið en það breytir ekki því að ég lít á þetta sem verulegan hvata til lántöku og ég óttast að það muni hafa áhrif til aukinnar skuldsetningar fólks . Ég hefði talið heppilegra að út frá sambærilegum viðmiðum , eins og um fjölskylduaðstæður , búsetu , barnafjölda o.s.frv. , væri einfaldlega smíðað beint styrkjakerfi og væri hægur vandi að sníða slíkt kerfi að þörf . Stór hluti af hugsuninni á bak við þetta kerfi er auðvitað líka að tryggja tímanlega námsframvindu sem er gott markmið og að því leytinu til hugnast mér betur upplegg forvera hæstv. ráðherra í embætti , Illuga Gunnarssonar , að beina styrkveitingum beint til námsmanna en ekki gera það að kröfu að námsmenn verði að taka lán til að geta fengið styrk . En við munum fá tíma til að ræða þetta frekar . Ég velti hins vegar öðru fyrir mér í seinni ræðu . Ráðherra hefur verið tamt að tala í efsta stigi um stórsókn í menntakerfinu . Þegar ég legg saman þá útgjaldaaukningu sem orðið hefur á háskóla - og framhaldsskólastiginu frá 2017 að telja til og með 2020 miðað við þetta fjárlagafrumvarp er það heildarútgjaldaaukning upp á 10,5 milljarða . Þegar það sem liggur þarna að baki er síðan brotið niður þá eru launa - og verðlagsforsendur 8,5 milljarðar , að meðtalinni aukafjárveitingu vegna hækkandi leigugjalda hjá framhaldsskólastiginu , og síðan koma um 2 milljarðar inn á næsta ári í byggingu Húss íslenskra fræða . Ég velti því fyrir mér : Er það stórsókn í menntakerfinu að standa við gerða kjarasamninga til kennara og verðbæta framlögin til skólakerfisins ?