Kaffi - og myndanefnd voru settar á stofn fljótlega eftir stofnun Útivistar . Útivistarfélagar hittast , rifja upp góðar stundir og gæða sér á kræsingum af kökuhlaðborðinu . Gestir eru vinsamlegast beðnir að hafa handbært reiðufé því ekki er hægt að taka við greiðslukortum . Að jafnaði er ein kvöldganga í mánuði og ein dagsferð með undantekningum þó en dagskránni lýkur með trússaðri helgarferð . Í kvöldgöngum og einstaka dagsferðum sameinast hópurinn í bíla en í öðrum ferðum verður ferðast í rútu . Allajafna er brottför í kvöldgöngur kl. 18:00 á miðvikudegi og helgarferð kl. 8:00 á laugardegi . Bæði er um að ræða vetrarferðir þar sem gerðar eru tilteknar kröfur um búnað jeppanna , svo og sumar - og haustferðir sem henta lítið breyttum eða óbreyttum jeppum . Stakkar og skór er nýr , lokaður gönguhópur hjá Útivist fyrir þau sem vilja fara hærra og lengra en aðrir hópar innan Útivistar . Gönguferðum hópsins verður síðan fram haldið að hausti þ.e. í september , október og nóvember . Helgarferðir : Tvær helgarferðir eru á dagskránni sem þátttakendum býðst að fara í og verða þær í júní og ágúst . Þátttaka í öðrum gönguferðum : Farnar verða nokkrar ferðir með öðrum hópum hjá Útivist , m.a. afmælisferð Útivistar í mars og á Eyjafjallajökul í vor . Þátttökufjöldi er takmarkaður svo það er um að gera að skrá sig strax ! Sum stéttarfélög greiða niður þátttökugjöld og önnur selja gjafabréf frá Útivist svo við hvetjum alla til þess að kanna hvað er í boði hjá sínu félagi . Einnig er hægt að hafa samband við einn af fararstjórunum hér að neðan , en þær munu svara öllum spurningum með glöðu geði . Þátttakendum gefst kostur á að prufa ýmsar greinar útivistar og erfiðleikastig miðast við byrjendur , 1 - 2 skór , léttar og miðlungs erfiðar ferðir sem flestir geta tekið þátt hafi þeir réttan útbúnað og líkamlega getu til þess . Tökum nýárið með trompi í þéttri útivistardagskrá þar sem blandað er saman þrekæfingum , dagsferðum og kvöldgöngum svo úr verður sannkölluð hreyfi - og útivistarveisla ! Nýársþrek Útivistar hentar bæði byrjendum og lengra komnum en þrekæfingar eru skalanlegar og þannig geta þátttakendur með mismikið þol tekið þátt í sömu æfingunum . Hér er frábært tækifæri til að rífa sig í gang eftir hátíðirnar , losa sig við jólalögin og njóta bæði samveru og útiveru í góðum hópi fólks . Athugið að þátttökufjöldi er takmarkaður . Sjálfsagt eru til fleiri sagnir og sögur af þessu svæði sem fengur væri í að fá og mætti þá birta í annarri samantekt . Hafði hún fylgt lömbunum um sumarið og lifað á grasi , laufum , vatni og berjum . Talið var hæfilegt að hafa þar 30 kindur yfir veturinn en oft mun hafa verið haft þar mun fleira fé . Á árunum 1850 – 1865 hafði maður sá vetrarbeit á Goðalandi er Magnús hét . Ekki þorði Magnús að sofa inni í bólinu því að hann var myrkfælinn . Í nesti hafði hann , eins og áður er sagt , súran blóðmör . Kjöt tímdi hann ekki að hafa því að hann var nízkur . Varð Magnús þá mjög hræddur um kindur sínar , en þá um haustið hafði hann látið um fimmtíu fjár á Goðaland sem var talið allt of margt . Um þrjátíu kindur voru þar dauðar , þar á meðal fimm ær gráar . Haft var eftir Magnúsi að þá hefði hann grátið er hann sá þær dauðar . Kola-Hjalti PálssonHjalti bjó á Rauðafelli undir Eyjafjöllum Pálsson frá Heynesi Magnússonar á Heylæk Bjarna-Hjaltasonar . Í einni ættartölu er Jón Sigvaldason í Holti á Síðu talinn bróðir Eiríks en Jón var faðir Eiríks í Holti sem Holtsætt er frá talin . Þá var Þorleifur á Hlíðarenda Magnússon í Ögri Jónssonar , höfðingi mikill og sýslumaður . Í þennan tíma var siður að reka á afrétti upp úr Kaldaklifi . Um haustið gjörðist dýrbítur mikill á Rauðafelli svo kind fannst bitin á hverjum degi . Lá hún þar þá inni undir hellisberginu . Hjalti setti á hana staf sinn og drap hana , fór svo fram Goðaland og var við Dalskirkju á jóladaginn . Sást þá að flest höfðu komizt norður af Jöklinum en þau höfðu lent á gróðurlausum klettum og í ógöngum . Var mönnum óskiljanlegt hvernig lömbin höfðu komist lifandi niður fyrir hamrana en þau , sem niður voru komin , höfðu farið niður fyrir daginn áður en leitin var hafin . Eftir þetta bannaði sýslunefnd Rangæinga Fjallamönnum að reka yfir Jökul og hefir það eigi verið gert síðan . Að þremur vikum liðnum kom stúlkan heim til sín aftur og varð þá ekki séð á henni að hún hefði lent í nokkrum hrakningum . Eitt haust fór hann einn til afréttar og var viku í burtu . Annað sem Jón hafðist að í þessari ferð var að hann lagaði til smáskúta í Staki , klappaði hann í bergið og stækkaði skútann . Var komið fram á jólaföstu er farið var . Þeir fengu gott veður en slæmt fjallafæri vegna harðfennis . En þau höfðu þó ekki allir leitarmenn , og var Þorvaldur einn þeirra . Bregður Ólafur þá við skjótt og stingur staf sínum niður svo vel sem hann getur , þar sem hann heldur að Þorvaldur muni koma niður . Urðu þau eftir í báðum söfnum . Var erindið að ná í lömb þau sem áður eru nefnd . Jón var þá af léttasta skeiði og farinn að stirðna í fjallgöngum . Loks fóru þau niður í Tvístæður sem er snarbrattur flái í Gjánni , rétt vestan við Uppgönguna . Að lokum missti Jón fótanna . Hrapaði hann nú drjúgan spöl en að lokum stöðvaðist hann þó við steinnibbu er upp úr stóð . Verst var að koma honum upp úr fláanum og síðan niður í Gjána . Voru þeir staddir þar sem heitir Fagriskógur á Staksholti . Smalahundarnir létu sem óðir væru og hlupu sem þeir gátu hraðast í þá átt sem þeim virtist hljóðið fara , alla leið fram að Steinsholtsá . SteinsholtSteinsholt þótti slæmur afréttur . Voru tveir hrapaðir en hinir dauðir úr hungri þegar leitað var . Einkum þó Steinsholtsá . Reið Símon á undan út í ána en ekki var hesturinn kominn nema lengd sína út í hana er hann valt um , því að áin var bráðófær . Þar er áin straumminni og þrautavað . Þeir bræður áttu eina systur . Henni kippti mjög í kynið til bróður síns og var honum mjög samrýmd . Bóndinn tók vel á móti henni og er hún þar hjá honum . Þeir bræður koma að honum þegar minnst vonum varir og leggja til hans , svo að hann hefur engin önnur úrræði en að hörfa út í fljótið . Bræðurnir eru ölvaðir og sækja á eftir og svo fer að lokum að Stóra-Dalsbóndinn kemst undan heill á húfi en þeir bræður drukkna . Hann brá við skjótt og kom til Nauthúsa kvöld eitt . Það fór á sömu leið , það sem eftir var af vikunni , að þeir riðu þar húsum hverja nótt en enginn varð var við neitt í Stóra-Dal . Draugsi tekur því ekki illa . Draugurinn segir að hann hafi verið miklu betri maður en bróðir sinn því að hann hafi bara látið að orðum hans er þeir hafi gert eitthvað fyrir sér . Draugurinn segir að svo skuli vera en þá verði hann líka að lofa að vera þar úti í kirkju næstu nótt og búast þá við dauða sínum . Svo stökkur hann vígðu vatni um alla kirkjuna , en þó svo að það er svolítill óvígður strimill inn kirkjugólfið . Krossinn stóð langalengi í Stóra-Dalskirkjugólfi en draugurinn sást aldrei síðar , enda geta draugar þeir sem neyddir eru til að fara niður þar sem þeir eru komnir hvergi komið upp aftur nema þar sem þeir sukku ef þeir annars geta það . Stampagil heitir hið helsta þessara gilja . Það var sálmurinn ,, Allt eins og blómstrið eina ” sem sunginn var fegurri en Vigdís hafði heyrt hann sunginn fyrr . Stóð hún þar hugfangin og hlustaði unz söngurinn dvínaði út . Þjóðsögur Jóns ÁrnasonarTómas á SöndumTómas hét maður er bjó á Söndum í Dalshverfi undir Eyjafjöllum hér um bil um miðju 17. aldar . Meðal margra annarra er við kirkjuna voru , voru kvenmenn tveir , oflátar miklir , dætur manns þess er þá bjó á Seljalandi . Tómas gamli var enginn skartmaður og að líkindum heldur fátækur . En er hann hafði þetta sagt slepptu þær tökum og vöknuðu sem af svefni . Tekur sú þá stökk er um ræddi eftir honum og kippir fötunum óhæversklega upp sér til léttis á hlaupunum . Snúðu nú aftur , ekkert gengur á ljána meðan þú ert að elta mig ” . Fór svo fram um hríð . En Tómas færðist undan og hélt henni mundi það lítill harmaléttir . Fór hann svo heim með hræ hans og afhenti móðurinni . Vissir þú vel hvað við lá . Morguninn eftir lá reiðhestur hans dauður . En er bóndi var á gangi í högum eftir þetta þá var kastað í hann slitrum af fötum drengsins . Upp frá þessu lét bóndi reynihrísluna í friði . Maðurinn vissi að það braut á steini á vaðinu en hyldýpi var allt í kringum það langa vegu . Hann reið því ofan að því og sá að hann hafði riðið út í harðan streng sem var á að giska 5 - 6 álna djúpur í miðjunni svo að þar gat ekki borið á steini . Maðurinn þóttist reyndar þekkja landslagið en þótti kynlegt að hann skyldi hafa álpast þarna út í . Þar lágu þau hér um bil í 60 ár til skamms tíma ( fram yfir 1850 ) , en að þau hafi runnið undan þeim . Í þennan tíma tóku jökulvötnin að falla út í Þverá rétt innan byggðar á móts við Streitur eins og hún hefur gjört síðan og fylgdu mikil landbrot þessu vatnahlaupi . Annars er sagt að menn hafi á seinni tímum tekið gráan fresskött og gráan ullarlagð , haft þar ýmsa formála fyrir , en engan þeirra hef ég heyrt , og fleygt síðan hvoru tveggja í ána , en víst er um það að kettirnir hafa ekki leyst v erk sitt eins vel af hendi og skatan forðum . Manninn fer nú margt að gruna og tekur það ráð að hann fer að hurðarbaki , stígur upp á hurðarokana og heldur sér þar . Átti kvikindi þetta að halda sig í Þverá innanverðri og aldrei framar en á móts við Breiðabólstað . Rennur á eftir honum og úr honum eftir djúpu hamragljúfri bak við Eyjafjallajökul alla leið í Markarfljót . Hann sá og í honum grænar brekkur en ekki gat hann komist að honum til að skoða hann , því allsstaðar urðu þar fyrir jökulsprungur . Og ekki hefur enn fengist nein vissa fyrir því hvort þessi dalur standi í sambandi við hinn , sem er Almenningamegin , og er það ekki röskmannlegt af afkomendum hinna fornu stórmenna að ganga ekki úr skugga um þetta og annað eins . Frá þessu sagði sá maður móður sinni sem sjálfur sá og er þetta , svo kunnugt sé , hinn síðasti vitnisburður sjónarvotta um tilveru þessa dals , enda er sá vitnisburður aðeins þriggja ára gamall . Þjóðsögur Þorsteins Erlingssonar