Fólk sem framleiðir hugmyndir var að fá snemmbúna jólagjöf frá Alþingi : Skattar sem þau borga á tekjur af hugmyndunum sínum lækka nú niður í 22% . Jakob Frímann Magnússon , sem hefur barist fyrir þessari breytingu , segir þetta einfaldlega leiðréttingu á miklu óréttlæti . STEF-gjöld og tekjur af bókasölu hafa hingað til verið skattlögð sem laun , en núna eru þau fjármagnstekjur . Nú getur hugverkafólk látið hugmyndirnar vinna fyrir sig , eins og kapítalistar láta peningana ( og annað fólk ) vinna fyrir sig , og borgað 40% lægri skatt af því en vinnandi fólk borgar fyrir sínar tekjur . Ég hef ekkert nema hrós og hamingjuóskir fyrir hinar skapandi greinar , sem Jakob segir að séu atvinnugreinar framtíðarinnar . Auglýsing Það eina sem ég myndi vilja bæta við er hinar framtíðargreinarnar – umönnunargreinar , þjónusta , og jafnvel framleiðsla á undirstöðum samfélagsins , eins og matvælum og vegum og vinnslu hráefna . Vinnandi fólk , sem á hvorki hlutabréf né hugverk til að láta vinna fyrir sig , á lítið annað en megn sitt og mátt til að skapa verðmæti og fegurð í heiminum . Jakob segir að „ þeir sem leigja út hús eða íbúðir “ hafa hingað til greitt 22% skatt , meðan „ eigendur eigna úr öðrum byggingarefnum s.s. orðum , tónum og myndum til þessa greitt mun hærri tekjuskatt . “ Hvað með þá sem eiga bara vinnuaflið sitt ? Eiga tekjur af þeirri eign að vera skattlagðar hærra , bara vegna þess að þau þurfa að hafa fyrir eigninni sinni sérhverja vinnandi stund ? Þetta er sérlega aðkallandi spurning í ljósi þess að ómenntaðar vinnandi hendur , uppistaða allra samfélaga frá hirðingjum til háborga , eru meðal þeirra verst launuðu , hér eftir sem hingað til . Það er ekkert réttlæti í því að auður hugmyndanna greiði hærri skatt en auður verðbréfanna . En stærsta óréttlætið er eftir : Að mannauður okkar greiði hæstan skatt allra . Þetta óréttlæti þarf að laga . Í nýlegum tekjublöðum kom fram að tekjuhæsta fólk samfélagsins okkar fær næstum öll launin sín gegnum fjármagnstekjur . Einn eigandi fiskvinnslufyrirtækis þurfti að skrimta undir lágmarkslaunum í fyrra . Hann fékk hins vegar að meðaltali 92 milljónir á mánuði í fjármagnstekjur fyrir sölu á verðbréfum . Þessi verðmæti urðu til með vinnu annars fólks , og þess vegna þurfti hann bara að borga 22% skatt þegar hann skammtaði sér þau . Starfsfólkið borgaði hins vegar 37% tekjuskatt , því það lagði til eigin mannauð , frekar en arf og lánsfé . Á Íslandi eru tveir heimar . Annar heimurinn er sá þar sem fólk vinnur ómissandi vinnu með eigin höndum , og borgar af því venjulegan skatt . Hinn heimurinn , skattaparadísin , er sá þar sem þú tekur lán og færð arð og kaupir og selur bréf . Fyrir þessa atorku , sem mætti segja að heimurinn gæti verið án , færðu hundraðfalt meira borgað og greiðir 40% lægri skatt . Ríkið afþakkar þessar tekjur og sker frekar niður í velferðarþjónustu , hleður skerðingum á skerðingar , og leggur þannig enn meiri byrðar á vinnandi hendur . Allt til að forða paradísinni frá óþægindum . Ég samgleðst Jakobi Frímann að hafa sloppið úr táradal 37% tekjuskatts , og upp hafist í skattaparadís . En kannski væri betra ef við byggjum öll saman á jörðinni . Kjarninn er vettvangur umræðu og á nýliðnu ári voru 539 skoðanagreinar birtar , stærstur hluti þeirra aðsendar greinar . Okkar tryggð er aðeins við lesendur . Við erum skuldbundin ykkur og værum þakklát ef þið vilduð vera með í að gera Kjarnann enn sterkari .