Ég jarðsöng mikinn höfðingja í Garðabænum fyrir nokkru síðan . Fólkið hans sagði mér að þegar honum var mikið niðri fyrir þá signdi hann sig gjarnan . Auk þess hafði hann sérstakt ritúal þegar hann gekk til hvílu á kvöldin . Þá stóð hann við vegginn með öllum fjölskyldumyndunum , fór með sínar fyrirbænir og signdi svo yfir hverja mynd . Ég á líka minningu af því að Gústav afi minn , sem ekki var sérlega kirkjurækinn maður , hafði þann háttinn á að signa alltaf yfir útidyrnar áður en hann fór að sofa . Mörg okkar eiga þá minningu að vera sem börn merkt krossinum áður en okkur var hjálpað í nærbolinn . Kristnir menn hafa fundið vernd og blessun í signingunni . Hún er tákn um auðmýkt . Tákn um traust á Guði og viðurkenning á því að maður getur ekki allt . Sönn auðmýkt vanmetur ekki hið góða sem býr í fólki . Auðmýkt er þekking á þeim styrk sem felst í vanmætti . Þess vegna segja kristnir menn söguna af barninu sem fæddist við óblíðar aðstæður og söguna af honum sem hvorki gerði árás né flúði fyrir óvinum sínum , heldur stóð kyrr í sannleikanum allt til dauða á krossi . Hefði Jesús dregið öll sín orð um kærleika og réttlæti til baka gegn hagstæðum starfslokasamningi væri enginn að signa sig í dag . Sannur kjarkur hvílir í auðmýkt og á ekkert skylt við kokhreysti . Hvað þá fífldirfsku . Við sjáum oft knattspyrnumenn frá suðrænum slóðum signa sig þegar þeir ganga inn á völlinn . Við eigum líka þá hefð að signa yfir kistuna þegar ástvinur leggur í sína hinstu för . Þannig tjáir kristið fólk auðmjúkt traust ; styrkinn í vanmættinum , vonina í lífi og dauða og biður fararheilla í þeirri trú að Guð muni vel fyrir sjá .