Þess vegna vil ég hafa mosku í Reykjavík Um nokkurra ára bil bjuggum við hjónin beint á móti stærstu moskunni í Brussel . Moskan stendur í horninu á stórum almenningsgarði , Parc Cinquantenaire . Þar var kallað til bæna á föstudögum en annars var þögn í turninum og engin truflun af nokkurri starfsemi í moskunni . Hins vegar hringdu kirkjuklukkur í hverfinu tíma og ótíma . Mér varð hugsað til moskunnar um daginn . Sumarið 1992 var 9 ára gömul belgísk stúlka af marokkönskum uppruna , Loubna Benaïssa , send út í búð að kaupa jógúrt . Hún kom aldrei heim úr þeirri ferð . Fimm árum síðar bar þrotlaus barátta Nabelu systur hennar , sem var fáeinum árum eldri , þann árangur að hvarf hennar var aftur tekið til rannsóknar og lík Loubnu litlu fannst í verkfærakistu í kjallara dæmds kynferðisbrotamanns , aðeins 200 metra frá heimili fjölskyldunnar . Í ljós kom að upphafleg rannsókn hafði verið lítil og hroðvirknisleg og hófst reyndar ekki fyrr en viku eftir hvarf Loubnu . Það hafði meira að segja farið fram húsleit heima hjá morðingja hennar . Hvarf lítillar múslímastúlku var ekki sett í forgang og vakti takmarkaða athygli fjölmiðla og var það í hróplegu misræmi við rannsókn á hvarfi annarra belgískra stúlkna á þessum árum , sem barnaníðingurinn Marc Dutroux hafði á samviskunni . Þarna hefði mátt búast við að hatur myndi blossa upp meðal múslíma í Brussel ( sem eru um 300.000 eða fjórðungur borgarbúa ) í kjölfarið og jafnvel að óeirðir brytust út . En svo var ekki , allir , múslímar , kaþólskir , mótmælendur og aðrir , sameinuðust í harmi og hryllingi , margir límdu mynd af Loubnu með árituninni „ Gleymum aldrei Loubnu Benaïssa “ í hús - og bílglugga og dag frá degi fjölgaði hvítu blómunum fyrir utan moskuna þar til blómahrúgan náði næstum upp að handfangi aðaldyranna . Það var áhrifamikið að ganga „ hvítu gönguna “ gegnum Brussel endilanga ásamt hálfri milljón borgarbúa til að minnast þessara fórnarlamba barnaníðinga , en enginn hrópaði slagorð , enginn var með mótmælaskilti . Þeim mun fleiri voru hvítklæddir og báru hvít blóm . Vikið frá ströngum trúarreglumÞegar leið að útför Loubnu litlu varð ljóst að stærsta moska borgarinnar , sem rúmar 1.000 manns , dugði ekki til . Þá var ákveðið að setja upp tvo risaskjái í garði moskunnar og sýna beint frá athöfninni . Yfir 20 þúsund borgarbúar streymdu í garðinn til að heiðra minningu litlu stúlkunnar . Forystumenn safnaðarins ákváðu að víkja frá ströngum trúarreglum og rétta fram hönd til fjölskyldna fórnarlamba Marcs Dutroux , sem allar voru kaþólskar , og bjóða þeim að taka þátt í athöfninni inni í moskunni , þar sem mæðrunum var boðið að ávarpa söfnuðinn . Ég held að þetta hafi verið í fyrsta skipti sem konur töluðu í aðalsal moskunnar . Þetta var áhrifarík stund , sem einkenndist af gagnkvæmri virðingu . Víða í garðinum mátti heyra innfædda Belga endurtaka „ Allahu Akbar “ eftir Ímaminum og allir hlýddu þeim sem kunnu siðina og sneru sér í átt til Mekka þegar við átti , alveg eins og við hermum eftir þeim sem kunna kristna siði og stöndum upp í kirkjunni á réttum augnablikum . Þegar athöfninni var lokið var almenningi boðið að koma inn í moskuna . Við hjónin þáðum boðið og gengum inn í fallegan salinn , alþakinn mjúkum bænateppum . Þar var steint gler í gluggum og í útskornum hillum voru raðir af Kóraninum í fallegu gull - eða silfurslegnu bandi . Nokkrir gestir , karlar og konur , sátu á teppunum í þögn . Þarf ég að nefna að auðvitað fórum við úr skónum ? Ég fer heldur ekki í kirkjur í Suður-Evrópu aðeins í bikiníbrjóstahaldara að ofan . Því er við að bæta að strax eftir athöfnina voru líkamsleifar Loubnu Benaïssa fluttar til Marokkó til greftrunar , enda var ekki múslímskur grafreitur í Brussel , þrátt fyrir margra ára viðleitni múslímskra íbúa til að fá grafreit . Það hefði verið enn þungbærara fyrir fjölskyldu hennar ef ekki hefði verið hægt að halda kveðjuathöfn um Loubnu í heimaborg hennar , Brussel , vegna þess að einhverjir hefðu verið á móti byggingu mosku þar . Þetta rifjaðist upp fyrir mér í sambandi við haturs - og öfgafulla umræðu undanfarið um væntanlega byggingu mosku í Reykjavík , umræðu sem einkennist jafnvel af svo miklu þekkingarleysi að moskan er eignuð allt öðrum söfnuði en þeim sem hefur beðið eftir lóðinni síðan fyrir aldamót .