Sjö nýstúdentar af fjallamennskubraut á Höfn stefna hver í sína áttina áður en vindurinn blæs þeim öllum inn í sama braggann skammt frá Jökulsárlóni . Úr bókinni Honum sýnist báturinn fullur af dóti . Himnarnir hrynja þegar hann áttar sig á því að Emma liggur í bátnum . Hún liggur þarna eins og vatnadís með krosslagðar hendur á brjósti og krepptan hnefa um ísexi . Hún er ekki í þurrbúningi , bara í göngubuxum og fjallaskóm , í appelsínugulu úlpunni að renndri . Hárið , dökkt og þykkt , er vandvirknislega breitt úr í geislakrans umhverfis höfuðið og steinvölum raðað í hring ofan á hárið , eins og dýrlingamynd í steindum kirkjuglugga . Svipurinn er friðsæll og það er líkt og hún sofi , en hún sefur ekki . Hann heyrir sig öskra , heyrir í sjálfum sér öskra nafnið hennar aftur og aftur . Hann finnur sig hamast á bátnum , hrista hann og rugga . Í örvæntingu augnabliksins hugsar hann þó rökfast og festir krók í lykkju á stefni rauða bátsins . Hann rær lífróður til baka . - Hringdu á sjúkrabíl , Stjáni ! Móri er frávita af hræðslu og hryllingi . Hringdu strax á helvítis sjúkrabíl og lögreglu ! Það þarf lögreglu líka ! Augnablikið hverfur . Hann man ekkert , finnur ekkert , en æðir upp úr bátnum og dregur þann rauða langt upp á land . Stjáni kemur hlaupandi frá skúrnum , jökulhvítum kaffistofugámi sem hýsir kajakfyrirtækið Lónalóma ehf . Móri grúfir sig yfir rauða bátinn , finnur ekki lífsmark . Um leið og hann hrópar í fáti og örvæntingu eitthvað um sjúkrabíla og lögreglu er hann styrkur og öruggur og grípur Emmu í fangið . Hann fær aukakraft , þennan kraft sem fólk fær þegar lífið liggur við . Móri þrífur sterklega stelpuna upp líkt og hún sé úr fisi . Gætir að höfði , að það hreyfist ekki of mikið , og heldur því að sér í handarkrika . Hann æðir með hana að skúrnum þar sem hann leggur hana varlega á nestisborð fyrir utan . Móri losar föt frá hálsi Emmu . Storknað blóð er á hnakka . Hann leggur hönd á brjóst , fingur á púls , finnst brjóstið bærast kannski , eitthvað örlítið , en veit ekki hvort það er óskhyggja .