Stormurinn í liðinni viku minnti á að náttúruöflin eru ekkert lamb að leika sér við . Sums staðar hætti allt að virka sem við reiknum með í nútíma samfélagi : Rafmagn , hiti , vatn , sími og útvarp . Vegir lokuðust og heil sveitarfélög misstu samband við umheiminn þegar netið lagðist í dvala . Eru þá ótaldar skemmdir á húsum og hörmuleg slys . Í fjölmiðlum birtast ábúðarfullir ráðamenn og segja að nauðsynlegt sé að efla innviði á landsbyggðinni . Leitin að sökudólgi hefst . Forystumenn sveitarfélaga tala um að fólk fyrir sunnan skilji ekki vanda dreifbýlisins sem hafi lamast í illviðrinu . Samgönguráðherra segir að ekki sé hægt að leggja raflínur vegna andstöðu landeigenda , sem svara á móti að þeir hafi aldrei verið á móti jarðstrengjum . Forstjóri Landsvirkjunar sagði : „ Við erum að upplifa afleiðingu þess að ekki hefur verið fjárfest í kerfinu um árabil og ekki hefur verið skilningur á nægjanlega mörgum stöðum í samfélaginu á því að það þurfi að byggja upp til framtíðar . “ Óveðrið afhjúpaði vanda sem allir vita af . Virkjanir og raflínur fegra sjaldnast þótt framkvæmdir auðveldi oft aðgengi að fallegum stöðum . Ósnortin náttúra er vissulega auðlind , en við þurfum að spyrja okkur : Hvernig náum við jafnvægi á milli ásættanlegs öryggis og náttúruverndar ? Og hverju viljum við fórna ? Öryggið er ekki ókeypis . Ríkissjóður er rekinn með halla af vinstri stjórninni . Á að skera niður í heilbrigðiskerfinu eða skerða kjör aldraðra ? Fólki farnast best þegar það ber ábyrgð á sér sjálft . Enginn græðir á deilum milli landshluta um hvort stofna eigi limum fólks eða lífsbjörg í hættu . Reynslan sýnir líka að biðin eftir hjálp að sunnan verður oft býsna löng . En peningarnir eru til og þeir eru nær vandanum en sumir myndu ætla . Þegar neyðin er stærst er hjálpin oft næst . Í öllum landsfjórðungum eru mikil verðmæti . Kvótakerfið hefur reynst vel til þess að vernda fiskistofna , en eigum við ekki að nýta ávinninginn til þess að vernda íbúa á þeim svæðum sem gert er út frá ? Útgerðarmenn hafa greitt sér meira en 100 milljarða í arð á áratug . Peningarnir hafa streymt frá landsbyggðinni í fjárfestingar á höfuðborgarsvæðinu og í fjarlægum löndum . Þótt ekki færi nema brot af arðgreiðslunum í innviði yrði landið allt byggilegra . Viðreisn vill að byggðirnar njóti beint ávinnings af hagkvæmu fiskveiðistjórnunarkerfi , meðan forystumenn ríkisstjórnarflokkanna telja sanngjarnt að úthluta kvótanum til nokkurra útgerðarmanna gegn vægu og lækkandi gjaldi . Þegar valið stendur milli auðmanna og almennings velur vinstri stjórnin auðmenn . Fyrirtæki eiga að gefa af sér hæfilegan arð til eigenda sinna , en þegar eigendur félaga segjast ekki lengur vita í hvað peningar þeirra fara eiga þeir allt of mikla peninga .