Við höfum auðvitað engar beinar heimildir um framburð forfeðra og formæðra okkar því að engar upptökur eru til frá fyrri öldum , en hins vegar höfum við töluvert af óbeinum heimildum . Þessu til viðbótar eigum við einstæða og ómetanlega heimild um framburð íslenskunnar á 12. öld sem hefur verið kölluð Fyrsta málfræðiritgerðin . Það er nefnilega líklegt að framburður um 1400 hafi verið líkari nútímaframburði en framburði um 1200 , það er að segja meiri breytingar hafi orðið á framburði Íslendinga á tveimur öldum 1200 – 1400 en á sex öldum síðan um 1400 . Í þriðja lagi vitum við ekkert um atriði eins og orðáherslu , tóna , setningaáherslu , það er hljómfall , en eins og kunnugt er hljóma íslenska og norska afar ólíkt þótt um náskyld mál sé að ræða . En hvort hann er upphaflegur í norrænu málunum eða síðari tíma þróun í nokkrum þeirra vitum við ekki . Í tilvikum sem þessum varðveita færeyska og skandinavísku málin fornan framburð betur en íslenska . Eftirfarandi texti er úr Íslendingabók Ara fróða og er tekinn eftir útgáfunni í Íslenskum fornritum ( 1. bindi 1968 ) . En önghljóð , þar á meðal g , eru hljóðrituð sem og lengd hljómhljóða . Framburðaratriði eins og aðblástur , fráblástur , rödduð eða órödduð lokhljóð og hljómhljóð og framgómun k og g eru því ekki sýnd . Þess skal og getið að hljóðritunin er miðuð við að hvert orð sé borið fram sérstakt en ekki miðuð við samfellt tal . Steinunn Kristjánsdóttir er prófessor í fornleifafræði við Sagnfræði - og heimspekideild Háskóla Íslands . Helstu rannsóknasvið hennar eru miðaldafornleifafræði , norræn fornleifafræði , kirkjusaga , klausturfornleifafræði , kynjafornleifafræði , þróun húsagerða og miðlun vísindalegrar þekkingar .