Ritgerðir skiptast í forsíðu , efnisyfirlit , inngang , meginmál , lokaorð , heimildaskrá og myndaskrá . Forsíða Forsíða ritgerðar þarf að innihalda nafn verkefnis , nafn höfundar , nafn áfanga og skóla . Höfundum er frjálst að taka fram aðrar upplýsingar sem hann telur nauðsynlegar . Sjá dæmi um verkefni um uppsetningu . Efnisyfirlit er listi yfir kafla verkefnis og blaðsíðutal þeirra og kemur á eftir forsíðu . Stundum eru gerðar kröfur um auða síðu á eftir forsíðu svokallað saurblað sem kemur þá á undan efnisyfirliti . Í inngangi er rannsóknarspurning verksins sett fram og áætlun rithöfundar um það hvernig hann ætlar að svara henni . Viðfangsefnið er kynnt ásamt undirstöðufróðleik sem nauðsynlegur er til skilnings á efninu . – Vekja forvitni lesandans . Tengja frá almennri vitneskju til rannsóknarspurningar . Það getur verið hjálplegt að ímynda sér inngangskafla ritgerðar sem trekt ( sjá mynd fyrir neðan ) . Þar sem umfjöllunarefnið er kynnt til leiks á almennan hátt og í víðum skilningi og svo er efnið afmarkað í lok inngangskafla meðal annars með rannsóknarspurningu og tilgangi verkefnis . Þótt inngangurinn sé saminn í upphafi þýðir það ekki að ekki þurfi að breyta honum seinna . Nauðsynlegt að skoða hann í lokin og athuga hvort höfundi hafi tekist að skrifa um allt sem hann ætlaði sér . Varast skal að persónugera skrif höfundar í ritgerðasmíð . Í inngangi skal ekki byrja ritgerð á : Í þessari ritgerð ætla ég … , í meginmáli byggir höfundur texta sinn á heimildum og rannsóknargögnum ásamt túlkunum á þeim og í lokaorðum þarf lesandi ekki að vita hvort höfundur hafi lært mikið af skrifunum . Í inngangi getur höfundur notast við orðalag eins og : Í þessari ritgerð verður fjallað um … . og í lokaorðum skal höfundur leggja áherslu á niðurstöður skrifa sinna og rannsókna án persónulegra skoðana höfundar . Í stærri verkefnum er oft hafður formáli sem er ekki hluti ritgerðar , formáli er frásögn af tilurð verksins , þakkir höfundar og persónulegar hugleiðingar höfundarins . Formáli kemur yfirleitt á undan inngangi . Meginmál Meginmálinu er kaflaskipt þar sem höfundur svarar rannsóknarspurningu sinni . Mikilvægt er að kaflaskipta meginmálinu í þeim tilgangi að auðvelda lesandanum að fá yfirsýn yfir efnið . Lesandinn á auðveldara með að átta sig á efni sem er brotið upp í tiltölulega litlar einingar en á löngum texta án skila . Nauðsynlegt að gefa hverjum kafla lýsandi heiti svo lesandinn átti sig á innihaldi kaflanna . Varðandi uppsetningu texta meginmáls , inngangs og lokaorða skal fyrsta lína hvers kafla ekki vera inndregin . Hins vegar skal fyrsta lína eftir hver greinarskil ritgerðar vera inndregin . Lokaorð Lokaorðin binda endahnút á ritgerðina fyrir lesandann , draga saman niðurstöður úr henni og gefa lokasýn á efnið . Aðalatriði ritgerðarinnar eru dregin saman og meginályktun dregin upp um þær spurningar sem höfundur setti fram í inngangi . Hér bindur höfundur oft efni sitt saman með því að koma aftur að spurningunum í inngangi . Í lokaorðum byrjum við í raun öfugt við innganginn ( sjá mynd fyrir neðan ) , þar sem aðalatriði ritgerðarinnar og niðurstöður eru dregnar saman á afmarkaðan hátt . Í lok kaflans geta vangaveltur höfundar komið fram þar sem fjallað er um efnið og efnistök á breiðari grundvelli . Þar getur höfundur jafnvel spurt sig hvað væri gagnlegt að skoða nánar . Miklu skiptir að þar séu niðurstöður settar fram á skýran og skipulegan hátt , þannig að ljóst sé að rannsóknarspurningu verksins hafi verið svarað . Í lokaorðum á ekki að setja fram nýjar upplýsingar um efnið . Allar upplýsingar eiga að vera komnar fram í inngangi og meginmáli . Heimildaskrá er höfð á sér blaðsíðu , á eftir lokaorðum . Þar eru allar heimildir skráðar sem höfundur notaði í verkefni sínu . Sjá nánar í kaflanum um heimildaskráningu . Myndaskrá Myndaskrá er einnig á sér blaðsíðu á eftir heimildaskrá . Sjá nánar í kaflanum um myndaskráningu .