Helsinkiyfirlýsingin , athugasemd við þýðingu Á síðasta ársfundi Alþjóðafélags lækna ( World Medical Association , WMA ) í Edinborg var Helsinkiyfirlýsingin í endurskoðaðri mynd samþykkt eftir að hafa verið í töluverðri umfjöllun undanfarin tvö ár . Alþjóðafélag lækna hefur birt hana á þremur tungumálum , ensku , frönsku og spænsku og má sjá þessar útgáfur á heimasíðu Alþjóðafélagsins : www.wma.net Í síðasta tölublaði Læknablaðsins birtist íslensk þýðing Arnar Bjarnasonar á yfirlýsingunni en svo sem kunnugt er hefur hann verið einn helsti sérfræðingur íslenskra lækna í siðfræði heilbrigðisrannsókna . Á einum stað hefur þýðingin þó verið ónákvæm þannig að merking breytist í grundvallaratriðum og er því þessi athugasemd gerð . Síðari málsgrein 17. greinar yfirlýsingarinnar hljóðar svo í hinni ensku útgáfu : Í íslenskri þýðingu eins og hún birtist í Læknablaðinu hljóðar þýðingin svo : " Læknar ættu að hætta hverri slíkri könnun ef í ljós kemur að áhættan vegur þyngra en hugsanlegar hagsbætur eða ef ekki er nein endanleg sönnun fyrir jákvæðum og heillavænlegum árangri . " Eins og sjá má er um að ræða grundvallarmun efnislega í síðari hluta setningarinnar . Í umræðum í Edinborg var sérstaklega rætt um þetta atriði . Menn eru sammála um að ef læknar taka þátt í rannsóknum þar sem borin er saman ný meðferð við gamla eða ef borin er saman meðferð við enga meðferð ( oftast lyf gagnvart lyfleysu ) beri þeim að hætta rannsókninni ef í ljós kemur í henni miðri ( interin analysis ) staðfesting á að nýja meðferðin taki hinni gömlu hiklaust fram . Það felur þá í sér að þátttakendum sé ekki boðið upp á að vera áfram í hópi sem sannanlega kemur lakar út en meðferðarhópurinn heldur hafi þess kost að fá nýju meðferðina , annað væri læknum ósiðlegt . Það er skoðun undirritaðs að ef þýðandi telur að um misskilning sé að ræða í frumútgáfu eigi hann að geta þess í athugasemd við þýðinguna .