Þeir hlæja þegar minnst er á verðtryggingu Kannski er það að bera í bakkafullan lækinn að gera að umtalsefni bankahrun , kreppu og þau lífskjör sem skuldsett íslensk þjóð býr við um þessar mundir . Margir minnast trúlega enn þeirra daga þegar Geir Haarde sendi ákall og bað Guð að blessa Ísland . Þeir dagar sem í hönd fóru voru án efa einir þeir dekkstu sem yfir íslenska þjóð hafa gengið , ekkert ósvipaðir þeim þegar verstu náttúruhamsfarir hafa geisað , eldgos og snjóflóð . Ýmsum finnst lífið á þessu fallega landi ekki vera samt frá haustdögum 2008 og þeir voru margir sem flúðu land . Einkum þeir sem þrúgaðir voru af skuldabyrðinni og atvinnuleysisvofunni , sáu ekki framtíðina hér . Svo eru þeir líka til sem voru efnalega sjálfstæðir en fóru af “ mórölskum ” ástæðum , voru búnir að fá nóg að þeirri bölsýni og svartsýni sem hér ríkti og langaði til að byrja nýtt líf þar sem andrúmsloftið væri jákvæðara . Spjallað er við Auði Ásgeirsdóttur sem flutti til Noregs af “ mórölskum ” ástæðum í Skessuhorni vikunnar