Að öllu jöfnu er fengsælast að veiða stutt frá bakkanum þar sem fiskurinn heldur sig en ýmsar ástæður valda því að fiskurinn leitar út í dýpið . Í miklum hita þegar vatnshitinn rís einna hraðast á grynningum , leitar fiskurinn þangað sem hitastigið er jafnara , kaldara . Mikil sól hefur sömu áhrif , þ.e. birtufælinn fiskur eins og urriðinn sækir út í dýpið . Síðan er það kuldinn á veturna sem hrekur fiskinn smátt og smátt út í dýpið þegar grynningarnar leggjast í auðn og frjósa að lokum . Það er ekki fyrr en grynningarnar hitna og lífríkið tekur aftur við sér að silungurinn hreyfir sig upp á við aftur . Fram að þeim tíma , sem getur verið nokkuð frameftir vori , verðum við að egna fyrir hann í dýpinu . Til að veiða dýpið getum við þurft að beita einni eða samspili fleiri eftirfarandi aðferða : Þyngdar flugur eru væntanlega algengasta leiðin til að ná botninum . Við þekkjum kúluhausa af ýmsum gerðum og blý-þyngdar flugur , sumar hnýttar á mjög þyngda öngla . Eitt er það sem margir láta hjá leiðast að huga að og það er lögun flugunnar . Það eru engin ný vísindi , eins og Pheasant Tail sannar , að grannar , rennilegar flugur sökkva alveg eins vel og þær sem eru bústnar og í yfirþyngd . Þynging PT er í raun sáralítil samanborin við miklar blý - eða tungsten þyngingar stærri flugna . Að kasta bústnum , þungum flugum getur kallað á nokkuð stórtækar breytingar á kaststíl og hefur því oft vafist nokkuð fyrir byrjendum , já og lengra komnum . Algengustu silungastangir eru gerðar fyrir línur 5 - 7 og sem slíkar eru þær ekkert sérstaklega heppilegar fyrir þungar flugur . Til að ráða við þyngri flugur þarf að kasta hægar , lengja kastferilinn og umfram allt hemja sig í kröftugum köstum og fjölda falskasta . Slíkt eykur aðeins á flækjustigið og þá meina ég raunverulegar flækjur . Að veiða djúpt Þegar við veiðum á miklu dýpi , njótum við þess að geta farið nær fiskinum heldur en ella . Þetta helgast af því að við fjarlægð okkar frá fiskinum í láréttu plani bætist dýpið niður á hann . Óhefðbundnari leið , í það minnsta hér á Íslandi , er síðan Tékkneska leiðin þar sem þyngd flugunnar og togkraftur vatnsins er notaður til að hlaða stöngina fyrir mjög stutt köst , ef þá nokkur . Oft líkist þessi aðferð dorgveiðum með föstum spotta á priki . Sjálfur hef ég skoðað rækileg hnýtingar á hóflega þyngdum „ fyrirsætuflugum “ þ.e. mjónum sem kljúfa vatnið vel og sökkva því auðveldlega án þess að íþyngja köstunum . Ég á í fórum mínum nokkrar slíkar eftir veturinn og vorið verður látið ráða hvort þeim fjölgar í sumar .