Sagan sem ópera Verdis Rigoletto segir er mögnuð og vel til fundið hjá leikstjóranum , Stefáni Baldurssyni , að flytja hana inn í undirheima Ítalíu í nútímanum . Með því minnir hann á að enn eru þeir feður til sem halda að þeir geti verndað dætur sínar með því að loka þær inni og enn er ungum stúlkum rænt , misþyrmt og nauðgað í þessum besta heimi allra heima . Rigoletto ( Ólafur Kjartan Sigurðarson ) er í uppsetningu Íslensku óperunnar skósveinn og skítverkamaður hertogans af Mantúa ( Jóhann Friðgeir Valdimarsson ) sem hefur um sig hirð ofbeldismanna og hispursmeyja . Þegar verkið hefst hefur hann tælt til sín unga stúlku ( Sibylle Köll ) sem reynist vera dóttir Monterone greifa ( Bergþór Pálsson ) og tekur því ekki vel þegar Monterone kemur til að sækja stúlkuna í spillingarbælið . Rigoletto finnst rosalega fyndið að Monterone skuli sárna það að stúlkan sé spjölluð af svona miklum manni og hæðist að föðurástinni . Á móti eys Monterone bölbænum yfir Rigoletto sem bregður illa við . Rigoletto er nefnilega viðkvæmur alveg á sama stað og Monterone , í föðurhjartanu , því hann geymir í felum unga og fagra dóttur sína , Gildu ( Þóra Einarsdóttir ) . Hún fær ekki að fara úr húsi nema til kirkju en þar kemur hertoginn auga á hana og hrífst af . Hann þykist vera fátækur námsmaður og biðlar til hennar og stúlkan lætur heillast . Gengi hertogans með skúrkinn Marullo ( Ágúst Ólafsson ) í broddi fylkingar rænir Gildu , sem þeir halda að sé ástkona Rigolettos , og færir hertoganum hana . Hann er þá ekkert að hlífa stúlkunni þótt hann hafi svarið henni eilífa ást í dulargervi skömmu áður , og þegar hann hefur haft hana undir fleygir hann henni frá sér . Rigoletto ræður leigumorðingjann Sparafucile ( Jóhann Smári Sævarsson ) til að koma fram hefndum á hertoganum en Gilda fórnar sér fyrir elskhuga sinn og gengur fyrir hnífinn … Sjaldan hefur annað eins rumpulið sést á fjölum Óperunnar . Glyðrulega klæddar stúlkur vefjandi sig utan um súlur og hörkulegir náungar í svörtum frökkum með sólgleraugu . Rosalega töff . Svið Þórunnar Sigríðar Þorgrímsdóttur er grátt og kalt en búningar Filippíu Elísdóttur setja smartan svip á það . Einkum var fiðrildakjóll Gildu í skemmtilegri andstöðu við umhverfið – en alveg í samræmi við þá andstæðu sem Gilda myndar við aðrar persónur verksins , svo fögur og hrein í öllu ógeðinu . En það er ekki útlit sem skiptir máli í óperum heldur hljóð , og hljóðin voru glæsileg á sýningunni í gær . Jafnvel Jóhann Smári sem tilkynnt var að þjáðist af raddbandabólgu lét rækilega til sín heyra . Ólafur Kjartan gjörþekkir Rigoletto og var óhugnanlega sannfærandi í hlutverkinu , álappalegur og haltur , afskræmdur í framan með málningu til að skemmta húsbónda sínum , heitur í ást og heitari í hatri . Ólafur syngur hlutverkið af innlifun og snilld en þar á ofan kemur hvað hann er firnagóður leikari . Áhrifamesta atriðið fannst mér þegar hann grátbiður Marullo og gengi hans að skila sér Gildu , þeim sé alveg sama um hana en hún sé honum allt . Ég sá ekki betur en Ágúst Ólafsson kæmist líka við þegar hann hlýddi á bænir hins örvæntingarfulla föður , altént sneri hann sér undan og karlar hans líka þegar þeir afbáru ekki lengur að horfa á niðurbrotinn manninn . Þóra Einarsdóttir hefur unaðslega rödd og er einna líkust álfamey í útliti , og hlutverk Gildu nýtir alla hennar kosti – nema húmorinn . Eins og allir vita er Rigoletto sú ópera sem flesta hefur smellina og það er ekki amalegt að hlusta á Þóru raula Caro nome þegar hertoginn / fátæki námsmaðurinn – er farinn frá henni . Jóhann Friðgeir var myndarlegur hertogi og söng sín stjörnulög af fjöri og krafti . Bergþór var líka flottur Monterone og sama má segja um Ágúst sem var djöfullegur Marullo . Kvenhlutverk eru lítil fyrir utan Gildu en óskaplega gaman var að hlusta á þau Jóhann , Ólaf , Þóru og Sesselju Kristjánsdóttur í hlutverki Maddalenu , systur leigumorðingjans , syngja saman Bella figlia dell‘amore . Lagið er eitt en persónurnar fjórar syngja hver sinn texta : Hertoginn er að manga til við Maddalenu , Maddalena efast um alvöru hans og skopast að honum , Gilda grætur og segir að einmitt svona hafi hann talað við sig og Rigoletto segir bíddu bara , ég hefni þessa fyrir þig . Þetta var alger gæsahúðarflutningur og annar hápunktur kvöldsins . Utan um allt saman hélt Daníel Bjarnason hljómsveitarstjóri með auga á hverjum fingri og hljóðfæraleikararnir hlýddu möglunarlaust hverri hans bendingu . Sýning Íslensku óperunnar á Rigoletto er afar vel heppnuð ; ég öfunda þá sem eiga eftir að sjá hana . Silja Aðalsteinsdóttir