Þar er meðal annars sagt frá hugmyndum heimspekingsins Karls Poppers um að megineinkenni vísinda sé ekki sannanleikinn , heldur frekar það að vísindalegar niðurstöður séu hrekjanlegar . Báðar þessar hugmyndir hafa þróast frá því að vera tilgátur upp í það að verða kenningar . Ein mikilvægasta forsögn tilgátunnar var að ljósgeisli ætti að sveigja að þungum hlut , eins og til dæmis stjörnu , sem hægt var að kanna með beinni athugun . Árið 1809 setti franski líffræðingurinn J. B. Lamarck fyrstur manna fram á skipulegan hátt tilgátuna um að lífið hafi þróast ásamt tilgátu um hvernig þróunin hafi átt sér stað . Þróunartilgátan varð því að þróunarkenningu á árunum eftir útkomu bókar Darwins . Þessi mynd flæktist enn frekar árið 1900 er erfðalögmál Mendels voru enduruppgötvuð , því erfðafræði Mendels virtist fyrst um sinn vera í mótsögn við tilgátu Darwins um náttúruval auk þess sem hún stangaðist illilega á við hugmyndir Lamarcks . En er leið á tuttugustu öldina áttuðu líffræðingar sig á því að náttúruvalstilgáta Darwins og erfðalögmál Mendels voru samrýmanleg sem leiddi til „ nýja samrunans “ á fjórða og fimmta áratug síðustu aldar , sem færði tilgátu Darwins upp á stall kenningar . Kenningin um náttúruval hefur ekki náð þessum sessi en hún er besta hugmyndin sem völ er á um orsakir þróunar lífsins á jörðinni . Þrátt fyrir þennan sterka sess sem þessar tvær kenningar hafa ber að hafa í huga að vísindakenningar eru í eðli sínu ekki endanlegur sannleikur , en í þessu tilfelli virðumst við vera ansi nálægt því sem satt getur talist . Endanlegur sannleikur er hins vegar viðfangsefni frumspeki og guðfræði . Sigurjón Baldur Hafsteinsson er prófessor í safnafræði við Félags - og mannvísindadeild Háskóla Íslands . Rannsóknir Sigurjóns Baldurs hafa meðal annars snúið að viðhorfi Íslendinga til dauða og sorgar , en þau viðhorf eru tengd félagspólitískum breytingum sem orðið hafa á Íslandi á undanförnum þrjátíu árum .