Bókin Ég er svikari kom fyrst út í Bretlandi fyrir tveimur árum og er því skrifuð upphaflega á ensku . Þetta er vísindaskáldsaga , framtíðartryllir og segir frá því þegar geimverur herja í jörðina og nema á brott ungmenni á aldrinum 13 til 18 ára . Aðalpersónan Amy ákveður að gera það sem í hennar valdi stendur til að bjarga mannkyninu frá glötun og í æsispennandi atburðarás er ekki allt sem sýnist . Borgin er ótrúlega falleg og fólkið vinalegt . Við maðurinn minn skráðum okkur í hóp-skoðunarferð um borgina með leiðsögumanni . Í veggjum húsanna voru holur eftir sprengikúlur . Af ótrúlegu æðruleysi kepptist fólk við að viðhalda daglegu lífi . Það fór til vinnu þótt ferðalagið gæti kostað það lífið , reynt var að halda uppi skólastarfi í rústum bygginga – og það sem mér fannst merkilegast : unglingar lögðu sig í lífshættu til að fara í partí á kvöldin . Þetta er vísindaskáldsaga fyrir unglinga – og bara alla sem hafa áhuga á vísindaskáldskap . Aðalsöguhetja bókarinnar er unglingsstelpa sem heitir Amy og býr í London . Hún er ósköp venjuleg stelpa , hangir á Facebook , glápir á YouTube og fer í partí með vinum sínum . Hins vegar finnst mér miklu mikilvægara að skrifa fyrir börn og unglinga en fyrir fullorðna . Lestur sem dægradvöl á í vök að verjast gegn skemmtun á borð við sjónvarp og tölvuleiki . En þar koma barna - og unglingabækur inn í spilið . Ég hef reynt með bókunum mínum að gera íslenskum unglingum kleift að komast í lesefni sem sprottið er úr þeirra eigin reynsluheimi en samræmist jafnframt smekk samtímans og uppfyllir kröfur hans um afþreyingu . Ég vil sýna þeim að lestur er skemmtun sem jafnast á við bestu bíómyndir og æsilegustu tölvuleiki . Ungt fólk verður fyrir mikilli gagnrýni . Við grípum niður í upphafi bókarinnar , þar sem blákaldur veruleikinn blasir við fjölskyldu Amyar , bróðir hennar er horfinn og veröldin verður aldrei söm . Eða kasta upp . Ég má ekki verða enn ein ástæðan til að gráta . Ég vildi að ég væri bara smábarn og hefði ekki glóru um hvað er í gangi – vissi ekkert um að heimurinn okkar er að liðast í sundur á skelfilegan og ólýsanlega ömurlegan hátt . Frá svefnherberginu mínu sé ég bygginguna þar sem mamma vinnur – eða vann . Oftast ljómar skært ljós úr hverjum glugga svo svæðið allt verður eins og þéttur skógur uppljómaðra jólatrjáa . Veinin , gráturinn , tilgangslaus áköllin um miskunn – allt er þetta óbærilega sárt , en það sem lætur mér líða eins og ég sé að ganga af vitinu er þó skerandi , þrúgandi þögnin . Þegar allt verður hljótt verða raddirnar í höfðinu á manni nefnilega háværari . Þær spyrja ærandi spurninga : Hvers vegna eru þessar verur komnar hingað ? Ég trúði því að það væru enn einhver úrræði . Að svona yrði þetta ekki alltaf . Dökkir skuggar eru á iði í bjarma kertaloganna og líkjast dauðum sálum sem reyna af veikum mætti að endurheimta lífsneistann . Ekkert okkar á nein svör við spurningunum sem kvikna í þögninni . Matilda líka . Ég held að ég sé næst .