Í augnaráði ýsunnar sá hann andlit sinnar heittelskuðu birtast . Niður bringspalirnar rann strigakennd vellíðunarbylgja , hnitaði hringi - hringi kringum naflan - hring eftir hring . Þegar þorskur og ýsa voru slægð og komin niður í lest fór hann á fötuna sem hafði beðið hans þögul og velviljuð fyrir aftan stýrishús . Á meðan hann naut fötunnar , reykti hann sér cígarettu , horfði á fuglana og skýin og reykinn upp úr skorseininum . Hugurinn hvarflaði til og frá , reis og hneig eins og skipið á öldum hafsins . En þegar hann var rétt stðinn upp og var að troða skyrtunni ofan í buxurnar , slitnaði blökkin niður úr gálganum og eyðilagði fötuna . Þetta þókti mönnum snotur tilviljun og hengdu fjárans blökkina upp í gálgann aftur .