Úr Gæðakonum : Það er meginregla í Parísarferð að borða ekki morgunmat á hótelinu , heldur skreppa á barinn í götunni , þar sem hægt er að ganga að góða kaffibollanum vísum , þar sem hægt er að hefja umsvifalausa þátttöku í deginum , ímynda sér að maður deili kjörum með Parísarbúum . Ef letin ætlar mig lifandi að drepa læt ég færa mér upp á herbergi . Það er eitt af því sem er svo menntað við Frakkland að jafnvel á ómerkilegustu hótelum er morgunmatur á herberginu sjálfsagt mál . Þennan fyrsta morgun í ferðinni skoða ég splunkunýju spegilmyndina mína , konan sem er hætt að horfa í spegil . Hárgreiðslumeistarinn hefur skilið allra manna best um hvað þetta snýst ; hvernig klipping passar þessu tiltekna höfði , þessari andlitsbyggingu , eða því sem eftir er af henni . Aldrei á ævinni hef ég verið svona fín um hárið , og ég skælbrosi framan í kraftaverk gærdagsins , sem hefur enst svona vel yfir nótt . Sjaldan því vant baksa ég við að mála mig , gref upp fátæklegt snyrtidótið , vanda mig við að smyrja meikinu sem er komið fram yfir síðasta söludag , og rúlla á mig augnháralitnum sem ekki má nota nema í hálft ár frá opnun , en þessi er orðinn ársgamall minnst . Hins vegar er fúksíurauði varaliturinn skammlaus og vel það , meiraðsegja bragðgóður og laus við blý , unninn úr plöntuefnum . Þegar ég bregð nýmáluðu andlitinu út um gluggann kemur í ljós að gatan mín er ekki bara böðuð sól , það er líka mun hlýrra í veðri en í gær , ég giska á sextán stig , svo ég legg frá mér íþyngjandi yfirhöfnina . Hraunmoli úr síðustu göngu að Stóra-Stubbi hrekkur úr úlpuvasanum . Þetta var einn ásteytingarsteinninn , Diddi eiginmaður þoldi ekki krónískt grjót í vösum konunnar sinnar . Hvaða vasa sem var – hnullungur gat í versta falli slæðst í vasa á sparikápu . Ég sá það ekki þá , eftir mínum löngu leiðslum , að þetta hlýtur að hafa verið afbrýðisami út í vinnusemina hjá mér . Samanber , ef hann greip mig í tölvunni að næturlagi , þá óskapaðist hann og kallaði mig Maríu Grjóthólm .