Ég er í miðju kafi að veifa englunum þegar Úlfhildur kemur hlaupandi upp tangann . „ Drífðu þig , ég þarf að tala við þig ! “ hrópar hún . Ég finn hvernig allan mátt dregur úr mér og ég ætla að hníga niður . Á sömu stundu eru englarnir flognir . „ Það er kominn strákur í húsið heima hjá þér , rosalega skrýtinn ! “ hrópar Úlfhildur . „ Hann situr á tröppunum . “ „ Strákur ? “ hvái ég og hætti við að hníga niður . „ Já , þú veist , þessi sem á að búa í kjallaranum með fjölskyldu sinni , “ segir Úlfhildur og er nú komin alla leið til mín. „ Já , hann , “ svara ég og man nú eftir því að einhverjir útlendingar sem voru að koma í frystihúsið hjá pabba voru í vandræðum með húsnæði og langa bauð þeim kjallaraíbúðina . „ Hefurðu séð hann ? “ spyr Úlfhildur . Ég hristi höfuðið . „ Hann er svartur , “ segir hún og er ekki árennileg á svipinn . „ Nuuuú , “ svara ég bara . „ Drífðu þig ! “ skipar hún og strunsar af stað á undan mér niður tangann . Strákurinn situr enn á tröppunum þegar við komum heim . Hann er ekki svartur en dökkur á brún og brá með stór , brún augu . Ég sé ekki hvað hann er stór því að hann situr en mér finnst að hann gæti verið á aldur við mig . Við Úlfhildur stöndum lengi yfir honum , svo tekur Úlfhildur af skarið , bendir á sjálfa sig og segir : „ Ég , Úlfhildur ! “ Strákurinn horfir á hana , þegir og sýnir engin svipbrigði . „ Ég , Úlfhildur , “ reynir hún aftur . Svo bendir hún á mig og segir : „ Hann , Bjössi . “ Strákurinn horfir á okkur til skiptis . Svo stendur hann upp og segir þreytulega : „ Ég heit Akash og ég er búinn að búa á Flateyri í tvö ár . “ Svo fer hann steinþegjandi inn í kjallarann og lokar á eftir sér . Og við stöndum eftir alveg eins og fífl .