Elsku barn eftir Dennis Kelly sem var frumsýnt í Borgarleikhúsinu í gærkvöldi undir stjórn Jóns Páls Eyjólfssonar er ekki venjulegt leikrit . Það er byggt upp á viðtölum og minnir mest á réttardrama – sem löngum hafa verið vinsæl , einkum í sjónvarpi . En þó að þetta þýði að verkið sé nokkurn veginn allt safn eintala er það andskoti áhrifamikið , einkum vegna þess að það er svo fantavel leikið . Og þar á aðalleikarinn , Unnur Ösp Stefánsdóttir , stærstan hlut . Unnur Ösp leikur Donnu , unga konu sem hefur setið í fangelsi fyrir að hafa drepið tvö börn sín sem dóu í frumbernsku . Þaðan var henni þó sleppt eftir að málið var tekið upp að nýju , en fangelsisvistin hefur sett óafmáanlegt mark sitt á hana . Lýsingarnar á fangavistinni í fyrsta viðtalinu við Donnu voru rosalega áhrifamiklar í einfaldleika sínum , maður átti í engum vandræðum með að sjá allt fyrir sér sem Donna segir frá . Smám saman fáum við svo að vita meira um málið og sögu Donnu , hitta móður Donnu , Lynn ( Halldóra Geirharðsdóttir ) , sem er á pólitískri framabraut , aðstoðarmann hennar Jim ( Valur Freyr Einarsson ) , blaðakonuna sem skrifaði æsifréttirnar um dauða barna Donnu ( Nína Dögg Filippusdóttir ) , eiginmann Donnu ( Hallgrímur Ólafsson ) og síðast en ekki síst sálfræðinginn dr. Millard ( Benedikt Erlingsson ) , sem hefur sínar eigin hugmyndir um konur sem drepa börnin sín . Finnur meira að segja upp sérstakt syndróm sem hann segir þær eiga sameiginlegt . Leikararnir sköpuðu sannfærandi persónur og heilluðu með líflegum leik þótt mótleikarinn sæist ekki og stundum heyrðist meira að segja ekki í honum . Fyrir utan persónu Donnu varð einkum persóna pólitíkussins Lynn smám saman óhugnanlega ljós . Sú er nú ekki hikandi í tali , klisjurnar renna upp úr henni , vel hugsaðar og vel smurðar . Annað en frásögn dóttur hennar , margslitin sundur og höktandi vegna þess að hún er að reyna að segja hið ósegjanlega , lýsa hinu ólýsanlega . Þessum mun og öllu honum tilheyrandi náði þýðing Hafliða Arngrímssonar skínandi vel . Verkið vann Dennis Kelly upp úr þekktu máli á Bretlandseyjum þegar þrjár dæmdar konur voru seinna sýknaðar af því að hafa drepið börn sín eftir að furðulegir útreikningar barnalæknis á líkunum fyrir því að vöggudauði væri í rauninni morð voru dregnir í efa af fræðimönnum . Verkið þykist framan af vera heimildaverk – og auðvitað er það það – en smám saman kemur margfeldi þess og blekkingaleikur í ljós . Undir þessa margræðni ýtti göldrótt sviðsmynd Ilmar Stefánsdóttur og tónlist Halls Ingólfssonar magnaði sjokkeffekta yfirheyrslnanna . Djöfulli hrökk ég við , maður . Elsku barn verður varla eins minnisstætt sem leikrit og Munaðarlaus eftir Kelly sem var ein athyglisverðasta sýning ársins í fyrra . En þó að eintöl séu einhæfari en samtöl þá vil ég hvetja áhugamenn um leikhús til að missa ekki af þessari sýningu , einkum fyrir frábæran leik og óvænt sviðsumhverfi . Silja Aðalsteinsdóttir