Kröftug og ógleymanlegAf þeim myndum sem mér finnst erfitt að tala um , þá er Pink Floyd : The Wall ein af þeim og eru ástæðurnar margar . Til að byrja með er myndin mjög óhefðbundin og einkennileg . Ég hef aldrei séð eins óhefðbundna / einkennilega söngleik / rokk-óperu , þar með talið The Rocky Horror Picture Show . Myndin er líka ótrúlega súr , ofbeldisfull , myrk og það líður ekki langur tími á milli spurninga sem myndin kemur með eða eitthvers táknræns . Þessi mynd er svo súr og full af súrealískum hlutum að ég er hissa að hún var ekki leikstýrð af David Lynch . Ég hef verið aðdáðandi The Wall síðan ég var u.þ.b. 14 ára gamall og alltaf þegar ég sé hana skil ég eitthvað betur eða uppgötva eitthvað nýtt , og ég hef séð myndina oft . Að mínu mati er Pink Floyd : The Wall með 5 bestu kvikmyndum sem ég hef séð . Aðalkostur myndarinnar er leikstjórn Alan Parker blönduð saman við tónlist Pink Floyd . Alan Parker kemur með þunga og óþægilega mynd . Hvert og eitt einasta atriði hefur vott af eitthverju sem er annaðhvort óþægilegt eða erfitt að sjá , hvort sem verið er að tala um ofbeldi , sýruleika eða falin skilaboð á bak við texta laganna . Lögin úr myndinni eru líka frábær , fjölbreytileg og vel samin . Ef ég á að nefna uppáhalds atriðin mín úr myndinni þá eru það Goodbye Blue Sky , Another Brick In The Wall , In The Flesh , Comfortably Numb og The Trial . Vegna þess að fókusinn er alltaf á aðalkarakternum ( sem heitir / er kallaður Pink Floyd ) þá er eingöngu hægt að tala um frammistöðu hans . Bob Geldof , sem leikur Pink , hafði ekki komið fram í kvikmynd fyrir þessa mynd ( hann er aðallega tónlistarmaður ) og stendur sig mjög vel . Hann hefur fáar línur ( og eru flestar dubbaðar af söngnum ) en maður sér vel hvernig honum líður í gegnum þessa mynd og hvað hann gengur í gegnum . Hann er líka kröftugur og ógnandi . Hefði karaktersköpunin ekki verið svona góð hefði myndin ekki verið nærri því eins öflug og hún er . Sem betur fer fékk ég samúð fyrir honum og skildi mikið af því sem hann gerði , þar á meðal sadískar hugsanir sem hann fær á tímabili . Myndin hefur fáranlega mikið af samlíkingum og táknum . Aðalþemur myndarinnar eru stríð , geðklofi , fasismi , dóp og Veggurinn , sem er samlíking . Að segja frá einhverri af þessum þemum tæki allt of langan tíma , og ég mæli miklu meira með því að upplifa myndina sjálfa í staðinn fyrir að lesa um það . Annars eru allar þemurnar kraftmiklar og skilja mikið eftir sig . Myndin byrjar til dæmis á atriði sem skiptist á milli seinni heimsstyrjaldarinnar ( en faðir Pink dó í því ) og unglingabyltingu sem er stoppuð af sadískum löggum . Aðalsögurþráður myndarinnar getur líka verið ráðgáta fyrir sumt fólk . Hún var þannig fyrst fyrir mig , en ég fór á endanum að fatta hvað var á bak við það sem Pink lendir í , skiptingum á milli lífs hans og þess sem er að gerast í hausnum á honum og hvað Veggur merkir í rauninni . Fyrir aðdáðendur Pink Floyd , þá er nauðsynlegt að sjá þessa mynd . Fyrir aðdáðendur öðruvísi mynda , þá er þetta must-see mynd . Þetta er mynd sem skilur mjög mikið eftir sig . Það er reyndar frekar leiðinlegt hversu þung myndin er miðað við að það er næstum nauðsynlegt að sjá hana tvisvar . En ég hef séð hana oft og hef aldrei séð eftir því .