Fyrst mundi ég lítið eftir deginum nema þegar við lögðum af stað og ég var að ganga niður fjöruna en síðan hafa komið brot frá köfuninni sjálfri , “ segir Gunnar þegar hann rifjar upp hremmingarnar . „ Á landleiðinni hætti líkaminn smátt að hlíða mér og ég dróst aftur úr . Síðan fékk ég öldu framan í mig saup vatn , fékk kuldatilfinningu um líkamann og man ekki meir . “ EINU SINNI VAR : Hér má sjá hluta af umfjöllun Séð og Heyrt fyrir 14 árum . „ Það er skrítið með þessar minningar , það voru engar tilfinningar hjá mér , það er eins og ég hafi verið áhorfandi að þessu öllu saman . Hann byrjaði að blása í mig lífi á vatninu og vann svo þrekvirki með því að synda með mig til baka á móti veðrinu . Hann var að örmagnaast sjálfur og sagði mér seinna að hann hafi hugsað á þeim tímapunkti að annað hvort yrði hann að láta mig fara eða við myndum báðir drukkna . Um leið og hann hugsaði þetta þá fann hann fyrir botninum . Eftir að ég var farinn að anda sjálfur keyrði hann svo þrjá kílómetra til að finna símasamband . Hann bjargaði lífi mínu þennan dag , hann er hetjan mín. “ Lesið allt viðtalið í nýjasta Séð og Heyrt !