Hræðilegur sársauki og kuldi umlukti Lindu . Hún hafði ekki hugmynd um hvar hún var niðurkomin . Dofinn í fótunum var slíkur að hún var ekki viss um að þeir væru á sínum stað . Af hverju snjór ? Hún hafði farið út að gá að kisa . Nú mundi hún það . En hún var að minnsta kosti lifandi . Það var hræðilega kalt og hríðarkófið var kæfandi . Ef hún lyfti andlitinu kom þetta kóf upp í nasirnar . Með miklum átökum tókst henni að skríða um það bil þrjá metra . Þar varð fyrir henni steinveggur sem hún hallaði sér að . Það hefði ef til vill verið þægilegra að vakna ekki aftur . Sársaukinn vakti hana á ný og tár seytluðu niður kinnarnar . Vildi að hann skyldi hana , fyrirgæfi henni , elskaði hana . Linda grét , það yrði aldrei . Þetta var vonlaust .