Um méranir 179 8 Líkt og aðrir ertu spör ; aldrei vanta kuldasvör ( MJÞLeik . 11 : 171 ( OH ) ) . 9 Fáein kvæði Gísla vanta í bókina . ( Fjallk . 1891 : 142 ( OH ) ) . 10 meðan tóan átti alstaðar friðland , vöntuðu oft lömb á haustum . ( Fjallk . 1899 : 214 ( OH ) ) . 11 Þetta var að kvöldi til , sem ærnar vöntuðu . ( ArnBjÞj . : 24 ( OH ) ) . 12 þó vanta tilfinnanlega fyrirhugaðar hafnarbætur . ( Ægir 1932 : 54 ( OH ) ) . 5 . Persónuliður í þgf. , en fylliliðúr í þf . Dœmi úr síðari alda ritmáli : ( 70 ) 1 Mikinn hluta landsins vantaði niðursuðuverksmiðjunum og síldar - bræðslunum hráefni til að vinna úr . ( Ægir 1938 : 46 ( OH ) ) . 2 En mér vantar peninga , sagði Bambínó . ( ElMarVögg . : 37 ( OH ) ) . 3 og hafði þá haft fréttir af því að okkur hjónunum vantaði húsnæði . ( Mbl . 5/9 ' 81 : 34 ) . verkja : Sögnin kemur bæði fyrir í myndinni virkja og verkja í fornmáli . Persónuliöurinn er í þf. í fornmáli . Tekin verða tvö dæmi , en í síðara dæminu verður ekki dæmt um fall , þar sem er er eins í öllum föllum : ( 71 ) 1 virkir mik i hofvðit . ( Stjórn : 614 ) . 2 „ Eigi er sá heill , er í augun verkir . ( IF VI : 176 ) . I síðari alda ritmáli er persónuliður ýmist í þf. eða nf. : Dœmi um þf. : ( 72 ) 1 Og hafi eg ekki verið barinn í höfuðið , hví verkjar mig þá svona í höfuðið . ( Fjallk . 1902,48 : 4 ( OH ) ) . Dœmi um nf. : ( 73 ) 1 fyrst þrútna háls - og hand-eitlar , og svo hver af 0 drum í lífinu , stundum verkia þeir og grafa . LFR X , 6 ( OH ) . 2 síðan byrja fæturnir að deya , og verkja þvíaðeins farið sé að hvíla þá . ( HKLSjöst . 115 ( OH ) ) . [ ATH . Nokkur merkingarmunur er á nf. -dæmunum og þf. - dæminu . ] þrjóta : Persónuliður er í þf. í fornmáli og raunar fylliliður líka : ( 74 ) En þá er hann kom neðan hjá Tittlingastpðum , þraut uxann gpnguna . ( ÍFVII : 161 ) .