Virðulegi forseti . Hér er mikið rætt um tekjujöfnuð . Ég ætla að segja að ég er um margt mjög ánægð með fjárlagafrumvarpið sem liggur fyrir núna . Það er greinilega vilji til sóknar í innviðauppbyggingu , sérstaklega þegar við lítum til heilbrigðismála hvað varðar Landspítala – háskólasjúkrahús og þann vettvang . Hæstv. forsætisráðherra minntist í upphafi ræðu sinnar á andlega erfiðleika ungs fólks og aukinn vilja til sjálfsvíga . Hins vegar er aldrei talað um hvers vegna þessi þróun er að verða í samfélaginu . Hvers vegna eru börnin okkar svona vansæl ? Hvers vegna voru tæplega 30 einstaklingar dánir eftir mitt ár vegna ofneyslu fíknilyfja , ópíóíða , morfínsskyldra lyfja ? Hvað er í stöðunni núna ? Það er verið að loka göngudeild SÁÁ á Akureyri , það kostar 19 millj. kr . Jú , það á að setja 25 millj. kr. í að sporna við þeirri vá sem felst í því að börnin okkar , unga fólkið okkar , er með þessar miklu sjálfsvígshugsanir . 25 milljónir , hugsið ykkur , þetta er ekki einu sinni fyrir lélegustu gerð af kjallaraíbúð í Reykjavík í dag . En það á að heita nóg . Ég segi : Er ekki forgangsröðunin svolítið dapurleg þegar við horfum upp á staðreyndirnar sem tala sínu máli ? Hvað er til ráða ? Eigum við að sætta okkur við þetta , hæstv. forsætisráðherra ? Megum við kannski eiga von á því að í meðförum á fjárlagafrumvarpinu , þegar við förum lengra inn í haustið , gefum við pínulítið í og tökum alvarlega þá stöðu sem við horfumst í augu við í dag ?