Siðferðisbrestur íslenskra sægreifa í suðurhöfum og sífellt lakari lestrargeta unga fólksins hrjáir íslensku þjóðina að mati Magnúsar Guðmundssonar í pistli hans í nýjasta Mannlífi . Leitast hann við að leysa bæði vandamálin með um 300 orðum og segir hann alltaf betra að lesa fallega , sjálfum sér og öðrum til gleði og andans upplyftingar . „ Lestur er fögur listgrein þegar vel er með farið , “ segir Magnús , og vitnar til skrifa Þórbergs Þórðarsonar í Bréfi til Láru : „ Alt , sem ekki kemur að „ praktískum “ notum er einskisvert . Þetta er lífspeki andleysisins . Það vakir yfir helgi eignaréttarins eins og villidýr yfir bráð sinni . Heimurinn er „ ég “ og „ mitt “ . Lóðin mín , húsið mitt , ó , togararnir mínir . Trúarbrögð þess er „ framtak einstaklingsins “ og „ frjáls samkeppni “ , löngu úrelt lygaþvæla um nauðsyn gerspiltrar lífsstefnu . Afleiðingin er brask , fjárglæfrar , örbirgð , mannhatur , lítilsvirðing fyrir andlegum efnum , styrjaldir , drepsóttir og dauði fyrir örlög fram . “ Segir Magnús að það mætti því kannski leysa þessi tvö stóru vandamál sem angra þjóðina um þessar mundir með því að : „ kenna ungu fólki og reyndar þjóðinni allri , ekki aðeins að lesa fallega , heldur með því að lesa Þórberg . Kenna því að lyfta andanum langt yfir efnið , njóta fegurðarinnar og sigrast á andleysinu . “