Að finna nýjan takt – þrír mánuðir í Mexíkó Sunna Dís Másdóttir hóf árið í veikindaleyfi , rétt rúmu ári eftir að maðurinn hennar var á barmi útbruna í sínu starfi . Nokkrum vikum eftir að veikindaleyfið hófst kviknaði lítill neisti í brjósti hennar og þegar góð vinkona hennar stakk upp á því að hún myndi stinga af kom hún heim með nýja glóð og gamlan draum í hjarta . Má það ? Hjónin eru nú búin að segja upp í vinnunni , selja bílinn og eru mætt með börnin til Mexíkó . Í kvöldhúminu hjólar churros-salinn niður götuna okkar . Hann flautar með annarri hendi , öðru hvoru ber hann gjallarhornið að vörunum með hinni : Churros ! Churros ! Synir mínir sperra eyrun , líta löngunarfullum augum niður af litlu svölunum okkar hér við Calle de Pinos , Furugötu . Hundarnir á þaki nágrannans lyfta höfði , velta sér á hina hliðina . Félagi þeirra á húsþaki við Sedrusviðargötu svarar hrópum götusalans með hásu gelti . Skógi vaxið fjallið stendur vörð um borgina eins og vanalega ; óhagganlegt , ævafornt , vingjarnlegt . Við erum stödd í Oaxacaborg í samnefndu fylki í syðsta hluta Mexíkó , handan fylkisins Chiapas eru landamærin að Guatemala . Oaxaca er fimmta stærsta fylki landsins , um 93 þúsund ferkílómetrar , með ríka sögu og menningararfleifð . Rétt utan borgarinnar má finna Monte Albán rústirnar , þar sem höfuðborg Zapotec menningarinnar blómstraði í um þúsund ár , frá 500 fyrir Krist . Oaxaca er líka vagga matarmenningar í Mexíkó , víðfræg fyrir ljúffengu mole sósurnar sínar sjö , fyrir gnægt hráefnis ...