Íslenskt mál og almenn málfræði - 01.01.1982 , Blaðsíða 249 Um vísiorð í íslensku og viðskeytið -na 247 og snertir vísun með svo má hugsa sér að hún fylli eins konar kerf - iseyðu , um sé að ræða áhrif frá sérstæðum háttarákvæðum sem mynda þríliða andstæðu . En notkun það skýrist einnig af því að í þessari setn - ingarstöðu er ekki um að ræða andstæðu ákvarðandi og lýsandi vís - unar . Það er ekki heldur aðeins það sem leitar á sem vísandi ákvæði með lo. / ao. við hlið svo og svona , heldur einnig vísiorðið þetta sem lætur í ljós bendivísun : ( 100 ) Pú átt kannski ekki von á því að Helei litli sé orðinn Þetta v ' r ° svona stór ? sagði Guðrún um leið og hún tók barnið í fangið . Á sama hátt og það er þetta auk þess sérstaklega bundið miðstigi , þar sem svona á ekki heima : ( 101 ) Hvað er að sjá þig , ertu haltur ? — Já , en ég er orðinn þetta betri en ég var um daginn . Þá gat ég ekki stigið í löppina . Þótt ekki séu staðfest dæmi um þetta fyrr en úr allra yngsta máli verður að gera ráð fyrir að það komi upp samhliða það í þessari stöðu . Það styrkir svo vísiorðin það og þetta í hinu nýja hlutverki að svo hefur í yngra máli í auknum mæli losnað frá vísihlutverki sínu í þessari stöðu og orðið að stigákvæði : ( 102 ) Er bókin ekki leiðinleg ? — Nei , hún er svo skemmtileg . 4.4.4 Vísiorð sem háttarákvæði með nafnorði I fornmáli koma einkum tvö vísiorð fram sem háttarákvæði með nafnorði , slíkr og þvílíkr . ' " I þeim málheimildum sem kannaðar hafa verið hafa ekki fundist ótvíræð dæmi um eiginlega bendivísun með slíkr í þessari stöðu . En þess eru dæmi að slíkr láti í ljós óeiginlega bendivísun , vísun til málsamhengis án tilvísiliðar : ( 103 ) Snorri mælti : ,, Mér þykkir þú harðligr ok mikilfengligr , en þó get ek , at þrotin sé nú þín in mesta gæfa , ok skammt get ek eptir þinnar ævi . " ,, Vel er þat , " segir Skarphéðinn , ,, því at þá skuld eigu allir at gjalda . En þó er þér meiri nauð - syn at hefna foður þíns en spá mér slíkar spár . " ( Nj . 300 : 6 ) 10 Rétt er að geta myndanna slíkr svá og þvíllkr svá sem koma fyrir nokkrum sinnum í fornmáli ( sbr. Fritzner 1954 ) . Ekki verður séð að þær séu merkingarlega aðgreindar frá myndunum slíkr og þvílíkr .