Afstaða Hjalta Snæs Ægissonar til útgáfumála Braga Ólafssonar var frá upphafi byggð á sandi . Því er fagnaðarefni að hann dregur í nýjustu grein sinni allar fullyrðingar sínar til baka , bakkar eins og bakkað verður . Gott mál . Batnandi manni er best að lifa . Maðurinn sem sagði : „ Því skyldi ríkissjóður veita fé til listamanna sem skapa eingöngu fyrir lokaða elítu ? “ segir nú : „ Enginn hefur óskað eftir því að Bragi Ólafsson verði sviptur ritlaunum fyrir Bögglapóststofuna og að halda öðru eins fram er markleysa . “ Maðurinn sem gaf í skyn að Bragi hefði sett „ verðmiða á listamannsheiður sinn “ segir nú að „ rithöfundum , líkt og öðrum listamönnum , [ sé ] fullfrjálst að selja verk sín “ – að vísu bara þeim sem Hjalti hefur velþóknun á . Og reyndar hótar Hjalti því í framhjáhlaupi að hætta að verja ritlaunakerfið ef rithöfundar ætli „ upp til hópa ” að birta verk með sama hætti og Bragi Ólafsson gerir í Bögglapóststofunni . Hvað þýðir það í raun ? Jú , rithöfundar skulu halda sig á þröngt sniðinni mottu um hvernig bókmenntum skuli miðlað en fyrirgera ella stuðningi í baráttunni um ritlaunin . Og Hjalti dregur fokkmerkið sitt meira að segja niður , nú hefur hann allt í einu fulla trú á að rithöfundurinn Bragi Ólafsson , sem átti ekki að hafa sagt neitt markvert í tíu ár , eigi fleiri tromp uppi í erminni . Gott og vel . Á undanhaldinu saltar Hjalti Snær í mig , sem honum er guðvelkomið að gera , en nær þar markverðum hæðum í ósamkvæmni . Fyrst segist hann hafa skrifað stuðandi grein til að hrista upp í umræðunni , síðan dregur hann þá röngu ályktun að ég hafi í grein minni verið að skamma hann fyrir „ öfgafulla yfirlýsingagleði ” , finnur síðan til nokkuð mörg dæmi þar sem honum finnst ég hafa gert mig sekan um slíkt hið sama . Upptalningunni ( hún er púra retórík og erratísk í ofanálag ) er ætlað að sýna fram á að ekki sé neitt mark á mér takandi – en um leið grefur Hjalti undan eigin grein sem , samkvæmt honum sjálfum , er skrifuð með sömu aðferðafræði eða stílmeðulum . Staðreyndin er sú að ég var ekki að skamma Hjalta Snæ fyrir að vera með kjaft . Ég veit ekki við hverju háskólakennari býst þegar hann sakar rithöfund opinberlega um að hafa haft almenning að féþúfu í tíu ár á listamannalaunum ef ekki að fá eitthvað svipað í hausinn . Ef maður sakar rithöfund um að vera taglhnýtingur auðkýfinga og dregur svo alla rithöfunda ( eða alla honum tengda ) í eina meðvirka kapítalíska kví getur maður barasta hreint ekki kvartað yfir að fá nákvæmlega það sama til baka . Það er enda í meira lagi skrýtið að Hjalti Snær sé að skrifa um Braga ef hann hefur ekki haft áhuga á bókum hans svona lengi . Auglýsing Kjarni þessa litla og ómerkilega máls er útgáfurétturinn , réttur rithöfundar til að haga útgáfu eigin verka með þeim hætti sem honum sýnist . Það er tómt mál að tala um útilokun í því samhengi . Ef rithöfundur vill gefa út markpóst gerir hann það . Vilji hann gefa út vefsíðu sem hverfur gerir hann það . Ekkert bókmenntaeftirlit er til . Álíti sig einhver hafa óskorað og óvefengjanlegt forskriftar - og kennivald í þessum efnum er sá hinn sami á villigötum og verðskuldar rækilegt spark . Kjarni þessa litla og ómerkilega máls er útgáfurétturinn , réttur rithöfundar til að haga útgáfu eigin verka með þeim hætti sem honum sýnist . Það er tómt mál að tala um útilokun í því samhengi . Ef rithöfundur vill gefa út markpóst gerir hann það . Vilji hann gefa út vefsíðu sem hverfur gerir hann það . Ekkert bókmenntaeftirlit er til . Álíti sig einhver hafa óskorað og óvefengjanlegt forskriftar - og kennivald í þessum efnum er sá hinn sami á villigötum og verðskuldar rækilegt spark . Fyrir 15 árum mátti fá í örfáum bókabúðum ljóðabækur sem José Saramago gaf út í 300 eintökum hjá obskúr forlögum og ég veit ekki til þess að hafi ratað í hans opinberu útgáfusögu eða á bókasöfn ( fremur en stór hluti útgefinna verka á Spáni kemst nokkru sinni á neitt bókasafn ) . Þannig hefur hann viljað hafa það , kannski hefur hann litið svo á að þessar bækur ættu bara erindi við takmarkaðan hóp í Portúgal og Galisíu og kannski hefur hann litið svo á að hann væri hreinlega ekki nógu gott ljóðskáld . Að saka Saramago um að bregðast „ samfélagslegri ábyrgð “ sinni með því að velja þessa útgáfuleið væri hreint dellumakkerí . Og svo er það hin leiðin , mikil útbreiðsla en ekkert nafn : Fjöldi íslenskra rithöfunda og fræðimanna hefur skrifað fróðleikstexta um íslenskt mál og bókmenntir utan á mjólkurfernur , texta með mikla útbreiðslu ; samt veit enginn hver skrifaði þá því höfundarnir ráða því hvort þeir telja textana með höfundarverki sínu eða ekki , hvort þeir telji þetta merkileg fræði eða skáldskap , telji stöffið sitt ekki barasta réttilega eiga heima í nafnlausu birtingarumhverfi . Að ræða útilokun hluta höfundarverka í því samhengi myndi hljóma eins og ég veit ekki hvað , sporhundur með ofnæmi . Vilji einhver grennslast fyrir um efnið gæti það auðvitað verið skemmtilegur leikur en hitt væri hrein þvæla . Sama má segja um höfund sem kysi að gefa út litla bók í tíu eintökum fyrir vini sína . Þess eru mörg dæmi . Fólk stendur í allskonar smáútgáfum fyrir hina og þessa . Mér finnst raunar ýmislegt næsta ámælislaust af vandlætingarefnum Hjalta , svo sem að Björgólfur Guðmundsson hafi haldið afmæli Einars Más Guðmundssonar ( Hjalti heykist á að nefna fólk með nafni í grein sinni ) . Þetta hefur margur útgefandi gert fyrr og síðar . Sama dag og síðari grein Hjalta birtist voru afhentir við Hugvísindasvið doktorsnámsstyrkir sem ég sá ekki betur en að væru frá Eimskipum . Að selja Gamma verk , drög að leikverki , er það góð hugmynd eða ekki ? Ég veit það ekki , en það er svínslega ósanngjarnt og hreinlega blindbillegt að gera rithöfundinn átómatískt að tákni fyrir spillingu , ég tala nú ekki um ef sá sem slíka gagnrýni reifar hefur lengi verið áhugalaus um höfundinn , fyrir smekks sakir . Engin leið er að taka slíku alvarlega eða ansa öðruvísi en með fyllsta þótta og kalla hrokabeyglað grillufang . En maðurinn bakkar . Þá má sjá í gegnum fingur með ýmislegt , hið mesta basl með myndmál , skrauthvörf um eigið textalega ofbeldi , sýndarvenslun við vini mína sem eiga víst að bera ábyrgð á skrifum mínum . Ýmsar spurningar liggja í loftinu um samspil auðmagns við skáldskap og fræði og væri gott ef einhver tækist á við þær af einurð , hreinskiptni , hugrekki , einlægni og alvöru . En þetta skrif hér er aðeins til að nótera merkingu : Hjalti Snær Ægison hefur dregið fullkomlega í land . Og er það vel . Það er ágætt ef grein mín , sem að sönnu hafði að geyma yfirgengilegar blammeringar , hafði þau áhrif . Höfundur er rithöfundur . Kjarninn er vettvangur umræðu og á nýliðnu ári voru 539 skoðanagreinar birtar , stærstur hluti þeirra aðsendar greinar . Okkar tryggð er aðeins við lesendur . Við erum skuldbundin ykkur og værum þakklát ef þið vilduð vera með í að gera Kjarnann enn sterkari .