126 VESTAN VIN DURINIV . Jú , sem þeg ; ir vorar þínnni hlýja anda hlíðar steini studdra storðar ísa fjalla hrímþaki sviptir hörðu og hjúpi grænum sveipar , hefurðu , vestanvindur ! viðurtal okkar munað ? Hefurðu of halið spánska heitan munað mjer færa , kossinn kæru minnar kinnrjóðrar , er þú hjest nijer ? Sótta eg koss þinnar kæru kinnrjóðrar , er eg hjet þjer ; bar eg hann blár yfir unnir hið bjarta lopt i gegnum ; þó máttu því ei reiðast , að þjer hann fært getkat . Jví eg leit í lundi lilju fagra i niyrgin bleiku höfði halla , til helfarar snúna ;