Líf rithöfundarins er hrein rússíbanareið . Ég skynja það á eigin sálarlífi og ég hef skynjað það í mörg herrans ár á þeim rithöfundum sem að ég þekki . Það er vegna þessarar bókar sem ég fékk útgefna ; bókin kom út og höfundinum , mér , leið eins og ég væri endurheimtur þjóðarinnar týndi sonur . Öll þessi athygli , maður minn ! Smám saman , eftir því sem tíminn leið , dofnaði sigurvíman sem hafði runnið bæði á hina íslensku þjóð og mig sjálfan , hinn nýbakaða bókarhöfund . Bókin hvarf í skuggann og höfundinum fór að þykja eins og verkið væri umlukið gífurlegri og þrúgandi þögn . Allir dómar höfðu birst , öll viðtöl voru prentuð og send út og ekkert var eftir nema að bíða þess að bókin – sem ég hafði á tilfinningunni að væri alveg hætt að seljast – öðlaðist nýtt líf á bókamörkuðum framtíðarinnar . En svo gerðist það í gærkvöldi ; að hinn endurheimti og aftur gleymdi sonur þjóðarinnar var enn á ný dreginn fram í sviðsljósið . Í sjónvarpsþætti sem sýndur er á RÚV , Kiljan , fluttu Kolbrún Bergþórsdóttir og Sverrir Norland lítinn lofsöng um bókina fyrir framan stjórnanda þáttarins hins krulluhærða Egil Helgasonar . Ég svelgdi í mig lofið , eins og hellt væri upp í mig hunangi , ég sleikti út um þegar orð eins og frásagnargleði , leikur og undurfalleg skrif voru nefnd . Ég var alsæll , nú var ég á leið upp í hæstu hæðir eftir hina djúpu dýfu . Ég hallaði mér aftur í mjúkan hægindastól og malaði eins og köttur þegar skilaboð komu frá bróður mínum – sem passar að ég fái allar góðar fréttir frá heimaslóðum – um að bókin mín hefði lent á verðlaunalista samtaka bókabúða . Þau höfðu sett bókina mína í þriðja sæti yfir bestu barnabækur ársins , á eftir bókunum um hinar þjóðfrægu persónur : Vigdísi og Kjarval . Kvöldið gat ekki verið betra og í morgun þegar ég vaknaði smjattaði ég á leifum hunangsins sem enn var í munnvikunum .