Um daginn gerði ég svolítið sem ég hafði ekki gert í skammarlega langan tíma : Ég datt svo fullkomlega á bólakaf í bók sem ég var nýbyrjuð að lesa að ég endaði á því að lesa vel fram undir morgun . Ég svaf til hádegis daginn eftir og var örugglega með stírurnar í augunum fram að kvöldmat . Ég prísa mig hreinlega sæla að þetta var um helgi og þar af leiðandi frídagur daginn eftir , svo ég gat fengið að vera haugur í friði . Á milli geispa þennan dag hugsaði ég til þess þegar ég var unglingur , með töluvert færri skuldbindingar og talsvert meira úthald til að vaka langt fram á nótt , en þá gerðist það reglulega að ég sökkti mér algjörlega í bók og gleypti hana í mig í einum bita . Ég hugsaði líka með þakklæti til foreldra minna , sem í minningunni settu mér svo til engar hömlur þegar kom að lestri og sættu sig góðfúslega við að eiga barn sem gat helst ekki sofnað fyrr en það var búið að klára a.m.k. eina bók , eða í versta falli nokkra kafla . Að týna sér í góðri bók eru algjör forréttindi og það besta sem ég veit er þegar bækur halda athygli minni svo fullkomlega að ég get helst ekki hætt fyrr en bókin er búin . Ég rifjaði upp nokkrar bækur sem höfðu þessi áhrif á mig og deili þeim hér með : Bókin sem varð kveikjan að þessum pistli heitir Such a fun age og er fyrsta bók höfundarins Kiley Reid . Bókin hefur að mér vitandi ekki verið þýdd yfir á íslensku ennþá , enda kom hún út fyrir örfáum dögum síðan , nánar tiltekið þann 31. desember síðastliðinn . Kiley Reid er algjör snillingur í að skrifa samtöl og glæðir þannig persónur sínar allt að því sjálfstæðu lífi . Bókin er samfélags - og háðsádeila þar sem rauði þráðurinn er forréttindi og fordómar . Höfundi tekst listilega vel upp með að velta upp alls konar flötum á viðfangsefninu og fá lesandann til að tengja við söguna og persónurnar . Þessa bók gleypti ég í mig á einu kvöldi . Ég byrjaði í strætó , strax eftir að ég hafði fengið hana í hendurnar , og hætti ekki fyrr en bókin var búin . Ég ætla svo sem ekki að fara mörgum orðum um Kviku , enda var Rebekka búin að skrifa frábæra umfjöllun um bókina sem má nálgast hér . Hins vegar vil ég segja að ég er fullkomlega sammála Rebekku varðandi samkenndina sem ég fann með aðalsögupersónunni , Lilju , og í raun myndi ég vilja að þessi bók væri tekin fyrir í lífsleikni og notuð til að kenna unglingum um sjúk ástarsambönd og heilbrigð mörk . Bak við luktar dyr Ég ætla að hafa þessa bók eftir B.A . Paris með á listanum , þótt ég vilji hálfpartinn ekki mæla með því við nokkra manneskju að lesa þessa bók ( samt , jú , en samt ekki ) . Ég gerði þau mistök að byrja á bókinni þegar ég var nýskriðin upp í rúm . Ég hélt að ég væri bara með einhverja temmilega spennusögu í höndunum og ætlaði bara að lesa nokkrar blaðsíður . Ég vissi hins vegar ekki þá að ég væri um það bil að hefja kynni mín við það allra mesta illmenni sem ég hef nokkurn tímann fyrirhitt í hugarheimi rithöfundar . Í stuttu máli sagt þá var ástæðan fyrir því að ég gat ekki lagt bókina frá mér sú að ég vildi ekki skilja aðalsöguhetjuna eftir í klónum á þessum mannfjanda fyrr en ég vissi að það yrði allt í lagi með hana ! Bókin er mjög vel skrifuð og persónusköpun með allra besta móti ( augljóslega ) . Efnistökin eru þó ekki fyrir viðkvæma og ég mæli eindregið með því að byrja ekki á henni rétt fyrir svefninn … Harry Potter þarf líklega ekki að kynna fyrir nokkru mannsbarni , en við skulum samt hafa hann með á listanum , af því það eru eðal bækur til að háma í sig . Þegar ég hugsa um Harry vin minn Potter þá hugsa ég alltaf til miðnæturopnananna ( hvað eru mörg n í því ) Í Máli og Menningu á Laugaveginum þegar nýju bækurnar komu út . Mamma fór með mér á fyrstu miðnæturopnunina og þar stóð ég í röð fyrir aftan mann með skikkju og fyrir framan konu með ámálað ör í laginu eins og elding og beið eftir að fá eintakið mitt í hendurnar til að ég gæti farið heim og lesið langt fram á nótt . Þegar síðasta bókin kom út fór ég meira að segja í náttfatapartí þar sem nokkrar vinkonur lágu á dýnum í stofunni og lásu hver sitt eintakið . Af hverju eru ekki fleiri partý svona náttfatalestrarpartý ? Fyrir 13 árum síðan var ég að skanna bíóauglýsingarnar í blaðinu og sá auglýsingu fyrir mynd sem hafði einhvern veginn alveg farið framhjá mér . Myndin sem um ræddi var Stardust . Mér leist vel á auglýsinguna og hugsaði með mér að þessi mynd væri örugglega eitthvað fyrir mig . Ég skellti mér á hana án þess að vita nokkuð um hana og hafði þar af leiðandi engar sérstakar væntingar til myndarinnar . Ég kolféll hins vegar fyrir henni og þegar ég kom heim lagðist ég strax í rannsóknarvinnu . Viti menn , auðvitað var hún byggð á bók , og þannig kynntist ég Neil Gaiman . Í dag er Neil Gaiman er einn af mínum allra uppáhalds höfundum og Stardust var fyrsta bókin sem ég las eftir hann . Bókin er talsvert frábrugðin myndinni ( og betri ) og frábær bók til að byrja á fyrir þá sem eru forvitnir um höfundinn . Ég get einnig mælt með The Graveyard Book og The Ocean at the End of the Lane , sem er að hluta til sjálfsævisöguleg . Mér finnst algjör synd að bækurnar hans skuli ekki hafa verið þýddar yfir á íslensku og kalla hér með eftir því að það verði gert . Mál og menning / Forlagið hefur ráðist í að gefa út stórmerka og undursamlega ritröð , sem hefur vonandi ekki farið framhjá neinum . Þetta eru að sjálfsögðu upprunalegu skáldsögurnar um hina heimsþekktu múmínálfa eftir Tove Janson . Listamaðurinn og rithöfundurinn Tove Janson gerði allskonar útfærslur á hugarheimi sínum um múmínálfana , fyrir utan fyrrnefndar skáldsögur eru líka til teiknimyndasögur og ljóð . Svo bætast við endalausar aðlaganir fyrir börn í formi bóka og teiknimynda , svo það getur reynst erfitt að henda reiður á því hvað er hvað í múmínálfaflórunni . Ofan á allt annað hefur það flækst fyrir fólki hvort ritröðin , sem hér er til umfjöllunar , sé endurútgáfa eða frumþýðing . En í rauninni er þessi útgáfa hvort tveggja . Nú eru komin út tvö bindi og það þriðja er held ég væntanlegt á næsta ári . Í þessari fínu ritröð er hægt að lesa sögurnar í þeirri röð sem Tove Janson skrifaði þær upphaflega . Í hvoru bindi eru þrjár aðskildar skáldsögur , þar af ein sem aldrei hefur birst á íslensku áður . Þetta er mikið þjóðþrifaverk sem kveikir rækilega í mínum innri safnara , og þessi tvö útkomnu bindi sóma sér vel hlið við hlið uppi í hillu hjá mér . Hér má sjá umfjöllun Lestrarklefans um fyrri bókina . Eini ljóðurinn á þessum fallegu kápum er sá að seinni bindið er illa bundið inn , kápan er of þröng . Ef maður leggur bókina á borð , þá opnast hún örlítið af sjálfu sér . Þetta þykir mér mjög miður , og viljiði bara gjöra svo vel að prenta þriðju bókina almennilega ! Þetta var ekki eina bókin frá Forlaginu í ár með þennan útlitsgalla , og miðað við verð á íslenskum bókum þá finnst mér að við lesendur eigum skilið almennilega prentaðar og innbundnar bækur . Ef til vill rak einhver lesandi augun í það að ég talaði hér að ofan um aðlaganir á múmínálfasögum fyrir börn . Hver er nú þörfin á því , kann einhver að spyrja sig . Eru múmínálfarnir ekki barnabókmenntir ? Þetta er eitthvað sem ég sjálf velti töluvert fyrir mér við lesturinn , bæði í ár og í fyrra . Bókin er flokkuð sem barnabók í Bókatíðindum , en ég er alls ekki viss um að þar eigi Múmínálfarnir best heima . Sú staðreynd að flest börn kynnast múmínálfunum í einhvers konar aðlögunum , og hversu margvíslegar þessar aðlaganir eru , er líklega ein sterkasta röksemdin fyrir því að Múmínálfarnir séu ekki barnabækur . Ef einhver kannast við barn innan við 12 ára sem elskar þessar skáldsögur sem hér eru til umfjöllunar , þá endilega leiðréttið mig . Ég sjálf las bækurnar fyrst þegar ég var í menntaskóla og hafði stórgaman af þeim þá , en það þýðir ekki að þetta séu barnabækur . Söguþráðurinn , umhverfið og persónurnar eru bæði litrík og ævintýraleg . Þetta eru bernskar sögur . Einmitt þess vegna henta þær stórkostlega í aðlaganir fyrir börn . En frásagnarmátinn er ekki frásagnarmáti barnabóka , og þess vegna þarf til aðlaganir . Að vísu get ég aldrei endanlega ákveðið mig hvort þetta séu bækur fyrir börn eða fullorðna . Það er eins og bækurnar breytist fyrir augum manns , rétt eins og það er aldrei alveg víst hvort múmínsnáðinn , snorkstelpan og Snúður séu stálpaðir og sjálfstæðir krakkar eða undarlega barnaleg ungmenni . Frásagnarmátinn er hægur og einkennist af lúmskri kímni , sem ég held að höfði töluvert meira til fullorðinna en barna . Tökum sem dæmi eitt atriði úr Minningum múmínpabba sem fékk mig til að hlæja mjög mikið : ( Sagan hefst sumsé á því að múmínpabbi fær ógurlega karla-flensu . ) „ Þegar múminpabba leið sem verst í hálsinum lét hann múmínmömmu sækja múmínsnáðann , Snúð og Snabba og þeir röðuðu sér í kringum rúmið . Svo hvatti hann þá til að gleyma því aldrei að þeir hefðu átt þess kost í lífinu að kynnast alvöru ævintrýrahetju og bað Snabba að sækja sporvagninn úr sæfrauðinu sem stóð á kommóðunni í dagstofunni . En múmínpabbi var svo rámur að enginn skildi það sem hann sagði . Þegar þeir höfðu hlúð að honum , huggað hann og vottað honum samúð og gefið honum brjóstsykur og verkjalyf og skemmtiegar bækur fóru þeir aftur út í sólskinið . Múmínpabbi lá eftir og var geðvondur alveg þar til hann sofnaði . “ Fjölskyldulífið í múmíndal er ákaflega hefðbundið , sérstaklega hvað varðar hlutverk kynjanna , en alltaf tekst þessum lúmska frásagnarmáta að snúa einhvern veginn upp á það allt saman . Frásagnaraðferð Tove Janson er sannkallað listaverk , henni tekst að láta umhverfið og tilfinninguna sem fylgir því lifna við í huga lesandans . Fyrir svo utan allar teikningarnar sem prýða sögurnar , sem eru algerlega frábærar ( og ekki skrítið að þær seljist í þúsunda tali á hinum víðfrægu múmínbollum . Ef þið viljið kynnast sögunum á bak við bollana , þá er svaranna að leita í þessum bókum ) . Bækurnar eru hreinn yndislestur sem fær mann í senn til að velta því fyrir sér hvernig eldhúsið manns liti út ef maður sæi það stútfullt af vatni í gegnum holu í loftinu , og allskyns heimspekilegum spurningum um efni eins og einmanaleika og vináttu . Í þessari bók birtast þrjár sögur : Minningar múmínpabba , Örlaganóttin og Vetrarundur í Múmíndal . Það er erfitt að gera upp á milli þeirra , en þó má kannski sjá af hverju fyrsta sagan var ekki þýdd á íslensku strax á áttunda áratugnum eins og hinar tvær . Þó ævisagnaformið sé notað þar á stórskemmtilegan hátt dregur það aðeins úr slagkrafti ævintýrisins sem sagt er frá . Sagan er eiginlega áberandi óbarnabókaleg . ( Svo getur líka skeð að Ísland áttunda áratugarins hafi ekki verið tilbúið fyrir svona miskunnarlaust grín að ábúðarfullum karlmanni sem skrifar æviminningar sínar með dálítið bjagaða sýn á það hvar miðja alheimsins liggur . ) Í einum kafla sögunnar , þar sem múmínpabbi fer í senn í flugferð og kafbát , er síðan eins og ímyndunarafl höfundar fari aðeins of geyst og það verður erfitt að fylgja atburðarásinni eftir . En bókin / bindið byrjar bæði vel og skemmtilega með Minningum múmínpabba og öðlast svo æðri frásagnarlega fullkomnun með Örlaganóttinni og Vetrarundur í Múmíndal . Allt frá því að ég las Örlaganóttina þegar ég var 17 ára hef ég öðru hvoru fyllst löngun til að standa á sviði , banka í gólfið með staf og æpa : Örlaganóttin ! Örlaganóttin ! Ævintýri múmínálfanna þegar þeir leiðast út í það að setja á svið grískan harmleik , af lítilli þekkingu og engum skilningi á forminu , eru óborganleg . En aftur , ég veit ekki hversu fyndið þetta væri fyrir níu ára gamlan lesanda . Vetrarundur í Múmíndal er töluvert frábrugðin hinum sögunum tveimur en sagan af því hvernig múmínsnáðinn þarf upp á eigin spýtur að kynnast nýrri árstíð og ókunnugum heimi er ekkert annað en yndisleg . Sem má svo sem segja um allar sögurnar . Lengi lifi múmínálfarnir ! Vetrargulrætur er samansafn fimm sagna , bókin hefst með sögu í Reykjavík árið 2019 en fer svo aftur á bak í tímaröð þar til síðasta sagan gerist á átjándu öld . Sögurnar snúast um mismunandi einstaklinga , á mismunandi tíma og stöðum ; Í Reykjavík týnir kona sem vinnur á frístundarheimili barni ; ungur myndlistarmaður í Hollandi reynir að kveikja gleði í lífi kærustu sinnar á ný ; myndlistarkona finnur sína leið í úthverfi Reykjavíkur á sjötta áratug síðustu aldar ; flóttakona frá Þýskalandi birtist á heimili gamallar vinkonu sinnar í Reykjavík við upptök seinni heimsstyrjaldar . Í fimmtu og síðustu sögunni kemst unglingsdrengur á átjándu öld í Eyjafirði í kynni við ákveðið fyrirbæri í fyrsta sinn . Rauði þráðurinn í sögunum er að þær snúast um skapandi einstaklinga sem eiga það sameiginlegt að rækta drauma sína og skapa eigið líf . Ragna Sigurðardóttir hefur sent frá sér sex skáldsögur , smásögur og ljóð og var hún tilnefnd til Íslensku bókmenntaverðlaunanna fyrir skáldsöguna Borg . Þetta smásagnasafn er hins vegar fyrsta verkið eftir hana sem ég les . Smásögur eru að mínu mati eitt erfiðasta formið til að skrifa ; þær fela venjulega ekki í sér byrjun , miðju og enda , heldur virka frekar eins og skjáskot inn í líf og tilfinningar aðalpersóna . Rögnu tekst einmitt mjög vel til í þessu safni að gefa innsýn í sterkar tilfinningar í fjölbreyttum aðstæðum . Sögurnar eru í lengri kantinum eða u.þ.b. fimmtíu síður hver sem gefur lesenda tækifæri á að kynnast persónunum ágætlega . Það að staðsetja sögurnar ( fyrir utan þá fyrstu ) í fortíðinni braut upp formið og gaf lesendaupplifuninni meiri lit . Mér fannst sögurnar bara verða betri því lengra inn í bókina sem ég las . Ég hugsa að hver og einn lesandi muni eiga sínar uppáhalds sögur , fyrir mér stóðu þriðja og fjórða sagan upp úr ; sögurnar sjálfar voru ekki einungis afbragðsgóðar , heldur fannst mér ég fá innsýn í tíma á Íslandi sem ég hafði ekki mikið pælt í áður . Síðustu söguna tengdi ég ekki jafn mikið við enda gerist hún á tíma sem hvorki ég né neinn sem ég þekki lifði . Mér fannst þó aðdáunarvert hjá Rögnu að hafa sögu í safninu sem gerist við lok átjándu aldar og finna jafn frumlegt umfjöllunarefni og hún gerði . Smásagnasöfn geta verið frábær því það má alltaf kippa í þau og lesa sögu í einum rykk . Galdurinn við þau er að stundum situr meira eftir í manni eftir lestur á einni smásögu en eftir heila skáldsögu . Mér fannst það vera raunin við Vetrargulrætur . Ég tek undir þá gagnrýni að þetta sé með betri bókum sem komu út á liðnu ári og mæli ég með því að lesendur Lestrarklefans kynni sér hana . Svo skemmir ekki fyrir hvað kápan á bókinni er falleg , en Ragna , sem er menntaður myndlistarmaður , málaði myndina á henni . Ragnheiður Harpa Leifsdóttir gaf út sína fyrstu ljóðabók Sítrónur og náttmyrkur um miðjan nóvember á síðasta ári . Ljóðabókin , sem og ljóðabók Melkorku Ólafsdóttur Hérna eru fjöllin blá , eru fyrstu ljóðabækurnar sem koma út hjá Svikaskáldum þar sem aðeins eitt skáld er höfundur verkanna . Áður hefur Ragnheiður Harpa gefið út þrjár ljóðabækur með ljóðakollektívinu Svikaskáld . Ragnheiður Harpa er einnig sviðslistakona og hafa smásögur eftir hana birst í seríunni Meðgöngumál . Titill ljóðabókarinnar vekur strax upp spurningar og laðar lesandann að , hvað eiga sítrónur og náttmyrkur sameiginlegt ? Hann mun síðar komast að þvi að sítrónurnar eru gular og glóandi en myrkrið er svart og gleypandi . Þetta er þema sem víða má finna í ljóðabókinni , ákveðinn leikur með myrkur og ljós , litróf og umbreytingar . „ Ég sé þig bræða brotin “ Í bókinni eru prósaljóðum og hefðbundnum ljóðum blandað saman , árstíðirnar eru rauður þráður , sem og glerbrotin sem birtast víða . Það er einhverskonar brot eða glufa í heimi ljóðmælanda sem er oft í fyrirrúmi . Í einu af fyrstu ljóðunum í bókinni kynnumst við ljóðmælanda sem telur sig tilfinningalega kaldann eins og veturinn : „ Þú kallaðir mig vor / en vissir að ég væri vetur / / allt visnaði / / í hári mínu / í lófum mínum “ ( bls. 12 ) Í ljóðinu „ Kona “ sjáum við konu sem er sligin af erfðum sársauka en vonleysið er ekki algjört því síðustu ljóðlínuna er hægt að túlka sem tilraun konunnar til að gera gott úr sinni stöðu . Bræða brotin til að afmynda þau , umbreyta þeim , skapa eitthvað nýtt . Ég sé þighalda á brotunumfjölskyldubrotunumsjálfsmyndabrotunumvasa sem brotnaði í gærbrotunum sem þú erfðir frá formæðrum þínum , systrum og bræðrum ég sé þig bræða brotin Þó að allt virðist brotið , brostið , þá er það gullið sem slípar það brotna : „ Aldan splundrast á klettunum / í hvítri sprengingu / / aftur og aftur og aftur / / með tímanum / slípast grjótið / / brotin eru bætt / með heitu gulli andans “ ( bls. 37 ) . Ragnheiður Harpa er fjölhæf listakona . Eins og áður kom fram er myrkri og ljósi oft teflt saman í ljóðabókinni . Í ljóðinu „ Sprengistjarna “ er ljósaperu á „ ryki þöktu háalofti “ lýst , hún er í dauðateygjunum , „ hún rembist / í klaufalegum kippum / sveiflast milli myrkurs og ljóss / höktandi lýsir hún skærar og skærar og skærar / / rykið brennur / / í örskammastund verður hún að sólu / sprengikraftasprenging og síðan algjört myrkur “ ( bls. 38 ) . Nú dæmir hver fyrir sig en það er spurning hvort ljósaperan sé eins og konan eða ljóðmælandi sem kljáist við að brenna ekki út í stöðugri baráttu við myrkrið . Titill ljóðabókarinnar lítur út fyrir að koma úr ljóðinu „ Sítrónur í myrkri “ , „ Sítrónurnar eru mér leiðarvísir . Ég elti þær eins og stikur í þoku . Slóðir gulra sóla . “ ( bls. 46 ) Sítrónurnar eru tákn fyrir ljósið í myrkrinu , stikurnar í þokunni eins og Ragnheiður Harpa fer svo fallega með það . Í upphafi ljóðsins stendur einmitt „ Þegar mér líður hvar verst birtast þær . “ Þar er auðvitað átt við sítrónurnar sem birtast þegar draga þarf ljóðmælanda upp úr versta þunglyndinu . Það er von í þessu ljóði , það endar á línunum : „ Himininn grásvartur , fullur eftirvæntingar . Í fullkomnu kæruleysi umbreytist hann í gráblátt haf . Við fylgjumst með hvítum hval synda hægt yfir himinhvolfið . “ ( bls. 46 ) . Þar er komin sjálf kápumynd ljóðabókarinnar sem hefur jákvæðan ljóma , það er eftirvænting og kæruleysi í loftinu . Allt kallast á , tengist , í þessari ljóðabók og þræðirnir eru vel ofnir djúpt í textann . Dulmögnuð og einlæg ljóðabók Í Sítrónum og náttmyrkri er stöðugur leikur með ljósið og myrkrið , vonina og vonleysið . Sítrónurnar eru tákn sem var alls ekki skýrt í fyrstu en verður svo ljóslifandi og augljóst við lok lestursins . Ragnheiður Harpa er stöðugt að bretta og snúa upp á heiminn sem við þekkjum , hún notar myndhverfingar óspart og kannar hvar mörkin á milli raunveruleikans og súrrealismans liggja . Uppi stendur dulmögnuð og einlæg ljóðabók þar sem bæði dökku og ljósu punktar lífsins eru skoðaðir . Ég er mikil áhugakona um unglinga og ungmennabækur og verð að segja að oftar en ekki verð ég fyrir vonbrigðum þegar ég les bækur fyrir þennan hóp . Íslenskir höfundar falla alltof oft í þá gryfju að ætla sér að skrifa fyrir þennan aldurshóp en miða bækurnar sínar samt líka við yngri lesendur . Sem svo aftur gerir það að verkum að unglingar og sérstaklega ungmenni missa áhugann á lestrinum . Það var mér því mikið gleðiefni að lesa bók Sifjar SigmarsdótturÉg er svikari . Sif skrifaði þá bók á ensku og hún kom út í Bretlandi 2017 og hlaut afar góða dóma . Ég las hinsvegar íslensku þýðingu Höllu Sverrisdóttur . Bókin fjallar um Amy sem er fjórtán ára og býr í London með foreldrum og systkinum . Bróðir hennar , Andrew er sextán ára en litla systir hennar er á leikskólaaldri . Íbúar London sem og aðrir jarðarbúar eru í heljargreipum . Dularfullar geimverur hafa gert vart við sig á jörðinni og virðast hafa sérstakan áhuga á ungmennum á aldrinum 14 til 19 ára . Rafmagnið er farið , það ríkir útivistarbann og matur er af skornum skammti . Og ungmenni hafa horfið í greipar geimveranna hvert á fætur öðru og fólk er óttaslegið . Bróðir Amyar er horfinn sem og vinkonur hennar . Í samráði við örvæntingarfulla foreldra ( þó ekki hennar eigin ) ákveður Amy að fórna sér til þess að freista þess að bjarga öllum þeim ungmennum sem hafa horfið og þar með framtíð jarðarbúa . Bókin er listilega vel skrifuð , fléttan vel spunnin og hnökralaus . Persónusköpunin er sannfærandi og vel hægt að spegla umræður okkar og áhyggjuefni nútímans í persónum í bókinni . Bók er ætluð ungmennum og unglingum og skrifuð sem slík , sem er afar hressandi . Litlu systkinin verða því að finna sér eitthvað annað að lesa enda af nógu af taka . Unglingarnir þurfa að fá að hafa sitt í friði og það skilur Sif Sigmarsdóttir . Bókin deilir á þau málefni sem standa okkur næst í dag – það er hvernig við höfum í sjálfselsku og græðgi spilað þannig úr málum að jörðin er að skemmast , lífríkið að breytast og þróunin öll þannig að miðað við núverandi stöðu og núverandi hugsunarhátt þeirra sem ráða ríkjum stefnum við í svo mikið óefni að ekki verður aftur snúið . Geimverurnar í bókinni áttu sína plánetu , lifðu góðu lífi . En það var ekki nóg , þær vildu fullkomnum og tóku til við að breyta náttúrunni smátt og smátt . Erfðabreytt börn fæddust , fóstrum var markvisst breytt til að hægt væri að fá fram ákveðið útlit , ákveðna skapgerð . Og með tímanum misstu þeir stjórn á þessu , ákveðnar tilfinningar þurrkuðust út í þessum tilfæringum á DNA . Fólk fæddist sem gat ekki sýnt samúð og börnin áttu að vera fullkomin – bæði í útliti og skapgerð . Sem endaði með því að aðeins ríka fólkið gat eignast „ fullkomin “ börn en hinir sem enga peninga áttu eignuðust “ ófullkomin ” börn . Sem svo gat af sér gríðarlega stéttaskiptingu . Hinir fullkomnu drottnuðu yfir þeim sem voru ófullkomin og notuðu þau sem þræla . En þetta var ekki nóg . Það þurfti líka að breyta heiminum , gera hann fullkominn í þeirra þágu , klóna einstaklinga og lífverur og matvæli voru framleidd á tilraunarstofu . Og á endanum varð fjölgunin hjá þessum fullkomnu lífverum óframkvæmanleg á gamla mátann og hvað gera geimverur þá ? Jú þær fara á stjá og finna ungt fólk á annarri plánetu með þeim tilgangi að nota þetta fólk til útungunar . Sumt af þessu hljómar afskaplega kunnuglega verð ég að segja . Þetta endalausa fikt okkar mannanna við náttúruna getur ekki endað vel . Nú þegar erum við farin að klóna dýr og við erum farin að fikta við fósturvísa til þess að geta framkallað ákveðið kyn . Læknastofur út í heimi eru farin að bjóða foreldrum upp á að velja hvers kyns barnið þeirra verður . Það er gert á tvennskonar vegu , annars vegar með því að velja sæðisfrumur eftir kynlitningum og hins vegar með því að velja “ rétta kynið ” úr frjóvguðum eggjum . Í þeim löndum þar sem drengurinn er mikilvægari stelpunni á þeim forsendum að hann haldi uppi nafni ættarinnar og stúlkubörn eru talin einskis virði þá sjáum við hvernig þróunin á þessu verður . Síðan verður farið að útrýma óæskilegum einkennum – tilfinningum . Við erum þegar farin að útrýma óæskilegum fóstrum , fóstrum sem hætta er á að séu með ákveðin heilkenni . Og það er talað um að hægt sé að framkalla ákveðna húðliti eftir óskum foreldra , algjörlega óháð því hver húðlitur foreldranna sé . „ það væri auðvitað fínt að losna við sjúkdóma . Og ég fatta alveg af hverju það gæti verið kostur að strauja aðeins úr tilfinningasveiflunum í lífinu . En að ræna fólk hæfileikanum til að upplifa ást ? Er það ekki ansi hátt gjald ? “ ( 272 ) Og hvar á að stoppa ? Og hver á að ákveða hvenær og hverju sé breytt ? Við erum fyrir löngu farin að erfðabreyta matvælum án þess að hafa hugmynd um hvaða áhrif það kemur til með að hafa á lífríkið okkar til lengri tíma . Og eins og geimverurnar , hvað gerum við þegar sú staðreynd er orðin okkur ljós að jörðin er að skemmast og verður óbyggjanleg á einhverjum tímapunkti ? Jú við gælum við þá tilhugsun að hægt sé að hefja líf á öðrum plánetum . Til hvers ? Til að eyðileggja allt þar og byrja ruglið upp á nýtt ? Og hvað gerum við fullorðna fólkið þegar í óefni er komið ? Við hugsum til skamms tíma og vonum að komandi kynslóðir reddi þessu , Amy og Andrew okkar tíma . Þessi bók á erindi til allra ungmenna og unglinga en ekki síður til okkar sem erum fullorðin . Þessi bók fær fimm stjörnur . Sonja Wendel Benjamínsson de Zorrilla er líklega sú íslenska kona sem orðið heimskona á best við . Hún fæddist í Reykjavík árið 1916 en hugurinn leitaði hratt út fyrir landsteina . Sonja fluttist erlendis þegar hún var ennþá á menntaskólaaldri . Fyrst fór hún til Danmerkur en fluttist þaðan til Þýskalands á valdatíð Hitlers , síðar fór hún til London þar sem hún lifði meðal annars vetrarlangt á Ritz hótelinu og við upphaf síðari heimsstyrjaldar bjó hún í París þar sem hún var Coco Channel málkunnug . Sonja slapp svo með naumindum frá stríðslogandi Evrópu til New York þar sem hún haslaði sér völl á Wall Street og átti í ástarsamböndum við heimsfræga menn , þeirra á meðal skipakónginn Aristóteles Onassis sem síðar giftist Jacqueline Kennedy . Þessi ævilýsing er ef til vill farin að hljóma eins og skáldskapur en svona ótrúlegt var lífshlaup Sonju sem Reynir Traustason ritaði . Þessi bók sem kom út árið 2002 hefur elst vel og get ég mælt með henni fyrir alla sem hafa gaman af lygilegum ævisögum . Sonja – líf og leyndardómar Sonju W. Benjamínsson de Zorrilla hefst á setningunni “ Konur vilja helst ráða sér sjálfar ” og í fyrsta kaflanum lýsir Sonja því hvernig hún hefur haft þessi orð ömmu sinnar að leiðarljósi frá því að hún var unglingur og fer hratt yfir lífshlaup sitt . Restin af bókinni er sett upp í hefðbundnum ævisögustíl og lífshlaupi Sonju lýst frá upphafi til enda . Sonja var komin af efnuðu fólki og hafði því fleiri tækifæri en margir aðrir Íslendingar á þessum tíma til þess að mennta sig og fara út í heim . Engu að síður var hún frábrugðin íslensku vinkonum sínum sem voru með henni á húsmæðraskóla í Danmörku eða í námi í London , hún vildi vera sinn eigin herra og hafði enga löngun til að flytja heim . Reynir skrásetti söguna ákaflega vel , við lok hennar líður manni eins og maður hafi raunverulega kynnst Sonju sem segir á hispurslausan hátt frá upplifunum sínum og samböndum . Það er sérstaklega merkilegt í ljósi þess að Reynir og Sonja hittust aldrei í persónu . Sonja var flutt til Íslands til að eyða þar ævikvöldinu þegar þau hófu samræður sínar sem síðar urðu hluti að bókinni . Það stóð alltaf til að þau skyldu hittast og ræða saman en Reynir lýsir því í eftirmála bókarinnar að eitt og annað hafi verið því til fyrirstöðu , eitt skipti sagðist Sonja til dæmis eiga eftir að fara í hárgreiðslu og því gætu þau ekki hist . Aldrei varð því að fundi þeirra , en þess í stað ræddu þau saman í síma í fimmtán mánuði , næstum daglega og stundum oft á dag . Ég sökk djúpt í frásögnina af lífi Sonju og þótti sérstaklega áhugavert að lesa minningar Sonju um tímann á meginlandi Evrópu við uppgang seinni heimsstyrjaldinnar . Það eru fáar ef einhverjar íslenskar konur af hennar kynslóð sem höfðu möguleika og hugrekki til að elta drauma sína . Mér fannst bókin aðeins missa dampinn við miðbik hennar en svo fannst mér hún ná sér aftur á strik þegar Sonja lýsir ferðum sínum aftur til Íslands eftir hálfrar aldar fjarveru þegar hún fer að rækta tengsl sín við landið og fólkið sitt . Ég naut þess verulega að lesa um líf Sonju , hún lifði einstöku lífi og var frumkvöðull . Mér þótti virkilega gaman að ræða bókina við mömmu sem hafði lesið hana skömmu eftir útgáfu . Bókin er raunar tilvalin til umræðu í bókaklúbbum , enda var Sonja mikill karakter og eflaust ekki allra . Samræður geta því orðið mjög líflegar . Áhugasamir lesendur gætu einnig haft gaman af því að horfa á viðtal við hana á youtube tekið árið 1994 til að heyra rödd hennar og talanda . Það er óvenjulegt þegar maður opnar íslenska skáldsögu að vera hent inn í nokkuð annað umhverfi en gamla góða Ísland . Því er það hressandi að byrja á Málleysingjunum , fyrstu bók Pedro Gunnlaugs Garcia , sem hendir manni beint inn í Búkarest árið 1989 : Sundurskotin líkin af einræðisherrahjónunum Nicolae og Elenu Ceaucescu eru í sjónvarpinu , föngum er sleppt lausum úr öryggisfangelsum og snúa heim til fjölskyldna sinna , skuggar af sjálfum sér . Einn þeirra heitir Octav , sem hafði setið af sér refsingu fyrir að prenta andbyltingarsinnuð rit og að hvetja konu sína til að eyða fóstri . Í fangelsinu hafði hann snúið baki við öllum sínum prinsippum , komið upp um alla sína félaga og næstum misst vitið . En þegar allt virtist hvað vonlausast bárust honum skilaboð á mors-kóða sem var sleginn á pípulagnir fangelsisins . Skilaboðin voru ljóðræn , frústrerandi , falleg og torskilin í senn . Og þau voru slegin af páfagauki . Það þarf varla að hafa fleiri orð um plott bókarinnar ( af hverju þetta er aðeins lítið brot ) til að gera öllum ljóst að hér er engin venjuleg skáldsaga á ferðinni . Þetta verk er einfaldlega allt öðruvísi en nokkuð annað sem ég hef lesið á íslensku og það sló mig við lesturinn hversu innhverfar íslenskar bókmenntir oft eru – þær fjalla svo gjarnan um spurninguna „ hvað er Ísland ? “ og „ hvað er að vera Íslendingur ? “ á einu formi eða öðru . Þetta sjónahorn hefur meira að segja þrengst undanfarin ár og það eru farnar að koma út bækur sem fjalla um fátt annað en hvernig það sé að vera rithöfundurinn sem skrifaði bókina . Þessi samfélagsmiðlainspíreraði sjálfsmyndarfókus er í raun byrði og klafi á skáldskapnum , sem kemur sérstaklega vel í ljós þegar maður les eitthvað eins og Málleysingjana – bók sem hefur svo breiðan sjóndeildarhring að lesandann allt að því sundlar . Bókin gerist að hluta til í “ Húsi Lýðveldisins ” í Búkarest , geggjaðri monthöll einræðisherrans Ceaucescus . Bókin er í þremur hlutum . Sá fyrsti gerist í Rúmeníu um og eftir byltingu en hinir tveir á Íslandi á tímum góðæris , hruns og nýs góðæris . Til að byrja með sér maður erfiðlega hvað tengir fyrsta hlutann við hina tvo en ákveðin þemu fara að koma í ljós þegar nær endanum er komið . Fyrir utan að karakterar fyrsta hlutans fara að birtast aftur í þeim síðasta fer lesandinn að finna fyrir því hvernig meginumfjöllunarefnið birtist í nafni bókarinnar . Hér er fjallað um málleysi , að geta ekki tjáð sig þannig að maður skilst , að geta ekki skilið svo að maður geti tjáð sig á móti , að geta ekki brugðist við öðrum öðruvísi en með því að grafa sér æ dýpri gröf . Þessar aðstæður skilningsleysis , angurs og grimmdar eru teknar alla leið í bókinni sem beitir gjarnan því stílbragði að ýta öllu fram að ystu nöf , búa til reductio ad absurdum , og verður frásögnin oft brjálæðislega grótesk . Klígjugjarnir lesendur þurfa að fara varlega … Umrædd tilhneyging höfundar til að taka hlutina lengra og lengra er ekki bara áhrifamikil og víða óborganlega fyndin , heldur skapar hún líka helsta vandamál verksins . Hömluleysið á það til að draga úr fókus bókarinnar . Augljóslega er það ætlun höfundar að hafa ótal bolta á lofti í einu en þá kemur á móti hlutverk ritstjóra , sem er að leyfa verkinu að tala með sinni sérstöku rödd en koma þeirri rödd eins skýrt á framfæri og hægt er ( sem hér væri kannski gert með því að fækka örlítið boltum á lofti . ) Stundum er eins og höfundi liggi svo mikið á hjarta að hann yfirgnæfir raddir eigin karaktera og brýtur þar með flæðið og frásögnina upp . En niðurstaðan er verk sem er svo svimandi ríkt að hugmyndaflugi og frásagnargleði að flest fyrirgefst . Bókin minnir mig helst á Meistarann og Margarítu þegar best tekst til , og á The Seventh Function of Language ( fr . La septième fonction du language ) eftir Laurent Binet þegar verst tekst til . En ég tek undir með fyrri ritdómurum í Kiljunni og víðar : Þetta er einhver áhugaverðasta frumraun íslensks höfundar í langan tíma , bók sem setur markið svo hátt að það sést varla lengur og tekst samt að komast yfir það án þess að það líti út fyrir að vera neitt tiltökumál fyrir botnlausa sköpunargáfu höfundar . Ég hlakka til að sjá hvað hann gerir næst . Hvar á ég að byrja … Ég á það til að ofmetnast . Árið 2018 setti ég mér markmið að lesa fimmtíu bækur á einu ári og fannst það frekar háleitt markmið þar sem ég var yfirleitt að lesa svona 25 - 30 bækur á ári fyrir það . Svo kom í ljós að ég fór létt með það og endaði á því að lesa heilar sextíu bækur . Þannig að 1. janúar 2019 tók ég þá ákvörðun að ég ætlaði sko svo sannarlega að ögra mér og lesa HUNDRAÐ BÆKUR árið 2019 . Sem ég svo gerði . Ég ætla ekki að ljúga og segja að það hafi verið voða auðvelt . Auðvitað var það ekki alltaf dans á rósum . Ég tók tímabil þar sem ég las varla neitt , það furðulegasta við það var að það gerðist í ágúst þegar ég var í sumarfríi , einmitt á þeim tíma sem flestir spæna í gegnum bókastaflann á náttborðinu . Ekki ég . Ég les þegar það er brjálað að gera og þarf að róa mig niður , þarf að leyfa mér að njóta . Ég er oft á þönum allan liðlangan daginn og fæ svo augnablik áður en ég fer að sofa til að lesa . Það er þá sem tekur mest á sjálfsagann , að taka upp bók frekar en að taka upp símann . Yfirleitt er ég búin að hanga á samfélagsmiðlum í töluverðan tíma þegar ég píni mig til að leggja hann frá mér og taka upp bók og sannleikurinn er sá að það lætur mér líða miklu betur . Hugsunarlaust hangs á Facebook eða Instagram gerir nákvæmlega ekki neitt fyrir mig , samt er maður gjörsamlega háður þessu . En þetta gekk allt upp og einhvernveginn tókst mér að lesa þessar hundrað bækur , tiltölulega stórslysalaust . Hér eru þær , allar hundrað ! Þetta voru ekki allt skáldsögur , ég las líka ljóðabækur og styttri bækur svo ég myndi ekki gjörsamlega missa vitið . Lesturinn litaðist líka af bókum sem voru settar fyrir í bókmenntafræðiáföngum sem ég tók í vor og haust . Í vor var ég í ljóðasmiðju og áfanga um læknahugvísindi þar sem við lásum skáldsögur og reynslusögur þeirra sem hafa fengið , eða verið aðstandendur þeirra sem fá , banvæna sjúkdóma . Í haust var ég svo aftur í ljóðasmiðju ( hver dýrkar ekki ljóð ?! ) og í áfanga sem hét því grípandi nafni Forboðnar nautnir . Þar las ég fjölbreytt skáldverk sem fjölluðu á einn eða annan hátt um áðurnefndar nautnir . Ljóðabókalesturinn minn tók svo sannarlega kipp á árinu með þessum tveimur smiðjum og svo vegna mikillar eftirspurnar eftir ljóðabókadómum sem hafa birst á þessari síðu . Ég ætla nú að deila með ykkur bókum sem stóðu upp úr . Hér eru nokkrar skáldsögur sem mér þótti einstaklega gaman af . Á íslensku voru það Kvika eftir Þóru Hjörleifsdóttur , mögnuð og áhrifamikil , Svanafólkið eftir Kristínu Ómarsdóttur , súrrealísk og ljóðræn , Hunangsveiði eftir Soffíu Bjarnadóttur , sársauka - og lostafull , og Svínshöfuð eftir Bergþóru Snæbjörnsdóttur , hittir beint í mark – bók ársins 2020 . Skáldsögur eftir erlenda höfunda sem heilluðu mig voru meðal annars Sæluvíma eftir Lily King , Everything Under eftir Daisy Johnson , Bjargfæri eftir Samanta Schweblin , Kona í hvarfpunkti eftir Nawal El Saadawi og Little Fires Everywhere eftir Celeste Ng . Ég er sérstakur aðdáandi smásagnasafna og las þónokkur síðasta ár , Ástin Texas eftir Guðrúnu Evu Mínevrudóttur mæli ég óendanlega með , svo flutti Brandarar handa byssumönnunum eftir Mazen Marouf mig á allt aðrar slóðir með súrrealískum og sársaukafullum sögum , Children of the New World eftir Alexander Weinstein heillaði mig upp úr skónum með sögum sem minna á Black Mirror þættina og flokkast undir Speculative Fiction . Að lokum var það smásagnasafnið hennar Kristínar Eiríksdóttur frá árinu 2010 sem ég las loksins og var gífurlega ánægð með . Eins og áður kom fram las ég ógrynni af ljóðabókum á síðasta ári og vil nefna þessar fjórar bækur sem eru allar virkilega vel skrifaðar og metnaðarfullar : Fræ sem frjóvga myrkrið eftir Evu Rún Snorradóttur , Ég er ekki að rétta upp hönd eftir Svikaskáld , Okfruman eftir Brynju Hjálmsdóttur og Kærastinn er rjóður eftir Kristínu Eiríksdóttur . Ég las bara tvær ævisögur sem er mikil aukning á milli ára þar sem ég les ALDREI ævisögur . En þessar tvær voru fantagóðar og sitja enn í mér . Bækurnar eru Glæpur við fæðingu eftir Trevor Noah og Educated eftir Töru Westover . Að lokum langar mig að minnast á þessar tvær bækur , önnur barnabók og hin ungmennabók . Báðar virkilega vel skrifaðar og áhugaverðar og ættu ekki að vera afmarkaðar við ákveðinn aldurshóp . Verð bara að mæla með þeim : Nornasaga eftir Kristínu Rögnu Gunnardóttur og Ljónið eftir Hildi Knútsdóttur . Lestrarmarkmið 2020 Ég hélt að eitthvað stórmerkilegt myndi gerast þegar ég kláraði bók númer hundrað . En það gerðist nákvæmlega ekki neitt . Ég tók bara upp næstu bók … Á þessu ári setti ég mér markmið að lesa 60 bækur en er ennþá að lesa á sama tempói og á síðasta ári . Ég er þess vegna búin að lesa miklu fleiri bækur í janúar en ég þarf til að halda markmiðinu . Mér líður eins og ég sé ekki tilbúin til að missa niður lestrarhraðann og komast yfir færri bækur í ár … En einhverju verður kona að fórna til að halda geðheilsu . Ég vonandi lesi ekki yfir mig í ár og nýti tímann þá í eitthvað annað uppbyggilegt , eins og að skrifa færslur fyrir Lestrarklefann ! Ég ætla að ljúka þessari langloku með nokkrum ráðum fyrir bókaorma sem hafa sett sér lestrarmarkmið á nýja árinu . Ráð til þeirra sem vilja tækla metnaðarfullt lestrarmarkmið : Ef bókin er leiðinleg , leggðu hana frá þér og taktu upp aðra . Ekki festast á einni bók í langan tíma . Notaðu Goodreads , ég nota bæði heimasíðuna og appið til að skrá bækurnar sem ég les , finna bækur sem mig langar að lesa og skrá hversu langt ég er komin með hverja bók . Leggðu símann frá þér . Það er miklu meira gefandi að taka upp bók fyrir svefninn en að verða rangeygður yfir skjánum . Lestu fjölbreyttar bækur , víkkaðu þannig sjóndeildarhringinn , taktu upp barnabók , myndasögu , ljóðabók , fantasíu , sci-fi eða bók eftir nóbelsverðlaunahafa . Innihaldið gæti komið þér á óvart ! Bók Andra Snæs Magnasonar Um tímann og vatnið hefur þegar fengið mikið lof . Hún hefur verið titluð sem tímamótaverk , sögð þarfasta bók samtímans og að sama skapi mjög aðgengileg . Þessar alhæfingar um bókina draga nokkuð vel upp lestrarupplifun af bókinni . Það hafa fjölmargir á undan mér farið í ítarlega greiningu á bókinni og gefnir hafa verið fínustu dómar um bókina . Mig langar að fjalla frekar um lestrarupplifunina . Að fjalla um eins stórt málefni og loftslagsbreytingar í einni bók á eins aðgengilegan hátt og Andri Snær gerir í Um tímann og vatnið er magnað stórvirki . Andri Snær á mikið hrós skilið fyrir taka að sér að skrifa þetta verk fyrir okkur hin , til þess að reyna eftir fremsta megni að koma okkur öllum í skilning um að hættan er raunveruleg . Það eru margir sem reyna að koma þessum skilaboðum til skila . Vísindamenn sem setja fram stærðir og tölur En sú sem er ef til vill háværust og hefur náð til flestra eyrna er Greta Thunberg . Skilaboð Gretu Thunberg eru sterk , en það er erfitt að skilja stærðirnar sem hún talar um . Andri Snær byrjar einmitt bókina á að tala um þetta vandamál . Hve mannshugurinn er í raun vanmáttugur þegar kemur að þeim stærðum sem eru til umræðu . Til að skilja loftslagsmálin þarf að setja hlutina í samhengi , því tölurnar einar og sér segja okkur of lítið . Andri Snær notar sögur af sinni eigin fjölskyldu til að setja hlutina í samhengi . Einnig nær hann að setja fram staðreyndir um loftslagsmál í samhengi sem hinn almenni lesandi tengir persónulega við til dæmis á blaðsíðu 143 segir : “ Til að fá samanburð um vægi tveggja gráðu hækkunar í lífríkinu er nærtækt að horfa á okkar eigin líkama . Fyrir manneskju er lífið óbærilegt ef hún er alltaf með 39 stiga hita , og með miklum einföldunum lýsir það ágætlega hvað gerist ef jörðin hitnar um tvær gráður . ” Textinn er eins blóm sem opnast og lokast til skiptis . Hann byrjar sem lítill blómknappur á hinu persónulega , fjölskyldusögu sem svo margir geta samvarað sig við . Ævi ömmu hans , upplifun hennar af náttúru – stökum jökli . Svo breiðir blómið út anga sína og opnar fyrir okkur samhengið . Blómið snertir allan heiminn , því einstök upplifun af náttúru er ekki til . Náttúran tengist öll í viðkvæmu jafnvægi , rétt eins og lítið blóm . Svo lokast blómið aftur , Andri Snær dregur lesandann aftur að hinu smáa . Og þannig er öll bókin , eins og andardráttur . En aldrei fannst mér óþægileg skiptingin á milli hins stóra og hins smáa . Að sama skapi nær Andri Snær að setja tímann í samhengi . Hann minnir okkur á það sem hefur þegar breyst og að líf okkar snertir hundruð ára milli kynslóða . Það sem gerist í dag mun hafa áhrif á komandi kynslóðir og það eru allar líkur á að einhver sem þú þekkir í dag muni upplifa þá atburði . Andri Snær bendir á óneitanlegar staðreyndir um hvað mengun hefur aukist gríðarlega á síðustu áratugum , til að mynda varð helmingurinn af öllu plasti sem hefur verið framleitt í heiminum til eftir aldamótin 2000 ( bls. 155 ) . Einnig varpar hann fram þeirri sláandi staðreynd að þegar gaus í Eyjafjallajökli stöðvaði það flugumferð í Evrópu í sex daga og var losun eldfjallsins einungis um 40% af daglegri losun vegna flugumferðar . Því minnkaði eldfjallið CO2 mengun um helming á þessum tíma ( bls. 192 ) . Mig hafði kviðið fyrir að lesa bókina . Það er erfitt að lesa bækur um loftslagsmál . Hugtakið loftslagskvíði er nýlega komið til og er raunverulegt . Tilhugsunin um komandi ár og áratugi undir hamfarahlýnun er ógnvekjandi og stundum er þægilegra að geta stungið hausnum í sandinn og sagt “ ég vissi þetta ekki ” . Það gerir þó engum greiða . Þess vegna er það skylda þeirra kynslóða sem lifa núna að kynna sér málin og reyna að breyta rétt . Þessi bók er þörf lesning fyrir alla . Ég fylltist örlítilli svartsýni á getu mannkyns , eða réttara sagt vilja mannkyns , til að breyta rétt í loftslagsmálum . Allt of margir skilja ekki hvað er í húfi eða kjósa að hunsa það og það er greinilegt þegar bókin er lesin . Andri Snær bendir þó réttilega á að sé viljinn fyrir hendi þá ætti mannkynið að geta undið ofan af þessum hörmungum . Bókin er tímamótaverk . Hún er þarfasta lesning samtímans og hún er mjög aðgengileg . Að lokum er vert að nefna frábæra hönnun á kápu bókarinnar . Ekki eingöngu nær bókin að fanga stórvel mikilfengleika náttúrunnar og vatnsins ( sjávarins ) í einni mynd heldur er kápan líka í þægilegu en gerðarlegu kiljubroti með flipum . Allt gerir þetta það að heildarupplifun af bókinni frábæra . Stuttu eftir að náttfatapartýið hefst slær rafmagninu út og Jói hundur hverfur á dularfullan hátt . Teikningar Ryoko skapa ótrúlega dýpt í bráðskemmtilega sögu sem er bæði fyndin og spennandi í senn . Fræðist maður þó , eða kveikir ljósið , kemur í ljós að það sem maður hélt að væri skrímsli er bara lúinn flækingsköttur . Bókin hentar vel til aflestrar fyrir börn frá þriggja til átta ára og börn og foreldrar ættu að geta haft jafn gaman að bókinni .