Skýjasmiðjan sýnir nú í Kúlunni í Þjóðleikhúsinu látbragðs - og brúðuleikinn Fiskabúrið sem er ætlaður börnum frá 18 mánaða til sex ára . Ég fór með einn þriggja ára sem fannst alveg æðislega gaman og annan sex ára , vanan leikhúsmann , sem var stilltari í hrifningu sinni en ánægður þó . Svo langt sem það nær bendir það til þess að leikhúsið hafi skilgreint rétt hvaða aldri verkið hæfir . Þegar sýningin byrjar er barnið að fara að sofa , það býður leikföngunum sínum góða nótt og gefur fiskunum í fiskabúrinu að borða áður en það fer í bólið . Á leiðinni út úr leikherberginu verður barnið fyrir truflun og hendir í fáti pappadúkkunum sem það er með í fanginu ofan í stóran pott á leikfangaeldavél . Það er svo ekkert annað en það að þegar barnið er farið út stíga dúkkurnar aftur upp úr pottinum – og eru þá komnar í fulla líkamsstærð . Þetta á síðan eftir að endurtaka sig aftur og aftur , ef eitthvað fer niður í pottinn þá kemur það aftur upp úr honum margfalt að stærð . Þetta er allt í lagi þegar bolti og bók fara í pottinn en verður svolítið háskalegt þegar einn gullfiskurinn sleppur úr kattarkjafti niður í pottinn og kemur upp á stærð við rostung ! Þá varð einstaka ungum leikhúsgesti órótt . Börn elska endurtekningar og þær eru óspart notaðar í sýningunni , bæði í sambandi við pottinn og svo í löngu atriði um snuð sem var afskaplega fyndið . Barnið í byrjun sýningar kemur snuðinu sínu fyrir í kistu áður en það fer að sofa – það er greinilega að venja sig af snuði . En dúkkubörnin sem bregða á leik eftir að barnið er sofnað finna snuðið og fleiri slík í kistunni og eru fljót að stinga þeim upp í sig . Þá fer ekki betur en svo að snuðin festast uppi í þeim og þarf heilmiklar tilfæringar og hugmyndaríkar aðferðir til að ná þeim út . Eitt dúkkubarnið reynist svo eiga heilan forða af snuðum í öllum vösum svo talsverðan tíma tekur að losa það við þau öll . Þetta fellur í frjóan jarðveg á mörgum barnaheimilum , trúi ég . Sýningin er mjög falleg , búningar og leikmunir geysilega litríkir og fjölbreyttir . Ekki var síst stóri fiskurinn litfagur og föngulegur . Aldís Davíðsdóttir , Auður Ingólfsdóttir og Stefán Benedikt Vilhelmsson eiga verkið og leika öll hlutverkin af fjöri og fimi með aðstoð Ernu Bjarkar Hallberu Einarsdóttur sviðsmanns . Skýjasmiðjan sér svo að mestu um útlitið sjálf : Aldís á grímur og brúður , þær Aldís og Auður eiga búningana en Stefán hljóðmyndina sem var barnslega einföld og sefandi . Ljósahönnun sá Magnús Arnar Sigurðarson um og spilaði skemmtilega á birtubrigði . Það er óhætt að mæla með þessari sýningu , einkum fyrir yngri börn . Þau eldri sakna kannski texta meira , að minnsta kosti sagði einn í eldri kantinum á bak við mig , hissa og svolítið hneykslaður : „ Af hverju segja þau ekkert ? “ Ekki væri úr vegi að búa óreynda leikhúsgesti undir orðlausa sýningu og benda þeim á hvað þær geta verið skemmtilegar . Silja Aðalsteinsdóttir