„ Ég skil bara ekki hvernig þetta er hægt , “ sagði sessunautur minn , séra Ragnheiður , að lokinni frumsýningu á Bláa hnettinum eftir Andra Snæ Magnason , Berg Þór Ingólfsson leikstjóra , Kristjönu Stefánsdóttur tónskáld og Chantelle Carey danshöfund á stóra sviði Borgarleikhússins . Hún átti við frammistöðu barnanna í sýningunni , hvernig þau , svona ung , gátu leikið , sungið , dansað , farið flikk flakk og heljarstökk aftur á bak og áfram eins og þrautþjálfaðir fagmenn . Ég segi það undir eins : Þessi sýning er undur . Satt að segja hef ég unnað Sögunni af bláa hnettinum frá því hún kom fyrst út árið 1999 . Ástæðan er sú að hún er efnismikil , hrífandi vel skrifuð og spennandi en þó fyrst og fremst er hún með svo stórt hjarta . Þetta hjarta varðveitir Bergur Þór í leikgerðinni og uppsetningunni svo mér er til efs að það hafi verið þurrt auga í salnum í sýningarlok – alla vega ekki mín augu . Sagan gerist á Bláa hnettinum . Þar búa eingöngu börn – enginn veit hvers vegna – og þau eru hamingjusöm enda alfrjáls . Enginn segir þeim fyrir verkum eða agar þau . Þau una sér alla daga við leik og öflun fæðu og allt árið hlakka þau til hamingjudagsins mesta þegar fiðrildin fljúga úr helli sínum . Daginn eftir að það gerist þetta árið lendir geimfar þeim megin á hnettinum sem við erum og út stígur einkennilegur náungi , Glaumur segist hann heita , Geirmundsson ( Björn Stefánsson ) , og hann er geimryksugufarandsali . Glaumur – sem börnin uppnefna fljótlega og kalla Gleði-Glaum – sannfærir börnin um að þvert ofan í það sem þau halda séu þau ekkert glöð ! Það sé ekkert merkilegt að leika sér með vinum sínum , langar þau ekki til dæmis til að fljúga ? Hvern langar ekki til að fljúga ? Þau kaupa fiðrildaduft af Glaumi til að fljúga með , hann klæðir þau tefloni til að óhreinindi festist ekki við þau og þau þurfi ekki að eyða tíma í að baða sig . Þegar þeim leiðist að geta bara flogið meðan sólin skín neglir hann sólina fasta á himininn svo að aldrei komi nótt . Fyrir þessi fríðindi greiða þau smám saman með æsku sinni sem Glaumur er að safna . Mig svimar þegar ég hugsa um allar skírskotanirnar sem þessi einfalda saga um græðgi og fíkn hefur . Þegar Brimir og Hulda ( Gunnar Hrafn Kristjánsson og Guðríður Jóhannsdóttir á frumsýningu ) fara í kapp einn daginn um hvort þeirra geti flogið lengra og hærra villast þau yfir á hinn hluta hnattarins og missa flugið þegar ekki nýtur lengur sólar . Þar hitta þau börn sem búa við eilíft myrkur og eru að veslast upp af hungri og kulda . Söngurinn sem börnin þar syngja um daginn sem aldrei kom af því sólin reis ekki eins og hún var vön var einstaklega áhrifamikill , bæði lag og texti . En þó að Brimir og Hulda vilji allt gera fyrir börnin í myrkrinu þegar þau komast sjálf aftur heim í ljósið þá er ekki auðvelt að sannfæra félagana um að fórna hinu eilífa sólskini fyrir ókunnuga . Hvort og þá hvernig það tekst er fyrir ykkur að uppgötva þegar þið farið að sjá þessa makalausu sýningu . Gunnar Hrafn og Guðríður voru dásamleg í aðalhlutverkunum en freistandi er að nefna fleiri börn sem verða lengi minnisstæð , til dæmis þau Erlen Isabellu Einarsdóttur í skemmtilegu hlutverki Eydísar hinnar spöku , Björgvin Inga Ólafsson sem söng svo fallega í hlutverki Örvars og Grímu Valsdóttur sem var svo ísmeygileg í hlutverki Lóu . En ég ítreka : Þau voru öll ótrúlega góð . Og það var sannarlega ekki leiðinlegt að heyra þau syngja lögin hennar Kristjönu Stefánsdóttur sem voru hvert öðru söngvænna . Það er tilhlökkunarefni að fá þau á hljómdiski . Aðeins þrír fullorðnir leikarar eru í sýningunni , Guðmundur Elías Knudsen sem leikur hýenuna í dimma skóginum , Hjörtur Jóhann Jónsson sem leikur skógarbjörninn og syngur blús hans af mikilli einlægni , og loks Björn Stefánsson sem leikur Gleði-Glaum af verulega óþægilegri innlifun . Látæði hans , fimi , lifandi svipbrigði og einstök snerpa gerðu hann ósjálfrátt að þeim senuþjófi sem hann á auðvitað að vera . Ég taldi ekki hvað hann skipti oft um búninga , kannski þrjátíu sinnum , og hann var snöggur að því . Búningarnir hennar Maríu Th. Ólafsdóttur voru afar fjölbreyttir . Ekki var reynt að láta börnin líta eins út , þvert á móti – nema þegar þau ætla í stríð , þá þrammaði einsleitnin með ljótleikanum inn á sviðið . Sviðið hennar Ilmar Stefánsdóttur er hæfilega hrikalegt til að við skynjum að það er ekki hættulaust að búa á Bláa hnettinum en himinn þess er undurfagur . Þar bættist við lýsing Þórðar Orra Péturssonar sem dýpkaði og stækkaði og þrengdi að eftir því sem þörfin krafði . Þetta var fögur upplifun . Og það er sérstakt fagnaðarefni hvað við eigum ólýsanlegan fjársjóð í börnunum okkar , svo óendanlega hæfileikaríkum og örlátum á þá hæfileika . Innilegar hamingjuóskir , allir hinir ótalmörgu aðstandendur þessarar hjartastóru sýningar .