Annars var tvenns konar verðmætiskerfi í gangi . En í viðskiptum og þó einkum í jarðamati varð vani að nota hundraðakerfið þótt einnig þar væri kerfunum gjarnan blandað saman þegar kom að greiðslum . Hundraðið var þannig 240 fiskar . Til dæmis var 1 mörk = 8 aurar = 24 örtugir = 240 „ peningar ” . Eigi að síður var skattur þessi nefnd tíund . Vera má að svo hafi verið við innleiðingu matsins á 11. öld en skoðun á jarðamati á seinni öldum ( eftir 1600 ) sýnir ljóslega að kenning þessi getur ekki útskýrt muninn á mati jarða þá nema að litlu leyti . Líklegast tel ég að jarðeigendur hafi á 11. öld samið sín á milli hvaða mat skyldi þá vera á hverri jörð . Þeir vildu hafa jarðir sínar metnar sem lægst til að þurfa að greiða sem minnst í skatt ; samanburður við nágrannann var reglan og breytingar á innbyrðis hlutföllum því illa séðar . Jarðir voru nokkuð mishátt metnar eftir því hvar á landinu þær voru . Þannig virðist almenna meðaljörðin íslenska hafa verið metin á 20 hundruð en í einum landsfjórðungi , Austurlandi , var hún venjulega metin á 12 hundruð . Reynt var að samræma matið 1848 - 1861 en án árangurs . Ásta Bryndís Schram er lektor og kennsluþróunarstjóri við Heilbrigðisvísindasvið HÍ auk þess sem hún starfar við kennsluráðgjöf hjá Kennslumiðstöð . Meginviðfangsefni hennar í rannsóknum er áhugahvöt , sjálfsmynd , samsömun og samspil þessara þátta við kennsluaðferðir .