Eitt af vandamálunum sem stærri skógarbændur kljást við á hverju ári er að finna vinnufólk sem tilbúið er til að planta á vorin . Margir erlendir ferðamenn vilja kynnast menningu og náttúru Íslands . Þessar tvær þarfir geta mæst á réttum stað : við skógrækt ferðamanna . Ferðamenn dagsins í dag eru ekki þeir sömu og fyrir einni kynslóð . Neyslumynstur almennt hafa breyst frá því að eyða peningum í að eiga og nota hlutina í að leigja hluti og upplifa . Þessi breyting á neyslumynstri er kynslóðatengd . Yngra fólk í dag ferðast mun meira en jafnaldrar þess gerðu fyrir 1 - 2 kynslóðum . Lágfargjaldaflugfélög bjóða upp á að fólk ferðist mikið og er eftirspurnin þá helst í því að upplifa eitthvað , jafnvel það eitt að hafa komið til ákveðins lands . Með auknu flugi eykst útblástur gróðurhúsalofttegunda . Langflestir átta sig á þessu þótt viðkomandi grípi því miður of sjaldan til aðgerða ætluðum til að minnka nettó kolefnisspor ferðalaga . Íslenskir skógarbændur til bjargar . Tiltölulega auðvelt væri fyrir íslenska skógarbændur að mæta þörfum nútíma ferðamanna fyrir upplifun . Það eitt að planta 100 - 200 trjám í íslenskri náttúru myndu margir skilgreina sem upplifun . Fengi ferðamaðurinn hádegismat og sögur af landssvæðinu eða úr héraðinu sem hann væri í yrði upplifunin þeim mun meiri . Í ofanálag væri hann að kolefnisjafna sitt ferðalag til Íslands , a.m.k. að hluta , og væri það annar stór plús í huga viðkomandi . Fyrir skógarbóndann væri þetta kjörið fyrirkomulag . Auðvelt er að kenna fólki hvernig á að planta trjám og þótt afköstin hjá óþjálfuðum einstaklingi séu mun minni en hjá verktaka er betra að 3 - 4 ferðamenn planti trjám þann daginn frekar en enginn . Það skal tekið skýrt fram að ferðamennirnir væru ekki vinnuafl heldur væru þeir að fá þjónustu sem skógarbóndinn veitti þeim . Gjaldið fyrir þjónustuna gæti verið afskaplega lágt , e.t.v. 1000 kr. fyrir trjáplöntun , heita súpu í hádeginu og leiðsögn um svæðið , því fullur skilningur ætti að vera á því að skógarbóndinn fær einnig „ greiðslu “ í formi plantaðrar plöntu . Gistiaðstaða gæti verið seld sér eða í samvinnu við hótel í nágrenninu . Þá væri kjörið að veita þá þjónustu að senda viðkomandi tölvupóst árlega með myndum af svæðinu sem hann plantaði í svo upplifun ferðamannsins vari í mörg ár . Það væri ekki aðeins auðvelt í framkvæmd heldur kjörið tækifæri til þess að minna ferðamanninn reglulega á Íslandsdvöl hans . Slíkt veldur jákvæðu umtali og er frábær auglýsing fyrir Ísland sem áfangastað ferðamanna þar sem aðgerðir til varnar loftslagsbreytingum eru í hávegum hafðar . Auðvelt í framkvæmd og hefði margvíslegar jákvæðar afleiðingar . Framtakssamir skógarbændur ættu hiklaust að íhuga þennan möguleika . Kæmist á opinbert samstarf milli ólíkra samtaka væri það vitanlega jákvætt en ekkert ætti að stöðva nokkurn mann frá því að framkvæma þetta upp á eigin spýtur . Framtakssamur skógarbóndi myndi setja sig í samband við hótel og ferðaskrifstofur til að ræða samstarf til að veita þessa skógræktunarþjónustu . Einfaldir einblöðungar sem liggja frammi á helstu áfangastöðum ferðamanna í nágrenninu væru góð auglýsing á þjónustunni . Og flugfélög sem fljúga til Íslands myndu mörg hver vera tilbúin til þess að bjóða upp á möguleikann að koma ferðamanninum í samband við skógarbóndann óskaði ferðamaðurinn eftir því . Með þessu fyrirkomulagi væru margar flugur slegnar í einu höggi . Í fyrsta lagi myndi geta skógarbænda á Íslandi til að stækka skóglendi sitt á ódýran hátt aukast . Í öðru lagi fengi ferðamaðurinn upplifun sem væri sérstök í samanburði við aðra áfangastaði og entist honum lengi , sérstaklega fengi hann ljósmyndir af svæðinu árlega . Í þriðja lagi gætu skógarbændur fengið af þessu tekjur , t.d. vegna sölu á gistiaðstöðu . Þá myndi þetta auka flóru upplifana í íslenskri ferðaþjónustu og auglýsa Ísland sem umhverfisvænan áfangastað . Síðast en ekki síst kæmi þetta heimsbyggðinni allri vel í baráttunni við loftslagsbreytingar .