Uppeldi og menntun - 16.02.2007 , Blaðsíða 111 111 BIRNA M. SVANBJÖRNSDÓTT I R sér stað meðal eldri nemenda , frá miðjum grunnskóla og upp úr , en margir hafa ekki viljað trúa því að einelti ætti sér stað meðal barna á leikskólaaldri og því talið óþarft að vera með aðgerðir til að hindra það ( Rigby , 2002 ) . Rannsóknir hafa þó sýnt að sum leikskólabörn beita við ákveðnar aðstæður endurtekinni ofbeldislegri hegðun af ásettu ráði gegn jafnöldrum sem eru valdaminni og leggja þau þannig í einelti . Sam - kvæmt reynslukönnun Alsaker og Valkanover sem gerð var í Bern í Sviss árið 2000 á 190 drengjum og 154 stúlkum á leikskólaaldri voru um 6% barna á aldrinum 5 ? 8 ára þolendur eineltis , 10% voru gerendur og þolendur og 11% voru gerendur . Þessar nið - urstöður eru í samræmi við sambærilegar rannsóknir á grunnskólabörnum og gefa til kynna að huga þurfi að forvarnaraðgerðum hjá svo ungum börnum líka ( Alsaker og Valkanover , 2001 ) . Nokkuð stór hópur foreldra vildi fræðast um námstækni en þar er sóknarfæri sem skólarnir gætu nýtt sér . Velta mætti fyrir sér hvort foreldrar hafi leitað eftir slíkri fræðslu til skólans eða hvort þeir hafi ekki látið í sér heyra eins og raunin virtist vera í Kópavogi þar sem einungis fáir foreldrar höfðu samband við skólann þó að þeim fyndist samvinna heimilis og skóla mikilvæg ( Elísabet Svavarsdóttir og Ólafur Guð - mundsson , 1996 ) . Ljóst er að skólarnir þurfa með markvissum hætti að finna leiðir til að virkja foreldra til samstarfs við skólann , finna leiðir í samvinnu við þá svo þeim finnist samstarfið skila þeim einhverju og styrki þá í hlutverkum sínum . Eins og kemur fram í ETAI rannsókninni skilar fræðsla til foreldra sér til barnanna á jákvæðan hátt . Gæta þyrfti þess að fræðsla fyrir foreldra væri hagnýt og tengdist námi nemenda , þroska þeirra , félagstengslum eða forvörnum en slík fræðsla virðist skila bestum ár - angri ( Ingibjörg Auðunsdóttir , 2006 ; Rósa Eggertsdóttir og Gretar L. Marinósson o.fl. , 2002 ) . Ef skoðað er á hvern hátt foreldrar óskuðu eftir stuðningi er ljóst að flestir sögð - ust vilja fyrirlestra , námskeið og persónulega ráðgjöf . Færri vildu umræðuhópa og leshringi en slíkt gerir hugsanlega meiri kröfur til þátttakenda . Svör foreldranna um stuðning miðuðust að mestu við fræðslu en þó mátti af athugasemdum foreldra ráða að þeim fyndist þörf á viðhorfsbreytingu til uppeldismála í þjóðfélaginu og kölluðu eftir stuðningi í daglegum störfum . Vissulega er hægt að styðja foreldrana á annan hátt en með beinni fræðslu og tengja það meira við dagleg störf , t.d. með því að bjóða þeim að leita til skólans ef það er eitthvað sem þeir vilja ræða í sambandi við uppeld - ismál eða taka þátt í skólastarfinu á einhvern hátt . Eins mætti skólinn , kennarar eða aðrir sérfræðingar sem skólinn er í tengslum við hugsanlega vera enn betur vakandi fyrir þörfum foreldra og hafa frumkvæði að því að ræða uppeldismál við þá , óháð námsframvindu , en foreldrar virtust ekki telja þekkingarfræðslu vera mikilvægasta viðfangsefni skólanna . Einnig þyrfti að leggja meiri áherslu á að foreldrar kynntust innbyrðis , ræddu saman og styddu hver annan í foreldrahlutverkinu . Þátttakendur í rannsókninni voru yfirleitt frekar jákvæðir og margir skrifuðu hvatningarorð til rannsakanda á spurningalistana og er það mjög ánægjulegt , en velta má fyrir sér hvort niðurstöðurnar hefðu orðið aðrar ef þátttakan hefði verið enn meiri og þeir 49 ( af 180 ) sem ekki svöruðu spurningalistanum hefðu gert það . Hvaða hópur var það sem svaraði ekki og hvernig má ná til hans ? Líður börnum þeirra sem ekki