Á umliðnum árum hefur mjög færst í vöxt að stöndug samtök stangveiðimanna og veiðifélög styrkja eða standa að alvöru rannsóknum á lífríki og þar með atferlishegðun fiska . Mér liggur við að segja að auðvitað eru þetta erlendir aðilar , hér heima hafa stangveiðifélögin víst ekki bolmagn til slíkrar peningaeyðslu . En , rannsóknir auka við þekkingu okkar og með þeim gætum við kortlagt brunnana áður en við dettum í þá . Sumt af þessum rannsóknum eru náttúrulega einskorðaðar við ákveðin vötn eða vatnasvæði erlendis en það má samt alltaf lesa einn og einn góðan punkt út úr þeim . Sé þess einhver kostur að hreyfa sig sem minnst er það fyrsti kostur silungsins þegar kemur að fæðuöflun . Léleg fæða , jafnvel orkulítil sem er innan seilingar verður oftar fyrir valinu heldur en fæða sem útheimtir einhverja orkueyðslu . Silungurinn er vel hæfur til þess að greina á milli raunverulegrar fæðu og þess sem er óætt með því einu að fylgjast með hreyfingu og atferli bráðarinnar . Hann rennur frekar á agn sem hreyfist líkt og raunveruleg bráð heldur en þá sem líkist henni en hreyfist ekki ‚ eðlilega ‘ . Sjónskyn silungs er ekki ósvipuð okkur mönnunum , nema þá helst snemma morguns og að kvöldi . Þá dofnar allt litaskin fisksins , hann verður næstum litblindur og því um að gera fyrir okkur að nota agn sem inniheldur hve skörpust skil ljósra og dökkra flata . Óróleiki í vatni , þá helst í ám og lækjum truflar sjónsvið silungs verulega . Við bestu skilyrði sér fiskurinn u.þ.b. 20 ‘ ( 6 metra ) frá sér þannig að hann greini þokkalega hvað er á ferðinni . Hann má aftur á móti ekki vera nema u.þ.b. 2 ‘ ( 60 sentímetrar ) frá flugu #12 til að hann sjái hana þokkalega og geri atlögu að henni . Mögulega getum við nýtt okkur eitthvað af þessu við hnýtingarborðið á komandi vetri .