Frá því löngu áður en Lati-Geir lá á sínum lækjarbakka hafa menn gert gys að letingjum . Jafnframt velta menn fyrir sér hvað valdi því að þessi eða hinn sé latur , hvers vegna unga fólkið sé svona latt og svo fram eftir götunum . Þar sem iðjuleysi vísar til þess að viðkomandi hafi fátt fyrir stafni án þess að í því felist nokkuð annað , er orðið leti notað til að gefa til kynna að iðjuleysið sé til marks um hver maðurinn sé eða hvernig maður hann sé . Sumir sjá letina sem afleiðingu almenns heimsósóma , lausungar og agaleysis í þjóðfélaginu . En vandinn með hugtak eins og leti er að það er á sama hátt og hugtökin græðgi og mont , fyrst og fremst gildishugtak . Latur er sá fyrst og fremst sem ekki gerir það sem okkur finnst að hann ætti að gera . Leti er þannig ekki fræðilegt hugtak í sálfræði . Við getum hins vegar velt fyrir okkur hvers konar sálfræðileg fyrirbæri geti legið að baki því sem oft er nefnt leti . Oft er vísað til þess sem kallast atferlishvöt til þess að lýsa ætluðum aflvaka hegðunar , því að hegðun beinist með markvissum hætti í einhverja átt . Sumir sálfræðingar telja að það geti haft áhrif á atferlishvötina hvernig fólki er tamt að skýra fyrir sér meðbyr eða mótlæti í viðleitni sinni til þess að ná árangri . Sá sem lítur svo á að árangur sé mest undir heppni kominn er varla líklegur til þess að leggja mjög hart að sér , hann á því líklega á hættu að vera talinn latur . Þunglyndi getur vitanlega líka lýst sér í framtaksleysi og áhugaleysi um hvaðeina . Það kann að ráðast af því að fólki finnst nú að þau markmið sem áður skipti það máli séu hjóm eitt eða það er þess fullvisst að það komi engu í verk hversu hart sem það legði að sér . Þunglynt fólk getur þar af leiðandi fengið snuprur fyrir að vera latt . Í því sem sumir kalla leti getur einnig falist það sem aðrir myndu nefna að una glaður við sitt , sækjast ekki stöðugt eftir vindi , taka ekki þátt í lífsgæðakapphlaupinu . Þannig getur það sem einum finnst vera löstur birst öðrum sem dyggð . Að baki dóma manna um leti felst stundum sá siðaboðskapur að glötuð sé hver hvíldarstund , að manninum sé eðlilegt að strita stöðugt og erfiða . Fátt þykir sums staðar betri kostur á einum manni ekki síst á Íslandi en að vera forkur duglegur , jafnvel þótt það komi niður á heilsu hans og samskiptum við annað fólk . Samt verður ekki litið fram hjá því að mönnum virðist vera nokkuð eðlislægt að vilja hafa eitthvað fyrir stafni . Þetta má þegar sjá hjá ungum börnum , sem sjaldnast sitja auðum höndum eða liggja aðgerðarlaus , þau eru stöðugt að fást við heiminn með sínum hætti . Þeir , sem núið er um nasir að vera latir eru líka sjaldnast fullkomlega aðgerðarlausir heldur aðhafast annað en það sem fólki í umhverfinu þóknast . Þeir hafa þannig ef til vill önnur markmið , raða því sem skiptir og skiptir ekki máli með öðrum hætti en aðrir .