Laugardaginn 11. janúar kl. 15 mun PÁLL HAUKUR leiða gesti um sýningu sína ‘ loforð um landslag , the field itself & the movement through ’ í BERG Contemporary . Honum til halds og trausts verður heimspekingurinn og myndlistarmaðurinn JÓHANNES DAGSSON . Leiðsögnin fer fram á íslensku , er öllum opin og er um að ræða síðasta sýningardag sýningarinnar . Frekar um sýninguna : „ Því miður ( ættum við að segja ) er ekkert sem við getum gert fyrir Eri Asai . Það kann að hljóma merkingarlaust , en við erum ekkert annað en sjónarhorn . Við getum ekki á nokkurn hátt haft áhrif á hlutina . “ Virknin og athafnirnar eru bersýnilegar , jafnvel án sérstakrar hluttekningar . Við þurfum ekki að veita þeim sérstaka eftirtekt eða athygli , þær eru á yfirborðinu og auðvelt að eigna sér þær . Með þessu býr myndin yfir skrásetningu á eigin sögu , þrátt fyrir að nokkrar blaðsíður ( eða kafla ) gæti vantað . Við færum okkur frá einni athöfn yfir í aðra og listaverkið tekur á sig mynd í tíma . Þetta tímaferli verður til með hugsunum og upplifunum sem færast frá a til b og er ekki orsakabundin framrás , heldur samfelld virkni þar sem útkoman ræðst að nokkru leyti af því sem lagt er upp með . Þetta er ekki óhjákvæmilegt , mætti jafnvel frekar segja að það væri líklegt , nær því að vera útkoma sem skýrir ferlið eða ferli sem skýrir útkomuna . Þetta er ekki tími tákna eða tungumáls , heldur tími aðgerða , framkvæmda , tími þess að færast yfir flötinn . Rekja má hreyfinguna innan flatarins og flöturinn er aðeins aðgengilegur / raunverulegur í gegnum hreyfinguna . Liturinn er brotinn upp og brotunum dreift . Hægt væri að ímynda sér að um safn væri að ræða . Safn án nokkurs þema sem hefði þann eina tilgang að safna merkingarþrungnum hlutum . Safn sem þetta myndi byggja á reglum töluvert frábrugðnum þeim sem við eigum að venjast innan hefðbundinna safna . Safnið myndi ekki treysta á merkingu eða mikilvægi hluta ( lita , línu , ímynda , forma og svo mætti lengi telja , allt eftir smekk hvers og eins ) og innan þess væru hlutir settir saman ( að nýju , einnig eftir smekk ) , en án þess að búa til merkingu . Reglur safnsins væru einfaldlega að hlutir þurfi að vera staðsettir nærri hvor öðrum ; að safna viðstöðulaust og setja hlutina í námunda við hvorn annan , stefnulaust , af áþreifanlegri , efnislegri nauðsyn einni saman . Jafnvel efnislegt yfirborð verksins raskast við söfnun sem fer fram eftir þessum reglum . Í yfirborðinu koma sama mismunandi áferðir , upplausnir og uppruni o.s.frv . Þetta gæti verið fagnaðarefni ( fyrir flesta ) þar sem það gæfi forsendur fyrir því að flækjast frá hinu persónulega yfir í hið opinbera , á milli þess fábrotna og hins háleita og þar fram eftir götum , en kannski það sem mestu máli skiptir , á milli myndar og merkingarfræði hennar . Slíku gæti því fylgt frásögn , til dæmis um jafn hversdagslegt fyrirbæri og kött . Það er ekki návist handarinnar sem verður sýnileg , eða það að hún framkvæmi athöfnina , heldur eru það athafnirnar sjálfar sem eru settar berskjaldaðar fram . Ummerkin um tæknina og tækin sem notuðu eru til að staðsetja og til að finna sér aðstæður til að sleppa óáreitt frá , trufla skynjun okkar á nærveru handarinnar , truflar færsluna frá því að gera að því sem er gert . Við gætum verið á öðrum stað , en við erum það ekki , við erum sjónarhorn , sem gerir okkur að þeim sem við erum . Sjónarhornið kann að vera persónulegt eða formlegt og jafnvel falskt , en það er það sem það er .