415 El eg ein með böli aldur á dalnum kalda , sinna ei sætu runnar sverða , er hér um ferðast , — einn í ólpu grænni ei mun trygðum gleyma , Bjarna í hyggju iiorni Halldórsson mér eg valdi 1 ) . Vísa Sveins lögmanns til Magnusar amtmanns Gísla - sonar , náiægt 1760 : Herra Magnús , hýr hjá mór bægt og kyrt í náðum , ekki er eg verri en Þórunn 2 ) þér , — þjónaðu okkur báðum 1 ) . Þegar samgaungur breyttust milli fjórðunga og juk - U3 t mjög á sjó , tók geingi kerlingarinnar á Kaldadal að hnigna , en eflast tók þá leinakerling á Holtavörðu - heiði , sem nii mun vera nokkuð tíðkuð , enda án efa verið þar beinakerling frá fyrri tímum . Hjá kerlingum þessum á miðlandsheiðunum var opt ávint og annríkt og gleðskapurinn i algleymingi um þann tima , er menn riðu til alþingis og frá , vetur og vor hjá vermönnum og síðar vor og haust hjá skóla - piltum , vor og haust hjá kaupafólki , a vor og sumar hjá suðurferðamönnum og á haustum hjá gangnamönn - um . Er því mart til af kveðskap frá kerlingum þessum . Til er lýsing á einni af þessum beinakerlingum frá 18. öld . Er hana að finna í stýlabók Magnúsar lækn - is Guðmundssonar , er þá var i Skálholtsskóla , 1759 — 1760 . Var þá Bjarni meistari Jónsson skólameistari í Skálholti , og hefir hann látið piltana hafa það meðal annars að verkefni i latínska stýla að lýsa öræfum 1 ) Lbs. 852 4 to. 2 ) kona amtmannsins .