Það gengur hægt að leysa sumar lífsgáturnar og skilningur okkar á mörgum furðufyrirbrigðum mannlífsins er enn á fremur lágu stigi þrátt fyrir allar rannsóknir og merkilegar niðurstöður vísindanna . Stundum getur maður orðið óþolinmóður þegar svör við síendurteknum spurningum kynslóðanna láta bíða eftir sér . Yfirburðamenn á ýmsum sviðum hafa fyrir löngu komið orðum að lykilatriðum eins og heimspekingurinn Søren Kierkegård um kvíða í bókinni Begrebet Angest 1844 , félagsvísindamaðurinn Émile Durkheim um sjálfsvíg ( Le suicide 1897 ) og geðlæknirinn Erwin Stengel um sjálfsvígstilraunir í bókinni Suicide & Attempted Suicide 1964 . Sá síðastnefndi kemur einkum við sögu í þessari umfjöllun vegna forgöngu hans um rannsóknir á sínu sviði . Hugtakið vísvitandi sjálfsskaði er vandræðalegt við fyrstu sýn því að það getur þýtt bókstaflega allt frá sjálfsvígi til reykinga og ofáts . Allt frá augljósri fyrirætlun um að stytta sér aldur með einum verknaði og yfir í að ástunda óheilbrigða lifnaðarhætti um langan tíma . Frá því sem enskumælandi menn nefna intentional self-destructive act og yfir í deliberate self-harm . Það hefur samt orðið að samkomulagi að nota það við vísindarannsóknir og þrengja merkinguna þegar um fjölsetrarannsóknir er að ræða . Allt frá því að athygli fór að beinast að sjálfsvígstilraunum ( suicidal attempts ) upp úr miðri síðustu öld hafa vísindamenn komist nær því að verða einhuga um skilgreiningar á rannsóknarverkefnum á þessu sviði . Með þeim alfyrstu til að gefa tóninn var Stengel ( 1 ) í bók sinni , en þar segir svo : Þessi skilgreining hefur staðist með nokkrum lagfæringum í 40 ár . Það liggur í augum uppi að álitamál verða sífellt á vegi rannsakenda og vísindaleg úrvinnsla á allt undir nákvæmri samstillingu milli landa og svæða , sem tryggð er með samræmdum vinnureglum . Út er komin bókin " Suicidal Behaviour in Europe - Results from the WHO / Euro Multicentre Study on Suicidal Behaviour " ( 2 ) . Ritstjórar eru Armin Schmidtke , Unni Bille-Brahe , Diego DeLeo og Ad Kerkhof , sem öll eru meðal þekktustu fræðimanna heims á sviði sjálfsvígsfræða . Inngang skrifar Nils Retterstöl , prófessor emeritus í Noregi og fyrrverandi forseti IASP ( 1989 - 1991 ) . Hann undirstrikar þýðingu Evrópusamstarfsins sem hófst 1989 og hefur þegar skilað veigamiklum rannsóknaniðurstöðum . Hann bendir á að skráning sjálfsvíga hófst í löndum Evrópu fyrir 200 árum og jafnvel fyrr á stöku stað , en sjálfsvígstilraunir hafi hvergi verið skráðar á landsvísu . Skráning þeirra miðast því fremur við landsvæði en lönd . Evrópusamstarf um rannsóknir á vísvitandi sjálfssköðum hefur dafnað og vaxið jafnt og þétt undanfarna tvo áratugi . Eins og skýrt var frá í grein í marshefti Læknablaðsins hafa borgir um alla Evrópu safnað saman upplýsingum um sjálfsvíg og sjálfsvígstilraunir í einn stað , Würtsburg í Þýskalandi , þar sem prófessor Armin Schmidtke og samstarfsfólk hans sér um úrvinnslu gagna . Sá hluti rannsóknanna sem beinist að sjálfsvígstilraunum heitir The WHO / EURO Multicentre Study on Attempted Suicide frá því að þátttakendur urðu sammála um þessa nafngift 1994 , en áður þekktust önnur heiti . Nafnbreytingarnar gefa fyrst og fremst til kynna þróun skilgreininga og afmarkana við að tryggja sambærilega gagnasöfnun frá öllum borgunum . Ætlunin er að fylgja þessum fyrri áfanga gagnavinnslunnar eftir með öðrum áfanga með aðalbækistöð í Óðinsvéum , Danmörk , þar sem áhersla verður lögð á rannsóknir á endurteknum sjálfsvígstilraunum . Orðalagsbreytingar undanfarinna ára hafa tafið vinnuna . Heitið parasuicidium var innleitt 1969 ( Kreitman ) og Evrópusamstarfið byggði í fyrstu á skilgreiningu parasuicidiums 1986 : Þessi skilgreining felur í sér að atvik teljast með þó að tilgangur verknaðar hafi verið að kalla á hjálp en ekki deyja og gildir einu þó að gripið sé inn í atburðarás og hættu afstýrt áður en skaði skeður . Sjálfsskaði af óvitaskap telst hins vegar ekki með . ( Ofurölvi einstaklingar , þroskaheftir , alvarlega heilabilaðir og fleiri . ) Heitið parasuicidium var lagt niður á þessum rannsóknarvettvangi 1994 og hefur ekki verið tekið upp aftur . Langflestar Evrópuþjóðir auk Tyrklands og Ísraels eiga fulltrúa í þessari rannsókn . Samkvæmt áðurnefndri bók eru tölur tilbúnar frá 27 borgum í 19 löndum . Þær sýna tvö tímabil , 1989 - 1993 og 1995 - 1999 , með 22.672 sjálfsvígstilraunum hjá 17.486 einstaklingum fyrri fimm árin , en 19.727 hjá 13.427 einstaklingum síðari fimm árin . Þetta er talið umfangsmesta gagnasafn sinnar tegundar í heiminum . Þátttökuborgir byrjuðu ekki allar á sama tíma og því segir munurinn á þessum tveimur tímabilum ekkert um breytingar á tíðni sjálfsvígstilrauna í Evrópu almennt . Það er enn verið að fínstilla strengina og nýjar borgir eru enn að bætast við og fleiri boðnar velkomnar til þátttöku . Norðurlönd og Miðevrópa hafa greinilega verið í forystu lengst af og nú vantar aðeins Portúgal , Ísland og fáein Austurevrópulönd til að öll lönd álfunnar taki þátt . Athyglisvert er að höfuðborgir landanna eru í miklum minnihluta , Stokkhólmur , Helsinki , Tallinn , Riga , Vilnius , Kiev , Bern , Aþena , Ankara . Hinar borgirnar eru ekki höfuðborgir landa sinna . Fjórðungssjúkrahúsið á Akureyri ( FSA ) hefur sýnt þessum málum áhuga á seinni árum og rannsóknarteymi heimamanna tók saman yfirlit yfir skráðar sjálfsvígstilraunir 1985 - 2002 fyrir norræna geðlæknaþingið í Reykjavík 2003 . Ennfremur sendi FSA tvo fulltrúa á heimsþing IASP ( Alþjóðleg samtök um sjálfsvígsforvarnir ) í Stokkhólmi í fyrra og aftur á Evrópuþing ( EASP ) í Kaupmannahöfn í ágúst sl . Undirritaður geðlæknir fór í bæði skiptin og sannfærðist um nauðsyn þess að athuga það í fullri alvöru hvort Akureyri eigi að koma sér á kortið og óska eftir samstarfi og þátttöku í WHO / Euro Multicentre Study on Attempted Suicide . Mjög líklega þarf sérstaka heimild til að safna gögnum áfram um fyrirsjáanlega framtíð , til dæmis næstu fimm árin , sem nota mætti bæði til að skipuleggja rannsóknir um eftirfylgd skjólstæðinga hér nærsvæðis og ekki síður til að undirbúa Evrópusamstarf ef af verður .