Heimsmynd sautjándu aldar var full af sýnilegum og ósýnilegum verum . Guð hafði engla á sínum snærum til verndar og hjálpar mannfólkinu og andstæða hans var Satan . Púkar hans og árar gerðu hvað þeir gátu til að spilla mannkyninu . Algengust voru verndarbréf og kristinn galdur sem var arfur frá dulfræði miðalda . Menn báru á sér guðsorð , stefnur gegn vondum öndum og margs konar verndartákn . Í tjörnum bjuggu nykrar og útburðir og tröllin voru á hverju strái , ýmist lifandi eða orðin að steindröngum . Sagnir af Ströndum greina frá fjölmörgum tröllum og svo virðist sem þau hafi stöðugt verið að flytja sig norðar eftir því sem kirkjubyggingum fjölgaði . Frægust eru vafalaust tröllin þrjú sem reyndu að grafa Vestfirði frá meginlandinu . Mörg önnur Strandatröll er hægt að telja upp . Marbendill svaraði : Ekki þarf ek at spá yðr , en sveinninn , er liggur í selbelginum , hann skal þar byggja ok land nema , er Skálm , merr yður leggsk undir klyfjum . Fleiri vættir hafa alla tíð verið þekktar hér í nágrenninu og sagt er að stór hluti þeirra hafi hafst við í Goðdal upp af Bjarnarfirði fram eftir öllum öldum . Guðmundur góði reyndi að bægja þeim úr dalnum en fljótlega sótti í sama horfið . Í Goðdal var hof og svæðið í kringum það er einhver rammasti álagablettur sem sögur fara af . Annar blettur er þar sem ekki má hreyfa við en það er haugur Goða , þess sem dalinn byggði . Í dalnum voru stunduð launblót eftir að kristni var lögtekin og enn þykir hvíla yfir dalnum einhver dulýðgi enda er sagt að eftir að gripum hofsins var fleygt í annan Goðafossa í Bjarnarfirði hafi vaxið dreki í Goðdalsá .