Í kjölfar máls sem upp kom í Hollandi á dögunum hefur mikið verið fjallað um lagalega vernd trúnaðarsambands lögmanna og skjólstæðinga þeirra í Evrópu . Málið sem um ræðir snérist um að hollensk lögmannsstofa hefði sætt njósnum af hálfu hollensku leynilögreglunnar árum saman . Í kjölfarið var vakið máls á þeirri spurningu á þingi Evrópusambandsins hvort boðlegt væri að slík samskipti sættu hlerunum í ríkjum sambandsins og hvaða skref mætti taka til að vernda trúnaðarsamband lögmanna og skjólstæðinga þeirra . Við skoðun af hálfu hagsmunasamtaka evrópskra lögfræðinga kom í ljós að samtöl á milli lögmanna og skjólstæðinga hefðu verið hleruð af lögreglu og leyniþjónustum í Frakklandi , Bretlandi , Írlandi , Tékklandi og Lettlandi . Vakti þessi niðurstaða þungar áhyggjur þingmanna ESB sem kröfðust aðgerða . Ekki fyrirfinnst samevrópsk löggjöf um söfnun persónulegra upplýsinga sé tilgangur söfnunarinnar grundvallaður á þjóðaröryggi . Í Lissabonsáttmálanum segir þvert á móti að þjóðaröryggismál heyri undir ábyrgðarsvið aðildarríkjanna sjálfra . Öll ríkin hafa einhvers konar löggjöf sem ætlað er að vernda umrædd trúnaðarsamskipti lögmanna og skjólstæðinga þeirra en mjög erfitt er að meta hvort slíkri löggjöf sé fylgt í ljósi þess að um leynilegar ráðstafanir , á borð við hlerun , er að ræða . Bæði Mannréttindadómstóll Evrópu og Evrópudómstóllinn hafa þó komist að þeirri niðurstöðu að slík vernd skuli vera til staðar . Í ljósi mikilvægis þess að trúnaðarsamband lögmanna og skjólstæðinga sé virt mælti þing Evrópuráðsins sterklega með því að komið væri upp eftirlitskerfi með aðildarríkjum hvað þetta varðar . Þá var um það rætt hvort þörf væri á sérstakri löggjöf á sviði Evrópuréttar á þessu sviði .