Greinin var skrifuð fyrir Morgunblaðið og birtist þar , laugardaginn 18. janúar , 2020 . Ljómandi gott Ein besta útgáfan á síðasta ári úr heimi dans - og raftónlistar var platan Radiance . Höfundur er Milena … Greinin var skrifuð fyrir Morgunblaðið og birtist þar , laugardaginn 18. janúar , 2020 . Ljómandi gott Ein besta útgáfan á síðasta ári úr heimi dans - og raftónlistar var platan Radiance . Höfundur er Milena Glowacka , Pólverji sem búsettur er hér á landi . Raftónlistarútgáfa hérlendis var með heilbrigðasta móti á síðasta ári . Hérlendis er næstum rangnefni reyndar , því að margir af okkar helstu listamönnum gera að langmestu leyti út á erlendan markað . Agzilla gaf t.d. út á Metalheadz , Bjarki gaf út á ! K7 Records ( Berlín ) og Exos gaf út á Figure ( Berlín ) . Hér heima voru Móatún , Möller Records , Lagaffe Tales og FALK iðin við kolann að vanda og slatti af plötum komu út á þeirra vegum . Plássið hér gefur mér ekki færi á frekari upptalningu . FALK gaf t.d. út þessa ljómandi fínu plötu Milenu Glowacka , Radiance , og allt á hreinu , bæði tónlistarlega og umslagslega . Fullorðins . Plötunni er hægt að streyma en einnig kom út snælda í takmörkuðu upplagi . Milena Glowacka fluttist hingað til lands fyrir tveimur árum . Hún er teknólistamaður í grunninn , lögin eru naumhyggjuleg og nokk köld , grúva vel en eru um leið með nægilega mikið af „ skrýtnum “ hlutum í gangi ef svo mætti segja . Milena fluttist frá Varsjá til Reykjavíkur með það að markmiði að komast í minna stressandi umhverfi en hún hefur gefið út hjá merkjum eins og Semantica , Delirio og Vanity Pill . Hún varð snemma tónlistaráhugamaður og hlustaði á uppáhaldstónlistina sína , vopnuð Walkman-segulbandstækinu góða . Einhverju sinni stillti hún fyrir tilviljun inn á útvarpsstöð sem var að senda út teknótónlist . Hrifin seildist hún eftir kassettu og tók allt saman upp . Enginn í nærumhverfinu gat upplýst hana um hvað þetta væri nákvæmlega en hún hélt áfram að hlusta , í hverri viku . Þrettán ára fékk hún svo sína fyrstu tölvu og hóf að semja tónlist inn á hana . Í viðtali við teknóritið Monument lýsir hún því hvernig hún valdi Ísland sem stað fyrir nokkurs konar endurræsingu . Í sama viðtali viðurkennir hún að hún sé ekki endilega í miklu sambandi við hérlenda teknólistamenn þó að það sé allt að koma . Eins og segir , það mætast nokkrir straumar í tónlist Milenu , a.m.k. á Radiance . Lögin eru taktviss en um leið dálítið drungaleg , nánast lágstemmd og minni úr „ ambient “ - tónlist og tilraunamennsku gera vart við sig . Eitt lagið er t.a.m. fremur hægt , grjóthart og gæti verið úr einhverri hryllingsmyndinni ( kvikmyndatónlist er eitthvað sem Milena gæti hugsað sér að sinna í framtíðinni ) . Lagið kallast þá hinu snilldarlega nafni „ You are such a Dissapointment “ . Milena staðfestir þessi hughrif pistilritara í áðurnefndu viðtali , hún leitist við að hafa lögin tilfinningaþrungin , sýruskotin og drunumiðuð jafnvel ( „ drone “ ) . Hún hefur þá einnig gefið út „ ambient “ - tónlist sem Plus Size , þar sem óhljóðalist og vettvangsupptökur mynda m.a. hljóðmyndina . Það verkefni sé hins vegar á ís eins og er . Nú sé Milena Glowacka , listamaðurinn , í forgrunni og hún sé þá hætt að troða upp sem plötusnúður , nú komi hún eingöngu fram með eigin tónlist . Þar finni hún sig algerlega , það sé afar gefandi að leika eigin smíðar fyrir fólkið . Eins og áður segir , Radiance var með skemmtilegri útgáfum á síðasta ári , hressandi búbót því að fyrir það fyrsta eru konur ekki fjölmennar í raf / danstónlistarsenunni , hvað þá að fólk af erlendu bergi brotið , búsett hér , sé virkt í tónlistarsenu landsins . Er þetta því vel . Lifi fjölbreytnin . Greinin var skrifuð fyrir Morgunblaðið og birtist þar , laugardaginn 11. janúar , 2020 . Staða íslensks rapps í dag Seinni bylgja íslenska rappsins lemst enn utan í klappir . Hvenær fjarar bylgjan út , eða á slíkt kannski ekki við lengur ? Reiknað hefur verið … Greinin var skrifuð fyrir Morgunblaðið og birtist þar , laugardaginn 11. janúar , 2020 . Staða íslensks rapps í dag Seinni bylgja íslenska rappsins lemst enn utan í klappir . Hvenær fjarar bylgjan út , eða á slíkt kannski ekki við lengur ? Reiknað hefur verið út að meðallíftími tónlistarsena er jafnan þrjú ár , oft minna . Með tilheyrandi uppgangi , toppi og svo niðurtúr . Fyrri bylgja íslenska rappsins stóð frá ca. 2000 - 2003 en sú seinni , sem hófst 2015 með kröftugum frumburði Gísla Pálma er enn í gangi . Hvað veldur ? Ástæðan fyrir því að rappið er enn yfir og allt í kring , meira og minna , er sú að það er ekki hægt að nota senu-hugtakið yfir það með fullnægjandi hætti lengur . Rapp er í dag vinsælasta dægurtónlistarform heims , og að það sé að leggjast í lægð er jafn líklegt og að rokkið hverfi . Ég veit um margt fólk á mínum aldri sem bíður sárbænandi eftir því að rappið hypji sig og mér þykir því leitt að færa ykkur þessar ( hörmungar ) fréttir . Á meðan fyrsta bylgjan var tiltölulega eintóna hvað stíl varðar , mikið til strákar að máta sig við erlendar klíkufyrirmyndir , er fjölbreytnin þónokkur í seinni bylgjunni . Hún er líka mun sýnilegri á almennum markaði , sem helst í hendur við þróun erlendis . Árið 2001 hefði það verið óhugsandi að Rottweilerhundar gætu nýtt sér kostunaraðila , fyllt tónleikahallir og runnið svo mjúklega inn í meginstrauminn eins og raunin hefur verið . Flóni , Joey Christ , Aron Can , Emmsjé Gauti , svo ég nefni dæmi , þetta eru listamennirnir sem mynda þá tón - og hljóðmynd sem yngri hlustendur ganga um í . Þeir eiga hringitónana , myndböndin , dagútvarp ( upp að vissu marki ) og , sem er tímanna tákn , streymið . Eins og segir , íslenska rappið tekur á sig margar myndir í dag . Stelpurnar ( ósýnilegar fyrir fimmtán árum ) halda uppi merkjum tilraunamennsku og pólitísks boðskapar . Countess Malaise átti t.d. sterka plötu á síðasta ári og sérstaklega Cell 7 , sem gaf út frábæra plötu sem dansaði á mörkum popps og rapps . Flóni og Joey Christ gáfu út stórar plötur , það form hentar íslenskum röppurum oft illa virðist vera ( of mikið af uppfyllingarefni ) en báðir áttu sterka smelli . Herra Hnetusmjör , sem er með ólíkindum vinsæll og í einstakri stöðu hérlendis , viðheldur henni en líkt og Emmsjé Gauti er hann naskur markaðsmaður og keyrir sinn feril án þess að blikna ; dúndrar út klúbbavænu rappi , hnetusmjöri í krukkum eða jólalagi með Bó og allt rennur þetta eftir sömu línunni einhvern veginn . Þegar senur verða stórar líður ekki á löngu þar til útvatnaðar afurðir láta á sér kræla . Einslags skuggamyndir af því sem er móðins , sjarmalaus tónlist og tómleg . Íslenska rappið er auðvitað engin undantekning og ógrynni af þessum listamönnum fylla nú Spotify og aðrar veitur . Ég nefni þá hins vegar ekkert sérstaklega . Ég hafði hins vegar gaman af 24/7 á síðasta ári , Elli Grill var líka sterkur að vanda og plata Krabba Mane olli því að maður sperrti upp eyrun . Þar er „ eitthvað “ . KEF Lavík héldu þá áfram ótrúlegri textareið sinni og platan Eyðibýli , með Hauki H , er krúttleg . Samansull af gömlum stílum , hljómar á köflum eins og týnt sólóverkefni frá Wu-Tang . Eitt sem ég furða mig á er , hvar er trappið ? Trappið er málið í dag og heimakokkaðar útgáfur af þessari stefnu , sem á rætur í Atlanta , eru að poppa upp um allan heim . Aron Can ýjaði að þessu , Flóni prófaði þetta , Yung Nigo drippin ‘ er svona næstum því þar , með naumhyggjulega drafrappinu sínu . En hreinræktað trapp , ég lýsi hér með eftir því . Tek það að lokum fram , reynslunni ríkari , að þetta var ekki hugsað sem upptalningargrein og ef einhver rapparinn hváir við lesturinn er það vegna þess að annaðhvort a ) gleymdi ég honum , b ) mér hugnast hann ekki eða c ) hann var óþarfur fyrir þær röksemdir sem ég er að bera á borð , þó að tónlistin hans sé stórkostleg . Pís át ! Greinin var skrifuð fyrir Morgunblaðið og birtist þar , laugardaginn 4. janúar , 2020 . „ Roða slær á ránardætur “ Hulduljóð er ný framsækin plata eftir tónlistarhópinn Hlökk en hún var hiklaust með merkilegri útgáfum síðasta tónlistarárs . Á meðan listi Rolling Stone yfir 100 bestu trommuleikara allra tíma er eingöngu skipaður karlmönnum ( eða svo gott sem ) neyðumst við til að rýna í það óréttlæti sem óneitanlega blasir við okkur . Kvenmenn eru aðeins farnir að kíkja inn á þessa lista en er það vegna þess að þær urðu skyndilega „ betri “ eða er fólk ( les : karlmenn ) að einhverju leyti farið að stíga frá og skoða þessa hluti upp á nýtt ? Í öllu falli er skýrt að möguleikar kvenna til að ná fram sjálfsögðum árangri innan tónlistargeirans eru samfélagslega skilyrtir og skilgreindir . Þeim í óhag . Svo hefur verið um aldir sem þýðir að því miður mun taka langan tíma að vinda ofan af ruglinu . Eitt af tólunum sem hægt er að brúka er einfaldlega að veita þessum hlutum athygli , setja þá í ljós með því að tala um þá , hvort heldur með pælingum eins og ég birti hér í innganginum eða þá með „ hefðbundinni “ umfjöllun eins og þeirri sem hér fer . Hunsun er öflugt kúgunartæki en viðurkenning á að hlutir séu yfirhöfuð til færir mál strax í eðlilegri farveg . Þegar maður horfir yfir sviðið hér á landi eru glettilega margir listamenn sem auka manni bjartsýni . Íslenskar konur eru í fremstu víglínu þegar kemur að tilraunakenndu poppi / rokki ( Björk , Gyða og Kristín Anna Valtýsdætur ) , klassík / nútímatónlist ( Anna S. Þorvaldsdóttir , Umbra ) , tilraunakenndu rappi ( Reykjavíkurdætur , Countess Malaise ) , kvikmyndatónlist ( Hildur Guðnadóttir ) og svo má lengi telja . Það er þá eins og ýmis uppgjör og listar séu farnir að jafnast meira út . Þannig skipuðu konur meirihluta nýlegs Kraumslista og fjöldi þeirra í Músíktilraunum verður sífellt meiri . Umfjöllunarefnið hér , hljómsveitin Hlökk , er gott dæmi um þessa gerjun og hlaut plata hennar Hulduljóð sjálf Kraumsverðlaunin síðasta desember . Ingibjörg Ýr Skarphéðinsdóttir , Lilja María Ásmundsdóttir og Ragnheiður Erla Björnsdóttir skipa sveitina sem var stofnuð árið 2015 . Pistilritari nýtti sér nútímatækni til að afla almennilegra upplýsinga og sló á þráðinn til sveitarinnar , í gegnum fésbókarsetur hennar . Ragnheiður svaraði erindinu og tók svo að sér að stefna hinum tveimur meðlimunum saman í spjall sem fór fram netleiðis , heimshluta á milli . Spurðar um tildrög sveitarinnar segjast þær hafa verið að læra saman í Listaháskólanum og Hlökk hafi verið leið til þess að slappa af og hafa gaman af sköpuninni . „ Við tókum allar að okkur hlutverk sem tengdust ekki aðalnámsgreininni okkar ( Ragnheiður og Ingibjörg lærðu tónsmíðar , en í Hlökk söng Ragnheiður og Ingibjörg spilaði á píanó . Lilja var að læra á píanó en spilaði í Hlökk á fiðlu ) . Til að byrja með vorum við að nýta okkur íslensk þjóðlög , en með tímanum varð hljóðheimurinn tilraunakenndari . “ Hlökk hefur einmitt verið að þróast upp í listahóp sem vinnur þvert á miðla ; tónlist , hið ritaða orð , sjónlist o.s.frv. , þar sem þær skoða „ hvernig hægt er að miðla tónlist á breiðari máta “ . Hulduhljóð , sem kom út á vegum Smekkleysu á síðasta ári , varð til sumarið 2017 . Ingibjörg samdi það upphaflega fyrir Lilju Maríu og sjálfa sig til flutnings á hátíðinni Sælugaukur í Skálholti . „ Ákveðið var að gefa verkið út á plötu og þannig þróaðist það eins og það er í dag , “ segja þær . „ Við bættust ljóð Ragnheiðar og til varð myndræn plata sem byggðist á ljósum Huldu , sem er hljóð - og ljósskúlptúr Lilju Maríu . Einnig lékum við okkur með að taka upp spuna og hljóð ofan á upprunalega verkið . “ Spjallið leiðist á endanum út í vangaveltur höfundar í upphafi . Er hann að fara fram úr sér þar ? Of rómantískur ? Eða er eitthvað að gerast ? „ Já , við höldum að þetta sé að gerast hægt og rólega , “ svara þær . „ Eins og hlutir séu að þokast í réttmætari áttir . Því fleiri fyrirmyndir sem eru sýnilegar , því auðveldara er fyrir stelpur að sjá að þetta sé möguleiki fyrir þær . “ Hulduljóð verður flutt sem tónleikainnsetning á Myrkum músíkdögum . Platan verður leikin í heild sinni nokkrum sinnum ásamt fimm tónlistarmönnum og tveimur dönsurum sem spinna ofan á plötuna . Greinin var skrifuð fyrir Morgunblaðið og birtist þar , laugardaginn 21. desember , 2019 . Hjörtun okkar jóla er ný jólaplata eftir söngkonurnar Marínu Ósk og Stínu Ágústs . Pistilritari sá jólasæng sína upp reidda og djúprýndi gripinn sem er með … Greinin var skrifuð fyrir Morgunblaðið og birtist þar , laugardaginn 21. desember , 2019 . Hjörtun okkar jóla er ný jólaplata eftir söngkonurnar Marínu Ósk og Stínu Ágústs . Pistilritari sá jólasæng sína upp reidda og djúprýndi gripinn sem er með eindæmum vel heppnaður . Ég er farinn að hallast að því að það séu bara tveir kostir í stöðunni þegar kemur að jólaplötum . Annað hvort eru þær góðar eða ekki , annað hvort nærðu landi stemningslega eða þér er skolað út á hafsauga aftur . Því að hver nennir að hlusta á sæmilega jólaplötu ? Þegar ég hugsa um það eru stemningsvæntingar okkar fyrir þessari tíð það miklar , að plöturnar verða bara að ná upp í þessa nánast óraunhæfu staðla sem við erum búin að setja . Ef þær eru hálfdrættingar , eru þær engir drættingar . Sem leiðir að því að hér sting ég glaður niður penna um plötu , sem er nýtt tillegg í þessa flóru . Þá flóru , sem tengir fast og vel við jólaandann og allar þær hugmyndir sem við höfum um hann . Hjörtun okkar jóla , eftir þær Marínu Ósk og Stínu Ágústs , er þannig að maður eiginlega finnur fyrir dökkbrúnum , skandinavískum við þegar maður hlustar . Lykt af bökuðum eplum og greni flæðir úr hátölurunum . Jólalög frá Svíþjóð , Finnlandi , Noregi , Danmörku og Íslandi , þessu er fléttað saman við djassútsetningar gítarleikarans Mikaels Mána Ásmundssonar og útkoman glæsilegt jafnvægi djassstemma og þjóðlagakeims . Með honum eru þeir Þorgrímur Jónsson ( kontrabassi ) og Matthías MD Hemstock ( trommur ) og undirleikur allur hinn glæstasti . Svalur , pínu úti á kanti og í fullkominni fylgd við raddir þeirra Marínu og Stínu en þær semja svo íslenska texta við lögin . Eitt af því fjölmarga sem hressir við plötuna er efnisvalið . Það er nefnilega nóg af listamönnum sem gerast vesturfarar þegar kemur að þessum efnum . Veiða upp upp lög sem Nat King Cole , Bing Crosby og fleiri hafa gert sígild og allt gott með það en sá markaður er um leið nokkuð mettaður . Rými til að koma manni á óvart eða valda því að eyrun sperrist er afar takmarkað . Að fara austur , þ.e. til hinna landanna á Norðurlöndum , hreinsar upp sviðið ef svo má segja , og sá skýri rammi sem við höfum hér er einn af þáttunum sem útskýra það hversu vel platan er lukkuð . Það er meira en að segja það að útbúa vel heppnað verk af þessum toga , verk sem stenst tímans tönn og verður sígilt eftir því sem frá líður . Þrjú á palli eiga eina svona ( hin stórkostlega Hátíð fer að höndum ein ) og nýlega höfum við séð plötur eins og Majones jól ( Bogomil Font og Stórsveit Samúels J. Samúelssonar ) og Nú stendur mikið til ( Sigurður Guðmundsson og Memfísmafían ) . Ég er vissulega í ham þegar ég skrifa þetta , en þessi plata gæti mögulega náð þessum árangri . Lykillinn að plötunni er nefnilega stemningin , fyrst og síðast , fremur en einstök lög . Merkilegt hvað þessi lifandi andi næst vel fram , en platan var tekin upp sem á tónleikum væri , allir í sama herbergi og bara talið í . Það er eins og þetta ágæta fólk standi inni í stofu hjá manni . Hljóðfæraleikararnir leyfa sér að fara á hressilegt hlemmiskeið á völdum köflum og allir þessir útúrdúrar virka , eru passandi . T.d. í „ Leppalúðasaga “ , þar sem Mikael tekur allsvakalegt gítarsóló undir restina , áður en þær stöllur detta inn í samsöng sem er í senn gáskafullur og stuðvænn . Snilld ! Tekist er á við sígild lög eins og „ Úti er alltaf að snjóa “ og „ Jólakötturinn “ en einnig eru hér lög sem ég þekki minna . Allt er þó með sama brag og rennslið út plötuna er fumlaust . Verðug viðbót í jólaplötugalleríið og vel að verki staðið ! Greinin var skrifuð fyrir Morgunblaðið og birtist þar , laugardaginn 14. desember , 2019 . Á hverju ári koma út nýjar jólaplötur sem bætast við þennan undirfurðulega geira dægurtónlistarinnar . Höfundur rekur hér nokkra kostagripi . Greinin var skrifuð fyrir Morgunblaðið og birtist þar , laugardaginn 14. desember , 2019 . Á hverju ári koma út nýjar jólaplötur sem bætast við þennan undirfurðulega geira dægurtónlistarinnar . Höfundur rekur hér nokkra kostagripi . Er jólatónlist sérstakur geiri undir dægurtónlistinni ? Nei , eiginlega ekki . En samt . Hér erum við með tónlist sem er aldrei spiluð nema einu sinni á ári , í u.þ.b. mánuð , og þá er spilað mikið af henni . Mikið , mikið . Ef þú ert með gott lag eða plötu í þessum flokki ertu í nokkuð góðum málum launalega um ófyrirséða tíð og því ekki nema von að margir freisti þess að henda í eins og eina jólaplötu . Það er mismikið um endurnýjun og árið í ár er ekkert sérstaklega fengsælt , slæðingur af nýju efni mætti segja . Umfangsmesta útgáfan þetta árið er hiklaust plata Robbies Williams , The Christmas Present . Þetta er um margt dálítið merkileg útgáfa . Williams , sem er vanur því að vera „ stór “ poppstjarna , sagði í gríni að það þyrfti að taka krúnuna frá hinum kanadíska Michael Bublé en plata hans Christmas ( 2011 ) er með mest seldu jólaplötum frá upphafi . Williams , og þetta er eitthvað svo dæmigert fyrir hann , neitar þó að feta troðna stíga og býður okkur upp á tvöfalda , 24 laga plötu . Þar sem flest lögin eru frumsamin ! Og það merkilega er ; hann kemst upp með þetta . Frumsömdu lögunum er öllum snúið inn í hæfilega jólalegan gír og mörg þeirra hljóma þegar eins og „ klassísk “ jólalög . Þau eru vel samin ; gráglettin , falleg , stuðvæn , flippuð , væmin og allt þar á milli . Nógu jólaleg , nógu grípandi og alltaf fyllt þessum prakkarasjarma sem er helsta vopn Williams . Hann fer stundum langt yfir strikið , hvort heldur í tilfinningavellu eða misráðnum töffarastælum , en kemst samt upp með það allt saman . Óknyttastráks-orðsporið er svo undirstrikað enn frekar með vel útfærðu umslagi , þar sem Skröggs-ára hangir yfir . Mektarsveitin Los Lobos var með fyrstu listamönnum til að tilkynna jólaplötu í ár . Llegó Navidad er einstaklega … ójólaleg , hljómar meira eins og frábær Los Lobos-plata . Ég er svona enn að klóra mér í hausnum yfir þessu , en platan endar þó á slagaranum „ Feliz Navidad “ . Þess má geta að hinn mikli gítarleikari sveitarinnar , David Hidalgo , lék inn á jólaplötu Bobs Dylans , Christmas in the Heart , sem er ein besta jólaplata sem gerð hefur verið ( sjá arnareggert.is um það mál ) . Í þjóðlagageiranum breska koma oft fín tillegg . Á síðustu árum hafa Cara Dillon og Emily Smith t.d. átt algerlega frábær verk . Kate Rusby hin enska hefur gefið út nokkrar jólaplötur hin síðustu ár og snarar nú út sinni fimmtu , Holly Head . Nýbylgjupopparar og -rokkarar hafa líka verið duglegir að skreyta sig með jólakúlum í gegnum tíðina og ég bendi áhugasömum á framúrskarandi plötur með Low , Bright Eyes og Mark Kozelek . Austin-mærin Molly Burch gaf út skemmtilega jólaplötu í ár , sem er í senn hátíðleg og svöl . Josh Rouse á einnig slíka plötu . Ávallt koma líka út plötur sem fá mann til að klóra sér mjög harkalega í kollinum , þetta með Los Lobos er barnaleikur í samanburði við jólaplötu Robs Halfords , Celestial , en Halford leiðir sem kunnugt er þungarokksguðina í Judas Priest . Platan kemur út í kjölfar Winter Songs , sem hann gaf út fyrir tíu árum . Hafið það í öllu falli gott um hátíðirnar , kæru lesendur , og fyllið húsið af mannbætandi ljúflingstónum . Og í allra allra síðasta lagi . Þegar blaðið var að fara í prentun , eða svo gott sem , bárust fréttir frá Bretlandi þess efnis að Paul McCartney hefði tilkynnt jólaplötu , nokkurs konar leynijólaplötu . Í viðtali við BBC sagði hann frá því að hann ætti heila þannig plötu , en hún væri hins vegar aðeins dregin fram á jólunum fyrir nánustu fjölskyldu . Hann bætti því svo við að hann myndi aldrei gefa hana út á almennum markaði , þó að börnin og barnabörnin væru hrifin af því hvernig hann nálgaðist sígilda jólasálma . Þess má líka geta að fyrrverandi hljómsveit hans , Bítlarnir , tók líka upp jólalög en dreifði eingöngu í gegnum aðdáendaklúbbinn sinn á sjöunda áratugnum . Vonandi verðum við bænheyrð á komandi jólum , því að þetta efni væri ansi gott í skóinn , verður að segjast . Greinin var skrifuð fyrir Morgunblaðið og birtist þar , laugardaginn 7. desember , 2019 . Þar ríkir fegurðin ein … Lofaður Jóhann Jóhannsson tónskáld árið 2004 . Þá höfðu þau Erna Ómarsdóttir dansari ferðast vítt um Evrópu með verk sitt IBM 1401 , notendahandbók , og vakið … Greinin var skrifuð fyrir Morgunblaðið og birtist þar , laugardaginn 7. desember , 2019 . Þar ríkir fegurðin ein … Lofaður Jóhann Jóhannsson tónskáld árið 2004 . Þá höfðu þau Erna Ómarsdóttir dansari ferðast vítt um Evrópu með verk sitt IBM 1401 , notendahandbók , og vakið gríðarlega athygli og hlotið framúrskarandi lof . Jóhann lést 9. febrúar árið 2018 . Við höldum áfram að syrgja Jóhann Jóhannsson , þann mikla meistara , en vitum um leið að tónlist hans mun lifa um aldur og ævi . Um eitt og hálft er síðan hann lést , og eðlilega hlustar maður á tónlist hans í dag á dálítið öðrum forsendum . Fallegu kaflarnir eru fallegri , þeir sorglegu sorglegri . Deutsche Grammophon hefur gert vel í að halda nafni hans á lofti . Safnplata með völdum verkum kom út í apríl á þessu ári og þetta verk hér 20. september , en þá hefði skáldið orðið fimmtugt . Jóhann , eða Jói , keyrði marglaga feril og ætli hann verði ekki kunnastur fyrir magnaða kvikmyndatónlist sína sem kollvarpaði um margt regluverki þess geira . Hann hafði , eins og með svo margt , allt á valdi sínu þar , gat samið „ venjulega “ kvikmyndatónlist ( The Theory of Everything t.d. ) en fór svo út að þolmörkum með Sicario og Arrival , en tónlistin þar stendur rækilega ein og sér , líkt og með tónlist meistara eins og Morricone og Vangelis . En marglaga sagði ég , því að Jóhann fann sér líka tíma til að skapa tónlist utan kvikmyndarammans og er Orphée ( 2016 ) dásamlegt dæmi um tilþrif á þeim velli . Eins og þessi plata hér . Verkið er í tólf hlutum og er fyrir strengjakvartett . Því var hrundið af stað , mætti segja , af listaverkasafnaranum Richard Thomas , sem var heillaður af því hvernig hægt er að má út mörk og mæri lista , sem Jóhann gerði með hægð . Thomas leiddi því saman Thilo Heinzmann , sem er málari búsettur í Berlín , og Jóhann . Tvíkeykið Heinszmann og Jóhann átti svo fundi þar sem ýmislegt var rætt ; listir , pólitík og þeirra eigin ævi . Verkið var síðan unnið út frá einu málverki Heinzmann . Echo Collective hefur getið sér orð sem framsækinn tónlistarhópur , en varnarþing hans er í Brussel . Meðlimir hafa starfað með hinum og þessum tónlistarmönnum úr margvíslegum geirum og var samstarf hans við Jóhann og félaga því eðlilegt . Jóhann hafði þá unnið með hópnum á áðurnefndri Orphée og heimatökin því hæg . Og hópurinn skildi að einföld tónlist er flókin , eins og Jóhann lét hafa eftir sér . Og að lokum , persónuleg upplifun þess sem hér heldur á penna . Framvindan í mismunandi hlutum 12 Conversations , sem eru frá tveimur mínútum upp í sex , er giska lágstemmd og naumhyggjuleg . Eingöngu er um strengi að ræða , ekki rafhljóð eða neitt slíkt , sem gefur þessu blæ hreinleikans . Vitandi að þetta er Jóhann var eins og maður væri að bíða eftir einhverju slíku á völdum augnablikum . Það að hann „ haldi aftur af sér “ hvað það varðar setti áhugaverðan blæ á framvinduna , fyrir þennan hlustanda í það minnsta . Rennslið er því nokkuð „ klassískt “ en reglulega stinga einkennishljómar Jóhanns upp kolli . Þessir fallegu , þessir sorglegu . Þessi björtu … og þessir dimmu . Þetta með einfaldleikann , þessi lúmskt spaugilega athugasemd okkar manns ( ég sé hann fyrir mér glotta ) segir svo mikið . Jóhann var með eitthvert risastórt „ x “ í sköpun sinni . Við getum greint þetta sundur og saman en það er þessi galdur sem ekki er hægt að koma í orð sem er ástæðan fyrir því að við höldum áfram að tala um hann . Núna , og áfram um aldur og ævi . Á þessari sjöttu plötu sinni setur hún allt upp á borð , en einlægari hefur hún aldrei verið í textum og tónsmíðum . Í þessu lenti Lára fyrir tveimur árum er hún upplifði kulnun í starfi . Rótina vann hún með þeim Sóleyju Stefánsdóttur og Alberti Finnbogasyni en hljómsveit Láru , sem lék m.a. á útgáfutónleikum hennar á dögunum í Bæjarbíói , Hafnarfirði , skipa ásamt Láru þau Sóley , Albert , Arnar Gíslason , Birkir Rafn Gíslason , Sigrún Kristbjörg Jónsdóttir og Unnur Jónsdóttir . Þetta er Lára . Og platan ber því eðlilega merki þessa . Ég nefni nokkur laganna sem dæmi . Allt “ er stutt lag , það næstsíðasta , og inniheldur flottan , víraðan gítarleik sem gefur því sérstæðan blæ . „ Rótin hljómar ólíkt öllu því sem Lára hefur gert áður , vegna þess sem á undan hefur verið rakið . Maður heyrir m.ö.o. allar þessar nýuppgötvuðu forsendur í sjálfum lögunum . Sumarið 1989 , þegar ég var 15 ára , vann ég lagernum hjá Steinum hf. í Kópavogi . Ungur maðurinn kynntist þar mörgu mektarfólkinu , t.d. Kidda Kanínu , Ásgeiri Eyþórs , Dadda Diskó , Jónatani Garðarssyni og Gunnari Hrafnssyni . Heyrði tónlist eftir … Nú svo kynntist ég líka forstjóranum sjálfum , Steinari Berg . Ég var hvolpur , en með eyrun sperrt , og nam fróðleikinn í kringum mig . Vínylgripurinn byggir á samnefndum geisladisk frá 2012 , en Grasasnar urðu að eiginlegri sveit við þá útgáfu . Æfingar urðu reglulegar og sveitin mótaðist og tók á sig mynd , hægt og bítandi . Grasasnar gera út frá Borgarbyggð , þar sem Steinar starfar sem ferðaþjónustubóndi . Einnig er breitt yfir John Prine og Ralph McTell t.a.m. . „ Heimurinn og ég “ er þá eftir Steinar sjálfan , lag í þekkilegum alþýðugír sem vísar í vestur og austur héðan hvað áhrif varðar . Þóranna á giska langan … ] ] > Listakona Þóranna Dögg Björnsdóttir . Um er að ræða sveimbundið verk í fjórum köflum og er það sprottið af listrænu samstarfi Þórönnu og Federico Placidi en vinátta og samstarf þeirra hófst þegar þau dvöldu í vinnustofunni CCMIX ( Centre de creation musicale Iannis Xenakis ) í París árið 2007 . Stundum áleitið og hvasst , stundum eins og tónarnir séu að strjúka þér . Ég er vinna með listamönnum sem koma úr ólíkum áttum bæði hér heima og erlendis en í náminu í Hollandi var lögð áhersla á þverfaglega nálgun í listsköpun , ég hef haldið mig við það síðan . Þetta vekur óneitanlega spurningar . Umfjöllun um listsköpun kvenna hefur ekkert að gera með hvort verkin hafi verið jafngóð eða betri . Mér finnst mjög mikilvægt að vinna með öðrum , konum og körlum , og er samhljómur í samstarfi dýrmætt afl , umbreytandi samtal . “ Greinin var skrifuð fyrir Morgunblaðið og birtist þar , laugardaginn 9. nóvember , 2019 . Gróandi á Grænlandi Pistilritari dvaldi í fjóra daga á Grænlandi í október , en Listahátíðin Nuuk Nordic Culture Festival var ástæðan . Norræna menningarhátíðin í Nuuk ( eða Nuuk Nordic Culture Festival ) var bæði fjölær og fjölsnærð . Söngvaskáld eins og Laura Aviana , raftónlistarmenn á borð við Da Bartali Crew . Það er margt á seyði á Grænlandi , mikil virkni , þó það sjáist kannski ekki ( enn ) í blaðaumfjöllunum og plötuútgáfum . En þetta gaf mér færi á að fara „ aftur fyrir pallinn “ eins og Færeyingar segja . Sellóleikarar , píanóleikarar og rafsnúðar voru á sviðinu með Bloch og flutti hann verkið allt af mikilli næmni og fegurð , tónleikar sem voru rammaðir inn af listfengi fagurkerans . Lyberth er ótrúlegur , eins konar seiðkarl ( „ spirit man “ ) og tónlistin að stofni til nokkurs konar söngvaskáldatónlist . Svona ævikvöldsverk á pari við það sem Johnny Cash gerði með Rick Rubin . Heyrn er sögu ríkari , platan streymir glatt á Spottanum , ólíkt annarri grænlenskri tónlist . Grímur Da Bartali Crew gerir út á raftónlist og var tilnefnd til tónlistarverðlauna Norðurlandaráðs í ár . Trommað Grænlenski trommudansinn fékk sitt pláss í kringlu Nuukbúa þegar greinarhöfundur var á ferð . Gleði Hljómsveitin Pamyua kom alla leið frá Anchorage , Alaska . ] ]