Vísindamenn hafa á síðustu árum borið kennsl á 30 gen sem í stökkbreyttri mynd gera mýs hæfari til að muna , læra og leysa þrautir . En það er nokkur hætta á bakslagi til lengri tíma litið , þar sem bæði erfðabætur og lyf geta haft ófyrirsjáanlegar afleiðingar . Doogie er lítil , brún og mjúk og líkist öllum öðrum músum . Með aukaeintak af geninu NR 2B urðu heilafrumur músarinnar nefnilega skjótari að aðlagast – eiginleiki sem reynst hefur lykillinn til að muna og læra . NR 2B erfist ásamt aukinni greind til allra afkomenda Doogies og þennan hóp af snjöllum músum rannsökuðu Joe Z. Tsien og félagar hans m.a. í svonefndu vatnsvölundarhúsi Morris . Þá er mús sett út í vatnsker þar sem hún nær aðeins til botns á litlum palli sem leynist undir vatnsyfirborði . Þegar vísindamenn í annarri tilraun spiluðu háan ýlutón skömmu áður en þeir settu vægan rafstraum í gólf búrsins reyndist Doogie einnig fyrst til að átta sig á samhenginu og undirbúa sig fyrir komandi rafstuð með því að verða grafkyrr strax eftir hljóðmerkið . Þegar eftir fyrsta skiptið þegar hljóðmerkinu var ekki fylgt eftir með rafstuði sýndu þau af sér mun minni ótta gagnvart hljóðinu meðan venjulegar mýs áttuðu sig fyrst á því að hætta væri yfirstaðin eftir fjórar tilraunir . Í stuttu máli má segja að trésmiður þurfi sterkar tengingar milli heilastöðva sem fást við fínhreyfingar og rýmisgreind , meðan rithöfundur er með öflugar tengingar milli þeirra stöðva heilans sem varða málnotkun og sköpun . Ef trésmiðurinn tekur síðar til við skriftir þarf heilinn bókstaflega að endurmóta tengingar sínar , áður en orðin fljóta greiðlega frá höfði smiðsins og á pappírinn . Þar er boðinu aftur breytt í rafboð , sem er sent áfram til næsta taugungs . Til þess að efla þessa tengingu getur heilinn með aðstoð LTP aukið magn boðefna sem seytast úr einni taugafrumu í hvert sinn sem koma þarf boðum áfram . Fleiri boðefni geta nefnilega virkjað fleiri viðtaka á næstu taugafrumu , eða örvað sama viðtakann hvað eftir annað . LTP felur í sér langtímalausn því taugunum er lítillega breytt og haldast þannig í vikur eða jafnvel mánuði . Þrátt fyrir að maður noti ekki hamarinn í nokkra daga haldast taugastyrkingarnar í dágóðan tíma þannig að næst þegar tekið er til við smíðar getur heilinn léttilega leitt taugaboðin rétta leið og séð til þess að maður hitti naglann á höfuðið í fyrsta höggi . Vitanlega er útilokað að erfðabæta manneskjur , en með því að rannsaka heilastarfsemi músa og virkni LTP vonast vísindamenn til að finna lyf sem geta aukið næmisgetu og minni manna . Til þessa hafa rannsóknir á músum veitt nokkuð nákvæma mynd af þeim genum , sem ásamt LTP , hafa áhrif á greindina . Langtímaminnið sljóvgast Það er þó engin þörf á að grípa til jafn róttækra aðgerða og erfðabóta til að bæta námsgetu og minni . Þær rottur sem ekkert lyf höfðu fengið höfðu að nokkru leyti gleymt hvar pallinn var að finna , meðan hinar mundu eftir honum og voru því mun skjótari að komast í örugga höfn . Org 26576 er svonefnt ampakín , þ.e.a.s. efni sem örvar annan viðtaka , AMPA , í taugagriplunum og er einnig þáttur í LTP . Ampakín eru nú rannsökuð af mörgum lyfjafyrirtækjum sem mögulegt lyf gegn margvíslegum sjúkdómum eins og t.d. alzheimer , parkinson , geðklofa og ADHD . Niðurstöðurnar sýndu umtalsverða bætingu skammtímaminnisins , því þeir sem höfðu fengið ampakínið skoruðu 68% betur en viðmiðunarhópurinn . Sama tilraun sýndi ennfremur að efnið hafði í stórum dráttum engin áhrif á minnið , væri beðið í hálfa klukkustund með að leggja þrautina fyrir þátttakendur . Nú skoruðu þeir eldri borgarar sem fengið höfðu farampator 20% verr en hinir . Hliðstætt próf með myndatáknum gaf sömu niðurstöðu : Lyfið skerti langtímaminnið um 20 hundraðshluta . Pillur geta einnig gert okkur heimskari Við fyrstu sýn virðist raunin sú að ein lítil pilla geti bætt skammtímaminni okkar nokkuð , en gjaldið felst í skertu langtímaminni . Hún varðaði einkum modafinil ( t.d. Provigil ) sem er lyf gegn svefnsýki , og methylphenidat ( t.d. Rítalín ) sem er ætlað gegn ADHD . Þegar árið 1997 sýndi Trevor W. Robbins , sérfræðingur í geðsjúkdómum við University of Cambridge í Bretlandi , að methylphenidat getur aukið vissa andlega getu hjá heilbrigðu fólki , þó það borgi sig ekki alltaf að taka lyfið . En þegar sérfræðingarnir endurtóku prófin einni til tveimur vikum síðar með sömu þátttakendum reyndust niðurstöðurnar allt aðrar . Þetta var í annað sinn sem þeir áttu að leysa þrautirnar og allir bjuggu því að nokkurri reynslu sem hefði átt að skila þeim betri árangri . Trevor Robbins útskýrir niðurstöðurnar með því að methylphenidat hafi tvenns konar verkun á heilann . Menn verða betri við að leysa þrautir en samtímis hvatvísari . Í fyrsta sinn sem þeir standa frammi fyrir þraut verður verkunin ráðandi og því spjara menn sig betur . Árið 2009 birti hún niðurstöður sínar sem vöktu nokkra furðu því þær sýndu að virkni Adderall ræðst af andlegri getu neytandans . Þeir þátttakendur sem að öllu jöfnu spjöruðu sig illa í margvíslegum prófum rannsóknarinnar upplifðu jákvæð áhrif við inntöku lyfsins , meðan dugmeiri þátttakendur fengu verri niðurstöður við inntökuna . Því getur reynst erfitt að segja fyrir um afleiðingarnar þegar heilbrigðir taka inn lyf sem ætluð eru fólki með andlega eða taugafræðilega sjúkdóma . Aðlögunargeta heilans skiptir sköpum fyrir nám og minni , og vísindamenn hafa smám saman komist að því hvernig aðlöguninni er stýrt og þannig hvernig dýr og menn verða næmari og minnisbetri : heila okkar má örva með erfðabótum og pillum .