Gerðfræðin rekur upphaf sitt til danska fornleifafræðingsins Christians Jürgensens Thomsens ( 1788 - 1865 ) . Thomsen hófst strax handa við að skrá gripasafn nefndarinnar ( sem var vísirinn að danska þjóðminjasafninu ) og bjó sér til flokkunarkerfi sem byggði á efni gripanna en tók líka til forms þeirra , skreytingar og hlutverks . Skýringarmynd úr höfuðriti Thomsens , Ledetraad til Nordisk Oldkyndighed , sem sýnir muninn á skrauti frá bronsöld og járnöld . Bók hans var þýdd á þýsku 1837 og ensku 1848 og um miðja 19. öld er óhætt að segja að fornleifafræðingar hafi almennt verið búnir að átta sig á notagildi þessarar kenningar . Að greiða úr þessu og skipa forngripum á bása varð meginviðfangsefni fornleifafræðinga það sem eftir lifði 19. aldarinnar og lengi framan af þeirri 20 . Látum oss því fyrir alla muni , góði vinur , kaupa bækur og lesa þær með athygli en forsómum aldrei að skoða hlutina með eigin augum . Kenningar Thomsens voru settar fram á sama tíma og aðrir vísindamenn voru að átta sig á vísbendingum um háan aldur mannkyns og háan aldur jarðarinnar , vísbendingar sem ekki var auðvelt að koma heim og saman við frásagnir Biblíunnar . Þannig koma brons og járn fram á sama tíma í Austur-Asíu , og því ekki hægt að tala um sérstaka bronsöld þar , og í Ameríku voru járn og kopar ekki notuð til áhaldagerðar fyrir komu Evrópumanna , þó menning til dæmis Inka og Azteka hefði flest önnur einkenni málmaldarsamfélaga í gamla heiminum . Engu að síður heldur kenningin í megindráttum , en það sem meira er um vert er að aðferðafræði Thomsens hefur reynst , og reynist enn , öflugt tæki við rannsóknir fornleifafræðinga á sögu mannkynsins . Ásta Bryndís Schram er lektor og kennsluþróunarstjóri við Heilbrigðisvísindasvið HÍ auk þess sem hún starfar við kennsluráðgjöf hjá Kennslumiðstöð . Meginviðfangsefni hennar í rannsóknum er áhugahvöt , sjálfsmynd , samsömun og samspil þessara þátta við kennsluaðferðir .