Þann 14. nóvember mætast Ísland og Tyrkland í mikilvægum leik í undankeppni Evrópumótsins í knattspyrnu og fer leikurinn fram í Istanbúl . Talsverð óvissa ríkir fyrir leikinn þar sem niðurstöðu er að vænta úr rannsókn UEFA á hegðun tyrkneskra landsliðsmanna í síðustu tveimur leikum liðsins þar sem leikmenn hafa fagnað marki að hermannasið og þannig lýst yfir stuðningi við hernaðaraðgerðir Tyrklands í Sýrlandi sem meðal annars beinast gegn Kúrdum . Lilja Alfreðsdóttir , mennta - og menningarmálaráðherra sagði í síðustu viku að stjórnmál og íþróttir heyra ekki saman . „ Mér finnst að við eigum ekki að blanda þessu tvennu saman . Ég er á því að íþróttir geti frekar leitt fólk saman og frekar sé hægt að eyða ágreiningi í gegnum listir , íþróttir og annað slíkt . Og mér hefur alltaf verið mjög illa við það að blanda saman íþróttum og stjórnmálum , “ var haft eftir Lilju í fréttum Stöðvar 2 . Það er auðvelt að vera sammála þessari skoðun Lilju en vandamálið er bara að fótbolti og pólitík eru og hafa alltaf verið samofin nánum böndum . Þegar stjórnmálin og fótboltinn mætast fáum við að sjá knattspyrnuna í sínum fallegasta en líka í sínum ljótasta búningi . Einhverjir hafa kallað eftir því að Íslendingar sniðgangi leikinn gegn Tyrkjum . Formaður KSÍ hefur sagt að það standi ekki til . Þá má einnig velta upp þeim möguleika að Íslendingar fagni marki sínu í Istanbúl í nóvember með því að lýsa yfir stuðningi við Kúrda með einum eða öðrum hætti . Það er þó áhættuatriði sem ég held að landsliðmennirnir séu ekkert sérstaklega spenntir fyrir . Vandamálið með alþjóðlegu knattspyrnusamböndin er að þau hafa sjálf hvorki áhuga á að beita þjóðum viðurlögum sem blanda saman stjórnmálum og knattspyrnunni né vernda þá einstaklinga sem þarf að vernda gegn öfgakenndum pólitískum ofsóknum á tímum þegar þjóðernishyggja teygir anga sína inn á svið knattspyrnunnar sem aldrei fyrr . Ekki nýtt vandamál Þetta er nefnilega ekkert nýtt vandamál . Árið 1978 var Heimsmeistaramót karla í knattspyrnu haldið í Argentínu sem þá var stjórnað af forseta sem komst til valda með valdaráni tveimur árum áður . Johan Cruyff , sennilega besti knattspyrnumaður heims á þessum tíma sniðgekk keppnina og gat því ekki aðstoðað landsmenn sína sem komust í úrslitaleikinn þar sem þeir þurftu að lúta í lægra haldi gegn einmitt heimamönnum Argentínu . FIFA og jafnvel UEFA hafa enn ekki lært af reynslunni og hika ekki við að halda knattspyrnumót á stöðum þar sem mannréttindi eru fótum troðin . Í vor fór fram úrslitaleikur UEFA Europa League . Leikurinn fór fram í Baku samkvæmt ákvörðun UEFA . Einn leikmaður Arsenal fékk ekki að spila leikinn af pólitískum ástæðum . Það eina sem hann hafði sér til sakar unnið var að vera frá Armeníu en eins og Vera Illugadóttir hefur kennt okkur Íslendingum eiga Aserar og Armenar í deilu um Nagarno-Karabak svæðið og þótt tæknilega ríki vopnahlé hefur það ekki orðið til þess að stöðva blóðsúthellingar . Pólitík hefur í áratugi verið stærsti drifkrafturinn á breytingum á knattspyrnuumhverfinu í heiminum . Uppgangur Spánar og yfirburðir spænskra félagsliða í Evrópu frá 2005 má rekja beinlínis til breytinga á spænskum skattalögum . Allt í einu gátu spænsk lið boðið bestu leikmönnum heims betri samninga en þeir fengu annars staðar , án þess þó að þurfa að borga meira en önnur lið vegna þess að leikmennirnir nutu ákveðins skattfrelsis , Beckham-skatturinn svokallaði . Forsætisráðherra Ítalíu notaði ítalskt félagslið til að afla sér vinsælda í stjórnmálum á Ítalíu . Upprisa Manchester City og PSG má rekja beinlínis til pólitískra ákvarðana á Arabíuskaganum þar sem Arabískar konungsfjölskyldur sáu að knattspyrnan var góð leið til þess að reyna að hvítþvo gruggugt orðspor sitt í mannréttindamálum . Fótboltinn er fullkomin leið til þess , því meira að segja ógeðfelldustu fyrirtæki og ríkisstjórnir geta síðan alltaf falið sig á bakvið möntruna um að fótbolti og stjórnmál heyri ekki saman . Tvískinnungurinn kom best í ljós á blaðamannafundi Pep Guardiola í fyrra . Á fundinum er hann spurður út í greiðslur hans frá fyrirtæki konungsfjölskyldunnar í Abu Dhabi sem á Manchester City . Hann brást hinn versti við og sagðist vera mættur til að ræða um knattspyrnu og að ekki væri sanngjarnt að demba á hann pólitískum spurningum . Annar tónn var í Guardiola skömmu síðar á blaðamannafundi fyrir leik síðar á tímabilinu . Hann hóf þá blaðamannafundinn á eldræðu um ástandið í hans heimalandi Spáni og Katalóníu . Síðar var hann af enska knattspyrnusambandinu sektaður fyrir að bera á hliðarlínunni barmmerki til stuðnings sjálfstæðisbaráttu Katalóníu og hinna fangelsuðu leiðtoga svæðisins . Hinn ópólitíski Guardiola fannst allt í einu þræleðlilegt að nýta blaðamannafundinn til að básúna skoðunum sínum á pólitísku ástandi víðsfjarri Englandi . Mælikvarði á lýðræði Það verður aldrei hægt að útrýma pólitík alveg úr knattspyrnunni . Knattspyrnan er fallegust þegar hún endurspeglar samfélagið hverju sinni en líka ljótust . En knattspyrnusambandið og fjölmiðlar geta veitt meira aðhald og látið þá sem nota knattspyrnuna sem andlýðræðislegt tæki , til dæmis með því að fegra ástandið í heimalandinu eða með því að aðilar innan knattspyrnunnar með hægri hendinni segjast vera ópólitískir en með vinstri hendinni hika ekki við að nota knattspyrnusviðið til að básúna pólitískum skoðunum . UEFA rannsakar nú hermannakveðju Tyrkja og veltir fyrir sér viðurlögum . Spurningin sem sambandið verður að spyrja sig og mælikvarðinn sem gott er að nota er þessi : Ef Íslendingar myndu nýta rétt sinn til að flagga pólitískum skoðunum í Tyrklandi , til dæmis með því að sýna Kúrdum samúð , er þá hægt að tryggja öryggi þeirra ? Ef svarið er nei , þá á leikurinn ekki að fara fram í Tyrklandi .