Að undanförnu hefur í sívaxandi mæli runnið upp fyrir mér ákveðið ljós . Ég hef áttað mig á því , og orðið töluvert uppnuminn af þeirri greiningu minni í fámennum hópum , að mín kynslóð — fólk sem er fætt circa nítjánhundruð og sjötíu , áttatíu — hefur mátt búa við það alla sína hunds - og kattartíð að hafa hangandi yfir sér hinar ægilegustu heimsendaspár . Eitt helsta einkenni , og jafnframt það bagalegasta , á stjórnmálum okkar daga er þetta : Ef þú ert nógu mikill rugludallur og helst dóni líka sem skeytir engu um sannleika eða rök , geturðu verið nokkuð viss um að þú eigir góðan sjens á að ná í um það bil 20% fylgi í kosningum , jafnvel meira . Eitthvað það eftirminnilegasta sem ég lærði í bókmenntafræði í íslenskudeildinni í háskólanum á árum áður var viss greinarmunur sem málaður var sterkum litum í einum snilldarfyrirlestrinum hjá Matthíasi heitnum Viðari Sæmundssyni , að mig minnir , á milli spennusögu og hryllingssögu . Ég verð að játa að mér persónulega er nokkurn veginn alveg sama hvað sykrað kók kostar og ef Nóa kropp og lakkrís — sem er eiginlega eina nammið sem ég finn einstaka sinnum löngun til að fá mér — hækkar í verði , þá býst ég við að ég muni kaupa mér það samt ef umtalsverð þörf til þess skapast .