Grein í Morgunblaðinu , 20. desember , 2004 . Grein mín í Morgunblaðinu hinn 11. desember , Fjárlög , mannréttindi , sannsögli hefur kallað á tvenn viðbrögð á síðum blaðsins , frá Lúðvík Bergvinssyni alþingismanni hinn 17. desmember og Margréti Heinreksdóttur , fv. stjórnarformanni og framkvæmdastjóra Mannréttindaskrifstofu Íslands , hinn 18. desember . Hvorugur greinarhöfundur hnekkir neinu af því , sem fram kom í grein minni , Ég þakka Margréti fyrir að lýsa málavöxtum frá sinni hlið . Hún staðfestir , að aldrei var samið við Mannréttindaskrifstofuna á þann veg , sem fram kom í minnisblaði frá vorinu 1998 , einkennt með stöfunum H. Á. , það er fangamarki Helga Ágústssonar , þáverandi ráðuneytisstjóra utanríkisráðuneytisins . Margréti kemur á óvart , að okkur ráðuneytisstjóra dóms - og kirkjumálaráðuneytisins hafi þótt þetta minnisblað vera eins og óskalisti frá Mannréttindaskrifstofunni , þegar okkur var sýnt það fyrir fáeinum vikum . Hvað sem undrun hennar líður , voru viðbrögð okkar á þennan veg . Í grein sinni segir Margrét , að misskilningur um , að Halldór Ásgrímsson hafi áritað þetta minnisblað , sé frá henni kominn . Samskipti Margrétar við embættismenn utanríkisráðuneytisins þekki ég ekki , og ekki heldur , hvernig samstarfi Mannréttindaskrifstofu við Mannréttindastofnun Háskóla Íslands var háttað . „ Dómsmálaráðherra hefur skýrt skerðingu framlags ráðuneytisins með hinni einhliða uppsögn MRSÍ [ Mannréttindaskrifstofu ] á samningnum [ við Mannréttindastofnun Háskóla Íslands ] . Það er óneitanlega athyglisvert , að hann skyldi ekki einu sinni gefa forystu skrifstofunnar færi á því að segja sína hlið á málinu og reyna að fá stofnanirnar til samstarfs á ný . Vissulega hafði MRSÍ borist viðvörun um að hún gæti ekki endalaust treyst á framlög frá ráðuneytinu - bréf þar um var afmælisgjöf dómsmálaráðherra í júní sl. þegar MRSÍ varð 10 ára . “ Margrét kýs að hafa það gildishlaðið , að dóms - og kirkjumálaráðuneytið hafi 11. júní 2004 svarað bréfi , sem það fékk frá Mannréttindaskrifstofu og dagsett var 7. júní 2004 . Ráðuneytisbréfið var ekki hugsað sem afmælisgjöf heldur svar við erindi . Ef forysta skrifstofunnar hefði viljað , strax að fengnu svarinu , skýra mál sitt fyrir mér , hefði henni verið það í lófa lagið . Skrifstofan óskaði ekki eftir fundi fyrr en í haust , eftir að fjárlagafrumvarp hafði verið lagt fyrir alþingi , og brást ég fljótt við óskinni og efndi til fundarins . Á fundinum var þeirri skoðun lýst af hálfu dóms - og kirkjumálaráðuneytisins , að rangt væri hjá Brynhildi Flóvenz , stjórnarfomanni Mannréttindaskrifstofu , í Morgunblaðinu 19. október 2004 , að skrifstofan hefði árið 1998 gert munnlegt samkomulag við utanríkisráðuneytið með fulltingi þáverandi dómsmálaráðherra , að ráðuneyti þeirra myndu veita skrifstofunni fastan rekstrarstyrk . Fyrsta árið skyldi styrkurinn vera sex milljónir króna og síðan hækka jafnt og þétt upp í a.m.k. 12 milljónir . Staðfestir Margrét Heinriksdóttir einmitt í grein sinni , að slíkt samkomulag var aldrei gert . Lúðvík Bergvinsson , þingmaður Samfylkingarinnar , kýs að færa svar sitt við grein minni í þann búning , að hann sé að verja stjórnmálin fyrir óvönduðum stjórnmálamönnum . Batnandi mönnum er best að lifa en um kjarna málsins bregst þingmanninum bogalistin , þegar hann segir , að ég hafi ekki rökstutt þá fullyrðingu mína , að Lúðvík hafi farið með rangt mál , þegar hann sagði , að fyrir nokkrum árum ( 1998 ) hefði Halldór Ásgrímsson ritað minnisblað til ríkisstjórnarinnar , þar sem hann hefði talið , að til þess að tryggja sjálfstæði Mannréttindaskrifstofu Íslands yrðu framlög til hennar að koma beint frá Alþingi . Þetta er rangt hjá Lúðvík af þeirri einföldu ástæðu , að Halldór Ásgrímsson lagði ekkert slíkt minnisblað fyrir ríkisstjórnina , hvorki 1998 né síðar . Telur Lúðvík , að Margrét Heinriksdóttir segi líka rangt frá ? Hún staðfestir í grein sinni , að minnisblað um þetta efni fór aldrei fyrir ríkisstjórn og það hafi verið misskilningur hennar , að fangamark Haldórs Ásgrímssonar hafi staðið á blaði , sem gekk á milli hennar og embættismanna í utanríkisráðuneytinu . Ástæðan fyrir því að hætta að eyrnamerkja Mannréttindaskrifstofu framlög á fjárlögum til mannréttinamála er skýr og ótvíræð . Málið komst einfaldlega á byrjunarreit , þegar Mannréttindaskrifstofa rifti einhliða samningi við Mannréttindastofnun og stjórnvöld stóðu frammi fyrir því , að tveir sjálfstæðir aðilar myndu sækjast eftir opinberu fé til að sinna mannréttindamálum . Undir lok greinar sinnar líkir Margrét Heinriksdóttir umræðum um þetta mál við Íraksstríðið , hvorki meira né minna , og í umræðum um það stríð eigi frekar að líta til framtíðar en fortíðar . Ég er innilega sammála henni í því efni , eins og fram kom í grein eftir mig í Morgunblaðinu við hlið greinar Margrétar sl. laugardag . Margrét segir óskandi , að ríkisstjórnin gæti grafið stríðsöxina og hafið viðræður við stjórnir Mannréttindaskrifstofu Íslands og Mannréttindastofnunar Háskóla Íslands um það , hvernig efla megi starf þeirra hvorrar fyrir sig og samvinnu þeirra í þágu þess málstaðar , sem aðstandendur þeirra hafa ávallt borið fyrir brjósti ; það er að efla mannréttindi á þeim grundvelli sem lagt var upp með við stofnun MRSÍ í Almannagjá hinn 17. júní 1994 . Að líkja því , sem hér hefur verið lýst , við , að ríkisstjórnin hafi lyft stríðsöxi er ósanngjarnt , svo að vægt sé til orða tekið . Eðli málsins samkvæmt er það ekki hlutverk ríkisstjórnar að leggja á ráðin um störf sjálfstæðra aðila eins og Mannréttindaskrifstofu og Mannréttindastofnunar . Stjórnir þeirra ákveða þar stefnu og starfshætti og einnig , hvort þær óska eftir viðræðum um samstarf við ráðherra eða ráðuneyti . Ég lýk þessari grein á sömu orðum og grein minni 11. desember : Ég vil að lokum lýsa þeirri von minni , að sú fjárveiting til mannréttindamála , sem alþingi hefur með fjárlögum falið dóms - og kirkjumálaráðuneytinu að úthluta , nýtist vel til að efla mannréttindi og skilning á gildi þeirra .