Ég sá það á netinu að þegar Andaðu ( Lungs ) eftir Duncan Macmillan var sýnt í breska Þjóðleikhúsinu þá tók það 80 mínútur . Miðað við næstum tveggja klukkustunda leiklestur Heru Hilmarsdóttur og Þorvalds Davíðs Kristjánssonar í Iðnó í kvöld hefur það væntanlega verið stytt þarna úti því þau Hera og Þorvaldur voru sannarlega ekki að slóra neitt við flutninginn . Það var Þórey Sigþórsdóttir sem stýrði ungstirnunum tveim . Unga parið er í IKEA í upphafi leiks þegar hann spyr þeirrar örlagaríku spurningar hvort þau eigi að eignast barn . Stúlkan fer alveg í flækju . Henni finnst þetta gríðarlega alvarlegt mál , enda hefur hún áhyggjur af ástandi heimsins í nútíð og framtíð . Það besta sem við getum gert fyrir heiminn er að láta okkur hverfa , alls ekki að bæta manneskju við ! En löngunin til að fjölga sér er sterk og þegar fólk hefur orðað svona hluti upphátt þá hverfa þeir ekki . Það næsta sem við vitum er að þau eru að reyna að verða ólétt . Það tekst – en þó ekki , og þau skilja að skiptum . En tilfinningarnar eru ekki dauðar og ekki þarf mikið til að fá eld í glæðurnar á ný . Eftir það herðir sagan heldur betur á sér og áður en lýkur er heil mannsævi liðin . Þetta er fantalega vel skrifað verk og samtölin svo þétt að stundum eru þau eins og skothríð þar sem jafnvel er skotið úr báðum áttum í einu þannig að maður má hafa sig allan við til að ná öllu sem þau segja . Því þau eru ekkert að fara með fleipur . Þetta er vel gefið og víðsýnt fólk sem hefur hugsað um framtíð jarðar og mannkyns og vill láta gott af sér leiða . Ég á erfitt með að ímynda mér hvernig á að sviðsetja verkið svo ég vona að það komist á svið – þó ekki sé nema til að sanna fyrir mér að það sé hægt . Persónur beggja eru skýrar og forvitnilegar frá höfundar hendi og Heru og Þorvaldi tókst vel að láta textann lifna þó að þau væru með handrit í höndunum . Þýðingin var eftir Heru sem leggur sig fram um að ná hraðanum í stílnum og hafa orðræðuna sem allra nútímalegasta . Mér fannst það takast vel en eins og stundum áður leiðist mér þessi klifun á blótsyrðinu fokk og fokking . Það var mikill léttir þegar andskotinn fékk að leysa það af einstaka sinnum !