Höfundur / Linda Björg Árnadóttir , hönnuður og lektor við Listaháskóla Íslands Við á Íslandi búum við frelsi sem við tökum sem sjálfsögðum hlut . Okkur finnst m.a. sjálfsagt að klæða okkur og líta út eins og okkur langar og / eða teljum viðeigandi hverju sinni þegar við höfum okkur til . Við höfum frelsi til þess að skapa og þróa sjálfsmynd okkar sem einstaklingar og / eða sem hluta af hóp . Það finnast hins vegar mörg dæmi um það í sögunni að ákveðinn fatnaður eða tíska hefur verið bönnuð með lögum . Þessi lög eru afleiðing íhaldssemi , valdabaráttu milli stétta og þjóða og eru merki um þvingun og útskúfun ákveðinna hópa . Að banna fatnað og tísku sem tilheyrir sjálfsmynd og menningu hópa er það sama og að banna hópinn . Tíska hefur mikið verið notuð til að aðgreina einn hóp frá öðrum eins og til dæmis fátæka frá ríkum . Í Evrópu hafa oft verið sett lög um að almúginn megi ekki klæðast ákveðnum fatnaði eða litum sem aðeins átti að vera fyrir yfirstéttina . „ Það finnast mörg dæmi um það í sögunni að ákveðinn fatnaður eða tíska hefur verið bönnuð með lögum . “ Konur hafa þurft að berjast fyrir fleiru en lagalegum jafnréttindum . Þær hafa einnig þurft að berjast fyrir réttinum til þess að klæðast með þeim hætti sem þær vilja , hvort sem það var að klæðast eins og karlmenn eða að klæðast efnislitlum ( eða -miklum ) fatnaði . Þegar konur vildu ganga í buxum , eins og karlmenn , þá féll það ekki í góðan jarðveg og boð og bönn fylgdu í kjölfarið . Sama gerðist þegar mínipilsið kom fyrst fram , þá var það bannað í nokkrum Evrópulöndum og eins þegar bikiníið kom til sögunnar skömmu seinna . Þarna báru yfirvöld því fyrir sig að viðkomandi fatnaður væri það efnislítill að hann þætti ósæmilegur á almannafæri . Sömu rök áttu greinilega ekki við þegar svokallað „ búrkíni “ , sundföt fyrir múslimakonur , voru bönnuð á nokkrum svæðum í Frakklandi og eru það enn . Það eru til mörg dæmi úr sögunni um að þeim sem tapar í stríði sé bannað að klæðast þjóðbúningi sinnar þjóðar og sé þvingaður til þess að klæðast fatnaði sigurvegaranna . Árið 1746 bönnuðu Bretar Skotum með lögum að klæðast „ tartan “ , hefðbundnum þjóðbúningi Skota sem var sterkt tákn í menningarlegri sjálfsmynd þeirra . Þetta var gert til þess að koma í veg fyrir hvers konar uppreisn þeirra á meðal . Þarna er ákveðinn fatnaður farinn að vera það sama ; pólitísk uppreisn . Á þeim tíma sem að Bretar voru með yfirráð yfir Írlandi þá voru grænn og saffrangulur bannaðir í klæðnaði því þeir voru einkennandi fyrir írskan fatnað og menningu þjóðarinnar . Það finnst í texta írsks þjóðlags frá seinni hluta nítjándu aldar að Hinrik 8 hafi látið hengja fólk fyrir að klæðast grænu . Írar þurftu seinna að endurbyggja hugmyndir um það hvað væri írskt en þær höfðu mikið tapast undir stjórn Breta . Af þessu má vera ljóst að frelsi til að klæðast hverju sem maður vill er ekki endilega sjálfsagt . Njótum þess frelsis sem við höfum og skemmtum okkur og bætum líf okkar með tísku og klæðnaði .