Af hverju er talað um að tunglið sé úr osti ? Sennilegustu skýringuna er að finna í ásýnd tunglsins . Fullt tunglið með gígum sínum er ekki ósvipað holóttum , kringlóttum osti . Kyrrláta kvöldstund , endur fyrir löngu , hefur einhver starað á tunglið og hugsað með sér : „ Þetta er nú bara eins og ostur ” og svo bent fleirum á þetta . Hitt er svo ekki ósennilegra að fleirum hafi dottið í hug að líkja tunglinu við ost , einmitt vegna þess að það er áþekkt osti að sjá . Fjölda tilvitnana má finna þar sem tunglinu er líkt við ost . Eina slíka er til dæmis að finna í riti enska leikskáldsins John Heywood ( u.þ.b. 1497 - 1580 ) , Proverbes , frá árinu 1546 : „ The moon is made of a greene cheese . ” ( „ Tunglið er gert úr grænum osti . ” ) Þarna er orðið greene , eða grænn , væntanlega notað í merkingunni ' nýr , ferskur' fremur en að átt sé við grænan lit . Nokkrum árum áður sagði franski rithöfundurinn Francois Rabelais ( 1494 - 1553 ) frá risanum Gargantúa sem í bernsku hélt að tunglið væri raunverulega úr grænum osti . Ósennilegt verður að teljast að sú trú hafi nokkurn tíma verið útbreidd , nema kannski meðal ungra barna , að tunglið væri í raun og veru úr osti . Að öllum líkindum hefur fólk leikið sér að því að líkja tunglinu við ost og sett saman ýmsar sögur þar að lútandi . Þó virðist sú saga ganga á netinu að árið 1988 hafi 13% Bandaríkjamanna haldið að tunglið væri úr osti . Heimildirnar sem fundust fyrir þessu voru þó ekki mjög áreiðanlegar og sagan verður því að teljast óstaðfest . Einnig virðast margir hafa það fyrir satt að fólk „ í gamla daga ” hafi trúað að tunglið væri úr osti . Erfitt er að finna áreiðanlegar heimildir til marks um það en margar heimildir má finna sem gefa til kynna að kenningin um að tunglið sé úr osti hafi þótt ótrúleg . Þessari ranghugmynd okkar um meinta fávisku fyrri alda svipar að nokkru til hugmyndarinnar um flata jörð sem rædd er í svari Þorsteins Vilhjálmssonar við spurningunni Hvað er upp og hvað niður í veröldinni samkvæmt Biblíunni annars vegar og raunvísindum hins vegar ? Í frásögn sinni af Gargantúa er Rabelais að lýsa villimannlegum háttum hans . Að hann telji tunglið vera úr osti er haft til marks um fáfræði hans og það gefur til kynna að frönskum almenningi á 16. öld hafi einmitt þótt augljóst að tunglið sé ekki úr osti . Fleiri dæmi eru til um að sú trú að tunglið sé úr osti sé sögð augljós fjarstæða , til dæmis í riti Englendingsins John Wilkins frá 1638 , New World . Enn þann dag í dag eru samdar sögur um ostinn í tunglinu . Í leirbrúðumyndinni A Grand Day Out eftir Nick Park ákveða félagarnir Wallace og Gromit að fara til tunglsins að ná sér í ost þar sem allur ostur er upp urinn heima hjá þeim . Þegar til tunglsins er komið gæða þeir sér á osti sem líkist engum sem þeir hafa smakkað áður ( sjá mynd ) .