Fundinn ! Tundurduflahreinsun er ekki lengur hættulegt verkefni fífldjarfra kafara . Nú á dögum eru þetta vísindi sem nýta hátæknilegan búnað smákafbáta og GPS til að hreinsa heimshöfin af þessum duldu og lífshættulegu tundurduflum . Lifandi vísindi héldu með til sjós til að fylgjast með leitinni og sjá hvernig hún fer fram . Reyndar þrengir ómsjáin sér nokkuð ofan í hafsbotninn þannig að þó að tundurdufl sé grafið undir sandinum komum við oft auga á það , “ útskýrir Antony Beer . Séu engir kaplar eða leiðslur í nágrenninu er duflið sprengt upp á staðnum . Það gerist rafrænt og þrýstingur frá hinu litla „ sympathy-detonation “ eins og tundurduflahreinsararnir kalla það , nægir til að sprengja upp hleðsluna í gamla duflinu . Það geta verið allt að 600 kg af TNT þannig að sekúndum síðar brýst risavaxin loftbóla upp í gegnum yfirborðið og augnabliki seinna stendur allt að 50 m há súla af vatni og reyk upp í loftið . Að leggja tundurdufl gengur hratt fyrir sig . En að finna þau aftur og gera óskaðleg er bæði dýrt og torsótt . Það veit Antony Beer allt um , því að á góðum degi geta hann og félagar hans einungis fundið og eyðilagt þrjú tundurdufl . Hvorki Antony Beer né aðrir tundurduflaleitendur hjá NATO eiga hættu á að missa vinnuna því talið er að enn sé að finna um milljón gömul tundurdufl , botndufl , og sprengjur frá flugvélum í heimshöfunum . Sum þeirra má rekja aftur til fyrri heimsstyrjaldar , en langflest eru leifar úr síðari heimsstyrjöldinni og í þau skipti sem tæknimenn hafa varfærnislega tekið tundurdufl í sundur geta þau staðfest að hvellhettan er enn fullvirk . Símafyrirtæki og olíu - og gasiðnaðurinn neyðast einnig til að fara afar varfærnislega við að leggja kapla og leiðslur á hafsbotninn því tundurduflin er að finna út um allt og sjaldnast er hægt að reiða sig á þau kort sem stríðandi lönd unnu yfir sprengjubelti sín . Að hluta til voru sprengjurnar ekki alltaf lagðar eftir áætlun en einnig geta sanddæluskip eða togarar hafa flutt þau til . Kínverjar notuðu frumstæð dufl þegar á 16. öld rétt eins og bæði Norðurríkjamenn og Suðurríkjamenn nýttu sér duflin í borgarastríðinu . Nú þurftu skipin ekki lengur að snerta duflin . Nýir nemar gátu t.d. brugðist við þeirri litlu breytingu sem gerist í segulsviðinu þegar skip siglir yfir tundurdufl . Aðrir nemar voru stilltir á að bregðast við hljóðum frá skrúfum skipsins þannig að koma mátti duflunum á hafsbotninn eða í keðju rétt yfir hafsbotninum . Að stríði loknu hófst umsfangsmikið hreinsunarstarf þar sem í fyrstu var leitast við að hreinsa siglingaleiðir frá opnu hafi og inn í stærstu hafnir . Margar slíkar siglingaleiðir eru ennþá eini öruggi aðgangur stærri skipa til hafna og því neyðast mörg skipin að fara nákvæmlega eftir þeim . Jafnvel eftir síðari heimsstyrjöld hafa fjölmörg tundurdufl verið lögð í höfin . Það gerðist m.a. í Kóreustríðinu og Víetnamstríðinu sem og í fyrsta Flóastríðinu . Tvö bandarísk skip hlutu þar alvarlegan skaða af tundurduflum . Tundurdufl framtíðar verða auk þess langtum fágaðri þar sem rafeindatækni nútímans gerir kleift að kóða þau þannig að þau t.d. sprengi þá fyrst þegar níunda skip í skipalest siglir yfir þau eða þegar skip af tiltekinni gerð fer hjá . Í heimshöfunum er að finna meira en milljón gömul tundurdufl . Hvellhettur þeirra eru oft furðu heillegar en ein af annarri eru þær fundnar og sprengdar af sérfræðingum frá flotum fjölmargra landa . Tundurduflin eru staðsett með því að rannsaka hafið með ómsjá og því næst sprengja kafarar og smákafbátar duflin . Lifandi vísindi eru með í leitinni .