Samt eru jólin yndisleg - hugleiðing frá 1948 Rúmir sjö áratugir eru síðan greinin ,, Jólaleyfi " birtist á prenti Jólahugleiðingin birtist í skólablaði MA í desember árið 1948 . Það var komið fram yfir miðnætti . Veðrið var kyrrt , en svalt . Ég stóð úti við borðstokkinn ásamt fleiri nemendum úr M.A. , sem voru að fara heim til sín til þess að vera þar um jólin . Þarna voru líka krakkar , sem ætluðu að vera í bænum yfir hátíðarnar , en voru komnir til þess að kveðja þá , sem heim fóru . Við stóðum þarna , töluðum saman og horfðum á fólkið , sem streymdi upp og niður landgöngubrúna . Við horfðum líka á verkamennina , sem voru þarna að vinnu . Þarna var verið að setja heilan bíl á land , og annar átti víst að fara um borð á eftir , og síðan átti skipið að fara . Þegar blásið var til brottferðar , kvöddum við vini og kunningja , sem flýttu sér í land á síðustu stundu . Svo rann skipið frá bryggjunni , þar sem þeir stóðu og veifuðu til okkar . Við veifuðum einnig , þangað til þeir voru horfnir út í náttmyrkrið . Þá sáum við aðeins ljósin í bænum , sem spegluðu sig í lygnum sjónum . Það var einnig um nótt , sem ég kom heim . Ég stóð uppi á þilfari síðasta hálftímann áður en við komum að landi og sá ljósin í litla , kæra þorpinu stöðugt færast nær . Þegar heim kom , lagði ég mig upp í rúm og svaf til hádegis . Næstu daga hjálpaði eg mömmu við jólaundirbúninginn , þessi sömu verk , sem við höfum unnið fyrir jólin frá því að ég fyrst gat farið að hjálpa henni til , en alltaf veita mér svo mikla ánægju . Við kepptumst við að búa til konfekt , laufabrauð og fleira góðgæti , sem við búum aðeins til fyrir jólin . Pabbi bjó til jólatré úr eini , sem hann festir alltaf utan á sama , gamla tréstautinn , sem þess á milli er geymdur niðri í kjallara . Svo rann aðfangadagurinn upp , þegar við lögðum síðustu hönd á undirbúninginn . Klukkan 4 var því lokið . Hvarvettna voru nýþvegin og strokin gluggatjöld og dúkar , og gólfin voru gljáfægð . Í borðstofunni var yndislegur ilmur af jólatrénu , sem nú stóð skreytt úti við annan gluggann . Nú hafði ég fataskipti og hjálpaði litlu systrum mínum í jólafötin og knýtti á þær nýju hárborðana . Klukkan 6 fórum við til kirkju . Úti var sannkallað jólaveður , og snjórinn marraði svo skemmtilega undir fótum okkar . Fólkið streymdi til kirkjunnar í smáhópum , stjörnurnar skinu , jólaklukkurnar hringdu , og friður ríkti yfir öllu . Svo þegar söngflokkurinn byrjaði að syngja „ Heims um ból “ , fann ég til þessa hátíðleika , sem alltaf grípur mig á hverju aðfangadagskvöldi . Ótal minningar frá því , er ég var lítil og fór til aftansöngs með pabba og mömmu , rifjuðust upp fyrir mér . Þessar minningar , sem þið eigið öll um það , þegar þið voruð lítil og sátuð á pabbakné í kirkjunni um jólanótt og heyrðuð prestinn lesa jólaguðspjallið og söngflokkinn syngja ,, Heims um ból “ . Og þegar þið gátuð í huganum séð Ijómandi englaskara svífa þarna uppi í dimmbláum , stjörnuskreyttum himninum . Þá voru jólin mikið skemmtilegri en núna , því að þá voruð þið lítil , en nú eruð þið stór , og það er eins og eitthvað hafi horfið úr jólunum síðan þá . En samt eru jólin yndisleg . Eftir messuna hittum við vini og kunningja , sem við óskuðum gleðilegra jóla . Allir voru brosandi , glaðir og góðir . Svo kom jólamaturinn heima — og uppþvotturinn á eftir . En þetta kvöld voru allir viljugir að hjálpa til , og enginn fýlusvipur á neinum , þó að nú þyrfti að fara með eitthvað niður í kjallara , — því að nú voru jól . Þegar allt var komið í lag í eldhúsinu , var kveikt á jólatrénu . Rafljósin voru slökkt , og nú var stofan aðeins lýst af litlu kertunum á trénu og tveim stórum kertum á orgelinu . Ég settist við orgelið og byrjaði að spila jólasálma og gömul jólalög , sem spiluð eru enn á hverjum jólum og aldrei má spila nema þá . Fullorðnir og börn tóku saman höndum og leiddust kringum jólatréð , og við sungum öll . Ég var hamingjusöm , þar sem ég sat á þessum gamalkunna stað við orgelið og sá skugga fólksins líða yfir nótnabókina fyrir framan mig . Það var svo gaman að vera aftur heima . Þegar kertin voru brunnin út , var komið með jólagjafirnar , sem allar höfðu verið látnar í stóra tösku og geymdar þar fram á þessa stund . Þegar dáðst hafði verið að jólagjöfunum , fengum við kaffi , mjólk og kökur og epli á eftir , en síðan var farið að hátta . Þannig leið þetta jólakvöld , og svona hafa flest jólakvöld heima verið frá því að ég man eftir mér . Jóladagana og flesta daga fram yfir nýár vorum við í sífelldum heimboðum eða fengum gesti , og oft var glatt á hjalla . En nú var horfin þessi helgi , sem hvíldi yfir aðfangadagskvöldinu og aldrei er nema þá . Auðvitað var glaðast á hjalla , þegar eintómt ungt fólk var saman komið . Þá var stundum farið í „ pantleik “ og út að telja stjörnurnar — og svo komu nokkrir kossar á eftir bak við dyratjöldin . Og svo var spilað fram eftir allri nóttu . Á nýársdag fórum við systurnar , vinstúlka mín og mamma í heimboð til fólks , sem á heima yzt í þorpinu . Mikill snjór var , og við þurftum allar að ganga í halarófu eftir mjórri slóðinni , til að sökkva ekki í kaf . Þarna við veginn eru tveir litlir torfbæir , sem gægðust upp úr snjónum , sem hlaðizt hafði í kringum þá . Tekið var að rökkva og búið var að kveikja þar inni . Birtan úr litlu gluggunum glampaði á fönninni fyrir utan . Þegar við komum á ákvörðunarstaðinn , var okkur tekið með kostum og kynjum , og dvöldum við þar lengi dags í bezta yfirlæti . Svona liðu flestir dagar jólaleyfisins , með skemmtunum fram á miðjar nætur , og síðan var sofið fram á miðjan dag . En brátt kom að því , að ég varð að fara aftur í skólann . Og dimman skammdegismorgun vaknaði ég við hringingu og þann blákalda veruleika , að jólaleyfinu var lokið .