Hörring kom þessum upplýsingum til tveggja helstu fuglafræðinga landsins , þeirra Bjarna Sæmundssonar og Peter Nielsens , og í framhaldi af því beittu þeir sér fyrir friðun hans og umfangsmikilli gagnaöflun um örninn . Íslendingar voru fyrstir til að friða örninn en hann og egg hans voru friðuð frá og með 1. janúar árið 1914 . Margir velunnarar arnarnaris vöruðu við lögunum um um lögbundinn útburð á eitri en flestir þingmenn sem þá sátu á Alþingi skelltu skollaeyrum við aðvörunum . Á versta skeiði arnarins á 20. öldinni voru aðeins ernir í Ísafjarðardjúpi og við Breiðafjörð en fljótlega fór hann að hasla sér völl á ný á svæðum þar sem hann hafði áður verið , til dæmis á sunnanverðu Snæfellsnesi . Frá 1959 hefur örninn verið vaktaður hér á landi . Fjölgaði örnum um sunnanverðan Breiðafjörð og hófu ernir að verpa að nýju við norðanverðan Faxaflóa . Frá 1990 hefur örnum fjölgað jafnt og þétt og er fjöldi varppara nú í kringum 65 en fjöldinn hefur þannig þrefaldast síðan hætt var að bera út strykníneitur í hræ . Það er ljóst að með því að stíga hið mikla frumkvöðlaskref að friða örninn fyrstir allra þjóða árið 1914 hafi Íslendingum tekist að bjarga erninum frá útdauða . Þetta var ekki auðvelt skref og fjölmörg önnur ljón voru í veginum , svo sem aldagömul andúð á erninum við Breiðafjörð og víðar auk þess sem útburður á eitri hafði komið í veg fyrir að erninum tækist að þrífast eðlilega . Bann við notkun á strykníneitri var því ekki síður mikilvægt skref í uppbyggingu á arnarstofninum . Sigurjón Baldur Hafsteinsson er prófessor í safnafræði við Félags - og mannvísindadeild Háskóla Íslands . Rannsóknir Sigurjóns Baldurs hafa meðal annars snúið að viðhorfi Íslendinga til dauða og sorgar , en þau viðhorf eru tengd félagspólitískum breytingum sem orðið hafa á Íslandi á undanförnum þrjátíu árum .