Það hræðilegasta hefur gerst : hryðuverkamenn hafa kastað atómsprengju á borgina og allir hafa farist . Nema Markús ( Sveinn Ólafur Gunnarsson ) og Lísa ( Lilja Nótt Þórarinsdóttir ) af því að Markús var svo snarráður að bjarga Lísu meðvitundarlausri á ögurstundu ofan í sprengjubyrgið sitt . Þannig hefst leikrit Dennis Kelly sem leikhópurinn SuðSuðVestur frumsýndi í Tjarnarbíói í gærkvöld undir stjórn Stefáns Halls Stefánssonar , og í byrginu hljóta þau að dúsa því stórhættulegt er að opna og gá hvernig umhorfs er ofanjarðar . En eins og ýmsir höfundar hafa sýnt , þeirra á meðal Jóhann Sigurjónsson í Fjalla-Eyvindi og Svava Jakobsdóttir í Lokaæfingu , getur líka verið lífshættulegt að vera kyrr í byrginu . Þrjú verk eftir Dennis Kelly hafa áður vakið athygli leikhúsáhugamanna hér á landi á þessu hæfileikaríka breska leikskáldi . Munaðarlaus kom fyrst , leikið í Norræna húsinu , og sló mann alveg kaldan , hin tvö voru líka mögnuð , Elsku barn í Borgarleikhúsinu og DNA í Norðurpólnum . Eftir lokin jafnast ekki alveg á við þessi þrjú , kannski vegna þess að efnið er kunnuglegt , en það er líka ansi vel samið . Í einangrun koma verstu eiginleikar mannssálarinnar í ljós , kúgunarárátta , valdabarátta , ofbeldishneigð , og á því verður smám saman enginn skortur í Eftir lokin . Að þessu sögðu má eiginlega ekki segja meira , annars myndi ég spilla fyrir væntanlegum áhorfendum . Stefán Hallur setur verkið upp á örlitlu gólfi með áhorfendur á alla vegu eins og veggi sprengjubyrgisins . Það virkaði afar vel . Verkinu var skipt í þætti með myrkvun til að gefa til kynna að tíminn liði , dagar , vikur … engir leikmunir nema kista með vistum sem kom að góðum notum . Sveinn Ólafur og Lilja Nótt fóru skínandi vel með hlutverk sín , hann svolítið klaufalegur , hallærisleg týpa sem hefur mátt þola stríðni á vinnustað , ekki síst hennar sem hann hefur lengi verið hrifinn af ; hún sæt og fjörug stelpa , vinsæl eins og von er til . Prýðilega kastað eins og sagt er . Eini gallinn var sá að stundum var erfitt að heyra til Lilju þegar hún sneri sér undan , hún má bæði tala svolítið hærra og hægar . Þá hefur leikari náð góðum tökum á list sinni þegar hann getur bæði talað eðlilega og þannig að heyrist og skiljist þó að hann þurfi að snúa sér frá áhorfendum . Sannarlega væri hægt að skrifa langa ritgerð um efni og efnistök þessa verks , en eins og áður gat er það ekki hægt . Þið verðið bara að sjá það sjálf ! Silja Aðalsteinsdóttir