Maður án framtíðarsýnar mun alltaf fara baka til fortíðar segir frægt máltæki . Upphafsspurning hvers ferðalags er gjarnan hvert er förinni heitið . Það er hægt að láta sig fljóta niður ána án áfangastaðar , en í því er jafnframt fólginn ákveðinn galdur . Líklega liggur sannleikurinn í jafnvæginu . Hafa augun á áfangastað og hafa til þess árar , en á sama tíma hafa þann hæfileika að fljóta með straumnum án mikillar mótstöðu þegar hann tekur yfir . Í íslenskum stjórnmálum skortir framtíðarsýn . Að minnsta kosti er hún ekki sýnileg í fréttum og í umræðum manna á milli . Í aðdragana kosninga blasir við að fólk er iðulega að greina á um útgjaldaliði t.d. hver eigi að vera ríkisframlög til opinbers reksturs eins og heilbrigðismála , hver eigi að vera skattprósenta innan kerfis sem við þegar höfum og um hver gerði hvar og hvernig í fortíðinni . Kosningaloforð sem byggja á fjármunum í víðara samhengi eru jafnframt býsna algeng . Ef einhverja framtíðarsýn er að finna nær hún iðulega til eins kjörtímabils . Mannkynið stendur nú á tímamótum . Í fyrsta lagi , loftslagsbreytingar sem munu raungerast með mun meiri afgerandi hætti á næstu árum og áratugum . Vísindamenn hafa búið til ýmis spálíkön og engin af þeim mála fallega mynd þar sem jörðin dafnar . Efnahagsleg áhrif ein og sér verða talsverð , fyrir utan áhrifin á auðlindir og náttúru jarðar , aukningu flóttamanna , fæðuöryggi og matvælaframleiðslu og svona má lengi telja – en talið er að hagvöxtur geti dregist saman allt að 10% við lok þessara aldar . Í annan stað er það tæknivæðing með innkomu gervigreindar og vélmenna , en sjálfvirknivæðing mun hafa í för með sér verulegar breytingar á vinnumarkaði . Samkvæmt skýrslu sem kom út snemma þessa árs er því spáð að 28% starfa hér á landi taki verulegum breytingum eða hverfi alveg og um 58% starfa verði fyrir miklum breytingum . Heimspekingar verða líklega eina stéttin sem mun hafa meira að gera en áður þar sem erfitt er að forrita vélmenni með sans fyrir gráu svæðunum í lífinu þ.e. a . s . þessum erfiðu ákvörðunum þar sem stöndum frammi fyrir þar sem svörin eru ekki alltaf einhlít . En spurningin er : Hvert erum við að fara ? Hvernig samfélag ætlar Ísland að vera ? Hvaða atvinnuvegi ætlum við að leggja áherslu á fyrir utan þessa hefðbundnu ? Ætlum við að skipuleggja til langs tíma , í sameiningu ? Taka forystu og vera leiðtogar eða fljóta með straumnum og bíða eftir að ferðamenn komi til landsins eða makríll syndi inn í lögsöguna . Við verðum kannski alltaf jafn heppin . Ætlum við að vera í stöðugu viðbragði – eins og hefur einkennt íslensk stjórnmál um langt skeið – eða ætlum við að sýna forsjálni . Tæknivæðing og loftslagsbreytingar krefjast langtímahugsunar . Það er áskorun í sjálfu sér . Grænar , sjálfbærar lausnir eiga að vera rauði þráðurinn – skulum við segja græni þráðurinn – í athöfnum hins opinbera í dag og til framtíðar . Sjálfbærni á að móta allar ákvarðanir hins opinbera og stuðningur við sjálfbæran lífstíl skal vera leiðarljósið í hvívetna . T.d. skulu fjárlög byggja á því og aðrar lagasetningar . Hvernig væri að nýta sjálfvirknivæðinguna og tækni til góðs ? Til að hjálpa jörðinni og okkur . Löggjafinn og stjórnvöld hafa öll þessi tæki til að stýra samfélaginu og markaðnum . Að sama skapi eru margar góðar stefnur sem hvíla í skúffum stjórnvalda sem má dusta rykið af , t.d. um græna hagkerfið . Í nýrri aðgerðaráætlun stjórnvalda í umhverfismálum er t.d. ekki minnst á fjármálamarkaðinn eða reglusetningar á því sviði í tengslum við sjálfbærar fjárfestingar . Atvinnulífið er nú samt að mestu leyti knúið áfram af fjárfestingu . Ég kalla eftir mun breiðari framtíðarsýn en nú er boðið upp á og að við krefjum stjórnmálamenn frekari svara um hvert við stefnum .