Um vísiorð í íslensku og viðskeytið -na 235 arlega stöðu og dreifingu viðskeytisins skera þær myndir sig mjög úr þar sem -na kemur fyrir viðskeytt fornöfnum . En dreifing viðskeytisins víkur enn frekar frá nútímamáli í því að það kemur fyrir án þess að vera beint viðskeytt vísiorði . Það er þó naumast tilviljun að í öllum þeim dæmum er notkun -na samfara vísiorði í nánasta umhverfi . Ekki er því ástæða til að ætla annað en að hér sé hið merkingarlega sam - band viðskeytisins við vísiorð hið sama og ella í fornmáli , þótt setning - arleg staða þess sé önnur . I handriti frá 14. öld er dæmi um þar-na : ( 52 ) hon þreifar vm hann ok mœllti fair venti ek at þinir iamningiar se . xvííj . vetra gamlir . en er hon þreifaði vm siþvna þa mœllti hon þar hneit við / jfl en þo mantv aftr koma . ( Hauksb . 450 : 12 ) Frá 15. öld er dæmi um suo-na : ( 53 ) Gud . [ o : Guðmundur ] mœllti . ecki kann ek nu hlut j at eiga ef þu ueitzt þetta giorr enn ek . þorarinn mœllti . far þu suo med na . ( AM 162 c fol . 44 : 13 ) Frá svipuðum tíma er hliðstætt dæmi í öðru aðalhandriti Konráðs sögu , Sthm 7 fol . I útgáfu Cederschiölds á sögunni er farið eftir hinu aðalhandritinu , Sthm 7 4° . Þar stendur : ( 54 ) ,, eða hvert er namn þit ? " Hann svarar : ,, Ek heitti Konraðr , " segir hann . ,, Sva iamt , " segir hon . „ Þikir þat gott nafn , " segir hon , „ a yðrv landi ? " ( Konr . 59 : 22 ) í Sthm 7 fol . stendur í stað iamt mynáin jafntna . Loks er að nefna þrjú dæmi þar sem -na kemur fyrir í nánasta umhverfi við fornafnsmyndina þat . Tvö hin fyrri eru úr handritum frá 14. öld , hið þriðja frá 15. öld : ( 55 ) Svá segja menn at njósnarmaðr sá , sem séð hafði flota Har - alds konúngs , mœlti við dœtr Þorkels : Þat sögðu þér , Geysu - dœtr at Haraldr konúngr mundi eigi koma til Danmerkr . Dótta Þorkelsdóttir svarar : þat var í gærna . ( Fornm . s . 6 254 : 9 ) ( 56 ) hann kastar a þa ordum ok spyr huort mikit gangi a skip - smidina . þeir segia æigi þat vera . hann spyr huat þui uallde . þeir segiazst æigi fa tre suo stort ne gott at heyre til kialarins . þat hefui ek spurtoö sagde hinn komne madr ok hafui konungr þo latid vijda vm sopazst . ( Flat . I 433 : 29 )