Stúdentaleikhúsið sýnir nú í Perlunni sína útgáfu af Stundarfriði Guðmundar Steinssonar , verki sem Þjóðleikhúsið frumsýndi í mars 1979 og sló þá öll aðsóknarmet í því húsi auk þess sem það var sýnt víða um lönd og er jafnvel enn . Það fer sérstaklega vel á því að láta ungar manneskjur taka þetta verk fyrir því ef einhverjir geta lært af því þá eru það þær . Leikstjóri er Karl Ágúst Þorbergsson sem hefur unnið feikilega vel með sínum hæfileikaríka hópi . Tónlistin skiptir líka máli , hana gerði Friðrik Guðmundsson . Þau sýna eins og í vor sem leið í húsnæðinu sem lengi var undir Sögusýningunni og eru svo djörf að nýta sér allan hringinn í kringlóttum vatnsgeyminum til að láta leikinn gerast í tvennum tíma . Byrja hægra megin þegar inn er komið árið 1984 , færa sig smám saman inn að miðjum boganum , þar mætast tímaskeiðin , síðan fikra þau sig yfir á vinstri kantinn og þá er komið árið 2004 . Leikhópurinn er alveg tvöfaldur og í miðjunni , í afmæli fjölskylduföðurins Haralds ( Adolf Smári Unnarsson / Hlynur Þorsteinsson ) , mætast hóparnir og gera stóra veislu . Þau léku sér skemmtilega að því þegar skipt er um leikara í hlutverkin , til dæmis fer Örnólfur gamli , faðir Haralds í fyrrihlutanum ( Grétar Mar Sigurðarson ) með fyrri hluta vísu í veislunni og biður fólk að botna , og hver botnar þá nema Örnólfur seinni hlutans ( Vilhelm Þór Neto ) ? En hver er þá munurinn á 1984 og 2004 ? Samkvæmt þessari uppsetningu ekki neinn . Enn er endalaus erill á heimili hjónanna Haralds og Ingunnar ( Björk Guðmundsdóttir / Svanhildur Heiða Snorradóttir ) þó að borðsíminn sé ekki eins hávær eru litlu friðþjófarnir í vösum manna ennþá aðgangsharðari . Enn býr fjölskyldan með tifandi tímasprengju þar sem er yngri dóttir hjónanna , Guðrún ( Hildur Ýr Jónsdóttir / Júlíana Kristín Liborius Jónsdóttir ) . Enn ætlar eldri dóttirin , Marta ( María Rós Kristjánsdóttir / Fanney Þórisdóttir ) , að verða þægur þjónn kærastans ( Stefán Ingvar Vigfússon / Tómas Gauti Jóhannsson ) og sinna öllum hans þörfum , þó að svo virðist í fyrstu sem hún ætli að verða meiri dóttir móður sinnar . Enn er sonurinn , íþróttaálfurinn Árni ( Jónas Alfreð Birkisson / Andrés Pétur Þorvaldsson ) jafn sérgóður gestur á hótel mömmu . Mér fannst leikararnir ótrúlega góðir enda eru alla vega sumir þeirra komnir með talsverða reynslu . Ég hef séð þau mörg áður , til dæmis Adolf Smára , Grétar Mar , Svanhildi Heiðu og Vilhelm Þór , og þau brugðust mér ekki heldur nú . Af þeim nýju þótti mér mest til Bjarkar koma í hlutverki Ingunnar , hún var hreinlega óhugnanlega flott , Hlyns í hlutverki hins mædda Haralds og þeirra Hildar Ýrar og Júlíönu Kristínar í hlutverki Guðrúnar . Sérstaklega var Hildur Ýr mögnuð og atriðið þegar hún berst ( bókstaflega ) við að vekja athygli föður síns var átakanlegasta senan í sýningunni . Margir munu hafa hug á að rifja upp þetta minnisstæða verk sem á sínum tíma olli straumhvörfum í íslenskri sviðslistasögu , og ég veit að það er þegar uppselt á næstu sýningar . En ekki missa móðinn , haldið áfram að reyna , það er þess virði . Silja Aðalsteinsdóttir