Halldóra Geirharðsdóttir leikkona segir frá trúðnum Barböru sem hefur glatt tónleikagesti Sinfóníunnar í áraraðir Kynnir á jólatónleikum Sinfóníuhljómsveitar Íslands 14. og 15. desemberer trúðurinn Barbara sem er leikinn af Halldóru Geirharðsdóttur . Trúðurinn hefur notið mikilla vinsælda á tónleikum hljómsveitarinnar í áraraðir og í viðtali við Halldóru segist hún frá tilurð og hlutverki trúðsins sem brú á milli hljómsveitarinnar og tónleikagesta . Aðspurð segir Halldóra að trúðurinn Barbara hafi fæðst í Nemendaleikhúsinu á sínum tíma . Við fengum leikstjóra frá París , Mario Gonzalez , sem kenndi okkur trúðatækni sem hann hafði sjálfur þróað upp úr ítalska götuleikhúsinu , og byggir á sterku sambandi við áhorfendur og spuna . Mér fannst þá í fyrsta sinn að ég ætti erindi í leikhúsið . Það var einlægni og sannleikur sem ég fékk aðgang að í gegnum þetta form . Trúðurinn er sannleiksengill , sem leitast við að gera allt eins fallegt og stórkostlegt og hann mögulega getur . Fegurð er útgangspunktur í öllu , maður undirbýr sig þannig og svo kemur rauða nefið og þá gerist eitthvað . Öll mistök eru gjafir frá Guði og því tekur trúðurinn mistökum fagnandi og endurtekur þau jafnvel þrisvar til að undirstrika hvað hann er ánægður og þakklátur fyrir þau . Frelsið fyrir mig var að fara einhvern veginn framhjá hausnum og fara þess í stað beint frá hjartanu út í talfæri og hreyfingar . „ Fegurð er útgangspunktur í öllu , maður undirbýr sig þannig og svo kemur rauða nefið “ Grét á fyrstu tónleikunum „ Hljómsveitin var á sínum tíma að leita að einhverri skemmtilegri fígúru , mörgæs eða einhverju slíku , og Helga Hauksdóttir , þáverandi tónleikastjóri spurði hvort ég hefði áhuga á að kynna Litla tónsprotann , fjölskyldutónleika hljómsveitarinnar . Ég sagði henni að ég ætti einn karakter sem héti Barbara og hún gæti mjög vel blómstrað með Sinfóníuhljómsveitinni . Mér finnst eiginlega að við Barbara höfum komist heim sem kynnar á barnatónleikum , því að ég lærði sjálf á hljóðfæri frá sex ára aldri til tvítugs en vissi þó alltaf að framtíð mín fælist ekki í því að verða hljóðfæraleikari . Þó svo að ég spilaði á hljóðfæri og væri músíkölsk og meðlimur í hljómsveit þá hafði ég ekki það sem þarf til að gerast atvinnuhljóðfæraleikari . Þegar ég byrjaði sem kynnir hjá hljómsveitinni var eins og ég hefði fundið gamalt ástarsamband , sem var jafnvel orðið enn dýpra og fallegra . Á fyrstu tónleikunum sem ég kynnti stóð ég í sviðsvængnum og grét , mér fannst svo stórkostlegt að fylgjast með hljóðfæraleikurunum , hlusta og vera inni í tónlistinni með þeim . “ Að búa til brú „ Ég lít þannig á að ég sé millistykki milli barnanna og hljómsveitarinnar , þannig að mér finnst ég bæði þurfa að halda börnunum á tánum og hljómsveitinni líka . Ef ég er með nokkra tónleika í röð reyni ég að skapa þá spennu í kringum mig að hljómsveitin viti ekki alveg upp á hverju ég tek , þannig helst hljómsveitin líka spennt fyrir því sem gerist . Ef þú ert með 1500 börn sem sitja í salnum og horfa á hljómsveit sem hefur áhuga , þá hljóta þau að hafa meiri áhuga . Ég tók líka þá stefnu að vera ekki að þylja upp ártöl , titla eða nöfn eða eitthvað sem barn getur ekki gripið , frekar að koma með eitthvað sem barnið skilur og getur tengt við hljómsveitina og verkið sem flutt er . Markmið mitt er að búa til brú sem færir barnið nær hljómsveitinni og nær tónlistinni helst þannig að börnin fari heim og geti hugsað sér að koma aftur . “ Jólatónleikar Sinfóníunnar eru á meðal vinsælustu tónleika sveitarinnar og heldur trúðurinn Barbara öllu saman af sinni alkunnu snilld . Að finna trúðinn í sjálfum sér „ Trúðurinn fagnar mistökum og gleðst yfir þeim og er þakklátur fyrir þá gjöf að fá að sjá hvað átti ekki að gera . Það væri stórkostlegt ef fleiri hugsuðu þannig , til dæmis inni á Alþingi , “ segir Halldóra og hlær og breytist skyndilega í Barböru og kemur með pólitískar afsakanir . „ Ein góð trúðaregla er sú að telja alltaf upp að þremur áður en maður svarar , það er í raun einn andardráttur . Það kemur annað svar en ef þú hefði svarað spurningunni um leið líkt og að spurningin hafi farið í gegnum allt kerfi líkamans . Annað er að glenna upp augun , með því býr maður til tilfinninguna að maður sé hissa , því fylgir óttablandin eftirvænting og forvitni . Þú opnar hjartað og lest með líkamanum . Hugsaðu þér ef 70 manna hljómsveit lifði þessa trúðareglu og væri alltaf með þá afstöðu , þá held ég að spegilfrumur gestanna myndu glennast upp og þeir hugsa : „ Það er eitthvað stórkostlegt að fara að gerast . “ Það væri náttúrlega geggjað ef hljómsveitin væri öll með rauð nef , kannski ætti ég að taka hljómsveitina á trúðanámskeið ? “ segir Halldóra sposk að lokum .