Magnus varð aðstoðarmaður við Háskólabókasafnið 1899 , og síðan aðstoðarmaður Bugges , sem var næstum því blindur , frá 1902 . Það gekk líka eftir , og árið 1908 var hann útnefndur eftirmaður hans , eftir að Bugge lést 1907 . Hann tengir saman þjóðfræði og norræna trúarbragðasögu , með sýn til klassískrar fornaldar í eina heild sem einkennist af ríku hugmyndaflugi og mikilli samtengingargáfu . Starf Magnusar Olsen sem aðstoðarmanns Bugges fólst í því að gefa út norskar rúnaristur með eldri rúnum , sem Magnus síðan lauk við . En Magnus hafði að leiðarljósi orð meistara síns , Bugges , sem sagði einhvern tíma að fræðilega grundvölluð túlkun væri betri en engin . Norske stedsnavn sosialt og religionshistorisk belyst ( 1926 ) , þar sem hann nýtir örnefni á margvíslegan hátt við túlkun sína . Þessi fræðiverk hafa skilað miklu í skilningi manna á þessum fornu samfélögum , þó að einstakar skýringar hans og niðurstöður geti orkað tvímælis . Kemur þetta allt sér vel fyrir þá , sem vilja kryfja skandinavisk örnefni til mergjar . ( Staðir og nöfn , bls. 63 ) . Auk þess flutti Magnus fyrirlestra í útvarpi og gaf út í riti fyrir norskan almenning , Hvad våre stedsnavn lærer oss ( 1934 ) . Tvö greinasöfn hans komu út í tilefni af merkisárum í lífi hans , Norrøne studier 1938 og Fra norrøn filologi 1949 . Úrval úr greinum hans var gefið út af Hinu íslenska bókmenntafélagi 1963 undir heitinu Þættir um líf og ljóð norrænna manna í fornöld , í þýðingu Guðna Jónssonar prófessors og Árna Björnssonar þjóðháttafræðings . Magnus hlaut ýmsar nafnbætur um ævina , varð heiðursdoktor við ýmsa erlenda háskóla og félagi í vísindafélögum , meðal annars bréfafélagi í Vísindafélag Íslendinga 1959 . Hann hlaut meðal annars stórriddarakross hinnar íslensku fálkaorðu . Eftirmælin eftir Magnus Olsen voru öll á einn veg . Þættir um líf og ljóð norrænna manna í fornöld . Guðni Jónsson prófessor og Árni Björnsson lektor sneru á íslenzku . Reykjavík 1973 . Greinasafn II . Reykjavík 1963 . Munnlegar heimildir um bréfasafn Magnusar Olsen .