Dómur Héraðsdóms Reykjavíkur í máli nr . E - 4048 / 2014 Db . Ragnhildar Skeoch gegn íslenska ríkinu . Með dómi Héraðsdóms Reykjavíkur sem kveðinn var upp þann 15. apríl 2016 var íslenska ríkið sýknað af kröfu stefnanda um ógildingu á ákvörðunum ríkisskattstjóra um álagningu viðbótarauðlegðarskatts tekjuárin 2010 , 2011 og 2012 . Í málinu var deilt um hvort ákvæði laga um auðlegðarskatt færu í bága við meðalhófsreglu stjórnskipunarréttar og jafnræðisreglu stjórnarskrárinnar . Í dómi héraðsdóms kemur fram að löggjafinn hafi verið talinn hafa víðtækt vald til að ákveða hvaða atriði ráði skattlagningu , jafnvel þó slík ákvörðun feli í sér eignaskerðingu . Skattlagning þurfi þó ávallt að vera byggð á almennum mælikvörðum og jafnræði . Þá taldi dómurinn að það eitt að stefnandi hafi þurft að ráðstafa stórum hluta tekna sinna eins og þær voru á umræddum tekjuárum til greiðslu álagðra opinberra gjalda , þ.e. fjármagnstekjuskatts , auðlegðarskatts og viðbótarauðlegðarskatts leiði ekki eitt og sér til þess að lögin um auðlegðarskatt teljist fara í bága við 72. , 76. og 65. gr. stjórnarskrárinnar , sbr. dóm Hæstaréttar Íslands í málinu nr. 726 / 2013 , Guðrún Helga Lárusdóttir gegn íslenska ríkinu frá 10. apríl 2014 . Þá telur dómurinn að heildarskattbyrði beri að miða við sérhvert álagningarár og því hafi skattbyrði stefnanda verið nokkuð lægri en stefnandi heldur fram . Ennfremur kemur fram í dóminum að að teknu tilliti til markmiðs laganna um auðlegðarskatts , þ.e. að afla ríkinu tekna og til þess að draga úr fjárlagahalla , sem og þess að skatturinn var tímabundinn og með háu fríeignarmarki verði ekki talið að álagningin brjóti gegn ákvæðum stjórnarskrárinnar .