Sennilega hafa evrópsku ferðalangarnir ekki farið varlega að dýrunum . Á Indlandi og í Nepal lenda fáeinir tugir manna í kjafti bengal-tígrisdýranna á hverju ári . Dæmi eru um að ljónahópur hafi átt í átökum við bændur og hirðingja og drepið þá . Slíkar árásir eru þó sem betur fer afar sjaldgæfar . Gestir í dýragörðum og ferðalangar í safaríferðum hafa orðið uppvísir að því að reyna að klappa ljónum eins og þau væru gæfir heimiliskettir en slíkt getur endað með stórslysi eða jafnvel dauða . Hér hefur verið talað um grimmd ljóna en sú orðanotkun á tæplega rétt á sér . Í rauninni er þetta aðeins eðlileg sjálfsbjargarviðleitni rándýra sem byggja afkomu sína á að drepa sér til matar . Við Íslendingar höfum ekki verið lausir við neikvæð viðhorf í garð rándýra í náttúru okkar . Gott dæmi um það er refurinn sem er eina upprunalega landspendýrið í íslenskri náttúru . Hann hefur á sér slæmt orð sökum grimmdar , sérstaklega þegar hann gerist dýrbítur . Ef við snúum okkur aftur að ljónunum þá má að lokum nefna að frægustu dýrin sem lagst hafa á menn eru sennilega ljónin tvö frá Tsavo sem herjuðu á verkamenn sem unnu að lagningu járnbrautar í suðurhluta Kenía árið 1898 . Verkamennirnir , sem aðallega voru frá Indlandi , urðu fyrir tíðum árásum ljónanna sem náðu að drepa tæplega 140 manns . Það var verkfræðingurinn Patterson sem að lokum náði að fella dýrin en minnstu munaði að þau hefðu orðið honum að fjörtjóni . Síðar skrifaði hann bókina Mannæturnar frá Tsavo . Löngu seinna var gerð kvikmynd byggð á sögu hans , sem nefnd var á frummálinu The Ghost and the Darkness , þar sem stórleikarinn Michael Douglas fór með aðalhlutverkið . Steinunn Kristjánsdóttir er prófessor í fornleifafræði við Sagnfræði - og heimspekideild Háskóla Íslands . Helstu rannsóknasvið hennar eru miðaldafornleifafræði , norræn fornleifafræði , kirkjusaga , klausturfornleifafræði , kynjafornleifafræði , þróun húsagerða og miðlun vísindalegrar þekkingar .