Karakterinn Sókrates er mannlegur í bókunum og auðmjúkur gagnvart þekkingu og sannleika , þykist ekki vita svörin og kenndi þá list að spyrja spurninga enda kallaður ljósmóðir viskunnar . Platón telfdi Sókratesi fram í baráttunni við mælskulistina , þar sem greinarmunur á réttu og röngu var þurrkaður út . Platón miðlaði efni sínu með samtölum í texta og hann skapaði karaktera . Hann skrifaði m.a. til að móta siðferðileg hugtök og næstu heimsmynd . Hann varð að skrifa því hann var þátttakandi í ummyndun tíðarandans . Skriftir eru gjöf til lesandans Rithöfundar gætu eflaust aldrei komið sér saman um svar við spurningunni hvers vegna þeir skrifi . Hver og einn þarf að svara fyrir sig og síðar gæti félagsvísindamaður flokkað svörin og lesið úr þeim til að komast að því sem ekki var vitað . Það er hægt að greina hvað rithöfundar skrifa , skipa efninu í greinar , það má átta sig á hvernig þeir skrifa , hvaða aðferð er beitt við skrifin en við verðum að spyrja þá sjálfa hvers vegna þeir skrifa . Eftir að ég fór að lesa og skrifa af krafti þá vaknaði með mér undrun yfir því að heimurinn væri ekki eins og aðrir héldu fram að hann væri . Ég gat líka breytt heiminum með hugsun , orðum og skrifum , lagt fram aðra veröld en oftast var sögð og haldið að manni . Ég gat séð fegurðina og fyllst löngun til að sýna öðrum inn í leyndardóminn . Án lesenda var þetta þó vonlaust . Að þessu leyti er það rétt : að skriftir eru gjöf til lesandans . Að skrifa sig inn í leyndardóminn ZHI BU ZHi í kínverskri heimspeki merkir að vita það sem ekki er vitað , það er leyndardómurinn - og þörfin hjá rithöfundi er að skrifa sig inn í hann . Þekking er áunnin en skilningur er innsæi . Ég bý yfir þekkingu en veit fátt , það er innsæið , þörfin og áhuginn sem knýr mig áfram . Verkefnið er að skrifa mig í áttina að áfangastað , stundum má engan tíma missa , því stundaglasið gæti tæmst áður en hugljómun verður , áður en skáldagyðjan opnar dyrnar . Rithöfundurinn stígur inn og vill bera hið hulda út í birtuna til að sýna öðrum - eitthvað sem enginn hefur séð áður . Það er gjöfin . Leyndardómurinn verður þó alltaf hulinn og aðeins orðspor hans hefur borist okkur til eyrna en listagyðjurnar níu auk Saffó frá Lesbos geta lýst upp leiðina . Verkefnið alla daga er að ganga veginn jafnvel þótt augljóst sé að enginn komist alla leið , ekki fremur en steinn Sisyfusar gæti nokkurn tíma numið staðar á toppi fjallsins . Ef til vill hefur ljósbrot af leyndardóminum vitjað einhvers í draumi og vakið þrá til að skrifa sig út úr völundarhúsi skipulagsins . Eitt er víst , að rithöfundurinn þarf alltaf hjálp frá lesandanum , án hans reikar hann um í myrkri . Skriftirnar eru gjöf til lesandans því höfundurinn skrifar ekki fyrir sjálfan sig . Heimspekikaffi : Hvers vegna skrifa rithöfundar ? Margir hafa glímt við spurninguna Hvers vegna skrifa rithöfundar ? í gegnum tíðina en þrátt fyrir það er það alltaf áskorun að gera tilraun til að svara henni . Skriftir eru frjáls athöfn sem við Sigurlín Bjarney Gísladóttir ljóðskáld höfum skrifað um núna í nóvember . Við munum flytja hugleiðingar okkar um efnið í heimspekikaffi í Gerðubergi 20. nóvember kl. 20 og gefa gestum kost á að leggja til svör . Það er ókeypis á þennan viðburð og allir velkomnir , jafnt lesendur sem rithöfundar . Uns yfir lýkur eftir Alinu Margolis-Edelman er ógleymanlegt verk um minningar ungmennis í gettóinu í Varsjá í Póllandi í síðari heimstyrjöldinni . Getum við staðið hjá og beðið eftir misvitrum forsetum eða duttlungafullum hagsmunasamtökum ? Hún ... Þetta er mannbætandi bók , full af tárum og hlátri .