Ákvörðun Útlendingastofnunar um að synja um að taka umsókn kæranda um alþjóðlega vernd til efnismeðferðar á grundvelli c-liðar 1. mgr. 36. gr. laga um útlendinga og endursenda hann til Þýskalands er felld úr gildi . Þann 12. desember 2017 er kveðinn upp svohljóðandi úrskurður nr. 693 / 2017 í stjórnsýslumáli nr . KNU17110057 á ákvörðun Þann 28. nóvember 2017 kærði [...] , fd . [...] , ríkisborgari [...] ( hér eftir nefndur kærandi ) og f.h. sonar hans [...] , fd . [...] , ákvarðanir Útlendingastofnunar , dags. 1. og 2. nóvember 2017 , um að taka ekki til efnismeðferðar umsóknir þeirra um alþjóðlega vernd á Íslandi og endursenda þá til Þýskalands . Fyrrgreindar ákvarðanir eru kærðar á grundvelli 7. gr. laga um útlendinga nr. 80 / 2016 og barst kæran fyrir lok kærufrests . II . Ákvörðun Útlendingastofnunar Niðurstaða ákvörðunar Útlendingastofnunar var sú að umsókn kæranda og barns hans um alþjóðlega vernd yrði ekki tekin til efnismeðferðar hér á landi og þeir skyldu endursendir til Þýskalands . Lagt var til grundvallar að Þýskaland virði ákvæði mannréttindasáttmála Evrópu og flóttamannasamnings Sameinuðu þjóðanna , þar með talið bann við endursendingu til ríkis þar sem líf og frelsi kæranda kynni að vera í hættu ( non-refoulement ) . Því fæli flutningur kæranda og barns hans til Þýskalands ekki í sér brot gegn 42. gr. laga um útlendinga . Þá var talið að kærandi hefði ekki slík tengsl við Ísland að ástæða væri til að beita ákvæði 2. mgr. 36. gr. laga um útlendinga . Útlendingastofnun taldi að sérstakar ástæður í skilningi 2. mgr. 36. gr. laga um útlendinga væru ekki til staðar í máli kæranda . Kærandi var ekki talinn í sérstaklega viðkvæmri stöðu sem áhrif hefði á mál hans . Í ákvörðun Útlendingastofnunar í máli sonar kæranda kom fram að hann væri barn að aldri í fylgd með foreldri sínu og tæki ákvörðun í máli hans mið af því án þess að afstaða væri tekin til viðkvæmrar stöðu sonar kæranda . Það var mat Útlendingastofnunar að gildistaka laga nr. 81 / 2017 , um breytingu á lögum um útlendinga , og lögskýringargögn þar að lútandi hefðu ekki í för með sér breytingu á túlkun hugtaksins sérstakar ástæður í 2. mgr. 36. gr. laga um útlendinga . Aðstæður kæranda og barns hans féllu ekki undir 16. gr. reglugerðar Evrópuþingsins og ráðsins ( ESB ) nr. 604 / 2013 ( hér eftir nefnd Dyflinnarreglugerðin ) og væru ekki slíkar að ástæða væri til að beita 1. mgr. 17. gr. reglugerðarinnar í málinu . Kærandi og barn hans skyldu yfirgefa Ísland og bæri að senda þá til Þýskalands , sbr. c-lið 1. mgr. 36. gr. laga um útlendinga . Í ákvörðun barns kæranda kom fram að það væri niðurstaða stofnunarinnar , með vísan til niðurstöðu í máli foreldris barnsins og að gættum ákvæðum barnasáttmála Sameinuðu þjóðanna , barnaverndarlaga og útlendingalaga , sbr. m.a. 2. mgr. 10. gr. laganna , að hagsmunum þess sé ekki stefnt í hættu með því að það fylgi föður sínum til Þýskalands . Samþykki Þýskalands er byggt á því að kærandi hafi fengið synjun á umsókn sinni um alþjóðlega vernd þar í landi . Eru skilyrði c-liðar 1. mgr. 36. gr. laga um útlendinga uppfyllt . Sé ólögráða barn í fylgd annars eða beggja foreldra sinna eða annars úr fjölskyldunni sem hefur það á framfæri sínu og sá fer fram á réttarstöðu flóttamanns , ber að ákvarða réttarstöðu barnsins í samræmi við meginregluna um einingu fjölskyldunnar . Ljóst er að barn það sem hér um ræðir er í fylgd föður síns og haldast úrskurðir feðganna því í hendur . Við mat á því hvort senda eigi umsækjanda um alþjóðlega vernd til ríkis , sem hefur samþykkt að taka við honum á grundvelli Dyflinnarreglugerðarinnar , ber stjórnvöldum að leggja sjálfstætt mat á hvort aðstæður þar brjóti gegn 3. gr. mannréttindasáttmála Evrópu , sem kveður á um að enginn maður skuli sæta pyndingum eða ómannlegri eða vanvirðandi meðferð eða refsingu . Stjórnvöld eru þó ávallt bundin af réttmætisreglu stjórnsýsluréttar en af henni leiðir að sjónarmiðin skulu vera málefnaleg . Tilteknar breytingar á framsetningu 36. gr. laga um útlendinga nr. 80 / 2016 hafa þó leitt til þess að nefndin hefur talið að veita bæri sjónarmiðum sem tengjast stöðu einstakra umsækjenda aukið vægi í þessu heildarmati . Í framkvæmd nefndarinnar frá gildistöku laga nr. 80 / 2016 hefur þetta leitt til þess að málum sem tekin hafa verið til meðferðar á grundvelli sérstakra ástæðna hefur fjölgað lítillega . Engu að síður hefur skilvirkni umsóknarferlisins og mikilvægi samvinnu aðildarríkja Dyflinnarsamstarfsins áfram vegið þungt í mati nefndarinnar . Í því áliti kemur eftirfarandi fram : Fyrir nefndinni var rætt um texta í greinargerð með frumvarpinu þar sem áréttaður er sá vilji löggjafans að ávallt skuli taka til efnislegrar meðferðar umsóknir um alþjóðlega vernd ef umsækjandi er í sérstaklega viðkvæmri stöðu , sbr. 6. tölul. 3. gr. laga um útlendinga . Í framsöguræðu við 2. umræðu voru þessi sjónarmið árréttuð og hnykkt á með þeim ummælum að ekki ætti „ að vera neinn vafi á því hvað átt sé við með sérstakri stöðu . “ Í þeim tilvikum beri að líta svo á að sérstakar ástæður séu fyrir hendi í málinu og að það skuli almennt tekið til efnismeðferðar . Mat Útlendingastofnunar á sérstökum ástæðum í skilningi 1. málsl. 2. mgr. 36. gr. laga um útlendinga Framangreind umfjöllun kærunefndar útlendingamála um vægi sjónarmiða við mat á því hvort sérstakar ástæður séu fyrir hendi skv. 2. mgr. 36. gr. laga um útlendinga var fyrst birt þann 16. október sl. með úrskurðum kærunefndar nr. 550 / 2017 , 552 / 2017 og 553 / 2017 sem eru dags. 10. október sl . Ákvarðanir Útlendingastofnunar í málum kæranda og barns hans voru birtar fyrir kæranda þann 14. nóvember 2017 . Umfjöllun kærunefndar um breytta framkvæmd varðandi mat á sérstökum ástæðum , skv. 2. mgr. 36. gr. laga um útlendinga , lá því fyrir þegar Útlendingastofnun tók ákvarðanir í málum kæranda og barns hans . Í 7. gr. laga um útlendinga kemur fram að ákvarðanir Útlendingastofnunar og lögreglunnar samkvæmt lögunum er heimilt að kæra til kærunefndar útlendingamála . Í 6. gr. laga um útlendinga segir hlutverk , valdsvið og skipan kærunefndar útlendingamála . Í 1. mgr. ákvæðisins kemur fram að kærunefnd útlendingamála er sjálfstæð stjórnsýslunefnd sem úrskurðar í málum sem til hennar eru kærð á grundvelli 7. gr. laganna . Í því sambandi er jafnframt áréttað að úrskurðir nefndarinnar séu fullnaðarúrskurðir á stjórnsýslustigi og verði lögmæti þeirra því einungis borið undir dómstóla . Þannig fæst nauðsynlegt samræmi í stjórnsýsluframkvæmd og jafnræðis aðila er gætt . Eins og að framan greinir breytti kærunefnd útlendingamála fyrri stjórnsýsluframkvæmd varðandi þau málefnalegu sjónarmið sem koma til skoðunar við mat á því hvort sérstakar ástæður séu fyrir hendi í máli , sbr. 2. mgr. 36. gr. laga um útlendinga , og vægi þeirra , með úrskurðum nefndarinnar sem voru birtir 16. október 2017 . Í ákvörðunum Útlendingastofnunar í málum kæranda og barns hans var hins vegar ekki fjallað um þau meginsjónarmið sem skulu vera ráðandi við mat í málunum . Meginmarkmið stjórnsýslukæru er að tryggja réttaröryggi borgaranna með því að gera þeim kleift að fá umfjöllun um mál sín á tveimur stjórnsýslustigum . Að mati nefndarinnar verður rökstuðningur í ákvörðunum í málum kæranda og barns hans ekki skilinn á annan veg en að Útlendingastofnun hafi haft ásetning til þess að ekki færi fram viðhlítandi mat á þeim sjónarmiðum sem stofnuninni var skylt að leggja til grundvallar í ákvörðununum varðandi sérstakar ástæður í skilningi 2. mgr. 36. gr. laga um útlendinga . Óháð því hvort skortur á framangreindu mati hefur haft áhrif á niðurstöðu málsins er ljóst að um er að ræða kerfisbundinn annmarka í meðferð mála hjá Útlendingastofnun sem kærunefnd útlendingamála , í ljósi yfirstjórnunar - og eftirlitsheimilda vegna meðferðar þessara mála , er skylt að bregðast við . Verður því ekki hjá því komist að fella ákvarðanir í málum kæranda og barns hans úr gildi . Lagt er fyrir Útlendingastofnun að taka mál kæranda og barns hans aftur til meðferðar . Úrskurðarorð Ákvarðanir Útlendingastofnunar í málum kæranda og barns hans eru felldar úr gildi . Lagt er fyrir Útlendingastofnun að taka umsóknir kæranda og barns hans til meðferðar á ný .