Við fórum í fyrsta skipti á Ungleik í Borgarleikhúsinu í gær og fannst satt að segja talsvert til um þá reynslu . Þarna voru leikin fimm stutt verk eftir jafnmarga höfunda , leikararnir og leikstjórarnir voru úr sama áhugamannahópnum um leiklist og það er mikils að vænta af þessu unga og ástríðufulla fólki . Fyrsta verkið , Sýslumaðurinn í Kópavogi eftir Margréti Örnu Viktorsdóttur , var miskunnarlaus og launfyndin mynd af vélrænu og tilfinningaheftu skrifræðisþjóðfélagi . Þegar verkið gerist þarf ekki aðeins að fara í Kópavoginn til að fá nýtt ökuskírteini ( sem liggur ekki á lausu ) heldur líka til að fá leyfi til að gifta sig . Og þá er ekki verið að tala um hefðbundin fríheit heldur leyfi til að láta velja handa sér maka eftir skyndifundi með öðrum sem vilja líka gifta sig . Victoria Björk Ferrell var móttökuritari sýslumanns og tókst aðdáunarlega vel að halda pókerfeisi í samtölum sínum við viðskiptavini í ólíku ástandi . Og krakkarnir sem komu og báðu til hennar eins og guðs á skrifstofunni , Kristín Ólafsdóttir , Jökull Smári Jakobsson , Katrín Helga Ólafsdóttir , Jón Nordal og Alexander Guðjónsson , voru hver öðrum betri . Vilhelm Þór Neto stýrði af öryggi . Þrá eftir Jóhannes Ólafsson var ekki eins markvisst verk , kannski reyndi það að fara of víða og fjalla um of margt á þessum stutta tíma . Umfjöllunarefnið er óánægja með það sem við höfum og þráin eftir einhverju öðru og meira spennandi . Elliði ( Ari Freyr Ísfeld Óskarsson ) er kvæntur Borg ( María Rós Kristjánsdóttir ) en heldur við Líf ( Margrét Ásta Arnarsdóttir ) í íbúð Ragnars ( Ingólfur Gylfason ) sem er erlendis . Þegar hann kemur heim virðist fjara undan framhjáhaldinu en við skiljum við Elliða ósköp vansælan . Jóhannes stýrði verki sínu sjálfur og það gerðu líka höfundar næstu tveggja verka . Plöntur og skrifborð eftir Birni Jón Sigurðsson var kannski best skrifaða verkið og vel leikið líka . Þar kynnumst við hjónunum Guðrúnu ( Kristín Ólafsdóttir ) og Guðmundi ( Tryggvi Björnsson ) sem hafa keypt sér nýtt skrifborð og ætla að rýma til fyrir því með því að losa sig við tvær stórar plöntur af gerð sem er kölluð indíánafjöður . Ég þekki þær plöntur , þær geta orðið æði plássfrekar . En þegar Guðrún er búin að losa sig við aðra reynist hún ekki geta fengið sig til að fjarlægja hina án þess þó að rökstyðja það á nokkurn hátt . Það irriterar mann hennar , sem er geysilega skipulagður og hraðmælskur , hann þolir engan afslátt afþví sem ákveðið hefur verið . Ekki skánar ástandið þegar María ( Katrín Helga Ólafsdóttir ) systir Guðrúnar kemur og tefur fyrir þessum merkilegu framkvæmdum á heimilinu . Verkið gefur skýra mynd af harðstjórn á heimili og leikararnir sýndu því fullan skilning . Sérstaklega öflugur var Tryggvi sem hinn dómharði eiginmaður , og sérfræðingamálið sem hann talaði var hrein snilld . Milli svefns og vöku eftir Þórhildi Dagbjörtu Sigurjónsdóttur var byggt á virkilega skemmtilegri hugmynd sem líka var vel útfærð . Melkorka ( Katla Ársælsdóttir ) er að reyna að sofna , framundan er erfiður skóladagur . Í huga hennar takast álitaefnin á og holdgerðar innri raddir , hugsanir um framtíðina ( Thea Atladóttir ) , fortíðina ( Helgi Grímur Hermannsson ) og allt bullið og vitleysuna í nútíðinni ( Jón Nordal ) , halda fyrir henni vöku . Þórhildur leikur á marga og ólíka strengi í þessu stutta en eftirminnilega verki , hlutar þess eru ljóðrænir , aðrir ljónfjörugir og svo á djúp alvara raunveruleikans líka sinn stað . Lokaverkið , Austurglugginn eftir Matthías Tryggva Haraldsson , átti lengst í land enda efnið erfitt : það fjallar um heimsendi og sannleikann , hvorki meira né minna . Alma Mjöll Ólafsdóttir stýrði . Það besta við þetta verk var að það gaf Tryggva Björnssyni færi á að skapa allt allt öðruvísi týpu en í Plöntum og skrifborði . Hann getur ýmislegt , sá drengur . Ég tek af einlægni undir með Stefáni Ingvari Vigfússyni , skipuleggjanda Ungleiks , og óska þess að Ungleikur fái að lifa og dafna . Það er ómetanlegt að sjá fjölbreytnina og hæfileikana sem þetta unga fólk sýnir . Það fyllir mann bjartsýni á að næsta kynslóð eigi eftir að endurnýja menningararf okkar af krafti og hugkvæmni .