Marcus Tullius Cicero var uppi á 1. öld fyrir Krist , þegar stóð yfir gullöld rómverskra bókmennta og umbrotaskeið í stjórnmálum rómverska ríkisins . Cicero lét mikið að sér kveða á báðum sviðum , enda er nafn hans enn meðal þeirra frægustu úr fornöld . Um ellina er eitt aðgengilegasta heimspekirit þessa meistara latneskrar tungu og hefur verið víðlesið að fornu sem nýju . Ritið er stutt samræða í aristótelískum stíl , en ólíkt samræðum Platóns er þar einni persónu falið að reifa umfjöllunarefnið lungann úr bókinni ; hér hinum sögufræga Cató eldra , sem er látinn mæla fram sjónarmið Ciceros sjálfs . Höfundur beitir þeirri aðferð í röksemdafærslu sinni að taka saman þær staðhæfingar sem helst eru hafðar sem rök fyrir því að ellin sé böl og hrekja skipulega hverja fyrir sig . Þannig andmælir hann fyrst þeirri skoðun að ellin útiloki menn frá störfum sínum , þá að hún dragi úr þreki þeirra , að hún svipti þá lífsnautn og loks að vissan um nánd dauðans hefti lífsgleði fólks . Cicero hafði tvo um sextugt þegar hann samdi samræðuna , en starfsþrek hans og afköst höfðu þó síst dvínað með aldrinum . Ári síðar var hann myrtur af pólitískum andstæðingum sínum . Í verki sínu um ellina tekst hann á við veigamiklar spurningar , fyrst og fremst þá hvernig lífinu skuli háttað þannig að ellin verði manni jafndýrmæt og önnur æviskeið , en einnig ræðir hann um dauðann og hvort hann beri að óttast sem böl eða taka sem blessun . Röksemdir Ciceros sverja sig hér sem oftar í ætt við stóuspeki , þótt hann fylgi þeirri stefnu ekki í einu og öllu . Í ritum sínum reynir hann að túlka gríska hugsun fyrir Rómverjum og bætist því við eigið vægi þeirra heimildagildi um hinar hellenísku heimspekikenningar , auk þess sem hann skrifaði fyrstur manna um ýmis heimspekileg efni á latínu og átti þar með ríkan þátt í sköpun þess tungutaks sem mótað hefur hugsun og fræðastarf á evrópskum málum . Um ellina fylgir inngangur Eyjólfs Kolbeins , þar sem hann greinir frá skipan rómverska lýðveldisins á dögum Ciceros , starfsferli ræðuskörungsins og persónu hans , sem er óvenjulega vel þekkt af fjölda sendibréfa hans til vinar síns Atticusar . Eftir Cicero hefur einnig komið út Lærdómsritið Um vináttuna .