Á síðustu mánuðum hef ég lesið í gegnum mörg af hrunmálunum . Þar eru fyrrum stjórnendur bankanna iðullega spurðir spjörunum úr , um starfsemi sem átti sér stað fyrir ótal mörgum árum síðan . Oftast segjast þeir hafa gleymt því sem um var rætt . Þegar ég les það , er ég aldrei viss hvort um sé að ræða slappa varnartaktík eða enn eitt dæmið um mannlegan breyskleika . Ég man varla sjálfur hvort ég fór í ræktina í síðustu viku eða ekki . Ástæðan fyrir minnisleysinu getur líka verið að starfsmenn og stjórnendur banka eru að taka mikilvægar ákvarðanir hvern einasta dag í starfi sínu . Á hverjum degi er ákveðið hverjum skal lána og hverjum ekki . Oft eignast bankar tímabundin hlut í hinum ýmsu fyrirtækjum . Allar þær ákvarðanir eru teknar með það í huga að auka tekjur bankans og takmarka áhættu . Það á ekki að leggja í bankann tóman blús né fjárfesta í slíkum . Á síðustu árum hafa íslensk fjármálafyrirtæki starfað við ansi sérstakar aðstæður . Þar hafa mestu ráðið gjaldeyrishöftin . Þau hafa sett öllum fjármagnseigendum miklar skorður og leitt til þess að bankarnir og lífeyrissjóðirnir þurfa að fjárfesta nær öllu sínu fjármagni á Íslandi . Á sama tíma höfum við ríkisrekna banka en þessir ríkisreknu bankar starfa mikið til á sama hátt hinir einkareknu . Ríkisbankar á þenslutímum . Í dag eru þenslutímar . Það er mikill vöxtur í atvinnulífinu . Á slíkum tímum eykst framboð af lánsfjármagni . Bankarnir keppast þá við að finna góða fjárfestingarkosti sem eru jafn misgóðir og þeir eru margir . Það er ekki alltaf veðjað á réttan hest . Lífsferill fyrirtækja er oft jafn sveiflukenndur og stjórnmálaferill Sigmundar Davíðs . Hættan er sú , við þessar aðstæður sem hér hefur verið lýst , að bankarnir fari að fjárfesta í meiri mæli í „ lélegum verkefnum . “ Verkefni þar sem óvissan er meiri . Helsta dæmið um slík fyrirtæki eru sprotafyrirtæki . Ung fyrirtæki sem beita sér að nýsköpun í atvinnulífinu . Þar búa oft stórir draumar að baki , en þörf er á miklu fjármagni til þess að þeir geti orðið að veruleika . Svo er stóra spurningin hvort fyrirtækið muni nokkurn tíma skila af sér arði . Mun Sigmundur Davíð vera formaður Framsóknarflokksins þegar vikan er liðin ? „ Ævintýri í boði ríkisbanka “ Ef eigendur banka eru ósáttir við þá stefnu sem banki myndar sér í lánveitingum geta þeir annaðhvort beitt sér fyrir stefnubreytingu eða selt sinn hlut í bankanum . Þannig er ekki með ríkisbankanna . Hvorugt stendur til boða . Þeir sem eiga bankann , þ.e. við Íslendingar , höfum lítil ítök þegar kemur að vali bankastjóra og við fáum mjög takmarkaðar upplýsingar um almennan rekstur bankans . Þegar að sá dagur rennur upp að áhættusamar lánveitingar eða fjárfestingar hafi ekki borið árangur eru það samt skattgreiðendur sem bera ábyrgðina . Hægt er að færa rök fyrir því að aðstæður hér á landi séu margt svipaðar þeim sem hér ríktu áður en „ . com bólan “ svokallaða sprakk , rétt eftir aldamót . Þá hafði verið fjárfest gríðarlega mikið í sprotafyrirtækjum tengdum hugbúnaði . Þá vorum við samt ekki í gjaldeyrishöftum , né var jafn stór hluti bankakerfisins í höndum ríkisins . Í náinni framtíð gætum við því verið í þeirri stöðu að hugbúnaðarbóla sé sprungin , ævintýrið búið og allt í boði skattgreiðenda .