Í gær skrópaði ég , mætti ekki í vinnuna ; ekki vegna þess að ég nennti ekki að vinna , þvert á móti finnst mér skemmtilegt að puða , en ég fann bara að ég hafði ekki hausinn með mér . Ég settist því bara við skrifborðið heima og í stað þess að halda áfram að skrifa þá sögu sem ég er með í pípunum tók ég fram eina af þeim þýðingum sem ég þarf að skila af mér á næsta ári . En í morgun var ekkert sem gat stoppað mig . Ég arkaði af stað niður á skrifstofu strax í dagrenningu . Í mig hafði safnast yfirkraftur , svo mikill að ég átti erfitt með að hemja sjálfan mig þegar ég gekk af stað . Ég fann að vísu þegar ég strunsaði niður Søbækvej hvað taskan mín var full af dóti án þess að ég vissi hvað ég bar eiginlega með mér í þessari svörtu leðurtösku sem ég læt hanga á öxlinni á mér . Ég ákvað að ég skyldi taka til í töskunni þegar ég kæmi í vinnuna . Innihald töskunnar minnar . ( Tölvan og iPadinn minn eru ekki með á myndinni . Heldur ekki tyggjóið sem ég borðaði . ) Listi yfir dót í töskunni minni . 1 . Tölvan . Apple iBook sem fylgir mér hvert sem ég fer . Hún er sennilega orðin sex ára og er orðin hæggeng eins og gamall , feitur hundur . Hún er farin að láta mig bíða eftir sér þegar ég skrifa á hana ; skemmtir mér með snúningi hins litríka hjóli dauðans . 2 . Bókin En tur i skoven , Bill Bryson . Þessa bók hef ég oft meðferðist því mig langar svolítið að skrifa eins bækur og Bill Bryson . Bækur sem eru einskonar lýsing á afmörkuðu , spennandi og óvenjulegu verkefni , frá upphafi til loka . Eins og þessi bók er lýsing á gönguferð Bills og vinar hans Stephen eftir hinum 3300 km langa stíg ( The Appalachian Trail ) sem liggur meðfram austurströnd Bandaríkjanna . Bill Bryson er fyndinn og skemmtilegur en um leið áhugaverður . Ég er að leita að nógu áhugaverðu verkefni sem getur borið slíka frásögn . Bók Huldars Breiðfjörðs , Góðir Íslendingar er dæmi um vel heppnaða bók í anda Bills . 3 . Bókin hans Dóra DNA , Kokkállsem ég er að lesa núna þessa dagana liggur í töskunni og ég á bara 12 blaðsíður eftir . Ég hafði hugsað mér að klára hana í dag , fá mér sæti á fína hægindastólnum við gluggann á skrifstofunni , hella upp á tvöfaldan espresso og lesa þessar síðustu síður bókarinnar . Framan af var ég mjög ánægður með bókina . Mér fannst kraftur í textanum ; óvenjulega mikill kraftur . Mér fannst höfundur líka frumlegur í meðferð textans og mér þótti hann frekar fyndinn . En í seinni hluta bókarinnar gerist eitthvað sem erfitt er að festa hönd á . Það vantar sömu frásagnargleði og í fyrri hluta bókarinnar . Maður missir pínulítið áhugann á aðalpersónunni , kærustunni og stöðu mála . En ég klára í dag . 4 . Ræða Olgu Tokarczuk sem hún ætlar að halda á móttökuathöfninni fyrir Nóbelsverðlaunin . En það var einmitt þessi pólski rithöfundur sem var valinn Nóbelsverðlaunahafi í október og í dag tekur hún við heiðursverðlaununum . Af því tilefni heldur hún ræðu og þessa ræðu prentaði ég út í gærkvöldi og í dag ætla ég að lesa ræðuna . Ég byrjaði að vísu í morgun yfir morgunmatnum – hafragrautnum mínum – og svo í kaffipásu í dag hafði ég hugsað mér að draga fram þessi útprentuðu blöð í töskunni minni og lesa afganginn . Þetta er löng ræða , heilar 25 A 4 - blaðsíður . Ég get ímyndað mér að hún taki um það bil einn klukkutíma í flutningi . 5 . Í töskunni minni eru líka 5 gleraugu . Það er kannski óþarfi að hafa svona mörg gleraugu meðferðis . Satt að segja vissi ég ekki að ég ætti allan þennan fjölda fyrr en ég tók upp úr töskunni . Ástæða þess að ég flyt nærri því hálfa tylft gleraugna með mér er hinn svakalegi ótti sem ég ber í brjósti eftir að ég varð sjóndapur , að geta ekki lesið . Ég passa þess vegna alltaf upp á að setja gleraugu í töskuna áður en ég held af stað út úr húsi . 6 . Annar grunnótti sem ég þjáist af er óttinn við að hafa ekki skriffæri . Þess vegna safnast saman pennar í töskuna mína . Pennarnir lágu á botni hliðartöskunnar , flestir ættaðir frá hótelum og veitingastöðum sem ég hef heimsótt og tekið þá bíræfnu ákvörðun að stela pennunum þegar ég hef handfjatlað þá . Á einum stendur Trattoria Borgo , þeim ítalska veitingastað man ég vel eftir , en INNSIDE by Melina ? Hvað er það ? 6 . Ég hef meðferðis nafnspjald sem á stendur STOP TALKING . Nafnspjaldið er prentað á vandaðan pappír . Ég man vel að ég fékk það afhent við hálfgerða athöfn niður á ströndum Frakklands . Maðurinn sem valdi sérstaklega þetta kort fyrir mig ( að mig minnir af því að ég geng með hendur í vösum ) sagðist vera listamaður og kortið var hluti af listaverkinu hans . 7 . Mastercard . Ég á það til að gleyma og týna . Einu sinni þegar ég var einn á ferðalagi datt mér í hug að taka eitt af greiðslukortunum mínum úr veskinu mínu , þar sem ég geymi bæði peninga og VISA / MASTER-kortin mín , og flytja yfir í töskuna mína svo allir þeir miðlar sem ég hef til að borga fyrir vörur séu ekki á einum og sama staðnum . Ef ég týni veskinu þá hef ég alltaf Masterkortið . Stundum er ég ekki alvitlaus . 8 . Vegabréfið mitt . Það á ekki að vera þarna í hliðarhólfi töskunnar minnar . En þar sem ég er oft á ferðalögum virðist ég ekki hafa haft rænu á að setja vegabréfið mitt aftur á sinn stað ( inn í skáp heima hjá mér ) . 9 . Blaðabunki með einni af þýðingum mínum . Ég gríp í þýðingar þegar ég hef tóma stund aflögu og er ekki í stuði til annars . Þess vegna hef ég eina þýðingu alltaf meðferðis . 10 . Hleðslusnúrur fyrir iPhone , iPad og önnur hleðslusnúra fyrir Garmi úrið mitt . Ef ég er á ferðinni finnst mér betra að geta sett straum á þessi raftæki sem ég burðast með alla daga : iPad til að lesa e-bækur , iPhone m.a. til að skrifa og taka á móti skilaboðum , Garmin úr til að mæla lífsmörk . Mín eigin . 11 . Lyklar . Þetta eru aukalyklar sem ég hef af húsinu í Hvalfirði . Ef ég skyldi gleyma lyklum hef ég alltaf aukalykla meðferðis . Ég sé núna að ég geri ansi margar varúðarráðstafanir . Það kemur mér á óvart . 11 . Kvittanir . Þessar kvittanir , sem staðfesta peninganotkun í síðustu viku , eiga að fara í bókhaldsmöppuna hérna á skrifstofunni . 12 . Rauða minnisbókin . Þessa minnisbók hef ég nærri því alltaf á mér . Og ef ég blaða í henni skil ég stundum ekki hvað ég hef verið að punkta hjá mér ; orð og tölur í einum hrærigraut á einni opnu eru óskiljanlegar upplýsingar þegar frá líður . Svo les ég minnispunkta sem opna gáttir í heilanum á mér , eitthvað sem gott er að muna . 13 . Ég fann líka gamalt tyggjó . Ég setti það í munninn á mér áður en ég tók myndina þess vegna er tyggjóið ekki á ljósmyndinni hér að ofan . Mér kom á óvart að það var kirsuberjabragð af því . Ég veit ekki hvaðan það kemur því ég kaupi aldrei tyggjó .