Við höfðum svikið okkur sjálf . Og borguðum fyrir það . Náttúruleg viðbrögð líkamans við áhyggjum og ógn er að berjast eða flýja . En við gerum hvorugt , heldur sitjum í skrifstofustólum og bílum . Þannig safnast kvíðinn upp og breytist í sjálfstæða sjálfnærandi ógn . Þetta var ekki svona . Við þekkjum þetta á fallegustu bæjum landsins , þeim sem byggðust upp áður en bílar tóku umhverfið okkar yfir : Seyðisfirði , Ísafirði , Akureyri , Hafnarfirði og miðborg Reykjavíkur . Þar sem hægt var að nota líkamann til að fara um . Síðan var byggðinni dreift , því bílarnir voru komnir , og svo þurfti bíl , því byggðin var dreifð . Það þurfti bílastæði og mislæg gatnamót og hverfin þurftu að vera lengra og lengra í burtu , helst bara fyrir svefn , því við höfðum aðskilið allt frá öllu . Árið 1962 var innleitt „ danska skipulagið “ , þar sem ákveðið var að móta Reykjavík að fullu eftir bílum , með breiðum hraðbrautum vítt um borgina og aðskilda landnotkun . Við áttum að sofa í einu hverfi , vinna í öðru , versla í þriðja . Við settum okkur í málmkassa og aðskildum okkur frá umhverfinu til að komast á milli hólfa lífsins . Við firrtum okkur . Við gengum einna lengst , en göngum ekki lengur . Íslendingar eiga fleiri bíla en Bandaríkjamenn og eru í efstu sætum á listum yfir bifreiðaeign . Helmingur af borgarlandinu í Reykjavík er fyrir bíla . Þetta sést á hverjum degi . „ Gangandi vegfarendur “ , sem áður kallaðist „ fólk “ , hraða sér óttaslegnir og afsakandi yfir götuna þegar bílarnir nálgast . Reglulega er keyrt á börn og börn eru keyrð í skólann og verða útkeyrð af inniveru og tölvutilveru . „ Við svikum okkur sjálf , brennum út og kulnum “ Við svikum okkur sjálf , brennum út og kulnum sitjandi í uppréttri fósturstellingu í fjölstillanlegum skrifstofustólum upplýst stjörf af skjábjarmanum . Þegar við loksins lítum upp erum við ekki lengur upplitsdjörf eins og okkur var ætlað . Við hættum að beita okkur og hættum að leika okkur . Við veltumst ekki um í drullunni eins og Gurra grís og pabbi grís . Við gerðum hunda útlæga , notuðum bakteríudrepandi uppþvottalög og uppskárum ofnæmisfaraldur vegna skorts á tengingu við jörðina . Við erum svo mörg komin á leiðarenda í kulnun og kvíða og látum tímann líða úr höndum okkar , heimsmethafar í hugslakandi lyfjum með uppvaxandi kynslóð í vaxandi kvíða . Að rennaFlóttinn er óumflýjanlegur . Mynd : Shutterstock Við verðum að flýja . Flýja undan húsnæðisláninu , leiðinlega yfirmanninum , flýja undan börnunum , makanum , sjónvarpinu , tölvunni , Kringlunni , bensínstöðinni , bílaröðinni . Í ensku er sama orð notað yfir að flýja og að hlaupa . Við áttum einu sinni þetta orð , að hlaupa var að renna . Fleiri og fleiri eru farnir að hlaupa út um allt . Að því er virðist tilgangslaust , en flótti hefur tilgang , að hverfa frá því sem ógnar . Að ná upp flæði , að renna , flæða , flýja og sleppa – undan faröldrum sem spretta af firringunni , þar til við loksins finnum okkur sjálf á ný .