Þú ert hér : Forsíða / Færslur / Kastið hömlunum – komið með til Transilvaníu Kastið hömlunum – komið með til Transilvaníu Hof , nýja menningarhúsið á Akureyri , er fallega staðsett , skemmtilega hugsað og hannað og þangað er gott að koma . Og fyrsta frumsýning Leikfélags Akureyrar í húsinu , á Rocky Horror Show , tæplega fertugum söngleik eftir Richard O’Brien í fyrrakvöld , tókst svo vel að ég gæti best trúað að blessun væri yfir húsinu . Vissulega eru gallar á húsakynnunum . Anddyrið fyrir framan aðalsalinn , Hamraborgina , er óttalega litlaust og lítið hugsað ; það er löng leið til baka á klósettin í hlénu og þar var klassísk biðröð langt út á gang fyrir framan kvennaklósettið . Arkitektar læra þetta aldrei . Nú getur auðvitað verið að það séu fleiri salerni og nær Hamraborginni en sé svo var ekki vísað á þau . Hamraborgarsalurinn er hefðbundinn stór leikhússalur eða bíósalur með stóru sviði og öllum græjum – sem sannarlega þurfti að nota í sýningunni á Rocky Horror . Verkið gerist að mestu leyti í ævintýrakastala þar sem allt getur gerst og ekkert er ómögulegt og ég gat ekki betur séð en vel tækist að sýna það . Rocky Horror Show er fantasía vel upp alinna borgaralegra ungmenna um annað líf og meira spennandi með vímuefnum og rokk og róli – en bara tímabundið . Á eftir tekur hvunndagurinn við aftur með skyldum sínum og leiðindum . Holdgervingur hins lífsins er Frank N Furter , tvíkynhneigður klæðskiptingur frá plánetunni Transilvaníu , skemmtilega sköpuð persóna . Ég var svo heppin að sjá verkið þegar það var sýnt fyrst hér á landi í Iðnó í uppsetningu Menntaskólans við Hamrahlíð fyrir tveimur áratugum eða svo . Þar var í aðalhlutverki Páll Óskar Hjálmtýsson , ungur og ferskur og fagur og kynþokkafullur og átti ekki í nokkrum vandræðum með að fleka bæði konur og karla . Heimurinn sem Janet og Brad villtust inn í þar var fremur ögrandi og fjörugur en siðspilltur og hættulegur , og maður gat ímyndað sér að hann hefði á komandi áratugum verið þægilega kitlandi minning um öðruvísi líf í huga þeirra . Með Magnús Jónsson í hlutverki Franks N Furter er annar blær á verkinu . Hann er eldri , virkar útlifaðri og heimur hans dekadensinn uppmálaður . Um leið er hans Frank írónískari , meðvitaðri um þann myrka blekkingarleik sem hann leikur gagnvart ungu óreyndu manneskjunum . Ég hafði meira gaman af gömlu sýningunni en sú nýja sýndi mér betur hvers vegna þetta verk er sígilt . Rocky Horror er hylling listgreinanna , einkum bókmenntaverka á borð við Frankenstein Mary Wollstonecraft , Dracula Brams Stoker og Grimmsævintýri eins og Hans og Grétu og Rauðhettu , en þar eru líka ótal vísanir í bíómyndir ; mátti þar til dæmis bæði minnast Doktors Strangelove og The Seven Year Itch . Litríkt svið og búninga sköpuðu Pétur Gautur Svavarsson og Rannveig Eva Karlsdóttir og þar skorti ekki fjölbreytnina . Til dæmis gafst ég upp á að telja hvað Magnús skipti oft um föt og hárkollur en flottastur var hann bersköllóttur á brókinni . Hann er ekkert nema vöðvar , skinn og bein og svo langur að á tíu tommu hælunum varð hann á að giska tveir og hálfur metri – og hver sentimetri siðspilltur ! Í kringum Frank raðar sér óþjóðalýður , hver persóna skrautlegri en sú næsta . Fremst í flokki er Kolumbia sem Andrea Gylfadóttir leikur og syngur af list og ástríðu . Það er hún sem heilsar okkur í byrjun leiks og kveður okkur með kossi í lokin , þau atriði voru bæði óvænt og skemmtilega útfærð . Glæsimennið Eyþór Ingi Gunnlaugsson myndbreytist í ógeðið Riff Raff og Bryndís Ásmundsdóttir er Magenta , bæði hafa fallega rödd og njóta sín í gervunum þótt ekki séu þau falleg . Eddie leikur Matthías Matthíasson og var flottur , bæði lífs og liðinn . Sköpunarverk Franks , Rocky litla , leikur Hjalti Rúnar Jónsson og skemmti sér sömuleiðis prýðilega . Sakleysingjana Brad og Janet leika Atli Þór Albertsson og Jana María Guðmundsdóttir . Þau syngja bæði vel og mynda ágæta andstæðu við kastalabúa . Sögumaðurinn sem hélt þessu öllu saman var Guðmundur Ólafsson þegar hann leiddi okkur um skúmaskot kastalans og minnti einna helst á Sherlock Holmes . Hann syngur líka vel eins og kunnugt er og stundum var mikill léttir að fá að hlusta á hann tala og syngja þegar maður hafði lengi ekki heyrt orðaskil í söngtextum . Ekki veit ég hvort það fremur hljómsveitinni að kenna eða því að leikararnir tóku ekki nógu vel utan um orðin , en það gera bæði Guðmundur og Andrea . Mættu þau hin læra af þeim . Það var til dæmis ótrúlega skrítið að hlusta á hópinn syngja línu í viðlagi á að giska þrjúhundruð sinnum og heyra aldrei orðaskil ! Dansar Steinunnar Ketilsdóttur hefðu vel mátt vera svolítið frumlegri og óvæntari . Þýðinguna gerði Veturliði Guðnason og hún er orðin skemmtilega forn á köflum . Tónlistarstjóri var Andrea Gylfadóttir og leikstjóri Jón Gunnar Þórðarson og mega þau vel una við sitt verk . Silja Aðalsteinsdóttir