Sumir halda að þegar maður giftist sé það einfalt mál þar sem það sé nóg að finna sæmilega viðfeldinn maka og þar með sé hamingjan tryggð . Að vísu er ég viss um að það er miklu betri leið en giftast einhverjum fráhrindandi og leiðinlegum , en það eru ekki mikil vísindi . Hjónabandinu fylgir heill pakki sem menn verða að sætta sig við . Ég giftist einum slíkum , líklega fleiri en einum , ekki vegna þess að ég stundi fjölkvæni en fjölskyldumynstrið er oftast flóknara en svo að allir séu í einu búnti . Vigdís mín á til dæmis bæði föður og móður sem eru óskyld , þannig að henni fylgja tvær ættir . Inn í þessa ætt skýst ég svo , ekki utanveltu hjónabandsins heldur einmitt í hjónabandinu . Nú um helgina var ættarmót á Ingjaldssandi . Ingjaldssandur hefur þann kost að fáir vita hvar hann er á landinu . Þess vegna var fólk þaðan áratugum saman einangrað frá umheiminum og var því eins og sérstakur þjóðflokkur þegar þau loks uppgötvuðust , rétt eins og stundum gerist í frumskógum í fjarlægum álfum . Áður en lengra er haldið er rétt að fyrirbyggja allan misskilning um tengsl við Ingjaldsfíflið sem þekkt er úr Gísla sögu . Vísindamenn telja að sáralitlar líkur séu að sögur af því byggist á fornum minnum af Sandinum . Ingjaldssandur er einangraður frá veröldinni með fjöllum , hafi og heiðum og frásagnir af fyrsta landnámsmanninum þar , Ingjaldi Brúnasyni , eru svo óljósar að bæjarnafns er ekki getið . Bjarni mágur minn telur ( og fleiri eru sama sinnis ) að landnámsjörðin sé annað hvort Sæból eða Álfadalur . Hann á báðar , þannig að honum er nokk sama . Mér finnst Sæból líklegra , því að það er fallegt og sólríkt bæjarstæði . Mér hefur dottið það í hug si svona að Brúna nafnið hjá föður Ingjalds sé enn lifandi með sínum hætti , því að karlmenn eru sambrýndir og brúnaþungir , en konur brúneygar og sumar dökkar á hörund . Jón tengdapabbi var fæddur á Álfadal . Hann var sonur hjónanna Bjarna Ívarssonar og Jónu Guðmundsdóttur . Þau hafa áður komið við sögu en Gunnar föðurbróðir Vigdísar og yngsti bróðir Jóns sagði mér einu sinni að karlarnir í sveitinni hefðu kallað Bjarna búskussa . Gunnar var heldur betur upp með sér af þessari nafnbót , hélt að þetta hefði verið prófgráða sem Bjarni hefði hlotið í búfræðináminu á Hvanneyri . Bjarni var skáld og honum lét betur að yrkja en slá og gefa skepnum . Hann lét því konu sína um bústörfin eins og hægt var . Jón tengdapabbi tók föður sinn sér til fyrirmyndar í þessum efnum . Ég ákvað svo að apa þetta eftir þeim feðgum og finnst sjálfsagt að virða ættarhefðir í þessu sem öðru . Á ættarmóti gera menn sér margt til gamans . Þau frændsystkinin gerðu minningarlund um Jónu og Bjarna og girtu af heilan hektara sem þau ætla að fylla af trjám . Hektari er tíuþúsund fermetrar og ef það verður eitt tré á fermetra eru það tíu þúsund tré . Í gær voru sett niður þrjú hundruð tré , flest smávaxin þannig að ókunnugir sem litu þessa girðingu gætu haldið að þetta væri minningamelur . En eftir áttatíu ár verður þarna allt viði vaxið og allir munu undrast framsýni þeirra sem áttu hugmyndina að þessum lundi . Til þess að heiðurinn af því dreifist ekki of víða vil ég að það komi hér fram að ég átti hugmyndina að þessu ( þetta er lygi , en ég bið lesendur að gleyma því ) . Einhver kann að undrast að svo stóran lund skuli hafa þurft , en það er auðskilið . Hektari er hundrað metrar á kant og fjölskyldan er undir áhrifum frá Bangsímon sem var í Hundraðmetraskóginum eins og vel lesnir vita náttúrulega . Á Núpi má sjá myndir af þeim Bjarna Ívarssyni á veggspjaldi frá fyrsta ári skólans . Þá var líka í skólanum Ingimar Jóhannesson , bróðursonur Jónu og nágranni minn á Laugarásveginum og góður vinur . Ingimar var tveimur árum yngri en Jóna og gerði sér leik að því á efri árum að segja við fólk : „ Þetta man ég ekki , en skal spyrja hana föðursystur mína . “ Af því að Ingimar var á níræðisaldri fannst mörgum þetta greinilegt merki um að hann væri orðinn spinnegal , en ekkert var fjær sanni , enda föðursystir hans sprelllifandi . Ingimar var sonur Jóhannesar , elsta bróður Jónu , þess er drukknaði þegar hann fór nauðugur í ferð með Hannesi Hafstein , 10. október árið 1899 . Hannes ætlaði þá að klekkja á landhelgisbrjótum enskum með þessum hörmulegu afleiðingum . Guðmundur , faðir Jónu , átti a.m.k. tuttugu börn , og ég þykist muna að Ingimar hafi sagt Jónu að hann hafi í kirkjubókum fundið tvö í viðbót sem hafi dáið ung . Vigdís fann tuttugu núna , en mæðurnar voru þrjár . Á þetta mót komu áttatíu manns , afkomendur , makar , börn og önnur viðhengi . Líklega hefðu getað komið um þrjátíu í viðbót . Svona breiða ættir hratt úr sér . Segi kannski meira frá þessu góða fólki seinna .