Mæðgurnar Hallveig Thorlacius og Helga Arnalds frumsýndu í gærdag leikgerð Hallveigar á Laxdælu , Kjartan eða Bolli ? , í Kúlunni í Þjóðleikhúsinu undir stjórn Þórhalls Sigurðssonar . Í sýningunni leika þær mæðgur sem eru að taka til í dánarbúi móður og ömmu en stýra síðan brúðum sem leika fyrir okkur söguna af Laxdælu eins og Guðrún Ósvífursdóttir gæti sagt okkur hana . Tengingin milli ömmunnar sem er dáin og Guðrúnar er sú að amman hét líka Guðrún , hélt mikið upp á Laxdælu og átti fjóra eiginmenn eins og hetja þeirrar sögu . Mynd : mbl.is / Sigurgeir S. Sýningin er sérstaklega samin með unglinga í huga og dregur fram atriði sem líklegt er að höfði til þeirra . Hallveig og Helga leggja áherslu á að Guðrún Ósvífursdóttir var aðeins fimmtán ára þegar hún var gefin manni í fyrsta sinn , ófús . Hún er óhamingjusöm í hjónabandinu og verður ástfangin af bónda í nágrenninu sem líka er kvæntur maður . Þau skilja bæði við maka sína og taka saman . En hamingjan varir ekki lengi . Nýi eiginmaðurinn deyr þegar Guðrún er ólétt að fyrsta barni sínu . Hún flytur aftur heim í foreldrahús , og tæplega tvítug tvígift ekkja og einstæð móðir endurnýjar hún kynnin af frændunum og fóstbræðrunum Kjartani og Bolla . Hún verður yfir sig hrifin af Kjartani og lofast honum en þegar hann skilar sér ekki heim frá útlöndum á tilsettum tíma lætur hún leiðast til að giftast Bolla – með kunnum afleiðingum . Lokaspurningin , hvern meinti Guðrún þegar hún sagðist hafa verið þeim verst sem hún unni mest , er enn jafnögrandi og forðum . Ef slík örlög kveikja ekki í ungmennum , ég tala nú ekki um ungum stúlkum , þá er ég illa svikin . Mér fannst söguþráðurinn komast prýðilega til skila í sýningunni þótt stutt sé , aðeins 50 mínútur , og brúðurnar hennar Helgu voru smekklega gerðar , einkum þeir fóstbræður sem Hallveig og Helga klæddu sig í á sniðugan hátt . Guðrún var líka sérlega glæsileg brúða . Sviðið var kjallari ömmunnar dánu með skemmtilegri pípulögn sem sýningartjaldið var fest á . En ég skildi ekki alveg hvers vegna þær héldu áfram að fikta í tjaldinu og hvers vegna það þurfti að vera svona hátt . Það gerði Hallveigu svolítið erfitt fyrir að stýra brúðunni Guðrúnu fyrir ofan það . Mér fannst raddirnar úr pípulögninni í upphafi sýningar líka óþarfar enda var ekkert gert meira við þær . Texti Hallveigar var skemmtilega laus við allan hátíðleika og í heild er þetta prýðileg sýning sem getur sannfært ungu kynslóðina um að þessar sögur koma henni líka við . Silja Aðalsteinsdóttir