Bundið slitlag er nú komið á allan þjóðveg númer 1 eftir að nýr vegakafli við Berufjarðarbotn var vígður fyrir skömmu . Árið 2017 var hringvegurinn færður af malarveginum á Breiðdalsheiði og yfir á Suðurfirðina sem voru með bundnu slitlagi en að öðrum kosti má guð vita hvenær Ísland hefði borið gæfu til að skapa þessar sjálfsögðu aðstæður um allan þjóðveg númer 1 . Nýi vegarspottinn um Berufjarðarbotn er tæplega fimm kílómetra langur en samt sem áður var ekki átakalaust að ná framkvæmdinni í gegn og henni ítrekað frestað . Árið 2017 tóku íbúar Berufjarðar á það ráð að loka veginum í mótmælaskyni við enn eina frestunina . Sjálf er ég alin upp á sveitabæ í um 100 kílómetra fjarlægð frá næsta kaupstað . Vegurinn var holóttur , grýttur , hlykkjóttur , mjór og á köflum niðurgrafinn malarvegur . Brýrnar voru allar einbreiðar og aðstæður við þær í hálku , til hliðar við snarbrött gilin voru ekki til að hrópa húrra fyrir . Ég gekk í heimavistarskóla frá sjö ára aldri , fór í skólann á mánudegi og kom heim eftir hádegi á föstudögum . Yfir vetrartímann gátu þessar ferðir með skólabílnum verið hreinasta martröð . Ég man eftir atvikum þar sem bíllinn festist svo illa að við þurftum að ganga nokkurra kílómetra leið að næsta bæ . Einu sinni var svo mikil hálka á einni brúnni yfir beljandi jökulána að bíllinn festist á henni miðri og komst hvorki lönd né strönd . Á veturna var ekki hlaupið að því að komast undir læknishendur ef eitthvað óvænt kom upp á og til dæmis snjósleðar notaðir þegar færð var slæm . Vera má að fólki sem lítið hefur komið út fyrir höfuðborgina þyki rómantískt að skrölta um á illfærum vegum yfir brattar heiðar þegar það fer út á land til að upplifa hvað allt var kúl í gamla daga . Konan sem átti barnið sitt í Oddskarði fyrir tíma Norðfjarðarganganna er líklega ekki sammála . Góðar samgöngur eru mér því hugleiknar og samgöngumannvirki með fallegri mannvirkjum sem ég veit um – upphækkaðir , beinir og breiðir vegir vekja hjá mér aðdáun , svo ekki sé minnst á brýr og jarðgöng . Miklu hefur verið áorkað í þessum málum síðan ég var að alast upp og hver einasta framkvæmd að sjálfsögðu til bóta , hvort sem er í þéttbýli eða dreifðari byggðum landsins . Hitt er svo annað mál að forgangsröðunin er oft og tíðum undarleg og lyktar af þekkingarleysi . Vera má að fólki sem lítið hefur komið út fyrir höfuðborgina þyki rómantískt að skrölta um á illfærum vegum yfir brattar heiðar þegar það fer út á land til að upplifa hvað allt var kúl í gamla daga . Konan sem átti barnið sitt í Oddskarði fyrir tíma Norðfjarðarganganna er líklega ekki sammála . Íbúar Seyðisfjarðar sem hafa dögum saman verið innilokaðir vegna ófærðar á Fjarðarheiði eru ekki sammála . Pabbi minn sem þurfti að notast við kláf til að komst yfir Jökulsá á Brú fyrstu 20 ár ævi sinnar er ekki sammála heldur . Þetta fólk skilur þörfina fyrir samgöngubætur sem oftar en ekki snúast um líf og dauða . Að þessu sögðu mæli ég með að næsta samgöngubót verði hafin sem fyrst . Vegurinn um Fjarðarheiði er einn hæsti þjóðvegur landsins í rúmlega 600 metra hæð . Jarðgöng milli Egilsstaða og Seyðisfjarðar eru löngu tímabær til að rjúfa vetrareinangrun og tryggja öryggi bæði íbúa og ferðalanga .