Stundarfró eftir Orra Harðarson hefur slegið í gegn hjá mörgum en bókin náði ekki alveg að grípa mig . Hún rennur svo sem alveg ágætlega en persónurnar náðu alls ekki til mín . Dísa og Arninbjörn bera söguna uppi þó kynni þeirra séu ekki löng og afleiðingarnar af kynnum þeirra koma síðar fram . Arinbjörn er þessi dæmigerði drykkjumaður sem tekst alltaf að sannfæra sjálfan sig um að hann þurfi bara einn enn og þá takist honum að snúa blaðinu við – og eins og öðrum sem eiga við drykkjuvandamál að stríða þá er leiðin hans sú rétta þó eftir hann liggi sviðin jörð . Líf persónanna snýst um drykkjuskap í hinum ýmsu myndum . Sumir eru ofdrykkjumenn , aðrir á mörkum þess og restin hefur gaman að því að skvetta ærlega í sig . Þetta er síðan kryddað með ýmsu smávægilegu , nauðgun af hálfu bróðurs , vændi , einhver konar samkynhneigð ( sem ég var þó alls ekki viss um að væri samkynhneigð heldur fannst mér frekar að um væri að ræða hentisemi ) og þetta truflaði mig . Allir þessir atburðir gætu nefnilega alveg gengið upp einir og sér en saman komnir í einni bók , þá féllust mér alveg hendur . Ég las samt bókina alla en var mjög ósátt við lokatburðina því þeim er slengt fram og síðan bara , kviss , bang , búmm sagan er búin . Bara eins og ekki hafi verið til fleiri blöð til að skrifa á . Æ. Þetta er kannski ósanngjarnt af mér því þetta er sannarlega ekki slæm bók og allt í kringum mig er fólk sem heldur ekki vatni yfir henni –en það er líka bara fínt að við séum ekki öll með sama smekkinn . Þeir lesendur sem hafa sama smekk og ég átta sig þá betur á því hvort okkar sé svipaður 😉 Tvær og hálf stjörnu fær Stundarfró Orra Harðarsonar frá mér .