Létt ganga í fallegu umhverfi út með Selfljóti . Létt ganga frá Unaósi út með Selfljótinu . Á leiðinni má m.a. sjá fallegar veghleðslur með kerruvegi sem gerður var á fyrri hluta 20. aldar . Eiðaver er rétt innan við ósinn . Þar hafði Margrét ríka á Eiðum í veri á 16. öld . Þar mótar fyrir rústum og þar rétt hjá eru beitarhústóftir frá Unaósi . Þar nálægt má finna mjög sjaldgæfar plöntur svo sem maríuvött , súrsmæru , gullsteinbrjót og brenninetlu . Krosshöfði er við ósa Selfljótsins . Þar var verslunarstaður í byrjun 20. aldarinnar og þar og í Stapavík , aðeins utar með ströndinni , var skipað upp vörum til úthéraðsmenna fram á fimmta tug aldarinnar . Ennþá má sjá tóftir og mynjar frá þessum tímum . Nokkuð létt ganga um Gönguskarð ( 415 m ) , að stórum hluta eftir gömlum reiðleiðum . Þetta var aðalleiðin milli Borgarfjarðar og Héraðs þar til akvegur kom um Vatnsskarð árið 1955 . Úr Gönguskarði sér vel norður eftir ströndinni alla leið til Langaness . Brött skriða er niður í Göngudal og talsverðar bleytur eru ofarlega í dalnum . Hoppa þarf yfir Göngudalsánna á góðu vaði . Þegar komið er niður að girðingu er haldið út með henni og gengið meðfram hlöðnum torfgarði , Þorragarði , sem talið er að hafi verið hlaðinn rétt fyrir árið 1000 . Um hann getur í Gunnars sögu Þiðrandabana en sögusvið hennar er einmitt í Njarðvík og á þessari gönguleið . Við enda Þorragarðs er stórt upplýsingaskilti sem segir frá tilurð garðsins . Garðurinn endar við bæinn Hlíðartún og oftast fara menn í bíla hér . Við mælum með að þið kynnið ykkur Gunnars sögu ef þið gangið þessa leið . hana finnið þið á síðunni okkar undir FORNSÖGUR . Sannir göngumenn skilja aðeins sporin sín eftir og taka aðeins með sér minningarnar ! .