Þórunn Sveinbjörnsdóttir formaður Landssambands eldri borgara skrifar Að líta til baka til bernskunnar er alltaf ljúft . Mín æska var góð . Kolaeldavél var í sameiginlegu rými og átti annar leigjandinn aðang að henni . Ég man mjög vel eftir þessum húsakynnum . Þarna bjuggum við til 1951 en þá var íbúðin tilbúin á Miklubraut 82 sem þau höfðu verið að byggja . Þvílík dásemd . Nóg pláss og þvottahús niðri . Leikir barna voru af öllum gerðum og aldrei dauður tími . Allt var í hófi miðað við okkar tíma og mikið heimagert s.s. jólakjóll saumaður upp úr kjól af mömmu eða vinkonu hennar . Þarna má ætla að öll sveitin hafi hlustað því símar þá voru þannig að fólk gat heyrt samtöl hvert hjá öðru . Hvert heimili hafði sína hringingu t.d. tvær stuttar og ein löng ! Jól voru þá allt öðruvísi en í dag . Allt svo miklu minna , skreytingar fáar , jólatré heimagert með vöfðum greinum með kreppappír og örfáar jólakúlur . Sería með bjöllum og svo seinna kom toppur á tréð . Þeyttur rjómi í skreytingu . Bakaðar voru nokkrar tegundir af smákökum sem voru frábærar . Mér fannst gaman að aðstoða í eldhúsinu sem krakki . Jólagjafir voru yndislegar s.s. heimagerð dúkka , vasaklútur sem er enn til , bækur og einhver barnaspil . Þetta var eitthvað sem maður vandist en var oft erfitt meðan maður var yngri . Jól bernskunnar eru dýrmæt og mér finnst í dag að við sem fædd erum fyrir miðja síðustu öld höfum verið mun glaðari með okkar jól og jólagjafir en börn í dag .