Nefni ég þar Vinnueftirlitið þar sem hún sat í stjórn . Bæði höfðum við miklar skoðanir og var áfram um þær , en aldrei minnist ég þess að okkur hafi orðið sundurorða . Hún svarar því til að mikilvægt sé að stéttarfélög reyni að halda menningarstarfi að sínu fólki en það sé ekki sama upp á hvað sé boðið . Í þeirri baráttu sýndi hún mikla hetjulund enda marg oft sýnt hver hetja hún var í lífsbaráttunni , sem framan af lífi hennar var oft erfið . Þetta var semsé á kvenréttindadaginn . Það gerðist ekki af sjálfu sér . Um það get ég vitnað eftir þúsund fundi með Sigríði Kristinsdóttur . Ég hafði reyndar sagt henni í upphafi okkar samatals að fyrir dyrum stæði hjá mér í hádeginu daginn eftir að mæta til fundar með forsætisráðherranum ásamt oddvitum verkalýðssamtakanna frá tíunda áratugnum . Ég sagðist gefa mér að forsætisráðherrann vildi vita hvort í þjóðarsáttinni frá 1990 leyndust einhverjir nýtilegir vegvísar inn í komandi ár . Varla gæti ríkisstjórnin gert sér von um frið nema hún kúventi helstu stefnumálum sínum , hætti að gefa vinum sínum arðbærar ríkiseignir og í stað þess að markaðsvæða velferðarþjónustuna efldi hún hana og opnaði öllum , óháð efnahag , afnæmi bónusa og jafnaði kjörin . Og - að ef þetta gerðist ekki , þá myndi þjóðarsátt eða Salek eins og stofnanavædd þjóðarsátt heitir víst nú , leika verkalýðshreyfinguna grátt . Ég spurði Siggu hvort þetta væri ekki mergurinn málsins . Samþykkjandi bros færðist yfir andlitið og hún sagði , að ég mætti ekki gleyma jöfnuðinum og vörninni fyrir velferðina , og - mikilvægi þess að verkalýðshreyfingin væri baráttuhreyfing , ekki hagfræði-reikni-stokkur . " Ég verð þarna líka . Ég verð í gættinni . " Í seinni tíð var Sigga Kristins alltaf í gættinni og fylgdist með öllu , stóru og smáu sem fram fór í pólitík og verkalýðsmálum , aldrei þögul , alltaf sívakandi og fram á völlinn var hún stiginn þegar henni þótti þörf á , nú síðast um áherslur í rekstri Landspítalanas í blaðagrein sem birtist fyrir um mánuði síðan . Þar segir : " Við ættum ekki að ameríkanísera heilbrigðisþjónustuna og ég mun berjast gegn því eins lengi og ég hef krafta til og reyna að fá fólk með mér , enda er ástandið í heilbrigðismálum í Bandaríkjunum ekki gæfulegt , að minnsta kosti ekki fyrir þá sem eiga lítið af peningum , og varla batnar það í tíð núverandi forseta þar . Ég byrjaði að vinna á Landspítalanum 1968 og hef unnið þar mestalla starfsævina og fylgst með peningaleysi þar á bæ . En takið eftir , hún ætlaði að berjast eins lengi og kraftar leyfðu og hún ætlaði að safna liði , fá eins marga með sér og kostur væri , staðráðin í að snúa varnarbaráttunni upp í sókn , brjótast fram á við og upp á við " beint , þó brekkurnar verði þar hærri " , eins og Þorsteinn Erlingsson kvað . Systkini Sigríðar eru Áslaug Jónína Sverrisdóttir bankastarfsmaður , Stefán Kristinsson múrari , en hann er látinn og Guðrún Kristinsdóttir doktor í félagsráðgjöf . Fyrri eiginmaður Sigríðar var Sigurður Hjörtur Stefánsson kennari , en hann lést um aldur fram árið 1975 . Síðari eiginmaður hennar er Jón Torfason skjalavörður . Árið 1990 vann hún á Kvennaathvarfinu og 1990 - 96 var hún starfandi formaður Starfsmannafélags ríkisstofnana . Næstu ár sá hún um Miðstöð fólks í atvinnuleit og vann síðast á Barna - og unglingageðdeild Landspítalans til 2010 . Sigríður fór fljótt að skipta sér af kjaramálum , var trúnaðarmaður SFR 1972 - 1990 , í stjórn Sjúkraliðafélags Íslands frá 1974 til 1982 og 1984 til 86 , þar af formaður þar 1979 - 1982 . Var í stjórn Starfsmannafélags ríkisstofnana um árabil og formaður sem áður segir ; hún sat í stjórn BSRB nær allan tíunda áratuginn . Sigríður tók virkan þátt í starfsemi Rauðsokka frá stofnun og fram undir 1980 , var einn af stofnendum Kvennaframboðsins sem bauð fram til sveitarstjórna 1982 , einnig stofnfélagi í Samtökum kvenna á vinnumarkaði sem störfuðu á árunum 1984 - 1988 . Þá var hún stofnfélagi í Vinstri hreyfingunni , grænu framboði árið 1999 og starfaði af krafti í þeim flokki allt til loka , formaður Reykjavíkurdeildar um hríð og átti sæti í flokksráði . " Sigríður svarar : " Mín skólaganga í þessum efnum var einfaldlega það uppeldi sem ég fékk hjá foreldrum mínum , einkum móður minni Sigfríði Sigurjónsdóttur . Ég var alin upp við sjónarmið félagslegs réttlætis . Móðir mín var íFélagi afgreiðslustúlkna í brauða - og mjólkurbúðum og gegndi starfi ritara í stjórn félagsins um tíma . Félagskonurnar sýndu alltaf samstöðu með þeim sem bjuggu við svipuð kjör , þær vissu hve mikils virði samstaðan var . 1. maí-göngur voru hluti af lífinu frá því að ég man fyrst eftir mér . Faðir minn var í Sósíalistaflokknum . Þannig var hann einhvern tímann rekinn frá borði fyrir pólitískar skoðanir . Útgerðin vildi ekki hafa kommúnista um borð . Það má ekki gerast að farið verði að reka stéttarfélög eins og fyrirtæki . Það er auðvelt að verða ágengum tíðaranda að bráð . " Það varð Sigríður Kristinsdóttir aldrei sjálf . Til að skilja þennan vinnustað og hina mannlegu örlagaþræði sem þar spunnust , lét hún einhverju sinni loka sig inni í einangrunaklefa , nægilega lengi til að fá , þó ekki væri nema nasasjón af því hvað það þýddi - að því marki sem það yfirleitt væri hægt - að vera innilokuð og einangruð og einnig hitt , hvað það þýddi að þurfa að loka aðra manneskju inni á þennan hátt . Um þetta talaði Sigríður Kristinsdóttir ekki , en ég veit að þessi reynsla og íhugun í kjölfarið hafði djúp áhrif á hana . Hennar eigið líf hafði ekki alltaf verið dans á rósum og fyrir vikið átti hún auðvelt að skilja til fullnustu erfiðleika annarra . Allt það gerðist í kyrrþey . Leiðir okkar Siggu Kristins lágu stundum saman á kontórnum á BSRB á árunum upp úr 1980 og sérstaklega í aðdraganda og í tengslum við verkfall BSRB 1984 . Hann er að norðan og engum manni líkur ! " Það vitum við að ást Sigríðar Kristinsdóttur var endurgoldin og hefur kærleikur einkennt sambúð þeirra Jóns Torfasonar vel á fjórða áratug . Kerskni og smástríðni hefur stundum gætt eins og gerist þar sem grunnurinn er það traustur að allt skilst á réttan veg . Hann var að panta orlofshús á skrifstofu BSRB . Í gljáfægðum silfurstjökum , sem aldrei áður höfðu sést í BSRB , loguðu kertaljós . Vörn Siggu í baráttunni við skortinn var að sækja fram - búa sér og sínum hlýlegt umhverfi , óaðfinnanlega tekið til , sjálf ávallt vel til höfð . Á Unglingageðdeildinni skipulagði hún kvöldvökur með menningarefni . Að vísu hafi mamma spurt í búðunum og stundum óþægilega hvassyrt , hvort ekki væri öruggt að það sem keypt var , væri ekki framleitt af barnaþrælum í Bangladesh . " Nú eru ungarnir flognir en aldrei fóru þeir svo langt frá mömmu sinni að þeir sneru ekki aftur með takmarkalausri ástúð og umhyggju þegar hún nú þurfti á stuðningi þeirra að halda í sinni erfiðri glímu ... ... og fram á síðasta dag stóð Sigga í miðri samstöðusveit baráttunnar - í rigningunni 1. maí síðastliðinn , var Sigriður Kristinsdóttir mætt . Af henni var dregið en þarna stóð hún samt , fárveik . Ég er sannfærður um að í þeirri hugsun vildi Sigga Kristins að við leituðum huggunar á kveðjustund . Grunntónninn í Gamalli vísu Steins Steinars um vorið er einmitt huggun og æðruleysi en um leið fyrirheit um að í gróandanum gangi lífið og ástin í endurnýjun lífdagana ... Ó , sláðu hægt mitt hjarta og hræðstu ei myrkrið svarta . Um daga ljósa og langa er ljúft sinn veg að ganga með sól og vor um vanga og veðrin björt og hlý . Þá rís af gömlum grunni hvert gras í túni og runni . Sigga Kristins vill halda dyrunum opnum inn í heim án hernaðarbandalaga , þar sem ekki bara einn eða tveir eða tvö hundruð halda á skilti , - heldur allir - og segja einum rómi , Ísland úr NATÓ , við viljum herlaust land og óflekkað þjóðarmannorð af illvirkjum hervelda ... Og síðast en ekki síst , inn í framtíð þar sem viðkvæðið verður áfram stelpur . Það var þetta sem Sigga Kristins sagði við mig á kvenréttindadaginn . " Ekki tala um mig heldur um það sem gera þarf . " Nákvæmlega það er ég að reyna að gera Sigga mín , um leið og við minnumst ömmu , móður og eiginkonu , félaga og vinar , skulum við nú hugsa í gefandi þögn til Sigríðar Kristinsdóttur og segjum í þeim skilningi sem bestur gerist - blessuð sé minning hennar .