28 BREIÐFIRÐINGUR Síðar í bréfinu leitaði sýslumaður álits amtsins um hvað gera skuli og beiðist ... ráðstafana og álits hins háa Amts um málefni þetta , og sjerstaklega um þau atriði , hvort heimild sje til að bjóða hlutaðeigendum að eyða ( grafa eða brenna ) leifar af hinum bráðdauðu skepnum , eða hvort þó eigi sje ástæða til að banna að nota kjöt og innýfli úr þeim til manneldis ; hvort heimild og ástæða sje til að skipa Hákoni bónda Oddssyni á Kjallaksstöðum að rífa til grunna fjós það , er hinir dauðu gripir voru í , og hvort Hákon bóndi eigi þá ekki heimting á endurgjaldi fyrir fjósið , og eins fyrir leifar ( kjöt og húðir ) af gripunum , ef honum skyldi verða boðið að glata þeim , og hvaðan slíkt endurgjald eigi að greiðast . Er af þessu ljóst , að veikin hefur komið upp í Stóra-Galtardal ekki seinna en í byrjun ágúst sumarið 1885 . í dagbókum Guðlaugs Daðasonar á Heiðnabergi , sem varðveittar eru í skjalasafninu í Búðardal , segir við 15. sept. 1885 að frést hafi að sjálfdauðar hafi orðið af miltisbrandi í Galtardal stóra 3 kýr hjá bændunum þar og hefði ekki verið hægt að hirða neitt af þeim . Af orðunum má ráða að ekki er neinn efi talinn á því , að um miltisbrand hafi verið að ræða . í raun segir þetta ekki nákvæmlega hvenær kýrnar drápust í Galtardal , því að ekki voru mjög örar samgöngur úr Galtardal og inn á Skarðsströnd . Af tilvitnuðum orðum sýslumanns kemur fram , að hann samdi „ reglur til bráðabyrgða til að varna útbreiðslu “ og eru þær dagsettar 14. ágúst 1885 . Þær sýna að menn hafa gert sér ljóst , að sjúkdómurinn var þekktur og talinn mjög alvarlegur og sjálfsagt að sýslumaður reyndi að hefta útbreiðslu hans . Einnig segir að fjósið í Stóra-Galtardal hafi verið flutt , sem er örugglega sami flutningur og Kjartan hafði spurnir af . Reglurnar setti sýslumaður eftir að hafa fengið skýrslu