Mikael Torfason var að gefa frá sér bókina , Bréf til mömmu . Í bókinni skrifar hann móður sinni , Huldu Fríðu Berndsen , bréf þar sem hann gerir upp fortíðina . Í viðtali í tímariti Smartlands sagði Mikael að það hafi tekið hann 25 ár að sættast við fortíðina . Faðir hans , Torfi Geirmundsson heitinn , er fyrirferðamikill í bókinni eins og sést á þessum kafla úr bókinni : Við eigum svo margt sameiginlegt , mamma . Pabbi minn drakk sig í hel og það sama gerði pabbi þinn . Auðvitað erum við bæði að vinna úr þeim áföllum . Hvort með sínum hætti . Það hefur alltaf hjálpað mér að skrifa og ég veit að sum verkin mín hafa gengið nærri þér , hvort sem það eru bækur eða leikrit , því oftar en ekki hefur þú verið umfjöllunarefnið með beinum eða óbeinum hætti . Manstu þegar ég skrifaði mína fyrstu bók og gaf hana út sjálfur í ljósriti ? Ljóðabókin Guð , eru mömmur til ? Ég hef aldrei sagt þér það en mér rann til rifja að sjá hversu illa þér leið eftir að hafa lesið þetta litla óljóðakver sem ég kallaði svo . Ef ég man rétt þá hrundi veröld þín og vikurnar á eftir sökkstu í þunglyndi og vildir ekki lifa lengur . Við höfðum fjarlægst svo mikið að ég ákvað að mér væri skítsama hvað þér þætti um mín ljóð . Ég var ljóðskáld og listamaður og ætlaði ekki að láta konu í Breiðholti hafa áhrif á það hvernig ég skrifaði og um hvað . Ég var þá unglingur , rétt sextán ára , en þú tæplega fertug og þæg húsmóðir í Vottunum . Þá áttum við nákvæmlega ekkert sameiginlegt og vorum alveg sammála um það . Ljóðin í bókinni eru mestmegnis reiðilestur í þinn garð . Því er merkilegt að skoða þessa bók í dag . Ég get ekki annað en brosað að öllu því ójafnvægi sem ungskáldið var í þegar það orti þessi ljóð . Þau bera titla eins og Ókunnug kona eða Djöflamamma , með vísun í þann Satan sem þú sást í hverju horni um það leyti sem ljóðin voru samin . Í mörg ár hafði ég engan húmor fyrir þessari bók og gat ekki lesið ljóðin í henni því ég fékk svo mikinn kjánahroll . Í dag þykir mér vænt um þennan ungling sem var óhræddur við bæði væmnina og reiðina sem lagði undir sig allt hans tilfinningalíf . Pabbi hélt mikið upp á þessa ljóðabók og átti eina eintakið sem ég held að enn sé til . Ég fann það í dánarbúi hans þegar ég var að taka þar til . Bókin liggur hérna á skrifborðinu mínu . Síðurnar eru gular og þvældar og augljóst að pabbi hefur lesið hana oft í gegn . Ég skrifaði hana að mestu á fylliríi með honum þegar við bjuggum saman tveir á Skólavörðustíg og Ingvi bróðir með okkur þegar hann var ekki á sjó . Nokkrum vikum eða mánuðum eftir að ég gaf þér bókina reifstu þig upp úr þunglyndinu , hringdir í mig ofan úr Breiðholti og bauðst mér í mat . Ætli þetta hafi ekki verið einhvers konar sáttahugmynd , að við ættum að hittast í mat heima hjá þér og verða vinir aftur . Ég samþykkti að koma þótt ég hefði önnur plön . Og mætti svo ekki . Stundum hef ég reynt að telja mér trú um að ég hafi í raun og veru viljað fara til þín í mat en svo hafi það bara fokkast upp . En ég held ekki . Ég held ég hafi viljandi sagt já til að geta sært þig með því að mæta ekki . Kannski svo þú vissir hvernig mér leið þegar ég elti Löduna . Svo þið biðuð eftir mér , þú og Villi maðurinn þinn og Lilja systir , á meðan lambalæri með öllu kólnaði á eldhúsborðinu í Vesturbergi . Ég býst við að Lilja hafi ekki fyrir sitt litla líf þorað að spyrja hvort hún mætti byrja að borða . Hún var strangtrúuð og heilaþvegin af ykkur Villa og Vottunum á þessum árum . Ég man að hún var með fléttur í hárinu og alltaf í síðu pilsi til að móðga ekki Jehóva sem hlyti að tryllast ef hann sæi hana í buxum . Að lokum hefur Villi , húsbóndinn á heimilinu , farið með bæn : „ Himneski faðir Jehóva , við þökkum fyrir þessa máltíð ... “ og þá hafið þið Lilja mátt byrja að borða án mín . Á meðan stóð ég úti á svölum á Skólavörðustíg með æskufélögum mínum og bannaði þeim að svara í símann því ég vissi að þú varst að hringja og spyrja hvort ég ætlaði ekki að koma . Við félagarnir sungum lög eftir Bubba Morthens , eins og vanalega , eða öskruðum þessi lög öllu heldur yfir miðbæinn : Við vorum þá allir komnir í verkamannavinnu , æskufélagarnir , nema þeir sem voru enn í grunnskóla , svo að Stál og hnífur var okkar einkennislag . Pabbi splæsti á okkur brennivíni og ef hann var heima hneykslaðist hann á því að það væru aldrei neinar stelpur með okkur . „ Þið fáið ekkert að ríða út á Bubba , “ sagði hann og gaf okkur þau ráð að drekka rauðvín en ekki vodka í kók því kellingarnar væru vitlausar í léttvín . Ef svo ólíklega hefði viljað til að einhverjar stelpur hefðu viljað hanga með okkur strákunum á þessum árum veit ég að pabbi hefði reynt að stinga undan okkur . Einu sinni tókst honum að stinga undan Ingva , sem bauð heim stelpu sem hann sá ekki sólina fyrir . Pabba leist svona líka vel á hana og fór með fögur ljóð og skenkti henni rauðvín . Hann þótti ógurlega fallegur á þessum árum og var voðalega smart klæddur í stofunni á Skólavörðustíg með léttvínsglas í hendi . Honum tókst alltaf að lauma inn klúrum brandara hér og þar til að gefa í skyn að hann væri ofboðslega góður í rúminu . Svo rauk hann til og setti Rod Stewart á fóninn því það var að hans sögn líklegast til að virka vel á kvenfólkið . „ If you want my body and you think I'm sexy , come on sugar let me know , “ söng pabbi svo með Rod , sem hann sagðist hafa hitt árið 1985 þegar söngvarinn kom til landsins og var viðstaddur krýningu Hólmfríðar Karlsdóttur sem þá varð Ungfrú Ísland og seinna Ungfrú alls heimsins . Þetta var mikið sjónarspil fyrir mig og félaga mína sem forðuðum okkur fljótlega aftur út á svalir að reykja og syngja fyrir miðbæinn . Og áður en við vissum af var pabbi búinn að lauma sér inn í hjónaherbergi með þessari ungu konu sem við vissum báðir að Ingvi var skotinn í .