Afurðir íslenskra skóga eru ekki miklar enn sem komið er . Við þekkjum helst girðingarstaura , fínkurl , eldivið og jólatré . Einnig er orðið töluvert um að fólk tíni skógarsveppi til einkanota eða fyrir veitingahús . Á þessu sviði er því margt sem huga þarf að og leita leiða til þess að skila sem mestum arði af skóglendi framtíðarinnar . lerkist.jpgGagnviði er jafnan skipt í fimm flokka : Eldiviður Um 50% af öllum viði sem til fellur í heiminum er eldiviður og er hann ýmist notaður til eldunar eða kyndingar . Mest er notkunin í þróunarlöndunum en um 80% íslensku þjóðarinnar nota jarðvarma til kyndingar svo lítill markaður er hérlendis fyrir eldivið . Birki er þó helsti arinviður þjóðarinnar og færst hefur í vöxt að veitingastaðir sem bjóða upp á pitsur kaupi íslenskt birki fyrir ofna sína . Óflettur viður ( staurar ) Stauranotkun hefur lengi verið umtalsverð , jafnt hérlendis sem erlendis . Má í því sambandi nefna síma - og raflínustaura , girðingarstaura og bryggjustólpa . Reynslan sýnir að íslenskir lerkistaurar reynast betur en innfluttir girðingarstaurar og þeir eru verðmætasta afurðin í fyrstu grisjun . Flettur viður ( borð og plankar ) Þetta er þýðingarmesta skógarafurðin og vegur þyngst í hagkvæmni nytjaskógræktar . Notkun borðviðar hefur heldur ekki dregist saman og ekki er útlit fyrir að það gerist í náinni framtíð . Um þessar mundir nota Íslendingar um 78 þúsund rúmmetra af borðviði á ári hverju . Einungis úrvalsviður er notaður í spón og fyrir hann fæst hærra verð en fyrir borðviðinn . Um er að ræða ýmist hnífskorinn spón sem límdur er á plötur í klæðningar , hurðir húsgögn o.fl. , eða spón sem er flysjaður af bolnum og notaður í krossvið . Iðnviður ( viðarkurl ) Þessari afurð má skipta í beðmis - og spónaplötuvið sem er notaður í ódýrari pappír og spónaplötur , og iðnvið sem er notaður sem afoxari við framleiðslu á járni og járnblöndum . Fyrir þess afurð fæst fremur lágt verð en það kemur á móti að gæði viðarins þurfa ekki að vera mikil . Á undanförnum 100 árum hefur fjöldi trjátegunda og kvæma verið prófaður hér á landi , margar í skógrækt en fleiri í trjárækt . Birkið er jafnvel talið hafa þraukað á Íslandi yfir ísaldirnar . Stórvöxnustu birkiskógar landsins eru allir á því austanverðu , þ.e. frá Fnjóskadal austur um og suður til Bæjarstaðar . Ættuð frá N-Evrópu . Upprunnin frá vesturströnd N-Ameríku . Hraðvaxta landnemategund , sem þarf fremur frjóan jarðveg til að vaxa vel . Flutt hingað frá Norðurlöndum . Nær allt að 20 m hæð í Skandinavíu . Enn hefur ekki tekist að ná nógu góðum tökum á framleiðslu elriplantna í gróðrarstöðvum hérlendis . Þrífst einkar vel meðfram lækjum , en er líka duglegt að klæða nýfallnar skriður í heimkynnum sínum . Hávaxinn runni frá vesturströnd N-Ameríku . Hefur svipaða eiginleika og gráelrið en nær sjaldnast meira en 3 m hæð . Þessi eiginleiki kann að hafa bjargað tegundinni frá útrýmingu fyrir tíð gaddavírsins . Engin trjátegund ( hérlend ) er jafn vinsæll réttur hjá grasbítum . Þannig yrði með tímanum töluvert af reyniviði í öllum skjóbeltum í landshlutanum , skógarþröstum til mikillar gleði . Þrestirnir eru sáðmenn guðs . Þeir munu sjá um að dreifa reyniviðnum um hina uppvaxandi skóga . Reyniviðurinn mun spretta upp úr flestum glufum í krónuþekjunni , en alltaf verður talsvert um slíkar glufur , enda langt því frá að allar gróðursettar plöntur lifi og verði tré . Sitkagrenið gerir talsverðar kröfur til frjósemi jarðvegs . Hún getur hins vegar dregið úr vexti . Getur orðið allt að 35 m hátt í heimkynnum sínum . Þessi tegund hefur tiltölulega mjóa krónu . Í innsveitum á norðaustanverðu landinu er úrkoma víðast hvar of lítil fyrir sitkagrenið . Háfjallatré , sem gerir jafnvel minni hitakröfur en birkið . Hæsta blágrenitré landsins í Mörkinni á Hallormsstað var orðið yfir sautján metrar vorið 1994 . Nær mun meiri hæð í heimkynnum sínum , sem eru í fjalllendi í vestanverðri N-Ameríku . Gerir svipaðar kröfur til jarðvegs og hvítgrenið . Ættað frá norðurhluta Evrasíu . Eftirsótt jólatré , ekki síst vegna ilmsins og í seinni tíð eingöngu ræktað til jólatrjáaframleiðslu . Yfirleitt með fremur mjóa krónu . Hæsta rauðgreni landsins ( á Hallormsstað ) var orðið yfir 16,7 m vorið 1998 . Lindifurutrtrén í Mörkinni á Hallormsstað eru að flestra dómi með fegurstu trjám í öllum skóginum . Í Síberíu hafa verið reist heilsuhæli í lindifuruskógum , þar sem loftið er þar talið heilnæmt fyrir brjóstveikt fólk . Fræin eru risastórar og hinar gómsætustu hnetur . Útbreiðslusvæði frá Arkangelskhéraði í N-Rússlandi og langt austur í Síberíu . Einkum á þetta við um hin síberísku kvæmi , meðan þau sem ættuð eru vestast af útbreiðslusvæðinu hafa reynst betur . Ef rétt reynist , að loftslag muni fara hlýnandi á næstu áratugum og þá einkum á veturna , geta skilyrði versnað til ræktunar tegundarinnar . Tilraunir eru hafnar hjá Skógrækt ríkisins með notkun tegundablendinga í stað síberíulerkis . Ættaður úr vestanverðri N-Ameríku . Viðurinn þykir hins vegar lítils virði . Helst ræktaður vegna jólatrjánna , sem eru ilmrík og standa vel . Hæsta tré þessarar tegundar hér á landi var gróðursett 1909 í Mörkinni á Hallormssstað – 15,9 m haustið 1994 . Á Hallormsstað er til afar stæðilegt stóð af douglasgreni sem sennilega er frá Mt . Enda er mikill munur á kvæmum á víðáttumiklu úbreiðslusvæði douglasgrenis í Norður-Ameríku . Innan fárra ára kemur í ljós , hvort kvæmið frá Kaupangi henti þokkalega á Vesturlandi . Þá gæti tegundin orðið okkur mikilvæg . Fáar eða engar tegundir barrskógabeltisins gefa jafneftirsótt timbur og douglasgrenið , sem kallast í byggingariðnaði “ Oregon pine ” . Þarf fremur frjósaman jarðveg eins og oftast er að finna við brekkurætur eða neðst í fjallshlíðum Tilgangur Ein heild er að vekja athygli á lesblindu og áhrifum hennar á einstaklinga í skóla og samfélaginu . Markmiðið er að fólk í okkar samfélagi sé meira meðvitað um lesblindu og hvað er hægt að gera fyrir þá og með þeim , heima fyrir sem og í skólum .