Hafi þjóðin átt við bág kjör að búa , verður þjóðtrú hennar og þjóðsagnir með ömurlegum blæ , eða þá hún skapar sér glæsilega töfraheima , þar sem ímyndunaraflið svalar sér á gnótt allrar fegurðar og fullsælu , sem daglega lífið neitar því um . Á þeim tímum , er trúarmyrkur og trúarofsi ríkja mest , og hneppa hugi manna í fjötra ógnar og skelfingar , þá hefir djöfullinn og árar hans mest að segja , en þegar mildari og þýðari trúarskoðanir ryðja sér til rúms , léttir aftur yfir þjóðtrúnni , lífsskoðanirnar verða bjartari og fegri , og vonin fer að skína í gegnum ævintýrahjúp sagnanna . Þar er oft lýst frekar frumstæðu sveitalífi og Einar Ól. Sveinsson ( 1899 - 1984 ) hefur bent á að tröllin í íslenskum ævintýrum eru yfirleitt líkari tröllum í þjóðtrúarsögnum en vant er í ævintýrum annarra landa ( bls. 228 ) . Draugasögur þar sem hugrökk stúlka kemur við sögu virðast líka vera séríslenskar , til dæmis þegar stúlkur eru sendar einhverra erinda í kirkju að næturlagi ( Jón flak ) eða af stúlkunni sem saumaði utan um líkið ( „ Þú ert ekki búin að bíta úr nálinni “ ) . Jónas Jónasson . „ Gísli Pálsson er prófessor í mannfræði við Háskóla Íslands . Rannsóknir hans hafa spannað breitt svið , allt frá íslenskum fornbókmenntum til nútíma erfðafræði . Gísli hefur í ritum sínum fjallað um mörg viðfangsefni , oft á mörkum ólíkra fræðigreina , svo sem kvótakerfið , nafnahefðir og líftækni .