Að veiða særða flugu hefur trúlega tíðkast frá upphafi fluguveiða . Fyrir tækifærissinna eins og silunginn er særð bráð , síli eða seiði mun auðveldari bráð heldur en fullfrísk og þessu höfum við mennirnir komist að og reynum að líkja eftir . Aðferðin er ekki ýkja flókinn ; koma flugunni , sem oft á tíðum er straumfluga , fram fyrir silunginn og draga hana inn með hléum þannig að hún falli ( sökkvi ) með reglulegu millibili eins og uppgefinn eða særður fiskur . Hvort menn dragi einu sinni eða tvisvar snöggt á milli hléa er auðvitað mismunandi , hver veiðimaður hefur sitt lagið á þessu . Galdurinn er einfaldlega að fá fiskinn til að eltast við særðu fluguna í stað ætisins sem syndir af fullum krafti undan honum . Silungurinn er þekktur í vatninu sem rándýr og ætið , næstum sama hvað það er , forðar sér þegar hann nálgast . Sumir veiðimenn ganga svo langt , helst í straumvatni , að láta bráðina leika sig alveg steindauða , hreyfa hana ekki neitt heldur láta strauminn um að bera hana inn á lygnur eða í bolla í vatninu .