Sigfús Árnason er sannkallaður brautryðjandi hér í byggð um iðkun tónlistar í kirkju og heimahúsum . Þegar hann hafði haft organistastarfið á hendi í 15 ár og jafnframt kennt ungu fólki hér organleik og eflt söngkór Landakirkju svo að orð fór af , fékk hann atorkusama menn í lið með sér til þess að stofna og starfrækja söngfélag eða söngkór í Vestmannaeyjum . Söngkór þennan , sem var karlakór , kölluðu þeir Söngfélag Vestmannaeyja . Hér óska ég að gera grein fyrir söngfélagi þessu og starfi þess , með því að það var brautryðjandi í almennri sönglist í Eyjum og var þá í rauninni einasti menningarneistinn í byggðarlaginu ásamt barnaskólanum og veitti birtu inn í menningarmyrkrið , sem þá hafði grúft yfir byggðarlagi þessu um langan aldur . Söngfélag Vestmannaeyja var stofnað 5. nóv. 1894 . Stofnendur voru 20 karlmenn . Þannig er söngflokkur þessi sannkallaður karlakór . Aðalforgöngumenn söngfélags þessa voru þeir Sigfús Árnason organisti , Árni Filippusson , verzlunarmaður og fyrrverandi barnakennari í Eyjum og Eiríkur Hjálmarsson kennari á Vegamótum . Sigfús organisti var formaður félagsins þau 10 ár , sem það var við lýði , og jafnframt söngstjóri þess . Þegar Söngfélagið hafði æft söngkór og starfað í 14 mánuði , settu forgöngumenn þess því lög . Þá töldu þeir sýnt , að sú festa væri komin í félagsskapinn , að honum myndi auðið lífs eitthvað fram á leið . Það var gert á fundi félagsmanna í Þinghúsi Vestmannaeyja 12. jan. 1896 . - ( Hér læt ég Blik birta lög Söngfélags Vestmannaeyja eins og þau eru skráð framan við gjörðabók félagsins , sem mér loks lánaðist að fá í eigu Byggðarsafns Vestmannaeyja með hjálp góðra manna og kvenna hér , eins og svo mörg önnur menningarverðmæti , sem þar geymast nú ) . — Tilgangur félagsins er að efla og útbreiða sönglist í Vestmannaeyjum . Félagið ræður sér kennara til að kenna í söngæfingum og stjórna þeim . Kennarinn skal vera félagsmaður . Embættismenn félagsins skulu vera þrír , nefnil . formaður , skrifari og féhirðir . Formaður stjórnar öllum fundum félagsins og kallar félagsmenn saman til aukafunda , þegar honum þykir þess þörf , eða þegar a.m.k. 1/3 félagsmanna æskir þess . Féhirðir hefur á hendi öll reikningsskil félagsins , innheimtir tekjur þess og útborgar gjöld þess . Aðalreikning félagsins skal féhirðir hafa samið og sent formanni viku fyrir fyrri aðalfund félagsins . Gjörðabók skal félagið eiga , sem skrifari annast og ritar í allt það , er á fundum gjörist og nokkru varðar og vert þykir að bókað sé . Hinar föstu samkomur félagsins byrja á ári hverju í byrjun október mánaðar og enda síðast í marzmánuði . Á hinum fasta samkomutíma skal félagið halda tvo aðalfundi , hinn fyrri í byrjun októbermánaðar en hinn síðari síðast í marzmánuði ( síðar breytt í febrúarmánuð ) eftir nákvæmum fyrirmælum formanns . Á hinum fyrri aðalfundi skal ákveðið , hvenær söngæfingar skuli byrja , og hvenær og hvar þær skuli haldnar . Einnig skulu þá kosnir starfsmenn félagsins . Á síðari aðalfundinum skal formaður gefa yfirlit yfir allar aðgjörðir félagsins á hinum næstliðna samkomutíma , svo og leggja fram aðalreikning félagsins , er fundarmenn svo úrskurða . Á hinum fyrri aðalfundi félagsins skal kjósa tvo menn , er í sameining við söngkennara skulu velja lög þau , er æfast skulu á samkomutímanum . Menn þessa skal endurkjósa á hverjum tveggja mánaða fresti , og skulu allir félagsmenn skyldir að hlíta þeim ákvörðunum , er þeir og söngkennari gjöra í því efni . Hver sá karl eða kona , er æskir inntöku í félagið , skal skýra formanni frá því , og skal formaður bera hann upp á næsta fundi . Áður en til atkvæða er gengið um nýjan félagsmann , skal söngkennari hafa reynt hann og sagt álit sitt um hann . Fé það , sem félagið kann að eignast ( t.d. fyrir samsöngva eða á annan hátt ) skal lagt í sjóð og geymt í Sparisjóði Vestmannaeyja . Af þeim sjóði skulu öll gjöld félagsins greiðast , svo sem húsaleiga , ljós , bækur , nótnaskriftir o.s.frv. - Skyldi sjóður félagsins ekki hrökkva til fyrir útgjöldunum , skulu félagsmenn skyldir að greiða það , sem á vantar að jöfnu hlutfalli , en fast árstillag greiða félagsmenn eigi . Sérhver félagsmaður er skyldur að mæta á öllum fundum á söngæfingum félagsins , svo og samsöngvum þeim , er það kann að halda . Nú getur félagsmaður eigi mætt á fundi , og er hann þá skyldur að tilkynna formanni forföll sín , ella greiði hann 10 aura í sekt , en hver sá félagsmaður , sem án þess að vera löglega forfallaður , vanrækir að sækja þrjá fundi eða æfingar í röð , eða mætir ekki á samsöng , skal rækur úr félaginu . Þó má , ef sérstakar ástæður eru fyrir hendi , gjöra undantekningu á því , og skal það þá komið undir atkvæðum félagsmanna , hvort hann skuli vera félagsmaður framvegis . Félagið sker úr á fundum sínum , hvað eru lögleg forföll . Skyldir eru félagsmenn að hlýða söngkennara undantekningarlaust meðan á söngkennslu stendur , í öllu því er að henni lýtur . Enginn félagsmaður má mæta ölvaður , reykja eða viðhafa nokkurn hávaða á fundum , er tafið geti fyrir söngkennslunni , og skal hann sæta brottrekstri , ef mikil brögð eru að slíku . Hver sá , sem vill ganga úr félaginu , skal skýra frá því munnlega á fundi ella tilkynna það formanni skriflega . Hver sá , sem ekki er lengur félagsmaður , missir alla hluttekningu í sjóði félagsins og allar kröfur til hans . Lögum þessum má breyta , ef meiri hluti allra félagsmanna gefa því atkvæði sitt . Lög þessi staðfesta félagsmenn með undirskriftum sínum . Á þessu tímaskeiði báru öll íbúðarhús í Vestmannaeyjum eitthvert heiti . Hér eru skráðir þeir menn , sem fyrr eða síðar voru í karlakór Söngfélagsins á þeim 10 árum , sem hann var við lýði . Þetta eru 35 nöfn . Þau tíu ár , sem Söngfélag Vestmannaeyja var starfandi , voru 24 karlar í því , þá flestir voru þar . Um tíma voru félagsmenn aðeins 18 en lengst af 20 . Talan dálítið hvarflandi frá ári til árs eins og gengur . Ötulustu söngfélagarnir og mestu hjálparhellur söngstjórans voru þeir Eiríkur Hjálmarsson , Árni Filippusson og Sveinn P. Scheving . Eiríkur var ritari félagsins og Árni gjaldkeri fyrstu árin . Þegar Árni Filippusson fluttist til Hafnarfjarðar árið 1897 , var Þórarinn Gíslason kosinn gjaldkeri Söngfélagsins . Þegar Söngfélagið hafði starfað 2 - 3 ár tók að bera á óstundvísi félagsmanna á söngæfingar . Sumir vanræktu þá félagið gjörsamlega . Þá voru kosnir sérstakir trúnaðarmenn til þess að hvetja félagsmenn til stundvísi og ástundunar og fylgjast með því , að þeir ræktu skyldur sínar við félagsskapinn . Þessir „ vökumenn “ voru lengst af Kristján Ingimundarson frá Gjábakka ( Klöpp ) fyrstu árin og síðar Sveinn P. Scheving og svo enn síðar Guðlaugur Vigfússon og Arngrímur Sveinbjörnsson . Síðast Jóhannes Hannesson og Pétur Lárusson . Þegar Árni Filippusson fluttist til Eyja aftur ( 1900 ) , gerðist hann strax söngfélagi á ný , og kaus Sigfús söngstjóri hann aðstoðarmann sinn við söngstjórnina og starfið í heild . Fyrir var í því trúnaðarstarfi Eiríkur kennari Hjálmarsson , eftir að hann hvarf frá ritarastörfum . Þeim störfum gegndi eftir hann Árni Sigurðsson og síðast Þorsteinn Jónsson frá Hrauni ( frá Laufási ) . Sigfús Árnason vann kappsamlega að því að æfa söngfélagið haustið 1894 og hafði því margar söngæfingar það haust . Enda æfði hann þá hvorki meira eða minna en 18 lög . Þann 6. jan. 1895 hélt Söngfélag Vestmannaeyja fyrsta opinbera samsönginn fyrir Eyjabúa , og svo aftur 13. s.m . Þessir samsöngvar tókust vel , spáðu góðu um framtíðina og efldu áhuga og kjark kórfélaganna . Nú skildu þeir og svo allir Eyjabúar , hvílíkt menningarstarf hér var af hendi innt . Enn söng kórinn fyrir almenning 23. marz 1895 . Eftir það skyggði í álinn fyrir Söngfélaginu , því að söngstjórinn veiktist um þessar mundir og lá rúmfastur í nokkrar vikur . Þá reyndust söngfélagarnir hans honum sannir vinir og færðu honum peningagjöf til þess að létta framfærslu heimilisins að Vestri-Löndum , meðan veikindin steðjuðu að og rýrðu efnahag hins fórnfúsa velgjörðarmanns byggðarlagsins . Sumir Eyjabúar urðu einnig til þess að færa kórnum peningagjafir , og létu þeir þannig í ljós ánægju sína og þakklæti til þessa listræna starfs , sem þegar varpaði ljóma listar og menningar yfir byggðarlagið og gat því orðstír í nálægum sveitum . T.d. gaf Þorsteinn Jónsson héraðslæknir , Söngfélaginu 20 krónur eftir samsöng fyrir almenning . Það voru ekki litlir peningar þá , þegar tímakaupið var innan við 20 aurar . Annars tók Sigfús Árnason að sér kennslustarfið og söngstjórnina án allra launa . Ástin á sönglistinni og hinn fórnnfúsi vilji voru aðaleigindi hans . Árið 1895 æfði söngfélagið aðeins 7 lög sökum veikinda söngstjórans . Upp úr áramótunum 1895 - 1896 , eða 3. jan. , hélt Söngfélagið 4. samsönginn fyrir almenning . Fleira hamlaði starfsemi Söngfélagsins um þær mundir en veikindi söngstjórans . T.d. átti það í erfiðleikum með að fá lánað hús til að æfa sönginn í . Tvö hús komu að vísu til greina , Þinghúsið og Goodtemplarahúsið , en bæði voru þau mikið notuð þá til fundahalda , og einmitt þau kvöld , sem bezt hentaði kórfélögunum til æfinga . Á vetrarvertíð og á sumrum reyndist ógjörningur að ná saman kórfélögunum til söngæfinga sökum anna eða fjarlægrar dvalar . T.d. stunduðu nær helmingur söngfélaganna kaupavinnu á Austfjörðum sumarið 1895 og komu ekki heim fyrr en síðari hluta októbermánaðar . Haustið 1896 voru söngæfingar Söngfélagsins afráðnar einu sinni í viku hverri . Þinghús sýslunnar var tekið á leigu til þeirra nota . Eftir þær haustæfingar hélt kórinn þrjá samsöngva fyrir almenning , 29. desember 1896 og 3. og 16. janúar 1897 . Og síðasta samsönginn það ár hélt hann svo 12. marz . Inngangseyrir var þá 15 aurar fyrir börn og 20 aurar fyrir fullorðna . En samsöngurinn 16. jan. var haldinn til þess að skemmta börnum og fátæklingum og þessvegna ókeypis aðgangur , enda léði St. Bára nr. 2 þá fundarhús sitt Söngfélaginu leigulaust . Árið 1896 gerðist Magnús Jónsson sýslumaður í Vestmannaeyjum . Ekki hafði hann lengi dvalizt þar , er hann lærði að meta starf og gildi Söngfélagsins og söngstjóra þess í byggðarlaginu . Eftir það lánaði hann Söngfélaginu þinghús sýslunnar til afnota endurgjaldslaust . Þann 21. febr . 1897 efndu kórfélagarnir til innbyrðis skemmtisamkomu fyrir fjölskyldur sínar , konur og börn , og buðu þangað velgerðarmönnum Söngfélagsins . Félaginu hafði þá safnazt nokkurt fé fyrir hina almennu samsöngva . Þessu fé vörðu nú kórfélagarnir til þess að greiða kostnað af þessari innbyrðis-skemmtun . Í október 1897 voru söngfélagarnir 18 að tölu . Þá hafði Árni Filippusson , síðar í Ásgarði hér , flutzt til Hafnarfjarðar eins og áður segir . Var það mikill skaði kórnum að missa hann , svo nýtur söngfélagi sem hann var , og vel að sér í söng , eftir því sem þá gerðist . Hann hafði verið gjaldkeri Söngfélagsins frá upphafi og önnur hönd söngstjórans . Þegar hann hvarf burt úr sýslunni , gerðist Þórarinn Gíslason , sonur Gísla verzlunarstjóra Engilbertssonar , gjaldkeri Söngfélagsins og var það síðan , þar til það lagðist niður . Haustið 1897 er þess getið , að raddæfingar séu hafðar tvisvar í viku hverri eða á þriðjudags - og föstudagskvöldum , og svo samæfingar á sunnudögum . Þannig mun þetta hafa verið hvert haust , meðan Söngfélagið var og hét . Að minnsta kosti er fullkomin vissa fyrir því , að á tímabilinu frá 3. okt. 1897 til marzloka 1898 hélt söngstjórinn uppi reglubundnum radd - og söngæfingum , svo að aldrei skeikaði . En þá hófust vertíðarannir . Með þeim var allt söngstarfið lagt til hliðar fram á haust . Á þessu nefnda tímabili hélt Söngfélagið 3 samsöngva fyrir almenning , þ.e. 9. og 17. des. 1897 og 7. marz 1898 . En 14. jan. ( 1898 ) hélt félagið söngskemmtun fyrir börn sérstaklega og fátækasta fólkið í Eyjum , og þá endurgjaldslaust eins og áður . Ef til vill ber fátt ljósara vitni um hug og hjarta söngstjórans og félaga hans en einmitt þessar söngskemmtanir fyrir börnin og fátæklingana , sem þá voru býsna margir í Vestmannaeyjum . Á almennum samsöngvum félagsins spilaði söngstjórinn jafnan á fiðlu undir söngnum , þegar svo bar undir og ekki þurfti að stjórna söngnum sérstaklega . Ekki vissi fólkið , hvar hann hafði numið fiðluspil . Allt sem laut að söng og hljómlist var Sigfúsi Árnasyni sem meðfætt . Samkvæmt 9. gr. söngfélagslaganna var fjarvistarsektum beitt og 10 aura krafizt af hverjum söngfélaga , sem ekki mætti stundvíslega til æfinga eða gerði viðunandi grein fyrir fjarvist sinni . Nægilega stundvís var hver talinn vera , ef hann mætti á fyrsta hálftímanum eftir að söngæfing skyldi hefjast samkvæmt tímatöflu . Í desember 1898 hélt Söngfélagið tvívegis samsöng fyrir almenning , þann 9. og 12. desember . Í jan. 1899 ( 3. og 19. ) hélt það samsöng fyrir börn og fátæklinga í sveitarfélaginu . Síðan var haldið fram með reglubundnar söngæfingar til 15. febr . , en þá hófust vertíðarannir . Haustið 1899 voru söngfélagarnir 24 að tölu . Í desember þ.á. hélt félagið tvívegis samsöng fyrir almenning . Þann 4. febr . árið 1900 auglýsti Söngfélagið samsöng fyrir almenning í Landakirkju . Skyldi ágóðinn af samsöng þessum renna í „ Ekknasjóð hrapaðra og drukknaðra í Vestmannaeyjum ” . Af samsöng þessum varð ekkert sökum of lítillar þátttöku almennings . Helzt leit svo út sem almenningur vildi mótmæla því að kirkjan væri notuð til slíkra hluta og keypti sig þess vegna ekki inn á samsönginn . Keyptir voru aðgöngumiðar fyrir kr. 4,70 og gáfu greiðendur það fé í Ekknasjóðinn , enda þótt ekkert yrði af samsöngnum . Eftir þetta virðist dofna mjög yfir Söngfélaginu . Þó efndi félagið til samsöngs í Kumbalda 20. jan. 1901 , og var þá þéttsetið hús . Þetta ár sagði Árni Filippusson sig úr Söngfélaginu sökum anna . Þar með missti félagið einn sinn allra bezta mann . Þó hélt félagið uppi söngæfingum að einhverju leyti haustið 1901 og efndi tvívegis til samsöngs fyrir almenning í janúar 1902 . Haustið 1902 hófust söngæfingar enn á ný , er félagarnir voru komnir heim úr kaupavinnu , flestir af Austfjörðum , en ekki er getið framar um samsöng fyrir almenning . Síðasti aðalfundur Söngfélags Vestmannaeyja var haldinn 11. okt. 1903 . Átti þá félagið kr. 94,21 geymdar á sparisjóðsbók sinni í Sparisjóði Vestmannaeyja . Á aðalfundi þessum voru kosnir „ aðstoðarsöngkennarar “ samkv. 6. gr. félagslaganna þeir Sveinn P. Scheving og Þorsteinn Jónsson , frá Hrauni ( síðar Laufási ) . Áformað var á fundi þessum að reyna að halda uppi söngæfingum og söngkennslu með félagsmönnum eins og öll undanfarin haust . Á fundi þessum var vakið máls á því nýmæli , að konur yrðu fengnar til þess að ganga í Söngfélagið . Var gjörður að þeirri hugmynd góður rómur . Auðvitað var það deyfð og drungi í félagsskapnum , sem olli því , að nú væri reynandi að fá blessaðar konurnar eða stúlkurnar til þess að hressa upp á félagsandann og glæða á ný áhugann fyrir sönglistinni , sem sé breyta karlakórnum í blandaðan kór . En til þessa kom þó aldrei , því að um þetta bil breyttist allt viðhorf söngstjórans um framtíð hans í Vestmannaeyjum . Sönglög þau , sem Söngfélag Vestmannaeyja æfði og söng , voru þessi . Árið 1894 : Sumardaga brott er blíða . Væri ég orðinn ógnar langur áll . Ég veit ekki af hverskonar völdum . Brosandi land , fléttað af sól hýrum sundum . Þú bláfjallageimur með heiðjöklahring . Hið blíða vor sig býr í skrúð . Heyrið vella á heiðum hveri . Velkominn yfir Íslands sæ , vor öðling hár ! Buldi við brestur og brotnaði þekjan . Heyrið morgunsöng á sænum . Ólafur reið með björgum fram . Barnakennarinn ( Hlýðið krakkar , haldið frið ) . Árið 1895 : Mig hryggir svo margt , sem í hug mínum felst . Ég uni á flughröðu fleyi . Sólin ei hverfur né sígur í kaf . Til austurheims vil ég halda . Nú gjörðist glatt á hjalla . Þú litli fugl , sem langt um haf . Árið 1896 : Norður við heimskaut í svalköldum sævi . Með virðing , ást og hreinum hug . Elsku þá ég undrast , drottinn minn . Sem duni þrumur , drynji flóð . Upp franska þjóð með fremdar geðið ! Ó , fóstur fold , þú helga land , sem bálar barm ! Hvað er svo glatt , sem góðra vina fundur ? Árið 1897 : Svíf þú nú sæta , söngsins englamál . Úr þeli þráð að spinna . Ísland , þig elskum vér alla vora daga . Hnígur , hnígur heldimm nótt á moldu . Heiðbláa fjólan mín fríða . Gnoð úr hafi skrautleg skreið . Þar sem að fyrst stóð vagga vor . Þeim , sem unna Ísafoldu . Er ógnar oddahríðin . Ásta , hér er yndislegt að dreyma ! Árið 1898 : Nú flokka sig heim til þín fleygir hópar . Við hafið ég sat fram á sævarbergsstall .