Smit á sér oftast stað í gegnum munn , þá í gegnum mengaðan mat eða drykk sem hefur verið meðhöndlaður af sýktum einstaklingi . Sjúkdómurinn er hins vegar ekki algengur á Vesturlöndunum og berst oftast þangað með ferðamönnum sem hafa verið á stöðum þar sem sjúkdómurinn er landlægur . Þegar bakteríurnar hafa fjölgað sér og náð ákveðinni þéttni , valda þær sjálfseyðingu átfrumnanna og sleppa út í blóðið og ráðast á líkamann . Fyrstu vikuna eru þau aðallega dreifðir kviðverkir , hægðatregða sem veldur áframhaldandi veikindum , þurr hósti , höfuðverkur , óráð og sífellt vaxandi vanlíðan og slappleiki . Í viku tvö versna ofangreind einkenni en fleiri einkenna verður einnig vart . Fyrir tíma sýklalyfja var dánartíðni 15% en nú , þökk sé sýklalyfjum , hefur tíðnin dottið niður í 1 - 3% . Hiti er meðal fyrstu einkenna taugaveiki . Frægasti berinn var Typhoid Mary ( Mary Mallon , 1869 – 1938 ) . Hún var kokkur í Bandaríkjunum á árunum 1901 - 1915 og vegna starfs sín sýkti hún 49 manns , af þeim létust þrír . Greining sjúkdómsins er að mestu leyti klínísk . Væg hækkun á lifrarensíminu ALAT ( e. Alanine Amino Transferase ) er einnig merki um sjúkdóminn . Við taugaveiki eru í fyrstu gefin breiðvirk sýklalyf sem síðan er breytt í samræmi við næmi . Gallblaðra er stundum fjarlægð úr berum . Mikilvægt er að sjúklingar með taugaveiki fái nægan vökva . Hægt er að bólusetja gegn taugaveiki en það er ekki gert að staðaldri nema í hlut eigi ferðamenn sem ferðast til hitabeltislanda þar sem taugaveiki er landlæg .