Neðsti hluti fótanna er algerlega hárlaus og ákaflega snertinæmur . Upprunaleg heimkynni þvottabjarna eru á víðfeðmu svæði í Norður-Ameríku , frá suðurhluta Kanada til Norður-Mexíkó . Nú eru þvottabirnir nokkuð algengir víða í sveitum og skógum Evrópu . Ólíkt öðrum rándýrum sem beita þefskyni , heyrn eða sjón við fæðuleit , nota þvottabirnir gjarnan snertiskynið . Eins og kom fram hér að ofan þá leita þeir sér matar í sorpi ef þeir eru í nábýli við menn . Það gerir það að verkum að kvendýrið er frjótt og móttækilegt hvar sem er og hvenær sem er . Til þess að koma egglosi af stað er svokallað göndulbein á kynfærum karldýranna og harðir beinkenndir kantar aftan á limhettunni . Kvendýrið gerir sér oftast bæli uppi í trjám þar sem hægt er að tryggja ungunum öryggi fyrir öðrum rándýrum , svo sem refum og fjallaljónum . Þar eru ungarnir í 6 - 9 vikur en þá tekur móðirin þá í skoltinn hvern á fætur öðrum og ber þá niður á jafnsléttu . Eftir 60 daga eru þeir vandir af spena og verða fljótlega sjálfbjarga í fæðuöflun . Þeir leggjast þó ekki í sama djúpdvalann og bjarndýr , marðarhundar eða önnur dvalardýr þar sem efnaskiptin eða líkamshitinn fellur ekkert að ráði . Minnsta truflun getur einnig vakið þvottabirnina úr dvalanum og getur slíkt reynst hættulegt því þeir snúast þá strax til varnar . Reykjavík . 1987 . Ásta Bryndís Schram er lektor og kennsluþróunarstjóri við Heilbrigðisvísindasvið HÍ auk þess sem hún starfar við kennsluráðgjöf hjá Kennslumiðstöð . Meginviðfangsefni hennar í rannsóknum er áhugahvöt , sjálfsmynd , samsömun og samspil þessara þátta við kennsluaðferðir .