Aðeins ein heimild er til í seðlasafni Orðabókar Háskólans um sögnina að kleykja og er það úr Flateyjarrímu Magnúsar Ólafssonar í Laufási en hún er talin ort 1626 eða 1628 . Kleykir er að öllum líkindum skylt norsku sögninni klykkja ' binda saman' , færeysku sögninni kloykja ' festa lauslega við' og fornensku sögninni clyccan ' grípa , hrífa , hremma' . Sögnin kleykja er skyld nafnorðinu klúka , sem notað er um litla hrúgu og heysátu , og sögninni að klúka ' hanga , sitja á sætisbrún' . Kleykir merkir því líklega ' hrúga ' eða ' hóll' .