Landið , sem er oft nefnt „ Landið helga ” , er miðlægt í þremur mikilvægum trúarbrögðum , kristindómi , Islam og Gyðingdómi . Meginþorri íbúa þessa svæðis , um 85% , var Palestínu-Arabar , bæði kristnir og múslimar , og um 10% voru Gyðingar . Fyrri heimsstyrjöldin olli straumhvörfum í baráttu zíonista og setti málefni Palestínu á oddinn sem illleysanlegt mál á alþjóðavettvangi . Þegar stríðinu lauk með sigri Bandamanna fengu Bretar umsjón með stórum hluta Miðausturlanda , meðal annars Palestínu . En allt kom fyrir ekki . Gyðingar stofnuðu hryðjuverkasveitir , sem þeir kölluðu sjálfir frelsisbaráttusveitir , sem skipulögðu voðaverk gegn Aröbum og Bretum . Þessi tillaga , sem mætti mikilli andstöðu frá ríkjum Araba , var Gyðingum í hag hvað varðar gæði og stærð landsins . Palestínumenn voru alfarið andvígir skiptingu landsins enda álitu þeir að þetta væri þeirra eigið land og vildu ekki þurfa að láta af hendi eigið land til að gjalda fyrir að Gyðingar hefðu þurft að þola helförina í Evrópu og orðið landflótta þaðan . Palestínumenn urðu því upp til hópa heimilislausir . Í stríðinu 1967 hernámu Ísraelar vesturbakka Jórdanárinnar – svæði sem áður tilheyrði Jórdaníu – en íbúar þess voru mestmegnis Palestínumenn . Við þetta hernám , sem átti að vera tímabundin aðgerð , lentu enn fleiri Palestínumenn undir stjórn Ísraelsríkis . Í upphafi níunda áratugarins hófust leynilegar samningaviðræður milli Ísraels og Frelsissamtaka Palestínu í Noregi og víðar sem náðu hámarki með hinu fræga handabandi Yussuf Arafats ( til hægri ) og Yitzhaks Rabin ( til vinstri ) eftir að þeir skrifuðu undir hinn svokallaða Oslóarsáttmála við Hvíta húsið árið 1993 . Oslóarsáttmálinn gerði ráð fyrir að Ísraelar myndu yfirgefa viss svæði á Vesturbakkanum og að Palestínumenn fengju þar sjálfstjórn með ákveðnum takmörkunum . Í þessu óvissuástandi náði Benjamin Netanyahu kjöri sem forsætisráðherra Ísraels árið 1996 en í hans tíð versnaði ástandið til muna . Palestínumenn túlkuðu heimsókn Sharons , harðlínumanns sem hefur verið ötull í baráttunni gegn málstað Palestínumanna , sem ögrun og yfirlýsingu um að Ísraelar ætluðu sér einum yfirráð yfir Jerúsalem . Palestínumenn hafa einmitt litið til Jerúsalem sem framtíðarhöfuðborgar í hinu sjálfstæða ríki Palestínu . Frá haustinu 2000 hefur verið þrálátt stríðsástand á þessum slóðum þar sem yfir 700 manns hafa látið lífið , flestir Palestínumenn . Þeir benda á að efnahags - og hernaðarlegir yfirburðir Ísraela ógni friði milli þjóðanna . Í dag hefur hvorugur aðili nægan friðarvilja til að bera til að búast megi við að þessar þjóðir geti lifað í sátt og samlyndi í nánustu framtíð . Hjá báðum aðilum eru hópar þröngsýns öfgafólks sem berst ötullega gegn eðlilegum samskiptum við hinn aðilann . Þessir hópar eru svo fjölmennir og áhrifamiklir að verulega mikið þarf að breytast áður en búast má við að deilurnar verði leystar á friðsamlegan hátt .