Að meðaltali losum við mennirnir jafngildi heildarársframleiðslu allra eldfjalla og jarðhitakerfa jarðar af koldíoxíð ( CO2 ) á einungis 3 - 5 dögum . Þetta er niðurstaða yfirlitsgreinar um losun CO2 af völdum manna og eldvirkni ( Gerlach 2011 ) . Það virðist algengur misskilningur meðal almennings , en þó sérstaklega meðal efasemdamanna um hnattræna hlýnun af mannavöldum , að styrkur CO2 í andrúmsloftinu ráðist að mestu af eldvirkni . Svo er ekki . Á undanförnum áratugum hefur losun manna á CO2 aukist upp í að vera hundraðfalt meira en losun á CO2 vegna eldvirkni ( mynd 1 ) : Losun manna á CO2 samanborið við eldvirkni . Losun manna er nú á bilinu 80 - 200 sinnum meira á ári en er af völdum eldvirkni ( Gerlach 2011 ) . Þær greinar sem Gerlach yfirfór sýna áætlun um losun vegna eldvirkni á CO2 á nokkuð breiðu bili – þar sem minnsta losunin er áætluð eingöngu um einn tíundi gígatonn og upp í hálft gígatonn . Til samanburðar þá notaði Gerlach tölur í kringum fjórðung úr gígatonni sem miðgildi ( þ.e. 0,26 gígatonn með öryggisbilið 0,18 - 0,44 gígatonn ) . Til samanburðar þá var losun manna um 35 gígatonn á síðasta ári . Gerlach telur að losun manna á CO2 geti jafnvel verið hraðara nú en í stærstu eldgosum fortíðar , en Gerlach segir ( lauslega þýtt ) : Risaeldgos ( supereruptions ) eru mjög sjaldgæf og gerast að meðaltali á 100 - 200 þúsund ára fresti ; ekkert slíkt eldgos hefur orðið á nútíma , en nýlegasta dæmið er Toba eldgosið fyrir 74 þúsund árum í Indónesíu og í Yellowstone öskjunni í Bandaríkjunum fyrir 2 milljónum ára . Jarðvísindamenn eru sífellt að leita leiða til að bæta tölur og minnka óvissu um magn þess CO2 sem kemur t.d. vegna neðansjávareldvirkni og jarðhitakerfa . Þrátt fyrir óvissu þar um , þá sýnir mynd 1 greinilega að losun á CO2 vegna eldvirkni og jarðhitakerfa hnattrænt séð – er töluvert minni en losun manna .