Þórlindur Kjartansson skrifar 9. nóvember 2018 07:00 Nú er runninn upp á Íslandi tími slens og sljóleika , hæsi og hósta , vægra höfuðverkja og morgunstíflaðra öndunarfæra . Þetta er tíminn þar sem fáir komast á fætur nema með miklum herkjum fyrir ýmiss konar kvillum , stífleika og verkjum . Haustlægðirnar bera ekki aðeins með sér umhleypinga , hvassviðri , slyddu og slor heldur ýmiss konar máttleysi , þunglyndi , pestir og hor . Á Íslandi hefur það víst færst í vöxt að þeir sem geta hefji sig til lofts með farfuglunum og dveljist í lengri eða skemmri tíma á suðlægari slóðum þar sem bæði verðlag og veðurfar er skaplegra en hér heima . En ekki eru allir svo lánsamir . Hvort tveggja inniheldur örugglega ýmis sannleikskorn . Enn ein kenning er að algengt sé að rakastig á íslenskum heimilum sé svo lágt að það stuðli að heilsutjóni . Og svo má ekki gleyma því að skammdegið sjálft ýtir líklega enn frekar undir slappleika þjóðarinnar — og það ýkist vitaskuld vegna þeirrar undarlegu ráðstöfunar okkar að stilla klukkuna ekki eftir gangi sólarinnar heldur meintum viðskiptahagsmunum flugfélags og óskum áhugafólks um golfíþróttina . Fólk flettir upp á internetinu hvort hægt sé að taka of stóra skammta af D-vítamíni , lýsi er hellt í gegnum trekt ofan í fjölskyldumeðlimi , ýmiss konar remedíur úr íslenskum fjallajurtum eru keyptar dýrum dómum í apótekum og bruddar dögum saman , saltlausnum er sprautað upp í stíflaðar nasir , verkjalyf með kirsuberjabragði eru leyst upp í heitu vatni , koníak er drukkið úr mjólkurglösum í lækningaskyni og fólk flækist á milli heitra og kaldra potta og blautra og þurra gufuklefa . Að taka frekar nokkra daga í sæmilegri ró heima hjá sér og ná sér að fullu frekar en að berjast í margar vikur eða mánuði á hálfum hraða , með samanbitna kjálka og stíflað nef , smitandi allt í kringum sig og afkastandi litlu .