Vart verður sagt að þessi mynd láti mikið yfir sér . Tveir menn í vaðmálsfötum og báðir með hatt á gangi á götu um 1900 - 1905 . Annar er með strigapoka á öxlinni og það er eins og hinn sé að fylgjast með honum . Staðsetningin er óljós en þegar rýnt er í kennileiti má greina járngrindverk bogalaga og húsaröð í bakgrunninum . Þá sést að þetta er gamalkunnugt myndefni með brúnni yfir Lækinn neðst í Bankastræti í Reykjavík og í baksýn er Melsteðshús til vinstri . Það er textinn sem skrifaður er aftan á myndina sem setur hana í annað samhengi . „ Þjófur úr Árnessýslu sem strauk til Reykjavíkur um aldamótin . Símon á Fossi er að handtaka hann . “ Símon á Fossi var Jónsson og kenndur við bæinn á Selfossi þar sem hann bjó . Hvaða möguleikar voru á að taka mann til fanga sem hafði strokið úr haldi ? Símon hefur ekki komið neinum böndum á fangann en stendur bara til hliðar við hann og fylgir eftir . Það eru ekki til margar aðrar myndir tengdar föngum eða fangelsum frá þessum tíma . Fangar voru almennt hafðir í útihúsum hjá sýslumönnum eða einhverjum á þeirra vegum . Fangelsi landsins var í Reykjavík , þar sem nú er Stjórnarráðið og seinna leysti Hegningarhúsið það af hólmi . Fangaklefar voru reistir á þéttbýlisstöðum undir lok 19. aldar . Fangelsismál á Íslandi voru erlendum mönnum gamanmál eins og lesa mátti í úrklippum úr enskum blöðum á sýningu á ljósmyndum og úrklippum úr fórum Pike Wards útgerðarmanns sem sýndar voru í Myndasal Þjóðminjasafnsins haustið 2019 fram yfir áramótin 2020 . Önnur frásögnin ber heitið „ Tóm fangelsi “ . Þar er sagt að Íslendingar hafi orð á sér fyrir heiðarleika . Þjófnaðir séu nánast óþekktir og morð hafi ekki verið framið í áratugi . Þrátt fyrir góðan aðbúnað í fangelsi landsins og góðan kost láti Íslendingar ekki freistast til að fá þar vist og fangelsið í Reykjavík sé næstum alltaf tómt . Hin frásögnin segir af ferðamanni á hesti á leið yfir hálendið sem rekst á mann á ferð og tekur hann tali . Spyr hann að heiti og hvert hann sé að fara . Hann segist vera að fara í fangelsi fyrir sauðaþjófnað . Sýslumaðurinn hafi verið svo upptekinn að hann hafi sent hann einan með bréf til að fara í fangelsið . Þeir kveðjast . Viku síðar er maðurinn á ferð til baka og rekst á fangann á sama stað . Hann spyr hverju sæti . Jú hann fór í fangelsið en hafði tapað bréfinu þannig að þeir vildu ekki hleypa honum inn . Þannig að fanginn var bara á leiðinni heim aftur . Fleiri slíkar gamansögur af fangelsismálum og heldur nýrri eru líka kunnar . Þær segja kannski eitthvað um viðhorf Íslendinga sjálfra til glæpa og refsinga . Frásagnir á úrklippum á sýningu Pike Ward eru bara einn vitnisburðurinn um það .