Ákvörðun Útlendingastofnunar um að synja umsókn kæranda og barna hennar um alþjóðlega vernd og dvalarleyfi af mannúðarástæðum ásamt því að brottvísa þeim frá Íslandi og ákveða endurkomubann er staðfest . Þann 11. janúar 2018 er kveðinn upp svohljóðandi úrskurður nr. 12 / 2018 í stjórnsýslumáli nr . KNU17120010 á ákvörðun Þann 21. nóvember 2017 kærði [...] , fd . [...] , ríkisborgari [...] ( hér eftir nefnd kærandi ) ákvarðanir Útlendingastofnunar , dags. sama dag , um að synja henni og börnum hennar , [...] , fd . [...] , og [...] , fd . [...] , um alþjóðlega vernd á Íslandi ásamt því að synja henni og börnum hennar um dvalarleyfi á grundvelli 74. gr. laga nr. 80 / 2016 um útlendinga . Kærandi sótti um vernd hér á landi ásamt eiginmanni sínum . Kærandi krefst þess aðallega að hinar kærðu ákvarðanir verði felldar úr gildi og að kæranda og börnum hennar verði veitt dvalarleyfi á grundvelli mannúðarsjónarmiða , sbr. 1. mgr. 74. gr. laga um útlendinga . Til vara er þess krafist að hin kærða ákvörðun verði felld úr gildi hvað varðar brottvísun og endurkomubann , sbr. 2. mgr. 98. gr. og 2. mgr. 104. gr. laga um útlendinga . Fyrrgreindar ákvarðanir eru kærðar á grundvelli 7. gr. laga um útlendinga og barst kæran fyrir lok kærufrests . II . Málsatvik og málsmeðferð Kærandi sótti um alþjóðlega vernd hér á landi þann 18. nóvember 2017 . Kærandi kom í viðtal hjá Útlendingastofnun þann 21. nóvember 2017 ásamt talsmanni sínum . Með ákvörðunum , dags. sama dag , synjaði Útlendingastofnun kæranda og börnum hennar um alþjóðlega vernd ásamt því að synja þeim um dvalarleyfi á grundvelli mannúðarsjónarmiða . Kæranda var jafnframt brottvísað frá landinu og honum ákvarðað endurkomubann til tveggja ára . Voru þær ákvarðanir kærðar til kærunefndar útlendingamála þann 21. nóvember 2017 . Að ósk kæranda var veittur frekari rökstuðningur fyrir ákvörðun Útlendingastofnunar með bréfi stofnunarinnar , dags. 4. desember 2017 . Kærunefnd barst greinargerð kæranda þann 12. desember 2017 . III . Ákvörðun Útlendingastofnunar Við meðferð máls kæranda hjá Útlendingastofnun byggði hún umsókn sína um alþjóðlega vernd á því að hún hafi búið við bágar efnahagsaðstæður í heimaríki . Þá hafi eiginmaður kæranda fengið takmarkaða fjárhagslega aðstoð frá yfirvöldum í [...] sem dugi ekki fyrir fjögurra manna fjölskyldu . Í ákvörðunum Útlendingastofnunar í málum barna kæranda , kom fram að þau væri svo ung að árum að ekki yrði talið tilefni til að taka viðtal við þau . Útlendingastofnun tilkynnti kæranda og börnum hennar jafnframt að kæra frestaði ekki réttaráhrifum ákvörðunarinnar , sbr. 2. mgr. 35. gr. laga um útlendinga . Kæranda var brottvísað frá landinu með vísan til 2. tölul. b-liðar 2. mgr. 98. gr. laga um útlendinga , sbr. b-lið 2. mgr. 104. gr. sömu laga . Var kæranda ákveðið endurkomubann hingað til lands í tvö ár , sbr. 101. gr. sömu laga . Í greinargerð kæranda kemur fram að hún hafi sótt um alþjóðlega vernd hér á landi af efnahagslegum ástæðum . Í heimalandi kæranda , [...] , sé staða efnahagsmála afar erfið , fátækt hafi aukist og atvinnuleysi sé mikið , sérstaklega meðal ungs fólks . Þá hafi fjölskyldan fengið afar takmarkaða fjárhagslega aðstoð frá yfirvöldum . Þá hafi eiginmaður kæranda verið meðlimur í verkalýðsfélaginu [...] og verið mótfallinn núverandi stjórnvöldum . Því hafi fjölskyldunni ekki verið vært lengur í [...] . Kærandi gerir aðallega þá kröfu að henni og börnum hennar verði veitt dvalarleyfi á grundvelli mannúðarsjónarmiða , sbr. 1. mgr. 74. gr. laga um útlendinga . Vísar kærandi til stuðnings kröfu sinni til lögskýringargagna að baki ákvæðinu . Samkvæmt ákvæðinu megi veita útlendingi dvalarleyfi á grundvelli mannúðarsjónarmiða ef hann getur sýnt fram á ríka þörf fyrir vernd , t.d. vegna erfiðra félagslegra aðstæðna í heimaríki eða vegna annarra atvika sem ekki megi með réttu gera honum að bera ábyrgð á . Stjórnvöld hafi svigrúm til að meta hvenær rétt sé að veita dvalarleyfi samkvæmt 1. mgr. 74. gr. laga um útlendinga , en ákvæðið er ekki tæmandi talið . Samkvæmt orðanna hljóðan sé því ekki útilokað að veita dvalarleyfi á grundvelli þess ákvæðis vegna efnahagslegra aðstæðna á borð við fátækt og húsnæðisskorts . Þá skuli einnig líta til þess að taka eigi sérstakt tillit til barna og að við mat á umsóknum um alþjóðlega vernd skuli það sem barni er fyrir bestu haft að leiðarljósi . Varakrafa kæranda lýtur að því að hin kærða ákvörðun verði felld úr gildi hvað varðar brottvísanir og endurkomubönn . Kærandi telur að Útlendingastofnun hafi ekki verið heimilt að fara eftir 45. gr. reglugerðar nr. 540 / 2017 með áorðnum breytingum þar sem stofnunin hafi ekki framkvæmt skyldubundið mat á því hvort að umsóknir kærenda teldust bersýnilega tilhæfulausar . Telur kærandi að niðurstaða Útlendingastofnunar hafi verið byggð á ákvæði áðurnefndrar reglugerðar og þeirri staðreynd að kærendur komi frá ríki sem er á lista stofnunarinnar yfir örugg upprunaríki . Þá telur kærandi að 3. mgr. 102. gr. laga um útlendinga komi í veg fyrir að Útlendingastofnun sé heimilt að ákvarða kæranda brottvísun . Kærandi hafi tjáð stofnuninni í viðtali þann 21. nóvember 2017 að hún , eiginmaður hennar og börn þeirra gætu ekki farið til baka og að endurkomubann væri ósanngjörn ráðstöfun fyrir þau og börn þeirra . Kærandi og börn hennar hafi lagt fram umsóknir sínar um alþjóðlega vernd í góðri trú um tilefni þeirra . Kærandi telur jafnframt að brottvísun eigi almennt ekki að vera beitt þegar um börn er að ræða og ekki heldur þegar um nánasta aðstandanda barna er að ræða . Líta skuli þannig á að brottvísun forráðamanns barns jafngildi brottvísun barnsins . Loks telur kærandi að ákvörðun Útlendingastofnunar hafi brotið í bága við meðalhófsreglu 12. gr. stjórnsýslulaga nr. 37 / 1993 , en samkvæmt ákvæðinu skal stjórnvald aðeins taka íþyngjandi ákvörðun þegar lögmætu markmiði , sem að er stefnt , verði ekki náð með öðru og vægara móti . Kærandi tekur fram að hægt hefði verið að ná sama markmiði með vægara móti , t.d. með því að beita heimild til þess að veita henni styttri frest en sjö daga , sbr. 2. mgr. 104. gr. laga um útlendinga , í stað þess að veita þeim engan frest . Í máli þessu gilda einkum ákvæði laga um útlendinga nr. 80 / 2016 , reglugerð nr. 540 / 2017 um útlendinga með áorðnum breytingum , ákvæði stjórnsýslulaga nr. 37 / 1993 , stjórnarskrá lýðveldisins Íslands nr. 33 / 1944 og mannréttindasáttmáli Evrópu , sbr. lög nr. 62 / 1994 . Í 2. mgr. 10. gr. laga um útlendinga nr. 80 / 2016 segir að ákvarðanir sem varði barn skuli teknar með það sem því sé fyrir bestu að leiðarljósi , því tryggður réttur til að tjá skoðanir sínar í málum sem það varði og tekið sé tillit til skoðana barnsins í samræmi við aldur þess og þroska . Við ákvörðun í máli er varðar hagsmuni barns skuli stjórnvöld taka skriflega afstöðu til þessara atriða . Almennt er viðurkennt að eðlilegur þroski barns sé best tryggður með því að vernda fjölskylduna . Sé ólögráða barn í fylgd annars eða beggja foreldra sinna eða annars úr fjölskyldunni sem hefur það á framfæri sínu og sá fer fram á réttarstöðu flóttamanns , ber að fjalla um málið í samræmi við meginregluna um einingu fjölskyldunnar . Ljóst er að þau börn sem hér um ræðir eru í fylgd foreldra sinna og haldast úrskurðir fjölskyldunnar því í hendur . Landaupplýsingar Kærunefnd útlendingamála hefur lagt mat á aðstæður í [...] m.a. með hliðsjón af eftirfarandi skýrslum : Samkvæmt framangreindum gögnum er [...] . [...] . Þá er [...] jafnframt á lista Útlendingastofnunar yfir örugg upprunaríki . Í ljósi alls framangreinds má ætla að grundvallarmannréttindi séu almennt talin virt af yfirvöldum í landinu . Þá kemur einnig fram í framangreindum gögnum að félagslega kerfið í [...] hafi gengið í gegnum ýmsar breytingar á undanförum árum og því sé ætlað að tryggja einstaklingum sem á þurfi að halda fjárhagslega aðstoð frá ríki og / eða sveitarfélögum . Fram kemur að félagsleg aðstoð sé veitt til þeirra sem á þurfi að halda og eigi í miklum erfiðleikum , og miði hún sérstaklega að því að styrkja efnahagslega stöðu þeirra sem verst séu settir . Sé það í samræmi við ákvæði [...] stjórnarskrár [...] sem kveður á um að þeim sem eru atvinnulausir eða er ókleift að vinna skuli tryggð framfærsla . Þá kemur fram að stjórnvöld hafi tekið mikilvæg skref til að auka vernd borgara sinna og að [...] hafi miðað áfram í málefnum er snerta réttarkerfið , frelsi og öryggi borgara landsins . Spilling hafi ennfremur verið landlægt vandamál í [...] , bæði innan stjórnkerfisins og innan einkageirans , en ríkisstjórnin sem hafi tekið við völdum árið 2013 hafi heitið því að berjast gegn spillingu á öllum stigum samfélagsins . Slíkar aðgerðir séu meðal annars hluti af aðgerðum í tengslum við aðildarviðræður [...] við Evrópusambandið . [...] stjórnvöld hafi gripið til ýmissa ráða í baráttu sinni gegn spillingu í landinu , m.a. með aðgerðaráætlunum sem hrint hafi verið í framkvæmd . Þótt árangur hafi náðst þá má ráða af framangreindum gögnum að enn sé töluvert langt í land . Loks er kveðið á um félagafrelsi og frelsi til stjórnmálaþátttöku í stjórnarskrá [...] og af framangreindum gögnum verður ráðið að stjórnvöld þar í landi virði almennt þann stjórnarskrárbundna rétt almennings . Ákvæði 1. mgr. 37. gr. laga um útlendinga Til að teljast flóttamaður hér á landi þarf kærandi að sýna fram á að aðstæður hans séu slíkar að þær falli undir 1. mgr. 37. gr. laga um útlendinga , sbr. flóttamannasamning Sameinuðu þjóðanna , eða 2. mgr. 37. gr. sömu laga . Kærandi reisir umsókn sína um alþjóðlega vernd á efnahagslegum ástæðum og hún telji að stjórnvöld í heimaríki hennar geti ekki veitt sér viðhlítandi aðstoð vegna bágs efnahagsástands síns . Þá eru þær ástæður sem ofsóknir þurfa að tengjast skilgreindar nánar í 3. mgr. 38. gr. laganna . Hugtakið „ ástæðuríkur ótti við ofsóknir “ inniheldur huglæga og hlutlæga þætti og þarf að taka tillit til hvors tveggja þegar mat er lagt á umsókn um alþjóðlega vernd . Kærunefnd hefur við mat sitt á umsókn kæranda haft til hliðsjónar handbók Flóttamannastofnunar Sameinuðu þjóðanna um málsmeðferð og viðmið við mat á umsókn um alþjóðlega vernd ( Handbook and Guidelines on Procedures and Criteria for Determining Refugee Status , Genf 2011 ) . Þá hefur aðferðarfræði trúverðugleikamats kærunefndar tekið mið af skýrslu Flóttamannastofnunar Sameinuðu þjóðanna og Flóttamannasjóðs Evrópusambandsins um trúverðugleikamat , eftir því sem við á ( Beyond Proof : Credibility Assessment in EU Asylum Systems , Brussel 2013 ) . Kærandi hefur borið fyrir sig bágar efnahagslegar aðstæður í heimaríki sínu og að hún fái ekki fjárhagslega aðstoð frá stjórnvöldum . Í viðtali hjá Útlendingastofnun , dags. 21. nóvember 2017 , kvaðst kærandi ekki hræðast nokkuð í heimalandi sínu annað en að þar búi hún við erfið efnahagsleg kjör . Þá kvaðst kærandi ekki hafa sætt ofsóknum eða að hún óttist ofsóknir af hendi [...] yfirvalda eða annarra aðila í [...] sem hafa eða gætu náð því alvarleikastigi sem 1. mgr. 37. gr. laga um útlendinga mælir fyrir um . Þá benda önnur gögn málsins ekki til þess að kærandi hafi orðið fyrir slíkum ofsóknum eða hafi ástæðu til að óttast þær . Í samræmi við 5. mgr. 37. gr. laga um útlendinga hefur kærunefnd litið sérstaklega til hagsmuna barna kæranda og telur að öryggi þeirra , velferð og félagslegum þroska sé ekki búin hætta fylgi það foreldrum sínum til heimaríkis þeirra . Með vísan til framangreinds er það niðurstaða kærunefndar að kærandi og börn hennar hafi ekki ástæðuríkan ótta við ofsóknir í skilningi 1. mgr. 37. gr. laga um útlendinga og uppfylli því ekki skilyrði ákvæðisins fyrir viðurkenningu á stöðu sem flóttamenn hér á landi . Ákvæði 2. mgr. 37. gr. laga um útlendinga Samkvæmt 2. mgr. 37. gr. laga um útlendinga er útlendingur einnig flóttamaður ef , verði hann sendur aftur til heimaríkis síns , raunhæf ástæða er til að ætla að hann eigi á hættu að sæta dauðarefsingu , pyndingum eða annarri ómannúðlegri eða vanvirðandi meðferð eða refsingu eða hann verði fyrir alvarlegum skaða af völdum árása í vopnuðum átökum þar sem ekki er greint á milli hernaðarlegra og borgaralegra skotmarka . Sama gildir um ríkisfangslausan einstakling . Í ljósi þess sem að framan er rakið og þeirra gagna sem liggja fyrir um heimaríki kæranda telur kærunefndin að aðstæður hennar og barna hennar þar séu ekki þannig að þær falli undir ákvæði 2. mgr. 37. gr. laganna . Samkvæmt 1. mgr. 74. gr. laga um útlendinga má líta til mannúðarsjónarmiða ef útlendingur getur sýnt fram á ríka þörf fyrir vernd , t.d. af heilbrigðisástæðum eða vegna erfiðra félagslegra aðstæðna viðkomandi eða erfiðra almennra aðstæðna í heimaríki eða í landi sem honum yrði vísað til . Kærunefnd telur , með vísan til orðalags ákvæðisins um „ ríka þörf fyrir vernd “ auk lögskýringargagna sem fylgdu greininni , að dvalarleyfi á grundvelli 1. mgr. 74. gr. laga um útlendinga verði ekki veitt nema aðstæður , bæði almennar og sérstakar m.t.t. heilsufars og félagslegra þátta , auk atvika sem þar er vísað til , nái ákveðnu alvarleikastigi þegar málið er virt í heild . Í athugasemdum við 74. gr. frumvarps til laga um útlendinga kemur fram að í samræmi við ákvæði alþjóðlegra skuldbindinga og almennra laga sé lagt til að tekið sé sérstakt tillit til barna , hvort sem um er að ræða fylgdarlaus börn eða önnur börn . Í því ljósi og með hliðsjón af meginreglunni um að það sem barni er fyrir bestu skuli hafa forgang þegar teknar eru ákvarðanir um málefni þess , sbr. jafnframt 2. mgr. 10. gr. og 3. mgr. 25. gr. laga um útlendinga , telur kærunefnd að við mat á því hvort skilyrði 1. mgr. 74. gr. laganna séu fyrir hendi skuli taka sérstakt tillit til þess ef um barn er að ræða og skuli það sem er barni fyrir bestu haft að leiðarljósi við ákvörðun . Kærandi hefur greint frá erfiðum efnahagslegum aðstæðum sínum þar sem efnahagsástand í heimaríki hennar sé óstöðugt , en þær eru ástæða umsóknar kæranda og barna hennar um dvalarleyfi hér á landi . Í athugasemdum með frumvarpi til laga um útlendinga kemur fram að ákvæðið um dvalarleyfi á grundvelli mannúðarsjónarmiða yrði að jafnaði ekki talið ná til neyðar af efnahagslegum rótum , svo sem fátæktar , hungursneyðar eða húsnæðisskorts . Við meðferð málsins hafa ekki komið fram gögn sem kalla á að vikið sé frá þeim meginsjónarmiðum sem fram koma í þessum athugasemdum . Kærandi kom hingað til lands ásamt eiginmanni sínum og börnum þeirra tveimur . Ekki hefur annað komið fram í viðtölum við kæranda en að hún og börn hennar séu við góða líkamlega og andlega heilsu . Þegar upplýsingar um heimaríki kæranda og gögn málsins eru virt í heild , með hliðsjón af aðstæðum kæranda og barna hennar í heimalandi , er það niðurstaða kærunefndar að kærandi hafi heldur ekki sýnt fram á aðstæður sem ná því alvarleikastigi að hann teljist hafa ríka þörf á vernd líkt og kveðið er á um í 1. mgr. 74. gr. laga um útlendinga . Því er fallist á það með Útlendingastofnun að aðstæður kæranda í heimaríki séu ekki með þeim hætti að veita beri kæranda og börnum hennar dvalarleyfi á grundvelli mannúðarsjónarmiða , sbr. 1. mgr. 74. gr. laga um útlendinga . Brottvísun og endurkomubann Með vísan til atvika málsins tekur kærunefnd undir forsendur Útlendingastofnunar varðandi frávísun kæranda á grundvelli c-liðar 1. mgr. 106. gr. laga um útlendinga , sbr. 2. málsl. 3. mgr. 42. gr. reglugerðar nr. 540 / 2017 . Ákvörðun Útlendingastofnunar um brottvísun kæranda er byggð á því að skilyrði b-liðar 2. mgr. 104. gr. laga um útlendinga séu fyrir hendi . Þá væru aðstæður kæranda ekki þess eðlis eða á því alvarleikastigi að ástæða væri til að veita kæranda dvalarleyfi á grundvelli mannúðarsjónarmiða . Það sama á við um ríki þar sem ríkisfangslaus einstaklingur hefur áður haft aðgang að vernd . Þannig er stjórnvöldum í 29. gr. laga um útlendinga veitt heimild til að setja reglur sem gilda eiga um sérstaka málsmeðferð . Samkvæmt efni sínu fjallar framangreint ákvæði reglugerðar um útlendinga um mat á því hvort umsókn sé bersýnilega tilhæfulaus í skilningi 29. gr. og 104. gr. laga um útlendinga . Að mati kærunefndar hefur löggjafinn því ekki með skýrum hætti falið ráðherra heimild til að setja reglugerð sem er grundvöllur takmörkunar á mati sem stjórnvöldum er falið að því er varðar ákvarðanir um brottvísun og endurkomubann . Með vísan til þess sem að framan hefur verið rakið og inntaks reglugerðarheimilda 3. mgr. 29. gr. og 8. mgr. 104. gr. laga um útlendinga , telur kærunefnd að ákvæði 45. gr. reglugerðar nr. 540 / 2017 komi einungis til skoðunar í tengslum við beitingu 29. gr. laganna . Hefur kærunefnd í þeim efnum jafnframt horft til þess að í athugasemdum við 29. gr. sem fylgdu frumvarpi því er síðar varð að lögum nr. 80 / 2016 er þess getið að gert sé ráð fyrir því að frekari reglur um viðmið um að umsókn skuli teljast tilhæfulaus verði settar í reglugerð . Í 28. lið formálsorða tilskipunar 2008 / 115 / EB er kveðið á um að tilskipunin feli í sér þróun á ákvæðum Schengen gerða í skilningi samnings sem ráð Evrópusambandsins , Ísland og Noregur gerðu með sér um framkvæmd , beitingu og þróun Schengen-gerða , sem fellur undir C. lið 1. gr. ákvörðunar ráðsins 1999 / 437 / EB um sérstakt fyrirkomulag varðandi beitingu á þeim samning . Í dómaframkvæmd Evrópudómstólsins sem að vissu leyti má hafa hliðsjón af hefur dómstóllinn áréttað að hugtök í Evrópurétti sem ekki eru skilgreint í þar til gerðri löggjöf sambandsins skuli sæta þröngri túlkun ef þau fela í sér undantekningu frá almennri reglu , sbr. dómur í máli C - 554 / 13 Z.Zh. og O ( 42. mgr. dómsins ) . Til hliðsjónar bendir kærunefnd á að samkvæmt upplýsingum sem systurstofnun kærunefndar í Noregi aflaði frá innflytjendayfirvöldum aðildarríkja Evrópusambandsins árið 2014 um túlkun og notkun á hugtakinu „ bersýnilega tilhæfulaus umsókn “ ( e. manifestly unfounded application ) í tengslum við brottvísanir frá aðildarríkjum Schengen-samstarfsins er notkun hugtaksins mismunandi á milli aðildarríkja . Ekki er nægjanlegt að kærandi hafi ríkisfang í ríki sem er á lista Útlendingastofnunar yfir örugg upprunaríki sem vísað er til í 2. mgr. 29. gr. laga um útlendinga . Þó svo að 2. mgr. 104. gr. laganna innihaldi ekki tilvísun til þess lista telur kærunefnd engu að síður að heimilt sé að styðjast við slíkan lista við mat á því hvort umsókn um dvalarleyfi eða alþjóðlega vernd teljist bersýnilega tilhæfulaus , enda eru ákveðin tengsl milli ákvæða b-liðar 2. mgr. 104. gr. laga um útlendinga og 29. gr. laganna . Kærandi hefur borið fyrir sig að hafa komið hingað til lands af efnahagslegum ástæðum . Kærandi hefur ekki borið fyrir sig að hafa sætt ofsóknum eða að hún óttist ofsóknir af hendi [...] yfirvalda eða annarra aðila í [...] . Kærunefnd telur því að það hafi frá upphafi málsmeðferðarinnar verið bersýnilegt að málsástæður kæranda vörðuðu ekki þá þætti sem 1. og 2. mgr. 37. laga um útlendinga taka til . Fyrir liggur mat Útlendingastofnunar á því að framangreindu markmiði verði ekki náð með öðru og vægara móti . Sérstaklega skal taka tillit til þess ef um barn eða nánast aðstandanda barns er að ræða og skal það sem barni er fyrir bestu haft að leiðarljósi við ákvörðun . Kærandi kom hingað til lands ásamt eiginmanni sínum og tveimur börnum þeirra og sótti um alþjóðlega vernd þann 18. nóvember 2017 . Kærandi telur að ákvörðun um brottvísun og endurkomubann ekki sanngjarna í sinn garð . Kærandi kveðst hafa komið hingað til lands af efnahagslegum ástæðum og lagt fram umsókn sína um alþjóðlega vernd í góðri trú um tilefni hennar . Í viðtali hjá Útlendingastofnun 21. nóvember 2017 var kæranda gefin kostur á að andmæla mögulegri brottvísun og endurkomubanni auk þess sem hún fékk tækifæri til þess að svara sérstaklega hvort hún teldi þá ráðstöfun ósanngjarna . Kærandi kvað það vera erfitt ef eiginmaður hennar gæti ekki leitað til Schengen svæðisins í leit að vinnu , þau hefðu ekkert að gera og því væri slík ráðstöfun ósanngjörn . Þá var kærandi spurð út í sérstök tengsl við Ísland auk annarra Schengen ríkja . Kvaðst kærandi ekki hafa slík tengsl . Af þeim svörum sem kærandi gaf um tengsl sín við Ísland og önnur Schengen ríki verður ekki séð að brottvísun hennar og endurkomubann verði talin ósanngjörn ráðstöfun í garð kæranda eða nánustu aðstandenda hennar , sbr. 3. mgr. 102. gr. laga um útlendinga . Er ákvörðun Útlendingastofnunar er varðar brottvísun og endurkomubann því staðfest . Athugasemdir kæranda við beitingu 1. mgr. 45. gr. reglugerðar um útlendinga Kærandi gerir athugasemd við beitingu Útlendingastofnunar á 45. gr. reglugerðar um útlendinga og vísar í tvo úrskurði kærunefndar þar sem talið hafi verið að ákvæðið skorti lagagrundvöll til að takmarka skyldubundið mat stjórnvalda á því hvort umsókn teljist bersýnilega tilhæfulaus í skilningi 2. mgr. 104. gr. laga um útlendinga . Í ákvörðun sinni og í eftirfarandi rökstuðningi vísaði Útlendingastofnun til a-liðar 1. mgr. 45. gr. sem mælir fyrir um að umsókn skuli teljast bersýnlega tilhæfulaus ef hún byggst á „ öðrum málsástæðum en þeim sem geta átt undir 1. og 2. mgr. 37. gr. laga um útlendinga “ . Þá er í ákvæðinu talin upp dæmi um slík tilvik , þ.e. atvinnuleysi , húsnæðisskortur , örbirgð eða aðrar efnahagslegar ástæður . Þá vísaði Útlendingastofnun einnig til þess að ekkert benti til þess að aðstæður kæranda gætu verið þess eðlis eða af því alvarleikastigi að 1. mgr. 74. gr. laga um útlendinga gæti átt við . Kærunefnd telur að það mat sem er lýst í a-lið 1. mgr. 45. gr. reglugerðar um útlendinga falli , í þessu máli , að þeim málefnalegu sjónarmiðum sem kærunefnd hefur talið rétt að beita við mat á því hvort umsókn sé bersýnilega tilhæfulaus . Að teknu tilliti til umfjöllunar Útlendingastofnunarinnar um 1. mgr. 74. gr. laga um útlendinga telur kærunefnd ljóst eins og hér stendur á að komist hafi verið að sömu niðurstöðu án tillits til a-liðar 1. mgr. 45. gr. reglugerðarinnar . Andmælaréttur aðila máls og leiðbeiningar vegna hans Í IV. kafla stjórnsýslulaga nr. 37 / 1993 eru lögfestar meginreglur um andmælarétt . Að öðrum kosti getur aðili á hvaða stigi málsmeðferðar sem er krafist þess að afgreiðslu málsins sé frestað uns honum hefur gefist tími til þess að kynna sér gögn og gera grein fyrir afstöðu sinni , sbr. 2. mgr. 18. gr. laganna . Heimild til að óska eftir frestun máls er órjúfanlegur þáttur í andmælarétti aðila enda er ekki hægt að líta svo á að rétturinn sé raunhæfur og virkur nema hann fái ráðrúm til að undirbúa mál sitt . Að mati kærunefndar voru leiðbeiningar sem Útlendingastofnun veitti kæranda í viðtali rangar að því er varðar heimild kæranda til að máli hennar væri frestað svo henni gæfist tækifæri til að gera grein fyrir afstöðu sinni til málsins , sbr. 18. gr. stjórnsýslulaga nr. 37 / 1993 . Kærunefnd tekur þó fram að það að Útlendingastofnun hefur fullt forræði á mati á því hvort kæra fresti réttaráhrifum ákvörðunar , sbr. 2. mgr. 35. gr. laga um útlendinga , leggur að mati nefndarinnar auknar skyldur á stofnunina að gætt sé í hvívetna að því að meðferð málanna sé í samræmi við ákvæði stjórnsýslulaga . Í því sambandi áréttar kærunefnd að annmarkar á málsmeðferð á fyrsta stjórnsýslustigi í slíkum málum geta leitt til óafturkræfra réttarspjalla fyrir kæranda og eftir atvikum í alvarlegustu tilvikunum falið í sér brot gegn 68. gr. stjórnarskrárinnar og 3. gr. mannréttindasáttmála Evrópu . Með vísan til alls þess sem að framan er rakið og forsendna hinna kærðu ákvarðana þykir rétt að staðfesta ákvarðanir Útlendingastofnunar . Úrskurðarorð Ákvarðanir Útlendingastofnunar eru staðfestar .