Borgarleikhúsið frumsýndi í gærkvöldi leikritið Enron eftir Lucy Prebble , „ heitasta leikritið í heiminum í dag “ , eins og leikhúsið auglýsir . Þetta er vissulega tímabært stykki , en við erum svo heppin að hafa fengið okkar eigin hrunleikrit – verk eins og Þú ert hér , Ufsagrýlur og Góðir Íslendingar , fyrir nú utan það sjónarspil sem veruleiki okkar er upp á hvern dag – þannig að hér kemur fátt á óvart . Allir vita hvað Enron var , ef ekki úr fréttum þá úr heimildarmynd sem sjónvarpið sýndi fyrir nokkrum mánuðum . Það var orkufyrirtæki sem stóð á gömlum merg þegar nýir herrar nútímavæddu bókhaldið þannig að gróðinn virtist vaxa og vaxa . Þó að það væri sýndargróði í raun trúðu bankastofnanir á hann og lánuðu raunverulega peninga sem yfirmennirnir stungu að mestum hluta í eigin vasa . Kunnugleg saga . Það sem er ekki kunnuglegt er að eftir að spilaborgin hrundi voru þessir yfirmenn dæmdir í áratuga fangelsi fyrir fjársvik og ef þeir eru ekki dauðir sitja þeir þar enn . En þó að gott væri að þessar upplýsingar kæmu fram varð halinn á verkinu eftir að Enron fór á hausinn ansi langur og maður var farinn að líta óþægilega oft á úrið áður en lauk . Lengst af er þó sýningin á Enron undir stjórn Stefáns Jónssonar gríðarlega hröð og smart og öflug á stællegu sviði Barkar Jónssonar . Þar skiptast á raunsæilegar senur í bakherbergjum á efri hæð og kjöllurum þar sem menn ráða ráðum sínum og bítast um völdin og stílfærðar fjöldasenur á aðalgangi þar sem starfsmenn fyrirtækisins hylla guði sína , Ken Lay , fráfarandi forstjóra ( Hjalti Rögnvaldsson ) , og þó einkum hinn nýja guð , Jeffrey Skilling ( Stefán Hallur Stefánsson ) . Í upphafi togast þau á um hylli Kens , Jeffrey og Claudia Roe ( Jóhanna Vigdís Arnardóttir ) , en hann er slyngari , siðlausari og veruleikafirrtari en hún og hefur að sjálfsögðu betur . Claudia virðist fá tækifæri til að þróa sínar leiðir í útibúi Enron á Indlandi en þar eð Jeffrey grefur sífellt undan henni reynir ekki á hvort þær eru skárri en hans leiðir . Mikið munar líka um hjálpina sem Jeffrey fær frá fjármálastjóra sínum , hinum fífldjarfa og siðlausa Andy Fastow ( Bergur Þór Ingólfsson ) sem býr af snilli sinni til hverja hjáleiguna af annarri til að taka við tapinu . Þessar hjáleigur sem éta tapið voru tákngerðar í snareðlum á sviðinu , andstyggilegum kvikindum sem við munum eftir úr Jurassic Park og höfðu þau einkenni að fara geysihratt yfir og eira engu á sinni leið . Stefán Hallur leikur hér ekki ósvipað hlutverk því fyrsta sem ég sá hann leika í þeirri frábæru sýningu Ungir menn á uppleið hjá Stúdentaleikhúsinu fyrir tíu árum eða svo – og raunar ótrúlegt hvað það verk var tímabært . Það hentar Stefáni vel að leika ástríðufulla karaktera sem eru stöðugt eins og festir upp á þráð . Mér fannst hann halda Enron uppi í gærkvöldi og skapa sannfærandi skíthæl og lygamörð sem þó hefur þessi einkennilega lamandi áhrif á venjulegt fólk eins og maður heyrir að áhrifamiklir trúboðar hafi . Hjalti og Jóhanna Vigdís skiluðu sínum hlutverkum ágætlega og Bergur Þór var virkilega ógeðslegur Andy . Minnisstæðasta senan verður eflaust samtal hans og Jeffreys á hlaupabrettinu í ræktinni , hún sagði meira en mörg orð um samband þessara tveggja manna . Fyrir utan aðalpersónurnar leika flestir fleiri en eitt hlutverk og vill þetta jakkafata - og dragtarklædda fólk renna býsna mikið saman á sviðinu ( amk frá 14. bekk ) . Þó var maður ævinlega klár á því hvar Halldóra Geirharðsdóttir var stödd , einkum var sérfræðingur hennar í greiningardeildinni æðislegur . Sömuleiðis var Ellert A. Ingimundarson góður , einkum í þingmannshlutverkinu . Hilmar Guðjónsson sker sig úr hópi með sitt svipmikla andlit og þeir Walter Geir Grímsson voru skemmtilegir Lehman-bræður . Fjöldasenurnar voru smartar og má eflaust þakka þær danshöfundinum , Sveinbjörgu Þórhallsdóttur , auk leikstjóra . Eins og vera úr öðrum heimi kom svo lítil dóttir Jeffreys ( Áslaug Lárusdóttir ) inn á sviðið við og við , blés sápukúlur og spurði pabba sinn krefjandi spurninga . Hún var eina vísbendingin í verkinu um að starfsfólkið hjá Enron ætti sér einkalíf og sem slík var hún dýrmæt . Þó að hrunið hafi þegar orðið getum við ýmislegt lært af Enron ( ef við getum lært eitthvað af óförum annarra yfirleitt ) , til dæmis að einkavæða aldrei orkufyrirtæki . Ekki rafveituna , hitaveituna eða vatnsveituna , það býður hættunni endanlega heim í stofu og eldhús . Silja Aðalsteinsdóttir