Fiskur sem hefur þann eiginleika þarf ekki að eyða neinni orku til að halda sig á sama dýpi . Þetta gæti hins vegar auðvitað ekki gerst ef stál eða vatn fyllti allan bol þessara hluta . Til að komast hjá þessari orkunotkun minnkar fiskurinn með ýmsum ráðum rúmmál sundmagans og þar með rúmmál sitt sem heildar til að taka aftur þensluna sem varð vegna þrýstingsminnkunarinnar . Þriðja ráðið er að vöðvarnir í sundmaganum dragi hann saman og minnki þannig rúmmál hans og fisksins . Sundmagi af lokuðu gerðinni er sýndur á myndinni sem fylgir svarinu . Talið er að allt að 95% af gasskiptum í sundmaga af þessari gerð fari fram í gegnum loftkirtilinn og í æðakerfið , en 5% fari í gegnum aðra hluta sundmagans . Ferskvatnsfiskar eru yfirleitt með hlutfallslega stærri sundmaga en sjávarfiskar . Þensla sundmagans með minnkandi dýpi og þrýstingi veldur mönnum erfiðleikum við veiðar þar sem menn vilja sleppa fiskinum aftur , en slíkt færist nú mjög í vöxt . Einkum á þetta við þegar veitt er á talsverðu dýpi því að sundmaginn getur rifnað ef fiskurinn er snögglega dreginn langt upp í sjó eða vatni . Þrýstingurinn á fiskinn vex um eina loftþyngd með hverjum 10 metrum . Brjóskfiskar eins og hákarlar og skötur hafa ekki sundmaga en beita öðrum ráðum í svipuðum tilgangi . Sköturnar halda sig við botninn eins og kunnugt er og breyta því ekki dýpi sínu verulega . Við þökkum Sigurði Snorrasyni dósent í líffræði yfirlestur á þessu svari . Jafnan um vensl eðlismassa , massa og rúmmáls er sem hér segir : eðlismassi = massi / rúmmál Eðlismassi ( mass density ) er nátengdur því sem áður var kallað eðlisþyngd ( specific gravity ) en það hugtak er nú lítið notað í eðlisfræði .