Föstudaginn 10. janúar kl. 17.00 opnar útskriftarsýning Ljósmyndaskólans að Hólmaslóð 6 . Að þessu sinni útskrifast þau Anna Margrét Árnadóttir , Gissur Guðjónsson , Hjördís Eyþórsdóttir , Hrafna Jóna Ágústsdóttir , Ívar Örn Helgason og Linda Björk Sigurðardóttir úr fimm anna námi í skapandi ljósmyndun . Viðfangsefni og aðferðir nemenda spanna breitt svið , eftirtektarvert er að sjá hvernig útskriftarnemendurnir takast á við ólík málefni út frá mismunandi forsendum , listrænni sýn og fagurfræði . Á veggjum sýningarsalarins hvíla svarthvítar ljóðrænar ljósmyndir sem tjá á einlægan og tilfinningaþrunginn hátt sorgarferli eftir fósturmissi og einnig blákalda skrásetningu á hnignun sveitaþorps sem eitt sinn var blómstrandi kartöflustórveldi . Úr íslenskum raunveruleika færum við okkur yfir í sviðsettar senur úr sögu um konu sem dreymir um blóðuga hefnd . Manngert landslag kitlar með hlutleysi sínu á meðan í öðru verki er settur fram fjársjóður mynda sem safnast höfðu saman á rótlausu flakki listakonunnar um lífið . Að lokum fær áhorfandinn að verða vitni að samtali ljósmyndara við minningar sínar og hvernig hún reynir að takast á við sársaukafullt áfall . Sýningin tengist inn í Ljósmyndahátíð sem að þessu sinni er haldin í janúar 2020 . Útskriftarnemar skólans verða á staðnum og leiða gesti um sýninguna þá daga sem hún stendur yfir . Anna Margrét ÁrnadóttirPerlum skreytt skammbyssa og stórhættulegir drápshælar birtast í The Bunny Diaries . Með handfylli af draumkenndum en óhugnanlegum ljósmyndum og litlum textabrotum leikur Anna Margrét sér með að setja hryllilegar senur í uppljómaðan búning og býður áhorfendum að upplifa heiminn sem hún hefur skapað , misheppnaða ástarsögu um hefnd og eftirvæntingar . Gissur GuðjónssonÍ verki Gissurs Guðjónssonar , Svæði , bregður fyrir óskilgreindum stöðum þar sem safnast hafa saman ummerki um tilvist mannsins . Gissur nýtir sér þennan efnivið og myndar úr honum sitt eigið landslag og mótar það með því að brengla sjónarhornið með aðferðafræði „ photomapping “ . Svæðin sem Gissur myndar virðast hafa fyrir hreina tilviljun orðið að tímabundnum griðarstað fyrir hluti sem fólk sér ekki not fyrir lengur . Hjördís EyþórsdóttirGersemar sem leynast í hversdagsleikanum eru okkur oft huldar . Ljósmyndirnar í verkinu Put all our Treasures Together voru teknar yfir tímabil sem einkenndist af miklu rótleysi og flakki , myndir sem söfnuðust saman í laumi samhliða daglegu lífi Hjördísar Eyþórsdóttur yfir langan tíma . Atburðir sem virðast í fyrstu ómerkilegir reynast fjársjóður þegar horft er til baka . Aðeins fyrir tilstilli fjarlægðarinnar sem skapast þegar tíminn líður fáum við aðra sýn á hlutina . Tilgang eða áfangastað Hrafna Jóna ÁgústsdóttirTíminn læknar ekki öll sár . Minningabrot sem spegla kaótískan hugarheim þar sem á takast röklausar hugsanir og vonleysi er viðfangsefni verksins Stráðu salti á mig eftir Hröfnu Jónu Ágústsdóttur . Í verkinu heyrist endurómun af því umhverfi sem varð á vegi ringlaðrar konu í eftirköstum áfalls . Verkið er leið Hröfnu til að takast á við fortíðina með því að strá salti í sárin , meðtaka sársaukann og túlka hann á listrænan hátt . Ívar HelgasonÍ Þykkvabæ fækkar fólki með hverju árinu og húsin drabbast niður . Horfin er sú sýn að traktor sé á hverju horni og kartöflubændur í óða önn að undirbúa næstu uppskeru . Ívar Örn dregur í verki sínu , Þúsund ára sveitaþorp , upp mynd af kartöflubænum í samtímanum . Þar hefur fólksfækkun verið gríðarleg síðustu árin sem skilur eftir sig tómarúm og yfirgefin hús . Hægt er að ráfa um bæinn tímunum saman án þess að verða var við nokkurn , líkt og að þar hafi tíminn staðið í stað . Í norðri blasa við okkur fjallgarðar en þegar litið er til suðurs sjáum við auðnina og flatlendið . Linda Björk SigurðardóttirVerkið 12 vikur er listræn túlkun á sorgarferli eftir fósturmissi . Linda notar ljósmyndun til að túlka tilfinningar sínar og hugarástand í gegnum erfiða lífsreynslu sem alltof margir þekkja af eigin raun . Um leið og hún opnar eigin hugarheim skapar hún vettvang fyrir umræðu um sameiginlega reynslu fjölda kvenna sem gengið hafa í gegnum sömu reynslu bítandi á jaxlinn , þar sem venjur og viðhorf gefa ekki svigrúm til að tjá tilfinningar . Sorgin er plássfrek , hún ristir djúpt og hverfur ekki með því að hunsa hana .