Það er líka til fólk sem finnst The Irishman leiðinleg Heiðar Sumarliðason skrifar 5. desember 2019 09:15 The Irishman er bæði í Bíó Paradís og Netflix . Þar sem langflestir munu koma til með að sjá hana á Netflix ákvað ég að horfa á hana í sjónvarpinu heima og láta heimsókn í kvikmyndahús eiga sig . Hún fjallar um hinn írskættaða Frank Sheeran , atvinnubílstjóra sem gerist leigumorðingi fyrir mafíuna og verður á tímabili helsti trúnaðarmaður verkalýðsleiðtogans goðsagnakennda Jimmy Hoffa . Myndin gerist á nokkrum tímabilum og eru leikararnir látnir eldast og yngjast með aðstoð tölvutækni . Við fáum því mynd af Frank og félögum á mismunandi stöðum á lífsleiðinni . Þegar ég var um það bil hálfnaður með myndina var aðeins byrjað að fara um mig , þar sem áhorfið var ekki að gera mikið fyrir mig . Myndin var ekki að draga mig inn og ríghalda , líkt og svo margar fyrri myndir Scorseses . Það læddist því að mér sú hugsun að ég yrði u.þ.b. eini gagnrýnandinn á jarðkringlunni sem gæfi henni ekki fjórar eða fimm stjörnur ? Ég vonaði að hún tæki við sér en allt kom fyrir ekki . Ég fór að velta fyrir mér hvort ég væri hreinlega eitthvað skrítinn . Þegar ég ræddi við fólk sem hafði nýverið séð myndina dagana eftir áhorfið hætti ég að hafa áhyggjur . Það kom á daginn að viðbrögð áhorfenda eru alls ekki eins einróma og ég hélt . Það er töluvert mikið af fólki sem er alls ekki hrifið af þessari mynd og segir hana hreinlega leiðinleg . Sjálfur myndi ég ekki segja að mér hafi beint leiðst en hún gerði ekki mikið fyrir mig . Þær raddir sem dásama myndina hafa heyrst hátt , nú er komið að okkur hinum og í þessari vangaveltu minni ætla ég að gera tilraun til að greina hvaða annmarkar eru á henni . Sennilega er best að þeir viðkvæmari úr The Irishmansöfnuðinum hætti að lesa núna . Það er oftast tilhlökkunarefni þegar nýjar myndir koma frá meistara Scorsese . Hann hefur gert margar af áhrifamestu kvikmyndum síðustu áratuga , myndir á borð við Taxi Driver , Raging Bull , Goodfellas , Casino , The Departed , The Wolf of Wall Street , ég gæti haldið áfram . Þetta eru oftast langar myndir sem þrátt fyrir að vera ávallt um og yfir tveir og hálfur tími eru helst til of fljótar að líða . Ég hef oftar en einu sinni verið í kvikmyndahúsi að horfa á nýjustu mynd Scorsese og það byrjar að fara um mig þegar ég átta mig á að endirinn nálgast , ég vil ekki að þær hætti . Scorsese á það hins vegar til að gera aðra tegund mynda sem eru mun tíðindaminni og hægari . Síðast var það Silence , næstum þriggja tíma mynd um tvo portúgalska Jesúítapresta sem á átjándu öld halda til Japan með það fyrir augum að bjarga læriföður sínum úr klóm heimamanna . Ég verð að játa að ég leit töluvert oft á klukkuna þegar ég sat yfir Silence . Þegar Scorsese gerir kvikmyndir um bandaríska glæpamenn fáum við þó kraft - og fjörmiklar myndir . Því er hætt við að fólk sem vonast til að sjá hann í Goodfellas-ham verði fyrir vonbrigðum . Í mínum huga fellur The Irishman einhversstaðar mitt á milli Silence og Goodfellas . Á stundum hefur hún þetta úmpf sem Goodfellas bjó yfir en sumstaðar verður hún heldur máttlaus og jaðrar við að vera leiðinleg . Ég endurtek , það jaðraði við það að mér leiddist á stundum , þó það hafi nú aldrei orðið svo slæmt . Ég get þó ímyndað mér að ansi stórum hluta pöpulsins muni leiðast áhorfið , sem virðist vera að koma á daginn . Eins og áður kom fram er til fólk sem heldur ekki vatni yfir þessari mynd og hefur það verið mjög duglegt að tjá sig um það . Það er hinsvegar að myndast bakslag í The Irishman-eldflaugina , þeir sem eru minna hrifnir eru farnir að láta í sér heyra . Nú hef ég tvisvar sinnum tekið þátt í umræðu um myndina í útvarpi , í útvarpsþáttunum Stjörnubíói og Harmageddon . Með mér hafa verið samtals fjórir viðmælendur , aðeins einn þeirra var ánægður með myndina , sumir hinna létu jafnvel gífuryrði falla um hve léleg hún væri . Sjálfur er ég einhversstaðar í tempraða beltinu þegar kemur að afstöðu minni til The Irishman . Hún hélt áhuga mínum mest allan tímann ( naumlega ) en í samanburði við til dæmis The Departed er hún eins og neðri deildarlið sem dregst á móti meisturunum í bikarkeppni , hún á ekki roð . Ég er ekki að gera lítið úr upplifun þeirra fjölmörgu sem líkaði myndin , ég er meira að hugsa hversvegna þeim sem líkaði ekki myndin gæti hafa fundist lítið til hennar koma . Ég er með tilgátu varðandi þetta sem tengist innbyggðum galla í handritinu og varðar eiginleika sem aðalpersónunni eru ljáðir . Sheeran hefur nefnilega fleiri einkenni aukapersónu úr Scorsese-mynd heldur en aðalpersónu . Hann er maðurinn sem hvíslar í eyra persónunnar sem vanalega yrði fyrir valinu til að keyra kvikmynd áfram . Hann á meira sameiginlegt með persónu á borð við James Conway ( DeNiro í Goodfellas ) heldur en Henry Hill ( Ray Liotta í sömu mynd ) . Hann er of mikill málamiðlari til að fúnkera sem fullnægjandi aðalpersóna í mafíumynd . Þegar þú setur persónu eins og Frank Sheeran við hlið risapersónu á borð við Jimmy Hoffa , þá þarftu að vera ansi viss um að þú náir að gera hana jafn áhugaverða , ef ekki áhugaverðari . Þar stendur einmitt hnífurinn í kúnni , Sheeran má síns lítils við hlið sterkari persóna . Jú , jú , hann skýtur mann og annan en það er ekki nóg , hann er of frosinn og persónuleikalaus . Maður upplifir alls ekki næga samhyggð með honum í lok myndar til að réttlæta að hafa setið yfir henni í hátt í fjórar klukkustundir . Ef handritaskrif og sköpun aðalpersóna í mafíukvikmyndum Scorsese eru greind út frá kenningum sálfræðinnar , þá er best að hafa aðalpersónu sem er með samblöndu af siðblindu og narsissisma . Þó svo Sheeran sé augljóslega með siðblindu á háu stigi , vantar í hann allan narsissisma , sem er óbilandi sjálfsást . Hoffa er augljóslega bullandi narsissisti , sem gerir hann að mun hagnýtari aðalpersónu í þessari tegund kvikmyndar . Í myndinni kemur texti við hlið flestra persónanna þegar þær birtast fyrst . Þar stendur hvenær og hvernig þær dóu . Flestar voru þær myrtar , sennilega vegna gjarða sinna sem spruttu út frá narsissisma . Þar sem Sheeran sýnir eiginlega engar narsissískar tilhneigingar lifir hann þetta allt af og endar á elliheimili . Það er oftast ekki glæpahneigðin sem verður Scorsese aðalpersónunni að falli , heldur sá narsissismi sem fékk hana upprunalega til að fremja glæpi . Til að vega upp á móti þessu er ýmislegt í tengslum við fjölskyldulífið sem nota á til að skapa samhyggð með Sheeran . Hann er hinsvegar alltof fjarlægur í samskiptum við fjölskyldu sína til að upplifunin á þessari sundrung hafi næg áhrif . Fall flestra persóna í svipuðum myndum frá Scorsese er ekki aðeins tengt glæpabröltinu , heldur einnig samskiptum við konurnar í lífi þeirra . Sambönd persóna eins og Henry Hill ( Goodfellas ) og Sam Rothstein ( Casino ) við eiginkonur sínar voru það stór hluti af heildarupplifuninni að myndirnar hefðu aldrei orðið jafn áhrifamiklar ef minna hefði verið gert úr hlutverkum eiginkvennanna . Við þurfum ekki annað en að líta til þess að Lorraine Bracco og Sharon Stone voru báðar tilnefndar til Óskarsverðlauna fyrir hlutverk sín til að átta okkur á hve veigamiklar persónur þeirra voru í heildarupplifun áhorfenda . Lítið er unnið með eiginkonur Sheeran , meira er gert úr sambandi Sheerans við dóttur hans , en þegar allt kemur til alls er tómahljóð í því . Ég áttaði mig ekki einusinni á því fyrr en eftir á að það var Anna Paquin sem lék hana . Robert De Niro og Sharon Stone léku hjón í Casino . Þungamiðja sögunnar er samband Sheerans við Jimmy Hoffa og þó úr því sé gert krúttlegt bromance , skilar það litlu þegar samband þeirra endar . Það var hálf ámáttlegt og persónulega náði ég lítilli tengingu við þessi endalok á einni af helstu uppistöðum sögunnar . Annar vandi sem steðjar að sögunni er að Sheeran er vart með púls í samanburði við aðrar persónur The Irishman , sem og fyrri kvikmynda Scorsese . Maður veltir fyrir sér hversvegna ekki er kafað dýpra í persónu hans og honum gefinn einhver hvati fyrir hegðun sinni . Það er líkt og persónuna skorti tengingu við einhvern tilfinningalegan kjarna , sem einmitt einkennir siðblinda einstaklinga . Í heimi mafíunnar og verkalýðsfélaganna var Sheeran í raun aukapersóna og hefði virkað betur sem aukapersóna í kvikmynd . Óhófleg lengd The Irishman hjálpar auðvitað ekki til og dregur í raun enn meiri athygli að fyrrnefndum göllum . Það er líkt og Scorsese og félögum hafi aðallega þótt aðkoma Sheeran að lífi , sem og meintum örlögum Jimmy Hoffa svo merkileg að það þyrfti að kvikmynda hana . Þetta er áhugaverð saga en hana skortir því miður of margar eindir í sköpun og jafnvægi persónugallerísins til að ná þeim hæðum sem fyrri mafíumyndir Scorsese hafa náð . Niðurstaða : Þrjár stjörnur . Þessari kvikmyndarýni hefði eiginlega þurft að fylgja einhverskonar trigger warning , en fyrir þá sem ekki þekkja það hugtak er það aðvörun t.d. í upphafi skrifa eða myndbands , þar sem viðtakandinn er varaður við að efni þess gæti komið honum úr jafnvægi . The Irishman aðdáendur virðast vera mjög viðkvæmt fólk og sjálfur skil ég ekki hvers vegna sumir eru svona hændir að þessari mynd . Það er e.t.v. betra að upplifa hana í kvikmyndahúsi en að sjálfsögðu neyðist áhorfandinn til að velja , þar sem augljóslega er aðeins hægt að horfa á hana í fyrsta sinn á annan hvorn mátann . Því fleiri sem horfa á hana í fyrsta sinn á sjónvarpsskjánum því oftar heyrist fólki tala hana niður . Það segir mér sá hugur að svona kvikmynd eigi eingöngu að horfa á í kvikmyndahúsi þar sem ekki er hægt að ýta pásutakkann . Því miður getur maður ekki gert bæði og niðurstaða þessa kvikmyndarýnis er að The Irishman sé sæmileg ræma sé hennar notið á skjánum heimavið en ekki mikið meira en það . Varðandi kvikmyndahúsupplifunina verðið þið að tala við einhvern annan en mig .