Ástæða Íslandsdvalarinnar að þessu sinni – svo því sé haldið til haga fyrir sagnfræðinga framtíðarinnar – var þátttaka mín í dagskrá , skipulögð af glæpahöfundsamtökunum Icelandic Noir , sem haldin var í Iðnó í gærkvöldi . Ég kom til Íslands einungis vegna þessarar dagskrár ! Yo ! Árlega velja þessi samtök bestu þýddu glæpasöguna og veita verðlaun fyrir hana og það kom í minn hlut að veita verðlaunum viðtöku í gærkvöldi – frammi fyrir fullum sal af fólki – fyrir þýðingu á bókinni Hinn grunaði herra X , eftir Keigo Higashino ( fínasta glæpasaga ) . Hér birti ég mynd af verðlaununum : Þetta er verðlaunagripurinn sem ég tók úr hendi Ragnars Jónassonar glæpasagnahöfundar . Þarna má sjá nafn mitt greipt í verðlaunaskjöld þótt ég hafi þýtt bókina undir nafni Ástu S. Guðbjartsdóttur . Nú tel ég upp þau nöfn þeirra sem ég þekkti á samkomunni : 1 . Á tröppunum fyrir utan Iðnó stóð hópur fólks þegar ég kom aðvífandi , kannski seinna en ég ætlaði mér þar sem ég tafðist við að finna bílastæði í miðborg Reykjavíkur . Í miðjum hópnum , klæddur þykkri vetrarúlpu , stóð Pétur Már Ólafsson . Hann var líka sá sem varð mín fyrstur var og rétti fram hönd sína til að heilsa mér og bjóða mig velkominn . „ Velkominn , “ sagði útgefandinn . „ Þú ert kominn til að taka við enn einum verðlaunum . “ Og þarna greip Páll Valsson frammí , en hann stóð þarna í hópnum með hatt á höfði til að halda á því ( höfðinu ) hita . „ Þú flýgur heim klyfjaður verðlaunum í hvert sinn sem þú kemur til landsins . Ég var að tala við einn af höfundum mínum ( hann nefndi nafnið ) og hann lýsti yfir áhyggjum sínum af þessu . “ Og svo breytti Palli aðeins röddinni til að gefa til kynna að hann léki höfundinn sem hann vitnaði í : „ Ég hef verulegar áhyggjur af því hvernig hann kemst með öll þessi verðlaun , allan þennan verðlaunaþunga , með sér í fluginu . “ 2 . Í hópnum stóðu líka Yrsa Sigurðardóttir og maður hennar sem ég þekki ekki en ég held að hann heiti Ólafur . Yrsa var í rauðum kjól og sagði frá því að hún væri einnig klædd gúmmístígvélum svo ekki sæist mikið á henni ef blóðsletturnar í öllu glæpatalinu lentu á kjól hennar . Síðan , á leið okkar inn í Iðnó , vék hann sér að mér hann Ólafur , maður Yrsu , með nokkuð flókna spurningu sem ég vissi ekki almennilega svarið við . „ Til hamingju með bókina , “ byrjaði hann . „ Takk , “ svaraði ég án þess að vita almennilega hvaða bók hann ætti við . Barnasöguna , sem nú liggur í bókabúðum og ég er nærri því búinn að gleyma ? Eða átti hann við þessa glæpasögu sem ég var um það bil að fá verðlaun fyrir ? Vissi hann að ég hlyti þessi verðlaun , en því hefur verið haldið leyndu ? „ Hvaða dulnefni notaðir þú aftur ? “ sagði hann svo . Ég horfði á þennan viðkunnanlega mann og reyndi að skilja hvað hann átti við . Ég nota svo mörg dulnefni , ég er óður í dulnefni . „ Ehhhh , “ var það eina sem ég náði að segja og hann sá að ég var óviss um svarið . „ Undir hvaða dulnefni sendirðu aftur bókina inn ? “ hann hló eins og ég hefði gert eitthvað sniðugt . Ég hafði þýtt glæpasöguna sem var viðfangsefni þessa kvölds undir nafninu Ásta S. Guðbjartsdóttir en ef hann átti við barnabókina þá notaði ég nafnið Júlía . Ég ákvað að segja „ Júlía . “ „ Já , einmitt , “ sagði Ólafur og hló og kastaði aftur höfðinu því hann skemmti sér svo mikið yfir þessu . Ég veit ekki alveg hvað honum þótti svona fyndið . Ég vissi alls ekki hvað hann vissi . Ég velti fyrir mér hvort hann þekkti söguna á bak við Júlíu nafnið og þátttöku mína í þessari barnabókaverðlaunasamkeppni , þar sem ég sendi inn handrit með dulnefni og rétt nafn höfundar var líka dulnefni ( Júlía ) , en ég hélt ekki að það væri á vitorði fleiri en þeirra sem stóðu að verðlaununum , því þetta olli auðvitað glundroða þegar rétt nafn vinningshafa var líka dulnefni . En svo kvaddi ég Ólaf Yrsumann án þess að fá almennilega niðurstöðu í hugleiðingum mínum . 3 . Síðan tók ég mér stöðu í anddyrinu og ætlaði að taka af mér vetrarúlpuna því ég hafði farið í fína skyrtu í tilefni af þessari dagskrá . Ég gæti ekki tekið við verðlaunum í vetrarúlpu , hugsaði ég , ég yrði að koma fram í fínu skyrtunni minni . Skyrtan er svört og mér finnst einhver fínn glans á henni . En fatahengið hafði verið lagt undir veitingasölu svo ég hélt bara á úlpunni minni í fanginu , en mitt í þessum fatavandræðum mínum kom til mín Friðrik Rafnsson , sá mikli þýðandi – margverðlaunaður þýðandi – og við áttum skemmtilegt samtal ( ásamt Palla Vals ) um vin minn Michel Houellebecq . Í miðju samtali okkar skýst útgefandi minn hjá Forlaginu , Úa Matthíasdóttir , sú góða kona , framhjá okkur og kastar á mig kveðju . Hún brosti breitt . Hún minnti mig allt í einu aftur á tilvist bókarinnar minnar . Ég þurfti meira að segja að rifja upp titilinn ; Rannsóknin á leyndarómum Eyðihússins . Kannski hef ég líka minnt hana á bókina mína , en hún staldraði ekki við heldur flýtti sér inn í salinn . 4 . Við Palli fylgdumst að í humátt á eftir Úu , inn í salinn , til að finna okkur sæti . Þar heilsaði ég Lilju Sigurðardóttur , glæpasagnahöfundi og Bjarna Þorsteinssyni , Veraldarútgefanda sem gengu samhliða okkur inn . 5 . Ég sá SJÓN bregða fyrir , en hann átti eftir að stýra umræðum um glæpasögur , síðar um kvöldið , sem hann gerði ansi vel . ( Þátttakendur í því pallborði voru Lilja Sigurðardóttir , Óskar Guðmundsson , Yrsa Sigurðardóttir ( í rauða kjólnum og tilbúin að fá yfir sig blóðsletturnar ) og Ragnar Jónasson . ) Einu sinni gaf ég SJÓN út á Íslandi og átti í töluverðum samskiptum við hann . Það er yfirleitt skemmtilegt að ræða við SJÓN , hann er vel að sér og getur verið áhugaverður samtalsfélagi . Ég gaf líka út bækur hans í Danmörku , en nú hef ég selt forlagið í Danmörku og hann fylgir fyrrum samstarfskonu minni , Charlotte Jørgensen , yfir á nýtt forlag . Ég veit ekki alveg hvort SJÓN sé eitthvað óánægður með eitthvað sem ég hef gert , það væri ekki ólíkt mér að hrasa á vegi mínum , en hann verkar frekar stuttur í spuna þegar við hittumst . Hverju það er að kenna veit ég ekki . En það getur nú verið misskilningur viðkvæms blóms ; langlimaðs Íslendings . 6 . Ég átti stutt samtal við Ragnar Jónasson , sem mér þótti koma mjög vel fyrir , eftir sjálfa verðlaunaafhendinguna , þar sem hann tilkynnti mér að hann hefði alls ekki vitað , ( hann sat í dómnefndinni sem valdi verðlaunaþýðingarbókina ) að Ásta S. Guðbjartsdóttir væri dulnefni . „ Og það sýnir kannski hvað ég er illa að mér í innviðum íslensks bókmenntalífs … “ eins og hann sagði afsakandi . Eftir dagskrána í gærkvöldi sem stóð til klukkan rúmlega tíu keyrði ég í gegnum hálfgerðan hríðarstorm aftur til Hvalfjarðar . Ég sá varla handa minna skil þegar ég brunaði í gegnum myrkrið undir Akrafjalli og inn Hvalfjörðinn . Snjórinn var orðinn þverhandardjúpur á veginum inni í Hvalfirðinum og ég virtist vera eini ökumaðurinn á ferð um þennan langa fjörð . Hvergi var ljós að sjá og aðeins ljóskeilan frá bílljósunum lýsti upp hríðarkófið í gegnum dimmuna . Mér þótti ég alíslenskur að keyra svona óttalaus í þessum erfiðu aðstæðum og ég vissi að leiðin upp að húsinu mínu – upp brattar , snjóþungar brekkur – yrði torfarin . En smábíllinn sem ég hef fengið að láni barðist í gegnum sjóinn og bar mig heilan heim . Nú er morgunn þegar ég sit og skrifa þessa dagbók og klukkan er að verða tíu . Það er snjór yfir öllu hér í Hvalfirði , himininn er heiður og fjörðurinn er lygn . Á rúðunum eru frostkristallar og ég er nýbúinn að fá tölvupóst frá Spotify sem gerir upp ár mitt í tónlist . Niðurstaða þeirra er að ég hef mest hlustað á tónlistarmanninn Lara Lynn á árinu ! Númer tvö er sjálf Rosemary Standley , númer þrjú er Chet Baker og númer 4 . J.S. Bach . Og hvað ætla ég svo að gera í dag ? Ég verð að segja að ég fylltist nokkurri bjartsýni eftir að hafa hlustað á samræður íslensku glæpahöfundanna . Nú ætla ég mér , þegar ég hef lokið þessum dagbókarskrifum , að halda áfram að skrifa mína eigin bók – ekki glæpasögu – kannski verður hún svo góð að ég vinn verðlaun fyrir hana ?!