Þeir kölluðu sig ,, sandgreifana peyjarnir í Vestmannaeyjum þegar Björn Th. Björnsson var að alast þar upp á millistríðsárunum , og nú hefur hann skrifað þessa heillandi og bráðskemmtilegu bók um þá tíma . Hann lýsir samfélagi strákanna og margvíslegum uppátækjum þeirra , en ekki síður ágengni ,, hins stóra heims , kreppu , stríðsógn , stjórnmálaerjum og miklum umbrotum . Persónur spretta ljóslifandi fram og ekki verða síst ógleymanlegar næmar lýsingar höfundar á fjölskyldu sinni . Styrjöld hugsjónanna var á þessum árum ekki háð með spekingshöfði og gullnum orðum sem af því geisluðu , eins og á torginu í Aþenu forðum , heldur með berum lummunum í fiski og grút . Þar sem við strákarnir í Álftinni vorum flestir ungherjar Alþjóðasamhjálpar Verkalýðsins , ASV , sem útgerðarmenn kölluðu Allsherjar Slagsmál Verkalýðsins , þá vissum við mæta vel hvað á spýtunni hékk : ekkert minna en 1/12 partur jarðar . Og þegar fylkingunum laust saman í verkföllunum , niðrí á bryggju , uppi á Skólavegi eða á Vestmannabrautinni á móts við Einar á hjörunum , og menn voru dregnir út úr þvögunni með fossandi blóðnasir eða búnir að kyngja nýju tönnunum frá Leifi , þá vissum við ævinlega að hér var ekki slegizt um tólfaurana í næturvinnunni , heldur um hina nýju og fögru veröld þeirra Ísleifs , Rabbans og Vladimirs Iljits . Þetta er ekkert fleipur eftirhyggjunnar , enda hét blað Ísleifs á Bolsastöðum Nýr dagur , en blað Óskars fasista hét Fasistinn . Það seldi Álftin aldrei . Það voru heldur ekki bara prentletur og glóðaraugu sem báru út meiningar manna , heldur fjöllin með . Morgun einn í miðri kosningasennu , þegar Óskar síldaróngur kom til bæjarins í framboð , þá vaknar lýðurinn upp við það , að gífurlegur hakakross úr salti er kominn yfir skriðuna undir Litlaklifi . Friðsælli tímar hefðu kallað þetta áróður á kjörstað , en menn höfðu ekki fyrir slíku þá , heldur girtu sig nokkrir í brók of afmáðu þennan öfuga hamar Þórs áður en hjartveilar konur og ungbörn komust á fætur .