DD : Director's Cut er allt sem að upprunalega myndin hefði átt að vera . Ég skil ekki hví þessi útgáfa var ekki sett í bíóhúsin ? Hún er athyglisverðari útgáfa og meikar meiri sens en upprunalega útgáfan gerði . Og gerir hún Daredevil sögunum loksins góð skil . Snilldar Director's Cut sem allir unnendur Daredevil verða að sjá . Annar söguþráður . Allt önnur myndÞegar ég horfi á Daredevil , þá sé ég ágætis ofurhetjumynd . Reyndar þykir mér það fremur leiðinlegt hversu margir hötuðu hana . Ég get svosem skilið að margir voru ekkert hrifnir af henni af sökum þess að innihaldið er fremur ábótavant og oftast virkar stíllinn mikilvægari heldur en sjálft innihaldið . Hins vegar , þegar ég horfi á leikstjóraútgáfuna ( Director's Cut ) af Daredevil , þá sé ég hátt í frábæra kvikmynd . Það hljómar kannski svolítið yfirdrifið , en mér finnst það . Ég keypti mér þessa útgáfu fyrir u.þ.b. ári síðan og ákvað að gefa þessu séns . Hvergi bjóst ég við því að áhorf þessarar útgáfu væri bara eins og að horfa á allt aðra kvikmynd , og ef samanburðurinn við bíóútgáfuna er skoðaður , þá má auðveldlega sjá hvernig sú útgáfa þjáðist svo rosalega enda munar um rúman hálftíma . Bíóútgáfan var vel gerð og stílísk að öllu leyti . Ég var hrifinn af útlitinu sem Mark Steven Johnson hafði skapað . Myndin var voða köld og alvarleg , eiginlega bara hálfpartinn þunglynd . Það vantaði samt örlítið upp á söguþráðinn , aðallega því það voru ekki mikil merki um slíkan . Myndin bara flæddi áfram frá einu efni til þess næsta með harðan hasar á milli og tók síðan enda án þess að skilja mikið eftir sig annað en örlítið skemmtanagildi . Í þessari leikstjóraútgáfu má finna þennan týnda söguþráð . Það kom mér alls ekki á óvart að hann hafi verið ekki aðeins að flestu , heldur ÖLLU , leyti skorinn niður vegna lengdar . Johnson var beðinn um að stytta myndina frá 133 mínútum yfir í 103 mín . Stefnan var aðallega sú að hafa myndina undir tveggja tíma markinu , en til að losa við of miklar flækjur , þá varð öllu plottinu ( þ.á.m. fantagóðri morðgátu ) slátrað og það sem varð eftir var það sem flestir í dag hafa kallað asskoti leiðinlega mynd . Söguþráðurinn í þessari útgáfu er , viti menn , ótrúlega nettur . Hann angar af þessum sterka Frank Miller keim sem að flestir þekkja úr myndasögunum . Plottið er jafnframt drungalegt , meira svo heldur en hin útgáfan gaf til kynna , og það segir okkur auðvitað það að leikstjóraútgáfan sé langtum svartari . Uppbygging myndarinnar er einnig töluvert öðruvísi , en í senn heilsteyptari . Við fáum að kynnast Matt Murdock / Daredevil ( Ben Affleck - vitaskuld ) meira og hversu trufluð tilvera hans er . Samband hans við Elektru er túlkað meira með raunsæri og sorg . Þið munuð kannski eftir þessari tilgangssnauðu ástarsenu sem kom upp úr þurru í bíóútgáfunni , ja , hún er allavega ekki til staðar hér , og það kemur miklu betur út . Illmennin Kingpin og Bullseye fá meiri skjátíma , sem betur fer . Michael Clarke Duncan fær loks að gefa okkur ástæðu til að líta á Kingpin sem einstakling sem allir hræðast , og harkan sem hann beitir er mun harðari en hér áður . Colin Farrell stal sömuleiðis senunni hér áður , og gerir það enn , enda nýtur hann sín gríðarlega ( senan á flugvellinum er helvíti góð ) . Affleck og Jennifer Garner móta allt öðruvísi par en bíóútgáfan sýndi okkur , en það er aðallega vegna þess að sú útgáfa sýndi þau sem elskendur í stað þess að vera einungis skemmdir , einmana einstaklingar sem hafa hvergi tíma fyrir hvort annað eins og þau eru sýnd hér . Jon Faverau á annars enn helstu gullmolana þegar kemur að skemmtilegum one-linerum og Joe Pantoliano er í miklu , miklu stærra hlutverki hér en áður og þykir það ekkert verra . Tónlistin er þó því miður enn einn veikasti hlekkurinn . Mér finnst hún bara vera leiðinleg og þessi ofnotkun á Evanessence ( þeirri EMO hljómsveit ) bara passar ekki . Svo er lítið nýtt hægt að segja um búningahönnunina , og ef mér skilst rétt þá voru þessir tveir þættir það helsta sem ég setti út á í bíóútgáfunni . En til að mynda almenna skoðun á Daredevil : Director's Cut , þá hvet ég hiklaust sem flesta til að kynna sér hana - jafnvel þá sem að fíluðu upprunalegu myndina sama og ekkert . Þetta er sú útgáfa sem að leikstjórinn vildi að við myndum sjá og njóta , en sölumennska og pirringur framleiðenda olli því að brútal klipping þurfti að koma til greina . Í þessari útgáfu er Daredevil með þeim betri Marvel kvikmyndum sem að ég hef séð . Útlitið og andrúmsloftið er dimmt , hasarinn svakalega harður og ljótur og söguþráðurinn jafnvel enn meira svo í eðli sínu . Endirinn verður kannski svolítið teygður , en hann kemur öllum upplýsingum til skila . Ef ég á að vera stuttorður , þá skora ég á ykkur til að kíkja og sjá nákvæmlega hversu mikill munur getur verið á þvingaðri bíóútgáfu og almennilega þéttri og innihaldríkari leikstjóraútgáfu . Í þessu tilfelli , þá styð ég þessa mynd í botn og hef persónulega afneitað gömlu útgáfunni .