Hvað eru gammablossar og hvernig myndast þeir ? Gammablossar nefnast hrinur háorku rafsegulgeislunar sem berast til jarðar utan úr geimnum að jafnaði einu sinni á sólarhring . Hver hrina er skammlíf og getur varað allt frá sekúndubrotum og upp í allmargar mínútur . Nú er almennt talið að flestir gammablossar verði þegar massamikil sólstjarna endar ævi sína . Til þess að hljóta þessi örlög verður hún að vera meira en 40 sinnum massameiri en sólin . Í hamförunum sem verða þegar kjarni stjörnunnar fellur saman og myndar svarthol losnar gríðarlega mikil orka , allt að hundraðföld orkan sem losnar í hefðbundinni sprengistjörnu . Hafa slíkar ofursprengistjörnur stundum verði kallaðar hypernóvur á erlendum málum . Þegar svartholið hefur myndast inni í miðju stjörnunnar sogar það ytri lög hennar til sín og myndast þá svonefnd aðsópskringla um holið . Við það losnar þyngdarstöðuorka sem brýtur sé leið út úr stjörnunni eftir snúningsás hennar , en þar er stjarnan veikust fyrir . Það borast því gat á stjörnuna og út úr henni brjótast strókar sem æða með hraða ljóssins út í geiminn í gagnstæðar stefnur . Strókarnir eru í flestum tilfellum mjög grannir , en opnunarhorn þeirra er í flestum tilfellum bara nokkrar gráður . Mynd sem sýnir orkuríka stróka hraðfara einda þeytast frá svartholi í iðrum sólstjörnu . Umhverfis svartholið er aðsópskringla sem sér holinu fyrir orku og eindum . Strókarnir brjótast á endanum út úr stjörnunni eftir snúningsás hennar og þá myndast hrina gammageisla sem er mælanleg frá jörðu . Þegar út í geiminn er komið rekst strókurinn á þunnt geimefni fyrir utan stjörnuna . Geimefnið getur verið leifar þokunnar sem stjarnan myndaðist úr eða upprunnið í störnuvindinum sem stjarnan blæs frá sér . Strókurinn ýtir þunnu geimefninu á undan sér og við það myndast í því höggbylgja . Rafeindum í þunnu gasinu er með hjálp höggbylgjunnar hraðað á afstæðilegan hraða og þær taka að geisla frá sér samhraðalsgeislun sem til að byrja með kemur fram sem háorku röntgengeislun . Eftir því sem framendi stróksins fjarlægist uppruna sinn meira og meira og hleður utan á sig geimefni , tekur hann að hægja á sér og tíðni ljóssins sem frá honum kemur lækkar . Þannig verður hann fljótt mjög bjartur í sýnilegu ljósi og getur það skeið varað í allmarga daga . Þegar hraðinn er svo orðinn nægilega lítill , flyst toppur útgeislunarrófsins yfir á útvarpssviðið og útvarpsglæður koma fram . Þessi þróun geislunarinnar tekur að jafnaði eina til tvær vikur . Jafnframt öllu þessu dofnar svo heildarútgeislunin . Öll framangreind stig í þróun strókanna hafa sést í mælingum . Í mörgum blossaatburðum greinist engin röntgengeislun né heldur hafa þeir mælst í sýnilegu ljósi . Skýringin er talin sú að til þess að sjást þarf strókurinn að stefna í átt til jarðar og sjónlínan frá jörð þarf að lenda innan opnunarhorns stróksins . Geri hún það ekki berst engin geislun til jarðar og því sjást engar glæður jafnvel þó að gammahrinan hafi verið sterk .