Platon , sem var einnig lærisveinn Sókratesar , dregur upp aðra mynd af kennara sínum en Xenofon , en í samræðunni Lýsis , sem fjallar um vináttuna , heldur Sókrates því samt sem áður fram að maður elski vin sinn vegna nytsemi hans . Fornmenn skildu reyndar vináttuhugtakið ( filia ) mun víðara skilningi en við gerum . Nytsemisvinátta er velvild í garð annars sem byggist á nytsemi vinarins . En bæði ánægjuvinátta og nytsemisvinátta eru ótraustar og rofna auðveldlega . Enn fremur er sönn vinátta nytsamleg því góðir menn eru nytsamlegir hvor öðrum . Þeir töldu að vináttan væri nauðsynleg forsenda hamingjunnar því vináttan er dygð og einungis dygðugur maður er góður og hamingjusamur . Þeir sem ekki eru dygðugir eru vondir og vesælir og geta ekki átt vini í raun . Hann hélt þó ekki að munaður og taumlausar nautnir færðu okkur hamingju því hann taldi að hámark ánægjunnar væri sársaukaleysi og auk þess taldi hann að andleg ánægja væri æðri líkamlegri ánægju . Epikúros boðaði þess vegna hófsemi en ekki taumleysi . En samneyti við vini hjálpar okkur að öðlast sálarró og er líka gagnlegt til þess að forða okkur sársauka því vinir hjálpast að , allir þurfa einhvern tímann á vinum að halda . Þess vegna er vináttan líka eftirsóknarverð í sjálfri sér þótt Epikúros telji að orsökin sé á endanum ánægja . Frekari fróðleikur : Aristóteles , Siðfræði Níkomakkosar . Ásta Bryndís Schram er lektor og kennsluþróunarstjóri við Heilbrigðisvísindasvið HÍ auk þess sem hún starfar við kennsluráðgjöf hjá Kennslumiðstöð . Meginviðfangsefni hennar í rannsóknum er áhugahvöt , sjálfsmynd , samsömun og samspil þessara þátta við kennsluaðferðir .