Í síðasta Læknablaði andaði köldu aÐ norðan frá Pétri Péturssyni í garð lyfjafyrirtækja , og um samskipti starfsmanna þeirra við lækna . Víða var komið við sögu í umræddri grein og ekki er ætlunin hér að elta ólar við allar fullyrðingar greinarhöfundar . Fyrir hönd Lyfjahóps Samtaka verslunarinnar vil ég þó koma með eftirfarandi athugasemdir . Lyfjafyrirtækin og starfsmenn þeirra eru hluti heilbrigðiskerfisins og hafa það skilgreinda hlutverk að þróa , framleiða og tryggja aðgengi að lyfjum . Óumdeilt er að lyfjafyrirtækjum er bæði skylt og nauðsynlegt að koma á framfæri upplýsingum um framleiðslu sína . Þetta gerist með faglegri og markvissri upplýsingagjöf , markaðssetningu og auglýsingum til heilbrigðisstétta og almennings þegar við á . Framtíð lyfjaiðnaðarins er háð slíkri starfsemi , enda stuðlar hún að því að afla fyrirtækjunum tekna sem eru forsenda þróunar nýrra og betri lyfja . Engin önnur starfsgrein ver hærra hlutfalli tekna til rannsókna og þróunar en breytilegt er hve miklum hluta tekna sinna lyfjafyrirtæki verja til markaðsstarfs . Öll eiga það þó sammerkt að verja því fé til þessara hluta sem þau telja hagkvæmt fyrir eðlilegan vöxt og viðgang starfsemi sinnar . Starfsmenn fyrirtækjanna leitast við að sinna lyfjakynningum af fagmennsku og áreiðanleika enda gerð sú lagalega krafa að fræðslu - og kynningarstarf sé eingöngu unnið af sérþjálfuðu starfsfólki . Lyfjaóhóf eða röng notkun lyfja er ekki hagsmunamál lyfjafyrirtækja og ætti samstarf Lyfjahóps SV og Landlæknisembættisins um kynningar á klínískum leiðbeiningum að vera óræk sönnun þess . Rétt lyf notuð á réttan hátt á réttum tíma er og verður undirstaða lyfjanotkunar og forsenda í starfsemi lyfjafyrirtækja . Einnig teljum við að læknum sé fyllilega treystandi til að vega og meta upplýsingar sem þeim berast og auglýsingar sem ber fyrir augu , enda sérstaklega skólaðir í vísindalegri nálgun við viðfangsefni sín . Þegar William Osler markaði sín spor á þróun klínískrar læknisfræði á Viktoríutíma 19. aldar voru úrræði læknisfræðinnar og lyflækninga fátæklegri en þau eru í dag . Það er ekki forgangsatriði læknisfræðinnar að taka fólk af lyfjum þótt það hafi verið góð latína fyrir hundrað árum . Forgangsatriðið hlýtur að vera að nýta þau úrræði sem tiltæk eru og studd eru bestri þekkingu með hag skjólstæðings að leiðarljósi .