Ef rúmmálið breytist hins vegar án þess að massinn breytist , til dæmis vegna hitunar eða þrýstingsbreytinga , þá breytist eðlismassinn í gagnstæða átt : Ef rúmmálið vex , hluturinn þenst út , þá minnkar eðlismassinn , og ef rúmmálið minnkar , hluturinn dregst saman , þá eykst eðlismassinn . Loftbelgir og blöðrur svífa um loftið af því að eðlismassi þeirra sem heildar er minni en eðlismassi loftsins ; loftið sem þeir ryðja frá sér er þyngra eða hefur meiri massa en hluturinn í heild . Mannslíkaminn sem heild hefur hins vegar eðlismassa sem er aðeins litlu meiri en eðlismassi vatns og því er hann nálægt því að fljóta . Ef hlutur er vel afmarkaður er alltaf hægt að finna eðlismassa hans með því að vega hann á vigt , mæla rúmmálið og deila síðan í massann með rúmmálinu . Þetta breytist hins vegar sem kunnugt er ef hann fyllist af vatni . Þessi munur veldur því að ísinn flýtur á vatni . Eðlismassi sjávar er um 1,03 kg / l , það er að segja nokkru meiri en ferskvatns og það verður til þess að ferskvatn hefur tilhneigingu til að fljóta ofan á sjónum þar til það blandast . Um ástæður þess má lesa í svari Tryggva Þorgeirssonar og Þorsteins Vilhjálmssonar við spurningunni Er massi hlutar ekki sama og þyngd hans ?