Hulda Vilhjálmsdóttir tekur á móti mér úti á Granda , í hráu húsnæði þar sem listamenn hafa aðsetur . Þegar ég kem sé ég hvar hún stendur hlæjandi frammi á gangi , í kaffi með konu úr næstu vinnustofu , hún brosir hlýlega til mín og leiðir mig inn á vinnustofuna , sem hún deilir með tveimur öðrum . Eftir að hafa rótað aðeins í verkum hennar býður hún til sætis á sófa sem stendur í miðju rýminu . Vinur hennar stendur við strigann og heldur áfram að mála á meðan hún segir frá því sem mótaði hana sem manneskju . Hún segir frá veikindum móðurinnar sem aldrei fengu nafn en birtust í reiði , öryggisleysinu sem fylgdi föðurmissi og slysi sonarins sem brenndist lífshættulega með þeim afleiðingum að hún varð sjálf veik og þurfti að leita aðstoðar geðlæknis : „ Ég hef heyrt þetta allt áður , “ segir vinurinn vingjarnlega og lætur frásögnina ekki slá sig út af laginu , frásögnina af því hvernig hún hefur alla ævi þurft að berjast fyrir öryggi sínu og framtíð , berjast við fátækt , alkóhólisma og dómhörku , fyrir börnunum og sjálfri sér . Því þegar hún gekk í gegnum skilnað , glímdi við krabbamein og þurfti að láta börnin tímabundið frá sér á meðan hún náði bata .