Oft sér maður stjörnur skipta litum . Er þetta vegna ljósbrots í gufuhvolfinu ? Lofthjúpur jarðar er nauðsynlegur öllu lífi á jörðinni en engu að síður óska stjörnufræðingar þess stundum að hann væri ekki til . Loftið í kringum okkur getur nefnilega verið til mikilla trafala þegar himinhvolfið er rannsakað . Eins og við vitum er lofthjúpurinn mjög ókyrr . Vegna mismunandi hitastigs og vinda sem ríkja í háloftunum er hann lagskiptur . Ókyrrð í lofthjúpinum veldur því að okkur sýnast stjörnurnar tindra , en ef hann væri stöðugur væri mun auðveldara að rannsaka stjörnurnar . Einn eiginleiki lofts er að það getur beygt ljósgeisla í allar áttir . Þetta er nefnt ljósbrot , eins og spyrjandi bendir réttilega á . Ljós beygir þegar það fer úr einu efni í annað , eins og úr lofti í vatn og öfugt . Þegar við stígum ofan í baðkar fyllt með vatni virðist löppin á okkur bogna örlítið þar sem loftið mætir vatninu . Í rauninni er þetta aðeins ljósið sem beygir þegar það kemur úr vatninu og í loftið . Það sama á sér stað þegar við sjáum til dæmis mynt á botni sundlaugar . Við tökum eftir því að myntin virðist vagga til hliðar , en það gerist vegna þess að vatnið í lauginni er ókyrrt og beygir þess vegna ljósið sem endurkastast af myntinni . Það gæti því verið ágætt að ímynda sér lofthjúpinn við yfirborð jarðar sem botn sundlaugar . Þegar við horfum á alheiminn er líkt og við sjáum hann frá sundlaugarbotni . Ljós beygir þegar það fer úr einu lagi lofthjúpsins í annan þéttari . Heitt loft er til dæmis ekki eins þétt og svalt loft . Við yfirborð jarðar getur loftið verið fremur stöðugt , en hátt fyrir ofan okkur eru hlutirnir aðeins öðruvísi . Í nokkurra kílómetra hæð þýtur loftið stanslaust um . Sameindir loftsins eru á sífelldri hreyfingu þar og þegar ljósgeisli rekst á sameindirnar beygir hann lítillega . Þetta er ástæða þess að stjörnur blikka . Ljósgeislinn er stöðugur öll þessi ljósár á leið til jarðar og ef hér væri enginn lofthjúpur færi ljósið beint í augu okkar , eða spegla stjörnukíkjanna . Hver sameind loftsins beygir ljósgeislann lítillega . Á hverri sekúndu fer ljósgeisli í gegnum þúsundir sameinda og hver og ein veldur því að ljósið breytir um stefnu og dansar um . Þegar um stór fyrirbæri á borð við tunglið er að ræða , dofna þessi frávik . Plánetur eins og Mars , Venus og Júpíter , eru mun nær jörðinni en fjarlægar sólstjörnur og líta út eins og tiltölulega stórar skífur , og við sjáum þær sem frekar bjartar stjörnur . Tindrið frá svo stórum , nálægum hlutum jafnast út og við sjáum þar af leiðandi mjög litla breytingu á ljósinu sem kemur frá þeim . Í gegnum sjónauka , með mjög mikilli stækkun , sjáum við hins vegar tindrandi myndir . Pláneturnar tindra eins og hinar stjörnurnar , en þær eru mun nær okkur en stjörnurnar svo við tökum ekki eftir að þær tindra . Sé mikil ókyrrð í lofthjúpinum gætum við séð pláneturnar tindra . Í geimnum , þar sem enginn lofthjúpur er til staðar , getum við þá dregið þá ályktun að stjörnurnar blikka ekki . Það er einmitt ástæða þess að menn sendu Hubblesjónaukann út í geiminn . Engin ókyrrð svo hátt uppi gerir það að verkum að Hubblesjónaukinn getur tekið stórkostlegar og skýrar myndir af alheiminum .