Gnýfari og Þóra Þorgeirsdóttir . Myndin er tekin um miðjan sjötta áratuginn . Fræðsluhornið 25. janúar 2016 Kirkjuskógskynið og Gnýfari Þetta er saga af Dalakyni . Byrjar að vísu austur í Hreppum . Þar ríða menn í réttirnar og taka í fleyg undir réttarveggnum . Þar hitti ég oft vin minn á sama reki , sem hættur er að smakka það sjálfur en hefur gaman af því að bjóða öðrum . Hann er því á réttardaginn með pela og býður mönnum . Alltaf er Séníver á pelanum . Það er drykkur sem var vinsæll áður fyrr , enda góður og hollur , gerður úr hollenskum kartöflum . Hann kom gjarnan til mín , vissi að ég var Sénívermaður . Einu sinni kvartaði hann yfir því að yngri menn þekktu ekki Séníver og fannst hann jafnvel vondur . Ég sagði honum þá að ég hefði orðið var við vankunnáttu yngri manna á fleiri sviðum , t.d. þekkti enginn lengur Roy og Trigger og af því að hann er hestamaður , sagði ég honum að enginn myndi lengur eftir Gnýfara , sem hann mundi vel . Við vorum sammála um að það gengi ekki að vitneskjan um Roy , Gnýfara og Séníver myndi glatast . Um Séníver hafa örugglega verið skrifaðar greinar og þykkar bækur , Roy er á YouTube , en ég ætla að reyna að rifja eitthvað upp um Gnýfara og hans uppruna . Mér rennur blóðið til skyldunnar , því Gnýfari var af hestakyni og í eigu móðurafa míns , Sigurjóns Jónssonar frá Kirkjuskógi í Miðdölum , áður en Þorgeir í Gufunesi eignaðist hann . Það var árviss viðburður á árunum um og eftir 1950 að ég fór með föður mínum á hvítasunnukappreiðar Fáks við Elliðaár . Þar sá ég Gnýfara fyrst . Við strákarnir lágum fremstir á vírgirðingunni við skeiðvöllinn , en fullorðnir aftan við . Ég man enn að okkur fannst efsti strengurinn skerast alveg inn að beini þegar hlaupin hófust og þeir fullorðnu lögðust fram yfir okkur til þess að sjá allt hlaupið frá ráslínu í mark . Spennan var að sjá átökin á ráslínu og linaðist ekki fyrr en einhvar hrópaði : ,, Þarna koma þeir . “ Við Dalamenn fylgdumst vel með Gnýfara , hann var í mínum huga alltaf hesturinn hans afa , þótt Geiri í Gufunesi ætti hann . Annaðhvort var sigurinn öruggur , eða menn spurðu í ákafa ,, hafð‘ann það ? “ og þessi Hann var auðvitað Gnýfari . Dalamenn héldu með sínum . Leikið með leggi Ég átti mikið af leggjum sem strákur og lék mér mikið með þá . Alls hafa þetta verið 30 – 40 leggir , geymdir í litlum trékistli milli leikja . Framfótarleggir voru klárar , en afturfótarleggir merar . Eingöngu dugðu leggir af fullorðnu , af lambaleggjunum brotnuðu höfuðin . Ég átti einn uppáhaldslegg . Hann var bleikur , hrossableikur , ekki Barbie-bleikur . Hann hét að sjálfsögðu Gnýfari . Ekki veit ég hvernig litnum var náð . Hann var ekki málaður eins og margir af öðrum leggjum mínum , ef til vill soðinn í lit frá ullarlitun . Af þessu má sjá að ég var töluvert upptekinn af Gnýfara í minni bernsku . Við þessa samantekt , hér á eftir , hef ég stuðst við frásagnir frá mér vitrari mönnum og gluggað í ritaðar bækur og ef einhver veit enn betur , sem ég efa ekki , eða sér rangfærslur , væri gott að vita af því . Kirkjuskógskynið Gædd var blóði gæðinga genin flóðu úr sjóði , ættarmóðir öðlinga Ör í stóði glóði . Sigurjón Jónsson ( 1875 – 1956 ) , bóndi í Kirkjuskógi í Miðdölum keypti bleika meri á uppboði á Oddsstöðum . Hún var af Lækjarskógskyninu og talin fljót . Hún var kölluð Gamla Bleik og var fallegt háreist hross og ágæt til reiðar . Hún fékk á Geldingadal , milli Kolsstaða og Háafells , við rauðan fola af Hindisvíkurkyni . Folinn var eitthvað notaður til undaneldis vestra og mun hafa verið í umsjá Guðlaugs Magnússonar á Kolsstöðum . ( Svipur frá Hindisvík fyljaði hryssu frá Háafelli 1933 . Gæti verið sá sami . ) Fola þennan tamdi Oddur Eysteinsson og var folinn erfiður og hrekkjóttur . Víglundur Sigurjónsson frá Kirkjuskógi , þá unglingur , sá til aðfaranna á veginum fyrir neðan Kirkjuskóg þegar Oddur var að eiga við folann . Oddur var yfirvegaður og laginn tamningamaður , en ekki er vitað hvort honum tókst að gera reiðhest úr folanum . Undan þessum fola og Gömlu Bleik kom merfolald fætt 1934 og hlaut hún nafnið Píla . Píla var fífilbleik og ólíkt folanum var hún gæf og viðráðanleg í alla staði . Sigurjón og Kristín húsfreyja í Kirkjuskógi gáfu syni sínum , Víglundi , Pílu í fermingargjöf . Víglundi , nýfermdum , lá á og vildi frekar fá hágengan töltara en merfolald og hóf því hestakaup . Hann skipti við pabba sinn og fékk rauða hryssu . Hryssunni skipti hann á hestamannamóti á Nesoddanum og fékk í staðinn rauðan fola úr Hrútafirði . Víglundur var þá kaupamaður hjá Benedikt Jónssyni á Fellsenda og þar sá hann það sem á vantaði . Benedikt átti brúnan hágengan töltara og þá gekk Víglundur aftur til hestakaupa . Hann fékk töltarann , lét rauða folann upp í , en þurfti að bæta við sig aukavinnu til þess að jafna kaupin . Þá var hringnum lokað . Píla óx úr grasi og var mest í umsjá Ágústs , elsta sonar Sigurjóns . Hún reyndist öskufljót á stökki og var oft reynd á kappreiðum á Nesoddanum og á Faxaborg . Þá var Oddur Eysteinsson oft með Ágústi í för . Árið 1943 lögðu þeir félagar upp í frægðarför suður í Borgarfjörð á kappreiðar Faxa á Hvítárvöllum . Þeir lögðu upp eldsnemma morguns , riðu fram Hörðudal og náðu til kappreiða tímanlega . Píla var í taumi alla leiðina , en Ágúst reið hastri meri . Þótt Pílu hefði verið hlíft á suðurleiðinni hafa eflaust sést einhver þreytumerki á hryssunni og Borgfirðingar óttuðust ekki samkeppni úr þeirri átt . Það var mikill hugur í Dalamönnum , ætluðu að mæta Stíganda Ólafs bakara Þórarinssonar , sem unnið hafði Pílu skömmu áður á Nesoddanum , á sama tíma , en á sjónarmun . Stígandi mætti því miður ekki , en keppnin var engu að síður hörð . Borgnesingar áttu frækna hlaupagamma . Ágúst lagði á merina fyrir 300 metra stökkið , en Oddur hélt við á ráslínu . Ágúst sagði þannig frá ; ,, Í fyrri spretti sat merin kyrfilega eftir í startinu þannig að fyrsti hestur var kominn í hálfa brautina þegar hún tók sprettinn , en Píla vann samt. ( Hætt er við að forskotið hafi lengst eftir því sem sagan var oftar sögð ) . Seinni sprettinn vann Píla með yfirburðum . “ Ágúst hafði gaman af að segja frá þessu fram á sín elliár og hefur þetta verið ein af bestu minningum íslenska bóndans . Frændi Ágústs , Halli Reynis söngvaskáld , orti eftir andlát hans . Ég á margar minningarnar um mann sem birtist mér á ný þar sem hann situr og við þig segir og svo skal ég segja þér söguna af því . Sagan fjallaði um fallega hryssu með öldina á bakinu burtu ferðu guð blessi þig Ágúst Sigurjónsson . Þeir félagar Ágúst og Oddur , riðu strax eftir kappreiðarnar aftur vestur . Riðu um Langavatnsdal og Sópandaskarð og voru komnir vestur áður en rútan kom með aðra mótsgesti . Létt hefur verið riðið , enda heyskapartíð . Tilþrif Pílu á stökkinu vöktu athygli sem endaði með því að fjórir Fáksmenn úr Reykjavík , undir forystu Ólafs Þórarinssonar bakara og Kristjáns ,, kóngs “ Vigfússonar , mynduðu hlutafélagið Sprettur hf. um kaup á henni og greiddu 3.000 krónur fyrir . Geta má þess að jörðin Miðskógur í Miðdölum seldist sama sumar á 6.000 krónur . Þetta var árið 1944 og kom Píla þá fyrst fram , undir nýju nafni , Ör , og með nýja eigendur . Þá var hún reynd á Faxaborg og varð í öðru sæti í 300 metra stökki . Sama ár , vann Ör glæstan sigur á ágústkappreiðum Fáks í 300 metra stökki . Fákur hélt kappreiðar á hvítasunnunni og svo aðrar í ágúst ár hvert . Þá voru veðbankar í gangi og keppt í riðlum , undanúrslitum og úrslitum . Fljótustu hrossin þurftu því að hlaupa þrjá spretti yfir daginn . Ör var alltaf í verðlaunasæti , fyrsta , öðru ( oftast ) og í þriðja í 300 metra stökki 1944 og í 350 metra stökki árin 1945 og 1946 . Þessu er vel lýst í afmælisriti Fáks sem gefið var út 1949 í tilefni af aldarfjórðungsafmæli félagsins í bók eftir Einar E. Sæmundsen undir nafninu Fákur . Í þessari bók er Ör kynnt til sögunnar fyrir kappreiðar Fáks 24. ágúst 1944 þannig : ,, Komin var á vettvang ný hlaupafluga , sem Ör hét , - . “ Ekki stóð á árangri Í bók Einars er , auk nákvæmra lýsinga , skrá yfir alla þá hesta sem einhver verðlaun hafa hlotið á kappreiðum Fáks árin 1922 til og með 1946 . Skráð eru bestu hlaup hvers hests og eru skráningarnar alls 225 . Á þessum árum eiga aðeins tveir hestar betri tíma en Ör í 350 metra stökki . Drottning Þorgeirs í Gufunesi , þá Varmadal , setti glæsilegt met 6. júní 1938 sem lengi stóð , 25,6 sek . Það met sló Kolbakur Jóhanns Guðmundssonar 24. júní 1945 og hljóp á 25,5 sek . Í sama hlaupi varð Ör í öðru sæti á tímanum 25,8 sek. og eru þetta þrír bestu tímarnir sem skráðir eru á þessum 24 árum . Afrek Örvar eru því auðséð . Upplýsingar eftir 1946 eru ekki í bókinni , en þó er vitað að hún varð í öðru sæti í 350 metra stökki á Fákskappreiðum árið 1947 . Virðist Ör þá hverfa af hlaupabrautinni og óljóst um afdrif hennar . Hún hefur þó farið í folaldaeign og eignast Fána 1948 . Óljósar sagnir eru um að hún hafi týnst um tíma en fundist eftir töluverða leit . Ör var í Reykjavík árið 1951 , en þá stóð til að selja hana til Þýskalands . Þá um vorið er Víglundur komst á snoðir um áformin bjó hann í Reykjavík . Hann brá þegar undir sig betri fætinum og fór niður á Laugaveg 11 , þar sem Kristján Vigfússon bjó . Kristján lá þar löngum beinum uppi í sófa er Víglundur kom og varð hvumsa við er Víglundur bar upp erindið og skildi ekkert í því hvers vegna hann vildi kaupa gamla hryssu á háu verði , sem var það sama og áður hafði verið greitt . Kaupin voru ákveðin og Víglundur ákvað að koma hryssunni strax úr bænum . Farið var sjóleiðis með Laxfossi upp í Borgarnes . Hryssan var járnalaus og gekk Víglundur og teymdi hryssuna alla leið upp að Hreðavatni . Þar var í vinnumennsku Gunnlaugur Hannesson , mágur Víglundar , og síðar bóndi á Litla-Vatnshorni í Haukadal . Þar skildi Víglundur hryssuna eftir í umsjá Gunnlaugs og fór aftur til Reykjavíkur . Nokkru síðar kom Ágúst Sigurjónsson ríðandi vestan úr Dölum , hryssan var járnuð , lagt á Bröttubrekku og riðið að Kirkjuskógi þar sem Ör var síðan . Ágúst sagði Herði Haraldssyni , bónda á Sauðafelli , tengdasyni sínum , síðar , að í hryssuna hefði komið fiðringur þegar komið var á melana fyrir ofan völlinn á Nesoddanum . Ör átti alls fimm folöld . Fyrsta folaldið fórst af slysförum inni á Geldingadal . Annað folaldið var Gnýfari , stjörnóttur , fífilbleikur eins og móðirin , fæddur 1941 . Þriðja folaldið fæddist á Reykjavíkurárunum , 1948 , og var það rauður glófextur hestur , Fáni . Hann var mikill stökkgammur og sigraði á Fákskappreiðum 1955 á 350 metra sprettinum . Þá var Gnýfari ekki meðal keppenda af ókunnum ástæðum . Nefnt var síðar í Alþýðublaðinu 19. maí 1956 að Gnýfari ætti þá að keppa við bróður sinn sem hefði unnið árið áður . Gnýfari sigraði í hlaupinu 1956 , en ekki hefur Fáni náð verðlaunasæti það sinnið . Í Alþýðublaðinu 1955 er Fáni ranglega nefndur Faxi , en í Vísi réttnefndur . Skráður eigandi Fána var þá Sólrún Kristjánsdóttir , dóttir Kristjáns Vigfússonar . Síðar gaf Kristján Aðalsteini Aðalsteinssyni knapa Fána . Aðalsteinn reið þeim bræðrum báðum , Gnýfara og Fána , og sagði að þeir hefðu verið sérstaklega hágengir , sem ekki var eins algengt þá og nú og gæðings reiðhestar . Fáni átti alltaf heima á Korpúlfsstöðum og var felldur þar . Fjórða folaldið fæddist eftir að Ör var komin aftur vestur . Það var brúnstjörnóttur foli , Stjarni , fæddur 1952 . Hann var notaður sem kynbótahestur hjá Hestamannafélaginu Glaði 1954 – 1958 . Hann var meðal annars móðurfaðir Stjörnufáks Þorláks Ottesen í Fáki . Svo eignaðist Ör Stjörnu , 1954 . Hún var rauðstjörnótt . Faðir Stjörnu var Jarpur frá Sauðafelli . Stjarna var klárhestur með tölti , hágeng og fallega reist . Af Stjörnu er komið gott hrossakyn sem haldið hefur verið við til þessa dags . Hún eignaðist átta folöld . Undan Stjörnu má nefna Brönu fædda 1958 . Hún var kappreiðastökkhestur góður og varð ættmóðir margra ágætra hrossa . Stjarna eignaðist svo Funa 1959 , gráan ágætis klárhest með tölti . Funi var fallegur hestur sem oft var fánaberi við setningu hestamannamóta á Nesoddanum . Funi varð síðasti aðal reiðhestur Ágústs Sigurjónssonar og áttu þeir saman farsæla elli . Brana eignaðist sjö folöld . Undan Brönu var snillingurinn Hrímnir , Guðmundar Ágústssonar . Hann var grár klárhestur með tölti , sem sópaði að sér verðlaunum í B-flokki gæðinga í mörg ár . Hann sýndi einnig góð tilþrif á stökki og vann í folahlaupi á Oddanum . Þessi hross voru flest klárhestar með tölti , mörg grá að lit . Lítið var reynt við vekurðina . Öll voru þau góðir stökkhestar og mörg þeirra reynd á Nesoddanum með góðum árangri . Árið 1966 flutti Kirkjuskógsfjölskyldan að Erpsstöðum í sömu sveit og hross fædd eftir þann tíma kennd við þann bæ . Mörg af þessum hrossum eru heygð ofan við gömlu fjárhúsin á Erpsstöðum . Næstsíðasta folald Brönu var grátt merfolald sem fékk nafn formóður sinnar , Ör . Faðir Örvar yngri var hinn landsfrægi stóðhestur Ófeigur 818 frá Hvanneyri og kemur vekurðin þá sterkara inn . Ágúst Sigurjónsson gaf hryssuna dóttursyni sínum , Guðmundi Harðarsyni á Sauðafelli og má segja að hrossakynið hafi við það flust að mestu að Sauðafelli . Ör var sýnd sem afkvæmi undan Ófeigi þegar Ófeigur fékk heiðursverðlaun fyrir afkvæmi sín og var hún í hópi sem valinn var úr stórum hópi afkvæma hans . Ör yngri var alhliða fyrstu verðlauna gæðingur , dæmd með 8,09 í einkunn og sýnd bæði á Landsmóti og á Fjórðungsmóti á Kaldármelum . Hún var og góður kappreiðastökkhestur og vann bæði á Nesoddanum og í Reykhólasveit . Undan Ör og verðlaunastóðhesti Sveins á Sauðárkróki , Kjarval , kom stóðhesturinn Vafi IS1990138273 , einnig fyrstu verðlauna dæmdur og sýndur á Fjórðungamóti á Kaldármelum . Undan Vafa hafa komið mörg afbragðshross sem þeir Sauðafellsmenn hafa haldið utan um og kunna betur skil á . Geta má þess að undan Vafa er Sópur frá Búðardal , stökkhestur með marga sigra að baki á kappreiðum vestra , sem sýnir að stökkgenin eru ennþá virk í þessu kyni . Gnýfari þar gnæfir hæst og fáa við hann jöfnum . Gnýfari ólst upp fyrir vestan , í Kirkjuskógi , og var taminn þar . Víglundur reið honum mikið og sagði hann góðan töltara , en hann var ekki reyndur á hlaupabrautinni vestra . Gnýfara lá leið til Reykjavíkur , 1946 , og eignuðust hann þá kunnir hestamenn , Óskar Eyjólfsson og Kristján Vigfússon , sem áður hafði keypt Pílu . Kaupverðið var 5.000 krónur sem þótti mikið fyrir gelding , en nýr Willys-jeppi kostaði þá 10.000 krónur . Til er lýsing á Gnýfara í bókinni Fram um veg eftir Sigurgeir Magnússon . Tilvísun ; ,, Gnýfari var stór hestur og sterklegur með góða fætur og þroskalegur um brjóst , bógar sæmilega skásettir en hálsinn ekki langur á svo stórum hesti , hausinn var myndarlegur , nokkuð þung brún sem sýndi skapfestu og einbeitni var augljós “ og í Mbl . 7. júní 1953 . „ Gnýfari er fínlegur og léttilega byggður hestur og mundi vera gæðingur , væri hann notaður sem reiðhestur . Hann hefir verið einn af fljótustu kappreiðarhestum , sem nú eru til hér á landi . Hann er með frítt og skarpt höfuð og sérstaklega glaðan og fallegan svip . Eyrun hátt sett og vel lokuð , hálsinn reistur , bógar skásettir og hár herðakambur . Hryggur nokkuð langur , en fallega lagaður og sterkur . Lendin löng og breið og vel vöðvafyllt . Vinklar á afturfótum eru langir og krappir . Fætur réttir og þurrir . “ Gnýfara gekk ekki vel á hlaupabrautinni í fyrstu og var hann því seldur Páli Sigurðssyni á Köggólfsstöðum . Þá kemur til sögunnar kappinn Þorgeir í Gufunesi , en hann keypti Gnýfara af Páli árið 1947 . Ekki er vitað um kaupverðið , en Guðlaugur sonur Þorgeirs , þá ungur drengur , sagði mér að hann hefði aldrei séð svona marga brúna fimmhundruðkalla í einu , eins og þegar hann sá föður sinn telja þá fram á eldhúsborðið . Eftir þessi eigendaskipti varð breyting á . Þorgeir segir í viðtali við Halldór Gunnarsson ; ,, - en hestarnir mínir gátu hlaupið af því að þeim var leyft að hlaupa , þeir höfðu gaman af því . Enginn þeirra var þó eins og Gnýfari með það . Hvað hann hafði gaman af því að hlaupa , hann flaug af gleði og þörf , enda sonur frægrar hlaupahryssu úr Dalasýslu sem hét Ör . “ Og enn í sama viðtali : ,, - og fann á mér hvað hann þurfti , fyrst í hvíld í næstum tvö ár , síðan marga æfingaspretti þar sem ég sá um að hann vann og svo fór hann að trúa því sjálfur að hann myndi alltaf vinna og eftir það stóð hann kyrr á ráslínu og leit næstum ögrandi á þessa vanstilltu ,, stráka “ við hlið sér , sem frísuðu og prjónuðu af hræðslu við þennan , sem enginn þurfti að halda í og alltaf sigraði . “ Ekki mun þetta síðasta með kyrrðina á ráslínu alltaf hafa verið rétt hjá Þorgeiri . Eftir að Þorgeir eignaðist Gnýfara áttu þeir samleið alla tíð . Samband þeirra hefur verið einstaklega gott og hlýtt , eins og lesa má í afmælisviðtali sem Matthías á Mogganum átti við Þorgeir 8. des. 1963 . ,, En ég gæti ekki verið skotinn í konu í bíl , nema þá kannski langferðabíl , ef ég væri að koma af kappreiðum og Gnýfari hefði unnið . Sko þarna stendur hann og krafsar . “ Þorgeir setti hestinn í hvíld í tvö ár , eins og áður sagði , og hóf síðan æfingar . Þorgeir mætti svo með Gnýfara á Fákskappreiðar 1949 og sigraði hann í 300 metra stökki örugglega . Fákskappreiðar voru á þessum tíma helstu kappreiðar landsins . Á næstu Fákskappreiðum í maí 1950 vann Gnýfari í 350 metra stökki . Landsþekktur varð svo Gnýfari þegar Þorgeir mætti með þennan nýja hlaupagarp á fyrsta Landsmót hestamanna á Þingvöllum í júlí 1950 . Gnýfari sigraði þar í 350 metra stökki . Næstu ár voru stöðugar kappreiðar . Gnýfari sigraði á Fákskappreiðum í 350 metra stökki árin 1951 , 1952 , 1953 , 1954 , 1956 , 1957 , 1959 og 1962 , þá 22. vetra . Gnýfari átti besta tíma í 350 metra stökki hjá Fáki 25,5 sek. , settur 1951 og þann tíma var ekki búið að slá 1971 , eftir því sem fram kemur í afmælisriti Fáks 50 ára , og hefur e.t.v. staðið enn lengur . Það má með sanni segja að Gnýfari hafi verið besti stökkhestur landsins í 13 ár . Hann var oft í fyrirsögn frétta , í stækkuðu dekktu letri , oft á forsíðum blaða og það var fréttnæmt ef einhverjum tókst að sigra Gnýfara . Hæruskotinn Fáksmaður sagði mér að hann myndi aldrei gleyma Gnýfara . Hann var sem ungur piltur að selja miða fyrir Fák á kappreiðum við Elliðaár og þekkti vel til kappreiðahesta . Hann ákvað að ávaxta sitt handbæra fé á öruggan hátt og lagði allt undir í veðbankanum á Gnýfara . En það gerðist sem aldrei gleymist , Gnýfari tapaði . Landsmótin voru haldin á fjögurra ára fresti og eftir frækilega innkomu á Þingvöllum vann hann á Þveráreyrum 1954 í 350 metra stökki , þótt hann sneri öfugur á ráslínu . Þá sagði knapinn , Þóra Þorgeirsdóttir , að hann hefði hljóðað af átökum . Það vakti undrun manna sem til sáu hve löng þrjú fyrstu stökk Gnýfara voru eftir snúninginn til þess að ná keppinautunum . Annað eins hafði ekki sést . Þetta lýsir vel því feiknarlega keppnisskapi sem klárinn bjó yfir . Af þessu hlaupi er til ágætt myndband . Á Landsmótinu á Skógarhólum við Þingvelli árið 1958 varð Gnýfari annar í 400 metra stökki á sama tíma og sigurvegarinn , og var hann þá 22 vetra . Á síðasta Landsmóti hans á Skógarhólum árið 1962 vann hann ekki til verðlauna . Árið 1964 kom fram á sjónarsviðið mjög efnilegur hlaupahestur , Þytur , Sveins í Völundi . Sá hestur var ósigrandi næstu 7 – 8 árin . Í ágúst þetta ár setti Þorgeir Gnýfara fram á móti Þyti í 350 metra stökki , á Harðarkappreiðum við Arnarhamar á Kjalarnesi . Það þótti mörgum djarft af Þorgeiri að setja þetta gamlan hest , 24 vetra , á móti þessari nýju stjörnu . En gamli Gnýfari sigraði . Það var svo daginn eftir að Þorgeir felldi Gnýfara á meðan afrekin voru enn í fersku minni , eftir því sem sagt er frá í bók Atla Magnússonar . Eftirmáli Ég átti góða stund með Agnari Norland heitnum , bróðursyni séra Sigurðar í Hindisvík . Agnar hélt vel utan um Hindisvíkurkynið eftir föðurbróður sinn . Rætt var um hesta og Agnar ljómaði af gleði , þegar ég sagði honum að Hindisvíkurblóð hefði verið í Gnýfara . Agnar hafði verið góðvinur Þorgeirs og komið oft á bak Gnýfara . Hann sagði mér að Gnýfari hefði verið gæðingur til reiða og mikill höfðingi í stóði . Hann sagðist hafa séð og heyrt Þorgeir kalla á Gnýfara þegar hann vildi fá hrossin heim og þá sá hann klárinn koma með allt stóðið á eftir sér heim að húsum . Þetta er sagan um Gnýfara eins og ég best kann , en eflaust kann Gufunesfólkið miklu betri skil á þeirri sögu enda átti Gnýfari þar heimili mestan hluta ævi sinnar .