Fyrir rúmu ári síðan birti ég afar umdeilda grein þar sem ég lýsti upplifun minni af þunglyndi og viðraði þá skoðun mína að ég liti ekki á þunglyndi sem sjúkdóm heldur vanlíðan sem ætti sínar orsakir . “ Það hjálpaði mér gríðarlega að hætta að líta á þunglyndi sem óræðan sjúkdóm . Sem vanlíðan gat ég hins vegar séð fyrir mér að eitthvað væri hægt að gera , að þessa vanlíðan væri hægt að laga . ” Þar sem að reynsla mín , og sérstaklega hin mikla og erfiða sjálfsvinna sem ég hef lagt í undanfarin ár hefur endanlega sannað fyrir mér að þunglyndi sé eitthvað sem hægt er að sigrast á með hjálp góðra meðferðaraðila , tel ég fulla ástæðu til að birta þessa umdeildu grein aftur . Hér kemur hún því , þó að einhverju leyti endurskoðuð með tilliti til þess sem ég hef lært frá því að hún birtist fyrst : Þunglyndi er að mínu mati ótrúlega misskilið fyrirbæri . Af mörgum er þunglyndi talið vera sjúkdómur . Ég er ekki alveg á því . Að minnsta kosti ekki í þeirri merkingu að þunglyndi sé eitthvað sem við fáum og ráðum ekki við , óheppin við . Eins og ég lít núna á þunglyndi sé ég það sem fullkomlega eðlilega vanlíðan sem er afleiðing af því sem ég hef gengið í gegnum . Ég ólst upp við alkóhólisma og var lögð í einelti í grunnskóla . Það var ekkert sérstaklega gaman . Ég varð ákaflega þunglynd og íhugaði meira að segja sjálfsmorð þegar mér leið sem verst – þó svo að ég taki það fram að ég var aldrei nálægt því að framkvæma það . Ég hugsaði bara mikið um hvernig væri „ best “ að framkvæma slíkt , bara svona ef til þess kæmi . Fólk virðist telja að þunglyndi sé eitthvað sem þú fáir út úr blánum en í mínu tilviki var það að minnsta kosti ekki svo . Ég tel að allt hafi sína orsök og afleiðingu . Við fæðumst öll fullviss um okkar eigið ágæti – sjáðu bara hversu saklaust ungabarn er , hversu glatt það getur orðið yfir nánast hverju sem er , hversu opið og hlýlegt . Þegar við verðum eldri kemur hins vegar að því að við förum að trúa því að við séum ekki nógu góð – stundum smá samam og stundum harkalega – af því að það eru skilaboðin sem við fáum frá umhverfi okkar . Stundum koma þessi skilaboð frá upplifunum eins og mínum : einelti sem sannfærði mig um að ég væri ljót og leiðinleg og ætti ekkert gott skilið . Að alast upp í meðvirkum aðstæðum sannfærir mann einnig um að það sé eitthvað að manni , því augljóst er að hlutirnir eru ekki eins og þeir eiga að vera og börn taka ábyrgð á því . Þess fyrir utan þá er ekki talað um tilfinningar , gjarnan ekki hrósað mikið , sem veldur því að börnum finnst eins og það sé eitthvað að þeim . Meðvirkni , einelti , misnotkun , allt eru þetta augljóslega hlutir sem brjóta barn eða fullorðna manneskju niður . Þú ert aldrei nógu góð / ur Hins vegar eru aðrar leiðir , óljósari leiðir , sem brjóta okkur líka niður , oftast án þess að við tökum eftir því . Þetta eru hlutir eins og óraunhæfar kröfur . Eins og ég upplifði skólakerfið var alltaf ætlast til þess að maður yrði að vera góður í öllu . Ég var góð í bóknámi og fékk mikið hrós og uppörvun fyrir það . Ég var hins vegar ekki góð í íþróttum , og fann alltaf fyrir því að ég væri ekki nógu góð því ég hafði hvorki áhuga né hæfileika á því sviði . Þeir sem að voru svo aftur á móti góðir í íþróttum fengu gjarnan að heyra að þeir stæðu sig ekki nógu vel í bóknámi . Þannig að sama hver þú ert og hvaða hæfileika þú hefur þá er það einhvern veginn aldrei nóg . Ég er komin á þá skoðun að við öll , hvert eitt og einasta , upplifum það að við séum aldrei nógu góð eins og við erum . Það er alltaf eitthvað sem við gætum gert betur , eitthvað sem okkur er sagt að við gerum ekki nógu vel , eitthvað „ Já þú ert nú svona , þú ættir nú að gera þetta , þetta er ekki nógu gott hjá þér . “ Smá saman komumst við á þá skoðun að við séum hreinlega ekki nóg eins og við erum , að okkur skorti eitthvað . Það er ekki nóg að vera bara við . Leitað að því sem vantar Við eyðum öllu lífi okkar í leit að þessu sem okkur vantar . Það er alltaf eitthvað sem við getum afrekað til að sanna virði okkar , hvort sem það er góð vinna , nægir peningar , góð menntun , flott fjölskylda og heimili , allt sem við getum bent á og sagt , „ sjáðu , ég er sko víst frábær , ég á / hef allt þetta . “ Við leitumst við að fá klapp á bakið , reynum að öðlast virðingu annarra , leggjum áherslu á að fá staðfestingu á virði okkar frá öðrum . Þeir sem lenda verst í þessu , það eru þeir sem þjást af þunglyndi eins og ég upplifði það . Þeir upplifa ekki að það sé eitthvað smá sem vanti upp á að þeir séu nóg . Þeim hreinlega mislíkar , jafnvel hata sjálfan sig . Ég var í þeim flokki . Ég var 24 ára þegar ég uppgötvaði að mér líkaði ekki vel við sjálfa mig . Mér fannst sú sem ég var , menntun mín , tónlistarsmekkur , áhugamál , mér fannst að þetta væri allt saman rangt . Ég vissi hver ég var en ég átti að vera einhver önnur . Það sem ég var var ekki nógu gott . Þarna var ég búin að vera þunglynd , þjást af félagsfælni , kvíða , áhyggjum , stressi og vöðvabólgu upp á hvern einasta dag . Það tók á að fara fram úr á morgnana og horfast í augu við daginn sem var framundan , að fara í skóla og vinnu þar sem fólk var og reyna að komast í gegnum daginn án þess að gera eitthvað heimskulegt , eitthvað sem gæti vakið athygli á mér og orðið til þess að hlegið yrði að mér . Ég sagði ekki skoðanir mínar því ég vildi ekki að það yrði gert lítið úr þeim . Ég hefði ekki getað staðið með sjálfri mér þó lífið hefði legið við . Þú ert fín eins og þú ert – fullkominn Því er haldið fram að þunglyndi sé óræður sjúkdómur sem erfitt sé að finna lausn á . Kannski er það rétt – já auðvitað getur verið að ég hafi rangt fyrir mér ! Eða kannski er fleira en eitt rétt svar til ? En gangi þér engu að síður vel að fara fram úr rúminu á morgnana ef þér líkar ekki vel við sjálfan þig . Gangi þér vel að komast í gegnum daginn ef þú hreinlega hatar sjálfan þig . Gangi þér vel að lifa lífinu ef röddin í undirmeðvitundinni hvíslar að þér allan liðlangann daginn að þú sért ekki nógu góð / ur , að allt mögulegt og ómögulegt sé að þér , að þú sért ljót / ur , leiðinleg / ur , heimsk / ur , og allt sem þér dettur í hug sem aðstoðar þig við að rífa þig algjörlega niður . Þetta er það sem þunglyndi var fyrir mér . Það var að líka ekki við manneskjuna sem ég var , og þurfa samt að fara hvert sem var með sjálfa mig þig í togi ! Fyrir fólk eins og mig er þunglyndi að vera brotin / nn . Leiðin til þess að sigrast á þess konar þunglyndi , og já það er svo sannarlega hægt , því um það er ég lifandi vitni , er sú að horfast í augu við sjálfan sig og sjá að þú ert ekki svo hræðilegur eftir allt saman . Það er að fara í gegnum það sem þú hefur upplifað um ævina og uppgötva að skilaboðin sem þú fékkst voru röng , að þú ert fullkomin / nn nákvæmlega eins og þú ert . Þú þarft ekki á neinu að halda til að vera það . Hjálpaði að hætta að líta á þunglyndi sem sjúkdóm Lausnin felst í því að taka eftir röddinni sem segir alla þessa ljótu , leiðinlegu hluti og skipta því sem hún segir út fyrir jákvæða hluti . Að velja að segja við sig : „ Ég er fullkomin / nn , ég er frábær eins og ég er , ég elska þig eins og þú ert . “ Lausnin er að horfast í augu við þig í speglinum og vita að þú ert nóg . Það hjálpaði mér gríðarlega að hætta að líta á þunglyndi sem óræðan sjúkdóm . Sem vanlíðan gat ég hins vegar séð fyrir mér að eitthvað væri hægt að gera , að þessa vanlíðan væri hægt að laga . Það gaf mér eitthvað til að tækla , til að verða meðvituð um , til að sjá fyrir mér að ég gæti tekið stjórnina og ákveðið hvers konar lífi ég vildi lifa . Þetta ferli , þessi leið , hefur tekið mig fjögur ár . Fjögur ár síðan ég gerði mér grein fyrir að mér líkaði ekki vel við sjálfa mig . Fjögur ár af blöndu af viðtalsmeðferð , heilun , uppgjöri við fortíðina , fyrirgefningu , hugleiðslu og af því að horfa á mig í speglinum og segja „ ég elska þig eins og þú ert . “ 15. mars 2014 er mér sérstaklega minnistæður því þá rann upp fyrir mér ljós og mér fannst ég loks uppskera afrakstur alls mín erfiðis . Það var dagurinn sem ég hætti loksins að skammast mín fyrir það hver ég er . Ég hef ekkert til að skammast mín fyrir enda er ég sko falleg , gáfuð , góð manneskja og ÉG ER NÓG . Ég mun ekki eyða einni einustu mínútu það sem eftir er ævi minnar í að vera þunglynd því ég elska sjálfa mig svo sannarlega eins og ég er . Það er mín einlæga von að það gerir þú líka . Í dag veit ég að þessi yndislega tilfinning sem ég lýsi hér að ofan endist ekki að eilífu , ekki nema ég leggi mig fram við að viðhalda henni . Lífið fer jú upp og niður og sumir dagar eru erfiðari en aðrir . Munurinn er hins vegar sá að með því að vera meðvituð þá get ég fylgst með því þegar ég geng í gegnum tímabil sem eru erfiðari en önnur . Ég tek eftir því þegar ég hef ekki verið að hugsa neitt sérstaklega hlýlega til sjálfrar mín og er óhrædd við að leita mér hjálpar þegar ég er að ganga í gegnum breytingar eða erfiðleika sem valda hjá mér óöryggi . Þessi blessaða sjálfsvinna tekur nefnilega aldrei enda , það koma jú alltaf upp ný verkefni og nýjar áskoranir sem nauðsynlegt er að takast á við . Á meðan ég lít hins vegar á erfiðleikana einmitt sem áskoranir , sem verkefni sem ég þarf einfaldlega að leysa , þá er ég fær um að takast á við hvað sem er og líta björtum augum fram á veginn . Guðný Guðmunds fæddist árið 1986 og ólst upp á Vestfjörðum .