Gyðinglegt ættarnafn hans var óheppilegt vegarnesti í hersetinni Parísarborg . Bók hans Formgerðir sifja , sem kom út árið 1949 , þótti byltingarkennt verk , en þar freistaði hann þess að varpa ljósi á reglurnar að baki ættrakningu ólíkra sifjakerfa . Tungumálin eru aðeins eitt dæmi : Þau eru gerólík en eiga öll eitthvað sammerkt , sem rekja má til þess hvernig hugur homo sapiens er gerður og starfar . Áþekkur strúktúralismi setti svip á önnur fræði á seinni hluta 20. aldar , meðal annars kenningar um vitsmunaþroska barna ( Jean Piaget ) , málvísindi ( Roman Jakobson , Noam Chomsky ) og líffræðilega erfðahyggju ( François Jacob ) . Lévi-Strauss skipaði sér þannig á bekk með helstu hugsuðum síðustu aldar . Margir gagnrýnenda hafa bent á að hugmyndir strúktúralista um ófrávíkjanlegar reglur mannshugans , geri lítið úr sköpunarmætti mannsins , en undanfarin ár hafa kenningar um hvers kyns athafnir , gerðir og segðir einmitt átt miklu fylgi að fagna , sérstaklega í félagsvísindum . Þrátt fyrir breytta tíma hefur strúktúralisminn haldið velli á sumum sviðum mannfræði . Til marks um endurnýjaða lífdaga verka Lévi-Strauss og gildi þeirra í samtímanum eru nýleg rit bæði um höfundarverk hans í heild sinni og afmarkaða þætti kenningar hans , meðal annars þýðingu hennar fyrir fagurfræði og skilning á menningarbundum hugmyndum um listsköpun , ekki síst svonefnda „ frumstæða “ list . 1 Eflaust er Lévi-Strauss gott dæmi um fræðimann sem unir sér vel í svonefndum fílabeinsturni háskólans og forðast í lengstu lög að blanda sér í deilur um þjóðfélagsmál . Hann hafði til dæmis enga samúð með byltingarsinnum ' 68 kynslóðarinnar , sem hann taldi grafa undan helstu stoðum hins sígilda háskóla . Lévi-Strauss hlotnaðist margs konar heiður á lífsleiðinni . Sennilega er ekki meira ritað um aðra hugsuði tuttugustu aldar . Viðhorf hans til sjálfs sín og eigin verka einkenndust hins vegar af mikilli hófsemi og einlægu lítillæti , eins og glöggt má sjá í viðtalsbókinni Samræður við Claude Lévi-Strauss sem kom út þegar hann varð áttræður . 2 Sigurjón Baldur Hafsteinsson er prófessor í safnafræði við Félags - og mannvísindadeild Háskóla Íslands . Rannsóknir Sigurjóns Baldurs hafa meðal annars snúið að viðhorfi Íslendinga til dauða og sorgar , en þau viðhorf eru tengd félagspólitískum breytingum sem orðið hafa á Íslandi á undanförnum þrjátíu árum .