Hún er meðal algengustu fiska á norðurhveli jarðar . Neðri skoltur teygist fram , og er síldin því yfirmynnt . Sporðblaðkan er stór og djúpsýld . Trýni er dökkblátt og uggar gráleitir . Sérstaklega á þetta við yfir daginn þar sem sjónskyn síldarinnar er henni mikilvægt , en á nóttunni er hún dreifðari . Ekki veitir síldinni af að vera snör í snúningum því hún á sér ótal óvini . Síldin hefur opinn sundmaga ólíkt til dæmis þorskfiskum sem hafa lokaðan sundmaga . Síldartorfa á leið til hrygningar í Eystrasalti . Helsta fæða síldarinnar á Norðaustur-Atlantshafi er rauðáta ( Calanus finmarchicus ) , smávaxið sviflægt krabbadýr ( frá 2 - 5 mm á lengd ) sem finnst í efstu lögum sjávar og þá helst að vor - og sumarlagi . Síldin syndir með opið ginið inn í rauðátuflekk og gleypir eins mikið af þessu næringarríka æti og hún getur . Rauðátan , sem síldin lifir aðallega á , étur svifþörunga sem ofgnótt er af á vorin og sumrin meðan birtu nýtur við á Norður-Atlantshafinu . Þegar vel árar er fæðan því sem næst ótakmörkuð og síldin fitnar vel en þegar vetur gengur í garð þarf hún að þola fæðuskort og þá gengur á forðann sem hún safnaði yfir sumarið . Íslenska sumargotssíldin elst upp í flóum og fjörðum undan Norðvestur - , Norður - og Austurlandi til tveggja ára aldurs . Á þriðja ári leggur hún í fyrsta ferðalag sitt út fyrir uppeldisstöðvarnar og heldur suður fyrir land á slóðir forfeðra sinna . Að hrygningu lokinni hefst síðari ætistíminn , í ágúst og september . Íslenska vorgotsíldin hrygnir á vorin eins og nafnið gefur til kynna , einkum í apríl . Áður fyrr voru helstu hrygningarstöðvar hennar suður af landinu , meðal annars í nánd við Vestmannaeyjar , aðallega þar sem Surtsey er nú . Svo virðist sem Surtseyjargosið hafi hins vegar spillt fyrir hrygningarstöðvum hennar og hóf hún þá að leita á aðrar slóðir til hrygningar . Þriðji stofninn sem Íslendingar hafa veitt úr á Íslandsmiðum er norsk-íslenska síldin . Hann er langstærsti stofninn , mældist árið 2006 um 10 milljón tonn . Þessi mikla síldarganga er nú liðin tíð . Hin skefjalausa ofveiði á síld ( sérstaklega ókynþroska smásíld ) um miðja síðustu öld , í bland við óhagstæðar umhverfisaðstæður á hafísárunum á seinni hluta 7. áratugarins og átuskorti sem honum fylgdi , dró mjög úr stærð stofnsins og síldin hætti að ganga á Íslandsmið . Næstu áratugina á eftir hélt síldin sig við Noregsstrendur en undanfarin 15 ár hefur stofninn sýnt batamerki og kemur sífellt austar í fæðuleit . Halldór G. Svavarsson er dósent við Tækni - og verkfræðideild Háskólans í Reykjavík . Rannsóknaviðfangsefni Halldórs hafa spannað vítt svið , frá steinsteypu og keramik til smáþörunga og örtækni . Halldór hefur þar að auki æft karate í 35 ár og var um tíma landsliðsþjálfari í greininni .