Hringarnir voru allir svipaðir , enda smíðaðir af eina gullsmiðnum í bænum , skrautlegir steinar með gullflúri í kring . Mér þóttu þeir ótrúlega fallegir . Sumar þeirra nota þá enn . Reyndar þróaðist þetta smám saman þannig að ég tók meira ástfóstri við einstaka gripi en aðra og nota þá enn . Á miðjum aldri tók ég mig upp og flutt með allt mitt til Danmerkur og mætti þar nýjum áskorunum í lífi og starfi . Ein áskorunin var sú að upplifa í tvígang innbrot . Þar láu skartgripirnir mínir ónotaðir um árabil . Gripirnir hurfu því aftur ofan í poka og hafa verið geymdir á vel völdum felustað síðan . Gullsmiðurinn sem hjálpaði mér brosti stoltur þegar hann sýndi mér árangurinn og sagði að það væri alltaf sérstaklega ánægjulegt fyrir hann að sjá gamla skartgripi öðlast nýtt líf . Þegar mamma lést , bað pabbi mig um að skipta þeim fáu skartgripum sem hún hafði eignast , milli stúlknanna í fjölskyldunni . Það var erfitt verkefni en ég gerði mitt besta . Ég held að leiðin sem ég er að fara sé miklu meira gefandi – að geta sjálf valið það sem ég held að fari hverri best og geta notið þess að sjá ungu stúlkurnar mínar nota það sem mér er kært .