Frá 1968 hefur Ólafur Jónsson , Óli í Laufási , að mestu leyti , séð um að sækja lunda í úteyjar Vestmannaeyja á veiðitímanum , frá 1. júlí tíl Sautján kippurnar komnar um borð Lubban á leiðaustur Faxasund í brælu Bergur aðstoðar fólk um borð af steðjanum 15. ágúst , ár hvert . Eyjarnar sem hann sækir í eru : Elliðaey , stundum Bjarnarey , Álsey og Suðurey . Gömlu sóknardagarnir voru á þriðjudögum og föstudögum . Óli reynir að halda því að sækja þá en auðvitað ræðst sóknin að mestu af veðri og veiði . Þessu fylgir að fara út með vistir , mannskap fram og til baka , o.fl . Aukaferðir , með efni hvers konar vegna smíði nýrra veiðihúsa í eyjunum hafa verið farnar á undanförnum árum . Núna er nýjasta bylgjan að koma upp saunaklefum í eyjunum og hafa ýmsir snúningar í þær bæst við vegna þeirra . Núna eru slíkir klefar í Álsey og austureyjunum , Bjarnarey og Elliðaey . Óli hefur líka lent í því að sækja slasaðan mann í Suðurey og annan í Litlahöfða . Ólafur Jónsson í Laufási Einnig hefur hann verið í ýmsu snatti fyrir kindakarlana vor og haust og hrútaferðir í Álsey , Suðurey og Bjarnarey í desember . Það hafa oft verið slarkferðir . Fyrstu árin í þessum ferðum átti Óli 1,5 tonna plasttrillu sem hét Lubba VE 27 . Næst á eftir henni trillu ( trébát ) , sem bar sama nafn , Lubba VE 27 en var kallaður Ungverjabáturinn . Hann sökk hér í höfninni eftir árekstur 1981 . Þá var keyptur enskur plastbátur sem var seldur 1988 . Það var líka Lubba VE 27 . Þá var Skúmurinn VE 34 keyptur , frambyggður trébátur 6 tonn að stærð . Núverandi Lubba VE 27 var keypt 1995 . Hún hét áður Linda Kristín VE og síðar Bára VE . Upphaflega var hún á varðskipinu Óðni . Lubba er hentugur úteyjabátur , frambyggð , mjög sterk , úr glerfiber , en böndin úr eik . Vélin er Ford 220 hestöfl og stærðin er 6 tonn . Í lok síðasta lundaveiðitímabils fór undirritaður með Óla síðustu sóknina í Elliðaey . Venjulega fara aðstoðarmenn með í þessar ferðir til þess að húkka lundann úr sjónum í bátinn . Það er nóg að gera hjá Óla í brælum við að stjórna bátnum rétt upp við björgin . Zóphónías Pálsson hefur lengst verið með honum , en upp á síðkastið , Guðjón Ólafsson , Gaui í Gíslholti . Báðir mjög góðir segir Óli . Nú var enginn slíkur með en byrjað var á að fara að steðjanum við Pálsnef og taka um borð þá Berg Guðnason og Marinó Sigursteinsson til þess að innbyrða fuglinn . Fuglinn er bundinn í svokallaða hala , tíu stykki í hverjum , og er honum hent þannig í sjóinn . Byrjað var að henda af Pálsnefinu , síðan af Lauphausum og síðast við Skoruna . Þeir Bergur og Mari húkkuðu halana um borð úr sjónum , annar með rúllugogg og hinn með haka . Allt gekk það ljómandi vel . Eftirtekjan var 17 kippur ( 100 fuglar í kippu ) . Að síðustu var farið að steðjanum að austanverðu á eyjunni og mannskapur tekinn . Komu allir í land þar sem veiðitíminn var búinn . Dræm veiði var framan af sumri en glæddist undir lokin að sögn veiðimanna . Oft geta þetta verið slarkferðir . Daginn áður fór Óli í Álsey í suðvestan rudda . Með honum voru feðgarnir Sveinn Rúnar Valgeirsson og sonur hans Leó Snær . Ferðin út tók 2 tíma , en venjulega er þetta 45 mínútna sigling . Á mótstíminu brotnaði rúða í stýrishúsinu , svo eitthvað hefur gengið á . Stærsta sóknin hjá Óla var í Álsey miðvikudaginn fyrir þjóðhátíð 2002 , 45 kippur . Stærstum hluta sóknarinnar var hent í sjóinn af suðureynni úr Stjánagontu og Sveltinu . Þetta var mikil veiði eftir aðeins þrjá daga . Fyrir sókn í Álsey og Suðurey er borguð ein og hálf kippa en ein kippa í austureyjarnar . Þetta er gamalt verðlag . Aðstæður við Suðurey leyfa ekki að lundanum sé hent í sjóinn og er honum oftast slakað niður í pokum á Vatni . Fugli sem á að reyta , er ekki hent í sjóinn , hann verður að koma þurr um borð og til þeirra sem reyta hann en sá sem er hamflettur má blotna . Auðvitað hafa skemmtileg og minnisstæð atvik orðið í þessum ferðum . Árið 1976 fóru þeir Garðstaðabræður , Jón G. Ólafsson , Leifi útgerðarmaður á Gullberginu , faðir Óla , og Óskar , lengi skipstjóri og útgerðarmaður á Sigurfaranum með Óla í bræluskít í Elliðaey . Þá var lundanum slakað í sjóinn í pokum , 70 stykkjum í hverjum . Þeir bræður , sjóslarkinu vanir , innbyrtu pokana , snöggir og ákveðnir , og allt virtist ætla að fara vel . Einhvern tímann meðan á þessu stóð , tókst illa til , Óskar hrasaði og meiddi sig á hendi . Þeir héldu að fingur hefði farið úr liði og auðvitað kipptí Leifi honum í liðinn aftur . Um kvöldið fór þetta verr en búist var við , puttinn bólgnaði og Óskar fékk miklar kvalir í hann . Læknis var leitað og gaf hann það út að umræddur putti væri brotinn og úr liði . Oft er búið að gantast með það síðan innan fjölskyldunnar , að Leifi hafi bæði brotið og tekið puttann úr liði við skyndihjálparstörfin þarna úti við Elliðaey í umræddri ferð . Það var gaman að fara þessa ferð á Lubbunni með Óla . Elliðaeyingunum bar saman um að Lubban væri mjög góður sóknarbátur og stjórnandinn frábær . Oft getur þetta verið varasamt og erfitt en góður bátur , klár og kunnugur stjórnandi væri það sem skipti sköpum .