Bændur gátu pantað vörur fyrir sauðaverðið eða fengið pening . Má víst telja að það hafi verið í fyrsta skipti sem sumir bændur handfjötluðu peninga en þeir höfðu jafnan fengið úttekt út á afurðir sínar á Eyrarbakka og Djúpavogi . [ 1 ] Sauðasalan gaf verulegar innflutningstekjur og hefur verið snjöll leið til að bæta hag Íslendinga . Vera Roth , landfræðingur , vinnur nú að því að skrá vörðurnar á kort . ( Ljósm. Íbí ) Fátt er betra en reykt , íslenskt sauðakjöt ! ( Ljósm. LGÓ ) Sauðirnar reknir til Reykjavíkur Í fyrsta skipti sem Skaftfellingar sendu sauði til Stokkseyrarfélagsins 1894 voru reknir 700 sauðir til Stokkseyrar . Það voru tveir einhleypir karlmenn sem pöntuðu þær , annar ungur og ógiftur , hinn ekkjumaður . Ekki er ljóst hvort þeir ætluðu sjálfir að brúka vélarnar eða hafa þær til að lokka til sín konur en nokkru síðar eru báðir kvæntir og spurning hvort saumavélaeignin hafi þar hjálpað til . Útrás skaftfellskra bænda stóð aðeins í nokkur ár en gaf vel af sér Í gegnum Stokkseyrarfélagið sem sá um útflutninginn voru seldir að minnsta kosti 15000 sauðir á árunum 1894 - 1899 og hefur þetta eflaust haft mikil áhrif á efnahag fólks í sveitunum . [ 2 ] Þannig endaði þetta útrásarævintýri en það var búið að kosta allnokkru til þessara ferða með fé og þar á meðal var að varða leiðina þessa löngu leið sem varð að fara til að koma sauðunum í skip . Halla Helgadóttir og Vigfús Jónsson á Geirlandi . Halla var ein systkinanna frá Fossi , systir Lárusar á Klaustri og Páls á Fossi . Vigfús var bróðir Skúla Jónssonar í Mörtungu Ferðin tók sex daga Vigfús bóndi á Geirlandi var í forsvari þegar fyrsti sauðahópurinn var rekinn til Reykjavíkur 1894 . Var gert ráð fyrir einum manni á hvert hundrað en í þessum rekstri voru fleiri menn sem fylgdu hópnum til öryggis því veður voru válynd og valdir voru þeir menn sem líklegastir voru til að þekkja bestu leiðina . Daginn eftir var skafrenningsbylur og snjór yfir öllu svo mikill að það varð að troða braut með hestunum til að reka sauðina . Veðrið lagaðist er leið á daginn og náði hópurinn í Landmannahelli um nóttina og gisti þar . [ 3 ] Vörðurnar voru mjög þéttar , um 130 m á milli þeirra og hver þeirra merkt með númeraplötu . Varða númer 1 var við Svartanúp í Skaftártungu og þegar verkinu lauk nokkrum árum síðar voru vörðurnar orðnar 798 en það númer er á vörðu við Galtalæk , ofarlega í Landsveit . Byggingarefnið var það sem hendi var næst á hverjum stað og er því hver og ein varða sérstök . [ 4 ] Vörðurnar standa margar enn og gaman að gera sér að leik að reyna að koma auga á þær af Fjallabaksvegi eða fylgja þeim gangandi , hluta leiðarinnar eða alla leið frá Svartanúp að Galtalæk .