Til dæmis fannst þar árið 1974 útskorin fjöl úr furu , líklega frá 11. öld , skreytt í svokölluðum Hringaríkisstíl , og er hún ein örfárra slíkra sem varðveist hafa . Sjóðurinn fannst um einn metra ofan í jörðinni og virtist hafa verið grafinn í kringlóttum öskjum sem höfðu þó eyðst . Vitað er hvenær þessir konungar ríktu og því hægt að aldursgreina peningana með nokkurri vissu . Silfurpeningar úr Gaulverjabæjarfundinum . Norrænir menn fluttu inn gríðarlegt magn af kúfískum peningum frá Miðausturlöndum í gegnum Rússland og ber mikið á þeim í silfursjóðum sem fundist hafa á Norðurlöndum , ekki síst á Gotlandi , frá 9. og 10. öld . Kristján Eldjárn hélt því fram að Ísland hafi verið friðarland og því ekki hægt að skýra Gaulverjabæjarsjóðinn þannig að eigandi hans hafi viljað forða fénu úr hers höndum . Líklegri skýring væri að eigandinn hafi trúað því að ef sjóðinum yrði komið í jörðina fyrir dauða sinn myndu fjármunirnir nýtast honum í öðru lífi . Fornleifafræðingur má nefnilega ekki sjálfur eiga það sem hann finnur . Sama á við um þá sem finna forngrip fyrir tilviljun . Í þjóðminjalögum frá árinu 2001 segir að sá sem finnur forngrip í jörðu verði að gera Fornleifavernd ríkisins og landeiganda viðvart svo fljótt sem auðið er . Víða um heim er það vaxandi tómstundagaman fólks að fara um sveitir með málmleitartæki í von um að rekast á góðmálma , til dæmis mynt frá tímum Rómarveldis eða frá víkingaöld . Þessi starfssemi er í flestum tilfellum litin hornauga af fornleifafræðingum þar sem fólk hirðir oftar en ekki sjálft það sem það finnur og selur jafnvel á svörtum markaði . Tjónið sem af þessu hlýst er ekki endilega það að ríkið verði af tekjum , heldur getur fólk valdið óbætanlegu raski á samhengi fornleifa á hverjum stað með því að róta í jörðu og hirða gripi ; með því glatast mikilvægar upplýsingar um fortíðina . Hér á landi er óheimilt að nota málmleitartæki í þeim tilgangi að finna forngripi nema með sérstöku leyfi þjóðminjavarðar , sjá 16. grein þjóðminjalaga .