Tvennt virðist einkum hrjá þjóðina um þessar mundir : Siðferðisbrestur íslenskra sægreifa í suðurhöfum og sífellt lakari lestrargeta unga fólksins . Hér verður leitast við að leysa bæði vandamálin og nota til þess ekki nema um 300 orð . Hversu fljót ungmenni eiga að vera að lesa 300 orð veit ég ekki en hitt veit ég að það er alltaf betra að lesa fallega , sjálfum sér og öðrum til gleði og andans upplyftingar . Lestur er fögur listgrein þegar vel er með farið . Og það eru ekki síst fegurðin og listin sem lyfta sálartetrinu og koma í veg fyrir að andleysið taki öll völd . Það hvarflar óneitanlega að manni að andleysið sé einmitt vandi íslensks samfélags . Það er í hið minnsta sitthvað sem bendir til þess ef rýnt er skrif meistara Þórbergs Þórðarsonar í Bréfi til Láru sem kom fyrst út fyrir jólin 1924 . „ Alt , sem ekki kemur að „ praktískum “ notum er einskisvert . Lóðin mín , húsið mitt , ó , togararnir mínir . Trúarbrögð þess er „ framtak einstaklingsins “ og „ frjáls samkeppni “ , löngu úrelt lygaþvæla um nauðsyn gerspiltrar lífsstefnu . Afleiðingin er brask , fjárglæfrar , örbirgð , mannhatur , lítilsvirðing fyrir andlegum efnum , styrjaldir , drepsóttir og dauði fyrir örlög fram . “ Þórbergur sló aldrei af heldur þvert á móti og það verður vart á móti því borið að sitthvað hljómar hér kunnuglega í samtímanum . Og jafnvel sá sem aðhyllist ekki pólitík meistarans verður að játa að þar var á ferðinni snillingur í stíl og orðfæri öllu . Engum líkur nema sjálfum sér og langt á undan sinni samtíð . Það mætti því kannski leysa þessi tvö stóru vandamál sem angra þjóðina um þessar mundir með því að kenna ungu fólki og reyndar þjóðinni allri , ekki aðeins að lesa fallega , heldur með því að lesa Þórberg . Kenna því að lyfta andanum langt yfir efnið , njóta fegurðarinnar og sigrast á andleysinu .