Ég las um daginn um mann sem seint á lífsleiðinni komst í kynni kveðskap íslensku atómskáldanna . Sú viðkynning breytti lífi hans . Hann varð svo uppnuminn og svo hrifinn að líf hans fór að snúast um ljóð , lestur og bókmenntir almennt . Svo mjög sótti þetta nýja áhugamál á hann að hann átti mjög erfitt með að skilja að fréttir af atómskáldunum eða öðrum mikilvægum rithöfundum væri ekki daglegt forsíðuefni dagblaðanna . ( Þetta var á þeim árum þegar fólk hunsaði hvert annað á bak við dagblöð ekki símaskjái . ) Þessu átti hann erfitt með að kyngja og hafði meðal annars samband við þáverandi ritstjóra Morgunblaðsins , Matthías Johannessen , til að spyrja hvort ekki væri rétt að breyta áherslum Morgunblaðsins svo fréttir af listviðburðum væri aðalfréttir blaðsins . Hvers vegna var ekki forsíðumynd af Þorsteini frá Hamri á leið eftir Smáragötunni með lítinn poka úr bakaríinu ? Eða frétt af því þegar Hannes Pétursson fór í sumarfrí til Skagafjarðar ? Væri ekki frábært að sjá Hannes á spjalli við skagfirska bændur ; væri það ekki frábært myndefni fyrir forsíðurnar ? Mér datt þessi saga í hug í gærkvöldi þegar ég greip danska dagblaðið Politiken ( laugardagsblaðið sem ég fæ sent á iPadinn minn kvöldið fyrir útgáfudag ) . Forsíðu dagblaðsins prýðir hvorki meira né minna en myndir af sjö skáldum sem tilnefnd eru til bókmenntaverðlauna Politiken . Ég er sammála manninum . Mér þykir þetta frábært – en ég veit að fáum öðrum þykir þetta jafnstórkostleg – og ég vildi óska að íslenskir fjölmiðlar gerðu listviðburðum jafn hátt undir höfði ; tilnefningar til Íslensku bókmenntaverðlaunanna á forsíðu ( hehe ! ) . Ég er viss um að ef áhersla dagblaða og fjölmiðla væri á þennan hátt væri samfélag mannanna enn betra . Við gæfum hvert öðru gætur og mundu hvetja hvert annað til kærleika og góðra verka . Þetta var nú kærleiksboðsskapur dagsins og um leið bókmenntamoli .