Brynhildur bregður sér í frí til Parísar þar sem hún lendir í óvæntu ævintýri með karlmanni . Upp í hugann koma minningar frá löngu liðnum námsárum þar í borg þegar hún mætti ástinni í lífi sínu , ástinni miklu sem aldrei varð . París myndar umgjörð um nútíð og fortíð þessarar sögu og leggur til leiktjöld , liti , lykt og ljós . Úr Hundrað dyr í golunni : Ég gekk góðan spöl fram hjá búðinni sem ég leitaði að því hún var falin inni í sundi við rue Damrémont . Í annarri tilraun rambaði ég á sundið , og viti menn , hún hét virkilega Hundrað og tveir skermar , Cent deux paravents , eins og stóð í bókinni . Mér sýndist vera slökkt og ég ímyndaði mér að það væri lokað , en dyrnar opnuðust um leið og ég tók í þær . Ég fór inn og lokaði ofurhægt . Það var eins og marrið í hurðinni bergmálaði og litli skellurinn sem heyrðist loksins þegar dyrnar fóru aftur . Ég var hálfblind eftir að hafa komið úr skjannabjörtum degi í hálfrökkrið í búðinni . Svo áttaði ég mig á því að hún var í laginu eins og gangur sem mjókkar þegar innar dregur . Alls konar skermar komu í ljós , varla færri en hundrað . Hér og hvar stafaði daufri birtu frá hippalegum lömpum . Innst inni voru tveir reyrstólar og milli þeirra borð með kringlóttri bronsplötu . Þar loguðu tvö kerti og milli þeirra liðaðist upp öflugur reykelsisstrókur . En lyktin sem ég fann var af hassi . Bonjour , sagði ég . Væntanlega við engan , því enginn svaraði . Ég settist , lagði hönd á bronsplötuna á borðinu og horfði frameftir víkkandi rýminu , á alla skerma sem hægt var að hugsa sér , lakkaða , skeljalagða , útskorna , skerma úr máluðum bambus . Fimmfalda , tvöfalda , gamla , nýja , kínverska , indverska , já meiraðsegja einn sem gat verið sænskur .