Við krakkarnir máttum líka alls ekki hanga þar . Ég kom mér upp sérstakri áætlun um hvaða bækur og heilu hillurnar ég vildi lesa og í hvaða röð . Við hittumst líka á „ efri róló “ því hann var miðsvæðis . Og þetta lestrarsamfélag var án afskipta fullorðinna . Og hefur eflaust verið gert . Ég rakst á eina þeirra á síðasta sunnudag . Þá stóð Ævar Þór rithöfundur með meiru fyrir viðburði ( Bókapartýi ) í Bókaverslun Eymundssonar á Akureyri og þangað átti ég erindi . Viðburðurinn innihélt happdrætti , ókeypis bókamerki og plakat , upplestur úr nýjustu bók Ævars og áritun hans í eigin bækur . Það fór ekki fram hjá mér að krakkarnir voru fullir eftirvæntingar og aðdáunar . Á meðan Ævar las upp var dauðaþögn í hópnum og allir fylgdust með af einlægum áhuga . Er það Ævar sjálfur og hvernig hann kemur efni sínu á framfæri ? Eða er það af því hann birtist börnunum í fleiri hlutverkum en sem rithöfundur ? Ég hef líka lært að ég næ ekki markmiðinu ef ég fylgi ekki áætluninni . Á hlaupaferlinum hef ég farið frá því að komast varla 200 m án þess að hvíla mig til þess ( þegar best lét ) að hlaupa heilt maraþon . Fyrsta skrefið er nefnilega mikilvægasta skrefið af því um leið og ég er komin út fyrir hússins dyr er veðrið eða dagsformið oftast betra en ég reyni yfirleitt að telja mér trú um að það sé áður en ég held af stað . Og af hverju ? Ég er sannfærð um að þegar það hefur verið kortlagt þá er þetta eins og þegar ég er komin á eigin hlaupaæfingu – þetta er auðveldara og einfaldara en við höldum . Reynslan hefur kennt mér að fyrsta skrefið er nefnilega bara að byrja og síðan að halda sig við efnið .