Ég man ekki hvort ég las það eða heyrði einhvern segja að í nýju sýningunni í Borgarleikhúsinu á írska leikritinu Vestrinu eina sæjum við hvað væri hægt að sökkva djúpt , og við gætum ekki kvartað fyrr en við værum farin að pissa í fötu og hætt að borða mat . Víst er að Martin McDonagh hlífir ekki þjóð sinni í verkum sínum , það höfum við fengið að sjá í íslenskum leikhúsum á undanförnum árum . Kannski endar það með því að við sjáum okkur sjálf í þeim sem í skuggsjá . Fyrst fengum við að sjá Fegurðardrottninguna frá Línakri í sama leikhúsi , ógleymanlega sýningu um grimmd mæðgna . Síðan höfum við fengið að sjá Halta Billa og Koddamanninn í Þjóðleikhúsinu og Svartan kött hjá Leikfélagi Akureyrar . Öll eiga þau grimmdina sameiginlega , en hvergi vinnur Martin McDonagh betur úr efnivið sínum en í Vestrinu eina ( The Lonesome West ) . Nafnið Vestrið eina vísar til vesturstrandar Írlands þar sem byggð er fámenn og dreifð , og ef marka má verk þessa leikskálds eru íbúarnir fátækir , fáfróðir og án drauma um fagurt mannlíf . Í þetta sinn fer hann með okkur inn í híbýli tveggja bræðra , Colemans ( Þröstur Leó Gunnarsson ) og Valene ( Björn Thors ) . Ilmur Stefánsdóttir hefur ákveðið að þeir væru kartöflubændur því kartöflur hylja talsverðan hluta gólfrýmisins í þessum ömurlegu húsakynnum . Allt er þar skakkt og skælt og skítugt – og á þó eftir að versna til muna undir leiknum ! Þegar við hittum bræðurna fyrst eru þeir að koma af jarðarför föður síns sem hafði farist af voðaskoti Colemans , eldri bróðurins . Presturinn kemur í heimsókn ( Bergur Þór Ingólfsson ) og vill sýna bræðrunum samúð en fær heldur kaldar kveðjur ; þeir bræður virðast ekki sjá mikið eftir pabba gamla . Betur er tekið á móti Girleen ( Kristín Þóra Haraldsdóttir ) , enda færir hún þeim brennsann sem þeir lifa á ásamt snakki . Ekki er nóg með að bræðurnir séu höstugir við gesti , þeir eru ekki beinlínis elskulegir hvor við annan , og smám saman afhjúpar Martin McDonagh illsku þeirra hvors í annars garð , og hún verður þegar fram í sækir alveg takmarkalaus . Hinn langi langi lokaþáttur þar sem við förum lengra aftur og lengra inn í sálarlíf og fjölbreytta verknaði bræðranna er einhver óhugnanlegasti texti sem ég hef hlustað á í leikhúsi . Þeir hafa vissulega ekki auðugan orðaforða , og sjaldan hefur verið bölvað eins voðalega í Borgarleikhúsinu , en það er samt afrek að koma þessum texta á áheyrilega íslensku , en það tekst þýðandanum , Ingunni Ásdísardóttur , mætavel ( hennar er ekki getið í prentaðri leikskrá , en úr því verður bætt ) . Eitt orð er aldrei sagt í þessu verki sem maður hefði þó eindregið átt von á í löngum samtölum bræðra og það er orðið „ mamma “ . Er Martin McDonagh að sýna okkur afleiðingu þess fyrir drengi að búa – kannski alla ævina – móðurlausir með stygglyndum , jafnvel ofbeldisfullum föður ? Altént sækir þetta ónefnda orð á mann eftir sýninguna . Jón Páll Eyjólfsson stýrir fjórmenningunum sem eiga Nýja sviðið á þessari sýningu , og þeir bera leikni hans fagurt vitni . Bergur Þór var aumkunarverður Faðir Welsh sem skammast sín fyrir ódugnað sinn í starfi og drykkjuskap en fórnar sér að lokum fyrir þessi óverðugu sóknarbörn sín . Langt eintal hans var verulega sterkt og flott . Sömuleiðis var Kristín Þóra sannfærandi í sínu litla hlutverki . Það skar mann í hjartað að heyra Girleen lýsa löngunum sínum í lífinu , svo fátæklegum en þó svo óraunsæjum . Í bræðrunum fá tveir hörkuleikarar verkefni við hæfi og vinna snilldarlega úr því , hvor á sinn hátt . Þröstur Leó bjó til Coleman sem er kærulaus á yfirborðinu og kvikindislega fyndinn en með afar stuttan kveikiþráð . Hann er löngu hættur að láta sig langa til nokkurs nema fá sinn skammt af brennsa og ekki verra ef snakk er í boði með . Þó fer svo að hann missir stjórn á sér þegar hann kemst að því hvers vegna draumar hans fóru í vaskinn . Valene Björns Thors er yngri og á ennþá í sér fáeina drauma um betra líf – þó sannarlega nái þeir ekki langt , kannski vegna þess að hann er ekkert sérstaklega vel gefinn . Björn skapar afar sannfærandi og margslungna persónu úr þessum einfalda manni og það var verulega erfitt að hafa af honum augun þegar hann var á sviðinu , og það þó að samspil þeirra tveggja væri óaðfinnanlegt . Allir leikararnir fjórir vinna vel , en Björn vinnur glæsilegan leiksigur . Það er óskandi að leikhúsgestir þyrpist á Nýja sviðið næstu vikur . Silja Aðalsteinsdóttir