Það var einmitt hjá Slippstöðinni sem Steingrímur leit klukkuna góðu fyrst augum . „ Eg spurði verkstjórann hvort við mættum ekki eiga hana en hann var tregur til og vísaði okkur á Gunnar Ragnars , framkvæmdastjóra Slippstöðvarinnar . Nóttina áður en Sigurður Einarsson hringdi í hann og boðaði hann upp á skrifstofu Hraðfrystistöðvarinnar , dreymdi hann að hann fengi eyjuna Bjarnarey í trollið . Hann var því þess ávallt fullviss að vel myndi aflast og gekk það eftir þau ár sem hann var með Bjarnarey . Forðum daga fyrir norðan Vilborg Herjólfsdóttir VE 11 ( ex Bjarnarey VE 11 ) sigldi norður til Ólafsfjarðar í ársbyrjun 1955 og fékk nafnið Norðlendingur ÓF 4 . Hún hafði þá verið í eigu Bæjarútgerðar Vestmannaeyja síðan í mars 1948 . Sigurður Helgi Sigurðsson , yfirhafharvörður á Siglufirði og bróðir Steingríms , þekkir vel til sögu togarans . Skipstjóri var Gunnar Halldórsson frá Ísafirði . Nýir tímar voru að ganga í garð , skuttogararnir að koma og gamla kempan orðin nokkuð lúin og farin að láta á sjá . Aðgerðaleysið virðist ekki hafa átt við Hrímbak því hann sleit sig lausan í óveðri og rak á land við Glerárósa í nóvember 1966 , braut skrúfuna og skemmdist nokkuð . Hrímbakur lagði í sína hinstu för 13. september 1969 þegar hann fór í togi til Skotlands en þaðan hafði hann lagt í sína fyrstu för 21 ári fyrr . Aðalsteinn stóð í þeirri trú að Vilhelm hefði ætlað að gefa Einari Sigurðssyni gripinn þegar Bjarnarey VE 501 var afhent þá um vorið . Ekki vissi hann af hverju af því varð ekki og hvernig klukkan hafnaði aftur í portinu . Okkur Aðalsteini kom saman um að Steingrími , skipstjóra á Bjarnarey VE 501 , hafi verið ætlað að finna klukkuna góðu og koma henni aftur til Vestmannaeyja þar sem hún á heima og minnir á merka sögu togarans og fyrrum eigenda .