Móðu lagði á glerið við hvern andadrátt . Grimmdarlegur kjafturinn var grettur og ljótur . Þetta virtist standa um eilífð . Óliver bara stóð þarna og horfði án þess að geta hrært legg né lið . Eftir stjarfa þögn um stund slaknaði á kjafti kattarins . Hann lokaði honum hikandi og dró sig eilítið frá glugganum , hallandi undir flatt eins og kettlingur sem vildi egna til leiks . „ Ertu ekki hræddur ? “ spurði hann svo eftir örlitla þögn . Augun voru kringlótt af undrun . Auðvitað var Óliver hræddur ; svo hræddur að hann sýndist ekki hræddur ; gat hvorki gefið frá sér hljóð né flúið . Smátt og smátt kom hann til sjálfs sín . Hann fann að hættan var kannski ekki eins mikil og sýndist í fyrstu og var reyndar steinhissa á þessari aulalegu spurningu kattarins . „ Hver ert þú ? “ spurði hann hikandi . „ Hver ert þú ? “ át kötturinn upp eftir honum . „ Veistu ekki hver ég er ? “ „ Ég mundi halda að þú værir Jólakötturinn . “ Óliver var farinn að átta sig á hlutunum . Það var ekki um margt að ræða hérna . Hann vissi um allar vættir og skuggaverur sem fóru á kreik um Jólin . Hann hafði heyrt og lesið ótal sögur . Til dæmis var það sagan um Grýlu , mömmu Jólasveinanna . Hún leitaði uppi óþæg börn , setti í pokann sinn , sauð þau og át í helli sínum . Jólakötturinn át börn sem ekki fengu ný föt fyrir Jólin og þarna var hann mættur ljóslifandi . „ Uhumm “ jánkaði kötturinn . „ Auðvitað er ég Jólakötturinn . Þú veist kannski líka hvers vegna ég er hér ? “ „ Eiginlega ekki . “ svaraði Óliver og var nú allur orðinn rólegri . „ Við Lilja systir mín erum bæði búin að fá glæný Jólaföt svo þú ert ekki á réttum stað . Hér fæðu enga krakka að éta . “ Jólakötturinn varð stúrinn í framan og líktist frekar skömmustulegum kettlingi en ógnvekjandi skrímsli . „ Og víst má ég éta þig . Þessir skór hérna eru að minnsta kosti fjögurra daga gamlir . Allavega ekki glænýir . “ „ Vertu ekki að bulla svona . “ sagði Óliver og var nú alveg óhræddur . „ Þú getur ekki snúið svona út úr og breytt reglunum eins og þér sýnist . Ég er orðinn níu ára og er enginn bjáni ef þú heldur það . “ Jólakötturinn dæsti vonleysislega og laut höfði . „ Það er ekki sanngjarnt að ég fái ekkert að éta meðan allir geta borðað sig sadda af veislumat um Jólin . Ég hef ekki fengið sparifatalaus börn í yfir hundrað ár . Heldurðu að það sé eitthvað skemmtilegt ? “ „ Þú gætir kannski byrjað að borða eitthvað annað en börn . Það er nógur annar matur . Öllum venjulegum köttum þykir fiskur góður til dæmis . “ Kötturinn ók sér vandræðalega í skinninu . Hann var hugsi um stund og sagði svo ólundarlega : „ Þið étið nú sjálf börn . Hvað heldurðu að Kjúklingar séu ? Kálfakjöt , folaldakjöt , lambakjöt og egg . Þetta eru börn . “ Óliver hafði ekki hugsað út í þetta fyrr . Kötturinn hafði alveg rétt fyrir sér . Í sömu mund reis Lilja upp í rúminu sínu og spurði syfjulega . „ Við hvern ertu að tala Óliver ? “ Óliver hrökk við og starði á systur sína . Hann vildi ekki segja satt og hræða hana . Hann gat heldur ekki logið á Jólunum og gefið Grýlu ástæðu til að éta sig . Hugurinn hamaðist eins og fluga í krukku í leit að svari , en ekkert kom sem gat bæði verið satt og logið . „ Hérna … “ sagði hann hikandi . „ Ég er bara að tala við Jólaköttinn . “ Hann missti þetta hugsunarlaust út úr sér og greip fyrir munninn um leið . Þetta var ekki gott . Nú yrði Lilja skíthrædd og byrjaði að skrækja eða grenja . Hún myndi líklega vekja alla í húsinu . „ He , he , he “ sagði Lilja og trúði náttúrlega ekki einu orði . Hún leit ergilega á bróður sinn og settist fram á rúmstokkinn . „ Ef þú stendur þarna þá kemur Jólasveinninn ekki . Farðu að sofa eins og skot , annars eyðileggurðu allt . “ Jólakötturinn lagði snjóugt nefið að glugganum og skáskaut augunum forvitnislega inn til að sjá hver væri að tala . „ Hver er nú þetta ? “ Lilja glennti upp augun og stökk á fætur þegar hún heyrði þessa rámu rödd . Hún flýtti sér að glugganum og sá Jólaköttinn brosa vandræðalega eins og hann hafi verið staðinn að verki við eitthvað prakkarastrik . Hún þandi lungun og bjóst til að æpa upp yfir sig , en Óliver náði að grípa fyrir munninn á henni . „ Uss ! Ekki , ekki æpa . Hann gerir ekkert . “ Lilja umlaði undir lófanum og reyndi að færast undan . Óliver gerði það sem hann gat til að róa hana . „ Uss ! Ef þú vekur mömmu og pabba verður allt brjálað . Pabbi þolir ekki ketti og þú veist að mamma er með rosalegt kattaofnæmi . Þú vilt ekki að hún verði hnerrandi öll Jólin , er það ? “ Það slaknaði á Lilju og hún horfði hvasst á köttinn . Óliver fann að hún róaðist og sleppti hendinni af munninum . Lilja var ekki sein á sér að láta í sér heyra . . „ Viltu koma þér í burtu eins og skot . Fuss ! Farðu . “ Kötturinn varð aumur á svip og svaraði eins og fýldur krakki : „ Ég má alveg vera hérna . Þú ræður ekkert yfir götunni . “ „ Finnst þér allt í lagi að eyðileggja Jólin fyrir krökkum , sem eru búin að vanda sig við að vera góð í margar vikur ? “ sagði hún hvasst og horfði beint í augun á Jólakettinum . „ Ætlarðu að spilla fyrir að Kjötkrókur komi og gefi okkur í skóinn ? Er ekki í lagi með þig ? “ Óliver dró í herðarnar og gaut augum í kringum sig . Hann var verulega smeykur um að Lilja vekti alla með þessum skömmum . Hún var ekki líkleg til að gefa sig né lækka róminn ef kötturinn gegndi ekki . Hann þekkti systur sína . Hún lét oftast eins og hún réði flestu á heimilinu og talaði nóg fyrir alla . Hún vildi ráða öllu og vita allt og spurði spurninga út í eitt , svo pabbi kallaði hana ungfrú spurningarmerki . Óliver bar fingurinn að vörum og sagði lágt en ákveðið við köttinn : „ Ekki rífast við hana plís . Það er vonlaust . Gerðu bara eins og hún segir og þá verða engin vandræði . Þú vilt ekki sjá hana í kasti . “ „ Hvað heldur þú að svona písl geti gert við mig ? Borið mig í burtu eins og kettling ? svaraði kötturinn og virtist eilítið móðgaður . „ Ég geri nú bara eins og mér sýnist . “ „ Ef þú gegnir ekki , þá skalt þú eiga mig á fæti . “ sagði Lilja ströng og fékk lánuð orð pabba þegar hann lagði áherslu á orð sín . Óliver beit saman tönnum og leist ekkert á hvernig þetta var orðið . Hann horfði fast á köttinn og augun sögðu : „ Þarna sérðu . “ „ Kötturinn lyfti hökunni snöggt og góndi órólegur inn . „ Hvert er hún að fara ? “ spurði hann . Óliver var ekki alveg að skilja hvað hann átti við og leit í kringum sig . Herbergishurðin var opin upp á gátt og Lilja var horfin . Hann hljóp að hurðinni og greip angistarlega um höfuðið . Hann var næstum búinn að segja „ sjitt “ en náði að stoppa sig . „ Ssssj … ampó . “ sagði hann stundarhátt , hraðaði sér til aftur kattarins . „ Sérðu nú hvað þú ert búinn að gera ? Nú verður allt vitlaust . Það er eins gott að þú flýtir þér í burtu ! “ Jólakötturinn var nú alveg orðinn vankaður af vitleysunni og var farinn að skilja að það var ekkert hægt að tjónka við þessa orma . „ Þið þessi börn í dag berið enga virðingu fyrir neinu . “ Hann tók loppurnar úr glugganum og stóð nú fjórum fótum á götunni . Hann hugsaði hvort ekki væri rétt að fara eitthvað annað til að finna krakka sem kunnu að hræðast . Þrjóska og sært stolt varð þó skynseminni yfirsterkari . Hann gat ekki látið það spyrjast að hann hafi gefist upp fyrir sjö og níu ára krílum ; mörg hundruð ára ráðsettur kötturinn . Hann var varla búinn að ljúka hugsuninni þegar útihurðinni var hrundið upp og Lilja kom askvaðandi út . Hún bandaði út höndunum eins og vindmilla í roki og sparkaði upp snjó í átt að honum . „ Pillaðu þig burt sagði ég ! “ Hún greip upp snjó og byrjaði að hnoða snjóbolta . „ Þú eyðileggur ekki Jólin fyrir mér ! Ég er ekkert hrædd við þig ! Farðu segi ég ! “ Snjóbolti flaug í gegnum loftið og lenti á snoppu kattarins . Jafn óforskammað barn hafði hann aldrei séð . Uppi í glugganum sá Óliver til systur sinnar sparka í legginn á kettinum . Hann varð að stoppa þessa frekjudós áður en illa færi . Hann snaraði sér í buxurnar með hraði og hoppaði um á öðrum fæti með hinn í skálminni og endaði með að detta á rassinn í fátinu . Það var farið að fjúka í Jólaköttinn . Þetta litla skott sem stóð þarna í kafaldinu var meira en hann gat þolað . „ Nú hefur þú aldeilis gengið of langt stelpustýri . Svona óþekkt gefur mér fullt leyfi til að fara með þig Grýlu . Er það kannski það sem þú vilt , ha ? “ Í því að Lilja ætlar að svara honum , sér hún búralegan kall læðast með veggjum hinum megin götunnar . Hann var með skotthúfu , krókstaf í hendi og poka á baki . Það var eins og hann vildi ekki láta sjá sig og tiplaði áfram flóttalegur á svip . „ Ketkrókur ? “ kallaði Lilja yfir götuna . „ Hvert ertu að fara ? Ertu að reyna að lauma þér fram hjá húsinu okkar ? “ Ketkrókur stoppaði snöggt og leit rotinpúrulega í kringum sig . „ Ég hef ekki tíma til að bíða eftir að þessi bévítans köttur fari . Ég þoli hann ekki . Þú átt svo að vita að ég stoppa ekki þar sem börn eru vakandi . “ Hann bjóst til að halda áfram ferð sinni . „ Bíddu … ! “ gall í Lilju . Jólakötturinn hafði orðið móðgaður og sár við orð Ketkróks . „ Hvernig getur þú sagt að þú þolir mig ekki þegar þú hefur ekki hitt mig í yfir hundrað ár ? “ „ Ég man ekki út af hverju . “ svaraði Ketkrókur stuttur í spuna . „ Ég verð að halda áfram . Maður þarf að klára að afgreiða yfir þrjú hundruð krakka áður en vaktin er búin . Þetta hús verður bara að bíða eftir Kertasníki . Kartöfluskrímslið kemur við og afgreiðir ykkur núna . “ „ Katöfluskrímslið ? “ sagði Lilja undrandi ? „ Það kom hik á Ketkrók . Hann hafði sagt meira en hann ætlaði . „ Já , það er verktaki hjá mér . Þið verðið að skilja vinnuálagið á mér . Börnum er alltaf að fjölga . Ég er hættur að ráða við þetta og get ekki bætt á mig að burðast með kartöflur ofan á allt . Maður er við það að kulna í starfi . “ Ketkrókur skálmaði af stað og var við það að hverfa í snjómugguna . Lilja var ekki að sætta sig við þessi málalok og hljóp á eftir honum . „ Þú skalt ekki voga þér að láta setja kartöflur í skóinn okkar . Þú vinnur eina nótt á ári og ættir ekkert að vera að kvarta yfir vinnu . “ „ Maður skilur ekki af hverju maður er að leggja þetta á sig fyrir ekkert . “ sagði Ketkrókur mæðulega . „ Eftir að þessi hitaveita kom þá eru allir strompar horfnir svo maður verður að láta sér nægja afskrifað kjöt í gámnum hjá Kjörbúðinni . Vertu bara þakklát að ég nenni að standa í þessu . “ Hann var farinn að hlaupa við fót , en Lilja elti . Kötturinn kjagaði þunglamalega af stað á eftir þeim . Í sömu mund kom Óliver stökkvandi út um dyrnar , dúðaður upp fyrir haus . Hann dró trefilinn frá munninum og kallaði . „ Lilja ! Ertu alveg búin að missa vitið ? “ Hann hljóp á eftir henni og tók sér skjól fyrir snjókomunni undir Jólakettinum . Þegar Lilja var alveg að ná Ketkrók þá stakk hann krókstafnum snögglega upp í loft og krækti í gluggasyllu fyrir ofan sig og vó sig eldsnöggt upp . „ Nei , heyrðu mig nú ! “ gargraði Lilja reiðilega . „ Komdu hérna niður eins og skot ! “ Ketkrókur lét sem hann heyrði ekki og hvarf sjónum innum glugga . Lilja urraði af reiði . Jólakötturinn var nú kominn aftan að henni með undirförult glott um kjaftinn . „ Jæja . “ sagði hann lymskulega . Lilja leit hvasst á hann . „ Jæja hvað ? “ Kötturinn sýndi gular tennurnar og hvæsti lágvært og ógnvekjandi . „ Ég er búinn að vera að hugsa málið og fékk frábæra hugmynd . Þú ert búin að vera óþekkari en nokkurt barn sem ég hef hitt í meira en öld svo mér er örugglega leyfilegt að taka þig með mér . Grýla verður himinlifandi að fá að éta þig . Loksins fæ ég að komast í hellinn og orna mér við eldinn eftir öll þessi ár úti í kuldanum . Sú verður nú ánægð með kisa sinn . “ Áður en Lilja gat sagt orð glefsaði kötturinn í hálsmálið á henni og hóf hana á loft í skoltinum .