Myndin sýnir langvarandi kólnun á Norðurskautinu , sem endaði snögglega við upphaf iðnbyltingarinnar og með mikilli hlýnun síðastliðin 50 ár . Samkvæmt Kaufman o.fl ( 2008 ) þá útskýra breytingar í sporbaug jarðar að mestu leiti þessa hægfara niðursveiflu í hitastigi ( sjá umfjallanir Einars Sveinbjörnssonar um hjámiðjusveifluna og um grein Kaufmans o.fl ) . Að sama skapi má skýra hluta af hlýnuninni frá miðri nítjándu öld og fram að miðri tuttugustu öld með breytingum í sólvirkni – en inn í það spilar einnig vaxandi magn CO2 í andrúmsloftinu , sem loks yfirkeyrir áhrif sveifla í sólinni upp úr miðri síðustu öld – tengslin rofna . Geislunarálag er skilgreint sem breyting á styrk varmageislunar á flatareiningu ( t.d. W / m 2 ) efst í veðrahvolfi … Það má því ljóst vera að hlýnun jarðar af völdum gróðurhúsalofttegunda ( en magn þess eykst í andrúmsloftinu hröðum skrefum ) , mun halda áfram að yfirskyggja áhrif sólar . Mynd a sýnir sveiflur í magni súrefnis 18 samsætunni og hvenær jöklar á Suður - og Norðurhveli jarðar byrja að myndast . Mynd b sýnir túlkun á hitastigi djúpsjávar miðað við magn súrefnissamsæta í setlögum ( Hansen o.fl. 2008 ) [ Ath : Þessi mynd sýnir meira hvernig hitastig var á pólunum , þaðan sem djúpsjórinn er upprunninn , heldur en hnattrænt hitastig ] Allt er þetta afskaplega áhugavert og verður mögulega fjallað um það síðar hér á loftslag.is og þá einnig hitastig fyrr á Nýlífsöldinni – en margt áhugavert var á seiði , sérstaklega fyrstu 10 - 15 milljón árin í byrjun Nýlífsaldar , sem einnig á erindi við pælingar um loftslag framtíðar . Þessi mynd sýnir miklar sveiflur í hitastigi – löng kuldaskeið og styttri hlýskeið . Hitasveiflur í Vostok . Þessar breytingar valda því að ágeislun sólar ( e. insolation – sjá næstu mynd ) minnkar á Norðurhveli jarðar yfir sumartímann – Jöklar ( + snjór og ís ) bráðna því minna yfir sumartímann og smám saman vaxa þeir . Við það eykst endurkast sólgeisla frá jörðinni , þannig að magnandi svörun veldur því að smám saman kólnar og meira endurkast verður . Aðrar athuganir á geislunarálagi vegna sveifla Milankovitch benda til þess að jafnvel án losunar manna á CO2 , þá hefði hlýskeiðið enst í 50 þúsund ár ( Berger og Loutre 2002 ) . Kannað hefur verið hversu mikil áhrif aukin losun á CO2 myndi hafa á tímasetningu næsta kuldaskeiðs – þ.e. hversu mikil minnkun í ágeislun sólar ( e. insolation – sjá miðjumyndina í síðustu mynd ) þyrfti að verða til að hrinda af stað jökulskeiði miðað við losun CO2 ( Archer 2005 ) . Frá upphafi iðnbyltingarinnar hefur losun samtals verið yfir 340 gígatonn C ( áætluð tala – sem jafngildir yfir 1200 gígatonnum af CO2 ) , sem er rúmlega það sem sýnt er á myndinni hér fyrir ofan með blárri línu . Ef losun hefði verið stoppuð á þeim tímapunkti sem farið var yfir 300 gígatonna markið þá hefðu áhrifin ekki orðið mikil og kuldaskeið Ísaldar væntanlega hafist eftir sirka 50 þúsund ár . Þá er einnig ljóst að við þurfum að bíða enn lengur eftir að nýtt kuldaskeið Ísaldar hefjist á næstunni . Þótt engin hefði orðið losun á CO2 út í andrúmsloftið – þá hefði næsta kuldaskeið byrjað í fyrsta lagi eftir um 15 þúsund ár ef miðað er við sambærilegt hlýskeið og er núna - eða samkvæmt bestu útreikningum á væntanlegri ágeislun sólar , eftir um 50 þúsund ár .