Dómur Héraðsdóms Reykjavíkur í máli nr . E - 2274 / 2015 Ármann Ármannsson , Ármann Fr. Ármannsson og Esther Ósk Ármannsdóttir gegn íslenska ríkinu Með dómi Héraðsdóms Reykjavíkur sem kveðinn var upp þann 3. nóvember 2016 var íslenska ríkið sýknað af kröfum stefnenda . Kröfur stefnenda voru reistar á því að ríkisskattstjóra hafi verið skylt að verða við endurupptökubeiðni þeirra og leiðrétta þar með álagningu fjármagnstekjuskatts gjaldárið 2006 . Stefnendur rökstuddu kröfu sína með vísan til þeirrar afstöðu ríkisskattstjóra að skipting á hlutafélagi í eigu stefnenda og sala á hlutum í félagi sem stofnað var við skiptingu hafi verið málamyndagerningur . Með því að synja um endurupptöku hafi ríkisskattstjóri skattlagt tvöfalt sölu á fiskiskipi og veiðiheimildum . Söluhagnaður vegna sölu á fiskiskipinu og aflaheimildum hafi þannig komið til skattlagningar annars vegar hjá stefnendum og hins vegar hjá hlutafélagi þeirra . Í dómi héraðsdóms kemur fram að samkvæmt dómi Hæstaréttar frá 12. nóvember 2015 hafi skiptin á hlutafélagi stefnenda ekki tekið gildi fyrr en hluthafafundur í því félagi sem til varð við skiptin hafi samþykkt skiptinguna fyrir sitt leyti . Við það tímamark höfðu stefnendur þegar selt eignarhlut sinn í síðarnefnda félaginu . Stefnendur hafi þannig aldrei fengið hlutabréf í því félagi í sínar hendur nema að nafninu til . Þá hafi Hæstiréttur komist að þeirri niðurstöðu að framangreindir gerningar hafi í raun falið í sér ráðstöfun á eignum og réttindum í eigu upprunalega félagsins til kaupenda hlutanna í nýstofnaða félaginu . Um kröfu stefnenda segir svo í dómi héraðsdóms : „ Þó að leiða megi af framangreindum dómi Hæstaréttar Íslands að tekjur af sölu umræddra eigna og réttinda Ingimundar hf. hefðu með réttu átt að falla félaginu í skaut , en ekki stefnendum , verður ekki framhjá því litið að þeim fjármunum , sem komu fyrir þessi verðmæti , var ráðstafað til stefnenda 16. ágúst 2005 , [...] og voru þeim til frjálsrar ráðstöfunar eftir það . “ Með vísan til framangreinds var ríkisskattstjóra rétt að líta svo á að fjármunir sem svöruðu til hagnaðar af sölu umræddra verðmæta hefðu runnið til stefnenda og að þær tekjur bæri að skattleggja hjá þeim . Íslenska ríkið var samkvæmt þessu sýknað .