Séra Cotton Marcus stendur andspænis illsku í sinni hreinustu mynd eftir að hafa ráðið hóp heimildagerðarmanna til að festa á filmu hans hinstu særingu á ferlinum . Árum saman hefur Séra Marcus nýtt sér trúgirni og örvæntingu fólks og honum finnst kominn tími á að segja sannleikann . Rétt áður en hann hefst handa við að koma hlutunum á hreint fær hann ... Lesa meira Séra Cotton Marcus stendur andspænis illsku í sinni hreinustu mynd eftir að hafa ráðið hóp heimildagerðarmanna til að festa á filmu hans hinstu særingu á ferlinum . Árum saman hefur Séra Marcus nýtt sér trúgirni og örvæntingu fólks og honum finnst kominn tími á að segja sannleikann . Rétt áður en hann hefst handa við að koma hlutunum á hreint fær hann bréf frá bónda nokkrum sem er í bráðri neyð . Djöfulinn hefur tekið sér bólfestu í dóttur hans Nell og Séra Marcus er þeirra eina von um hjálp . Fram til þessa hefur Séra Marcus haft það náðugt en nú tekur alvaran við .... minna Búið ykkur undir ... mikla biðÉg er byrjaður að verða heldur þreyttur á mocumentary hryllingsmyndum og svokölluðum " found footage " myndum . Þessi geiri er , frásagnarlega séð , svakalega takmarkaður og það þarf meira en lítið hugmyndaflug til að skila af sér einhverju sem við höfum ekki séð áður . Möguleikarnir um hvernig svona myndir enda eru heldur ekkert alltof miklir , en það er aukaatriði . The Last Exorcism er dæmi um hvernig mocumentary hrollvekja getur ekki mikið gert með það sem hún hefur í höndunum , og stíllinn á henni takmarkar mynd sem er þegar tiltölulega stöðluð ennþá meira . Fyrir utan það að innihald myndarinnar er ekki nógu áhugavert til að halda athygli manns út lengdina ( sem ég býst við að sé viðburðarlítilli atburðarás að þakka ) þá fann ég sjaldan fyrir spennu og festist aldrei við sætisbrúnina eins og ég hefði viljað . Leikararnir eru að vísu nógu sannfærandi til að maður kaupi það sem er að gerast , en leikstjórnin er eitthvað svo dauf allan tímann . Kraftinn vantaði alveg , og óþægindin fóru aldrei þær leiðir sem þau áttu að gera . Í fyrri hlutanum býður " söguþráðurinn " upp á ýmislegt sem lofar mjög góðu , og ég skal alveg viðurkenna að ég fílaði aðalkarakterinn talsvert mikið . Hugmyndin um hálf trúlausan prest sem sviðsetur andsetningar ( áður en alvaran byrjar þ.e.a.s. ) er líka nokkuð skondin í sjálfu sér . Leiðindin eru samt þau að út þennan fyrri hluta er maður allan tímann að bíða eftir að eitthvað merkilegt gerist sem annaðhvort grípur mann eða fær hárin til að rísa . Svo fær maður rétt svo fjórðung af því sem maður vonaðist eftir . Ég hefði fundið minna fyrir þessari bið hefðu persónusamskiptin verið eftirminnileg , en svo er ekki þannig að í staðinn fáum við bara langa uppbyggingu að engu sérsöku . Endirinn kemur líka að manni eins og blaut tuska í smettið og ég meina það ekki á jákvæðan hátt eins og eitthvað hafi komið mér á óvart . Þegar manni líður eins og myndin sé loksins orðin subbulega athyglisverð , þá kemur lokatextinn - sem ég hélt í fyrstu að væri einhver djókur . Ekki einu sinni nær orðið pirrandi að lýsa þessu nógu vel . Heimildarmyndastíllinn fór að verða meira böggandi því lengra sem leið á seinni hlutann . Hann virkar í fyrstu en persónulega finnst mér myndin alveg mátt sleppa honum eftir miðpunktinn ( myndin dettur hvort eð er inn og út úr þessum stíl - þið sjáið t.d. hvernig tónlist er notuð undir sumum senum ) . Nálgunin á efninu hefði þá verið miklu ferskari , og þar að auki hefði margt verið hægt að gera betur með lokasenurnar , sem voru óneitanlega nokkuð kúl . Það er erfitt að kalla myndina leiðinlega því allan tímann * langaði * mig til þess að detta inn í hana , í stað þess að telja niður í það að hún myndi klárast . Það eru semi-áhrifarík atriði dreifð um hér og þar en yfir heildina er það óásættanleg niðurstaða fyrir einhvern sem vonast eftir einhverju almennilegu . Ég held að jafnvel gelgjurnar gætu endað með því að geispa , og það er sjaldnast gott merki þegar um svona mynd er að ræða .