Af stórum spendýrum má nefna jagúar og fjallaljón , tapíra , mauraætur , letidýr , pekkaríusvín , beltisdýr , fjölmargar tegundir hjartardýra og margar tegundir prímata . Tegundaauðgi froskdýra er einstæð og getur ekkert land í heiminum státað af jafn mörgum froskdýrategundum innan landamæra sinna . Af þessu má sjá að tegundaauðgin er mjög mikil . . Ein af þessum tegundum er prímatategundin Brachyteles hypoxanthus sem á ensku kallast " northern muriqui " , en þeir eru stærstu apar í Suður-Ameríku . Heildarstofnstærðin er ekki þekkt en er talin vera aðeins nokkur hundruð dýr . Hin tegundin kallast " coimbrai stökkvari " ( Callicebus coimbrai ) og finnst á sex skógarsvæðum í fylkinu Sergipe . Umfangsmikil verndaráætlun er í gangi til að reyna að fjölga í stofninum að nýju , en talsvert af þessum öpum er í haldi manna . Þrjár tegundir skeggapa ( Saguinus spp . ) eru í mikilli útrýmingarhættu í Brasilíu . Eina spendýrstegund Brasilíu sem er í mikilli útrýmingarhættu en tilheyrir ekki ættbálki prímata , er lítið nagdýr sem nefnist á ensku " brazilian arboreal mouse " ( Rhagomys rufescens ) . Þessi tegund er afar sjaldgæf og aðeins hafa fundist nokkrir einstaklingar í skóglendi í suðausturhluta landsins . Þessi tegund uppgötvaðist nýlega og raunar hefur aðeins fundist einn einstaklingur sem tilheyrir henni . Tegundin finnst aðeins á mjög takmörkuðu svæði , sem er nú undir miklu álagi vegna umsvifa manna . Þessar tegundir finnast á fáum stöðum og eru mjög aðþrengdar vegna skógarhöggs og annarrar búsvæðaröskunar . Af vaðfuglum ( Charadriiformes ) er norðspói ( Numenius borealis ) í mikilli hættu , ef ekki horfinn . Ekki hefur orðið vart við þessa tegund síðan um miðjan 9. áratug síðustu aldar og ekki hefur sést til hans á vetrarstöðvum sínum í Brasilíu síðan árið 1939 . Vísindamenn hafa ekki rannsakað allar mögulegar varpstöðvar hans og því er ekki hægt að segja með vissu að tegundin sé útdauð , en leiða má líkur að því að ef tegundin er ekki aldauða að þá er stofnstærðin afar lítil . Útbreiðslusvæði hennar er afar lítið og á hún undir högg að sækja vegna rasks á heimkynnum hennar . Meðal páfagauka ( Psittaciformes ) í mikilli útrýmingarhættu er hvít-ari ( Anodorhynchus glaucus ) , sem síðast sást til svo staðfest sé á 7. áratug síðustu aldar . Illa hefur þó gengið að snúa við þessari þróun og hefur tegundinni hrakað enn meira á síðustu árum . Miklar líkur eru því á að blá-ari verði orðinn aldauða innan 10 ára . Blá-ari eða litli bláarnpáfi ( Anodorhynchus leari ) . Undanfarna áratugi hefur mikið gengið á búsvæði hennar í austurhluta Brasilíu , en þar hafa stór svæði verið tekin undir nautgriparæktun . Hér hafa aðeins verið tekin dæmi um spendýr og fugla í útrýmingarhættu . Þess má geta að einnig eru fjórar skriðdýrategundir og sex tegundir froskdýra taldar í mikilli útrýmingarhættu , ásamt sex fiskategundum . Helsta orsök hnignunar allra þessara tegunda er , eins og hjá þeim tegundum sem hefur verið sagt frá hér að ofan , röskun búsvæða og ágangur mannsins . Það er því augljóst að erfitt er að samræma hagsmuni manna og dýra í Brasilíu eins og annars staðar . Þar sem í Brasilíu er að finna svo stóran hluta af heildar tegundafjölda heimsins er þetta hins vegar mikið áhyggjuefni fyrir viðhald líffræðilegs fjölbreytileika á jörðinni . Steinunn Kristjánsdóttir er prófessor í fornleifafræði við Sagnfræði - og heimspekideild Háskóla Íslands . Helstu rannsóknasvið hennar eru miðaldafornleifafræði , norræn fornleifafræði , kirkjusaga , klausturfornleifafræði , kynjafornleifafræði , þróun húsagerða og miðlun vísindalegrar þekkingar .