Á læknabiðstofum blaða ég stundum í gegnum hetju - og afrekssögur í tímaritum . Þar getur að lesa um marga sem eru „ svalir “ í merkingunni „ kaldir “ , „ hugrakkir “ . En með fullri virðingu fyrir ljónatemjurum , nautabönum , fjallgöngumönnum , áhættuleikurum , geimförum og öðrum þeim sem vinna fyrir sínu daglega brauði með því að leggja eigið líf og limi í hættu er læknastarfið sennilega svalasta atvinnugrein sem hægt er að stunda . Með einum eða öðrum hætti berum við öll ábyrgð á eigin lífi og bitamunur en ekki fjár á því hvað við erum reiðubúin að taka mikla áhættu með þetta líf okkar . Sumir sækja sér lífsfyllingu í að stökkva í fallhlíf af þökum háhýsa , aðrir komast í adrenalín-vímu við að raða upp frímerkjasafninu sínu . En svalast af öllu er að velja sér dauðann að andstæðingi og berjast fyrir lífinu með allri sinni færni , fingrafimi , þekkingu og æðruleysi og vita frá upphafi að í besta falli er hægt að vinna nokkrar lotur í viðureigninni við þennan andstæðing sem alla sigrar að lokum . Hver einasti maður þarf á nokkru hugrekki að halda gagnvart sínu eigin lífi , en læknastéttin gengur skrefinu lengra og tekur fjöregg annarra fúslega í sínar hendur . Það finnst mér svalt . Þegar ég geng til minna daglegu starfa kvíði ég því stundum að mér takist ekki nógu vel upp við að raða saman þeir orðum sem er hlutskipti mitt í lífinu að glíma við . Stundum verð ég úrkula vonar um að mér muni takast að blása lífi í þann texta sem ég er að reyna að reisa á fætur . Mína áhættu tek ég með nafnorð , sagnorð , fornöfn , lýsingarorð , atviksorð , forsetningar og samtengingar og reyni að tengja saman orð og tilfinningar , orð og hugsanir til að kveikja smáljóstýru þar sem áður var myrkur eða ónumið land . Og á meðan ég er að rísla mér við þetta eru þúsundir lækna úti um allan heim að græða líffæri í fólk , saga sundur hauskúpur , krukkandi í lifandi heila og hjörtu , þræðandi myndavélar um æðakerfi eða meltingarvegi og mistök kosta mannslíf sem vel unnið verk hefði annars lengt um ár eða áratugi . Það finnst mér ofursvalt . Þess vegna tek ég ofan fyrir læknastéttinni og líka vegna þess að ef ekki hefði verið fyrir fumlaus og fagleg vinnubrögð lækna á krítísku augnabliki væri ég nú búinn að vera dauður í fimmtán ár . Í aldanna rás hafa ýmsir mætir menn tjáð sig um læknastéttina , því að hversu svöl sem hún kann að vera eru læknar ekki yfir það hafnir að verða að þola umtal og meira að segja háð og spott , jafnvel þótt þeir séu svalir , svo að maður rifji upp hvað franski snillingurinn Voltaire ( 1694 - 1778 ) lét út úr sér . En hann sagði : „ Læknar eru menn sem skrifa upp á lyf sem þeir vita lítið um til að lækna sjúkdóma sem þeir vita ennþá minna um handa fólki sem þeir vita ekkert um . “ Og Voltaire lét ekki bara við þetta sitja heldur bætti við : „ Læknislistin felst í því að hafa ofan af fyrir sjúklingnum meðan náttúran læknar sjúkdóminn . “ Napóleón mikli ( 1769 - 1821 ) gat líka verið meinfyndinn . Hann sagði : „ Á næsta tilverustigi munu læknar hafa fleiri mannslíf á samviskunni en við herforingjarnir . “ „ Drottinn læknar , en læknirinn tekur við greiðslunni . “ Þetta sagði Benjamin Franklin ( 1706 - 1790 ) . Ekki hefur sá borið mikinn hlýhug til lækna sem sagði : „ Hjúkrun væri draumastarf ef engir væru læknarnir . “ Jonathan Swift , írskur rithöfundur , 1667 - 1745 , taldi upp þrjá lækna sem hann hafði tröllatrú á og sagði : „ Bestu læknar í heimi eru dr. Mataræði , dr. Kyrrð og dr. Glaðværð . “ Ástæðan fyrir því hversu mörg snjallyrði um lækna og læknisfræði eru neikvæð í garð lækna og sum allt að því móðgandi er hugsanlega að mönnum finnst súrt í brotið að læknar skuli ekki vera alvitrir og vilja minna þá á að þeir kunna því miður ekki allra meina bót . Þótt læknar séu ekki fullkomnir frekar en aðrir dauðlegir menn er að minnsta kosti enginn ástæða til annars en ganga óttalaus á þeirra fund , og hafa í huga gamlan málshátt sem er svona : „ Ef þú ert ekki bráðfeigur geta meira að segja læknar ekki grandað þér . “ Þótt þeir séu auðvitað með svalari mönnum !