X og Y gefin að sök líkamsárás samkvæmt 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga með því að hafa ráðist hvor á annan aðfaranótt 9. desember 2017 . Þeir voru báðir sýknaðir . Ákærði Y var í sama máli dæmdur til greiðslu sektar og sviptingar ökuréttar fyrir akstur bifreiðar undir áhrifumn áfengis og fíkniefna . Stefnandi : REYKJAVÍK DEVELOPMENT ehf. ( Sigurður Ágústsson lögmaður ) Stefndi : Sýslumaðurinn á höfuðborgarsvæðinu ( Soffía Jónsdóttir lögmaður ) Sýknað var af kröfu stefnanda um ógildingu ákvörðunar sýslumanns um synjun rekstrarleyfis á grundvelli laga nr. 85 / 2007 . Stefnandi hafði óskað leyfis til sölu gistingar í flokki II , gististaður án veitinga , í íbúð sinni í miðborg Reykjavíkur . Synjunin byggðist á því að lögbundinn umsagnaraðili , Reykjavíkurborg , hefði lagst gegn veitingu leyfisins af skipulagsástæðum . Stefnandi byggði einkum á því að ákvörðun sýslumanns væru haldin verulegum annmarka að efni til þar sem aðalskipulagsbreyting frá 2017 , sem vísað var til í umsögn Reykjavíkurborgar , væri haldin ógildingarannmörkum . Lá fyrir að stefnandi hefði höfðað annað mál á hendur Reykjavíkurborg til ógildingar á aðalskipulagsbreytingunni , en því máli var enn ólokið . Stefnandi óskaði í stefnu eftir sameiningu málanna , en dómari hafnaði þeirri beiðni þar sem ekki voru talin uppfyllt skilyrði 30. gr. laga nr. 91 / 1991 til sameiningar málanna gegn mótmælum stefnda . Í dóminum var tekið fram að ekki yrði séð að sameining málanna hefði neinu breytt varðandi niðurstöðu um þá dómkröfu sem stefnandi hafði uppi í málinu . Ekki lægi annað fyrir en að málsmeðferð stefnda hefði samræmst lögum og vönduðum stjórnsýsluháttum . Stefndi hefði t.d. borið athugasemdir stefnanda undir umsagnaraðilann áður en umþrætt ákvörðun var tekin , en þær athugasemdir höfðu ekki leitt til þess að umsagnaraðilinn breytti umsögn sinni . Ekki yrði séð að áfátt væri þeirri ályktun stefnda að ekkert væri komið fram í málinu sem hróflaði við skyldubundnu mati hins lögbundna umsagnaraðila . Umsögnin hefði tekið mið af gildandi skipulagsákvæðum á þeim tíma er umsögnin var veitt . Dómurinn taldi því ósannað að ákvörðun stefnda væri haldin slíkum annmörkum að varðaði ógildi hennar . Nýrri málsástæðu stefnanda , sem fyrst kom fram við aðalmeðferð , um að umsögn Reykjavíkurborgar væri haldin ógildingarannmarka var hafnað sem of seint fram kominni , en jafnframt efnislega . Í samræmi við málsúrslit var stefnda dæmdur málskostnaður úr hendi stefnanda . Sýslumaðurinn á Norðurlandi eystra hefur eftirlit með því að skráð trúfélög uppfylli ætíð skilyrði laga nr. 108 / 1999 um skráð trúfélög og lífsskoðunarfélög . Snemma árs 2019 taldi sýslumaður að trúfélagið Zuism uppfyllti ekki skilyrði laganna . Hann bað Fjársýslu ríkisins því að stöðva greiðslu sóknargjalda til trúfélagsins í einn mánuð . Þegar sýslumaður hafði í þrígang beðið fjársýsluna að stöðva greiðslur sóknargjalda til trúfélagsins höfðaði það mál á hendur ríkinu til þess að fá sóknargjöldin greidd . Dómurinn komst að þeirri niðurstöðu að sýslumaður hefði í öndverðu haft lagaheimild til þess að stöðva greiðslur sóknargjalda til stefnanda . Það var jafnframt niðurstaða dómsins að stefnandi hefði ekki enn sem komið væri veitt sýslumanni fullnægjandi upplýsingar til þess að sýslumaður gæti lagt mat á það hvort stefnandi uppfyllti skilyrði laganna . Skilyrði þess að stefnandi ætti óskoraðan rétt til greiðslu sóknargjalda úr ríkissjóði voru því ekki komin fram . Ríkið var því sýknað af kröfu hans .