Á göngu minni milli kornakrana – sem nú eru vaxnir einhverju grænu sem ég veit ekki hvað er – mætti ég fólk á göngu . Ég er ekki vanur að mæta fólki á þessari gönguleið . En í morgun , sennilega vegna jólahátíðarinnar , var nánast hægt að tala um fjöldagöngu . Ég var ekki í stuði til að heilsa ókunnugu fólki og því horfði ég niður fyrir mig og stefndi út á stíg í skóginum þar sem ég bjóst ekki við að hitta svo marga . En áður en ég náði svo langt var klappað á öxlina á mér . „ Den prisbelønnede forfatter ! “ var sagt kankvíslega við eyrað á mér og ég sneri mér við og sá að þarna var kominn félagi minn með hundinn , en án hunds . „ Ég get ekki montað mig af mörgu , “ sagði hann án formála . „ En ég er rosalega góður að skipuleggja , láta allt smella saman á nákvæmlega fyrirfram ákveðnum tímapunkti . Í gær ákvað ég að jólamaturinn skyldi vera klukkan 18:30 og svo setti ég allt í gang og viti menn klukkan hálf sjö sátu allir við matarborðið og rjúkandi heitur maturinn stóð tilbúinn á borðinu . Þarna er ég bestur , þetta er minn styrkur . “ Hann horfði hróðugur á mig og ég sagði að þetta væri aldeilis vel af sér vikið . Þetta væri aðdáunarverður eiginleiki . „ Hvar liggur þinn styrkur ? “ spurði hann svo . „ Ég er góður að bera , halda á þungum hlutum langar leiðir . “ „ Ertu góður að bera ? “ „ Já , það er góður eiginleiki . Einfaldur og góður eiginleiki . Þetta er eiginlega það eina sem ég er góður í . “ „ Já , það er rétt . Mikill kostur að vera góður til að bera . ”