HÚN situr í stólrmiim sem Fhil'ip sat í og heklar lítinn dúk handa ungri frænku sdnni , sem er að koma í heimsókn til henn - ar . Hún hefur ekki séð hana í mörg ár , ekki síðan hún var lítil telpa með varla meira en þrjár eða fjórar fullorðinstenn - ur . Hún hlustar með öðru eyr - anu eftir dynabjöllunni , þetta er gömul bjalla og það heyrðist ósköp lágt í henni . Hún fékk hana um þær mundir sem Kristján X. var á ferðinni . Matarstellið og kaffistellið hafði hún keypt um líkt leyti . Það er enginn bolli brotinn , þeir eru ennþá tólf að tölu einsog postularnir . Afturámóti hafði einn disfcur brotnað af matarstellinu , og hún man ekki betur en hún litla frænka hennar hafi kastað honum í gólfið . Þetta var svoddan óláta - belgur ! Hún minnist þess enn - þá hvað hún hafði orðdð reið við barnið og fyrirverður sig dálítið , því að eirui diskur er nú ekki nema einn diskur þó aldrei nema hann sé keyptur í sérstöku tilefni . En hann var líka úr postulíni , og postulín er nú einusinni postulín . Hún finnur sjálf að henni hefur aukizt víðsýni með aldrimum , og það er útaif fyrir sig gott og blessað . Hún ætlar meira að segja að leyfa littu frænku sinni að borða af „ kóngsstell - inu " . Hún er búin að leggja tvo diska á borðið handa þeim , og undir er dúkur sem henni var sendur frá Þýzkalandi . Á borðirau miðju er vasi úr Fen - eyjagleri ( sem er ámóta fínt og kristall , en miklu sterkara ) , og í vasanum eru stjúpmæðair , sem hún tíndi sjálf úr garðin - mn sínum . Fhilip hafði dáðst mikið að garðiraum hennar . „ Wonderful " hafði hann sagt . Þetta er svo indæll maður , hár og myndarlegur . Hún hefði vel getað orðið hrifin af honum sem ung stúlka , og henni hitn - ar svolítið í framan . — Hvað er blessað barnið að hugsa að vera ekki komið , hugsar hún . Hún hlakkaði til að sjá hana , þetta var svo dæmalaus fjörkálfur ! Svo létt á fæti ! Og augun svo blá og skær ! Hún hlustar . Hún heyrir ekkert nema tikkið í klukk - unni , sem hún erfði eftir for - eldra sína . Hún stendur á hilLu , útskorin , rókókómynstur , gull - húðað . Hún gekk aldrei vit - laust . í raun og veru mátti það furðulegt heita að hún skyldi yfir höfuð ganga . Hún hefur ekki þurft að fara með hana nema tvisvar sinnum til úr - smiðs . Það er ekta skel í skíf - unni , og gull í vísunium . Philip hafði einmitt haft orS á þvi hvað þetta væri fallegur grip - ur , „ very be.autiful indeed " , sagði hann . Hann var svo lif - andi ósköp alúðlegur maður , og hafði svo fallegar tennur . Þær voru allar ekta . Og hún með sínar fölsku tennur . Auðvitað hafði hún ekta tenraur sem ung stúlka , og þær vora svo hvítar og jafnar að þær litu út einsog falskar tennur . „ Mikið lifandis ósköp hefur stúlkan fallegar tennur , þær enu bara alveg eins og falskar " , sagði fólk . Auðvitað voru þær ekki einsog falskar , ekki ef þær voru at - hugaðar gaumgæfilega , enda eru falskar tennur í sjálfu sér ekki fallegar . Þær líta aðeins út fyrir að vera það , ef svo mætti að orði kveða . Þvi falskt er falskt ag ekta er ekta . Hún hafði undireins séð að Philip hafði ekta tennur , og þó voru þær svo jafnar og hvítar . Hann hefði bara átt að sjá hana þeg - ar hún var ung . Og henni hitn - ar aftur í framan . — Hvernig stendur á því að barnið kemur ekki ? segir hún hálfhátt við sjálfa sig . Klukk - an er að verða sjö . Hún sem á von á ljósmyndara , sem hún þekkir . Hún ætlar að láta hann taka mynd af þeim . Það er gaman fyrir litlu frænku hennar . Það er gaman fyrir þær báðar . Hún ætlar að láta stækka hana handa litiu frænku sinni , svo hún geti hengt hana á vegg eða haft hana á kommóðunni sinni . Og nú er hún svo gott sem búin með dúkinn , og barnið lætur ' kki sjá sig . Þannig er þetta unga fólk . Philip kom á slag - inu hálf-sjö , en Bretar eru nú svo sérstakir . Hún getur ekki gleymt því hvað hann var hár og - - - - - - - - - - - - Nú hringir dyrabjallan . Hún stendur á fætur , leggur frá sér dúkinn og fer fram í forstofu , glöð í bragði . Hún ætlar ekki að ávíta hana . Þetta var ekki nema unglingur , og unglingar eru nú einusinni ekki fullorðið fólk . Hún opnar dyrnar — og stendur ekki stelpan þarna : löngtjg mjó og freknótt , í allt - of þröngum jakka og pilsið , það nær varla niðurundan honum ! Hún er kolsvönt um augun , biessað barnið , og þessi líka augu — næstum því eins og undirskálar ! Hún hefur aldrei séð svona augu fyrr , og þau mæna á hana þunglyndis - leg og sakleysisleg . — Nei , þetta er einhver önnur , hugsar hún o.g virðir fyrir sér stuttar flétturnar , sem standa út í loft - ið , og síðan mjóa og kalda fót - leggina , sem eru dálítið hjól - beinóttir . Og hún stendur þarna innskeif og mænir á hana þessum þunglyndu augum , og nábleikur munnurinn minnkar stöðugt þangaðtil hann verð - ur næstumþví að engu — þá rifnar hann skyndilega upp á gátt og þessi makalausu augu fara allt í einu að skellihlæja ! — Halló frænka , þekkirðu ¦ mig ekki ? Þetta er ég ! — Er þetta þú ? verður henni að orði . — Já . Ertu ekki hissa ? — Mig minnti bara þú værir öðruvísi , segir hún og kyssir litlu frænku sína , sem reyndar er ekki svo lítil lengur . — Maður breytist náttúru - lega með aldrinum , segir stelp - an kotroskin . Og svo ganga þær innfyrir , og barnið fer úr jakkanum og stendur síðan frammi fyrir henni í þessari rósóttu flík , sem nær ekki niður á mið læri . — Hvað ósköp er að sjá þetta , verður henni að orði . — Hvað er að sjá hvað ? svar - ar stelpan . — Hverskonar flík er þetta , sem þú ert í ? — Kjóll , svarar stelpan . — 4 LESBOK MORGUNBLAÐSINS . 10. september 1967