Í gærkvöldi var nýtt leikverk eftir Berg Ebba Benediktsson , Jóreykur , leiklesið í Tjarnarbíó undir stjórn Þorsteins Bachmann . Leikritið Klæði sem var sýnt í Norðurpólnum fyrir rúmum þrem árum var líka eftir Berg Ebba ; það fjallaði um ungt fólk og stefnumót ; Jóreykur er mun viðameira verk og metnaðarfyllra . Við erum í upphafi leiks stödd á skrifstofu forseta Íslands . Aðstoðarmaðurinn Ómar ( Dóri DNA ) er að reyna að sannfæra Ingibjörgu forseta ( Svandís Dóra Einarsdóttir ) um að hún verði að nýta einstakt tækifæri sem upp er komið sjálfri sér til framdráttar . Íslendingurinn Hallgrímur Björn ( Steindi Jr. ) hefur orðið fyrstur landa sinna til að vinna gull á Ólympíuleikum – fyrir hestaíþróttir – og Ómari finnst að forsetinn eigi að kalla hann á sinn fund , sæma hann orðu og finna verðugt verkefni til að vinna með honum . Ingibjörg er treg , sér ekki alveg tækifærið í þessu – enda er Hallgrímur alinn upp erlendis og eiginlega tilviljun að því er virðist að hann skyldi keppa fyrir Íslands hönd en ekki Lúxemburgar þar sem hann býr . En Ómar er þrjóskur , drífur verkefnið áfram og fær í lið með sér sjónvarpsfréttakonuna Soffíu ( Þorbjörg Helga Dýrfjörð ) til að taka fund Hallgríms og forsetans upp og búa til kynningarefni . Málið lítur sem sagt firna vel út – þangað til orðrómur fer af stað um persónu og hegðun Hallgríms . Hann er ekki allur þar sem hann er séður eins og kemur smám saman í ljós í fyndnum , hnitmiðuðum og afhjúpandi texta verksins . Efni Jóreyks er fjandi lúmskt og margslungið og tekur frumlega á djúpum vanda þessarar þjóðar . Samtölin eru vel skrifuð og innihaldsrík og hlutverkin verulega bitastæð , það fann maður vel í gær þótt verkið væri bara lesið , enda gerðu leikendur sitt til að láta persónurnar lifna . Forsetinn tvístígandi og vandræðalegur , ráðgjafinn ofurduglegur en illilega fljótfær og sjónvarpsfréttakonan gagnrýnin og út undir sig . Gulldrengurinn Hallgrímur er óþekkta x-ið í verkinu enda er tákngildi hans hugsanlega meira en rúmist í venjulegri persónu . Það er alltaf gaman að hlusta á leiklestur – minnir á þær óteljandi unaðsstundir sem maður hefur átt með Útvarpsleikhúsinu . En sannarlega væri bæði fróðlegt og skemmtilegt að sjá þetta verk á sviði í fullburða uppsetningu . Silja Aðalsteinsdóttir