Í júnímánuði síðastliðnum gaf Bruce Springsteen út „ Western Stars “ , sína nítjándu plötu . Springsteen , oft kallaður Stjórinn , fagnaði 70 ára afmæli sínu á þessu ári og er þessi nýjasta plata kappans mikil sjálfsskoðun í formi karaktera sem fangað hafa huga hans í gegnum árin . Stjórinn ætlar sér ekki að leggja í tónleikaferð til að kynna plötuna en gefur út þess í stað myndina „ Western Stars “ sem hann leikstýrir ásamt Thom Zimny . Myndin er blanda af nánum tónleikum í hlöðu sem er í eigu Springsteen og einræðum þar sem hann kafar ofan í innblásturinn að lögunum og hvernig þau eiga hliðstæðu í hans eigin tilveru . Þrátt fyrir smæð vettvangsins er heil strengjasveit ásamt hljómsveit með Springsteen og eiginkonu hans Patti Scialfa . Töluverð fortíðarþrá Stjórinn veltir sér mikið upp úr þörf fólks fyrir persónulega tjáningu og einstaklingshyggju en að sama skapi er þörfin fyrir félagsskap , ástúð og fjölskyldunánd ekki síður mikilvæg . Ákveðin togstreita myndast í þessu samhengi og árekstrar óhjákvæmilegir og marka þeir vegferð einstaklinga í lífinu . Sum lögin af plötunni finna sér birtingarmynd í formi tilbúna persóna . B-mynda leikarinn í titillaginu horfir yfir farinn veg með smá trega en er þakklátur fyrir alla litlu hlutina í lífinu og fyrst og fremst fyrir það að fá að eldast . Áhættuleikarinn í „ Drive Fast ( The Stuntman ) “ nærist á að leggja líf og limi í hættu en er hræddur þegar kemur að persónulegri nánd . Þar sem „ Western Stars “ er hálfgerð kántríplata er vissulega drepið á hinum eilífa flakkara sem hvergi festir rætur en hjá Springsteen er alltaf viss tregi sem fylgir þannig tilveru þegar horft er til baka . Einnig er töluverð fortíðarþrá og söknuður rauði þráðurinn í sumum lögunum . Sum lögin virka ennþá persónulegri og með inngangsorðum Stjórans að þeim fer ekki á milli mála hve mikil sjálfsskoðun er á ferðinni . Hann viðurkennir að hafa sært viljandi alla þá sem honum hefur þótt vænt um og tæklar slíka eftirsjá og vegferð í „ Chasing Wild Horses “ og „ Stones “ og baráttu við þunglyndi í „ Hello Sunshine “ svo dæmi séu tekin . Játningar eins og þessar ýta undir þörf Stjórans fyrir tjáningu en öll þessi vegferð hefur leitt hann á ákveðinn stað í tilverunni þar sem samheldni og fjölskylda standa uppúr . Springsteen er , og hefur lengi verið , sögumaður og hér deilir hann reynslu sinni sem er uppfull af mistökum , hliðarsporum og miklum lærdómum . Boðskapur á erindi Það er óhætt að mæla með myndinni „ Western Stars “ en hún er vel unnin í alla staði ; kvikmyndataka af mikilli víðáttu skapar góða stemningu fyrir inngang að hverjum flutning og öll tæknivinnsla er varðar hljóð er fyrsta flokks . Erfitt er aftur á móti að mæla með einni tegund af tónlist umfram aðra en boðskapurinn hér ætti að eiga erindi við marga og því eru góðar líkur á að hlutlausir gangi sáttir frá . Springsteen unnendur fá mikið fyrir sinn snúð og þarf vart að taka það fram . Að lokum má taka fram að það er sérstök upplifun að fylgjast með tónleikum , stórum eða smáum , í kvikmyndasal . Tónlistin stillt hátt , ekkert hlé og ótrufluð einbeitingin kemur öllum boðskap til skila . Óskandi væri að fleiri tónleikar skiluðu sér í kvikmyndahús .