Fólk skellihló og klappaði í lokin . Í sýningunni var fjöldi brandara , alls kyns brellur þar sem leikararnir svifu í slow motion yfir sviðið , kona breyttist í fljúgandi hrafn og ýmislegt fleira . Svo var líka blandað inn í nokkrum gömlum dægurlögum sem varð til þess að menn skemmtu sér dátt . Til dæmis var sungið Stuðmannalag til heiðurs þjóðleikhússtjóra . Það minnti mig á það þegar blaðamennirnir á Mogganum nefna Davíð Oddsson í greinum til þess að sýna hvað þeir eru kaldir . Og hann leyfir það til þess að sýna hvað hann er líbó . Nei , það væri synd að segja að fólk hefði farið fúlt heim úr leikhúsinu á föstudag . Það skipti ekki öllu að textinn var tyrfinn og framsögnin svo óskýr að flestir skildust ekki . Nema Ólafur Darri , hann hefur eitthvað skilið af fornaldartexta Laxness . Eini gallinn var sá að leikhústrixin og lögin hjá Baltasar komu Gerplu ekkert við . Þau hefðu getað verið í Hamlet , Gullna hliðinu eða Fást . Fólk hefði hlegið alveg jafnmikið og munað jafnlítið eftir leikritinu á eftir . Mæli ég með leikritinu Gerplu ? Nei , en ég held að fólk sem er ekki fýlupúkar eins og ég muni skemmta sér mjög vel . Mæli ég með bókinni ? Nei , eiginlega ekki heldur , en aðallega vegna þess að hún er allt of löng eins og áður er að vikið . Ég jafnaði mig fljótt eftir leikhúsið . Innan við 24 stundum síðar var ég mættur á árshátíð . Fjölmenna skemmtun með hressu fólki . Við Vigdís settumst til borðs þar sem okkur var ætlaður staður , sem er ekki í frásögur færandi , því að við erum hlýðið fólk ( a.m.k. ég , enda reyndari á því sviði ) . Áður en matur var fram reiddur gekk fólk fram og til baka yfir sviðið . Grannvaxin kona og hárprúður karlmaður , ekki sérlega grannvaxinn . Fyrst hélt ég að þau væru ekki klár á því á hvaða borði þau ættu að vera , en svo var ljóst að þetta hlutu að vera einhverjir embættismenn , því að þau gengu valdsmannslega að hljóðnemum og stilltu stjórnborð eins og fagmenn . Vigdís spurði hvort þetta væru starfsmenn fyrirtækisins og ég varð að svara því að það vissi ég ekki . Fannst það þó ólíklegt því að þau voru ekki mjög vinnuleg að sjá . Gat þó auðvitað ekkert útilokað . Svo fór að karlinn hóf leikinn . Talaði hátt og snjallt í hljóðnemann sem var stilltur á bergmál , þannig að hann virtist vera inni í helli eða einn í stórri hljómleikahöll . Hann sagði okkur að hann ætti fjögur börn með tveimur konum . Ég veit ekki af hverju hann sagði okkur það . Kannski hefur hann óttast að einhverjum þætti hann vera með hommalegt hár , en það fannst mér ekki . Konan væri ekki konan hans ( hjákona , gall í henni ) og þau ættu ekki barn saman ( þrátt fyrir ítrekaðar tilraunir , sagði sú mjóa ) . Svo sungu þau syrpu af lögum sem var ágæt eins og Gerpla , hefði verið miklu betri ef hún hefði verið styttri . Að því loknu varð mér á að spyrja hvort þetta væru frægir skemmtikraftar . „ Halló . Ertu að grínast ? “ sagði sessunautur minn . „ Þekkirðu ekki Sjonna Brink ? “ Ég varð að játa að sá þekkti maður hefði ekki siglt inn á radarinn hjá mér svo ég myndi . Líklega yrði ég að fara á miklu fleiri skemmtikvöld og árshátíðir til þess að vera viðræðuhæfur , hugsaði ég niðurlútur . Augunum skotraði ég á sessunautana en sem betur fer var greinilegt að aðrir við borðið ekki miklu betur að sér í Brinkaranum . Eftir drykklanga stund þorði ég að hvísla því að Vigdísi hvort hún vissi hvert hið granna man væri . Það var engin önnur en Soffía Karls . Til þess að gera langa sögu stutta fóru þau skötuhjú á kostum þetta kvöld . Einhver sagði : „ Var það ekki þessi sem söng Júróvisión-lagið ? “ Þá var eins og minningarnar streymdu til baka . Sjonni var auðvitað náunginn sem söng lagið , sem ég mundi heldur ekki hvað hét , né hvernig var . Vigdís sagði mér að það hefði verið lagið sem ég vildi að ynni . Langbesta lagið . Af því að ég veit að enginn annar man eftir laginu er rétt að ég upplýsi að í því sungu fimm glæsilegir og glaðir ungir menn á Hawaí-skyrtum . Þetta var hrein snilld . Vigdís sagðist hafa verið með lagið á heilanum lengi , sérstaklega áður en hún sofnaði . Hún sofnar alltaf á hálfri mínútu , þannig að það hefur ekki verið nema rétt forspilið sem hún var með á heilanum . Við borðfélagarnir kröfðumst þess umsvifalaust að Sjonni tæki lagið . En hann varðist fimlega . Það voru auðvitað bara stjörnustælar því að í fyllingu tímans söng hann auðvitað það sem allir höfðu beðið eftir : Waterslide . Ég man enn ekkert eftir þessu lagi nema að það er frábært . En flutningurinn var það sem situr eftir . Sjonni var ekki fyrr búinn að kynna lagið en fjórir glæsilegir ungir menn í hvítum skyrtum stigu inn á sviðið . Þeir voru líka berfættir með uppbrettar skálmar . Einn var reyndar með bindi , en það flaug af í léttri sveiflu . Það kom Sjonna greinilega á óvart að þeir höfðu farið úr skóm og sokkum . Hvernig veit ég það ? Jú , hann var í þeim skræpóttustu sokkum sem ég hef séð nokkurn eldri en fimm ára í . Sokkum sem enginn fer í nema í mjög síðum buxum eða í stígvélum ( Sjonni var í síðum buxum ) . Túlkunin var frábær . Drengirnir fjórir lifðu sig svo vel inn í hlutverk gleðipinnanna að unun var á að horfa . Sjonni hélt líka lagi þannig að þetta var stórkostleg upplifun . Nú þekki ég Sjonna Brink .