Eftir að Coulomb sneri aftur til Frakklands , fékk hann viðurkenningar fyrir tvær merkar vísindaritgerðir , aðra um aflfræði og hina árið 1777 um endurbætur í smíði áttavita . Í tengslum við endurbætur sínar á áttavitum fékk Coulomb áhuga á eðli þeirra vindingskrafta sem koma fram , þegar snúið er upp á sívalninga . Ein niðurstaðna hans var sú að krafturinn sem ein rafhleðsla ylli á aðra , væri í öfugu hlutfalli við annað veldi fjarlægðarinnar á milli þeirra . Þær niðurstöður standa enn fyllilega fyrir sínu . Í því embætti sem hann gegndi til dauðadags 1806 , átti Coulomb meðal annars þátt í að koma upp nýju skólakerfi fyrir landið . Hinar fjölþættu rannsóknir Coulombs og samtíðarmanna hans svo sem verkfræðinganna J.C. Borda ( 1733 - 1799 ) og G. de Prony ( 1755 - 1839 ) , stærðfræðingsins G. Monge ( 1746 - 1818 ) og kristallafræðingsins R.J. Haüy ( 1743 - 1822 ) leiddu síðan ásamt öðru til mjög örra framfara í Frakklandi á mörgum sviðum tækni og raunvísinda fram eftir 19. öldinni . Við innleiðingu nýs alþjóðlegs einingakerfis fyrir raf - og segulstærðir 1881 var samþykkt að hafa tiltekið magn rafhleðslu sem eina af grunneiningum kerfisins og kalla það 1 coulomb . Er þetta heiti enn við lýði , þótt síðar hafi einingin Ampère ( fyrir rafstrauminn 1 coulomb á sekúndu ) reynst hagkvæmari grunneining .