Stakkagerðistún , eða Stakkó eins og það er kallað í daglegu máli , er stórt tún sem afmarkast í dag af Hilmisgötu að norðan , Ráðhúströð að sunnan , Kirkjuvegi að austan og Skólavegi að vestan , en þó hefur það líklega verið nokkuð stærra áður . Túnið er kennt við bæinn Stakkagerði , sem stóð þar ofarlega , líklega á þeim stað þar sem Alþýðuhúsið er nú . Stakkó er skilgreint sem útivistarsvæði , og var það endurhannað á árunum 2001 - 2003 . Þar eru nokkur listaverk , t.d. Tröllkerlingin eftir Ásmund Sveinsson , abstrakt-höggmynd í minningu Guðríðar Símonardóttur , Tónninn , minnisvarði um Oddgeir Kristjánsson , þekktasta tónskáld Vestmannaeyja og Samspil vatns og steins , verk eftir Pál Guðmndsson , unnið árið 1999 . Á sjöunda áratugnum , eftir lok Heimaeyjargossins , var nýtt miðbæjarskiplag gert , og þá voru lögð drög að mjög framtíðarlegu viðmóti við Stakkagerðistún og umgjörð um túnið . Árið 2005 var samþykkt nýtt miðbæjarskipulag og er gert ráð fyrir Stakkagerðistúni sem hátíðarsamkomustað bæjarins . Á árum áður var búskapur stundaður á Stakkó . Var sá búskapur stundaður frá Stakkagerðisbæjunum og voru nautgripir og sauðfé meðal þess sem ræktað var . Hugmyndir voru uppi í kringum aldamótin 2000 að endurvekja nautgriparækt á Stakkó . Það voru Ómar Garðarson og Sigurgeir Jónsson sem sóttu um leyfi en þrátt fyrir ítrekaðar beiðnir , var því sífellt neitað .