Bílstjórar skrautlega drukknir á vegunum Heimamenn í Swazilandi þar sem Ingimar dvaldi mikið . Ingimar Plálsson á litríkan feril og hefur oft fengið spurninguna “ … . má bjóða þér þetta starf ? ” . Hann er orðinn sjötugur og margir kannast við hann úr tónlistarheiminum enda er hann píanóleikari og -kennari og organisti af bestu sort og hefur komið víða við á þeim vettvangi . Til að nefna sumt var hann skólastjóri Tónlistarskóla Skagafjarðar á árunum 1975 - 82 og dómorganisti Hóladómkirkju 1975 - 1982 og stjórnaði tónlistardeild Performing Arts í The Johannesburg Conservatory of Music þegar hann starfaði við kristniboðs - og hjálparstörf í Afríku á árunum 1981 – 1991 . Á þeim tíma rak Ingimar prófmál í þágu skjólstæðinga þeirrar starfsemi eftir sviplegt fráfall föður síns , Páls Lútherssonar , sem vannst fyrir hæstarétti Swazilands 1988 . Það mál hafði tímamótaáhrif og fordæmisgildi fyrir Afríkubúa . Dagblað þar í landi bauð Ingimari mikla peninga fyrir söguna af þeim málarekstri en hann ákvað að fara ekki í það viðtal af persónulegum ástæðum . Hljóðfæraleikari , sálgætir og ráðgjafi Ingimar býr á Selfossi og starfar þar við sálgæslu en hann fór í guðfræði og sálgæslufræði í Háskóla Íslands þegar Afríkudvöl hans lauk undir aldamótin . Nú er hann á leið í dáleiðslufræði sem hann hyggst nýta í sálgæslustarfinu . Ingimar starfar reglulega fyrir Bergmál , líknar - og vinafélag en tilgangur þess félags er að hlynna að þeim sem búa við langvarandi sjúkdóma . Bergmál byggir allt starf sitt á vinnuframlagi sjálfboðaliða og hefur Ingimar tekið þátt í því starfi með tónlistarflutningi en þangað koma reglulega okkar fremstu lónlistarmenn til að skemmta dvalargestum . Um jólin dvaldi Ingimar á elliheimilinu á Kirkjubæjarklaustri við að spila á píanó og lesa fyrir heimilisfólkið þar . Hann finnur gjarnan út hvar getur orðið að mestu liði á hverjum tíma og þessi jólin datt þetta elliheimili í lukkupottinn . Ólst upp í Vestmannaeyjum Spilað í Betel í Vestmannaeyjum 1955 . Esra Ingólfsson frá Lukku , Magnús Jónasson frá Grundarbrekku ( orgel ) , Hjörtur Ingólfsson frá Lukku og Ingimar Pálsson . Ingimar fluttist með foreldrum sínum frá Akureyri til Vestmannaeyja fimm ára gamall . Foreldrar hans höfðu kynnst Hvítasunnusöfnuðinum á Akureyri og voru upp frá því viðloðandi söfnuðinn í Vestmannaeyjum þar sem trúarlíf hefur verið mjög ríkt alla tíð . Ingimar er því alinn upp í þeirri menningu . Í Vestmannaeyjum kynnist hann snemma Guðjóni Pálssyni , píanó - og orgelleikara . Hann fékk að fara í tónlistarskólann í Eyjum strax 6 ára gamall þar sem Guðjón kenndi honum fyrstu árin . Þá var Ingimar svo lítill að Guðjón þurfti að sitja með hann á hnjám sér og stíga pedalana á orgelinu fyrir hann . Síðan kom Leifur Þórarinsson tónskáld að kenna við skólann og Ingimar lærði hjá honum næstu þrjú árin á píanó og fiðlu og síðan í Reykjavík hjá Árna Arinbjarnarsyni í þrjú ár á sömu hljóðfæri . Tónlist hefur síðan verið helsta áhugamál Ingimars þótt hann hafi síðar bætt við sig í námi . Í hljómsveit með Pálma Gunnarsyni Ingimar fór fljótlega til Vopnafjarðar þar sem hann gerðist verslunarstjóri í kaupfélagi Vopnfirðinga í rúm tvö ár . Þar spilaði Ingimar í hljómsveit þar sem Pálmi Gunnarsson var meðlimur en Pálmi var þá aðeins 14 ára gamall og spilaði á gítar . Ingimar og félagarnir í hljómsveitinni Skuggar þurftu að fá sérstakt leyfi fyrir Pálma til að spila á böllunum þar sem hann var undir lögaldri . Skagafjörður paradís söngáhugafólks Ingimar í námi í Róm 1977 . Ingimar var kvæntur maður en eftir skilnað við konu sína fór hann á sjó í Norðursjóinn . Þegar hann kom til baka þaðan var hann ráðinn kennari við Bændaskólann á Hólum í Hjaltadal . Hann gerðist auk þess organisti við Hóladómkirkju ásamt því að stjórna nokkrum kórum , m.a . Karlakórnum Heimi . “ Sönggleðin í Skagafirði er svo mikil og smitandi að maður sogast inn í það starf , ” segir Ingimar og leið greinilega vel þar . Ingimar var síðan fyrsti organistinn sem sendur var til framhaldsnáms til Rómar á vegum þjóðkirkjunnar . Þetta var á árunum 1977 - 78 en hann nam hjá fyrsta organista Péturskirkjunnar í Róm og hafði bæði mikið gagn og gaman af . Vending í lífi Ingimars Ingimar var að undirbúa þriðju Rómarför sína til eins árs þegar boð komu þess efnis frá Afríku að faðir hans hefði orðið fyrir bíl í Swazilandi og látist samstundis . Faðir Ingimars , Páll Lutherson , hafði verið í hjálparstarfi og kristniboði í Afríku á vegum Hvítasunnusafnaðarins þegar hann var staddur að kvöldi til fyrir utan veg að hjálpa innfæddum manni að skipta um dekk á bíl hans . Drukkinn ökumaður , kaþólskur prestur , kom aðvífandi og ók á föður hans og þar með varð vending í lífi Ingimars . Ingimar fékk þá leyfi hjá vinnuveitendum hér heima til að fara til Afríku , að ganga frá málum föður síns . Hann hafði ætlað sér þrjá mánuði í það verk en sá fljótlega að það var hvergi nærri nægur tími . “ Ég vissi strax að ég var alls ekki í stakk búinn að taka við kristniboði föður míns en ég gat vel stundað hjálparstarf . Mig langaði til að enda starf föður míns vel og í því fólst meðal annars að dreifa geysilegum fjölda bóka sem voru ætlaðar til lestrarkennslu fyrst og fremst . Þetta voru m.a. biblíusögur og yfirleitt sögur með fallegan boðskap á 15 Afríkutungumálum og mjög vel myndskreyttar . Til þess hafði ég bíl til umráða , Caravan , sem ég gat fyllt af bókum og ferðast um allt í þessum tilgangi . ” Varð líka fyrir slysi Ingimar varð fyrir slysi í einni ferðinni við bókadreifinguna . Hann hlaut aðhlynningu til að byrja með í Swazilandi þar sem slysið varð og kom til Íslands þegar hann var orðinn ferðafær og var í ár á Landspítalanum þar sem hann gekkst undir aðgerð og í endurhæfingu á eftir m.a. hjá Lömuðum og fötluðum . “ Ástandið þarna úti er þannig víða að maður er helst ekki á ferðinni á bíl um helgar af því að bílstjórar eru gjarnan skrautlega drukknir á vegunum . Ég var þarna samferða vinahjónum mínum sem voru í bíl nokkru á undan mér . Á móti mér kom allt í einu bíll sem rásaði á veginum og ég beygði út af þar sem ég hélt að væri slétt undir en grasið var þá svo hátt að ég sá ekki hallann við hlið vegarins . Bílnum hvolfdi ekki en ég kom honum ekki upp á veginn einn en ökumaður hins bílsins slapp og hélt sína leið . Ég meiddist ekki þá en úr út myrkrinu komu nokkrir heimamenn sem ásældust verðmæti sem þeir voru vissir um að leyndust í bílnum . Fólk er mjög fátækt á þessum slóðum svo þeir sáu þarna tækifæri . Ég var svo vitlaus að reyna að slást við þá vegna þess að inni í bílnum var allt sem ég átti , flugmiðar , passinn minn og einhverjir peningar . Í þessum átökum meiddist ég á baki sem dró dilk á eftir sér . Ég var svo heppinn að þegar vinir mínir í bílnum á undan sáu mig ekki fylgja sneru þau við og komu að þar sem mennirnir voru að berja mig en við ljósin á bílnum fældust þeir og hlupu í burtu . Þeir náðu því ekki eigum mínum en náðu að meiða mig , ” segir Ingimar . Galdramaður í Afríku . Naut aðhlynningar læknis sem sjálfur valdi galdramann Fyrstu þrjá mánuðina eftir árásina dvaldi Ingimar á hóteli í Swazilandi því hann gat ekki hugsað sér að fara inn á sjúkrahúsið sem honum stóð til boða að leggjast inn á . “ Sjúkrahúsið var óhreint og illa lyktandi innandyra svo ég ákvað að dvelja á hóteli á meðan verst var en til mín komu læknar og hjúkrunarfræðingar og sáu um að ég hefði lyf sem ég þurfti . Síðan veiktist einn læknirinn og hjúkrunarfræðingurinn og í stað þess að fara til aðhlynningar á sjúkrahúsið fóru þau heim í þorpið sem þau voru alin upp í og hittu fyrir galdramanninn . Það segir sína sögu um ástandið þarna , ” segir Ingimar . “ Mín reynsla af kynnum mínum við allt það fólk sem ég kynntist var að langflestir voru yndislegt fólk . Þau voru fróðleiksfús og reyndu að setja sig í spor gesta sinna . Ég upplifði að flestir væru mun trúaðri en Íslendingar . Þeir trúa bara á önnur öfl . ” Varð fyrir skotárás Þegar Ingimar kom fyrst út til Swazilands var ekki búið að ganga frá slysstaðnum þar sem faðir hans lést . Þegar hann fékk slysaskýrsluna af atburðinum í hendur sá hann að hún gat ekki passað . Þar stóð að faðir hans hefði verið fótgangandi á miðri hraðbrautinni og þess vegna hefði hann borið ábyrgð á slysinu sjálfur en ekki tryggingafélag bílsins sem ók á hann . Ökumaðurinn var kaþólskur prestur frá Jóhannesarborg í fríi . Hann hafði verið drukkinn og bíllinn var í eigu kaþólsku kirkjunnar . Þegar Ingimar fór að skoða þetta nánar komst hann að því að fyrir þetta væru engar bætur greiddar . Slys eins og það sem faðir hans hafði lent í , á sér stað nánast daglega í Afríku og vonlaust mál að sækja bætur . “ Mér var sagt að ef ég ætlaði að sækja þetta mál og fara í mál við tryggingafélagið myndi ég í fyrsta lagi aldrei vinna það en ef svo ólíklega færi að ég kæmist eitthvað með málið yrði það svo dýrt að ég myndi aldrei geta borgað það . Ég ákvað samt að sækja málið , ekki síst af því að slík mál eru auðvitað fordæmisgefandi og almenningi í Afríku veitti nú ekki af svolítilli aðstoð á þessu sviði . Þannig gat ég lagt þessu fólki lið og sýnt starfi föður míns virðingu . ” Ingimar mætti hróplegu óréttlæti í viðleitni sinni til að ganga vel frá málum föður sins í Afríku . En eðlislæg bjartsýni hans gerði það að verkum að hann ákvað að ganga þrautagönguna sem málssóknin varð . Lögreglan í landinu gerði allt sem hægt var til að fæla hann frá , meðal annars að skjóta úr alvöru byssum allt í kringum hann . Og hann var alveg við það að gefast upp . Tilviljun eða …… . Stórkostleg náttúrufegurðin í Swazilandi heillaði Ingimar . Til þess að geta hafið málareksturinn þurfti Ingimar að fá skýrslunni af slysinu breytt og það tók nokkra mánuði . Ingimar kom daglega á lögreglustöðina í viðleitni sinni að fá skýrslunni breytt og mætti mikilli óvild lögreglumannanna sem vildu alls ekki hafa hann þarna . “ Þeir skutu allt í kringum mig til að hræða mig í burtu og ég komst sífellt betur að því að þetta var bara þeirra menning og svona fara þeir að . Í Afríku eru í raun vanþróuð ríki og ég var alveg kominn að því að gefast upp . Í næstu heimsókn minn á lögreglustöðina kom fyrir tilviljun maður inn á stöðina , skreyttur alls konar merkjum eins og þeir eru , en hann reyndist vera yfirmaður umferðadeildar lögreglunnar í Swazilandi . Hann var þar í eftirlitsferð og kíkti á málið sem var í gangi á stöðinni þennan dag og sér að það fjallar um Lúthersson frá Íslandi sem hafði látist í bílslysi . Hann segir við mig : “ Ég þekkti Lúthersson ” og það var engum blöðum um það að fletta að maðurinn tekur málið að sér og segir svo : “ Heyrðu , það verður gerður nýr uppdráttur . ” “ Ég veit ekki hvaða lukka var yfir mér þarna því kerfið í Afríku er svo erfitt að ég hefði alveg ábyggilega gefist upp ef þessi maður hefði ekki komið fyrir tilviljun á lögreglustöðina nákvæmlega þarna og aðstoðað mig , ” segir Ingimar sem fór beina leið út á flugvöll og hélt til Jóhannesarborgar þar sem hann gat nú haldið áfram að sækja málið . Eftir konsert í Seyðisfjarðarkirkju . Ingimar Pálsson píanóleikari , Arndís Halla leiðsögu - og óperusöngkona , Örvar Már leiðangursstjóri og óperusöngvari . 1983 var auglýst eftir yfirmanni tónlistardeildarinnar í Perfoming Agrts í Jóhannesarborg og Ingimar sótti um stöðuna . Þá var hann kominn af stað með málið á hendur tryggingarfélaginu og betra væri að vera á staðnum svo hann sótti um stöðuna ásamt fjölda annarra . Svo fær hann símhringingu eftir nokkurn tíma og hann spurður hvort hann hefði enn áhuga á þessu starfi . Hann játti því og þar með var hann kominn með ágætar fastar tekjur ásamt því að hann tók að sér að spila á hótelum hér og þar því honum veitti ekki af peningunum til að greiða málskostnaðinn sem hafði hækkað dag frá degi . Ingimar hélt hjálparstörfunum áfram eins og hann gat . Sagði frá stöðunni eins og hún var Þegar Ingimar kom heim til Íslands á þessu tímabili var hann mikið spurður út í það hvernig lífið þarna úti væri . “ Ég sagði þá frá stöðunni eins og hún var og það var ekki allt fallegt . Fólk horfir gjarnan á hjálparstarf í Afríku með sérstökum gleraugum en kristniboðar eru bara menn eins og við . Meðal þeirra leynast auðvitað svartir sauðir eins og víðast þótt flestir séu sómafólk , ” segir Ingimar . “ Allt í einu var ég sjálfur orðinn einskonar syndahali og ég kunni ekki við það . En eitt get ég sagt með stolti að íslenska þjóðkirkjan var með kristniboðs - og hjálparststarf í Kenya á þessum tíma og er enn að vinna rosalega gott starf . Kristniboðarnir sem komu frá Íslandi á þeirra vegum höfðu mjög gott orð á sér . Mjög erfitt að reyna að skilja þetta samfélag Séð út um gluggann heima á Selfossi þar sem Ingimari líður vel . Ingimar segir að hluti af menningu Afríkubúa séu mútur . Þannig virki samfélögin einfaldlega og viðskiptin hafi lengi gengið fyrir sig með þeim hætti . “ Hvíti maðurinn á að borga og allir sætta sig við það , ” segir Ingimar . “ Þannig virkar samfélag þeirra . Úr þessu samfélagi koma Afríkubúarnir sem fyrirtæki hér heima hafa mætt og gert viðskipti við . Þarna liggur hluti skýringarinnar á vandræðum sem íslensk fyrirtæki hafa mætt í Afríku , ” segir Ingimar . “ Samfélögin eru vanþróuð og enginn möguleiki fyrir okkur að skilja þau nema dvelja langdvölum í landi þeirra . ” Spá heimamanna gekk eftir Ingimar fór út úr þessu máli með töluverðum halla fjárhagslega jafnvel þótt hann hafi unnið málið . “ Það gekk eftir sem heimamenn sögðu mér í upphafi að ég myndi aldrei fá neitt út úr þessu máli , hvernig sem það færi . Mér þótti niðurstaðan aftur á móti jákvæð af því hún hafði svo mikið fordæmisgildi fyrir heimamenn . Auk þess hafði ég með málinu sýnt minningu föður míns sóma .