Mest hefur verið fjallað um hirðfífl miðalda , og þá einkum þau sem voru í hirð konunga og drottninga Englands . Notuðust þeir aðallega við söng og frásagnir ýmiss konar en einnig sögðu þeir brandara , héldu boltum á lofti , framkvæmdu ýmsa loftfimleika og sjónhverfingar . Ýmsar frásagnir eru þó til um hirðfífl sem voru of hreinskilin af mati konunga og drottninga . Fyrri hópurinn fékk leyfi til að skemmta fólki , gagnrýna og hæða , og mætti því segja að um hæfileikaríka listamenn hafi verið að ræða . Hirðfífl hafa komið við sögu í bókmenntum , til dæmis í leikritum Williams Shakespeare ( 1564 - 1616 ) . Þegar Karl II. ( 1630 - 1685 ) komst til valda áratug seinna jókst hróður leikara aftur og má segja að nokkurs konar hirðfífl hafi aftur komið til sögunnar , þó þau hafi ekki formlega verið hirðfífl . Á 18. öld mátti einungis finna hirðfífl í Rússlandi , Þýskalandi og á Spáni en þá var tími þeirra að líða undir lok . Konungur Tonga , Taufa‘ahau Tupo IV. , skipaði hirðfífl árið 1999 og er það eitt af fáum dæmum um nútímahirðfífl . Nú á tímum mætti segja að leikhús , bíó og sjónvarp hafi tekið yfir hlutverk hirðfífla , bæði hvað varðar skemmtun og gagnrýni á ríkjandi öfl . Þó mætti segja að trúðar séu nokkurs konar nútímahirðfífl . Berglind er dósent við Menntavísindasvið Háskóla Íslands og formaður námsbrautarinnar Menntunarfræði og margbreytileiki . Rannsóknir hennar snúast um félagslegt réttlæti í menntun með áherslu á samverkandi áhrif stéttar , uppruna , kynferðis og sértækra menntunarþarfa á gæði og jafnrétti í uppeldi og menntun .