Miðvikudaginn 26. febrúar lögðu 40 Fjallafélagar á Kerhólakmb í Esjunni . Það er gaman að kynnast nýjum gönguleiðum á Esjuna en hluti hópsins hafði ekki farið þessa leið áður . Hún er nokkurn veginn jafnbrött alla leiðina og meira krefjandi en hin hefbundna leið á Þverfellshorn sem liggur upp að Steini . Gangan hefst í gilkjaftinum á Gljúfurdal sem liggur langt upp fjallið og teygir sig í norðaustur í átt að Þverfelllshorni . Á góðum degi er hægt að ganga í hring með því að ganga fyrst upp á Kerhólakamb , ganga austur eftir honum yfir á Þverfellshorn og koma niður Gljúfurdalinn og enda á sama stað . Það var blástur á uppleiðinni en engu að síður nokkuð hátt hitastig miðað við árstíma . Fyrst var staldrað við við " hólinn " sem mældist í 560 metra hæð skv siglingatækjum leiðsögumanna . Nokkrir ferðalangar voru tímabundnir og ákveðið var að einn farastjóri myndi fylgja litlum hóp niður aftur . Þarna var tekið að rökkva og í slíkum aðstæðum er mjög erfitt án GPS tækis að finna réttu leiðina niður í gilið þar sem gangan hófst . Það eru varasamir klettar á þeim slóðum . Snjólaust var upp í uþb 650 metra hæð en þá voru hálkugaddar settir undir og gerðu þeir sitt gagna enda hjarnið frosið og klaki inná milli . Í slíkum aðstæðum grípa gaddarnir nokkuð vel þó þeir hafi sínar takmarkanir . Hópnum hafði verið skipt upp og fór fyrsti hópurinn alla leið upp á hæsta punkt Kerhólakambs sem er í 852 m hæð . Næsti hópur lét sér nægja að fara upp á svonefnt Kambshorn sem er örlítið lægra en engu að síður góður og gildur " toppur " . Á niðurleiðinni var blíðskaparveður og stjörnubjart . Slökkt var á höfuðljósum ofan í gilinu þar sem kyrrðin réð ríkjum og horft upp í glitrandi himinhvolfið . Ferðalangar gengur ánægðir í bíla sína en ferðin tók um 3 klst og 20 mínútur í heildina .