Íslenskt mál og almenn málfræði - 01.01.1982 , Blaðsíða 185 Um méranir 183 Dæmið um gruna er af Austurlandi , sbr. nmgr. 5 hér að framan . Dæmið um lysta er úr bréfi frá Ólafi E. Johnsen ( sbr. nmgr. 7 ) , sem er fæddur 1809 í Mýrarhúsum á Seltjarnarnesi og ólst upp í Reykjavík og nágrenni . Hann var lengst af prestur á Stað á Reykjanesi . Erfitt er því að fullyrða , hvort telja eigi dæmið vest - firzkt eða af suðvesturhorni landsins . Dæmið um svima er austurskaftfellskt ( Magnús Bjarnason á Hnappavöllum ) . Dæmið um langa er frá Akureyri , sbr nmgr. 6 hér að framan . Dæmið um þrjóta er úr Austur-Barðastrandarsýslu , sbr. nmgr. 10 hér að framan . Þessi upptalning sýnir , að þessi fáu dæmi eru dreifð um landið . Pau leiða hins vegar ekkert í Ijós um það , hvort hraði breytingarinnar hefir verið hinn sami alls staðar . Munnlegar frásagnir ýmissa heimildar - manna minna benda þó til , að breytingin hafi orðið örari í þéttbýli en strjábýli . Smári ( 1920 : 101 ) segir : ,, Á útsuðurkjálka landsins ( Kjósar - og Gullbringusýslu ásamt Reykjavík ) er jafnaðarlega notað þgf. í stað þf. með sumum þessara sagna ( t . d. mér dreymir , langar , verkjar , munar um e-ð ) o . fl. " Ekki vefengi ég þessi orð Smára , en þau segja ekkert um , hvernig ástandið hefir verið í kaupstöðum úti um land . 2.3.4 Notkun rithöfunda Eg vil að lokum benda á , að helztu rithöfundar okkar á þessari öld hafa ekki notað méranir . Undantekningar , samkvæmt fyrr greindum heimildum mínum , eru tvær : Elías Mar notar mér vantar í Vögguvísu ( bls. 37 ) . Áreiðanlega er þetta gert af ásettu ráði til að ná tilteknum stílblæ . Dæmið sannar ekkert um málnotkun höfundar . HKL notar á einum stað e-m órar fyrir ( Vettv . : 362 ) , en á öðrum e-n órar fyrir ( Heimsl . 1 : 133 ) . Hann virðist því geta notað hvort sem er þf. eða þgf. með þessari sögn . Aðra persónuliði í þgf. hefi ég ekki fundið með ofan greindum 22 sögnum í seðlasafni Orðabókar Háskól - ans frá kunnum íslenzkum rithöfundum á 20. öld .