Fjölskyldan bjó fyrst á sveitasetri fjölskyldunnar en síðar í St. Pétursborg þar sem fjölskyldan umgekkst meðal annarra skáldið Dostojevskíj . ( O'Connor og Robertson , 1996 ) Sofia var aðeins 11 ára þegar veggirnir í herbergi hennar voru þaktir glósum úr fyrirlestrum Mikhails Ostrogradskis ( 1801 – 1862 ) um stærðfræðigreiningu . Ári síðar kynnti nágranni fyrir fjölskyldunni kennslubók í eðlisfræði sem hann hafði ritað . Faðir hennar vildi ekki leyfa henni að fara að heiman til að stunda háskólanám og konur í Rússlandi gátu ekki búið fjarri fjölskyldum sínum nema með skriflegu leyfi föður síns eða eiginmanns . Hún var útópíusósíalisti og þau hjónin ferðuðust til London og Parísar í pólitískum erindum . Bann öldungaráðs skólans við að hún sækti fyrirlestra varð til þess að hún naut einkakennslu Weierstrass í fjögur ár og varð henni þannig til happs . Vorið 1874 hafði Sofia ritað þrjár fræðigreinar sem Weierstrass mat allar hæfar sem doktorsritgerðir . Þrátt fyrir þetta fékk Sofia ekki starf við háskóla af ýmsum ástæðum en þó aðallega þeirri að hún var kona . Við tók sex ára tímabil biturleika þar sem svo virtist að hið eina sem henni stæði til boða væri reikningskennsla við stúlknaskóla . Sofia eignaðist dóttur árið 1878 en árið 1880 fór hún aftur að stunda rannsóknir í stærðfræði í vaxandi mæli . Vladimir eiginmaður Sofiu lenti í fjárhagskröggum og framdi sjálfsmorð vorið 1883 en þau höfðu þá verið skilin að borði og sæng í tvö ár . Sektarkennd sótti á hana og hún sökkti sér niður stærðfræðirannsóknir . Sofia hélt fyrirlestra í Stokkhólmi um hið nýjasta á sviði stærðfræðigreiningar og hún var einnig ritstjóri Acta Mathematica . Hún varð tengiliður við stærðfræðinga í París og Berlín og tók þátt í að skipuleggja alþjóðlegar ráðstefnur . Maksim var fjarskyldur ættingi Vladimirs Kovaleskis , fyrrum eiginmanns Sofiu , en Sofia tók upp samband við Maksim nokkru fyrir dauða sinn . Hún vill með því leggja sitt á vogaskálarnar til að þyrma lífi mannsins sem annars hefði verið sendur í þrælkunarbúðir og aldrei losnað þaðan lifandi . Árið 1886 , hlaut Sofia verðlaun frönsku vísindaakademíunnar , kennd við Bordin , fyrir ritgerð um snúning hlutar úr föstu efni um fastan punkt , Mémoire sur un cas particulier du problème de le rotation d'un corps pesant autour d'un point fixe , où l'intégration s'effectue à l'aide des fonctions ultraelliptiques du temps . Frekari rannsóknir um sama efni öfluðu Sofiu verðlauna sænsku vísindaakademíunnar árið 1889 og sama ár var hún kjörin bréfafélagi í keisaralegu rússnesku akademíunni . Síðasta útgefna verk Sofiu var stutt grein , Sur un théorème de M. Bruns , þar sem hún setti fram einfaldari sönnun á setningu Bruns . Snemma árs árið 1891 , þegar Sofia stóð á hátindi getu sinnar og orðstírs , lést hún af völdum inflúensu og lungnabólgu í kjölfar hennar . Sigurjón Baldur Hafsteinsson er prófessor í safnafræði við Félags - og mannvísindadeild Háskóla Íslands . Rannsóknir Sigurjóns Baldurs hafa meðal annars snúið að viðhorfi Íslendinga til dauða og sorgar , en þau viðhorf eru tengd félagspólitískum breytingum sem orðið hafa á Íslandi á undanförnum þrjátíu árum .