Senn koma jólin og eflaust eru margir farnir að huga að undirbúningi þeirra . Í upphafi aðventu fer jólaverslunin að lifna , laufabrauð , konfekt og smákökur kitla bragðlauka landsmanna og jólaljósin skína skært um stræti og torg . Það styttist einnig í komu jólasveinana , en yfir þeim hvílir ákveðin dulúð og leynd . Helst er haldið að varnarþing íslenskra jólasveina sé í Dimmuborgum . Eftir helgina munu þeir einn af öðrum taka að tínast til byggða . Samkvæmt sérkjarasamningi íslenskra jólasveina skal Stekkjastaur , sá fyrsti koma til byggða aðfaranótt 12. desember ár hvert . Allir launþegar þurfa að vera meðvitaðir um réttindi sín og og skyldur , en í fylgiskjali A með samningnum segir að jólasveinar skuli fara í bað einu sinni á ári . Að því loknu skuli þeir vitja íslenskra barna og færa þeim gjafir í skóinn , hafi þau til þess unnið . Réttindi jólasveina eru aftur á móti þau að Grýla móðir þeirra í samráði við hundlatan heimilisföðirinn , Leppalúða , ábyrgist að þeir séu sæmilega til fara . Einnig að eftir hátíðirnar megi þeir kýla vömbina að vild og liggja að því loknu á meltunni þar til líða fer að næstu jólum . Sannir íslenskir jólasveinar klæðast eins og margir vita gömlu íslensku bændafötunum , líkt og þjóðin klæddist á 18 - 19 öld . Þau eru unnin úr íslenskri prjónavoð , ull , skinni og gæru . Tölurnar á fatnaði þeirra bræðra eru handunnar úr horni , beini eða tré . Litirnir eru einnig rammíslenskir , en þeir eru byggðir á íslenskum jurtalitum . Það voru Kristín Sigurðardóttir og vinkona hennar Ragnheiður Kristjánsdóttir sem aðstoðuðu Grýlu og umboðsmenn íslensku jólasveinanna fyrir allmörgum árum , við að hanna og sauma föt á þá . Fréttamaður heimasíðu Framsýnar leit við hjá Kristínu á dögunum , en hún býr í Tjarnarborg í Ljósavatnsskarði . Kristín sem er félagsmaður Framsýnar , starfaði lengi sem skólaliði við Stórutjarnaskóla . Hún er ekki lengur á vinnumarkaði , en grípur gjarnan í saumaskap fyrir Grýlu gömlu , sem orðin er þreytt á að bæta föt sona sinna , enda margir þeirra annálaðir fataböðlar . Kristín segist ekki telja það eftir sér að lagfæra fatnað sveinanna , eða jafnvel sauma nýjan , því það sé mikilvægt að þeir séu hlýlega búnir , því ekki megi þeir veikjast í upphafi jólavertíðarinnar . En það eru ekki eingöngu lifandi jólasveinar sem Kristín leggur metnað sinn í , heldur framleiðir hún eftirmyndir íslensku jólasveinafjölskyldunnar og eru þau uppábúin í vaðmálsföt og sauðskinnskó . Sveinkarnir hennar Kristínar eru víðförlari en almennt gengur og gerist meðal íslenskra jólasveina , þeir skipta orðið hundruðum og hafa dreifst um allan heim . Hver þeirra hefur sín sérkenni , þeir eru safngripir og ekki síður fínir í tauinu en frændur þeirra í Dimmuborgum . Jólasveinarnir okkar þrettán , ásamt Grýlu , Leppalúða og húsdýri þeirra , jólakettinum hafa lengi átt þátt i að móta jólahefðir íslendinga með einum eða öðrum hætti . Framganga sveinkana hefur mildast með árunum , hafa þeir bætt hegðun sína og munnsöfnuð og óknyttir þeirra og uppátæki heyra nú nánast sögunni til . Jólakötturinn er orðinn gamall og lúinn , hefur í dag lítinn áhuga á börnum og kúrir heima í bólinu hjá Leppalúða . Þessi ágæta fjölskylda er þáttur í menningararfi okkar Íslendinga , er dæmi lifandi hefðir sem ber að varðveita . Aðstendendur fjölskyldunnar í Dimmuborgum , jafnt Kristín sem aðrir er hafa lagt þar hönd að verki eiga miklar þakkir skyldar fyrir að vekja athygli á þessum arfi , byggja úr honum menningartengda ferðaþjónustu og skapa með því atvinnu fyrir Þingeyinga . Myndir : Edda Bjarnadóttir og Ósk Helgadóttir sem auk þess tók saman þessa skemmtilegu frétt .