Tjarnarbíó tekur vel á móti Lísu og Lísu frá Akureyri , endurraðar í salnum þannig að áhorfendur sitja allt í kringum þær . Þær eru umkringdar gestum sínum og fer vel á því . Á myndum frá Akureyrarsýningunni má sjá að þessi uppröðun breytir nokkru , hér hafa þær til dæmis enga veggi til að hengja myndaprops á , og svo mundu þær ekki alltaf eftir því að leika hringinn . Hvorugt þessara atriða kemur þó verulega að sök , og verði sýningin eins vinsæl og troðfullur salur í gær benti til þá venjast þær fljótt þessum nýju aðstæðum . Leikverkið Lísa og Lísa er eftir írsku skáld - og leikkonuna Amy Conroy og var frumsýnt í Dublin 2010 . Það fjallar um tvær bernskuvinkonur sem hittast aftur ungar konur og verða ástfangnar . Þær eru nú , þegar þær segja sögu sína , komnar vel á sjötugsaldur og hafa því lifað tímana tvenna , laumuspil framan af en smám saman eintóm þægilegheit . Tilefni sýningarinnar er beinlínis það að þær voru staðnar að kossaflensi í kjörbúð og voru beðnar að koma fram og segja frá sér , öðrum til upplýsingar og skemmtunar . Lísa Sveins ( Saga Jónsdóttir ) var treg til þess í fyrstu , hún er hlédræg og stillt , en Lísa Konráðs ( Sunna Borg ) var strax uppveðruð ; það er hennar eðli . Sagan sem þær segja er hvorki verulega viðburðarík né dramatísk . Hún minnti á að það hefur alltaf þótt sjálfsagt mál að tvær konur byggju saman . Það var viðurkennt og algerlega leyfilegt sambúðarform . Þetta gátu verið frænkur , systur , mæðgur , ekkjur , vinkonur ; auðvitað þurfti ekkert kynferðislegt að vera við slíkt . Þetta hefur alltaf verið erfiðara fyrir karla – nema þá náin skyldmenni . Lísa og Lísa ráku sig helst á óþægileg horn hjá sínum nánustu sem vonuðust til að þær giftu sig og eignuðust börn . Raunar var Lísa Sveins gift , hún fór ekki að búa með Lísu Konráðs fyrr en hún var orðin ekkja , en það varð hún snemma . Og barnlaus . Það er afskaplega notalegt að heyra þær tala um sjálfar sig og líf sitt saman . Þetta eru hvort tveggja sjarmerandi konur sem stafa frá sér hlýju og gleði og þær runnu svo skemmtilega saman við hlutverkin sín að maður þurfti að taka í hnakkadrambið á sér við og við og minna sig á að Saga og Sunna væru ekki Lísa og Lísa ! Þetta er falleg vinna hjá leikkonunum og leikstjóranum , Jóni Gunnari . Karl Ágúst Úlfsson þýðir verkið og staðfærir það á Akureyri . Mér fannst það takast prýðilega yfirleitt , það er kannski ekki svo mikill munur á stórum og minni bæ á Írlandi og Íslandi . Þó get ég vel ímyndað mér að Lísa og Lísa hefðu þurft að takast á við meiri fordóma í upprunalandinu en hér heima . Bara eitt atriði truflaði , það er þegar þær missa vini sína , sem heita enskum nöfnum og eru líklega amerískir . Þær höfðu kynnst þeim í utanlandsferð og segjast heimsækja leiðið þeirra á hverju ári . Á maður þá að trúa því að þær fari frá Akureyri á sama stað erlendis árlega ? Leikmynd Móeiðar Helgadóttur er huggulegt alrými , stofa , borðstofa og eldhús , og svolítið ýkt ljósahönnun Þórodds Ingvarssonar ýtti undir tilfinningasemi verksins . Að öllu samanlögðu er þetta indæl sýning sem minnir okkur á fjölbreytileika mannlífsins bak við hversdagslega framhlið . Silja Aðalsteinsdóttir