Hún verður svo heiftarlega ástfangin af Jason að hún drepur sinn eigin bróður sem veitir þeim eftirför á flóttanum úr landi og á því aldrei afturkvæmt til heimalands síns . Jason kann illa við valdalaust og ótryggt líf innflytjanda og flóttamanns og hefur ákveðið að skilja við Medeu og kvænast dóttur konungs ( Lovísa Ósk Gunnarsdóttir ) til þess , altént í orði kveðnu , að tryggja líka viðunandi lífskjör Medeu og barnanna . Leikritið er snilldarlega hugsuð og samin rökræða um réttlæti hefndarinnar . En afturgengin ást er þaðsem er nú kölluð hefnd . Á öðrum enda gangsins eru híbýli Kreons konungs , ljósleit og björt að yfirbragði , með alls konar styttum og öðrum munum sem minna á gríska fornöld , á hinum endanum eru drungaleg híbýli flóttakonunnar Medeu með óskipulögðu dóti hennar beint úr flutningagámnum . Þó lækkaði Kristín Þóra sig aðeins um of í lokaræðu sinni þannig að ég missti af einstaka setningu . Þessi stillti bragur dregur úr harminum og það er eflaust með vilja . Við eigum að njóta þessarar sýningar með vitinu , ekki tilfinningunum . En það er auðvitað engu líkt að við skulum geta horft á svona gamalt verk á okkar dögum og finnast það koma okkur við – jafnvel sérstaklega nú um stundir . Silja Aðalsteinsdóttir