Mér fannst dauðinn vera nálægur sem sagt , og þetta var mér erfitt ferli . Í næsta tíma hjá Soffíu , þar sem við hjónin mættum fyrst saman , spurði hún mig hvort ég væri áhugasöm um heimafæðingar , en hún fann það á sér einhvern veginn . Einhvers staðar var ég hrædd við að eiga ekki möguleika á mænudeyfingu , en eftir að hafa lesið mikið þá vissi ég að ef ég leyfði óttanum ekki að ráða þá myndi þetta ganga mjög vel . Þær sögðu að munurinn væri sá að það að eiga á spítala fæli í sér að þú færir á vettvang heilbrigðisstarfsfólksins , en værirðu heima þá væri því öfugt farið . Ég fór í langan göngutúr sama dag og í bumbupartí hjá Auði og var aktíft að koma líkamanum í réttan gír . Einbeitti mér að því að taka eftir öllu fallegu , hugsaði fallega , og fagnaði hríðunum . Oftast dugði það fyrir hverja hríð en stundum þurfti ég tvær svona andanir . Þetta hjálpaði gríðarlega og mér fannst ég vera kynþokkafull þegar ég hreyfði mig . Þessi helgimynd hjálpaði . Ég vissi hver Kristbjörg væri bara af orðspori og treysti henni algjörlega , og kveið því engu þrátt fyrir forföllin . Eftir þetta var eins og hríðarnar færu í þriðja gír , allt af stað ! Þvílíkt sem þetta reyndi á ! Enda er opnunin í útvíkkun í eðli sínu kynferðisleg , líkt og að geta stundað kynmök og upplifað þau hrikalega sársaukafull , eða ofsalega ánægjuleg . Ég eyddi engri orku í kvart eða öskur . Haha , það var ótrúlega fyndið að ég hefði getað streist á móti þessari þörf af pempíuskap einum . . Þær gengu svo frá öllu og skiptu um á rúminu í rólegheitunum , og voru hjá okkur í fjórar klukkustundir í viðbót . Mæli með þessu fyrir allar áhugasamar . Ég man ekki hvaða ljósmæður voru með mér í fyrstu fæðingu , myndi ekki þekkja þær aftur , en ég fór í gegnum þrjú vaktaskipti þá . Þegar hún kom aftur var ég komin á fætur og tók á móti henni og knúsaði hana fast . Ég var síðan komin strax á ról og gat farið á hjóli á þriðja degi að sækja stóru systur á leikskólann . Mér fannst ég vera mun fyrr að jafna mig en síðast og var líka ótrúlega stolt af sjálfri mér .