Um von , fegurð og mikilvægi þess að hægja á sér . Von er að faðma hið óþekkta og óþekkjanlega , skrifar rithöfundurinn Rebecca Solnit . Vonin er ólík fullvissu þeirra bjart - og svartsýnu , sem eru ýmist viss um að allt fari á besta veg eða til fjandans , en afsaka sig um leið frá því að gera eitthvað . Solnit skilgreinir vonina með því að segja hvað hún er ekki : Sú trú að allt sé í lagi – í stað þess að vera ákall um að hrinda því í framkvæmd sem við vonumst eftir . Árið sem senn er á enda , er líklega það ár sem við upp til hópa gátum ekki lengur lokað augunum fyrir loftslagsbreytingunum sem mannkynið ber ábyrgð á . Það á að minnsta kosti við mig sjálfa . Fram að þessu hef ég líklega alltaf fallið í hóp ýmist bjart - eða svartsýnisfólks , það fór bara svolítið eftir því hvernig ég var stemmd hverju sinni , og með því gerði ég einmitt það sem Rebecca Solnit talar um ; það er að segja , taldi mig ekki þurfa að gera neitt sérstakt . Svo hætti ég að líta undan og greip þess í stað í vonina ; meiri skilning og verkfæri til að hrinda voninni í framkvæmd . Í kjölfarið heyrði ég í breska rithöfundinum Dougald Hine , sem hefur lifað og hrærst í loftslagsmálum síðastliðin ár samhliða því að sinna margvíslegu menningarstarfi í Bretlandi og Svíþjóð . Dougald hefur fyrst orð á því hvernig við sem samfélag skiljum ekki lengur á milli vandamáls og vanda . Vandamál er eitthvað sem til er lausn á , það er röð framkvæmda sem leysa vandamálið og koma hlutunum aftur í samt horf . Við vanda er hins vegar ekki til lausn , hugsanlega getum við mildað hann en fyrst og fremst krefst hann þess að við lærum að lifa með honum . Dauðinn er dæmi um vanda . En það er einmitt það að ekki sé til lausn við honum sem gefur okkur rými til að nýta það sem við höfum , sjálft lífið , þangað til að dauðinn sækir okkur heim . Það sama á við um loftslagsbreytingar . Þær eru ekki vandamál sem við leysum með því að hætta að borða kjöt og hjóla í vinnuna í nokkra áratugi , þar til við náum kolefnishlutleysi í nokkur ár og getum þá aftur vikið til sama lífsstíls og við lifum núna . Heldur eru þær vandi sem krefjast þess að við endurhugsum flest , ef ekki öll okkar kerfi , hegðun og hugsanir til frambúðar , “ segir hann . Við vanda er hins vegar ekki til lausn , hugsanlega getum við mildað hann en fyrst og fremst krefst hann þess að við lærum að lifa með honum . „ Þessari vitneskju , um að ekki sé til lausn við loftslagsbreytingum , fylgir ákveðið myrkur , “ segir Dougald og heldur áfram . „ Myrkur sem getur orsakað afneitun , doða eða loftslagskvíða . “ Það er hér sem hann færir rök fyrir því að fegurð sé órjúfanlegur hlekkur í því að læra að lifa með loftslagsbreytingum . „ Sama hvenær eða hvar við lítum á mannkynssöguna , þá hefur fegurð alltaf verið órjúfanlegur þáttur af menningu okkar . Flestir forfeður okkar lifðu í mun meiri hörku en við höfum þurft að lifa við en fundu samt tíma fyrir fegurðina . Hún hjálpar okkur að höndla harðneskju lífsins , finna merkingu í erfiðum aðstæðum . “ Vitnum áfram í hann : „ Fegurðin felst til að mynda í því að hægja á okkur í rýmum þar sem við komum saman í hóp og eigum samtal . “ Hann vísar í breska leikskáldið Chris Goode sem segir að „ staðan sé sjaldnast sú að við vitum eða vitum ekki nægilega mikið , heldur að við höfum ekki skapað rými til að vita virkilega það sem við vitum . Til að meðtaka allar staðreyndirnar án þess að fallast í örvæntingu , eða afneitun . “ Dougald heldur áfram . „ Samtalið þarf ekki að vera stærra en sá fjöldi fólks sem getur setið saman við eldhúsborð og borðað máltíð saman . Nægilega náið til að leyfa okkur að handfjatla allar þessar staðreyndir sem við fáum í fjölmiðlum og þannig að okkur líði virkilega vel saman . Mér þykir þetta mikilvægt núna þegar við erum að rekast á raunveruleika loftslagsbreytinga , það er að segja að við sköpum rými til að hægja á okkur , til þess að geta tekið góðar ákvarðanir andspænis þeim vanda sem við stöndum frammi fyrir . Og til þess að gera þetta allt saman bærilegt , verður fegurð að vera órjúfanlegur hluti af þessu ferli . Og til þess að gera þetta allt saman bærilegt , verður fegurð að vera órjúfanlegur hluti af þessu ferli . Hvernig samræmum við þörfina á því að hægja á okkur á sama tíma og við gerum okkur grein fyrir því hversu aðkallandi aðgerðir eru ? Ég spyr Dougald enn frekar út í áhersluna á að hægja á sér , sem hljómar þversagnarkennd , nú þegar við virðumst sífellt vera að missa af tækifærum til að milda áhrif loftslagsbreytinganna . „ Fólk á oft erfitt með að heyra mig leggja áherslu á að við ættum að hægja á okkur og skapa rými fyrir þessi samtöl og dvelja í myrkrinu . Hvernig samræmum við þörfina á því að hægja á okkur á sama tíma og við gerum okkur grein fyrir því hversu aðkallandi aðgerðir eru ? Það er svo mikið sem við þurfum að gera , og við þurftum helst að hafa gert það í gær . Við höfum ekki tíma , hefur verið eitt af einkunnarorðum loftslagsbaráttunnar að undanförnu . En hvað er það sem við verðum helst að gera ? Helst þurfum við að gera minna af öllu sem við erum að gera núna . Þetta snýst ekki um meiri „ græna “ neyslu , heldur minni neyslu á allan hátt . “ Hér minnist hann á hvernig orðið sjálfbærni hefur hægt og rólega skekkst . „ Sjálfbærni endar oft á að þýða að við ætlum að gera það sjálfbært að lifa þeim lífsstíl sem við , ofurlítill hluti mannkyns , lifum í dag . Eins og það sé bæði mögulegt og æskilegt að lifa okkar lífsstíl . Ef við höldum því fram að það sé mögulegt erum við í algjörri afneitun um hið eiginlega vistspor lífsstíls okkar . En það er ekki einu sinni víst að lífsstíll okkar sé æskilegur - með sinni ofurneyslu og hraða - enda sjáum við neikvæðar vísbendingar í vestrænu samfélagi , aukna fíkn , einmanaleika og slæma andlega heilsu um að þetta sé kannski ekki eins æskilegt og við héldum . “ Í leit minni að skilningi og verkfærum til að hrinda voninni í framkvæmd , hef ég ekki getað horft framhjá þeim jákvæðu samlegðaráhrifum sem fylgja mismunandi aðgerðum tengdum loftslagsmálum . Það að hægja á sér og aukin geta til að ræða um líðan okkar eru ekki einungis tól til að milda loftslagsbreytingar , heldur hafa þau líka jákvæð áhrif á geðheilsuna . Minni neysla verður að minna rusli og aukin áhersla á hringrásarhagkerfi gefur okkur rými til að nýta ruslið . Matarúrgangur getur orðið að lífrænum áburði , sem nýtist í ræktun og landgræðslu , sem veldur ekki einungis aukinni kolefnisbindingu í jarðvegi heldur stuðlar að endurheimt vistkerfa og aukinni líffræðilegri fjölbreytni . Með því að keyra minna , bætum við ekki einungis loftgæði , heldur sköpum við forsendur fyrir bættri andlegri og líkamlegri heilsu sökum aukinnar hreyfingar . Og svona má halda lengi áfram - en ætli það sé ekki í þessum samlegðaráhrifum sem ég finn vonina helst vaxa . Hvað ef ný kerfi , ný hugsun , hegðun og lífstíll sé okkur fyrir bestu á alla vegu .