Stuttu síðar stendur Glaumbæjarherliðið úti á tröppum í blárri morgunkyrrðinni og andar að sér tæru loftinu . Það er dálítið svalt í forsælunni , en einkar gott að soga að sér þetta ferska , ósýnilega efni jafnvel betra en drekka kók . Þó stendur það fyrir sínu . Við erum öll fremur ósjálega klædd . Það er nú einu sinni þannig , að þegar á að mála , er ekki farið í sparigallann . Þá grafa menn upp útþvældar flíkur , sem einhverra hluta vegna hafa sloppið við ruslatunnuna . Til dæmis eru stelpurnar í trosnuðum peysum eða skyrtum af pabba . Mamma er í götóttum regnstakk og ég í gamalli úlpu af Sædísi . Pabbi er enn einu sinni kominn í „ einkennisbúninginn “ , en svo nefnir mamma bláu úlpuna . Þetta hlýtur að verða hennar síðasta ferð . Við líkjumst því fremur trúðum en venjulegu fólki . Það gerir ekkert til . Við ætlum að vinna „ þjóðþrifaverk “ , segir pabbi , hvað svo sem það merkir . Það er örugglega eitthvað gott . Að mála hús , er að gera þau fallegri en þau voru áður . – Þau eru eins og kvenfólkið . Þurfa málningu við og við , segir pabbi ertnislega við mömmu . Hún bara brosir . Pabba tekst sjaldan að koma henni úr jafnvægi . Já , eftir tvo , þrjá daga , getur enginn talað lengur um ryðguðu fjárhúsin í Glaumbæ , Bjargi er líklega réttara að segja . Mamma og stelpurnar hafa sett upp bleika gúmmíhanska , ég græna fingaravettlinga en pabbi er berhentur .