Vatnaveiði á Íslandi bíður okkur yfirleitt upp á tvær tegundir vatnafisks ; urriða og bleikju . Formsins vegna verð ég að nefna laxinn líka , en fæstir raunsæir veiðimenn leggjast í vatnaveiði til að fanga lax . Laxinn er kræsnastur allra laxfiska hvað varðar hitastig vatns og súrefnisinnihald , vill hlýtt og auðugt vatn en urriðinn sættir sig við aðeins kaldara vatn með minna súrefni . Nægjusömust er bleikjan , sættir sig við kaldara vatn og mun lélegra fæði . Talið er að urriðinn gefi eftir þegar fæða er af skornum skammti og leitar hann þá oft nýrra heimkynna . Þetta virðist stangast á við þá staðreynd að urriðinn er svo kallaður óðalsfiskur , þ.e. hann helgar sér oft óðal í vatninu þaðan sem hann hreyfir sig eins lítið og unnt er . Bestu óðulin er eru oft setin af stærri fiskum sem verja þau með kjafti og klóm fyrir ungliðunum sem vilja tryggja sér sem mesta fæðu með sem minnstri fyrirhöfn . Þannig vill það til að ef við finnum gott óðal og krækjum í þann stóra , þarf ekki að líða langur tími þar til við náum öðrum urriða á sama stað . Oft er þá um aðeins minni fisk að ræða , m.ö.o. ungliði sem sætti færis að komast að góðu óðali þegar við höfðum krækt í fyrrum húsbóndann . Það er mín reynsla að innan við 1 klst. frá því að maður tók þann stóra er nýr aðili sestur að óðalinu . Innan þessa klukkutíma er oft hægt að egna fyrir ungliðana sem berjast um óðalið . Komi urriðinn ekki upp um sig með uppitökum getur verið ótrúlega erfitt að finna hann , jafnvel í litlum vötnum . Engar uppitökur geta gefið okkur vísbendingu um að hann sé í öðru æti en við yfirborðið og koma þá smáfiskar og síli til greina . Eitt verðum við þó að hafa í huga , óðal hvers urriða er oftast ekki stórt í sniðum , mögulega 15 - 20 m í þvermál , hugsanlega 50 m spilda meðfram vatnsbakkanum sem hann nýtir sér til fæðuöflunar ( Kort – A ) . Ekki er nú verra ef einhver gróður er á landareigninni þar sem hann getur falið sig að deginum til og skotist í veiðiferðir þegar skyggja tekur . Bleikjurnar á Íslandi skiptast í fjögur afbrigði ; dvergbleikju , murtu , kuðungableikju og sílableikju . Það er óvíða sem öll afbrigðin fjögur koma saman í einu vatni , en eitt þeirra er þó Þingvallavatn . Síðast nefnda bleikja , sílableikjan er næstum eins mikill ránfiskur og urriðinn enda stærst allrar bleikju . Hún leggur sér til munns síli og seyði annarra tegunda , liggur almennt mjög djúpt í vötnum innan um gróður og sætir lagi að hrifsa smáfisk sem syndir hjá . Kuðungableikjan sækir meira í smádýr ; bobba , krabbadýr , kornátu og vatnsfló auk flugna á öllum þroskastigum . Sumir ganga svo langt að segja að bleikjan éti nánast allt sem að kjafti kemur , sem er auðvitað bara skemmtilegt fyrir okkur fluguveiðimennina því þá höfum við úr nánast óendanlegum fyrirmyndum af flugum að velja . Þegar kemur að dvergbleikjunni er einfaldast að segja að hún heldur sig á minna dýpi en murtan , étur aðallega bobba og smágerð krabbadýr á meðan murtan heldur sig í öllum vatnsbolnum og telst til sviflægra fiska . ‚ Sjaldan er ein bleikja stök ‘ snéri einhver útúr málshættinum og þetta má alveg til sannsvegar færa . Á meðan urriðinn heldur sig heima við , er bleikjan á sífelldu iði og flakkar um vatnið í torfum , einstaklega félagslynd og hefur orðið uppvís að töluverðum ferðalögum sé hún á eftir æti . Þegar maður lendir í svona bleikjuskoti getur verið á í hverju kasti og svo , ekkert . Ekki örvænta , það getur verið stutt í næstu torfu . Bleikjan á það einnig til að liggja á grynningunum og úða í sig smádýrum , svo fremi hún telji sig örugga . Oft þyngist í bleikjunni þegar kemur að hrygningu og hún leitar á meira dýpi . Fiskur verður seint talinn til skörpustu lífvera þessa heims . Að nokkru leiti má líkja fiski við hvítvoðung . Eðlishvötin ræður mestu um atferlið , hvíld tekur við af athöfn , svengd kallar á fæðu , áreiti er svarað með gagnárás og forvitninni er oft svalað með því að smakka á hlutunum . Þetta getum við nýtt okkur í veiði . Fiskur tekur flugu af þremur ástæðum ; svengd , forvitni eða árás gegn einhverju sem hann telur ógna sér .