Tundurdufl hafði sprungið utan undir háum klettum tangans . Þar var aðdýpi . Það hafði borgið lífi Benna , að hann hafði verið staddur niðri í djúpum skorningi sem skar tangann þveran rétt ofan kofans . Sprengjubrot höfðu samt náð að tæta af honum hægri höndina . Hann hafði einnig misst sjón á báðum augum . Nú lék Benni ekki skrýtna karla , tók ekki þátt í vegagerð eða ránsferð í kartöflugarða . Síðustu árin hafði Daníel lítið fylgst með líðan hans . Hann hafði fjarlægst . Kom ekki lengur með strandferðaskipinu , galvaskur , háðskur , neyðarlegur , höfðinglegur með fulla vasa af karamellum . - Hann er að læra blindraletur . Þá getur hann lesið bækur eins og við , sagði Nonni . - Nei , ekki eins og við . Aldrei , svaraði Daníel . - Þ-Það er ýmislegt gert fyrir þetta fólk , ef það gefst ekki upp . Benni mun aldrei gefast upp . Hann er að læra á harmóníku , píanó og gítar . Ekki gerum við það . Kannski hafði Nonni rétt fyrir sér , en Daníel var ekki sáttur við þessa ráðstöfun almættisins . - Það geta enn sprungið tundurdufl . Enginn er óhultur , sagði Daníel eftir stundar þögn . Nonni kinkaði kolli . - Það sprakk eitt í trolli hjá togara . Það slasaðist enginn , en togarinn sökk , sagði hann . - Menn verða að berjast , sagði Daníel . - Berjast ? - Já , gegn öllum Hitlerum . - Hann er dauður . - Hann deyr aldrei , ef menn berjast ekki . Vilt þú ekki berjast ? Daníel horfði opnum , gráum augum á Nonna og hann greindi í augnaráðinu einhvern trylling , eitthvert hatur . - Auðvitað vilja allir frið ... - Þú vilt ekki berjast ? - Láttu ekki svona , Danni . Við viljum lifa í friði , líka Benni sem hlotið hefur örkuml . Hann kemur vonandi bráðum – til að skemmta okkur . Við þessi orð var sem slokknaði á Daníel . Hann laut höfði og táði mosa milli fingranna . Það var tekið að bregða birtu . Ljósin á Hornvitanum greindust vel , þrjú leiftur á ellefu sekúndna bili . - Hann er víst ótrúlega duglegur , já , og líkur sjálfum sér , sagði Nonni lágt . Þeir risu á fætur og mæltu fátt það sem eftir var ferðar . Á leitinu skildu leiðir . Daníel hélt inn og niður mýrina , leiðina sem hann hafði farið , þegar hann gekk í skólann að Hvammi . Hann reyndi að ganga blindandi . „ Hann er víst ótrúlega duglegur , já , og líkur sjálfum sér . “ Daníel fannst sem jörðinni væri kippt undan fótunum , bar fyrir sig hendurnar og opnaði augun . Ótrúlega líkur sjálfum sér . Segði kannski brandara . Hvernig gæti hann það ? Til viðbótar blindunni , vantaði hann hægri höndina . Blindan var samt verri , hlaut að vera það . Það versta er gat hent . „ Hann er víst ótrúlega duglegur , já , og líkur sjálfum sér . “ Daníel lokaði augunum á ný . Missti fljótt áttir . Reikaði í spori , þar til hann féll endilangur í leirkeldu . Er hann kom heim , horfði frændi á hann fullur undrunar – en spurði einskis .