Fyrsti meiri háttar ávöxtur slíkrar söfnunar hér á landi var safn sem Jón Árnason ( 1819 - 1888 , fyrri mynd ) tók saman og kom út í tveimur bindum í Leipzig 1862 og 1864 : Íslenzkar þjóðsögur og æfintýri . Ólæs fjöldinn var lítt bundinn af slíkum tískusveiflum og breytti ekki sögum sínum og kvæðum í takt við bókmenntasöguna . Má þar nefna Annálabrot og Undur Íslands eftir Gísla Oddsson Skálholtsbiskup ( 1593 - 1638 ) , latínukvæði eftir séra Þorstein Björnsson ( d. 1675 ) , Noctes Setbergenses , með ýmsu þjóðtrúarefni , rit Jóns Guðmundssonar lærða ( 1574 - 1658 ) sem fjalla meðal annars um álfa , ritgerð Björns Jónssonar á Skarðsá ( 1574 - 1655 ) um rúnir , og galdramannasögur „ Ólafs gamla “ ( líklega dulnefni Jóns Eggertssonar ( 1643 - 1689 ) ) frá miðri öldinni ( sem Bjarni Einarsson gaf út í Munnmælasögum 17. aldar ) . Sérstaklega skal bent á eftirtalin svör : Gísli Pálsson er prófessor í mannfræði við Háskóla Íslands . Rannsóknir hans hafa spannað breitt svið , allt frá íslenskum fornbókmenntum til nútíma erfðafræði . Gísli hefur í ritum sínum fjallað um mörg viðfangsefni , oft á mörkum ólíkra fræðigreina , svo sem kvótakerfið , nafnahefðir og líftækni .