Sunnudaginn 7. júní ber að þessu sinni upp á þrenningarhátíð . Þrenningarhátíðin er síðasta hátíð þess hluta ársins sem við í kirkjunni gjarnan köllum hátíðartímabilið . Það tímabil hefst með aðventunni , síðan koma jól , páskar , uppstigningardagur , hvítasunna og loks þrenningarhátíðin . Nafn þrenningarhátíðarinnar er dregið af því að Guð birtist okkur á þrennan hátt , sem þrjár persónur . Þessi birting Guðs í heiminum hefur frá fornu fari verið kölluð heilög þrenning . Þar er Skaparinn að störfum , sem eins og hin blíðasta móðir gefur okkur lífið , sem viðheldur lífinu , og sem elskar okkur eins og við erum hvert og eitt með öllum okkar kostum og göllum . Þannig er Guð bæði Faðir okkar og móðir – skapari okkar . En Guð er ekki bara einhver fjarlægur sköpunarmáttur sem stjórnar stjörnum og sólkerfum . Þar sýnir hann okkur að hann er sá Guð sem elskar okkur það mikið að hann er tilbúinn til þess að gefa líf sitt fyrir okkur , tilbúinn til þess að deyja fyrir okkur á krossi . En hvar mætum við þessum Guði í dag ? Hann er nærri þegar barn er skírt , þegar ungmenni fermist , þegar hjónaefni eru vígð saman í hjónaband og þegar við kveðjum látinn ástvin . Andi Guðs er eins og andi ástarinnar sem ríkir milli tveggja elskenda .