Tvísöngur er iðulega talinn með merkari tónlistarhefðum Íslendinga fyrr á öldum . Þó hefur fátt varðveist af slíkum lögum í handritum frá því fyrir siðaskipti . Handritsbrotið AM 687 b 4 to er með merkustu heimildum um slíkan söng þótt það sé smátt í sniðum , ekki nema tvö samföst blöð eða eitt tvinn í smáu broti , 16.8 x 11.4cm . Frá sautjándu öld er varðveittur aragrúi pappírshandrita sem geyma uppskriftir miðaldatexta . Í sumum tilvikum eru handritin ómetanleg vegna þess að forritin hafa glatast eftir að skrifað var upp eftir þeim . Önnur hafa lítið sem ekkert textagildi því að eldri forrit þess eru varðveitt . Aðventa eða jólafasta hefst á fjórða sunnudegi fyrir jóladag og stendur því sem næst fjórar vikur . Bæði orðin , aðventa ( kvk. ) og jólafasta ( kvk. ) , um þennan tíma hafa tíðkast í íslensku frá fornu fari eins og dæmi í safni fornmálsorðabókarinnar í Kaupmannahöfn ( ONP ) vitna um . Það vekur nokkra furðu að „ hreinræktuð “ kvæðahandrit með veraldlegum kveðskap og rímum er vart að finna í eigu kvenna á 17. öld . Yfirleitt er kveðskapur af þessu tagi í handritum með öðru efni , sögum og einkum trúarlegum kveðskap . Sigríður Erlendsdóttir ( f. Áhugi á örnefnum er oft nátengdur áhuga á fortíðinni . Þetta sést þegar í elstu ritum okkar , Landnámu og Íslendingasögum þar sem örnefni sem þekktust á ritunartíma eru notuð til að varpa ljósi á og staðfesta atburði sem gerðust löngu fyrr . Oft reyndu fornfræðingar 19 . Í Íslenskri nútímamálsorðabók er sögnin knésetja skilgreind á eftirfarandi hátt : „ gera ( e-n ) óvirkan , yfirbuga ( e-n ) “ . Skilgreiningar í orðabókinni er m.a. byggðar á notkunardæmum úr texta - og gagnasöfnum þar sem safnað hefur verið saman dæmum úr íslensku ritmáli , aðallega textum sem komið hafa út frá árinu 2000 .