Auglýsing Um sýningu Þjóðleikhússins verður það einkum sagt að leikhústæknin bæði ber af og ber sýninguna sem slíka ofurliði . Það sjónarspil kostar á endanum bæði ástina hans , hana Víólu , og líf hollvinar hans , Christopher Marlowes , og þótt Shakespeare haldi lífi í lok leiksins hefur hann endanlega tapað æru sinni og sakleysi , enda kennir hann sér um sviplegan dauða Marlowes . Það er skoðun undirritaðs að það er ekkert að því að Þjóðleikhús Íslendinga taki „ léttvæga “ leiklist upp á sína arma . Leikmynd Finns Arnar Arnarsonar er listavel gerð , nýtir til fulls sviðsrýmið og er auk þess hluti af frásögninni og á ekki lítinn þátt í að fleyta henni áfram . Tónlist Jóns Jónssonar og Friðriks Dórs er smekkleg svo langt sem hún nær , en hún ögrar hvergi rómantíkinni í gamanleiknum , skapar hvergi spennu og er á köflum óþægilega truflandi þar sem hún er látin óma undir samræðum persónanna á sviðinu , rétt eins og þegar verið er að skapa stemningu í kvikmynd . Þröstur Leó glæðir þennan karl lífi , sál , rödd og önd þannig að í hvert sinn sem hann birtist þokar hann áleiðis stemningu og karakterinn fær þrívídd , hæð , dýpt og breidd . Auk þess heyrist hvert orð sem af hans munni hrýtur , skýrt , greinilega og mælt fram af innlifun með öllum þeim blæbrigðum sem þarf . – þegar tekst í einni sýningu að láta þá skila miðlungsverki ! Hvað sem segja má um einstaka ljósa punkta , líður sýningin fyrir það að enginn virðist vita hvaða sögu er verið að segja , né heldur hvort verið sé að setja á svið leikverk eða herma eftir kvikmynd . Hinir mismunandi þræðir sögunnar fá allir sama vægi , sem veldur því að áherslur hvers atriðis fara forgörðum vegna þess að þær verða jafnar og missa þar með gildi sitt sem áherslur , sem vörður sem fleyta sögunni áfram og gera okkur áhorfendum kleift að greina hismið frá kjarnanum . – og gerir þar með grein fyrir því hvað felst í því að vera ekta á sviði . Betur að upphrópun Fennymans hefði fengið að vera einkunnarorð sýningarinnar allrar ! Það eru líka allir í stuði í sýningunni , það vantar ekki – en hér vantar átakanlega það sem kallað er persónuleikstjórn og auga fyrir því sem skapar samúð áhorfenda með persónum leiksins : ekta tilfinningu , fram borinni í einlægni og af auðmýkt . Þannig má í fáum og fátæklegum orðum lýsa list leikarans þegar hún rís hæst og áhorfendur láta hrífast með , ganga sögunni á vald og láta sig örlög persónanna sig einhverju varða . – þegar beinlínis er verið að flytja gamanleik ! Í Shakespeare verður ástfanginn er veðjað 50 pundum – óheyrilegri upphæð á tímum Shakespeares ! – um það hvort leiklistin geti breytt viðhorfi manns til ástarinnar . Sýning Þjóðleikhússins gerir það ekki , því miður . Kjarninn er vettvangur umræðu og á nýliðnu ári voru 539 skoðanagreinar birtar , stærstur hluti þeirra aðsendar greinar . Okkar tryggð er aðeins við lesendur . Við erum skuldbundin ykkur og værum þakklát ef þið vilduð vera með í að gera Kjarnann enn sterkari .