Það hefur tíðkast að setja upp litlar sýningar í safninu sem tengjast jólum en núna er unnið með eitt ártal , það er árið 1959 . Alma Dís Kristinsdóttir , menntunar - og safnafræðingur , er verkefnastjóri fræðslu og Hlín Gylfadóttir er sérfræðingur fræðslu og viðburða . Þær segja að það hafi verið tilvalið að velja tímabil sem er ekki mjög fjarlægt í tíma til að ýta undir samtal á milli kynslóða . Þetta er fræðslusýning og hugguleg jólaheimsókn fyrir 5. - 7. bekk þar sem einblínt er á aðfangadagskvöld 1959 og rætt um jólahald og jólahefðir fyrir 60 árum . „ Krakkar sem voru 10 ára fyrir 60 árum eru nú um sjötugt og við spyrjum krakkana oft hvort þau þekki einhvern á þeim aldri og hvetjum þau til að spyrja viðkomandi út í hvernig jólunum var háttað hjá þeim þegar þau voru krakkar . Sunna Reynisdóttir skreytir jólatréð í anda þess sem var fyrir sextíu árum . Skólabörn fá að fræðast um jólin í þá daga og eru oft hissa . FRÉTTABLAÐIÐ / ANTON BRINK Í fræðslunni rekjum við okkur í gegnum aðfangadag með samanburði á jólasiðum í dag og fyrir sextíu árum . Við hefjum samtalið á spurningu um hvort jólin séu haldin hátíðleg heima hjá þeim og berum saman við reykvískt samfélag 1959 þegar nánast allir héldu jól . Við leyfum krökkunum að skreyta jólatré saman og setja pakka undir það . Hápunktur heimsóknarinnar er að fá að kíkja í jólapakkana og sjá hvernig jólagjafir tíðkuðust fyrir 60 árum , “ útskýra þær og bæta við að það það skemmtilega við jólasiði sé að sumt hefur breyst á meðan annað hefur algjörlega staðið í stað . Íslenskt samfélag er fjölbreyttara í dag en áður og jólasiðir ólíkir eftir þeirri menningu sem ríkir á hverju heimili . Að fá rauð epli og appelsínur aðeins á jólum er dálítið sérstakt nú þegar við getum valið um margar tegundir af eplum í matvörubúðinni dag hvern . “ Margar tegundir jólaskrauts bárust til Íslands frá Danmörku , þar á meðal eru örugglega músastigar og kramarhús eins og stofan í Árbæjarsafni er skreytt með . Í dönskum blöðum sást gjarnan jólaskraut úr pappír . Þegar Hlín og Alma eru spurðar hvað sé frábrugðið í jólasiðum þessara tveggja tíma , svara þær : „ Kannski er helsti munurinn að krakkar þurftu að finna sér ýmislegt til dundurs á meðan beðið var eftir jólum þegar ekkert sjónvarp var á boðstólum , hvað þá net . Við veltum því fyrir okkur hvernig það var að þurfa að bíða eftir jólunum . Það var ein útvarpsstöð og þar var verið að spila klassíska tónlist og lesa jólakveðjur . Við spilum einmitt þá tónlist á meðan á heimsókn stendur . Við sýnum krökkunum gripi eins og gosflöskur , konfektkassa og kökubox . Konfektkassarnir eru töluvert minni en þeir eru í dag á meðan smákökubaksturinn var umsvifameiri . Við ræðum aðeins skífusíma sem krökkum í dag finnst mjög áhugaverður , að þurfa að standa eða sitja á sama stað á meðan talað er í síma . Krakkar fengu stundum það embætti að bera út jólakort í hverfið meðan beðið var eftir jólunum , nú eru kveðjur kannski sendar rafrænt . “ Fallega skreytt jólaborð í anda liðins tíma . Opið er virka daga eftir að fræðslu lýkur kl. 14 - 17 og kl. 13 - 17 um helgar . Síðan verður sérstök jóladagskrá 15. og 22. desember og þá verður sýningin líka opin . Hlín og Alma sjá um að skreyta og fræða börnin um jólin fyrir sextíu árum . Sparistellið er borið á borð með kræsingunum . Jólin 1959 , ljósmyndarinn Gunnar Rúnar Ólafsson og Þórdís Bjarnadóttir og börn þeirra Gunnar , Ólafía og Ólafur . Líklega tekið á heimili þeirra við Arnarnesvog í Garðabæ . Ljósmyndasafn Reykjavíkur .