Rafeiginleikar bergs , bæði eðlisviðnám og fasvik , á eldfjallasvæðum eru m.a. háðir póruhluta ( holrýmd ) bergs , styrk uppleystra jóna í póruvökvanum ( seltu ) , magni rafleiðandi steinda í berginu , hita þess og hvort það er bráðið eða storkið . Rafsegulmælingar eru notaðar til þess að skoða innri gerð eldfjalla og kanna háhitasvæði með því að búa til viðnámslíkön af þeim . Túlkun þeirra er oft flókin og vandasamt er að greina á milli fyrrnefndra þátta sem hafa áhrif á eðlisviðnám og fasa . Þessari ritgerð er ætlað að auka skilning á eðlisviðnámi jarðlaga í virkum eldstöðvum í því skyni að þróa þá tækni sem notuð er til þess að meta stærð og eiginleika háhitasvæða . Smektít og pýrít myndast hins vegar sem útfellingar eða við ummyndun og bera vitni um hringrás jarðhitavökva . Notuð eru gögn frá eldstöðvakerfi Kröflu en þar eru til miklar heimildir eins og borholugögn , borkjarnar og yfirborðsmælingar og góð aðstaða til rannsókna . Áhrif smektíts í bergi á eðlisviðnám bergsýna voru mæld við stofuhita í tilraunastofu . Pórur þeirra voru mettaðar vökva með breytilegum styrk jóna og áhrifin könnuð með litrófsmælingu á eðlisviðnámi og fasa ( tvinntöluviðnám ) . Niðurstöður sýna ólínulegar breytingar í viðnámi við 1 kHz tíðni sem fall af seltu vökvans . Sú tilgáta er sett fram að leiðni milli atómlaga í kristöllum , interfoliar conduction , eigi mikilvægan þátt í rafleiðni smektíts . Þessar niðurstöður úr tilraunastofumælingum á tíðniháðu tvinntöluviðnámi voru nýttar til þess að túlka yfirborðsmælingar á tvinntöluviðnámi á Kröflusvæðinu . Tvinntöluviðnámslíkan frá Kröflusvæðinu sýnir að greina má tilvist smektíts , pýríts og járnoxíðs niður á um 200 m dýpi í mælingunum sem gerðar voru . Hiti jarðlaga , sem er hærri en í tilraunastofumælingum , virðist hækka verulega leiðni bergs sem inniheldur smektít . Lagt er til að mælingar á tvinntöluviðnámi verði notaðar til viðbótar við hefðbundnar rafleiðnimælingar við jarðhitarannsóknir vegna þeirra viðbótarupplýsinga sem fást með slíkum mælingum .