Það er ein af þversögnunum í minni tilveru að ég elska eina starfsstétt umfram aðrar , lækna auðvitað , bæði nær ( þá sem ég er svo heppin að þekkja ) og fjær . Því ég hef ekkert nema góða reynslu af því að leita til lækna , jafnvel þótt þeir séu ókunnugir . En hvernig kemur það heim og saman við þá staðreynd að ég dríf mig yfirleitt ekki fyrr en í lengstu lög . Og það sem meira er , fer helst ekki eftir ráðleggingum og uppáskriftum . Ef það er skrifað upp á fer ég að vísu í næsta apótek með reseftið , og sný heim með lyfin , alls hugar fegin . Gái svo hvort mér ætli nú ekki að fara að skána meðan dollur og meðalaglös hvíla í friði uppi á hillu . Þeim er svo hent , kyrfilega útrunnum og óáteknum í næstu flutningum , eða í síðbúinni vorhreingerningu . ( Undantekning : Ef Einar Thor ordínerar út af lungnakjaftæði er dollan strax opnuð og meira að segja farið að reglum um inntöku ) . Ég man eftir stórfelldu lyfjamisferli af framangreindri sort þegar ég átti heima í París . Þrálátir bakverkir og maginn ekki orðinn vel góður . Ég neyddist af stað . Lækninum var illa brugðið yfir því að þessi framandi sjúklingur væri búin að „ abímera “ ( skemma ) í sér magann með aspiríni , jafnvel á fastandi maga . ( Svona fer fyrir þverhausum sem vilja ekki taka meðul , því þeir kunna það ekki heldur ) . Ég fór frá lækninum með uppáskrift á fimm eða sex tegundir af lyfjum , og syngjandi út úr apótekinu yfir því hvað þetta var ódýrt miðað við Ísland , meðan ég vigtaði lyfjapokann fríhendis gegn ímynduðum íslenskum poka og gerði verðsamanburð . Þegar heim var komið settist ég niður og las spjaldanna á milli hvað var í hverjum stauk og hvers konar aukaverkunum mætti hugsanlega búast við af inntöku . Ég sá fyrir mér að sístemið mundi hrynja ef ég færi allt í einu að taka sex sortir af töflum samtímis , með yfirvofandi margfeldi aukaverkana , svo ég valdi úr tvær tegundir og nartaði eitthvað í þær , ekki samkvæmt forskrift . Önnur var , af illri nauðsyn , verkjatöflur . Skömm er frá því að segja fyrir manneskju sem hefur forneskjulega lyfjamótstöðu , að þetta reyndust svo merkar pillur að síðan bregð ég mér ekki milli landa nema hafa þær í farteskinu . Hefur það iðulega komið sér vel , einkum fyrir aðra en mig , og varð nú síðast til þess að „ bjarga lífi “ sessunautar míns í langflugi eins og hann orðaði það , en hann var altekinn af höfuðverk ( vonandi ekki af því að tala við mig ) . Það merkilega við þetta franska verkjalyf er að það þjónar tilgangi sínum , slær sem sagt á verk , og hefur ekki aðrar aukaverkanir en þær að skapið skánar og símtöl lengjast , að því er virðist fyrir hvetjandi áhrif á talstöðina . ( Bakverkirnir í París læknuðust svo endanlega með því að ég fór að venja komur mínar í nálæga líkamsræktarstöð í átjánda hverfi og rifjaði þar upp mér til samlætis marga gleðisnauða stund við sömu iðju úr einni og annarri svitastokkinni rækt í Reykjavík og nágrenni . ) Það sæmir mér sem sagt síst að vera lyfjaþverhaus , úr því ég hef prófað eitt sem virkar , fyrir utan lungnatöflurnar hjá Einari sem fyrst var getið – og svo hálspilluna í Frankfurt . Þar var rithöfundurinn kominn á bókastefnu , með svo svæsna hálsbólgu að hann varð eiginlega hræddur . Læknirinn skrifaði upp á lyf með því formerki að ekki mætti láta það í sig nema endilega þyrfti . Eina töflu á dag . Ég ætlaði þá að harka þetta af mér , enda viðvörun læknisins ískyggileg . Hálsbólgan varð þó ískyggilegri en viðvörunin og át ég því pilluna , í votta viðurvist . Varð einkennalaus á korteri . Spurði vottana hvort ég væri orðin endanlega vitlaus eða hvort svona túrbómeðul væru yfirleitt til . Þeir sögðu að svona meðul væru til . Við skulum þá segja það , en svo mikið víst að ekkert sem á daga mína hefur drifið kemst nær yfirskilvitlegri reynslu eða kraftaverki á staðnum en áhrifin af þýsku hálspillunni . Skammarlegri efahyggjunni varðandi meðul fylgir svo skefjalaus vantrúin á allt sem getur flokkast undir kírúrgískt inngrip . Þó hef ég neyðst til að láta draga úr mér tannbrot heima og heiman . En þá passa ég að láta ekki deyfa mig og lágmarka þannig skaðann af inngripinu . Mótstaðan gegn kírúrgískum inngripum náði hámarki þegar gamalt hnjámeiðsl tók sig upp hér um árið þannig að ég komst hvorki lönd né strönd nema með harmkvælum og hækjum . Þrátt fyrir þá kröppu stöðu leist mér ekki á að leita læknis frekar en fyrri daginn - sá fyrir mér speglun , uppskurð jafnvel , sýkingar í kjölfarið og frekari örkuml . Svo fór þó að læknir kom mér til bjargar og læknaði mig . Með því að lána mér íbúðina sína . Ég var þá gestkomandi á Íslandi og hefði ekki átt auðvelt með að halda kyrru fyrir á mínum góða gististað - en það gerði ég nú í lánsíbúðinni . Var við rúmið í þrjá daga . Studdi mig við hurðarkarm eða hækju þegar ég fór á ról og vingsaði veika fætinum . Upp úr þessu varð hnéð smám saman albata og hefur ekki til þess spurst síðan . Kannski trúin flytji þá ekki bara fjöll , heldur einnig liðmús . Því ef það er eitthvað sem ég trúi á þegar kvillarnir herja þá er það hæfileg hvíld , með viðeigandi hörku til þess að kría sér út hvíldina . Steinunn Sigurðardóttir rithöfundur fæddist í Reykjavík 1950 . Hún lauk stúdentsprófi frá Menntaskólanum í Reykjavík 1968 og BA prófi í sálarfræði og heimspeki frá University College í Dublin 1972 . Steinunn var fréttamaður útvarps og fréttaritari með hléum frá 1970 - 1982 . Hún hefur einnig starfað sem blaðamaður og þáttagerðarmaður við útvarp og sjónvarp . Steinunn gaf út fyrstu bók sína , ljóðabókina Sífellur , 19 ára gömul og vakti hún strax athygli . Hún skrifar jöfnum höndum skáldsögur og ljóð , og smásögur úr hennar penna eru með þeim snjallari sem til eru á íslensku . Árið 1995 fékk hún Íslensku bókmenntaverðlaunin fyrir skáldsöguna Hjartastað og síðasta bók hennar , Sólskinshestur , var tilnefnd til sömu verðlauna 2005 . - Bækur hennar hafa verið þýddar á önnur mál og frönsk kvikmynd byggð á skáldsögunni Tímaþjófinum var frumsýnd árið 1999 .