Guðmundur Gunnarsson skrifar 10. janúar 2020 09:00 Vestfirðir væru í vondum málum ef ekki væri fyrir innspýtingu fólks af erlendum uppruna . Þetta er staðreynd . Byggðirnar væru fámennari , fyrirtækin veikari og mannlífið fábrotnara . Samt getur maður vart vafrað um internetið öðruvísi en að rekast á þjóðrembu , hræðsluáróður og óbeislaða andúð í garð þeirra sem hafa kosið að deila pleisinu með okkur . Mest er þetta reyndar endemis bull og rangfærslur . En förum aðeins yfir þetta . Tuttugu prósent þeirra sem búa á Vestfjörðum í dag fæddust í öðru landi eða eiga foreldra sem fæddust utan Íslands . Þessi hópur er oft kallaður innflytjendur . Nú eða bara Pólverjar , sem er beinlínis kjánalegt því orðið er notað óháð því hvar viðkomandi á rætur . Í mínum huga eru þau fyrst og fremst Vestfirðingar . Ég vona bara að þau skilgreini sig þannig líka . Með tíð og tíma . Ólíkir bakpokar auðga nefnilega samfélög og menningarleg fjölbreytni er fjársjóður , ekki veikleiki . Þvert á fyrirferðarmikla umræðu hafa rannsóknir sýnt að innflytjendur auka beinlínis framleiðni í samfélögum . Klippt og skorið . Sama hvort um er að ræða Serba á Íslandi , Hondúra í Frakklandi eða Íslending í Kanada . Þeir sem fæðast í öðru landi , eða hafa reynslu af því að búa annarsstaðar , koma inn í samfélög með miklu fleiri kosti en ókosti . Slík reynsla veitir annað sjónsvið , víðari linsu og mikilvægan samanburð . Vestfirðingar af erlendum uppruna búa þannig yfir öðruvísi færni en þeir sem fyrir eru . Þau koma inn með nýjar hugmyndir og önnur tengsl . Með þessu er ég ekki að gera lítið úr þeim sem fyrir eru . Öðru nær . Allir eru mikilvægir og þetta snýst fyrst og fremst um ótvíræða kosti fjölbreytninnar . Við verðum að fara að viðurkenna og hampa því opinberlega að Vestfirðir , eins og mörg önnur landsvæði , hafa hagnast gríðarlega á erlendri innspýtingu síðustu áratugina . Bæði í efnahagslegum og menningarlegum skilningi . Við eigum því að tala fjölmenninguna upp , ekki niður . Vera stolt af henni . Og talandi um stolt og stöðu Vestfjarða . Hvernig höldum við að staðan væri á Vestfjörðum ef erlendra áhrifa hefði ekki notið við á meðan við sigldum í gegnum langvarandi niðursveiflu og fólksfækkun ? Niðursveiflu sem var svo djúp og langvinn að stóra efnahagshrunið - sem aldrei náði almennilega vestur - virkar eins og ómerkileg bransasaga í samanburðinum . Hvað væru íbúar Vestfjarða margir í dag ef fólk af erlendum uppruna hefði ekki gert sér grein fyrir atvinnutækifærunum sem Íslendingar fúlsuðu við ? Hvernig hefði sjávarútvegsfyrirtækjum og grunnstoðum samfélagsins reitt af án erlends vinnuafls ? Hvernig stæðu sveitarfélögin , þjónustan , menningin ? Svo mál líka benda á að staðan í dag er enn ósköp svipuð og varnarbaráttan stendur enn yfir . Við erum enn í þeim sporum að þurfa bráðnauðsynlega að laða til okkar fólk . Við þurfum að auka stærðarhagkvæmni og bregðast við breyttri aldurssamsetningu . Allt annað er afneitun . Okkur vantar sem sagt fólk en okkur vantar líka frjóan jarðveg sem elur af sér skapandi hugsun , nýsköpun og ferska nálgun . Við þurfum ekki bara að fjölga Vestfirðingum , við þurfum líka að auka samkeppnishæfni samfélagsins . En rannsóknir hafa einmitt sýnt að í hópum og samfélögum þar sem fólk af ólíkum uppruna vinnur saman , myndast gjarnan eftirsóknarverður jarðvegur sem beinlínis elur af sér sköpun og frumkvöðlastarf . Þetta er hinn augljósi kjarni máls sem blasir við öllum þeim sem láta ekki ótta við hið óþekkta villa um fyrir sér . Við eigum því að fagna allri fjölbreytni . Bæði í orði og á borði . Fagna hverjum einasta einstaklingi sem ákveður að deila Vestfjörðum með okkur og auðga þannig mannlíf , atvinnulíf og menningu . Það er okkar hlutverk að sjá til þess að þeim líði vel og að þau fái hlýjar móttökur . Annars höfum við brugðist . Bæði þeim sem hingað koma og okkur sjálfum . Upp með Vestfirði . Höfundur er bæjarstjóri Ísafjarðarbæjar .