Eftirlaun eiga sér rætur í seinni hluta nítjándu aldar í Prússlandi þegar fólk sem náði 70 ára aldri gat fengið borgaralaun frá samfélaginu enda oft útslitið . Þessi aldursmörk hafa haldist þrátt fyrir breytingar á vinnuálagi og aðstæðum . Af einhverjum orsökum telja stjórnvöld að þessi viðmið eigi alltaf að gilda og opinberir starfsmenn megi ekki vinna lengur en til sjötugs . Fyrsta skrefið í átt að því að eyða öldrunarfordómum er að stjórnkerfið skoði sjálft sig enda leggur það línurnar og setur fyrirmyndirnar . Þessir fordómarnir gagnvart öldruðum koma fram með margvíslegum hætti . Þeir vísa til staðlaðrar ímyndar og fordóma um eldra fólk , alveg eins og kynþáttafordómar og kynjamisrétti verða vegna húðlitar eða kynferðis . Dæmi um fordóma gegn öldruðum er þegar því er haldið fram að aldraðir séu staðnaðir , sérvitrir og heilsulausir og svo framvegis .