Mið-Awash hefur reynst vera auðug steingervinganáma vegna einstæðrar jarðfræði svæðisins . Það gerðist á svokölluðu „ skriði “ , en eins og nafnið bendir til fóru vísindamennirnir niður á fjóra fætur og beinlínis skriðu áfram öxl í öxl . Doktorsneminn Yohannes Haile-Selassie var á réttum stað og hrópaði skyndilega upp yfir sig : „ Hominid ! “ Beinaleifarnar voru dreifðar yfir svæði sem var ámóta stórt og lítil skrifstofa . Alls 125 beinhlutar úr Ardi sýna að samanlögðu alla mikilvægustu líkamshlutana , höfuðkúpu , tennur , mjaðmir , hendur og fætur . Ástæða þess að vísindamennirnir skuli geta ákvarðað að Ardi hafi verið í þróunarlínu okkar en ekki t.d. simpansa , eru nokkur lykileinkenni . Ardi sýnir þó furðu mikil líkindi við enn eldri , en að vísu brotakenndar beinagrindur , einkum 6 - 7 milljón ára Sahelanthropus tchadensis , sem fannst í Tchad 2001 , og 5,7 milljón ára Ardipithecus kadabba sem Yohannes Haile-Selassie uppgötvaði líka í Mið-Awash . Það einkennir reyndar Mið-Awash-verkefnið að eþíópískir vísindamenn hafa tekið mikinn þátt í því alveg frá upphafi . Hið sama er ekki hægt að segja um mörg önnur uppgraftrarverkefni og takmarkaður aðgangur vísindamanna í heimalandinu hefur víða valdið vonbrigðum og reiði . Ardi verður þannig mikilvægur hlekkur í ákveðnum hluta þróunarsögu mannsins , hluta sem spannað hefur 2 - 3 milljónir ára . Það er fremur ósennilegt að einmitt Ardi hafi markað upphaf þróunar að næsta vegarskilti á leiðinni , sem sé Lucy . Owen Lovejoy hjá Kent-ríkisháskólanum í Bandaríkjunum , en hann tekur einnig þátt í Mið-Awash-verkefninu . Ardi gekk sem sé ekki á hnúunum eins og górillur og simpansar , heldur líkist manninum miklu meira en aðrir mannapar . Þessi líkamsstærð bendir til að ekki hafi verið mikill munur á stærð kynjanna . Fæturnir sýna líka óvænt einkenni . Stórutána hefur mátt nota til að grípa um greinar en fóturinn er ekki jafn sveigjanlegur og hjá simpansa . Tvö bein aftan tánna benda til þróunar í átt að stífari fæti , sem er nauðsynlegur fyrir upprétt göngulag . Þessi uppgötvun kemur ekki heim við þá gömlu kenningu sem lengi hefur einkennt hugmyndir um þróun upprétts göngulags : sem sé að loftslagsbreytingar hafi þrengt að skógunum og þannig neytt forfeður okkar út á gresjuna . Samkvæmt kenningunni var nú nauðsynlegt að rísa upp á afturfæturna til að hafa yfirsýn yfir hátt grasið . Karlinn dró björg í bú Það hlýtur sem sagt að hafa orðið einhver breyting sem veitt hefur forfeðrum okkar gott forskot – og vel að merkja löngu áður en heilabúið tók að stækka . Lovejoy telur líta beri á þá kosti sem fylgja smáum augntönnum og uppréttum gangi . Hjá bavíönum , górillum og simpönsum gegna augntennur karldýranna lykilhlutverki í baráttunni um aðgang að kvendýrunum og þar með réttinn til að fjölga sér . Hlutverk karlsins sem „ skaffara “ hefur verndað móðurina og viðkvæm afkvæmi hennar , þar eð hún þurfti ekki lengur að leggja sjálfa sig í hættu við mataröflun . Þvert á móti gefa sýnilega þrútnir mjólkurkirtlar til kynna að kerlan sé með unga á brjósti og þar með ekki móttækileg fyrir frjóvgun . Löngu síðar leiddi þessi félagshegðun til þess að fram kom mannapi sem gerði sér áhöld , þróaði menningu og lagði smám saman undir sig allan hnöttinn . Þótt þessi kenning sé afar athyglisverð , er enn mörgum spurningum ósvarað , varðandi það hvað gerði okkur að mönnum . Orðrómur er þegar á kreiki um nýjar uppgötvanir sem eigi eftir að bæta nýjum kubbum í þetta púsluspil .