42 MORGUNBLAÐID FÖSTUDAGUR 11 . JUNI 1993 Minning Pála Pálsdóttir Fædd 25. október 1912 Dáin 29. maí 1993 Pála Pálsdóttir , fyrrum formaður Sambands skagfirskra kvenna ( SSK ) , lést á Sauðárkróki 29. maí sl . Hún fæddist á Hofsósi 25. októ - ber 1912 , dóttir hjónanna Halldóru Jóhannsdóttur og Páls Árnasonar í Ártúni . Pála stundaði nám við Unglinga - skólann á Hofsósi og síðan Kenna - raskóla íslands , en þar tók hún kennaranámskeið vorið 1933 . Síðar sótti hún kennaranámskeið í Askov í Danmörku og Vadstona í Svíþjóð . Kennarastarf sitt hóf hún við Barnaskólann á Súðavík 1933 og var þar í sex ár , síðast sem skóla - stjóri . Árið 1939 leitaði hún aftur á æskustöðvarnar og var kennari á Hofsósi allt til ársins 1977 . Vorið 1940 giftist Pála Þorsteini Hjálm - arssyni sem fæddur var 14. febrúar 1939 í Hlíð í Álftafirði er þau gengu í h | ónaband . A Hofsósi var síðan heimili þeirra Pálu og Þorsteins , en þar var hann lengstum síma - og póstaf - greiðslumaður auk þess sem hann sinnti fjölmörgum félags - og trún - aðarstörfum . Þeim hjónum varð níu barna auðið . Þau eru : Páll Reynir , f. 17. maí 1941 , María Hjálmdís , f. 25. febrúar 1943 , Þórey Jóhanna Dóra , f. 31. mars 1944 , Gestur , f. 6. sept. 1945 , Anna Pála , f. 19. mars 1947 , Þorsteinn , f. 27. mars 1948 , Broddi , f. 5. jan. 1951 , Snorri , f. 23. júní 1956 og Rósa , f. 12. ágúst 1958 . Þorsteinn Hjálm - arsson lést 26. mars 1981 . Þrátt fyrir stóra heimilið sitt og alla kennsluna stundaði Pála marg - vísleg félagsstörf af ánægju og ósérhlífni . Hún var organisti í Hofs - óskirkju og nokkrum nálægum kirkjum um margra ára skeið . Þá tók hún þátt í kórsöng og leiklistar - starfsemi ásamt manni sínum , en Þorsteinn var formaður leikfélags - ins . Ennfremur starfaði Pála mikið fyrir Rauða kross íslands , enda hlaut hún heiðursmerki félagsins árið 1981 . Þegar Kvenfélagið Aldan á Hofs - ósi var stofnað 1950 var Pála kos - in formaður þess en ritari Sam - bands skagfirskra kvenna árið 1954 . Fimm árum seinna var hún svo kjörin formaður SSK og var það allt til ársins 1971 , er hún baðst undan endurkosningu . Um það leyti sem Pála varð for - maður SSK var unnið að byggingu Sjúkrahúss Skagfírðinga . Beindist þá áhugi kvenna mjög að þeim framkvæmdum og var ómæld sú hjálp , sem konur innan Sambands - ins veittu með fjársöfnunum , happ - drætti og merkjasölu . Einnig var Pála formaður SSK þegar þess var minnst með glæsi - brag , að liðin voru hundrað ár frá því að boðað hafði verið til sérstaks kvennafundar að Ási í Hegranesi 7. júlí 1869 . Þar var að finna upp - haf kvenfélagahreyfingarinnar á íslandi . Pála var fróð kona og víðlesin . Hún var frjálsleg í framkomu , kappsfull og fylgin sér og henni fylgdi glaðværð og ferskur gustur . Við kvenfélagskonur í Skagafirði vottum henni virðingu og þökk fyr - ir áratugastörf í okkar þágu . Solveig Arnórsdóttir . Amma , amma , við unnum leik - inn ! Aldrei kem ég hlaupandi til ömmu minnar aftur með fótbol - taúrslit , einkunnaspjaldið , gat á vettlingunum eða annað sem mér lá á hjarta . Amma mín er ekki leng - ur hér , hún er hjá Guði . Ég veit að þar líður henni vel og í framtíð - inni mun ég örugglega segja að það hafi í rauninni verið ágætt að hún fékk að fara . En þannig líður mér ekki núna . Ég sakna ömmu og vildi óska að ég gæti hlaupið til hennar og faðmað hana að mér , eins og ég gerði alltaf þegar við hittumst . Amma sagði oft að við værum mjög líkar , því að við áttum mörg sameiginleg áhugamál . Hún fylgd - ist mjög vel með íþróttunum , þekkti flesta leikmennina í enska boltan - um með nöfnum og talaði um strák - ana í handboltalandsliðinu eins og syni sína . Með mér fylgdist hún grannt og ég varð líklega fyrst ís - Ienskra knattspyrnukvenna til að fá borgað fyrir að spila , því amma borgaði mér fyrir mörkin . Amma varð 80 ára í okt. sl. og þá hittist öll fjölskyldan . Af því til - efni gáfum við barnabörnin ömmu innrammað undirskrifað skjal , sem staðfesti að hún væri besta amma í heimi . Og það var hún ! Hún var góð við okkur á svo margan hátt . Hún fylgdist með okkur öllum og gat hvert og eitt okkar talað við ömmu um okkar hjartans mál . Hún hjálpaði okkur með skólalærdóm - inn , malaði okkur í Trivial , gaf okkur mjólk og jólaköku , prjónaði handa okkur vettlinga og lopapeys - ur og var alltaf til í að hjálpa okk - ur á allan hátt sem hún gat . Það var svo gaman að fylgjast með þegar fjölskyldan hittist . Þá flykkt - ust barnabörnin í kring um ömmu og voru tilbúin til að gera hvað sem er fyrir þessa ótrúlegu konu , sem átti virðingu allra sem hana þekktu . Amma og afí eignuðust níu börn og gjörvilegri barnahóp er vart hægt að hugsa sér . Þau bjuggu í Pálshúsi , eða ömmuhúsi eins og ég kallaði það , við Suðurgötu á Hofs - ósi . Þaðan á ég mínar fyrstu minn - ingar um ömmu . Við fórum reglu - lega í heimsókn í stóra rauða hús - ið , sem var eins og ævintýrakast - ali fyrir grúskara og grallara eins og mig . Eg fór með ömmu að gefa hænunum , með afa á símstöðina , með frændsystkinunum niður í fjöru og með sjálfri mér inn í alla króka og kima í ömmuhúsi . Þar í skápunum fann ég alltaf eitthvað áhugavert og sjaldan fór ég tóm - hent heim . Þegar ég fluttist heim frá Dan - mörku , 9 ára gömul og svo til ólæs á íslensku , voru það amma og afi sem vissu hvernig leysa ætti vand - ann . Þau fóru í stóra bókaskápinn , náðu í fullt af ævintýrabókum og sendu mér með hraði . Viti menn , eftir nokkrar vikur var ég læs ! Svo vel þekktu þau elsta barnabarnið sitt að þau vissu að Tarsan og Tom Swift myndu halda áhuganum bet - ur en Litla gula hænan . Þegar afi og Anna frænka voru dáin seldi amma húsið á Hofsósi og fluttist á Sauðárkrók . Það var erfitt fyrir ömmu að flytjast úr húsinu , sem hafði verið heimili hennar í um 40 ár . Amma tók þó flutningnum með jafnaðargeði og sagði einu sinni : „ Þetta er bara hús . " En við vissum öll að amma saknaði hússins við Suðurgötuna og fína garðsins í kring . Hún var samt ánægð í íbúð - inni við Víðigrund og þangað fékk hún margar heimsóknir frá ætt - ingjum og vinum . Það var svo gott að koma til ömmu og öll fórum við þangað . Nú er amma komin til afa og ég vona að henni líði vel . Ömmu minni vil ég þakka fyrir mig , þau tæp 28 ár sem við áttum saman . Ekkert barn hefði getað óskað sér betri ömmu . Takk fyrir allt og allt . Vanda . Agnar Einarsson vélstjóri — Minning Fæddur 24. nóvember 1914 Dáinn 2. júní 1993 Ég man í dag svo margar gleðistundir , mamma , þegar saman bjuggum öll . Krakkar sjö , í kór , sem tók nú undir kvæði , söngvar , org og hlátrasköil . Þannig orti Birgir móðurbróðir minn til móður sinnar fyrir rétt fimm áratugum . Krakkarnir sjö , sem hann nefnir í kvæðinu sínu , eru barnahópur Ragnheiðar Hall og Einars M. Jónassonar , sýslu - manns . Ragnheiður var dóttir Krist - jáns Hall og Elínborgar Pétursdótt - ur Eggerz . Einar var sonur Jónasar Guðmundsonar , prests á Staðar - hrauni , og Elínborgar Kristjáns - dóttur , kammerráðs í Skarði í Döl - um . Ég horfi nú á mynd af „ krökkun - um sjö " , sem tekin var í kringum árið 1926 . Eru systkinin á aldrinum 3ja til 18 ára gömul . Öll eru þau frekar alvarleg á þessari mynd . Elsta systirin , Erna , situr á stól , í GARÐUÐARAR ÚÐUNARKÚTAR SLÖNGUSTATÍV SLÖNGUTENGI GARÐVERKFÆRAÚRVAL HEKKKLIPPUR GREINAKLIPPUR GRASKLIPPUR SLÁTTUORF SMÁVERKFÆRI dömukjól með hvíta , langa perlu - festi um hálsinn . Hún heldur um hönd yngstu systurinnar , Huldu , Ransý situr einnig og heldur utan um næst yngstu systurina , Haddý . Þær þrjár yngstu eru með blóma - bönd um hárið , klæddar fínum kjól - um og hvítar blundubuxur gægjast niðurundan kjólunum . Fyrir aftan systurnar fjórar standa bræðurnir þrír . Birgir í jakkafötum með hvítan flibba og bindi með vasaúrskeðju hangandi framan á vestinu , sem sýnir , að hann er kominn í fullorð - inna manna tölu . Hvor til sinnar handar standa Sverrir og Agnar í dökkum matrósafótum . Þessi mynd af systkinahópnum vekur upp margar minningar , ljúfar og tregar . Móðir mín , Erna , var þeirra elst og varð hennar stóri og sterki systk - inahópur mér afar kær . Minning - arnar frá æskuheimili hennar , sög - urnar af systkinunum , uppátækjum þeirra , gleði og sorgum , urðu hluti af manni sjálfum . Nú er enn einn af „ krökkunum sjö " á fallegu gömlu myndinni horfinn á braut . I dag kveð ég með tárum vin minn og móðurbróður , Agnar Einarsson . Ein kjölfestan í daglega lífinu var Agnar frændi . Hlýr og ljúfur með húmorinn og stríðnina í lagi . Alltaf til staðar fyrir mig og mína með Ólöfu sér við hlið . Á stórhátíðum tilheyrðu Agnar og Ólöf heimili mínu og það var engin hátíð hafm í augum stelpnanna minna , fyrr en FLÍS . Vandaðar vörur á betra verði Nýborg ^ Skútuvogi 4 , sími 812470 þau voru mætt . Þær gátu státað sig af því að ganga í lopapeysum sem Agnar frændi prjónaði á þær . Hann var jafn slunginn að prjóna listafallegar lopapeysur og að spila brids eða leysa flóknar stærðfræði - og spilaþrautir . Lífsförunautur Agnars og lán sl. 25 ár , Ólöf Björnsdóttir , sér á eftir góðum vini og eiginmanni . Frænd - systkinum mínum , börnum Agnars frá fyrra hjónabandi , Ævari , Ragn - ari og Ernu , votta ég samúð mína við föðurmissinn , sannfærð um að Einar Þór hefur tekið vel á móti pabba sínum . Guðrún Sverrisdóttir . Fastur punktur í lífi okkar systr - anna er horfinn . Agnar frændi er dáinn . Fyrstu raunverulegu minn - ingar okkar um Agnar frænda eru frá því að við bjuggum í þrjár vik - ur , þá sex og sjö ára gamlar , hjá honum og Ólöfu konu hans . Munum við alltaf hvílíka hjartahlýju þau sýndu okkur þetta fyrsta skipti sem við vorum í burtu frá foreldrum okkar . Agnar var þá vaktmaður niðri á höfn og að því er okkur fannst réð yfir öllum varðskipunum og sigl - ingu fiskiskipanna . Okkur fannst hann heimsmaður hinn mesti og var það hin mesta umbun er Ólöf tók okkur með í heimsókn í varðskýlið til hans . Síðan hafa liðið mörg ár , en með tímanum hefur óttablandin virðing sex-sjö ára stelpna breyst í vináttu og væntumþykju sem mun aldrei gleymast . Aldrei aftur mun Agnar frændi birtast í dyrunum , heilsa okkur mæðgunum með kossi , setj - ast virðulega niður , halla sér fram á stafínn , hvessa á okkur augunum og spyrja okkur spjörunum úr hvað við hefðum haft fyrir stafni frá því að við sáumst síðast . Alltaf munum við sakna þess að heyra hann stríða okkur á kvenfólki Skarðsættarinnar eða „ Skassættarinnar " eins og hann vildi meina að við ættum frekar að nefna okkur , eða hlusta á glettið hnútukastið milli hans.og mömmu þegar þau hittust og þóttust himinn höndum hafa tekið að fá enn á ný tækifæri til að stjórnast hvort í öðru . Við munum sakna hans sárt . Elsku Ólöf okkar , Erna , Raggi og Ævar . Innilegar samúðarkveðj - ur . Ragnheiður , Erna , Sólveig og Rúna . Mér er bæði ljúft og skylt að minnast vinar míns Agnars Einars - sonar er lést snögglega á heimili sínu 2. júní sl . Kynni okkar hófust fyrir nær 25 árum er ég var staddur á heimili Olafar Jónu og foreldra hennar , Björns Guðmundssonar og Evlalíu Ólafsdóttur , á Njálsgötu 56 . Ekki hafði ég stoppað lengi er í dyrunum birtust Ólöf og Agnar í sínu fínasta pússi enda að koma beint frá því að gifta sig . Allt síðan þá hefur okkar vinskapur staðið enda gott að lynda við karlinn eins og ég kallaði hann oft . Ætt Agnars og uppruna ætla ég ekki að rekja , það munu sjálfsagt aðrir gera . Þegar kynni okkar hóf - ust var Agnar starfsmaður Land - helgisgæslunnar og var á varðskip - um meðan heilsa og aldur leyfðu . Ekki verður hans svo minnst að ekki verði nefndar allar lopapeys - urnar sem hann prjónaði á skipsfé - laga sína svo og aðra og báru smekkvísi hans og handbragði fag - urt vitni . Eftir að Agnar kom í land sneri hann sér að ýmsum áhuga - málum , en af þeim átti hann nóg . Ferðalög bæði innanlands og utan , lestur góðra bóka og síðast en ekki síst brids voru meðal hans helstu hugðarefna síðari áriiv . Þá átti Agnar í ríkum mæli létta lund og keppnisskap við spilaborðið . Var oft unun að sjá jafn fullorðinn mann skjóta yngri snillingum ref fyrir rass í þeirri íþrótt . Dæmigert var fyrir hann að enda sem brids - meistari fjölskyldunnar árið 1993 og voru þó engir aukvisar í þeirri keppni . Olöf og Agnar hafa verið ákaf - lega iðin við að rækta þessa fjöl - skyldu og stuðlað að samheldni hennar með ráðum og-dáð . Þegar komið er að leiðarlokum sést að ekki hefur verið til einskis róið . Agnar vin minn kveð ég með kærri þökk . Elsku Ólöf , Ævar , Ragnar og Erna , góð minning er gulli betri . Viðar Óskarsson . Útivist Léttar laugardagsgöngur ÚTIVIST verður á laugardögum í júní með stuttar gönguferðir um útivistarsvæði Reykjavíkur . Þetta er kjörið tækifæri að drifa sig af stað fyrir þá fjölmörgu sem lengi hafa verið á leiðinni út að ganga með félaginu . Þessar stuttu gönguferðir eru fyrir fólk á öllum aldri . Þátttakendur mæti við Árbæjarsafn kl. 13 á eigin bílum og þaðan verður ekið að upphafsstað göngu hverju sinni . Ekkert þátttökugjald . Fyrsta ferðin verður laugardag - inn 12. júní á Korpúlfsstaði og í Blikastaðakró . Farið verður frá Árbæjarsafni kl. 13 og þátttakend - ur aka þaðan á eigin bílum að Korp - úlfsstöðum . Fyrst verður gengið niður í Gorvík síðan með fjörunni að Leirvogshólma og áfram yfir í Blikastaðakró . Þessi leið er af mörgum talin eitt skemmtilegasta fjörusvæði Reykjavíkur , þarna er fjölbreytt fuglalíf , mikið af skeljum og kuðungum og fjörudýrum í poll - um . Á skemmtilegum stað verður sest niður og nestið tekið upp . Betra er að mæta á stígvélum . ( Fréttatilkynnuig )