Í gær setti ég nýja bók vikunnar í gluggann ( ugens bog ) , ég man ekki hvort þessi bók ( Bill Bryson , En tur i skoven ) hafi áður fengið þennan heiðurssess út í glugga hjá mér – en það skiptir kannski ekki máli . Sama bók getur auðvitað tvisvar sinnum verið bók vikunnar , jafnvel þrisvar sinnum . Ég minnsti á þetta hér þar sem rétt í þessu hvarf út um dyrnar hjá mér ung kona . Hún hafði bankaði á skrifstofudyrnar fyrr í morgun . En áður en hún knúði dyra hafði hún staðið nokkra stund fyrir utan gluggann og virt fyrir sér bók vikunnar og spegilinn og tindátana ( bókaverðina fjóra ) sem eru í gluggaútstillingunni . Síðan snerist hún á hæli , gekk að dyrunum , barði laust og opnaði . Ég sit – svo ég útskýri aðstæðurnar – rétt fyrir innan gluggann og rétt við dyrnar því skrifstofan er ekki meira en 20 fermetrar . Hér var fyrr á árum skósmiður , það er að segja áður en þeir hættu að vera til , þegar enn var gert við skó í stað þess að henda þeim og kaupa nýja . ( Co2 !!! ) . En hvað um það . Skyndilega stóð þessi unga kona í dyrunum . „ Fyrirgefðu , “ sagði hún . „ Má ég aðeins trufla þig . “ Ég íhugaði svarið . Satt að segja truflaði hún mig því ég var í stuði og vildi helst ekki láta ónáða mig en samt svaraði ég hikandi „ Allt í lagi , komdu inn . “ Sennilega gaf ég til kynna bæði með líkamstjáningu og hinu tónlausa svari að hún var ekki sérlega velkomin . Og það fór örugglega ekki framhjá gestinum . Ég kannast við þessa ungu konu héðan úr bænum því hún sker sig nokkuð úr fjöldanum . Sérstaklega þar sem hún er mjög fínleg – grönn , sterk , nokkuð hávaxin og ber sig eins og ballerína . Þar að auki er hún með rasssítt hár í rastafléttum . Stundum bindur hún flétturnar upp á hausinn á sér svo hárið líkist þykkum lopahatti eða hreiðri stórra fugla . Ég hef aldrei talað við þessa ungu , spengilegu konu en svo stóð hún skyndilega í dyraopinu hjá mér . „ Komdu inn , “ endurtók ég , „ gerðu svo vel . Má bjóða þér kaffi . “ Þetta sagði ég án þess að vita erindi hennar en nú með meiri vinsemd til bæta upp fyrir tregðu mína þegar hún opnaði dyrnar . Mér fannst ég dálítið leiðinlegur að taka svona illa á móti konunni . „ Takk , já takk , kaffi væri gott , “ sagði hún , gekk varlega inn og lokaði á eftir sér . Ég var hálfhissa á að hún skyldi þiggja kaffibollann . Ég hafði alls ekki reiknað með því . Ég benti henni á hægindastólinn í horninu sem hún settist í . Þegar ég hafði hellt kaffi í bollann hennar og líka bollann minn tyllti mér andspænis henni á skrifstofustólinn minn sem ég hafði rennt inn á gólfið . Hún svipaðist um á skrifstofunni , leit upp veggina , á borðin sem eru full af bókum og á myndirnar , en þær standa á hillu hér við einn vegginn . „ Hvað ertu að gera hérna ? “ spurði hún svo . „ Ég er að skrifa , “ sagði ég . „ Hver er eiginlega meiningin með þessari bók vikunnar í glugganum ? Ég hef svo oft gengið framhjá og furðað mig á þessu . “ „ Þetta er þjófavörn , “ sagði ég og glotti . „ Ha , þjófavörn … hvernig þá ? “ Hún horfði hissa og vantrúuð á mig . „ Ja , ég hugsa sem svo ef þjófar eru hér á ferð dettur þeim aldrei í hug að brjótast inn þar sem bók er í glugganum . Bækur eru einskonar merki um fátækt og úrelt tæki . Ég dreg að öðru leyti fyrir gluggann svo þeir sjá ekki stóru Mac-tölvuna sem þeir girnast . “ „ Já , snjallt . Ég hélt að þú værir bara svona mikill bókaaðdáandi og vildir breiða út boðskap bókmenntanna . “ „ Já , það vil ég líka . Mér finnst gaman að hafa bók vikunnar í glugganum . “ „ Mér finnst svo flott hérna hjá þér , mér líður vel , má ég ekki bara sitja hérna áfram á meðan þú vinnur ? “ Bæði þessi játning og beiðnin kom flatt upp á mig og ég vissi að ég gat ekki orðið við óskum stúlkunnar . Að hafa einhvern sitjandi yfir mér á meðan ég reyni að einbeita mér að skrifa gengur bara ekki . Hún virtist sjá þessa hugsun sveima um hugann á mér – kannski í augunum á mér – svo hún var fljót að setja upp bros sem lýsti upp þetta alvarlega andlit . „ Ég var bara að grínast , en ég meina að mér finnst flott hérna hjá þér . Veistu hvað ég hugsa alltaf þegar ég geng framhjá og sé bókina þína í glugganum og þig á bak við tölvuna . “ „ Nei , ég veit ekki hvað þú ert að hugsa . “ „ Þarna situr hann bókamaðurinn , hugsa ég . Í framhaldi hugsa ég líka : Sá sem sáir sparlega mun og sparlega uppskera og sá sem sáir ríflega mun og ríflega uppskera . “ „ Er þetta ekki úr Biblíunni ? “ „ Nei , þetta er ljóð . “ Og svo stóð hún upp , rétti mér tóma kaffibollann . „ Takk , “ sagði hún og gekk í átt til dyranna . „ Ég fæ kannski að setjast aftur hjá þér og drekka einn kaffibolla þegar ég geng hérna fram hjá ? Ég skal ekki sitja lengi . Ég á leið hér um að minnsta kosti tvisvar á dag . Ég bý rétt hjá . “ Og svo veifaði hún með því að lyfta vinstri hönd óvenju hátt og svo vaggaði hún úlnliðnum hægt og tígullega ; alveg eins og ballettdansari mundi gera . Ég hefði átt að spyrja hvort hún dansaði ballett . Bókmenntamoli : Ríkisútvarpið hefur gefið ( jólagjöf ) þjóðinni frían aðgang að þremur hljóðbókum : Elín . Ýmislegt eftir Kristínu Eiríksdóttur , Hjartastaður eftir Steinunni Sigurðardóttur og Konan við 1000 gráður eftir Hallgrím Helgason . Kaktusinn mælir sérstaklega með bók Hallgríms . Höfundur les sjálfur og fer Hallgrímur hreinlega á kostum sem upplesari . Til að hlaða niður hljóðbókina hans Hallgríms er hlekkurinn hér . Maður getur gert tvennt í einu með hljóðbók í eyrunum . Hlustað og ryksugað , hlustað og prjónað , hlustað og keyrt bíl eða hlustað og setið í járnbrautarlest í átt til áfangastaðar . Minni einnig á áskorunina #heimsmælikvarði2030