Dag einn kemur nýr gripur á safnið – múmían Hóremheb . Múmíunni fylgja sögur af óförum og bölvun . Fólk hefur horfið , slasast og dáið sé það í námunda við múmíuna . Allt er þetta mjög dularfullt og skömmu eftir komu múmíunnar á forngripasafnið fara undarlegir hlutir að gerast . Einhver skrifar QWACHA í rykið á hillunni í varðklefa safnsins , næturvörðurinn fellur í dá og síðan er blóði slett út um allan salinn sem múmían stendur í . Það kemur líka í ljós við lestur bókarinnar að mamma Júlíu er mikið veik . Allt vekur þetta Júlíu ugg og hún sækir sér styrk í vini sína tvo . Saman stofna þau leynifélag til að rannsaka QWACHA og múmíuna . Í viðtölum um bókina hefur Ármann útskýrt ótta Júlíu við múmíuna sem órökréttan ótta , hún sé að varpa ótta sínum við móðurmissi yfir á múmíuna . Sjálfri fannst mér þetta ekki endilega augljóst við lestur bókarinnar . Ótti Júlíu við múmíuna var augljós og ótti hennar um móðurina sömuleiðis . En að þetta væri einn og sami óttinn er alls ekki sjálfgefin niðurstaða , ekki síst í ljósi þess að leynifélag þeirra vina leiðir í ljós að það er margt gruggugt í gangi í krinum múmíuna . Júlía á að vera fimmtán ára gömul . Það er barn í tíunda bekk samkvæmt íslensku bekkjarkerfi . Það eru árin sem kynvitund vaknar og hormónar fara á flug . Það er nokkuð eðlilegt að unglingar velti fyrir sér hinu kyninu og Ármann kemur því að í bókinni . Júlía og vinkona hennar eru mjög uppteknar af leðurbuxnaklæddum rössum og ungum myndarlegum lögreglumönnum . Það er kannski ívið fullorðinslegt fyrir 15 ára stelpur , en það voru þó frekar viðbrögð lögreglumannsins við áhuga stelpnanna sem voru óviðeigandi og það angraði mig svolítið við lestur bókarinnar . Einnig stofna Júlía og tvö önnur fimmtán ára ungmenni leynifélag . Sjálf man ég eftir að hafa stofnað leynifélag í fimmta bekk ( Rauða höndin – við vorum sjúklega kúl ) , en ekki í tíunda bekk . Mér fannst aldursskekkja að láta unglinga í tíunda bekk stofna leynifélag saman – alveg sama hvort þau séu að rannsaka leynilega atburði tengda múmíu á forngripasafni . Frískandi tilbreyting í unglingabók Ármann sækir innblástur í alls kyns gamlar glæpa - og ráðgátusögur eins og „ sögur eftir Victor Hugo , Alexandre Dumas , Jan Terlouw , Arthur Bernede , Jacques Tardi og Enid Blyton ” eins og hann sagði sjálfur í viðtali við Lestrarklefann . Þetta er augljóst fyrir vanan lesanda sem les bókina . Það var frískandi að lesa ungmennabók sem sækir í eldri glæpasagnahefðir og það kom nokkuð vel út . Það var andi hinna gömlu glæpasagnameistara sem sveif yfir öllu , en sögupersónurnar voru með snjallsíma . Mér fannst Ármanni takast vel til ! Þetta er þó líklega eitthvað sem lesandi úr markhópi bókarinnar tekur ekki eftir , ekki fyrr en síðar á lífsleiðinni . Það er erfitt að hanna grípandi og flotta kápu , en mér þykir kápan á Bölvun múmíunnar mjög flott og höfðar eflaust til fjölmargra barna og unglinga sem hafa áhuga á múmíum . Sjálf var ég forfallinn aðdáandi Egyptalands til forna á mínum yngri árum og eflaust leynast fleiri af mínu tagi í yngri kynslóð dagsins í dag . Heilt yfir þótti mér spennandi að lesa bókina . Hún er prýðis afþreying fyrir bæði fullorðna og unglinga . Þó velti ég því fyrir mér hvort hún hefði ef til vill átt að vera miðuð að yngri lesendahópi en unglingum . Krakkar í fimmta og sjötta bekk stofna leynifélög . Eldri ungmenni reyna við karlmenn komna yfir tvítugt , ekki fimmtán ára unglingsstelpur ( ég kannast alla vega ekki við það … ) . Bókin hittir því í örugglega í mark hjá yngri lesenda hóp sem og eldri , en skýtur fram hjá unglingunum . Að því sögðu þá endar Ármann bókina mjög spennandi og titill bókarinnar gefur til kynna að búast megi við framhaldi . Ég bíð spennt eftir að lesa meira um allt hið dularfulla sem tengist QWACHA . ES. Ég hefði verið sjúk í að lesa bók eftir prófessor sem krakki ! Hve svalt !