Það má mikið vera ef Tryggvi Gunnarsson , höfundur og leikstjóri sýningarinnar Öskufalls , hefur ekki þefað af útgáfu Philips Pullman á Grimmsævintýrum sem nýlega kom út í þýðingu minni . Að minnsta kosti leggur Pullman áherslu á að við eigum að gera ævintýrin að okkar eigin sögum þegar við endursegjum þau og það gerir Tryggvi svo sannarlega með sínum stóra og orkumikla hópi í Stúdentaleikhúsinu . Stúdentaleikhúsið er sérlega fundvíst á leynistaði í borginni undir sýningar sínar . Öskufall sýna þau í Kartöflugeymslunum fyrir ofan Rafstöðvarveg , stórum , ílöngum skála með braggasniði , hráum og óvistlegum . Þau nýttu hann afar vel ásamt haglegum vörubrettum , sumum á hjólum , sem auðvelt var að hlaða upp til að búa til borð , stóla og hvað annað sem þurfti af húsgögnum . Sara Rós Ellertsdóttir bar ábyrgð á þessari leikmynd og Halldór Sveinsson ( sem líka lék í sýningunni ) sá um tónlistina . Hún var frumleg , fjörug og frek . Ævintýrið sem þau taka fyrir er Öskubuska . En þó að Grimmsbræður séu báðir með í sýningunni ( Davíð Þór Katrínarson , Gísli Björgvin Gíslason ) er ævintýrið nokkuð frábrugðið þeirra útgáfu á því – og raunar öllum öðrum þekktum útgáfum . Ekki verður það verra fyrir það . Í þessari útgáfu er sjónarhornið í upphafi hjá prinsinum ( Jónas Alfreð Birkisson ) . Hann er dálítið ráðvilltur ungur maður , umkringdur mikilli og líflegri hirð af ungu fólki , ekkert sérstaklega undirgefnu . Þar fara fremst skjaldsveinn hans ( Fannar Arnarsson ) og skjaldmær ( Álfheiður Marta Kjartansdóttir ) og virðist prinsinn ívið hrifnari af skjaldsveininum . En þá kemur skipun frá kónginum ( Ragnar Pétur Jóhannsson ) : prinsinn á að velja sér eiginkonu og hann fær til þess þrjá sólarhringa . Þrjú kvöld í röð skal halda dansleik í höllinni , öllum gjafvaxta , vel ættuðum stúlkum í landinu skal boðið og prinsinn á að velja konuefnið úr þeim hópi . Ekki vekur þetta áhuga hjá prinsinum , síst eftir ( ansi stuðandi ) samtal þeirra feðga um margvísleg hlutverk hinnar verðandi drottningar … Þá víkur sögunni heim til Öskubusku . Þar stendur yfir útför húsfreyju þegar hirðmenn ber að garði en önnur eiginkona er þegar komin í hennar stað ( Telma Huld Jóhannesdóttir ) . Hirðmennirnir skilja eftir boðskort handa dætrum nýju húsfreyjunnar og dóttur bónda . Ekki finnst stjúpsystrunum ( Embla Huld Þorleifsdóttir , Hildur Ýr Jónsdóttir ) líklegt að Öskubuska fari á ballið og langar greinilega ekkert rosalega mikið sjálfar en fara þó . Dansleikirnir eru hinir fjörugustu og prinsinn velur sér brúðarefni en dans þeirra Öskubusku er utan sviðs og við sjáum hina fögru stúlku bara í fjarska . Skómátunin fræga fer öll úr böndunum og verkið leysist loks upp í ofbeldi . Ekki er líklegt að nokkur viðkomandi hafi lifað hamingjusamur til æviloka eins og gerist að jafnaði í ævintýrum . Sýningin er nokkuð langdregin og hefði gott af að styttast , agast og yddast . En þar eru margar ljómandi góðar hugmyndir , bæði í texta og sviðsetningu . Sýningin er geysilega fjörug og leikurinn yfirleitt prýðilegur . Skemmtilegastar þótti okkur stjúpsysturnar sem höguðu sér eins og ekta gelgjur , flissandi og varpandi fram meinfyndnum athugasemdum um menn og málefni , einkum þó Öskubusku , en reyndust svo hafa vitið á sínum stað í kollinum þegar á reyndi . Þetta er ekta ungleikhús og um að gera fyrir áhugamenn um unglist að paufast upp í Kartöflugeymslur í nóvembermyrkrinu og horfa á ævingtýrið endurnýja sig .