437 móði og trúarhita . Ræður sínar hafði hann skrifaðar að mestu , en jók þó oft við , eftir því sem andinn blés honum í brjóst í hvert sinn . Varð þess þó lítt vart í flutningi , svo vel féll það við hið skrifaða orð . Hygg ég , að framburður séra Þórðar og brennandi trúarhiti hafi miklu valdið um það , að hann var talinn meðal snjöllustu presta sinnar samtíðar . I kirkjunni átti hann heima , en síður varð um hann sagt , að hann „ prédikaði á stéttunum “ . Þegar prestur hafði þjónað fyrir altari að aflokinni pré - dikun , klæddi meðhjálpari hann úr rykkilíninu . Nú risu úr sætum sínum öll börn og unglingar á aldrinum tíu til sextán ára og röðuðu sér meðfram stólbríkunum , piltar sunnan megin , en stúlkur norðan megin . Því næst gekk prestur fram úr kórnum , ávarpaði börnin ástúðlegum orðum og spurði svo hvert þeirra nokkurra spurninga úr kveri eða Biblíusögum . Að því loknu flutti hann af munni fram áminningarræðu til barnanna , sem hinir eldri tileinkuðu sér líka . Þótt kirkjan væri troðfull af fólki á ýmsum aldri , gat ekki heitið , að nokk - ur hreyfði legg né lið allan tímann . Að þessu loknu gekk prestur aftur fyrir altari , en forsöngvari hóf upp röddina á útgöngusálminum , og nú söng prestur með . Var rödd hans svo mikil , að það var líkast því , að hljómurinn í kirkjunni tvöfaldaðist við söng hans . Að sálminum loknum birtist hinn prúðmannlegi öldungur , Jón Þorleifsson , í kórdyrum og las bænina hátt og snjallt , en prestur ásamt öllum söfnuðinum bændi sig á meðan . Að því búnu sneri prestur sér fram og mælti : „ Guð gefi ykkur öllum góðar stundir í Jesú nafni “ . Hringdi þá Gunnar klukkunum , sem boðuðu nú messulok , en kórbændur kepptust hver við annan að þakka presti fyrir kenninguna með handabandi . Auk þeirra voru það aðeins konur , er sátu fremst í bekkjum , sem réttu presti höndina um leið og hann gekk fram kirkjugólfið . Þegar út úr kirkjunni kom , var það veröldin , sem heimt - aði sitt af orðum og athöfnum fólksins . Konur fóru smátt og smátt að hækka róminn , leiða saman börn sín og dæma