Alltof oft heyrum við af því að þeim sem skera sig úr á einhvern hátt sé sýndur hroki og yfirlæti , ekki síst ef þau hafa ekki náð fullum tökum á íslenskri tungu . Til þess eru vítin að varast þau . Á síðustu árum hefur vissulega ýmislegt breyst til batnaðar á meðal okkar . Fjölmenningarsamfélag er ekki valmöguleiki sem við stöndum frammi fyrir . Það er ekki nóg að við umberum þau sem falla ekki undir staðalmynd hins íslenska borgara . eftir Hjalta Hugason 7132 og Arnfríði Guðmundsdóttir 8023 Það er margt sem gerir fólk að þjóð umfram sameiginlega stjórnarskrá , lög og réttarreglur . Ef okkur auðnast að taka vel á móti þeim sem hingað kjósa að flytjast mun fjölbreytileikinn auðga samfélag okkar . Fjölmenning er því ögrun en ekki ógn . Þess vegna ber okkur að standa vörð um náttúru landsins , sporna við uppblæstri og draga úr útblæstri . Umhverfispólitík er þegar orðið málefni 21. aldarinnar og verður það í ríkari mæli eftir því sem árin líða . Sjálfbærni er ekki slagorð heldur lykill að framtíðinni . Samkvæmt Brundtlandsskýrslunni frá 1987 ( bls. 54 ) er sjálfbærni : „ Mannleg starfsemi sem fullnægir þörfum samtímans án þess að draga úr möguleikum framtíðarkynslóða til að fullnægja sínum þörfum . “ Í stjórnarskrá verður að setja ramma sem tryggja auðlinfanýtingu af þessu tagi . eftir Arnfríði Guðmundsdóttur og Hjalta Hugason Það eru til ýmis konar kirkjur , til dæmis ríkiskirkjur , þjóðkirkjur og fríkirkjur . Sóknar - “ og „ varnarkirkjurnar “ skynja sig ekki sem hluta af samfélaginu . Þær líta svo á að að þær eigi við andstæðinga að etja og spila ýmist sóknar - eða varnarleik . „ Leikfléttan segir nefnilega meira um kirkjurnar sjálfar og túlkun þeirra á stöðu sinni en raunverulegt umhverfi þeirra . Kristin kirkja hefur á liðnum öldum oft liðið vegna ofsókna en eigi að síður spilað sterkan sóknarleik . Það endar oftast illa . Meirihlutakirkjur eiga erfitt með að bregða sér í hlutverk píslarvotts . Samræðukirkjur “ líta ekki svo á að þær séu á keppnisvelli heldur á torginu í þorpinu miðju — heimsþorpinu . Á torgi tekur enginn eftir rödd þess sem ekki finnst neitt , hefur enga skoðun eða trúir engu . Þó að við tökum það sem sjálfgefnu í dag að konur hafi kosningarétt til Alþingis , hafa þær aðeins notið hans í tæpa öld . Við lítum einnig á það sem sjálfsagðan hlut að allir hafi aðgang að menntun , heilbrigðisþjónustu og almannatryggingum og svo mætti lengi telja . Það gleymist stundum að það eru ekki nema rétt 100 ár síðan lög um rétt kvenna til embættisnáms , námsstyrks og embætta voru samþykkt á Alþingi . Þetta er stundum nefnt heiðursmannaafsögn . — Slík afsögn er oftast ekki endalok á stjórnmálaferli heldur þvert á móti nýtt upphaf . Eitt og eitt skref hefur þó verið tekið í átt að aðgreiningu eða jafnvel aðskilnaði . Continue reading ' Aðskilnaður ríkis og kirkju' » eftir Arnfríði Guðmundsdóttur og Hjalta Hugason Í 62. gr . Af þeim sökum er rætt um hið opinbera en ekki ríkisvaldið . Þjóðin var því lúthersk og lútherska kirkjan kirkja þjóðarinnar . Einnig er nauðsynlegt að 62. gr. segi alla söguna um kirkjuskipanina hvað stjórnarskrána áhrærir . Síða er haldið áfram í 79. grein ( síðari hluta ) : Nú samþykkir Alþingi breytingu á kirkjuskipun ríkisins samkvæmt 62. gr. , og skal þá leggja það mál undir atkvæði allra kosningarbærra manna í landinu , til samþykktar eða synjunar , og skal atkvæðagreiðslan vera leynileg . Síðan verður auðvitað að ræða hvort evangelísk-lútherska kirkjan sé enn þjóðkirkja á Íslandi eða ekki . Fyrri liðurinn er óbreyttur frá 1874 og byggir á fyrirmynd úr dönsku stjórnarskránni frá 1849 . Um 1920 var bætt við ákvæði sem nú er að finna í 79. gr. stjórnarskrárinnar og kveðið á um að yrðu slík lög sett skyldi bera þau undir þjóðaratkvæði . Það væri mismunun . Þá þarf að hafa í huga að hún hefur tvær víddir : Önnur lýtur að trúarpólitík og lögformlegri stöðu evangelísk-lúthersku meirihlutakirkjunnar . — Það bíður til annars pistils að svara henni . eftir Arnfríði Guðmundsdóttur og Hjalta Hugason Frambjóðendum til stjórnlagaþings barst á dögunum póstur ofan úr Hádegismóum , síðan hafa fleiri fylgt í kjölfarið . Markaðsfulltrúi Morgunblaðsins sendi fyrstur tilboð þar sem segir að blaðið muni „ að venju “ veita frambjóðendum 40 % aflátt á öllum auglýsingum en kannanir sýni að með auglýsingum á þess vegum sé mögulegt að ná til 90 % þjóðarinnar . Hér fara hagsmunir frambjóðenda og fjölmiðla væntanlega saman . Þegar frambjóðendur eru á sjötta hundrað er auðvitað eftir heilmiklu að slægjast og líklegt að tilboðin afli miðlunum og eigendum þeirra töluverðra tekna . Til slíkrar samkomu hefur ekki verið kosið áður hér á landi . Við megum samkvæmt opinberum viðmiðum til dæmis kaupa tvo stóra pakka af mbl.is ! Auglýsing rúmar ekki heila hugsun þegar um stjórnlög er að ræða , hvað þá hugsjón . Til að halla ekki réttu máli skal þess getið að margir miðlar ætla einnig að bjóða fram aðra þjónustu en seldar auglýsingar í tengslum við kjörið og fyrir það skal þakkað .