Alma er ósköp venjuleg fermingarstúlka úr Stykkishólmi sem fer með vísitölufjölskyldu sinni í sumarfrí á Spáni . Þar verður hún viðskila við fjölskylduna og telur sig hitta sjálfan Jesú Krist . Hann tekur að fræða hana um fagnaðarerindið og á nokkrum tímum verður Alma fyrir vitrun og sér ljósið með afar bókstaflegum hætti ( innskot : hér hélt undirrituð að Alma hefði hreinlega fengið sólsting ) . Þegar hún hittir fjölskyldu sína aftur hefur hún breyst úr saklausri unglingsstelpu í ákafan og trúaðan einstakling sem telur sitt hlutverk vera að breiða út sannleikann um Jesú og kristna trú . Þessi umbreyting Ölmu hefur áhrifamiklar afleiðingar fyrir fjölskylduna sem ákveður að leita til geðlæknis til að leysa vandamálið og lækna Ölmu . Þá kemur trúarleg afstaða unglingsstúlkunnar einnig nokkru róti á samfélagið í bænum þar sem fjölskyldan býr , á skólafélaga Ölmu og fermingarsystkin , en ekki síst á foreldra þeirra . Prestur staðarins tekur einnig að efast um hlutverk sitt sem predikari og boðberi kristinnar trúar . Í grófum dráttum er þetta söguþráður nýjustu bókar Guðrúnar Evu Mínervudóttur , Englaryk . Guðrún Eva er flestum íslenskum lesendum vel kunn , enda hefur hún verið starfandi rithöfundur í hálfan annan áratug og gefið út fjöldamargar skáldsögur , en síðasta saga hennar Allt með kossi vekur hlaut Íslensku bókmenntaverðlaunin árið 2011 . Efnistök á borð við öfgatrú og frásagnir af fólki , sem telur sig boðbera æðri sannleika , þekkja lesendur vel úr daglegu lífi og úr fjölmiðlum . Í ljósi undanfarinna atburða í Írak , Sýrlandi og nágrannalöndum , og síendurteknum árásum Ísraelsríkis á Palestínu , eru átök trúarbragða eitt stærsta vandamál sem alþjóðasamfélagið þarf að kljást við í dag . Ef við lítum okkur aðeins nær , má nefna bænahópinn sem stillti sér upp í tvígang fyrir framan kvennadeild Landspítalans þar sem fóstureyðingar fara fram . Upphaf Englaryks minnir þannig lesandann á tíðrædd og alvarleg málefni samtímans sem gjarnan eru borin fram í nafni trúarbragða og hafa afdrifaríkar afleiðingar sem einkennast af mannréttindabrotum , ofbeldi og kúgun . Það er ef til vill þess vegna sem höfundur sagði nýverið í útvarpsviðtali á Rás 1 að trú væri tabú og mætti kannski alveg vera það . Í Englaryki er sjónarhornið aftur á móti ekki svo breitt að það nái til þessara samtímalegu þátta og þrátt fyrir að vangaveltur í textanum séu að einhverju leyti heimspekilegar verða þær aldrei pólitískar . Hér er sjónum beint að míkrókosmósi fjölskyldunnar og samskiptum fjölskyldumeðlima . Þá er nánar tiltekið athugað hvað gerist þegar einn fjölskyldumeðlimur , sem er þar að auki nánast barn að aldri , tekur upp ákafa trú á Jesú krist og fagnaðarerindi hans og angrar aðra fjölskyldumeðlimi með orðræðu um trúna . Einlæg trú Ölmu og einstrengingsháttur hefur afhjúpunaráhrif á aðra fjölskyldumeðlimi og frásögnin , sem fer mikið fram í endurliti í gegnum samtöl við geðlækninn , gerir tilraun til að afhjúpa persónur , leyndarmál þeirra og minningar sem hafa verið þaggaðar . Sagan er því byggð í kringum afhjúpunarform sem dvelur þó að mínu mati of mikið við yfirborðið . Á sama tíma má kasta þvi fram að yfirborðsleg nálgunin endurspegli afstöðu foreldra stúlkunnar sem nenna ekki að skilja Ölmu heldur vilja fyrst og fremst „ lækna “ hana og losna þannig við óþægindin sem af henni stafa í venjubundnu millistéttarlífinu . Foreldrarnir eru fyrir vikið báðir frekar óviðkunnanlegar persónur sem eru uppteknar af veraldlegum hlutum eða því sem móðirin kallar „ félagslega þættinum “ og virðist aðeins snúast um að verða eins og aðrir í einsleitu samfélaginu . Þrátt fyrir afstöðu foreldranna , sem að einhverju leyti endurspeglar sinnuleysi hins almenna borgara , saknaði ég þess að ekki væri tenging út fyrir það skilningsleysi sem hér einkennir míkrókosmós fjölskyldunnar . Til dæmis við sögulegan tíma nunnanna sem birtast á ljósmynd aftast í bókinni , og tengja söguvettvanginn við sögulegan tíma , eða út í alþjóðasamfélagið . Höfundur daðrar aðeins við það í gegnum sögupersónuna Sigurbjart , eldri og gáfaðri bróður Ölmu , sem reynir að rökræða við hana á vitsmunalegum forsendum og tekur að senda henni greinar af internetinu um óþægilegar staðreyndir um kristna trú og kirkjustofnunina . Hann tengir þannig ofsafengna trú Ölmu við menntunarskort og reynir að upplýsa hana . En þegar líður á söguna virðist Sigurbjartur gefast upp og hverfa af sjónarsviðinu . Ein eftirminnilegasta persónan í sögunni er án efa presturinn og það er forvitnilegt að fylgjast með hvernig trúarleg sannfæring Ölmu fær hann til að efast um sjálfan sig og starfsferilinn . Hér örlar á húmor og kímni sem veitir sögunni íróníska dýpt . Það stílbragð hefði þess vegna mátt taka fastari tökum til að draga skýrar fram margrætt gildi sögunnar . Hér varð mér einnig hugsað til titilsins . Er Englaryk írónískur titill sem vísar til hlutskiptis Ölmu og trúarlegrar sannfæringar með meinlegum hætti ? Og á hann um leið að endurspegla þessa hugmynd persónunnar sem kemur fram í textanum og lýsir því með dálítið duldum hætti hvernig trú getur slegið ryki í augu fólks : „ [...] englarykið hafði umbreytingarmátt . Allt sem það komst í snertingu við varð ljómandi , töfrandi og þrungið merkingu . “ ( bls. 255 ) Guðrún Eva hefur góð tök á frásagnartækni og textinn í Englaryki endurspeglar það vel . Sagan er vel skrifuð og einkennist af snotrum og vel meitluðum myndlíkingum . Þá eru samtölin nokkuð sannfærandi og vel skipt á milli sjónarhorna þannig að innra líf og hugsanir ólíkra persóna fléttast vel saman . Eins er vel tengt á milli kafla og því gengur lesturinn snurðulaust fyrir sig . Ef til vill einum of því efni sögunnar býður alveg upp á að stinga í lesandann og hreyfa dálítið við honum . Alma verður að óþægilegri persónu innan fjölskyldunnar og í fermingarfræðslunni , og þerapían á að lækna hana af þessum kvillum . Þessi upplifun af sögupersónu hefði alveg mátt skila sér í frásagnargerðinni sjálfri til að auka áhrif lestrarupplifuninnar og túlkunarmöguleika lesandans . Eins og fyrri bækur höfundar er Englaryk fyrst og fremst saga um samskipti og takmarkanir þeirra . Að mati höfundar , og eins og Guðrún Eva lýsir í viðtali við Fréttablaðið , eru samskipti tilraunir til að byggja brýr milli ólíkra hugarheima . Hér virðast allar tilraunir fjölskyldumeðlima til brúarsmíði mistakast og skilningsleysi þeirra á milli ráða ríkjum . Geðlækninum , sem er ætlað að vera milligöngumaður í samskiptum fjölskyldunnar , tekst miður vel og samtal hennar við hvern fjölskyldumeðlim snýst upp í sjálfskoðun hvers og eins án þess að það leiði til skilnings á afstöðu hinna . Sagan af björgun fyllibyttunnar í bænum bregður upp ákveðinni tvífaramynd . Á meðan hann er ölvaður , og eyðileggur fyrir sjálfum sér og fjölskyldu sinni , er Alma ölvuð af trú eða undir áhrifum englaryks . Sú saga býður upp á áhugaverðan vinkil , en snýst upp í dálítið melódrama , á meðan sagan af samskiptum Ölmu við vandræðaunglinginn er öllu beittari . Englaryk varpar vissulega fram ýmsum spurningum , sem lúta að samfélagslegum þáttum eins og samskiptum , tabúum og trú , en ég saknaði þess að ekki væri tekist betur á við þessar spurningar og þær krufðar af afdráttarleysi . Höfundur fer af stað með safaríka hugmynd um aðkallandi efni , sem býður upp á alls konar flækjur , en úrvinnslan hefði getað verið áhrifaríkari .