Sjálfur hef ég staðið mig að því að veiða í ‚ dauða hafinu ‘ á milli botns og yfirborðs og það getur alveg verið raunhæf leið . Ég þori að veðja hatt mínum og staf um það að silungurinn snýr trýninu á móti vindátt ef svo ber undir , þaðan berst jú ætið og við reynum alltaf að staðsetja fluguna fyrir fram silunginn . ‘ Dauða hafið ’ á milli botnsins og yfirborðsins Allt of oft vöðum við yfir fiskinn . Það er í eðli silungsins að tryggja sér öryggi , en þó aldrei langt frá fæðunni . Til þess eru vatnsbakkarnir tilvalinn staður ásamt hallanum niður að dýpinu , kantinum . Þetta gætu allt orðið staðirnir sem þú prófar eftir að hafa veitt undir og meðfram bökkunum . Til að veiða meðfram kantinum þarf oft að vaða út í vatnið , ekki langt en samt liggur leiðin oft yfir eitt gjöfulasta veiðisvæðið , grynningarnar . Í botnsetinu leynast ýmsar pöddur sem silunginum þykja góðar og berist þær með léttum straumi eða vindi fram af grynningunum eða til hliðar , þá er takmarkinu náð því oft gefur fiskurinn sig þegar ætið fer af stað og kemur fram úr örygginu sínu . En , gerðu þetta varlega . Rask í steinum eða marr undan vöðuskóm í möl berst fjórfalt betur í vatni en lofti og fiskurinn styggist auðveldlega . Nær landi þýðir að hann rís hærra í vatninu og kemur þá betur auga á bráðina , fluguna okkar . Sama má svo sem segja um eyjur eða boða sem mætast í vatninu , röstin á milli þeirra er oft einstaklega gjöful vegna smáfiska og dýra sem safnast þar saman ( Kort – G ) . En , nei hann leggst ekki í lygnuna heldur notar hann sér öryggið sem felst í öldunni , liggur þar fyrir og bíður ætis sem berst fyrir vindi . Mörgum veiðimanni hefur gefist vel að kasta flugu , þurr - eða votflugu út á gáruna og leyfa henni að berast inn á lygnuna inn í sjónsvið fisksins . Hann snýr gjarnan trýninu upp í strauminn og étur sig beinlínis í gegnum hann . Kastaðu í strauminn og leyfðu flugunni að fljóta með honum út á vatnið , beint fyrir fiskinn . Svipaða sögu má segja um afrennsli vatns , þar safnast oft saman gnægð smádýra og fiskurinn á það til að bregða sér út í ánna eða lækinn til að krækja sér í auðvelda bráð . Þetta á við vatnaveiði líka , en meira þarf stundum til . Þegar enginn fiskur gerir vart við sig og þú ert búin að skrapa allan botn í 12 m radíus í kringum þig með þungum girnilegum púpum og ekkert gerist þá er gott að ráða við 20 + m kast . Ég viðurkenni það fúslega að þessa aðferð nota ég helst á móti öldunni eins og áður segir . Gömul tugga , en aldrei of oft tuggin , æfðu köstin , æfðu köstin , æfðu köstin og náðu að leggja fluguna þannig fyrir fiskinn að hann hræðist hana ekki eða beinlínis kafni úr hlátri . En svo eru auðvitað til undantekningar eins og konan mín sem heldur oft kyrru fyrir á sama nesinu svo tímunum skiptir og tínir upp hvern fiskinn á fætur öðrum ( alltaf með Black Ghost ) á meðan ég geng mig upp að hnjám hringinn í kringum vatnið , skipti reglulega um flugu og inndrátt en er ekki hálfdrættingur á við hana . Jafnvel þótt skrifaðar hafa verið margar góðar bækur um fluguveiðar , þá eru það alltaf þær fyrstu sem skipa sérstöðu í safninu . Það er þekkt að fyrstu heimildir á riti um fluguveiðar eru alveg frá því um árið 200 e.Kr. en elstu heimildir um fluguveiðar sem tómstundaiðju / sport er að finna í ‘ Book of St. Albans ’ frá árinu 1496 . Í þessari bók er að finna merkilega ritgerð abbadísarinnar Juliana Berners frá Sopwell í Hertfordskíri á Englandi þar sem hún lýsir veiðum með öngli . Segið svo að fluguveiðar séu einhver ‘ bóla ’ . Fyrir grúskara er nokkur ládeyða í heimildum næstu 150 árin eða svo . Allar bækur sem hlaða má niður eru runnar út á höfundarrétti og því er hér um löglegt niðurhal að ræða . Þannig má segja að ókynþroska fiskur dvelji að jafnaði lengur í sjó heldur en sá kynþroska . Þar á móti kemur að kynþroska fiskur gengur fyrr til sjávar heldur en seiðin sem eru að fara í fyrsta skiptið . Búsvæði sjóbleikju er helst fyrir norðan og austan land , einna helst þar sem sjóbirtingur er ekki . Sjálfur eltist ég töluverðan tíma við bleikjur inn að Álftatanga en þær voru greinilega í hryggningarstuði og vildu ekkert með flugurnar mínar hafa . Af sögunni endalausu ; Vatnshæð . Til gamans útbjó ég þetta kort af vatninu og teiknaði inn í það yfirborð vatnsins eins og ég upplifði það í sumar . BitmýÁ Íslandi finnast sex tegundir bitmýs . Myndbreyting lirfunnar á sér stað í nokkurs konar kramarhúsi sem hún byggir sér . Lirfa rykmýs nefnist blóðormur . Lirfurnar eru allt frá því um 1 til 2 sm að lengd , bera sex fætur og greinilegt höfuð . Brunnklukkan er mjög algeng um allt land og finnst í flestum vötnum , þó ekki ám og straumhörðum lækjum . Bæði lirfan og fullorðin klukkan lifa fyrst og fremst á gróðri . Hornsílier lítill fiskur , oftast 4 til 8 sm að lengd . Þar sem hornsílið er nánast ránfiskur í eggjum annarra fiska , má segja að þar hitti skrattinn ömmu sína þegar urriðanum og sílableikjunni bregður fyrir og gera sér hornsílin að góðu . Vatnabobbarfinnst nánast í öllum vötnum á Íslandi , í óteljandi stærðum og afbrigðum . Útbreiðsla vatnabobba innan einstaka vatn getur verið mjög mismunandi . Algengastur á hálendinu ( Veiðivötn ) en finnst þó víðar . Útbreiðsla Ísaldarurriðans hefur þó raskast nokkuð með tilkomu seyðasleppinga í ýmiss vötn utan þeirra upprunalegu . Seiðin ganga síðan niður í vatnið eftir 2 – 4 ár í straumi . Þessari gögnuhegðun heldur hann þaðan í frá allt sitt líf . Hryggna murtunnar breytir lítið um lit á hryggningartímanum , en hængurinn dökknar töluvert . Þrátt fyrir þetta má almennt vænta sílableikju á nánast öllum búsvæðum bleikju . Kynþroska verður fiskurinn 6 – 10 ára og er þá á bilinu 25 – 50 sm að lengd . Dvergbleikja er smæst þeirrar bleikju sem finnast á Íslandi . Hún er sá stofn bleikju sem virðist vera bundin í útliti seyðis um allan aldur ; er kubbsleg í vexti , dökkleit , oft brún og hliðarnar alsettar gulleitum depplum . Regnbogasilungur lat : Oncorhynchus mykiss á sér ekki náttúruleg heimkynni á Íslandi en var fluttur hingað til eldis um miðja síðustu öld . Eitthvað er um að regnbogasilungi sé / hafi verið sleppt í vötn á Íslandi en hann á afar erfitt með að koma seyðum á legg þar sem hann , ólíkt öðrum silungi í Evrópu , hryggnir að vori en ekki hausti .