Ólöf Nordal myndlistarmaður sækir í íslenska þjóðmenningu og sagnir í listsköpun sem hún beinir fram á við í ljósi uppsafnaðrar þekkingar . Sýningin Úngl er opnuð á Kjarvalsstöðum í dag . Ólöf Nordal myndlistarkona og Ólöf K. Sigurðardóttir sýningarstjóri hafa unnið saman að uppsetningu sýningarinnar Úngl . Fréttablaðið / Sigtryggur Ari Auglýsing Elsta verkið á sýningu Ólafar Nordal á Kjarvalsstöðum er frá 1992 . Það heitir Í rökkrinu og er eftirlíking af útskornum bitum en úr nútímalegu efni . Valþjófsstaðahurðin blasir við þaðan , hugmyndin sótt í hina einu sönnu en þriðja hringnum bætt við ofan við hina . Ólöf K. Sigurðardóttir sýningarstjóri tekur á móti mér á Kjarvalsstöðum . „ Þetta er í þriðja sinn á jafnmörgum haustum sem við setjum upp yfirlitssýningu á verkum starfandi listamanns , sem þegar á að baki umtalsverðan feril og ber sterk höfundareinkenni . Fyrst var það Anna Líndal , svo Haraldur Jónsson og nú Ólöf Nordal . Við lítum á hverja sýningu og sýningarskrár þeirra sem innlegg í framtíðarrannsóknir á íslenskri samtímalist . Í þeim eru greinar eftir ólíka fræðimenn auk viðtals við listamanninn sjálfan . Í sýningarskrá Ólafar Nordal er líka hennar útfærsla á þjóðsögum eða vitneskju sem hefur legið hjá þjóðinni , hún veitir skemmtilega sýn á verkin . “ Meðal verka á sýningunni eru myndir sem Ólöf Nordal hefur tekið af höfuðafsteypum sem varðveittar eru á söfnum erlendis , flestar eru á mannfræðisafni í París en ein á Kanaríeyjum . „ Þetta eru allt afsteypur af nafngreindu fólki , Íslendingar þóttu áhugaverðir á nítjándu öld fyrir að vera hrein þjóð á norðlægum slóðum . Spurning hvort við viljum samsama okkur því í dag , “ segir sýningarstjórinn og kímir . Á ferlinum hefur Ólöf Nordal leitað fanga í ýmsum söfnum , bæði þeim sem geyma náttúru - og menningarminjar en einnig gagnasöfnum eins og því sem varðveitt er af Háskóla Íslands og var byggt upp af líkamsmannfræðingi sem vann við að leita að uppruna Íslendinga . Þetta nýtir Ólöf í áhrifamikið ljósmyndaverk og sýningarstjórinn bendir á skjá þar sem þulur Ríkisútvarpsins les gamla frétt um mælingarnar . Nýjustu verkin á sýningunni Úngl eru torf hleðsla , meira en mannhæðarhár móhraukur og myndasería af forystufé og nú er Ólöf Nordal tekin við leiðsögninni . Fréttablaðið / Sigtryggur Ari „ Þegar forystufé er í fjárhúsi þá stendur það svolítið upp úr og horfir yfir hópinn . Það er óblandað öðru fé og er talið hafa varðveist frá landnámi . Sú sögn er líka til að það sé komið af hulduhrúti í Þingeyjarsýslu í árdaga . Forystufé hafði mikið gildi þegar vetrarbeit var notuð , það fann á sér veðrabreytingar og virtist hafa ófreskigáfu sem bjargaði bæði fé og mönnum . En kindurnar voru misjafnlega samvinnufúsar í myndatökunni . Þær þurftu að vera með framlappirnar uppi á palli og það voru alls ekki allar sem létu það yfir sig ganga en aðrar gerðu það eins og ekkert væri sjálfsagðara . Þegar ég kom í fjárhúsið á einum bæ var ær sem horfði á mig eins og hún vildi segja : Loksins ertu komin , ég er búin að bíða eftir þér lengi . Hún fór beint upp í króna , steig með framfæturna á pallinn og var mynduð . Algerlega sallaróleg en nokkrar í sama fjárhúsi þýddust mig ekki . Það var bara stríð . “ Þá snúum við okkur að mónum sem Ólöf hefur hlaðið upp í holan turn . „ Mórinn er dæmi um efni sem tíminn liggur í . Hann er sex til tíu þúsund ára gamlar jurtaleifar og var notaður sem eldiviður á Íslandi því við höfðum hvorki kol né skóg , “ útskýrir Ólöf . „ Ég gróf þetta sjálf og þurrkaði og það var voða auðvelt að hlaða þennan hrauk . En mór er eitthvað sem mann langar ekki að taka úr jörðu . Þessi var í barði sem skagaði út í flæðarmál og hækkandi sjórinn var að vinna á honum . “ Tvíhöfða lömb , uppstoppuð , eru bak við gler . „ Lömbin fæddust svona en fá táknmynd í samtímanum því þau horfa bæði aftur til bændasamfélagsins og fram til genabreytinga , “ útskýrir listakonan og segir sýninguna snúast um brot . „ Þessi brot gefa okkur færi á að horfa aftur í tímann , túlka okkar tíma og gefa rými fyrir ímyndunaraf lið . Þetta á við allar sögulegar leifar . Þær segja okkur svo margt því hver tími túlkar brotin á sinn hátt . Ég hef áhuga á því hvernig við höfum byggt upp okkar sjálfsmynd sem þjóð og hvað við höfum valið sem áhugavert til þeirrar uppbyggingar . “