Þegar farartæki , sem virðist ættað frá annarri plánetu , brotlendir á Suðurheimskautssvæðinu slæst steingervafræðingurinn Kate Lloyd í för með norskum vísindamönnum sem ætla sér að komast til botns í málinu og stimpla sig inn í sögubækurnar . En ekki fer allt að óskum . Inni í geimskipinu finna þau lífveru sem virðist hafa drepist við brotlendinguna ... Lesa meira Þegar farartæki , sem virðist ættað frá annarri plánetu , brotlendir á Suðurheimskautssvæðinu slæst steingervafræðingurinn Kate Lloyd í för með norskum vísindamönnum sem ætla sér að komast til botns í málinu og stimpla sig inn í sögubækurnar . En ekki fer allt að óskum . Inni í geimskipinu finna þau lífveru sem virðist hafa drepist við brotlendinguna og þegar mikill snjóbylur skellur á ákveða þau að færa hræið í skjól og rannsaka það betur . En geimveran er alls ekki dauð . Þeir sem þekkja til ófreskjunnar úr fyrri myndinni vita að hún getur breytt útliti sínu að vild og tekið á sig form þess sem hún kemst í snertingu við . Það er því óhætt að segja að óttinn og ofsóknaræðið grípi vísindamennina sem nú geta engum treyst lengur . Saman þurfa þeir samt , ásamt Kate og flugmanninum Carter , að gera geimveruna óvíga áður en hún verður þeim öllum að bana .... minna Before " The Thing " The Thing er mjög heimskulega titluð mynd enda er hún prequel 82 myndarinnar og fjallar um atburðina sem skeðu á norsku stöðinni . Flestir aðdáendur gömlu myndarinnar ættu að kannast við hana . Myndin var mun betri en ég átti von á ( allavega áður en ég las íslensku gagnrýnina ) enda hefur myndin ekki fengið gott umtal hjá gagnrýnendum sem ég skil eki því myndin býr til svo góða stemningu og heldur mjög góðum dampi . Myndin er ekki meistaraverk eins og Kurt Russell-myndin en hún er samt helvíti góð afþreying og mun betri en langflestar hryllingsmyndir sem til eru . Leikararnir eiga líka skilið hrós en mér fannst nánast eins og þessir óþekktu væru að standa sig betur . Til dæmis skildi Eric Christian Olsen ( Community ) ekkert eftir sig á meðan Norðmennirnir voru skemmtilegir og bara góðir leikarar . Mary Elizabeth-Winstead var samt gott val í aðalhlutverkið og frammistaða hennar er mjög jöfn og aldrei einhverjir heimskulegir brestir . Það sem heldur þessari mynd líka fyrir ofan aðrar hryllingsmyndir er hversu skynsamar persónurnar eru . Þetta er eitt af mjög fáum skiptum sem ég hugsaði ekki með mér : Gerðu þetta ! Ekki gera þetta . Hvað er hún búin að koma sér í ... Í staðinn var allt mjög úthugsað handritslega séð og persónurnar fengu ekki allt í einu einhverja snilldarhugmynd sem lagar alla myndina þegar plottið hægir á sér heldur gera þau bara það sem alvöru manneskjur myndu gera . Myndin fær mikið hrós fyrir það . Innilokundarkenndin og andrúmsloftið almennt ( hver er hver ) er vel meðhöndlað og það er aldrei dauðan punkt að finna . Það er alltaf einhver hræðsla í gangi , alltaf eitthvað leyndarmál sem bíður bara eftir að komast út og bregða manni . ÉG ELSKA samt hvað myndin er trú forveranum og sjá þetta allt falla saman ( lík á sama stað og í fyrri myndinni , klakabaðið ) var aðdáunarvert og ég skemmti mér næstum konunglega við að sjá myndirnar límast saman . Svo verður náttúrulega að minnast á endinn ( í kreditslistanum ) sem gerir lokatenginguna að 82 myndinni . Góðir leikarar með úthugsuðu handriti og flottri leikstjórn sem leyfir stílnum frá gömlu myndinni að ráða ríkjum . Án efa ein besta afþreying ársins en alls ekki fyrir viðkvæma ! Hvorki metnaðar - né glórulausÞað er mjög auðvelt að gera þau mistök að halda að þetta sé endurgerð John Carpenter-myndarinnar frá 1982 ( sem er sjálf endurgerð annarar myndar frá 1951 ) þegar hún er í rauninni forsaga sem er beintengd við hana . Reyndar eru aðstandendur lítið að hjálpa til með því að skíra nýju myndina nákvæmlega sama nafni . Kannski eru undirheiti orðin eitthvað úrelt . Ég get þó ekki ímyndað mér annað en að það myndist talsverður ruglingur í kringum þessa titla seinna meir , og eina leiðin til að greina myndirnar í sundur er að láta ártalið fylgja með í sviga . Í eftirfarandi texta mun ég að minnsta kosti hafa pínu gaman að því að nefna báðar myndirnar , og sést ágætlega hversu hallærislegt það er að vera með samnefndar systkinamyndir . Orð fá því ekki lýst hvað það hefði verið mikill kellingaskapur að endurgera þá íkonísku mynd sem The Thing ( ' 82 ) var og er . Hún er hin fullkomna endurgerð í sjálfu sér og þar af leiðandi glimrandi gott dæmi sem sýnir hvernig skal gera slíka rétt . The Thing ( ' 11 ) fer hins vegar í allt aðra átt í stað þess að feta í sömu fótspor og The Thing ( ' 82 ) . Það sem hún gerir er langt frá því að vera kellingaskapur . Þvert á móti er hún skuggalega kjörkuð þar sem hún reynir að vera bein hliðstæða háttsettrar hryllingsmyndar , stækkar hana síðan og þræðir sig við söguna á mun betri hátt en margir þorðu að vona . Hún hefur sama andann , fullt af tilvísunum en samt rými til að bæta við nokkrum nýjungum þrátt fyrir að vera risastór eyðufylling á efninu sem sú gamla stillti upp . Þetta á sér varla fordæmi ! Við erum að tala um mynd sem frábærlega nær að límast við 29 ára gamla klassík eins og ekkert sé eðlilegra , og ef það væri ekki svona svakalegur munur á tæknibrellunum þá myndu saumarnir varla sjást . Leikstjórinn Matthijs van Heijningen Jr. ( gaur , breyttu um nafn ef þú ætlar að " meika það " í Hollywood ! ) er sko ekkert að sluksa hérna . Það sést að hann sýnir The Thing ( ' 82 ) svakalega mikla virðingu og reynir eins og hann mögulega getur að gera mynd sem á skilið að vera forverinn sem hörðustu aðdáendur eiga að taka í sátt . Ég ætla alls ekki að segja The Thing ( ' 11 ) sé jafngóð og The Thing ( ' 82 ) , en mikið djöfull tekst henni að gera margt rétt . Frá opnunarlógóinu í byrjuninni til stafaletursins og tónlistarnotkuninnar finnur maður fljótt fyrir því að myndin sækist eftir sama fíling , sem gerir það að verkum að þér líður eins og þú sért að horfa á eina risastóra skrímslamynd þegar þú horfir á báðar saman ( og hvílíkt double-feature ! Þ.e.a.s. ef þið endið á þeirri gömlu ) . Aðdáendur eiga sömuleiðis eftir að fagna þegar þeir sjá hversu vel tengingarnar þræðast við gömlu myndina og toppnum er eflaust náð í lokasenunni . Ef þú elskar The Thing ( ' 82 ) , þá get ég næstum því lofað þér að þú fáir smá gæsahúð . En ef við drögum nördafullnæginguna til hliðar þá má sjá að myndin er afar vel unnin , hröð og spennandi . Sem hryllingsmynd er hún óþæginleg á réttum stöðum og notar bregðusenur sparlega og aldrei til að pirra mann . Brellurnar eru einnig fjandi góðar þótt þessar gömlu praktísku séu miklu , miklu eftirminnilegri . Handritið þjáist svolítið fyrir þau tilfelli þar sem myndin reynir aðeins of oft að endurskapa þær frábæru senur sem fyrri myndin hafði . Stundum finnst manni eins og sé bara verið að apa eftir sömu atburðarás eins og ekkert betra sé í boði . Aðallega er það miðkafli myndarinnar sem drattast og finnur maður aðeins of mikið fyrir déjà vu þarna , en fyrsti og seinasti kaflinn bjargar því fyrir horn með því að gefa okkur nokkrar skemmtilegar nýjungar . Mary Elizabeth-Winstead er síðan fín í klassíska Ripley-hlutverkinu ( það er nú ekki hægt að hugsa um annað þegar saklaus gella berst skyndilega við ógeðslegar geimverur ) , en Kurt Russell er hún svo sannarlega ekki . Oftar en ekki var mér nokkuð sama um hana þó ég hafi fundið vel fyrir óttanum hennar . Aðdáendur verða líka ánægðir að sjá það að þeim er ekki hlíft undan ógeðinu frekar en fyrri daginn . The Thing ( ' 11 ) virðist samt ekki bara virka heldur standast blóðprufuna með stæl . Hún stendur þokkalega á eigin fótum , sem þýðir að nýju kynslóðirnar eiga að geta notið hennar án þess að þekkja hina myndina , en það gerir það bara þeim mun skemmtilegra að kynnast henni eftirá . Ég vil samt líta á þessa mynd sem skotheldan , en alls ekki gallalausan , forrétt fyrir eina af mínum uppáhalds hryllingsmyndum . Skellið þessum réttum saman og þá eru ansi skemmtilegir þrír klukkutímar í vændum . Þeir sem eru ekki jafn kröfuharðir og ég geta búist við því að hækka þessa einkunn upp um einn heilann . Þeir sem eru ekkert skólaðir í The Thing munu ábyggilega ekki hoppa hæð sína jafnmikið og við .