146 Sælla vart ev eitt að iilki , enn að sigla lieini til kvenna . Biður kona heima á hlaði , hrædd og feigin seglið eygir , sjer að hleypur , hyggur steypist hrannaljón á djúpu lóni ; vonin dregur , óttinn agar , undan lítur f ) á og flýtir sjer að kyssa sinn , að hlessa , son og niinn á rjóðar kinnar . Herðið , dreingir ! hratt á streingjum , liorfði við , á goluborða nú að leystust teingslin traustu , teygir blakkur sævar makka ; geysa tekur gángi fúsum gnoðin min urn hvíta lmða . Sælla vart er eitt að öllu , enn að sigla heim til kvenna . Lægjum voðir nú í næði , nóg er siglt , sem fyr var róið ; knararstefni vel að vörum víkjum undan sævar ríki . Jiökkum drottni , þeim er hlotnast jþað oss Ijet , að allir getum