um markaðs - og söluátak á íslensku dilkakjöti erlendis . Alþingi ályktar að fela landbúnaðarráðherra að leita samstarfs við Bændasamtök Íslands , Landssamtök sláturleyfishafa , Íslenskar sjávarafurðir hf. , Sölumiðstöð hraðfrystihúsanna hf. og Sölusamband íslenskra fiskframleiðenda um gerð þriggja ára markaðs - og söluátaks á íslensku dilkakjöti erlendis . Greinargerð . Við Íslendingar eigum því láni að fagna að samtök okkar í sjávarútvegi hafa komið sér upp sölufyrirtækjum sem hafa náð miklum og góðum árangri á erlendum vettvangi . Þar hefur á undanförnum áratugum safnast saman mikil þekking sem hiklaust á að nýta í öðrum útflutningsviðskiptum , sérstaklega á sviði matvæla . Flutningsmenn tillögunnar telja einsýnt að besta leiðin til að markaðssetja íslenskt dilkakjöt fyrir kröfuharða erlenda neytendur sé að nota þau kerfi í sölu - og markaðsmálum sem útflutningsfyrirtækin í sjávarútvegi hafa byggt upp . Sú sölustarfsemi sem unnið hefur verið að erlendis fram til þessa sýnir að gæði íslenska kjötsins eru fyllilega sambærileg við þær afurðir sem á þessum mörkuðum bjóðast . Jafnframt því að ná ásættanlegu skilaverði til framleiðenda þarf að koma til skila á markaðnum mikilvægum upplýsingum um ferskleika kjötsins og heilbrigðisvottun , sem og að skurður og önnur meðferð kjötsins standist kröfur neytenda . Náist þetta fram er miklum áfanga náð til öflugrar markaðssóknar . Til að atvinnugrein geti orðið grundvöllur farsællar búsetu þarf hún að búa þeim sem við hana starfa viðunandi lífsviðurværi . Framtíð þeirra sem að landbúnaði starfa byggist öðru fremur á því starfsumhverfi sem greininni er gert að búa við . Sauðfjárbúin hér á landi eru flest svo lítil og markaður smár að þau skapa þeim sem við þau starfa hvorki ásættanlegar tekjur né atvinnu . Á árunum 1986 – 97 fækkaði lögbýlum með sauðfé um 1.532 og þar af var á 931 lögbýli eingöngu búið með sauðfé . Á síðastliðnum 20 árum hefur sauðfjárframleiðslan dregist saman um 53% , úr 896 þús. fjár í um 477 þús . Á árunum 1983 – 97 töpuðust í innanlandssölu um 308 tonn að meðaltali á hverju ári , og á síðustu sjö árum hefur dilkakjötsframleiðslan dregist saman um 1.300 tonn . Á árunum 1991 – 96 hækkuðu ráðstöfunartekjur einstaklinga á landinu öllu um 5,5% en á sama tímabili lækkuðu launagreiðslur sauðfjárbúa um hvorki meira né minna en 35% . Ef svo heldur fram sem horfir er veruleg vá fyrir dyrum þar sem markaðshlutdeild dilkakjöts innan lands gagnvart öðrum kjöttegundum minnkar stöðugt , m.a. vegna breyttra neysluhátta . Því er ljóst að sóknarfærin í þessari grein byggjast á því að ná fótfestu á erlendum mörkuðum . Á síðustu árum hafa nokkur fyrirtæki reynt fyrir sér í sölumálum erlendis fyrir unnar kjötvörur . Þannig voru á árunum 1991 – 96 flutt út um 200 – 400 tonn á ári . Nokkur þekking hefur því fengist á ákveðnum þáttum útflutnings þótt útflutt magn sé vissulega mjög lítið . Þegar markaðsstaðan erlendis er metin er nauðsynlegt að gera sér fulla grein fyrir verðmyndunarþættinum , að hann sé öllum augljós og skýr . Forsenda þess sem hér er stefnt að er að skilaverð til framleiðanda verði þannig að afkoma bænda og umhverfi verði ásættanlegt . Sú skoðun flutningsmanna skal því ítrekuð að við núverandi aðstæður er öflugt sölu - og markaðsstarf erlendis , sem skilar framleiðendum ásættanlegu skilaverði , forsenda aukinnar framleiðslu sauðfjárafurða .