Við sjáum sjaldnast það sem er að gerast hér og nú , í miðjum vanmætti og ótta . Fólk sem er heiðarlega að basla við það að vera manneskja í dag , en myrkrið er bara of mikið og þess vegna er betra að draga sig í hlé frá öllu , beygja sig í álúta stöðu en að mæta varnarleysinu með tvær hendur tómar . Við getum ekki lifað í veruleika sem hefur verið túlkaður fyrir okkur . Slíkur veruleiki færir okkur ekki von . Hluti af óttanum er að byrja að hlusta fyrir okkur sjálf . Að nota okkar eigin rödd . Að sjá okkar eigin ljós ( Hildegard frá Bingen . Lausleg þýðing sdm ) ! Við þekkjum flest hér inni sögurnar af því þegar Jesús læknar fólk – kraftaverkasögurnar úr guðspjöllunum . Þetta eru frásagnir sem eru stór hluti af lífi Jesú , sem aðgreina hann frá okkur mannfólkinu og undirstrika guðdóm hans og eðli . Þetta eru einnig sögur sem mörg okkar eiga hvað erfiðast með að kaupa , sem við eigum hvað erfiðast með að trúa þegar vanmáttur og efi leika aðalhlutverkin í okkar lífi og fá okkur jafnvel til að efast um nálægð Guðs á þeim tímum sem myrkrið umlykur okkur sjálf og við náum ekki að finna ljósið , sjá birtuna , því það sem við þráum innst inni á þessum erfiðu stundum , er að finna áþreifanlega fyrir Guði , að hann grípi beint inn í aðstæðurnar og sýni sig á undraverðan hátt . Þó er það oftar þannig að fjarlægðin verður áþreifanlegri í þessum aðstæðum en nálægðin Þessar kraftaverkasögur fjalla um allskonar fólk , blint á sál og líkama , holdsveikt , lamað og svo er ein saga sem Lúkasarguðspjall geymir og fjallar um konu sem hafði verið sjúk í 18 ár , hún var kreppt , bogin inn í sjálfa sig og alls ófær að reisa sig upp . Jesús sér hana þar sem hann er að kenna í samkunduhúsinu og kallar til hennar og segir við hana : Kona þú ert laus við sjúkleik þinn ! Hann leggur síðan hendur yfir hana , snertir hana og um leið réttir hún úr sér og gengur burt , lofar Guð og er laus við það sem hefur hrjáð hana allan þennan tíma . Það sem er merkilegt við þessar sögu og aðrar sama efnis er það sem er ósagt . Við vitum það reyndar sjálf að þegar við göngum bogin , þá sjáum við ekki lífið í kringum okkur . Við sjáum ekki sólarupprásina eftir dimma nóttina , við sjáum ekki glitið í augum náungans sem verður á vegi okkar , við sjáum ekki tækifærin sem eru allt um kring . Við getum ekki horft fram á við og ekki upp á við , lögun likamans er alltaf álút . Við vitum ekki hvað hefur komið fyrir þessa konu , það er aldrei sagt , hvað hún hefur gengið í gegnum og hvað hún hefur upplifað . Skömm er eitt af því sem kemur upp í hugann þegar ég hugsa um þessa konu . Skömmin sem er færð til okkar utan frá og skrifar sína sögu gegnum aðgerðir og orð þeirra sem við mætum á lífsleiðinni , fjölskyldum okkar , félagslegu samhengi eða jafnvel í gegnum trúarlegar stofnanir og með hverjum staf dregur okkur niður , gerir okkur álút þannig að á endanum höfum við ekki burði til að horfa í augum á þeim sem verða á vegi okkar . Það sem Jesús er að gera í svo mörgum af lækningafrásögunum , er að skila skömminni til baka , þangað sem hún á heima . Þess vegna mætir hann svo mikilli mótstöðu þeirra sem eru hluti af kerfi og regluverki samtímans . Hann er að segja við okkur að skömmin getur verið líkamleg líkt og andleg . Hún gerir okkur kreppt , hún beygir okkur . Hún er veruleiki sem hefur verið túlkaður fyrir okkar hönd , af þeim sem vilja vita betur en við hvað er best fyrir okkur og um leið hvaða staða í samfélaginu tilheyrir okkur . Þessi kona sem Jesús mætir er táknmynd fyrir þau sem er hafnað á hverjum degi vegna þess að það er eitthvað í fari þeirra sem við viljum ekki kannast við , finnst óþægilegt eða rangt . Hún er táknmynd bæði fyrir þau sem ytra kerfið hafnar og bara fyrir þau , sem á hverjum degi er einhvers staðar úthýst vegna vanmáttar í samskiptum og undarlegrar þarfar okkar að þurfa alltaf að vera við stjórn , jafnvel þó að slíkt komi niður á þeim sem við mætum í lífinu vegna þess að við viljum ekki eða getum ekkihorfst í augu við það sem , athafnir okkar eða athafnaleysi gera manneskjunni sem við mætum . Við lifum i samfélagi sem hampar þeim sterku . Við sjáum alls konar sögur af fólki sem hefur tekist á við erfiða hluti en hefur sigrað í eitt skipti fyrir öll . Það er sannarlega gott og gilt . En við sjáum sjaldnast það sem er að gerast hér og nú , í miðjum vanmætti og ótta . Fólk sem er heiðarlega að basla við það að vera manneskja í dag , en myrkrið er bara of mikið og þess vegna er betra að draga sig í hlé frá öllu , beygja sig í álúta stöðu en að mæta varnarleysinu með tvær hendur tómar . Og þegar mannleg tengsl eru fjarlæg , er Guð fjarlægur og einmanaleikinn verður líkamlegur og skömmin áþreifanleg . Ég hef þá staðföstu trú að Jesús sé að bregðast við þessu í þessum sögum af kraftaverkunum . Hann er að sýna okkur hvað það er að vera manneskja , hvað við þurfum að gera til að gera heiminn og tilvist hvers annars örlítið betri á hverjum degi . Hann er að sýna okkur hvað gerist þegar við sjáum hvert annað , þegar við áttum okkur á því að dýrmæti okkar er fólgið í veru okkar , andlegri og líkamlegri en ekki í aðgerðum okkar eða þeim aðstæðum sem við kunnum að finna okkur í á ólíkum tímabilum í okkar lífi . Guð ákvað að gerast manneskja í Jesú Kristi , hann gekk inn í mannlegan , holdlegan veruleika til að skila skömminni til baka og reisa okkur við . Og um leið sagði hann okkur : Gerið það sama . Dæmið ekki . Horfið út fyrir ramman , ekki ákveða fyrir annað fólk hvernig líf þess er eða persóna þess er . Ekki túlka veruleikann fyrir náungann , heldur gangið inn í hann og spyrjið : Hvernig líður þér í dag ? hvað ertu að ganga í gegnum , er eitthvað sem ég get gert til að gera þér lífið bærilegra . Við erum nefnilega á sama báti , samferða í nándinni og þjáningunni . Þegar við lifum svona , þá verður svo miklu auðveldara að rétta úr sér , ganga bein í baki , horfast í augu , gangast við eigin mistökum og gjörðum , sjá tækifærin og sólarupprásina eftir langa nótt . Sjá sitt eigið gildi . Þá skapast traust og samfélag og um leið verður auðveldara að lifa , jafnvel þó við séum vanmáttug og varnarlaus . Guð verður um leið nærri á svo marga vegu og fjærlægðin ekki eins knýjandi og áþreifanleg . Að lifa á þennan hátt krefst kjarks , vegna þess að hluti af óttanum er einmitt fólginn í að byrja að hlusta fyrir okkur sjálf . Að nota okkar eigin rödd . Að sjá okkar eigin ljós . Í því liggur mesta vonin og stærsta kraftaverkið ! ( Hugleiðing flutt í æðruleysismessu í Akureyrarkirkju 18. september )