Íslenskt mál og almenn málfræði - 01.01.1982 , Blaðsíða 210 208 Jón Friðjónsson Dæmi ( 26 ) - ( 30 ) hafa öll að geyma lh. nt. af áhrifslausum sögnum 16 í stöðu viðurlags . Viðmiðunarorð lh. nt. eru sýnd með breyttu letri og er lh. nt. oftast frumlægur , sbr. ( 26 ) - ( 28 ) , ( 29 ) a og ( 30 ) a , en getur einnig verið andlægur , sbr. ( 29 ) b og ( 30 ) b , í samræmi við það sem áður greindi . 2.3 Lh. nt. sem sf. með fara Hér að framan hefur annars vegar verið fjallað um notkun lh. nt. í stöðu sf. með vera / verða og hins vegar í stöðu vl . með öðrum sögn - um . I þriðja og síðasta lagi er lh. nt. af áhrifslausum sögnum er tákna breytingu notaður með sögninni aðfara í óeiginlegri merkingu og vísar orðskipunin til dvalarástands sem er þegar farið að breytast og á enn eftir að breytast , sbr. : ( 31 ) Veðrið fer kólnandi ( þ. e. veðrið er farið að kólna og á enn eftir að kólna ) ( 32 ) Henni fer hrakandi ( þ. e. henni er farið að hraka og á enn eftir að hraka ) Orðskipunin fara + lh. nt. felur því í sér bæði byrjunarmerkingu ( fara að + nh. ) og dvalarmerkingu ( vera að + nh. ) eins og sést af umorðununum innan sviganna . Slík notkun Ih . nt. er bundin þeim sögnum er tákna breytingu en slíkum sögnum verður enn fremur að skipta í tvennt eftir því hvort þær taka með sér frumlag er ekki vísar til lifandi veru ( veðrið kólnar ) eða fallorð í aukafalli er vísar til lifandi veru ( henni hrakar ) . 16 Langalgengast er að nota Ih . nt. af áhrifslausum sögnum sem vl . , en þó er einnig unnt að nota Ih . nt. af áhrifssögnum íslíkri stöðu , sbr : ( i ) a Hann sat reykjandi vindil ( sbr. Hann sat og reykti ) b Hún sat blístrandi lagstúf ( sbr. Hún sat og blístraði ) í flestum tilvikum er þó slíkar setningar ankannalegar , sbr : ( ii ) a ? Hann sat hvetjandi félaga sína ( sbr. * Hann sat og hvatti ) b ? Hann fór hótandi öllu illu ( sbr. * Hann fór og hótaði ) Munurinn á dæmunum um í ( i ) og ( ii ) felst e. t . v . í því að sagnirnar reykja og blístra er unnt að nota hvort sem er sem áhrifssagnir eða áhrifslausar sagnir en sagnirnar hvetja og hóta eru einungis notaðar sem áhrifssagnir , sbr. innan sviga aftan við dæmin . Þessi munur kemur glöggt í ljós ef athuguð eru dæmi sem hafa að geyma sögn + fl . Ef fl. er hluti af sögninni — samsvarar andlagi í vissum skilningi ( bíða e-s = b \ oa . eftir e-rri ) — erekki unnt að nota lh. nt. af sögninni sem vl . meðáhrifslausum sögnum , sbr. : ( iii ) * V \ annkom brosandiviðmér í ( iv ) er fl. hins vegar ekki hluti sagnar , heldur samsvarar atvikslið : ( iv ) Hann kom brosanditil mín