Síðust leifar hennar voru afnumdar með þjóðkirkjulögunum 1997 . Ekki er annað að skilja á honum en að söfnuður hans , Fríkirkjan , sem stofnaður var í Reykjavík árið 1899 , eigi nú í höggi við enn illskeyttari ríkiskirkju en forverri hans séra Lárus Halldórsson og stofnendur safnaðarins sem komu úr röðum framsækinna iðnaðar - og menntamanna , sem sögðu sig úr þjóðkirkjunni til þess að geta fylgt sannfæringu sinni . Þar á meðal má nefna Þórhall Bjarnarson forstöðumann prestaskólans í Reykjavík . Þó svo að þjóðkirkja hafi verið til að nafninu til frá 1874 þá verður hún ekki til sem skipuleg félagsleg stofnun fyrr en eftir að Heimastjórnin komst á laggirnar . En þar blindaði sjálfsagt Danahatrið – ekkert gott gat komið þaðan , allra síst í kirkjumálum . Fríkirkjuprestur kvartar yfir því að umsóknum safnaðar hans um fjárstuðning til Jöfnunarsjóð og Kristnisjóðs þjóðkirkjunnar hafi verið hafnað . Í slíkri stöðu hefur Fríkirkjan getað leitað til Reykjavíkurborgar og er það vel . En þetta er ekki nægilegt . Mér finnst að ríkisvaldið ætti að koma sér upp trúmálasjóði sem “ utanþjóðkirkjusöfnuðir ” , bæði kristnir söfnuðir og önnur samfélög sem sinna trúar - og siðgæðismótun , geta sótt í til sérstakra verkefna . Það væri mjög í anda lýðræðishugsjónar evangelískrar lútherskrar kirkju sem Fríkirkjan í Reykjavík og þjóðkirkjusöfnuðir eru hluti af og vel við hæfi til að minnast 100 ára afmælis Heimstjórnarinnar . Allir eru sammála um að þörf sé á því inn í rekstur safnaðanna . En eru allir sammála um að á móti skuli stórfækka prestum ?