Sumar konur voru viðurkenndar sem heimspekingar á sínum tíma , en hurfu síðar úr sögunni . Heimildir eru um konur sem heimspekinga allt frá því í fornöld . Sagnaritarinn Díogenes Laertíos nefnir konu í flokki Hundingja í sögu sinni af ævi og kenningum merkra heimspekinga . Helosía ritaði um ásetningssiðfræði ( sjá Hvað er siðferði ? Þar birtist skynsemin henni í líki hefðarkonu og ræðir við hana um eðli og stöðu kvenna . Af heimspekingum á nýjöld má nefna Elísabeth prinsessu frá Bæheimi ( 1618 – 1680 ) og Anna Maria van Schurman ( 1607 - 1678 ) . Þær störfuðu í Hollandi og höfðu báðar kynni af heimspekingnum og stærðfræðingnum Descartes ( 1596 – 1650 , sjá Hver var René Descartes og fyrir hvað er hann þekktur ? Margar slíkar konur fengust við þýðingar eða stóðu í bréfaskriftum eða öðrum samböndum við heimspekinga og fleiri fræðimenn síns tíma . Oftast var um að ræða aðalskonur eða dætur lærdómsmanna , og má nefna sem dæmi Émilie du Châtelet ( 1706 – 1749 ) markgreifynju og sambýliskonu Voltaire ( 1694 – 1778 ) um tíma . Hún skrifaði margt og þýddi einnig Stærðfræðilögmál Newtons ( 1643 – 1727 ) yfir á frönsku ( sjá Hver eru lögmál Newtons ? Sagt var að „ salon “ Anne Thérèse de Lambert ( 1647 – 1733 ) væri fordyr frönsku akademíunnar . Á undanförnum árum hefur einna mest verið skrifað um konur í sögu enskrar eða breskrar heimspeki og eru þær heimildir líklega aðgengilegastar íslenskum lesendum . Mary Astell ( 1666 – 1731 ) varði tvíhyggju í anda Descartes sem hún taldi að væri grundvallarforsenda fyrir jafnrétti kynjanna . Hún gagnrýndi jafnframt stöðu kvenna í menntamálum og hjónabandi . Hvaða heimspekinga er almennt viðtekið að lesa í heimspekideildum í háskólum ? eftir Val Brynjar Antonsson ) og feminískrar heimspeki . Feminísk heimspeki varð áberandi á síðari hluta 20. aldar , en á sér þó mun eldri rætur . Allt frá því að Christine de Pizan ritaði bókina um borg kvenna á 15. öld , en einkum þó á 16. , 17. og 18. öld , var mikið ritað um svonefnda „ kvennadeilu “ ( fr. la querelle des femmes ) sem ýmsir heimspekingar , bæði konur og karlar , tóku þátt í . Hin svonefnda „ þriðja bylgja “ einkennist af áherslu á jafnrétti á forsendum mismunar . Til hennar má telja afar fjölbreytilegar stefnur , svo sem róttækan feminisma , ecofeminisma og fjölmenningarlegan feminisma . Á Íslandi er getið um Ingunni nokkra sem lærði í Hólaskóla á miðöldum . Einnig hafa verið færð rök fyrir því að nokkrar íslenskar konur megi telja til lærðra kvenna á síðari öldum . Af heimspekingum má sérstaklega nefna Björgu C . Gísli Pálsson er prófessor í mannfræði við Háskóla Íslands . Rannsóknir hans hafa spannað breitt svið , allt frá íslenskum fornbókmenntum til nútíma erfðafræði . Gísli hefur í ritum sínum fjallað um mörg viðfangsefni , oft á mörkum ólíkra fræðigreina , svo sem kvótakerfið , nafnahefðir og líftækni .