En hvað um Jón S. Sigurðsson , efnalega afkomu hans og framfærslu ? Engin voru þá sjúkrasamlög hér á landi , engar slysabætur , engir sjóðir til styrktar örkumla fólki . Orðið „ sveitarómagi “ var Jóni S. Sigurðssyni eitur í beinum . Hvernig gat hann hugsað sér að verða sveitarómagi , verða þurfalingur sveitar sinnar , ef til vill það sem hann átti eftir ólifað - ef til vill langa ævi , því að fílhraustur var hann líkamlega að öllu öðru leyti . Átakanlegt þótti fólki að sjá þennan hrausta mann , sem verið hafði karlmennið mikla , fara höktandi á hnjánum troðnar götur milli húsanna á Fjarðaröldunni , bröltandi á fjórum með skinnvafninga um hnén þeim til hlífðar . Fyrst framan af eftir að Jón S. Sigurðsson gréri sára sinna , vafði hann skinnrenningum um hnéskel og legg til þess að draga úr sársaukanum , er hann reyndi að hreyfa sig . Menn ræddu um það sín á milli , hvort ekki mundi kleift að smíða honum einskonar stígvél til að ganga á , svo að sárindin yrðu ekki eins tilfinnanleg . Nokkur skóverkstæði voru þá á Austfjörðum , þar sem jöfnum höndum voru smíðaðir skór og gert við skó , og margir skósmiðir voru þar vel færir í grein sinni , en enginn þeirra gaf þess kost lengi vel að smíða „ stígvél “ handa Jóni fótlausa , eins og hann var jafnan nefndur , eftir að hann missti fæturna . Einnig skráir presturinn þannig nafnið hans í bækur kirkjunnar . Það viðurnefni dró vissulega ekki úr andlega sársaukanum . Um eða eftir 1890 settist að í Vestdal í Seyðisfirði ungur Landeyingur , Pétur Sigurðsson frá Kúhól í Landeyjum . Hann var lærður skósmiður og stundaði þá iðn þarna í fjölmenninu , sem þá var þar . Þessi sunnlenzki skósmiður gaf loks kost á því að smíða „ skó “ handa Jóni S. Sigurðssyni . Það tókst svo vel , að undrun sætti . Hællinn var undir hnjánum , og leggstúfnum var smeygt aftur í „ leistinn “ á „ stígvélinu “ . Á slíkum stígvélum gekk Jón Sigurðsson síðan , það sem hann átti eftir ævinnar eða hart nær fjóra áratugi . N. Nielsen „ Factor “ í „ Ytri-Höndlunarstaðnum “ í Eskifirði gat oft verið gamansamur náungi . Blótsamur var hann nokkuð á stundum , og íslenzkan hans var aldrei upp á marga fiska , þótt hann héldi sjálfur , að hann kynni hana lýtalaust . Hann var sagður kvenhollur nokkuð , danski verzlunarstjórinn . Við „ Höndlunina “ vann Sigurður verkamaður Ólafsson . Hann og Sigurður skáld Breiðfjörð voru bræðrasynir , með því að Eiríkur Sigurðsson bóndi í Rifgirðingum , faðir skáldsins , og Ólafur Sigurðsson , faðir Sigurðar verkamanns , voru bræður . Eitt sinn kom Nielsen verzlunarstjóri að máli við Sigurð Ólafsson , verkamann sinn við verzlunina , og hvatti hann til að læra beikisiðn til fullnustu , svo að hann gæti um langa framtíð haft þau störf á hendi við hina dönsku verzlun þarna í „ Ytri-Höndlunarstaðnum “ í Eskifirði . Sigurður Ólafsson fór að ráði verzlunarstjórans og fullnumaði sig í beykisiðninni úti í henni Kaupmannhöfn . Þegar hann kom svo heim úr ferð þeirri vorið 1824 , fannst honum sjálfum hann vera verulega fínn maður og mikill maður , sem ætti það vissulega skilið að bera ættarnafn eins og Danirnir við „ Höndlunina “ og frændi hans í skáldastétt . Þarna skorti hann vissa hluti til þess að öll tilvera hans bæri þessa merki , áþreifanleg merki í daglega lífinu , að hann hefði fullkomlega tileinkað sér danska menningu , útlærður beykir , sigldur og forframaður . Sigurður Ólafsson hafði kynnzt starfsmönnum í beykisiðn í Kaupmannahöfn , sem unnið höfðu með Sigurði skáldi Breiðfjörð , frænda hans , er hann nam þar beykisiðn á öðrum tug 19. aldarinnar . Þeir áttu skemmtilegar minningar um hann . Var það annars ekki upplagt , að taka sér ættarnafnið Breiðfjörð hér á Austurlandi ? hugsaði Sigurður beykir . Og svo gerði hann það : Sigurður Breiðfjörð Ólafsson beykir , mikið og fallegt nafn , sem hæfði sigldum beyki og fór vel í verzlunar - og kirkjubókum ! Og svo var það kvennaspursmálið . Vissulega þurfti hann að eignast einhverja fasta unnustu úr því sem komið var . Átti hann annars ekki að hlusta á tillögu „ Factorsins “ í þeim efnum ? Aðeins nokkrum dögum eftir að Sigurður Breiðfjörð Ólafsson kom heim frá náminu í Kaupmannahöfn , hafði verzlunarstjórinn ymprað á kvennamálunum við hann og nefnt hana Guðrúnu Ásmundsdóttur , vinnukonuna í „ factorshúsinu “ . Hún var - aðeins 17 ára , gerðarleg , myndarleg og kröftug . „ Factorinn “ hafði látið að því liggja orð við Sigurð beyki , að verzlunin mundi hækka við hann kaup , ef hann staðfesti ráð sitt sem fyrst og ekki sízt , ef ástir tækjust með honum og henni Guðrúnu Ásmundsdóttur , vinnukonunni , hinum mikla kvenkosti . Á þessa leið hafði factorinn komizt að orði við Sigurð beyki Ólafsson , er hann vildi sannfæra hann um hið fagurgerða og fullmótaða konuefni hans , sem aðeins beið þess að mega segja jáið , - játast ástum beykisins : „ Fanden gale mig , tú tarf faa tag i ein kæraste , sem er kraftig og fínn í Töjet , han er född og voksen frem , einn fínaste stúlkur í heile Höndlunarstaden . Tað er Gudrun Asmundsdotter . “ Síðan bætti hann við þessum orðum eftir dálitla umhugsun : „ Jeg mener det godt med dig “ . Áður en Sigurður beykir hafði áttað sig , voru þau Guðrún og hann harðtrúlofuð . Dásamlegt var það og hún veitti honum allt , sem hún gat honum í té látið . Meginið af hinu fékk hann hjá verzlunarstjóranum , sem var í sjöunda himni , - enginn eins og hann - hvernig sem á því stóð . Um haustið , í nóvember 1824 , ól Guðrún unusta sínum fyrsta barnið , þá liðlega 17 ára . Sumir stungu saman nefjum um það , að meðgöngutími hennar væri svona í stytzta lagi miðað við komu beykisins heim í „ Höndlunarstaðinn “ . En hvaða tíma hafði sigldur beykir með hækkandi laun í öðrum vasanum og einlæga vináttu verzlunarstjórans í hinum til þess að gera sér grein fyrir náttúrulegum meðgöngutíma kvenna ? Ekki gengu ærnar lengur með en 5 mánuði . Það vissi Sigurður Breiðfjörð Ólafsson með vissu frá því að hann var smali . Til ánna var hleypt um áramótin og bændurnir fengu fullþroskuð lömb úr þeim í maílokin eða þar um bil . Sigurður Breiðfjörð Ólafsson kvæntist Guðrúnu barnsmóður sinni og unnustu 30. apríl 1826 , enda var hún þá vanfær að öðru barninu , aðeins 19 ára gömul . Þessi beykishjón í „ Ytri-Höndlunarstaðnum “ á Eskifirði eignuðust saman 10 börn á fyrstu 20 árum samlífsins . Þegar þriðja barnið var fætt , sagði Sigurður Breiðfjörð Ólafsson beykir börnin sín til sveitar . Taldi sig þá ekki lengur geta séð þeim farborða . Þó var hann ekki alls kostar ánægður með sjálfan sig í þessum viðskiptum við sveitarsjóðinn . Var ekki alveg viss um , nema einhver kynni að leggja honum þessi viðskipti út til lasts . Þess vegna skipti hann um „ ættarnafn “ . Og nú skyldi vera verulega danskur blær yfir því . Hann kallaði sig Hjörth . Herra Sigurður Hjörth Ólafsson beykir og frú Hjörth : Undursamlegt var það ! Og svo hélt frú Guðrún Ásmundsdóttir áfram að ala honum börnin , og þau voru svona hér um bil jafnharðan send til vandalausra eða venzlafólks til forsjár og framfærslu . Sum voru þannig alin upp niðursetningar á kostnað sveitarinnar , voru gjörð að sveitarómögum . Önnur ól venzlafólk upp á sinn kostnað . Seinustu árin sín hér í heimi lifði beykir þessi hálfgerður ef ekki algjör niðursetningur á Sómastöðum í Reyðarfirði . Þá hafði hann fyrir nokkrum árum hætt að láta skrifa sig Hjörth . Eitthvað hafði breytzt innra með honum með aldri og lífsreynslu . Hann hét þá bara Sigurður Ólafsson og flutti að lokum á einum eins og sjálfur verzlunarstjórinn og allir hinir , með fínu ættarnöfnin dönsku , er hann hafði lokið dagsverki sínu hér í henni verzlun . Sú jafnaðarmennska við lokin var þó alltaf huggun gegn vonbrigðum og lítillækkun tilverunnar hér í þessum heimi . Sigurður Ólafsson beykir var 61 árs , er hann hvarf til feðra sinna . Það var árið 1855 . Þá hafði Guðrún kona hans dvalizt fjærri honum nokkur ár , hvernig svo sem á því stóð . Hún dvaldist norður á Sævarenda í Loðmundarfirði hjá dóttur sinni Sigríði , húsfreyju þar . Tvær dætur þeirra hjóna , Sigurðar beykis Ólafssonar og Guðrúnar Ásmundsdóttur , koma hér við sögu mína : Sigríður , hin kunna húsfreyja á Sævarenda , og Eleonóra Sigurðardóttir , sem var 5 árum yngri . Sigríður Sigurðardóttir giftist Einari Eiríkssyni frá Borg í Skriðdal . Þau hjón fengu fyrst til ábúðar jörðina Bárðarstaði í Loðmundarfirði árið 1862 eftir nokkra hrakninga milli jarða . Á Bárðarstöðum bjuggu þau í 9 ár . Þá fluttu þau að Sævarenda í sömu sveit . Þar bjuggu þau hjón um áratugi og gerðu garðinn þann frægan um Austfirði og Hérað fyrir manngæzku og hjálpsemi , góðvild og fórnarlund . Á fyrsta tug 19. aldarinnar gerðist Richard Long verzlunarstjóri á Eskifirði . Hann var enskur að ætt og uppruna , fæddur í Englandi 1782 , en ólst upp í Danmörku . Árið 1807 ól Kristín nokkur Þórarinsdóttir verzlunarstjóranum son . Sá hlaut nafnið Kristján Long , - Kristján Long Richardsson , síðan skrifaður Kristján Longsson . Árið 1810 gekk Richard verzlunarstjóri að eiga ekkjuna Þórunni Þorleifsdóttur , áður kona Runólfs Eiríkssonar frá Kleif í Fljótsdal . Sama árið og hann kvæntist henni , ól Kristín Þórarinsdóttir annan son , sem hún kenndi einnig verzlunarstjóranum . Sá sveinn hlaut nafn móðurafa síns , var skírður Þórarinn , - Þórarinn Longsson , afi merkra Íslendinga og listamanna , bræðranna Richards Jónssonar , myndhöggvara , Finns Jónssonar , listmálara og bræðra þeirra , Karls læknis og Georgs bónda . Þórarinn Longsson bjó að Núpi á Berufjarðarströnd og var kvæntur Lísbet Jónsdóttur frá Núpshjáleigu . Sonur þeirra hjóna var Jón faðir þeirra bræðranna , sem ég nefndi . Eleonóra Sigurðardóttir beykis Ólafssonar giftist Kristjáni Longssyni , bróður Þórarins bónda á Núpi . Hjón þau bjuggu í húsmennsku að Bakkagerði í Reyðarfirði . Þau eignuðust þrjár dætur : Þórunni , Maríu og Guðrúnu , - Guðrúnu Kristjánsdóttir , sem í fyllingu tímans varð eiginkona Jóns fótalausa frá Gestshúsum í Bessastaðasókn . Þannig voru þau Guðrún og Jón Þórarinsson , faðir bræðranna , bræðrabörn . Guðrún Kristjánsdóttir fæddist að Bakkagerði í Reyðarfirði 26. apríl 1866 . Foreldrar hennar bjuggu þarna í húsmennsku , snautt fólk og umkomulítið . Mikið vantaði á , að fjölskylda þessi gæti talizt hafa til hnífs og skeiðar . Kristján Longsson , húsmaður í Bakkagerði , lézt 19. júní 1870 . Þá fauk í flest skjól fyrir þessari fjölskyldu . Börnin voru tekin af móðurinni og þeim ráðstafað til vandalausra fram yfir tekt . Móðirin gerðist vinnukona hjá bóndahjónum þar í sveit . Þegar faðirinn féll frá , var Þórunn , elzta dóttirin í Bakkagerði , 14 ára ára og fermdist þá um vorið . Stuttur var því orðinn á henni ómagahálsinn . Tveim árum síðar er hún orðin vinnukona hjá kaupmannshjónum á Eskifirði , Karli Túliníusi og Guðrúnu Þórarinsdóttur , systur séra Þorsteins Þórarinssonar í Heydölum . Hér leið henni vel hjá gæðakonunni frú Guðrúnu . Næstu 12 árin var Þórunn Kristjánsdóttir síðan vinnukona á ýmsum heimilum í Eskifjarðarkaupstað og þar í grennd , eða þar til hún fluttist 28 ára gömul frá Lambeyri í Eskifirði norður að Sævarenda í Loðmundarfirði , þar sem móðursystir hennar var húsfreyja og amma hennar , Guðrún Ásmundsdóttir , dvaldist í skjóli dóttur sinnar . Þar var þá einnig yngsta systir Þórunnar , Guðrún Kristjánsdóttir , 18 ára , fósturdóttir hjónanna Sigríðar húsfreyju og Einars bónda Eiríkssonar . - Þetta var árið 1884 . Hjónin á Sævarenda eignuðust tvo sonu , Sigurð og Finn . Finnur Einarsson bjó um árabil á Sævarenda á heimili foreldra sinna , stoð þeirra og stytta ; kunnur merkismaður og drengur góður . Hann kvæntist ekki og lézt 6 árum fyrr en foreldrar hans eða 1914 . Foreldrar hans létust með stuttu millibili árið 1920 . Sigurður Einarsson , eldri sonurinn á Sævarenda , og Þórunn Kristjánsdóttir , systrabörnin , fóru saman til Ameríku árið 1887 . Ekki get ég sannað , hvernig á því samfloti stóð , þó að ég geri mér það í grun . Ekki veit ég framtíð Þórunnar Kristjánsdóttur í Ameríku , en eftir 6 ár kom Sigurður Einarsson einn síns liðs heim aftur og kvæntist þá Arnbjörgu Stefánsdóttur frá Stakkahlíð í Loðmundarfirði , systur Ingibjargar Stefánsdóttur húsfreyju þar . Sigurður lézt tæplega miðaldra maður . Þessa fólks get ég hér sökum tengsla þess við Guðrúnu Kristjánsdóttur á uppvaxtarárum hennar í Loðmundarfirði , og þeirrar velvildar og þess styrks , er hún naut jafnan hjá því , er lífið sjálft , tilveran , reyndi á hana til hins ýtrasta . Þegar Kristján húsmaður féll frá , var miðdóttirin í Bakkagerði 11 ára . Hjónin á Kollaleirum í Reyðarfirði , Sigurður Oddsson og Eygerður Eiríksdóttir , tóku hana til fósturs , enda var Eygerður húsfreyja vildarvinkona Eleonóru móður Kristínar . Á Kollaleirum dvaldist Kristín Kristjánsdóttir síðan til sjálfsbjargar aldurs . Við fráfall manns síns gerðist Eleonóra móðir systranna vinnukona á Seljateigi í Reyðarfirði . Þaðan fluttist hún síðar norður yfir Oddsskarð og gerðist vinnukona á Skorrastað í Norðfirði . Þá var bóndi í Neðri-Miðbæ þar í sveit Björn Jónsson , sem misst hafði Halldóru Sigurðardóttur konu sína fyrir nokkrum árum . Þau voru áður hjón á Sandvíkurseli . Árið 1877 réðst Eleonóra Sigurðardóttir ráðskona til Björns ekkils Jónssonar í Neðri-Miðbæ . Eftir tveggja ára „ reynslutíma “ kvæntist Björn bóndi ráðskonu sinni . Brúðkaupið átti sér stað 22. maí 1879 . Eleonóra Sigurðardóttir húsfreyja í Neðri-Miðbæ lézt 11. jan. 1884 . Þegar Eleonóra réðst ráðskona til Björns bónda , fluttist Kristín María dóttir hennar norður að Miðbæ og gerðist vinnukona hjá Birni bónda . Þeirri vist hélt hún , þar til móðir hennar féll frá . Þá hvarf Kristín úr vinnukonuvistinni í Neðri-Miðbæ . Þá kem ég að yngstu dótturinni frá Bakkagerði , henni Guðrúnu Kristjánsdóttur , sem forsjónin hafði ætlað það hlutskipti og hlutverk í lífinu að verða lífsförunautur Jóns fótalausa Sigurðssonar , stoð hans og stytta , hjúkrari og líkngjafi í þrautum og þjarki ofurharðrar lífsbaráttu um tugi ára . Þegar faðir Guðrúnar , Kristján Longsson húsmaður í Bakkagerði , andaðist , var hún aðeins fjögurra ára . Þá urðu þær mæðgurnar að skiljast að . Hjónin á Stuðlum í Reyðarfirði , Eyjólfur hreppstjóri Þorsteinsson og Guðrún Jónsdóttir , foreldrar Kristrúnar , fyrstu ástmeyjar Jónasar skálds Þorsteinssonar , ( Sjá Blik 1967 ) tóku þetta litla stúlkubarn frá Bakkagerði til sín og höfðu það í fóstri fyrsta árið eftir fráfall föðurins . Sveitin gaf með barninu , og hún var því „ niðursetningur “ eða „ sveitarómagi “ . Eftir ársdvöl á Stuðlum var litla stúlkan flutt alla leiðina norður að Sævarenda í Loðmundarfirði . Þangað hafði móðirin komið henni í fóstur til systur sinnar , Sigríðar húsfreyju . Hjá hinum mætu hjónum á Sævarenda , Sigríði og Einari , leið barninu vel . Og þarna var amma hennar , Guðrún Ásmundsdóttir , fyrir á heimilinu , eins og áður getur . Á Sævarenda dvaldist Guðrún Kristjánsdóttir síðan yfir 20 ár eða þar til hún í fyllingu tímans felldi ást og líknarhug til Jóns Sigurðssonar fótalausa . Er Jón Sigurðsson hafði brölt eða skreiðzt á hnjám sínum milli húsa á Seyðisfjarðaröldu um tveggja ára bil eftir slysið mikla , leitaði hann norður til Loðmundarfjarðar í þeirri von að geta fengið aðstöðu þar til að stunda sjó og hafa þannig ofan af fyrir sér einhvernveginn . Þaðan var styttra að róa til fiskjar en innan frá Seyðisfjarðaröldu . Útræði Loðmfirðinga var frá Nesi , næst yzta bæ norðan við fjörðinn . Þaðan seldu þeir fiskafla sinn til Seyðisfjarðar . Á Nesi settist Jón Sigurðsson að og stundaði þaðan sjó á litlum árabáti um árabil , enda voru Loðmfirðingar honum hjálpsamir og veittu honum fyrirgreiðslu til sjálfsbjargar eftir því sem þeir höfðu aðstöðu til . Á þessum árum kynntust þau Guðrún Kristjánsdóttir , fósturdóttir hjónanna á Sævarenda , og Jón Sigurðsson , sjómaður og útgerðarmaður á Nesi þar í byggð . Tæpast gat framtíð Guðrúnar heimasætu í hjónabandi með svo lömuðum manni og skertum starfsorku verið glæsileg . En konuhjartað spyr ekki alltaf um það , þegar ástarkenndin hjúpuð líknarlundinni , vorkunn - og miskunnseminni , glædd guðsloga og guðstrú , hrifsar völdin og blindar alla skynsemi . Og Jón Sigurðsson gat vissulega tekið sér orð skáldsins í munn , já , sungið hjartanlega : Á lífið gjörvallt ljóma ber af ljósinu ástar þinnar ; í dagsbrún vonarinnar . Vorið 1892 fluttust þau Jón og Guðrún frá Loðmundarfirði að Vestdal í Seyðisfirði og stofnuðu þar heimili , hófu búskap . Á Vestdalseyrinni var þá mikill atvinnurekstur , og fjöldi manna búsettur þar . Þau voru enn ógift , og gekk Guðrún með fyrsta barn þeirra , komin langt á leið . Barnið fæddi hún 27. maí um vorið , eða nokkru eftir flutninginn . Þetta var meybarn , sem séra Björn Þorláksson , sóknarprestur á Dvergasteini , skírði Sigríði Eleonóru , nöfnum systranna , Sigríðar á Sævarenda og Eleonóru móður Guðrúnar . Svo hélt búskapur þeirra áfram af engri ósæld , þó að fátt væri stundum til fanga og flestar nauðþurftir skornar við nögl . Jón Sigurðsson átti , frá því hann missti fæturna , oft mjög erfitt með að stunda dagleg störf , hvort heldur var til lands eða sjávar sökum þjáninga í hnjám og leggjum . Þær leiddu til svefnleysis og annarra vandræða . Vorið 1895 , 3. maí , fæddi Guðrún Kristjánsdóttir unnusta sínum annað barn . Það var líka meybarn og hlaut nafn föðurmóður sinnar , var skírð Gróa Ragnheiður . Þótt séra Björn Þorláksson þætti harður í horn að taka , ágengur , harðger og fylginn sér við stórbokka og stertimenni , fann hann til með fátækum og öllum þeim , sem áttu um sárt að binda eða stóðu á ýmsan hátt höllum fæti í lífsbaráttunni . Svo var um Jón og Guðrúnu . Prestskonan að Dvergasteini , frú Björg Einarsdóttir frá Stakkahlíð í Loðmundarfirði var nákunnug Guðrúnu Kristjánsdóttur . Þær voru sveitungar og vinkonur svo að segja frá blautu barnsbeini , aldar upp saman í Loðmundarfirði , Guðrún aðeins 6 árum eldri en prestsfrúin . Fyrir atbeina prestsfrúarinnar fluttust þau Jón og Guðrún að Dvergasteini , fengu inni þar með bæði börnin og aðstöðu til athafna og bjargræðis . Jafnframt létu prestshjónin það ekki með öllu afskiptalaust , að þau kostuðu kapps um að „ uppfylla jörðina “ ógift . Séra Björn gaf þau saman í heilagt hjónaband 28. maí 1895 . Vissulega má þannig að orði komast , að verulega tæki að halla undan fæti fyrir nýgiftu hjónunum strax eftir hjónavígsluna , þó að athöfnin ylli þar auðvitað engu um . Ömurlegt er að hugleiða þá tíma , er nú fóru í hönd fyrir þessum hjónum og kynnast lífsbaráttu þeirra . Heimili þeirra leystist nú upp sökum fátæktar og bjargarskorts . Við finnum yngra barnið niðursetning hjá vandalausu fólki á Seyðisfjarðaröldu . Guðrún , eiginkonan , hvarf frá manni sínum með eldri dótturina í annað sveitarfélag til þess að vinna þar fyrir þeim báðum , forða þeim frá sveit . Einn og yfirgefinn eigrar hinn fótalausi eiginmaður milli húsa á Seyðisfjarðaröldu , bónbjargarmaður á sárum hnjám , þjáður á sál og líkama . - Oft og tíðum er jarðlífið ekki síður ömurlegt mannskepnunni en málleysingjunum . Þessi einveru - og þjáningarár Jóns fótalausa urðu fimm að þessu sinni . Að þeim liðnum herti hann loks upp hugann og breytti til . Vorið 1901 fluttist Jón fótalausi frá Seyðisfirði að Nesi í Norðfirði . Þar vildi hann reyna að hefjast handa á ný til sjálfsbjargar . Fyrsta árið á Nesi gerðist hann vinnumaður hjá hjónunum Pálma útgerðarmanni Pálmasyni og Ólöfu Stefánsdóttur . Í þeirri vist leið honum vel eftir ástæðum . Þau hjón höfðu bæði samúð með honum og hlynntu að honum eftir föngum . Í vinnumannsvist þessari var Jón eitt ár eða til haustsins 1902 . Þá varð hann sjálfra sín , varð „ lausamaður “ , eins og það var kallað , og hugðist gera út sjálfur , róa og fiska fyrir eigin reikning á litlum árabáti . Haustið 1902 og svo vorið 1903 fiskaði Jón vel og efldist að álnum . Hann fylltist nú brátt nýjum framtíðarvonum . Á Nesi var mikill smábátaútvegur um og eftir aldamótin , stutt að róa og mið fiskisæl . Í þessu litla þorpi fann Jón fótalausi til þess áþreifanlega , hversu allir voru jafnir , allir eitt í samhug og sjálfsbjagarviðleitninni og báru hag hins smæsta fyrir brjóstinu meir en hann átti að venjast áður . Hér var engin gróðastétt ríkjandi . Afkoma fólksins var jöfn og heillavænleg . Eymd og volæði óþekkt fyrirbrigði . Vissulega vöknuðu hér hinum farlama manni vonir og vissa um batnandi hag og bjargálnalíf . Nú þráði hann mest að fá Guðrúnu konu sína til sín . Kunningi hans , sem kunni að halda á penna , skrifaði henni fyrir hann langt og ástúðlegt bréf . Þar var fast að henni lagt að koma til Norðfjarðar , flytja að Nesi , þar sem þau gætu hafið nýtt hjúskaparlíf , myndað sér heimili á ný . Eiginkonunni , Guðrúnu Kristjánsdóttur , var vandi á höndum . Annars vegar var eiginmaðurinn bundinn henni ástar - og hjúskaparböndum , einmana og ósjálfbjarga á ýmsa lund , lamaður , líknarþurfi . En börnin þeirra tvö , litlu stúlkurnar þeirra , - hvað um þær ? Guðrún , móðir og eiginkona , leiddi vandamál sín hug og hugsun . Já , annars vega ástríkur lífsförunautur , þegar svo bar undir , trúnarðarvinur , faðir barnanna hennar . Hins vegar dætur hennar tvær sem nú dvöldust í fóstri hjá góðu fólki . Átti hún að taka þær með sér , aðra eða báðar ? - Og svo skyldu engin tök á að sjá þeim farborða , hafa til hnífs og skeiðar handa þeim öllum , fjögurra manna fjölskyldu , og ef til vill stærri , þegar fram leið , því að hún var ekki enn nema 37 ára . Stúlkurnar hennar voru vissulega hlutar af henni sjálfri , hamingja hennar að hálfu leyti eða vel það , - að öllu leyti . Nei , ekki að öllu leyti . Henni var það svölun og hamingja að geta hjálpað honum , stutt hann , líknað honum . Það var hugsjón hennar frá upphafi kynna og ástar . Hann sat því á hinni vogarskálinni . - Hún vó og mat . Þau höfðu ekki búið saman síðustu 8 árin . Hún afréð að fórna sjálfri sér , en vildi ekkert eiga á hættu um framtíð barnanna . Öryggi þeirra var henni fyrir öllu , móðurinni og eiginkonunni Guðrúnu Kristjánsdóttur . Hún kaus að hafa stúlkurnar sínar framvegis undir handleiðslu góðs og göfugs fólks . Svo fluttist Guðrún Kristjánsdóttir suður í Norðfjörð síðla sumars 1903 , ein sín liðs , til þess að stofna eiginmanni sínum heimili á ný . Héðan af skyldi hún standa við hlið hans í lífsbaráttunni , fórna honum öllu , er hún gat honum í té látið . Hjónin Guðrún og Jón . Hjónin tóku á leigu litla íbúð í timburhúsi þarna á Stekkjarnesinu . Það hús hét Sjólyst og stóð utan við Ytri-Hólslækinn niður við Strandveginn . Þarna hófu þau búskap á ný . Svo leið tíminn í sátt og samlyndi . Hinn 1. ágúst 1904 fæddi Guðrún eiginmanni sínum stúlkubarn . Séra Jón Guðmundsson á Nesi skírði barnið Sigfríði . Lífssólin skein við foreldrunum , og þó sérstaklega móðurinni - henni , sem hafði fórnað samvistum við báðar stúlkurnar sínar , ljósin sín , hamingjudísirnar sínar . Nú hafði góður guð gefið henni þriðju stúlkuna , sem hún hafði nú efni á og aðstöðu til að annast sjálf og ala upp . Hamingja foreldranna var innileg , svo að liðnir sárindatímar gleymdust furðu fljótt . En svo syrti að á ný : Hinn 18. nóvember 1907 dó litla Sigfríður Jónsdóttir í Sjólyst . Þá var hún rúmlega þriggja ára . Sorg foreldranna verður ekki með orðum lýst , og þá alveg sérstaklega sorg og þjáningum móðurinnar . Hún varð aldrei söm eftir það áfall . Beiskjan og sárindin ýfðu geð og velktu sál . Það hugarástand bitnaði fyrst og fremst á heimilislífinu . Ein óhamingjan bauð þannig annarri heim eins og gengur . Og sumt samferðafólkið dæmdi , áfelldi og fordæmdi í skilningsleysi sínu , samúðarleysi og af vanþekkingu . Árið 1916 eða þar um bil byggðu hjónin Jón og Guðrún sér lítið íbúðarhús utast á svokallaðri Strönd í Norðfirði . Það hús stendur enn , nr. 17 við Urðarveg , stækkað nú og endurbætt . Íbúðarhús þetta kölluðu hjónin Hlíðarhús . Áður en þau eignuðust það og eftir að þau fluttu úr Sjólyst , sem var rifin , höfðust þau við í eilitlum kofa inni á Ströndinni . Þak hans var gamall bátur , sem hvolfdi yfir fjórum veggjum með agnarlitlum gluggaborum á . Þau húsakynni hafa eflaust verið í flokki hinna allra fátæklegustu og ömurlegustu í þessu landi , og er þá nokkuð sagt . Í Hlíðarhúsum lézt Jón S. Sigurðsson 2. janúar 1931 hálfáttræður að aldri . Ég , sem þetta skrifa , réri á árabáti með Jóni fótalausa á unglingsárum mínum , var annar hásetinn hans á þriggja manna fari færeysku . Fáir voru hans jafnokar að dugnaði og harðfengi við sjósóknina . Mér vitanlega réri hann ógjarnan nema á árabátum . Í þeim var röng eða band um mitt rúm . Framan við röngina lét Jón tréslá um þveran bátinn og spyrnti þar við með hnjánum , er hann réri árum sínum . Um bátinn endilangan gekk hann á fjórum fótum eftir þóftunum og var býsna fljótur í ferðum , því að hugurinn bar hann hálfa leið , harkan , dugnaðurinn og sæknin . Hann aflaði jafnan vel , og afkoman var oftast bærileg . Á ýmsa lund var ungum og óreyndum með honum að róa til lærdóms og nytja , því að hann var góður sjómaður , kunni vel til allra þeirra verka á árabátum , og þekkti hverja fiskibleiðu út í æsar bæði á grunnu og dýpra vatni . En vega þurfti hinn ungi maður og óreyndi með sjálfum sér og meta orð og gjörðir formannsins , þegar til dæmis línur annarra seilaðar fiski komu upp að rúllu við línudrátt , því að þá gátu fingur gamla mannsins orðið helzt til langir stundum og lítt um það hirt , á hvorum klakknum „ auðæfi hafsins “ héngu eða hvoru megin hryggjar þau höfðu krækt sig . Mundi hann einn um þá hluti ? Það bar við , að Guðrún í Sjólyst leit inn á æskuheimilið mitt á Hóli , sem var þarna í nánasta nágrenninu á Stekkjarnesinu . Það leyndi sér ekki , að þessi blessuð kona var beisk og sár út í allt og alla , líðandi sál , sem þoldi og bar , - hafði liðið , líknað og fórnað , en hvar var svo umbunin ? Aldrei heyrði ég Guðrúnu Kristjánsdóttur minnast á eða ræða um sárustu atburðina í lífi sínu , aldrei . Stundum reyndi fóstra mín að fá hana til að létta á sálu sinni , tjá og segja frá , ef sú tjáning mætti breyta viðhorfum , létta á og lyfta undir . Nei , þá var hún eins og lokuð bók . Ég minnist þess , að eitt sinn lét fóstra mín falla orð í þá átt , að Jón , eiginmaðurinn , mundi vera kaldlyndur nokkuð og tilfinningasvalur í hjúskaparlífinu . Enn minnist ég svarsins , sem Guðrún gaf fóstru minni og var lengi minnzt á æsku heimili mínu : „ Þú heldur kannski hann Jón minn sé gjörður úr stáli , sé tilfinningalaus . Ónei , ónei , hver hefur liðið meira en hann ? “ Talið féll niður , og þær snéru sér einhuga að kaffisopanum og svo viðburðum hins daglega lífs í litla þorpinu , gömlu konurnar . Síðustu æivárin , eftir að Jón féll frá , hafði Guðrún Kristjánsdóttir framfærslu sína hjá sveitarsjóði . Þau ár bjó hún ein í litlu húsi ofan við verzlunarhús Kaupfélagsins Fram . Það hús stendur enn þar í kaupstaðnum , Neskaupstað . Þar lézt hún 24. júní 1938 rúmlega 72 ára .