Í eldhúsinu stendur ung og fríð dökkhærð kona . Það kemur hlýja í andlit hans þegar hann sér hana . Hún horfir á hann sem snöggvast alvarleg á svip . Þau hvefa aftur hvort úr annars faðmi og hann gengur inn í stofuna og sezt og les í dagblaðinu Endurreisn , meðan hann bíður eftir matnum . Innan stundar kallar hún til hans . Það hefur ekki komið neitt svar ennþá , segir hann . Við verðum að bíða . Það er kominn meira en mánuður , segir hún . Þó finnst mér stundum gott að við fáum ekki svar . Þetta máttu ekki segja . Dagurinn er ekki búinn . Kannski kemur svarið á eftir . Svo verður hann að fara burtu og skilja hana eftir eina með kvíðanum . Og þó hann hafi talað til hennar huggandi orðum og reynt að draga úr ótta hennar , þá veit hann þó enn betur an hún að það eru nær engar líkur til að draumur þeirra rætist . Því gengur hann hryggur á braut . Þar tekur rigningin við . Hún eltir hann alla leið niður í banka .