B var ákærður fyrir brot gegn skattalögum sem framkvæmdastjóri Í hf. með því að hafa ekki staðið ríkissjóði skil á staðgreiðslu opinberra gjalda , sem haldið hafði verið eftir af launum starfsmanna hlutafélagsins vegna nánar tilgreindra greiðslutímabila . B byggði kröfu sínu á sýknu meðal annars á því að greiðslum og inneignum Í hf. vegna ofgreidds virðisaukaskatts hefði ekki verið ráðstafað í samræmi við þær forgangsreglur sem innheimtumanni ríkissjóðs hafi borið að fara eftir . Taldi hann að ef greiðslunum hefði verið ráðstafað í samræmi við þessar forgangsreglur hefðu allar kröfur vegna staðgreiðslu skatta verið greiddar . Landsréttur komst að þeirri niðurstöðu að fimm greiðslum Í hf. hefði ranglega verið ráðstafað inn á skattskuldir félagsins í gjaldflokkum sem voru neðar í forgangsröð en vanskil á staðgreiðslu launagreiðanda . En þrátt fyrir að ráðstöfunin hefði farið fram með réttum hætti hefðu vanskil verið veruleg á öllu tímabilinu . Voru brot B gegn lögum nr. 45 / 1987 um staðgreiðslu opinberra gjalda talin stórfelld í skilningi 1. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga nr. 19 / 1940 og var honum gert að sæta fangelsi í þrjá mánuði skilorðsbundið í tvö ár auk þess sem honum var gert að greiða fésekt . Við ákvörðun fésektar var tekið tillit til þeirra áhrifa sem rétt ráðstöfun greiðslna og innborgana hefði haft á vanskil vegna afdreginnar staðgreiðslu . Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu E um að A héraðsdómari viki sæti í máli E gegn Í. Krafan byggðist á því að ummæli sem dómarinn hefði viðhaft á opinberum vettvangi væru til þess fallin að draga mætti með réttu í efa óhlutdrægni hans við að leysa úr sakarefni málsins . Í úrskurði Landsréttar var meðal annars vísað til þess að ummælin tækju með almennum hætti til innleiðingar reglna á sviði EES-samningsins í íslenskan rétt . Enda þótt orkað gæti tvímælis hvort sú þátttaka hans í umræðu á opinberum vettvangi sem í ummælunum fælust væri samrýmanleg starfi hans væri ekki efni til að líta svo á að með þeim hefði hann tjáð sig um atriði sem ágreiningur í málinu lyti að á þann hátt að draga megi óhlutdrægni hans með réttu í efa . Hinn kærði úrskurður var því staðfestur . Ákæruvald . Kærumál . Lögreglurannsókn . Frávísunarúrskurður felldur úr gildi . Hæfi . Útdráttur máls 846 / 2019 Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem ákæru gegn X var vísað frá dómi með vísan til 4. mgr. 26. gr. laga nr. 88 / 2008 um meðferð sakamála þar sem lögreglustjórann á Suðurlandi hefði skort hæfi til þess að gefa út ákæru á hendur honum . Byggðist krafa X einkum á ætluðu vanhæfi tveggja fulltrúa sem störfuðu á ákærusviði embættisins . Einnig byggði X á því að hann hefði orðið fyrir stöðugri ásókn lögreglu . Í úrskurði Landsréttar kom fram að í málinu væri ekki að finna nein gögn sem bæru með sér að fulltrúinn A , sem vanhæf var til að annast rannsókn þeirra brota sem getið væri í ákæru , hefði haft afskipti af rannsókn þeirra . Þá var ekki fallist á að fulltrúinn B hefði verið vanhæfur til þess að annast rannsókn brotanna , sbr. 6. tölulið 1. mgr. 3. gr. stjórnsýslulaga nr. 37 / 1993 . Um hæfi lögreglustjóra vísaði Landsréttur til þess að samkvæmt meginreglu 5. töluliðar 3. gr. stjórnsýslulaga hefði vanhæfi fulltrúans A eitt og sér ekki áhrif á hæfi lögreglustjóra . Þá yrði ekki séð að fyrir hendi væru önnur atvik eða aðstæður sem fallnar væru til að draga óhlutdrægni lögreglustjórans með réttu í efa , sbr. g-lið 1. mgr. 6. gr. laga nr. 88 / 2008 , þannig að X hefði ekki verið tryggð réttlát málsmeðferð samkvæmt 1. mgr. 70. gr. stjórnarskrárinnar og 1. mgr. 6. gr. mannréttindasáttmála Evrópu . Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar . B höfðaði mál á hendur A og krafðist þess að honum yrði falin forsjá barns þeirra . Undir rekstri málsins í héraði var aflað matsgerðar um forsjárhæfni aðila og lagði A í kjölfarið fram yfirmatsbeiðni . Talið var að hluti spurninga í yfirmatsbeiðni lyti að atriðum sem undirmatsgerð hefði ekki tekið til og væri því ekki leitað endurmats á þeim atriðum á grundvelli 64. gr. laga nr. 91 / 1991 . Þá var það ekki talið þjóna hagsmunum barnsins að máli yrði frestað enn frekar til öflunar yfirmatsgerðar . Var yfirmatsbeiðni sóknaraðila því hafnað .