Í konsertum klassíska og rómantíska skeiðsins kalla hljómsveit og einleikari á athygli áheyrenda til skiptis . Þegar sólistinn er ekki önnum kafinn við að hrífa áheyrendur með leik sínum tekur hljómsveitin upp þráðinn og gefur honum tækifæri til að safna kröftum um stundarsakir . Þessi lýsing á ekki við um píanókonsert Daníels Bjarnasonar ( f. 1979 ) , Processions , sem tónskáldið samdi sérstaklega að beiðni Víkings Heiðars Ólafssonar sem frumflutti verkið fyrir rétt rúmum áratug . Víkingur bað tónskáldið um að fá nóg að gera og hann fékk ósk sína svo sannarlega uppfyllta : Í verkinu fær einleikarinn í mesta lagi fáeina takta hér og þar til að kasta mæðinni . Þótt tónmál Daníels sé nútímalegt er rithátturinn fyrir píanó innblásinn af tónlist eldri tíma . Chopin og Rakhmanínov koma upp í hugann , sá síðarnefndi bæði í hnausþykkum hljómum sem og kliðmjúkum köflum sem stundum hljóma inn á milli . Fyrsti þáttur ( In medias res eða Í miðjum klíðum ) er til skiptis kröftugur og ljóðrænn . Sama má segja um miðkaflann ( Spindrift eða Sjódrif ) sem hefst og lýkur með einlægum kóral eða sálmalagi , ekki ósvipað því sem finna má í þriðja píanókonserti Bartóks . Þriðji kaflinn byggir á slagverkshryn sem magnast upp , breiðist um hljómsveitina og rennur saman við stöðugt kraftmeiri tónarunur einleikarans . Þær kröfur sem hér eru gerðar til Víkings réttlæta fyllilega ensku yfirskriftina Red-handed , sem almennt mætti þýða á íslensku með orðinu „ glóðvolgur “ ( sbr. að vera gripinn glóðvolgur ) en hefur hér bókstaflegri merkingu . Engan þarf að undra þótt hendur einleikarans roðni af þess konar spilamennsku sem hér er krafist .