Hrossafellir . Þetta orð tengir maður við harðindi og erfiðleika á öldum áður en ekki nútímann . Samt gerðist það í óveðrinu á dögunum og þó nokkur fjöldi hrossa fennti í kaf og drapst , önnur eru enn týnd og enn önnur bíða þess ekki bætur að hafa lent í óveðrinu og hafa verið felld . Hvílíkt og annað eins ! Aldrei hef ég heyrt áður að hross fenni í kaf . Ég hef spurt hestafólk á förnum vegi og enginn sem ég hef talað við hefur heyrt um slíkt . Núna er þetta sorgleg staðreynd og bændur og aðrir hestaeigendur sjá á eftir ungviði og uppáhaldsgripum sem lifðu ekki af . Samúð mín er öll hjá þeim . En er þetta eitthvað sem við megum búast við að gerist aftur ? Hvernig getum við undirbúið okkur ? Hingað til hafa hestaeigendur yfirleitt getað verið rólegir yfir því að eiga hross á útigangi . Það er sem betur fer löngu liðin tíð að hross séu bara sett á guð og gaddinn og í seinni tíð er fylgst vel með útigangshrossum , þeim gefið og séð fyrir skjóli , enda hafa verið settar reglugerðir sem beinlínis skylda fólk til að hugsa vel um hrossin sín . Þeir sem fylgjast með hrossum sjá að þeim líður yfirleitt vel á útigangi ef þau hafa nóg af fóðri , skjól , vatn og rúmt land til að ganga á . Nú ber svo við að skjólið var þeim skeinuhætt . Það fennti yfir hrossin í skjóli , þar sem þau stóðu kannski í rúllu og hreyfðu sig ekki yfir á hættuminna svæði . Ég held að það megi segja að þetta sé fordæmalaust . Við getum því lært af þessu áhlaupi að ef spáð er miklum vindi og fannfergi er betra að gefa á opnu svæði , frekar á holtum en í lægðum . Það er mjög sorglegt að hugsa til þess að eigendur hesta sem lentu í þessum hræðilegu atburðum hafa verið ásakaðir um vanrækslu . Jafnvel þeir sem örþreyttir lögðu líf sitt og limi í hættu við að reyna að bjarga hrossunum . Aðgát skal höfð í nærveru sálar og ég er þess fullviss að allir gerðu sitt besta til að bjarga því sem bjargað varð .