Stefnandi byggði einkum á því að ákvörðun sýslumanns væru haldin verulegum annmarka að efni til þar sem aðalskipulagsbreyting frá 2017 , sem vísað var til í umsögn Reykjavíkurborgar , væri haldin ógildingarannmörkum . Stefndi hefði t.d. borið athugasemdir stefnanda undir umsagnaraðilann áður en umþrætt ákvörðun var tekin , en þær athugasemdir höfðu ekki leitt til þess að umsagnaraðilinn breytti umsögn sinni . Í samræmi við málsúrslit var stefnda dæmdur málskostnaður úr hendi stefnanda . Það var jafnframt niðurstaða dómsins að stefnandi hefði ekki enn sem komið væri veitt sýslumanni fullnægjandi upplýsingar til þess að sýslumaður gæti lagt mat á það hvort stefnandi uppfyllti skilyrði laganna . Skilyrði þess að stefnandi ætti óskoraðan rétt til greiðslu sóknargjalda úr ríkissjóði voru því ekki komin fram . Ríkið var því sýknað af kröfu hans .