Þessi fjölbreytilegi bakgrunnur fornaldarsagna veldur því að umræðan um aldur þeirra getur verið allflókin , enda er hún viðamikil og tengist hugmyndum um upphaf íslenskrar sagnaritunar í víðara samhengi . [ 1 ] Þar sem fornaldarsögur voru að jafnaði samþættar úr eldra jafnt sem yngra efni , voru nýjar sögur ósjaldan mótaðar á grunni gamalla kvæða og munnmæla . Hér má að vísu undanskilja Gesta Danorum , eða Danmerkursögu þá sem Saxo Grammaticus skráði á latínu um 1200 , og felur í sér skylt efni , þótt meðferð þess sé að mörgu leyti gjörólík , enda gegndi hún frá upphafi annars konar hlutverki en fornaldarsögurnar íslensku . Svíþjóð : Didrikskrönikan ( ef til vill þýðing Þiðreks sögu af Bern ) og fáeinir sagnadansar . Carl Christian Rafn , sem gaf Fornaldar sögur Nordrlanda út árin 1829 – 30 , skilgreindi sögusvið og -tíma einfaldlega sem svo að sögurnar ættu að gerast : „ ... hèr á N o r ð r l ö n d u m , áðr enn Island bygðist á 9 du öld “ ( Rafn 1829 – 30 : I v ) . Að því leyti eru þær sambærilegar sögum annarra þjóða og þjóðabrota sem flust hafa frá heimahögum sínum , að með tímanum sveipast ljómi um fortíðina og allt það sem í henni býr ; hetjurnar verða hraustari , afrek þeirra stærri og furður og fjölkynngi setja mark sitt á söguefnið . Af þessum sökum gátu atburðir sem ótækt hefði verið að heimfæra upp á sögur úr samtíma fólks auðveldlega fundið sér farveg í fornaldarsögum . Dauði Hervarar , sem sagt er frá í Hervarar sögu og Heiðreks . Málverk eftir norska málarann Peter Nicolai Arbo ( 1831 - 1892 ) . Það sem lifir í fornaldarsögunum og á rætur að rekja til eldra efnis eru oftar en ekki frásagnir eða frásagnareiningar af söguhetjum , og þarf varla að koma á óvart að þær hetjur sem öðluðust nýtt líf í fornaldarsögunum , jafnframt því að koma við sögu í skáldskap og sagnaritum annarra þjóða , er einkum að finna í „ elstu “ sögunum , það er þeim sem fyrst voru færðar í letur . Aðrar íslenskar fornaldarsögur , um það bil tvöfalt til þrefalt fleiri , tengjast arfinum að því leyti að þær byggjast á eldri sögunum og sækja í sambærilegan hugmyndaheim , efnivið og minnaforða , og margar þeirra fela í sér bein efnisleg tengsl við hinar eldri . Hér er ekki einungis um að ræða að þær yngri feli í sér tilvísun í þær eldri , heldur getur verið að hetjur yngri sagnanna komi fyrir sem aukapersónur í þeim eldri , eða þá að þær eru sagðar afkomendur hetja úr eldri sögum . Hvers konar birtingarmynd tók hún sér í gegnum tíðina og hvernig var leið hennar að hinu fullskapaða bókmenntaverki , fornaldarsögunni ? Að öllu samanlögðu er stutta svarið við spurningunni á þann veg að fornaldarsögur urðu til sem bókmenntagrein á miðöldum , sem afsprengi ritmenningar . Eitt helsta einkenni sagnanna er sögusvið þeirra og tenging við aldagömul kvæði og munnmæli . Sigurjón Baldur Hafsteinsson er prófessor í safnafræði við Félags - og mannvísindadeild Háskóla Íslands . Rannsóknir Sigurjóns Baldurs hafa meðal annars snúið að viðhorfi Íslendinga til dauða og sorgar , en þau viðhorf eru tengd félagspólitískum breytingum sem orðið hafa á Íslandi á undanförnum þrjátíu árum .