Það andaði köldu frá gluggarúðunni og klaki hafði safnast á innanverðunni . Systkinin voru lögst í rúmin og höfðu fengið koss á ennið frá mömmu sem leið út úr herberginu eins og reykur og lokaði á eftir sér . Það var háttatími en augun voru upp á gátt . Þau lágu kyrr og heyrðu bara eigin andardrátt . Kafald var úti fyrir og skuggaspil þess lék um herbergisveggina . Alla aðventuna höfðu þau lagt skóinn í glugga og verið þæg og prúð í von um eitthvað fallegt eða gómsætt að launum . Epli , súkkulaði eða lítið leikfang . Súkkulaði sem hafði tekið sér leðurkeim af glænýjum skóm og epli sem fyllti herbergið af sætri angan . Kerti og spil , eins og í vísunni . Eins og fyrir töfra birtist þetta meðan heimurinn var í fasta svefni . Alla aðventuna höfðu þau reynt að vaka til að sjá jólasvein seilast varlega inn um gluggann með eitthvað gott í hendi . Rytjulegan og skrýtinn kall en ekki rauðklædda fitubollu . Okkar jólasveinar , hrekkjóttir og óútreiknanlegir . Stekkjastaur , Giljagaur og bræður þeirra . Nú kæmi Ketkrókur öslandi til byggða . Alltaf kom svefninn eins og blæja yfir augun áður en varði og þau svifu burt í undraland draumanna . Drauma sem náðu oftast ekki lengra en að langþráðu aðfangadagskvöldi með tindrandi ljósum , blaktandi kertum , grenilykt og gjöfum sem lítil hjörtun þráðu . Gjallandi klukkum í útvarpinu sem þöndu hverja taug af tilhlökkun til gjafanna sem biðu undir trénu á meðan jólamáltíðin stóð frá eilífð til eilífðar . Maturinn sem mamma og pabbi höfðu nostrað við frá morgni og fyllti húsið flókinni og dýrðlegri angan . Það þurfti oftast að leyfa þeim að opna einn pakka til að slaka á spennunni svo þau gætu borðað . Nóttin var sú ágæt ein , í allri veröld ljósið skein . Bjartar barnsraddir fylltu loftið og allt var eins og af annarri veröld . Veröld ljóss og friðar sagði presturinn í útvarpinu . Veröld ólík öllum dögum ársins . Óliver fann höfgina líða yfir . Lilja litla systir hans hafði liðið í draumalandið þrátt fyrir einbeitta viðspyrnu . Endalaus þögnin , mjúk og glæný náttföt og nýviðruð sæng með útilykt . Sælan var að sigra vöku hans . Hann ætlaði þó ekki að gefast upp eins öll kvöldin á undan . Dagarnir höfðu verið hjúpaðir dökkblárri dimmu . Hlýrri dimmu þótt frostið nartaði í rauðar kinnar og það stirndi á sultardropa á rjóðum nebbum . Stjörnubjört og endalaus himinhvelfingin grúfði yfir þorpinu sem verndandi hjúpur þar sem fólkið rölti um snævi þaktar götur með blíðleg bros . Búðargluggarnir lýstu með nikkandi Jólasveinum , músastigum og freistandi leikföngum . Marglit ljós blikuðu í draumstolnum augum barna og grýlukertin sem brydduðu gluggasillur og þök spegluðu dýrðina . Allt var eins og draumar nætur hefðu birst í ljósri vöku . Þetta voru dagar þar sem allir lögðu sig fram um að hugsa til annarra framar sjálfum sér . Hugir manna í tendruðum þönkum um gjafir til þeirra sem kærastir voru og þeirra sem minna máttu sín . Klink í bauka hjálpræðishersins . Fræ eða skorið epli á kvisti fyrir smáfuglana . Allt svo aðrir fyndu hlýjan kærleiksloga í brjósti eins og fólk fann í sjálfu sér . Þessi tími sannaði að þrá um frið gat ræst þrátt fyrir argaþras og lýjandi skyldur liðinna daga , bara ef fólk ákvað að svo skyldi vera . Að koma fram við aðra eins og maður vildi að aðrir kæmu fram við sig var lausnarþulan . Nóttin var lítið myrkari en dagurinn . Mánaljósið lét ekki truflast af skýjum en breytti þeim í lýsandi hnoðra . Það fennti . Hundslappadrífa leið til jarðar . Hún bryddaði trjágreinar og lagði mjúka voð yfir þorpið . Óliver fann augnlokin þyngjast . Hann lá á hliðinni og rýndi um rifurnar að glugganum . Jólastjarnan sem logaði þar sýndist skjóta hárbeittum geislum um herbergið þegar augun pírðust . Eyrun reyndu að nema allt , en ekkert heyrðist nema suðið í ofnunum . Svo heyrðist örlítið þrusk . Hann galopnaði augun en það var bara Lilja að snúa sér . Eða hvað ? Meira þrusk og svo hljóð eins og þegar mamma bankaði motturnar úti á snúrunum fyrr um daginn . Hjartað sló örar og Óliver læddi sér á fætur eins varlega og honum var unnt . Var Ketkrókur kominn ? Gólfið var kalt viðkomu . Hann kreppti tærnar eilítið , læddist að glugganum og passaði sig á því að láta gardínuna skýla sér svo hann fældi ekki sveinka . Hann gægðist ofurvarlega út með öðru auga . Þar var ekkert að sjá nema snjódrífuna líða mjúklega niður . Í fjarska kúrðu húsin með daufa ljóma í gluggum . Þögn . Endalaus ofurdjúp þögn . Kannski var þetta ímyndun . Þegar hann sneri sér til að smeygja sér undir sængina að nýju heyrði þetta klappandi hljóð aftur . Tapp , tapp , tapptapptapp . Hann þaut út í gluggann . Augun voru þanin af spenningi . Hann gleymdi að leynast og stóð starandi fyrir miðjum glugga . Stórir snjóflákar flugu hjá til jarðar . Tapp , tapp , tapp . Litla hjartað sló örar og öll syfja var á bak og burt . Þá áttaði hann sig á hvað þetta var . Þetta var bara snjórinn að renna af þakinu . Óliver kímdi örlítið vandræðalega með sér og varp öndinni léttar , en í sömu mund skaut þeirri hugsun í kollinn að þetta gæti kannski verið Ketkrókur að brölta á þakinu . Hann var jú vanur að renna færi sínu niður um strompinn í von um hangiketsbita . Þótt jólasveinar væru gjafmildir , þá voru sumir þjófóttir og aðrir óttalegir hrekkjalómar . Óliver lagði andlitið að köldu glerinu og reygði höfuðið upp í von um að sjá upp á þakbrúnina . Það var auðvitað vonlaust , en rétt á meðan hann var að brölta þetta leið dimmur skuggi fyrir gluggann . Honum brá svo að hann var nærri dottinn í gólfið . Hvað var þetta ? Sama hvað hann rýndi út , sá hann ekkert . Engin spor og ekki sála á ferð . Bara muggan sem lék í skini ljósastauranna . Enginn skuggi . Skórnir þeirra Lilju voru enn tómir . Það væri kannski best að kúra sig niður og reyna að sofna . Ekki vildi hann verða til þess að fá ekkert í skóinn . Fæla Ketkrók frá . Hann gæti jafnvel tekið þessu sem óþekkt . Óliver leist illa að finna bara kartöflu eða harðort bréf í skónum að morgni . Annað eins hafði jú skeð . Engu barni hafði tekist að standa jólasvein að verki enn , svo það var máski óttalega heimskulegt að láta sér detta þetta í hug . Rétt í þann mund sem hann ætlaði að læðast til baka fannst honum sem skugganum svarta bæri fyrir aftur . Hann leit snöggt út um gluggann . Þarna sá hann þá skelflegustu sýn sem hann hafði nokkru sinni séð . Við honum blöstu risastór og lýsandi augu sem voru svo stór að þau fylltu út í gluggann . Hann horfði stjarfur á þessa skelfilegu sýn og þessi skelfilega sýn starði grimmúðlega á móti . Svo birtust hvassar og grimmilegar tennur neðan augnanna , gular og mjóar eins og spjót . Óliver saup hveljur og það var sem rafstraumur færi í gegnum hann . Skrímslið hjó höfðinu að glugganum eins og það ætlaði að mölva sér leið inn og hvæsti illskulega svo rúðurnar glömruðu . Hvsssssst !