Birtist í Sunnudagsblaði Morgunblaðsins 14.07.13 . Ekki kann ég svarið en hef það á tilfinningunni að það kunni að vera erfiðara að svara þessari spurningu fyrirsagnarinnar en virðist við fyrstu sýn . Ég sé ekki betur en það gangi í einhvers konar tískusveiflum hvernig fólk vill svara spurningunni . Það hljómar vel í eyrum að vilja stytta nám . Það þykir sýna vilja til að nýta tímann vel , drífa alla út á vinnumarkað sem allra fyrst þannig að unga fólkið geti í snarhasti farið að búa til verðmæti eða ef sá hæfileiki er ekki fyrir hendi að braska og hafa það gott , græða á daginn og grilla á kvöldin , einsog einhvern tímann var sagt . Er þetta kannski málið ? Eða hvað ? Mín kynslóð , óháð hvar hún stendur í pólitík , virðist á einu máli um hve gott það hafi verið að hafa fengið tækifæri til að vinna á sumrin með skólanámi , það hafi gefið innsýn í víddir tilverunnar og margbreytileika atvinnulífsins og þjóðlífsins . Þetta var löngu fyrir daga grillsins . Og á þessum tíma áttu vesalings braskararnir ekki sjö dagana sæla . Úthrópaðir . Mér er það í fersku minni , þótt nokkuð sé um liðið , að koma til náms við Edinborgarháskóla og heyra af félögum mínum í öðrum háskólum vítt og breitt um heiminn . Nánast alls staðar vegnaði landanum vel . En hvers vegna ? Var það vegna þess að við höfðum setið svo lengi á skólabekk ? Vegna þess að skólarnir okkar hafi verið betri ? Vissulega voru þeir ágætir , en nei , það var vegna þess að við vorum eldri en unga og óreynda fólkið sem var að koma inn í bresku háskólana á þessum tíma . Við vorum þroskaðri ! Og það var árafjöldinn og lífsreynslan sem aldurinn hafði fært okkur , sem þarna skipti sköpum . Ef þetta er rétt , þá þarf að staldra við áður en hrapað er að ákvörðunum um lengd á námi upprennandi kynslóða með tilheyrandi styttingu á sumarhléum og enn pakkaðri námskrá . Með öðrum orðum , spyrja þarf hvort rétt sé að ræða um lengd náms einvörðungu með hliðsjón af magni fræðslu sem megi innbyrða á sem skemmstum tíma og sparnaði við að stytta nám eða hvort horfa þurfi til þroska og lífsreynslu sem árin færa í gjöfulu umhverfi menntastofnana . Bestu ár ævi minnar voru námsár mín . Ég mun ævinlega standa í þakkarskuld við samfélag mitt sem gerði mér kleift að stunda nám á þrítugsaldri . Þá var ég að ganga í gegnum mótunarár lífs míns . Það var ekki lítils virði að fá að vera í örvandi umhverfi á slíku tímakeiði í lífinu . Ekki ætla ég að bera þetta saman við grillstund að lokinni góðri gróðalotu . Auðvitað hefur margt breyst í samfélaginu frá því mín kynslóð var að alast upp . Það er ekki lengur auðhlaupið að því að skapa ungu fólki sumarstarf í samfélagi sem er búið að einangra sig frá árstíðunum og hætt að vera tarna-atvinnulíf hinna löngu sumarnátta ; og afi og amma á sveitabænum fyrir löngu komin á Grund og Eir , þrotabú bankanna jafnvel komin með ráðningarvaldið á Brú , Bolastöðum og í Maríuhvammi . Engin ömmubörn og unglingar á þeim bæjum . Margt er breytt . En varla við sjálf að upplaginu til . Þurfum við ekki að hugsa þessi mál saman . Ég held að við séum flest á svipuðum nótum . Látum ekki hina póltísku lausnagerðarmenn eina um hituna . Þeir horfa á kostnaðinn í dag og á morgun . En þetta er ekki spurning um stundarsparnað heldur eitthvað miklu meira . Þetta snýst um hjartsláttinn í samfélaginu .