Eftir nokkur ár hafði pílviðurinn þyngst um yfir 70 kg en jarðvegurinn hafði nær ekkert lést . Um svipað leyti benti annar Englendingur , John Woodward ( 1665 - 1728 ) , á að plöntur yxu betur ef þær væru vökvaðar með „ óhreinu “ vatni en regnvatni . Aðalnæringarefnin eru nitur ( N ) , kalí ( K ) , fosfór ( P ) , kalsíum ( Ca ) , magnesíum ( Ma ) og brennisteinn ( S ) . Fleiri næringarefni eru stundum með , brennisteinn ( S ) , magnesíum ( Mg ) , bór ( B ) og stundum enn fleiri , allt eftir því á hvaða plöntur áburðurinn er notaður og einnig skiptir jarðvegur miklu . Það er auðvelt að vinna hreint nitur úr loftinu en það er gagnslaust plöntum sem lofttegund . Bergið er „ hreinsað “ og endar í ýmsum söltum fosfórsýru sem plöntur geta nýtt sér . Kalí er unnið í námum sem eru leifar af uppþornuðum innhöfum . Núorðið nota bændur yfirleitt tilbúnar áburðarblöndur , þær eru margar á boðstólum og hlutföll næringarefnanna eru mismunandi . Bóndinn velur þá sem hann telur henta best . Mestum árangri skilar áburðurinn ef hann er borinn á þegar plönturnar eru tilbúnar að nýta sér hann , ef borið er of snemma á er einhver hætta á útskolun , ef borið er of seint á glatast hluti vaxtartímans . Hér hefur sýnt sig að best er að bera áburðinn á þegar tún eru farin að grænka og orðin sæmilega fær vegna bleytu . Algengir áburðarskammtar á tún eru 100 - 120 kg niturs , 20 - 30 kg fosfórs og 40 - 80 kg kalís , allt miðað við hektara .