ELJA kammersveit í röðinni Velkomin heim , 7. janúar kl. 17:00 í Hörpu Það er skammt stórra högga á milli hjá hinni nýstofnuðu kammersveit Elju . Í upphafi árs færa þau okkur bæði gamalt og nýtt , Brandenburgarkonsert númer 5 eftir J.S. Bach . , Septett eftir Alfred Schnittke , saminn 1982 og verkið otoconia eftir Báru Gísladóttur , bassaleikara Elju . Verkið var pantað og frumflutt af strokkvartettinum Sigga árið 2016 og var í kjölfarið valið sem framlag Íslands á Alþjóða tónskáldaþinginu 2017 . Hér spenna þau breiðan boga í tíma og rúmi og bjóða okkur í heillandi ferðalag andstæðna í stíl og efnistökum . Septettinn eftir Alfred Schnittke var skrifaður og frumfluttur í Moskvu árið 1982 . Þá var Schnittke 48 ára gamall og hafði klárað sína þriðju sinfóníu árið áður . Verkið ber það í skauti sér sem tónskáldið er þekktast fyrir , að láta fjarskyldum stílum ægja saman án þess að skeyta um hvort grunlausum áheyrendum gæti orðið bilt við . Eftir hógværan fyrsta kafla sem kynnir litapallettu verksins tekur við þáttur sem virðist fyrst vera klipptur út úr verki eftir amerískan mínímalista , en innan skamms heyrist hvernig ókunnugum hljóðum eru skeytt inn í síendurtekið mynstrið . Ýmislegt annað lítur dagsins ljós í hringiðu miðkaflans en síðasti kaflinn er svo hægur kórall þar sem orgelið spilar nánast ójarðneska hljóma . Hann nær svo hámarki í stórfenglegum en um leið angurværum samrómi og leitast að lokum við að skreppa aftur til gleði og galsa miðkaflans . Brandenborgarkonsertar Bachs eru meðal vinsælustu og skemmtilegustu verka hans . Konsertarnir eru sex talsins og voru gjöf frá Bach til Markgreifans af Brandenborg og Schwedt árið 1721 . Á þessu tímabili bjó Bach í Köthen í Þýskalandi og konsertarnir eru einungis einn flokkur af ótal meistaraverkum sem Bach samdi á meðan hann bjó þar . Raunar voru árin hans í Köthen , 1717 - 1723 , meðal þeirra sælustu og afkastamestu sem hann átti . Meðal annara tónlistargersema sem hann samdi á þessum árum má nefna sellósvíturnar sex , fjórar hljómsveitarsvítur og sex sónötur og partítur fyrir einleiksfiðlu . Fimmti Brandenborgarkonsertinn er eitt lífsglaðasta og orkumesta tónverk tónskáldsins . Ekki nóg með það þá ryðst Bach langt á fram úr sínum tíma með því að skrifa semballsóló og kadensu sem frekar mætti að búast við að heyra í píanókonsert eftir Mozart eða Beethoven . Aldrei áður hafði nokkurt tónskáld fléttað þvílíkum hljómborðsparti inn í konsert ! Auk sembalsins eru fiðla og flauta í einleikshlutverki í öllum köflum verksins . Fyrsti kaflinn , Allegro , er opinnskár og glaðvær . Í honum tekur semballinn stærsta einleikshlutverkið , en undir lok kaflans detta öll önnur hljóðfæri út og semballeikarinn leikur hina fræknu kadensu . Annar kaflinn er merktur Affetuoso sem gefur til kynna að hann skuli spila ástúðlega og með mikilli tjáningu . Ólíkt fyrsta kaflanum , sem er í hinni glaðlegu D-dúr tóntegund , þá er annar kaflinn í h-moll . Hann er hægur og lýrískur , með sorglegu yfirbragði og myndar því fallega andstöðu við hina tvo kaflana . Í þriðja kaflanum snúum við heim í D-dúrinn á léttum , danslegum nótum . Eins og í fyrri köflunum flytur semballinn sig áreinslulaust milli þess að vera meðleikshljóðfæri og einleikari . Þriðji kaflinn er hress og virtúósalegur og verkið endar í sama farsæla huga og það byrjaði .