Er þörf á gagnrýninni hugsun ? Dæmin eru mýmörg . Fjallalækur í Fnjóskadal Bandarísku skemmtikraftarnir og sjónhverfingamennirnir Penn Jillette og Teller héldu lengi úti sjónvarpsþætti sem kallast „ Penn and Teller : Bullshit “ . Ætli sé ekki rétt að þýða „ bullshit “ sem „ kjaftæði “ í þessu samhengi . Í þáttunum , sem voru á köflum umdeildir , taka þeir fyrir og efast með rótttækum hætti um ýmislegt s.s. yfirnáttúruleg fyrirbæri , gervivísindi og ýmiskonar boð og bönn sem hið opinbera setur á . Þeim var fátt heilagt og voru oft skemmtilegir og ögrandi . Í meðfylgjandi myndskeiði úr einum þáttanna gera þeir út manneskju sem safnar nöfnum á undirskriftarlista þar sem hvatt er til banns á tvívetnismónoxíði . Hún lýgur engu um tvívetnismónoxíðið en segir frá því hvað það er og áhrifum þess með orðfæri og tóni „ umhverfismóðursýki “ eins og Penn kýs að kalla það ( enviromental hysteria ) . Það verður nú að teljast uppnefni fremur en mótað hugtak . Nú vill svo til að tvívetnismónoxíð er sameindin H2O eða vatn ! Margir virðast tilbúnir að skrifa undir . Við skulum ekki álasa fólkinu um of fyrir að átta sig ekki á efnafræðilegu heiti vatns . Spurningin er hins vegar : Hvers vegna er fólk tilbúið að skrifa undur áskorun um bann á einhverju sem það veit ekki hvað er ?