Ákvörðun Útlendingastofnunar um að synja um að taka umsókn kæranda og barna hennar um alþjóðlega vernd til efnismeðferðar á grundvelli c-liðar 1. mgr. 36. gr. laga um útlendinga og endursenda hana til Þýskalands er felld úr gildi . Þann 9. janúar 2018 er kveðinn upp svohljóðandi úrskurður nr. 22 / 2018 í stjórnsýslumáli nr . KNU17120036 á ákvörðun Þann 20. desember 2017 kærði einstaklingur er kveðst heita [...] , vera fædd þann [...] og vera ríkisborgari [...] ( hér eftir nefnd kærandi ) , ákvarðanir Útlendingastofnunar , dags. 1. desember 2017 , um að taka ekki til efnismeðferðar umsókn hennar og barna hennar , [...] , fd . [...] , og [...] , fd . [...] , um alþjóðlega vernd á Íslandi og endursenda þau til Þýskalands . Kærandi sótti um alþjóðlega vernd hér á landi ásamt eiginmanni sínum . Fyrrgreindar ákvarðanir eru kærðar á grundvelli 7. gr. laga um útlendinga og barst kæran fyrir lok kærufrests . II . Ákvörðun Útlendingastofnunar Niðurstaða ákvarðana Útlendingastofnunar var sú að umsókn kæranda og barna hennar um alþjóðlega vernd yrði ekki tekin til efnismeðferðar hér á landi og að þau skyldu endursend til Þýskalands . Lagt var til grundvallar að Þýskaland virði ákvæði mannréttindasáttmála Evrópu og flóttamannasamnings Sameinuðu þjóðanna , þar með talið bann við endursendingu til ríkis þar sem líf og frelsi kæranda kynni að vera í hættu ( non-refoulement ) . Því fæli flutningur kæranda og barna hennar til Þýskalands ekki í sér brot gegn 42. gr. laga um útlendinga . Þá var talið að kærandi hefði ekki slík tengsl við Ísland að ástæða væri til að beita ákvæði 2. mgr. 36. gr. laga um útlendinga . Kærandi og börn hennar voru ekki talin í sérstaklega viðkvæmri stöðu sem áhrif hefði á mál þeirra . Það var mat Útlendingastofnunar að sérstakar ástæður væru ekki til staðar í málinu , sbr. 2. mgr. 36. gr. laga um útlendinga . Þá var það mat stofnunarinnar að gildistaka laga nr. 81 / 2017 , um breytingu á lögum um útlendinga , og lögskýringargögn þar að lútandi hefðu ekki í för með sér breytingu á túlkun hugtaksins sérstakar ástæður í 2. mgr. 36. gr. laga um útlendinga . Aðstæður kæranda féllu ekki undir 16. gr. reglugerðar Evrópuþingsins og ráðsins ( ESB ) nr. 604 / 2013 ( hér eftir nefnd Dyflinnarreglugerðin ) og væru ekki slíkar að ástæða væri til að beita 1. mgr. 17. gr. reglugerðarinnar í málinu . Kærandi skyldi yfirgefa Ísland og bæri að senda hana til Þýskalands , sbr. c-lið 1. mgr. 36. gr. laga um útlendinga . Í ákvörðunum Útlendingastofnunar í málum barna kæranda kom fram að það væri niðurstaða stofnunarinnar með vísan til niðurstöðu í máli foreldra þeirra , að gættum ákvæðum samnings Sameinuðu þjóðanna um réttindi barnsins , útlendingalaga og barnaverndarlaga , að börnum kæranda væri ekki stefnt í hættu með því að fylgja foreldrum sínum til Þýskalands . Samþykki Þýskalands er byggt á því að kærandi hafi fengið synjun á umsókn sinni um alþjóðlega vernd þar í landi . Eru skilyrði c-liðar 1. mgr. 36. gr. laga um útlendinga uppfyllt . Sé ólögráða barn í fylgd annars eða beggja foreldra sinna eða annars úr fjölskyldunni sem hefur það á framfæri sínu og sá fer fram á réttarstöðu flóttamanns , ber að ákvarða réttarstöðu barnsins í samræmi við meginregluna um einingu fjölskyldunnar . Ljóst er að börn þau sem hér um ræðir eru í fylgd foreldra sinna og haldast úrskurðir fjölskyldunnar því í hendur . Við mat á því hvort senda eigi umsækjanda um alþjóðlega vernd til ríkis , sem hefur samþykkt að taka við honum á grundvelli Dyflinnarreglugerðarinnar , ber stjórnvöldum að leggja sjálfstætt mat á hvort aðstæður þar brjóti gegn 3. gr. mannréttindasáttmála Evrópu , sem kveður á um að enginn maður skuli sæta pyndingum eða ómannlegri eða vanvirðandi meðferð eða refsingu . Stjórnvöld eru þó ávallt bundin af réttmætisreglu stjórnsýsluréttar en af henni leiðir að sjónarmiðin skulu vera málefnaleg . Tilteknar breytingar á framsetningu 36. gr. laga um útlendinga nr. 80 / 2016 hafa þó leitt til þess að nefndin hefur talið að veita bæri sjónarmiðum sem tengjast stöðu einstakra umsækjenda aukið vægi í þessu heildarmati . Í framkvæmd nefndarinnar frá gildistöku laga nr. 80 / 2016 hefur þetta leitt til þess að málum sem tekin hafa verið til meðferðar á grundvelli sérstakra ástæðna hefur fjölgað lítillega . Í athugasemdum við frumvarpið sem varð að lögum nr. 81 / 2017 var áréttaður „ sá vilji löggjafans að ávallt skuli taka til efnislegrar meðferðar umsóknir um alþjóðlega vernd ef umsækjandi er í sérstaklega viðkvæmri stöðu , sbr. 6. tölul. 3. gr. laga um útlendinga , líkt og fram kom í athugasemdum við 2. mgr. 36. gr. frumvarps þess sem varð að gildandi lögum um útlendinga . “ Þetta getur einnig átt við í öðrum tilfellum þar sem tengsl eru ríkari en við viðtökuland , svo sem vegna fyrri dvalar . Í ljósi mismunar á orðalagi og inntaki athugasemda í frumvarpi því er varð að lögum nr. 81 / 2017 og umfjöllun meirihluta allsherjar - og menntamálanefndar um þetta atriði er það þó mat kærunefndar að ekki sé skýrt af lögskýringargögnum að ávallt beri að taka umsóknir frá einstaklingum í sérstaklega viðkvæmri stöðu til efnismeðferðar , þótt ótvírætt sé að það sjónarmið skuli hafa aukið vægi andspænis öðrum sjónarmiðum , sé miðað við þá framkvæmd sem tíðkast hefur fram að þessu . Ákvarðanir Útlendingastofnunar í málum kæranda og barna hennar voru birtar fyrir kæranda þann 12. desember 2017 . Umfjöllun kærunefndar um breytta framkvæmd varðandi mat á sérstökum ástæðum , skv. 2. mgr. 36. gr. laga um útlendinga , lá því fyrir þegar Útlendingastofnun tók ákvarðanir í málum kæranda og barna hennar . Í athugasemdum við einstaka greinar í frumvarpi því sem varð að lögum um útlendinga segir um 1. mgr. 6. gr. að þar sé kveðið á um að kærunefndin skuli vera sjálfstæð stjórnsýslunefnd . Af stigskiptingu stjórnsýslukerfisins leiðir sú grundvallarregla að niðurstaða æðra stjórnvalds um túlkun réttarheimilda og vægi sjónarmiða við beitingu matskenndra heimilda er bindandi sem fordæmi fyrir lægra sett stjórnvöld . Í ákvörðunum Útlendingastofnunar í málum kæranda og barna hennar var hins vegar ekki fjallað um þau meginsjónarmið sem skulu vera ráðandi við mat í málunum . Meginmarkmið stjórnsýslukæru er að tryggja réttaröryggi borgaranna með því að gera þeim kleift að fá umfjöllun um mál sín á tveimur stjórnsýslustigum . Að mati nefndarinnar verður rökstuðningur í ákvörðunum í málum kæranda og barna hennar ekki skilinn á annan veg en að Útlendingastofnun hafi haft ásetning til þess að ekki færi fram viðhlítandi mat á þeim sjónarmiðum sem stofnuninni var skylt að leggja til grundvallar í ákvörðununum varðandi sérstakar ástæður í skilningi 2. mgr. 36. gr. laga um útlendinga . Óháð því hvort skortur á framangreindu mati hefur haft áhrif á niðurstöðu málanna er ljóst að um er að ræða kerfisbundinn annmarka í meðferð mála hjá Útlendingastofnun sem kærunefnd útlendingamála , í ljósi yfirstjórnunar - og eftirlitsheimilda vegna meðferðar þessara mála , er skylt að bregðast við . Verður því ekki hjá því komist að fella ákvarðanir í málum kæranda og barna hennar úr gildi . Lagt er fyrir Útlendingastofnun að taka mál kæranda og barna hennar aftur til meðferðar . Úrskurðarorð Ákvarðanir Útlendingastofnunar í málum kæranda og barna hennar eru felldar úr gildi . Lagt er fyrir Útlendingastofnun að taka umsóknir kæranda og barna hennar til meðferðar á ný .