Veðrið þegar við renndum í hlað við Varðberg á mánudaginn var aftur á móti hið besta og vísitalan steig aðeins og það leið ekki á löngu þar til við vorum komin niður að Litlasjó . Raunar vorum við sammála um að vatnið hafi verið í kaldara lagi , lítil fluga á ferðinni og ekkert sérstaklega spennandi að kæla sjálfan sig og væntingarnar niður á þeim slóðum þannig að við fórum snemma í hús og ég var vart lentur á koddanum þegar ég sveif inn í draumalandið og dreymdi stóra fiska í fögru umhverfi . Eftir þessa sameiginlega máltíð á þriðjudaginn héldum við aftur inn að Litlasjó , en í þetta skiptið fórum við í Austurbotna og töltum út og norður fyrir Uggann . Byltur og vökur lengst úti og við biðum spennt eftir því að þær færðust nær sem þær og gerðu eftir smá tíma . Draumfarir mínar nóttina áður voru ekki við það að rætast . Krókspollur er þarna ennþá og ekkert sjáanlegt rennsli úr honum eða samgangur við Tungnaá um þessar mundi . Norðan vatnanna skagar Snjóölduhorn til suðvesturs , handan vatnanna gnæfir Hnaus og sé horft beint til suðurs yfir Tungnaá má sjá Litlakýling , Gvendarhyrnu og Ölduna . Austubjallavötn – lituð af Tungnaá Eftir þessa skoðunarferð okkar héldum við inn í Fyrstuvík við Litlasjó og töldum okkur í vænlegri stöðu hvað varðar veður og hitastig . Ef allt hefði nú gegnið eftir þá hefðum við átt að lenda í skemmtilegri veiði í víkinni ásamt öllum hinum veiðimönnunum sem komu sér þar fyrir upp úr kvöldmat . Það er nú svo einkennilegt að þótt urriðarnir hafi ekki verið að sliga netin okkar þessa daga í Veiðivötnum , þá var maður bara tiltölulega slakur á fimmtudaginn . Við héldum áfram för okkar að tanga sem er trúlega næstur Álftatanga . Eitthvað brast og þegar nánar var að gáð kom í ljós að 20 punda taumaendi var í sundur . Ég viðurkenni það fúslega að eftir að hafa misst síðari fiskinn að ég var orðinn heldur svekktur og sár , þó mest út í sjálfan mig . Rétt um það bil sem við vorum komin yfir Hádegisöldu skall á okkur þessi líka grenjandi rigning og þegar á næstu öldu var komið hafði hún breyst í haglél og umhverfið tók skyndilega á sig hvíta haustliti . Við héldum þó ótrauð áfram inn að Botni og töltum af stað , nú skildi haldið alveg út á Álftatanga . Sólsetur í Veiðivötnum Eftir þessa ferð stendur upp úr ótrúlega elja þriggja félaga okkar í hollinu . Byltur og veltur fiska voru mun færri , eiginlega mjög sjaldséð þetta árið . Það að margir fiskar létu glepjast af maðki gæti verið vísbending um að skötuormurinn sé kominn á stjá og þegar slíkt nammi er á boðstólum , þá lítur urriðinn ekkert við flugum sem líkja eftir hornsíli . Nú þarf ég að leggjast í fyrirspurnir og spyrja mér fróðari menn áður en ákvörðun verður tekin um að heimsækja vötnin aftur í sumar , því þrátt fyrir lítinn afla , þá leitar hugurinn þangað strax aftur þó maður sé bara rétt lentur heima . Mig dreymir enn um stóra fiska í fögru umhverfi .