Mótsögnin felst í því að þá er hægt að hugsa sér fullkomnari Guð , nefnilega þann Guð sem ekki er einvörðungu til í hausnum á fólki heldur líka í veruleikanum . Önnur ástæða þess að lesandinn sættir sig ef til vill ekki við ofangreinda sönnun er að hann kann að telja að maðurinn hafi skapað Guð í sinni mynd en ekki öfugt . Þegar sagt er að Guð sé einungis til í hausnum á fólki er væntanlega átt við að guðshugmyndin sé blekking , nokkurs konar hugarburður . Hugarburðir eru hugmyndir sem standa ekki fyrir neitt , eiga sér ekkert hlutlægt viðfang . Ein er sú að mannsbarnið sé sífellt að leita að handleiðslu föður eftir að það vex úr grasi og yfirgefur heimili foreldra sinna . Sumir af fróðustu og sjálfstæðustu andans mönnum þessarar aldar hafa trúað á Guð og sumir af fáfróðustu og ósjálfstæðustu mönnum sömu aldar hafa ekki trúað á Guð . Og vissulega mætti líka snúa þessum formerkjum við . Einnig er rétt að hafa hugfast að margir hugsuðir sögunnar hafa trúað á guði sem ekki báru föðurlega umhyggju fyrir mönnum og létu sig hlutskipti þeirra litlu varða .