Bændur í nágrannalöndum okkar fá nærri því það sama fyrir sinn snúð og það sem verslunarkeðjan býður kjötið á til viðskiptavina sinna , eða um 800 , - kr. fyrir hvert kíló . Í þessu sambandi er ekki hægt að komast hjá að nefna hve mikið ógæfuspor það var að ,, selja ” Lánasjóð landbúnaðarins , sjóð sem rekinn var á allt öðrum og að mörgu leiti heilbrigðari grunni en flest sú peningastarfsemi sem stunduð er í dag . Ekki er það sauðfjárræktin ein sem á í vanda á þessum örmarkaði og ýmislegt hefur orðið til þess að gera stöðu búgreinanna enn erfiðari en þurft hefði . Undirritaður hefur afar takmarkaða þekkingu á svínaræktinni , en hefur ekki komist hjá því að taka eftir hvernig hún hefur þróast í æ stærri einingar sem fátt bendir til að henti íslenskum aðstæðum . Framtíðin Þarf þetta að vera svona ? Vonandi bera bændaforystan og stjórnvöld gæfu til að hugsa málin upp á nýtt , út á við og einnig inn á við , þjóðinni til hagsbóta í komandi framtíð . Styrkjakerfi landbúnaðarins , einkum það sem að sauðfjárræktinni snýr , hefur verið gagnrýnt og er það eðlilegt , þar sem tæplega er það svo , að búið sé að finna hina fullkomnu lausn í því efni og ef til vill er sá tími liðinn að þjóðin sætti sig við að framleiðslu á matvörum sé haldið uppi með styrkjum , höftum og millifærslum . Framlagið til gæðastýringar , sem talið var upp hér að framan , er svo eitt ómerkilegasta fyrirbrigðið í þessum styrkjaskógi , því upplýst er ( m.a. í nýjasta tölublaði Bændablaðsins ) að það hefur lítið sem ekkert með gæðastýringu að gera . Þrátt fyrir það sem hér hefur verið rakið um styrki og framlög af ýmsu tagi , þá er flestum ljóst að sauðfjárbændur eru ekki að flá feitan gölt og ekki ólíklegt að þeir séu einna verst settir allra bænda hvað tekjur af starfsemi þeirra varðar . . Spennandi verður að fá þær útskýringar sem til þarf til að skilja megi kenninguna , sem samkvæmt þessu , hefur tryggt neytendum ódýrar landbúnaðarvörur , meðan bændur sitja eftir með sárt ennið , horfandi á eignir sínar rýrna og tekjur lækka . Ísland hefur sótt um inngöngu í Evrópusambandið og hafnar eru samningaviðræður þar um . Þar hafa farið fremst í flokki , eftir því sem ritari hefur náð að fylgjast með , fólk frá samtökunum Velbú og ýmsir aðrir sem hafa inn í umræðuna dregist . Væri vafalaust betra að viðkomandi kynntu sér málin betur áður en slíkar fullyrðingar eru settar fram . Sá sem þetta ritar hefur dálitla reynslu af eldi og ræktun kjúklinga , en hefur auk þess fengist við annan og ,, hefðbundnari ” búskap . Það er einlæg skoðun undirritaðs að það sé mannúðlegra , meira í ætt við dýravelferð og almenna skynsemi að sleppa nýklöktum kjúklingum inn í upphituð , rúmgóð , björt , loftræst , hrein og trygg hús , til að ala þá upp í , heldur en að sleppa þeim út harðneskjulega íslenska náttúru þar sem þeir væru berskjaldaðir fyrir nær öllu því sem má hugsa sér að geti orðið þeim að fjörtjóni . Það er ekkert sem bendir til þess að mannskepnan hætti í náinni framtíð að halda búfé sér til nytja . Í pistlinum flutti hann þýðingu sína á grein sem Guðbergur Bergsson rithöfundur , hafði skrifað og fengið birta í spænskum vefmiðli . Þau sem börðust fyrir því fengu sitt fram og ef allt væri með felldu væri ekkert óeðlilegt við það að fagnaðardansinn væri stiginn dag sem nótt með forseta lýðveldisins Íslands í broddi fylkingar . Nú eigum við sem sé að standa saman sem ein heild ! Til hvers var þá kosið ? Kastast af einum á annan í einhverskonar óreiðukenndum leik sem enginn veit nákvæmlega hvernig byrjaði né heldur hvers vegna er stundaður . Oft hefur hann lent í hremmingum og stundum fallið , en ávallt staðið upp aftur . Fundið fyrir því að hann getur enn látið til sín taka . Örlögin hafa sem sé hagað því svo , að nú eru þeir orðnir samherjar , félagar í andanum , á móti framtíðinni en ekki fortíðinni . En hann er ekki af baki dottinn , öðru nær , enda nóg komið af slíku og nú er stefnan tekin á að halda sig á baki þjóðarinnar og hún er nú þekkt af öðru en því , að hrista af sér sína bestu syni . Reisa skjaldborg , bíta í skjaldarrendur og segja nei , eða horfa fram á veginn , byggja upp framtíð fyrir komandi kynslóðir og segja ,, JÁ ” . Ástæður þessa eru sem kunnugt er afstaða Bændasamtaka Íslands til ESB - umsóknarinnar , ásamt einlægri hrifningu landbúnaðarráðherra á því millifærslukerfi sem við líði er í landbúnaðinum . Jafnframt hlýtur að mega draga þá ályktun af þessum yfirlýsingum ráðherrans að endurkoma hans í ríkisstjórnina sé hreint ekki til þess gerð að koma henni til bjargar og líklegra verður að teljast að endurkoma Ögmundar sé alls ekki til þess hugsuð . Hvorki hann , né hópurinn sá , vill Ísland í ESB og hafa þau helst bent á þá lausn á augljósum vanda í íslenskri hagstjórn , að landið verði einhverskonar fylgiríki Noregs . Þeir eiga sitthvað sameiginlegt fjandvinirnir Davíð og Ólafur , þegar að er gáð . Báðir eru t.d. einlægir andstæðingar inngöngu í ESB . Hápunkti hinnar vinstri - grænu sálarkreppu virðist hafa verið náð á fundi í gömlu Morgunblaðshöllinni við Aðalstræti ( hvar annarstaðar ! ) Það mun hafa verið vegna þessara eiginleika samstarfsflokksins sem forsætisráðherra greip til þess að líkja því við ,, að smala köttum ” að fá þingmenn VG til að taka þátt í atkvæðagreiðslu á ábyrgan hátt . Þetta getur á stundum verið afar tímafrekt ferli eins og allir þekkja sem tekið hafa þátt í , en er oftar en ekki farsælt þegar átt er við einstaklinga sem eru haldnir þöngulhugsun og þvergirðingshætti . Vitanlega er ekki raunsætt að gera ráð fyrir að í ríkisstjórnarsamstarfi geti hlutirnir gengið fyrir sig með þessum hætti að öllu leyti , þó stundum geti þurft að grípa til slíkra ráða . Af þeirri ástæðu situr þjóðin uppi með það að hafa í ríkisstjórn fólk sem engin sanngirni er að líkt sé við húsdýr , því þau eiga það bara alls ekki skilið . Hafa verður í huga að svo gæti farið að Ísland gangi til liðs við ESB hvort sem bændum líkar það vel eða illa . Hvorki ráðuneytið né Bændasamtökin geta nefnilega leyft sér slíka framkomu ; ekki á opinberum vettvangi og ekki heldur að tjaldabaki . Ekki hefur alltaf gefist vel að BÍ sofni á verðinum þegar málefni bændastéttarinnar eru annars vegar og í því sambandi má minna á hvernig komið er fyrir því sem áður hét ,, Lánasjóður landbúnaðarins ” , sjóður sem að hluta var rekinn á félagslegum grundvelli , en er nú gufaður upp í því dæmalausa frjálshyggjubrölti sem stundað var . Í pistli sem undirritaður sendi frá sér á dögunum og birtist m.a. í Fréttablaðinu , var sagt að mörg væri hún matarholan sem leyndist í styrkjakerfi landbúnaðarins . Um það sameinast kvótahafar til lands og sjávar , ásamt öldruðum pólitíkusum sem finna hjá sér hvöt til að taka þátt í leiknum og berjast gegn því sem líklegt er að geti orðið þjóðinni til hagsbóta . Samtök sem virðist ekkert muna um að rétta félagsskapnum ómælda styrki , bæði hrein peningaframlög og óbein . Hverjir hafa fengið framlög og hvenær ? Þeir ágætu menn gætu hafa sagt eitthvað á þessa leið : Allt í lagi , ykkur verður bjargað með peningum sjóðsins , en þið verðið að átta ykkur á nokkrum staðreyndum svo það geti gengið . Þið þurfið ekki sjö háskóla , né heldur sjúkrahús á hverja krummaskuð o.s.frv. . Framkvæmdir sem allar líkur eru á að muni sjúga til sín ómælda fjármuni um ókomna tíð s.s. : Harpa , Siglufjarðargöng og Landeyjahöfn . Enginn getur ætlast til að fólk sem er að sjá á eftir öllu sínu þoli slíkt . Rætt er um það núna bæði hátt og í hljóði að ná þurfi sátt milli stjórnar og stjórnarandstöðu , þ.e. þjóðar og kvótahafa . Betra er að engin sátt náist en að samið verði um að forréttindahóparnir komi til með að halda sínu , haldi áfram að mergsjúga almenning eins og verið hefur í áratugi .