Það að alast upp á stað sem Svarfaðardal eru forréttindi . Náttúrufegurðin og nálægðin við sjóinn og fjöllin gerir hverjum manni gott , sem og kyrrðin og friðurinn sem hvílir yfir dalnum og víkinni . Fyrir nokkrum árum heyrði ég það í útvarpinu að Svarfaðardalur hefði verið kosinn fegursti dalur landsins og síðan þá hef ég nýtt hvert tækifæri til að auglýsa þá staðreynd . Það að stór hópur landsmanna væri sammála mér , sem og öðrum Svarfdælingum , um þetta mál fyllti mig stolti sem líkast til mun lifa með mér út ævina , enda mun ekki nokkur geta véfengt þetta svo lengi sem land byggist . Filippía Kristjánsdóttir orti eitt sinn um Svarfaðardal : ,, Hann er öndvegi íslenskra dala ” , sem að sjálfsögðu eru mestu sannindi í íslenskri ljóðlist . Ég veit ekki hvort þessar staðhæfingar segi meira um fegurð og ágæti Svarfaðardals eða ást mína á heimaslóðunum , en mér er nokkuð sama . Það eina mikilvæga sem nokkur þarf að vita um mig er þetta þrennt : ég á 18 Harry Potter bækur , mig langar meira en allt í geitur og ég er Svarfdælingur . En ég get svo sem haldið áfram . Ég er á þriðja ári í Menntaskólanum á Akureyri , svamlandi í þeim ólgusjó hipstera , snobbhænsna , gáfnaljósa , djammara , nörda og furðufugla sem sú merka menntastofnun er . Virka daga keyri ég gamla Subaru-inn hans afa míns heitins til og frá skóla , 40 mínútur hvora leið . Ég mjólka kýr öll sumur og stöku kvöld með skóla . Ég eyði að meðaltali 8 klukkutímum á viku í að laga til í eldhúsinu . Um helgar forðast ég það í lengstu lög að þurfa að fara af bæ , hvað þá til Akureyrar . Á laugardagskvöldum ligg ég í rúminu og horfi á YouTube . Seint á sumrin skrepp ég til sjós á elstu sjófæru trillu við Eyjafjörð og þótt víðar væri leitað . Það merkilegasta sem ég lærði í sumar var að höfuðborgarbúar segjast vera að ,, fara í bæinn ” þegar þeir eru á heimleið , í stað þess að ,, fara suður ” eins og við gerum hér á norðurlandinu , en það að ,, fara í bæinn ” er að fara til Akureyrar hér í sveit . Nú þekkið þið mig orðið vel . Umkringd fjöllunum með fossniðinn í eyrunum líður mér best . Auðvitað finnst mér borgin hafa upp á margt gott að bjóða . Nokkrum sinnum á ári hverju fer ég suður í Hafnarfjörðinn , dandalast í Kringlunni eða Smáralindinni , reyni af miklum mætti að eyða ekki aleigunni í Nexus og Eymundsson , fer kannski í leikhús eða bíó og hristi höfuðið reglulega yfir því hvernig nokkur getur búið í þessari mannmergð . En eftir helgardvöl hef ég yfirleitt fengið minn skammt af iðandi borginni í bili og held aftur heim , á vit snjóþunga og harðmæltra Norðlendinga . Umkringd fjöllunum með fossniðinn í eyrunum líður mér best .