Bergþór Heimir Þórðarson , varaformaður kjarahóps Öryrkjabandalags Íslands , skrifaði pistil sem hann birti á Facebook-síðu sinni þann 29. janúar síðastliðinn þar sem hann lýsti aðstæðum öryrkja sem vill vinna og hvað það þýðir fyrir slíkan . „ Oft er sagt að öryrkjar og aðrir lífeyrisþegar séu fastir í fátæktargildru en hvað þýðir það eiginlega ? Jú , það er þannig að velferðarkerfið ( almannatryggingar og félagsþjónusta sveitarfélaga ) er sett upp þannig að ef lífeyrisþegi reynir að bæta stöðu sína með atvinnu þá byrja greiðslur kerfisins fljótt að skerðast á móti . Einna frægust er hin svokallaða krónu á móti krónu skerðing en hún er bara hluti af vandanum . Skerðingarnar valda því að ágóðinn af auknum tekjum er harla lítill nema að tekjurnar séu það miklar að bætur kerfisins skerðist að fullu . Því fleiri kerfum sem einstaklingur er að fá stuðning frá , því meiri eru þessar skerðingar . Þaðan kemur hugtakið „ keðjuverkandi skerðingar “ sem oft kemur upp í umræðum um velferðarkerfið . Annað helsta kvörtunarefni hins opinbera varðandi öryrkja er að þeir nýti ekki alla þá starfsgetu sem þeir hafa sé einhver geta til staðar . Ég segi á móti ; af hverju ættu öryrkjar að leggja það á sig að vinna , oft umfram getu , þegar kerfið er bókstaflega byggt upp til að letja fólk til að vinna ? Ég þekki ekki einn einasta öryrkja sem ekki vill vinna . Allavega innan marka þeirrar starfsgetu sem er til staðar . Ef hið opinbera , bæði ríki og sveitarfélög , vilja að öryrkjar vinni meira þá verður að laga kerfið þannig að það sé raunverulegur ágóði af vinnu . Það verður að draga úr keðjuverkandi skerðingum . Það nær út fyrir öll mörk skynseminnar að skattar og keðjuverkandi skerðingar skuli hirða 95 prósent af atvinnutekjum öryrkja eftir að ákveðnu tekjumarki er náð . Afnám krónu á móti krónu skerðingar er mjög mikilvægt málefni en baráttan stoppar ekki þar . “