Ég dáist að fólki sem man hluti sem geta komið að gagni . Fólk sem romsar upp úr sér staðreyndum . Serstaklega öfunda ég þó fólk sem man eftir sjálfu sér . Man hvað það hugsaði þegar það var þriggja ára . Hvenær það fann ástina í fyrsta sinn . Fólk sem tekur iðulega þannig til orða : „ Ég man það eins og það hefði gerst í gær ? “ . Ég hef ekki leitt hugann að þessu árum saman . Enda vil ég ekki hugsa um það . Langar alls ekki að muna það . En þegar öllu er á botninn hvolft , hvað man maður svo sem ? Í fylgd með fullorðnum er fyrsta skáldsaga Steinunnar Ólínu Þorsteinsdóttur leikkonu , byggð á bernskuminningum hennar . Hún vakti verulega athygli fyrir skemmtilegan stíl og frásagnargáfu .