Ef taumur er orðinn mattur eða taumaendinn er of sver , skiptu þá um taum en hugsaðu þig vel um áður en þú lengir hann um einhver fet , í það minnsta þar til þú hefur ná góðum tökum á þeirri lengd . Í hverju hann endar ætti að ráðast af stærð flugunnar , sjá töflu hér . Ég er alveg óhræddur við að játa það að það tók mig töluverðan tíma að ná sjálfum sátt við lengri tauma , þetta getur tekið tíma og fyrst og fremst æfingu . Ákveðnar aðstæður og veiðiaðferðir kalla svolítið á breytilega lengd tauma , þannig að það má alls ekki útiloka lengri eða styttri tauma . Sami taumur getur aftur á móti verið ofrausn ef menn eru með intermediate eða sökkvandi línur , þá er styttri taumur jafnvel betri þannig að línan nái að stjórna dýpinu sem veitt er á . Vertu duglegur að prófa þig áfram með mismunandi tauma , sverleika og lengd og þá getur þú fundið þína töfralausn sjálfur . Það er engin patent lausn í þessu taumaveseni , umfram allt , æfðu þig því það verður enginn óbarinn biskup í meðhöndlun tauma . Af samtölum mínum við veiðimenn , ræð ég það nú samt að margir gera grundvallar mistök í vali á kónískum taum . Aðrir spá fyrst og fremst í þeim sverleika taums sem hann endar í . Þessi greinarstúfur er sérstaklega tileinkaður letipúka sem hefur fylgt mér í ótal mörg ár , sjálfum mér . Sami maður sagði mér að með góðri línu eigi maður að geta verið svona keppnis þótt flugustöngin sé langt því frá að vera í verðflokki keppnisstanga . En til að ýta aðeins við letipúkanum þá eru hér nokkrar línur um þrif og meðhöndlun flugulína : Sum sumur er það sem hefur mest áhrif á plastið í flugulínunum ekkert vandamál á Íslandi , sólin . Flestir mikla það eitthvað fyrir sér að láta ylvolgt vatn í skál eða fötu , bæta smá handsápu ( ilmefnalausri ) út í og leyfa línunni að liggja þar í 15 – 25 mín . Já , þú last rétt . Ég hef ekki hugmynd um hver fann upp á þessum frasa , en hann hafði ekki mikið vit á efnafræði og þá sér í lagi fjölliðum eins og í plasti . Húð línunnar fer því hraðar af henni því oftar sem þú dregur hana í gegnum bónklútinn sem er mettaður af leysiefni . Það er ekkert leyndarmál að eftir að ég komst í kynni við hægsökkvandi línur , þ.e. intermediate þá hefur verulega dregið úr álagi á flotlínurnar mínar . Þá hraðari nota ég reyndar mest . Stundum fær maður svo sterka bakþanka um eitthvað að maður getur ekki annað en grafist fyrir um fullyrðingu sem maður hefur látið út úr sér . Viðkomandi hváði þá við og spurði hvort ég væri alveg viss , svona blá lína teldi hann vera sökklínu . Eftir að hafa þrætt mig í gegnum heimasíður nokkurra línuhönnuða þá komast ég að því að margir þeirra bjóða upp á intermediate línur í litrófi frá nærbuxnableiku , reyndar líka alveg glærar , og út í svarbláar sem margir hverjir tengja við sökklínur . Trúlega eru lesendur orðnir frekar leiðir á því að heyra af hrakförum mínum með sökkenda og sökklínur , en það er mín leið til sjálfshjálpar að ræða þetta í tíma og ótíma og því koma hér enn einar hugleiðingar mínar . Hvað um það , ég fór niður í Ljótapoll vopnaður slow intermediate línu ( IPS 2 ) á stönginni og flotlínu í vestinu . Jú , þarna var hann og ekkert smáræði , heil 15 fet og trúlega IPS 7 eða þaðan af meira . Mér tókst nú samt að plata einn urriða þarna til að taka fluguna mína og gat því búið til afsökun í huganum ; Þetta snýst nú ekki bara um kastið , ég veiddi fisk . Þetta hjálpaði mér ekkert því það er enginn sjáanlegur straumur í Ljótapolli . Það er gott að vera vitur eftirá . Eftirfarandi er alls ekki tæmandi úttekt , en gefur kannski einhverja hugmynd um helstu atriðin sem skilja þessar línur að . Önnur undantekningin frá þessu eru línur sem búnar eru s.k. skothaus og eru einkenndar með ST ( shooting taper ) . WF línur henta aftur á móti betur en DT línur til að ná lengri köstum . Þegar öllu er á botninn hvolft , þá er það undir hverjum og einum komið hvort hann velur DT eða WF línu . Þegar einhver var spurður að því hvað ST lína væri eiginlega , þá svaraði hann að skotlína væri eiginlega WF lína á sterum , allur massinn hefði safnast saman fremst í henni . Já , þetta er fullkomlega rétt en það munar sáralitlu þegar í vatn er komið . Báðum efnunum er jafn hætt við því að slitna , þau slitna bara með sitt hvorum hættinum . Einhver algengustu mistök veiðimanna sem hyggjast veiða með straumflugu er að skipta ekki um taum þegar þeir færa sig úr púpum eða votflugum . Það sem hefur ekki hvað síst áhrif á það hvort ég fer upp eða niður í taumastærð er þyngd flugunnar og ummál hennar . Segjum sem svo að þessi ágæta straumfluga sé þyngd með nokkuð hressilegum kúluhaus , t.d. 5.0 mm kúlu , þá ætti okkur að vera óhætta að nota 0X taumaenda og taumurinn ekki lengri en 7 fet , jafnvel styttri ef þú notar sökkvandi eða hægsökkvandi línu . Mikið minni flugur á ég erfitt með að hnýta á tauminn , kominn á þennan aldur og er ekki með tvískipt gleraugu . Ég set eðlilega í skáletur vegna þess að það sem einum þykir eðlilegt eða ásættanlegt , þykir öðrum hlussugangur eða óþarfa stífni . Heldur súr spólaði ég inn og kíkti á tauminn . Eftir að hafa gramsað í veiðitöskunni og fundið nýrri spólu af 1X og endurhannað tauminn frá grunni lögðust flugurnar eins vel fram og köstin mín yfirleitt bjóða uppá . Óðinshaninn , sem er í sérstöku uppáhaldi hjá mér , lætur yfirleitt ekki sjá sig fyrr en í annarri viku maí , svona u.þ.b. þegar veiðifélagið mitt færir sig frá hnýtingarþvingunum og út á tún til að teygja svolítið á línunum og liðka kastvöðvana . Ég held örugglega að allar mínar línur eru innan þessara marka , þ.e. á milli 60 og 80 feta . Hvort það reyni nokkurn tímann á hana er svo allt annað mál . Til vonar og vara samþykkti ég að taka með mér láns-línu með sökkhraða 5 tommur á sek. ef flugan mín vildi bara alls ekki fara niður . Mér telst til að ég sé að nota fjórðu og fimmtu flugulínurnar sem ég hef keypt um ævina . Vissulega eru þessi hjól oft svolítið meiri um sig heldur þau smágerðu með litlu miðjunni , small arbor . Nei , ég er ekki að tala um þann kost að menn séu fljótari að spóla inn á large arbor heldur en mid - eða small arbor hjól . Þá getur þurft eitthvað meira til heldur en rakan klút . Þegar líður á seinni hluta vertíðar hefur hugur manns stundum leitað til þess hvort ekki sé til einhver sú líknandi meðferð sem hægt er að beita á flugulínurnar . Almennt reyni ég að baða þær í öðru vatni en veiðivatni einu sinni til tvisvar á ári . Það er merkilegt hvað hrein og tær náttúran okkar á það til að losa sig við óhreinindi yfir á flugulínurnar okkar . Þá laumast ég til að nota línubón og lengi þar með líftíma línunnar aðeins , svona rétt út vertíðina . Eftir þetta hef ég alltaf þrætt stöngina mína með línuna tvöfalda í gegnum lykkjurnar . Ég er sneggri að þræða stöngina og yfirleitt skiptið það engu máli ef ég missi línuna , hún rennur aðeins niður að næstu lykkju . Varðandi þennan eldri veiðimann , þá hef ég notið leiðsagnar hans á ýmsa vegu eftir þetta , en þessi fyrstu kynni okkar sitja trúlega fastast af öllu sem hann hefur kennt mér . En , merkilegt nokkuð , ég fékk hverja játninguna á fætur annarri að þetta væri nú alveg upp og ofan ; stundum slæmt og í annan stað verra . Á meðan ég tók ofan gleraugun ( ég er sem sagt nærsýnn ) og pírði augun á flækjuna ( ég er sem sagt líka kominn með ellifjarsýni ) varð mér hugsað til ráðs sem ég las fyrir einhverju síðan . Það fylgdi sögunni á sínum tíma að ef maður reyndi að endurnýta taumaefnið eftir vindhnúta , sérstaklega grennra efni , þá væri eins víst að nýr hnútur myndaðist í fyrsta eða öðru kasti , einmitt þar sem brotin væru í efninu . Það ætti að vera sjálfsagður hlutur að fara tímanalega yfir stöng , hjól , línu , taum og taumaenda áður en haldið er í fyrstu veiðiferð . Sumir hnýta taum við línu með þar til gerðum hnút , en ég vil ganga tryggilega frá línunni minni og verja enda hennar fyrir vatni sem gæti smogið inn í hana og þannig ruglað þyngd hennar . Sumar eru svo þéttofnar að þær standa eins og tannstöngull út í loftið , aðrar eru svo lausofnar að þær safna í sig skít og drullu og enda þá með því að standa alveg jafn mikið út í loftið eða það sem verra er með einhverja einkennilega kryppu sem vísar út eða suður . Þegar ég var fínpússa græjurnar mínar um daginn ; baðaði línurnar mínar enn eitt skiptið , fór yfir veiðihjólið og herti upp á ýmsu og losaði annað , þá opnaði ég fyrir rælni taumaveskið mitt . Raunar var það nú svo að ég þurfti ekkert að hafa áhyggjur af því að þeir færu í flækju , þeir voru svo rækilega fastir í sínu fari , rétt eins og stjórnmálamaður sem hefur bitið í sig á unglingsárum að vera á móti einu eða öllu og hefur haldið því áfram allan sinn feril á þingi . Ég veit ekki hvaða hljóð það var sem hann gaf frá sér þarna á borðinu , því verður kannski best lýst með orðinu krull . Ég er sem sagt alltaf með strokuleður í töskunni til að renna taumunum í gegnum til að þrífa þá og rétta úr . Eins og Bangsímon í framan fór ég að hugsa mig um . Eftir að hafa dregið alla taumana mína í gegnum slöngubútinn , lagt þá beina og fallega á borðið gat ég vafið þá aftur upp og stungið í taumaveskið þar sem þeir bíða eftir því að ég farið í fyrstu veiði vorsins . Vonandi sofna þeir ekki of fast , en þá á ég alltaf reiðhjólaslönguna mína í veiðitöskunni með öllu hinu dótinu sem ég nota svo sjaldan . Oft var það ekki fyrr en í fyrstu köstunum að ég tók eftir þessum mistökum mínum . Ef hann setur beygju á línuna er hann of stífur . Þarna rétt á milli , ef taumurinn kemur eins og eðlilegt framhald af línunni , heldur svipuðum boga og hún , þá er hann mátulegur . Einfalt og gott ráð til að máta taum og línu saman áður lagt er af stað í fyrsta kast .