Katrínarsaga hefst á formála sem minnir á ljóðrænt söguljóð um tildrög blómabarnanna , eins og samið af vísindamanni að greina þræði tímans . Svo er okkur varpað í heim Katrínar og vina hennar og dveljum langdvölum með þeim á hippaárunum – en komum síðar við á uppaárum níunda áratugarins og bóluárunum fyrir hrun . Það er dregin upp ágætis mynd af flokkadráttum þessara tíma , súmmarar , marxistar og hippar koma við sögu en renna þó á endanum saman í einn blómapott . Prósinn er listilega skrifaður ef undan eru skilin sum samtöl sem eru einkennilega stirð , dálítið eins og persónurnar séu að fjalla um kenningar sem þær skilja illa , og eru því eins og þær séu að þylja páfagaukslærdóm upp úr bók , frekar en að þær hafi raunverulega tileinkað sér þessar hugmyndir . Sem var örugglega raunin með marga , eins og alltaf þegar kemur að því sem er í tísku . Þjóðfélagi samtryggingarinnar sem þau eru að berjast gegn er lýst sem samfélagi þar sem tveir flokkar ráða öllu og hafa erindreka á flestum vinnustöðum , einn af hverjum tíu njósnar um stjórnmálaskoðanir hinna . „ Þetta þéttriðna njósnanet var mun fullkomnara en netið sem þá var við lýði í Austur-Þýskalandi og árangursríkara , sökum fámennis . “ „ En það er ekki nóg að vera réttum megin ef heimurinn er vitlausum megin “ Þau skortir hins vegar skýrari markmið : „ Hipparnir finna á lyktinni hverju þeir vilja hafna en hafa ekki hugmynd um hvað þeir vilja í staðinn . “ Þetta mætti raunar heimfæra upp á íslensk stjórnmál almennt , þetta hugmyndaleysi og hugsunarleysi þegar kemur að lausnum – byltingar og aðrar þjóðfélagskollsteypur eru of gjarnar á að vera viðbragð við úr sér gengnum hugmyndum . Þótt oftast leynist nýjar hugmyndir í farteskinu þá verður áherslan alltof sjaldan á þær , við erum alltaf að gera upp fortíðina frekar en að takast á við framtíðina . Hér eru aldrei nein fimm ára plön . Bókin er um margt gagnrýnin á þessa hippaveröld . „ Því sameiginleg sýn býr til sameiginlega blindu “ , stendur á einum stað og annars staðar segir Mara , besta vinkona Katrínar , að þau hafi verið „ frekar leiðinleg börn “ . Þegar auðvaldið nær vopnum sínum á ný þá sér Katrín þó betur að baráttan hafi verið réttmæt eftir allt saman og segir við sjálfa sig : „ Víst varstu réttum megin , Katrín . “ En það er ekki nóg að vera réttum megin ef heimurinn er vitlausum megin . Það er eitthvað til í þessu hjá Möru , byltingin verður að vera skemmtileg og frjó , það verður að vera hægt að dansa . Og í jafn stórri og fjölbreyttri hreyfingu hefur nú vafalaust verið nóg af börnum sem voru alls ekkert leiðinleg og sannarlega breytti þessi kynslóð miklu , hvað sem seinni tíma bakslögum líður . Mögulega er ákveðin skekkja í bókinni í þeim skilningi að þar sem megnið af henni gerist á hippaárunum og er um margt krítísk á þá tíma þá fá auðhyggjutímarnir sem fylgdu miklu minna pláss , og þar með minni gagnrýni , þótt augljóst sé hvar sögumaður sem og Katrín standa í þeim efnum . Dóu hipparnir með Geirfinni ? Einn forvitnilegasti hluti bókarinnar fjallar raunar um það af hverju vindáttin breyttist svona rækilega . Í Danmörku og víða annars staðar fóru yfirvöld að gera rassíur og handtaka alla með eitthvað á sér . „ Akkilesarhæll þeirra blasti við yfirvaldinu : ólöglegir vímugjafar . “ Á Íslandi var gengið lengra og saklausir hippar handteknir og yfirheyrðir vegna dularfullra morðmála , haldið í einangrun og barðir niður . Guðmundar - og Geirfinnsmálið er aldrei nefnt en maður skynjar samt að þarna er forvitnileg kenning , sú að ofstopinn í kringum það mál hafi tortímt hreyfingunni hérlendis , þegar sakleysi blómabarnanna var sett í tætarann á lögreglustöðinni . Eins kemur fram að uppar níunda áratugarins voru sjaldnast afkvæmi hippanna né hippar sem umpóluðust , heldur frekar sá hluti kynslóðarinnar sem hafði haldið sig til hlés og í mesta lagi tekið þátt af hálfum hug , heldrimannastrákar sem höfðu beðið róttæknina af sér og voru nú albúnir að drottna yfir nýjum borgaralegum heimi , stútfullum af peningum og misskiptingu . Margt af þessu er þó skautað yfir – það er stór og epísk skáldsaga í þessari litlu nóvellu sem þráir að brjótast út . Margt af því sem hér er sett fram er meira eins og forvitnilegar kenningar , frekar en sannfærandi söguskoðun . „ Þarna , eins og víðar , er reynt að flækja söguna – en það hefði mátt flækja hana miklu meira “ Stærsti vandinn er þó persóna Katrínar . Það er ákveðin þversögn að aðalpersónan gefi bókinni nafn því hún er oftast til hliðar í sinni eigin sögu , frekar skoðanalítil og hlutlaus áhorfandi og sagan er meðvituð um það : „ Krafa tímans um að þurka út sjálfið til að verða ekki til þess að þurka út mannkynið , leikur Katrínu grátt . “ En það leikur Katrínu ekki bara grátt , það leikur bókina líka grátt . Hún virkar mjög vel sem mannfræðileg , sagnfræðileg og félagsfræðileg stúdía , jafnvel ljóðræn ritgerð , um þessa tíma – en saga þessara krakka grípur mann ekki að sama skapi . Til þess skortir sögupersónurnar meiri og eftirminnilegri persónuleika . Þetta er kynslóðarsaga en ekki einstaklingssaga , síðbúin Generation X fyrir hippakynslóðina , og kynslóðarpælingarnar eru oft forvitnilegar , eins og þegar Katrín talar um að „ Það eru ennþá svo margir ólíkir tímar í fólkinu sem byggir þennan heim “ . Þarna , eins og víðar , er reynt að flækja söguna – en það hefði mátt flækja hana miklu meira . Jafnvel leyfa Katrínu og vinum hennar að sökkva dýpra í morðmálið , frekar en að vera aukapersónur þar , kasta þeim alla leið í öldurót sögunnar og fylgjast með henni sökkva . Það er helst að fólk nákomið Katrínu týnist í hringiðunni , oftast án þess að hún geri sér almennilega grein fyrir því fyrr en það er um seinan . Þannig er þetta kannski saga kynslóðar sem vildi vel en hélt ekki vöku sinni þegar vágesti bar að garði . Niðurstaða Heillandi og upplýsandi aldarfarslýsing en óþarflega litlaus aðalpersóna . Bókin er hreinlega of stutt , hefði getað orðið töluvert betri væri hún lengri og ekki væri farið jafn hratt yfir sögu . Svo er tengt afbrigði af sjúkdómnum þar sem heilkenninu er ... Sem betur fer ...