Þremur árum síðar var hún horfin . Bestu ár lífs míns , “ segja þær margar , “ segir Anita og heldur áfram . „ Húnvar þá að ryðhreinsa ýmsan vélbúnað sem svo var komið fyrir í safnhúsinu Gránu , þar sem sögu bræðsluiðnaðarins eru gerð skil . Það nefnist nú Salthúsið og verður varðveisluhús . Endurreisn hússins er kostnaðarsamt verk . Safnið er því að vissu leyti fyrirmynd – ekki síst vegna sýningarhönnunar og sérstöðu sinnar . Erlendum gestum fjölgar og á síðasta ári voru þeir í fyrsta sinn fleiri en íslenskir . Þeir heillast af stórri sögu þessa litla bæjar , “ segir Anita að síðustu . Viðtalið í Morgunblaðinu í fyrradag , 13. júní .