Hún fjallaði einkum um skáldskaparkenningar franska bókmenntafræðingsins Hippolyte Taine , sem leit meðal annars svo á að sérhvert bókmenntaverk væri skýr sögulegur vitnisburður um ritunarstað sinn og ritunartíma og þjóðerni höfundarins . Hinn 3. nóvember 1871 hóf Brandes að flytja vel sótta fyrirlestra við háskólann í Kaupmannahöfn sem hann nefndi Hovedstrømninger i det 19 de Aarhundredes Litteratur ( framvegis nefndir Meginstraumar ) . Niðurstaða hans var sú að danskir höfundar hefðu ekki fylgt straumi tímans , þeir væru í raun fjörutíu árum á eftir þeim sem fremstir færu . Fólkið sem skapar slíkar bókmenntir getur svo sem gert sér falskar vonir um að frelsa heiminn , en það stjórnar ekki þroska og framsókn frekar en flugan sem taldi sig stjórna hestvagninum vegna þess að hún stakk dráttarklárana fjóra lítillega endrum og eins . Ögrandi framsetning hafði þar sitt að segja en við bættist óvægin gagnrýni í garð danskra samtímahöfunda og eindreginn frelsisboðskapur sem sumir túlkuðu sem kröfu um róttæka , pólitíska byltingu . Árið 1879 birti Jón Ólafsson ritstjóri og skáld þýðingu á stuttum kafla úr öðru bindi Meginstrauma í Skuld , árið 1883 birti Gestur Pálsson þýðingu á tveimur greinum eftir Brandes í Suðra og ári síðar birti Hannes Hafstein þýðingu á kafla úr fimmta bindi Meginstrauma í Heimdalli , auk merkrar greinar um ævi og feril Brandesar . Árið 1882 höfðu þeir Gestur og Hannes , ásamt Einari Hjörleifssyni ( síðar Kvaran ) og Bertel E.Ó. Þorleifssyni , staðið að útgáfu á fyrsta og eina árgangi tímaritsins Verðandi en þar mátti finna raunsæisskáldskap eftir þá fjórmenninga , auk þýðinga á verkum eftir valin norræn raunsæisskáld . Sjálfur fullyrti hann hins vegar að það væri hlutverk skáldanna í nútímanum að grafast eftir mannfélagsmeinunum og lækna þau : Vor tíð er sárakönnunarinnar og lækninganna tíð í andlegu og líkamlegu tilliti . Tímans heróp er líf persónunnar , ekki gloría um hina afdregnu hugmynd : þjóð . Vor tími er tími hinna verklegu framfara , gufunnar og rafmagnsins og rannsóknarinnar stolti tími . Hann sendi meðal annars frá sér bækur um Kierkegaard ( 1877 ) , Holberg ( 1884 ) , Ibsen ( 1899 ) , Goethe ( 1914 - 1915 ) , Júlíus Sesar ( 1918 ) og Michelangelo ( 1921 ) en frægast er vafalítið verk hans um Shakespeare ( 1897 - 1898 ) sem þýtt var á ensku og naut mikils álits á alþjóðavettvangi . Á níunda áratugnum kynntist Brandes enn fremur skrifum Friedrichs Nietzsches og varð ekki aðeins fyrir miklum áhrifum af hugmyndum hans heldur mikilvirkur miðlari þeirra í Danmörku , þar á meðal í verkinu Aristokratisk Radikalisme . Inngangur að Meginstraumum . “ Þýðing : Jón Karl Helgason . Skírnir 163 ( vor 1989 ) , s . 99 - 100 . Steinunn Kristjánsdóttir er prófessor í fornleifafræði við Sagnfræði - og heimspekideild Háskóla Íslands . Helstu rannsóknasvið hennar eru miðaldafornleifafræði , norræn fornleifafræði , kirkjusaga , klausturfornleifafræði , kynjafornleifafræði , þróun húsagerða og miðlun vísindalegrar þekkingar .