Klukkan 5:19 var ég kominn af stað í átt til lestarstöðvarinnar í Espergærde . Ég var kannski fyrr á ferðinni en ég ætlaði en ég hafði aðeins misreiknað tímann og var miklu fljótari að verða ferðbúinn en ég hafði gert ráð fyrir í útreikningum mínum . Göturnar í Espergærde eru furðu drungalegar í þessari síðnótt . Hundaeigendurnir eru ekki komnir á stjá með hunda sína og heldur ekki hinir óþreytandi skokkarar sem hlaupa nokkra kílómetra fyrir vinnu . Sem sagt ég var einn úti í myrkrinu og einhvern veginn sóttu á mig hugsanir um innbrotsþjófana sem hafa herjað á bæinn undanfarnar vikur . Skyldi ég koma þeim í opna skjöldu þar sem þeir væru að sniglast í skúmaskotum , eða á leið með þýfi sitt út í flóttabíl . Ég hafði sett headphones í eyrun á mér til að hlusta á poadcast frá BBC ; fléttuþátt eins og Jón Hallur hefði kallað þessa tegund þáttagerðar fyrir útvarp . Slíkum útvarpsþáttum fylgja alltaf einhver bakhljóð , símhringingar , hurðum lokað , ískur í skrifstofustól og sú tegund tónlistar sem á að magna áhrif , gera hið dularfulla dularfyllra . Undir þessum útvarpsþætti hraðaði ég mér eftir mannauðum og drungalegum götum Espergærde á leið út á lestarstöð . Þetta er nákvæmlega 12 mínútna gangur eftir götum sem eru fáfarnar jafnt á nóttu sem degi . Ég mætti engum , sá engan , ekki einu sinni þjófa á flótta . Það var ekki fyrr en á lestarstöðinni sjálfri , á brautarpallinum að ég sá fyrstu mannveruna og hún var ekki gæfuleg . Í efstu tröppunni frá undirganginum ( undir lestarteinana ) stóð hokinn maður í síðum frakka . Hann bograði og ég sá strax að ekki var allt í lagi með manninn . Ég fékk það snarlega staðfest þegar ég gekk upp tröppurnar í átt til mannsins og stór ælubogi stóð út úr munni mannsins og niður á tröppurnar . Ælan var svo kröftug að stórar slettur frussuðust í allar áttir í stóran hring í kringum miðju ælupollsins . Skór og buxur ælumannsins voru útataðar í matarleifum næturinnar . Ég flýtti mér framhjá og lét sem ég sæi ekki aðfarirnar . Þegar ég leit um öxl hafði maðurinn reist sig upp og var að þurrka sér um munninn með handarbakinu .