Úr Nílarprinsessan : ævintýrasaga fyrir börn á öllum aldri : Víkur nú sögunni suður á Nílarbakka . Kvöld eitt , stuttu áður en sólin hvarf í rauðu báli bak við sandöldur eyðimerkurinnar og píramítarnir vörpuðu löngum skuggum á sólþurra jörðina , mókti hans hátign , Níels níundi , í vatnsskorpunni framan við sólskálann og reykti vatnspípu . Það fannst honum róandi eftir erfiðan dag . Flóðhildur prinsessa lék sér skammt frá . Hún var að fleyta sprekum og vatnaliljum og mesti gusugangur á henni . Allt í einu féll dropi ofan á hausinn á pípu konungsins svo snarkaði hátt í . „ Gáðu að þér , barn ! “ kallaði kóngurinn . „ Fyrirgefðu , pápi minn , “ sagði Flóðhildur og hallaði undir flatt . Henni þótti afar vænt um pabba sinn og vildi ekki gera honum neitt á móti skapi . Þess vegna valsaði hún til hans og smellti kossi á bústnar kinnar hans . „ Þú ert góð og falleg dóttir , “ sagði kóngurinn . „ Enda áttu að fá fyrir ektamaka fallegasta prinsinn sem til í veröldinni . “ „ Hefurðu nokkuð frétt í þá áttina ? “ kallaði flóðhestadrottningin Níelsína , fædd Fabíóla Fúrútsefa . Hún sat við vinnuborð í sólskálanum og fléttaði körfu úr papírussefi , sem hún ætlaði að gefa tengdamóður sinni í afmælisgjöf . „ Nei , ekki enn , því miður . Mér er sagt að fallegir prinsar séu ekki í hverju sefi , “ svaraði Níels níundi .