Villueyjar er önnur bók Ragnhildar Hólmgeirsdóttur . Fyrri bókin , Koparborgin , kom út árið 2015 og vakti töluverða athygli fyrir frumleg efnistök og hlaut meðal annars Bókmenntaverðlaun Reykjavíkurborgar 2016 fyrir bestu frumsömdu barnabókina og tilnefningu til barna - og unglingabókaverðlauna Norðurlandaráðs . Villueyjar hefur síðan hlotið tilnefningu til Fjöruverðlaunanna og hreppt annað sætið í flokki íslenskra ungmennabóka í vali íslenskra bóksala . Stór heimur Í Koparborginni skrifaði Ragnhildur um Pietro , ungan dreng sem kemst af eftir að drepsótt þurrkar út stóran hluta af íbúum borgarinnar . Ef staðsetja ætti sögusvið Koparborgarinnar einhvers staðar í raunheimum þá væri það ítölsk borg á tímum endurreisnarinnar . Í Villueyjum hefur tíminn liðið og komið er fram að iðnbyltingu , en þó ekki . Ragnhilur velur og hafnar tækniframförum , allt eftir því sem henni finnst henta sögusviðinu . Þannig er til dæmis rennandi vatn í húsum en ekki rafmagn . Eylöndin , sögusvið Villueyja , eru líka töluvert norðar en Koparborgin . Eylöndin eru eins og Bretlandseyjar , nema bara smærri og dreifðari . Eins og Færeyjar , nema bara mikilfenglegri . Ragnhildur hefur skapað söguheim sem er ljóslifandi fyrir lesandanum . Hún gefur í skyn stærri heim en er sýnilegur í bókinni sem skapar þá tálsýn að höfundur viti nákvæmlega hvar hver einasti steinn þess heims liggur . Það er list sem er æskilegt að höfundum sem skrifa furðusögur sé tamt . Það var með nokkurri eftirvæntingu sem ég beið eftir Villueyjum . Ég las Koparborgina upp til agna á tveimur dögum þegar hún kom út – hefði lesið hana hraðar hefði ég ekki haft skyldum að gegna . Ég veit hvers Ragnhildur er megnug þegar kemur að skrifum og ég veit líka hve nákvæm hún er . Það skal játast strax að Ragnhildur er meðlimur Lestrarklefans en ég reyni að láta það ekki hafa áhrif á umfjöllunina . Jarðbundin – en þó ekki Sagan segir af Arildu , fjórtán ára stúlku sem stendur á þeim tímamótum að sjá það í fyrsta sinn að það sem hún hefur alist upp við er kannski ekki það eina rétta eða eðlilegt . Hún ólst upp í niðurnýddu húsi á eyju með afa sínum og bróður , Maurice , en foreldrar þeirra létust sviplega með stuttu millibili . Saman sækja þau systkinin skóla á eyðieyju sem er langt frá öðrum eyjum í Eylöndunum . Allt þetta þótti henni eðlilegt þangað til hún verður fyrir því að lenda í bráðri lífshættu í víðavangshlaupi á eyjunni sem skólinn stendur á . Þá fer hún að spyrja spurninga um tilvist skólans á eyjunni . Svörin skapa fleiri spurningar og hægt og rólega kemst Arilda að því að lausnin á ráðgátunni er langt frá því að vera auðveld . Ráðgátan teygir anga sína að tilkomu konungsveldisins á Eylöndum , landnám , yfirtökur , dauða foreldar þeirra systkina og jafnvel töfrum . Sagan er hvort í senn jarðbundin og annarsheimsleg . Arilda er nokkuð týpísk , bókhneigð og feimin stúlka sem þarf að leggja hart að sér til að ná markmiðum sínum . Tilfinningalíf hennar er fullmótað og hún er djúp persóna sem auðvelt er að láta sér þykja vænt um . Að sama skapi fer manni að þykja vænt um þá sem hún beinir ást sinni að . Ég dáist að því hve vel Ragnhildi tókst að skrifa um tilfinningalíf Arildu . Það er margt sem togast á í henni , eins og er raunin hjá mörgum unglingum . Sennilega þótti mér átakanlegast að lesa sorgina sem Arilda finnur þegar henni finnst hún hafa brugðist Maurice , yngri bróður sínum . Ég hef aldrei lesið eins áþreifanlega sorg . Ég þurfti að loka bókinni til að jafna mig . Á sama tíma og Arilda og Maurice gera eins jarðbunda hluti og fara á sundmót í nágrannabæ þá eru líka til töfrar í bókinni . Íbúar Eylandanna eru þó ekki eins sannfærðir um tilvist töfra . Þótt lesanda sé það dagljóst að galdrara séu til í sagnaheimi Ragnhildara , þá er það flestum sögupersónum mikið efaefni . Inn í bókina spinnast sögur af drúídum , farandsöngvurum , skjalasöfnum og leiðinlegum kennurum . Eylöndin er nýlenda sem svipar mjög til Breska heimsveldisins , þegar það var upp á sitt besta . Það er sterk gagnrýni á nýlendustefnu í bókinni . Til dæmis er ófögrum orðum farið um framkomu nýlenduherranna gagnvart drúídunum , sem voru frumbyggjar eyjanna . Tilraunir foreldar Arildu til að rétta það sem rangt var gert voru ansi máttlausar og minna ögn á pólitíska rétthugsun síðustu ára . Ég vil lítið segja um hvað Ragnhildur meinar með þessu , en fyrir mér minnir þetta mann á að það er stundum of seint að reyna að bæta fyrir það sem rangt var gert í fortíðinni . Beðið eftir næstu bók Kápa bókarinnar er gullfalleg , rétt eins og kápa Koparborgarinnar . Græni liturinn minnir á blauta mýri , sem er mikill áhrifavaldur í bókinni , og mýrarblómin mynda fallegan krans um nafn bókarinnar . Ég efast um að ég geti mælt nógsamlega með þessari bók . Ég sat á stólbríkinni þegar ég las um báráttu Arildu í víðavangshlaupinu . Ég grét með henni í sorginni . Ég fórst næstum úr forvitni og fróðleiksþorsta með henni og ég pirraði mig á hægagangi . Helst af öllu hefði ég ekki viljað að bókin endaði og ég hefði fengið að fylgja Arildu áfram . En ef ég þekki stíl Ragnhildar rétt þá er ég vonlítil um framhald af þessari bók . Í staðinn bíð ég spennt eftir nýrri bók úr sagnaheimi Ragnhildar . Eins og áður sagði er Ragnhildur mjög nákvæmur höfundur og það eru engir lausir þræðir í bókinni , nema þeir sem hún vill að séu lausir .