Upp úr aldamótunum 1800 fengu gyðingar smám saman meira svigrúm í samfélaginu en þó lét faðir Mendelssohns skíra börn sín á barnsaldri til að þau gætu notið fullra borgaralegra réttinda . Á tólf ára afmælisdegi Mendelssohns fluttu spilarar úr hirðhljómsveit Berlínar nýja óperu eftir hann . Hraðfleygir strengjatónar minna á flöktandi vængi álfa og skógardísa , ljóðrænt stef dregur upp mynd af þeim ástföngnu unglingum sem leikritið fjallar um . Tvær sinfóníur voru innblásnar af ferðalögum hans á framandi slóðir , „ ítalska “ sinfónían nr. 4 ( 1833 ) og „ skoska “ sinfónían nr. 3 ( 1842 ) . Fyrstu þrír þættirnir eru fyrir hljómsveit eingöngu en lokakaflinn er risastór – lengri en allir hinir til samans – og fyrir einsöngvara og kór . Slíkt yrkisefni hlaut að standa Mendelssohn nærri enda var hann í raun í sömu sporum , hafði sagt skilið við trú forfeðranna og predikaði guðspjallið gegnum tónlist . Kórarnir hafa barokkblæ – ýmist flóknir fjölradda þættir eða einfaldar útsetningar sálmalaga – en í aríunum kveður við tjáningarríkan tón 19. aldar . Því færðist í vöxt að tónskáld semdu trúarleg verk sem þó voru ætluð til flutnings í tónleikasal . Óratoríur áttu miklum vinsældum að fagna enda voru slík verk þess megnug að sameina borgarastéttina í listrænni upplifun . Í henni gátu broddborgarar tjáð samhug sinn bæði hvað snerti trú og þjóðerni , hvort sem þeir stóðu sem áhugasöngvarar á kórpöllum eða sátu þöglir úti í sal . Þá stofnaði hann árið 1843 tónlistarháskólann í Leipzig sem brátt var talinn einn sá fremsti í Evrópu . Aftur á móti var Mendelssohn lítill byltingarmaður . Orðspor Mendelssohns fór ört dvínandi að honum látnum en það hafði lítið með tónlistina sjálfa að gera . Haustið 1850 birtist í tónlistartímariti pistill sem litaði viðhorf fjölmargra Þjóðverja til tónsmíða hans um langt skeið . Mendelssohn var þyrnir í augum þeirra ; þeir fjarlægðu styttur sem reistar höfðu verið honum til heiðurs og lögðu blátt bann við því að tónlist hans væri flutt opinberlega . Sá fyrri er úr óperunni Lohengrin eftir Wagner , sá síðar úr leikhústónlistinni við Draum á Jónsmessunótt eftir Mendelssohn . Varla hefði slíkt samneyti verið „ Herr Freigedank “ að skapi . Ásta Bryndís Schram er lektor og kennsluþróunarstjóri við Heilbrigðisvísindasvið HÍ auk þess sem hún starfar við kennsluráðgjöf hjá Kennslumiðstöð . Meginviðfangsefni hennar í rannsóknum er áhugahvöt , sjálfsmynd , samsömun og samspil þessara þátta við kennsluaðferðir .