arstaður hans , en árnar eru' gruggugar í júní , leysingarvatn - ið flytur með sér leir , sand og annan óþverra . Hvíthvalurinn sér því illa frá sér í vatninu , en hann heldur samt áfram að elta fæðuna og fer langt upp eftir ánni . Þar leggja Eskimó - arnir net sín strax og þeir geta vegna íssins . Þar er hvíthvalur - inn veiddur í hrönnum . Marsvínið ( Globiceps melas ) er nú mjög farið að venja kom - ur sínar til Grænlands . Vöður mörg hundruð hvala hafa komið þar síðan 1920 , en áður var það mjög sjaldgæft . Stundum kemur það fyrir í norðanverðum íshafslöndunum , einkum þegar logn er í ágúst , að víðáttumiklar , hvítar breiður nálgast land utan af hafi . Þetta virðist vera ís á leið upp að landinu , því alltaf má búast við ís upp að ströndinni á öllum tímum ársins . Þegar hvítan er komin nær , kemur í ljós , að þetta er ekki ís heldur geysileg - ar hvíthvalavöður . Jafnvel hinn reyndi , frægi heimskautafari ítoald Amundsen , á ferð sinni með Gjöa , óttaðist , að um ís - hindrun væri að ræða , en þegar til kom voru þetta aðeins vöður hvíthvala . Stundum kemur svo mikil mergð hinna litlu fjörugu hvíthvala , að fólkið heldur því oft fram , að meiri fjöldi sé af þeim í norðanverðu íshafinu en nokkurri annarri skepnu . Furðu - legt er , að allur þessi hvalafjöldi skuli geta aflað sér nægrar fæðu , þegar hinar stóru vöður koma . Hvíthvalurinn er skrítin skepna . Hann er náskyldur náhvalnum , — á skrokkinn er hann hvítur , en oft næstum ljósrauður , þess vegna kalla hvalveiðimenn hann hvítfisk . Eskimóar sækjast eftir honum vegna skinnsins , sem þeir búa til ljúffengan rétt úr . Það kalla þeir mattak . Mattak er étið í öllum norðurskautslöndum , auk þess gefur hvíthvalurinn af þykkt lag af næstum gegnsæju spiki , sem ágætis lýsi er unnið úr á lampana , logi þess er miklu hitameiri en sellýsis . Logi þess VÍKINGUK er hvítur , en rostungslýsi og sel - lýsi brennur með rauðleitum lit . Stundum þekur hvíthvalatorfa sjóinn á margra fermílna svæði . Blísturshljóð þeirra heyrast öðru hvoru , þá eru þeir að gefa kálfunum merki segja Eskimó - ar . Kálfarnir fylgja á eftir . Þeg - ar hinir nýfæddu kálfar koma upp á yfirborðið til að anda , sést , að þeir eru gráir á litinn . Heimskautaeskimóar , á hinum þungu , fremur klunnalegu kaj - ökum sínum , geta ekki veitt hvít - hvalinn , nema af tilviljun , þegar hvalurinn kemur upp mjög ná - lægt . Sunnar á grænlenzku ströndinni eru kajakarnir mjóir og hraðskreiðir , og skutlarnir , sem notaðir eru , léttari , búnir sérstöku kastskafti og því lang - drægari . Þar veiðist talsvert af hvíthveli . Eitt er það í fari hvíthvals - ins , sem erfitt er að átta sig á . Hann virðist nota einhvers kon - ar innbyrðis merkjamál . Þegar hvíthvalur er skotinn eða skutl - aður , hverfur allur hvíthvalur samstundis , ekki aðeins næst hinu skotna dýri , heldur líka sá , sem er á næsta firði eða hinu megin við eyju . Þessu fæst eng - in skýring á , en hvalurinn hverf - ur með tölu , þó koma stundum einn eða tveir upp á yfirborðið , en að því búnu hverfa allir . Hvíthvalurinn er yfirleitt mjög gáskafullur . Hann tekur sig á loft upp úr sjónum , þegar hann leikur sér . Hann heldur ekki kyrru fyrir , eins og náhvalur - inn , og er miklu hraðskreiðari . Þegar hvíthvalurinn kemur upp á yfirborðið , dregur hann and - „ ann einu sinni og stingur sér svo . Þegar hann er skotinn , verð - ur að hitta hann í höfuðið , um leið og hann kemur upp . Þá fer hann ekki í kaf aftur . En ef hann er farinn að sveigja niður á við , heldur hann hraðanum niður í djúpið og tapast fyrir fullt og allt . Náhvalurinn er seinni í svif - um . Líkt og rostungurinn held - ur hann kyrru fyrir um stund og dregur andann nokkrum sinnum . Þetta gefur Eskimóun - um tækifæri til að komast aftan að honum og skutla hann í bak - ið . Eins og kunnugt er , hefur náhvalstarfurinn skögultönn líkt og ævintýradýrið Unicorn . ( hestur að ofan , með ljónshala , hjartarfætur og eitt horn fram úr hausnum ) . Skögultönn ná - hvalsins er vinstri augntönnin í efri skolti , sem er framléngd og stendur fram . I einstaka tilfell - um eru skögultennurnar tvær , en þá er hægri tönnin alltaf minna þroskuð . Beinið er brot - hætt og kemur Eskimóunum ekki að neinum notum . Skögultennur úr náhval eru aldrei notaðar til að brjóta með ís og ekki hefur heyrzt um , að dýr hafi verið særð með þeim . Náhvalurinn reynir aldrei að ráðast á belg - inn , sem festur er við línu skut - ulsins , og ekki heldur á kajak - inn , þó hann ætti auðvelt með að reka gat á hvoru tveggja með tönninni . Hann notar heldur ekki tönnina til að brjóta með ísinn , þegar hann frýs inni . Einu notin , sem náhvalurinn hefur af skögultönninni , virðist vera þau , að skrapa með henni botninn til að ná sér í flatfisk , einkum Grænlandslúðu , sem ér uppáhaldsfæða hans . Þetta sést á því , að endi tannarinnar er alltaf slitin af því að nuddá í botninum . Að neðan er tannar - endinn flattur út , vegna þess að náhvalurinn syndir á sérstakan hátt , þegar hann er að ná sér í flatfisk , sem felur sig í sandin - um , þegar hvalurinn nálgast . Vegna þess hve tönnin er brot - hætt , er endi hennar oft brotinn af og holrúmið innan í henni ér opið . Aðeins tarfurinn er með skögultönn . Náhvalurinn er kall - aður „ svartfiskur " til aðgrein - ingar frá hvíthvalnum , enda þó hann sé ekki raunverulega svart - ur . Hann kann að vera það á bakið , en hliðarnar eru blettótt - ar og kviðurinn venjulega næst - um hvítur , undantekningar eru til frá þessu . Náhvalurinn kemur upp til að anda á sérkennilegan hátt . Állt -