Vart var hægt að hugsa sér heppilegri sendingu frá Dönum en hana Piu Kjærsgaard til að ávarpa hátíðarfundinn á Þingvöllum þann 18. júlí 2018 á 100 ára afmæli fullveldisins . Oft hef ég spurt mig hvers vegna við séum að reyna að halda uppi sjálfstæðu ríki – að reyna að lifa sem sjálfstæð þjóð hér norður í nyrstu höfum , svo gott sem norðan við hinn byggilega heim . Hefði ekki bara verið betra að flytja suður á jótlensku heiðarnar þegar það var í boði ? Og oft hef ég bölvað pólitíkinni sem mér finnst ekki nema í meðallagi gáfuleg – og það frekar slöku . Svo er komið að þessu afmæli og maður spyr sig : Er tilefni til að fagna ? Var þetta ekki bara einhver rembingur í þvergirðingslegri þjóð að vilja vera fullvalda ? Var það ekki oflátungsháttur í þessu fólki hér í denn að segja : Við getum sjálf ? Höfum við nokkurn tímann getað sjálf ? Slíkum efasemdum var vikið burtu úr huga mér þegar Pia Kjærsgaard steig í pontu á Þingvöllum . Þar var komin lifandi sönnun þess að skrefið til fullveldis var ekki einhver vitleysa . Mikið er ég feginn að vera ekki undir danskri stjórn í dag . En á þessu máli er líka önnur hlið , ekki síður jákvæð . Vissulega er það skammarlegt fyrir Alþingi Íslendinga að manneskja eins og Pia skuli ávarpa það á þessum hátíðisdegi . Við erum að fagna sjálfstæði – fullveldið var stærsta skrefið í átt að fullu sjálfstæði . Við erum að fagna því að hafa komist undan því að vera nýlenda , að hafa komist undan því að hafa yfir okkur herraþjóð . Og þá kemur til að ávarpa okkur manneskja sem hefur verið ötull talsmaður hugmyndarinnar um herra og þræl – um fólk sem hefur rétt og annað fólk sem er réttlaust . Hugmyndarinnar um þá sem eru handhafar valdsins og hinna sem þurfa að lifa við duttlunga valdhafanna . Þess vegna er það skammarlegt fyrir okkur , íslenska þjóð , að Pia skuli hafa komið til að ávarpa löggjafarsamkomuna á þessum hátíðarfundi . En það er reyndar ennþá skammarlegra fyrir Dani að hafa sent hingað þessa öfgafullu manneskju . Það er nánast eins og danska þingið hafi ákveðið að hæðast að hinu íslenska í tilefni afmælisins . Nema hvað að sjónarmið Piu eru ekkert grín og því er þessi sending engin háðsglósa heldur dapurlegur vitnisburður um dönsk stjórnmál . Hvernig má það vera að suður í Danaveldi sitji rasisti sem forseti þingsins ? Sjónarmið hennar hafa lagt líf fjölda fólks í rúst . Þau eru banvæn . Kannski bað forseti Alþingis um að forseti danska þingsins kæmi , eins og bændur í gamla daga fóru í kaupstað og báðu um mjöl í poka . Og svo þegar heim var komið og átti að fara að baka úr mjölinu kom í ljós að það var maðkað . Pia er ekki bara forseti danska þingsins , hún er maðkurinn í mjölinu . En svo er á þessu enn ein hliðin , og líklega sú jákvæðasta . Við erum sumsé að fagna 100 ára afmæli fullveldisins . Margir tala um þessa hátíð sem lýðræðishátíð . Lýðræði snýst um að fólk ráði sér sjálft – í lýðræði er það fólkið sem ræður en ekki keisari eða kóngur . Að vísu höfðum við kóng næstu 26 árin eftir fullveldið en það er önnur saga . Hann var hvort eð er hættur að ráða . Þess vegna erum við kát , dressum okkur upp og höldum lýðræðishátíð . En er það kannski of snemmt – eða of seint ? Við teljum okkur trú um að við búum við lýðræði en þegar til á að taka , þá er þetta lýðræði harla bágborið . Það er að vísu hópur fólks sem ræður sér sjálfur , og ræður svo líka öðrum í krafti auðs og erfða . Á meðan býr fjöldi fólks við algert úrræðaleysi , hvort heldur í húsnæðismálum , menntamálum eða heilbrigðismálum . Hvað merkir lýðræði fyrir manneskju sem býr við algert úrræðaleysi ? Og hvað með þær milljónir fólks sem hrekjast um heiminn , húsnæðislausar , heimalandslausar og réttlausar ? Hvað merkir lýðræði fyrir manneskju sem knýr dyra á flótta frá stríði og ofsóknum en er mætt með krepptum hnefa ? Hvers konar lýðræði er það , þegar fólki sem í örvæntingu hefur leitað að skjóli fjarri heimalandi er sagt að vegna þess að það hafi áður drepið niður fæti í öðru landi , þá verði það sent enn eina ferðina um álfuna þvera til að búa á götunni í algeru bjargarleysi ? Við fögnum lýðræðinu og vissulega hefur margt gott gerst á þessum 100 árum frá fullveldinu , bæði á Íslandi og annars staðar í heiminum . En lýðræðið er ekki allra . Eða kannski mætti orða það svo : Í lýðræðinu ræður fólkið , en í okkar lýðræði eru bara sumir „ fólkið “ . Reyndar er ástandið sumpart betra hér en víða annars staðar . Þrátt fyrir allt hefur rasismi ekki notið mikillar hylli á Íslandi . Auðvitað er hann til , en við erum enn ekki í þeirri stöðu að yfirlýstur rasisti sé forseti þingsins . En það gæti gerst ef við gleymum okkur . Ef við reynum ekki stöðugt að halda á lofti siðferðilegum gildum eins og jöfnuði , kærleika , vináttu og réttlæti er eins víst að forseti okkar þings verði innan fárra ára okkar eigin Pia Kjærsgaard . Það sem hefur unnist með langri baráttu á vettvangi réttlætisins , getur tapast á skömmum tíma . Þess vegna er ekki bara gott heldur beinlínis nauðsynlegt að fá hressilega áminningu um hversu brothætt manneskjulegt samfélag er . Og varla var hægt að fá hressilegri áminningu en maðkinn í mjölinu , Piu Kjærsgaard , til að ávarpa Alþingi á þeim stað þar sem íslenskt réttarríki varð fyrst til fyrir liðlega 1000 árum . Pistillinn birtist upphaflega á Facebook-síðu Ólafs Páls . Allar athugasemdir eru ábyrgð á þeirra sem þær skrifa . Stundin áskilur sér rétt til að fjarlægja ærumeiðandi og óviðeigandi athugasemdir .