821 . Maltkvörn . Þessarar kvarnar er getið í eignarskrám hinnar dönsku konungsverzlunar í Vestmannaeyjum árið 1600 . Þá hafði konungur sjálfur rekið hér einokunarverzlun um hálfrar aldar skeið . Árið 1600 hófu fjórir danskir kaupmenn að reka einokunarverzlunina fyrir eigin reikning . Þá var gjörð skrá yfir allar eignir konungsverzlunarinnar . Eitt af þeim tækjum , sem kaupmennirnir keyptu af konungsverzluninni , var þessi maltkvörn . Einokunarverzlunin flutti jafnan inn maltkorn , sem hún lét mala og brugga síðan maltöl til sölu . Kvörnin fannst í jörðu í austanverðum Skansi fyrir mörgum árum . ( sbr. Sögu Vestmannaeyja , 2. b . . bls. 194 eftir S.M.J. ) 822 . Matskeið . Þessi matskeið kom upp úr höfninni í Vestmannaeyjum árið 1950 , þegar unnið var að dýpkun hafnarinnar . Lagið á henni kvað benda til þess , að hún sé mjög gömul . e.t.v. frá miðri 18. öld . 823 . Mjöltrog . Þessi trog voru notuð til þess að hnoða í brauðdeig . Þetta mjöltrog gaf prestsfrúin að Ofanleiti , frú Lára Ó. Kolbeins , Byggðarsafninu . Hún eignaðist það , er hún var prestfrú að Mælifelli í Skagafirði . Hún annaðist mjög heimili sitt og þá líka alla matseld . 824 . Mjöltrog . Trog þetta áttu hjónin í Gerði , frú Guðbjörg Björnsdóttir frá Kirkjubæ og Jón Jónsson útgerðarmaður og formaður . Þau voru foreldrar frú Jónínu húsfreyju í Gerði , sem gaf Byggðarsafninu trogið . 825 . Mortél eða steytill úr eirblöndu . Þetta mortél átti hér fyrst frú Johanne Ericsen skipstjórafrú ( síðar Johanne Roed ) . Maður hennar hinn fyrri hét Morten Eriksen og fórst hann hér við sjötta mann á skútu sinni árið 1847 . Þetta voru dönsk hjón og frúin ruddi hér brautir í vissum málum . Hún hóf að reka veitingahús eftir að hún missti mann sinn . - Um 1850 hóf hún að rækta hér kartöflur . Sú ræktun var óþekkt áður í Eyjum . Þar ruddi hún hinar markverðustu brautir , því að Eyjabúar létu sér framtak hennar sér að kenningu verða og ræktuðu kartöflur í stórum stíl um árabil . Frú Sigríður Árnadóttir Johnsen , húsfreyja í Frydendal og kaupkona þar um skeið , átti þetta mortél eftir daga hinnar dönsku frúar . Hjónin Sigfús og Jarþrúður Johnsen gáfu Byggðarsafninu grip þennan . 826 . Mortél , svart úr potti með járnstutli . Mortél þetta áttu upprunalega verzlunarstjórahjónin í Danska Garði , Jóhann Pétur Benedikt Bjarnasen og k.h. frú Johanne ( f. Rasmussen ) , dóttir frú Johanne veitinga og kartöfluræktarkonu . 827 . Mortél . Þetta mortél gaf frú Jóhanna Jónasdóttir húsfr . í Nýjabæ Byggðarsafninu . Það var sagt vera úr dánarbúi afa og ömmu frú Jóhönnu , Helga Jónssonar beykis við Garðsverzlun ( Brydeverzlun ) og konu hans frú Sigríðar Bjarnadóttur . Þau bjuggu í Kornhólsfjósi í Eyjum á árunum 1840 - 1847 . 828 . Mortél með „ krýndu “ F , sem líklega á að tákna vörumerki . 829 . Olíuvél . Þessi litla olíuvél , „ einkveikja “ , er ein af þeim fyrstu , sem fluttust hingað í verzlun , líklega rétt eftir aldamótin . Hjónin í Ásgarði við Heimagötu áttu vélina . Hún var oft notuð á þjóðhátíð í Herjólfsdal . Stundum var hún notuð í vélbátum til þess að hita á henni kaffi í sjó - eða „ landferðum “ . Börn Ásgarðshjónanna , frú Gíslínar og Árna , gáfu Byggðarsafninu olíuvélina . 830 . Olíuvél , „ tvíkveikja “ . Þessa olíuvél átti Júlíus múrarameistari Jónsson í Stafholti ( nr. 7B ) við Víðisveg hér i bæ . Olíuvélin var notuð á heimili hans um tugi ára . Hann gaf sjálfur Byggðarsafninu olíuvélina . 831 . Olíuvél , „ þríkveikja “ . Olíuvél þessa áttu hjónin í Stóra-Gerði í Eyjum , frú Sigurfinna Þórðardóttir ( Litla-Gerði ) og Stefán Guðlaugsson , skipstjóri þar og útgerðarmaður . Þau keyptu vélina árið 1908 . Frú Sigurfinna húsfreyja gaf Byggðarsafninu olíuvélina 1953 . 832 . Olíuvél , „ þríkveikja “ . Þessa olíuvél áttu hjónin á Litla-Landi við Kirkjuveg ( nr. 59 ) Brynjólfur beykir Brynjólfsson , síðar spítalaráðsmaður í bænum , og frú Guðbjörg Magnúsdóttir . 833 . Olíuvél , „ tvíkveikja “ . Þetta er yngri gerð . Þessar olíuvélar voru algengar á árunum 1920 - 1945 . 834 . Olíuvél , gasvél með olíugeymi til hliðar við vélina . Þessar vélar voru í notkun á árunum 1930 - 1960 . 835 . Panna . 836 . Panna , „ steikarapanna “ . Þessi panna var notuð á einu stærsta útgerðarheimili hér í Eyjum um árabil . Hjónin gerðu út tvo vélbáta og höfðu að jafnaði 10 sjómenn á heimili sínu á vetrarvertíð auk aðgerðarfólks . Frúin gaf Byggðarsafninu pönnuna að manni hennar látnum með þagnarskyldu um fyrri eigendur . 837 . Pottagrind . Hún var gefin Byggðarsafninu fyrir mörgum árum . Á henni sátu pottarnir , þegar eldað var við „ prímus “ . Þessi grind var notuð í Bjarnarey um 40 ára bil , þegar menn lágu þar við til lundaveiða . Lárus Árnason á Búastöðum var bifreiðarstjóri að starfi nema á lundaveiðitímanum á sumri hverju , en þá lá hann við í Bjarnarey , veiddi lunda og eldaði mat við prímuseld og notaði grind þessa . Þannig lifði hann 40 sumur af ævi sinni . Hann gaf Byggðarsafninu grindina . 838 . Pottaskafi , pottaskefill . Þetta tæki var notað til þess að skafa skóf úr botni grautar potta ( sbr. frásögn Jóns Thoroddsens um Hjálmar tudda og skófnaát hans ) . 839 . Pottaskefill , pottaskafi , merktur G.V. 840 . Pottaskefill . Hann var á sínum tíma sendur Byggðarsafninu af vini þess , sem þá bjó á Austfjörðum og óskaði ekki að láta nafns síns getið . 841 . Pottkrókar . Þeir voru notaðir til þess að lyfta „ eyrnapottum “ af hlóðum eða eldavél . Þessir pottkrókar eru mjög gamlir . Á fyrri öld voru þeir notaðir í Nýjabæ hér á Eyju . Þar bjuggu þá hjónin frú Steinvör Jónsdóttir og Jónas bóndi Helgason . Frú Jóhanna dóttir þeirra og maður hennar , Sigurður Þorsteinsson , sjómaður , fengu byggingu á jörðinni eftir daga gömlu hjónanna . Þau bjuggu þar um tugi ára . Frú Jóhanna gaf Byggðarsafninu pottkrókana . 842 . Pottkrókar . Þessir eru með járnhandfangi . 843 . Pottkrókar með tréhandfangi . 844 . Pottur , „ þrífótur “ , sem lengi var notaður í útieldhúsinu á einum bænum í Gerði hér á Eyju . Þá áttu pott þennan bóndahjónin Jón formaður Jónsson og kona hans frú Ingibjörg Stefánsdóttir . Jón bóndi var formaður á opna skipinu , tíæringnum , Halkion . Jón bóndi Jónsson ( yngri ) í Gerði erfði pottinn eftir foreldra sína og svo dóttir hans , frú Jónina húsfr . í Gerði , sem gaf hann Byggðarsafninu . 845 . Pottur , „ kleinupottur “ „ emaleraður “ . Hjónin á Nýlendu ( nr. 42 ) við Vestmannabraut , frú Jenný Jakobsdóttir og Jón verkamaður Sveinsson , gáfu hann Byggðarsafninu . 846 . Pottur gjörður úr eirblendi . 847 . Pottur , stór „ þrífótur “ . Þennan pott áttu héraðslæknishjónin að Kirkjuhvoli ( nr. 65 ) við Kirkjuveg , frú Anna P. Gunnlaugsson og Halldór Gunnlaugsson . „ Þetta var sláturpotturinn þeirra hjóna , “ sagði einn , sem þekkti vel til læknisheimilisins . Erfingjar hjónanna gáfu Byggðarsafninu pottinn . 848 . Pottur , lítill „ emaleraður “ „ kleinupottur “ . Pottinn áttu hjónin í Stóra-Gerði , frú Sigurfinna Þórðardóttir og Stefán formaður Guðlaugsson . 849 . Pottur , lítill og flatbotna . 850 . Prímus , „ eldunarprímus “ eða „ húsprímus " til aðgreiningar frá prímusum þeim , sem notaðir voru til þess að hita upp glóðarhausa bátavélanna . Þessi prímus var notaður í Bjarnarey um tugi ára ásamt pottagrindinni nr. 837. sem potturinn var látinn standa á , meðan maturinn var soðinn . Þessi eldunartæki átti Lárus Árnason bifreiðarstjóri frá Búastöðum . Hann var einn kunnasti lundaveiðimaður í Eyjum á sínum æsku og manndómsárum . Í Bjarnarey lá hann við hvert sumar í 40 ár ævi sinnar . Hann gaf Byggðarsafninu prímusinn . 851 . Rúllupylsupressa . Þessa „ pressu “ áttu hjónin á Hrauni ( nr. 4 ) við Landagötu , frú Solveig Jónasdóttir og Jón bókavörður Einarsson . Gjöf frá Laufásheimilinu , en Þorsteinn skipstjóri í Laufási var sonur Jóns Einarssonar að fyrra hjónabandi . 852 . Rúllupylsupressa . 853 . Skeggbolli . Þegar yfirskegg var mjög í tízku á fyrri öld og fyrri hluta þessarar aldar , voru þessir svokölluðu skeggbollar ekki óalgeng fyrirbrigði . Glerklampinn innan í bollanum hindraði , að yfirskeggið blotnaði í kaffinu , meðan það var drukkið . Þennan bolla átti Þorlákur kaupmaður Sverrisson á Hofi ( nr. 25 ) við Landagötu . d. 1943 . 854 . Skeggbolli . Þennan skeggbolla átti Karl J. Einarsson , sem var bæjarfógeti í Vestmannaeyjum á árunum 1910 - 1924 og alþingismaður . Þegar hann fluttist úr Eyjum árið 1924 , gaf hann einum bezta stuðningsmanni sínum við alþingiskosningarnar bolla þennan , „ því að ég ræktaði meira skegg en alþingismaðurinn sjálfur , “ eins og stuðningsmaðurinn komst að orði , þegar hann gaf Byggðarsafninu bollann . 855 . Skeið , silfurhúðuð , mjög gömul , merkt S.J. Hún fannst á lendum gagnfræðaskólans í febrúar 1947 , þegar hafizt var handa um að grafa fyrir gagnfræðaskólabyggingunni . Kunnugir þekktu skeiðina . Hana átti Stefán Jónsson frá Skála undir Eyjafjöllum , afi Björgvins Jónsonar útgerðarm . í Úthlíð ( nr. 58 A ) við Vestmannabraut og þeirra systkina . Túnið , sem gagnfræðaskólabyggingin var reist á , ræktaði Halldór blindi Brynjólfsson , þar sem hinn alblindi athafnamaður lá á hnjám sínum dag eftir dag og risti grasrótina af óræktarmóanum . Ýmsir urðu þá til að hjálpa honum , m.a . Stefán Jónsson frá Skála . Þarna tapaði hann þá matskeiðinni sinni , sem fannst þarna um 40 árum síðar . 856 . Skeið og matkvísl . Þessir hlutir voru upprunalega vinnuhjúaverðlaun frá Búnaðarfélagi Íslands til handa Jórunni Sigurðardóttur , sem var vinnukona á Löndum ( nr. 11 ) við Landagötu mörg ár , hjá hjónunum frú Elínu Þorsteinsdóttur og Friðriki Svipmundssyni , skipstjóra og útgerðarmanni . Frú Þórodda Loftsdóttir , Bræðraborg ( nr. 3 ) við Njarðarstíg , gaf Byggðarsafninu verðlaunahluti þessa . 857 . Smjöraskja . Hana áttu hreppstjórahjónin í Baldurshaga ( nr. 5 A ) við Vesturveg . Dóttir þeirra , frú Ingibjörg Högnadóttir , gaf hana Byggðarsafninu . 858 . Smjöraskja mjög gömul . Smjöröskjur voru notaðar til að geyma í „ viðbit “ , smjör og bræðing , í úteyjaferðum við fuglaveiðar og heyskap , og svo í sjóróðrum , eftir að farið var að hafa nesti með sér í fiskiróðra . 859 . Smjöraskja . Þessa smjöröskju átti frú Katrín Þórðardóttir frá Neðra-Dal undir Eyjafjöllum , sem gift var Þórarni Þórarinssyni frá Mörtungu á Síðu . Þegar þau hjón bjuggu í Hallskoti í Fljótshlíð ( K. Þórðard ) , eignaðist húsfr . þessa smjöröskju . Þessi hjón voru tengdaforeldrar Gísla verzlunarstjóra Engilbertssonar á Tanganum í Eyjum , föður Engilberts Gíslasonar málarameistara og listmálara . 860 . Smjöraskja . Þessa litlu smjöröskju átti Frydendalsheimilið . Hún var notuð um árabil á hverju sumri , þegar legið var í Úteyjum við fuglaveiðar , en Jóhann J. Johnsen átti ítök í Úteyjum , þar sem hann hafði byggingu á einni Kirkjubæjajörðinni . Sigfús M. Johnsen gaf Byggðarsafninu öskjuna . 861 . Smjöraskja . 862 . Smjöraskja . 863 . Steikarfat úr búi hjónanna í Hlíð ( nr. 4 ) við Skólaveg , frú Þórunnar Snorradóttur og Jóns útgerðarmanns Jónssonar . Fatið kvað hafa verið brúðargjöf til þeirra . 864 . Steikarpanna úr búi hjónanna í Hlíð , frú Þórunnar Snorradóttur og Jóns útgerðarmanns Jónssonar , sem jafnan höfðu fjölmennt starfslið í heimili sínu á vetrarvertíðum . 865 . Sykurkar . Sykurkar þetta , sem er meira en 100 ára gamalt , eignaðist Byggðarsafnið úr dánarbúi hjónanna á Kirkjubóli á Kirkjubæjum , frú Ólafar Lárusdóttur og Guðjóns Björnssonar . Það er „ gamall „ veizluleir “ . ( Sjá nr. 731 ) . Frú Lára Guðjónsdóttir , Kirkjulandi , gaf Byggðarsafninu hlutinn . 866 . Sykurkar og rjómakanna . Þetta var upprunalega brúðargjöf . 867 . Sykurskál , eins og hún var kölluð . Hún var keypt í verzlun Gísla J Johnsen árið 1905 . 868 . Sykurtöng . Fram á þessa öld var hvítasykur „ toppasykur “ „ melis “ fluttur til landsins og seldur í steyptum toppum . Þá þurfti að mylja niður sykurtoppana og síðan klippa sykurinn í hæfilega stóra bita . Til þess voru sykurtangirnar notaðar . Þessi sykurtöng er smíðuð úr eirblendni . Hana smíðaði völundurinn á Kirkjubæjum , Magnús bóndi Eyjólfsson . Töngina áttu hjónin á Kirkjubæjum , frú Halla Guðmundsdóttir og Guðjón bóndi Eyjólfsson . Frú Halla Guðmundsdóttir , dótturdóttir hjónanna , erfði töngina og gaf hana safninu . 869 . Sykurtöng , erlend . Sykurtöng þessa áttu hjónin á Búastöðum frú Guðrún Magnúsdóttir og Gísli bóndi Eyjólfsson . 870 . Tesía . Hún er erlend að uppruna . Tesíu þessa áttu verzlunarstjórahjónin við Garðsverzlun í Eyjum , frú Sigríður Guðmundsdóttir og Anton verzlunarstjóri Bjarnasen . 871 . Tindiskur . Hann kom upp úr botni Vestmannaeyjahafnar við dýpkun hennar fyrir nokkrum árum . Líklegt er , að diskur þessi hafi fallið í höfnina , e.t.v. á 18. eða 19. öld af dönsku verzlunarskipi , sem þá lágu jafnan innan við hafnarmynnið , Leiðina , meðan þau voru afgreidd . Skipshöfnin á dýpkunarskipinu Vestmannaey gaf Byggðarsafninu diskinn . 872 . Tréskeið . Þessi litla tréskeið var lengi notuð á Vestri-Oddstöðum , heimili hjónanna frú Guðrúnar Grímsdóttur og Guðjóns líkkistusmiðs Jónssonar . Skeiðin er sögð mjög gömul . 873 . Teskeið . Hún fannst í jörðu suður af Oddstaðabæjum . Finnandi og gefandi er frú Guðbjört Guðbjartsdóttir húsfr . á Einlandi . 874 . Tréskál , stór , gjörð úr rótarviði . Þegar fyrsta konungsverzlunin í Vestmannaeyjum , einokunarverzlun hins danska einvalds , sem stofnuð var árið 1552 , var seld fjórum kaupmönnum í Kaupmannahöfn árið 1600 , voru þar meðal annarra tækja 11 tréskálar , sem seldar voru kaupmönnum með öðrum gögnum og tækjum verzlunarinnar . Þessi skál mun vera ein þeirra . Hún fannst í einu verzlunarhúsi Brydeverzlunarinnar í Eyjum á s.l. öld og var síðan ávallt geymd þar sem helgur gripur til minja um liðna tíð . Síðast hékk skál þessi undir súð á lofti Kornloftsins á Skansi , sem var byggt 1830 . Það hús fór undir hraun í eldgosinu á Heimaey árið 1973 . Þegar Einar Sigurðsson „ hinn ríki “ keypti verzlunarhúsin á Skansi af Kf . Fram 31. des. 1940 ( sjá Blik 1974 ) , sendi hann Byggðarsafninu skálina að gjöf . Þessara 11 tréskála er getið í eignaskrá hinnar dönsku konungsverzlunar árið 1600 . 875 . Vatnsdæla , vatnspóstur . Frá því byggð hófst í Eyjum urðu Eyjabúar að safna regnvatni til heimilisnota , ef þeir höfðu ekki aðstöðu til að sækja neyzluvatn í Daltjörnina eða Vilpu . Á síðari hluta seinustu aldar tóku framtakssamir dugnaðarmenn að grafa vatnsbrunna við hús sín og hlaða þá innan og slétta sementi milli steinanna í veggjunum . Þannig fengu þeir brunna sína vatnshelda . Regnvatnið rann síðan af þökunum í brunna þessa . Hús þau , sem ekki voru með torfþaki , voru lögð eins konar spæni á þaki , svo sem Landakirkja og hús einokunarverzlunarinnar . Auðvelt var að safna vatni af þeim húsum með rennum . Konur sóttu vatn í tunnur , vatnsþrær eða brunna með því að sökkva fötum í þá . Þannig var það um langan aldur . En svo kom tæknin til sögunnar a.m.k. hjá kaupmannafólkinu . Þessi vatnsdæla er hin fyrsta , sem hingað fluttist . Það gerði danski einokunarkaupmaðurinn á síðari hluta síðustu aldar . En galli var á ! Leggurinn var of stuttur og engin tækni til í Eyjum eða tök á að lengja hann með járnpípu . Þess vegna var gripið til þess úrræðis að lengja hann með tréstokk . 876 . Vatnsdæla . Þessi dæla var á brunni Lyfjabúðarinnar hjá Sigurði lyfsala Sigurðssyni frá því að hann stofnaði hér lyfjabúð árið 1913 . 877 . Vatnsgrind . Til þess að létta sér vatnsburð í fötum notaði fólk almennt þessar vatnsgrindur , sem svo voru kallaðar . Þessa grind smíðaði Þorsteinn smiður Ólafsson í Fagradal ( nr. 16 ) við Bárustíg árið 1906 . Kristján Gunnarsson , fyrrum kunnur bræðslumaður í kaupstaðnum , Oddeyri ( nr. 14 ) á Flötum , gaf Byggðarsafninu vatnsgrind þessa . 878 . Öðuskel . Þessi öðuskel var á sínum tíma notuð í stað skeiðar eða spóns . Eftir hörðu árin , sultarárin 1881 og 1882 , fluttust sárafátæk hjón til Vestmannaeyja með stóran barnahóp . Fjölskyldufaðirinn átti hvorki spón eða skeið til þess að borða með spónamatinn . Til þess notaði hann þessa öðuskel . Það mun ekki hafa verið einsdæmi hér á landi á þeim árum . Öðuskel þessi var geymd hér í ónefndu húsi um tugi ára til minja um bágindi þessarar fjölskyldu . Barnabarn hinna sárafátæku hjóna gaf Byggðarsafninu skelina , en það var búsett hér til aldurtilastundar . Sá einstaklingur lézt fjörgamall í mjög góðum efnum . Engin nöfn verða hér nefnd samkvæmt ósk gefandans . 879 . Ölkanna . Hún er bornhólmsk að uppruna og hún er sögð mjög gömul . Sigfús M. Johnsen , fyrrv. bæjarfógeti hér í Eyjum , gaf Byggðarsafninu könnuna . 12. kafli Húsgögn , hurðir og ýmsir fleiri 880 . Dragkista ( kommóða ) . Sannanlegt er , að þessi dragkista er meira en 200 ára gömul . Dragkistu þessa smíðaði „ kóngssmiðurinn " í Þórlaugargerði , Guðmundur bóndi þar Eyjólfsson . Kóngssmiðir voru þeir einir titlaðir í Eyjum , sem lært höfðu smíðar í Danmörku , voru „ snikkarar “ , og höfðu það að atvinnu öðrum þræði að stunda smíðar á vegum konungsvaldsins í Eyjum , byggja hús fyrir kónginn og gera við hin opnu fiskiskip hans , en konungsvaldið danska rak hér alla útgerð um tveggja alda skeið . Guðmundur Eyjólfsson setti t.d. þakið á Landakirkju , sem byggð var á árunum 1774 - 1778 . Þegar hjónin Lárus Jónsson og frú Kristín Gísladóttir fengu ábúð á Vestri-Búastöðum eftir Sigurð Torfason hreppstjóra árið 1870 , þá lét hreppstjórinn hina nýju ábúendur „ erfa “ dragkistuna . Dragkistu þessa gaf frú Júlíana Sigurðardóttir , fyrrv. húsfreyja á Búastöðum , Byggðarsafninu , en hún var gift Pétri Lárussyni bónda , syni Búastaðahjónanna frú Kristínar og Lárusar . 881 . Dragkista ( kommóða ) . Þessa dragkistu áttu prestshjónin að Ofanleiti , séra Jón Jónsson Austmann og mad . Þórdís Magnúsdóttir að Ofanleiti . Þau voru búandi að Ofanleiti 1827 - 1858 ( leiðr . ) . Kommóða þessi kvað vera dönsk að uppruna , og eignuðust prestshjónin hana árið 1817 , er þau fengu prestakallið að Þykkvabæjarklaustri og settust að á Mýrum . Eftir fráfall séra Jóns J. Austmanns árið 1858 eignaðist Magnús J. Austmann , bóndi , stúdent og alþingismaður að Nýjabæ kommóðuna , en hann var elzta barn þeirra hjóna . Hann lézt árið 1859 . Frú Kristín Einarsdóttir , ekkja hans , átti síðan húsgagn þetta alla sína búskapartíð í Nýjabæ eða til dauðadags árið 1899 . Við fráfall frú Kristínar Einarsdóttur eignaðist Þórarinn bóndi Árnason á Oddstöðum kommóðuna og síðan Oddgeir bifreiðarstjóri sonur hans . Oddgeir Þórarinsson gaf hana Byggðarsafninu árið 1958 eða á 100 ára ártíð séra Jóns Austmanns , hins gagnmerka sóknarprests . 882 . Dragkista . Þessa litlu dragkistu átti frú Fríður Lárusdóttir bónda og hreppstjóra Jónssonar á Búastöðum . Lárus bóndi smíðaði sjálfur dragkistuna og gaf hana þessari dóttur sinni í fermingargjöf , en frú Fríður var fermd 26. maí 1894 . Frú Fríður Lárusdóttir var gift Sturlu Indriðasyni frá Vattarnesi . Dóttir þeirra hjóna , frú Lára Sturludóttir , gaf Byggðarsafninu dragkistuna . 883 . Dragkista , sem er smíðuð úr mahoní . Hún á þessa sögu : Árið 1880 rak langt og gildvaxið mahoní tré í Gunnarsurð , sem er í krikanum milli Kervíkurfjalls og Sæfells . Þarna átti þá rekaréttindi Jóhann J. Johnsen , veitingamaður og bóndi í Frydendal , en hann hafði byggingu fyrir einni Kirkjubæjarjörðinni ( Bænhúsjörðinni á Kirkjubæjum ) . Tré þetta var þurrkað vandlega og síðan rist í borð með stórviðarsög Ingimundar bónda Jónssonar á Gjábakka ( sjá nr. 489 ) . Hjá hjónunum í Frydendal dvaldist þá Árni trésmiður Árnason , sem stundaði sjó í Eyjum á útvegi Frydendalshjónanna , þegar hann vann ekki að smíðum . Árni Árnason hafði fyrir skömmu lokið við að smíða þessa dragkistu , þegar hann drukknaði , en það var árið 1887 . Til fyrirmyndar um smíði þessa hafði Árni smiður dragkistu hjónanna í Nýjabæ , sem prestshjónin á Ofanleiti höfðu átt . ( Sjá nr. 881 ) . Síðast átti þessa dragkistu Árni verzlunarmaður Jónsson í Odda ( nr. 63 A ) við Vestmannabraut , sem var starfsmaður Gunnars Ólafssonar og Co. um langt árabil . Hann var frá Helgusöndum í Landeyjum , f. 12. apríl 1889 og dáinn 21. júní 1963 . Hann gaf Byggðarsafninu dragkistuna . 884 . Fatakista . Kistu þessa áttu hreppstjórahjónin á Búastöðum hinum vestari , Lárus Jónsson og frú Kristín Gísladóttir . Hann smíðaði sjálfur kistuna um 1880 . 885 . Fatakista . Þessa kistu gaf Karl Guðmundsson skipstjóri Byggðarsafninu . 886 . Fatakista . 887 . Fótskör , fótskemill með sama sniði og sjóferðakista . 888 . Hægindastóll eða vinnustóll frú Rósu Eyjólfsdóttur húsfr . í Þórlaugargerði . Jón bóndi Pétursson , maður hennar , smíðaði stólinn . Jón Guðjónsson , bóndi og smiður í Þórlaugargerði , fóstursonur þeirra hjóna , gaf Byggðarsafninu stólinn . 889 . Kistill . Á hann er málað nafnið Una . Frú Una Jónsdóttir , skáldkona að Sólbrekku ( nr. 21 ) við Faxastíg , átti þennan kistil og gaf hann Byggðarsafninu . 890 . Skrifborð . Þetta skrifborð átti og notaði í skrifstofu sinni í Landlyst , Þorsteinn héraðslæknir Jónsson ( 1865 - 1905 ) , „ Eyjakarl “ , eins og hann var stundum nefndur sökum opinberra starfa og valda í byggðarlagi Eyjamanna . Borðið gáfu Byggðarsafninu frú Matthildur Ágústsdóttir , dótturdóttir héraðslæknisins , og maður hennar Sigurður skrifstofustjóri Bogason , hjón í Eystra-Stakkagerði . Frú Matthildur erfði skrifborðið eftir afa sinn , sem lézt árið 1908 . 891 . Skrifborð . Þetta skrifborð átti Jón bóndi Guðmundsson í Suðurgarði . 892 . Skatthol . Skatthol þetta átti Ólafur útgerðarmaður Auðunsson í Þinghól ( nr. 19 við Kirkjuveg ) . Frú Solveig Ólafsdóttir , dóttir hjónanna í Þinghól , frú Margrétar Sigurðardóttur og Ó.A. , gaf Byggðarsafninu skattholið . 893 . Spegill . Stofuspegill hjónanna á Vilborgarstöðum , frú Guðfinnu J. Austmann og Árna Einarssonar , bónda og meðhjálpara . Haft var á orði , að naumast ætti sjálfur einokunarkaupmaðurinn eða „ factorinn “ í Danska-Garði íburðarmeiri stofuspegil en þessi er . Spegillinn mun vera um það bil aldar gamall . Sigfús M. Johnsen , fyrrv. bæjarfógeti , gaf Byggðarsafninu spegilinn . Hann var sonarsonur frú Guðfinnu húsfreyju á Vilborgarstöðum . 894 . Stofuborð . Þetta stofuborð er smíðað úr maghoní ( ekki spónlagt ) . Það áttu hreppstjórahjónin í Stakkagerði , frú Ásdís Jónsdóttir og Árni bóndi og hreppstjóri Diðriksson . Þau hjón áttu hér í Eyjum markverða sögu . Árni bóndi var fyrst formaður á áttæringnum Gideon , þar til Hannes Jónsson gerðist formaður á honum , þá innan við tvítugt . Árni var myndarbóndi í Stakkagerði og hreppstjóri um árabil . Þá ruddi hann brautir um lundaveiðar í Eyjum með því að flytja inn fyrsta lundaháfinn og nota hann . Það var árið 1875 . Árið eftir notuðu allir lundaveiðimenn í Eyjum háfinn . Frú Ásdís lézt 1892 og Árni bóndi 1903 . Þau voru tengdaforeldrar Gísla gullsmiðs Lárussonar í Stakkagerði . 895 . Stofuhurð . Stofuhurð þessi var fyrst notuð í íbúðarhúsi því á Ofanleiti , sem séra Brynjólfur Jónsson sóknarprestur byggði þar árið 1863 . Þá hafði séra Brynjólfur verið þar prestur í 3 ár . Þetta íbúðarhús að Ofanleiti var rifið um eða eftir síðustu aldamót . Séra Oddgeir Þórðarson Guðmundsen , sóknarprestur að Ofanleiti frá 1889 - 1924 , lét byggja nýtt prestssetur að Ofanleiti um eða eftir síðustu aldamót . Þá var þessi hurð notuð þar . Þegar svo steinhúsið að Ofanleiti var byggt árið 1927 , í tíð prestshjónanna séra Sigurjóns Þ. Árnasonar og frú Þórunnar Kolbeins , var þessi hurð ekki notuð lengur . Hreppti hana þá húsameistarinn Kristján Jónsson á Heiðarbrún ( nr. 59 ) við Vestmannabraut . Síðar eignaðist Magnús Eyjólfsson á Grundarbrekku ( nr. 11 ) við Skólaveg hurðina . Þar var hún notuð í kjallara hússins á árunum 1946 - 1966 . Gestir Byggðarsafnsins undrast , hvernig hægt var að nota svo lága stofuhurð sem þessi er . Athugandi er það , að þá voru þröskuldar hafðir 30 — 40 sm háir . Hjónin á Grundarbrekku , frú Guðrún Magnúsdóttir og Jónas Guðmundsson , gáfu Byggðarsafninu hurðina . 896 . Stofuhurð . Hún hefur einhverntíma verið máluð græn . Stofuhurð þessa smíðaði að danskri fyrirmynd Þórarinn Hafliðason , mormónaprestur hér í Eyjum . Hann var „ snikkari “ , lærður í Danmörku . Þórarinn Hafliðason drukknaði hér vestan við Heimaey árið 1852 . Hurðin er þess vegna orðinn minnst 125 ára . Hún var um tugi ára notuð í kjallara íbúðarhúss hjónanna á Kirkjubæ , frú Höllu Guðmundsdóttur og Guðjóns bónda Eyjólfssonar . Síðustu ábúendur á þessari Kirkjubæjarjörð fyrir gos voru hjónin frú Þórdís Guðmundsdóttir og Magnús Péturssonbónda á Kirkjubæ Guðjónssonar . Þessi hjón gáfu Byggðarsafninu hurðina . 897 . Stofustólar . Þessir stofustólar , smíðaðir úr maghoní og bólstraðir , eru sagðir fyrstir sinnar gerðar í Vestmannaeyjum . Stólana áttu hjónin á Vilborgarstöðum , frú Guðfinna J. Austmann og Árni bóndi Einarsson . Um tugi ára átti Sigfús M. Johnsen , fyrrv. bæjarfógeti , þessa stóla eftir ömmu sína . Hann gaf þá Byggðarsafninu . 898 . Salerniskassi . Gísli J. Johnsen , kaupmaður og útgerðarmaður , lét byggja íbúðarhús sitt Breiðablik árið l 908 . Þá lét hann setja vatnssalerni í húsið að erlendri fyrirmynd . Áður voru þau tæki óþekkt í húsum hér í Eyjum . Það hneykslaði þá ýmsa , að þessi „ jarl “ í Eyjum tæki upp á þeim býsnum að hafa „ kamarinn “ í sjálfu íbúðarhúsinu . Iðnaðarmannafélag Vestmannaeyja , sem hefur átt Breiðablik í 40 - 50 ár , gaf Byggðarsafninu salerniskassann . 899. „ Bæjarhurð “ , líkan af bæjarhurð , eins og þær voru algengar á sveitabæjum hér áður fyrr , og á flestum tómthúsum hér í Eyjum fyrir og um síðustu aldamót a.m.k . Og þannig voru lamir og læsingar . Læsingarnar voru kallaðar klinkur . Þær voru oftast smíðaðar úr járni eða þá eirblendi eins og þessar . Þessar lamir og klinkur gáfu hjónin Guðmundur Steinsson og frú Sigríður Jónatansdóttir frá Stórhöfða Byggðarsafninu . 900 . Útvarpstæki . Þetta er eitt af allra fyrstu innbyggðu útvarpstækjunum , sem keypt voru til Eyja . Tækið sjálft og hátalarinn í einum og sama kassanum . Áður var þetta sitt í hvoru lagi . Tæki þetta áttu hjónin á Vestri-Búastöðum , frú Júlíana S. Sigurðardóttir og Pétur bóndi Lárusson . 901 . Útvarpstæki með lausum hátalara ( Philipstæki ) . Tæki þetta er gjöf frá frú Láru Guðjónsdóttur að Kirkjulandi . Foreldrar hennar á Kirkjubóli áttu tækið . Þessi útvarpstæki voru algeng hér fyrst eftir að íslenzka útvarpsstöðin tók til starfa ( 1930 ) .