Vandi Landspítalans verður ekki leystur með því að biðja lækna að þegja yfir honum . Þvert á móti , þannig er líklega auðveldast að tryggja það að ástandið versni . Ef við læknar sæjum að stjórnvöld væru raunverulega að grípa til aðgerða til að koma heilbrigðiskerfinu til hjálpar , þá þykir mér næsta víst að við værum öll sem eitt fús til þess að breyta orðræðunni . En slíkar aðgerðir höfum við ekki séð og ég lít því á það sem skyldu okkar að hafa hátt og láta vita af því hvernig komið er fyrir heilbrigðiskerfinu okkar . Skylda okkar lækna liggur nefnilega í þjónustu við sjúklinga okkar – og það eru jú fyrst og fremst sjúklingarnir sem ástandið bitnar á , þótt við heilbrigðisstarfsmenn finnum fyrir því einnig þegar við horfum á eftir hverjum frábærum kollega á fætur öðrum velja sér annan starfsvettvang en Landspítala vegna óviðunandi og stundum bókstaflega hættulegra vinnuaðstæðna . Starfsmenn Landspítala og heilbrigðiskerfisins alls berjast á hverjum degi fyrir því að geta veitt sjúklingum sínum bestu heilbrigðisþjónustu sem völ er á , undir mjög erfiðum kringumstæðum sem ekki sér fyrir endann á . Við erum oftar en ekki lengur í vinnunni því vinnuálagið er meira en svo að hægt sé að ljúka öllum verkefnum dagsins á 8 klukkustundum . Sá umframtími er oft launalaus . Þannig tökum við tíma frá fjölskyldum okkar og ástvinum til að sinna sjúklingum okkar – en við gerum það með glöðu geði , því við sórum jú eið . Við komum heim uppgefin eftir langa og erfiða daga , við gefum af okkur allan daginn til sjúklinga og samstarfsfólks en þegar heim er komið er oft lítil orka eftir til að verja tíma með mökum okkar og börnum . Samt mætum við í vinnuna næsta morgun með bros á vör , ekki fyrir okkur eða fyrir spítalann heldur fyrir sjúklingana okkar – þangað til loks kemur að því að við getum ekki meir . Því læknar eru líka manneskjur . Það er undarleg tilfinning að berjast til síðasta blóðdropa í þágu sjúklinga sinna á hverjum degi en heyra síðan frá þeim embættismönnum sem ættu að vera að hjálpa okkur að bjarga heilbrigðiskerfinu , að þetta sé í raun ekki svo slæmt – og að ráðherra geti ekki staðið með okkur í baráttunni nema við þegjum .