Fyrstu grísku heimspekingarnir reyndu vissulega að skilja það sem gerist í náttúrunni . Þetta var sú tegund skýringa sem þótti fullnægjandi áður en rökhyggjuhefðin innleiddi ný skýringaviðmið . Ég hygg að nýjungin sem fyrstu grísku heimspekingarnir innleiddu hafi verið þessi í grófum dráttum : Þeir byrjuðu að rökræða þessi mál . En hið síðara og aðalatriðið er þetta : Grísku heimspekingarnir fundu upp nýja hefð – þá hefð að tileinka sér gagnrýna afstöðu til goðsagna , þá hefð að rökræða þær , þá hefð að segja ekki einungis goðsögn heldur einnig að áheyrandinn dragi hana í efa . Og annar heimspekingur gat svarað : „ Já , það get ég . “ Okkur langar í raun og veru að vita meira um málið . Ákveðin saga var látin ganga . Hún var , að ég tel , eitthvað nýtt og hún er enn það sem er í grundvallaratriðum mikilvægt við vísindahefðina . En hvers vegna eru þær ólíkar ? Maðurinn sem einhver goðsögn var látin ganga til , ásamt hinni þöglu en hefðbundnu beiðni : „ Hvað hefurðu að segja um hana ? Útfrá þessu sjónarmiði ætti ekki að telja vöxt vísindakenninganna vera árangur af samsafni eða samsöfnun athugana ; þvert á móti ætti að telja athuganirnar og samsöfnun þeirra vera árangur af vexti vísindakenninganna . Ég held samt að við ættum að hafa það alveg á hreinu að hvað uppruna þeirra varðar verða þær eftir sem áður goðsagnir eða tilbúningur rétt eins og hinar . Próf fara sumpart fram með athugun og athugun er því mjög mikilvæg , en hlutverk hennar er ekki að búa til kenningar . En jafnvel þótt þið gangið um til æviloka með minnisbók í hendi og skrifið niður allt sem þið athugið og ef þið að lokum arfleiðið Konunglega félagið að þessari mikilvægu minnisbók , og biðjið það að gera úr henni vísindi , þá kynni Konunglega félagið að varðveita hana sem eitthvað forvitnilegt en örugglega ekki sem uppsprettu þekkingar . Með öðrum orðum velji maður athuganir sínar með vísindaleg vandamál í huga og hina almennu stöðu vísindanna eins og hún birtist þá stundina kann vel að vera að maður geti lagt eitthvað til vísindanna . En honum er vel ráðlagt ef kennarinn segir : „ Reyndu að kynna þér hvað menn eru að ræða nú á dögum í vísindunum . Það er mjög einfalt og afgerandi atriði en engu að síður atriði sem rökhyggjumenn gera sér oft ekki nægilega grein fyrir : að við getum ekki byrjað frá grunni , að við verðum að notfæra okkur það sem fyrirrennarar okkar hafa gert í vísindum . Við vitum ekki hvar eða hvernig skuli byrja greininguna á þessum heimi . Hann gagnast okkur sem einhvers konar net , sem hnitakerfi sem við getum vísað hinum ýmsu margslungnu fyrirbærum þessa heims til . Eftir því sem fleiri og fleiri bækur safnast því meiri og meiri þekking safnast . En því er eimitt öfugt farið . Það þarf því tvær byrjanir fyrir vísindin : nýjar goðsagnir og nýja hefð til að breyta þeim á gagnrýninn hátt . Ef þessar hefðir væru eyðilagðar væri ekki einu sinni hægt að byrja að safna ; tækið til þess skorti . 1 . Þegar styttra er á milli hlutanna er betra að bera þá saman og auðveldara að rekja tengslin frá frumforsendum til lokaniðurstöðu . Það er ólán hans að geta ekki skírskotað til fólksins sem í öllum málefnum sem snerta almenna skynsemi og málsnilld er talið svo óskeikull dómstóll . Að öðru leyti er einungis drepið á einstaka kafla sem mér virtust forvitnilegir og merkilegir . Þeir láta sér nægja að sýna almenna skynsemi mannkynsins í sem skærustu ljósi og með sem bestri hugsun og orðalagi án þess að setja sífellt fram samfellda röð staðhæfinga eða gera úr hinum ýmsu sannindum regluleg vísindi . Og þótt við getum aldrei komist að hinum endanlegu lögmálum þá er það ánægjuefni að fara eins langt og hæfileikar okkar leyfa . Eina markmið rökfræði er að útskýra lögmál og aðgerðir rökleiðsluhæfileika okkar og eðli hugmyndaokkar ; siðfræði og gagnrýni gaumgæfa hneigðir [ tastes ] okkar og viðhorf [ sentiments ] ; og stjórnmál fjalla um menn sem samfélagsverur og háða hver öðrum . 3 Höfundur Ritgerðar um manneðlið virðist hafa vitað um þennan galla hjá þessum heimspekingum og hefur leitast við að bæta úr honum eftir fremsta megni . Hann kallar skynjun [ perception ] hvaðeina sem getur verið til staðar í huganum hvort sem við notum skilningarvitin eða erum í geðshræringu eða beitum hugsun og íhugun . Frumskynjanir eru því hinar fjörlegu og sterku skynjanir okkar ; hugmyndir eru hinar daufari og veikari . Ég er sannfærður um að hver sem skoðaði málið í þessu ljósi ætti auðvelt með að sætta alla aðila . Þess vegna getur hann alltaf , hvar sem einhver hugmynd er óljós , leitað til frumskynjunarinnar sem hlýtur að gera hana skýra og nákvæma . Það er augljóst að allar rökleiðslur um staðreyndir byggjast á sambandi orsakar og afleiðingar og að við getum aldrei ályktað um tilvist eins hlutar af öðrum nema þeir séu tengdir saman , annaðhvort óbeint eða beint . Þetta er eins fullkomið dæmi um samband orsakar og afleiðingar og nokkurt annað sem við þekkjum , annaðhvort með skynhrifum eða íhugun . En þetta er ekki allt . Fyrri kúlan er á hreyfingu , snertir þá síðari , og hún fer strax á hreyfingu . Hugsum okkur að ég sjái kúlu hreyfast í beina línu í átt til annarrar . Ef við getum útskýrt ályktunina út frá árekstri tveggja kúlna þá munum við geta gert grein fyrir þessari aðgerð hugans í öllum tilvikum . En hvar sem rökleiðslusönnun á sér stað er hið gagnstæða ómögulegt og felur í sér mótsögn . Hefði hann séð nægilegan fjölda dæma af þessu tæi , hvenær sem hann sá aðra kúluna hreyfast í átt til hinnar , þá hefði hann alltaf ályktað hiklaust að hin síðarnefnda mundi öðlast hreyfingu . Það er augljóst að Adam , þrátt fyrir alla sína þekkingu , hefði aldrei getað sannaðmeð rökleiðslu að gangur náttúrunnar hlyti að haldast óbreyttur og að framtíðin hlyti að verða í samræmi við fortíðina . Þetta samræmi er staðreynd og ef verður að sanna það þá er ekki um neina sönnun að ræða nema út frá reynslu . Og jafnvel eftir að ég hef haft reynslu af mörgum endurteknum afleiðingum af þessu tæi þá er engin röksemdafærsla sem fær mig til að gera ráð fyrir að afleiðingin verði í samræmi við reynslu fortíðar . Hann einn fær hugann , í öllum tilvikum , til að gera ráð fyrir að framtíðin verði í samræmi við fortíðina . Geri ég ekkert annað en hugsamér hreyfingu kúlunnar ? Og hvernig er hún frábrugðin einberri hugsun [ conception ] um eitthvað ? Til að skýra þetta eru aðeins tvær tilgátur . Við hugsum okkur hann eins og hann gæti verið til þótt við trúum ekki að hann sé til . Og þegar við trúum því getum við ekki gert neitt meira . Hann hugsar sér ekki aðeins þessa hreyfingu heldur kennir einhvers sem er ólíkt draumórum ímyndunaraflsins í hugsuninni um hana . Við getum ekki gefið neina röklega ástæðu fyrir því að teygja inn í framtíðina reynslu okkar í fortíðinni , heldur ræðst það að öllu leyti af vana þegar við hugsum okkur að afleiðingu leiði af venjulegri orsök hennar . Höfundur okkar útskýrir síðan háttinn eða tilfinninguna sem gerir trú frábrugðna sundurlausri hugsun . Skáldskapur , þrátt fyrir alla sína list , getur aldrei valdið geðshræringu eins og hún er í raunverulegu lífi . Ég hef einnig sleppt mörgum röksemdum sem hann tilfærir til að sanna að trú sé einungis fólgin í sérstakri tilfinningu eða afstöðu . Í hinu síðara getur verið að hún stöðvist . En sama rökleiðsla nær til aðgerða hugans . Hún tengir samt enga nýja hugmynd við hana . En auk þessara atriða er venjulega talið að það séu nauðsynleg tengsl milli orsakar og afleiðingar og að orsökin búi yfir einhverju sem við köllum afl , kraft eða orku . Hugir okkar veita okkur enga frekari hugmynd um orku en efnið gerir . Það nægir ef ég get fengið hina lærðu til að skilja að hér er um nokkurn vanda að ræða og að hver sem leysir vandann verður að segja eitthvað nýtt og óvenjulegt – eins nýtt og vandinn sjálfur er . Höfundur okkar leggur áherslu á nokkur önnur efahyggjuleg efni , og ályktar yfirleitt að við tökum mark á hæfileikum okkar og beitum rökvitinu einungis vegna þess að við komumst ekki hjá því . Descartes hélt því fram að hugsun væri innsta eðli hugans , ekki þessi eða hin hugsunin heldur hugsun yfirleitt . Við þekkjum ekkert nema einstaka eiginleika og skynjanir . Rök hans má útskýra á þessa leið . Auk þess byggist hann á tilgátunni um endanlegan deilanleika og getur því aldrei látið í té ályktun gegn honum . En þetta fer í hring . En slíkur mælikvarði leyfir enga nákvæmni og getur aldrei látið í té niðurstöðu gagnstæða ímyndunaraflinu og skilningarvitunum . Höfundurinn byrjar á stolti og blygðun . Þar sem ekki væri hægt að gera þessar spurningar , enda þótt forvitnilegar séu , skiljanlegar án þess að skrifa langt mál sleppum við þeim hér . … „ Hvaðeina sem er því að þessu leyti sambærilegt við efnið hlýtur að teljast nauðsynlegt . Séu ekki allar athafnir stöðugt samfara viðeigandi hvötum þeirra þá er þessi óvissa ekkert meiri en sjá má dag hvern í gerningum efnisins þar sem afleiðingin er oft breytileg og óviss vegna blöndunar og óvissu um orsakirnar . Höfundur okkar heldur því fram að þessi rökfærsla setji alla deiluna í nýtt samhengi með því að koma með nýja skilgreiningu á nauðsyn . Ímyndunaraflið hefur mikið vald yfir hugmyndum okkar , og það eru engar innbyrðis ólíkar hugmyndir sem það getur ekki aðskilið og tengt saman og sett inn í allar tegundir skáldskapar . Það verður auðvelt að hugsa sér hve geysilega þýðingu þessi lögmál hljóta að hafa í vísindunum um mannlegt eðli ef við hugleiðum að hvað hugann varðar eru þau einu tengslin sem halda pörtum heimsins saman eða tengja okkur við manneskju eða hlut utan við okkur sjálf . Ritgerðin kom fyrst út í þremur bókum eða bindum : „ Um skilningsgáfuna “ ( Of the Understanding ) og „ Um tilfinningalífið “ ( Of the Passions ) 1739 og „ Um siðferði og siðfræði “ ( Of Morals ) 1740. 3 . Enskumælandi heimspekingar hafa skrifað talsvert um hann á síðustu áratugum .