Það var samahversu tryllt náttúruöflin gerðust , alltaf náði hann landi . Gústi ólst að mestu upp í Hnífsdal og á Ísafirði en bjó lengstum á Siglufirði eða í rúma hálfa öld , var þar með lögheimili frá 1929 til dánardags 12. mars 1985 . Áður en hann flutti þangað var hann búinn að vera í millilandasiglingum , fara m.a. til Afríku , Asíu og Suður-Ameríku , e.t.v . Ástralíu segja heimildarmenn , og kynnast neyðinni sem fyrir augu bar víða . Þetta mótaði hann fyrir lífstíð og gerði að mannvininum , sem heimurinn fékk að kynnast upp frá því . Gústi var kjarnyrtur , bölvaði út í eitt og ragnaði en betra hjarta var ekki til . Hann studdi fátæk börn úti í heimi til námsog gaf til þess nánast allt sem hann aflaði á litlu trillunni sinni , frá 1949 og þar til hún var búin á því , um 30 árum síðar . Á einum stað í bókinni er eftirfarandi texta að finna : Ef ekki var um það að ræða að geta notast við seglbúnaðinn , t.d. í hvítalogni , lagðist Gústi oftar en ekki á árar til að komasér á miðin og jafnvel þannig heim líka . „ Af hverju ertu alltaf róandi , Gústi ? “ var hann spurður einhvern tíma . „ Það er ódýrara , “ var svarið . Ólafur Guðmundsson : „ Að hugsa sér , orðinn þetta fullorðinn maður og róandi stanslaust . Hann reri og reri og reri . Þetta var þungur bátur . “ Kristinn Konráðsson , fyrrverandi sjómaður , bætir við : „ Að taka hann héðan frá bryggjunni og róa út á Nes [...] Það var bara verst að hafa hann af stað . Svo eftir að hann var kominn á skriðinn , þá var allt í lagi , “ sagði Gústi . Og bróðir hans , Sigurður Konráðsson , fyrrverandi sjómaður og húsa - og bátasmiður , segir : „ Þetta var járnkarl . Það er bara eitt orð yfir það . “ „ Þetta var náttúrulega alveg hörkumaður eins og allir Vestfirðingar , “ tekur Sveinn Björnsson undir , „ þetta var aliðupp þarna við sjóinn . Það er eins og ég segi , það þurfti tvo venjulega menn á móti einum Vestfirðingi , þegar þeir voru upp ásitt besta . Karlinn hefur verið duglegur og góður sjómaður . “ Gústi minnti óneitanlega töluvert á aðra kempu og þjóðsagnapersónu , Símon á Dynjanda , langafa sinn í móðurætt , sem fór ungur utan , dvaldi í Höfn og víðar samfleytt í 15 ár , nam siglingafræði bæði í Danmörku og Þýskalandi , að sagt er , tókþar skipstjórapróf með bestu einkunn og mun hafa verið fyrsti íslenski skipstjórinn á vestfirskum þilskipum og jafnframt fyrsturÍslendinga sem vitað er um með vissu til að stýra fleyi á milli landa á seinni öldum . Gils Guðmundsson ritar í Skútuöldinni , eftirfarandi : „ Í gömlum bréfabókum tilheyrandi Neðstakaupstaðnum á Ísafirði er oftar en einu sinni talað um , að Símon skipstjóri hafi komiðmeð bréf til Kaupmannahafnar eða sé beðinn fyrir þau til Íslands . Virðist hann hafa siglt eina ferð á ári hverju um nokkurt skeið , og þá jafnan að haustinu . Kemur fyrir , að hann er ekki ferðbúinn frá Kaupmannahöfn fyrr en í októbermánuði og hefur þá hin litla fleyta hans orðið að kljúfa haustsjóana heim til Íslands [...] . “ Símon var kjarkmaður með afbrigðum , skapmikill , rammur að afli , annálaður sjósóknari og brást naumast veiði . „ Vel þótti hanníþróttum búinn , og var einkum til þess tekið hvílíkur selaskutlari hann var . Er um hann sögð sú saga , að einhverju sinnivar hann á selveiðum og hitti fyrir menn í sömu erindum . Spurðu hvorir aðra eftir afla og öðrum tíðindum og var spölur á millibátanna . Allt í einu snarast Símon upp af þóttu sinni og grípur skutulinn . Í sömu andrá heyra aðkomumenn skutulinn þjóta yfirhöfði sér og sjá hann nema staðar í sel , sem stungið hafði upp trjónunni handan báts þeirra . Slík voru handtök Símonar í flestumgreinum . Símon var lengi skipstjóri og þótti æ því meiri maður sem hann lifði lengur [...] . Er mikið skipstjóra - og sægarpakynkomið af Símoni á Dynjanda . Ein saga af Gústa kemur hér til enn frekara sannindamerkis . Hún er á þá leið , að einhvern tíma í kolbrjáluðu veðri fylltiSigurvin í höfninni og maraði hann þar í hálfu kafi . Þetta var í myrkasta skammdeginu og úti hörkufrost . Gústi , hafandi séð þetta , rauk niður á bryggju og stökk þaðan ofan í og fór að ausa , með sjóinn upp á læri , til að reyna að bjarga málum . Ólafur og PéturGuðmundssynir og einhverjir fleiri sáu hvað var að gerast og þutu líka til aðstoðar . Þegar búið var að tæma fleyið löngu síðarog koma því í betra skjól , verður eigandanum , rennandi blautum eftir volkið , að orði : „ Nú held ég að mér fari að verðakalt . “ Já , Gústa kippti án nokkurs vafa í kynið . Sigurður vann að gerð þessarar sjöundu og nýjustu ritsmíðar sinnar í næstum 20 ár og leitaði víða fanga , skrifaðist m.a. ávið fjölda manns erlendis . Bókin , sem er um 480 blaðsíður að stærð , er byggð á rúmlega 550 heimildum , jafnt munnlegum sem rituðum / prentuðum . Bókin hefur allan desembermánuð verið á Topp 10 á Bóksölulista Félagsíslenskra bókaútgefenda yfir mest seldu ævisögurnar , oftast í fjórða sæti .