„ Haustið 2004 koma bankarnir inn á íbúðalánamarkaðinn og smátt og smátt skýtur hugmyndin um alþjóðlega fjármálamiðstöð á Íslandi rótum . Forystumenn banka og herra Ólafur Ragnar Grímsson , þá forseti Íslands , töluðu upp miklar væntingar í þessa veru . Taldi forsetinn einstaka eiginleika íslensku þjóðarinnar skapa henni mikil sóknarfæri í fjármálastarfsemi . Með bankahruninu 2008 urðu viðmiðaskipti í væntingum . Ólafur Ragnar ræddi í Icesave-deilunni um hólmgöngu alþýðu gegn fjármálaöflunum og horft var til ríkisvaldsins um aðgerðir , ekki síst til að bregðast við skuldavanda heimila , “ skrifar Baldur Arnarson , blaðamaður á Mogganum í fylgiblaðið Tímamót . Þarna tapaði Íbúðalánasjóður tvö hundruð , eða jafnvel þrjú hundruð , milljörðum . Alþingi hafi ekki þekkingu til að girða fyrir „ fall “ Íbúðalánasjóðs . „ Þegar aðgerðir létu á sér standa birtist það í falli væntingavísitölunnar haustið 2010 en þá mótmæltu þúsundir Íslendinga meintu aðgerðaleysi ríkisstjórnarinnar í þessum efnum , “ skrifar Baldur Arnarson .