En ástæðan er einföld : mismunandi aðferðafræði . Og ástæðan er að mismunandi viðhorf okkar hagfræðinga , post-Keynesian sem annarra , varðandi hvernig hagkerfið virkar leiða okkur til mismunandi niðurstaðna : forsendur um virkni efnahagslegra stærða eru mismunandi – og þessar forsendur skipta máli . Þetta á aftur að styrkja peningamálastefnuna . Peningar eru t.d. aldrei álitnir hlutlausir , hvorki til skamms né langs tíma , í post-Keynesian hagfræði . Nálgun nýklassískra hagfræðinga er því ekki eins tæmandi og nálgun post-Keynesian hagfræðinga . Með pólítíska sögu síðasta áratugar eða svo í huga skil ég fólk vel sem þrykkir popúlismalímmiðanum á hvern þann sem talar um afnám verðtryggingar á lánum til einstaklinga ( ég tönnlast á þessu því ég vil hafa þetta skýrt : öfugt við tilfelli einstaklinga ætti að stórauka útgáfu verðtryggra ríkisskuldabréfa ) . En persónulega hef ég engan hag af því að verðtryggingu á lánum til heimila sé hætt : ég bý erlendis , hyggst ekki flytja til Íslands í fyrirsjáanlegri framtíð , verðtryggða námslánið mitt mun vera verðtryggt áfram og ég hef engan áhuga á frama í pólítík . Ég finn mig einfaldlega knúinn til að benda á , samkvæmt minni post-Keynesian aðferðafræði , eins augljósan hlut og að verðtrygging á lánum til einstaklinga hafi þau efnahagslegu áhrif sem ég lista hér að ofan . Ég treysti svo hinum almenna lesenda sem ekki er blindaður af forsendum nýklassískrar hagfræði til að geta dæmt um það sjálfur hvort greiðsluflæði af lánum skipti máli eða ekki . Höfundur er doktor í hagfræði . Kjarninn er vettvangur umræðu og á nýliðnu ári voru 539 skoðanagreinar birtar , stærstur hluti þeirra aðsendar greinar . Okkar tryggð er aðeins við lesendur . Við erum skuldbundin ykkur og værum þakklát ef þið vilduð vera með í að gera Kjarnann enn sterkari .