Ólafur Þ. Harðarson stjórnmálafræðiprófessor lýsir í inngangi helstu afrekum Jóns Baldvins á stjórnmálaferlinum og leggur mesta áherslu á þátt hans í samningagerð og endanlegri aðild Íslands að Evrópska efnahagssvæðinu ( EES ) , sem og einstakt framlag hans til sjálfstæðisbaráttu Eystrasaltsríkjanna þegar Sovétríkin voru að liðast í sundur um og upp úr 1990 . Bæði voru mikil framfaraskref á þeim tíma . Sérstakur styrkleiki hans er að setja þróunina á Íslandi í samhengi alþjóðaþróunar stjórnmála og kapítalisma . Auglýsing Jón Baldvin og Alþýðuflokkurinn töldu að aukin markaðsvæðing og samkeppni væri farsæl leið til að vinna gegn þessu og nútímavæða atvinnulífið og pólitíkina . Þaðan er sprottinn áhugi hans á að tengja Ísland betur við þróunina í Evrópusambandinu . Nýrri áherslur : norræna líkanið gegn nýfrjálshyggjunni Jón Baldvin hefur sjálfur sagt að vera hans sem sendiherra í Bandaríkjunum um árabil ( 1998 til 2002 ) hafi breytt viðhorfi hans til Bandaríkjanna , nýfrjálshyggjunnar og norræna velferðarríkisins . Frá þeim tíma hefur gagnrýni hans á meinsemdir nýfrjálshyggjunnar ( „ Washington vizkunnar ” ) , sem öðru fremur mótaði alþjóðavæðinguna á síðustu áratugum , orðið sífellt beittari allt til þessa dags . Jón Baldvin færir ýmis pragmatísk rök gegn aðild á næstunni , svo sem óleyst vandamál við skipulag og útfærslu Evrópusambandsins og ófullnægjandi grundvöll evrunnar . Hins vegar er að finna í gagnrýni hans á nýfrjálshyggjuna í alþjóðavæðingunni enn dýpri ástæður til að hafna aðild að ESB að óbreyttu . Það liggur í göllum alþjóðavæðingarinnar , sem eiga einnig við ESB , ( sjá til dæmis tvo kafla um gallana við Evrópusambandið á bls. 315 til 331 ) . Jafnaðarmenn ættu að skoða þessi þróunareinkenni í samhengi , þar með talið í löndum Evrópusambandsins . Alþjóðavæðing óheftra markaðshátta ( í anda nýfrjálshyggju-hagfræðinnar ) er meingölluð . Jón Baldvin ræðir þetta í bókinni og tekun undir það að hluta en bætir við öðrum hugsanlegum hlutaskýringum . Allt er það áhugaverð umræða . Þar með eru þeir oft óbeint orðnir stuðningsmenn nýfrjálshyggju-hagfræðinnar og fjármagnsfrelsisins sem alþjóðavæðingunni fylgir – jafnvel þó þeir samhliða tali fyrir auknum jöfnuði . Þá höfum við hreinlega brugðist skyldum okkar og ætlunar verki . ” ( bls. 16 - 17 ) . Er það ekki einmitt gölluð alþjóðavæðingin sem er að skila þessu ? Óheft alþjóðavæðing á forsendum frjálshyggjuhagfræða gengur gegn hagsmunum almennings en þjónar fámennri yfirstétt einstaklega vel . Þess vegna er alþjóðavæðingin að óbreyttu illa samrýmanleg jafnaðarstefnu í vestrænum samfélögum . Það hefur gildi út af fyrir sig . Vel hefði þó mátt fækka greinum umtalsvert og fá þar með mun skarpari og hnitmiðaðri bók . Ég mæli þó eindregið með þessari bók Jóns Baldvins fyrir áhugafólk um framgang jafnaðarstefnu í nútímanum og erindi hennar í stjórnmálum framtíðarinnar . Höfundur er prófessor við Háskóla Íslands og sérfræðingur hjá Eflingu-stéttarfélagi í hlutastarfi . Kjarninn er vettvangur umræðu og á nýliðnu ári voru 539 skoðanagreinar birtar , stærstur hluti þeirra aðsendar greinar . Okkar tryggð er aðeins við lesendur . Við erum skuldbundin ykkur og værum þakklát ef þið vilduð vera með í að gera Kjarnann enn sterkari .