Eintökin sem Tunglútgáfan gefur út eru meira en lítið fágæt því hver bók er aðeins gefin út í 69 eintökum og eingöngu seld í útgáfuhófi sem fram fer undir fullu tungli . Spennustöðin fór því ef til vill ekki hátt en hlaut lof þeirra sem lásu og hana er hægt að nálgast á öllum betri bókasöfnum bæjarins . Hugtakið skáldsaga verður yfirleitt flókið í meðförum Hermanns . Sem dæmi má nefna smásagnasafnið Níu þjófalykla , sem reyndist skáldsaga í dulargervi , og önnur verk sem hefur ýmist verið lýst með hugtökum á borð við „ hugmyndatryllir “ eða borið undirtitla eins og „ stílabók “ eða „ skáldfræðirit “ . Hermann er þar að auki einn helsti fulltrúi hinnar póstmódernísku sjálfsögu ( e. metafiction ) á Íslandi . Hugtakið á við sögur sem lýsa tilurð sinni , vísa stöðugt í sjálfar sig og birta um leið hugleiðingar um skrif , frásagnir og skáldskap almennt . Sjálft frásagnarformið er höfundi hugleikið og hann gerir markvisst tilraunir með það og miðlar þar að auki tilraunum sínum til lesandans . Verk Hermanns eru því verk á mörkum skilgreininga og einkennast ýmist af fléttu skáldskapar og veruleika eða skáldskapar og fræða . Það á ennig við um Leiðina út í heim . Hún er öðrum þræði umritun á barnasögunni sem allir lesendur þekkja , Palli var einn í heiminum . Jafnframt hefur frásögnin að geyma vangaveltur sögumannsins um ritun sögunnar og þau viðfangsefni sem barnasagan tæpir á og vísar til , en fjallar ekki beint um . Saga Hermanns fylgir atburðarás barnasögunnar nokkuð vel . Við fylgjumst með Palla ganga á grasinu einmitt þar sem ekki má ganga , keyra strætisvagn og elda sér hafragraut á hóteli . En hinn raunsæislegi frásagnarmáti , sem við þekkjum úr barnasögunni , víkur fyrir annarlegum veruleika Palla í Leiðinni sem birtist lesendum sem hálfgerður draumveruleiki . Lesendur vita ekki alltaf hvort Palli í Leiðinni er vakandi eða sofandi en sá óljósi þáttur er ef til vill úrvinnsla höfundar á heldur billegum endalokum barnasögunnar þar sem Palli vaknar og sérkennilegar aðstæðurnar eru afgreiddar með heldur einfaldri töfralausn ; sem draumur . Stíll sögunnar , og þá sérstaklega í upphafi , er lágstemmdur . Að sama skapi skynjar lesandinn að mikið kraumar undir yfirborðinu og bíður eftir að brjóta sér leið upp á textaflötinn . Að því leyti minnir upphaf Leiðarinnar út í heim á hið sígilda verk Albert Camus , Útlendinginn . Síðar taka að birtast beinar vísanir í verk Camus , til dæmis í söguna um Sísifos , sem kemur reyndar oft við sögu í verkum Hermanns , sem og beinar vísanir og vangaveltur um tilvistarstefnuna . Lesendur barnasögunnar um Palla sem var einn í heiminum leiða ef til vill ekki hugann að tilvistarlegum aukamerkingum frásagnarinnar . Þegar betur er að gáð , og með umritun Hermanns á sögunni , er ljóst að hér er ekki aðeins um að ræða tilraun til að gera saklausa barnasögu að tilvistarlegu verki heldur draga fram og skerpa á hugmyndum sem liggja upprunalegu sögunni til grundvallar . Þetta má til að mynda sjá í eftirfarandi textabroti : Haldi fram sem horfir verður hann laus undan allri þeirri þrúgandi ábyrgð sem því fylgir að eiga hlutdeild í samfélagi og persónuleg ábyrgð hans um leið meiri en nokkru sinni fyrr . Hann veltir fyrir sér hvort hann eigi ekki að skammast sín fyrir að kætast yfir mannleysinu og einsemd sinni . Er fögnuður hans andfélagslegur og óheimill ? ( bls. 18 ) Eins og á oft við um sögur ætlaðar börnum lýsir barnasagan þroska aðalpersónunnar og í lokin gerir Palli sér grein fyrir mikilvægi „ annarra “ í heiminum . Leiðin út í heim tæpir einnig á svipuðum stefjum en flækir þau um leið . Á köflum telur lesandinn sig fylgja eftir dæmigerðri andhetju í anda tilvistarstefnulegs skáldskapar og vera staddur í svokallaðri andþroskasögu þar sem hinu sígilda mótífi þroskasögunnar er snúið á haus . En endalokin og stöðug leit Palla í Leiðinni að öðrum persónum og manneskjum koma í veg fyrir að hún verði afgreidd á einfaldan hátt sem annaðhvort eða saga . Þetta kemur skýrt fram þegar lesandi ber titil Hermanns við titil barnasögunnar og veltir fyrir sér hvernig titlarnir kallast á . Titill barnasögunnar er gagnsær og lýsir þeim aðstæðum sem frásögnin birtir nokkuð afdráttarlaust . Hins vegar , og þrátt fyrir að titillinn Leiðin út í heim virðist gefa til kynna stefnu sem teygir sig í átt að þroskasögu , verður sú hugmynd sífellt flóknari eftir því sem líður á lesturinn . Vangaveltur sögumannsins í Leiðinni draga einnig athygli lesandans að stöðu skáldskaparins í samtímanum og að samkeppni hinnar prentuðu skáldsögu við aðra miðla . Til dæmis netmiðla sem allir lesendur geta nálgast , eigi þeir tölvu og hafi þeir nettengingu , og svalar látlausri nýjungagirni og forvitni þeirra með óþrjótandi uppsprettu af dægurefni á öllum tímum sólarhringsins . Þær aðstæður benda til þess að prentuð skáldverk í nútímanum verði að mæta ákveðnum kröfum sem birtist meðal annars í áherslunni á áþreifanleika þeirra sem hluta . Höfundur Leiðarinnar er meðvitaður um þær áherslur því bókin er einkar fallega hönnuð og eigulegur prentgripur . En að sama skapi birtist einnig krafan um breyttar áherslur í frásagnaraðferð skáldsagna sem höfundur veltir fyrir sér með írónískum hætti : Jæja , nú þarf að gerast eitthvað allt annað . Þannig eru bækur . Það þarf að kaflaskipta þeim þannig að lesandinn nenni að lesa þær . Þær þurfa að vera í litlum flekum fyrir fimm ára börn , þau eru besta viðmiðið . Sífellt kemur eitthvað nýtt og nýtt . Svo kemur eitthvað annað . Leiðinn fær yfirhöndina og heimtar enn aðra nýjung . ( bls. 75 ) Leiðin út í heim er forvitnileg viðbót í tilraunaflóru rithöfundarins Hermanns Stefánssonar . Þá er sagan til þess fallin að hafa áhrif á viðhorf lesenda til skáldskapar , en þeir gætu tekið að velta fyrir sér aukamerkingum og skírskotunum annarra barnasagna sem þeir lásu í æsku .