Innkaupastjóri á GrettisgötuÉg er orðinn gamall og latur . Þegar kunningjarnir hitta mig á förnum vegi , til dæmis hérna á Grettisgötunni eða niðri á Laugavegi , spyrja þeir gjarnan , hvað ég geri núna . ,, Ég er innkaupastjóri , svara ég um hæl og er talsvert drjúgur með mig . ,, Nú , segja þeir undrandi á svip og forvitnir . ,, Hjá hverjum ertu innkaupastjóri ? ,, Hjá konunni , segi ég . Þá dettur af þeim andlitið . Með þessum orðum tók dr. Kristinn Guðmundsson , fyrrum utanríkisráðherra og ambassador , á móti mér , er ég heimsótti hann í fyrsta sinn . Erindið var að ræða við hann þá hugmynd , að við settum saman bók um ævi hans . Þetta var skömmu eftir hádegi á laugardegi í byrjun októbermánaðar . Bjart var yfir höfuðborginni , snjóföl á jörðu , heiðríkur himinn og dauf vetrarsól . Ferskur andblær fyllti vit mín á leiðinni , og eftirvænting lá í loftinu . Og nú stóð hann þarna fyrir framan mig , hár í vexti og þrekinn , silfurhærður og svipurinn í senn góðlegur og glettinn . Sannleikurinn er sá , að ég geri ekkert núorðið , sagði hann , þegar við vorum setztir í stofu á heimili hans að Grettisgötu 96 . Það er helzt að ég rölti í búðir fyrir konuna , enda er ég orðinn sjötíu og sex ára .