Varla má annað segja en að stærðfræðin hafi sitt eigið tungumál ; það hversu ríkulega má á því tjá sig fer eftir kunnáttu og getu hvers sem á í hlut . Því verða þær til utan þess efnislega veruleika sem málið þróast að jafnaði við , þar sem atburðir fela gjarnan í sér tímaröð og þannig að einn hlutur verkar á annan . Þegar margföldun kemur fyrir er ekki hægt að skipta þáttunum upp eftir skýrum hlutbundnum línum . Deiling er á hinn bóginn ekki víxlin svo ruglingi getur valdið að nota rangar forsetningar . Jafnskiljanlegt væri að deila tveimur í þrjá hluta en ef nefnari er óheil tala , svo sem $ 0,2$ eða $ \ pi $ , hljómaði slíkt orðalag undarlega . Ef til vill má hugsa sem svo að deiling sé svipuð og að skera með hníf , nefnaranum , í einhvers konar köku , það er teljarann . Að lokum er rétt að taka fram að óþjált getur þótt að lesa stærðfræðitexta með málfræðilega heildstæðum hætti og skemmra orðalag er oft notað , svo sem : „ Einn plús tveir deilt með þremur samasem einn komma sex sex sex sex ... “ Þá er þó rétt að halda til haga merkingarlegum mun á því að deilt sé í tölu annars vegar og með henni hins vegar , svo ekki valdi ruglingi . Steinunn Kristjánsdóttir er prófessor í fornleifafræði við Sagnfræði - og heimspekideild Háskóla Íslands . Helstu rannsóknasvið hennar eru miðaldafornleifafræði , norræn fornleifafræði , kirkjusaga , klausturfornleifafræði , kynjafornleifafræði , þróun húsagerða og miðlun vísindalegrar þekkingar .