Ég var svo lengi á þessum stað , pirruð og skammaðist mín fyrir sjálfa mig , “ segir Ásdís Ósk sem er ekkert að fara í kringum hlutina . „ Ég fór að þyngjast og ég sannfærði sjálfa mig um að ég gæti bara ekki grennst . Oft þurfti að tipla á tánum í kringum mig . Mér fannst ég bara vera fórnarlamb samfélagsins : Ég var of feit af því að ég var með lélega brennslu , ég hreyfði mig ekki af því að ég gat ekki hlaupið eða lyft lóðum , ég vann svo mikið að ég hafði ekki tíma , ég lét allt fara í taugarnar á mér og mér fannst ég ekki bera neina enga ábyrgð á því að ég hafði þyngst svona . Allt í einu eru buxurnar orðnar pínu þröngar og næst þegar þú kaupir þér buxur tekurðu númeri stærra og svona heldur vítahringurinn áfram . Ég hef ekki tölu á þeim skiptum þar sem ég fékk ekki einu sinni að máta föt því afgreiðslufólkið sagði einfaldlega að þau pössuðu ekki á mig , “ segir hún . Var búin að prófa allar megranir heimsins Ásdís prófaði nánast alla matarkúra sem til voru og endalaus átaksnámskeið . Þá hófst versta sjálfsniðurrifið . „ Af hverju er ég svona mikill aumingi ? “ Þetta gerðist í hvert skipti og ég þyngdist enn hraðar þegar svona stóð á . Hvað væri að mér líffræðilega . Ég leitaði um allt að réttlætingu . En ég var bara ekki tilbúin og hjakkaði áfram í sama farinu . Ég var seinna stödd á fyrirlestri erlendis hjá manni að nafni David Goggins þegar hann sagði þessa setningu : „ Ef ég læsi ævisögu þína , myndi það hafa áhrif á mig ? “ 2 kg á ári í 10 ár í viðbót væru 20 kg . Í fyrsta skipti á ævinni fékk ég nóg , ég vildi ekki halda áfram að skrifa þessa sögu . Ég hef oft verið spurð hvers vegna ég tengdi svona vel við Goggins eftir að hafa reynt í 20 ár án árangurs . Hann talaði mikið um hversu feitur og reiður hann var og það var í fyrsta skipti sem ég hafði heyrt einhvern tala um reiðina líka , og ég bara vissi að fyrst að hann gat þetta þá gæti ég það líka , “ segir Ásdís . Ég fór í gegnum mikla sjálfskoðun og kafaði djúpt . Vann í gömlu reiðinni , fyrirgaf sjálfri mér og öðrum . Vakna snemma og hreyfa sig og sleppa sjónvarpinu og namminu á kvöldin . Það hafði aldrei verið í boði . Ég fékk mér einkaþjálfara og tók út mjókurvörur , nammi , kex , brauð og þess háttar . Það er ótrúlegt hvað það er hægt að safna miklum óþarfa á nokkrum áratugum , einhverju sem tekur pláss og sannarlega kostaði peninga á sínum tíma . Af hverju ég tók hluti inn á mig . Ég henti ekki bara hlutum heldur endurskoðaði líka samband mitt við fólk , ég jók samskipti við suma og hætti samskiptum við aðra . Ég varð meðvituð um það í hvað ég setti orkuna . Að vinda ofan af 20 árum er gífurleg vinna og miklu meiri en ég átti von á . Það er ekki nóg að borða hollt og hreyfa sig . Ég þurfti að fara í gegnum endalaus lög af sjálfshatri og uppsafnaðri gremju og reiði þar til ég komst að kjarnanum og lærði að elska mig og fyrirgefa mér . Ég fékk mitt fyrsta kvíðakast og hélt að ég væri að deyja . Ég náði ekki andanum og á sama tíma ofandaði ég , ég grét eins og náinn ættingi hefði dáið en vissi samt ekki hvers vegna . Ég nota tímann þegar ég er ekki í vinnu til að endurhlaða batteríin , hreyfa mig og njóta þess að vera með krökkunum mínum . Það besta er að þó að ég minnkaði tímann sem ég eyddi í vinnu náði ég að afkasta jafnmiklu , ég tel að það sé vegna þess að ég er í góðu formi andlega og líkamlega , ég hef meiri orku og næ að einbeita mér betur en áður . Ég vann í reiðinni og fyrirgaf mér og byrjaði að elska mig eins og ég er . Dæmigerður dagur hjá mér í mataræði væri svona : Ommiletta með kjúklingi og alls konar grænmeti , ferskt klettasalat og ber ofan á í morgunmat með ávaxtasafa , lýsi , LGG + og tei . Tek svo með mér tvo ávexti í nesti ásamt salati með kjúklingi og berjum . Ég borða bara mat sem mér finnst fallegur . Því meiri árangri sem ég næ , því minna langar mig í pítsur og hamborgara . Fyrst var ég með einkaþjálfara í nokkra mánuði . Ég byrjaði að ögra mér og skráði mig í 5 km Suzukihlaupið og 10 km í Reykjavíkurmaraþoninu . Sótti 10 km hlaupaapp og byrjaði að hlaupa í maí 2018 . Fyrsta vikan var að hlaupa í eina mínútu og ganga í eina mínútu . Ég skráði mig í Landvættirnar þrátt fyrir að kunna ekki skriðsund , eiga ekki hjól , hafa aldrei stigið á gönguskíði og mitt lengsta hlaup var 10 km . Mér hefur aldrei liðið betur og ég hef aldrei verið í betra jafnvægi , “ segir hún . Ég er stöðugt að ögra sjálfri mér og fara út fyrir þægindahringinn . Mér líður miklu betur og fólki virðist líða betur í kringum mig . Dóttir mín sem er að verða 10 ára talar mikið um þetta , hvað henni líður miklu betur með mér núna því hún veit alltaf hvar hún hefur mig , að ég verð ekki reið og pirruð upp úr þurru og hún sagði þetta svo vel : Ég elskaði þig líka þegar þú varst pirruð , ég kann bara betur við þig núna ! Við eigum bara eitt líf og það er skelfileg sóun að eyða því í að vera farþegi í aftursætinu . “ Ásdís flytur reglulega fyrirlestra bæði erlendis og hérna heima um breyttan lífsstíl . Hún er á Instagram þar sem hún er dugleg að deila nýja lífsstílnum .