Fyrir leiðangurinn hafa blaðamenn í sífellu spurt hann hvað honum finnist um að Apollo-leiðangurinn beri töluna 13 . Lowell hefur bara brosað við þeim og svarað því til að ítalskir vinir hans líti á 13 sem happatölu . Því eins og tilkynnt er í stjórnstöðinni í Houston : „ Geimfarið er í fínu standi að okkar mati . Okkur leiðist hérna niðri . “ Geimskotið hefur einnig gengið að óskum og hérna , með jörðina í tæplega 330.000 km fjarlægð og einhverjum 56 stundum síðar , hafa Jim Lowell , Jack Swigert og Fred Haise einmitt verið í sjónvarpsútsendingu þar sem þeir hafa glaðhlakkalega leiðsagt áhorfendum um í m.a. tunglferjunni Aquarius , aftasta hluta af þremur einingum geimskipsins . Skömmu síðar heyrist kæfð sprenging og gjörvallt geimfarið hristist . „ En Haise horfir bara grafalvarlegur á Lowell og hristir höfuðið . Houston , við eigum í vanda . Straumurinn fellur á B , “ brýnir Lowell . „ Fyrstu viðbrögð geimfaranna eru vonbrigði . En brátt verður þeim ljóst að þeir mega þakka sínum sæla nái þeir yfirhöfuð aftur heim til jarðar . Með hverri mínútu sem líður versnar ástandið og aldrei hefur áhöfnin séð svo margar bilanir í senn : Stýriflaugar á þjónustueiningunni virka heldur ekki og eina virka brunasellan tapar spennu . Hann uppgötvar að gas fossar út úr hliðinni á þjónustueiningunni í miklu skýi sem dansar eins og sígarettureykur í skörpu sólarljósinu . „ Það virðist sem eitthvað streymi út . Geimfararnir geta ekki tekið U-beygju og snúið aftur til jarðar . Þrátt fyrir að mótorar í þjónustueiningunni gætu verið óskaddaðir er ekki nægjanlegt rafmagn fyrir slíka aðgerð . Swigert slekkur á Odyssey . En enginn þeirra orðar svo hörmulegar hugmyndir . Þess í stað liggja stöðvarmenn yfir bókum , pappírum og tölvum til að reikna út þá braut sem getur leitt Apollo 13. heim . Þeir komast að því að með áhættusömum stefnubreytingum geta geimfararnir komist á braut sem nýtir þyngdarsvið tunglsins til að slöngva geimfarinu aftur heim til jarðar . Lowell , Haise og Swigert þora vart að draga andann þegar stefnan er leiðrétt í fyrsta sinn . Þegar þeir heyra eldflaugamótorinn rymja og tölvuna 21 sekúndu síðar slökkva á honum , vaknar með þeim í fyrsta sinn eftir sprenginguna smá vonarneisti . Ef við getum ekki ræst vélina , náið þið aldrei að framkalla myndirnar , “ segir Lowell við vini sína . „ Slappaðu af , þú hefur verið hér áður en við ekki , “ skýtur Haise inn . Lowell sér eftir léttúðugum ummælunum og tekur til við að benda á þá staði sem hann hafði séð áður , árið 1968 þegar hann fór í fyrstu mönnuðu geimferðina umhverfis mánann í Apollo 8 . Mitt í þessum fögnuði fær Fred Haise nagandi tilfinningu um að hafa yfirsést eitthvað . Nauðsynlegt er að hafa vakandi auga með vatnsbirgðum og Haise áminnir sig um að vatnið beri að skammta . Verkefni þeirra felst í að setja saman ferkantað box sem hæfir loftsíunum úr Odyssey . Eins konar millistykki . „ Nú viljum við að þið skerið tvær ca. 90 sm ræmur , ríflega armslengd , af límbandi , og eins að þið útbúið tvær reimar til að binda utan um kassana , ” hljóða útskýringar Kerwins . Eftir um klukkustundar vinnu hefur Lowell og Sweigert tekist að byggja tvo „ póstkassa “ og þegar Haise skömmu síðar tengir annan þeirra við loftræstikerfið fellur koltvísýringsmagnið brátt í eðlilegt horf . Ósjálfrátt brosir hann : hér er hann umkringdur smíðisgrip sem er milljóna dala virði . Ekki aðeins í NASA heldur um heim allan beinast augu manna að hremmingum geimfaranna þriggja . Frá Tókýó til Toronto , frá Bangkok til Berlínar birtast áhyggjufullar fyrirsagnir í tímaritum og bæði útvarps - og sjónvarpssendingar eru reglulega rofnar til að segja nýjustu fréttir . Stjórnfarið sem áhöfnin nýtir nú til hvíldar – „ upstairs bedroom “ , eins og þeir kalla það – er ískalt og veggir , gluggar og mælaborð er döggvað . Kuldinn er slíkur að tennurnar glamra og geimfararnir geta varla hvílst – og þegar þeim loks tekst að fá sér smá kríu er það í mesta lagi tvo – þrjá tíma í senn . Eftir að Odyssey lenti í þessum nauðum hafa geimfararnir ekki getað nýtt sér venjulegan búnað við að losa þvagið utanborðs og í nær þrjá daga hafa mennirnir pissað í poka og ílát sem þeir hafa síðan lagt til hliðar í Odyssey . Geimfararnir þurfa að þurrka af mælitækjunum til að geta yfirhöfuð lesið af þeim . Þeir eru stöðugt uggandi um að rakinn hafi skemmt rafbúnað . Það leikur enginn vafi á að vætan hafi þrengt sér á bak við mælaborðið bæði hér og í stjórnfarinu . Í stjórnstöðinni er unnið að því að útbúa lista yfir þau ferli sem eiga að vekja Odyssey upp af dvalanum og gera það klárt fyrir ferðina í gegnum lofthjúp jarðar daginn eftir . En þess lengur sem tíminn líður án áætlunar , því styttri tíma hafa geimfararnir til að kynna sér það verklag sem líf þeirra hangir á . Sérhverri stillingu á mælum og sérhvert slag á tölvuborðið er lýst gaumgæfilega og að lokum ábyrgist hann að listinn hafi verið reyndur af varaáhöfninni í flugherminum . „ Við höldum að við höfum gert ráð fyrir öllu sem gæti farið úrskeiðis , “ segir yfirmaðurinn . „ Það vona ég , “ svarar Swigert „ Því á morgun er sjálft prófið “ . Sjá má tættan tækjabúnaðinn í gegnum stórt gat eftir sprenginguna . Þeim er stórlega létt þegar öll kerfi virka að óskum . Á meðan sitja samstarfsmennirnir við NASA , fjölskyldur geimfaranna og milljónir sjónvarpsáhorfenda um heim allan ofurspenntir á sætisbrúninni . Í margar mínútur næst ekkert samband við farartækið og hvað eftir annað kallar stjórnstöð til geimfaranna . „ Sjónvarpsmyndavélar á björgunarbáti flotans USS Iwo Jima skyggnast árangurslaust um himininn í leit að litla keilulagaða farartækinu og þegar það kemur skyndilega í ljós klukkan 12.07 í gegnum skýjahuluna springur fögnuðurinn út . Skömmu síðar skellur Apollo 13. niður í hafinu nærri Samoa og lendir um sex kílómetrum frá björgunarskipinu . Í þéttsetinni stjórnstöðinni Houston stígur samstundis upp mikið reykský frá öllum þeim vindlum sem hefur verið útdeilt við þetta tækifæri . Mörgum mánuðum síðar kemst NASA að því að skammhlaup milli tveggja leiðslna var orsök sprengingarinnar í súrefnistankinum . Þrátt fyrir þessar raunir nefnir NASA leiðangurinn „ successful failure “ ( velheppnað klúður ) . Tæplega 33.000 km frá jörðu heyrast skyndilega brak og brestir í Apollo 13 . Sprengingin er upphafið að baráttu upp á líf og dauða um borð í geimfarinu sem glatar skjótt bæði súrefni og rafmagni . Hverfandi líkur eru á að geimfararnir þrír nái lifandi heim til jarðar .