" Væri það mögulegt ; Að við gætum séð handan þess sem við þekkjum ... gætum við umborið sorgir okkar með meira trausti en gleðistundirnar . Því sorgarstundirnar eru stundir þegar eitthvað nýtt hefur ruðst inn í líf okkar , eitthvað ókunnugt , allt sem við þekkjum hörfar aftur , og eitthvað nýtt stendur fyrir miðju og er þögult . “ Oft verður einmitt fátt um svör . Að mínu mati á það t.d. við þegar við annað hvort greinumst með sjúkdóm sem ógnar lífi okkar áþreifanlega , þegar tíminn allt í einu styttist og lífið er allt í einu ekki eins sjálfsagt og það var áður og það á líka við þegar við stöndum frammi fyrir því að vera nánir aðstandendur einstaklings sem stendur í þeim sporum að greinast með krabbamein . Það er þetta sem einn góður sjúkrahúsprestur orðaði svo vel um daginn í viðtali hjá Sigurlaugu M. Jónasdóttur á Rúv „ að eiga grímulaus samskipti “ . Þegar á hólminn er komið er ekkert held ég dýrmætara í svona ferli en einmitt þess konar samskipti milli náinna aðstandenda sem eru að takast á við veikindi af þeim toga sem krabbamein er . Ég velti því líka fyrir mér , þar sem ég hef verið að leita að merkingu síðast liðið ár , eftir að móðir mín greindist í blóma lífsins , þ.e að veruleikinn sem ég er stödd í sé á einhvernhátt merkingarbær til þess að færa mér um leið ró og stundarfrið í sálinni . Ég hef eytt miklum tíma í að lesa mér til um allar þessar stóru spurningar og það sem hjálpaði mér mikið í þessum aðstæðum var það að ég rakst á bók um daginn eftir bandarískan blaðamann sem heitir Philip Yancey ; en bókin heitir „ The question that never goes away “ Why ... eða spurningin sem aldrei hverfur – Af hverju ? Hann er vinsæll fyrirlesari um það hvernig við tökumst á við þjáninguna og hefur talað inn í mjög erfiðar aðstæður víða um heim . Hann lýsir því þegar hann lenti sjálfu í bílslysi og var hætt kominn hvernig þrjú atriði fóru í gegnum hugann á þeirri stundu : Hvern elska ég , Hvað hef ég gert við líf mitt , og er ég tilbúinn undir það sem gerist næst ? Hann vitnar þar á eftir í ljóð eftir þýska ljóðskáldið Rainer Maria Rilke sem hljóðar svona í lauslegri þýðingu : " Væri það mögulegt ; að við gætum séð handan þess sem við þekkjum ... gætum við umborið sorgir okkar með meira trausti en gleðistundirnar . Því sorgarstundirnar eru stundir þegar eitthvað nýtt hefur ruðst inn í líf okkar , eitthvað ókunnugt , allt sem við þekkjum hörfar aftur , og eitthvað nýtt stendur fyrir miðju og er þögult . “ Þegar ég las þetta , fór ég að hugsa , kannski er ég að eyða of mikilli orku í að fá merkingu í þá hluti sem ég er að ganga í gegnum í dag sem aðstandandi , kannski er ég ekki tilbúin til þess að skynja og skilja merkinguna , kannski innst inni vil ég ekki trúa að það sé einhver merking í þessu öllu fólgin , því ef að hún er til , þá um leið trúi ég að Guð sé að stýra og stjórna aðstæðum og handvelja út fólk sem verður þjáningarfullum aðstæðum að bráð og það er ekki sá Guð sem ég trúi á . Ég trúi því að auki að Guð valdi ekki sjúkdómum og hörmungum , ég trúi því að hann vaki yfir og sé með okkur þegar lífið er sem verst og myrkrið sem svartast . Ég trúi því að hann birtist í okkur mannfólkinu þegar einhver þarf á hjálp að halda , þegar einhverjum líður illa , þegar hörmungar ganga yfir og heilu samfélögin bregðast við til að bæta fyrir það sem úrskeiðis hefur farið , þegar ljósið hans lýsir í augum náungans sem kemur með útrétta hjálparhönd og þerrar tár af augum þess sem líður . Þessi hugleiðing var flutt í Bleikri messu í Akureyrarkirkju sunnudagskvöldið 19. októberf