Í þessu Riti er leitast við að kanna stöðu skjámenningar í íslensku , alþjóðlegu og sögulegu samhengi . Meðal efnis er fyrsta greinin sem skrifuð er á íslensku á sviði leikjafræða ( e. game studies ) , „ Frásögn eða formgerð ? Tölvuleikir , leikjamenning og umbrot nýrrar fræðigreinar “ , en þar fjalla Björn Þór Vilhjálmsson og Nökkvi Jarl Bjarnason um djúpstæðan skoðanaágreining sem mótaði upphafsár leikjafræðinnar og halda því fram að eftirköstin hafi haft meiri áhrif á þróun fræðigreinarinnar en jafnan er gert ráð fyrir . Jóhanna Gunnlaugsdóttir kynnir niðurstöður rannsóknar um notkun starfsfólks á samfélagsmiðlum meðan á vinnutíma stendur í greininni „ Skjámenning og netnotkun vegna einkaerinda á vinnutíma “ , en samfélagsmiðlar af ýmsu tagi – en þó einkum Facebook – gegna sífellt stærra hlutverki í lífi flestra , svo stóru raunar að erfitt getur verið að segja skilið við þá meðan við erum í vinnunni . Þriðja greinin , „ Frá framúrstefnu til hátíðarmynda : Um skilgreingarvanda kvikmyndarinnar í ljósi módernískra hefða “ , er umfjöllun Björns Ægis Norðfjörð um óhefðbundnar kvikmyndir og ýmsa kosti við flokkun þeirra . Tæknin breytist og skjástærð tækjanna sem við notum til að horfa á kvikmyndir taka stökkbreytingum ; í sumum tilvikum stækkar hún umtalsvert ( flatskjáir fyrir heimilið eru komnir í 100 tommur ) en í öðrum minnkar myndflöturinn gríðarlega ( margir horfa á myndefni í símanum sínum eða iPodinum ) . Guðni Elísson fjallar um „ Vantrúar-málið “ í ljósi spurninga um akademískt frelsi og Hjalti Hugason um nauðsyn þess að gaumgæfa þau heiti sem viðhöfð hafa verið í rannsóknum á trúmálahræringum hér á landi og í norðanverðri Evrópu á 16. öld . Vangaveltur um greinafræði eftir rofið mikla “ eftir David Clearwater er í senn merkilegt uppgjör við leikjafræðin og kortlagning á því hvert skuli nú halda . Þá birtist ennfremur þýðing á inngangskafla ritsins Media , Society , World : Social Theory and Digital Media Practice eftir Nick Couldry . Couldry leggur áherslu á að skoða eigi miðlun sem iðkun , þ.e. sem hluta af vanabundinni hegðun mannsins á jörðinni . Þetta er nálgun sem hefur verið mjög ráðandi síðustu árin og óhætt er að segja að það hafi verið Couldry sjálfur sem lagði línurnar fyrir hana í grein sem birtist árið 2004 í Social Semiotics , „ Theorising Media as Practice “ , en kaflinn sem hér er þýddur er einmitt endurskoðuð útgáfa af þessari grein .