Hér eftir fer frásögn Gunnars Inga af ferðinni og myndir úr myndasafni ferðarinnar . Með í för var líka par frá Sviss , Greg og Andrea , og leiðsögumaðurinn John frá hálendi Skotlands . Grænland er okkar næsti nágranni en ekki verður sagt að straumur Íslendinga þangað sé mikill . Þó er fljótlegt að fljúga þangað frá Reykjavíkurflugvelli með Air Iceland Connect og tekur flugið til Kulusuk innan við tvær klukkustundir . Ég hef verið með vaxandi óbyggða - og fjalladellu frá því að mesta smábarnastússinu lauk og frá 2010 hafa verið farnar margar góðar ferðir í frábærum félagsskap fyrrverandi vinnufélaga úr Marel og félaga í HSSR , m.a. á nokkra tinda Vatnajökuls , yfir Kjöl á gönguskíðum að ógleymdri frábærri ferð yfir S-hluta Vatnajökuls vorið 2017 þegar ekki hreyfði hár á höfði í 3ja daga gönguskíðaferð . Hundarnir bíða eigandans í Kulusuk . Ljósmynd / Gunnar Ingi Eftir að hafa lesið margar bækur um heimskautaferðir hinna ýmsu landkönnuða og ævintýrafólks fór ég að renna auga til Grænlands , enda Suðurheimskautslandið afar fjarlægur og dýr draumur . Grænland hefur nánast ótæmandi möguleika til útivistarævintýra af ýmsu tagi , s.s. til siglinga innan um ísjakana , gönguferða , göngu - og fjallaskíðaferða – að ógleymdu nánast óendanlegu úrvali granítfjallstinda sem rísa allt að 3.700 m yfir sjárvarmáli . Þangað sem ferðinni var heitið , norður af Kulusuk , rísa tindarnir þó lægra og hæst fórum við í um 1.100 m hæð en ávallt var lagt af stað frá tjaldbúðum við sjávarmál og reynt að ná aftur í tjaldbúðir fyrir myrkur . Ég hef verið áhugamaður um landkönnuði og ævintýri frá því að við þrír félagarnir fórum í 4 mánaða útskriftarferð úr HÍ til Afríku , að feta í fótspor Richard Burton og félaga sem brutust alla leið að Viktoríuvatni á landamærum Kenía og Úganda . Nú er auðvitað búið að kanna jörðina þvera og endilanga og skrásetja hana í Google Earth en þó voru hugsanlega einhverjar leiða okkar og tinda á Grænlandi ófarnar og ósnertar af mannverum , og enn má ganga þarna á stöðum sem mögulegt er að engin mannvera hafi áður stigið . Mér finnst þó ekki síður áhugavert að kanna eigin getu og mörk við nýjar aðstæður , og að kanna hvaða áhrif nýir staðir , ný reynsla og áskoranir hafa á mig , og sé staðurinn ný upplifun fyrir mig nægir það – það er mín landkönnun . Kyrrðin í Grænlandi er engri annarri lík . Ljósmynd / Gunnar Ingi Litrík byggð í Kulusuk Aðflugið að flugvellinum á Kulusuk-eyju er fallegt , ljós fjöll , ísjakar á floti og snjór í fjöllum . Aðeins um 250 manns búa á þessari eyju sem er í senn falleg og drungaleg . Það er enginn Flybus á Kulusuk , fjórhjól sækir farangurinn okkar og við leggjum af stað gangandi eftir malarveginum . Gangan tekur um 30 mínútur og John , okkar skoski leiðsögumaður með gráu skeggbroddana , heldur á rifflinum . Hér er alltaf möguleiki á að rekast á ísbirni og aðeins eru nokkrir dagar síðan fullvaxið karldýr var á ferð nálægt Kulusuk . Við göngum fram hjá kirkjugarði , ryðguðum olíutunnum og veðruðum dönskum bjórdósum sem liggja víða . Það er ekkert hægt að grafa í granítið hér svo grafir eru bara nafnlausir krossar ofan á grjóthrúgum . Við eitt húsið er grjóthrúgan bara rétt fyrir utan dyrnar , eins og einhver hafi undirbúið að detta bara ofan í lægðina þegar endalokin koma , og samið við nágrannana að hrófla grjótinu svo yfir lægðina og reisa svo við hvítan óáletraðan krossinn . Gunnar Ingi á toppi tilverunnar . Ljósmynd / Aðsend Byggðin er litrík og sum húsanna eru falleg , en allnokkur yfirgefin hús inn á milli . Þau eru veðruð og rúðurnar brotnar . Við bryggjuna eru nokkrir bátar og dauðir selir í kippum í sjónum , líklega er best að geyma þá þannig , sjórinn er saltur kælir . Kulusuk er enn samfélag veiðimanna þótt ferðamenn séu farnir að ramba inn í þorpið . Við erum hér á vegum nokkurra breskra ævintýramanna og -kvenna , en Matt Spenceley hafði komið fyrir 18 árum sem ungur maður hingað til að klifra og tekið ástfóstri við staðinn og byggt upp lítið fyrirtæki ( Pirhuk ) sem sinnir ævintýraferðum um A-Grænland . Þau deila heimili sínu með okkur og öðrum ferðalöngum , fallegu bláu húsi og því eina í þorpinu með rennandi vatni í krönum . Klósettið er einhvers konar innikamar þó . Fyrstu tvo dagana í Kulusuk rigndi nokkuð stöðugt og dimm þoka lá yfir . Það er ekki girnilegt að koma upp tjaldbúðum í slíku og því frestuðum við brottför og skoðuðum okkur um í Kulusuk , hittum fleiri leiðsögumenn og ferðalanga frá Pirhuk og keyptum útskorið skart úr hreindýrabeini af gamalli konu sem leitaði okkur uppi . Seinni daginn fórum við í upphitunarhring , gengum um 13 km hring á eyjunni og kíktum upp á nokkra lága tinda . Tókum með okkur litlu blysbyssurnar okkar og skoðuðum þær en þær á að nota ef fæla þarf frá ísbirni ef þeir nálgast um of – sem er í senn ógnvekjandi og spennandi , svona eins og snarbrattar fjallshlíðar geta verið líka . Þegar stytti upp var lagt af stað til Apusiiak-eyju sem liggur skammt norðan við Kulusuk og sést ágætlega frá þorpinu . Þangað sigldum við með heimamanni , veiðimanni sem nýtur mikillar virðingar í þorpinu og er mikilvægur liðsmaður Pirhuk . Grænlenskir fiskimenn eru lagnir að sigla hratt og örugglega fram hjá litlum ísjökum sem eru um allt . Þeir kunna líka að leggja að landi á ólíklegustu stöðum og á einum slíkum lögðum við að og bárum svo allan farangurinn , ásamt tveimur plasttunnum af mat og búnaði ca. kílómetra inn að fyrsta tjaldstæðinu okkar , „ basecamp “ . Matt og og John höfðu komið þar einhverjum dögum áður og sett upp viðvörunarkerfi , stálvíra í kringum tjaldstæðið og tengt þá við hvellhettur sem eiga að springa með látum ef bangsi gengur á vírana . Matartjaldið er svo reist ca. 50 metra frá tjaldbúðunum til að minnka líkurnar á að lyktin dragi bangsa að svefnstaðnum . Við erum líka með hreyfiskynjara sem vöktu okkur nokkrum sinnum , líklega vegna fugla og refa , en svo töldum við okkur líka einu sinni sjá einhver skrítin spor en erfitt er að segja til um hvað það var . Hópurinn þurfti að vera var um sig vegna ísbjarna . Ljósmynd / Gunnar Ingi Við gengum svo inn að skriðjökli á eyjunni sem fellur svo tilviljanakennt með látum út í sjóinn . Jarðfræðingur myndi ekki komast mikið úr sporunum hér því litadýrðin í grjótinu og fjöllunum í kring er engu lík . Þar ægir saman röndóttu , hvítu , svörtu , rauðu , gráu og gulu bergi og grjóti í litapallettu sem getur algerlega dáleitt ferðalanginn . Við nærumst á daginn á súkkulaði og smákökum , „ flapjacks “ , að ógleymdum Tesco cheddar-osti með hot dog relish og saltkexi , namm ! Bjarnarvakt var sett á fyrstu nóttina því það rigndi og þá er ekki hægt að treysta á vírakerfið . Hver á 1,5 klst. af bjarnarvakt og ég tek bókina mína um heimskautafarann Tom Crean mér til innblásturs . Þegar maður situr á bjarnarvakt hljóma öll náttúruhljóð eins og björn en ég svaf ágætlega bæði fyrir og eftir vaktina . Næsta dag var var sett í dagpokann og við héldum á tindinn sem gnæfði eins og granítpýramídi yfir skriðjöklinum . Þeir eru nokkrir tindarnir hérna á þessari eyju , 700 - 1.000 m háir . Það er þó ekkert Esju-rölt að fara á toppinn en það hjálpar að þurrt og hrjúft granítið gefur ótrúlega gott grip og nánast er eins og að vera með franskan rennilás undir skónum . Það er alltaf góð tilfinning að ná nýjum tindi og það gerðum við tvisvar þarna , í seinna skiptið kl. 11 að morgni eftir að hafa vaknað um kl. 4.30 til að geta verið búin að bera farangurinn aftur niður í fjöru fyrir kl. 15 þegar báturinn átti að koma . Tunnuburðurinn seig í og minnti mig á myndir af sherpum bera slíkar tunnur í Nepal , upp í móti og í þunnu súrefni . Hvílíkt fólk . Þögli leiðsögumaðurinn John leiðsögumann okkar er ekki að finna á samfélagsmiðlum , hann er þögull stundum , þrautreyndur fjallamaður um heim allan og úrræðagóður . Hann hefur misst átta vini á Everest og hefur engan áhuga á því , en hefur verið í Himalaya , S-Ameríku og Ölpunum , fyrir utan að hafa alist upp í fjalllendi Skotlands . Þegar búið er að trekkja hann í gang koma sögurnar . 24. ágúst sigldum við svo burt frá eyjunni og héldum í norður , einhverja 80 km inn í Sermiliqaq-fjörðinn og inn að Knud Rasmusen-skriðjöklinum . Siglingin var skemmtileg , smáhveli og ísjakar af ýmsum stærðum verða á vegi okkar ásamt endalausu úrvali fjallstinda . Knud Rasmusen-skriðjökullinn er af stærri gerðinni og skríður inn í fjörðinn þar sem stórfenglegir 70 m háir ísveggirnir hrynja með drunum í sjó fram á nokkurra mínútna fresti . Við tjöldum á lítilli syllu með útsýni yfir ísvegginn og bíðum stormsins og rigningarinnar sem skall á síðdegis og hristi tjöldin okkar fram á nóttina . Setið í kvöldkyrrðinni við fjörðinn . Ljósmynd / Gunnar Ingi Bjarnarvaktin mín milli 02.30 og 4 var ansi hráslagaleg og þau eru mörg hljóðin í grænlensku nóttinni , og öll hljóma þau auðvitað eins og svangur hvítabjörn í myrkrinu þegar maður situr á vaktinni . Nábýlið við hrynjandi jökulinn var magnað og jók rigningin enn á hrunið . Á þriðja degi átti svo að hætta að rigna svo að við pökkuðum í bakpoka og héldum í göngu meðfram skriðjöklinum í austurátt og klifum einn af 800 m háum tindunum sem við blöstu . Hann reyndist okkur Íslendingunum nokkuð krefjandi en það var einmitt tilgangur ferðarinnar , að fara út fyrir þægindarammann og upplifa alvörufjallamennsku í óbyggðum . Mögulega var þetta einn af tindunum sem aldrei hafa séð mannsfætur . Parið frá Ölpunum aðstoðaði við að koma ofuránægðum en pínu titrandi Íslendingum á toppinn . Þessi dagur endaði í 11 tíma göngu og klifri og ekki reyndist erfitt að sofna þá um kvöldið . Gangan var oft og tíðum mikil áskorun . Ljósmynd / Gunnar Ingi Næstu dagar voru bjartir og fagrir og næturnar ískaldar undir dansandi norðurljósum . Þvílík forréttindi að fá að upplifa svona . Einn af tindunum sem við náðum á þessum dögum var í 1.100 m hæð og svo oddhvass að aðeins tveir gátu staðið á toppnum í einu . Ganga þurfti langan veg yfir sprunginn jökul til að komast að honum , þar var annar 11 tíma dagur . Útsýnið var algerlega ótrúlegt enda tókum við mörg hundruð myndir þessa fögru og björtu daga , oft algerlega orðlaus yfir dýrðinni . Fjallið hinum megin í firðinum var röndótt og litríkt og skartaði tindi með hvítum löngum rákum , eins og hann hefði verið klóraður af ógnarstórum hvítabirni . Að loknum þremur tindadögum í röð náðum við Íslendingarnir að væla út hvíldardag því læri , hné og fætur voru alveg búin og sumir þurftu að láta blöðrur og bólgur jafna sig . Við nýttum daginn í að fá kennslustund í Alpa-fjallamennsku hjá John , og til að stara á jökulinn ryðjast með drunum og brestum fram í sjóinn , sem ólgaði eins og suðupottur í hvert skipti sem jakarnir hrundu fram . Aftur var lagt í tindaferðir að loknum hvíldardegi og m.a. á tindinn beint fyrir ofan tjaldbúðirnar okkar , en einnig út með firðinum þar sem einn tindurinn reyndist of laus í sér og við snerum við frekar en að fara að renna – það eru engar björgunarsveitir hér . Þegar þetta er skrifað , kl. 01.56 að morgni 31. ágúst 2017 , er Venus að skríða yfir fjallstoppana í austri og það styttist í heimferð . Eftir svona slark er Kulusuk eins og heimsborg , með heitum sturtum og köldum bjór . Hingað kem ég örugglega aftur .