LITLA BÍLASALAN við Vitatorg stendur auð , glugginn svartur eins og lygnublettur í straumþungri og breiðri bergvatnsá . Þar sem húsið var gapir nú grunnur með spýtnarusli og röftum eins og styrjöld hafi verið háð á horninu . Gömul þvottavél undir brakinu og grjótmulningur á hvítri emaléringunni . Pottofnar í haug . Gamli maðurinn stendur og horfir á allt þetta , grettur á svip : Hvernig kom mér til hugar að láta stelpuna hana Sunnevu narra mig svona ? Að sjá hvernig þeir fara með ofnana ! Og stærstu bjálkana mætti hirða og nýta . Ætli þeim hefði verið fleygt fyrir stríð ? Konan hafði sagt að þvottavélin væri ónýt . Tóm vitleysa . Hún vildi bara eina nýmóðins . Í gærmorgun kallaði Geir til sín tvo drengi sem voru að leika sér og gaf þeim epli . Strákhelvítin notuðu þau sem fótbolta úti fyrir búðinni . Ætli maður hefði ekki reynt að brúka á þau tennurnar hér áður fyrr ? Hann bölvaði . Á blettinum biðu reynitrén kvíðin . Annað hálfdautt . Einhver fábjáni vildi hitt gefins . Hann gróf djúpa rauf í kring og er mættur á Vitatorg með sveran kaðal og vörubíl . Hálfgerður dindilbrokkari virðist þetta vera . Hverslags fólk er það eiginlega sem stundar trjárækt ? Tómir fábjánar ? - Hvað ætlar maðurinn að gera við trén afi ? spurði Þórarinn . - Hump , sagði sá gamli og svaraði engu . - Hvernig líkar þér vestur í bæ ? - O , alveg bölvanlega Tóti . - Tréð drepst , sagði drengurinn . - Þú ert nú meiri kúttmaginn kóngsi minn , sagði Geir við dóttursoninn . – Hefurðu það ekki gott hjá honum Hjálmi ? - Ég hjóla með vörur frá morgni til kvölds , sagði Þórarinn röggsamur . - Nú selur hann þetta ansans ári vel ? spurði Geir áhyggjufullur . - Já , það er alltaf nóg að gera við að afgreiða fólkið , sagði Þórarinn . - Og hvar er hann pabbi þinn ? - Heima í kjallara með Guðbrandi . Þeir eru að skoða teikninguna . Guðbrandur vill hafa húsið öðruvísi . - Nú , hvernig öðruvísi Tóti ? Gamli maðurinn tók út úr sér pípustertinn . - Hann vill hafa það minna . Hann sér ekki ástæðu til að reisa annað Þjóðleikhús segir hann . En pabbi vill engu breyta . Drengurinn sló út hendi . – Pabbi segir að það komi ekki til mála . Það sé allt klappað og klárt . Hann byggi enga hænsnakofa og láti engan segja sér fyrir verkum . - Hænsnakofa ! Gamli maðurinn hnussaði . Það vantar ekki kjaftinn á þessa fugla , hugsaði hann . Og nú vantar þau nafnið mitt til málamynda í eitthvert fyrirtæki . Ja , það held ég verði nú fyrirtækið . Trjádelerantinn var allur á þönum kringum vörubílinn og vélskófluna . Hann fór úr jakkanum og var á hvítri skyrtu og ullarvesti . Hann hafði tvo syni til aðstoðar . Þeir voru svifaseinir og sá eldri sýnu latari og með hundhaus . Faðir þeirra óð út í moldina á blankskóm og tók að dýpka skurðinn af djöfulmóð , en þreyttist fljótt og rétti þeim eldri skófluna . Sá tók öllu hans umstangi með einni og sömu setningunni : - Já , hvað er þetta maður ! Þeir hnýttu í stærra tréð . Skóflustjórinn var hinn versti . Vélskóflan rétti upp handlegginn og ræskti sig . Kaðalinn rann óþyrmilega upp börkinn og skóf hann af svo skein í gulan við . Skóflustjórinn talaði svo hátt við sjálfan sig inni í húsi að orðaskil heyrðust : - Hvílíkt brjálæði !