Togarinn Egill Skallagrímsson . Minnstu munaði að hann færi niður í Halaveðrinu . Þrotlaus barátta skipverjanna bjargaði skipi og áhöfn . Í febrúar árið 1925 gekk mikið óveður yfir Ísland – það mesta frá upphafi mælinga . Fimm manns urðu úti í fárviðrinu og alls drukknuðu 74 sjómenn á Halamiðum úti fyrir Vestfjörðum . Í bókinni Halaveðrinu mikla rekur Steinar J. Lúðvíksson hamfarirnar á láði og á legi . Togarinn Egill Skallagrímsson var einn þeirra togara sem voru á Halamiðunum í óveðrinu . Hér er gripið niður í frásögn af baráttu áhafnarinnar við náttúruöflin . Síðari hluta nætur keyrði þó um þverbak . Það var eins og tröllahendur köstuðu skipinu sem leiksoppi á milli sín . Taldi Snæbjörn skipstjóri , samkvæmt fyrri reynslu sinni , að líklega væri skipið komið í straumröstina sem myndast þar sem Golfstraumurinn og Pólstraumurinn mætast . Hafði hann séð að á þeim slóðum gátu myndast miklir straumhryggir , jafnvel í blíðskaparveðri , þar sem straumamótin voru , en nokkuð auðvelt var að greina þau vegna litaskipta sem þar voru í sjónum . Sjór fossar inn í káeturnar Þegar Egill Skallagrímsson hafði verið skamma stund í þessum tröllasjó varð skipið fyrir stórkostlegu áfalli . Risavaxinn brotsjór hvolfdist yfir það stjórnborðsmegin , féll yfir þilfarið og skall á yfirbyggingunni . Kastaðist skipið algjörlega á bakborðshliðina . Sjórinn braut allar rúður í brúnni og flæddi stýrishúsið . Mennirnir sem voru í henni köstuðust til en enginn þeirra varð þó fyrir alvarlegum meiðslum . Stóðu þeir á bakborðsþilinu en svo djúpt lá skipið að sjór vatnaði stöðugt inn í stýrishúsið . Fossaði sjór niður í klefa Snæbjörns skipstjóra sem átti erfitt með að komast upp á móti flaumnum . Þegar menn höfðu áttað sig á því hvað gerst hafði , skipaði skipstjórinn að leggja stýrinu hart í bak og binda það fast . Sjór fossaði einnig inn í káeturnar bakborðsmegin og færði neðstu kojurnar nánast í kaf . Varð mönnum fyrst fyrir að huga að Vilhjálmi . Hafði hann reynt að losa sig og komast úr kojunni en gat það ekki og minnstu munaði að hann drukknaði í kojunni . Gátu þeir Hilmar Norðfjörð og Gísli Kristjánsson háseti komið honum til bjargar á síðustu stundu , hjálpað honum út úr káetunni og á öruggari stað uppi í brúnni . Fljótlega kom í ljós að loftræstirör sem lá úr káetunni og upp á bátaþilfar hafði farið í sundur og streymdi sjór gegnum það niður í káetuna . Tóku menn teppi sem þeir kuðluðu saman og tókst að troða inn í rörið og minnka þannig lekann . Slíkt var heljarafl brotsins að það reif upp allar lifrartunnurnar sem höfðu verið vandlega festar á þilfarinu og báða björgunarbátana tók fyrir borð og kipptu þeir með sér bátsuglunum úr festingum sínum á bátaþilfarinu með beinu átaki , þannig að ekkert sá á festingunum . Matarkistan sem boltuð var niður á bátaþilfarinu rifnaði laus og fór fyrir borð . Þeir sem voru í lúkarnum voru flestir sofnaðir þegar ósköpin dundu yfir og vöknuðu við vondan draum þegar ískaldur sjórinn fossaði þangað niður . Þegar brotsjórinn reið yfir hafði hann slitið upp stóra bobbinga sem geymdir voru undir hvalbaknum og einn þeirra hafði skollið á lúkarshurðina og brotið hana upp . Hafnaði bobbingurinn í koju eins skipverjans . Tókst mönnunum fljótlega að loka lúkarshurðinni og minnkaði þá sjórennslið þangað niður . Á skammri stundu urðu menn vissir um að skipið myndi ekki rétta sig af sjálfsdáðum og fóru þeir í hlífðarföt og bjuggust til þess að reyna að komast aftur á . Fóru þeir upp á lúkarskappann og tókst að komast til félaga sinna í yfirbyggingunni . Var ferð þeirra þangað mjög áhættusöm þar sem stöðugt braut á skipinu en svo giftusamlega tókst til að þeir sluppu allir inn í ganginn . Einn maður varð þó eftir í lúkarnum . Sá var lasinn og treysti sér ekki til þess að fylgja félögum sínum . Ísinn hlóðst á reiða og stög sem urðu gild eins og staurar . Þetta hafði áhrif á stöðugleikann og gerði skipin enn varnarlausari fyrir brotsjó . Egil Skallagrímsson flatrak undan sjó og vindi og lá svo á hliðinni þannig að reykháfurinn var í sjó . Hér var þörf á snörum handtökum . Mennirnir sem komu úr lúkarnum og flestir þeirra sem voru aftur á fóru rakleiðis niður í vélarrúm og ætluðu að komast þaðan milli kolaboxanna fram í afturlestina . Mikill sjór var kominn í vélarrúmið og hafði hann hitnað svo mjög að varla var hægt að hafast þar við . Í ganginum var svo djúpur sjór að aðeins höfuð mannanna stóðu upp úr þegar þeir fetuðu sig þar áfram . Í ljós kom að lúga milli gangsins og lestarinnar hafði fest svo rækilega að ekki var hægt að hagga henni fyrr en sótt höfðu verið verkfæri í vélarrúmið og hún brotin upp . Eftir að komist varð í lestina tóku menn rösklega til hendinni við að kasta fiski úr kös sem hrúgast hafði upp bakborðsmegin yfir í stjórnborðssíðuna . Aðstaða til þess var erfið . Þeir stóðu í sjó og engin lýsing var í lestinni . Í vélarrúminu hafði allt úr lagi gengið við áfallið . Gólfplötur losnað og gengið til og eldur drepist undir öllum fýrum nema einum . Erlendur Helgason 1. vélstjóri stóð í sjóðandi heitum sjónum og reyndi hvað hann gat til þess að halda dampi á fýrnum sem enn var við lýði . Tókst honum að koma dælu í gang og eftir það minnkaði sjórinn í vélarrúminu fljótlega . Gufuaflið minnkaði hins vegar fljótt og dælan varð óvirk . Þá komst einnig sjór í ljósavélina og hún drap á sér . Smátt og smátt bar elja mannanna við að kasta til fiski í lestinni árangur . Egill Skallagrímsson tók að rétta sig þótt enn væri mikil slagsíða á honum . Eftir að drapst á dælunni gripu menn til þess ráðs að ausa úr lest og vélarrúmi með fötum . Valdimar Helgason stóð neðstur og dýfði fötunum í austurinn en síðan voru þær handlangaðar upp stigann og aftur ganginn þar sem hellt var úr þeim . Þótt vinnan við að færa til í lestinni hefði verið erfið var ekki þreytu á nokkrum manni að sjá . Án afláts gengu föturnar milli manna og þegar þess fóru að sjást merki að sjór minnkaði í skipinu léttist á mönnum brúnin og þeir fóru jafnvel að gera að gamni sínu . Þannig hafði Þórður Halldórsson aðstoðarmatsveinn orð á því að það væri kominn tími á að menn fengju sér kaffisopa . Þórður , sem seinna varð þjóðkunnur maður og jafnan kenndur við Dagverðará á Snæfellsnesi , var í einum af sínum fyrstu togaratúrum . Loks leið hin dimma og örlagaríka nótt og það tók að gráma af degi . Menn vonuðu að hið versta væri yfirstaðið . Veðurofsinn var þó hinn sami og áður og sjólag engu betra en um nóttina . Dagsbirtan gaf hins vegar meiri möguleika á að fylgjast með því sem fram fór , þótt enn væri ekkert hægt að gera til þess að bjarga skipinu undan þeim háskasjó sem að því reið . Mikill skaði á landi Fregnir bárust líka fljótlega um hörmulegar slysfarir á landi . Á bænum Flesjustöðum í Kolbeinsstaðahreppi á Snæfellsnesi urðu tvö börn úti . Magnús Sveinsson sem átti heima á bænum Valshamri á Mýrum lýsir óveðrinu á þessu svæði . Hann segir að þegar fólk fór á fætur á sunnudagsmorgninum hafi veður verið sæmilegt en svartur bakki verið í norðvestri . Nokkru eftir hádegi hafi skollið á svo mikið fárviðri að ekki hafi verið fært út úr húsi . Þetta ofsaveður hafi staðið allt fram til morguns daginn eftir . Veðrið var svo óskaplegt að beyg setti að fólki og grunur um að veðrið hefði valdið tjóni og slysum . Á Flesjustöðum bjuggu á þessum tíma þau Bergur Teitsson og Kristín Sigurðardóttir með tveimur börnum sínum , Jóhannesi sem var ellefu ára og Sigríði sem var sjö ára . Um morguninn var sæmilegt veður og var þá Jóhannes sendur til að líta eftir hestum sem voru í haga ekki langt frá bænum . Mun Sigríður síðan hafa hlaupið á eftir honum . Líklega hafa börnin verið að koma eða verið komin til hestanna er fárviðrið , ofsarok og svo dimm hríð að vart sást út úr augum , skall á sem hendi væri veifað . Brá Bergur við og fór að leita að börnunum . Hann fann þau fljótlega en varð áttavilltur og hraktist allan daginn með börnin í veðurofsanum og fann hvergi skjól þar sem hægt var að láta fyrirberast . Um nóttina örmögnuðust börnin . Reyndi Bergur að hlúa að þeim og beið hjá þeim uns hann taldi að þau væru bæði látin . Hann hélt síðan áfram að leita bæja og seint um nóttina komst hann að bænum Krossholti og gat gert vart við sig . Þá var hann meðvitundarlítill og aðframkominn . Var honum veitt aðhlynning og gat þá sagt frá ferðum sínum og barnanna . Veður var þá tekið að ganga niður og hófst þegar leit að börnunum og fundust lík þeirra eftir nokkra leit . Allan tímann var Kristín ein heima á Flesjustöðum og vissi ekkert um afdrif Bergs og barnanna fyrr en um sólarhring eftir að þau fóru að heiman . Eftir þennan voðaatburð fluttu Kristín og Bergur frá Flesjustöðum og bjuggu lengi að Laufási í Borgarhreppi . Til marks um veðurofsann á svæðinu var að þegar hann skall á var hópur manna á ferð á þjóðveginum með 14 lausa hesta sem ekki var stætt . Slengdi veðrið hestunum af fótum hvað eftir annað og komust mennirnir við illan leik til bæja þar sem þeir leituðu skjóls . Í Húnavatnssýslu varð tvennt úti í bylnum . Rósa Helgadóttir húsfreyja á bænum Skyttudal var ein heima . Hafði maður hennar brugðið sér til næsta bæjar . Þegar óveðrið skall á mun Rósa hafa ætlað að freista þess að bjarga kindum sem voru skammt frá bænum í hús . Hafði hún sig ekki í hús aftur og fannst örend skammt frá bænum . Rósa var 47 ára , ættuð úr Eyjafirði . Vermundur Guðmundsson bóndi í Kollugerði við Skagaströnd varð úti á leið sinni að bænum Hnjúkum . Þegar hans var saknað hófst leit og fannst lík hans í svokölluðum Hnjúkaflóa , rétt við túngarð bæjarins . Þorsteinn var 65 ára . Fimmti maðurinn sem varð úti hét Halldór Þorsteinn Grant frá Dalvík . Hann var staddur í Svarfaðardal og var þar að leita kinda . Var lífsmark með honum er hann fannst en ekki tókst að koma honum til meðvitundar og lést hann skömmu eftir að komið var með hann til bæja . Halldór Þorsteinn var 18 ára .