Sæll Ögmundur . En hér er sem sagt leiðarinn : " Staðan í Mið-Austurlöndum er áhugaverð um þessar mundir . Ýmislegt bendir til þess að Bandaríkin séu að ná meiri árangri í að koma á sáttum milli Ísraelsmanna og Palestínumanna , en kannski sést á yfirborðinu . Sú var tíðin að það var nánast óhugsandi að ná nokkrum árangri í þeirri deilu vegna þess , að Sovétríkin , sem þá voru til veittu Sýrlendingum öflugan stuðning og þeir svo aftur herskáum öflum í Palestínu . Eftir fall Sovétríkjanna kom smátt og smátt í ljós , að Saddam Hussein hafði tekið við hlutverki þeirra . Hann greiddi stórar fjárhæðir til fjölskyldna þeirra ungmenna , sem sprengdu sig í loft upp og ollu miklu manntjóni í leiðinni . Eftir að Saddam Hussein var velt úr valdastóli var enginn til þess að taka upp þráðinn . Það hefur jafnframt gefið Bandaríkjamönnum nýtt tækifæri til að ganga hart að Ísraelsmönnum eins og bandaríski utanríkisráðherrann gerði á dögunum , þegar Condoleeza Rice hjó á hnútinn í erfiðu deilumáli með því að neyða Ísraelsstjórn til eftirgjafar . Nú virðist Sharon vera að einangra verstu öfgasinnana í sínum gamla flokki með því að kljúfa Likud . Það er ekki í fyrsta sinn , sem gamlir stríðsmenn snúa við blaðinu . Sennilega hefur Sharon meira traust meðal Ísraelsmanna en nokkur annar til þess að semja um frið við Palestínumenn . Í umræðunum um Íraksstríðið gleymist stundum , að innrás Bandaríkjamanna og Breta í Írak kann vel að vera forsendan fyrir því að friður náist á milli Ísraelsmanna og Palestínumanna . Þetta voru að vísu ekki rökin fyrir innrásinni í Írak enda hefði verið erfitt að rökstyðja hana á þennan veg . En þetta er aukaafurð , sem margir þóttust sjá fyrir á þeim tíma að gæti fylgt með . Ef þetta er rétt mat er ekki víst , að Íraksstríðið eigi eftir að verða Bush Bandaríkjaforseta og repúblikönum eins þungt í skauti í næstu þingkosningum í Bandaríkjunum og margir halda nú . Ef Bandaríkjamönnum tekst á næstu 12 mánuðum að ná afgerandi árangri í deilum Ísraelsmanna og Palestínumanna munu margir verða til að fyrirgefa þeim innrásina í Írak , sem gagnrýna hana nú . " HH Ég þakka bréfið . Ekki veit ég hvort þetta er séríslensk skýring en það sem ég hef helst við hana að athuga er að ég tel rangt að líta svo á að vandann fyrir botni Miðjarðarhafs megi fyrst og fremst rekja til hryðjuverkamanna . Hryðjuverkamenn verða til og það fjölgar í þeirra hópi í nokkuð réttu samræmi við ofríkið sem Palestínumenn eru beittir . Þótt fagna beri brotthvarfi Ísraela frá Gaza svæðinu má ekki gleyma því að á Vesturbakkanum og í Jerúsalem og nágrenni eru ísraelskir landnemar að styrkja stöðu sína . Allt er þetta undir forystu Sharons , sem sjálfur á að baki blóðugan feril hryðjuverkamanns . Við skulum heldur ekki gleyma að Bandaríkjamenn og Bretar eru engan veginn hlutlausir aðkomumenn . Þeir eiga langa sögu á þessum slóðum , Bretar sem nýlenduveldi og Bandaríkjamenn í grimmri hagsmunabaráttu . Í Írak eru þeir fyrst og fremst til að tryggja eigin hagsmuni . Það sem ég tel að þurfi að gerast er að trúverðugleiki Sameinuðu þjóðanna verði endurreistur og inn á herteknu svæðin verði sent friðargæslulið á vegum SÞ - ekki Nató - heldur Sameinuðu þjóðanna . Síðan á alþjóðasamfélagið að sjá sóma sinn í því að leiða Ísraelssstjórn fyrir sjónir að hún á að virða samþykktir Sameinuðu þjóðanna um landamæri við Palestínu . Bandaríkjastjórn hefur haldið hlífiskyldi yfir Ísraelum þegar þessar kröfur hafa verið reistar . Ef stuðningur þeirra við stefnu Ísraela væri úr sögunni , yrði Ísrael að lúta alþjóðasamþykktum og lögum . Þannig að þegar upp er staðið er það ekki aðeins Sýrland og Írak sem studdu harðlínuöfl heldur ekki síður Bandaríkjastjórn . Hætti hún því vænkast friðarhorfur . Með kveðju , Ögmundur