Baráttusagan Vængjaþytur vonarinnar eftir Margréti Dagmar Ericsdóttur er saga sem lætur engan ósnortinn . Þar segir frá þeirri gerbyltingu sem verður í lífi ungra hjóna sem eignast mikið fatlaðan dreng , Kela . Á baksíðu bókarinnar segir : Þeim hafði verið sagt að ungur sonur þeirra myndi aðeins ná þroska tveggja ára barns og líklega aldrei læra að ganga . Þau fengu lítinn sem engan svefn í nokkur ár út af óþekktri vanlíðan hans . Heilsbirðiskerfið veitti fá svör . Hann dó tvisvar í höndunum á þeim . Þau hjónin voru að sigla hvort í sína áttina . Það geisaði stanslaust ofsaveður í lifi fimm manna fjölskyldu . En Margrét Dagmar Ericsdóttir neitaði að gefast upp . Það er ótrúlegt í bókinni , að fylgjast með baráttu Margrétar eða Rítu eins og hún var kölluð . Bókin er afar persónuleg og einlæg og lesandanum finnst ótrúlegt að hún skyldi ekki gefast upp . En hún ákvað til dæmis að Keli myndi læra að ganga , þrátt fyrir það sem búið var að segja þeim , og við grípum niður í kaflann í bókinni sem fjallar einmitt um það . Eftir nokkurra mánaða þjálfun og gítarglamur fór Keli að nota nýja göngugrind sem hann studdi sig bara við með höndunum og ýtti á undan sér . Það var mikið glamrað og mikið gert til þess að hann tæki sín fyrstu skref . Við byrjuðum í nokkrar mínútur á dag , alveg eins og þegar hann var þjálfaður í að standa . Það smálengdist og tók allt upp í fjóra tíma daglega þegar mest var , ekki þó samfleytt , enda hefði Keli aldrei haft úthald í það . Þjalfuninni dreifði ég yfir daginn eftir því hvernig lá á honum . Svo var grindin fjarlægð smám saman og Keli fór að stíga sín fyrstu skref óstuddur . Hvílík sæla og himnatilfinning að horfa á Kela taka fyrstu skrefin ! Því fá engin orð nógsamlega lýst . Ef ég hefði tekið orð sérfræðingsins bókstaflega er allteins víst að Keli væri í hjólastól nú og hefði aldrei lært að ganga . Þá hefði ég aldrei nennt að leggja þessa gríðarlegu vinnu á mig . Blessunarlega gat ég aldrei séð hann fyrir mér í hjólastól . Í hugskoti mínu sá ég hann hlaupandi um á þessum grænu engjum . Guði sé lof . Hversu óraunhæf sú sýn var , skipti mig engu máli . Ég ákvað að ég skyldi reyna allt til að hjálpa litla ósjálfbjarga og viðkvæma bangsanum mínum að ganga og ég neitaði að gefast upp . Mér varð að barnslegri ósk minni . Hið ómögulega varð að veruleika og mömmukrúttið hann Keli fór að ganga með sínum sérstaka hætti eftir þrotlausa margra mánaða þjálfun . Það tók á en varð að veruleika sem var bara ótrúlegt ! Ég er svo stolt af honum Kela mínum fyrir að ná þessu á endanum . Læknarnir kölluðu hann gangandi kraftaverk og hann var það svo sannarlega , litli kúturinn . En það lá rosaleg vinna á bak við þetta kraftaverk . Ég grenntist um nokkur kíló á meðan en hvað um það . Maður getur alltaf á sig blómum bætt . Bræður Kela tóku einnig virkan þátt í þessu frá upphafi og við vorum öll himinlifandi og svo innilega stolt af litla manninum þegar hann fór að ganga um einn og óstuddur . Fyrir utan okkur , eigum við það mikið að þakka öllum þeim frábæru sjúkraþjálfurum og stoðtækjafræðingum sem aðstoðuðu við þjálfunina og útveguðu öll þessi nauðsynlegu hjálpartæki frá Hjálpartækjamiðstöðinni í gegnum Tryggingastofnun . Það var ekkert sjálfgefið að þau fengjust afhent og það þurfti beiðni og rökstuðning frá fagaðila til að koma því í gegn . Síðast en ekki síst þurfti svo einhver að sjá um barnið þegar hann nýtti öll þessi tæki og tól . Það kom í minn hlut að gera það . Ég reyndi ávallt að virkja bræður hans með okkur Kela og skapa fjölskyldustemmningu úr þessu . Þar sem svo mikill tími fór í þessa þjálfun var gott að gera leik úr þessu , okkar á milli . Þeir voru þá ekki hafðir útundan heldur voru þeir þáttakendur . Það tókst , gleði og hamingja hvunndagsins speglaðist í litlum sigrum Kela okkar .