Bókin hlaut Norrænu barnabókaverðlaunin 1992 . Það er ekki réttlátt að pabbi skyldi deyja , sagði Marta María . Lífið er ekki alltaf réttlátt , sagði amma . Við verðum bara öll að hjálpast að úr því svona fór . Hvað var eiginlega að pabba ? spurði Marta María . Það var svo margt , sagði amma og fór að þurrka af myndum sem stóðu í stöflum upp við vegginn . Tómas var sofnaður í sófa á miðju gólfi . Marta María vissi að allir voru að plata hana . Þó að hún væri bara ellefu ára fann hún það á sér að enginn sagði henni sannleikann . Pabbi hafði ekkert verið veikur . Einn morguninn hafði hún bara vaknað við einhvern umgang og amma var komin og sagði henni að vera kyrr í herberginu sínu og Tómas var þar líka . Amma sagði að mamma hefði farið með pabba í sjúkrahús og þau yrðu að vera góð . Daníel var í skólaferðalagi svo hún gat ekkert spurt hann . Marta María hafði séð að amma titraði öll og hún sá líka að hún fékk sér pillu úr glasi . Hún hafði aldrei séð ömmu borða pillur áður . Seinna um daginn kom mamma með Daníel og sagði þeim að pabbi væri dáinn . Síðan hafði allt verið öðruvísi .