Aðeins eitt fet getur skilið okkur frá fiskinum og oftar en ekki er þetta fet það fyrsta sem við tökum út í vatnið . Þeir veiðistaðir eru svo sannanlega til á Íslandi þar sem silungurinn liggur fyrir rétt við bakka vatnsins eða árinnar og sætir færis að hrifsa til sín skordýr sem falla eða hætta sér of langt út í vatnið . Grasi vaxinn bakki er ekki aðeins áhugaverður til að tylla sér á eftir langan dag við veiðar , hann er líka eftirsóttur bústaður ýmissa skordýra sem oftar en ekki sækja í rakann sem vatnið færir sverðinum . Í fyrravetur las ég nokkuð skondna grein um baráttu Englendings við þá áráttu að vaða út í og leita að fiskinum í miðju vatninu / ánni . Einhverra hluta vegna skaut þessari grein alltaf upp í kollinn á mér í sumar þegar ég var staðsettur við vatn þar sem þannig háttaði til . Grasi grónir bakkar , skordýr á hverju strái og vísast einhverjar bleikjur í stjái miklu nær bakkanum heldur en ég . Svo kom fyrir að ég lét undan áráttunni , snéri mér svolítið á ská og sendi fluguna undir bakkann , kannski kvikindið væri þarna . Ekki ætla ég að fara með neinar tölur um hve oft fiskur tók fluguna , en eitt get ég fullyrt ; hann tók ekki sjaldnar heldur en þegar ég þandi mig út yfir vatnið .