Leikhópurinn Sómi þjóðar spyr spurninga um raunverulega siðmenningu mannkynsins í nýju gagnvirku leikverki í Tjarnarbíó sem er kallað Láttu bara eins og ég sé ekki hérna . Eftir stutta gönguferð utanhúss hefst sýningin á því að Prómeþeifur ( Tryggvi Gunnarsson ) stígur á stall og flytur innblásna tölu yfir sínum örfáu áheyrendum – því aðeins sex manns komast á hverja sýningu . Prómeþeifur minnir okkur á að hann sé skapari menningar okkar ; með því að stela eldinum af Ólympsfjalli í árdaga og færa mannkyninu lagði hann grundvöll að skipulegu , siðuðu og siðmenntuðu samfélagi . Það þurfti að varðveita þessa dýrmætu gjöf og umfram allt að fara vel með hana og það varð ekki gert með því að halda áfram að hanga í trjágreinum eins og apar . Eftir þennan leikræna inngang fara áheyrendur í gegnum hverja prófraunina af annarri og var oft býsna erfitt að vita hvaða svar væri rétt og / eða siðlegt við ágengum spurningum hópsins . Ég segi fyrir mig að þetta kom talsverðu róti á hugsanir mínar . Maður er ekki vanur að spyrja sjálfan sig hvers konar manneskja maður sé eða hvernig maður myndi bregðast við erfiðum aðstæðum sem maður kemst vonandi aldrei nokkurn tímann í . Kjarni sýningarinnar snýst um eldinn sem Prómeþeifur gaf okkur , hvernig höldum við honum lifandi og hverjum leyfum við að njóta hans með okkur . Það er alveg lögmætt að velta því fyrir sér nú í upphafi aðventunnar . Hins vegar fannst mér sýningin hafa stóran skammt af þeim algenga galla gagnvirkra leiksýninga að hlutfallslega mikill tími fer í að ganga á milli sýningarstaða og koma sér þar fyrir . Þannig verður framvinda verkanna óþarflega hæg og setur gestina sífellt í stöðu hinna minni máttar af því að þeir eiga sér engan samastað . Er þetta nauðsynlegt ?