Selurinn Snorri er allur . Í selsárum og mannsárum vorum við sennilega svipað gamlir . Hann syndandi í blárri lauginni , ég bankandi á glerið með hor rennandi úr nefinu . Um andlát hans las ég á mbl.is og veit ekki hvort ég hafi verið að aðstoða við verkfallsbrot með því , en get þó lofað því að þetta blogg styður allar kröfur blaðamanna og telur þá jafnvel mega biðja um meira . Reyndar ættu blaðamenn moggans að krefjast þess að laun ritstjórans verði lækkuð í refsiskyni fyrir að styðja verkfallsbrot , en það er önnur saga . Mig langar að eyða meiri orðum í selinn Snorra . Hann var fæddur 1989 og varð því þrítugur . Tilviljun örlaganna vildi svo til að hann var veiddur eins árs gamall og sleppt út í litla sundlaug í Laugardalnum . Selir í náttúrunni búa ekki í sundlaugum eða baðkörum , allra síst sundlaugum sem eru minni en stofur í sumum einbýlishúsum . Landselir geta orðið tveggja metra langir , spáum aðeins í því . Snorri gat ekki talað svo hann gat ekki sagt okkur frá því hvað honum þótti um þessa fangavist . Var maturinn góður ? Leið honum vel ? Selir eru vanir því að synda langar vegalengdir frjálsir , veiða sér fjölbreytta fæðu eins og litla þorska , sandkola , ufsa , alls kyns síli , og svo elska þeir smokkfiska . Ég skil seli ágætlega tel ég , verandi sá súshí-unnandi sem ég er , en selir hafa jafnvel synt langt upp ár til að veiða sér lax . Það er í eðli þeirra , flakka frjálsir um miklar víðáttur , hvíla sig á klettaskerjum , róta með nefinu eftir strandbotninum og synda eins og þeim lystir . Hvað fannst Snorra um að vera sviptur því ? Ég veit það ekki , en ég tel ágætis vísbendingu felast í því hvað einn af kópunum hans gerði um árið . Það rataði í fréttir í ágúst árið 2015 að selskópur hefði náð að skríða út úr Húsdýragarðinum inn á tjaldsvæði í Laugardalnum . Það er mikið afrek fyrir sel , jafnvel fullvaxta sel , því eins og við öll vitum hafa selir ekki fætur og ferðast því hægt yfir grjót , girðingar , malbik og gras . Margir hrifust af þessu einstaka afreki unga kópsins sem stefndi rakleiðis þangað sem náttúran kallaði , út í hafið . Hefði hann náð þangað er nokkuð víst að hann hefði spjarað sig ágætlega . Þrátt fyrir að vera fæddur í fangavist þá hafði kópurinn það sem dýr í náttúrunni þurfa helst , baráttuvilja og hreysti . Hvort faðir hans eftir meira en tveggja áratuga fangavist hefði getað veitt sér til matar er eitthvað sem ég þori ekki að hugleiða . En einhvern veginn hugsa ég að kópurinn hefði kannski náð því , kannski , fyrst hann var búinn að ná svona langt . En selir eru ekki jafnokar manna á landi og um leið og fregnir af flakki kópsins bárust starfsfólki Húsdýragarðarins var búið að góma hann . Kópurinn endaði sem refafóður tveimur dögum síðar . Og nú er ég ekki einn af þeim sem hneykslar sig á því þegar dýragarðar fóðra ljón með gíraffakjöti . Ég geri mér fulla grein fyrir því að ljón ólíkt mér geta ekki lagt sér Oumph til munns ( þó það sé svo líkt kjöti að ég finn ekki á því neinn mun ) , en ég get spurt spurninga um siðsemi dýragarða , og geri það . Refir borða kjöt . Selir borða fisk . Og þjóna mikilvægu hlutverki í lífríkinu . En hvað er hlutverk þeirra í Húsdýragarðinum ? Hvað er markmiðið með því að fanga landsel , dýr sem er í útrýmingarhættu við Íslandsstrendur og setja það í laug sem er svo lítil að við myndum ekki einu sinni kenna ungbarnasund í henni ? Auðvitað er gott að ungir krakkar geti komið og séð sel . Mér fannst það magnað á sínum tíma . En selir búa ekki í litlum laugum . Ef við ætlum að halda selum innilokuðum í þrjátíu ár , skuldum við þeim ekki að minnsta kosti að þeir fái undir sig almennilegt svæði til að hreyfa sig á , með einhverju sem líkist raunverulegum heimkynnum þeirra ? Dýr finna til . Fyrir nokkrum áratugum töldum við að pandabirnir gætu ekki fjölgað sér í dýragörðum . Síðan uppgötvaðist nánast fyrir tilviljun að með því að gefa pandabjörnum aðeins meira fermetrapláss að þeir fengu aftur kynhvötina . Pandabirnir sem eru alræmdir fyrir þessa eiginleika að ná ekki að fjölga sér eiga ekki í þessum vandræðum í þeim hálendissvæðum sem þeir koma frá . Staðreyndin er bara sú að þegar þeir eru lokaðir inni , okkur til skemmtunar og fróðleiks , þá verða þeir þunglyndir og latir , og þá gerist það sama og gerist oft hjá manneskjum sem líður illa . Þær missa kynhvötina . Vandamál pöndunnar er það sama og milljóna annarra lífvera á þessari plánetu . Plássleysi . Þær hafa misst landflæmin sem þær eitt sinn ráfuðu um og þó svo búið sé að hanna handa þeim sérstök leiksvæði og bambusskóga í gerviheimi dýragarða þá sjá greindustu verurnar í gegnum blekkinguna og þjást . Svo hvernig leið selinum Snorra . Hvatti hann kópana sína til að flýja ? Vonaði hann að kópurinn sem slapp hefði náð til sjávar ? Það fáum við aldrei að vita . En við vitum samt eitt . Við vitum það öll . Þessi litla laug er dýraníð og við ættum ekki að láta það viðgangast lengur . Annað hvort ættum við að loka lauginni eða gefa selunum það pláss sem þeir þurfa til að vera hamingjusamir . Því ef við getum ekki gefið þeim viðunandi líf í fangavist , þá ættum við ekki að ræna þá frelsinu . E.S. Myndir í grein eru wikimedia myndir og sýna ekki Snorra . Hvað þarf maður að áorka ... 2 . Skáldskapur Ef skáldskapurinn er sannur þá verður hið skáldaða að sannleik .