Íslenskt mál og almenn málfræði - 01.01.1982 , Blaðsíða 205 Um lýsingarhátt nútíðar 203 Dæmi ( 17 ) b - ( 20 ) b eru öll ótæk þar sem um er að ræða sagnir sem ekki geta staðið í orðskipuninni vera + lh. nt. , sbr. að framan , en í dæmum ( 17 ) a - ( 20 ) a er um „ sörnu " sagnir að ræða notaðar með atviksorðum er tákna endurtekningu / dvöl og þá bregður svo við að unnt er að nota orðskipunina vera + lh. nt. og dvalarhorf jöfnum höndum ( sbr. innan sviga aftan við dæmin ) . Þess ber þó að geta að dvalarhorf í þessum dæmum virðist vera merkingarlega hlutlaust en orðskipunin vera + lh. nt. felur gjarna í sér persónulega afstöðu tal - andans , þ. e. látin er í ljós undrun , þreyta , hneykslun eða eitthvað þess háttar , oftast samfara breyttri hrynjandi . — Burtséð frá slíkum stílsmun er ljóst að notkun orðasambandsins vera + lh. nt. með slíkum atviksliðum er miklu víðtækara en ella . 2.1.7 Niðurstaða framanritaðs er því sú að orðskipunin vera + lh. nt. er einkum notuð af áhrifslausum ástandssögnum í stað dvalarhorfs og er hún notuð í fyllidreifingu við dvalarhorf af öðrum áhrifslausum sögnum , sbr. dálka I — II í töflu 2 . Til að afmarka ástandssagnir frá öðrum áhrifslausum sögnum er hentugt að líta á notkun orðskipunar - innar vera + lh. þt. af áhrifslausum sögnum , sbr. kafla 2.1.2 . Sé lh. þt. af áhrifslausri sögn til í öllum kynjum er hann notaður í orðskipuninni vera + Ih . þt. af öðrum sögnum en dvalarsögnum , sbr. dálk III . Til yfirlits eru þessi atriði sýnd í töflu 2 . TAFLA 2 I. Dvalarhorf II. vera + lh.nt. III. vera + lh. þt . Áhr.l.dvalarsögn ( vaka , sitja , standa , liggja ) * Hann er að sofa Hann er sofandi * Hann ersofinn Áhr . 1. breyt . sögn ( vakna , gulna sofna ) Hann erað vakna * H. er vaknandi Hann er vaknaður Áhr.l.verkn.sögn ( koma , fara , hverfa , sökkva ) Hann er að fara * Hann erfarandi Hann er farinn