Hinn afkastamikla Jónas Reyni þekkjum við fyrir ljóðabækurnar Leiðarvísir um þorp og Stór olíuskip sem komu út hjá Partusi . Nú hefur Jónas skipt um forlag og gefur út hjá Páskaeyjunni . Hann hefur einnig gefið út tvær skáldsögur , Millilendingu og Krossfiska . Nýjusta ljóðabók hans , Þvottadagur , er síðasti kaflinn í ljóðabókaþríleik samkvæmt lýsingu bókarinnar . Bókin er einstaklega myndræn og er lesandanum hellt inn í draumkenndan heim ljóðmælanda með myndum á borð við þessa hér : „ gólfplöturnar blotna eins og kex / dökkna hægt / molna undan rúminu / ég hryn á hæðina fyrir neðan / / rúmið hefur ummyndast í árabát og skellur á vatnsfleti “ ( bls. 8 ) Bókin er ferðalag ljóðmælanda á milli nýrra heima sem birtast honum á þessum svokallaða þvottadegi , sjálfið er tekið í gegn , bernskuminningar myndast og afmyndast , sem og umhverfið sjálft . Borgin er í veigamiklu hlutverki , „ það er loksins kominn vetur / snjórinn er skuggaefnið / sem dregur fram æðarnar í borginni “ ( bls. 6 ) Borgin er oft séð ofan frá , líkt og í þessari sterku mynd þar sem götur borgarinnar verða æðar með snjónum , skuggaefninu . Ástarsorgin er einnig umfjöllunarefni þar sem myndlíkingunni „ borgin sem æðakerfi “ er haldið áfram : „ við höfum ákveðið að hætta að hittast / stöndum kyrr eins og blóðtappi “ ( bls. 7 ) Einmanaleikinn undir svörtu teppi Þvottadagurinn er uppgjör , þræðir rakna : „ Næturhimininn er svart ullarteppi / það er þakið á veröldinni / / í þvottinum losna þræðirnir í sundur / og heimurinn þenst út “ ( bls. 15 ) Veröldin sjálf er undir ásamt dauðanum : „ þegar líf / hættir að vera til / fæðist ný tegund af dauðanum / / dauði sem tengist ekki lífinu / dauði sem er eingöngu hann sjálfur “ ( bls. 15 ) . Ljóðin hjálpa ljóðmælanda að takast á við tilfinningar , einmanaleikann og lífið sjálft : „ og á hverri nóttu skrifa ég eitthvað til að sofna / og ljóðin mín fjalla ekki um líflausar plánetur / eða hellamálverk djúpt ofan í jörðinni / / eða gardínur / eða vatn / eða sorp / þau eru til að sýna hvernig manni líður / / hvernig maður er einn “ ( bls. 19 ) Þetta eru áhrifarík erindi og varpa ljósi á hugarfar ljóðmælanda og tilgang ljóðabálksins . Næturhimininn sem svart ullarteppi verður að minni í bókinni sem kemur aftur fyrir , nú í samhengi við barnæskuna , „ næturhimininn er svarta ullarteppið / strengt á milli stólanna í stofunni / heimagert virki sem ég lék mér í einn / en í dag umlykur það veröldina “ ( bls. 20 ) Einmanaleikinn heldur áfram að vera stef . Ljóðmælandi virðist þó takast að sigra einmanaleikann og finna ástina eða skilning frá annari mannveru , en síðustu línur bókarinnar eru : „ og það eru ( tveir ) hlýjir líkamar / tveir hlýjir líkamar undir svörtu teppi “ ( bls. 54 ) Það eru ógrynni af áhugaverðum og áhrifaríkum myndlíkingum í bókinni sem ég hef því miður ekki pláss til að telja upp hér en þetta er ljóðabók sem verður hægt að lesa aftur og aftur og uppgötva eitthvað nýtt í hvert sinn . Síðan mæli ég einnig með að lesa hana hægt til að gefa ímyndunaraflinu tækifæri að draga upp þessar myndir . Þvottadagur er sterkt ljóðverk , persónulegt og kallast á við einhvern innri kjarna manneskjunnar . Hún er falleg , full af fortíðarþrá . Þvottadagur er einn stór miklihvellur , upphaf alheimsins , útþensla sjálfsins .