Að fengnum þessum upplýsingum lítur dæmið varðandi alifuglakjötið svona út : 593 + 9697 + 1398 – 754 = 10.880 tonn , sem er þá það magn sem seldist af alifuglakjöti á Íslandi árið 2017 . Og síðan : ,, Þegar rýnt er í Hagstofutölur sést að innanlandssala á kindakjöti 2017 var 6.976 tonn , en 9.530 tonn af alifuglum og þar af nam innflutningur 1.398 tonnum . “ Af þessu má ljóst vera að efla þarf alifuglarækt í landinu , þannig að uppfyllt verði þörfin fyrir þá kjötvöru . Þannig er , að þegar fólk tekur þátt í könnunum , þá svarar það spurningunum sem lagðar eru fyrir en fjallar ekki að öðru leiti um hlutina , nema sérstaklega sé gefinn kostur á því . Þá er heldur ekki sjálfgefið að alifuglakjöt hefði endilega skorað hátt miðað við spurninguna sem lögð var fram , jafnvel þótt alifuglakjöt gæti verið oftast á diski ferðamanna . Sama má segja um alifuglakjöt . Grein Bændablaðsins er ítarlegri og geta áhugasamir kynnt sér hana í blaðinu eða á vef blaðsins bbl.is , en hér verður látið staðar numið umfjöllun um hana Á svæðinu ,, Umræður um landbúnaðarmál “ á Facebook hefur borið á góma að það skorti á samstöðu milli búgreinanna ( Petrína Þórunn Jónsdóttir ) og satt er það , að samstaðan mætti vera meiri , bæði nú um stundir en einnig fyrr á tímum . Það hefur líkast til ekki verið góð ráðstöfun að leggja einangrunarstöðina niður og hefur örugglega tafið framþróun nautakjötsframleiðslunnar . Enn eimir eftir af þessu . Finna þarf lausn á þessu ástandi , t.d. með því að við mat til kosninga fulltrúa í trúnaðarstöður verði notast við blandað kerfi fjölda framleiðenda í búgreinum og framleiðslumagns til sölu á innanlandsmarkaði að teknu tilliti til ríkisframlaga til þeirra greina sem það á við um . Ólíklegt er að sauðfjárrækt án alls ríkisstuðnings sé raunhæfur möguleiki hérlendis , fremur en svo víða annarsstaðar . Þegar þjóðfélagsbreytingar verða þá er það hlutverk stjórnvalda að taka þannig á málum að stórir hópar fólks sitji ekki eftir horfandi fram á skerta afkomumöguleika . Á að taka tillit til sögunnar í því efni , t.d. einangrunar landsins á ófriðartímum og hvernig hægt sé að bregðast við í þeim efnum ? Ekki er nefnilega gefið að stjórnvöld framtíðarinnar vilji taka þátt í slíku ráðslagi . Um er að ræða þá búgrein sem mannfrekust er , ef mér skýst ekki , þannig að það er fjöldi fólks sem um er að ræða og á allt sitt undir . Það er þó alls ekki þannig að sauðfjárbændur séu einir um að hafið staðið í þeim sporum . Enginn tryggingarsjóður gegn óvæntum áföllum eins og er í ESB löndum , svo dæmi sé tekið . Þá trúðu spekingarnir því , að með því að breyta íslensku grasi í köggla yrði það að kröftugum fóðurbæti og myndi reynast kúnum líkt og erlent kornfóður . Samningurinn gefur stórlega auknar heimildir til innflutnings á kjúklingakjöti , nautakjöti , svínakjöti og ýmsum mjólkurvörum inn til Íslands , í skiptum fyrir auknar heimildir fyrir kindakjötsútflutning frá Íslandi til Evrópusambandsins . Sagan greinir frá óralöngu basli í þá veru langt aftur í tímann , og ef að líkum lætur má gera ráð fyrir að um ókomna tíð muni það þykja vænlegt til hagsældar fyrir íslenska þjóð að greiða með slíkri framleiðslu til útlendinga . Þar er því haldið á lofti sem dæmi um ágæti íslenskra búskaparhátta að sauðkindin hafi ráfað óheft um landið síðan árið 874 . Þetta finnst núverandi ráðherra landbúnaðarmála vera bara harla gott og leggur til , að bændur skuli taka sér tak , standa sig í samkeppninni , nota sér útflutningstækifærin og muna að varan þeirra sé svo afbragðs góð , að útlendingar muni standa í röðum til að kaupa íslensku landbúnaðarframleiðsluna . Og ráðherrann bætir við : Sjáið þið ekki tækifærin ? Hvað við tekur þegar erlendir eru ekki lengur aflögufærir , skiptir þá engu máli sem ekki nenna að hugsa fram fyrir tærnar á sér , en ólíklegt er , að þá muni hagsmunir eyþjóðar í ballarhafi verða hafðir í fyrirrúmi . Fyrir um 20 árum var skorin upp herör gegn campfylobacter í kjúklingakjöti á markaði á Íslandi og ótrúlega fljótt náðist markverður áraangur í því efni . Sem líklegt er að af verði miðað niðurstöðu EFTA dómstólsins . Verði niðurstaðan sú að innflutningur hefjist á fersku kjöti af öllum tegundum , nema náttúrulega kindakjöti ( því íslenskur markaður er yfirfullur af því ) , þá blasir við gjörbreytt landslag fyrir landbúnað í landi okkar . c ) Bændur innan ESB njóta margvíslegra styrkja til að mæta þeim aðbúnaðarkröfum sem þó eru gerðar , hér þekkist það ekki nema í einstökum tilfellum og sérvöldum búgreinum . i ) Framleiðsluferillinn í landbúnaði er langur og því getur verið afar afdrifaríkt að teknar séu skyndiákvarðanir sem gjörbreyta rekstrarumhverfi greinarinnar . Í hádegisfréttum Ríkisútvarpsins 27.12.2017 var greint frá því að ríkisstjórn Íslands hefði ákveðið að leggja það til að vandi sauðfjárbænda yrði leystur með 665 milljóna króna framlagi úr ríkissjóði , sem kemur til viðbótar við 100 milljóna framlag , sem innt var af hendi af fyrri ríkisstjórn í því skyni að vinna bug á sölutregðu á erlendum vettvangi . Tillaga þeirra gekk út á að dregið yrði úr framleiðslu á sauðfjárafurðum og að í þess stað tækju sumir þeirra sem í framleiðslunni hafa staðið , að sér ýmis þörf verkefni fyrir land og þjóð . Afurðastöðvarnar greiða að öllu jöfnu um það bil helming þess sem bændurnir fá fyrir framleiðslu sína , en hinn hlutinn kemur úr ríkissjóði sem kunnugt er . Svo mun vera að þessi kjánalega herferð byggist á reglugerðarútgáfu sem Framsóknarmaður úr Skagafirði stóð fyrir er hann tyllti sínum kríufæti í ráðuneyti landbúnaðarmála rétt fyrir ein stjórnarskiptin á síðastliðnum árum og að reglugerð sú , hafi verið gefin út að ósk þáverandi stjórnar Landsambands sauðfjárbænda . Margir munu muna hve innantómt og vesælt gaspuryrðið ,, Vistvænt “ reyndist og hve hart þeir voru dæmdir sem notuðu það sér til til framdráttar og prangs á markaði landbúnaðarvara . Enda vandséð hvernig ein búgrein umfram aðra , getur eignað sé tákn af því tagi . Réttast væri að sauðfjárbændur losuðu sig við lukkuriddara sem eru tilbúnir til að hleypa hrossi sínu út í hvaða fen sem er , í trausti þess að þeir geti vippað sér yfir á annan klár þegar sá fyrri er allur . Sú stefna sem hefur verið rekin um áratugi hefur leitt til þess að framleitt er langt umfram það sem markaðurinn hefur verið tilbúinn að taka við . Ekki VG og ekki forveri þess Alþýðubandalagið sem einu sinni var . Kannski verður það síðan stefnan í framhaldinu að sauðfjárbændur , líkt og aðrir bændur , girði af sitt fé í stað þess að aðrir þurfi að girða sig frá fénaði þeirra ; sæki það jafnvel sjálfir upp á ofbeitt hálendið að hausti í stað þess að senda öðrum reikninginn fyrir því ráðslagi ? Umræðuna hóf Silja Dögg Gunnarsdóttir frá Framsóknarflokknum og sagði m.a. um fæðuöryggi : ,, Matvælaöryggi er mjög hátt á Íslandi , ef ekki það hæsta sem gerist í heiminum . Þá vakti hún einnig athygli á að landbúnaðurinn væri háður ýmsum innfluttum aðföngum sem á þyrfti að halda til að tryggja svokallað fæðuöryggi . Það kom einnig fram í máli hennar að mikilvægt væri að tekin yrði upp skimun fyrir fjölónæmum bakteríum . Taldi hún nýgerðan búvörusamning vera til merkis um stefnu í átt til óframleiðslutengds stuðnings . Geri ráð fyrir að flestir ábyrgir málsmetandi menn í samfélagi okkar geti tekið undir þessi orð þingmannsins og vonandi er að þeir sem harðast berjast fyrir óheftum innflutningi á landbúnaðarvörum hafi hug til að lesa orð hans . Flest höfum við séð dæmi um þetta vera til umfjöllunar í fjölmiðlum að undanförnu . Hitt er ljóst að varan stóð ekki undir þeirri ímynd sem reynt var að skapa , sem eflaust var gert í þeirri von að markaðurinn gleypti vel og skilvirkt við hinum ,, vistvænu “ eggjum . Satt að segja virðist svo sem um hafi verið að ræða brellu til þess gerða , að geta kafað með kröftugum og markvissum hætti ofan í vasa neytenda . Því er það að bændafólk sem stundar sinn búskap vel og hirðir vel um fénað sinn , gerir það örugglega á vistvænan hátt . Gagnrýnum hiklaust það sem okkur líkar ekki í verklagi þeirra og gerum það á eins málefnalegan hátt og við erum fær um , því þegar á allt er litið , þá eigum ekki annarra kosta völ en að treysta þeim fyrir hlutverki sínu . Annað er samningur Íslands og Evrópusambandsins um viðskipti með landbúnaðarvörur sem gengur í daglegu tali undir nafninu ,, Tollasamningurinn “ og var kynntur til sögunnar á haustdögum árið 2015 . Slíkt mun kosta breytingar en vonandi ekki það miklar að það verði að fara fram ný atkvæðagreiðsla meðal bænda um samninginn “ , og síðan : ,, Ég á ekki von á öðru en að samningurinn verði samþykktur . Þá kemur fram í fréttinni að unnið hafi verið að sátt um búvörusamninginn , en síðar í sömu frétt kemur fram að ekki hafi allir nefndarmenn orðið varir við það sbr. eftirfarandi : ,, Lilja Rafney Magnúsdóttir , þingmaður Vinstri hreyfingarinnar – græns framboðs , og Kristján L. Möller , þingmaður Samfylkingarinnar , og fulltrúar í atvinnuveganefnd sögðu í samtali við Bændablaðið að þau gætu ekki sagt mikið um starf nefndarinnar í sumar hvað varðar búvörusamninginn þar sem fulltrúar stjórnarandstöðunnar hefðu ekki verið kallaðir á þá fundi “ , og síðan : ,, Kristján L. Möller sagðist ekki hafa setið neina fundi í nefndinni í sumar vegna búvörusamningsins fyrir utan einn sem var haldinn skömmu eftir að þingi lauk . „ Fjallalamb hefur ekki gefið út verðskrá fyrir komandi haust . “ Næst þegar viðkomandi taka sér það fyrir hendur að grýta fjöreggi þjóðarinnar út í loftið , væri þá til of mikils mælst að þeir skoðuðu málið og reyndu að sjá fyrir hverjar afleiðingarnar yrðu ; létu fara fram ,, greiningu “ á því sem þeir ætluðu sér að gera og tækju síðan tillit til niðurstöðunnar ? Ekkert reyndist það vera nema þvaður , auðvitað . Það hefur nefnilega plagað forsætisráðherrann talsvert , að menn láta ekki segja sér hvað sem er ; kunna illa við ósannindavaðal og láta í sér heyra ef gengið er of langt í þeim efnum . Árangurinn er sem sagt til kominn , ÞRÁTT FYRIR ríkisstjórn Sigmundar Davíðs Gunnlaugssonar . Stjórnar sem mun verða minnst um ókomna tíð fyrir hroka yfirgang og lygar .