Niðurstöður benda til þess að loðfílar á Wrangel-eyju ( þar sem síðustu loðfílarnir lifðu ) hafi verið erfðafræðilega úrkynjaðir og að ef til vill voru þeirra einu mögulegu örlög útdauði . Hinn loðfíllinn er um 4.300 ára og tilheyrði smáum og einangruðum stofni á Wrangel-eyju norðan Síberíu rétt vestan Beringssunds . Ein merkilegasta niðurstaða greinar Dalen og félaga er sú að loðfíllinn á Wrangel-eyju hafði minni arfblendni en loðfíllinn af meginlandinu . Lág arfblendni ( það er lítill erfðabreytileiki ) er óæskileg . Veigamestu kraftarnir eru stökkbreytingar , hending ( genaflökt ) , stofnstærð , stofnbygging og náttúrulegt val . Áhrif hendingar eru mest ef stofnar eru litlir . Þá getur tilviljunin leitt til mikilla breytinga í tíðni gena , jafnvel stökkbreytinga sem eru skaðlegar fyrir tegundina . Uppsöfnun skaðlegra breytinga í loðfílum á Wrangel-eyju Rebekah Rogers og Montgomery Slatkin greindu upp á nýtt gögn Dalen og félaga úr raðgreiningu erfðamengja loðfílanna tveggja , frá Síberíu og Wrangel-eyju . Þau beindu sjónum að hlutfalli slæmra breytinga og leituðu sérstaklega að breytilegum stöðum og úrfellingum á genum eða hlutum þeirra . Niðurstaða þeirra var sú að margs konar erfðagallar voru algengari í Wrangel-loðfílnum en Síberíufílnum . Það er mögulegt að úrkynjað eintak hafi valist frá Wrangel-eyju og heilbrigður fíll frá Síberíu . Það er því nauðsynlegt að kanna erfðaefni fleiri loðfíla og frá öðrum stöðum til að meta hversu traust mynstrið er . Ástæðan er að öllum líkindum sú að stofninn var bæði lítill og einangraður í margar aldir og árþúsundir . Stofninn á Wrangel-eyju var líklega aðeins um 500 - 1.000 dýr vegna takmarkaðs burðarþols eyjunnar . Ef stofninn býr yfir nægilegum erfðabreytileika og er nægilega stór getur náttúrulegt val leitt til aðlögunar hans að nýju aðstæðum . Slíkt finnst reyndar líka meðal dýra , til dæmis í bleikju sem er með eina sveigjanlegustu þroskun sem finnst meðal hryggdýra . Genahrun eins og virðist hafa orðið í Wrangel-loðfílunum er mögulegt í öðrum tegundum og er líklegast í tegundum sem eru með mjög litla stofnstærð í langan tíma . Samkvæmt líkani Rogers og Slatkin er hætt við að stofnar sem lenda í hringiðu smárrar stofnstærðar og erfðagalla þokist óhjákvæmilega í átt að útdauða . Er hægt að spyrna við genahruni tegunda ? Líklega er besta leiðin til að sporna við genahruni sú að koma í veg fyrir að stofnar villtra tegunda verði of litlir . Dýragarðafræðingar vita að innræktun er ógnun við viðgang tegunda . Í dýragörðum eru haldnar ættbækur fyrir fágæt dýr og þau sem eru í útrýmingarhættu , og einstaklingar ( eða sæði ) eru fluttir garða og landa á milli til að tryggja erfðafræðilegan fjölbreytileika . Reyndar má spyrja hvort að 100 górillur í dýragörðum séu í raun górillur ? Reyndar finnst örninn víðari en á Íslandi en stofninn hér er agnarsmár . Á fyrri hluta síðustu aldar var örninn ofsóttur , hreiðrum var steypt og eitruð hræ ætluð refum lögðu marga erni . Möguleiki er á genahruni í öðrum tegundum með smáa stofnstærð , meðal annars ljónum , górillum og ísbjörnum . Ásta Bryndís Schram er lektor og kennsluþróunarstjóri við Heilbrigðisvísindasvið HÍ auk þess sem hún starfar við kennsluráðgjöf hjá Kennslumiðstöð . Meginviðfangsefni hennar í rannsóknum er áhugahvöt , sjálfsmynd , samsömun og samspil þessara þátta við kennsluaðferðir .