Pandelis Prevelakis : O ílíos tou thanatou . Sigurður A. Magnússon þýddi og ritaði formála . Úr Sól dauðans : Börnin skildu að skrúðgangan var um garð gengin . Þau mundu alltíeinu hvert fyrir sig , hvað þau áttu að gera , og hurfu einsog reykur . Aðeins drenghnokki , sem virtist vera gulusjúkur , varð eftir . Hann var háfættur , grindhoraður , kögglastór . Hann yrti á mig : - Viltu ganga í herinn okkar ? - Hvaða her ? - Við höfum líka her . Ég er foringi riddaraliðsins . - Áttu við hundana ? - Hundana , já . En þeir eru þjálfaðir . - Ég ætla að spyrja hana frænku mína fyrst . - Er Rúsakí frænka þín ? Veit hún að sonur hennar drap Ílías , son hennar Spíþúrenu ? Ég fann að hnén létu undan . - Á vígstöðvunum ? - Já , svo sagði liðþjálfinn . Þeir lentu í slagsmálum . Garmurinn sneri við mér baki . Hann hafði líka víst vanrækt eitthvað og þurfti að flýta sér . Margt fólk hafði safnazt saman fyrir framan húsið okkar . Ég nam staðar bakvið hliðstólpann , svo ég sæist ekki , og lagði við hlustirnar . - Betra er að vera móðir morðingjans en fórnarlambsins , mælti ellihrum rödd . - Þögn ! Þögn ! hrópaði frænka . Ég kæri mig ekki um að heyra þessháttar huggunarorð ... Það var þá satt þegar ég sá blóðið í draumnum ! Það blandaðist vatninu í ræsinu og rann um allt þorpið . - En góða mín , það er blóðið úr kálfinum , sem Kanakis slátraði . - Nei ! Nei ! Blóðið á eftir að drekkja okkur , sagði frænka . Þar sem ég heyrði til hennar ánþess að sjá hana , fannst mér rödd hennar koma úr öðrum heimi , okkur ókunnugum . Röddin , sem í hvert skipti svaraði frænku , var af þessum heimi . Hún kvaddi frænku snöggvast til okkar , en jafnharðan gleymdi hún okkur og beindi augum sínum annað . Eitthvert óþekkt afl bærðist með henni og opinberaði henni sýnir , sem ekkert okkar hinna fékk hlutdeild í . - Heldurðu að hann Míkalis hennar Spíþúrenu muni hefna bróður síns ? spurði gamall maður . - Æææ ! stundi frænka . Hvenær hefur nokkur verið drepinn hér um slóðir ánþess honum fylgdu í dauðann fleiri en einn og fleiri en tveir ?