Bresku kosningarnar 12. desember snérust um Brexit og niðurstaðan speglaði stéttalínur . Alveg eins og Brexitatkvæðagreiðslan 2016 gerði það , þótt margur tregðaðist við að sjá það þá . Nú blasir þetta við , breskur verkalýður öskrar það svo skýrt að ekki verður misskilið . Verkalýðurinn segist tilbúinn að búa við stéttaróvin sinn Boris Johnson næstu fjögur árin til þess eins að reyna að tryggja að staðið verði við það Brexit sem hann valdi 2016 . Atkvæðagreiðslan 2016 opinberaði mikla gjá á milli valdakerfisins og kjósenda . Ekki bara hafði almenningur á móti sér stjórnmálastéttina , fjármála - og bankavaldið og alla voldugustu fjölmiðla landsins auk ESB-elítunnar heldur líka NATO , Obama forseta og leiðtogafund G 7 ríkjanna . Auk þess opinberaði atkvæðagreiðslan regingjá á milli London annars vegar og ensku landsbyggðarinnar hins vegar . Á ensku landsbyggðinni kaus 55 - 60% útgöngu en 40 - 45% að vera áfram í ESB . Í London kaus 40% útgöngu en 60% vildi vera kyrr . Sjá hér . Kosningarnar núna staðfestu þessa útkomu á sinn hátt . Aðalkjörorð útgöngusinna 2016 var „ Vote leave – take back control ! “ . Sem sagt krafan um að taka löggjöfina aftur inn í landið . Og verkalýðurinn vildi störf sín til baka , störf sem hafa horfið fyrir tilstilli þeirrar efnahagslegu frjálshyggju og hnattvæðingarstefnu sem flutt hefur iðnaðarstörfin yfir á láglaunasvæði . Samkvæmt því stóðu átökin milli sigurvegara og tapara í hnattvæðingunni . Fylgjendur ESB og fjórfrelsinsins segja hins vegar að átökin séu fyrst og fremst með og móti „ kynþáttahyggju “ eða „ þjóðernishyggju “ . Sótsvartur almúginn hafi verið afvegaleiddur og hún þurfi að kjósa aftur . Þess vegna var krafa Brexitsinna núna krafa sem Boris Johnson tók upp af pólitískum hyggindum : „ Get it done ! “ Útreið Labour Nú í desember tapaði Verkamannaflokkurinn víðast hvar stórt , ekki síst á sterku verkalýðssvæðunum í Norður-Englandi og Midlands þar sem hann hefur haft áskrift að meirihlutafylgi allt frá flokksstofnun , svæði sem oft er talað um sem „ Rauða múrinn “ ( Red Wall ) . Labour hafði þvælt málið og Brexitstefnu sína í 3½ ár . Fyrst í þá veru að England skyldi vera áfram á innri markaðnum ( hugmynd um EES-lausn ) og síðan – þegar Teresu May gekk ekkert að semja við ESB – að endurtaka þyrfti Brexit atkvæðagreiðsluna . Þar með settist flokkurinn á ækið með bresku stjórnmálastéttinni og London-elítunni sem jafn lengi hefur þæft málið og reynt á sinn hrokafulla hátt að kollvarpa lýðræðislegri ákvörðun frá 2016 . Öskur verkalýðsins núna þýddi : Hættið að þæfa málið ! Hlustið á okkur ! Sjá nánar . Útkoman árið 2016 var alveg skýr og afdráttarlaus , með sögulega hárri kosningaþátttöku ( 72% , alveg óvenjulegt í ESB-samhengi ) og átti að vera bindandi . Formaður Verkamannaflokksins , Jeremy Corbyn , er a.m.k. hálfvolgur Brexit-sinni sjálfur , en hann fór fyrir flokki sem lengi hefur verið kyrfilega ESB-sinnaður , NATO-sinnaður og inngróinn í markaðsfrelsi evrópumarkaðarins , hina frjálshyggjulegu hnattvæðingu og flest það sem verkalýðurinn hafnaði 2016 . Hin loðnu viðbrögð og afstöðuleysi flokksforustunnar við útkomunni upplifðust því sem svik . Mistök Corbyns voru auðvitað , í ljósi úrslitanna 2016 , að virða ekki þá lýðræðislegu niðurstöðu sem fyrir lá og bjóða ekki síðan upp á útgönguprógram á forsendum verkalýðs og alþýðu . Með því að sleppa því lagði Corbyn allt Brexit eins og það lagði sig í hendurnar á refnum Boris Johnson , sem fékk fyrir vikið ótal „ atkvæði að láni “ . Það blasir við að Verkamannaflokkurinn er ekki í tengslum við sína gömlu stéttarlegu umbjóðendur . Hann er orðinn miðstéttarflokkur , gegnsýrður af ESB-hagsmunum og viðhorfum hnattvæðingarelítu í London . Það breytir því ekki þótt flokkurinn hafi undir Corbyn haldi á loft ýmsum gömlum vinstri gildum og barist fyrir ýmsum þarflegum stefnumálum . Það breytir ekki heldur mati kjósenda þótt Boris Johnson hafi í kosningabaráttunni lofað ýmsum félagslegum umbótum sem hann er manna ólíklegastur til að efna . Hvernig og hvenær aðskilnaður stéttar og flokks verkamanna varð í Bretlandi er auðvitað lengri saga , talsvert lengri en nemur þessu 3½ ári , eins og enn mun sagt verða . Niðurstaðan kosninganna speglar stéttarlínur sem áður segir . Í Bretlandi hafa stéttastjórnmál löngum verið skýr og línur hreinar , verkafólk kaus Labour og eignamenn og millistétt kusu Tories . En átökin um Brexit segja mikla sögu um nýjar í átakalínur stéttabaráttunni . Hliðstæðar átakalínur birtast í Frakklandi í hreyfingu Gulu vestanna sem hefur nú mótmælt á götum borga og bæja um hverja helgi , einkum í minni og dreifðari borgum og bæjum Frakklands í á annað ár að mestu óháð hefðbundinni verkalýðshreyfingu og vinstri flokkum . Kröfur Gulvestunga eru m.a. gegn niðurskurðarstefnu , hækkun lágmarkslauna , bætt þjónusta á landsbyggðinni , aukið beint lýðræði gegnum þjóðaratkvæðagreiðslur , gegn ESB-aðild . Ég ætla nú að leyfa mér að vitna í þrjá höfunda sem komið hafa með áhugaverðar greiningar á einmitt „ hinum nýju átakalínum stéttabaráttunnar “ í Bretlandi og Evrópu . Athyglisverð grein eftir Jack Rasmus birtist á Global Research 18. desember sl . Hann stingur því vissulega ekki undir stól að úrslitin séu sigur fyrir þjóðernishyggju , enska jafnt sem skoska , og skrifar : „ Í Bretlandi , líkt og í Bandaríkjunum , Evrópu og annars staðar , hefur auðvaldskerfið augljóslega gengið inn í tímabil „ þjóðernislegs andsvars “ við minnkandi vaxtarhorfum alþjóðlegs kapítalisma . Þjóðernisstefna er andsvar við þeim samdrætti . “ Rasmus dvelur samt ekki lengi við þetta atriði til að skýra úrslitin í Bretlandi , en heldur áfram : „ Annað langtíma sögulegt hreyfiafl er hér líka að verki ... Það er hnignun og hrun hefðbundinna sósíaldemókrataflokka . Sú hnignun er að hluta til vegna áratuga vondrar stjórnar af hálfu krataforustu sem hefur staðið með nýfrjálshyggjustefnu atvinnurekendaflokka í eigin löndum ... Þegar verst lætur hefur þessi samvinna sósíaldemókrata við auðvaldssinnaða „ andstæðinga “ sína síðustu 40 ár þýtt viðsnúinn fjöldainnflutning , þ.e.a.s. útflutning tugmilljóna af störfum iðnverkalýðs frá Bretlandi , Bandaríkjunum , Evrópu og Japan til nýmarkaðslanda ... Heilar kynslóðir verkalýðs í Bretlandi , Bandaríkjunum og Evrópu – sem nú eru skikkaðar í hlutastörf , skammtímastörf , ótrygg störf lítilla þjónustufyrirtækja og laus verkefni , án reynslu af að tilheyra stéttarfélögum – finna ekki lengur fyrir neinum skyldleika við hefðbundna sósíaldemókrataflokka ... Sósíaldemókrataforingjar hafa á síðustu áratugum tekið þátt í , og haft umsjón með , eyðileggingu á eigin samtökum og fyrrverandi grunni undir eigin fylgi . Um leið og þeir leyfðu tortímingu eigin iðnverkalýðsstéttar þá fylgdi visnun og brotthvarf stéttarfélaga sem skipulagt stuðningsafl í kosningum . “ Greining Jack Rasmus segir heilmikið um stéttarlegt eðli hnattvæðingarinnar , hvernig hún er algjörlega á forsendum auðmagnsins og grefur kerfisbundið undan skipulegri og hefðbundinni verkalýðsbaráttu . Franski þjóðhagfræðingurinn Thomas Piketty sló í gegn með bókinni Capital in the Twenty-First Century frá 2014 . Í fyrra lagði Piketty fram aðra greiningu sem ennþá er miklu minna umtöluð og hefur ekki fengið þá dreifingu sem hún á skilið . Titillinn er Brahmin Left vs Merchant Right . Þar gerir hann mikla úttekt á kjörfylgi flokka í Frakklandi , Bretlandi og Bandaríkjunum á tímabilinu 1948 - 2017 , og sýnir fram á ákveðna eðlisbreytingu sem orðið hefur á hefðbundinni skiptingu í vinstri og hægri : „ Hnattvæðing og hækkað menntunarstig hefur skapað nýja vídd ójafnaðar og átaka og leitt til þess að fyrri bandalög byggð á stéttum og tekjuskiptingu hafa veikst og ný tvískipting hefur þróast ... “ Piketty skrifar um „ ‘ tilkomu fjölelítu flokkakerfis ’ ; algera endurskipan flokkakerfisins út frá tvískiptingu á milli ‘ hnattvæðingarsinna ’ ( hámenntun , hátekjur ) og ‘ heimalninga ’ ( lágmenntun , lágtekjur ) . “ [ Nánari útfærsla Piketty á breytilegri tvískiptingu : ] „ Á sjötta og sjöunda áratug 20. aldar var stuðningur við „ vinstri sinnaða “ ( sósíalíska og sósíaldemókratíska ) flokka í kosningum tengdur minni menntun og lágtekjuhópum . Þetta svarar til þess sem kalla má stéttbundið flokkakerfi : lágstséttakjósendur skilgreindir út frá mismunandi þáttum ( lágmenntun , láglaunum o.s.frv. ) hafa tilhneigingu til að kjósa sama flokk eða bandalag á meðan yfirstétta - og millistéttakjósendur út frá mismunandi þáttum hafa tilhneigingu til að kjósa hinn flokkinn eða bandalagið . Frá og með áttunda áratug hafa „ vinstri “ atkvæðin smám saman tengst einkum kjósendum með hærri menntun . Það er ástæða þess að ég kýs að kalla flokkakerfið á fyrsta og öðrum áratug 21. aldar „ fjölelítu flokkakerfi “ . Hámenntaelítan kýs nú „ vinstri “ en hátekju - og stóreignaelítur kjósa ennþá „ hægri “ ( vissulega minna en áður ) . “ Menntaelítuna kallar Piketty „ brahmína “ og vísar þar til hæstu stéttarinnar af fjórum innan hindúismans . Brahmínar eru þar prestar og fræðimenn . Samkvæmt þessu er menntaelítan orðin að prestastétt hnattvæðingarinnar , og vinstri flokkarnir orðnir að flokkum þessarar stéttar . Piketty notar enn fremur tilkomu þessarar tvöföldu elítu ( kaupsýsluelítu og menntaelítu ) til að skýra vöxt nýrra popúlískra flokka , og ekki síst færslu á verkalýðsfylgi sósíaldemókrata yfir til þeirra . Sjá hér . Að þessu sögðu má ekk gleyma að hægripopúlistar hafa gegnt verulegu hlutverki í Bretlandi þar sem popúlískur UKIP-flokkur Nigel Farage var meginafl á bak við sigur Brexitsinna 2016 og Brexitflokkur sama Farage var sigurvegari kosninganna til Evrópuþingsins í maí í vor , en í kosningunum í desember dró hann framboð sitt tilbaka í flestum kjördæmum , studdi þar Íhaldsflokkinn og að kosningum loknum lýsti hann yfir sigri í „ stríðinu um Brexit “ . Frakkland – metrópóll og jaðar Víkjum sögunni til Frakklands . Franskur landafræðingur , Christopher Guilluy , vakti mikla athygli 2014 með bókinni La France périphérique , Jaðarsvæði Frakklands . Hún sýnir hvernig verkalýður Frakklands lifir að mestu utan stærstu borganna og er utangarðs í efnahags - , menningar - og stjórnmálalífi . Hins vegar situr hnattvædd stórborgarelíta í París og örfáum stórborgum ( líkt og í London og New York ) . Nokkru eftir útkomu bókarinnar hefur hreyfing „ Gulvestunga “ sýnt að elítan hefur slaka stjórnartauma á þessum umrædda lýð , sérstaklega í minni og dreifðari bæjum Frakklands . Guilluy útlistar greiningu sína frekar í Twilight of the Elites : Prosperity and the Future of France ( 2019 ) . Vefritið spiked birti viðtal við Guilluy sl. vor og hann ræðir þar niðurstöður sínar . Grípum niður í viðtalið : „ Tæknilega séð virkar hnattvædda efnahagslíkanið vel . Það gefur mikinn auð . En það hefur enga þörf fyrir meirihluta íbúanna til að það virki . Það hefur ekki raunverulega þörf fyrir verkafólk sem vinnur líkamlega vinnu eða annað verkafólk eða sjálfstæða smáatvinnurekendur utan við stærstu bæina , París skapar nægan auð fyrir Frakkland og London gerir það sama fyrir Bretland . En það er ekki hægt að byggja samfélag kringum þetta . Gulvestungar eru uppreisn vinnandi stéttanna á þeim stöðum . Það er fólk í vinnu en á mjög lágum launum ... Sumt er mjög fátækt og atvinnulaust . Sumt var eitt sinn millistétt . Það sem það á sameiginlegt er að þar sem það býr er varla neina vinnu að hafa . Það veit að þótt það hafi vinnu í dag getur það misst hana á morgun og þá ekki fengið aðra . “ Spurður um menningarlegt gildi Gulvestunga svarar Guilluy : „ Ekki bara farnast fólki jaðarsvæðanna illa í efnahagskerfi nútímans , það er menningarlega misskilið af elítunni . Hreyfing Gulvestunga er sönn 21. aldar hreyfing að því leyti að hún er menningarleg ekki síður en pólitísk . Menningarleg staðfesting er afar mikilvæg á okkar tímum . Eitt einkenni á hinni menningarlegu gjá er að flestar nútímalegar framsæknar hreyfingar og mótmæli nú um stundir eru aðlöguð hinum frægu , leikurunum , fjölmiðlunum og menntafólki . En enginn þessara aðila viðurkennir Gulvestunga . Tilkoma Gulvestunga hefur valdið andlegu áfalli hjá ráðandi menningaröflum . Það er sama áfall og breska elítan upplifði með Brexit-atkvæðagreiðslunni og sem þau eru enn í þremur árum síðar . Brexit-kosningin hafði mikið með menningu að gera , fjallaði um fleira en að yfirgefa ESB . Margir kjósendur vildu minna stjórnmálastéttina á tilveru sína . Til þess nota Frakkar gul vesti – til að segja að við erum til . Við sjáum það sama í popúlískum uppreisnum vítt um heim . Við höfum nýja tegund borgarastéttar ... Ekki bara hagnast hún gríðarlega á hnattvædda hagkerfinu en hún hefur einnig framleitt ríkjandi menningarlegt hugarfar sem útilokar verkalýðinn . Hugsið bara um þá „ ömurlegu “ ( deplorables ) sem Hillary Clinton kallaði fram . Svipað er viðhorfið til verkalýðsstéttarinnar í Frakklandi og Bretlandi . “ Sjá hér . Við munum sjá margs konar afleiðingar af Brexit . Ein afleiðing verður vísast styrking á ensk-amerískri blokk , í aukinni andstöðu við ESB undir þýsk-franskri stjórn þar sem Austur-Evrópa teymist illa til aukins samruna . En kannski verða þó áhrifin meiri inn á við , á stéttabaráttuna . Þær þrjár greiningar sem hér hafa verið lítillega raktar ( frá Rasmus , Piketty og Guilluy ) hjálpa til að setja Brexit-kosningarnar í Bretlandi í samhengi og gefa innsýn í komandi stéttabaráttu með breyttum átakalínum . Allt efni Neista er gefið út með Creative Commons BY-NC-SA leyfi