127 jblaðfögur mig bcirídi að bjarga fjörvi sínu ; gleymríi eg gefuu heiti , og gaf henni kossinn . Færðist líf í liðna , svo lypti upp höfði , við ylsenrííng ástar , og upp á mig brosti ; J > ýð má jþakka liíið þinnar meyjar kossi . GOÐA J > AÐ LÍKAST UIVUN ER . Goða það líkast unun er , andspænis sitja móti þjer og stjörnu sjá , þá birtu ber , af brúna himni tindra ; heti jeg þá í huga mjer svo harla mart að scigja þjer , enn orð frá vörum ekkert fer , því eitthvað málið hindrar .