280 Drepstokkur ( Árness . ) þiggur naín af vatni , sem íell - ux í stokk , stríðum straum . Orðið merkir víst blátt á - fram mylnustokkur , bunustokkur . Elivogar ( Skagafs . ) held eg merki lind eða kelda . Eg dreg það úr Snorraeddu : „ úr elivogum stukku eitr - dropar " . Eólki hefir lengi þótt merkilegt að keldu leggur ekki , jaínvel ekki í aftakabrunum , og aumu liggur við að halda það ekki einleikið , halda það ó - náttúru vatnsins . Meiri brögð vóru að þeirri trú . í fyrndinni . Þá var vatnið beinlínis haldið görótt eða magnað , og magnið var kallað eitr . Eitrá , Eitrdalur og eitrdropar merkir allt hið sama og Kaldá , Kaldadalur og keldudropar . Snorraedda virðist því tala um keldu á þessum stað . Af forskeytinu eli - eða æli - , aí að ala , sýnist orðið og beint áíram merkja vogar , sem alask , þ. e. uppsprettur , lindir eða keldur . Ölfusvatn ( Árns . ) . Ölfus hafa margir spreytt sigátil einkis . í > að er myndað af viðskeytinu ver , sem er bæði sjálfstætt heiti og kemur fyrir viðskeyti í bæjanöfnum , svo sem Hringver á Tjörnesi , og er afsögninni verja , varði , varður , að hylja , þekja , búa e-ð e-u , gotn . vasjan - Ver ( eldra ves , ues ) er þak einhvers hlutar , svo sem koddaver , sængurver , og staður búinn e-u , tíðast hlunn - indum einhverjum , og því forskeytt svo sem eggver , selver , sildver , fiskiver , Álptaver . Eorskeytið i Ölfus er alp , er merkir fjall . Álpves varð fyrir hljóðrarp ° g úrfall p-sins , er viðskeytið olli , að Ölves , eða p-ið 1 " » " aðist aðeins i f og viðskeytið sjálft beið rýrnun 1 hreim , þá varð orðið Ölfues , Ölfos , Ölfus . Ölfus merkir þá fjallver , og hefir nafn sitt af þv > > að fjöllin taka þar við af Suðurlands undirlendinu . 1 eyrum Júliusar Caesars hefir Ölfus og Ölfusar sjáli - sagt látið líkast Helvetia og Helvetii . Því svo kallar hann Germani þá , sem hann átti fyrst i höggi við , þegar hann kom norður yfir Ölpin , og héraðið , sem