Þeir hafa því jafnframt fordæmisgildi fyrir önnur stjórnvöld og stuðla þannig að auknu samræmi í framkvæmd upplýsingalaganna . Sjá skipan úrskurðarnefndar . Frá og með 1. september 2019 er Ásthildur Valtýsdóttir ritari nefndarinnar , netfang : [ email protected ] . Var kærunni því vísað frá úrskurðarnefndinni . Með erindi , dags. 21. maí 2019 , óskaði kærandi eftir aðgangi að skýrslu frá árinu 2003 með heitið Skýrsla setts saksóknara til dómsmálaráðherra um opinbera rannsókn samkvæmt 4. mgr. 66. gr. laga 19 / 1991 á tildrögum þess að Magnús Leópoldsson var á sínum tíma grunaður um aðild að hvarfi Geirfinns Einarssonar í Keflavík og látinn sæta gæsluvarðhaldi vegna þess á fyrri hluta árs 1976 . Þá væri ekki heimild í lögum um meðferð sakamála til að afhenda skýrsluna . Loks var kæranda leiðbeint um kærurétt til úrskurðarnefndar um upplýsingamál . Á grundvelli 4. mgr. 66. gr. laga um meðferð opinberra mála , nr. 19 / 1991 , hafi saksóknari verið settur til að annast opinbera rannsókn á tildrögum þess að Magnús Leópoldsson var á sínum tíma grunaður um aðild að hvarfi Geirfinns Einarssonar í Keflavík og látinn sæta gæsluvarðhaldi vegna þess á fyrri hluta árs 1976 . Með bréfi dóms - og kirkjumálaráðuneytisins til embættis ríkissaksóknara frá árinu 2003 hafi skýrslan verið send embættinu . Þar hafi komið fram að mat ráðuneytisins væri það að markmið rannsóknarinnar hefði náðst að fullu og ekki væri tilefni til frekari aðgerða af hálfu þess . Sakamál sé skilgreint bæði í lögum um meðferð sakamála og eldri lögum um meðferð opinberra mála sem mál sem handhafar ákæruvalds höfði til refsingar lögum samkvæmt . Ákveði ráðherra að rannsókn fari fram setur hann sérstakan saksóknara til að fara með og rannsaka málið . Ekki sé verið að leita að því hvar sökin liggi til að geta sótt til saka og eftir atvikum til að fullnusta refsingar fari fram . Kærandi veltir því jafnframt upp hvort með sakamáli sé átt við Guðmundar - og Geirfinnsmálið , en því sakamáli sé lokið , eða hvort um hafi verið að ræða annað sakamál . Eftir að ríkissaksóknari hafi hafnað beiðni lögmannsins um að rannsakað yrði af hverju Magnús sat í gæsluvarðhaldi vegna málsins hafi Alþingi samþykkt breytingu á lögum um meðferð opinberra mála um að synjun ríkissaksóknara í tilvikum sem þessum mætti skjóta til dómsmálaráðherra . Eftir lagabreytinguna var það gert og í kjölfarið skipaði ráðherra saksóknara til að rannsaka málið . Jafnframt var þess óskað að nefndinni yrði látið í té afrit af þeim gögnum sem kæran lyti að . Rannsóknin var framkvæmd í samræmi við lagareglur sem giltu á þeim tíma um meðferð sakamála . Við rannsóknina starfaði ásamt settum saksóknara lögreglufulltrúi sem eingöngu vann við rannsókn málsins og beindist rannsóknin að meintri refsiverðri háttsemi . Þá höfðu þeir aðilar sem boðaðir voru til skýrslugjafar vegna rannsóknarinnar ýmist réttarstöðu vitnis eða sakbornings samkvæmt lögum um meðferð opinberra mála . Skýrslan hafi að geyma upplýsingar sem varði lögreglurannsókn , rannsóknargögn , framburð vitna og upplýsingar um sakborninga . Að því sögðu sé skýrslan undanþegin gildissviði upplýsingalaga , sbr. 1. mgr. 4. gr. upplýsingalaga . Um aðgang að gögnum í sakamálum fari eftir sérákvæðum laga um meðferð sakamála , en ekki sé að finna heimild í þeim lögum til að afhenda kæranda skýrsluna . Frekari athugasemdir kæranda bárust ekki . Dómsmálaráðuneytið synjaði kæranda um aðgang að skýrslunni á grundvelli 1. mgr. 4. gr. upplýsingalaga , þar sem hún heyrði undir rannsókn sakamáls í skilningi ákvæðisins . Sá sem á hagsmuna að gæta getur kært ákvörðun ríkissaksóknara um synjun á rannsókn til dómsmálaráðherra . Nú ákveður ráðherra að rannsókn fari fram og setur hann þá sérstakan saksóknara til að fara með og rannsaka málið . “ Höfðu þeir aðilar sem boðaðir voru til skýrslugjafar vegna rannsóknarinnar ýmist réttarstöðu vitnis eða sakbornings samkvæmt lögum um meðferð opinberra mála . Nefndin telur ekki ráða úrslitum fyrir þá niðurstöðu að refsingu yrði ekki við komið í málinu , svo sem vegna þess að sök væri fyrnd . Í 1. mgr. 4. gr. laganna kemur fram að lögin gildi ekki um rannsókn sakamáls eða saksókn . Í athugasemdum við ákvæðið í frumvarpi því er varð að lögum er tekið fram að um aðgang að gögnum í slíkum málum fari að sérákvæðum laga um meðferð sakamála . Úrskurðarnefnd telur að hin umbeðna skýrsla í málinu falli undir ákvæðið , enda er ljóst að skýrslan er eiginleg afurð rannsóknarinnar sem þar er fjallað um og skilað var til dómsmálaráðherra . Verður því ekki hjá því komist að vísa málinu frá úrskurðarnefnd um upplýsingamál . Samkvæmt 7. gr. upplýsingalaga á almenningur að jafnaði ekki rétt á upplýsingum um málefni starfsmanna þeirra aðila sem heyra undir lögin . Í 7. gr. koma fram nokkrar undantekningar frá þeirri meginreglu en ráðningarsamningur og starfslýsing framkvæmdastjóra opinbers hlutafélags falla ekki undir þær og var synjun Herjólfs því staðfest . Kærandi óskaði eftir því með bréfi , 3. maí 2019 , að veittur yrði aðgangur að gögnunum . Í svari Herjólfs ohf. til kæranda , dags. 16. maí 2019 , var beiðninni hafnað . Kærandi kærði ákvörðunina til úrskurðarnefndar um upplýsingamál með bréfi , dags. 22. maí 2019 . Í umsögninni eru veittar upplýsingar um starfskjör framkvæmdastjóra félagsins samkvæmt fastlaunasamningi og um menntun hans . Auk þess er vísað til þess að upplýsingar um launakostnað framkvæmdastjóra séu einnig birtar í ársreikningi félagsins hvert ár . Með bréfi , dags. 9. september 2019 , krafðist kærandi þess að úrskurðarnefnd um upplýsingamál úrskurðaði um skyldu Herjólfs ohf. til að veita aðgang að gögnunum . Um rétt kæranda til aðgangs að upplýsingum fer því eftir meginreglu 1. mgr. 5. gr. upplýsingalaga um upplýsingarétt almennings með þeim takmörkunum sem greinir í 6. - 10. gr. laganna . Í 4. mgr. 7. gr. kemur fram sérregla um aðgang almennings að upplýsingum um atriði sem varða starfsmenn lögaðila sem falla undir upplýsingalög samkvæmt 2. mgr. 2. gr . Í 4. mgr. 7. gr. segir að skylt sé að veita upplýsingar um nöfn starfsmanna og starfssvið , sbr. 1. tölul. , og launakjör æðstu stjórnenda og upplýsingar um menntun þeirra , sbr. 2. tölul. málsgreinarinnar . Verður því ákvörðun Herjólfs ohf. staðfest . < / p > < p > & nbsp ; < / p > < h 2 > Úrskurðarorð : < / h 2 > Staðfest er ákvörðun Vestmannaeyjaferjunnar Herjólfs ohf. um synjun beiðni kæranda , A , dags. 13. maí 2019 , um aðgang að ráðningarsamningi við framkvæmdastjóra félagsins og starfslýsingu hans . Beiðninni var synjað á þeim grundvelli að Fjársýslunni væri óheimilt að veita slíkar upplýsingar og kæranda var þess í stað bent á að beina beiðninni til lögreglunnar . Úrskurðarnefndin taldi málsmeðferð Fjársýslunnar ekki samræmast ákvæðum upplýsingalaga og lagt var fyrir Fjársýsluna að taka beiðni kæranda til nýrrar meðferðar og afgreiðslu . Stofnunin hefði ekki heimild til að veita þriðja aðila upplýsingar . Kærandi telur það rangt hjá stofnuninni að vísa erindinu til embættis lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu þar sem embættið hafi sent frá sér öll gjaldafylgiskjöl til Fjársýslu ríkisins vegna bókhalds fyrir rekstrarárið 2017 . Þá segir að upplýsingarnar sem farið sé fram á séu almenns eðlis um kaup lögreglu á vörum og þjónustu með peningum skattgreiðenda . Fram kemur að rétt sé að skilja ákvæði 1. mgr. 5. gr. svo að umbeðin gögn séu ekki fyrirliggjandi hjá stofnuninni heldur hjá lögreglustjóranum á höfuðborgarsvæðinu . Því hafi verið rétt af hálfu stofnunarinnar að beina erindinu þangað . Þjónustan sé veitt samkvæmt 64. gr. laga nr. 123 / 2015 um opinber fjármál , þar sem segi m.a. í 2. mgr. að Fjársýsla ríkisins skuli veita ríkisaðilum í A-hluta aðstoð og ráðgjöf um bókhald og reikningsskil . Embættið sé það stjórnvald sem taka verði ákvörðun um rétt til aðgangs að gögnum . Í bókhaldsgögnum geti legið ýmsar viðkvæmar upplýsingar og hafi stofnunin sem þjónustuaðili engar forsendur til að meta hvort undanþáguákvæði upplýsingalaga eigi við um ákveðin gögn . Það geti eingöngu sá aðili sem stofni til útgjaldanna í samræmi við heimildir Alþingis . Þetta gildi almennt um öll bókhaldsgögn sem Fjársýsla ríkisins fái fyrir hönd ríkisstofnana . Búið sé að framsenda fyrirspurnina til lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu . Kærandi beindi beiðninni að Fjársýslu ríkisins sem svaraði kæranda því að beina þyrfti kærunni að lögreglustjóranum á höfuðborgarsvæðinu . Þá kemur fram að ekki liggi fyrir hvort öll fylgigögn með reikningum séu í vörslum stofnunarinnar . Annars skal beiðni beint til þess aðila sem hefur gögnin í vörslu sinni . “ Þá segir að ákvörðun um aðgang að gögnum þar sem taka á eða tekin hefur verið stjórnvaldsákvörðun , sbr. 2. mgr. 1. gr. stjórnsýslulaga , heyri undir þann sem tekið hafi ákvörðun í máli eða hafi mál til ákvörðunar . Ekki er um að ræða gögn sem tilheyra stjórnsýslumáli þar sem tekin hefur verið stjórnvaldsákvörðun heldur vegna almennrar starfsemi stjórnvalda . Þar af leiðandi gildir sú regla að sá aðili er bær til þess að taka afstöðu til beiðninnar sem hefur gögnin í vörslum sínum . Vísast um þetta m.a. til úrskurðar nefndarinnar nr. 747 / 2018 . Í tilefni af þessu áréttar nefndin að réttur til aðgangs að gögnum tekur aðeins til fyrirliggjandi gagna , sbr. t.d. 1. mgr. 5. gr. upplýsingalaga . Í athugasemdum við 5. gr. í frumvarpi til upplýsingalaga segir meðal annars að gagn teljist vera fyrirliggjandi ef það er til þegar beiðni um það kemur fram . Þau gögn sem Fjársýsla ríkisins hefur undir höndum og varða upplýsingabeiðni kæranda eru því fyrirliggjandi hjá stofnuninni í skilningi upplýsingalaga . Þar af leiðandi bar stofnuninni að afmarka beiðnina við gögn í vörslum sínum , sbr. 15. gr. upplýsingalaga , og taka afstöðu til réttar beiðanda til aðgangs að þeim með rökstuddri ákvörðun . Að mati úrskurðarnefndar um upplýsingamál hefur beiðni kæranda því ekki fengið þá efnislegu meðferð á lægra stjórnsýslustigi sem úrskurðarnefndinni er fært að endurskoða . Hin kærða ákvörðun er þannig haldin efnislegum annmörkum sem eru að mati nefndarinnar svo verulegir að ekki verður hjá því komist að fella hana úr gildi og leggja fyrir stofnunina að taka málið til nýrrar og lögmætrar meðferðar . < / p > < p > & nbsp ; < / p > < h 2 > Úrskurðarorð : < / h 2 > < p > Beiðni A , dags. 9. ágúst 2019 , um reikninga vegna innkaupa lögreglu á vörum til reksturs rannsóknarlögreglu á tímabilinu janúar til apríl 2017 , er vísað til Fjársýslu ríkisins til nýrrar meðferðar og afgreiðslu . Stofnunin kvaðst þegar hafa afhent kæranda öll gögn málsins að undanskildum vinnugögnum , sbr. 5. tölul. 6. gr. og 8. gr. upplýsingalaga . Að mati úrskurðarnefndar um upplýsingamál var vafalaust að um vinnugögn væri ræða og var ákvörðun Náttúrufræðistofnunar því staðfest . < h 1 > Úrskurður < / h 1 > Hinn 13. desember kvað úrskurðarnefnd um upplýsingamál upp svohljóðandi úrskurð nr. 858 / 2019 í máli ÚNU 19040010. < h 2 > Kæra og málsatvik < / h 2 > < p > Með erindi , dags. 12. apríl 2019 , kærði Ívar Pálsson lögmaður , f.h . VesturVerks ehf. , afgreiðslu Náttúrufræðistofnunar Íslands á beiðni um gögn varðandi friðlýsingu svæðis í kringum Drangajökul á Vestfjörðum en kærandi er framkvæmdaaðili að fyrirhugaðri Hvalárvirkjun í Ófeigsfirði . Þar kom fram að kærandi hefði unnið að rannsóknum , þróun og hönnun Hvalárvirkjunar allt frá árinu 2008 og hefði varið miklu fé til verkefnisins . Kærandi hefði því mikilla hagsmuna að gæta í tengslum við ákvarðanir stjórnvalda er lytu að breytingum á skipulagi eða verndun svæða sem tengist eða hafi áhrif á Hvalárvirkjun . Allra samskipta Náttúrufræðistofnunar sem tengist friðlýsingartillögunni , s.s. samskipta fulltrúa stofnunarinnar eða starfsmanna við aðila utan hennar , þ.m.t. við starfsmenn annarra stofnana eða stjórnarráðið , sveitarfélög eða embættismenn þeirra , frjáls félagasamtök , sérfræðinga , almenning eða aðra aðila . Allra rannsókna og skýrslna sem stofnunin hefði haft til athugunar varðandi vinnu við friðlýsingartillöguna . Allra innri skýrslna , draga og vinnugagna Náttúrufræðistofnunar sem tengist friðlýsingartillögunni . Sérstaklega var óskað afrita af því sem opinberlega hefði verið nefnt nýjar rannsóknir á eða upplýsingar um náttúru í víðum skilningi suður af Drangajökli eða á Ófeigsfjarðarheiði og gögnum er tengist meðferð stofnunarinnar á þeim , þ.m.t. upplýsingum um hvernig þeirra kynni að vera aflað , hvernig þær hefðu komist til vitundar stofnunarinnar , sjálfstæða umfjöllun stofnunarinnar á þeim gögnum , s.s. rýni eða álit utanaðkomandi aðila . Í beiðninni er vakin athygli á að samkvæmt 3. mgr. 8. gr. sömu laga sé stjórnvaldi skylt að afhenda vinnugögn sem skylt sé að skrá skv. 1. mgr. 27. gr. laganna . Var krafan ítrekuð með bréfi frá lögmanni kæranda , dags. 26. febrúar 2019 . Hins vegar taldi Náttúrufræðistofnun að önnur gögn viðkomandi beiðni kæranda vera vinnugögn sem væru undanþegin upplýsingarétti , sbr. 5. tölul. 6. gr. upplýsingalaga nr. 140 / 2012 . Hins vegar hafi ekki verið afhent samskipti eða önnur gögn sem tekin hafi verið saman vegna skráningar náttúruminja og mats á verndargildi þeirra , ef frá séu talin tölvupóstsamskipti stofnunarinnar við starfsmann kæranda , dags. 10. október 2018 , sem fylgdu kæru . < / p > < h 2 > Málsmeðferð < / h 2 > < p > Kæran var kynnt Náttúrufræðistofnun Íslands með bréfi , dags. 15. apríl 2019 , og veittur kostur á að koma á framfæri umsögn vegna hennar og afritum af gögnum sem kæran lýtur að . Jafnframt telji stofnunin að beiðni kæranda eigi eingöngu við gögn er varði málið fyrir 5. apríl 2018 . Þrátt fyrir það hafi stofnunin þegar afhent gögn sem hafi orðið til eftir þann tíma . Einu samskiptin við frjáls félagasamtök hafi verið að Landvernd sendi stofnuninni , að eigin frumkvæði , sýn félagasamtakanna á það hvaða svæði þyrfti að vernda á Íslandi , kæranda sé velkomið að fá þær tillögur og voru þær því afhentar samhliða umsögninni . Önnur samskipti en þessi séu almenn vinnugögn sem notuð hafi verið innanhúss t.d. við vinnslu tillagna eða boðun funda og fundartíma . Náttúrufræðistofnun afhenti úrskurðarnefnd um upplýsingamál umrædd vinnugögn , þ.e. tölvupósta á milli starfsmanna stofnunarinnar og fylgiskjöl með þeim . Í athugasemdum kæranda , dags. 24. maí 2019 , kemur fram að honum hafi sannarlega verið afhent tiltekin gögn en áréttað er að kæran snúi að því að Náttúrufræðistofnun hafi hafnað því að afhenda „ samskipti eða önnur gögn sem tekin hafa verið saman og varða skráningu náttúruminja og mat á verndargildi þeirra , sbr. 13. gr. laga nr. 60 / 2016 . “ & nbsp ; < / p > < h 2 > Niðurstaða < / h 2 > < p > Í málinu er deilt um rétt kæranda til aðgangs að samskiptum Náttúrufræðistofnunar eða öðrum gögnum sem stofnunin hefur tekið saman vegna skráningar náttúruminja í kringum Drangajökul og mat á verndargildi þeirra . Einu samskipti stofnunarinnar við frjáls félagasamtök hafi verið í formi tillögu sem Landvernd sendi stofnuninni , en sú tillaga var afhent kæranda samhliða umsögn stofnunarinnar . Þá er tekið fram að samskipti við aðra aðila , sem taldir séu upp í upphaflegri gagnabeiðni , muni fara fram þegar unnið sé frekar með tillögurnar og að gögn um þau séu þannig ekki fyrirliggjandi að svo stöddu . Öll önnur samskipti sem málið varða séu hins vegar „ almenn vinnugögn innanhúss . “ Gögnin séu þannig undanþegin upplýsingarétti almennings á grundvelli 5. tölul. 6. gr. upplýsingalaga nr. 140 / 2012 og verði af þeim sökum ekki afhent kæranda . Í 2. málslið málsgreinarinnar er tekið fram að gögn teljist ekki lengur til vinnugagna hafi þau verið afhent öðrum , nema afhending hafi verið til eftirlitsaðila á grundvelli lagaskyldu . Gagn þarf að vera undirbúningsgagn í reynd , það skal útbúið eða ritað af starfsmönnum stjórnvaldsins sjálfs og það má ekki hafa verið afhent öðrum . Tekið er fram að í öðru skilyrðinu felist það m.a. að gögn sem útbúin eru af utanaðkomandi sérfræðingum , svo sem verktökum , fyrir stjórnvald teljist ekki til vinnugagna . Í þriðja skilyrðinu , þ.e. að gagn hafi ekki verið afhent öðrum , felst það m.a. að hafi skjal verið afhent einkaaðila eða stjórnvaldi t.d. með tölvupósti eða öðrum hætti , telst það almennt ekki lengur til vinnugagna . Í athugasemdunum er tekið fram að gögn sem til verði í slíku ferli þurfi ekki að endurspegla réttilega að hvaða niðurstöðu sé stefnt . Því sé eðlilegt að stjórnvöldum sé heimilt að hafna aðgangi að þeim þótt stjórnvöldum sé einnig á grundvelli reglunnar um aukinn aðgang að gögnum heimilt að afhenda slík gögn , standi reglur um þagnarskyldu því ekki í vegi . Enn fremur er tekið fram að þessi afmörkun á upplýsingaréttinum sé í samræmi við ákvæði stjórnsýslulaga . Um er að ræða fimmtán tölvupósta á milli starfsmanna Náttúrufræðistofnunar . Að mati úrskurðarnefndar um upplýsingamál er vafalaust um vinnugögn að ræða og af þeirri ástæðu verður staðfest synjun Náttúrufræðistofnunar Íslands á beiðni kæranda um aðgang að þeim gögnunum . Þá kom fram í umsögn Náttúrufræðistofnunar vegna kærunnar að upplýsingar um önnur samskipti og gögn sem málið varða hafi ýmist þegar verið afhent kæranda eða séu ekki fyrirliggjandi hjá stofnuninni . Úrskurðarnefndin hefur ekki forsendur til þess að draga þær fullyrðingar stofnunarinnar í efa . Er því þessum hluta beiðninnar vísað frá úrskurðarnefnd um upplýsingamál . < / p > < p > < / p > < h 2 > Úrskurðarorð : < / h 2 > Staðfest er ákvörðun Náttúrufræðistofnunar , dags. 14. mars 2019 , um synjun beiðni VesturVerks ehf. um aðgang að tölvupóstsamskiptum á milli starfsmanna Náttúrufræðistofnunar og meðfylgjandi skjölum sem tekin voru saman vegna skráningar náttúruminja í kringum Drangajökul og mats á verndargildi þeirra . Kæru er að öðru leyti vísað frá úrskurðarnefnd um upplýsingamál . Beiðnin sneri m.a. að greiðslum fyrirtækja fyrir aðstöðu við flugvöllinn og rekstrarkostnaði Isavia af bílastæðum árið 2017 . Upplýsingabeiðni kæranda var í sjö liðum . Í svari Isavia , dags. 24. apríl 2019 , fékk kærandi svar við fyrstu þremur liðum beiðninnar . Hve mikið greitt var í bílastæðagjöld við Keflavíkurflugvöll árið 2017 . Óskaði kærandi eftir að upplýsingarnar yrðu sundurliðaðar eins og kostur væri , til að mynda eftir langtíma - og skammtímastæðum , og eftir mánuðum og / eða ársfjórðungum . Hve mikið hópferðabílar , leigubílar og bílaleigur hefðu greitt fyrir aðstöðu á bílaplani eða bílastæðum við Keflavíkurflugvöll árið 2017 . Hver nýting bílastæða við Keflavíkurflugvöll hefði verið árið 2017 , eftir mánuðum . Hver rekstrarkostnaður bílastæða við Keflavíkurflugvöll hefði verið árið 2017 . Óskaði kærandi eftir sundurliðun á slíkum kostnaði , lægi hann fyrir . Beiðni um afhendingu gagna skv. b–d-liðum beiðninnar var synjað þar sem um viðskiptaupplýsingar væri að ræða . Ekki væru gefnar upp nánari viðskiptaupplýsingar en þær sem fram kæmu í ársskýrslu Isavia . Kærandi telur að um brot á upplýsingalögum sé að ræða , þar sem Isavia sé ekki undanþegið gildissviði upplýsingalaga og augljóst sé að umbeðnar upplýsingar séu til hjá félaginu . Sú staðreynd að upplýsingarnar séu viðskiptalegs eðlis komi ekki í veg fyrir skyldu félagsins til að afhenda upplýsingarnar , sé óskað eftir þeim . Jafnframt var óskað eftir því að nefndinni yrðu send afrit af þeim gögnum sem kæran lyti að . Verði úrskurðarnefnd ekki við þeirri kröfu er þess krafist að staðfest verði synjun Isavia á beiðni um aðgang að gögnum sem falla undir liði a–d í upplýsingabeiðni kæranda . Minni óvissa dragi úr sjálfstæði keppinauta í ákvarðanatöku og hamli því samkeppni . Mest sé hættan á röskun samkeppni á mörkuðum þar sem fákeppni ríki . Almennt séu upplýsingar um verð og magn viðkvæmustu upplýsingarnar en viðkvæmar upplýsingar geti einnig verið upplýsingar um viðskiptamannaskrár , framleiðslukostnað , framleiðslutölur , veltu , sölutölur , afkastagetu , vöruvöndun , markaðsáætlanir , áhættuliði , fjárfestingar , tækniaðferðir svo og rannsókna - og þróunarstarf og afrakstur þess . Isavia sé í samkeppni við aðra sem reki bílastæðaþjónustu fyrir þá sem fara um Keflavíkurflugvöll . Félagið telur að það eigi ekki að þurfa að veita upplýsingar umfram það sem samkeppnisaðilar félagsins þurfi að gera . Vísar Isavia til úrskurðar úrskurðarnefndarinnar nr. 709 / 2017 , þar sem fram kemur að upplýsingar um veltu og sölu geti talist viðkvæmar upplýsingar sem heimilt sé að synja almenningi um aðgang að , sbr. 9. gr. upplýsingalaga . Vísað er til athugasemda við 4. tölul. 10. gr. í frumvarpi því sem varð að upplýsingalögum , um að óheftur réttur til upplýsinga geti skaðað samkeppnis - og rekstrarstöðu opinberra stofnana og fyrirtækja í þeim tilvikum þegar hið opinbera þurfi að keppa á markaði við einkaaðila sem ekki eru skyldugir að gefa upplýsingar um stöðu sína . Frekari athugasemdir kæranda bárust ekki . Mikilvægt sé að félög sem heyri undir upplýsingalög geti tekið saman trúnaðargögn að beiðni opinberra eftirlitsstjórnvalda án þess að eiga á hættu að þurfa að afhenda þau öðrum . Þá ítrekaði nefndin í fyrra erindinu ósk sína um afrit af umbeðnum gögnum . Með tölvupósti , dags. 16. júlí 2019 , var úrskurðarnefndinni veittur aðgangur að stafrænu gagnaherbergi á vegum Isavia til að skoða gögn með upplýsingum um hversu mikið hópferðarbílafyrirtæki greiddu í bílastæðagjöld við Keflavíkurflugvöll árið 2017 , sundurliðað eftir mánuðum . Í því felist að ekki liggi fyrir gögn sem geymi beinlínis svör við spurningum kæranda , hvorki í heild né að hluta . Þá liggi heldur ekki fyrir gögn sem kærandi gæti unnið úr , sbr. úrskurð úrskurðarnefndar um upplýsingamál nr. 804 / 2019 . Aðeins hafi verið reiknað hvað hópferðabílar greiddu það ár , en ekki leigubílar eða bílaleigur . Það ráði ekki úrslitum þótt unnt sé að búa skjalið til , t.d. með því að kalla fram slíkt yfirlit úr bókhaldskerfi . Í svari Isavia , dags. 5. nóvember 2019 , segir að greiðslur vegna notkunar á bílastæðunum séu tekjufærðar um leið og þær berist í rafrænu bókhaldi félagsins , og að fjöldi færslna sé mikill . Því sé nær ómögulegt að sjá raunkostnað nema farið sé í ítarlega kostnaðargreiningu á bifreiðastæðum . Í þeim gögnum sem Isavia hefur staðfest að liggi fyrir hjá félaginu , þ.e. greiðslur hópferðabíla fyrir afnot af bílastæðum á árinu 2017 , eru upplýsingar sem varða tvö hópferðabílafyrirtæki . Var ákveðið á fundinum að óska eftir afstöðu þeirra til þess að aðgangur yrði veittur að umræddum gögnum . Með bréfi , dags. 21. nóvember 2019 , samþykkti Allrahanda GL ehf. að upplýsingarnar yrðu gerðar opinberar . Í bréfinu kemur fram að félagið hvetji til þess að tekjur Isavia af bílastæðagjöldum sem og aðrar tekjur verði birtar sundurliðaðar fyrir a.m.k. seinustu fimm til tíu ár . Kom þar fram að leigubílstjórar staðgreiddu fyrir afnot þeirra í afgreiðslu bílastæðaþjónustu . Í málinu liggur fyrir að Isavia ohf. synjaði kæranda um aðgang að umbeðnum gögnum með ákvörðun , dags. 24. apríl 2018 . Samkvæmt því var liðinn sá 30 daga kærufrestur sem tiltekinn er í 1. mgr. 22. gr. upplýsingalaga , nr. 140 / 2012 . Isavia leiðbeindi kæranda hvorki um kæruheimild til úrskurðarnefndarinnar né um kærufrest skv. 1. mgr. 22. gr. upplýsingalaga , líkt og mælt er fyrir um að skuli veita í 2. tölul. 2. mgr. 20. gr. stjórnsýslulaga . Af þessum sökum telur úrskurðarnefnd ekki rétt að vísa kærunni frá þótt hún hafi borist of seint , enda var heldur ekki liðinn hinn almenni þriggja mánaða kærufrestur sem mælt er fyrir um í 1. mgr. 27. gr. stjórnsýslulaga . Þá er í 2. málsl. 2. mgr. 20. gr. kveðið á um það að þeim sem kæra beinist að sé skylt að láta nefndinni í té afrit af þeim gögnum sem kæra lýtur að , enda falli viðkomandi undir gildissvið laganna samkvæmt I. kafla . Ágreiningslaust er að Isavia fellur undir gildissvið upplýsingalaga enda hefur úrskurðarnefndin áður fjallað um kærur á hendur félaginu , sbr. t.d. úrskurði nefndarinnar nr. 580 / 2015 , 578 / 2015 , 579 / 2015 , 585 / 2015 , 629 / 2016 , 655 / 2016 , 709 / 2017 , 713 / 2017 , 753 / 2018 , 814 / 2019 , 840 / 2019 , 844 / 2019 og 845 / 2019 . Þannig óskaði nefndin fyrst eftir að gögn málsins yrðu afhent henni með bréfi 19. júní 2018 , en sú beiðni var síðan ítrekuð með tölvupósti , dags. 6. nóvember 2018 , og aftur með erindi , dags. 28. júní 2019 . Önnur gögn sem kærandi hafi óskað eftir liggi ekki fyrir í skilningi 1. mgr. 5. gr. upplýsingalaga . Nánar tiltekið liggi ekki fyrir upplýsingar fyrir árið 2017 um hve mikið hafi verið greitt í bílastæðagjöld við Keflavíkurflugvöll , upplýsingar um hve mikið leigubílar og bílaleigur greiddu fyrir aðstöðu á bílaplani eða bílastæðum við flugvöllinn , upplýsingar um hver nýting bílastæða hafi verið og hver rekstrarkostnaður bílastæðanna hafi verið . Gögnin séu að hluta til í bókhaldi félagsins og hafi ekki verið tekin saman . Sama gildir þegar óskað er aðgangs að tilteknum fyrirliggjandi gögnum . Ekki er skylt að útbúa ný skjöl eða önnur gögn í ríkari mæli en leiðir af 3. mgr. , en málsgreinin tekur til þeirrar skyldu að veita aðgang að öðrum hlutum gagns ef takmarkanir 6. – 10. gr. eiga aðeins við um hluta gagns . Í athugasemdum við ákvæði 1. mgr. 5. gr. í frumvarpi því sem varð að upplýsingalögum er tekið fram að orðin „ fyrirliggjandi gögn “ beri m.a. að skilja sem svo að réttur til aðgangs að gögnum hjá stjórnvöldum nái aðeins til þeirra gagna sem til eru og fyrir liggja á þeim tímapunkti þegar beiðni um aðgang er sett fram og í þeirri mynd sem þau eru á þeim tíma . Þá hefur komið fram að greiðslur leigubíla fyrir afnot af bílastæðum sé þannig hagað að staðgreitt sé í afgreiðslu bílastæðaþjónustu og þar af leiðandi séu ekki gefnir út reikningar til þeirra . Samkvæmt 10. gr. eldri upplýsingalaga , nr. 50 / 1996 , varð sá sem fór fram á aðgang að gögnum að tilgreina þau gögn máls sem hann óskaði eftir að kynna sér eða óska eftir að fá að kynna sér öll gögn um tiltekið mál , án þess að tilgreina einstök gögn þess . Með setningu laga nr. 140 / 2012 var dregið úr vægi umræddrar tilgreiningarreglu en sá sem óskar aðgangs að gögnum þarf eftir sem áður að tilgreina hvað það er sem hann óskar eftir að fá að kynna sér nógu skýrt til að unnt sé að verða við óskinni , sbr. t.d. úrskurð úrskurðarnefndar um upplýsingamál nr . A - 531 / 2014 , úrskurð nr. 636 / 2016 frá 12. ágúst 2016 og úrskurð 809 / 2019 frá 3. júlí 2019 . Sé um fleiri en eitt mál að ræða sem fellur undir viðkomandi málefni er gert ráð fyrir að stjórnvald sendi beiðanda eftir atvikum lista yfir þau mál og biðji hann að tilgreina nánar það mál eða þau mál sem hann óskar eftir aðgangi að . “ Jafnframt kemur þar fram að tilgangurinn með umræddri breytingu á tilgreiningarreglunni hafi verið að auka upplýsingarétt almennings og auðvelda borgurum að leggja fram beiðnir um upplýsingar . Upplýsingarétturinn afmarkast þá við þau gögn . Sé um fleiri en eitt mál að ræða sem fellur undir viðkomandi málefni er gert ráð fyrir að stjórnvald sendi beiðanda eftir atvikum lista yfir þau mál og biðji hann að tilgreina nánar það mál eða þau mál sem hann óskar eftir aðgangi að . “ Telur úrskurðarnefndin mega ráða það af athugasemdum í frumvarpinu að þessar breytingar hafi verið gerðar í því augnamiði að aftra því að möguleikar almennings til aðgangs að upplýsingum myndu ekki takmarkast samhliða því að stjórnvöld og aðrir aðilar sem heyra undir lögin færðu aukinn hluta af starfsemi í gagnagrunna og tölvukerfi . Af þeim sökum er sett það viðmið að stjórnvöld geti með tiltölulega einföldum hætti fundið það mál eða málsgögn sem beiðni lýtur að . Eins og nefndin hefur tilgreint í fyrri úrskurðum sínum hefur hún almennt ekki forsendur til annars en að fallast á skýringar þeirra sem heyra undir I. kafla upplýsingalaga um hvort gögn og upplýsingar séu fyrirliggjandi eða ekki . Í ljósi þeirra viðmiða sem leidd verða af 15. gr. upplýsingalaga verður hins vegar að skilja skýringar Isavia um að upplýsingar um heildarfjárhæð greiddra bílastæðagjalda teljist ekki fyrirliggjandi í skilningi 1. mgr. 5. gr. upplýsingalaga á þann veg að ekki sé hægt að kalla þessar upplýsingar fram með tiltölulega einföldum hætti úr bókhaldskerfi Isavia eða öðrum gagnagrunnum félagsins . Þessar upplýsingar séu því ekki aðgengilegar félaginu sjálfu án verulegrar fyrirhafnar . Ekki sé unnt að kalla fram slíkar sundurliðaðar upplýsingar án verulegrar fyrirhafnar , t.d. með því að kalla fram yfirlit úr bókhaldskerfi . Þar sem gögn með umbeðnum upplýsingum eru ekki fyrirliggjandi er þeim hluta kærunnar sem varðar upplýsingar fyrir árið 2017 um hve mikið greitt var í bílastæðagjöld við Keflavíkurflugvöll , hver nýting bílastæða hafi verið og hvað leigubílar hafi greitt fyrir afnot bílastæða vísað frá úrskurðarnefnd um upplýsingamál . Af hálfu félagsins hefur verið útskýrt að í bókhaldi félagsins séu til reikningar sem gefnir voru út mánaðarlega til rekstraraðila bílaleiga vegna bílastæðanna árið 2017 . Hvað varðar rekstrarkostnað vegna bílastæðanna skiptist hann milli sviða innan félagsins og því sé nær ómögulegt að sjá raunkostnað nema farið sé í ítarlega kostnaðargreiningu á bílastæðum . Samkvæmt orðalagi upplýsingabeiðni kæranda var þess ekki óskað að gögnin yrðu afhent samantekin . Þá telur úrskurðarnefndin ljóst að fyrir liggi reikningar af einhverju tagi sem teljist til rekstrarkostnaðar vegna bílastæða við Keflavíkurflugvöll og kærandi kunni að eiga rétt til aðgangs að . Vegna þessa annmarka á afgreiðslu Isavia verður ekki hjá því komist að vísa þessum hluta beiðninnar aftur til félagsins til nýrrar og lögmætrar meðferðar . Þær teljast að mati Isavia vera vinnugögn skv. 8. gr. upplýsingalaga , sem hafi orðið til vegna meðferðar máls hjá Samkeppniseftirlitinu og skuli þar af leiðandi undanþegin aðgangi kæranda . Í 1. mgr. 8. gr. er að finna þrjú skilyrði sem gögn þurfa að uppfylla til að geta talist vinnugögn . Þau þurfa í fyrsta lagi að vera útbúin af stjórnvaldi eða öðrum aðila skv. I. kafla upplýsingalaga til eigin nota . Í öðru lagi þurfa þau að hafa verið rituð eða útbúin við undirbúning ákvörðunar eða annarra lykta máls . Í þriðja lagi mega gögn ekki hafa verið afhent öðrum nema þau séu afhent eftirlitsaðila á grundvelli lagaskyldu . Eðlilegt er því að stjórnvöldum sé heimilt að hafna aðgangi að þeim þótt stjórnvöldum sé einnig á grundvelli reglunnar um aukinn aðgang að gögnum heimilt að afhenda slík gögn , standi reglur um þagnarskyldu því ekki í vegi . Er þessi afmörkun á upplýsingaréttinum í samræmi við ákvæði stjórnsýslulaga sem og ákvæði gildandi upplýsingalaga og reyndar einnig reglur um upplýsingarétt í dönsku og norsku upplýsingalögunum . “ Úrskurðarnefndin telur að með hliðsjón af skilyrðum 1. mgr. 8. gr. og sjónarmiðum úr frumvarpi til upplýsingalaga , að upplýsingar um greiðslur rútufyrirtækja til Isavia vegna afnota af bílastæðum á Keflavíkurflugvelli árið 2017 geti ekki talist til vinnugagna þar sem þær uppfylla ekki skilyrði hugtaksins að vera undirbúningsgagn . Verður því ekki fallist á að synja megi beiðni kæranda um aðgang að þeim upplýsingum á þeim grundvelli að um vinnugögn sé að ræða , sbr. 5. tölul. 6. gr. , sbr. 8. gr. upplýsingalaga . Ákvæðinu verður því ekki beitt þegar hið opinbera starfar í skjóli einkaréttar eða ef opinber aðili er einn um rekstur þótt einkaréttar njóti ekki við . “ Úrskurðarnefnd um upplýsingamál hefur talið að til þess að stjórnvöld geti byggt takmörkun á aðgangsrétti á 4. tölul. 10. gr. upplýsingalaga þurfi a.m.k. þremur skilyrðum að vera fullnægt . Af þessu tilefni tekur úrskurðarnefndin fram að þótt vissulega kunni að vera rétt við skýringu 4. tölul. 10. gr. upplýsingalaga að líta til sjónarmiða um beitingu 10. gr. samkeppnislaga , þá eru lagaákvæðin um margt ólík og verndarandlag ákvæðanna er mismunandi . Er þá litið til þess að Isavia hefur ekki fært fyrir því sannfærandi rök að veiting upplýsinganna geti haft neikvæð áhrif á rekstur félagsins á bílastæðunum og valdið félaginu tjóni . Að auki er til þess að líta að almenningur hefur hagsmuni af því að geta kynnt sér upplýsingarnar , m.a. til að geta veitt Isavia aðhald , sbr. 3. tölul. 1. gr. upplýsingalaga . Það er því niðurstaða úrskurðarnefndar um upplýsingamál að Isavia sé ekki heimilt að undanþiggja upplýsingarnar upplýsingarétti almennings með vísan til 4. tölul. 10. gr. upplýsingalaga . Það er mat nefndarinnar að þær upplýsingar sem fram koma í gögnunum um hvað hópferðabílar greiddu fyrir afnot af bílastæðum árið 2017 varði fjárhags - eða viðskiptahagsmuni fyrirtækjanna ekki með þeim hætti að rétt sé að undanþiggja þær aðgangi almennings . Er Isavia því skylt að veita kæranda aðgang að gögnunum . Því gæti ákvæði 2. mgr. 7. gr. ekki átt við um starfsmenn Ríkisútvarpsins . Beiðnin var sett fram með vísun til 2. mgr. 7. gr. upplýsingalaga nr. 140 / 2012 þar sem fram kemur að skylt sé að veita tilteknar upplýsingar um opinbera starfsmenn , m.a. nöfn og starfsheiti umsækjenda um starf þegar umsóknarfrestur er liðinn . Í svarbréfi RÚV ohf. , sama dag , kemur fram að afstaða félagsins liggi þegar fyrir . Með samanburði á 2. og 4. mgr. 7. gr. , og raunar gagnályktun , verði því dregin sú ályktun að RÚV sé ekki lögskylt að birta umbeðinn lista . Eðlilegt sé að álykta sem svo að þarna sé verið að skapa efa um trúverðugleika ráðningarferilsins . Kærandi bendir einnig á að í 18. gr. laga um Ríkisútvarpið sé sérstaklega tekið fram að upplýsingalög gildi um starfsemi stofnunarinnar . Lagatúlkun Ríkisútvarpsins þar sem bornar séu saman 2. og 4. mgr. 7. gr. laganna standist með engu móti , enda sé vilji löggjafans skýr . Þá bendir kærandi á að lagatúlkun Ríkisútvarpsins hafi verið sú að birta beri nöfn umsækjenda , þar til 2. desember 2019 . Kærandi segir breytinguna hljóta að vekja mikla tortryggni og grun um annarlegan tilgang . Segir þar meðal annars að í greinargerð sem fylgir frumvarpi til laga um Ríkisútvarpið ohf. , fjölmiðil í almannaþágu sé lögð rík áhersla á að RÚV ohf. lúti upplýsingalögum eins og um opinbera stofnun væri að ræða þrátt fyrir að félagið sé opinbert hlutafélag . Ljóst er að ákvæði upplýsingalaga gilda því almennt um starfsemi félagsins nema sérákvæði annarra laga kveði á um annað . Um rétt kæranda til aðgangs til upplýsinganna fer því almennt eftir meginreglu 1. mgr. 5. gr. upplýsingalaga um upplýsingarétt almennings með þeim takmörkunum sem greinir í 6. - 10. gr. laganna . Þessi sérregla felur í sér að almenningur á að jafnaði ekki rétt til aðgangs að upplýsingum um málefni starfsmanna þeirra aðila sem heyra undir ákvæði laganna . Þess í stað verður að leggja til grundvallar að RÚV ohf. sé einkaréttarlegur lögaðili í skilningi 2. mgr. 2. gr. laganna . Samkvæmt því tekur sérregla 2. tölul. 2. mgr. 7. gr. ekki til upplýsinga um málefni starfsmanna RÚV ohf . Líta verður svo á að með ákvæði 2. mgr. 18. gr. sé einungis áréttað að upplýsingalög nr. 140 / 2012 , gildi um starfsemi félagsins og að ákvæðið feli ekki í sér sérreglu um rétt almennings til aðgangs að upplýsingum um félagið . Því var RÚV ohf. heimilt að synja beiðni kæranda um nöfn umsækjanda í stöðu útvarpsstjóra hjá félaginu og verður hin kærða ákvörðun staðfest . Í tilefni af þessu sjónarmiði tekur úrskurðarnefnd um upplýsingamál fram að í niðurstöðu nefndarinnar felst ekki sú afstaða að RÚV ohf. sé óheimilt að afhenda umbeðin gögn , heldur aðeins að félaginu sé það ekki skylt á grundvelli upplýsingalaga . Í júní óskaði hann eftir öllum gögnum málsins á grundvelli 15. gr. stjórnsýslulaga , nr. 37 / 1993 , frá upphafi til loka ráðningarferlis . < / p > < h 2 > Málsmeðferð < / h 2 > < p > Með bréfi , dags. 31. júlí 2019 , var kæran kynnt Vesturbyggð og sveitarfélaginu veittur frestur til að senda umsögn um kæruna og koma að frekari rökstuðningi fyrir ákvörðun þess . Umsögninni fylgdu afrit af öllum þeim gögnum sem urðu til við ráðningarferlið og liggja fyrir hjá sveitarfélaginu . Þær bárust með bréfi , dags. 24. ágúst 2019 . Takmarkanir á þeim rétti eru í 15. – 17. gr. sömu laga . Upplýsingaréttur aðila máls skv. 15. gr. stjórnsýslulaga er víðtækari en sá réttur sem veittur er með ákvæðum upplýsingalaga . Hvað varðar afmörkun á því hvaða gögn tilheyri stjórnsýslumáli er talið að þar undir falli ekki aðeins þau gögn sem hafa að geyma forsendur ákvörðunar eða niðurstaða er beinlínis reist á heldur einnig önnur gögn sem hafa orðið til við rannsókn málsins og hafa efnislega þýðingu eða tengsl við úrlausnarefnið . < / p > < h 2 > Úrskurðarorð : < / h 2 > < p > Kæru A , dags. 13. júlí 2019 , er vísað frá úrskurðarnefnd um upplýsingamál . Stapa ehf. , afgreiðslutöf umhverfis - og auðlindaráðuneytisins vegna fyrirspurnar hans til ráðuneytisins , dags. 20. mars 2019 . Tekið var fram að yrði erindinu synjað færi úrskurðarnefndin þess á leit henni yrðu afhent afrit af þeim gögnum sem kæran lyti að . Ráðuneytið hafi svarað fyrirspurn kæranda þann 27. febrúar 2019 og sent honum þau gögn sem hann hafi óskað eftir . Þá segir að í erindi kæranda frá 20. mars 2019 og ítrekun þess frá 28. mars 2019 sé ekki að finna beiðni um fyrirliggjandi gögn í tilteknu máli , sbr. 1. mgr. 5. gr. upplýsingalaga nr. 140 / 2012 , heldur fyrirspurnir um tiltekið málefni , og kalli erindið því á rannsóknarvinnu af hálfu ráðuneytisins . Þá sé það mat umhverfis - og auðlindaráðuneytisins að ákvæði upplýsingalaga eigi ekki við í málinu þar sem ekki sé um að ræða beiðni um afhendingu gagna . Því séu ekki forsendur til staðar til að kæra til úrskurðarnefndar um upplýsingamál drátt á afgreiðslu málsins , sbr. 4. mgr. 9. gr. stjórnsýslulaga nr. 37 / 1993 , þar sem kæruheimild til nefndarinnar á grundvelli upplýsingalaga sé ekki fyrir hendi . Nefndin lítur hins vegar svo á að kærandi óski eftir öllum gögnum ráðuneytisins sem varða kunna samskipti þess við ÍSOR um það hvernig stofnunin hafi komist yfir tiltekna korta - og gagnagrunna . Hins vegar bar ráðuneytinu að taka til athugunar hvort fyrirliggjandi væru gögn í málaskrá þess sem felld yrðu undir gagnabeiðni kæranda . Úrskurðarnefndin taldi fjárhags - og viðskiptahagsmuni fyrirtækisins ekki koma í veg fyrir að veittur yrði aðgangur að leyfunum að undanskildum upplýsingum um kaupanda vörunnar . Fiskistofa hafi óskað eftir sjónarmiði Hvals hf. um afhendingu upplýsinganna með bréfi , dags. 1. febrúar 2019 . Fiskistofa hafi þó ekki kannað sjónarmið kaupanda . Þar kemur fram sú afstaða fyrirtækisins að það telji upplýsingarnar varða mikilvæga fárhags - og viðskiptahagsmuni þess sem leynt eigi að fara . Kærandi telur að langreyðarveiðar Hvals hf. og útflutningsleyfið að baki þeim geti ekki talist einkamál fyrirtækisins enda hafi Hvalur hf. og málsvarar fyrirtækisins ætíð kynnt og fjallað um veiðarnar sem hvalveiðar Íslendinga og hafi markmið fyrirtækisins verið kynnt innanlands sem og á alþjóðavettvangi sem stefna Íslands í hvalveiðimálum . Þá liggi fyrir að Hvalaskoðunarsamtök Íslands , sem hagsmunasamtök hvalaskoðunarfyrirtækja á Íslandi , hafi hagsmuna að gæta vegna nýtingar á lifandi hvölum , orðspori og ímynd Íslands . Þá séu upplýsingar um magn afurða viðskiptaleyndarmál sem gætu komið Hval hf. verulega í koll fái keppninautar fyrirtækisins , t.d. í Japan , aðgang að þeim . Skipafélagið hafi gefist upp og afurðirnar endursendar til Íslands . A - 354 / 2011 þar sem fjallað var um aðgang að upplýsingum um samninga sem einkaaðilar gerðu sín á milli og bárust til Fiskistofu vegna eftirlits og starfa stofnunarinnar . Loks er tekið fram að Hvalur hf. þekki til þess að stjórnvöld í Noregi hafi ekki verið sammála um hvernig afgreiða eigi beiðnir um aðgang að CITES-leyfum . Þannig hafi það komið fram í fjölmiðlum árið 2018 að 1500 tonn af hvalkjöti hafi verið flutt til Japans . Í því tilviki sem hér um ræði gefi númerin hins vegar litlar upplýsingar enda standi Hvalur hf. sjálfur fyrir útflutningnum á kjötinu . Farmnúmerin á CITES-leyfum Hvals hf. séu eins einföld og raun beri vitni því þau vísi einfaldlega til númera á skipum félagsins nr. 1 , 2 , og 3 en vitað sé að þau flytji vörur fyrirtækisins til Japan . Um rétt kæranda til aðgangs að upplýsingum í leyfunum fer eftir meginreglu 1. mgr. 5. gr. upplýsingalaga nr. 140 / 2012 um upplýsingarétt almennings með þeim takmörkunum sem greinir í 6. - 10. gr. laganna . Þannig er óheimilt að veita upplýsingar um atvinnu - , framleiðslu - og viðskiptarleyndarmál eða viðkvæmar upplýsingar um rekstrar - eða samkeppnisstöðu svo og aðra mikilvæga viðskiptahagsmuni . Ákvæðið verður ekki túlkað rýmra en leiðir af orðanna hljóðan og kemur það því ekki til álita við mat á gögnum málsins . Í þeim koma m.a. fram upplýsingar um innflytjanda ( kaupanda ) og útflytjanda vörunnar , nöfn útgáfuaðila , lýsing á vörunni þ. á m. magni hennar í kílóum , útgáfustaður og útgáfutími auk upplýsinga um gildistíma leyfis . Í því sambandi verður að benda á að réttur almennings til aðgangs að gögnum verður ekki takmarkaður á þeim grundvelli að almenningur kunni að geta nýtt sér upplýsingar til mótmæla og hvetja til sniðgöngu á vörum með vísan til umhverfisverndarsjónarmiða . Við meðferð málsins veitti einn tilboðsgjafi samþykki sitt fyrir því að veittur yrði aðgangur að upplýsingum hann og var Flóahreppi því gert að veita kæranda aðgang að þeim upplýsingum . Ákvörðunin er rökstudd þannig að þessir aðilar hafi aðeins gert tilboð í 1 - 2 efnisliði og því sé um að ræða upplýsingar um einingarverð fyrirtækjanna . Myndi veiting upplýsinganna skaða samkeppnisstöðu þeirra á markaði og þar af leiðandi stríða gegn mikilvægum fjárhags - og viðskiptahagsmunum þeirra . Með bréfi , dags. 15. október 2019 , veitti Ísrör ehf. samþykki sitt fyrir því að aðgangur yrði veittur að upplýsingum um heildarfjárhæð fyrirtækisins . Með bréfi , dags. 7. nóvember 2019 , lýsti Málmsteypa Þorgríms Jónssonar ehf. því yfir að fyrirtækið veitti ekki samþykki sitt fyrir afhendingu upplýsinganna . Það gangi jafnframt gegn samkeppnissjónarmiðum . Þar af leiðandi sé sveitarfélaginu óheimilt að veita kæranda aðgang að þeim , sbr. 9. gr. upplýsingalaga nr. 140 / 2012 . Stjórnvaldi , eða öðrum aðila sem ákvörðun tekur á grundvelli laganna , er með öðrum orðum ætlað að vega og meta umbeðin gögn með tilliti til þess hvort upplýsingar sem þau hafa að geyma séu þess eðlis að rétt sé að undanþiggja þær aðgangi almennings . Verður því synjun á aðgangi að þeim upplýsingum ekki byggð á 9. gr. upplýsingalaga . Þá liggur einnig fyrir að tilboðum þeirra tilboðsgjafa sem gagnabeiðnin nær til var ekki tekið og opinberum hagsmunum því ekki ráðstafað á grundvelli þeirra . Að mati úrskurðarnefndar um upplýsingamál skorti á að stofnunin hafi tekið rökstudda afstöðu til gagnabeiðni kæranda . Í öðru lagi segir að spurningum kæranda hafi þegar verið svarað . Kærandi hafi ekki fengið þau svör sem hann vildi og hafi því sent „ spurningar við svörum “ , sem hafi sumar fremur verið fullyrðingar en spurningar . Kærandi ítrekar kröfu sína um að fá afhentan lista yfir alla þá sem við var rætt við gerð skýrslunnar . Þessu til viðbótar fer kærandi fram á að fá upplýsingar um hvert umræðuefnið var í hverju viðtali . Upplýsingalög nr. 140 / 2012 taka skv. 2. gr. til allrar starfsemi stjórnvalda og lögaðila sem eru að 51% hluta eða meira í eigu hins opinbera með nánar tilgreindum takmörkunum . Hagfræðistofnun Háskóla Íslands er starfrækt af Háskóla Ísland , sbr. reglur um Hagfræðistofnun Háskóla Íslands nr. 551 / 2010 . Hagfræðistofnun er skylt að veita almenningi aðgang að fyrirliggjandi gögnum með þeim takmörkunum sem greinir í 6. - 10. gr. laganna , sbr. 1. mgr. 5. gr. upplýsingalaga . Það fellur því utan valdsviðs úrskurðarnefndarinnar að krefja stjórnvöld um efnisleg svör við spurningum . Þessi skylda nær bæði til þess að meta rétt beiðanda til aðgangs að hluta gagns , sbr. 3. mgr. 5. gr. upplýsingalaga , og að meta ólíka hagsmuni sem vega þarf saman við beitingu á undantekningarákvæðum laganna . Þá óskar kærandi eftir yfirliti frá skýrsluhöfundi um lengd símtala sem og yfirliti yfir fundi hans með nafngreindum forstjóra hvalveiðifyrirtækis sem og umræðuefni símtala þeirra og funda . Er hér um að ræða nýjar gagnabeiðnir sem kærandi þarf að beina að stofnuninni . Úrskurðarnefndin staðfesti synjun félagsins að því er varðar umsækjendur um störf enda er lögaðilum í eigu hins opinbera ekki skylt að afhenda slíkar upplýsingar , sbr. 4. mgr. 7. gr. upplýsingalaga . Beiðni kæranda var synjað með erindi , dags. 23. apríl 2019 , með þeim rökum að Herjólfur sé opinbert hlutafélag . Það ákvæði eigi ekki við um Herjólf enda starfi þar ekki opinberir starfsmenn . Í athugasemdum kæranda , dags. 6. september 2019 , ítrekar hann kröfu um afhendingu umbeðinna gagna . Kemur þar fram í 2. tölul. að skylt sé að veita upplýsingar um nöfn og starfsheiti umsækjenda um starf , þegar umsóknarfrestur er liðinn . Segir þar að skylt sé að veita upplýsingar um nöfn starfsmanna og starfssvið , sbr. 1. tölul. og launakjör æðstu stjórnenda og upplýsingar um menntun þeirra , sbr. 2. tölul. málsgreinarinnar . Eins og fram kemur í umsögn Herjólfs mun félagið veita kæranda þær upplýsingar og er því ekki um að ræða synjun beiðni um aðgang að gögnum í skilningi 1. mgr. 20. gr. upplýsingalaga . Þá taldi nefndin gögnin öll innihalda viðkvæmar upplýsingar um einkamálefni einstaklingsins sem óheimilt væri að veita aðgang að , sbr. 9. gr. upplýsingalaga . Var ákvörðun Reykjavíkurborgar því staðfest . Hafi starfsmaður þjónustumiðstöðvarinnar sagst þurfa að kanna réttmæti umboðsins . Þann 26. mars 2019 hafi vettvangs - og ráðgjafarteymi Reykjavíkurborgar náð tali af B þar sem hann óskaði skriflega eftir því að afritum af gögnunum yrði fargað . Í athugasemdum kæranda , dags. 15. maí 2019 , kemur m.a. fram að kærandi telji upplýsingar í umsögninni vera villandi . Úrskurðarnefndin hefur haft hliðsjón af öllum gögnum málsins við úrlausn þess . Er kærandi tilgreindur sem tengiliður . Í málinu liggur einnig fyrir yfirlýsing , dags. 26. mars 2019 , undirrituð með nafni B , þess efnis að hann óski þess að þjónustumiðstöðin fargi afritum af umbeðnum gögnum Yfirlýsingin er vottuð með undirskrift tveggja einstaklinga . Þannig er engum vafa undirorpið að viðkvæmar persónuupplýsingar samkvæmt lögum um persónuvernd eru allar undanþegnar aðgangi almennings skv. 9. gr . Dæmi um slík tilvik væru t.d. upplýsingar um það hvort tiltekinn einstaklingur hafi lagt fram umsókn um leyfi til að ættleiða barn , umsókn um fjárhagsaðstoð frá félagsmálastofnun eða umsókn um fóstureyðingu . “ á beiðni um aðgang að samningi sem félagið gerði við einkaaðila um gerð nýrrar heimasíðu fyrir Herjólf . Beiðninni var synjað á grundvelli 9. gr. upplýsingalaga með vísan til mikilvægra fjárhags - og viðskiptahagsmuna fyrirtækisins sem samið var við . Í bréfinu upplýsir Herjólfur kæranda um að óskað hafi verið eftir tilboði fjögurra aðila í vefsíðugerð fyrir félagið og að þrír þeirra hafi kynnt tilboð fyrir Herjólfi . Val á tilboðsgjafa hafi ráðist af vefumhverfi annars vegar og áreiðanleika tilboðsgjafa hins vegar . Í athugasemdum kæranda , dags. 7. ágúst 2019 , kemur fram ítrekun á því að veittur verði aðgangur að umbeðnum samningi . Þarf því að taka til athugunar hvort hagsmunir Kosmos og Kaos ehf. standi í vegi fyrir því að samningurinn verði gerður opinber . Stjórnvaldi , eða öðrum aðila sem ákvörðun tekur á grundvelli laganna , er með öðrum orðum ætlað að vega og meta umbeðin gögn með tilliti til þess hvort upplýsingar sem þau hafa að geyma séu þess eðlis að rétt sé að undanþiggja þær aðgangi almennings . Þegar lögaðilar gera samninga við opinbera aðila , þar sem ráðstafað er opinberum hagsmunum , getur þetta sjónarmið haft mikið vægi við ákvörðun um aðgang að upplýsingum . “ Í honum má finna tilboð í vefsíðugerð og kostnaðaráætlun vegna vinnunnar , þar er að finna stutta og almenna lýsingu á verkinu , upplýsingar um tímagjald og afsláttarkjör auk áætlaðs fjölda vinnustunda fyrir hvern verkþátt . Með vísan til framangreinds verður Vestmannaeyjaferjunni Herjólfi ohf. gert að veita kæranda aðgang að samningnum líkt og frá greinir í úrskurðarorði . Úrskurðarnefndin féllst ekki á að um vinnugögn væri að ræða enda hefðu gögnin þegar verið send utanaðkomandi aðila . Þá bendir ráðuneytið á að samningaviðræður við RKÍ hafi staðið lengi yfir , án niðurstöðu , en að viðfangsefni þeirra varði mikilvæga hagsmuni , bæði fjárhagslega hagsmuni ríkisins og almannahagsmuni , m.t.t. þess að um sé að ræða öryggi sjúkraflutninga í landinu . Auk þess heldur kærandi því fram að málsaðilar hafi ákveðið að ræða málið ekki frekar opinberlega eftir að farið var að spyrja ákveðinna spurninga og óska eftir frekari gögnum og skýrslunni sem unnin var af Capacent . Um sé að ræða fyrirliggjandi gagn í skilningi 5. greinar upplýsingalaga . Kærandi ítrekar jafnframt ósk sína um að fá tafarlaust aðgang að skýrslu Capacent og umbeðin tölvupóstssamskipti . Því hafi ráðuneytið ekki yfirtekið reksturinn líkt og til stóð . Í 2. málslið málsgreinarinnar er tekið fram að gögn teljist ekki lengur til vinnugagna hafi þau verið afhent öðrum , nema afhending hafi verið til eftirlitsaðila á grundvelli lagaskyldu . Í athugasemdum við 8. gr. í frumvarpi til upplýsingalaga , nr. 140 / 2012 kemur fram að til þess að skjal teljist vinnugagn þurfi þremur skilyrðum að vera fullnægt . Gagn þarf að vera undirbúningsgagn í reynd , það skal útbúið eða ritað af starfsmönnum stjórnvaldsins sjálfs og það má ekki hafa verið afhent öðrum . Verður því synjun beiðni um aðgang að gögnunum ekki byggð á 5. tölul. 6. gr. laganna . Þá er um að ræða undanþágureglu frá meginreglu 1. mgr. 5. gr. um upplýsingarétt almennings og ber því að túlka ákvæðið þröngri lögskýringu . Að mati úrskurðarnefndar eru þeir efnahagslegu hagsmunir sem felast í samningaviðræðum ráðuneytisins við RKÍ ekki nægilega veigamiklir til þess að upplýsingarnar verði felldar undir ákvæði 3. tölul. 10. gr. enda er vandséð að afhending gagnanna valdi efnahagi ríkisins skaða . Eins og fram kemur í athugasemdum við ákvæðið er óheimilt að veita upplýsingar um atvinnu - , framleiðslu - og viðskiptaleyndarmál eða viðkvæmar upplýsingar um rekstrar - eða samkeppnisstöðu svo og aðra mikilvæga viðskiptahagsmuni . Þá verður að líta til þess að þann 11. júlí 2019 birtist frétt á vef Stjórnarráðsins um að samningur ráðuneytisins við RKÍ um rekstur á sjúkrabifreiðum hefði verið framlengdur til ársloka 2022 . Fundargerðirnar voru afhentar kæranda en hluti upplýsinganna sem þar komu fram höfðu verið afmáðar úr fundargerðunum með vísan til þess að um væru að ræða trúnaðarupplýsingar og þess að birting upplýsinganna myndi skaða fjárhags - og viðskiptahagsmuni Íslandspósts , sbr. 9. gr. upplýsingalaga . Félagið hafi þó afmáð upplýsingar í fundargerðunum með vísan til trúnaðar . Hann ítrekar að ekki sé innbyrðis samræmi á milli þeirra atriða sem eru afmáð í fundargerðunum og nefnir sem dæmi að misjafnt sé hvort nöfn þeirra sem taka til máls á fundunum sé afmáð eða ekki . Kærandi gerir einnig athugasemd við það að ÍSP hafi óskað eftir framlengdum fresti til þess að skila umsögn vegna kærunnar í ljósi þess að umsögnin hafi verið hálf blaðsíða að lengd . Þannig er óheimilt að veita upplýsingar um atvinnu - , framleiðslu - og viðskiptaleyndarmál eða viðkvæmar upplýsingar um rekstrar - eða samkeppnisstöðu svo og aðra mikilvæga viðskiptahagsmuni . Að því er varðar fjárhags - eða viðskiptahagsmuni lögaðila er sérstök áhersla lögð á rétt almennings til upplýsinga um ráðstöfun opinberra fjármuna . Við mat á hagsmunum almennings skiptir almennt verulegu máli hvort og þá að hvaða leyti þær upplýsingar sem um ræðir lúta að ákvörðunum um ráðstöfun opinbers fjár og eigna . Að mati úrskurðarnefndar um upplýsingamál varða tíu atriði , sem afmáð voru í fundargerðunum , svo mikilvæga fjárhags - eða viðskiptahagsmunir þriðja aðila að heimilt sé að afmá þær á grundvelli 2. málsl. 9. gr. upplýsingalaga . Þar að auki eru í einu tilviki afmáðar upplýsingar um skoðanaskipti á milli stjórnarmanna sem sanngjarnt og eðlilegt er að leynt fari , sbr. 1. málsl. 9. gr. upplýsingalaga . Athuga verður þó í þessu sambandi að í sumum tilvikum eru fyrir hendi skýrar reglur um skyldu stjórnvalda til þess að veita upplýsingar í tengslum við viðskipti , sbr. lög nr. 65 / 1993 , um framkvæmd útboða . Um þetta má m.a. vísa til úrskurðar nr. 764 / 2018 frá 7. desember 2018 auk úrskurða í málum nr . Undanþága 4. tölul. 10. gr. , sem hér er byggt á , lýtur hins vegar aðeins að þeim gögnum í fórum stjórnvalds sem tengist þeim samkeppnisrekstri sem um ræðir . Víða annars staðar eru slíkar upplýsingar afmáðar , t.d. í fundargerðum nr. 1 / 2014 og 10 / 2014 . Í slíkum tilvikum getur úrskurðarnefndin ekki fallist á að heimilt sé að afmá upplýsingarnar úr fundargerðunum . Í 4. mgr. 7. gr. upplýsingalaga er að finna afmörkun á þeim upplýsingum sem skylt er að veita um málefni starfsmanna lögaðila sem falla undir gildissvið upplýsingalaga . Þar segir að aðilum sé aðeins skylt að veita upplýsingar um nöfn starfsmanna og starfssvið þeirra , sem og launakjör æðstu stjórnenda og menntun þeirra . Að mati úrskurðarnefndar um upplýsingamál koma þar fram upplýsingar sem varða málefni starfsmanna Íslandspósts og heimilt er að halda leyndum á grundvelli 7. gr . Kæru var að öðru leyti vísað frá . Hversu margir starfsmenn störfuðu í beinum eða óbeinum störfum við bílastæðin . Upplýsingarnar væru því undanþegnar aðgangi kæranda á grundvelli 9. gr. upp ¬ lýsingalaga . Þessar tölur lægju fyrir í bókhaldinu en hefðu ekki verið teknar saman sérstaklega . Félagið hljóti að hafa tækt ítarlegt niðurbrot á kostnaðarliðum haldtækt úr sínu bókhaldi . Vegna fyrstu tveggja spurninga kæranda , hverjar tekjur félagsins séu af rekstri bílastæða og hver sé kostnaður félagsins við rekstur þeirra , tekur Isavia ohf. fram að félagið sé í samkeppni við aðra aðila sem einnig reki bílastæði við Keflavíkurflugvöll . Upplýsingarnar varði viðkvæma fjárhags - og viðaskiptahagsmuni Isavia sem félaginu sé óheimilt að veita aðgang að , sbr. 9. gr. upplýsingalaga . Vísað er til úrskurðar úrskurðarnefndarinnar nr . A - 344 / 2010 en Isavia telur að ákvæðið eiga við í þessu tilfelli þar sem Isavia sé opinbert hlutafélag og starfi í samkeppnisrekstri . Í athugasemdum við 4. tölul. 10. gr. upplýsingalaga komi fram að óheftur réttur til upplýsinga geti skaðað samkeppnis - og rekstrarstöðu opinberra stofnana og fyrirtækja í þeim tilvikum þegar hið opinbera þurfi að keppa á markaði við einkaaðila sem ekki séu skyldugir til að gefa upplýsingar um stöðu sína . Í athugasemdum kæranda , dags. 27. nóvember 2018 , er því mótmælt að Base Parking eigi ekki aðild að málinu . Gísli Freyr hafi starfað fyrir Base Parking þegar hann beiddist upplýsinganna og það hafi mátt vera Isavia ljóst , enda hafi hann ítrekað og um langt skeið átt í miklum samskiptum við Isavia fyrir hönd Base Parking . Nær ómögulegt sé að sjá raunkostnað nema farið sé ítarlega í kostnaðargreiningu á bílastæðum . Kærandi segir Isavia hafa mátt vera það ljóst að Gísli Freyr Valdórsson hafi beiðst gagnanna fyrir hönd félagsins enda hafi hann verið i miklum samskiptum við Isavia vegna starfa sinna hjá félaginu . Úrskurðarnefndin tekur einnig fram að gagnabeiðni kæranda sé sett fram á grundvelli 5. gr. upplýsingalaga um upplýsingarétt almennings en réttur til aðgangs samkvæmt ákvæðinu er ótengdur því hvort upplýsingar varði hagsmuni gagnabeiðanda . < / p > < h 2 > 2. < / h 2 > < p > Kærandi setti fram beiðni um aðgang að gögnum í sjö liðum en Isavia hefur veitt honum aðgang að gögnum samkvæmt tveimur þeirra . Hverjar tekjur félagsins séu af rekstri bílastæða . Rekstur Isavia á bílastæðum við Keflavíkurflugvöll sé á samkeppnismarkaði og geti miðlun upplýsinga um tekjur og kostnað því raskað samkeppni því að samkeppnisaðilar gætu nýtt slíkar upplýsingar til að hafa áhrif á verðákvarðanir , sbr. 10. gr. samkeppnislaga nr. 44 / 2005 . Meginsjónarmiðið að baki þessu ákvæði er að opinber aðili eigi að standa jafnfætis öðrum samkeppnisaðilum í viðskiptum , hvorki betur né verr . Í öðru lagi þurfa þær upplýsingar sem beðið er um að tengjast þeirri starfsemi viðkomandi aðila sem telst til samkeppnisrekstrar hans . Verður af þessum sökum ekki fullyrt að í öllum tilvikum verði talið heimilt að takmarka aðgang að gögnum á grundvelli 4. tölul. 10. gr. upplýsingalaga þótt þau geti talist vera „ mikilvæg og viðkvæm “ þegar 10. gr. samkeppnislaga er beitt . Að auki er til þess að líta að almenningur hefur hagsmuni af því að geta kynnt sér upplýsingarnar , m.a. til þess að geta veitt Isavia ohf. aðhald , sbr. 3. tölul. 1. gr. upplýsingalaga . Um sé að ræða bókhaldsupplýsingar sem krefjist þess að þær séu sérstaklega teknar saman og það sé Isavia ekki skylt að gera . Í athugasemdum við fyrrnefnda ákvæðið í frumvarpi til upplýsingalaga er m.a. tekið fram að orðin „ fyrirliggjandi gögn “ beri að skilja sem svo að réttur til aðgangs að gögnum hjá stjórnvöldum nái aðeins til þeirra gagna sem til eru og fyrir liggja á þeim tímapunkti þegar beiðni um aðgang er sett fram og í þeirri mynd sem þau eru á þeim tíma . Isavia bar því að kanna hvort fyrirliggjandi væru reikningar eða önnur gögn í bókhaldi félagsins sem falla undir beiðni kæranda og taka í kjölfarið afstöðu til þess á grundvelli upplýsingalaga hvort kærandi eigi rétt til aðgangs að þeim . Vegna þessa annmarka á afgreiðslu Isavia verður ekki hjá því komist að vísa beiðninni aftur til félagsins til nýrrar og lögmætrar meðferðar að þessu leyti . Hverjar hafi verið tekjur Isavia ohf. af afnotum gjaldskyldra bílastæða fyrir utan Flugstöð Leifs Eiríkssonar á Keflavíkurflugvelli síðustu þrjú almanaksár , þ.e. árin 2014 til 2016 . Með úrskurði úrskurðarnefndar um upplýsingamál nr. 753 / 2018 var lagt fyrir Isavia að taka beiðni Samgöngufélagsins , dags. 21. apríl 2017 , til nýrrar meðferðar og afgreiðslu . Vegna fyrsta liðar beiðninnar er vísað til þess að frekari upplýsingar úr bókhaldi félagsins en þær sem fram komi í ársskýrslu félagsins séu ekki veittar . Rekstur bílastæða geti varla talist hluti af kjarnastarfsemi Isavia ohf . Þá sé félagið í þeirri aðstöðu að geta einhliða ákveðið gjald fyrir notkun þeirra . Þeir sem vilji fara á eigin ökutæki til Keflavíkurflugvallar eigi tæpast annan kost en að greiða fyrir afnot bílastæðis samkvæmt gjaldskrá Isavia ohf . Sé miðað við fjárhæð gjalds af hverju stæði samkvæmt auglýstri gjaldskrá á vef félagsins séu vísbendingar um að gjaldtaka sé nokkuð umfram útlagðan kostnað við gerð og rekstur stæðanna , sé t.d. miðað við fjárhæð gjalds á ýmsum öðrum bílastæðum og bílageymslum hérlendis . Verði ekki fallist á afhendingu slíkra upplýsinga óskar kærandi eftir því að gögn verði lögð fram um það hversu miklum hluta tekna félagsins af bílastæðagjöldum hafi verið ráðstafað upp í kostnað við uppbyggingu og rekstur þeirra síðustu þrjú ár . Kærandi gagnrýnir að Isavia ohf. láti ekki upplýsingar í té sem lúti að fjórða lið beiðni sinnar þótt þær hafi orðið til fyrir gildistöku upplýsingalaga . Nánar tiltekið sé um að ræða upplýsingar um magn seldra stæða ( nýtingu ) , sölutölur og framleiðslukostnað ( rekstrarkostnað ) . Isavia ohf. telur að upplýsingarnar skuli undanþegnar aðgangi kæranda á grundvelli 9. gr. upplýsingalaga , en telur einnig að veiting þeirra kynni að fara í bága við 10. gr. samkeppnislaga , nr. 44 / 2005 . Minni óvissa dragi úr sjálfstæði keppinauta í ákvarðanatöku og hamli því samkeppni . Mest sé hættan á röskun samkeppni á mörkuðum þar sem fákeppni ríki . Almennt séu upplýsingar um verð og magn viðkvæmustu upplýsingarnar en viðkvæmar upplýsingar geti einnig verið upplýsingar um viðskiptamannaskrár , framleiðslukostnað , framleiðslutölur , veltu , sölutölur , afkastagetu , vöruvöndun , markaðsáætlanir , áhættuliði , fjárfestingar , tækniaðferðir svo og rannsókna - og þróunarstarf og afrakstur þess . Miðlun upplýsinga af þessu tagi geti varðað við 10. gr. samkeppnislaga . Isavia ohf. sé í samkeppni við aðra sem reki bílastæðaþjónustu fyrir þá sem fara um Keflavíkurflugvöll . Félagið vísar til úrskurðar úrskurðarnefndarinnar nr . A - 344 / 2010 í því samhengi , og tekur fram að Isavia ohf. sé fyrirtæki í ríkiseigu og starfi í samkeppnisrekstri . Vísað er til athugasemda við 4. tölul. 10. gr. í frumvarpi því sem varð að upplýsingalögum , um að óheftur réttur til upplýsinga geti skaðað samkeppnis - og rekstrarstöðu opinberra stofnana og fyrirtækja í þeim tilvikum þegar hið opinbera þarf að keppa á markaði við einkaaðila sem ekki eru skyldugir að gefa upplýsingar um stöðu sína . Félagið sé nánast í einokunarstöðu með bílastæðin næst flugstöðvarbyggingunni og virðist nýta sér það ótæpilega með verðlagningu á þjónustu sinni . Umbeðin gögn bárust degi síðar . Með bréfi , dags. 25. október 2019 , barst nefndinni svar frá Isavia ohf. þar sem tekið er fram að engin gögn séu fyrirliggjandi um ákvörðunina . Hvernig tekjum vegna bílastæðanna hafi verið varið . Hver hafi tekið ákvörðun um gjaldtöku á sínum tíma og í hvaða formi hún hafi verið . Isavia ohf. styður ákvörðun sína um að synja um aðgang að upplýsingum um tekjur af afnotum gjaldskyldra bílastæða fyrir utan flugstöðina á tilteknu tímabili við 9. og 4. tölul. 10. gr. upplýsingalaga . Ákvæðinu verður því ekki beitt þegar hið opinbera starfar í skjóli einkaréttar eða ef opinber aðili er einn um rekstur þótt einkaréttar njóti ekki við . “ A - 492 / 2013 , A - 379 / 2011 , A - 378 / 2011 og A - 344 / 2010 sem kveðnir voru upp í gildistíð eldri upplýsingalaga . Þá er vísað til úrskurðar úrskurðarnefndarinnar nr. 709 / 2017 um að upplýsingar um veltu og sölu geti verið viðkvæmar upplýsingar um viðskipta - og fjárhagsmálefni fyrirtækja . Þá er ekki um að ræða upplýsingar um viðskipti eða fjárhag þriðja aðila sem heimilt er að takmarka á grundvelli 9. gr. laganna . Verður því félaginu gert að veita kæranda aðgang að upplýsingunum . Isavia ohf. segir gögn með þessum upplýsingum ekki vera fyrirliggjandi og félaginu sé ekki skylt að útbúa gögn með upplýsingunum . Valdsvið nefndarinnar nær því ekki til þess að skera úr um heimild eða skyldu þeirra sem falla undir lögin til þess að taka saman upplýsingar . Þegar svo háttar til að gagn er ekki fyrirliggjandi er ekki um að ræða synjun á aðgangi að gögnum sem kæranleg er til nefndarinnar á grundvelli 1. mgr. 20. gr. laganna . Þá getur nefndin ekki annað en fallist á fullyrðingu Isavia ohf. um að gögn með upplýsingum um þá ákvörðun að hefja gjaldtöku hafi orðið til fyrir gildistöku upplýsingalaga nr. 140 / 2012 . Verður því ekki hjá því komist að staðfesta ákvörðun Isavia ohf. um að synja beiðni kæranda hvað þau gögn varða , sbr. 3. mgr. 36. gr. upplýsingalaga . Í kæru kemur fram að kærandi hafi gegnt stöðu framkvæmdastjóra rannsóknarnefndar sjóslysa og að hann hefði leitað upplýsinga varðandi laun eftirmanns síns . Í athugasemdum kæranda , dags. 5. október 2018 , kemur fram að umsögn ráðuneytisins feli í sér ósannindi , lögum samkvæmt skuli geyma öll skjöl sem til falli hjá opinberum embættum og því séu umbeðin skjöl til hjá ráðuneytinu . Kærandi tekur fram að ekkert svar hafi gildi annað en aðgangur að umbeðnum launagreiðsluseðlum . Tregða aðila til að veita umbeðnar upplýsingar sé vísbending um að ólöglega hafi verið staðið að lækkun eftirlauna kæranda . Fram kemur að þar sem úrskurður kjararáðs um laun viðkomandi forstöðumanns mæli fyrir um hærri heildarlaun en leiði af hinu nýja grunnmati þá haldi úrskurðurinn gildi sínu þar til launaákvörðun samkvæmt grunnmati starfs , að teknu tilliti til almennra hækkana , verði jöfn núverandi heildarlaunum . Tekið er fram að upplýsingarnar í samantektinni séu aðgengilegar á vefsíðum kjararáðs og Stjórnarráðs Íslands . Kærandi telur skýringar ráðuneytanna ófullnægjandi og segir umbeðnar upplýsingar hljóta að vera fyrirliggjandi hjá ráðuneytunum , Þjóðskjalasafni eða ríkisskattstjóra . Í þessu samhengi telur nefndin rétt að taka fram að ráðuneytunum var ekki skylt á grundvelli upplýsingalaga að afla þeirra gagna sem kærandi óskaði eftir , s.s. launaseðla viðkomandi starfsmanna . Þó hefði ráðuneytunum verið rétt á grundvelli leiðbeiningarskyldu sinnar að veita kæranda leiðsögn um það til hvaða stjórnvalda kærandi gæti leitað með beiðni um aðgang að launaseðlum viðkomandi starfsmanna , sbr. 7. gr. stjórnsýslulaga nr. 37 / 1993 . Af því tilefni áréttar úrskurðarnefnd um upplýsingamál að valdsvið nefndarinnar er bundið við það að skera úr um ágreining varðandi afgreiðslu beiðni á grundvelli upplýsingalaga . Það kemur í hlut annarra aðila en úrskurðarnefndar um upplýsingamál að hafa eftirlit með því hvernig stjórnvöld sinna skyldum sínum þegar kemur að ákvörðun og greiðslu eftirlauna . Vísar nefndin einkum til umboðsmanns Alþingis og eftir atvikum til dómstóla . Samkvæmt 3. gr. laganna taka þau einnig til einkaaðila , hvort sem þeir eru í opinberri eigu eða ekki , að því leyti sem þeim hefur með lögum eða með ákvörðun eða samningi sem byggist á heimild í lögum verið falið að taka stjórnvaldsákvörðun eða sinna þjónustu sem kveðið er á um í lögum að stjórnvald skuli sinna eða telst að öðru leyti liður í opinberu hlutverki stjórnvalds . Um þetta má vísa til sjónarmiða sem fram koma í áliti umboðsmanns Alþingis nr. 2830 / 1999 , þar sem ráðning í starf deildarforseta myndlistardeildar Listaháskóla Íslands var ekki talin fela í sér meðferð á opinberu valdi . Þá lúti upplýsingabeiðni kæranda að máli sem hann hafi verið aðili að og því fari um aðgang hans að gögnum sem tilheyri stjórnsýslumálinu eftir 15. - 19. gr. stjórnsýslulaga . Í athugasemdum kæranda kemur fram að kærandi fari fram á aðgang að öllum gögnum sem séu í málaskrá utanríkisráðuneytisins . Úrskurðarnefnd um upplýsingamál óskaði eftir afstöðu tveggja fyrirtækja sem höfðu tilkynnt hópuppsögn til Vinnumálastofnunar . Annað þeirra veitti samþykki fyrir því að kærandi fengi aðgang að upplýsingunum og var synjun Vinnumálastofnunar um aðgang að tilkynningu þess fyrirtækis felld úr gildi . Upplýsingar um það hvort tiltekið fyrirtæki hafi tilkynnt um hópuppsögn séu í nær öllum tilfellum viðkvæmar upplýsingar um rekstrar - eða samkeppnisstöðu viðkomandi fyrirtækis og kunni að varða mikilvæga viðskiptahagsmuni þess . Vinnumálastofnun telji að birting í fjölmiðlum á nafni þeirra fyrirtækja sem hafi tilkynnt um hópuppsögn sé ekki til þess fallið að draga úr afleiðingum fyrirhugaðra uppsagna og gangi þvert á tilgang laga um hópuppsagnir . Þann 4. júní 2019 hafi Vinnumálastofnun birt frétt á heimasíðu sinni um hópuppsagnir í maí 2019 . Fram kemur að Vinnumálastofnun birti ekki upplýsingar um þau fyrirtæki sem segi upp starfsfólki . Vinnumálastofnun telur að birting í fjölmiðlum á nafni þeirra fyrirtækja sem hafi tilkynnt um hópuppsögn sé ekki til þess fallið að draga úr afleiðingum fyrirhugaðra uppsagna og gangi þvert á tilgang laga um hópuppsagnir . Stofnunin þurfi ítrekað að benda fyrirtækjum á skyldur sínar samkvæmt lögum um hópuppsagnir eftir að tilkynning hafi borist stofnuninni . Stofnunin telur sér ekki stætt að stuðla að því að starfsmenn fái tilkynningar um uppsagnir sínar í fjölmiðlum . Að það hafi áhrif á reksturinn að það spyrjist út að gripið hafi verið til hópuppsagna geti vel verið . Upplýsingar um hópuppsögn í fyrirtækjum á Íslandi eigi sannarlega erindi við almenning . Hætta sé á að viðskiptavinir félagsins leiti annað ef upplýsingarnar yrðu gerðar opinberar . Við matið þarf almennt að vega saman hagsmuni viðkomandi lögaðila af því að upplýsingum sé haldið leyndum gagnvart þeim mikilvægu hagsmunum að upplýsingar um ráðstöfun opinberra hagsmuna séu aðgengilegar almenningi . Þegar lögaðilar gera samninga við opinbera aðila , þar sem ráðstafað er opinberum hagsmunum , getur þetta sjónarmið haft mikið vægi við ákvörðun um aðgang að upplýsingum . “ Liggur því fyrir nefndinni að taka afstöðu til synjunar Vinnumálastofnunar á afhendingu gagnsins . Sveitarfélagið hélt því fram að álagningarseðlar fasteignagjalda væru ekki vistaðir sjálfstætt heldur þyrfti að kalla þá fram með sérstakri aðgerð , þannig væru þeir ekki fyrirliggjandi hjá sveitarfélaginu . Úrskurðarnefnd taldi ekki ástæðu til að draga þær skýringar í efa og var kæru því vísað frá . Þar sem Grindavíkurbær hafi ekki veitt kæranda sundurliðaðar upplýsingar um álagningu fasteignagjalda fyrir viðkomandi lóð sé ógerningur að sannreyna þetta . Þá segir að í fylgigögnum með kæru komi fram upplýsingar um fasteignamat viðkomandi eignar , sem sé grunnur að álagningu fasteignagjalda 2019 , einnig að álagningarreglur Grindavíkurbæjar séu aðgengilegar á heimasíðu bæjarins og að út frá þessum upplýsingum geti hver sem er reiknað álögð fasteignagjöld viðkomandi eignar . Þá er fjallað um breytingar sem orðið hafa á skráningu [ … fasteignar ] í fasteignaskrá og kröfur þær sem settar voru fram í kæru eru ítrekaðar . Til að kalla fram álagningarseðil eignar þurfi því að setja af stað vinnslu í álagningarkerfinu sem svo sendir , til þess sem þessa vinnslu setur af stað , tölvupóst með slóð að niðurstöðu vinnslunnar . Úrskurðarnefndin tekur þó fram að sveitarfélaginu er heimilt að afgreiða gagnabeiðni kæranda með því að framkalla viðkomandi álagningarseðil , sbr. 1. mgr. 11. gr. upplýsingalaga , enda standi aðrar lagareglur ekki í vegi fyrir því , þar á meðal ákvæði laga um þagnarskyldu og persónuvernd . Jafnframt var óskað eftir yfirlýsingu frá Landspítalanum um að ekki séu til frekari gögn eða upplýsingar um kæranda . Þá var óskað eftir upplýsingum um tilvist gagna sem Landspítalinn teldi sig ekki hafa heimild til að veita kæranda aðgang að . Í erindinu óskaði hann m.a. eftir afritum af bréfi frá lögfræðistofu og svari spítalans við því . Í bréfi Landspítalans til kæranda , dags. 18. júní 2019 , segir að bréfið sé á meðal þeirra gagna sem kærandi hafi fengið send með ábyrgðarpósti . Af hálfu spítalans hefur komið fram að kærandi hafi fengið aðgang að öllum gögnum sem hann varða , bæði gögn úr sjúkraskrá , sbr. lög nr. 55 / 2009 og önnur gögn . Var því fallist á rétt kæranda til aðgangs að samningnum með vísan til meginreglu 1. mgr. 5. gr. upplýsingalaga um upplýsingarétt almennings . Þá segir að í samningi Tryggingastofnunnar við Veðurstofuna komi fram viðkvæmar upplýsingar er varða upplýsingaöryggi stofnunnar , sem séu eðli máls samkvæmt trúnaðarmál . Ætla megi að ákvæðinu verði einungis beitt ef um verulega fjárhagslega hagsmuni sé að ræða fyrir ríkið . Tryggingastofnun hafi því verið óheimilt að hafna aðgangi að þeim hluta samningsins sem falli utan við takmarkanir 10. gr. laganna . Í umsögninni er bent á að mikilvægi verndar persónuupplýsinga og öryggi þeirra sé rauði þráðurinn í lögum á Íslandi , s.s. persónuverndarlögum , stjórnsýslulögum og upplýsingalögum . Stofnunin hafi með því talið sig hafa komið að fullu til móts við kæranda . Þá er vísað til þess að samkvæmt 3. mgr. 5. gr. upplýsingalaga skuli veita þeim er óskar upplýsinganna aðgang að þeim hluta upplýsinganna sem ekki falla undir takmörkunarákvæði laganna . Réttur til aðgangs að gögnum nái til allra gagna sem mál varða , sbr. 1. tölul. 2. mgr. 5. gr. laganna . Stjórnvaldi , eða öðrum aðila sem ákvörðun tekur á grundvelli laganna , er með öðrum orðum ætlað að vega og meta umbeðin gögn með tilliti til þess hvort upplýsingar sem þau hafa að geyma séu þess eðlis að rétt sé að undanþiggja þær aðgangi almennings . Ákvæðinu verður ekki beitt nema hætta sé á því að aðgangur að upplýsingum geti skaðað fjárhag eða efnahag ríkisins . Þar af leiðandi verður synjun á aðgangi að samningum ekki byggð á ákvæðinu . Einkum óskaði hann eftir innsendum tilboðsgögnum bjóðenda um verðeiningar en auk þess óskaði hann eftir aðgangi að skjali með verðsamanburði sem lagt var fram á fundi bæjarstjórnar þann 29. janúar 2019 . Þá segir kærandi upplýsingar um verðlagningu ekki vera trúnaðargögn þar sem upplýst sé um verð í hvert skipti sem gjöld eru innheimt . Það sé mat Fjallabyggðar að hagsmunir tilboðsgjafa af leynd vegi þyngra en hagsmunir kæranda af því að geta kynnt sér tilboð þeirra . Samdægurs fékk nefndin sent minnisblað , dags. 27. janúar 2019 , með umbeðnum verðsamanburði auk Excel-skjals sem ber heitið „ niðurstaða verðkönnunar 2018 “ . Ákvæði 14. gr. hefur verið skýrt svo að undir það falli ekki eingöngu þau tilvik þegar einstaklingur eða lögaðili óskar eftir upplýsingum sem beinlínis fjalla um hann sjálfan , heldur taki hún einnig til þeirra tilvika þegar upplýsingarnar varða viðkomandi með þeim hætti að hann hafi sérstaka hagsmuni umfram aðra af því að fá aðgang að gögnunum . Þá hefur nefndin kynnt sér hin umbeðnu gögn og er ljóst að þau urðu til áður en gengið var til samninga um það verkefni sem verðkönnunin náði til . Í upplýsingalögum er gert ráð fyrir að metið sé atviksbundið hvort um sé að ræða upplýsingar um svo mikilvæga fjárhags - eða viðskiptahagsmuni fyrirtækis að ætla megi að þær séu til þess fallnar að valda viðkomandi fyrirtæki tjóni verði aðgangur veittur að þeim . Á forsíðu tilboðsgagna , bæði hjá Inkasso ehf. og Motus ehf. , kemur fram að skjölin séu „ trúnaðarmál “ . Í þeim er ekki að finna rekstrar - eða viðskiptaleyndarmál fyrirtækjanna , upplýsingar um sambönd þeirra við viðskiptamenn sína eða aðrar upplýsingar sem eru til þess fallnar að skaða viðskiptahagsmuni þeirra verði aðgangur veittur af þeim . Reynir m.a. á það hvort skjölin séu vinnugögn sem Fjallabyggð sé heimilt að undanþiggja upplýsingarétti á grundvelli 1. tölul. 2. mgr. 14. gr. upplýsingalaga , sbr. 5. tölul. 6. gr. laganna . Í öðru lagi er tekið fram í 2. tölul. 3. mgr. 8. gr. að undantekningin taki ekki til upplýsinga sem stjórnvaldi var skylt að skrá skv. 27. gr. laganna . Þá fær nefndin ekki séð að þær upplýsingar komi annars staðar fram . Úrskurðarnefnd um upplýsingamál féllst ekki á það með ráðuneytinu að um væri að upplýsingar um einkahagsmuni einstaklinga sem óheimilt sé að veita aðgang , sbr. 9. gr. upplýsingalaga . Beiðninni var synjað með bréfi , dags. 2. janúar 2019 . Listarnir séu birtir á vef ráðuneytisins . Vísað er til 1. mgr. 5. gr. upplýsingalaga þar sem fram komi að réttur almennings til aðgangs að gögnum taki aðeins til fyrirliggjandi gagna og að ekki sé skylt að útbúa ný skjöl eða önnur gögn í ríkari mæli en leiðir af 3. mgr. 5. gr. laganna . Ráðuneytið áætlar að þar sé um að ræða um 4.000 - 4.500 leyfi . Með hliðsjón af þeim tíma sem farið hafi í það að taka saman sambærilegar upplýsingar fyrir 67 leyfi til að nota starfsheitið skipulagsfræðingur megi gera ráð fyrir að það taki um 35 - 40 vinnudaga fyrir einn starfsmann að taka saman lista með þeim upplýsingum sem kærandi óski eftir . Ráðuneytið telur að ef afhenda eigi þau gögn þurfi að hafa hliðsjón af lögum um persónuvernd nr. 90 / 2018 , sérstaklega 21. gr. um andmælarétt hins skráða og bannskrá Þjóðskrár Íslands . Vegna tilvísunar ráðuneytisins til laga um persónuvernd bendir kærandi á að vegna brautskráninga hjá Háskóla Íslands sé birt þrisvar á ári á heimasíðu háskólans hver hafi lokið prófi , frá hvaða deild , hvaða prófgráðu hann hafi hlotið og útskriftardag . Í ljósi þess að bæði kærandi og ráðuneytið fjalla um beiðnina út frá þeim forsendum að óskað sé eftir því að ráðuneytið útbúi sérstakt Excel skjal með upplýsingum um alla þá sem fengið hafi leyfi tekur úrskurðarnefndin fram að réttur almennings til gagna samkvæmt upplýsingalögum takmarkast við fyrirliggjandi gögn , sbr. 5. gr. laganna . Í fyrsta lagi á því að ráðuneytinu kunni að vera óheimilt að afhenda umbeðin gögn í ljósi laga um persónuvernd og vinnslu persónuupplýsinga nr. 90 / 2018 . Stjórnvaldi , eða öðrum aðila sem ákvörðun tekur á grundvelli laganna , er með öðrum orðum ætlað að vega og meta umbeðin gögn með tilliti til þess hvort upplýsingar sem þau hafa að geyma séu þess eðlis að rétt sé að undanþiggja þær aðgangi almennings . Aðrar upplýsingar sem geta talist viðkvæmar samkvæmt almennum viðmiðum í íslenskum rétti kunna einnig að falla undir ákvæðið þótt þær teljist ekki viðkvæmar persónuupplýsingar samkvæmt persónuverndarlögum . Hér undir geta til að mynda fallið upplýsingar um fjármál einstaklinga og upplýsingar sem lúta beinlínis að öryggi þeirra . Ráðuneytið bendir á að þeir sérfræðingar sem falla undir beiðni kæranda séu á bilinu 4.000 - 4.500 talsins og að búast megi við því að það tæki einn starfsmann 35 - 40 vinnudaga að taka saman lista með þeim upplýsingum sem kærandi óski eftir . Úrskurðarnefnd um upplýsingamál lítur svo á að með þessu sjónarmiði sé ráðuneytið að vísa til 1. tölul. 4. mgr. 15. gr. upplýsingalaga sem segir að í undantekningartilfellum megi hafna beiðni ef meðferð hennar tæki svo mikinn tíma eða krefðist svo mikillar vinnu að ekki teljist af þeim sökum fært að verða við henni . Með vísan til eðlis málaflokksins féllst nefndin á að vinnan við að afmá viðkvæmar upplýsingar úr úrskurðunum væri slík að dómsmálaráðuneytinu væri heimilt að beita undanþáguákvæðinu . Af þeim sökum má ætla að meðferð beiðninnar , þ.e. að taka afrit þeirra skjala sem fylgdu umsóknum um að fá að nota ákveðin starfsheiti , tæki skemmri tíma en ráðuneytið gerir ráð fyrir . Úrskurðarnefnd um upplýsingamál fær þannig ekki annað séð en að atvinnuvega - og nýsköpunarráðuneytinu sé fært að verða við beiðni kæranda án þess að það leiði til umtalsverðrar skerðingar á möguleikum ráðuneytisins að sinna öðrum hlutverkum sínum . Degi síðar sendi kærandi beiðni um upplýsingar um kostnað vegna öryggisgæslu í sendiskrifstofum Íslands erlendis , sundurliðaðar eftir sendiskrifstofum . Kærandi spurði því næst hvort skilja bæri svarið sem svo að utanríkisráðuneytið hafi gert samninga um leigu á húsnæði undir sendiskrifstofur án þess að í þeim leigusamningum væri sundurgreint hvernig kostnaðarliðir skiptust . Kærandi setti því næst fram nánari spurningar í átta liðum varðandi kostnað vegna öryggisgæslu . Þá séu svo nákvæmar kostnaðarupplýsingar vegna öryggisgæslu viðkvæmar eðli máls samkvæmt og sums staðar feli þær í sér samskipti við önnur ríki eða alþjóðastofnanir . Kærandi telur það ekki standast að ekki séu fyrirliggjandi kostnaðartölur við öryggisgæslu í sendiskrifstofum Íslands erlendis . Þann 15. janúar 2019 ítrekaði úrskurðarnefnd um upplýsingamál beiðni um umsögn ráðuneytisins og gögn málsins . Þar segir m.a. að í upphaflegu erindi kæranda , dags. 1. október 2018 , hafi verið óskað svara við spurningum í sjö tölusettum liðum og hafi erindið ekki verið tekið til meðferðar sem beiðni um aðgang að fyrirliggjandi gögnum í vörslum ráðuneytisins þar sem spurningarnar hafi verið orðaðar með almennum hætti . Ráðuneytið hafi svarað því samdægurs að slíkar upplýsingar væru ekki fyrirliggjandi , sbr. 1. mgr. 5. gr. upplýsingalaga . Mjög misjafnt sé hvernig staðið sé að málum á hverjum stað . Sums staðar deili íslenska sendiráðið aðstöðu með öðrum sendiráðsskrifstofum . Þar er m.a. gerð athugasemd við meðferð málsins , sem hafi dregist úr hömlum . Þá gerir kærandi athugasemdir við það hvernig samskiptum ráðuneytisins við hann hafi verið háttað . Í athugasemdum við 5. gr. í frumvarpi til gildandi upplýsingalaga er m.a. tekið fram að orðin „ fyrirliggjandi gögn “ beri m.a. að skilja sem svo að réttur til aðgangs að gögnum hjá stjórnvöldum nái aðeins til þeirra gagna sem til séu og fyrir liggi á þeim tímapunkti þegar beiðni um aðgang er sett fram og í þeirri mynd sem þau eru á þeim tíma . Samkvæmt greininni er heimilt að takmarka aðgang almennings að gögnum þegar mikilvægir almannahagsmunir krefjist , enda hafi þau að geyma upplýsingar um atriði sem tiltekin eru í sex töluliðum . Þess vegna verður að skýra ákvæðið tiltölulega rúmt . Að mati úrskurðarnefndarinnar er vafalaust um að ræða upplýsingar um öryggi ríkisins sem mikilvægir almannahagsmunir krefjast að fari leynt , enda er vitneskja um öryggisfyrirkomulag sendiráða til þess fallin að valda hættu gagnvart íslenskum hagsmunum . Á það bæði við um lýsingu á öryggisfyrirkomulagi og kostnaði vegna þess en hið síðarnefnda getur gefið til kynna umfang öryggisráðstafana viðkomandi sendiskrifstofu . Vísast um þetta til 20. gr. upplýsingalaga . Beiðni kæranda um gögn varðandi samskipti kæranda og Reykjavíkurborgar var hins vegar vísað aftur til sveitarfélagsins til nýrrar meðferðar þar sem skorta þótti á að kæranda hafi verið leiðbeint með afmörkun beiðninnar . Í tíu þeirra er óskað eftir því að úrskurðarnefndin krefji Reykjavíkurborg um svör við tilteknum spurningum eða beiti sér í tilteknum málum . Þá má ráða af 10. tölul. að beiðst sé aðgangs að gögnum varðandi skuggavarp , hæð manar , og teikningar í tengslum framkvæmd við tiltekna götu í Reykjavík . Ekki sé unnt að verða við beiðninni með vísan til 1. mgr. 5. gr. upplýsingalaga nr. 140 / 2012 þar sem yfirlitið liggi ekki fyrir hjá Reykjavíkurborg . Umsögninni fylgdi afrit af svarbréfi Reykjavíkurborgar til kæranda , dags. 1. nóvember 2018 , við beiðni kæranda um aðgang að gögnum , dags. 14. september 2018 , þar sem beiðninni er svarað efnislega á sama veg og skýrt er frá í umsögninni . Vakin er athygli á kæruleið til úrskurðarnefndar um upplýsingamál . Sama gildir um synjun stjórnvalds á beiðni um að afhenda gögn á því formi sem óskað er . Vísast um þetta til 20. gr. upplýsingalaga nr. 140 / 2012 . Þegar svo háttar til að beiðnin nær samkvæmt efni sínu til upplýsinga sem nauðsynlegt sé að vinna upp úr fyrirliggjandi gögnum er því ekki sjálfgefið að unnt sé að synja beiðninni á grundvelli 3. málsl. 1. mgr. 5. gr. heldur ber stjórnvaldi að kanna hvort beiðandi óski aðgangs að gögnunum þar sem umbeðnar upplýsingar eru að finna svo hann geti tekið afstöðu til þess hvort hann vilji fá þau afhent , sbr. 7. gr. stjórnsýslulaga nr. 37 / 1993 og 3. mgr. 15. gr. upplýsingalaga nr. 140 / 2012 , sbr. t.d. úrskurði úrskurðarnefndar um upplýsingamál nr. 738 / 2018 og 804 / 2019 . Þegar umbeðin gögn eru ekki fyrirliggjandi liggur ekki fyrir synjun stjórnvalds um að veita aðgang að gögnum samkvæmt upplýsingalögum sem kæranleg er til úrskurðarnefndar um upplýsingamál . Vegna þessa annmarka verður ekki hjá því komist að fella ákvörðun Reykjavíkurborgar úr gildi að því er varðar aðgang að skráningum á fyrirspurnum kæranda og vísa henni aftur til Reykjavíkurborgar til nýrrar og lögmætrar meðferðar . Í beiðninni kemur fram að kærandi hafi orðið þess áskynja að ÍSOR hafi gert víðtækan samning við umhverfis - og auðlindaráðuneytið þann 30. ágúst árið 2013 og að ÍSOR og ráðuneytið hafi gert viðaukasamning við þann samning þann 27. apríl 2018 . Um sé að ræða verulegar fjárhæðir sem ríkisráðgjafarstofnun , sem samkvæmt lögum nr. 86 / 2003 sé ætlað að starfa á viðskiptalegum grundvelli á samkeppnismarkaði fái í hendur beint frá fagráðuneyti sínu auk þess sem það virðist vera undirliggjandi samkomulag um það að stærstu orkufyrirtækin ( t.d. Landsvirkjun og Norðurorka ) leggi ÍSOR til tugi milljóna til rannsókna , sem samkeppnisaðilum ÍSOR gefist ekki færi á að nálgast og virðist ekki að vita af . Vísað er til þess að þrátt fyrir að ÍSOR sé ríkistofnun sem sett hafi verið á fót með lögum fái stofnunin ekki framlög úr ríkissjóði . Að mati ráðuneytisins sé hætta á því að óheftur aðgangur að samningunum skaði samskipti Íslands við erlend ríki og alþjóðastofnanir , einkum UN Environment . Því sé erfitt að sjá að starfsemi ÍSOR sé í raun löguð að þeim lagagrunni sem um stofnunina hafi verið sett . Í umsögninni segir m.a. að ráðuneytið hafi veitt kæranda aðgang að samningum ráðuneytisins við ÍSOR frá árinu 2003 til þess tíma er beiðnin var afgreidd . Einnig hafi verið vísað til samkeppnissjónarmiða við skýringu á 4. tölul. 10. gr. upplýsingalaga og fordæma úrskurðarnefndarinnar , m.a. í málum nr . Þróunarsamvinnustofnun , Uganda 2005 , dags. 25. maí 2005 . Jarðeðlisfræðilegar mælingar í Eritreu , samningur 2008 , dags. 1. október 2008 . Beiðni um upplýsingar verður ekki synjað með stoð í ákvæðinu nema aðgangur almennings leiði af sér hættu á tjóni á einhverjum þeim hagsmunum sem njóta verndar samkvæmt ákvæðinu . Í ljósi þess að hér er oft um mjög veigamikla hagsmuni að ræða er ljóst að varfærni er eðlileg við skýringu á ákvæðinu . “ Ákvæðinu verður því ekki beitt þegar hið opinbera starfar í skjóli einkaréttar eða ef opinber aðili er einn um rekstur þótt einkaréttar njóti ekki við . “ Um þetta má m.a. vísa til úrskurða nr. 813 / 2019 , 764 / 2018 , 762 / 2018 auk úrskurða í málum nr . Er þá til þess að líta að aðeins er heimilt að undanþiggja gögn upplýsingarétti á grundvelli 10 gr. upplýsingalaga , þegar mikilvægir almannahagsmunir krefjast . Úrskurðarnefnd um upplýsingamál fellst á það að um sé að ræða upplýsingar um samkeppnisrekstur ÍSOR . Á kærandi því rétt til aðgangs að samningunum án útstrikana . Ekki verður séð að aðgangur almennings að upplýsingunum geti haft neikvæð áhrif á samskipti og gagnkvæmt traust á milli Íslands og Eritreu en ákvæðinu verður aðeins beitt ef hætta er á því að milliríkjasamskipti torveldist . Úrskurðarnefnd um upplýsingamál telur að framangreindar upplýsingar varði viðskipti ÍSOR á samkeppnissviði stofnunarinnar . Með samningnum er ÍSOR falið að veita sérfræðiaðstoð á sviði jarðhita í Níkaragva árið 2009 og er tekið fram að verkefnið sé hluti af þróunaraðstoð ÞSSÍ . Þá verða þær ekki undanskildar upplýsingarétti á grundvelli 2. tölul. 10. gr. enda er ekki um að ræða upplýsingar um þau samskipti sem njóta verndar ákvæðisins . Upplýsingarnar varða hins vegar einnig framkvæmd þróunarverkefnis samkvæmt samningi Íslands og Níkaragva og þar af leiðandi lúta þær einnig að samskiptum ríkja í skilningi 2. tölul. 10. gr. upplýsingalaga . Úrskurðarnefnd um upplýsingamál telur að utanríkisráðuneytinu hafi verið heimilt að undanskilja upplýsingarnar sem fram koma í viðaukanum með vísan til undanþáguákvæðis 2. tölul. 10. gr. upplýsingalaga enda geti óheftur aðgangur almennings að slíkum upplýsingum verið til þess fallinn að torvelda samstarfsverkefni ríkja . Að mati úrskurðarnefndar um upplýsingamál er ekki um að ræða upplýsingar um mikilvæga samkeppnishagsmuni ÍSOR sem heimilt er að undanþiggja upplýsingarétti almennings á grundvelli 4. tölul. 10. gr. upplýsingalaga . Þá verða þær ekki undanskildar á grundvelli 2. tölul. 10. gr. enda lúta þær ekki með beinum hætti að þeim samskiptum sem vernduð er með ákvæðinu . Þá voru afmáðar upplýsingar úr hlutum viðauka við samninginn . Þar koma m.a. fram afsláttarkjör vegna útseldrar vinnu og efnagreininga , heildarkostnaður vegna verksins og sundurliðaður kostnaður . Þá hafa verið afmáðar úr 6. málsgrein upplýsingar um dagsetningar verkefnisins . Viðaukum I og II við samninginn „ Verksamningur milli Þróunarsamvinnustofnunar Íslands og Íslenskra orkurannsókna “ , dags. 17. september 2009 . Fjórðu málsgrein og síðasta málslið efnisgreinar 5 í fylgiskjali 1 með samningnum „ Verksamningur milli ÍSOR og Þróunarsamvinnustofnunar Íslands “ , dags. 23. nóvember 2010 . Verður því að vísa kærunni frá . Þekkingarsetur Vestmannaeyja er hvorki stjórnvald né lögaðili í 51% hluta eða meira í eigu hins opinbera . Stofnunin er m.a. rekstraraðili byggðarsafnsins Sagnheimar . Úrskurðarnefnd féllst á það með embætti ríkislögmanns að embættinu væri heimilt að takmarka rétt kæranda til aðgangs að gögnunum með vísan til 3. tölul. 6. gr. upplýsingalaga en samkvæmt ákvæðinu nær réttur almennings til aðgangs að gögnum ekki til bréfaskipta við sérfróða aðila í tengslum við réttarágreining eða til afnota í dómsmáli eða við athugun á því hvort slíkt mál skuli höfðað . Þar segir að embættið telji umbeðin gögn falla undir 3. tölul. 6. gr. upplýsingalaga , nr. 140 / 2012 , enda standi þau í samhengi við álitamál um hvort skjóta beri málinu til yfirdeildar dómstólsins . Beri þar að nefna Hafstein Dan Kristjánsson , Davíð Þór Björgvinsson , Thomas Horn og starfsmenn dómsmálaráðuneytis og forsætisráðuneytis . Þá eigi ákvæði 3. tölul. 6. gr. auk þess við um athugun á því hvort eða hvernig sé tekið til varna í dómsmáli , sbr. t.d. úrskurð úrskurðarnefndar um upplýsingamál nr . Embættið geti ekki átt aðild að kærumáli fyrir nefndinni heldur það stjórnvald sem ráðgjöfinni hafi verið beint til eða eftir atvikum minnisblöðum . Í bréfinu segir enn fremur að embættið telji augljóst að gögnin séu undanþegin upplýsingarétti með vísan til 3. tölul. 6. gr. upplýsingalaga . Öll gögnin hafi því orðið til vegna dómsmáls sem enn sé til meðferðar . Embætti ríkislögmanns svaraði með bréfi , dags. 16. september 2019 . Fólk verði að geta varpað fram hugmyndum eða gagnrýnt hugmyndir og sjónarmið annarra án þess að það komi fyrir almenningssjónir . Af þessu leiðir að gildissvið laganna er afmarkað við starfsemi þeirra sem fara með stjórnsýslu og teljast til framkvæmdarvaldshafa samkvæmt þrískiptingu ríkisvaldsins . Af hálfu embættis ríkislögmanns hefur komið fram að fyrirspurn kæranda um hverjir hafi veitt embættinu sérfræðiaðstoð hafi verið svarað . Samkvæmt sjónarmiðum sem fram koma í bréfi umboðsmanns Alþingis frá 13. desember 2002 , í máli nr. 3643 / 2002 , sem lýtur að skýringu sambærilegs ákvæðis í stjórnsýslulögum nr. 37 / 1993 , og þeim athugasemdum sem fylgdu frumvarpi til upplýsingalaga ber að skýra ákvæðið með það fyrir augum að tryggja jafnræði á milli aðila máls og viðkomandi stjórnvalds ef til dómsmáls kemur . Af því leiðir að samskipti stjórnvalds við ríkislögmann vegna könnunar þess á réttarstöðu sinni eða vegna dómsmáls , falla undir undanþáguákvæði 3. tölul. 6. gr. laganna . Úrskurðarnefnd taldi ákvæðið fela í sér sérstaka þagnarskyldureglu sem takmarkaði upplýsingarétt almennings , sbr. 3. mgr. 4. gr. upplýsingalaga . Kærandi óskaði eftir því með bréfi , dags. 5. apríl 2019 , að ráðuneytið veitti honum aðgang að greinargerð setts ríkisendurskoðanda , Sigurðar Þórðarsonar , um starfsemi Lindarhvols ehf . Fram kemur að kærandi byggi á því að hann eigi rétt til aðgangs að greinargerðinni á grundvelli 1. mgr. 5. gr. upplýsingalaga . Jafnframt óskaði úrskurðarnefndin eftir því að henni yrði afhent afrit af hinni umbeðnu greinargerð . Þá er tekið fram að málið sé enn til meðferðar Ríkisendur-skoðunar og greinargerðin hafi ekki verið send Alþingi eða birt opinberlega eins og áskilið er í 3. mgr. 16. gr. laga um ríkisendurskoðanda og endurskoðun ríkisreikninga þegar um niðurstöður sé að ræða . Þannig segi í 3. mgr. 15. gr. laganna að drög að skýrslum eða greinargerðum sem send hafi verið aðilum til kynningar eða umsagnar séu undanþegin aðgangi . Félagið lauk starfsemi í febrúar 2018 en það var stofnað þann 15. apríl 2016 , með þann tilgang að annast umsýslu , fullnustu og sölu , eftir því sem við á , á eignum ríkissjóðs , mótteknum skv. 2. mgr. ákvæðis til bráðabirgða III í lögum um Seðlabanka Íslands og annan skyldan rekstur . Þegar um er að ræða sérákvæði laga um þagnarskyldu , þ.e. þegar upplýsingar þær sem þagnarskyldan tekur til eru sérgreindar , fer það eftir efni og orðalagi þagnarskylduákvæðis hvernig slík ákvæði verða skýrð og samþýdd ákvæðum upplýsingalaga eins og segir í almennum athugasemdum frumvarps þess sem síðar varð að upplýsingalögum nr. 140 / 2012 . Þá hefur ríkisendurskoðandi á grundvelli 3. málsl. málsgreinarinnar heimildir til að ákveða að gögn sem hafa verið send stjórnvöldum við undirbúning einstakra athugana og meðan á þeim stendur verði ekki aðgengileg . Þegar 3. mgr. ákvæðisins er skoðuð verður að draga þá ályktun að málsgreinin taki fremur til þeirra gagna sem þar falla undir en þess aðila sem hefur þau gögn í fórum sínum , þ.e. ákvæðið taki til gagnsins sjálfs án tillits til þess hvar gagnið er er að finna , svo fremi að ríkisendurskoðandi hafi afhent gagnið öðrum til kynningar eða umsagnar á grundvelli lagaskyldu . Úrskurðarnefnd taldi ákvæðið fela í sér sérstaka þagnarskyldureglu sem takmarkaði upplýsingarétt almennings , sbr. 3. mgr. 4. gr. upplýsingalaga . Frigus II ehf. , afgreiðslu fjármála - og efnahagsráðuneytisins á beiðni um aðgang að gögnum . Þar segir að ráðuneytið hafi tekið afstöðu til erindis kæranda þann 5. nóvember 2018 í máli ÚNU 19010004 . Ráðuneytið telji að nefndin geti tekið kæruna til meðferðar , að uppfylltum skilyrðum 28. gr. stjórnsýslulaga . Þegar úrlausn sé ekki kærð innan frests öðlist hún endanleg efnisleg réttaráhrif . Í bréfi Sigurðar Þórðarsonar fyrrv. setts ríkisendurskoðanda , dags. 22. nóvember 2018 , til kæranda komi fram að hann hafi með bréfi 27. júlí 2018 til forseta Alþingis , afhent greinargerð , en Sigurður hafði þá látið af starfi sem settur ríkisendurskoðandi . Greinargerðin hafi ekki verið send ráðuneytinu til kynningar eða umsagnar heldur sem lokaskjal setts ríkisendurskoðanda sem afhent hafi verið ráðuneytinu án lagaskyldu . Ráðuneytið svaraði því að það liti svo á að um væri að ræða beiðni um endurupptöku fyrra málsins og að skilyrði endurupptöku væru ekki uppfyllt . Með gagnályktun frá ákvæðinu verður að telja að sérstök þagnarskylduákvæði geti , ein og sér , komið í veg fyrir að aðgangur verði veittur að gögnum í vörslum stjórnvalda , hvað sem líður ákvæðum upplýsingalaga . Í 14. gr. laganna er lögð sú skylda á ríkisendurskoðanda að senda þeim sem sætir athugun eða eftirliti drög að skýrslum eða greinargerðum til umsagnar . Að lokinni athugun ríkisendurskoðanda reyni á aðgangsrétt skv. 2. mgr. en þar komi fram að ef óskað er aðgangs að gögnum sem hafa orðið til í samskiptum ríkisendurskoðanda og eftirlitsskylds aðila fari um aðgang að þeim hjá Ríkisendurskoðun eftir ákvæðum upplýsingalaga eða eftir atvikum ákvæðum laga um upplýsingarétt um umhverfismál . Samkvæmt framangreindu er greinargerðin undirorpin sérstakri þagnarskyldu 3. mgr. 15. gr. laga um ríkisendurskoðanda og endurskoðun ríkisreikninga sem gengur framar rétti almennings til aðgangs að upplýsingum samkvæmt upplýsingalögum , sbr. 3. mgr. 4. gr. laganna . Ráðuneytið veitti kærendum aðgang að hluta gagna málsins með ákvörðun , dags. 9. apríl 2018 , en synjaði þeim um aðgang að hluta gagnanna . Um önnur gögn var vísað til þess að um upplýsingar um viðkvæma einkahagsmuni væri að ræða í skilningi 9. gr. upplýsingalaga , samskipti við önnur ríki í skilningi 2. tölul. 10. gr. upplýsingalaga , vinnugögn í skilningi 5. tölul. 6. gr. upplýsingalaga og upplýsingar sem háðar væru þagnarskyldu nefndarmanna utanríkismálanefndar , sbr. 24. gr. þingskaparlaga nr. 55 / 1991 . Umsögnin var kynnt kærendum með erindi , dags. 19. júlí 2019 , og veittur kostur á að koma á framfæri frekari athugasemdum í ljósi hennar . Verður því litið svo á að synjun ráðuneytisins byggist á ákvæðum 1. - 2. tölul. 2. mgr. og 3. mgr. 14. gr. upplýsingalaga auk ákvæðis 24. þingskaparlaga , sbr. 3. mgr. 4. gr. upplýsingalaga . Aðila verði því ekki synjað um aðgang að gögnum á grundvelli hugleiðinga um að aðgangur að tiltekinni tegund upplýsinga sé almennt til þess fallinn að valda einhverju tjóni , heldur verði að leggja mat á aðstæður í hverju máli fyrir sig . Loks var kærendum alfarið synjað um aðgang að skjölum nr. 1 , 2 , 3 , 4 , 11 , 12 , 22 , 26 , 27 , 28 , 32 og 39 á grundvelli 9. og / eða 10. gr. , sbr. 2. mgr. 14. gr. upplýsingalaga og aðgangi að skjali merktu 0 á grundvelli þess að um sé að ræða vinnugagn , sbr. 5. tölul. 6. gr. upplýsingalaga , sbr. 2. mgr. 14. gr. laganna . Úrskurðarnefndin fellst því á að hluti umbeðinna gagna hafi að geyma viðkvæmar upplýsingar um einkahagsmuni einstaklinga sem sanngjarnt er og eðlilegt að fari leynt á grundvelli 3. mgr. 14. gr. , sbr. 9. gr. , upplýsingalaga . Úrskurðarnefnd um upplýsingamál hefur fallist á það sjónarmið að til að tryggja góð samskipti og gagnkvæmt traust í alþjóðasamstarfi kunni að vera rétt að undanþiggja samskipti sem fari fram á þeim vettvangi frá aðgangi almennings á meðan samskiptin standa yfir . Í fyrsta lagi eru á meðal umbeðinna gagna erindi almennra borgara til stjórnvalda um mál C , en kærendur fengu afrit af erindunum þannig að upplýsingar um nöfn , netföng og símanúmer viðkomandi einstaklinga voru afmáðar . Að mati úrskurðarnefndarinnar vega hagsmunir kærenda af því að fá aðgang að upplýsingunum í öllum tilvikum þyngra en hagsmunir einstaklinganna af því að nöfn þeirra fari leynt , einkum með hliðsjón af því að síðarnefndu hagsmunirnir eru óverulegir eða engir . Sömu sjónarmið eiga við hér en einnig er bent á að í báðum tilvikum er um að ræða frásagnir af beinum samskiptum við kærendur . Um rétt kærenda til aðgangs að minnisblaðinu fer því eftir ákvæðum upplýsingalaga . Gagn þarf þannig í reynd að vera undirbúningsgagn , það skal ritað eða útbúið af starfsmönnum stjórnvaldsins ( eða lögaðilans ) sjálfs og má ekki hafa verið afhent öðrum . Ekkert liggur fyrir í málinu sem gefur annað til kynna en að það hafi verið útbúið til eigin nota ráðuneytisins til undirbúnings lykta borgaraþjónustumálsins sem það tilheyrir . Í þessu sambandi er athygli vakin á því að almennt er heimilt að veita aðgang að vinnugögnum á grundvelli 11. gr. upplýsingalaga , enda standi aðrar lagareglur því ekki í vegi . Loks er hin kærða ákvörðun felld úr gildi og lagt fyrir utanríkisráðuneytið að taka beiðni kærenda til nýrrar meðferðar hvað eitt umbeðinna gagna varðar . Beiðninni var synjað með tölvupósti , dags. 9. nóvember . Menntamálastofnun hafi ekki ráðrúm til að semja mörg ný próf fyrir hverja lögbundna fyrirlögn og þurfi af þessum sökum að nota þessi tilteknu próf aftur . Þá er vakin athygli á að í 2. mgr. 10. gr. reglugerðar nr. 173 / 2017 um fyrirkomulag og framkvæmd samræmdra könnunarprófa í grunnskóla sé skýrt tekið fram að skóli eigi að afhenda foreldrum prófúrlausnir á samræmdum könnunarprófum sé eftir því óskað . Stofnunin hafi því þurft að veita aðgang að þeim prófum sem lögð voru fyrir í 4. bekk í september 2017 og september 2016 . Ferlið sé með þeim hætti að fyrst sé gerð áætlun , þá séu samin prófatriði af sérfræðingum stofnunarinnar , þau yfirlesin af sérfræðingum , prófatriðin forprófuð í skólum með öðrum nemendum en þeim sem síðar taki prófin og að lokum fari þau í gegnum próffræðilega rýni . Þá taki við innsetning prófsins í rafrænt prófakerfi . Verði stofnuninni gert að afhenda umbeðin próf muni hún ekki geta uppfyllt þá lagaskyldu sína að leggja fyrir próf sem gefi óvilhalla niðurstöðu . Þar kemur fram að þann 26. september yrði lögð fyrir nákvæmlega sama prófútgáfa samræmds könnunarprófs í íslensku í 4. bekk og lögð hafi verið fyrir í september 2018 . Þess í stað veitti stofnunin kæranda aðgang að tilbúnum spurningum sem hún segir sambærilegar prófspurningunum og svörum barns kæranda . Þar sem ekki sé um að ræða próf þar sem gefin er einkunn sem reiknast til lokaprófs er ekki um að ræða gögn í stjórnsýslumáli og fer því um aðgang kæranda að prófunum eftir upplýsingalögum . Kveðið er á um rétt nemenda og foreldra til aðgangs að upplýsingum um námsmat í 3. mgr. 27. gr. laganna en samkvæmt ákvæðinu eiga nemendur og foreldrar þeirra rétt á upplýsingum um niðurstöður mats , matsaðferðir og matstæki , þar með talið að skoða metin verkefni og prófúrlausnir . Verður því leyst úr rétti kæranda til aðgangs að prófunum sem lögð voru fyrir barn kæranda eftir ákvæðum III. kafla upplýsingalaga . Vísast um þetta m.a. til úrskurða nefndarinnar nr. 729 - 731 / 2018 og 710 / 2017 og úrskurði nefndarinnar í málum A - 160 / 2003 og A - 73 / 1999 sem kveðnir voru upp í gildistíð eldri upplýsingalaga . Eina undantekningin væri sú að tvær spurningar , sem vegi samtals 4% af prófinu í heild , væru til í tveimur útgáfum og væri hvort útgáfa um sig lögð fyrir um það bil helming próftaka hverju sinni . Með vísan til alls framangreinds er það mat nefndarinnar að Menntamálastofnun sé heimilt að takmarka aðgang að prófunum á grundvelli 5. tölul. 10. gr. upplýsingalaga . Var það mat nefndarinnar að hagsmunir kæranda af því að fá aðgang að skýrslunni vægju þyngra en hagsmunir þeirra sem upplýsingarnar vörðuðu af því að það sem strikað var yfir færi leynt , sbr. 3. mgr. 14. gr. laganna . Í svari fræðslustjórans , dags. 10. nóvember 2017 , kom fram að starfsmönnum gæfist tækifæri að spyrja úttektaraðila út í efni skýrslunnar og að hann reiknaði fastlega með því að hún yrði gerð opinber á heimasíðu Árborgar . Þar sem kærandi hefði verið þátttakandi í úttektinni vildi hann geta sótt hana og lesið þegar honum hentaði , m.a. til að bera saman við umbótaáætlunina sem gerð var í kjölfar hennar . Jafnframt var óskað eftir því að nefndinni yrði látið í té afrit af hinum umbeðnu gögnum sem kæran lyti að . Almenn ánægja hefði verið með úttektina meðal starfsfólks og þá umbótavinnu sem fór af stað í kjölfarið . Úrskurðarnefnd óskaði afstöðu kæranda með tölvupósti , dags. 25. mars 2019 , til þess hvort hann teldi þá afhendingu fullnægjandi . Skýrslan var loks afhent kæranda , þar sem tiltekin persónugreinanleg atriði höfðu verið afmáð . Því fer um rétt kæranda til aðgangs að eftir ákvæðum 14. gr. upplýsingalaga . Regla 3. mgr. byggist á því að við hagsmunamatið sé ljóst hverjir verndarhagsmunirnir eru . “ Í því sambandi telur nefndin einnig þýðingarmikið að kærandi hafi þegar fengið tækifæri til að lesa skýrsluna án útstrikana , oftar en einu sinni . Það fellur því ekki undir valdsvið úrskurðarnefndarinnar að leggja fyrir sveitarfélagið Árborg að gera skýrsluna opinbera , og mun nefndin ekki taka afstöðu til þess hluta kærunnar . Þá óskar kærandi eftir upplýsingum um lífssýni sem tekið var í tengslum við rannsókn sakamálsins . Eins og fram kemur í 1. mgr. 4. gr. upplýsingalaga eru slík rannsóknargögn undanþegin aðgangi samkvæmt lögunum . Í 1. mgr. 2. gr. upplýsingalaga , nr. 140 / 2012 , kemur fram að lögin taki til allrar starfsemi stjórnvalda . Með hliðsjón af þessu lítur úrskurðarnefndin svo á að þegar beiðni kæranda til dómstólasýslunnar var lögð fram hafi stofnunin ekki heyrt undir gildissvið upplýsingalaga . Skrifstofa Alþingis svaraði beiðninni með bréfi , dags. 12. júní 2019 . Úrskurðarnefndin hefur haft hliðsjón af öllum gögnum málsins við úrlausn þess . Ekki var fallist á það að gögnin væru undanskilin upplýsingarétti þar sem óheimilt hafi verið að veita aðgang að þeim á grundvelli ákvæðis í vörumerkjalögum sem var við gildi þegar umsóknin var lögð fram . Í erindi Hugverkastofunnar til kæranda var áréttað að umbeðin gögn væru frá árinu 1991 og að vörumerkjaumsóknir og umsóknargögn hefðu ekki verið gerð aðgengileg almenningi fyrr en með breytingum á 64. gr. laga um vörumerki árið 2012 . Í umsögn stofnunarinnar , dags. 16. apríl 2019 , er fjallað um lög og reglugerðir sem gilda á starfssviði Hugverkastofunnar og því lýst hvernig ákvæði vörumerkjalaga gangi framar upplýsingalögum , enda séu vörumerkjalög sérlög . Í greinargerð með ákvæðinu hafi skýrt verið tekið fram að réttur til vitneskju næði til þess sem í skrána væri skráð . Við þinglega meðferð frumvarpsins hafi þetta ekki verið talið nægjanlega skýrt og orðalagi ákvæðisins því breytt lítillega áður en það var samþykkt . Athugasemdir frá kæranda bárust úrskurðarnefndinni þann 6. maí 2019 . Gögnin varði hvorki viðkvæmar persónuupplýsingar né mikilvæga fjárhags - eða viðskiptahagsmuni fyrirtækja , enda komi þar aðeins fram upplýsingar um nafn eiganda vörumerkisins og heimilisfang hans , merkið sjálft , umboðsmann eiganda og þá vöru og þjónustu sem viðkomandi merki er ætlað að auðkenna . Þá eiga allir rétt á að fá vitneskju um hvort merki er skráð . “ Ekkert í lögskýringargögnum að baki lögum nr. 44 / 2012 færir stoð undir þá ályktun Hugverkastofunnar að það hafði verið ætlun löggjafans að eldri umsóknir skuli undanþegnar þeirri reglu að vörumerkjaumsóknir séu aðgengilegar almenningi . Skráning vörumerkis feli í sér skráningu á eignarréttindum sem teljist til fjárhags - og viðskiptamálefna einstaklinga og lögaðila . Í þriðja lagi er deilt um rétt kæranda til aðgangs að umboði Sigurjónsson & amp ; Thor hf. , undirritað af umsækjanda sem og starfsmanni umboðsmanns . Ber því að fella hina kærðu ákvörðun úr gildi og leggja fyrir Hugverkastofuna að veita kæranda aðgang að þeim . Þá óskaði hann jafnframt eftir aðgangi að undirrituðum samningi á milli Íslandsbanka , B , Grímsnes - og Grafningshrepps og byggingarfélagsins Geysis vegna úrbóta og yfirtöku sveitarfélagsins á stofn - og dreifilögnum fyrir kalt vatn í sumarhúsabyggð í Kerhrauni við Seyðishóla í Grímsnes - og Grafningshreppi , dags. 21. september 2005 . Hins vegar væri ekki nauðsynlegt að veita kæranda aðgang að umbeðnu fylgiskjali enda væru þar engar upplýsingar um kæranda heldur upplýsingar um fjárhagsmálefni 53 annarra aðila . Sveitarfélagið telji því ljóst að löggjafinn hafi í mörgum tilvikum metið svo að eðlilegt sé að fjárhagsmálefni borgara fari leynt . Því hafi sveitarfélagið þegar veitt aðgang að nöfnunum . Þar koma fram nöfn eigenda , bæði fyrirtækja og einstaklinga , og lögheimili þeirra þar sem það á við , auk upplýsinga um hvort greitt hafi verið fyrir vatnsinntak á viðkomandi lóð og upphæðir greiðslna . Um aðgang kæranda að fylgiskjalinu fer því eftir ákvæðum 5. gr. upplýsingalaga nr. 140 / 2012 um rétt almennings til aðgangs að gögnum en ekki 14. gr. um upplýsingarétt aðila til aðgangs að gögnum sem hafa að geyma upplýsingar um hann sjálfan . Dæmi um slík tilvik væru t.d. upplýsingar um það hvort tiltekinn einstaklingur hafi lagt fram umsókn um leyfi til að ættleiða barn , umsókn um fjárhagsaðstoð frá félagsmálastofnun eða umsókn um fóstureyðingu . Ekki verður lögjafnað frá ákvæðunum og þau látin taka til annarra aðila eða aðstæðna en þar er mælt fyrir um . Upplýsingar um greiðslurnar sem fram koma í fylgiskjalinu hafa því verið gerðar aðgengilegar og út frá þeim upplýsingum er auðveldlega hægt að álykta um fyrir hvaða lóðir hafði ekki verið greitt . Verður því að vísa þeim hluta kærunnar frá úrskurðarnefndinni . Úrskurðarnefndin hefur haft hliðsjón af öllum gögnum málsins við úrlausn þess . Upplýsingalög leggja ekki þá skyldu á stjórnvald að útbúa ný gögn , sem ekki eru fyrirliggjandi þegar eftir þeim er leitað . Í bréfinu segir m.a. að stofnunin hafi ekki heimild samkvæmt lögum til að afhenda persónugreinanlegar upplýsingar um trú - og lífsskoðanir og því verði að synja um afhendingu listans . Sem opinber stofnun eigi Þjóðskrá Íslands almennt einungis að vinna með persónuupplýsingar á grundvelli lagaskyldu . Í athugasemdum kæranda , dags. 5. desember 2018 , segir m.a. að Þjóðskrá Íslands veiti sérstaka þjónustu sem felist í því að vinna ákveðnar upplýsingar gegn gjaldi og hafi stofnunin unnið slíkar upplýsingar í áraraðir fyrir Óháða söfnuðinn . Svar Þjóðskrár Íslands barst þann 15. júlí 2019 . Við skráningu starfsmanns Þjóðskrár Íslands fari einstaklingurinn af þjóðskrá og á horfinnaskrá . Í athugasemdum við 5. gr. í frumvarpi til gildandi upplýsingalaga er m.a. tekið fram að orðin „ fyrirliggjandi gögn “ beri m.a. að skilja sem svo að réttur til aðgangs að gögnum hjá stjórnvöldum nái aðeins til þeirra gagna sem til eru og fyrir liggja á þeim tímapunkti þegar beiðni um aðgang er sett fram og í þeirri mynd sem þau eru á þeim tíma . Verður því að vísa kærunni frá úrskurðarnefnd um upplýsingamál . Úrskurðarnefndin staðfesti ákvörðun Reykjavíkurborgar um að synja kæranda um aðgang að einu minnisblaðinu í heild sinni þar sem í því væru upplýsingar um að tilteknir einstaklingar hafi verið grunaðir um refsiverða háttsemi . Í svarbréfi til kæranda var tekið fram að honum hafi verið synjað um aðgang að nokkrum minnisblöðum með vísan til 9. gr. upplýsingalaga . Tekið var fram að ekki hafi verið leitað eftir afstöðu þeirra sem upplýsingarnar varða . Í athugasemdum við 9. gr. frumvarpsins komi m.a. fram að engum vafa sé undirorpið að viðkvæmar persónuupplýsingar samkvæmt lögum um persónuvernd séu allar undanþegnar aðgangi almennings samkvæmt 9. gr. laganna . Í athugasemdum kæranda , dags. 26. nóvember 2018 , fer kærandi fram á að úrskurðarnefnd um upplýsingamál úrskurði um það hvort Reykjavíkurborg beri að afhenda sér minnisblöðin í heild sinni . Auk þess komi ekki fram í umsögninni hvort grunur um hugsanlega refsiverða háttsemi hafi leitt til kæru til lögreglu en hafi engin slík kæra verið sett fram sé það vísbending um að grunurinn hafi ekki verið á rökum reistur . Þá sé um að ræða upplýsingar sem hafi verið hluti af samningaferli lögmanna fyrir hönd umbjóðenda sinna við Reykjavíkurborg og hafi lögmenn upplýst Reykjavíkurborg um tímafjöldann og fjárhæðir í þeim tilgangi að Reykjavíkurborg greiddi þessa vinnu . Viðkomandi svaraði þann 23. júlí og veitti ekki samþykki sitt fyrir afhendingu gagnanna . Ekki er unnt að veita upplýsingar um aðra einstaklinga sem fjallað er um með þessum hætti í minnisblaðinu án þess að veita um leið upplýsingar um þann einstakling sem ekki veitti samþykki sitt . Hér undir geti til að mynda fallið upplýsingar um fjármál einstaklinga og upplýsingar sem lúta beinlínis að öryggi þeirra . Það er mat úrskurðarnefndar um upplýsingamál að þær upplýsingar séu viðkvæmar upplýsingar um einkahagi einstaklinga sem sanngjarnt sé og eðlilegt að leynt fari . Þá telur nefndin að upplýsingarnar , sem lúta að tímagjaldi tiltekinna lögmannsstofa árið 2006 , varði ekki svo mikilvæga fjárhags - eða viðskiptahagsmuni viðkomandi lögmannsstofa að óheimilt sé að veita almenningi aðgang að þeim vegna 9. gr. upplýsingalaga . 1. mgr. 7. gr. upplýsingalaga . Að svo miklu leyti sem ákvörðun um framgang í opinberu starfi varðar réttindi og skyldur starfsmanns , sbr. t.d. flutning starfsmanna ráðuneyta úr einu ráðuneyti í annað , sbr. 2. mgr. 21. gr. laga nr. 115 / 2011 , um Stjórnarráð Íslands , og enn fremur flutning milli starfsstiga innan lögreglunnar , sbr. 4. mgr. 28. gr. lögreglulaga , nr. 90 / 1996 , og 14. gr. reglugerðar , nr. 1056 / 2006 , um starfsstig innan lögreglunnar , gilda sömu sjónarmið og áður greinir um aðgang að gögnum í málum er varða umsóknir um opinber störf . “ Úrskurðarnefnd um upplýsingamál hefur borið saman minnisblöðin sem afhent voru kæranda annars vegar og úrskurðarnefndinni hins vegar . Auðvelt væri að nota upplýsingarnar í samkeppnislegum tilgangi vegna smæðar íslenskra markaðarins . Tekur kærandi svo fram að víða um heim veiti flugmálayfirvöld ítarlegri upplýsingar um flugumferð en gert sé af hálfu Isavia . Í málinu sé ekki óskað eftir upplýsingum sem varði stjórnsýslu eða meðferð opinberra hagsmuna . Þar sem ekki sé um að ræða ráðstöfun opinberra hagsmuna sé ljóst að hagsmunir fyrirtækjanna af því að upplýsingarnar fari leynt vegi þyngra en hagsmunir almennings að fá aðgang að þeim . Segi þar jafnframt að rekstraraðili flugvallar skuli meðhöndla upplýsingar , sem veittar eru samkvæmt greininni , sem trúnaðarupplýsingar . Skjalið nemur um 130 blaðsíðum og rúmum 2100 línum í Microsoft Excel . Af þessum sökum telur úrskurðarnefnd ekki rétt að vísa kærunni frá þótt hún hafi borist of seint enda var heldur ekki liðinn hinn almenni þriggja mánaða kærufrestur sem mælt er fyrir um í 1. mgr. 27. gr. stjórnsýslulaga . Kemur það jafnframt skýrt fram í athugasemdum með frumvarpinu sem varð að upplýsingalögum . Fyrir liggur að þau fylgiskjöl önnur sem heyra undir gagnabeiðni kæranda eru eins að forminu til og innihaldi sömu flokka upplýsinga . Fylgiskjalið inniheldur þannig bæði upplýsingar um farþegafjölda og sætanýtingu . Fallist var á rétt kæranda til aðgangs að samningum sem gerðir voru við ráðuneyti og stofnanir . Hver hafi verið árlegur kostnaður ÍSOR vegna húsnæðis að Grensásvegi 9 frá árunum 2003 - 2017 og af hverjum hafi verið leigt . ÍSOR keppi því um viðskipti á viðskiptalegum grundvelli við aðra aðila . Í dæmaskyni nefndi kærandi nokkrar stofnanir og fyrirtæki sem gagnabeiðnin tæki til . Í ákvörðuninni er beiðni kæranda synjað með vísan til 9. gr. og 4. tölul. 10. gr. upplýsingalaga . Jafnframt var þess óskað að úrskurðarnefnd um upplýsingamál yrði látið í té afrit af umbeðnum gögnum . Ef upplýsingalög verði talin taka til ÍSOR séu gögnin undanskilin aðgangi almennings á grundvelli 9. og 4. tölul. 10. gr. laganna . Þá sé ÍSOR að fullu í almannaeigu og því eigi almenningur fullan rétt á að fá yfirlit og innsýn í það með hvaða hætti farið sé með fjármuni stofnunarinnar og með hvaða hætti hún hagi störfum sínum og athöfnum gegn öðrum á samkeppnismarkaði . Þá séu viðskiptasamningar oft verðmæti í sjálfu sér en ósjaldan hafi það bæði kostað viðkomandi samningsaðila mikla vinnu og útgjöld í formi aðkeyptrar sérfræðiþjónustu að undirbúa og gera einstaka samninga , allt frá frumdrögum þeirra til endanlegrar útgáfu . < h 2 > Niðurstaða < / h 2 > < h 2 > 1. < / h 2 > Í máli þessu er í fyrsta lagi deilt um rétt kæranda til aðgangs að samningum um rannsóknarverkefni sem ÍSOR gerði á árunum 2003 - 2018 við ráðuneyti , stofnanir og fyrirtæki í opinberri eigu . Óheftur réttur til upplýsinga getur á hinn bóginn skaðað samkeppnis - og rekstrarstöðu opinberra stofnana og fyrirtækja í þeim tilvikum þegar hið opinbera þarf að keppa á markaði við einkaaðila sem ekki eru skyldugir til að gefa upplýsingar um stöðu sína . Úrskurðarnefnd um upplýsingamál hefur talið að til þess að stjórnvöld geti byggt takmörkun á aðgangsrétti á 4. tölul. 10. gr. upplýsingalaga þurfi a.m.k. þremur skilyrðum að vera fullnægt . A - 344 / 2010 , A - 378 / 2011 og A - 379 / 2011 , sem kveðnir voru upp í gildistíð eldri upplýsingalaga . Í 5. gr. laganna kemur svo fram að ÍSOR starfi á viðskiptalegum grundvelli á samkeppnismarkaði og afli sér tekna með sölu á rannsóknum , ráðgjöf , þjónustu og upplýsingum eða öðrum verkefnum á starfssviði ÍSOR . Því er haldið fram af hálfu ÍSOR að fyrirtækið fái engar opinberar fjárveitingar og sér úrskurðarnefndin , eins og málið liggur fyrir henni , ekki ástæðu til að draga þá fullyrðingu í efa . Af skýrslum ÍSOR , sem birtar eru á vefsíðu stofnunarinnar , má enda ráða að samningssamband sé á milli aðilanna . Samningur um ráðgjafarþjónustu milli Þeistareykja ehf. og ÍSOR , dags. 8. maí 2006 . Samningur um þjónustu vegna mælinga í borholum milli Landsvirkjunar sem verkkaupa og ÍSOR sem ráðgjafa , dags. 5. nóvember 2012 . Þá er um að ræða rammasamninga eða samstarfssamninga um fyrirhuguð kaup á þjónustu og / eða ráðgjöf af ÍSOR en ekki samninga um einstök verkefni . Þá er kveðið á um ferli við samþykkt reikninga , greiðslufrest , skyldu til að veita yfirlit um heildarupphæð umbeðinnar þjónustu og heimild til að setja þak á árlega heildarupphæð viðskipta . Ákvæði um samninga um einstök verkefni , sbr. ákvæði 1.2 . Þá kemur fram að form verkefnablaðs fylgi sem viðauki . Annars vegar er um að ræða samning ÍSOR við fjármálaráðuneytið , dags. 30. apríl 2016 , og hins vegar samning um endurnýjun húsaleigusamnings ÍSOR og Norðurorku hf. , dags. 1. október 2009 . Nefndin telur hins vegar að hagsmunir almennings af aðgangi að upplýsingum um leigusamning ÍSOR og fjármálaráðuneytisins og útgefins reiknings vegna leigunnar séu ríkari en samkeppnishagsmunir ÍSOR af því að gögnin lúti leynd en um er að ræða ráðstöfun opinberra hagsmuna . Er því fallist á það með ÍSOR að samkeppnishagsmunir ÍSOR standi því í vegi að almenningur fái aðgang að upplýsingunum . Þá er ekki skylt að útbúa ný skjöl eða önnur gögn í ríkari mæli en leiðir af 3. mgr. 5. gr. laganna en það á við þegar gögn eru afhent að hluta ef takmarkanir eiga við um aðra hluta þeirra . Því er ekki um að ræða synjun ÍSOR á aðgangi að gögnum sem kæranleg er til úrskurðarnefndar um upplýsingamál , sbr. 20. gr. upplýsingalaga . Consultancy Contract between Ministry of Foreign Affairs Iceland and ÍSOR , dags. 16. nóvember 2017 . Samningi um ráðgjafarþjónustu milli Þeistareykja ehf. og ÍSOR , dags. 8. maí 2006 . Samningi um endurnýjun húsaleigusamnings Íslenskra orkurannsókna og Norðurorku hf. , dags. 1. október 2009 . Seðlabanka Íslands , að úrskurðarnefnd um upplýsingamál frestaði réttaráhrifum úrskurðar nefndarinnar nr. 810 / 2019 í máli ÚNU 19010016 , sem kveðinn var upp 3. júlí 2019 , með vísan til 1. mgr. 24. gr. upplýsingalaga nr. 140 / 2012 , enda hygðist Seðlabanki Íslands bera úrskurðinn undir dómstóla í samræmi við ákvæði 2. mgr. sömu greinar . Birting skjalsins , án útskýringa um tilurð þess , kunni að skerða með óbætanlegum hætti annars vegar orðspor bankans og hins vegar starfsmannsins og draga úr möguleikum bankans til að gera sambærilega samninga í framtíðinni þegar það sé talið nauðsynlegt til að stofna ekki verkefnum bankans í hættu . Bent er á úrskurði þar sem orðalagið „ starfssambandið að öðru leyti “ er túlkað svo að undir það falli ákvarðanir um rétt og skyldu starfsmanna í skilningi 2. mgr. 1. gr. stjórnsýslulaga nr. 37 / 1993 . Sé þar augljóslega um að ræða aðra nálgun en tekin er í úrskurði nr. 810 / 2019 . Einnig megi líta til 9. gr. laganna en í athugasemdum sem fylgdu eldri upplýsingalögum nr. 50 / 1996 , segi í athugasemdum við 5. gr. laganna að því er snerti laun opinberra starfsmanna þá séu upplýsingar um föst laun og önnur föst kjör opinberra starfsmanna ekki undanþegnar aðgangi almennings . Engin knýjandi þörf sé fyrir frestun réttaráhrifa úrskurðarins . Úrskurðurinn sé ekki að neinu leyti í andstöðu við fyrri úrskurði nefndarinnar . Þá verði að engu orðinn réttur B sem fréttamanns til upplýsinga og tjáningarfrelsi hans sem blaðamanns . Í úrskurði nr. 810 / 2019 hafnaði úrskurðarnefndin því að skjal í vörslum Seðlabanka Íslands væri undirorpið þagnarskyldureglu 35. gr. laga um Seðlabanka Íslands nr. 36 / 2001 eða undanþegið upplýsingarétti á grundvelli 7. og 9. gr. upplýsingalaga nr. 140 / 2012 . Loks beri að líta til þess hversu líklegt sé að ákvörðuninni verði breytt , sjá Páll Hreinsson : Stjórnsýslulögin , skýringarrit . Í úrskurðinum reyndi á hvort skjalið væri undanþegið upplýsingarétti almennings á þeim grundvelli að í því væru upplýsingar sem lytu að starfssambandi umrædds starfsmanns og Seðlabanka Íslands . Í þessu samhengi tekur nefndin þó fram að enda þótt einhver þróun kunni að hafa átt sér stað í túlkun hennar á 7. gr. upplýsingalaga telur hún ekki augljóst að eldri úrskurðarframkvæmd hefði leitt til þess að synjun Seðlabankans á umbeðnu gagni hefði verið staðfest . Að mati úrskurðarnefndar bar skjalið það ótvírætt með sér að hafa verið tekið saman fyrir ráðherranefnd . Að baki frumvarpinu hafi legið sú staðreynd að stjórnvöld hefðu í aðdraganda hrunsins 2008 leynt almenning mikilvægum upplýsingum um efnahagslega stöðu og horfur landsins . Þau sjónarmið sem rakin séu í athugasemdunum eigi við í málinu . Þá sé það augljóslega í samræmi við aðhaldshlutverk fjölmiðils gagnvart stjórnvöldum , samkvæmt 1. gr. upplýsingalaga , að fjalla um mikilvæg mál sem þetta . Þegar slíkar vangaveltur komist á flug skipti miklu máli að ábyrgir fjölmiðlar komi vönduðum upplýsingum á framfæri . Samkvæmt 1. tölul. 6. gr. tekur réttur almennings til aðgangs að gögnum ekki til fundargerða ríkisráðs og ríkisstjórnar , minnisgreina á ráðherrafundum eða gagna sem tekin hafa verið saman fyrir slíka fundi . Þrátt fyrir að einnig búi ríkir almannahagsmunir að baki því sjónarmiði að starfsemi stjórnvalda sé gegnsæ og opin verður á sama tíma að tryggja möguleika stjórnvalda til leyndar í því skyni að varðveita hagsmuni ríkisins og almennings . “ Hægt er að veita aukinn aðgang velji viðkomandi stjórnvöld það samkvæmt reglunni í 11. gr. frumvarpsins . “ Eins og fram kemur í athugasemdum við ákvæði 1. tölul. 6. í frumvarpi til upplýsingalaga nr. 140 / 2012 var fjármála - og efnahagsráðuneytinu heimilt að veita aðgang að skjalinu samkvæmt reglu 11. gr. um aukinn aðgang . Taldi úrskurðarnefnd ekki hjá því komist að vísa málinu aftur til Lindarhvols til nýrrar meðferðar og afgreiðslu . Hins vegar kom fram í bréfinu að stjórnarfundir Lindarhvols á tilgreindu tímabili hefðu alls verið 15 talsins . Þá tekur kærandi fram , að telji Lindarhvoll ekki ástæðu til þess , fari kærandi fram á að úrskurðarnefndin taki kærumálið til úrskurðar eins fljótt og auðið sé , en kærandi fer fram á að ákvörðun Lindarhvols verði felld úr gildi og að lagt verði fyrir félagið að taka málið til nýrrar og lögmætrar meðferðar . Þá er vísað til þess að af áskilnaði umræddrar greinar hafi meðal annars verið dregin sú ályktun að lögin feli ekki í sér rétt til að óska eftir aðgangi að öllum gögnum í öllum málum eða öllum gögnum af ákveðinni tegund eða frá tilteknu tímabili . Jafnframt kemur þar fram að tilgangurinn með umræddri breytingu á tilgreiningarreglunni hafi verið að auka upplýsingarétt almennings og auðvelda borgurum að leggja fram beiðnir um upplýsingar . Í því felst að félagið þarf að taka afstöðu til þess á grundvelli takmörkunarákvæða upplýsingalaga hvort því sé heimilt eða skylt að afhenda upplýsingar um tímasetningu fundanna eða að öðrum kosti veita aðgang að umræddum fundargerðum . Úrskurðarnefnd rakti að þegar beiðni kæranda barst Íslandspósti hefði ePóstur verið undanþeginn gildissviði laganna . Vísað var til orðalags í framangreindri auglýsingu um að undanþága ePósts skyldi endurskoðuð eigi síðar en 15. desember 2018 . Skuldaskilmálar milli lögaðila þar sem annar þeirra væri undanþeginn gildissviði upplýsingalaga teldust gögn sem féllu undir 9. gr. laganna . Íslandspóstur taldi það ekki á forræði úrskurðarnefndarinnar að taka ákvörðun um að afhenda skyldi gögn eða upplýsingar um félag , sem ráðherra hefði undanþegið gildissviði upplýsingalaga , enda færi það gegn þeirri ákvörðun og fæli í raun í sér afturköllun á undanþágunni sem veitt hefði verið . Í þessu máli væri óskað eftir gögnum í vörslum Íslandspósts , sem ekki hefði hlotið undanþágu frá gildissviði upplýsingalaga . Því var undanþága ePósts enn í gildi þegar beiðni kæranda barst Íslandspósti . Í samræmi við þá niðurstöðu telur úrskurðarnefnd að í þeim tilvikum þegar lögaðili er undanþeginn gildissviði laganna sé ekkert því til fyrirstöðu að óska eftir aðgangi að gögnum sem varða hinn undanþegna lögaðila , hjá öðrum aðila sem heyrir undir gildissvið laganna , líkt og kærandi í þessu máli hefur gert . Með hliðsjón af framangreindu var kærunni vísað frá úrskurðarnefnd . Jafnframt var þess óskað að úrskurðarnefnd um upplýsingamál yrði látið í té í trúnaði afrit af þeim gögnum sem hún lýtur að . Kærandi þurfi einnig að sjá samskipti byggingarfulltrúa við þá aðila sem tilgreindir séu , enda hafi byggingarfulltrúi sleppt því að svara tölvupóstum kæranda , kröfur hafi breyst og nýjum bætt við . Þá liggi jafnframt fyrir umsagnir annarra aðila , s.s. slökkviliðs , heilbrigðiseftirlits og skipulagsyfirvalda sem og opinber leyfi og vottorð . Loks er bent á að allar teikningar og skráningartöflur af byggingarleyfisskyldum mannvirkjum í Kópavogsbæ sé hægt að nálgast á kortaveg bæjarins . Undir meðferð málsins veitti Kópavogsbær kæranda aðgang að gögnum er bærinn kvað falla undir beiðni kæranda en kærandi telur að bærinn hafi ekki sinnt skyldu sinni til að afhenda öll fyrirliggjandi gögn . Rétt er að taka fram að það kemur í hlut annarra aðila að hafa eftirlit með því hvort stjórnvöld sinna skyldum sínum um skráningu og vistun gagna með fullnægjandi hætti , þ. á m. hvort efni gagna kunni að einhverju leyti að vera rangt eða hvort gögn séu ekki fyrirliggjandi vegna þess að þau hafa ekki verið skráð í málaskrá stjórnvalds . Það er hins vegar ljóst að málin lúta að stjórnvaldsákvörðunum í skilningi 1. mgr. 27. gr. upplýsingalaga og 2. mgr. 1. gr. stjórnsýslulaga nr. 37 / 1993 . Synjunin var byggð á því að um væri að ræða upplýsingar um mikilvæga fjárhags - eða viðskiptahagsmuni félagsmanna í Félagi makrílveiðimanna sem sanngjarnt væri og eðlilegt að leynt færu á grundvelli 9. gr. upplýsingalaga . Um sé að ræða greinargerð þar sem óskað hafi verið upplýsinga og skýringa á stjórnvaldsreglum um stjórn veiða á makríl . Í umsögn kæranda , dags. 5. desember 2018 , kemur fram að kærandi gæti hagsmuna smábátaeigenda , þar með talinna aðila sem stunda færaveiðar á makríl en séu ekki í Félagi markílveiðimanna . Að lokum ítrekar kærandi að félagsmenn hans séu á makrílveiðum í návígi við félaga í Félagi makrílveiðimanna og eigi því beina hagsmuni af umfjöllun stjórnsýslunnar um stjórnvaldsreglur um stjórn veiða á makríl . Þannig er óheimilt að veita upplýsingar um atvinnu - , framleiðslu - og viðskiptaleyndarmál eða viðkvæmar upplýsingar um rekstrar - eða samkeppnisstöðu svo og aðra mikilvæga viðskiptahagsmuni . Bréfið er á sex tölusettum blaðsíðum þar sem fjallað er almennt um þróun veiða á makríl , því næst sett fram sjónarmið um stjórn fiskveiða á sviðinu og loks óskað eftir upplýsingum og skýringum frá ráðuneytinu sem varða einkum framsal aflaheimilda samkvæmt reglugerð nr. 315 / 2018 . Ber því að fella hina kærðu ákvörðun úr gildi og leggja fyrir ráðuneytið að veita kæranda aðgang að þeim . Álagningarseðlar sveitarfélagsins séu opinberir vegna framangreindra ára . Þá er ekki skylt að útbúa ný skjöl eða önnur gögn í ríkari mæli en leiðir af 3. mgr. 5. gr. laganna , en það á við þegar gögn eru afhent að hluta ef takmarkanir eiga við um aðra hluta þeirra . Þá birtast upplýsingar um innheimtan fasteignaskatt í ársreikningum sveitarfélaga , þar á meðal í ársreikningum Grímsnes - og Grafningshrepps . Einnig vísaði Þjóðskrá til þess að óheimilt væri að veita aðgang að netföngunum , sbr. 9. gr. upplýsingalaga , þar sem netföng teldust til upplýsinga um einkamálefni einstaklinga . Óskað var eftir fresti til að skila greinargerð með kærunni . Félagatöl trú - og lífsskoðunarfélaga séu eingöngu haldin hjá viðkomandi félögum , sbr. lög nr. 108 / 1999 , en ekki hjá Þjóðskrá og stofnunin afli ekki staðfestingar á því hvort einstaklingur hafi verið skráður eða afskráður hjá slíku félagi . Þjóðskrá var jafnframt upplýst um að kærandi hygðist koma á framfæri frekari röksemdum fyrir kæru sinni . Netföngin verði ekki nýtt til annars og verði ekki til almennrar dreifingar á nokkurn hátt . Stjórn kæranda hafi þá varúðarreglu að aðeins formaður og framkvæmdastjóri hafi aðgang að skrá um lista yfir skráða félaga . Þjóðskráin sjálf , þ.e. almannaskráning , byggi á upplýsingum sem stofnuninni berist úr ýmsum áttum , bæði frá einstaklingum og opinberum aðilum . Þá er farið yfir ákvæði 9. gr. upplýsingalaga og skýringar við ákvæðið í greinargerð er fylgdi frumvarpi til laganna . Stofnunin áréttar að núverandi form eyðublaðsins hafi fyrst verið tekið til notkunar um mitt ár 2016 . Það sé ekki hlutverk stofnunarinnar að halda utan um netföng og miðla þeim áfram . Af hálfu Þjóðskrár hefur meðal annars komið fram að stofnunin haldi ekki sérstaka skrá yfir netföngin þó að þau sé að finna í gögnum í vörslum stofnunarinnar . Samkvæmt framangreindu bar Þjóðskrá því að taka afstöðu til þess hvort kærandi ætti rétt á aðgangi að gögnunum sem hafa umbeðin netföng að geyma í stað þess að láta duga að vísa til þess að listi um þau væri ekki fyrirliggjandi . Tekið er fram að kjarni reglunnar í 3. mgr. felist í því að vega skuli og meta þessa gagnstæðu hagsmuni , en síðarnefndu hagsmunirnir séu að meginstefnu hinir sömu og liggja að baki 9. gr. frumvarpsins . Samkvæmt 1. mgr. 2. gr. upplýsingalaga taka lögin til „ allrar starfsemi “ stjórnvalda . Netföng geta hins vegar talist til viðkvæmra upplýsinga þegar þau birtast í ákveðnu samhengi , t.d. þegar þau gefa til kynna hver einstaklingur sé , sem annars nyti nafnleyndar . Stofnunin hafði afhent kæranda upplýsingar þess efnis en hann taldi þær ófullnægjandi . Auk þess sé hann rangur og villandi . Kærandi telur að þær upplýsingar sem honum hafi verið afhentar séu rangar og villandi , auk þess sem þær séu ekki tæmandi . Rétt er að taka fram að það kemur í hlut annarra aðila að hafa eftirlit með því hvort stjórnvöld sinna skyldum sínum um skráningu og vistun gagna með fullnægjandi hætti , þ. á m. hvort efni gagna kunni að einhverju leyti að vera rangt . Þar sem ekki lægi fyrir synjun á beiðni um afhendingu gagna í skilningi 1. mgr. 20. gr. upplýsingalaga , var málinu vísað frá . Skipaskrárnúmer frá þeim fiskibát sem mælt er úr hafi aldrei verið skráð og enginn lykill sé til staðar sem tengi skyndilokunartöfluna við frekari upplýsingar . Af skoðun þeirra atriða sem fram koma í töflunni sem fylgdi umsögn stofnunarinnar og unnin er upp úr gagnagrunni stofnunarinnar um skyndilokanir er ljóst að skipaskrárnúmer koma þar ekki fram . Synjun Íslandspósts byggðist á því að eftirlitsnefndin væri hvorki stjórnvald né hluti af starfsemi Íslandspósts og heyrði því ekki undir gildissvið upplýsingalaga . Eftirlitsnefndinni hefði verið komið á fót með sátt sem Íslandspóstur hefði gert við Samkeppniseftirlitið . Kæran var kynnt formanni eftirlitsnefndarinnar með bréfi , dags. 14. febrúar 2019 . Því sé ekki unnt að afhenda úrskurðarnefnd um upplýsingamál það gagn . Beiðninni var synjað á þeim grundvelli að eftirlitsnefndin heyrði ekki undir upplýsingalög nr. 140 / 2012 , enda væri hún hvorki stjórnvald né gæti hún talist hluti af starfsemi Íslandspósts . Þá eru tilgreind helstu ákvæði sáttarinnar sem varða skipulag samstæðunnar . Í 11. gr. sáttarinnar er fjallað sérstaklega um skipun eftirlitsnefndarinnar . Íslandspósti skuli vera heimilt , að fengnu samþykki stofnunarinnar , að afturkalla umboð hvers nefndarmanns enda séu málefnalegar ástæður fyrir því . Með vísan til þessa er óhjákvæmilegt annað en að líta svo á að eftirlitsnefndin sé hluti af lögaðilanum Íslandspósti . Þar sem ekki lá fyrir synjun á beiðni um afhendingu gagna í skilningi 1. mgr. 20. gr. upplýsingalaga , var málinu vísað frá . Kærandi ítrekar svo ósk sína um að Grindavíkurbær svari efnislega framangreindri fyrirspurn sinni frá 22. nóvember 2018 . Því er hafnað að bæjarstjóri hafi falsað tilvitnun , enda hafi aðeins verið um að ræða orðalagsbreytingu á áður sendum tölvupósti . Af þessu leiðir að úrskurðarvald úrskurðarnefndar um upplýsingamál er afmarkað við að fjalla um réttmæti synjunar á beiðni um aðgang að fyrirliggjandi gögnum samkvæmt lögunum og synjunar á beiðni um að afhenda gögn á tiltæku formi . Þá óskaði kærandi m.a. eftir gögnum og skjölum um hugsanlegar kvartanir , viðbrögð við þeim og ákvörðun eða niðurstöðu . Samkvæmt 27. gr. upplýsingalaga beri bankanum skylda til þess að skrá málsatvik . Ákvörðunin um að fjarlægja tiltekin listaverk hefði verið tekin eftir óformlegar ábendingar starfsmanna og óformlegar umræður á vinnustaðnum . Í athugasemdum kæranda , dags. 1. mars , var því hafnað að það hefði verið skýrt af svarbréfi bankans frá 1. febrúar að umrædd gögn lægju ekki fyrir hjá bankanum . Í svari bankans var vísað til þess að gögn eða skjöl sem kæran lyti að , t.d. kvartanir , viðbrögð eða ákvörðun í málinu , teldust almennt formleg í starfsemi bankans og yrðu skráð með ákveðnum hætti , lægju þau fyrir . Af þeirri ástæðu hafnar bankinn því að nokkur gögn séu fyrirliggjandi um tilfærslu listaverkanna , sbr. 1. mgr. 5. gr. upplýsingalaga , og telur hann sér af þeirri ástæðu ómögulegt að verða við beiðni kæranda . Úrskurðarnefnd taldi ekki ástæðu til að draga þá fullyrðingu í efa og vísaði því málinu frá . Í fjórða og síðasta lagi krafðist kærandi þess að Vegagerðin aflaði og veitti upplýsingar frá höfnum þar sem gámar væru fluttir um , um magn gáma um hverja höfn , og greindi frá því hvort gámur hefði verið tómur eða fullur þegar viðkomandi hreyfing átti sér stað . Annars vegar snúi hún að upplýsingum um fyrirmæli Vegagerðarinnar til hafna um upplýsingagjöf og tímanleg skil þeirra til stofnunarinnar , og það eftirlit sem stofnunin hafi gagnvart höfnum um nákvæmni upplýsinga . Misjafnt sé hvort hafnir skili þeim upplýsingum með fullnægjandi hætti en Vegagerðin gangi á eftir því að þeim sé skilað eins og kostur er . Kærandi fjallar um ósamræmi í skráningu á lestuðu og losuðu magni í höfnum sem flokkað er eftir vörutegundum . Úrskurðarnefnd hefur ekki forsendur til að draga í efa þá fullyrðingu Vegagerðarinnar . Úrskurðarnefndin taldi skilyrði ofangreindra undanþága frá upplýsingarétti almennings ekki uppfyllt og var Umhverfis - og tæknisviði Uppsveita því gert að veita aðgang að lögfræðiálitinu . Kærandi hafi sótt um rekstrarleyfi fyrir gististað á grundvelli laga nr. 85 / 2007 um veitingastaði , gististaði og skemmtanahald með síðari breytingum . Skjalið hafi ekki verið sent öðrum . Í 2. málslið málsgreinarinnar er tekið fram að gögn teljist ekki lengur til vinnugagna ef þau hafi verið afhent öðrum , nema afhending hafi verið til eftirlitsaðila á grundvelli lagaskyldu . Þá kemur fram í athugasemdunum að gagn sé ekki vinnugagn ef það var útbúið af utanaðkomandi sérfræðingum . Hliðstæð undanþága frá upplýsingarétti aðila máls er í stjórnsýslulögum . “ Lögfræðiálitið geymir ekki mat á því hvort höfða skuli dómsmál vegna réttarágreinings eða greiningu á slíkum ágreiningi . Með vísan til framangreinds og í ljósi þess að túlka ber undantekningarákvæði upplýsingalaga þröngt er því ekki fallist á að Umhverfis og tæknisviði Uppsveita hafi verið heimilt að synja kæranda um aðgang að álitsgerðinni með vísan til 3. tölul. 6. gr. upplýsingalaga nr. 140 / 2012 . Kæmi það ekki fram í samningnum var óskað eftir upplýsingum um það á hvaða lagaheimild hefði verið byggt við gerð þjónustusamningsins . Óskað var eftir upplýsingum um það hver eða hverjir hefðu tekið ákvörðun upphaflega um að offitumeðferð á Reykjalundi skyldi vera undanfari eða skilyrði fyrir því að komast í skurðaðgerð ( magahjáveitu eða magaermi ) á Landspítala . Engu hafi verið sinnt um að benda á leiðir til að kæra ákvörðunina , fá hana endurskoðaða eða annað sem skylt sé að lögum . Í athugasemdum kæranda , dags. 10. október 2018 , kemur meðal annars fram að hin kærða ákvörðun hafi ekki uppfyllt kröfur laga um meðferð beiðna um aðgang að gögnum og ekki hafi verið svarað nema að litlum hluta því sem um var beðið . Sama gildir þegar óskað er aðgangs að tilteknum fyrirliggjandi gögnum . Samkvæmt 1. mgr. 20. gr. upplýsingalaga er heimilt að bera synjun beiðni um aðgang að gögnum samkvæmt lögunum undir úrskurðarnefnd um upplýsingamál . Til þess að svo sé verður brotið að fela í sér annmarka á meðferð málsins og annmarkinn verður enn fremur að teljast verulegur . Í síðari ákvörðun LSH kemur í fyrsta lagi fram að ekkert eitt skjal eða gagn hafi verið til hjá spítalanum sem veitt hafi getað svar við öllum þáttum fyrirspurnar kæranda við meðferð beiðni hans . Öðru máli gegni hins vegar um kröfu kæranda um að upplýst verði um það hvaða læknar framkvæmdu aðgerðirnar og hvert ráðningarsamband hafi verið við LSH . Á LSH liggi fyrir gögn um ráðningarsamband og launakjör einstakra starfsmanna greind eftir nöfnum viðkomandi starfsmanns . Þá segir kærandi það ekki rétt að fara þurfi inn í hverja einustu sjúkraskrá til að finna nöfnin . Máli sínu til stuðnings vísar kærandi til minnisblaðs forsætisráðuneytisins til fjármála - og efnahagsráðuneytisins , dags. 5. febrúar 2014 , þar sem fjallað sé um 7. gr. upplýsingalaga og túlkun ákvæðisins . Hvað varðar tilvísanir kæranda til greinar lækna í Læknablaðinu bendir LSH á að í 12. gr. laga um sjúkraskrár nr. 55 / 2009 komi fram að allur aðgangur að sjúkraskrám sé óheimill nema til hans standi lagaheimild samkvæmt lögum um sjúkraskrár eða öðrum lögum . Til að nálgast umbeðnar upplýsingar þurfi að safna þeim saman úr sjúkraskrám þeirra einstaklinga sem gengust undir aðgerðirnar og í ljósi ákvæða laga nr. 55 / 2009 verði það ekki gert nema til þess liggi sérstök heimild . Kærandi kveðst hafa sent nefndinni fyrirspurn sem hafi staðfest að ekki væri um vísindarannsókn að ræða . Þá er ekki skylt að útbúa ný skjöl eða önnur gögn í ríkari mæli en leiðir af 3. mgr. 5. gr. laganna , en það á við þegar gögn eru afhent að hluta ef takmarkanir eiga við um aðra hluta þeirra . Í eldri upplýsingalögum var ekki að finna þá reglu sem 2. málsl. 1. mgr. 5. gr. upplýsingalaga nr. 140 / 2012 hefur að geyma . Úrskurðarnefnd um upplýsingamál hefur margsinnis komist að þeirri niðurstöðu að í upplýsingarétti almennings samkvæmt upplýsingalögum felist ekki réttur til að útbúin verði ný gögn eða upplýsingar teknar saman úr fyrirliggjandi gögnum , sbr. t.d. úrskurði nefndarinnar nr. 698 / 2017 og 748 / 2018 . Að fenginni þessari niðurstöðu telur nefndin óþarft að taka afstöðu til þess hvort ákvæði laga um sjúkraskrár nr. 55 / 2009 eða annarra laga takmarki rétt kæranda til aðgangs að umbeðnum upplýsingum . Er kærandi því aðili stjórnsýslumáls í skilningi stjórnsýslulaga . Kæran barst rúmlega fimm mánuðum eftir að kærufrestur skv. 1. mgr. 22. gr. upplýsingalaga rann út . Í öðru lagi var vísað til 1. mgr. 4. gr. upplýsingalaga nr. 140 / 2012 um að lögin gildi ekki um skipti á dánarbúum . Í 2. mgr. segir að um meðferð slíkra kærumála gildi ákvæði V. kafla upplýsingalaga . Í þessu sambandi athugast að almennur kærufrestur fyrir stjórnsýslukærur er þrír mánuðir , sbr. 1. mgr. 27. gr. stjórnsýslulaga , en kæran barst rúmum þremur mánuðum eftir það tímamark . Úrskurðarnefndin staðfesti því synjun Seðlabanka Íslands . Seðlabankanum beri skylda til að afhenda fjölmiðlum gögnin svo hægt sé að greina almenningi frá þeim viðskiptaháttum Samherja sem lágu að baki rannsókn á fyrirtækinu . Samkvæmt 15. gr. fyrrnefndu laganna séu þeir sem annist framkvæmd laganna bundnir þagnarskyldu um hagi einstakra viðskiptamanna og önnur atriði sem þeir fái vitneskju um í starfi sínu og leynt skuli fara samkvæmt lögum eða eðli málsins , nema dómari úrskurði að upplýsingar sé skylt að veita fyrir dómi eða lögreglu eða skylda sé til að veita upplýsingar lögum samkvæmt . Þá segi einnig í ákvæðinu að sömu takmarkanir gildi um aðgang að gögnum er varði mikilvæga fjárhags - eða viðskiptahagsmuni fyrirtækja og annarra lögaðila . Ákvörðun bankans um synjun beiðni kæranda var byggð á þagnarskylduákvæðum laga um gjaldeyrismál nr. 87 / 1992 og laga um Seðlabanka Íslands nr. 36 / 2001 . Þá telst 15. gr. laga um gjaldeyrismál nr. 87 / 1992 einnig vera sérstakt þagnarskylduákvæði um hagi einstakra viðskiptamanna þeirra sem annast framkvæmd laganna , sbr. t.d. úrskurði úrskurðarnefndar um upplýsingamál nr. 645 / 2016 , 665 / 2016 og 694 / 2017 . Samkvæmt framangreindu eru gögnin undirorpin sérstakri þagnarskyldu sem gengur framar rétti almennings til aðgangs að upplýsingum samkvæmt upplýsingalögum nr. 140 / 2012 , sbr. 3. mgr. 4. gr. laganna . Úrskurðarnefndin taldi ekki ástæðu til að draga þá fullyrðingu í efa og vísaði því málinu frá . A , töf Kópavogsbæjar á afgreiðslu á gagnabeiðninni . Jafnframt var þess farið á leit að nefndinni yrðu afhent í trúnaði afrit af þeim gögnum sem kæran lyti að . Samkvæmt gögnum málsins voru kæranda afhent öll fyrirliggjandi gögn sem vörðuðu A hjá velferðarsviði bæjarins . Sama gildir um synjun stjórnvalds á beiðni um að afhenda gögn á því formi sem óskað er . A , dags. 15. febrúar 2019 , vegna afgreiðslu Kópavogsbæjar á beiðni samtakanna um afrit af gögnum , er vísað frá úrskurðarnefnd um upplýsingamál . Með erindi , dags. 13. desember 2018 , hafi Seðlabanki Íslands formlega óskað eftir áframhaldandi undanþágu til handa ESÍ . Ákvörðun samkvæmt þessari málsgrein tekur gildi við birtingu hennar í B-deild Stjórnartíðinda . “ Í mars 2019 var félagið afskráð úr hlutafélagaskrá . Samkvæmt orðanna hljóðan fellur undanþága lögaðila ekki brott nema með atbeina ráðherra . Úrskurðarnefnd hafði ekki forsendur til að rengja þá fullyrðingu Tryggingastofnunar að ekki hefðu verið frekari upplýsingar um kæranda í fórum stofnunarinnar þegar beiðni kæranda barst . Engin gögn hafi því borist frá kæranda varðandi hann sjálfan og stofnunin hafi ekki tekið umsóknir til afgreiðslu . Þær bárust þann 3. desember 2018 . Einnig hafi TR bent kæranda á upplýsingar sem fram komi á svonefndum „ mínum síðum “ sem kærandi hafi aðgang að hjá stofnuninni en að öðru leyti hafi TR engar upplýsingar um kæranda í kerfum stofnunarinnar . Í umsögn TR kom fram að stofnunin hefði þegar veitt kæranda aðgang að gögnunum að undanskildum þeim hluta þeirra sem stofnunin taldi varða einkamálefni barnsmóður kæranda . Þá óskaði kærandi eftir því að fá allan póst er varðaði son hans , svo kærandi yrði upplýstur um öll samskipti varðandi hann . Stofnunin hafi því einnig ákveðið að veita kæranda aðgang að læknisfræðilegum gögnum sem hún hafi undir höndum varðandi son hans . Sem dæmi megi nefna greiðsluseðla frá TR til hennar . Kærandi hafi hins vegar undir höndum gögn úr vörslum TR sem innihaldi persónuupplýsingar um sig . Þær bárust með bréfi , dags. 6. desember 2018 . Í erindi ráðuneytisins til kæranda , dags. sama dag , kemur fram að framsendingin lúti að þeim hluta erindis kæranda sem varðar aðgang að tilteknum upplýsingum . Hvað varðar beiðni kæranda um að fá jafnóðum aðgang að gögnum , kemur fram í gögnum málsins að TR telji sér óheimilt að veita kæranda slíkan aðgang , þar sem þau kunni að hafa að geyma upplýsingar um einkamálefni barnsmóður hans . Verður þessum hluta málsins því vísað jafnframt vísað frá úrskurðarnefnd um upplýsingamál . Var kærunni því vísað frá úrskurðarnefnd . Kæran barst því rúmum þremur árum eftir að kærufrestur samkvæmt 1. mgr. 22. gr. upplýsingalaga rann út . Verður því ekki hjá því komist að vísa kærunni frá úrskurðarnefnd um upplýsingamál . Kæran féll þar af leiðandi utan gildissviðs upplýsingalaga og var henni vísað frá . Var kæranda því synjað um aðgang að álitinu . Kærandi væri í verulegum vanskilum með fasteignagjöld á nokkurra ára tímabili . Synjun [ sveitarfélagsins ] var byggð á 3. og 5. tölul. 6. gr. upplýsingalaga nr. 140 / 2012 , sbr. 8. gr. sömu laga . Umsögninni fylgdi bókun frá bæjarráði Vestmannaeyjabæjar þar sem fram kom að gert hefði verið samkomulag um samstarf við Íslenskar heilsulindir . Jafnframt var óskað eftir afriti af þeim gögnum sem kæran lyti að . Því verður að telja að beiðni kæranda hafi ekki fengið þá efnislegu meðferð á lægra stjórnsýslustigi sem úrskurðarnefndinni sé fært að endurskoða . Með bréfi , dags. 14. júní 2018 , var honum synjað um aðgang að minnisblaðinu , þar sem það væri ekki opinbert og heyrði ekki undir upplýsingalög . Synjun Vestmannaeyjabæjar er byggð á því að minnisblaðið sé ekki opinbert og heyri ekki undir upplýsingalög . Þessi skylda nær bæði til þess að meta rétt beiðanda til aðgangs að hluta , sbr. 3. mgr. 5. gr. upplýsingalaga , og að framkvæma mat á ólíkum hagsmunum sem vega þarf saman við beitingu á undantekningarákvæðum laganna , sbr. 6. - 10. gr. þeirra . Var því lagt fyrir Sorpu að veita kæranda aðgang að gögnunum . Í bréfi Sorpu kemur fram að þau gögn séu fyrst og fremst vinnuskjöl í skilningi 8. gr. upplýsingalaga nr. 140 / 2012 . Ef um sé að ræða vinnugögn þá telji kærandi undanþágu 3. mgr. 8. gr. laganna eiga við . Einnig megi leiða líkur að því að minnispunktar sem varði mat ráðgjafa og samskipti tengd því hafi að geyma upplýsingar sem ekki komi fram annars staðar um hvernig tilboð Ístaks hafi verið talið uppfylla skilyrði útboðsgagna . Í athugasemdum kæranda , dags. 30. ágúst 2018 , kemur m.a. fram að samskipti við utanaðkomandi ráðgjafa geti ekki verið vinnugögn í skilningi upplýsingalaga , sbr. úrskurði úrskurðarnefndarinnar nr. 727 / 2018 og 709 / 2018 . Tölvupóstur , dags. 25. apríl 2018 , efni : „ GogJ “ . Ístaks – DRÖG “ . Úrskurðarnefnd um upplýsingamál hefur litið svo á að þátttakandi í útboði teljist „ aðili máls “ í skilningi þessa ákvæðis þegar hann fer fram á að fá aðgang að útboðsgögnum , þ. á m. gögnum frá öðrum þátttakendum í útboði , sem verða til áður en til samninga er gengið við tiltekinn bjóðanda . Tekið er fram að í öðru skilyrðinu felist það m.a. að gögn sem útbúin eru af utanaðkomandi sérfræðingum , svo sem verktökum , fyrir stjórnvald teljist ekki til vinnugagna . Með tölvupósti , dags. 23. apríl 2018 , fylgir viðhengi með drögum að greinargerð vegna samningskaupanna , dagsett sama dag , sem merkt eru fyrirtækinu Mannviti hf . Gögnin verða því ekki undanskilin upplýsingarétti kæranda á grundvelli 1. tölul. 2. mgr. 14. gr. upplýsingalaga . Tölvupóstur , dags. 24. apríl 2018 , efni „ GogJ-Staðan “ . Tölvupóstssamskipti ásamt drögum að fundargerð , dags. 20. apríl 2018 , efni : „ fundargerð v . Þar kæmi fram að undir gildissvið ákvæðisins féllu aðeins þeir aðilar sem falið væri að fara með stjórnsýslu og teldust til handhafa framkvæmdarvalds í ljósi þrískiptingar ríkisvaldsins . Í 1. mgr. greinarinnar kæmi fram að við héraðsdómstóla skyldu haldnar skrár um beiðnir og kröfur samkvæmt lögunum þar sem fram kæmu upplýsingar um afdrif þeirra , svo og um dómsmál sem væru rekin eftir ákvæðum laganna . Í 1. mgr. 2. gr. upplýsingalaga nr. 140 / 2012 kemur fram að lögin taki til allrar starfsemi stjórnvalda . Í umsögn Seðlabanka Íslands kom fram að umbeðnar upplýsingar vörðuðu stjórnsýslumál kæranda hjá Seðlabankanum . Kærandi hafi fengið afhent gögn í apríl 2012 sem hafi sýnt að ómögulegt væri annað en að útreikningur Seðlabanka á karfaverði byggðist á stærðfræðilegri skekkju . Fyrir liggi að umbeðnar upplýsingar varði stjórnsýslumál kæranda hjá Seðlabankanum . E - 1523 / 2014 að upplýsingar sem lúti að öðrum útflytjendum séu undanþegnar upplýsingarétti aðila samkvæmt stjórnsýslulögum . Þá hafi bankinn ekki útskýrt tilurð mála í