Hver skírði stjörnurnar og hvernig fór hann að , því að þær eru svo margar ? Í fornöld litu menn upp í himinninn og greindu þar ýmsar stjörnur . Þessum stjörnum gáfu þeir nöfn úr umhverfi sínu eða nefndu þær eftir verum úr goðafræði sinni . Á síðari öldum þegar stjörnusjónaukar urðu betri sífellt og fleiri stjörnur uppgötvuðust varð að koma á skipulagðara nafnakerfi . Ýmsir hafa safnað listum yfir stjörnur en betri sjónaukar hafa sífellt sprengt þá lista . Hér á eftir er gerð grein fyrir helstu nafnakerfum sem notast hefur verið við um aldirnar . Allt frá fornöld hafa stjörnur , líkt og fólk , haft sín eigin nöfn eins og Síríus , Kanópus , Betelgás , Rígel og Vega . Í dag eru þess konar nöfn aðeins notuð fyrir björtustu stjörnur himinsins . Nöfn þessi eru oftar en ekki ljóðræn og endurspegla einnig forna stjörnumerkjafræði á afbakaðri arabísku , en ruglingurinn er mjög mikill . Fyrir flestum þeim sem áhuga hafa á stjörnufræði merkir orðið " Deneb " björtustu stjörnuna í Svaninum . En í raun hafa að minnsta kosti fimm aðrar stjörnur borið þetta heiti . Orðið sjálft merkir aðeins ' hali , stél' , en það orð fylgir mörgum stjörnumerkjum . Árið 1603 setti þýski lögfræðingurinn og stjörnufræðingurinn Johann Bayer ( 1572 - 1625 ) saman fallega stjörnuskrá , Uranometria , þar sem hann gaf hverri stjörnu sem hann sá innan tiltekins stjörnumerkis gríska stafi . Hann byrjaði ætíð á björtustu stjörnu hvers merkis og nefndi hana Alfa , því næst skipti hann hinum stjörnum merkisins í flokka eftir birtustigi og úthlutaði þeim stöfum innan hvers merkis í röð fyrst eftir birtu og svo eftir staðsetningu innan merkisins . Af því leiðir að til dæmis bjartasta stjarna Hörpumerkisins ( Lyra ) , sem er Vega , heitir einnig Alfa Lyrae . Því næst tók hann næstbjörtustu stjörnu merkisins , Shelik , og nefndi hana Beta Lyrae . Þannig gekk þetta síðan koll af kolli að síðasta staf gríska stafrófsins Omega . Þetta nafnakerfi reyndist skilvirkt og er ennþá í notkun . Kerfi Bayers varð strax vinsælt . Grísku stafirnir eru tengdir við nöfn stjörnumerkisins sem er ávallt haft í eignarfalli í latínunni . Þess vegna verður aðalstjarnan í Centaurus ( Mannfáknum ) Alfa Centauri . Það þýðir einfaldlega " fyrst úr Centaurus . " Þegar fræðimenn kunnu latínu og grísku flugu þessi orð úr munnum manna en í dag þurfa stjörnuathugendur að læra gríska stafrófið og latneskar beygingarmyndir 88 stjörnumerkja . Í hverju stjörnumerki er stjörnuskarinn mikill en grísku stafirnir eru aðeins 24 . Stundum er einn stafur notaður aftur og aftur með hávísi við hlið sér til þess að komast yfir sem flestar samliggjandi stjörnur . Sem dæmi má nefna stjörnurnar π 1 , π 2 , π 3 , π 4 , π 5 , π 6 Orionis , en þessar stjörnur mynda skjöld Óríons . Með betri stjörnusjónaukum fundust hins vegar alltaf fleiri og fleiri stjörnur og þá fundu stjörnufræðingar upp á því að nota tölur til að nefna stjörnur . Í kringum 1712 hóf konunglegi enski stjörnufræðingurinn John Flamsteed að tölusetja stjörnur innan hvers merkis frá vestri til austurs í samræmi við stjörnulengd . Þetta er mikil hjálp þegar maður er að leita að stjörnu á korti . Til dæmis er 80 Virginis ( Virgo = Meyjan ) austan við 79 Virginis ( stjarnan Heze ) og vestan við 81 Virginis . Allar stjörnur fengu númer , sama hvort þær höfðu grískan staf eður ei . Þess vegna er Alfa Lyrae , Vega , einnig 3 Lyrae . Þegar allt er komið til alls fengu 2682 stjörnur Flamsteed-tölu . Stærsta talan innan stjörnumerkis er í heitinu 140 Tauri ( Taurus = Nautið ) . Á nítjándu öld sprungu öll nafnakerfi enn einu sinni . Sjónaukar urðu sífellt betri og fleiri stjörnur fundust og hver ein og einasta varð að fá heiti . Árið 1859 hóf þýski stjörnufræðingurinn F.W.A. Argelander við stjörnuathugunarstöðina í Bonn að mæla staðsetningar stjarnanna með 3 - tommu linsusjónauka til þess að safna saman í risastóra skrá , Bonner Durchmusterung ( Bonn-könnunin ) . BD-skráin innihélt 324,188 stjörnur upp að birtustigi 9,5 . Argelander og samstarfsmenn hans skiptu himninum niður í mjóar ræmur . Hver þeirra tók yfir 1° í stjörnubreidd og 24 klst í stjörnulengd . Stjörnur innan hverrar ræmu voru tölusettar í röð eftir stjörnulengd ; stjörnumerkin voru hunsuð . Af því leiðir að táknið fyrir Vegu , BD + 38° 3238 þýðir að hún var stjarna númer 3238 , talið frá 0 klst stjörnulengd á svæðinu milli stjörnubreiddar +38° og +39° . Mun færri töflur eru til um stjörnur sem eru það sunnarlega að þær sjást ekki frá Englandi . Stjörnur í suðlægum stjörnumerkjum voru auðkenndar með rómverskum lágstöfum og hástöfum stafi , eins og g Carinae og L Puppis . Ýmsir kortagerðarmenn notuðu þess konar tákn um allan himininn , en því hefur verið nánast hætt aftur á norðurhimninum . Svonefndar breytistjörnur ( stjörnur sem breyta birtu sinni ) hafa einnig sérstök nafnakerfi . Hinn ötuli Argelander átti einnig upptökin að því kerfir . Hann merkti fyrstu breytistjörnuna sem fannst í hverju stjörnumerki með stóru R með eignarfalli nafns stjörnumerkisins , þar sem stafurinn á undan , Q , var síðasti latneski hástafurinn sem Bayer notaði . Næsta breytistjarna stjörnumerkisins fékk stafinn S , og svo framvegis allt fram til Z. Eftir Z komu RR , RS , o . s . frv. til RZ , þá SS til SZ , upp til ZZ . Ef breytistjarna hafði þegar fengið grískan staf lét Argelander hana vera . En nýjar breytistjörnur voru alltaf að uppgötvast ! Eftir ZZ ákváðu stjörnufræðingar að halda áfram með AA , AB , og aftur að AZ ( en sleppa J þar sem að stafurinn gæti ruglast við I í nokkrum tungumálum ) , þá BB til BZ , að QZ . Jafnvel þessi 334 heiti voru ófullnægjandi fyrir breytistjörnurnar í sumum stjörnuskörum stjörnmerkjanna . Stjörnufræðingar ákváðu því næst , í stað þess að útbúa enn asnalegra þriggja stafa kerfi , að nýuppgötvaðar breytistjörnur í stjörnumerki myndu einfaldlega fá heitin V335 , V336 , og svo óendanlega framvegis . Það var góð framkvæmd . Um 1990 var hæsta tölusetningin á breytistjörnunni V4513 Sagittarii . Stærsta stjörnuskráin í dag er Guide Star Catalog Hubblesjónaukans . Sú skrá er alltof stór til útprentunar ; í stað þess er hún á tveimur geisladiskum . GSC-skráin inniheldur 18,819,291 fyrirbæri frá 9. birtustigi til 15. birtustigs . Af öllum þessum næstum 19 milljónum eru 15.169.873 fyrirbæri skráð sem stjörnur . Flest fyrirbærin sem eftir eru , eru litlar og daufar vetrarbrautir . Flestar eru svo daufar að auga mannsins hefur aldrei rannsakað þær með neinum hætti ; þær voru greindar sjálfvirkt af ljósmyndaplötum .