Þættirnir voru frumsýndir á mánudegi og önnur og jafnframt síðasta sýning var daginn eftir . Ætlunin er að bera annan slíkan skamt á borð í nóvember og þann þriðja með jólaívafi í desember . Í fyrra setti félagið svipaða dagskrá á svið í Iðnó undir heitinu “ Sjö sortir ” . Var þar um yfirlýsta tilraunastarfsemi að ræða þar sem höfundum og leikstjórum innan félagsins gafst tækifæri til að spreyta sig í nafni félagsins . Undirritaður fjallaði einnig um þá sýningu og lofaði það framtak Hugleiks að gefa nýjum höfundum og leikstjórum möguleika á að reyna sig á slíkum vettvangi . Sortirnar sjö báru sumar þess merki að vera einmitt tilraunir en inn á milli leyndust skínandi hlutir . Dagskráin í ár sem ber heitið “ Þetta mánaðarlega ” hefur enga slíka fyrirvara og er því fjallað um hana sem slíka . Fyrst á svið var einleikur eftir Fríðu B. Andersen sem bar heitið “ Um ástina ” í leikstjórn Þorgeirs Tryggvasonar . Jón E. Guðmundsson lék þar mann sem rifjar upp skrýtna og skemmtilega minningu um ástina . Þátturinn var fyndinn og höfundur stóðst þá algengu freistingu að teygja smellna hugmynd lengra en efni stóðu til . Sagan var hér látin njóta sín og gekk það vel upp í svo stuttum þætti . Einar Þór Einarsson og Jón Örn Bergsson léku unga og ábyrgðarlausa starfsmenn sem valda yfirmanninum Jóhanni Haukssyni hugarangri og vandræðum . Sævar Sigurgeirsson leikstýrði “ ´ Ég elska þessa þögn ” sem einnig var eftir Fríðu B. Andersen . Skemmtilegur og stundum bráðfyndinn þáttur en hefði mátt við aðeins meiri slípun ( les æfingu ) . Hávær rokktónlist lék nokkuð stórt hlutverk og krafðist þess að leikur væri samstilltari en hann reyndist vera á köflum . Stórt spurningamerki set ég líka við þá ákvörðun að hafa aðalleikmuninn ósýnilegan þegar ansi mikið var lagt í “ natúralíska ” leikmynd að öðru leyti . Fyndinn þáttur og sá sem ég skemmti mér best yfir af þeim sem í boði voru . Ágætur leikur hjá þremenningunum og leikstjórinn sýndi að hann á fullt erindi í það hlutverk . “ Sambekkingar ” eftir Þórunni Guðmundsdóttur voru næstir á svið . Einhvernveginn var fókusinn ekki nógu skýr og yfirleitt þegar framvindan hafði náð að grípa mann var skyndilega tekin skörp beygja í aðra átt . Það sem hélt áhorfendum við efnið var skemmtilegur texti og oft og tíðum sprenghlægilegur . Leikarar stóðu sig með prýði og en sérstaklega tókst Þorbjörgu vel upp . Persóna hennar var “ venjulegri ” en hinar og varð fyrir vikið sterkari í þessum frekar fáranlegu kringumstæðum . Leikstjórn var í höndum Þorgeirs Tryggvasonar og fórst honum vel úr hendi . Lok þáttarins voru frábær og skildu mann eftir skælbrosandi . Þorgeir hefur þegar sannað leikstjórahæfileika sína og það er undirrituðum hreint óskiljanlegt að áhugafélögin hafi ekki leitað meira eftir kröftum hans í þeim efnum . Síðasti þáttur fyrir hlé var “ Þú segir ekki ” eftir Hrefnu Friðriksdóttur í leikstjórn Fríðu B. Andersen . Hrafnhildur Brynjólfsdóttir og Þórunn Harðardóttir léku í bráðsmellnum þætti um málfar og málvöndun . Þátturinn byggir nánast algerlega á því að textanum sé komið til skila hratt og örugglega og tókst það ágætlega þó örlítils óöryggis gætti á stundum . Áhorfendur skemmtu sér vel yfir málvillum og umvöndunum og leikarar hefðu að ósekju mátt gefa þeim betra færi á að láta það í ljós . Þátturinn “ Í húsinu ” eftir Sigrúnu Óskarsdóttur var sýndur eftir hlé . Þátturinn er ekki mjög leikstjóravænn og hér tókst ekki að búa til þá “ leikrænu ” sem þurfti til að halda athyglinni . Það er einfaldlega lítt áhugavert að horfa á leikara standa á sviðinu og “ fara með texta ” . Að einhverju leyti skrifast það á reikning þess að eftir tilraunastarfsemina í kringum “ Sjö sortir ” í fyrra hafi væntingarnar aðeins bólgnað út . Það er von mín og trú að Hugleikarar láti orð mín ekki draga úr sér kjark heldur haldi ótrauð áfram á sömu braut . Hæfileikarnir hafa aldrei verið af skornum skammti á þeim bæ og kröfur aðdáenda í samræmi við það .