Og eins og glögglega kom fram í uppklappinu voru stjörnur sýningarinnar tvær : töframaðurinn Sigurður Sigurjónsson í draumahlutverki , meira að segja tvöföldu , og galdrakarlinn Karl Olgeirsson píanóleikari sem lék með höndum , munni , fótum og kroppi á allt sem heiti hefur og framkallaði hin ótrúlegustu og óvæntustu hljóð – í flugvélum , lestum , skriðdrekum og fólki þegar það er lamið eða dettur . Schultz verður seinna háttsettur í her foringjans Hynkels í Tomainiu ( Sigurður Sigurjónsson ) og þegar foringinn fer að láta sína menn ofsækja gyðinga heldur Schultz verndarhendi sinni , ekki aðeins yfir rakaranum heldur vinahópi hans líka , kærustunni Hönnu ( Ilmur Kristjánsdóttir ) , Jaeckel leigusala ( Þröstur Leó Gunnarsson ) , herra Mann ( Ólafía Hrönn Jónsdóttir ) og fleirum . Ekki fannst mér þó vel til fundið að leika þar langt atriði á ensku , það var bæði óþarft og þreytandi . Auk þeirra sem þegar er getið leika Oddur Júlíusson og Sigurður Þór Óskarsson allt sem til fellur og detta af list . Búninga hannar Line Bech og vandar sig sérstaklega við að klæða Hönnu , einu raunverulegu kvenpersónuna í verkinu . Hljóðmynd hannar Aron Þór Arnarsson en aðalmúsíkantinn er Karl Olgeirsson . Fyrir utan öll hljóðin sem hann framleiðir með græjunum sínum leikur hann alls konar lög á píanóið , meðal þeirra lögin fallegu eftir Chaplin sjálfan úr Borgarljósum og fleiri bíómyndum . Okkur er sýnt mikið af faglegum vinnubrögðum í sýningu Þjóðleikhússins á Einræðisherranum , en þau ná langmestum áhrifum í öðru en texta . Hann gengur of langt í því að reyna að skemmta um hinn óskemmtilegasta hlut , eins og meistari Jón Vídalín sagði forðum . Silja Aðalsteinsdóttir