Að öllum líkindum voru þau samt þó nokkuð fleiri . Mínóarnir svonefndu voru raunar ekki Grikkir og töluðu hvorki grísku né annað indóevrópskt tungumál . Líklega er óhætt að fullyrða að borgríki Grikklands hins forna hafi verið tæplega tvö hundruð , í það minnsta á klassískum tíma . Lengst í norðri voru Stageira , þaðan sem Aristóteles var , Abdera , Akanþos , Amfípólis , Ólynþos og Pótidaja . Einnig má nefna Andros , Delos , Kíos , Kos , Lemnos , Paros , Samos , Skýros , Þasos og Ægína . Einnig voru grísk borgríki á Suður-Ítalíu og má þar nefna Krótónu , Taras , Þúríí , Eleu og vitaskuld Napólí , sem þá hét Neapólis ( Nýjaborg ) . Einnig Kýme og Piþekúsæ . Á norðurströnd Afríku voru líka fleiri grísk borgríki , eins og til að mynda Kýrena . Að lokum má nefna borgina Býzantíon , sem varð valdamiðja hins grísk-rómverska heims á fjórðu öld , því árið 330 var hún gerð að höfuðborg Rómaveldis og nefnd Nova Roma eða Nýja Róm . Hún var þó yfirleit kölluð Kontantínópel , eftir Konstantínusi mikla , keisara , sem gerði hana að höfuðborg , og undir því heiti var hún áfram höfuðborg Austrómverska ríkisins ( eða Býsansríkisins ) allt til ársins 1453 . Nú hafa verið nefndar margar af helstu borgum Grikklands hins forna en eins og gefur að skilja er upptalningin þó engan veginn tæmandi . Í stuttu máli má segja að borgríki Grikklands hafi til forna verið tæplega tvö hundruð eða þar um bil og þau helstu hafi á klassískum tíma verið Aþena , Sparta , Kórinþa og Þeba . Ásta Bryndís Schram er lektor og kennsluþróunarstjóri við Heilbrigðisvísindasvið HÍ auk þess sem hún starfar við kennsluráðgjöf hjá Kennslumiðstöð . Meginviðfangsefni hennar í rannsóknum er áhugahvöt , sjálfsmynd , samsömun og samspil þessara þátta við kennsluaðferðir .