Leikritið Galdra-Loftur eftir Jóhann Sigurjónsson frá árinu 1915 . Önnur útgáfa 1977 , þriðja 1987 . Í ritröðinni Íslensk úrvalsrit ( 7 ) . Njörður annaðist útgáfuna og ritaði inngang : ,, Um Galdra-Loft . Úr inngangi Njarðar : Form leikritsins er háð miklu meiri takmörkunum en skáldsöguformið . Sumar þessara takmarkana liggja í augum uppi . Þannig er t.a.m. um vettvang atburða sem verða að rúmast innan þeirra skorða sem leiksviðið setur . Þó er þetta ekki alltaf svona einfalt , því að höfundur leikrit sgetur brugðið á það ráð að láta atburði sem illa rúmast á leiksviði gerast utan þess , jafnvel milli þátta , og er þessu bragði einmitt beitt í Galdra-Lofti eins og síðar verður að vikið . Í slíkum tilvikum fær þá áhorfandi / lesandi einungis óbeina vitneskju um atburðina í frásögn persóna leikritsins , jafnvel þótt það sem gerzt hefur utan leiksviðs kunni að ráða úrslitum um framvindu verksins . Slíkum brögðum þarf skáldsöguhöfundur hisn vegar ekki að beita þar sem verk hans er ekki eins staðbundið og leikrit hlýtur að vera eðlis síns vegna . Önnur takmörkun sem einnig er augljós , flest í þvi´að höfundur leikrit snotar persónur til að koma verki sínu á framfæri við viðtakanda . Skálsöguhöfundr getur á auðveldan hátt lýst öllum aðstæðum , gert grein fyrir persónum sögunnar með upplýsingum um útlit , skapgerð , jafnvel forsendur fyrir orðum eða breytni . Hann getur lýst persónum sínum utan frá sem innan . Hann getur látið lesandann fá beina vitneskju um hugsanir einstakra persóna í sögunni , hann getur horft á framvindu sögunnar sem alvitur guð er veit allt um allar persónur , jafnvel getur hann miðlað lesandanum vitneskju um hvað gerist á fleiri en einum stað í senn . Þetta get r leikritahöfundurinn ekki . Hann verður að láta sér nægja tal leikaranna á sviðinu og látbragð þeirra til að koma hugsun sinni á framfæri . Höfundur sviðsverks er þannig háður millilið er túlkar verk hans fyrir viðtakanda . Og þessar aðstæður þrengja einnig svigrúm hans til persónusköpunar . Persónulýsingar í leikriti geta verið ýmist beinar eða óbeinar . Bein lýsing á útliti og framkomu getur birzt í samtölum eða í upplýsingum höfundar ( og þá aðeins fyrir lesendur ) um aldur , vaxtalag , klæðaburð o.s.frv . Óbein mannlýsing felst aftur á móti í því ( 1 ) hvað persóna segir um sjálfa sig ; ( 2 ) ytri framkomu ; ( 3 ) sambandinu milli þess sem hún segir og hvernig hún breytir ; ( 4 ) hvað aðrir hafa um hana að segja ; ( 5 ) hvernig aðrir breyta gagnvart henni . Að öllu þessu verður að huga vandlega við lestur leikrits .