MORGUNBLAÐIÐ , LAUGARDAGUR 14. MAÍ 1983 35 Lögð er í dag til hinstu hvíldar í heimabæ sínum , ísafirði , mikil - hæf kona , Bergþóra Árnadóttir . Foreldrar hennar voru Árni Gísla - son , yfirfiskmatsmaður á Isafirði , og kona hans , Kristín Sigurðar - dóttir . Árni var kunnur formaður og aflamaður við Djúp fyrir og um aldamót . Hann reri frá Bolung - arvík og ísafirði . Þá var róið á árum . Hann varð landskunnur ár - ið 1903 fyrir að láta fyrstur manna á íslandi „ bát ganga á móti vindi án þess að róið væri " . Með öðrum orðum , hann lét setja vél í opinn bát sinn . Þar með hófst vélaöld útgerðar á íslandi . Bergþóra var fædd á Isafirði , óx þar úr grasi og þar var lífsvett - vangur hennar allur . Svo mikill ísfirðingur var hún , að þegar hún í gamansemi var spurð , hvort hún ekki væri Islendingur líka , var hógvært svar hennar á þá leið , að enginn gæti ættjarðarvinur verið , nema virðing og ást á heimabyggð væru fyrir hendi . Að loknu heimafengnu námi , barna - og unglingaskóla , lá leiðin til Reykjavíkur , til tveggja vetra náms vð Kvennaskólann . Dvöl í honum var á þeim tíma stimpill menningar og menntunar gjaf - vaxta meyja . Hinn 31. marz 1918 giftist hún Matthíasi Sveinssyni frá Hvilft í Önundarfirði , miklum mannkostamanni . Var hjónaband þeirra eitthvert hið bezta , sem á verður kosið . Á heimili þeirra hjóna drottnaði gagnkvæm ást og virðing . Börn eignuðust þau tvö : Árna Kjartan og Guðríði . Árni lézt fyrir nokkrum árum , mjög um aldur fram , og var harmdauði öll - um , sem til þekktu . Guðríður er gift Jóhanni Kristni Guðmunds - syni , kaupmanni , og eiga þau þrjú born : Ernu , Bergþóru og Matthías Árna . Matthías var rakari að iðn , sneri sér fljótlega að verzlunar - störfum , og varð kaupmennska hans æfistarf . Var hann verzlun - arstjóri í Bolungarvík árið 1918 , og þar dvöldu ungu hjónin næstu fimm ár . Að öðru leyti lá starfs - ferill þeirra allur á ísafirði . Mjög tóku þau hjón þátt í fé - lagslífi á ísafirði . Gestrisni þeirra var viðbrugðið . Hús þeirra stóð ávallt opið vinum og vandamönn - um . Ekkert var þeim of gott gert , að dómi húsráðenda . Ekki þarf auð til þess að skapa fagurt heim - ili . Það sýndi Bergþóra . Fransmaðurinn spyr : „ Hver er konan ? " Því svaraði heimili henn - ar sjálft . Tíund sína og góðverk öll voru af þeim hjónum aldrei fram talin . Þau þekkir enginn , nema þau sjálf og sá einn , sem launar þeim í leynum . Bergþóra var kona málsnjöll , ritfær vel og listfeng . Svo fögur var skrift hennar , að vinir geyma á góðum stað jóla - og tækifæris - kveðjur og kort . Félagslyndi og margþættu starfi hennar að mannúðar - og líknarmálum var viðbrugðið . Ekkert mátti hún aumt sjá . Ljós vottur þessa er sá , að þrenn félagasamtök gerðu hana að heiðursfélaga , en þau eru : Kvenfélagið Ósk , en ritari þess var hún í tæpa þrjá áratugi , Stórstúka Islands og Kvennadeild Slysa - varnafélagsins . Þá hafði hún og mikinn áhuga á leiklist og tók virkan þátt í þeirri listgrein um langt árabil . Oft var hún valin til þess að koma opin - berlega fram á samkomum , þar sem glæstrar konu var þörf , og skautaði hún þá jafnan . Þeir fs - firðingar , sem henni voru samtiða og settu svip sinn á bæinn , eru nú flestir horfnir . Ný kynslóð er tekin við . Megi hún bera gæfu til að ávaxta það pund , sem henni var í hendur fengið . Ekki var Bergþóru lífið mót - lætalaust . Aðeins mánuður leið milli missis eiginmanns og einka - sonar , nú fyrir einni tylft ára . Báðir höfðu þeir verið helsjúkir í nærfellt tvö ár , sonurinn í Kaup - mannahöfn , en maður hennar á Sjúkrahúsi ísafjarðar . Að loknu dagsverki gekk hún kvöld hvert að sjúkrabeði manns síns . Það voru þung spor . Mótlæti sitt bar hún með þeirri reisn og tign , sem fáum er gefið , enda skal þar trúartraust til . Hún bar ekki sorg sína á torg . Ljúfsárar minningar tengjast brottför þessarar öldruðu göfugu konu , og djúpt þakklæti fyrir að hafa notið samvistar hennar á lífsleiðinni . Blessun fylgi ástvinum hennar öllum . Sveinbjörn Finnsson „ Þú , Guö , sem stýrir stjarna her og stjórnar veröldinni f straumi lífsins stýr þu mér með sterkri hendi þinni . " Þessi fögru bænarorð ná yfir - tökum , þegar ég stend við stofu - gluggann minn og horfi hugfang - inn á sólaruppkomuna , snemma morguns . Hvílík fegurð . Þá flaug mér í hug : Mikið hefur Guð stjórn - að vel lífi elskulegrar vinkonu minnar , Bergþóru Árnadóttur , sem nú er nýlega látin á Hrafnistu í Reykjaík , eftir erfiðan sjúkdóm . Aldrei heyrði ég hana samt kvarta , hversu veik sem hún var , en því oftar lét hún þakklæti sitt í ljos við þá , sem hjúkruðu henni , bæði starfsfólkið á Sjúkrahúsi ísafjarðar og einnig á Hrafnistu . Þá kom kjarkur hennar og mann - dómur vel í ljós og betri mann - eskju , en henni , hefi ég ekki kynnst á lífsleiðinni . Við hana á sannarlega þetta fagra vers : Hver íbgur dvggA ! fari manns er fyrst af rótum kærleikans . Af kVrleik sprottin auAmýkt er , við aora va ? gð og góAvik ) hver og friosemd hrein og hógvert geð og hjartapryAi stilling með . " Bergþóra fæddist á Isafirði þ. 22. desember árið 1898 . Foreldrar hennar voru hiónin Kristín Sig - urðardóttir og Arni Gíslason , yfir - fiskmatsmaður á ísafirði . Árni var sá fyrsti til þess að setja vél í íslenskan árabát og varð þar með frumkvöðull vélvæðingar íslenska fiskiskipaflotans . Þau hjón voru bæði höfðingleg , hlý og nærgætin . Einn af stóru dögunum í lífi Berg - þóru var 31. marz 1918 , en þá gift - ist hún sæmdarmanninum Matt - híasi Sveinssyni , síðar þekktum kaupmanni á Isafirði . Þau fluttust til Bolungarvíkur árið 1919 , þar sem Matthías gerðist verzlunar - stjóri fyrir fyrirtækið Nathan & Olsen . En aftur fluttust þau til Isafjarðar árið 1925 og þar varð þeirra heimili upp frá því . f Bolungarvík fæddust bórnin þeirra : Árni og Guðríður , mestu fyrirmyndar manneskjur . Við Silfurtorg á ísafirði reistu þau verslunina „ Söluturninn " og gekk hún vel . Þau stækkuðu við sig og byggðu , í samvinnu við föð - ur Bergþóru , íbúðar - og verslun - arhús að Silfurtorgi 1 , og fluttust í það árið 1930 . Var það hús mikil bæjarprýði og er enn . Hinum megin við torgið bjuggu foreldrar mínir og ríkti sönn og einlæg vinátta á milli fjölskyldn - anna . Þessi vinátta var frá frum - bernsku móður minnar og Berg - þóru , og féll aldrei skuggi á hana . Við Árni , sonur Bergþóru , vorum æskuvinir og mikill og stöðugur samgangur á milli heimila okkar og var heimili hans mitt annað heimili og gagnkvæmt . Það sama var upp á teningnum hvað snerti uppeldissystur mína , Guggu . Gurra og hún urðu perluvinkonur og eru enn . Þegar litið er yfir farinn veg , er margs að minnast frá þessu skemmtilega skeiði ævinnar , þeg - ar ísafjörður var manni allt í senn : heimili , skóli , kirkja og athafnastaður . I hugskoti minn - inganna skjótast fram yndis - stundir íþrótta , skátastarfs , skóg - arferða í Tungudal og skíðaferða á Seljalandsdal . — Tíminn líður , flutt er um set , stofnuð ný heimili ; lífsbaráttan eflist á nýjum stöð - um , en góði ísafjörður stendur fyrir sínu og gleymist ekki . Bergþóra og Matthías voru heil - steyptar persónur , unnendur fag - urs mannlífs , siðfágunar og manndóms . Þau voru bæði einlæg - ir Isfirðingar og undu hag sínum best í „ faðmi fjalla blárra " . Það var alveg ómetanlegt að kynnast þeim . Auk þess að sinna heimilinu og fjölskyldunni af stakri prýði , gaf Bergþóra sig töluvert að ýmsum félags - og menningarmálum . Má þar nefna Kvenfélagið Ósk . Ennfremur var hún stofnandi Kvennadeildar Slysavarnafélags Islands , Isafirði . Hún starfaði lengi í Góðtemplar - areglunni á staðnum . Einnig var hún virkur félagi í Leikfélagi ís - afjarðar og lék þar með sóma í allmörg ár . Alltaf mátti leita til hennar , þegar vanda bar að hönd - um . Mér er einkar minnisstæð lýð - veldishátíðin á fsafirði 17. júní 1944 , sem fram fór m.a. í Stórurð . Þar flutti Bergþóra ávarp kvenna , klædd skautbúningi , og flutti hún mál sitt snjallt og skörulega . Margs er að minnast , en stiklað verður á stóru . Hún þótti einstök dóttir , sem bar ótakmarkaða um - hyggju og virðingu fyrir foreldr - um sínum og annaðist þau á ein - stakan hátt í hárri elli til hinstu stundar . Fyrir rúmum áratug verða mik - il átök í lífi Bergþóru . Eiginmaður hennar , Matthías , lá lengi mjög veikur á Sjúkrahúsi Isafjarðar , hún átti því mörg erfið sporin á sjúkrabeði hans daglega , oft við erf iðar aðstæður . Matthías andað - ist 9. maí 1971 , en rúmum fjórum vikum áður lést Árni , einkasonur - inn , á sjúkrahúsi í Kaupmanna - höfn . Þetta fannst mörgum yfir - þyrming , sem fáir gætu staðist , en Bergþóra bognaði ekki , heldur sigraði áföllin , bar harm sinn vel og treysti Guði . Við hlið hennar stóð einkadóttirin , eins og klettur . Hún er kona góðra mannkosta , lík móður sinni . Betra samband á milli mæðgna hefi ég aldrei séð ; þar fór saman gagnkvæmt traust , gæska og góðvild . Þótt fjarlægðin væri mikil á milli vina , reyndi ég ávallt að fylgjast vel með Bergþóru . Hún hafði alltaf reynst foreldrum mín - um og okkur Guggu svo framúr - skarandi góð og alltaf best , þegar mest þurfti á henni að halda á efri árum . Það ber margt að þakka , og hver veit nema að hægt verði að endurgjalda Bergþóru eitthvað á næsta tilveruskeiði , þó hún ætlist ekki til þess . Þegar hún kom hingað suður og lagðist inn á sjúkradeild Hrafn - istu , eftir nokkurra vikna dvöl hjá dóttur sinni , urðu samfundir okkar tíðari , því mér fannst það ávinningur að hitta svona góða konu sem oftast . Það bar margt á góma í samtölum okkar , fyrir utan liðnar stundir á Isafirði . I ró og næði ræddum við tölu - vert um eilífðarmálin . Þar kom ég ekki að tómum kofanum . Það var auðfundið , að hún hafði drukkið í sig guðstrúna með móðurmjólk - inni . Hún var ekki i vafa um hver væri leiðtogi lífsins , hver hefði komið með ljósið inn í líf hennar , eða hvar uppsprettu lífsins væri að finna . Einhvern veginn fannst mér hún geta innbirt í sál og sinni heimana tvo : þann jarðneska og þann andlega . Sumir ráða bara við einn , og reikna ekki með þeim andlega ; vilja sleppa honum . Það mætti segja mér , að þeir fari mikils á mis . Dauðinn kom ekki inn í líf Berg - þóru sem neinn ógnvaldur , heldur sem lausn frá þrautum . Hún myndi e.t.v. orða þetta þannig : dauðinn er fæðing inn í nýtt og fullkomnara líf . Mættu sem flestir vera henni sammála . Jólakort Bergþóru og stílhreinu sendibréfin með koparstungu - skriftinni hennar eru vel geymd , en ekki gleymd . Við vinir hennar vitum , að hún er farin til fegurri sólarlanda , þar sem vinirnir biðu í varpa og fögn - uðu henni vel . Elsku Gurra , við Gugga og fjöl - skyldur okkar sendum þér og þinni fjölskyldu innilegar samúð - arkveðjur . Við vitum öll , hver huggar best . Kæra vinkonu mína kveð ég svo með þessu versi , með þökk fyrir allt : „ Kærleikssól þér skíni ska » r skreyti vegi þina . I m þig leggi hún allUf k « r asUrgeisla sina . " EJP Svoinn Elíasson Anna Guðmundsdóttir Hábœ — Minning Fædd 26. febrúar 1894 Dáin 6. maí 1983 I dag fer fram minningarathöfn í Háteigskirkju um Önnu Guð - mundsdóttur frá Hábæ í Vogum , en jarðsett verður í Kálfatjarn - arkirkjugarði á Vatnsleysuströnd , þar sem eiginmaður hennar , for - eldrar og eitt barnabarn hvíla . Anna var fædd 26. febrúar 1894 að Fljótsbakka í Eiðaþinghá , Suður-Múlasýslu , og voru foreldr - ar hennar Vilborg Jónsdóttir frá Kleif í Fljótsdal og Guðmundur Andrésson Kerúlf frá Melum í Fljótsdal . Foreldrar Önnu fengu jörðina Sauðhaga í Skriðdal . Var það góð jörð og átti Anna þaðan sínar bestu endurminningar æskuáranna . Frá Sauðhaga flutt - ust foreldrar önnu að Hafursá í Skógum , og dvaldist hún þar þangað til hún giftist 15. nóvem - ber 1913 Sveini Pálssyni , er var alinn upp hjá Þuríði Jónsdóttur og Nikulási Guðmundssyni bónda í Arnkellisgerði á Völlum . Þau Sveinn og Anna byrjuðu búskap á Hryggstekk í Skriðdal . Þau flutt - ust þaðan eftir stuttan tíma að Hafursá og bjuggu þar til ársins 1920 . Þá fluttust þau að Landakoti á Vatnsleysuströnd og bjuggu þar til ársins 1927 , en fluttuast þá til Reykjavíkur og bjuggu þar í rúmt ár . Árið 1928 keypti Sveinn Hábæ í Vogum og bjuggu þau þar æ síðan , eða í 42 ár þar til Sveinn andaðist árið 1970 , og við þann bæ voru þau ætíð kennd síðan . Á Vatnsleysu - strönd og í Vogum urðu nágrann - arnir góðir vinir þeirra , og hélst sú vinátta alla tíð , enda var þar gott fólk . Anna var ein af stofn - endum kvenfélagsins Fjólunnar á Vatnsleysuströnd og unni hún fé - laginu og félagskonum mjög . Eftir að Sveinn andaðist bjó Anna í skjóli dóttur sinnar Guð - ríðar og manns hennar , Stefáns Ingimundarsonar , þar til Stefán andaðist árið 1976 . Þá fluttust þær mæðgur til Reykjavíkur , og var heimili þeirra í Sæviðarsundi 31 . Anna undi sér vel í þessu húsi þau ár , sem hún átti þar heima , enda sýndi allt sambýlisfólkið henni mikla vináttu og hlýju frá fyrstu til síðustu stundar , og eru því fluttar þakkir og kærar kveðjur fyrir alla þess vináttu . Ekki er hægt að ljúka þessari stuttu kveðju án þess að minnast á heimili þeirra Sveins og önnu í Hábæ . Þar var ætíð mannmargt , enda var þar gott að vera . Þar dvöldust síðustu æviárin Þuríður , fóstra Sveins , og foreldrar Önnu , þau Vilborg og Guðmundur . Þar var allt gert til þess að líðan þeirra yrði sem best í ellinni , enda kunnu þau öll vel að meta aðbúð - ina í Hábæ . Börn Önnu og Sveins eru Þuríð - ur , Sólborg , Guðríður og Nikulás . Afkomendur þeirra , börn , barna - börn og barnabarnabörn eru orðin 36 . Ég yil flytja eftirlifandi systk - inum Önnu , þeim Jóni , Guðbjörgu , Sólveigu og Andrési fyllstu sam - úðarkveðjur . Þá vil ég færa Önnu , tengdamóður minni , kærar þakkir fyrir allan kærleika er hún sýndi mér , börnum mínum og þeirra börnum . Hugur Önnu stefndi ávallt suð - ur í Voga og þangað átti að fara , þegar sumarið kæmi , heilsa upp á staðinn og fólkið sem henni var svo kært . För þessi var ekki farin , heldur var hún kvödd til þeirrar farar , sem okkar allra bíður og halda í . Bið ég tengdamóður minni fararheilla yfir móðuna miklu . Einar H. Pálsson Minning : Þorleif Steinunn Magnúsdóttir Fædd 21. aprfl 1926 Dáin 5. maí 1983 Eitt sinn verða allir menn að deyja . Þessi orð hafa oft komið í huga minn síðastliðið eitt og hálft ár . Það var sá tími sem Dolla vinkona mín barðist við sjúkdóm sinn er hafði yfirhöndina að lok - um . En baráttan var hörð og um tima var ég næstum farin að trúa að hún sigraði , því styrkur hennar var mikill . Já , hún var sterk og kjarkur hennar var mikill . „ Ekk - ert mál , " var hún vön að segja . . Fyrstu kynni mín við Dollu voru við bridgeboprðið . Síðan var hún mótspilari minn eftir að hún missti mann sinn , Sigurð Sigur - björnsson . Þessi kynni við þau hjónin hafa verið ómetanleg . Dolla var góður bridgespilari . Það sýndi sig á tslandsmeistara - móti kvenna í febrúar síðastliðn - um , en þá spilaði hún sárlasin , en hugurinn var mikill og aldrei kvartaði hún . Mikilhæf kona er horfin yfir móðuna miklu , en hún lifir í hug - um okkar sem kynntumst henni . Betri vinkonu hef ég ekki átt . Við hjónin sendum börnum og öðrum vandamönnum innilegar samúð - arkveðjur . Megi okkar kæra vinkona hvíla í friði . Sigrfdur og Gisli