Stjörnufræðingar sem notuðu Very Large Telescope hafa fundið fjarlæga vetrarbraut sem svolgrar í sig gas úr nágrenni sínu . Stjörnufræðingar sem notuðu Very Large Telescope hafa fundið fjarlæga vetrarbraut sem svolgrar í sig gas úr nágrenni sínu . Gas sést falla inn að vetrarbrautinni í straumi sem knýr bæði áfram myndun nýrra stjarna og snúning vetrarbrautarinnar . Þetta eru bestu beinu sönnunargögnin hingað til sem renna stoðum undir þá kenningu , að vetrarbrautir togi til sín og nærist á efni úr nágrenni sínu til að vaxa og mynda stjörnur . Niðurstöðurnar eru birtar í tímaritinu Science sem kom út 5. júlí 2013 . Stjörnufræðinga hefur lengi grunað að vetrarbrautir vaxi með því að toga til sín efni úr nágrenni sínu en erfitt hefur reynst að sjá þetta ferli með beinum hætti . Nú hefur Very Large Telescope ESO verið notaður til að rannsaka sárasjaldgæfa uppröðun fjarlægrar vetrarbrautar [ 1 ] og enn fjarlægara dulstirnis — óhemju bjartan kjarna vetrarbrautar sem knúinn er áfram af risasvartholi . Ljósið frá dulstirninu ferðast í gegnum efnið í kringum vetrarbrautina fyrir framan áður en það berst til Jarðar og gerir mönnum kleift að rannsaka eiginleika gassins í kringum vetrarbrautina í smáatriðum [ 2 ] . Þessar nýju mælingar veita okkur bestu myndina hingað til af vetrarbraut að nærast . „ Uppröðun af þessu tagi er mjög sjaldgæf en hún hefur gert okkur kleift að gera einstakar mælingar , “ útskýrir Nicolas Bouché við Research Institute in Astrophysics and Planetology ( IRAP ) í Toulouse í Frakklandi , aðalhöfundur greinar um rannsóknina . „ Við gátum notað Very Large Telescope ESO til að skoða bæði vetrarbrautina sjálfa og gasið í kring . Það þýddi að við gátum ráðist á mikilvægt vandamál um myndun vetrarbrauta : Hvernig vaxa vetrarbrautir og næra myndun nýrra stjarna ? “ Vetrarbrautir klára gasbirgðir sínar hratt þegar þegar þær mynda nýjar stjörnur svo einhvern vegin hljóta birgðirnar að endurnýjast stöðugt svo stjörnumyndun geti haldið áfram . Stjörnufræðinga grunaði að lausnin við þessu vandamáli lægi í söfnun kalds gass úr nágrenninu með þyngdartogi vetrarbrautarinnar . Í því tilviki dregur vetrarbraut gas til sín sem svo hringsólar um vetrarbrautina áður en það fellur inn í hana . Þótt áður hafi sést ákveðnar vísbendingar um aðsóp af þessu tagi í öðrum vetrarbrautum [ 3 ] , hafði hreyfing gassins og aðrir eiginleikar þess ekki verið mældir nákvæmlega fyrr en nú . Stjörnufræðingarnir notuðu tvö mælitæki sem kallastSINFONIogUVES [ 4 ] á VLT sjónaukum ESO í Paranal stjörnustöðinni í norðurhluta Chile . Nýju athuganirnar sýndu hvernig vetrarbrautin sjálf snerist og leiddu auk þess í ljós samsetningu og hreyfingu gassins fyrir utan vetrarbrautina . „ Eiginleikar þessa mikla gasmagns í kringum vetrarbrautina voru nákvæmlega þeir sem við bjuggumst við ef vetrarbrautin togaði kalda gasið til sín , “ segir Michael Murphy ( Swinburne University of Technology í Melbourne í Ástralíu ) meðhöfundur greinarinnar . „ Gasið hreyfist eins og við var búist og er nokkurn vegin af því magni sem við væntum . Það er einnig af réttri samsetningu til að falla fullkomlega að líkönum okkar . Þetta er eins og matartími ljóna í dýragarði — þessi tiltekna vetrarbraut hefur óseðjandi matarlyst og við höfum uppgötvað hvernig hún nærir sjálfa sig svo hún geti vaxið hratt . “ Stjörnufræðingar hafa þegar fundið merki um efni í kringum vetrarbrautir semma í sögu alheimsins en þetta er í fyrsta sinn sem hægt hefur verið að sýna fram á að efni berst inn á við en ekki út og að ákvarða samsetningu þessa ferska eldsneytis fyrir framtíðarkynslóðir stjarna . Ljósið frá dulstirninu er eins og viti sem varpar ljósi á þetta annars ósýnilega gas . [ 1 ] Þessi vetrarbraut fannst fyrst í rannsóknarverkefni SINFONI frá árinu 2012 á rauðviki z = 2 sem kallast SINFONI Mg II Program for Line Emitters ( SIMPLE ) . Dulstirnið í bakgrunni er kallað HE 2243 - 60 en vetrarbrautin sjálf hefur rauðvik 2,3285 — sem þýðir að við sjáum það þegar alheimurinn var aðeins um tveggja milljarða ára . [ 2 ] Þegar ljósið frá dulstirninu berst í gegnum gasskýin gleypir skýið sumar bylgjulengdir þess . Þá verður til mynstur sem kallast gleypilínur og eru nokkurs konar fingraför sem geta sagt stjörnufræðingum heilmikið um hreyfingu og efnasamsetningu gassins . Án dulstirnisins í bakgrunni væri ekki hægt að afla jafn mikilla upplýsinga — gasskýið gefur ekki frá sér ljós og sést því ekki á ljósmyndum . [ 3 ] Vísbendingar um að vetrarbrautir nærðust á efninu í kringum þær fundust í eldri gögnum , þar á meðal í gögnum SAURON rannsóknarinnar . [ 4 ] SINFONI stendur fyrir Spectrograph for INtegral Field Observations in the Near Infrared en UVES stendur fyrir Ultraviolet and Visual Echelle Spectrograph . Báðir litrófsritar eru á Very Large Telescope ESO . SINFONI sýndi hreyfingu gassins í vetrarbrautinni sjálfri en UVES áhrif gassins í kringum vetrarbrautina á ljósið sem kom frá fjarlægara dulstirninu . Skýrt var frá þessari rannsókn í greininni „ Signatures of Cool Gas Fueling a Star-Forming Galaxy at Redshift 2,3 “ sem birtist í tímaritinuSciencesem kom út 5. júlí 2013 . ESO starfrækir þrjár stjörnuathugunarstöðvar í heimsflokki : La Silla , Paranal og Chajnantor . Þetta er þýðing á fréttatilkynningu ESO eso 1330 . Tengdar myndir Þessi teikning listamanns sýnir vetrarbraut snemma í sögu alheimsins , aðeins tveimur milljörðum ára eftir Miklahvell , að sanka að sér köldu gasi ( appelsínugult ) úr nágrenni sínu . Stjörnufræðingar hafa fundið heilmargt út um þetta fyrirbæri með því að rannsaka ekki aðeins vetrarbrautina sjálfa , heldur líka ljósið frá miklu fjarlægara dulstirni ( bjarta fyrirbærið vinstra megin við vetrarbrautina í miðjunni ) , sem fyrir tilviljun er á réttum stað til þess að skína í gegnum gasið . Hreyfing gassins og samsetning þess falla mjög vel að kenningum um kalda gassöfnun vetrarbrauta til að næra myndun nýrra stjarna og vöxt vetrarbrauta . Mynd : ESO / L. Calçada / ESA / AOES Medialab Þessi víðmynd sýnir himinninn í kringum mjög sjaldgæft par vetrarbrautar og dulstirnis í stjörnumerkinu Túkaninum . Bæði dulstinið og vetrarbrautin eru of dauf til að sjást á þessari mynd sem tekin var með tiltölulega litlum sjónauka en búið er að merkja inn staðsetningu þeirra . Myndin var búin til úr gögnum Digitized Sky Survey 2 . Mynd : ESO / Digitized Sky Survey 2 . Þakkir : Davide De Martin