Úr Ævintýrið við alheimstjörnina : Sagan um Olgeir Íshólmakóng , Rúbín rauða , Bríkó bláa , Kiban og alla hina fuglana : Gamla uglan sat hrægingarlaus drykklanga stund , síðan mælti hún : - Ég mundi trúlega vera eina lífveran , sem kann þessa konst , en vita máttu það , voldugi keisari , að þessi dreki gæti tekið af þér völdin , ef mistök eiga sér stað í meðhöndlan hans . Ég er orðin gömul og grá og mín ævi brátt á enda , en ég vil vara við hættunni . - Öllu fylgir áhætta , svaraði Rúbín rauði . - Þú tekur þá til starfa ? - Víst skal svo vera , svaraði gamla uglan . - Ég á Bríkó grátt að gjalda - og jafnvel fleirum , tautaði hún lágt , enda átti kannski enginn að heyra það . Svo settist gamla uglan að í stóru tré úti á Stórusléttu og byrjaði konst sína . Vakti hún daga og nætur og þuldi langar formúlur yfir krukkum og kyrnum . Fjölmargir spörvar voru sendir vítt og breitt út um hvippinn og hvappinn að tína grös , fræ , ætisveppi og eitraða sveppi , köngulóarhöfuð og sporðdrekahala , marflær og músaskít og fleira og fleira , sem enginn kann að nefna , því þá gætum við búið sjálf til svona dreka . Gamla uglan setti sumt af þessu í kerin og kyrnurnar og það kraumaði og vall í þeim og undarlegar gufur stigu upp af öllu samsullinu . Já , það var sannarlega ýmislegt leyndardómsfullt við verkin í gamla , hola trénu og augnahvassir og óárennilegir ernir stóðu um það vörð , því gamla uglan vildi engan slettirekuskap .