Helga giftist árið 1668 Teiti Torfasyni , efnilegum skólagengnum manni sem þá var ráðsmaður í Skálholti . : 109v ) . 3r ‒ 4v ) . Nú voru raunasálmar að vísu allalgengir á þessum tíma , einnig eftir karlskáld , og alls óvíst að þeir eigi sér ætíð raunverulegar ástæður í lífi viðkomandi skálds . Sr . . Síðara vísuorðið hljómar líkt og umvöndun föður sem er orðinn þreyttur á vanstillingu dóttur sinnar og gefur til kynna að sorg Helgu hafi verið óhófleg á þeirrar tíðar mælikvarða . Dauðinn er ásakaður fyrir að sníða það í sundur . Lesendur skynja bæði reiði út í dauðann og ásökun á hendur honum , sem eflist við næstu mynd : „ helming hauðrið hylur , / hinn partur eftir kvartar “ . Lesendur sjá fyrir sér ekkjuna ungu og sorg hennar en skynja þó von í lokaorðum vísunnar , þar sem Kristur er beðinn um að tengja „ það “ ( hjartað ) saman aftur . Dótturinni er sagt að skapa sér dapurlaust geð og láta af að syrgja og sýta . Hér gætir einnig nokkurrar óþolinmæði , sem bendir aftur til þess að sorg Helgu hafi verið djúp og mikil . ( Síðastnefnda kvæðið , erfiljóð sr. Jóns Arasonar eftir Teit Torfason , er prentað í Þórunn Sigurðardóttir 2015 : 273 ‒ 274 ) . Höfundur Þórunn Sigurðardóttir Annálar 1400 – 1800 III. 1933 – 1938 . Sögurit XV . Ímynd Krists og sjálfsmynd kvenna í trúarlegum kveðskap eftir siðskipti “ . 2. íslenska söguþingið 30. maí – 1. júní 2002 . Ráðstefnurit I. bd . 2015 . Heiður og huggun . Erfiljóð , harmljóð og huggunarkvæði á 17. öld . Reykjavík : Stofnun Árna Magnússonar í íslenskum fræðum .