Margs konar menningarstarfsemi er studd af hinu opinbera á Íslandi . Þann stuðning ber að afnema með öllu , í skrefum . Sú skoðun er útbreidd að rekstur margvíslegrar menningarstarfsemi gangi ekki nema ríkið styðji . Hún er gjarnan röng . Listir eru allar stundaðar vegna þess að fólk hefur af þeim yndi . Fólk vill heyra tónlist , sjá leikrit og kvikmyndir , lesa bækur og njóta myndlistar . Ekki þarf að óttast að neytendur neysluþjóðfélagsins veiti sér ekki þann munað að njóta lista . Einstaklingar geta og hafa rekið leikhús , tónlistarhús , kvikmyndafyrirtæki , útgáfufyrirtæki og gallerí . Stundum hefur það þó gengið brösulega , enda hafa slík fyrirtæki verið í samkeppni við opinberar stofnanir sem notið hafa fjármuna ríkissjóðs . Rekstur menningarfyrirtækja er verri en hann væri ef þau væru rekin af einstaklingum sem ættu þau og hefðu hag af sem bestum rekstri . Þau myndu koma betur til móts við þarfir listunnenda og skapa fyrirtækjum sínum og listamönnum meiri vinsældir . Hagræðing væri einnig meiri . Listamenn myndu fá meiri tekjur . Kæfandi hrammur ríkisvaldsins hefði sleppt þeim . Listir eru fyrir listunnendur , neytendur listarinnar . Ef neytendur listarinnar eru ekki tilbúnir að borga það sem listin kostar finnst þeim hún ekki kostnaðarins virði . Þá er hún ekki kostnaðarins virði . Sum list sem nú er stunduð myndi ekki bera sig í frjálsræðisskipulagi . Það er þá vegna þess að hún á ekki að bera sig . Það hlýtur að vera augljóslega óréttlætanlegt að innheimta skatta með hótun um viðurlög til þess að sumir listamenn geti stundað listir sínar . Sumir listunnendur líta með vanþóknun á suma aðra neyslu einstaklinganna . Þeim finnst fólk sýna bílum , farsímum og utanlandsferðum meiri athygli en hinum göfugu listum . Til þess að stemma stigu við þessu dettur mönnum í hug að veita meira opinberu fjármagni til lista . Það er röng leið til að snúa vörn í sókn . Sennilega hefur fólk mikinn áhuga á þessum sviðum vegna þess að þar starfa einkafyrirtæki . Hjá einkafyrirtækjum starfa menn með meiri hvata til að ná til fólks en ríkisstarfsmenn . Rétta leiðin til að auka áhuga á göfugum listum er að einkavæða menningarstofnanir . Unnendur lista verða líka að skilja að með niðurfellingu ríkisútgjalda til menningarmála koma skattalækkanir sem auka kaupmátt þeirra . Fleiri skattalækkanir koma vegna niðurfellingar útgjalda til annarra málaflokka , t.d. íþrótta , landbúnaðar og annarra atvinnugreina . Hver sérhagsmunahópur verður að skilja að í heildina verður kaupmáttur álíka mikill til að byrja með og miklu meiri þegar fram í sækir vegna hagræðingar . Menn geta kannski talið sig óheppna ef þeir eru í eina sérhagsmunahópnum sem missir styrki , en ekki ef allir hóparnir missa þá og skattar á alla lækka . Það er öllum sérhagsmunahópum til hagsbóta að leggja styrkina niður , svo heilbrigt skipulag geti komist á . Hinn frjálsi markaður hvetur einstaklingana til dáða og eykur kaupmátt þeirra á öllum sviðum . Samkeppni um styrki hins opinbera er engum til hagsbóta .