Það er sum sé allt morandi í minnipokamönnum og spurningin hvort maður sjálfur lendi í þeirra hópi eða standi uppi sem sigurvegari . End of story . Ef minnipokamaðurinn leysir lífsgátuna , þrautirnar þrjár eða sigrar Apollo Creed verður hann hugsanlega einn af „ okkur ” . Þetta er sú hugsun sem danska leikskáldið , leikstjórinn og leikarinn Tue Biering lagði upp með þegar hann fór að rýna í söguna af Rocky , hnefaleikakappanum sem Sylvester Stallone hefur leikið í átta kvikmyndum ( sú níunda mun vera í vinnslu ) . Er kannski hægt að tala um “ siðrof ” – sem virðist vera umræða sem líkt og óvart hefur komist upp á yfirborðið ? Sú saga sem sögð er í Rocky Tue Bierings er afar sannfærandi , og er bæði vel byggð og undirbyggð . Hún er harmræn í þeim skilningi að þegar Rocky eygir loks möguleika á að takast á við – og jafnvel sigra !!! Rocky er óþægileg sýning . Hún kemur við kaunin á manni og ónotin verða raunveruleg , líkamleg á köflum . Sveinn Ólafur Gunnarsson fer með hlutverk sögumannsins , sem byrjar ósköp sakleysislega á því að tala um aðdáun sína á Rocky – kvikmyndum Sylvester Stallones – og rifjar upp söguþráðinn með okkur , titilstefið , leiðir okkur inn í hugarheim Rockys og vekur athygli okkar á því þegar Rocky horfir til stjarnanna og uppgötvar að hann getur hugsanlega rifið sig upp úr minnipokamennskunni , orðið maður með mönnum , öðlast sjálfsvirðinguna á ný . Við ” töpum , „ við ” verðum minnipokafólkið , lúserarnir . Þetta er feikivel gert , bæði í texta Tue Bierings og ekki síður í leik Sveins Ólafs . Og – það sem kannski er óhugnanlegast af öllu : endirinn ber með sér ákveðna fegurð , estetísk hinnar fullkomnu og óafturkræfu niðurlægingar ; það er engu líkara en eigi sér stað nútíma krossfesting . Endirinn er ritúalskur – og má hér minna á leikmynd Enólu Ríkeyjar og lýsingu Jóhanns Bjarna Pálmasonar og Magnúsar Thorlacius – og það er engu líkara en Sveinn Ólafur og við áhorfendur rennum saman og maður spyr sig : er þetta það sem í vændum er ? Eftirmáli Margrétar er í raun nauðsynlegur , hann hrekur okkur úr leikhúsinu og aftur í raunveruleikann og minnir okkur á að hvar sem Rocky er – goðsagan , mýtan , draumurinn um sigur minnipokamannsins – þar er líka að finna alls konar Margrétar Friðriksdætur sem hafa misskilið hvað lífið snýst um í raun . Engin gildi gera sig sjálf – það verður að berjast fyrir mannkærleika , mildi og mannúð ! Rocky er svo sannarlega áleitin og sönn sýning sem tekur á þeim raunveruleika sem við búum við . Enginn ætti að láta Rocky framhjá sér fara ! Kjarninn er vettvangur umræðu og á nýliðnu ári voru 539 skoðanagreinar birtar , stærstur hluti þeirra aðsendar greinar . Okkar tryggð er aðeins við lesendur . Við erum skuldbundin ykkur og værum þakklát ef þið vilduð vera með í að gera Kjarnann enn sterkari .