Hestfjörður var kominn í eyði á þessum tíma . Líklega löngu kominn í eyði . Innar í firðinum voru rústir en við gáfum okkur lítinn tíma til þess að skoða þær . Á þessum árum voru brúarvinnuflokkar hluti að Vegagerðinni sjálfri . Þeir voru kenndir við verkstjórann . Okkar verkstjóri hét ( og heitir enn ) Ásgeir Kristinsson , ungur maður sem sjálfur hafði alist upp í brúarvinnuflokki með pabba sínum . Þeir voru frá Bíldudal . Brúarvinnuflokkar urðu samfélög útaf fyrir sig með ákveðnum reglum og virðingarstigum . Oftast nutu þeir mestrar virðingar sem lengst höfðu unnið , en ekki var það þó einhlítt . Það var líka vænlegt að vera duglegur , ólíkt bæjarvinnunni þar sem ég vann í nokkrar vikur . Í okkar flokki hafa verið liðlega 20 . Flestir voru skólastrákar , engar stelpur í þessum hópum nema í eldhúsinu . Við vorum annað hvort úr menntaskóla eða háskóla . Oft voru einn eða tveir smiðir með í hópnum , en það var ekki algilt . Stundum voru strákarnir sem lengst höfðu verið jafngildir smiðum . Svo voru tveir gamlir karlar , Gunnar og Árni , báðir á sjötugsaldri . Gunnar var hress og kátur og talaði mikið við okkur , Árni var gamall sjóari og steig enn ölduna um leið og hann sagði okkur sögur af sjónum . Hann var með falskar tennur og það heyrðust undarleg hljóð þegar hann borðaði , svona eins og tungan festist við góminn í hverjum bita . Loks voru Stokkseyringarnir þrír . Þeir voru hressir náungar , sérstaklega tveir sem mikið settu út á menntamennina . Við máttum ekki reka skakkan nagla án þess að það væri klifað á því að menntunin væri nú lítils virði þegar út í lífið væri komið . Mér lynti vel við þessa fíra , ekki síst eftir að einn félagið okkar , mikill besservisser , hóf nám í félagsvísindum . Hann var á þessum árum mikill kommúnisti og skrifaðist á við félaga sína í Kommúnistasamtökunum , Marxistunum-Lenínistunum , hugsun Maó Tse Tungs , um díklektísta efnishyggju og hvort á Íslandi væri þróað kapítalískt þjóðfélag ( þetta er alveg satt en var líka ótrúlegt þá ) . Stokkseyringarnir hlógu mikið að félagsvísindunum og töldu þau lítils virði . Ég sagði þá eitthvað á þá leið að félagsfræðingar væru góðir , sérstaklega nýttust þeir vel á bensínstöðvunum . Eftir þetta vorum við Stokkseyringarnir miklir vinir . Það var ekki fyrr en þarna að ég frétti að verstu menn á Íslandi væru Eyrbekkingar . Eitt kvöld vorum við háskólamennirnir teknir í kennslustund í orðum , meðal annars hvort við vissum hvað kíll eða meis væru ? Hestfjarðarsumarið var þriðja sumarið mitt í brúarvinnu . Brúarvinna er ágæt , tiltölulega hreinleg og skemmtileg vinna . Á þessum árum skiptust allar brýr í þrennt . Sökkul , sem var oft undir vatni , grunnurinn undir brúnni . Meðan hann var byggður þurfti oft að veita ánum annað eða búa til stíflur með einhverjum hætti , á mínum árum mest með sandpokum . Þegar búið var að steypa sökkulinn tóku stólparnir við , oftast einn hvoru megin . Loks var brúargólfið smíðað . Smíðavinnan var snyrtileg og járnavinnan sem ég var oftast í var það líka . Þá var ég í því að beygja og klippa járn af ýmsum stærðum og gerðum . Við fengum langar stangir frá Reykjavík og þær voru svo lagaðar í réttar stærðir . Stærstu burðarjárnin komu sérsmíðuð . Í eyðifirði eins og Hestfirði var eins gott að allt væri í lagi . Þegar smíðin var langt á veg komin mætti til okkar verkfræðingur sem fann út að við hefðum fengið ranga járnasendingu . Hann reiknaði upp á nýtt og með einhverjum tilfæringum tókst að koma nægu járni í brúna . Ég man hvað hann var hreykinn af útreikningunum og má vera það . Brúin stendur enn . Ég veit ekki hvort Hestfjörðurinn er allur í farsímasambandi núna , en þá var þar ekki sími af neinu tagi . Ef einhver þurfti að hringja voru tvær leiðir : Fara að Hvítanesi í Skötufirði , þar var sveitasími . Gallinn var sá að Hvítanes var í „ öfuga átt “ því að þangað var ekkert annað að sækja . Svo fannst flokksstjóranum það líka óþarfi að vera ónáða fólkið þar að ástæðulausu . Hinn kosturinn var að fara til Ísafjarðar , en þá fór hálfur dagurinn í ferðina . Þess vegna hikuðu menn við að hringja í tíma og ótíma . Enda lítil ástæða til . Hvert úthald var ekki nema þrjár vikur . Flestir vorum við að suðvesturhorninu og flugið var helsti ferðamátinn . Að vísu voru tveir á bílum og þeir reyndu að fá einhverja með sé því að þá fékk bílstjórinn flugfarið greitt í sinn hlut . Ég nennti því aldrei og treysti þjónustu Flugfélagsins . Hún var ekki endilega jafntraust þá og núna . Einu sinni vorum við komnir til Ísafjarðar í blíðskaparveðri . En engin kom flugvélin og engar upplýsingar um hvers vegna ekki . Á endanum var sagt að það væri vegna veðurs í Reykjavík . Þetta gerði lítið til því að við nutum alls hins besta sem Ísafjörður hafði uppá að bjóða , fengum franskar og samlokur og einhver fór í ríkið . Það var allt hóflegt og engar kvartanir vegna óláta utanbæjarmanna í þetta sinn . Flugvélin kom svo seinnipartinn og við lentum í Reykjavík í sömu rjómablíðunni og hafði verið þar allan daginn . Við eltum böll sem boðið var upp á hér og þar , en það var ekki um hverja helgi , nema kannski á Ísafirði . Einhvern tíma vorum við komin til Suðureyrar í partý og þar eins og víðar var einhver örlátur sem lét fleyginn ganga hringinn . Á heimleiðinni hafði einn háskólamaðurinn orð á því að við ekkert væri hann jafnhræddur og svona hópfleyga og skelfdist það mjög að smitast af kynsjúkdómum . Annar benti honum þá á að það væru aðrar smitleiðir og beinni , sem hann varaðist ekki með sama hætti . Var svo ekki meira rætt um kynsjúkdóma . Einu sinni ætlaði ég að gista nótt á Ísafirði hjá félaga mínum úr Reykjavík sem var í símavinnuflokki . Hann var í skúr uppi í hlíðinni , ekki langt frá þar sem gagnamunninn er núna . Rúmið var laust því einn hafði átt erindi annað þessa nótt . En þegar ég kom til þess að vitja greiðans að ballinu loknu var félagi minn fyrir utan , hnugginn mjög . Þannig vildi til að annar símavinnumaður sem einnig gisti í sama skúr , hafði náð sér í kvenmann . „ Þetta hefur aldrei gerst áður ; mér datt ekki í hug að hann næði í dömu , “ sagði vinur minn eyðilagður , en útséð var með fletið . Ég átti þá þann kost einan að fara aftur inn í bæ og kanna hvort ég fyndi félaga mína sem þar kynnu að vera og ná mér þannig í far . Og viti menn . Á endanum rann ég á hljóðið frá aðaldjammi bæjarins , hitti þar félagana og komst á endanum inn í Hestfjörð aftur . Eftirminnilegasta ballið var haldið inni í Ögri í samkomuhúsinu þar . Á laugardeginum kom Geiri spil með hljómsveit sína . Ekkert stoppaði þá félagana , hvorki vegleysur né óbrúaðar ár . Ballgólfið sjálft var ekki stórt enda fór ballið jafnt fram utan dyra og innan . Átti það bæði við þau pör sem vel náðu saman og ekki síður hina sem ekki komu á ballið til þess að ná sér í kvenmann heldur til þess að berja einhvern . Sem betur fer leyfðu þeir okkur aðkomumönnum ekki að njóta þess munaðar að verða fyrir krepptum hnefum . Annars vorum við mest inni í Hestfirði í tæpar þrjár vikur , frá mánudegi fyrstu vikuna að fimmtudegi þá þriðju . Vinnan byrjaði klukkan sjö að morgni og lauk klukkan sjö að kvöldi , nema við værum í sérverkefnum . Einu sinni hljóp á snærið hjá okkur . Árið áður hafði annar flokkur unnið við brúarsmíði í Skötufirði sem er næsti fjörður inni í djúpinu . Þar er brúin þannig að sæta þurfti sjávarföllum til þess að gera sökkla . Svo erfið fannst flokksstjóranum vistin að hann lét ekki bara vinna á vöktum eftir flóði og fjöru heldur unnu menn nánast hverja stund sem þeir stóðu uppi . Sagt var að mönnum á launaskrifstofunni hefði brugðið við að sjá yfirvinnureikningana eftir þessar fimm vikur . En ekki tókst betur til en að strax næsta sumar á eftir hafði sjórinn unnið svo á brúnni að mikið sá á smíðinni og skein víða í járn . Við urðum því að bjarga verkinu með því að setja viðbótarlag af steypu utan á þá fyrri . Þetta var hörku vinna , því að allt var undir vatni á flóði . Allt varð því að vinna í vaktavinnu og á þessum tíma rann allt saman , dagur og nótt , því að við gerðum ekki annað en vinna í þrjá sólarhringa , þangað til flæddi að og þá vorum við keyrðir aftur inn í Hestfjörð , fengum að borða og sofnuðum svo útkeyrðir . Þetta gaf drjúgan aukapening svo allir voru glaðir . Ekki áttu margir leið inn í Hestfjörðinn þetta sumar aðrir en Vegagerðarmenn . Þó man ég að þangað kom Sigurður Bjarnason frá Vigur og Baldur bróðir hans sem var hreppstjóri ef ég man rétt . Baldur lofaði verkið mikið og lofaði okkur reisugilli að verki loknu . „ Og það er ekkert kosningaloforð , “ sagði hann . En ekkert fengum við gillið , sem þó var haldið löngu eftir að við vorum farnir og einhverjir feitir ýtukarlar fengu allar kræsingarnar . Svo óku þarna um ungir læknar á nýjum jeppum . Mig minnir að einir tveir hafi fest sig í ánni og eyðilagt bílana .