14 eins og ryki mý eða mugga , margur gneisti um loptið íló ; dagur huldist dimmum skugga , dunaði gjá og loga spjó . Belja rauðar hlossamóður , hlágrár reykur ytir sveif , undir hverfur runni , rjóður , reynistóð í hárri kleif . Blómin ei þá blöskrun þoldu , hlikna hvurt í sínum reit , höfði drepa hrygg við moldu ; himnadrottinn einn það leit . Vötnin öll , er áður fjellu undan hárri fjallaþraung , skelfast , dimmri hulin hellu , hrekjast framni um undirgaung ; öll þau hverfa að einu lóni , elda þar sein tlóði sleit ; djúpið mæta , mest á Fróni , myndast á í breiðri sveit . Kyrt er hrauns á breiðum boga , blundar land i þráðri ró ; glaðir næturglampar loga , geislum sá um hæð og mó ;