Draumarými : heimsókn í La Tourette klaustrið Nemendur á fyrsta og öðru ári í arkitektúr við hönnunar - og arkitektúrdeild Listaháskóla Íslands heimsóttu La Tourette klaustrið í Frakklandi dagana 12. – 15. nóvember 2019 . Klaustrið er hannað af hinum þekkta arkitekt Le Corbusier og tónskáldinu og arkitektinum Iannis Xenakis árið 1953 og byggt í núverandi mynd árið 1961 . La Tourette klaustrið er stórfengleg bygging í 25 kílómetra fjarlægð frá Lyon í suðausturhluta Frakklands . Le Corbusier hannaði líka kirkju og klaustursgarð umhverfis klaustrið . Byggingin er síðasta verkið sem Le Corbusier hannaði og var það mikil lífsreynsla fyrir nemendur að fá að dvelja í klaustrinu , rannsaka og velta byggingunni fyrir sér . Með nemendunum fóru þær Hólmfríður Ósmann Jónsdóttir og Hrefna Björg Þorsteinsdóttir prófessorar í arkitekúr og Birta Fróðadóttir sem einnig kennir arkitektúr við Listaháskólann . Markmið ferðarinnar var að skoða og upplifa , nema og skrásetja . Nemendur unnu með texta , skissur , ljósmyndir og hljóðupptökur auk þess sem hver nemandi hélt draumadagbók . Áhersla var lögð á margþætta skynjun í upplifun á rými og arkitektúr þar sem öll skilningarvitin voru virkjuð . Dagskráin var þétt en nemendur byrjuðu hvern dag á að skrifa í draumadagbækur sínar . Dagbækurnar fylgdu 1. árs nemum inn í námskeiðið Draumarými , eftir að heim var komið , þar sem skrásettar eru rýmisupplifanir úr draumum . Eftir skrifin tók við morgunbæn í kirkjunni og svo morgunmatur í matsal . Eftir morgunmat var unnið verkefni þar sem ýmist voru skoðuð hljóð , rým , form , birta og / eða litir . Klukkan 12:00 tók við hádegismessa í kirkjunni og í kjölfarið hádegismatur í matsal . Eftir hádegi unnu nemendur áfram í verkefni fram að kvöldmessu í kirkjunni og sameiginlegum kvöldmat í matsal klaustursins . Á kvöldin voru nemendur hvattir til að nota tímann til að skrifa eða lesa í sellunni ( svefnherbergjum sínum ) sem þeim var úthlutað . Dvölin í La Tourette var ætlað að vera upphaf ferðalags þar sem sjónum nemandans væri beint inn á við ; að eigin kjarna . Verkefnin sem nemendur unnu höfðu öll það að markmiði að nemandinn nýtti dvölina til kyrrðar og íhugunar um eigin sköpun . Afrakstur ferðarinnar má meðal annars sjá á sýningu nemenda sem verður opnuð mánudaginn 9. desember klukkan 17:00 . Á sýningunni má einnig sjá lokaverkefni nemenda úr áfanganum Draumarými . Nemendur voru mjög ánægð með ferðina en tveir nemendanna lýstu fyrir starfsmanni hönnunar - og arkitektúrdeildar sinni upplifun af ferðalaginu : „ Það er auðvitað ekki sjálfsagt að umgangast svona byggingu í lengri tíma , að vakna bara og kveikja á því að maður er inní Le Corbusier byggingu . Sellurnar , eða svefnherbergin voru fín og ég lagði mig fram um það að vera ekki með síma eða tölvu . Við vildum ekkert endilega vera að pæla í Samherja málinu þegar við vorum þarna , heldur reyna að vera á staðnum . Við töluðum ekki mikið saman og ég var mikið einn , sem var geðveikt . Ég var að reyna að upplifa það að mér leiddist , mér hefur varla leiðst síðan ég var barn og ég náði að láta mér leiðast þarna úti sem var frábært . Svo sótti ég allar messurnar og vaknaði þannig að ég yrði tilbúinn í morgunbænina . Ég er ekki trúaður en það er gaman að hafa einhverja rútínu . Munkarnir þarna eru ekki endilega að pæla í byggingunni , tilgangurinn er frekar trúarlegur og við fengum að taka þátt í því . Ég skrifaði mikið og var byrjaður að pæla í draumum áður en ég fór út . Ég tók eftir því að þegar maður vaknar við vekjaraklukku þá hreinsast draumarnir , en þarna úti vaknaðiru bara við sólina og fólk sem dreymir ekki vanalega fór að muna draumana sína . “ -Snorri Freyr Vignisson , nemandi á 1. ári í arkitektúr „ Mér fannst mögnuð upplifun að vera í klaustrinu . Það var ótrúlegt að vera í þessu húsi , bæði sem arkitektanemi og bara sem manneskja . Þetta klaustur er seinasta byggingin sem Le Corbusier teiknar . Hann er náttúrulega helsti arkitekt módernismans og hálfgerð goðsögn . Fyrir mér var þetta eiginlega pílagrímsferð . Svo seinasta kvöldið fór að snjóa og það var allt hvítt þegar við vöknuðum morgunin eftir , það var svo mikil kyrrð . Þetta var eins og draumur , þokan sem sveif yfir og hvítur snjórinn í þessu umhverfi lét manni líða eins og maður væri staddur í draumi . “ -Katrín Heiðar , nemandi á 2. ári í arkitektúr