28 Kom þú heill , sem kólnað móðurhjarta kærum aptur lífgar móðuryl , lofar mjer í skrúða fögrum skarta , skapar mínum börnum alt í vil . Verið , hörn mín ! blíð og kát í sinni , burt er liðin raunatíðin hörð ; finn eg sprikla fjör í gömlu skinni , færist aptur líf í kaldan svörð . Lítið á , hve líður ytir grundu lifnað fjör í mjúkum sumarblæ ; brýnið raustu , hörn ! á gleðistundu , harnarómur gleður móður æ . 3 > á var kátt , er kvikar raddir súngu ; kom frá hjarta gleðirómur sá ; saung þar hvurt með sinnar móður túngu , saman jarðarbörnin stór og smá ; meðan hestur makka reistan sveigði , meðan hrast úr nauti svírahljóð , baula jtollaus birkiklafann teygði , básinn trað og hátt á öndu stóð . Jiaut í lopti þúngur vængja súgur , þótti leiptra marglitt Qaðrablik ; fiðurhúinn fór til skýja múgur , fagursaungva jireytti lætin kvik .