Mest áberandi er eðli tjáskipta heimiliskattanna og hvernig þeir hafa samskipti við mannfólkið . Aftur á móti lifa heimiliskettir í nánu sambandi við heimilisfólk og jafnvel aðra ketti á heimilinu . Grettir er dæmi um kött sem ekki þarf að mjálma til að eigandinn skilji hann . Að öllum líkindum hafi gervivalið hafist strax við upphaf kattahalds í Egyptalandi til forna fyrir um sjö þúsund árum , á þeim tíma við upphaf akuryrkju þegar villikettir lögðu leið sína inn á kornakra í leit að nagdýrum sem spilltu uppskeru bænda . Oft virðast þeir ekki gefa mikið í staðinn en sumum köttum rennur þó blóðið til skyldunnar og endurgjalda greiðann með því að veiða ofan í okkur mýs og fugla . Þá er hægt að snúa dæminu við og spyrja hvort við séum gæludýrin þeirra , í fæði hjá þeim . Algengt er að menn líti á dýr sem sálarlausa hluti en raunin er allt önnur , sérhvert dýr hefur persónueinkenni . Góð vinátta milli manns og dýrs getur orðið til ef eigandinn veitir þeirri persónu sem það býr yfir athygli . En kjarni málsins er sem sagt sá að heimiliskettir mjálma til þess að senda okkur mönnunum margvísleg skilaboð og menn hafa í öndverðu valið kattastofna sem gefa frá sér slík hljóð í hlutverk heimiliskattarins .