Síðustu vikur hefur sænska Aftonbladet fjallað ítarlega um Flashback og nafngreint einstaklinga sem skrifa undir dulnefni . Þegar fréttir bárust af skotárás þar sem innflytjandi lét lífið lýsti hann atburðinum sem bestu jólagjöfinni . Þar var meðal annars fjallað um tilraunir með LSD auk þess sem hann nafngreindi og birti myndir af dæmdum nauðgurum . Stóra spurningin er auðvitað hvað fólki er heimilt að segja á netinu . Miðað við það sem fær að standa óbreytt á síðunni veltir maður hins vegar fyrir sér hvað þurfi til að skrif séu ritskoðuð . Á einhvern hátt sogast maður með og því meira sem maður skrifar því dýpra sekkur maður og fer að nota grófari orð sem maður mundi ekki einu sinni hugsa . Að nota orð eins og negri verður eðlilegt . Að hugsa sér , segir maður , þetta skrifaði ég . Ég hef völd . “ Forsíða Flashback vefsíðunnar . Þetta dæmi er ekki gripið úr lausu lofti . Lýsingar á grófu ofbeldi gagnvart fullorðnum , börnum og dýrum eru nánast daglegt brauð á síðunni . Mega fjölmiðlar nýta sér allar upplýsingar ? Aftonbladet fékk upplýsingar um notendur frá sjálfstæðum hópi sem segist hafa komist yfir gögn um notendur án þess að útskýra það nánar . Er lærdómurinn kannski sá að við þurfum alltaf að gera ráð fyrir því að það sem við skrifum geti komið í hausinn á okkur síðar og hvað þýðir það fyrir hina kúguðu sem hingað til hafa getað tjáð sig í skjóli nafnleysisins ? Hvar við svo drögum línuna er verkefni næstu ára og áratuga . Kjarninn er vettvangur umræðu og á nýliðnu ári voru 539 skoðanagreinar birtar , stærstur hluti þeirra aðsendar greinar . Okkar tryggð er aðeins við lesendur . Við erum skuldbundin ykkur og værum þakklát ef þið vilduð vera með í að gera Kjarnann enn sterkari .