123 tók enda , og stefna þá þvert út til hægri handar , en það var honura ekki sagt . Eanst honum þá halla og verða altaf brattara til vinstri hliðar . Veit hann sig þa viltan vera , en sér ekkert fet frá sér ; altaf var lognmugga , og hallinn altaf til hægri hliðar niður á við . Nú fór að verða nndir lausamuggu snjónum fiug - hálka af harðfenni , óstaudandi ; fellur Jón nú flatur ° g missir þa af sér annan skóinn , en gat þó gripið hann ; fer hann þá á flugrás , og getur ekki stöðvað sig en þó loksins gat hann lítið eitt hægt ferðina með stafnum og varist því að velta um eða snúast . Altaf rennur hann til hægri handar , þvert á móti því , sem nann hafði stefnt áður . Verðnr nú hallinn svo mikill , að hann ræður ekkert við . Hélt hann þá úti um Iíf sitt og mundu flugklettar að síðustu taka við . Rennur flann þannig enn lengi ; fer þá að smáhægjast rennslið , ° g loks hættir það með öllu . Er þá Jón að þrotum kominn af þreytn og svima í höfði . Var þá að birta upp mugguna ; fór þá og að lýaa af tungli . Sér Jón nu , að hann er kominn ofan að fjarðarbotni , og geng - ur niður að sjónum . Sér hann þá þar utar að sjá sem vörður tvær , og fer hann þangað . En er hann kom nær , eru það tveir menn , og voru það þeir feðgar sira Einar og sonur hans . Heilsast þeir , og spyrja þeir Jón að nafni , og hvaðan hann só . Segir haun þeim það ° g þar með alla ferðasögu sina , tildrög öll að ferð sinni og að henni sé heitið að Setbergi . Lofa þeir nú mJög guð fyrir handleiðslu hans á Jóni . Brá þá sira Einar snæri í skó Jóns og batt á fót hans , og bað hann velkominn í sína ferð ; hóldu þeir svo út með fit'ðinum fyrst og svo yfir að Setbergi , og komu þar að vökulokum . í > að sögðu þeir Jóni , að hefði hann getað gengið lengra , og harðfennið verið minna , þá hefði hann hlotið að hrapa fyrir björg niður , eða vill - ast suður á fjöll , og þá verið úti um hann líka . Alt