Síðustu dagar á þingi fyrir jólin voru með sama svip og oft áður . Stjórnarandstaðan lét í veðri vaka , að hún mundi ekki láta bjóða sér afgreiðslu á tillögunni til þingsályktunar um Fljótsdalsvirkjun . Var hópur manna á mælendaskrá mánudaginn 20. desember , en þegar leið á daginn tók málið þá stefnu , sem við öllu blasti , að ekki þýddi fyrir minnihlutann að tefja fyrir framgangi þess , sem meirihlutinn vildi og á þriðjudeginum greiddist úr málinu . Var tillagan samþykkt með miklum meirihluta og vakti sérstaka athygli , að fjórir þingmenn Samfylkingarinnar greiddu tillögunni atkvæði . Rök þeirra , sem studdu tillöguna og gerðu grein fyrir atkvæði sínu við nafnakall um hana , voru á þann veg , að með samþykkt tillögunnar væru menn að leggja því lið að sporna við frekari byggðaröskum á Austurlandi , studdust menn í því efni við eindregnar áskoranir Austfirðinga , ekki síst sveitarstjórnamanna þar . Með hliðsjón af því hvað byggðasjónarmið vógu þungt hjá stuðningsmönnum tillögunnar , kemur á óvart að vinstri eða rauðgrænir skuli vera jafnhatrammir gegn Fljótsdalsvirkjun og raun sýnir . Þessi flokkur er ekki síður sprottinn upp af byggðasjónarmiðum en umhyggju fyrir umhverfismálum . Í þessu máli tók flokkurinn afstöðu með náttúrunni frekar en mannfólkinu . Verður málflutningur talsmanna hans um byggðamál heldur holur eftir það , sem á undan er gengið í umræðum á alþingi um Fljótsdalsvirkjun . Síðasta stóruppákoman í málinu voru útvarpsfréttir að morgni þriðjudagsins 21. desember , þar sem skýrt var frá því , að frásögn norska sendiherrans á Íslandi hefði verið dreift til fjölmiðla í Noregi og þar mætti meðal annars lesa mat hans á umræðum Fljótsdalsvirkjun á Íslandi auk þess sem hann vitnaði í viðtal sitt við Siv Friðleifsdóttur , umhverfisráðherra og samstarfsráðherra Norðurlanda . Stjórnarandstaðan bað um umræður um útvarpsfréttirnar strax við upphaf þingfundar 21. desember . Taldi hún sig greinilega hafa gott vopn í höndunum til að berja á ríkisstjórninni , en óhætt er að segja , að þetta vopn hafi síður en svo bitið sem ætlað var , því að málflutningur stjórnarandstæðinga rann út í sandinn . Var það ekki í fyrsta sinn á haustþinginu sem stjórnarandstaðan lenti í slíkum vandræðum , þótt góð vopn að hennar mati séu lögð í hendur henni . Um klukkan 22.00 að kvöldi þriðjudags 21. desember lauk fundum alþingis fyrir jól með samþykkt nálægt 30 lagafrumvarpa , þar á meðal voru breytingar á lögunum um framhaldsskóla . Þótt þær breytingar snerti beint störf á fjölmennustu vinnustöðum landsins , varð ég ekki var við , að þær vektu neina athygli í fjölmiðlum . Ætlan mín er að heimsækja alla framhaldsskóla í landinu í janúar , febrúar og mars árið 2000 og ræða við kennara og nemendur þær breytingar , sem eru að verða í skólunum . Þá er einnig brýnt að kynna breytingar á samræmdum prófum og á framhaldsskólunum fyrir grunnskólanemendum og foreldrum þeirra . Ríkisstjórnin kom saman til fundar klukkan 9.30 að morgni mánudagsins 27. desember og þar var skýrt frá því , að Finnur Ingólfsson , viðskipta - og iðnaðarráðherra , væri í hópi þeirra , sem sótt hefði um starf seðlabankastjóra . Jafnframt var vísað til þess , að samkvæmt nýsamþykktri lagabreytingu um stöðu Seðlabanka Íslands kæmi það í hlut forsætisráðherra að veita stöðuna eftir að bankaráð seðlabankans hefði farið yfir umsóknir og sagt á þeim álit sitt . Þess var minnst á dögunum , að 1700 dagar voru liðnir frá því að Ingibjörg Pálmadóttir hefði tekið við störfum heilbrigðis - og tryggingaráðherra . Hið sama á við um okkur hina , sem tókum setu í ríkisstjórn Davíðs Oddssonar 23. apríl 1995 , þar á meðal Finn Ingólfsson , og höfum setið í sama embætti síðan . Verði Finnur skipaður seðlabankastjóri er hann hinn fjórði úr þessum hópi , sem hverfur til starfa utan stjórnmálanna , hinir eru Friðrik Sophusson , Þorsteinn Pálsson og Guðmundur Bjarnason . Þessir 1700 dagar hafa verið ótrúlega fljótir að líða og lesendur þessara síðna minna geta fylgst með því eða kynnt sér , hvað hefur á daga mína drifið á þessum tíma . Raunar veit ég ekki , hve margir hafa heimsótt síðurnar mínar á þessum tíma . Hvað sem því líður eru þær heimild um það , sem mér finnst bera hæst á hverjum tíma og eiga heima á vettvangi sem þessum . Vandinn er oft að greina á milli þess , sem er opinbert á líðandi stundu , og hins , sem eðli máls , verður að hvíla í trúnaði , þar til lengra er liðið frá atburðum . Um þessi jól koma út margar fróðlegar bækur , þar sem menn eru að rýna í gömul skjöl og draga af þeim ályktanir . Hjá þeim , sem skrifuðu bréfin eða skjölin og höfðu fyrir augum sér á sínum tíma , mundi það vafalaust oft vekja mikla mikla undrun , ef þeir gætu fylgst með því , hvernig gögnin eru metin árum , áratugum eða öldum síðar . Öll erum við bundin af eigin umhverfi og eigin hugarheimi , þegar við metum það , sem gerðist á fyrri tímum . Við stöndum aldrei í sömu sporum og forverar okkar og getum ekki litið hluti frá sama sjónarhorni og þeir . Í bók Páls Valssonar um Jónas Hallgrímsson er leitast við að skýra og skilgreina samtíma skáldsins og stöðu hans af mörgum heimildum . Hefur höfundur víða leitað fanga en þó bendir hann jafnframt á , að myndin verði aldrei öll dregin vegna skorts á heimildum . Mér finnst sannfærandi sú niðurstaða , að of mikið hafi verið gert úr drykkjuskap Jónasar Hallgrímssonar . Hann hefði ekki jafnoft og jafnlengi verið valinn til forystu meðal Íslendinga í Kaupmannahöfn , ef samtímamenn hefðu talið hann óalandi sökum áfengisdrykkju . Á hinn bóginn er ljóst , að Jónas og félagar um Fjölni hafa verið of einsýnir til að afla sér vinsælda . Tilraunir Konráðs Gíslasonar til að innleiða nýja stafsetningu eru í ætt við viðleitni byltingarmanna til að hverfa til einhvers nýs upphafs og dæma þá úr leik , sem sætta sig ekki við hinn nýja sið . Krafan um að alþingi verði endurreist á Þingvöllum breytist í sérviskulega þráhyggju . Saga Jónasar staðfestir einnig , að ekki þarf fjölmennan hóp til að móta almenningsálitið , en hópurinn nær ekki árangri nema vel og skipulega sé unnið og tekið mið af skoðunum annarra en hinna innvígðu .