Þessa grein sem skrifuð er af konu sem heitir Laurie Lico Albanese , fundum við á netinu á síðu sem heitir considerable.com . Það var fróðlegt að lesa lýsingu hennar á því þegar hún fór aftur að búa ein með manninum sínum , eftir að börnin fóru að heiman . Hérna fyrir neðan er greinin í lauslegri þýðingu Lifðu núna . Þar sem við hjónin búum í þriggja hæða húsi í hollenskum stíl , ásamt hundi , tveimur stórum ísskápum og skrifstofu á efstu hæðinni , myndi ég ekki kalla heimilið hreiður . Ég myndi heldur ekki segja að það væri yfirgefið , jafnvel þótt börnin okkar séu bæði flutt að heiman . Myndir frá ýmsum tímabilum ævinnar prýða veggina , allt frá barnamyndum sem eru málaðar með litlum fingrum , uppí myndir af því þegar börnin útskrifuðust úr háskóla . Af grænmetisgarðinum sem er fullur af grænkáli , tómötum og basil , auk mynda af góðum vinum og fjölskyldu . Einnig frá sumarfríum sem við höfum farið í um ævina . En þegar ég horfðist í augu við að ég þyrfti aftur að fara að búa ein með manninum mínum honum Frank , eftir 25 ára hjónaband , varð ég áhyggjufull . Þegar Frank hætti að selja bækur og settist aftur á skólabekk til að taka MBA gráðu , urðum við enn blankari . Og lífið hélt áfram . Það komu dagar , sem ég fór ekki í búðina af því við áttum ekki krónu . Áhyggjur og sorg snerust upp í kvíða og hærðsluköst . Móðir mín var dáin , eiginmaðurinn var í New York að leita ser að vinnu og í sex mánuði vaknaði ég grátandi upp á hverjum einasta morgni . Hvað ef það myndi hafa slæm áhrif á hjónabandið þegar við færum að búa saman tvö án barnanna ? Ef það myndi draga fram streituna , þögnina og efann , í stað þess að laða fram það besta í sambandinu ? Þögnin , var ég búin að segja ykkur frá því að maðurinn minn er ákaflega dulur . Þögnin Fyrstu mánuðina eftir að sonur okkur fór í háskóla , beið ég oft eftir því að Frank segði eitthvað , bara hvað sem var , en svaraði ekki bara ef ég bryddaði uppá samræðum . Þetta var byrjunin og það braut ísinn , þannig að við fórum að ræða hvernig við gætum lagað okkur að þessu nýja lífi okkar tveggja saman . „ Ég þoli ekki þá kvöð lengur að þurfa alltaf að elda kvöldmat klukkan sjö “ , sagði ég . „ Að gera innkaupalista , versla , elda , leggja á borð og ganga frá eftir matinn . Frank hefur hresst uppá matreiðsluhæfileika sína og hefur reynst góður í að útbúa eitthvað gott úr afgöngum . Ég er farin að venjast því að það er rólegt í húsinu . Þá fengum við okkur ný hjól og fórum að hjóla . Frank fór að stunda Tai Chi og ég jóga . Börnin fóru með okkur fyrsta hluta ferðarinnar , til að halda uppá 30 ára brúðkaupsafmælið okkar .