En þessi fjölkynngi , er framið er , fylgir svo mikil ergi , að eigi þótti karlmönnum skammlaust við að fara , og var gyðjunum kennd sú íþrótt . Þá gat Óðinn slökkt elda með orðum sínum einum saman og snúið vindum , jafnframt því sem hann tók hamskiptum , það er hann var fær um að taka sér líki / ham annars fólks eða dýra . Sums staðar er gert ráð fyrir að völurnar og / eða raddlið þeirra , hafi farið með eða galað galdra - eða töfraþulur , samanber hinar frægu Varðlok ( k ) ur , sem getið er um í Eiríks sögu rauða , þar sem söngfólkið slær hring í kringum völuna . Þá er seiður alloft tengdur blóti , það er dýrkun heiðinna goða , eða fórnarathöfnum tengdum henni . Samkvæmt miðaldabókmenntum okkar hefur seiðfólk verið fjölskrúðugur hópur ; margt af því er nafngreint , en líklega eru enn fleiri ónafngreindir . Þá felur „ starfsheitið “ seiðskratti í sér niðrandi merkingu . Orðið er , svo vitað sé , fyrst notað um hinn fjölkunnuga Þorgrím nef í Gísla sögu Súrssonar , sem varðveitt er í handritum frá 14. öld og síðar . Skáldskaparmál 2 , 1992 . Finnur Jónsson . „ Um galdra , seið , seiðmenn og völur . “ Ólína Þorvarðardóttir . Brennuöldin . Heimskringla I. Íslenzk fornrit XXVI . Hið íslenzka fornritafélag . Reykjavík , 1941 .