Á hverju sumri voru síðan á tveggja mánaða tímabili teknar myndir sem sérpantaðar höfðu verið af notendum eða þá að flogið var með kerfisbundnum hætti til að endurnýja loftmyndasafnið með nýjum myndum . Það var því mögulegt að slá myndaskrár inn á tölvutækt form , en hentug tækni til skönnunar var ekki komin fram . 35 mm filmunum var síðan raðað inn í þar til gerð gegnsæ sýrufrí plastslíður í stærðinni A 6 þar sem rými var fyrir átta kort á hverju spjaldi . Til þess var smíðaður stafrænn teljari þar sem auðvelt var að breyta númeri við hverja mynd . Síðan var settur texti á glærar filmur og filmuræmurnar með textanum límdar efst á masterspjaldið . Masterspjöldin voru síðan send til fjölföldunar í Sviss og voru gerð 20 eintök af hverju spjaldi . Mismunandi litur var á titilrönd hinna útgefnu spjalda sem nefnd voru „ fisjur “ ( e. microfiche ) og voru fjórir litir notaðir eftir ákveðinni röð til að aðgreina útgáfur hvers árs frá annarri . Útgáfan stóð í tíu ár frá 1981 - 1990 . Þegar henni var hætt hafði 571 titill komið út , alls um 33.000 loftmyndir . Titlar örfilmuspjalda innan eins árs urðu flestir 95 talsins árið 1985 . Á þessum tíma voru tvær meginaðferðir notaðar í örfilmutækni . Þar sem loftmyndirnar voru teknar með flugstefnur í „ mismunandi áttir “ þurfti að hafa prisma á linsu lestækisins sem gaf möguleika til að snúa loftmyndinni í 360° og leggja myndirnar þar með eins upp og kortið . Í öllum tilfellum var tekið á 16 mm spólur og þær fjölfaldaðar til innri nota á stofnununum . Jafnframt voru til fyrirtæki á markaði sem buðu þjónustu á þessu sviði . Það hélt því áfram að hringja eða koma á skrifstofu LMÍ , á þeim tíma í Reykjavík , þar sem hægt var að skoða snertimyndir ( 23 × 23 cm ) af öllum myndum . Með áherslubreytingum á stofnuninni um 1990 var þessari myndatöku örfilmanna síðan hætt . Aðferðafræði skráningarinnar var hins vegar notuð áfram bæði til að skrá myndir aftur í tímann og eins fram til ársins 2000 þegar stjórnvöld ákváðu að LMÍ skyldu hætta loftmyndatöku . Allt safnið er nú skráð á sama hátt og hefur þessi sama aðferðafræði verið notuð . Aðgengi að skönnuðum kortum og loftmyndum er nú komið á netið og er þar byggt eftir sem áður á þessu kerfi . Þegar litið er til baka verður að telja hér um mjög metnaðarfulla tilraun til upplýsingamiðlunar að ræða , þar sem aðgengi sérfræðinga og almennings var í forgrunni . Þróun tölvutækninnar , landupplýsingakerfi og netið gerðu þessa eldri aðferð hins vegar úrelta . Grunnhugmyndafræði miðlunar og upplýsingaaðgengis gengur þó í gegn og með nýrri tækni koma ný tækifæri .