Næst eru blóðflögur virkjaðar af ensíminu þrombíni , þær safnast í sárið og mynda tímabundinn losaralegan tappa . Blóðflögur seyta einnig efnunum serótóníni , fosfólípíðum og prótínum sem eru mikilvæg í keðjuverkun storkukerfisins . Prótínið plasmín sér um að leysa upp blóðkökkinn . Þau hvata síðan næsta hvarf í keðjuverkuninni og svo koll af kolli . Þetta er mikilvægasta skrefið í stöðvun blæðingar . Í mjög grófum dráttum má lýsa þessari keðjuverkun á eftirfarandi hátt . Innra ferlið fer í gang þegar blóð kemst í snertingu við neikvætt hlaðið yfirborð sem kemur í ljós við áverka . Próþrombín er óvirkt ensím en þrombín virkt og örvar þætti XI , VIII og V sem halda áfram í keðjuverkuninni . Endanleg áhrif þrombíns eru að breyta uppleystu fíbrínógeni í óuppleysanlega fíbrínþræði og virkja þátt XIII í XIIIa . Þáttur XIIIa ( sem er einnig nefndur transglútamínasi ) tengir saman fíbrínfjölliður sem gera tappann fastari og þéttari í sér . Ef styrkur kalks minnkar mynda þessir kirtlar og seyta kalkkirtlahormóni sem örvar losun kalks úr beinum . Við það eykst magn kalkjóna í blóði . Þar sem storkuferlið er flókið getur margt farið úrskeiðis sem truflar það , enda þekkjast margir kvillar sem hafa áhrif á kerfið . Það þarf ekki nema gallað efni í einu skrefi til að blóðstorknun verði ekki eðlileg . Dreyrasýki A er líklega þekktasta dæmið .