Ákvörðun Útlendingastofnunar um að synja umsókn kæranda um alþjóðlega vernd og dvalarleyfi af mannúðarástæðum ásamt því að brottvísa honum frá Íslandi og ákveða endurkomubann er staðfest . Þann 23. janúar 2018 er kveðinn upp svohljóðandi úrskurður nr. 40 / 2018 í stjórnsýslumáli nr . KNU17120050 Kæra […] á ákvörðun Þann 24. desember 2017 kærði […] , fd . […] , ríkisborgari […] ( hér eftir nefndur kærandi ) ákvörðun Útlendingastofnunar , dags. 19. desember 2017 , um að synja honum um alþjóðlega vernd á Íslandi ásamt því að synja honum um dvalarleyfi á grundvelli 74. gr. laga nr. 80 / 2016 um útlendinga . Kærandi krefst þess aðallega að hin kærða ákvörðun verði felld úr gildi og að kæranda verði veitt staða flóttamanns með vísan til 1. mgr. 37. gr. laga um útlendinga . Til vara krefst kærandi þess að ákvörðun Útlendingastofnunar verði felld úr gildi og að kæranda verði veitt viðbótarvernd með vísan til 2. mgr. 37. gr. laga um útlendinga . Til þrautavara krefst kærandi þess að hin kærða ákvörðun verði felld úr gildi og kæranda verði veitt dvalarleyfi á grundvelli 1. mgr. 74. gr. laga um útlendinga . Til þrautaþrautavara krefst kærandi þess að ákvörðun Útlendingastofnunar verði felld úr gildi , að umsókn hans verði ekki talin bersýnilega tilhæfulaus og að honum verði ekki gert að sæta brottvísun og endurkomubanni , sbr. 2. mgr. 98. gr. og 2. mgr. 104. gr. laga um útlendinga . Fyrrgreind ákvörðun er kærð á grundvelli 7. gr. laga um útlendinga og barst kæran fyrir lok kærufrests . II . Málsatvik og málsmeðferð Kærandi sótti um alþjóðlega vernd hér á landi þann 17. desember 2017 . Kærandi kom í viðtal hjá Útlendingastofnun m.a. þann 19. desember 2017 ásamt talsmanni sínum . Með ákvörðun , dags. 19. desember 2017 , synjaði Útlendingastofnun kæranda um alþjóðlega vernd ásamt því að synja honum um dvalarleyfi á grundvelli mannúðarsjónarmiða . Kæranda var jafnframt brottvísað frá landinu og honum ákvarðað endurkomubann til tveggja ára . Að ósk kæranda var veittur frekari rökstuðningur með bréfi Útlendingastofnunar , dags. 20. desember 2017 . Ákvörðun Útlendingastofnunar var kærð til kærunefndar útlendingamála þann 24. desember 2017 . Kærunefnd barst greinargerð kæranda þann 4. janúar 2018 . III . Ákvörðun Útlendingastofnunar Við meðferð máls kæranda hjá Útlendingastofnun byggði hann umsókn sína um alþjóðlega vernd á því að hann búi við bágar efnahagsaðstæður í heimaríki og atvinnumöguleikar séu takmarkaðir þar í landi . Útlendingastofnun tilkynnti kæranda jafnframt að kæra frestaði ekki réttaráhrifum ákvörðunarinnar , sbr. 2. mgr. 35. gr. laga um útlendinga . Kæranda var brottvísað frá landinu með vísan til 2. tölul. b-liðar 2. mgr. 98. gr. laga um útlendinga , sbr. b-liðar 2. mgr. 104. gr. laganna . Var kæranda ákveðið endurkomubann hingað til lands í tvö ár , sbr. 101. gr. sömu laga . Í greinargerð kæranda kemur fram að hann hafi sótt um alþjóðlega vernd hér á landi vegna skorts á atvinnutækifærum í heimaríki . Telur hann lagaumhverfið og ástand stjórnmála í heimaríki vera slíkt að hann fá ekki atvinnu þar í landi og að möguleikar hans á mannsæmandi lífi og framfærslu séu af skornum skammti . Kærandi kveður stjórnvöld í heimaríki ekki tryggja að einstaklingar eins og hann fái sanngjörn tækifæri til að skapa sér betra líf . Kærandi hafi fengið atvinnuleysisbætur frá stjórnvöldum í fjóra til fimm mánuði en að bótafjárhæðin hafi verið á mörkum fátæktar . Þá hafi kærandi ekki haft aðgang að heilbrigðiskerfi landsins . Þá kemur fram í greinargerð að mikilvægt sé að skoða einstaklingsbundnar aðstæður í hverju máli fyrir sig þegar um sé að ræða umsækjendur frá […] og að einstaklingum sé ekki synjað um vernd með vísan til þess að […] teljist til öruggra ríkja . Enn fremur er áréttað að yfirlýsingar yfirvalda um að þau hyggist taka harðar á spillingarmálum segi ekki einar og sér til um hvernig framkvæmdinni sé háttað í raun og veru . Gögn bendi til þess að spilling , mútuþægni , skortur á gagnsæi og skipulögð glæpastarfsemi séu landlæg vandamál sem veikt réttar - og löggæslukerfi í […] sé á engan hátt í stakk búið til að takast á við eða veita þegnum sínum viðeigandi vernd . Á grundvelli þessa sé til lítils að ætla að kærandi geti leitað ásjár […] yfirvalda og fengið hjá þeim félagslegan stuðning og vernd . Til stuðnings varakröfu um viðbótarvernd fjallar kærandi um ákvæði 2. mgr. 37. gr. laga um útlendinga og samspil þess við m.a. 3. gr. mannréttindasáttmála Evrópu , 6. og 7. gr. alþjóðasamnings um borgaraleg og stjórnmálaleg réttindi , 3. gr. samnings gegn pyndingum og annarri grimmilegri , ómannlegri eða vanvirðandi meðferð eða refsingu og 15. gr. tilskipunar Evrópubandalagsins nr. 2004 / 83 / EB um lágmarksskilyrði til að ríkisborgarar þriðju landa eða ríkisfangslausir einstaklingar teljist flóttamenn eða menn sem að öðru leyti þarfnist alþjóðlegrar verndar og um inntak slíkrar verndar . Kærandi vísar til umfjöllunar um […] á heimasíðu Útlendingastofnunar þar sem vísað er til þess að ríkið sé á lista yfir örugg ríki . Kærandi bendir á að í 3. gr. flóttamannasamnings Sameinuðu þjóðanna sé lagt bann við því að mismuna flóttamönnum eftir upprunaríki . Fari stjórnvöld þá leið að meta umsóknir eingöngu eftir heimaríki umsækjenda um alþjóðlega vernd leiði það til ómálefnalegrar málsmeðferðar sem byggi á staðalímyndum í stað sjálfstæðs mats á aðstæðum hvers og eins . Umsóknir um alþjóðlega vernd beri að meta á grundvelli hlutlægra og nýrra upplýsinga um stöðu mála í heimaríki viðkomandi og aðstæðum einstaklingsins fremur en almennum fullyrðingum um að ríki séu tiltölulega örugg lýðræðisríki . Verði hvorki fallist á aðal - né varakröfu kæranda krefst hann þess að honum verði veitt dvalarleyfi á Íslandi á grundvelli mannúðarsjónarmiða , sbr. 1. mgr. 74. gr. laga um útlendinga . Ákvæðið heimili veitingu dvalarleyfis á þeim grundvelli , geti útlendingur sýnt fram á ríka þörf fyrir vernd , t.d. vegna erfiðra almennra aðstæðna í heimaríki eða vegna annarra atvika sem ekki megi með réttu gera honum að bera ábyrgð á . Kærandi vísar til greinargerðar með frumvarpi til laga nr. 115 / 2010 þar sem fram komi í sérstökum athugasemdum að ekki sé um tæmandi talningu að ræða í 12. gr. f þágildandi laga um útlendinga , nú 74. gr. laga um útlendinga , þar sem veita verði stjórnvöldum svigrúm við mat á því hvenær rétt sé að veita dvalarleyfi skv. greininni . Með hliðsjón af framangreindu og því sem kærandi hafi rakið varðandi yfirvöld , lögreglu og réttarkerfið í […] telji hann að uppfyllt séu skilyrði 1. mgr. 74. gr. laga um útlendinga . Þá hafi kæranda verið tilkynnt að brottvísun og endurkomubann hans kynni að vera skráð í Schengen-upplýsingakerfið og við slíka skráningu tæki það gildi á landssvæðum allra Schengen-ríkjanna . Kærandi bendir á að hann eigi ættingja á Ítalíu og muni því brottvísun og endurkomubann reynast honum mjög þungbært . Kærandi telur að Útlendingastofnun hafi verið óheimilt að ákveða að kæranda skyldi ekki veittur frestur til að hverfa brott af landinu með vísan til b-liðar 2. mgr. 104. gr. laga um útlendinga og 45. gr. reglugerðar nr. 540 / 2017 um útlendinga og meta umsókn hans bersýnilega tilhæfulausa . Kærandi telur að ákvæði reglugerðarinnar sé ætlað að flokka umsóknir um alþjóðlega vernd sem byggja á skorti á lögregluvernd sem bersýnilega tilhæfulausar en kærandi bendir á að slík flokkun sé gríðarlega víðtæk . Þá telur kærandi að af málshraða umsóknar kæranda og þeim málsatvikum sem hann hafi haldið fram að dæma verði ekki séð að stofnunin hafi sinnt rannsóknarskyldu sinni þegar umsókn kæranda hafi verið metin bersýnilega tilhæfulaus . Kærandi byggir umsókn sína um alþjóðlega vernd á atvinnuleysi , skorti á aðgengi að heilbrigðisþjónustu og vantrú á aðstoð yfirvalda í heimaríki . Ótti kæranda við ofsóknir og hótanir sé raunverulegur og ástæðuríkur . Þá vísar kærandi til þess að þótt stjórnvöld líti á umsókn um alþjóðlega vernd sem tilhæfulausa á þeim grundvelli að ríki sé á lista yfir örugg ríki sé ekki mögulegt að leggja slíkt til grundvallar án þess að leggja mat á hvort umsækjandi sé í góðri trú um tilefni umsóknar sinnar . Enn fremur hafi stofnuninni verið óheimilt að ákvarða kæranda brottvísun með vísan til 3. mgr. 102. gr. laga um útlendinga . Telur kærandi ákvörðunina um brottvísun og endurkomubann ekki sanngjarna í garð kæranda m.a. með vísan í góða trú kæranda auk þess að orðalag ákvæðisins og lögskýringargögn beri með sér að ákvæðið eigi einungis við þegar einstaklingar hafi brotið af sér með saknæmum og refsiverðum hætti . Þá vekur kærandi athygli á því að hann hafi lýst yfir áhuga á því að afturkalla umsókn sína um alþjóðlega vernd og yfirgefa landið án brottvísunar og endurkomubanns . Samkvæmt nýjum verklagsreglum Útlendingastofnunar sé umsækjendum frá öruggum ríkjum hins vegar ekki veitt aðstoð við sjálfviljuga heimför . Kærandi hafi ekkert fé milli handanna og verði því að telja að þessar breyttu verklagsreglur takmarki verulega þann valkost umsækjenda að draga umsóknir sínar til baka og koma þannig í veg fyrir brottvísun og endurkomubann . Þá telur kærandi að ákvörðun um endurkomubann sé í andstöðu við 1. mgr. 33. gr. flóttamannasamningsins . Kærandi telur jafnframt að brottvísun og endurkomubann kæranda sé í andstöðu við meðalhófsreglu 12. gr. stjórnsýslulaga og vísar kærandi til athugasemda við ákvæðið í greinargerð með frumvarpi því sem varð að stjórnsýslulögum máli sínu til stuðnings . Kærandi telur að markmiði ákvörðunarinnar hefði verið náð án þess að synja kæranda um slíkan frest og með synjuninni hafi stofnunin gerst brotleg við meðalhófsreglu stjórnsýslulaga . Með vísan til þess að meðalhófs hafi ekki verið gætt við töku hinnar kærðu ákvörðunar um brottvísun og endurkomubann sé hún haldin annmörkum og beri að fella ákvörðunina úr gildi hvað þann þátt varðar . Með því að rannsaka ekki til hlítar hvort aðrar leiðir teldust færar að markmiði hinnar kærðu ákvörðunar hafi Útlendingastofnun enn fremur gerst brotleg við rannsóknarreglu stjórnsýslulaga . Þá telur kærandi að Útlendingastofnun hafi brotið gegn rannsóknarreglu 10. gr. stjórnsýslulaga nr. 37 / 1993 . Kærandi bendir á að hann hafi fengið ákvörðun í máli sínu skömmu eftir að viðtalinu hafi lokið og að líklegast hafi texti ákvörðunarinnar verið skrifaður áður en viðtalið hafi átt sér stað . Kærandi telur að þrátt fyrir að hann komi frá […] , sem sé á lista Útlendingastofnunar yfir örugg ríki , þurfi að framkvæma persónubundna rannsókn á aðstæðum hans . Þá vísar kærandi í ákvörðun Útlendingastofnunar í máli ríkisborgara [...] þar sem veitt hafi verið viðbótarvernd skv. 2. mgr. 37. gr. laga um útlendinga vegna persónubundinna ofsókna . [...] Í máli þessu gilda einkum ákvæði laga um útlendinga nr. 80 / 2016 , reglugerð nr. 540 / 2017 um útlendinga , ákvæði stjórnsýslulaga nr. 37 / 1993 , stjórnarskrá lýðveldisins Íslands nr. 33 / 1944 og mannréttindasáttmáli Evrópu , sbr. lög nr. 62 / 1994 . Jafnframt ber að líta til ákvæða alþjóðasamnings um stöðu flóttamanna frá 1951 , ásamt viðauka við samninginn frá 1967 , og annarra alþjóðlegra skuldbindinga Íslands á sviði mannréttinda eftir því sem tilefni er til . Í ákvörðun Útlendingastofnunar kemur fram að til að sanna á sér deili hafi kærandi framvísað ljósriti af […] vegabréfi . Telur kærunefndin því ljóst að kærandi sé […] ríkisborgari . Landaupplýsingar Kærunefnd útlendingamála hefur lagt mat á aðstæður í […] m.a. með hliðsjón af eftirfarandi skýrslum : Í framangreindum gögnum kemur einnig fram að félagslega kerfið í […] hafi gengið í gegnum ýmsar breytingar á undanförnum árum og sé því ætlað að tryggja einstaklingum sem á þurfa að halda fjárhagslega aðstoð frá ríki og / eða sveitarfélögum . Fram kemur að félagsleg aðstoð sé veitt til þeirra sem á þurfi að halda og eigi í miklum erfiðleikum og miði hún sérstaklega að því að styrkja efnahagslega stöðu þeirra sem séu verst settir . Fram kemur að stjórnvöld hafi tekið mikilvæg skref til að auka vernd borgara sinna og að […] hafi miðað áfram í málefnum er snerta réttarkerfið , frelsi og öryggi . Atvinnuleysi hefur farið minnkandi í […] á undanförnum árum auk þess sem fólki sem búi við fátækt hefur fækkað verulega . Ákvæði 1. mgr. 37. gr. laga um útlendinga Til að teljast flóttamaður hér á landi þarf kærandi að sýna fram á að aðstæður hans séu slíkar að þær falli undir 1. mgr. 37. gr. laga um útlendinga , sbr. flóttamannasamning Sameinuðu þjóðanna , eða 2. mgr. 37. gr. sömu laga . Kærandi byggir umsókn sína um alþjóðlega vernd á efnahagslegum ástæðum í heimaríki auk þess sem hann telji atvinnumöguleika sína takmarkaða þar í landi . Þá eru þær ástæður sem ofsóknir þurfa að tengjast skilgreindar nánar í 3. mgr. 38. gr. laganna . Hugtakið „ ástæðuríkur ótti við ofsóknir “ inniheldur huglæga og hlutlæga þætti og þarf að taka tillit til hvors tveggja þegar mat er lagt á umsókn um alþjóðlega vernd . Kærunefnd hefur við mat sitt á umsókn kæranda haft til hliðsjónar handbók Flóttamannastofnunar Sameinuðu þjóðanna um málsmeðferð og viðmið við mat á umsókn um alþjóðlega vernd ( Handbook and Guidelines on Procedures and Criteria for Determining Refugee Status , Genf 2011 ) . Þá hefur aðferðarfræði trúverðugleikamats kærunefndar tekið mið af skýrslu Flóttamannastofnunar Sameinuðu þjóðanna og Flóttamannasjóðs Evrópusambandsins um trúverðugleikamat , eftir því sem við á ( Beyond Proof : Credibility Assessment in EU Asylum Systems , Brussel 2013 ) . Eins og að framan greinir kveðst kærandi búa við afar bágar efnahagslegar aðstæður í heimaríki sínu . Lagaumhverfið og ástand stjórnmála í heimaríki sé slíkt að hann fái ekki atvinnu þar í landi og að möguleikar hans á góðu lífi og framfærslu séu af skornum skammti . Efnahagslegar ástæður teljast almennt ekki til ofsókna í skilningi 1. mgr. 37. gr. laga um útlendinga . Þá hefur kærandi ekki borið fyrir sig að hafa sætt ofsóknum eða að hann óttist ofsóknir af hálfu […] yfirvalda eða annarra aðila í […] sem hafa eða gætu náð því alvarleikastigi sem 1. mgr. 38. gr. laga um útlendinga mælir fyrir um . Af framangreindu virtu telur kærunefnd ljóst að kærandi hafi ekki ástæðuríkan ótta við ofsóknir í skilningi 1. mgr. 37. gr. laga um útlendinga . Með vísan til alls framangreinds er það niðurstaða kærunefndar að kærandi uppfylli ekki skilyrði 1. mgr. 37. gr. útlendingalaga fyrir viðurkenningu á stöðu sem flóttamaður hér á landi . Dvalarleyfi á grundvelli mannúðarsjónarmiða skv. 1. mgr. 74. gr. laga um útlendinga Samkvæmt 6. mgr. 37. gr. laga um útlendinga skal stjórnvald sem kemst að því að ákvæði 1. eða 2. mgr. 37. gr. laganna eigi ekki við um útlending að eigin frumkvæði taka til skoðunar hvort veita eigi dvalarleyfi á grundvelli mannúðarsjónarmiða skv. 74. gr. sömu laga . Í athugasemdum með frumvarpi til laga um útlendinga kemur fram að ákvæðið um dvalarleyfi á grundvelli mannúðarsjónarmiða yrði að jafnaði ekki talið ná til neyðar af efnahagslegum rótum , svo sem fátæktar , hungursneyðar eða húsnæðisskorts . Við meðferð málsins hafa ekki komið fram gögn sem kalla á að vikið sé frá þeim meginsjónarmiðum sem fram koma í þessum athugasemdum . Kærandi er […] einstæður karlmaður . Hann kvaðst í viðtali hjá Útlendingastofnun vera við góða líkamlega og andlega heilsu . Með vísan til umfjöllunar að framan um heimaríki kæranda telur kærunefnd að þær aðstæður sem ákvæðið tekur til ekki eiga við í máli kæranda . Samkvæmt ákvæðinu er heimilt að fella niður frest útlendings til að yfirgefa landið sjálfviljugur ef umsókn hans um dvalarleyfi eða alþjóðlega vernd telst bersýnilega tilhæfulaus eða hann hefur vísvitandi gefið misvísandi eða rangar upplýsingar við umsókn . Í ákvörðun Útlendingastofnunar er vísað til þess að kærandi hafi byggt umsókn sína um alþjóðlega vernd á efnahagslegum aðstæðum í heimaríki . Að mati Útlendingastofnunar var talið ljóst að teknu tilliti til frásagnar kæranda , að virtu trúverðugleikamati , gagna málsins og fyrirliggjandi landaupplýsingum að kærandi hefði ekki vísað til neinna atvika eða aðstæðna sem gætu gefið til kynna að þeim yrði jafnað til meðferðar sem 1. og 2. mgr. 37. gr. laga um útlendinga tækju til . Þá væru aðstæður hans ekki þess eðlis eða á því alvarleikastigi að ástæða væri til að veita kæranda dvalarleyfi á grundvelli mannúðarsjónarmiða . Var það því mat stofnunarinnar að umsókn kæranda teldist bersýnilega tilhæfulaus . Lög um útlendinga skilgreina ekki hvað felist í orðalaginu „ bersýnilega tilhæfulaus “ í skilningi b-liðar 2. mgr. 104. gr. laganna . Í því sambandi hefur kærunefnd m.a. litið til mismunandi eðlis þeirra ákvarðana sem eru andlag ákvæðanna . Þar segir í 2. mgr. að ef útlendingur kemur frá ríki sem er á lista Útlendingastofnunar yfir örugg upprunaríki teljist umsókn bersýnilega tilhæfulaus þegar hún er byggð á a ) því að fullnægjandi vernd yfirvalda í heimaríki sé ekki til staðar , b ) einstaklingsbundnum líkamsárásum , hótunum , ógnunum eða deilum sem ekki geta talist kerfisbundnar , c ) því að fullnægjandi aðstoð og aðgengi að heilbrigðisaðstoð í heimaríki sé ekki til staðar , enda hafi þegar verið tekið mið af heilbrigðisaðstæðum við mat á því hvort upprunaríki teljist öruggt eða d ) öðrum málsástæðum sem telja má ótrúverðugar með hliðsjón af fyrirliggjandi upplýsingum um heimaríki . Samkvæmt efni sínu fjallar framangreint ákvæði reglugerðar um útlendinga bæði um mat á því hvort umsókn sé bersýnilega tilhæfulaus í skilningi 29. og 104. gr. laga um útlendinga . Eins og hefur áður komið fram í úrskurðum kærunefndar útlendingamála telur nefndin að þó rétt sé að líta til reglugerðarinnar við túlkun á inntaki orðalagsins „ bersýnilega tilhæfulaus “ getur ákvæðið ekki takmarkað það skyldubundna mat sem löggjafinn hefur falið kærunefnd og Útlendingastofnun við beitingu heimildar til að fella niður frest til umsækjenda um alþjóðlega vernd og brottvísa þeim samhliða ákvörðun um synjun umsóknar . Athugasemdir við 104. gr. með frumvarpi til laga um útlending varpa ekki ljósi á inntak orðalagsins „ bersýnilega tilhæfulaust “ . Þar er þó vísað til þess að ákvæðið sé í samræmi við 7. gr. tilskipunar 2008 / 115 / EB um brottvísun útlendinga í ólögmætri dvöl . Í íslenskum rétti er almennt viðurkennd sú meginregla að túlka beri landsrétt til samræmis við þær þjóðréttarlegu skuldbindingar sem íslenska ríkið hefur gengist undir . Í máli Z.Zh. og O vísaði Evrópudómstóllinn jafnframt til þess að samkvæmt 4. mgr. 7. gr. tilskipunarinnar gætu ríki einungis í sérstökum aðstæðum stytt hinn 7 - 30 daga frest til sjálfviljugrar brottfarar eða fellt hann alveg niður ( 46. mgr. dómsins ) . Með vísan til ofangreinds sem og orðalags ákvæðis b-liðar 2. mgr. 104. gr. laga um útlendinga er ljóst að svo að til greina komi að veita styttri eða engan frest til að yfirgefa landið sjálfviljugur er ekki nægilegt að umsókn sé tilhæfulaus , hún þarf að vera bersýnilega tilhæfulaus . Af orðalagi ákvæðisins leiðir því að tilhæfuleysi umsóknar þarf að blasa við stjórnvaldi þegar við skoðun málsins . Ekki er nægjanlegt að kærandi hafi ríkisfang í ríki sem er á lista Útlendingastofnunar yfir örugg upprunaríki sem vísað er til í 2. mgr. 29. gr. laga um útlendinga . Þó svo að 2. mgr. 104. gr. laganna innihaldi ekki tilvísun til þess lista telur kærunefnd engu að síður að heimilt sé að styðjast við slíkan lista við mat á því hvort umsókn um dvalarleyfi eða alþjóðlega vernd teljist bersýnilega tilhæfulaus , enda eru ákveðin tengsl á milli ákvæða b-liðar 2. mgr. 104. gr. laga um útlendinga og 29. gr. laganna . Kærandi hefur borið fyrir sig að hafa komið hingað til lands af efnahagsástæðum . Sem fyrr segir hefur kærandi ekki borið fyrir sig að hafa sætt ofsóknum eða að hann óttist ofsóknir af hendi […] yfirvalda eða annarra aðila í […] . Kærunefnd telur því að það hafi frá upphafi málsmeðferðarinnar verið bersýnilegt að málsástæður kæranda vörðuðu ekki þá þætti sem 1. og 2. mgr. 37. gr. laga um útlendinga taka til . Fyrir liggur mat Útlendingastofnunar á því að framangreindu markmiði verði ekki náð með öðru og vægara móti . Sérstaklega skal taka tillit til þess ef um barn eða nánasta aðstandanda barns er að ræða og skal það sem barni er fyrir bestu haft að leiðarljósi við ákvörðun . Kærandi kom hingað til lands án fjölskyldu og sótti um alþjóðlega vernd þann 17. desember 2017 . Kærandi bendir á að hann hafi komið hingað til lands af efnahagslegum ástæðum . Þá hafi hann jafnframt lagt fram umsókn sína um alþjóðlega vernd í góðri trú um tilefni hennar . Í viðtali hjá Útlendingastofnun þann 19. desember 2017 var kæranda gefinn kostur á að andmæla mögulegri brottvísun og endurkomubanni auk þess sem hann fékk tækifæri til þess að svara sérstaklega hvort hann teldi þá ráðstöfun ósanngjarna . Kærandi mótmælti ráðstöfun um brottvísun og endurkomubann en hann kvaðst hafa búið við slæmt ástand í heimaríki sínu og hafi komið hingað til lands í leit að betra lífi . Þá sé um ósanngjarna ráðstöfun að ræða gagnvart honum þar sem hann sé ekki sakamaður með afbrotaferil . Þá var kærandi spurður út í sérstök tengsl við Ísland auk annarra Schengen ríkja . Kvaðst kærandi eiga frændfólk og vini á [...] . Af þeim svörum sem kærandi gaf um tengsl sín við Ísland og önnur Schengen ríki og öðru sem liggur fyrir í málinu verður ekki séð að brottvísun hans og endurkomubann verði talin ósanngjörn ráðstöfun í garð kæranda eða nánustu aðstandenda hans , sbr. 3. mgr. 102. gr. laga um útlendinga . Er ákvörðun Útlendingastofnunar er varðar brottvísun og endurkomubann því staðfest . Athugasemdir kæranda við rannsókn Útlendingastofnunar og beitingu 45. gr. reglugerðar um útlendinga Kærandi gerði í greinargerð sinni athugasemdir við málsmeðferð Útlendingastofnunar . Kærandi telur að stofnunin hafi ekki fullnægt rannsóknarskyldu sinni , sbr. 10. gr. stjórnsýslulaga og 2. mgr. 23. gr. laga um útlendinga , þar sem stofnunin hafi eingöngu stuðst við lista stofnunarinnar yfir örugg ríki og 2. mgr. 45. gr. reglugerðar um útlendinga við mat á því hvort umsókn hans væri bersýnilega tilhæfulaus . Í þeim tilvikum þegar ákvörðun stjórnvalds byggist á mati verður að afla þeirra upplýsinga sem nauðsynlegar eru svo hægt sé að beita þeim sjónarmiðum sem ætlunin er að byggja stjórnvaldsákvörðun á . Reglan gerir kröfu um rannsókn sem er fullnægjandi grundvöllur ákvörðunar stjórnvalds en gerir hvorki kröfu um að aflað sé allra upplýsinga sem varpað gætu ljósi á málið né að stjórnvald afli ófáanlegra gagna . Þá verður efni rökstuðnings ákvarðananna að endurspegla þessi sjónarmið enda segir m.a. í 22. gr. stjórnsýslulaga að í rökstuðningi skuli vísa til þeirra réttarreglna sem ákvörðun byggir á , meginsjónarmiða sem ráðandi voru við mat og málsatvika sem höfðu verulega þýðingu við úrlausn málsins . Kærandi gerir athugasemd við beitingu Útlendingastofnunar á 45. gr. reglugerðar um útlendinga . Í greinargerð er fjallað um a-lið 45. gr. reglugerðar um útlendinga og inntaki þess ákvæðis lýst með vísan til a-liðar 2. mgr. 45. gr . Hvorki í ákvörðun Útlendingastofnunar né eftirfarandi rökstuðningi stofnunarinnar í máli kæranda er vísað í a-lið 2. mgr. 45. gr. reglugerðarinnar og er því ekki tilefni til frekari umfjöllunar um þessa málsástæðu . Kærunefnd gerir þó athugasemd við að í greinargerð sé byggt á málsástæðu sem eigi sér engan stuðning í gögnum máls . Skilja má greinargerð kæranda með þeim hætti að hann geri almenna athugasemd við beitingu Útlendingastofnunar á 45. gr. reglugerðar um útlendinga þar sem ákvæðið skorti lagagrundvöll til að takmarka skyldubundið mat stjórnvalda á því hvort umsókn teljist bersýnilega tilhæfulaus í skilningi 2. mgr. 104. gr. laga um útlendinga . Í eftirfarandi rökstuðningi Útlendingastofnunar er lýst mati stofnunarinnar á því hvort umsókn kæranda sé bersýnilega tilhæfulaus með vísan til þeirra sjónarmiða sem lýst hefur verið hér að framan . Þá kemur fram að það sé jafnframt mat Útlendingastofnunar að umsókn kæranda sé einnig bersýnilega tilhæfulaus með vísan til a - og b-liðar 2. mgr. 45. gr. reglugerðar um útlendinga . Að mati kærunefndar bendir þessi rökstuðningur ekki til annars en að farið hafi fram viðhlítandi mat hjá Útlendingastofnun á því hvort umsókn kæranda sé bersýnilega tilhæfulaus í tengslum við beitingu 2. mgr. 104. gr. laga um útlendinga . Með vísan til alls þess sem að framan er rakið og forsendna hinnar kærðu ákvörðunar þykir rétt að staðfesta ákvörðun Útlendingastofnunar . Úrskurðarorð Ákvörðun Útlendingastofnunar er staðfest .