Bjartmar Þórðarson leikari og leikstjóri frumsýndi nýtt leikrit í Tjarnarbíó í gær ásamt leikhópnum Þurfandi : svörtu kómedíuna Gripahúsið sem hann leikstýrir sjálfur . Þetta er fyrsta verk hans í atvinnuleikhúsi og lofar nokkuð góðu . Stíllinn rambar á barmi fáránleikans en þegar undir er meinleg árás á lífshætti Íslendinga á það vel við . Samtölin eru ágætlega skrifuð en mættu vera fyndnari . Ekkjan Védís ( Bryndís Petra Bragadóttir ) býr með þrem börnum sínum á niðurníddum sveitabæ . Þau hafa litla sinnu á að láta býlið bera sig en safna að sér endalausu drasli af gjafamarkaði eins og sviðsmyndin sýndi vel . Helsta afþreying húsfreyju er að lesa ferðabæklinga og láta sig dreyma um sólarlönd meðan Bjarni , eldri sonurinn ( Sveinn Óskar Ásbjörnsson ) , horfir á sjónvarpssápur og lifir jafnvel hálfur í þeim . Þau mæðginin kalla Skírni , yngri soninn ( Albert Halldórsson ) , „ mongólítann “ en hann er bara svolítið einfaldur . Það er systirin Urður ( Sigríður Björk Baldursdóttir ) ekki . Raunar er hún eina manneskjan með almennilegu viti í fjölskyldunni og verður þess vegna fyrir stöðugri andlegri og líkamlegri kúgun af hendi Védísar og Bjarna . Það eru örlög hennar sem helst sjá um framvinduna í verkinu sem annars er lítil . Þetta er fyrst og fremst mynd af ástandi . Aðstandendur sýningarinnar hafa ekki legið á því að þetta heiðarbýli og ábúendur þess eigi að sýna okkur Ísland samtímans og íbúa þess . Védís og synir hennar láta sig helst dreyma um að ferðamannabransinn muni bjarga þeim úr klóm eymdar og fátæktar . Til þess að hæna að sér ferðamenn ætla þau að gera upp gripahúsið , eftir að gripirnir eru hvort sem er dauðir , og breyta því í hótel . Ímynda sér jafnvel að þetta hafi þau þegar gert . Samt nenna þau alls ekki að gera við þakið á gripahúsinu áður en þau byrja að auglýsa gistinguna og taka við bókunum . Og umhverfi sitt láta þau drabbast niður . Skilaboðin mega ekki skýrari vera og taki þau nú til sín allir sem eiga ! Það er orðið langt síðan ég sá Bryndísi Petru á sviði og vil bjóða hana velkomna þangað aftur . Hún var svolítið óörugg framan af í hlutverki hinnar ráðvilltu ekkju en óx að styrk þegar á leið . Albert hafði ég séð áður á útskriftarsýningu í Nemendaleikhúsinu og var verulega hrifin af því hvernig hann tók á hinum þroskaskerta Skírni . Síendurtekin klagandi köll hans á mömmu sína urðu smám saman algerlega óbærileg . Hin tvö þekkti ég ekki en fannst þau líka gera verulega vel . Bjarni var lúðinn í lazybojnum lifandi kominn , nöldrarinn á netinu , vandlætarinn sem aldrei kemur neinu í verk sjálfur . Urður , vonlausa vonin okkar allra , var átakanlega vel túlkuð af Sigríði Björk . Sýningin er sviðsett á fremur raunsæilegri leikmynd ( sem enginn er skrifaður fyrir á kynningarblaði en mun vera eftir höfundinn ) , og fer vel á því . Annars er styrkur verksins einkum vandaður leikur . Tjarnarbíó hefur rutt sér vel til rúms í leikhúslífi Reykvíkinga í vetur , og þar er Gripahúsið prýðileg viðbót .