Mér fannst það gott þó ég hefði enga aðstoð og væri föst á sama stað allan tímann – fyrir framan sjónvarpið með fjarstýringuna í vinstri höndinni . Sjónvarpsdagskráin var óspennandi en ég ákvað að horfa á mynd á Ríkissjónvarpinu sem var nýbyrjuð þegar mamma og pabbi fóru . Hún lág alltaf einhversstaðar bara . Af hverju þurfti þetta alltaf að vera svona ? Ég þráði að sjá þær . Allt í einu fór hún að snúast um að konan væri að deyja . Auðvitað . Konan var algjörlega frumkvæðislaus . Hún sagði ekkert . Gerði ekkert . Af hverju var hún ekki búin að stunda kynlíf fyrr ? Stunduðu fatlaðar konur ekki kynlíf ? Ég skammaðist mín . Ég gat samt ekki hætt að horfa á myndina . Þau voru ekki hjón . Var ringluð og hrædd . Var þetta framtíð mín ? Yrði ég konan sem sagði ekkert , gerði ekkert , var ekkert ? Ég hafði samt ekki áttað mig á því fyrr en þetta kvöld að í augum margra væri ég líklega ekkert nema afbrigðileg og ógeðsleg . Ég hataði það . Ég hefði sagt mér að það eina sem væri raunverulega afbrigðilegt og ógeðslegt væri sú staðreynd að ófatlað fólk þénar formúgur og upphefur sjálft sig , af kvikmyndum eins og þessari , með því að kenna fötluðum stelpum um allan heim að hata sig . Ég hefði líka sagt mér að þá staðreynd mætti ég alveg hata – en að hata sjálfa mig væri lífshættulegt . En ég get ekki farið til baka og huggað mig þegar ég var þrettán ára . Hún er ekki spegilmynd fatlaðra kvenna sem hóps . Ég á það skilið . Þar fór hún yfir sviðið út frá sjónarhorni sínu sem ung fötluð kona . Embla tekur þátt í málþinginu sem fulltrúi ENIL ( Evrópusamtaka um sjálfstætt líf ) . Þar fjallar hún um eigin reynslu , Tabú og Druslugönguna og segir meðal annars : ,, Það er eins og mörgum þyki óþægilegt að horfast í augu við þá staðreynd að fatlaðir eru líka kynverur . [...] 2 years agoby tabufemTabú hlaut í dag styrk frá mannréttindaráði Reykjavíkurborgar til þess að geta haldið fleiri valdeflandi mannréttindanámskeið fyrir fatlað fólk ! Við þökkum Reykjavíkurborg kærlega fyrir stuðninginn !