Víst má telja að lopan hafi þróast fyrir tilstuðlan margra aðila sem sjaldnast eru nafngreindir í heimildum . Sænska Bohus-hefðin ( Keele , 1995 ) sem var vinsæl á fjórða til sjötta áratug tuttugustu aldar var líklega helsta fyrirmyndin . Þetta veldur auknum einangrunareiginleikum bæði hvað varðar varmatemprun og vatnsheldi ( Magnús Guðmundsson , 1988 ) . Þau skiluðu ullinni ýmist sem spunnu bandi tilbúnu til að prjóna úr eða sem óspunnum nokkuð jafnþykkum ullarlengjum , svokölluðum lyppum eða lopa sem svo var spunninn heima . Frægust er þó tilraun Elínar Kr . Það sama virðist eiga við um uppruna lopunnar en almennt er talið að hún hafi orðið til þegar íslenskar konur tóku að yfirfæra erlend prjónamynstur og útfæra í samræmi við eiginleika hráefnisins . Þannig urðu íslensku peysurnar með sama lagi og erlendar fyrirmyndir hennar en mynstrin í sauðalitunum og öll stórgerðari . Undir lok aldarinnar var peysan nær einungis skjólflík vinnandi stétta og þeirra sem stunduðu útilegur og aðra útivist . Íslenskur ullariðnaður var þá við frostmark ( Ásdís Jóelsdóttir , 2009 ) . Hönnun Védísar Jónsdóttur . Hönnun Védísar kom fram í andrúmi handverksbylgju sem gætti víða um heim . Í kjölfarið fór af stað gróskumikil endurmótun hefðarinnar sem stendur enn . Lopan var einnig andsvar við sífellt óljósari landamærum ólíkra menningarheima sem margir óttast að mái út sérkenni þjóðanna . Lopan tekur sérkenni sín fyrst og fremst af ullinni en hún virðist , ef vel er að gáð , hafa sterkar rætur í menningu núlifandi Íslendinga . Saga fatagerðar og fatahönnunar á Íslandi frá lokum 19. aldar til byrjun 21. aldar . Kópavogur : Ásdís Jóelsdóttir . Steinunn Kristjánsdóttir er prófessor í fornleifafræði við Sagnfræði - og heimspekideild Háskóla Íslands . Helstu rannsóknasvið hennar eru miðaldafornleifafræði , norræn fornleifafræði , kirkjusaga , klausturfornleifafræði , kynjafornleifafræði , þróun húsagerða og miðlun vísindalegrar þekkingar .