Á sýningunni Karma fyrir fugla í Kassa Þjóðleikhússins er athygli áhorfanda krafist af ofstopa í byrjun verks með afar háu hljóði og svo löngu að smám saman grípur skelfingin mann . Það er líka eins gott að hafa athyglina vakandi því þó að sagan sé í sjálfri sér ekki flókin og skilaboðin beinskeytt þá fer verkið víða í tíma og rúmi og beitir ævintýralegum brögðum til að hreyfa við áhorfendum . Karma fyrir fugla er eftir tvær ungar konur , Kristínu Eiríksdóttur sem hefur getið sér gott orð fyrir ljóð og skáldsögur og Kari Ósk Grétudóttur sem er byrjandi á opinberum ritvelli . Þær eru svo fádæma lánsamar að hafa fengið ekki aðeins Kristínu Jóhannesdóttur sem leikstjóra að þessu fyrsta sviðsverki sínu heldur hverja dívuna af annarri í kvenhlutverkin og úrvalskarlleikara líka . Frumsagan í Karma fyrir fugla er um Elsu ( Þórunn Arna Kristjánsdóttir ) sem er spurul lítil dóttir Margrétar ( Maríanna Clara Lúthersdóttir ) og Heimis ( Þorsteinn Bachmann ) . Í húsi Dæju er líka sögumaður okkar , útlifuð kona um áttrætt ( Kristbjörg Kjeld ) , sem kannski er að segja hér sögu sína eins og svo margra annarra stúlkna víða um heim ; í henni er allt dautt eftir áratuga niðurlægingu – nema samúðin með nýju stúlkunum . Saga Elsu endurtekur sig líka í fortíð og annars staðar en þær stöllur , Kristínarnar tvær og Kari Ósk , leyfa okkur ekki að gráta fyrr en heim er komið , svo mikið er að gerast á sviðinu og svo vandlega draga þær persónur sínar sundur og saman í háði . Hér eigi konur kost á ýmsu öðru en vændi ef þær hrekjast úr höfn hjónabandsins . En lítum yfir fréttir vikunnar , hugsum okkur á bak við sögur af réttarhöldum yfir ofbeldismönnum og fréttir af mönnum sem kaupa vegalausar stúlkur fyrir dóp , og við erum ekki langt frá veruleika verksins . Það er í rauninni sterkt um leið og það er ósvífið af höfundum að láta Elsu vera af menntaðri millistétt og meira að segja á Íslandi ( þar sem Guðni Tómasson stýrir Víðsjá ) . Og ekki þurfum við að fara lengi yfir heimsfréttirnar til að vita hvernig verslað er með konur um víða veröld . Margar senur í þessu skemmtilega og brýna verki verða minnisstæðar ; æðisgenginn flótti Elsu um óhugnanlegan kynjaskóg ( svið Önnu Rúnar Tryggvadóttur var ferlega flott ) , áhrifamikið söngatriði Elsu , fallegt fuglaatriðið með Herdísi Þorvaldsdóttur í hlutverki níræðrar búddanunnu og þó umfram allt stórfenglegur dans þeirra Elsu og Örvars þar sem ofbeldið tók smám saman yfir í meistaralegri stílfærslu . Öll var sýningin feiknavel leikin en sérstakt hrós fær Þórunn Arna sem hér sýnir ótvírætt að hún er listagóð leikkona sem getur hvað sem vera skal . Það má líka alveg hrósa Þjóðleikhúsinu fyrir að gera svona vel við ung leikskáld , tefla fram nokkrum af sínum sterkustu listamönnum til að lyfta þeim myndarlega upp . Silja Aðalsteinsdóttir