Veikindi af ýmsum toga settu svip á heimilislífið , því faðir Batailles þjáðist af sárasótt ( sýfilis ) , hafði misst sjónina þegar Georges fæddist og lamaðist þegar snáðinn var á þriðja ári ; móðir hans átti aftur á móti við alvarlegt þunglyndi að stríða og talið er að hún hafi reynt að stytta sér aldur þegar Georges var á táningsaldri . Árið 1918 fluttist Bataille til Parísar og hóf nám við skjalavörslu - og sagnfræðingaskólann École des Chartes . Um sama leyti uppgötvaði Bataille þá pörupilta Nietzsche , Freud , Hegel og Sade ( 1740 - 1814 , franskur rithöfundur og fríþenkjari sem sadismi er kenndur við ) og kastaði trúnni með miklum tilþrifum – segja má að óvíða hafi „ dauða Guðs “ borið að með jafn dramatískum hætti og í lífi Batailles . Um þetta leyti gerðist hann fráhverfur þeim ofurvenjulegu „ lystisemdum holdsins “ sem súrrealistar hömpuðu hvað mest og kvaðst sjálfur helst vilja leggja stund á það sem taldist „ óhreint “ eða „ subbulegt “ . Þegar Saga augans kom út hafði Bataille verið til meðferðar hjá sálgreinandanum Adrien Borel í tæpt ár , að eigin sögn með þeim árangri að hann fékk losað sig við þann „ feimna , litlausa allsherjarvesaling “ sem hann hafði áður verið og orðið þess í stað „ tiltölulega lifandi persóna “ . Foringja súrrealistanna , André Breton , lynti illa við Bataille – meðal annars vegna áhuga þess síðarnefnda á Sade – og þegar klofningur kom upp í hreyfingunni á árunum 1929 – 1930 eftir að Bataille og félagar hans stofnuðu tímaritið Documents létu þeir Bataille og Breton gífuryrðin ganga sín á milli á prenti . Svo dæmi séu tekin var Bataille nefndur „ óheiðarlegur ruddi “ og á móti var Breton „ falskur byltingarmaður með kristshöfuð “ . Ástarsamband Batailles og Peignot , sem kallaði sig jafnan Laure , var stormasamt , ástríðuþrungið og óhefðbundið . Bataille hélt allt að því skipulega fram hjá henni og píndi hana á ýmsan hátt . Á sama tíma dró óðum til styrjaldar í Evrópu samfara uppgangi fasismans . Þó að hin breiða samstaða vinstrimanna hefði farið út um þúfur var Bataille ekki af baki dottinn og stofnaði ásamt fylgismönnum sínum leynifélagið Acéphale ( „ hauslaus “ ) sem einnig gaf út samnefnt tímarit . Litlum sögum fer af því í hverju starfsemi leynifélagsins fólst , en tilgangur þess var að sögn Batailles að „ stofna ný trúarbrögð “ og að baki bjó sú hugmynd að með því að vinna gegn ofurvaldi skynsemi og nytsemishyggju mætti öðlast einhvers konar beina reynslu af því sem býr handan tungumáls og hversdagslegrar reynslu – eða , með öðrum orðum , komast í snertingu við hið heilaga . Ári síðar skall síðari heimsstyrjöldin á . Félagsfræðiskólinn leystist upp og leynifélagið Acéphale fór sömu leið . Meðal þessara verka má nefna skáldverk og smátexta á borð við Madame Edwarda ( Frú Edwarda , 1941 ) , Le petit ( Sá litli , 1943 ) , Le coupable ( Sá seki , 1944 ) , L’abbé C ( Séra C , 1950 ) , Le bleu du ciel ( Himinbláminn , 1957 ) , L’impossible ( Hið ómögulega , 1962 ) , Ma mère ( Móðir mín , 1966 ) og Le mort ( Sá dauði , 1967 ) ; og heimspeki - eða fræðitexta á borð við L’expérience intérieure ( Innri reynsla , 1943 ) , Sur Nietzsche ( Um Nietzsche , 1945 ) , La part maudite ( Bölvaði hlutinn , 1949 ) , La littérature et le mal ( Bókmenntir og hið illa , 1957 ) , L’érotisme ( Erótíkin , 1957 ) og Les larmes d’Éros ( Tár Erosar , 1961 ) . Bataille kynntist þeim fyrrnefnda þegar hann var á miðjum þrítugsaldri og tók við hann slíku ástfóstri að jaðraði við algjöra samsömun . Sérstaklega hreifst Bataille af óvægni Nietzsches andspænis siðferðinu , upphafningu hans á óröklegum kröftum og tilvísunum hans til ofurmennisins . Hegel kom síðar til sögunnar í andlegu lífi Batailles , og þá fyrir tilstilli margfrægra fyrirlestra fransk-rússneska fræðimannsins Alexandre Kojève um rit Hegels Fyrirbærafræði andans í París 1934 – 1939 . Rétt eins og augað getur ekki séð blinda blettinn sem þó er forsenda sjónarinnar yfirhöfuð , getur ljós skynseminnar ekki lýst upp það sem ljósið sjálft sprettur af : hið óhugsanlega , hið ómögulega , hið heilaga . Aðgang að þessum dulræna kjarna í veruleikanum fær einstaklingurinn aðeins í svipleiftri algleymis af einhverju tagi : til dæmis þegar hann brýtur í bága við það sem er forboðið , verður fyrir listrænni upplifun , springur úr hlátri af óútskýranlegum orsökum , verður vitni að blóðugum atburðum í líkingu við nautaat eða mannfórn , eða fær kynferðislega fullnægingu . Í hinum rökræna hugarheimi markaðslögmála og tvöfalds bókhalds er lítið rúm fyrir óráðsíu og óskynsamlegar fjárfestingar . En vitund einstaklingsins um dauðann raskar jafnvæginu milli dálkanna , og þegar angistin grípur um sig vaknar löngunin til að losa sig við öll höft og lifa lífinu til fulls í óhóflegri eyðslu í stað þess að sitja með hendur í skauti og telja peninga í huganum . Þessi lífslöngun reynist þegar grannt er skoðað beinast í óvænta átt – í dauðann . Á slíkum stundum verða til samtök og hreyfingar – og þannig er kynhvötin rótin að trúarbrögðunum og alsæla píslarvottanna rennur saman við fullnægju samfaranna – sem heitir á frönsku litli dauði , la petite mort . Árið 1946 skildi Bataille lögformlega við konu sína Sylvíu og hún giftist litlu síðar sálgreinandanum fræga Jacques Lacan . Í öllum sínum fáránleika , óhugsanleika og hátíðleika – er dauðinn ekki beinlínis kostulegur ? Bataille lést 8. júlí 1962 og var grafinn í smábænum Vézelay skammt suðaustan við Auxerre . Valdimar Sigurðsson er prófessor við viðskiptadeild Háskólans í Reykjavík og forstöðumaður Rannsóknarseturs HR í markaðsfræði og neytendasálfræði . Rannsóknir Valdimars hafa einkum beinst að neytendahegðun og markaðssetningu á stafrænum miðlum og í verslunarumhverfi tengt matvælum og hollustu .