Einn dagur í París að baki og ég nefni það strax að afköstin á fyrsta degi voru 107% . Ég hafði alls ekki reiknað með að vera í sérstöku vinnustuði á upphafsdegi ferðarinnar , sérstaklega þar sem ég vaknaði klukkan rúmlega fjögur um nótt til að vera kominn í tæka tíð á flugvöllinn í Kastrup . En hér er ég í París og ég vaknaði í Batman-íbúðinni snemma í morgun eftir fremur væran nætursvefn . Á ferðum mínum í París hef vanið mig á að borða morgunmat á litlum kaffistað á jarðhæðinni við hlið Batman-íbúðarinnar . Þótt ég sé ekki sérlega hrifinn af kaffinu þeirra ( þau nota þessar svakalega bitru kaffibaunir í espressoinn ) . Gífurlegur metnaður hvílir yfir kaffigerðinni ; kaffiduftið er vigtað nákvæmlega og ég held að þau geri eitthvað aukalega við vatnið sem þau nota við uppáhellinguna . En þótt ég sé ekki yfir mig ánægður með sjálft kaffið er andrúmsloftið á staðnum gott . Kaffiþjónana er ég farinn að þekkja og í morgun voru sérstakir fagnaðarfundir þegar ég kom inn . „ Nei , monsieur ! Eruð þér kominn aftur ? Hve lengi verðið þér í þetta sinn . Sjö daga , afar gott … Fáið yður sæti , ég færi yður kaffi . “ Þetta kann ég að meta ; að vel sé tekið á móti hinum nefstóra Íslendingi . Eins og ég er vanur á Parísardögum ætlaði ég mér að skrifa á tölvuna mína dagbókarfærslu dagsins á hippsterakaffihúsinu . Ég hafði vart opnað tölvuna þegar veitingar dagsins voru bornar á borðið ; hið bitra kaffi og ristað brauð með osti . „ Fyrirgefið , monsieur . “ Ég leit upp . Sá sem sat við hliðina á mér , miðaldra maður með stórt höfuð og stingandi augu , leit líka upp . „ Oui , “ svaraði ég . „ Fyrirgefið forvitnina , en við hvað starfið þér ? “ spurði eigandi staðarins , sá sem hafði tekið svona vel á móti mér . En þetta er ungur drengur , ja , ungur drengur er fullmikið sagt , ungur maður er nákvæmari lýsing því hann er örugglega á aldur við Sölva , um þrítugt . Ég leit á unga manninn , en sessunautur minn með stóra höfuðið leit á mig og beið þess að ég svaraði þessari auðmjúku spurningu . Já , við hvað starfa ég ? hugsaði ég . Þetta er góð spurning . Ekki get ég kallað mig þýðanda þótt ég þýði stundum bækur , og ekki get ég kallað mig rithöfund þótt ég hafi fengið útgefna eina bók . Það er auðvitað glatað að segja að ég sé fyrrum útgefandi . Það er ekki starf . Ég fann að ég var kominn í klípu frammi fyrir þessum vinsamlega kaffihúsaeiganda . Hvert er starfsheiti mitt ? Ég hikaði og ég fann að höfuðstór beið líka eftir svari . Örvæntingarkenndin óx hratt í brjósti mér . „ Ég er hjartalæknir , “ svaraði ég fljótmæltur . „ Eruð þér hvað ? “ Hvorki kaffihúseigandinn né sá höfuðstóri virtist skilja þetta starfsheiti , cardiologist , á ensku svo neyð mín varð enn átakanlegri . Báðir horfðu eftirvæntingarfullir á mig og biðu eftir skýringu á þessu sérkennilega starfsheiti . „ Ég lækna hjörtu , “ svaraði ég . Um leið hringdi sími höfuðstórs og hann sneri sér að símtalinu en ungi kaffihúseigandinn kinkaði kolli í viðurkenningarskyni . Hann var ánægður að hafa hjartalækni á staðnum . Ég hristi höfuðið yfir sjálfum mér , opnaði dagbókina og íhugaði hvað ég vildi segja í tilefni dagsins en höfuðstór við hliðina á mér var kominn í ákafar samræður í símanum við einhvern sem hann var líklega eitthvað ósáttur við . Orðaskiptin virtust hvöss . En ég skil ekki orð í frönsku og stundum misskil ég tóntegundina og tel sakleysisleg samtöl vera háværar deilur . Ég átti þó mjög erfitt með að einbeita mér að dagbókarskrifum með manninn hálfhrópandi við hlið mér . Ég gaut augunum á hann og hann leit á mig og nú virtist hann beina orðum sínum til mín . Ægilegt flóð franskra orða skolaðist yfir mig án þess að ég fengi rönd við reist . Ég vissi ekkert hvað erindi höfuðstór átti skyndilega við mig . „ Are you talking to me ? “ spurði ég og benti á sjálfan mig með ýktu látbragði . Nú lagði höfuðstór símann að brjósti sér , gerði hlé á samtalinu og hallaði sér að mér . „ What … What did you say ? “ Höfuðstór hafði einkennilega stingandi augu og þegar hann yrti á mig fann ég hvernig þau boruðu sig svo djúpt inn í mig að eina ráðið til að losna undan þessum augnþrýstingi var að svara skjótt . „ Ég spurði hvort þú værir að tala við mig . “ „ Nei , því skyldi ég tala við þig ? Þekkjumst við ? “ og aftur boruðust augun inn í mig svo þrýstingurinn var nánast óbærilegur . „ Nei , fyrirgefðu . Smá misskilningur . “ Hann bar símann aftur að eyranu á sér og hóf á ný sínar áköfu samræður , en höfðinu sneri hann ávallt í átt að mér eins og orðin væru mér ætluð . Nú skildi ég að minnsta kosti að hann beindi ekki orðunum til mín þegar hann talaði í símann þótt svo gæti virst . En ég fann að ég gæti ekki formað eina hugsun af viti undir þessu háværa samtali í síma svo ég kláraði morgunmatinn í hasti , kasti kveðju á hipsterkaffiþjónana sem komu – allir þrír – fram fyrir afgreiðsluborðið til að kveðja hinn mikla hjartalækni með innilegu handabandi .