Það var mikið hlegið á litla sviði Borgarleikhússins í gær – enda er það dauður maður sem ekki hlær að Sigurði Sigurjónssyni þegar hann gerir það sem hann kann svo vel . Þetta var á frumsýningu Afans eftir Bjarna Hauk Þórsson , Siggi var einn á sviðinu en höfundur leikstýrði . Verkið er að því er virðist samið í kringum persónu Sigga og hefst á myndasýningu af honum en ýmislegt í því fjallar sýnilega ekki um persónu hans . Einleikurinn heitir Afinn , en satt að segja er afahlutverkið alveg úti í horni í verkinu . Einstaka sinnum ( tvisvar eða þrisvar ) sjáum við samskipti afa og afabarns og það voru bestu atriði kvöldsins þótt örstutt væru . Eiginlega ætti verkið einfaldlega að heita Karlinn því það fjallar um það að eldast út frá sjónarhóli karlmanns . Það er auðvitað í hæsta máta verðugt viðfangsefni en hefði kannski verið meira sannfærandi og ekta ef karlinn á sviðinu væri ekki svona unglegur . Þó var ljóst á viðbrögðum salarins að allir eldri gestir könnuðust mætavel við það sem sagt var frá og sýnt . Þarna fóru miðaldra hjón í fyrsta sinn í frí án barnanna – en lentu svo í íbúð við hliðina á barnmargri fjölskyldu úr Kópavogi með sameiginlegum svölum . Þarna fór karlmaður í læknisskoðun af ótta við lasleika í blöðruhálskirtli . “ Félaginn ” var líka farinn að “ flagga í hálfa stöng ” og þurfti hjálp við að komast alla leið upp , en í hvaða apótek á maður að láta senda svoleiðis lyf þegar maður er frægur um allt land ? Önnur viðfangsefni voru hversdagslegustu hrörnunareinkenni miðaldra fólks eins og fjarsýni , minnisleysi á nöfn og tölur og svo framvegis og svo framvegis . Þetta varð smám saman hið viðamesta klisjusafn . Mikið hefur verið gert úr því í kynningu að þeir félagar hafi unnið verkið saman , en nægilega mikið í því minnti á fyrri verk Bjarna Hauks , einkum Pabbann og Hvers virði er ég ? , til að áhorfanda yrði ljóst að Bjarni ætti talsvert í því . Til dæmis er kvenpersónan í verkum Bjarna alltaf sú sama , nöldursöm og leiðinleg og hefur lítinn áhuga á kynlífi með karlinum . Stundum var engu líkara en karlinn á sviðinu væri tvær ólíkar persónur . Til dæmis passaði smekklausa ræðan sem Siggi heldur við brúðkaup dóttur sinnar engan veginn við þá geðugu persónu sem hann sýndi okkur oftast nær ella . En stundum rataðist þeim félögum satt á munn , til dæmis þegar dreginn er upp munurinn á barni og barnabarni . Sko . Barn er eins og bíll sem maður þarf að hugsa fyrir og sjá um á alla vegu , þvo og þrífa og bera á alla ábyrgð . En barnabarn er eins og bílaleigubíll sem maður skemmtir sér með af hjartans lyst og skilar bæði óhreinum og eldsneytislausum ! Silja Aðalsteinsdóttir