Óli Björn Kárason formaður efnahags - og viðskiptanefndar Alþingis : Það hljómar ekki illa að leggja á græna skatta enda allt vænt sem er vel grænt . Umhverfisskattar eru ekki nýtt fyrirbæri en með aukinni vitund um náttúruvernd hefur verið lögð áhersla á að slíkir skattar skuli innheimtir . Talsmenn grænna skatta telja þá nauðsynlega til að hvetja til umhverfisvænni ákvarðana fyrirtækja og einstaklinga . Pólitískt er auðveldara að réttlæta slíka skattheimtu en aðra , enda á markmiðið að stuðla að jákvæðum áhrifum á umhverfið . Í einfaldleika sínum má segja að markmið grænna skatta / gjalda sé tvíþætt ( þó auðvitað spili þar fleira inn í ) : að standa undir kostnaði að hluta eða öllu leyti sem samfélagið verður fyrir vegna ákveðinna athafna fyrirtækja / almennings , að hvetja til breyttrar hegðunar , en ekki til að auka tekjur ríkis eða sveitarfélaga . Skattarnir leggjast hlutfallslega þyngra á tekjulága en hátekjufólk . Ekki má heldur gleyma því að möguleikar fólks til að breyta hegðun sinni eru oft í réttu hlutfalli við tekjur . Hátekjumaðurinn á auðveldara með að taka strax þátt í orkuskiptum með því að kaupa sér rafmagnsbíl ( og njóta raunar töluverðra ívilnana ) en unga fjölskyldan sem hefur ekki efni á öðru en halda áfram að nota gamla bensín-fjölskyldubílinn . Hugmynd af þessu tagi er þess virði að hugleiða en framkvæmdin er vandasöm . Árið 1993 lagði Árni M. Mathiesen , fyrrverandi þingmaður Sjálfstæðisflokksins og síðar fjármálaráðherra , fram þingsályktun þar sem umhverfisráðherra og fjármálaráðherra var ætlað að athuga „ hvort og þá á hvaða hátt umhverfisskattar geti komið í stað núverandi skatta , svo sem tekjuskatta , eignarskatta , útsvars og aðstöðugjalds “ . Blaðið tók undir að skynsamlegt væri að innleiða umhverfisskatta en hafði uppi aðvörunarorð : „ Áherslu ber þó að leggja á að umhverfisskattar komi í stað annarra skatta og verði ekki til þess að heildarskattbyrðin hækki . Þeir mega heldur ekki verða hrein tekjulind opinberra aðila , í stað þess að standa undir kostnaði við umhverfisvernd . “ Þá var skatthlutfallið 3% en hækkaði síðan nokkuð ört á næstu áratugum og var orðið 22% þegar virðisaukaskattskerfið var tekið upp árið 1990 . ( Raunar var á tímabili sérstakur söluskattsauki lagður á ) . Grænir skattar geta verið æskilegir og skynsamlegir út frá efnahagslegum þáttum ekki síður en umhverfislegum . En reynslan kennir skattgreiðendum – fyrirtækjum og einstaklingum – að græn skattheimta verði lítið annað en fallegt heiti á þyngri álögum til framtíðar . Greinin birtist fyrst í Morgunblaðinu 9. október 2019 .