Í fyrsta lagi að reiði Akkillesar sendi kappasálir til Hadesarheims og í öðru lagi að þeir sjálfir urðu hundum og hræfuglum að bráð . Sisýfos þurfti að þola refsivist í Hadesarheimi . Fræg er sagan af Orfeifi sem fékk að fara til undirheima að sækja konu sína Evrydíku . Þá má minnast á elleftu bók Ódysseifskviðu en þar er sagt frá því er Ódysseifur hélt til undirheima og ræddi við fjölmarga dauða . Heldur mundi ég kjósa að lifa í sveit og vera kaupmaður hjá einhverjum fátæklingi sem ekki hefði stórt fyrir sig að leggja en að ráða yfir öllum dauðu draugunum . Í Elysíon ( eða á Sæluvelli ) var fámennur hópur útvalinna sem verðskulduðu betri vist að lífi loknu . Hómer virðist að vísu ímynda sér þann stað ofanjarðar í vestri handan úthafsstraumsins Ókeanosar . , Ód . 4.561 - 8 . Þýð. Sveinbjarnar Egilssonar , endursk . , Il . 8.13 - 16 . Uppi yfir höfði hans héngu ávextir niður af hálflaufguðum trjám , voru það perutré , kjarneplatré og apaldrar með fögru aldini ; sæt fíkjutré og blómlegur viðsmjörsviður ; en er hinn aldraði maður seildist eftir ávöxtunum , svipaði vindurinn þeim upp að hinum dimmu skýjum . Ég sá og Sisýfos ; hann átti við rammar raunir að stríða ; hann var að roga við geysistóran stein með báðum höndum ; hann streittist við með knúum og knjám , og velti steininum upp eftir einum hól ; en í hvert sinn sem hann ætlaði að koma honum upp á brúnina , spennti þunginn hann niður á við aftur og valt þá hinn ofsalegi steinn ofan á jafnsléttu . Svavars Hrafns Svavarssonar ) Elysíon var sælureitur þangað sem fámennur hópur útvalinna hvarf til að lífi loknu . En oftast var talið að einhvers konar útför væri nauðsynleg til þess að dauðir kæmust leiðar sinnar og ef lík manns lá ógrafið fékk hann ekki inngöngu í undirheima . Enda segir vofa Patróklosar við Akkilles : Jarða mig sem skjótast ; ég vil komast inn um Hadesarhlið . Vofurnar , svipir dauðra manna , bægja mér langt í burt frá sér , og banna mér að komast til sín yfir fljótið ; ráfa ég því svo búinn um hinn víðhliða Hadesarheim . , Il . 23.71 - 6 . Mikilvægast var að hinn látni hefði með sér pening til að greiða Karoni ferjumanni en einnig var mikilvægt að strá svolítilli moldu yfir líkið svo það kæmist á leiðarenda . En Grikkir áttu líka til að efast um framhaldslíf og handanheima . Í Málsvörn Sókratesar eftir Platon kemst Sókrates svo að orði : Dauðinn hlýtur að vera annað af tvennu , annaðhvort að hinn dauði sé ekki neitt og viti ekki til sín – eða , eins og almennt er haldið , að hann sé eins konar færsla eða flutningur sálar úr einum dvalarstað í annan . Í samræðunni Fædoni gerir hann tilraun til að rökstyðja ódauðleika sálarinnar og í tíundu bók Ríkisins er sögð sagan af Er Armeníossyni sem fékk að skyggnast inn í örlög sálna að lífi loknu eftir að hafa látið lífið í orrustu en lifnað við á bálkestinum tólf dögum síðar . En áður en þær fæðast í heiminn á nýjan leik þurfa þær að drekka úr Leþu , fljóti gleymskunnar . Meðal þeirra sem töldu að sálin tortímdist við dauðann voru Aristóteles og Epikúros . Epikúros hafði fengið í arf eindakenninguna frá Demókrítosi og taldi því að sálin væri – eins og allt annað – gerð úr örsmáum ódeilanlegum ögnum og sundraðist í parta sína þegar maður létist . Ingibjörg Gunnarsdóttir er prófessor í næringarfræði við Matvæla - og næringarfræðideild Háskóla Íslands og forstöðumaður Rannsóknastofu í næringarfræði við Háskóla Íslands og Landspítala . Ingibjörg hefur rannsakað áhrif næringar á meðgöngu á heilsu móður og tengsl næringar og vaxtar fyrstu ár ævinnar við heilsu allt fram á fullorðins ár .