Fyrstu merki um alvarlega eitrun vegna PCB-efna komu fram í Japan árið 1968 . Magn efnanna eykst eftir því sem ofar dregur í fæðukeðjunni og eftir aldri dýranna . Annars vegar eru efni sem líkjast díoxíni og hins vegar önnur PCB-efni . Eituráhrif efnanna er mismikil en til þess að hægt sé að bera saman eiturvikni þeirra hefur verið skilgreindur alþjóðlegur jafngildisstuðull ( e. Toxic Equivalent Factor , I-TEF ) sem er hlutfall af eitrunaráhrifum þeirrar afleiðu díoxíns sem er eitruðust og nefnist 2 , 3 , 7,8 - TCDD , en stuðull hennar er 1 . Niðurstöður rannsókna á umhverfismengun bendir til að magn PCB fari minnkandi í náttúrunni og að sama skapi hefur magnið í fæðu minnkað . Talið er að helst sé hætta á ferðum hjá neytendum sem borða mikið af fiski frá menguðum hafsvæðum eins og til dæmis Eystrasalti . Umhverfisstofnun hefur einnig talið ástæðu til að benda barnshafandi konum og konum með börn á brjósti á að borða ekki sjávarspendýr ( hval , sel ) eða stóra ránfiska ( túnfisk , sverðfisk ) .