Hins vegar var þekking í almennari greinum sem mynduðu grundvöll þessara sérfræða ; heimspeki , málfræði og ýmiss konar raunvísindum , sem voru mjög í vexti á öldinni áður en Íslendingar tóku að koma sér upp háskóla . Á háskólaárum mínum , á sjöunda tug 20. aldar , voru greinar eins og stærðfræði og eðlisfræði kenndar í stundakennslu manna sem höfðu eitthvað annað að aðalstarfi og ekki ætlast til að kennararnir skiluðu neinum rannsóknum . En fastráðnir kennarar höfðu rúman tíma til að halda sér við í fagi sínu og jafnvel skapa nýja þekkingu . Eðlilega var afar misjafnt hve mikið þessir menn lögðu fram til rannsókna , en nefna má til dæmis Sigurð Nordal prófessor í íslenskri bókmenntasögu sem skrifaði bæði bækur og fjölda stakra greina um fræði sín , íslenska bókmennta - og menningarsögu . En þá kom í ljós að talsmenn einstakra atvinnuvega þoldu ekki að Háskólinn legði undir sig stjórn rannsókna á þeirra sviði , og fór svo að Atvinnudeildin varð aldrei eiginlegur hluti af starfi Háskólans , og þar var aldrei kennt neitt . Sigurjón Baldur Hafsteinsson er prófessor í safnafræði við Félags - og mannvísindadeild Háskóla Íslands . Rannsóknir Sigurjóns Baldurs hafa meðal annars snúið að viðhorfi Íslendinga til dauða og sorgar , en þau viðhorf eru tengd félagspólitískum breytingum sem orðið hafa á Íslandi á undanförnum þrjátíu árum .