Einu sinni átti ég sportbíla . Það var gaman . Það er eitthvað við að aka um á bíl sem bregst við um leið , svínliggur í öllum beygjum og getur gert nánast hvað sem er . Það er svo notalegt að vita að það er nóg til í vélinni . Svo eignast maður börn og enn fleiri börn og sameinaður í sektarkennd og samviskubiti , með slettu af skynsemi , skiptir maður á tveggja sæta sportbíl og sjö sæta strumpastrætó og telur sér trú um að það sé nú bara nokkuð fínn bíll . En draumurinn fer ekki neitt . Það var því ekki erfitt að selja mér að fá að prófa Ferrari 488 GTB Novitec . Það er klárlega nokkuð sem maður þarf að gera áður en maður deyr . Já og sennilega sem oftast . Baldur Björnsson er eigandinn . Hann sækir mig og þegar ég geri mig líklegan til að fara farþegamegin veifar hann lyklunum og réttir mér . Maður verður ósjálfrátt feiminn . Já og pínu stressaður . Hræddur við að skemma eitthvað og gera einhverja vitleysu . Missa stjórn á öllum þessum hestöflum . Sem er reyndar ekki galið því nóg er af þeim . Baldur segir mér að þetta sé fyrsti bíllinn frá Ferrari í 20 ár með túrbínu . Það róar mig ekkert sérstaklega mikið . Bílinn er 756 hestöfl . 756 ! Hámarkshraðinn er 342 km . Þetta eru tölur sem tekur smá stund að melta . Lagst í ökumannssætið Bara að setjast inn í svona ökutæki er kúnst . Þegar maður er 193 sentimetrar er það pínu aðgerð en lærist fljótt . Maður meira leggst inn í bílinn en sest . Hann liggur alveg niðri við götu og eitt það fyrsta sem maður lærir er að fara varlega í hraðahindranir . Það er svolítið af þeim í Vesturbænum og því förum við varlega af stað . Það er reyndar hægt að hækka hann aðeins en í þessari stillingu verður nándin við götuna og upplifunin jafnvel enn sterkari . Það er merkilegt að aka framhjá Melaskóla . Strákar í frímínútum hlaupa með bílnum . Algjörlega trylltir af spenningi enda er varla hægt að kalla þetta venjulegan bíl . Þeir eru bara tveir á Íslandi og hinn er gamli bíllinn hans Baldurs . Smám saman nær maður tökum á þessu og það hjálpar að bíllinn vill allt fyrir þig gera . Aksturstölvan er hér til að þjóna og skila hámarksánægju af akstrinum . Það er hægt að stilla hana í að leiðrétta alls konar vitleysur eða leyfa aflinu bara að fljóta hindrunarlaust . Ég vel fyrri kostinn . Baldur situr rólegur með mér . Reyndar gerist það annað slagið að hann setur bremsufótinn aðeins niður en virðist merkilega slakur með ökumann sem er eins og lítið barn í dótabúð . Að njóta gæðanna Ég spyr hann um kraftinn . Hvort hann sé bara ekki of mikill fyrir göturnar á Íslandi . Hann hefur greinilega fengið þessa spurningu áður : „ Maður getur átt frábærar græjur án þess að vera alltaf að spila allt í botni . Stundum er bara gott að njóta gæðanna . “ Það er alls ekki galið svar því í tónlist væri þessi bíll hinn hreini tónn rokksins . Hljóðið er eins og klassísk íslensk húsmóðir á árum áður sem segir : „ Það er nóg til . Og meira frammi . “ Svo er meira að segja hægt að opna svo það heyrist meira í vélinni . Það kom mér á óvart hversu gaman það er . Maður tengist vélinni betur og verður nánast eins og ein heild með bílnum . Önnur spurning sem Baldur hefur örugglega oft svarað er hvort svona tæki sé ekki hræðilega dýrt . „ Ég á fyrir þessu , “ segir hann rólegur . Sem er býsna gott svar og í því felst ákveðin nálgun á að gera það sem maður vill . Rauður Ferrari segir það reyndar líka nokkuð ákveðið . Annað sem vekur athygli er hve bíllinn er einfaldur . Hann er ekki með hinum hefðbundna stokk sem maður á venjast . Það er ekki gert ráð fyrir glasahöldurum , klinkhólfi , geymsluboxi og öllu hinu sem við sjáum í venjulegum bílum . Í þessum bíl ertu til að keyra . Ekki til að ferðast með fullt af drasli . Það er samt farangursrými í honum , undir það sem við myndum venjulega kalla vélarhlíf – að framan – en í Ferrari er vélin aftur í . Undir gleri . Allt hefur mjög skýran tilgang og er skemmtilega mínimalískt . Að auki er meira pláss fyrir fætur og þó að bíllinn sé lítill er hann merkilega rúmgóður og þægilegur fyrir ökumann og farþega . Þennan eina því bíllinn er vitaskuld bara ætlaður fyrir tvo . Bremsurnar eru ótrúlegar . Bílinn snarstoppar . Sem gefur manni töluvert öryggi . Og maður hefur á tilfinningunni að þessi bíll láti sérlega vel að stjórn . Það eru ýmsir hlutir sem maður á ekki að venjast . Baldur segist til dæmis keyra bílinn „ mikið í gírunum “ og í stýrinu eru ljós sem segja honum hvenær hann á að skipta . Og það er ekki flókið enda skiptingin í stýrinu . Meira að segja stefnuljósin eru inni á stýrishjólinu . Allt miðast við að halda halda augunum á veginum og höndunum á stýrinu . Baldur tekur við og það fer ekki framhjá neinum að hann er vanur , enda hefur hann keyrt kappakstursbíla í 15 ár . „ Það byrjaði bara fyrir tilviljun . Ég hef verið að keyra formúlubíla og hef verið að keyra á hringakstursbraut Kvartmílunnar . “ Hann segist alltaf halda sig langt frá efri mörkum bílsins . „ Ég er enginn glanni og ég er enginn hraðafíkill . Þetta snýst meira um að njóta bílsins . Ef ég ætti að lýsa þessum bíl myndi ég segja að hann væri mjög viljugur . Og það er geggjað að keyra hann upp úr 2. og 3. gír . Hann er svo skarpur . “ Baldur keypti Ferraríinn árið 2017 . Frá Svíþjóð af öllum löndum ! Honum hefur verið breytt af Novitec í Þýskalandi og er á 22 " felgum frá Vossen . Það er líka heldur meira vesen að eiga svona bíl . Það þarf að láta yfirfara hann einu sinni á ári . Í útlöndum . En það má glöggt sjá að Baldur er sáttur við farartækið , enda varla annað hægt . Þetta er eitthvað miklu meira en bíll . Þetta er yfirlýsing : Ég er á þessum bíl . Hvað ætlar þú að gera í því ?