Mál albanskrar fjölskyldu , sem flutt var úr landi eftir að hælisumsókn hennar var hafnað , var afar áberandi í fjölmiðlum . Mál albanskrar fjölskyldu , sem flutt var úr landi eftir að hælisumsókn hennar var hafnað , var afar áberandi í fjölmiðlum , ekki síst vegna þess að þar var kasólétt kona og tveggja ára sonur hennar . Fréttaflutningurinn var í upphafi nokkuð því marki brenndur að samtökin No Borders voru eina heimildin . Þau eru vitaskuld ekki fyllilega óvilhöll , en þegar öðrum heimildum er ekki til að dreifa þurfa fjölmiðlar að gera sér slíkt að góðu , svona með hefðbundinni kostgæfni og varfærni í vinnubrögðum . Skjótt mátti þó finna eitt og annað um málið og fyrr en varði voru fleiri tilbúnir til þess að tjá sig um það . Sumt var það þó frekar álit en staðfest frásögn , sem í málum af þessu tagi getur verið varhugavert , sér í lagi þegar margar staðreyndir málsins eru á huldu og ekki einu sinni víst að þær fáist upplýstar , þar sem um viðkvæm einkamál getur verið að ræða og stjórnvöldum ókleift að segja allt af létta . Hvað þá þegar verið var að reyna að knýja dómsmálaráðherra til sagna , sem þó mátti ljóst vera að gæti á því stigi lítið ef nokkuð um þetta einstaka mál vitað , en er þar fyrir utan örðugt eða óheimilt að tjá sig um einstök mál , sem eru á forræði hans eða undirstofnana ráðuneytisins . Mönnum kann að vera mikið niðri fyrir og þykja brýnt að fá upplýsingar um málsástæður eða afstöðu ráðherra , en þeir þurfa þó að sýna því skilning að menn vita ekki alltaf , geta eða mega segja allt af létta . Annað í málinu vakti athygli fjölmiðlarýnis , en það var mynd af umræddum dreng þar sem hann var staddur ásamt foreldrum sínum á lögreglustöð í Albaníu , nokkuð nöturlegri að sjá , þar sem hann kúldraðist á bak við stól úti í horni . Þetta þótti ýmsum til marks um eitthvað , þó á myndinni glitti raunar einnig í leikteppi með leikföngum . Það var No Borders , sem dreifði þessarri mynd , sem ljóslega var tekin af öðrum hvoru foreldrinu og send til Íslands . Fjölmiðlar , sem ekki höfðu öðrum myndum til að dreifa , birtu hana vitaskuld . Það er erfitt að segja til um hvað annað þeir gátu gert , en samt blasir við að þarna var verið að stýra fréttunum í ákveðinn farveg með þessarri myndbirtingu . Það er ekki hægt að álasa No Borders fyrir það , samtökin eru að berjast fyrir tilteknum málstað , en sennilega hefðu fjölmiðlar mátt doka eilítið við . Foreldrarnir höfðu augljóslega síma á sér , þannig var myndin tekin og send , svo hefði ekki verið ráð að biðja No Borders um númerið og taka stöðuna ? Úr því hefði orðið betri frétt og aukin heldur frétt sem viðkomandi miðill átti sjálfur . Þetta með að doka við , er eitt af því sem blaðamenn mega ekki vanrækja . Jú , það er mikilvægt að vera fyrstur með fréttina , en hún þarf að vera rétt . Þegar eitthvað er of gott til að vera satt , þá er yfirleitt þannig í pottinn búið . Og jafnvel þegar eitthvað virðist standa sem stafur á bók , þá þarf samt að staðfesta það . Þá gildir einu hvað heimildamaðurinn virðist traustur og vel tengdur , því þeim mun tengdari sem hann er málinu , þeim mun líklegra er að hann hafi hagsmuni af því eða söguþræðinum um það . Þetta kom í hugann í framhaldi af umfjöllun um málefni Kastljóss , Seðlabankans og Samherja , sem vikið var að hér í síðustu viku . Það er nefnilega gamall vandi og nýr með heimildarmenn í helgustu véum , að blaðamenn geta orðið þeim háðir . Jafnt hjá sérstökum og Seðlabanka sem minni spámönnum mannlífsins . Um það þurfa allir blaðamenn að vera sér meðvitaðir um og vara sig sérstaklega á . Fréttirnar og skúbbin geta verið ómótstæðilega freistandi en þær þarf samt að staðfesta og sannreyna . Og ekki gleyma því heldur að heimildin er sjaldnast óvilhöll . Einstakir blaðamenn geta síðan orðið svo tengdir frásögninni , svo mikið undir að þeir segi hana , að þeir kunna að gleyma sér og fara óvarlegar en ella . Það er bara mannlegt . En þá reynir á fréttastjórana , sem eiga að hafa nægilega yfirsýn , reynslu og ábyrgð til að segja „ dokum við “ . Er þetta allt rétt , eru tvær eða fleiri sjálfstæðar heimildir , sem ekki má rekja til sama staðar og svo framvegis ? Í þessu furðulega máli er svo annað , sem er eins og menn gleymi reglulega , en það er að það var ekki aðeins svo að einhver spaði í Seðlabankanum væri heimildamaður Kastljóss heldur voru Kastljósmenn hinir upphaflegu heimildarmenn Seðlabankans og það var fyrir þeirra orð og eftirgrennslan , sem Seðlabankinn hóf hina vanhugsuðu rannsókn sína . Um það er ekki deilt , fyrir því eru orð bæði Kastljósmanna og fyrrv. Seðlabankastjóra . Fréttamenn eiga að segja fréttir af því sem þeir komast á snoðir um og fréttnæmt þykir . Ekki að vera tipsterar fyrir lögguna eða Seðló með ömurlegum afleiðingum fyrir alla hlutaðeigandi . Dr. Lára Magnúsardóttir var í Vikulokum Ríkisútvarpsins um liðna helgi , en þar voru m.a. rædd ýmis mál tengd þjóðkirkjunni . Hjá henni kom m.a. ffram athyglisvert sjónarmið um vinnubrögð og viðmælendur fjölmiðla , sem sagt að þeir hefðu hagsmuni af því að ýta undir átök og andmæli fremur en réttar frásagnir , samtöl hvað þá að mál yrðu til lykta leidd . Þar benti hún t.d. á að þegar málefni þjóðkirkjunnar kæmust í fréttir , þá brygðist það varla að fulltrúi Siðmenntar , liðlega tvö þúsund manna sértrúarsafnaðar , væri kallaður til álitsgjafar , líkt og það væri sérfræðifélag um lútersk evanglíska kirkju eða kristni almennt . Sem auðvitað fer fjarri , líkt og ævinlega kemur á daginn . Þetta er rétt athugað hjá dr. Láru . Þetta er álíka klikkað og að efna aldrei til vínsmökkunar án þess að kalla Bindindishreyfinguna til . Yfir í allt annað . Þeim lesendum , sem nálgast geta efni HBO eftir krókaleiðum netsins , skal bent á að önnur þáttaröð Succession er komin út . Þar er fjallað um fjölskylduátök í fjölmiðlaveldi Logans Roy ( leikinn af Brian Cox ) , sem er lauslega byggður á fjölmiðlakónginum Rupert Murdoch með slettu af hinum og þessum meisturum öðrum , allt frá W.R.Hearst til Conrad Black , en sumt er sótt í hið sérkennilega ættarveldi Donalds Trumps . Þættirnir eru langt í frá sannsögulegir , en um margt trúverðugir og afbragðssjónvarpsefni , sem óhætt er að mæla með . Fjölmiðlarýni Andrésar Magnússonar birtist í Viðskiptablaðinu . Áskrifendur geta nálgast blaðið undir Tölublöð , aðrir geta skráð sig í áskrift hér .