fyrir fólkið . . Góðhjarta fólk sem klappar , klórar og knúsar . Leiðast . Ég er ekki hrædd . Enn meiri pólitískur áróður . Allir þekkja alla og enginn þekkir ekki neinnHvað finnst þér ? Aldrei hefur staður orðið að heimili á svona skömmum tíma . Aldrei hefur fólk gripið eins hratt um hjarta mittog aldrei hefur lífið orðið eins mikið mitt eigið líf án áreynslu . Þetta hefur verið ein besta upplifun lífs mín með hæðum og lægðum . Sama hversu mikið þetta fólk á í sig og á , þá er það tilbúið að deila því öllu með mér . og því finnst ekkert sjálfsagðara . Og kæri almenningur lesið ykkur til um framandi menningu og beitið gagnrýnni hugsun á fréttir og umfjöllun . Hver hefði haldið að ég myndi opnast og breytast svona mikið á örfáum mánuðum . Allt þetta fólk sem braut niður veggi og kenndi mér svo margt . Stútfull af innblæstri og vonandi örlítið betri manneskja þökk sé öllu því góða fólki sem ég kynntist kveð ég Tyrkland með söknuði – og eins tilhlökkun að heimsækja land og þjóð aftur . Því fyrr því betra . Það er freistandi að kroppa í hrúðrið á gróandi sáriog þó ég viti að með því að kroppa kemur líklega ör , þá get ég ekki annað en leyft mér að það , fyrst smáog svo örlítið meiraþar til aftur glyttir í opið sáriðog svolítið blóð vætlar volgt niður holdið , skilur eftir sig slóðog minnir mig seinna á allt sem við áttum Týpan sem er alltaf að reyna að véfengja veganisma Er ég að gera það ? Er það ? Að ég væri að gefa á brjóst af fúsum og frjálsum vilja . Það var ógeðslega sárt fyrir mig , bæði það að gefa á brjóst , og líka það þegar hún tók svo ekki brjóstið og ég þurfti að gefast upp . Ég var bara svona hálfkona . Brjóstin mín virkuðu ekki til að gera það sem þau eiga að gera , og þjóna því bara körlum núna . Og svo er líka svo glatað að hitta bumbuhópinn minn , og allar sitja með börnin sín á brjósti og ég þarf að blanda dufti út í vatn . En þú ert samt auðvitað bara að gera það sem er best fyrir hana . Þú veist , það er geggjað yndislegt að eiga barn , en á sama tíma varð líkaminn minn og móðurhlutverkið einhvern veginn ósýnilegt fangelsi . Á meðan hann var alltaf heima og geðveikt meðvitaður um að vera virkur pabbi frá fyrsta degi , þá hafði hann samt möguleikann á því að fara . Ég gat það aldrei . Já , jú , örugglega sko . En ég hafði það bara ekki í mér . Það er svo ógeðslega glatað hvernig náttúran virkar . Þetta er einhvern veginn í öllu , alls staðar . En skiluru hvert ég er að fara ? Og lífinu hans . Skiluru hvað ég á við ? Hún er það alveg . Skólaskírteinið er loksins tilbúið , tveimur mánuðum seinna en áætlað var , en ég þarf hins vegar ekki á því að halda , verandi eini skiptineminn á mínu skólasvæði og geng í gegnum öryggisleitina án þess að sýna eitt né neitt – nema bros og ljóst hárið . Mér finnst ótrúlegt að ég hafi verið hér í þrjá mánuði og að ég eigi bara tvo mánuði eftir . Svo er Ramadan í fullum gangi með tilheyrandi samkomum og ógrynni af góðum mat þegar fólk brýtur föstuna á kvöldin . Sólin skein á tærbláum himni eftir næturfrostið . Hún stóð við gluggann í stofunni og horfði út á götuna . Hrokkið hárið bylgjaðist niður á hvíta skyrtuna . Henni fannst eitthvað vanta og leið eins og hún saknaði einhvers . Hún elskaði að synda og finna vatnið streyma um sig þegar hún tók sundtökin fimlega . Ef hún gerði ekkert var það ekki nóg og samviskubitið nagaði hana . Hugsaði með sér að þetta myndi reddast á endanum . Hvað sem því leið var hún ánægð . Setja upp grímu sem faldi holuna . Hún reyndi að þurrka það af en kaldir fingurnir gripu í tómt . Á stærð við tíkall . Eða setja plástur á þetta ? Hún settist aftur í sófann . Passaði sig bara að fara í þykka peysu yfir svo að ekki gustaði um það . Upptökin virtust vera á miðjum skjánum og litlar sprungur sigu hægt í allar áttir út frá því . Örlítil sprungan var eins og hár á speglinum og hún reyndi að þurrka það af . Í staðinn var botnlaust svarthol . Hún lá lengi andvaka og bylti sér . Þetta var skrítið ? En höndin greip í tómt og sökk inn í holuna upp að olnboga . Hún var hætt að geta notað tölvuna . Stúfurinn á hinni hendinni var svartur á endanum eins og brunnin spýta . Hún vandaði sig við að líma hann yfir bringuna þannig að vatnið myndi ekki komast þangað inn á meðan hún synti . Hún ákvað að synda nokkrar ferðir til að finna vatnið streyma almennilega um sig . Gleymdi sprungunni . Hún sökk til botns . Sundlaugarvörðurinn sá glitta í svartholið undan flaksandi plástrinum og hún fann að hún skammaðist sín . Konan rétti henni hjartað . Hún þakkaði öllum fyrir aðstoðina og gekk með hjartað í sundlaugarklefann . Hún lá á bakinu og horfði upp í bláan himinninn . Það bar við himininn . Hjartað og himininn blönduðust saman . Hún fann gatið í bringunni skreppa saman og lokast . Það örlaði á vorinu . Arna var sérstaklega þolinmóð gagnvart þessari sérvisku minni , þessum vana sem ég hef að gera hlutina alltaf nákvæmlega eins . Æfingasvæðið var ekki í hverfinu okkar , Laugardalnum , heldur ská á móti Holtagörðum , beint á móti Jóa Fel bakaríi , í Sundunum . En í eitt skiptið þá var Arna búin að finna aðra fljótari leið og ég komst í pínu uppnám . Arna sagði rólega að við myndum þá bara fara leiðina okkar , sömu leiðina og alltaf , jafnvel þótt hún væri lengri . Kvöldið sem ég sat grátandi á rúminu mínu og horfði yfir herbergið , á súðina , var ég tuttugu og eins . Ég vissi að allt myndi breytast , að allt væri þegar breytt . Að verða fullorðnar heitir það víst . Það sem ég vissi var að engin manneskja , eins og Arna , sem var búin að þekkja mig í svona mörg ár var í Danmörku . Hár hennar fellur í stríðum straumumNiður herðarnar , eftir andlitinuSveigir upp að kjálkalínueins og lokkar í fjallshlíðum sem skapa áfasta mynd í landslagi þjóðarÞað er heiðbjart ekkert rok engin rigning eins óvanalegt og það geristSamt liggur vandi heimsins á herðum hennarÁhyggjur af heimiþungi yfir tilveru Áður en hún fór út í morgun passaði hún að brókin væri symmetrískEngar línur féllu á húð eða sæust á rassvasaAð hárið væri í bylgjum eins og óstírlátt hafið , eins og snjóstraumarnir í FjallinuBroshrukkur velkomnar en allt annað forboðið í óraunhæfum kröfum sem fengnar voru í arfAldrei pils bara buxur uppháar klíp í kinnar til að fríska , svo út í vinnu númer eitt Hún hefur áhyggjur af heimi og framtíðHvernig kröfurnar hafa skapað eilífan vítahringFjallið sést í skrifstofuglugganum en það er fjarlægt , ekki eitt með henniÞað hefur lent í markaðssetningu eins og allt annaðorðið að tákni , að ímyndeins og hún Það er eitthvað voða notalegt við það að heyra í nágrönnunum . Falskt píanó og æfingar samhliða ljósaskiptunum . Sólin kyssir á mér nef og enni og ég þarf að píra á mér augunþað er svalt en mér er sama.sólin. Ég æfi mig að klæða sólina af mér , stenst freistinguna um að afklæðast og tana líkt og sönnum Íslendingi sæmir . Þeir afgreiða þig , þjónusta þig og mæta þér á götum úti . Mér finnst ég aldrei sjá sama fólkið . Stundum er athyglin sem ég fæ svolítið einmanaleg . Þeir bjóða stelpum grimmt á deit en taka ekki mark á neitunum og halda áfram að spjalla . Ég þekki reyndar eina stelpu sem getur ekki beðið eftir að gifta sig og hætta að vinna til að sjá um heimilið . Mér finnst ég þurfa að læra að vera kynþokkafull í fasi og framkomu – eins og allar smágerðu stelpurnar sem dansa á skemmtistöðum , hljóðlátar svífandi um göturnar og „ kvenlegar “ að drekka kaffi í kaffiteríunni í skólanum . Mér finnst ég þurfa að kafa djúpt í menninguna til að skilja almennilega stöðu kynjanna – því stundum virðist hún fullkomin og góð – en stundum mjög íhaldssöm og gamaldags . Eins kom Úlfur snillavinur minn í heimsókn og við fórum á skemmtistað sem spilaði tyrkneska 90 ’ s tónlist – eina lagið sem ég þekkti allt kvöldið var tyrkneska eurovisionlagið sem vann árið 2003 . Mér líður rosaleg vel hérna . . Ég er tilfinningasprengjaég er konajá svonavertu sexý vertu hljóðvertu alfarið góðkomdu nær er hann færir sig fjær . Ég er Eva ég er AdamÉg má allan skalannÉg er sjálf hóran í Babelón . Ég er feitég er stórÉg er hafsjórþú ert flór . Af rifi er ég kominog rifin skal ég verðamargbrotin , þrotin enrís alltaf aftur upp . Ég er konaég munjarða þiglifanditifandi , af hræðslu . Það er mín blessun og mín bölvunað berjastogstand‘alltaf aftur uppfyrir dætur þessaalsnægtar lands . Ykkar tími er liðinnég er skriðinundan feldnum , sem þúhrúgaðir á miger orðin sterkundan þrýstingnumog neitaalfarið að beitaog mig skreitameð , þínum skoðunum Ég fékk boðun um að horfa upp og klifra háttupp á axlir allra þeirra sem á undan hafa fariðMaría Magdalenda ogSóley Tómasdóttir , með áfallastreitu eftir stríðiðundan þunganum af því að neitaað leggjast flötvera , sexý , vera hljóðvera tólfeðraveldisins . Alveg geldir eftir aldagamla velmegunaldrei nóg , hvað næstég erorðin focking æstvið viljum meira , stærrri draumannarskonar félagstaum . Þar sem laun endurspegla mig en ekki hann . Þrælslund sem situr eins og valdið villandar inn og útspilltég er villtég er þyrnir íþínulata augapassa illa í þennan , rotna rammareynd‘að gjamma frá þér allt vitég er komin til að veravittu tilég vilmeiri jöfnuðjá , farðu frá já , ég vilekki meiðaþú ert bleyða röngu megin ímannkynssögunni Reynd‘að þekkja reynd‘að skiljaminn viljaþú máttenn víkjaég vilekki ýta enþú veltir ekki frá þér gosinu . Eins og Hekla mun ég sprengjaþetta kerfiminn tími er kominnJóhanna Sigvittu til . Kynjakerfið er brotiðþað var rotið , glerþakið alsbert , illa hertVið viljum ekki leikaeftir ykkar lúnu reglum og neglumfyrir gluggana , þett´er búið spilekkert kynjabil , runnið niður milli þils og veggjarég sprengdi upp , alla hæðina . Fyrirtíðarspenna ? ég mun brennaþetta kerfi til kaldra kolahætt´að volaallt er falt , fallvaltískalt , tussa . Ég er tíkég er druslaþú getur ekkituskað mig tilég er kona Vanfær um að taka mark áþvaðrinu í þérþett‘er löngu orðið focking leimhætt‘að reynaað treinadauðastríð Ég kynntist sjálfri mér á vindsæng , veltandi um Miðjarðarhafið . Tárin runnu niður vangana . Vínið sagði til sín og opnaði hjartað , opnaði sálinasem geislaði mót sólinni . Ég er til fyrir mig . Eg : Ok . Það gerist svona sirka einu sinni í mánuði . Eg : Ok , og hvað fleira ? Hver er svo þessi manneskja ? Ég : Já , þú þarft fyrst að setja á þig súrefnisgrímuna áður en þú setur hana á aðra . Ég : Og ætlaru að passa upp á þetta ? Ég man ekki eftir því að hafa tekið ákvörðun um að koma hingað . Ég sest inn í leigubíl með batteríslausan síma og enga inneign . Ég reyni að hlaða símann með lélega hleðslutækinu mínu . Hún stendur fyrir utan og talar við bílstjórann . ( takk Úlfur fyrir að plögga þessu ) Vinkona mín , yfirmaður hennar og tveir synir í hádegismat . Ég hlusta á þau tala á tyrknesku . Ég vafra um – ég týnist . Það sem stóð upp úr var lélegur plötusnúður og ég ( bókstaflega ) . Farartæki , híbýli og verksmiðja . Mig langar að elska líkama minn . Ég dýrka þessa stelpu . Þess í stað hefur hún staðið fyrir utan sænska alþingið og krafið stjórnmálamenn svara . Það er nákvæmlega þetta sem mig langar að gera þegar ég finn loftslagskvíðann skríða meðfram hryggjarsúlunni og hríslast svo niður í tær eins og óþægilegur kuldahrollur sem ég get ekki hrist af mér sama hvað ég reyni . Góða helgi . Hún kveikir alltaf á útvarpinu frammi í eldhúsi áður en hún fer í sturtu þó svo hún heyri ekkert í því á baðherberginu . Hún hreyfir sig hljóðlega , eins og að hún vilji ekki vekja aðra . Henni langar eiginlega ekki út og hún var að vonast til þess að það væri aftur mikil rigning og grátt og dimmt svo að hún gæti falið sig í regnjakkanum . Hann er tengingin hennar við umheiminn . Hún man utan að fyrstu vöruna sem að hún hafði skrifað á innkaupalistann . Mamma þeirra er ennþá þreyttari . Hún tekur hann úr kerrunni og setur í staðinn innkaupapokann í sætið . Hún velur stað og velur matseðil með 30 stykkjum , plús edamame baunum . Maðurinn hennar kemur heim og bæði hún og sonur þeirra verða glöð yfir því að sjá hann . Maðurinn hennar svæfir soninn í svefnherberginu , hún gerir ekkert á meðan . Svo fer hún út úr herberginu , maðurinn hennar er vaknaður og gengur frá í eldhúsinu og hún minnir hann á að allt plastið frá sushibökkunum sé endurvinnanlegt . Hún segir samt líka að hún komi fram seinna að bursta tennur . ~ ~ Varúð , pistlahöfundur var á túr við þessi skrif ~ ~ Kæru klúbbfélagar , lífeðlisfræðingar og aðrir landsmenn Ok . Svo væri líka frekar leiðinlegt að labba um með sístækkandi brúnrauðan blett í klofinu í hvert skipti sem man fer á túr . Að fara á túr var rosa tabú ― ég þorði varla að tala um túr þegar ég var unglingur ( samt meira en flestar vinkonur mínar ) og ég er nú ekkert sérstaklega gömul , en það hefur þó ( vonandi ) breyst síðan þá . Endómetríósa er t.d. sjúkdómur sem fáir vita af og enn eru meira að segja til læknar sem þekkja sjúkdóminn varla . Mér finnst þetta svo sjúklega áhugavert og enginn veit nákvæmlega hvers vegna og hvernig þetta gerist . T.d. dömubindum og túrtöppum ? Svo mæli ég líka með því að nota túrnærbuxur og álfabikarinn , snilld sem ætti að gefa öllum ungum leg-einstaklingum í grunnskólum landsins ― mun umhverfisvænna , ódýrara og þægilegra ( að mínu mati ) . Hvet ykkur allavegana til að prófa , kæru klúbbfélagar .