Ég skrifaði fyrir nokkrum dögum grein hér á síðuna og nefndi að af umræðu fjölmiðla mætti ætla að þjófélagið væri nú orðið fremur kynskipt en stéttskipt . Ég vakti athygli á ágætum árangri femínista og áhugafólks um jafnrétti kynjanna í því að kynna viðhorf sín og tók fram að ég fagnaði árangri kvennanna , þótt enn væri mikið óunnið á þessu sviði . Ég vék að því að svo góður væri árangurinn að stéttamisrétti væri miklu minna rætt í fjölmiðlum en kynjamisrétti , gat þess líka að ýmsir hópar karla færu ekki vel út úr tilverunni og spurði meðal annars hvað yrði af öllum þeim fjölda stráka sem féllu út úr skólunum , en þeir eru að mig minnir ca. þriðjngi fleiri en stelpurnar . Þessar sakleysislegu vangaveltur mínar virðast hafa farið einkennilega í vin minn Pál Hannesson sem svaraði og sakar mig um að horfa á málin af þröngum sjónarhóli ( sem er kallað að vera þröngsýnn ) og kenna líka femínistum og jafnréttissinnum um að stéttaskipting sé ekki á dagskrá . , ( má mikið vera ef ég á ekki að hafa kennt þeim um stéttaskiptinguna ) . Þar að auki verður ekki annað ráðið af grein Páls en að vandamál karla , sem ég gat um , séu varla umræðuverð , þegar stóru málin jafnrétti kynjanna ( les : bætt staða kvenna ) séu annars vegar . Hann staðhæfir líka að góður árangur á einu sviði jafnréttisbaráttunnar sé hvetjandi fyrir baráttuna á öðru sviði - gangi konum vel hljóti lágstéttunum að ganga vel líka . Femínistar og jafnréttissinar hljóti að vera samherjar jafnaðarmanna allir vilji betra þjóðfélag og mér væri nær að líta á þá sem samherja fremur en að egna fólk hvert gegn öðru . Ekki dettur mér í hug að ég geti egnt nokkurn mann til nokkurs hlutar , enda ætla ég mér ekki þá dul . Ég ætla heldur ekki að deila við Pál um þá einkunnagjöf að ég sé þröngsýnn , en það er ekkert leyndarmál að ég er sósíalisti og jafnaðarmaður og hef verið það frá því ég fór að taka eftir stjórnmálum , líklega fyrir fermingu . Þeirra áhugi á jafnrétti kynjanna felst ekki síst í því að konur komist að kjötkötlum valds og eigna til jafns við karlana , en það er ekkert í viðhorfum þeirra sem bendir til skilnings á stéttaskiptingunni eða erfiðri stöðu lágstéttanna . Að konur sem stjórnendur eða stjórnmálamenn verði endilega betri og meiri jafnréttissinar og skapi betra þjóðfélag en karlmenn er í besta falli ósannað . Ekki dugði það breskum fátæklingum vel að fá yfir sig Margréti járnfrú , ekki heldur konum sérstaklega . Hún aðhylltist frjálshyggjukenningar og gekk hart fram í því að breyta þjóðfélaginu í samræmi við þær , til stórrrar bölvunar fyrir þá sem illa voru staddir fyrir . Hún var í pólitísku ástarsambandi við Ronald Reagan Bandaríkjaforseta , sem vann sér það meðal annars til frægðar að spara í heilbrigðiskerfinu með því að loka mörgum stofnunum fyrir geðsjúka og stugga sjúklingunum út á götuna - í bókstaflegri merkingu . Sá sem ekki sér að ýmsir hópar karla hafa orðið útundan í samfélaginu , ekki síður en margar konur , hann tekur ekki eftir því sem gerist í kringum hann . Konur eru sem betur fer oftast félagslega duglegar og ekki jafn ragar og karlmenn að viðurkenna erfiða stöðu sína . Karlmenn sem detta út úr samfélaginu vegna veikinda einangrast yfirleitt á enn grimmilegri hátt en konurnar . Þess vegna væri áreiðanlega þarft verk fyrir Öryrkjabandalagið að kanna hvort ekki sé möguleiki á að mynda hóp langveikra karla , rétt eins og það hefur nýlega beitt sér fyrir stofnun hóps langveikra kvenna . Með tímanum hefur skilningur minn á kapitalismanum breyst . Framan af trúði maður því að frelsa mætti verkalýðsstéttina undan oki auðvaldsins með því einu að sósíalistar fengju völdin . Þá litu flestir sósíalistar á verkalýðsstéttina sem einsleitan hóp - allir í hópnum hefðu sömu hagsmuni , jafnvel sömu áhugamál . Við vorum ekki miklir einstaklingshyggjumenn á þeim árum . Nú sér maður af langri reynslu að það skiptir miklu í kapítalísku samfélagi að einstakir hópar þeirra sem illa eru settir geti bætt stöðu sína og eins og fyrri daginn eru það hóparnir sjálfir sem verða að gera það . Þetta sjáum við til dæmis vel í árangri Öryrkjabandalagsins , þó ríkisstjórnir Davíðs og Halldórs hafi svo sannarlega lagt sig fram um að gera bandalaginu erfitt fyrir . ( Í gamla daga hefðu félagarnir sakað mann um hroðalega hentistefnu og sagt með þjósti : þú vilt bara setja plástur á kapítalismann ! ) Ríkisstjórnum þeirra félaga hefur tekist frábærlega upp í því að auka á misskiptinguna í samfélaginu . Ríkir eru orðnir miklu ríkari og láglaunavandamálið hefur að talsverðu leyti verið leyst með því að fá inn erlent vinnuafl , sem möglar ekki . Þjóðareignir hafa verið " seldar " fáum auðmönnum , sem sýnast jafnvel valdir fyrirfram úr svokölluðum " bjóðendum " . Nú á að selja Símann , sem með hagnaðinum einum saman myndi standa undir öllum þeim stórframkvæmdum sem menn þykjast ætla að ráðast í fyrir verðið . Yfirgnævandi meirihluti kjósenda er á móti sölunni , samkvæmt öllum könnunum , en hann skal seldur samt . Innan fárra missera verður þessi þjóðareign komin í hendur fjársterkra " kjölfestufjárfesta " og eftir það verður engin leið að ákveða að bróðurpartur hagnaðarins renni til samfélagsþarfa . Þannig mætti auðvitað lengi halda áfram að sýna fram á að kapítalisminn ( sem karlarnir ráða að sönnu ) hefur orðið enn öflugri og misskipting milli stétta vaxið , þótt staða kvenna hafi vissulega batnað . Stéttaskiptingin leiðir af misskiptingu auðsins og síðast en ekki síst : hægri menn hafa farið með pólitísku völdin um árabil og styrkt kapítalismann með ráðum og dáð . Verkefni þeirra sem vilja telja sig sósíalista og jafnaðarmenn er því ekki síst að ráða bót á þessu . Við það verk geta margir hópar jafnréttissinna / femínista að sjálfsögðu verið samherjar , en langt frá því allir .