„ Það er vissara ‘ að fara varlega , vissara ‘ að óska sparlega “ því óskir geta nefnilega ræst – það gera þær að minnsta kosti í sprellfjörugum söngleik Kristínar Helgu Gunnarsdóttur , Karls Ágústs Úlfssonar og Þorvalds Bjarna Þorvaldssonar hjá Leikfélagi Akureyrar sem var frumsýndur um helgina undir öflugri stjórn Ágústu Skúladóttur . Gallsteinar afa Gissa segir frá systkinunum Grímu ( Steingerður Snorradóttir ) og Torfa ( Örn Heiðar Lárusson ) sem ekki búa við mikla heimilislukku . Mamma ( María Pálsdóttir ) er herforingi sem stjórnar börnunum með harðri hendi . Pabbi ( Benedikt Karl Gröndal ) er alger andstæða , hann getur ekki slitið sig almennilega frá pappírunum sínum og heyrir hvorki né sér börnin sín . Loks er á heimilinu Úlfur stóribróðir ( Jóhann Axel Ingólfsson ) sem Gríma er viss um að geimverur hafi breytt í það skrímsli sem hann er orðinn . Það reynist rétt , við fáum að sjá aðfarirnar þegar ógurlegar verur frá sólkerfinu Gelgju koma og toga hann sundur og saman við dillandi músík ! Eina almennilega manneskjan í lífi barnanna er Gissi afi þeirra ( Karl Ágúst Úlfsson ) , réttsýnn og skynsamur maður og góður hlustandi , þess vegna verða börnin verulega leið þegar hann er lagður inn á sjúkrahús með gallsteinakast . En afi Gissi lætur slíkt lítt á sig fá , hann skemmtir sér og öðrum sjúklingum á spítalanum svo að þar verður hver dagur hátíð . Í ofanálag reynast gallsteinarnir úr honum töfrasteinar sem láta óskir rætast , og það notfæra börnin sér ótæpilega – þrátt fyrir varnaðarorð afa síns . Torfi er að vísu svolítið tregur til að óska eftir breytingum , hann er jarðbundnari en Gríma og ekki eins gagnrýninn á fjölskylduna . En Gríma er hiklaus og þegar hún er komin á skrið hrífst Torfi með og það eru fá takmörk fyrir því sem þau vilja fá í staðinn fyrir það sem þau hafa eða auk þess sem þau hafa . Og allar óskir rætast . Jafnvel þær ævintýralegustu . Til dæmis fyllist húsið af hvolpum og kettlingum og Úlfur hreinlega hverfur ! Mamma man ekki eftir því að þessi frumburður hennar og eftirlæti hafi nokkurn tíma verið til . En hvað gerist svo … þegar allar óskir hafa ræst ? Það er hið dásamlega viðfangsefni Kristínar Helgu í sögunni sem Ágústa , Karl Ágúst og Þorvaldur láta lifna við á sviðinu hennar Þórunnar Maríu Jónsdóttur í gamla Samkomuhúsinu og í endalaust fjölbreyttum búningum eftir hana líka . Fráleitustu atburðir sögunnar eru ekki ofviða þessum snillingum . Meira að segja förum við siglandi á uppblásnum sófa út á Pollinn í kjölfar Nonna og Manna , börnunum til skelfingar ! En þó að þetta sé í grunninn móralskt verk er niðurstaðan margslungin því lífið er aldrei einfalt . Lögin hans Þorvalds Bjarna eru öll áheyrileg og inn á milli eru heillandi eyrnaormar . Söngtextar Karls Ágústs eru einstaklega hnyttnir og vel ortir en líka merkingarbærir , þess vegna hefði ég stundum viljað skrúfa aðeins niður í músíkinni til að missa ekki úr . Steingerður og Örn Heiðar sem léku krakkana á frumsýningu voru eins og atvinnumenn þótt ung séu , bjuggu til sannfærandi persónur , töluðu skýrt og sungu vel . María og Benedikt Karl þurftu að taka sannfærandi stökkbreytingu fyrir framan nefið á okkur eftir óskastundina og fóru létt með það . Herforinginn mamma varð hippinn mamma sem kærði sig kollótta um óhreinindi og óhollustu . Pabbi viðutan varð pabbi súperhress sem vildi helst leika sér úti allan daginn . Þau voru bæði alveg frábær . Karl Ágúst var hinn frelsandi og frjálslyndi afi holdgerður . Það var heldur ekki ónýtt fyrir okkur í salnum að fá að taka þátt í bráðskemmtilegu tónlistaratriði með honum . Aðrir leikendur fóru með fleiri en eitt hlutverk . Margrét Sverrisdóttir lék aðallega Boggu blákollu , kærustu afa Gissa á spítalanum sem svífur um í litríkum hliðarheimi þar sem ævintýrin eru á hverju strái . Jóhann Axel var gersamlega óþolandi Úlfur og yfirmáta vesæll Skarphéðinn sjúklingur , en þegar allt er komið á ystu nöf í lífi fjölskyldunnar bregður hann sér í gervi ýmissa yfirvalda sem koma til að kanna málið . Hann var óhemju snöggur að skipta um föt en þar átti þó metið Birna Pétursdóttir sem leikur hvorki fleiri né færri en sjö hlutverk og sum nánast í einu ! Gervin voru svo ólík að það var erfitt að ímynda sér að sama manneskjan væri inni í fötum Jónínu nágranna , Svanlaugar Schöth sjúklings , Elsu kennara , kennara Úlfs , Báru frá barnaverndarnefnd , pizzusendilsins og geimverunnar en það er þó fullyrt í leikskránni á netinu . Þar eru líka allir söngtextarnir sem er til fyrirmyndar . Ekki er gefin út prentuð leikskrá en gott væri að fá útprent með helstu upplýsingum til að glöggva sig strax á aðalatriðum því ekki fer maður inn á netið í leikhúsinu . Vafasamt er kannski að telja tónlistarmennina Jaan Alavere , Philip Doyle og Kristján Edelstein til leikara en þeir setja líf og lit á sýninguna í innkomum sínum milli atriða . Enda var ekki dauð mínúta í þessari sýningu . Skiptingar gengu líka greitt og þar skipti máli hnitmiðuð ljósahönnun Lárusar Heiðars Sveinssonar . Þetta er mikil og góð upplifun og ég vil setja Gallsteina afa Gissa undir eins í flokk með bestu íslensku söngleikjunum fyrir börn , Bláa hnettinum og Skilaboðaskjóðunni . Megi gallsteinar afa Gissa töfra börn um langa framtíð . Silja Aðalsteinsdóttir