Þau hétu Samúel Bjarnason og Margrét Gísladóttir , búandi hjón í bæjarþorpinu Kirkjubæ í Vestmannaeyjum . Þau höfðu ábúð á 1/2 jörð þar , en Kirkjubæjarprestakall og prestssetur var búið að leggja niður fyrir allmörgum árum . Bæði voru þau hjón af landi , en fluttu ung til Eyja . Þangað fluttist einnig móðir hans og átti heima þar til æviloka . Faðir Margrétar fluttist einnig til Eyja með fjölskyldu sína og bjó þar lengi . Samúel Bjarnason var fæddur á Reyðarvatni á Rangárvöllum 22. apríl árið 1823 , launsonur Bjarna Jónssonar á Reyðarvatni , síðar í Kvíhólmanum . Hann var af Víkingslækjarætt . Móðir Samúels var Margrét frá Hólshúsum í Höfnum , f. 6. maí 1797 . Margrét kom með Samúel son sinn til Vestmannaeyja frá Teigi í Fljótshlíð . Hann var þá 12 ára . Þau mæðgin fóru þá að Miðhúsum til þeirra ágætishjóna Sigurðar Jónssonar , meðhjálpara og hreppstjóra , bónda þar , og Sesselju Helgadóttur , er ættuð var af Eyrarbakka og kom til Eyja með séra Snæbirni Björnssyni presti að Ofanleiti . Það var árið 1826 . Samúel var hjá þeim hjónum , er hann var fermdur . Þar var einnig móðir hans . Nokkuð fram yfir fermingu er hann á Miðhúsum og nær þar ágætum þroska á þessu mæta heimili , er var eitt af beztu heimilum í Eyjum í þá daga , — efni góð og húsbændur valinkunnar manneskjur . Samúel fékk góðan vitnisburð hjá sóknarpresti sínum fyrir kunnáttu sína og góðan skilning . Á Miðhúsum vandist hann við öll algeng störf , eins og þau gerðust hjá Eyjabændum , er stunduðu bæði landbúnað og sjávargagn . — Miðhúsin voru með beztu Eyjajörðum , og þar bjuggu jafnan bjargálnamenn . Hún var ein af Elliðaeyjarjörðunum svokölluðu , og hvergi meiri lundaveiði en þar . Varð Samúel frægur lundaveiðimaður , svo að fáir voru honum fremri . Þessir góðu veiðimenn voru jafnan mikils metnir og mjög sótzt eftir að fá þá fyrir vinnumenn . Eftir að Samúel fór frá Miðhúsum , var hann á nokkrum stöðum í Eyjum , unz hann festi ráð sitt og kvæntist heitmey sinni Margréti Gísladóttur bónda í Görðum á Kirkjubæ . Voru þau gefin saman í Landakirkju 10. nóv. 1848 . Svaramenn voru : Gísli Jónsson Hálfdánarsonar á Klasbarða , hreppstjóri í Presthúsum í Eyjum , og Chr . Abel kaupmaður í Godthaab . — Helmingafélag var með þeim hjónum samkvæmt norskulögum , og var morgungjöf rífleg á þeirra tíðar mælikvarða meðal alþýðufólks , 25 ríkisdalir silfurs . Ungu hjónin bjuggu fyrst í sambýli við móður Samúels og stjúpföður , Guðmund Guðmundsson , sem kenndur var við Ringstedshús , sem var sama og Jónshús ( síðar Hlíðarhús ) . Guðmundur var talinn hafa aðhyllzt mormónatrú en var þó aldrei skírður . Um Margréti konu hans , móður Samúels , er þess eigi getið , að hún hafi tekið trúna . Guðmundur Guðmundsson var ættaður úr Sigluvíkursókn . Hann lézt 1865 , 70 ára að aldri . Margrét kona hans lézt árið 1862 , hálfsjötug . — þau bjuggu nokkur ár í Litlakoti ( Lágakoti ) . Við dauða Guðmundar , sem mun hafa verið drykkfelldur og allmikill fyrir sér í lífinu , gerðist atburður , sem í frásögur er færður . Faðir Margrétar Gísladóttur , konu Samúels , en þær voru alnöfnur , hún og tengdamóðir hennar , var Gísli Andrésson , er til Eyja fluttist frá Velli í Hvolhreppi 1824 , ekkjumaður með ung börn . Hann hafði áður búið í Holtum , og þar var Margrét dóttir hans fædd ( 20. nóv. 1822 ) . Móðir Andrésar , föður Gísla , var Néríður Andrésdóttir . Magnús Andrésson , klausturhaldari á Þykkvabæjarklaustri var faðir maddömu Þórdísar á Ofanleiti , konu séra Jóns Austmanns . Gísli Andrésson þótti greindarmaður og fylginn sér . Hann var síðast bóndi á Kirkjubæ og færði bæinn sinn út úr bæjarþyrpingunni og byggði nýjan bæ í móunum suður af Kirkjubæ og nefndi hann Garða . Nú eru þau bæjarhús löngu rifin og allt jafnað við jörðu . Talið er , að það hafi jafnvel bjargað frönskum skipbrotsmönnum , að bær var þarna . Þeir brutu skip sitt við Urðir og komust við illan leik í land , kaldir mjög og hraktir , og hittu af tilviljun einni í blindhríð og harðviðri um hánótt bæinn Garða . Ekki sást heim að Kirkjubæ og var því haldið , að þeir hefðu eins vel getað villzt suður á Hauga og orðið úti , svo aðframkomnir sem þeir voru . Hjónin Samúel og Margrét hófu búskap með litlum efnum eins og flestir í þá daga , en þau voru bæði mestu dugnaðar - og myndarmanneskjur , sem farnaðist vel , enda var Samúel mikill forsjármaður og aflakló og lá ekki á liði sínu . Þóttu víst fáir honum fremri í fjallasókn og veiðiskap , jafnvígur til sjós og lands . Hann hafði haldið sig vel og þau hjón , fjörmaður mikill og snyrtimenni . Sá ljóður var samt á ráði hans , að hann var vínhneigður nokkuð . Það ágerðist seinna og varð að ríkri ástríðu . En Samúel var hugsandi maður og greindur vel og barðist gegn drykkjuskaparhneigð sinni . Þá voru eigi til nein bindindisfélög . Því hefur verið haldið fram , að Samúel hafi gengið í mormónaflokkinn til að reyna með stuðningi hans að yfirstíga drykkjuskaparhneigð sína , með því að trúarbræður hans voru allir miklir hófsmenn . Sigur þessi féll Samúel í skaut , og sannar það vel , hve mikið var í hann spunnið . Eitt af áhugamálum ungra , dugandi manna í Eyjum var að komast að jörð , fá jörð til ábúðar . Það fannst mörgum sjálfstæðara og frjálsara líf . Það leiddi einnig til rýmri efnahagsafkomu að vera bóndi á jörð heldur en þurrabúðarmaður . Ekki þurftu jarðabændur , sem höfðu einhverjar skepnur og úteyjaafnot , að sækja allt til annarra . Fuglaveiðin þar og á Heimalandi var þeim drjúgt búsílag . Þeir voru ekki eins háðir í öllu kaupmönnunum . Samúel Bjarnason fékk ábúð á einni Kirkjubæjarjörðinni og hefur hlotið , eins og aðrir , að greiða hátt festugjald eða tilgjöf á jörðina . Gjald þetta , sem rann í konungssjóð , mæddi þungt á , og þó greiddu sumir sinn síðasta skilding í festugjald til þess að geta öðlast ábúð jarðar . Samúel mun hafa verið sjálfkjörinn foringi bænda í leigumálanum , bæði í fjalla - og úteyjasókn , og ekki er ólíklegt , að hann hefði komizt í röð heldri bænda í Eyjum og orðið hreppstjóri með tímanum , hefði allt gengið sinn vana gang . En hér fór á annan veg . Atburðirnir leiddu til þess , að Samúel varð sögufræg persóna , fyrsti íslenzki landnámsmaðurinn í Vesturheimi . Þrátt fyrir dugnað sinn átti Samúel við fjárhagslega erfiðleika að stríða . Því olli ljóður sá , er var á ráði hans og áður getur . Samúel gerðist mormóni og mun hafa hneigzt að þeirri trúarstefnu fljótt , eftir að þeir Þórarinn Hafliðason og Guðmundur Guðmundsson tóku að boða hana í Eyjum . Hann var einn af þeim fáu , sem ekki skrifaði undir mótmælaskjalið , en þeir , sem neituðu , voru álitnir mormónar , þó að svo væri ekki um þá alla . Sumarið 1853 , er J.P. Lorentzen , danski trúboðinn , kom hingað , kom mikill skriður á mormónatrúboðið . Hjá honum hlaut Samúel skírn . Einnig gaf Lorentzen út köllunarbréf fyrir Samúel til þess að vera prestur mormóna í Eyjum . Bréfið hljóðaði svo samkv. afriti , er var í fórum séra Jóns Austmanns að Ofanleiti : „ Herved bevidner vi : Samúel Bjarnason er blevet indviet til Præst í den Mormonske Gren Jesu Kristi Kirke af sidste Dages hellige paa Vestmannö . Den 19 . Juni , overensstemmende med Kirkens Regler ved Haandspaalæggelse af J.P. Lorentzen , G. Guðmundsson , Loftur Jónsson og Magnús Bjarnason . Dagsett 19. júní 1853 og undirskrifað : Töluverður styrr stóð um Samúel , eftir að hann hafði tekið prestvígslu mormóna . Sjálfur skírði hann konu sína með aðstoð Lorentzens og Lofts Jónssonar í Þórlaugargerði , en bæði hann og Magnús Bjarnason voru allir greindir menn og mikilsmetnir í Eyjum og þótti , sem rétt var , að trúboðinu hefði miðað drjúgum áfram , með því að fá þá í söfnuðinn í Eyjum . Fréttin um þetta barst auðvitað til meginlandsins , og skrifaði prófasturinn í Rangárvallaprófastsdæmi , séra Jón Halldórsson á Breiðabólsstað , séra Brynjólfi Jónssyni , ábyrgum kapellan séra Jóns Austmanns , varðandi þessi mál , og er það bréf dags. 16. júlí 1853 . Hafði prófasti verið fundið það til foráttu af biskupi , áður en Guðmundur Guðmundsson boðaði mormónatrú í Rangárvallasýslu , að hann hefði sig ekki nóg í frammi gegn mormónum þar í sýslu og í Vestmannaeyjum . En svo er að sjá sem prófasti hafi ekki þótt dælt við að eiga , er þessi myrkursins börn í Vestmannaeyjum , eins og hann komst að orði í bréfinu til séra Brynjólfs , hafi sjálfsagt á nóttunni lagt sínar vígvélar í prófastsdæmi hans , en prestar hans hafi reist skorður við útbreiðslu mormónatrúarinnar . Er að sjá , sem prófasti hafi þótt á það skorta í Eyjum . Guðmundur Guðmundsson var nú kominn aftur af landi út í Eyjar , en lifað hefur samt í kolunum , þó að leynt færi . Árangur af starfi Guðmundar kemur betur í ljós síðar , þegar ferðirnar hefjast til Utah aftur . Í bréfi sínu til séra Brynjólfs kveðst prófastur ekki hafa orðið var við nein afskipti hans af trúboðinu svo sem vænta mætti af manni , sem ber algjöra ábyrgð á prestakallinu gagnvart mormónskunni . Prófastur segist því finna fullkomið tilefni til að minna „ yðar velæruverðugheit “ um að hafa í öllum greinum til orðréttrar eftirbreytni bréf háæruverðugs herra biskupsins , dags. 5. maí 1851 , til prestsins séra Jóns Austmanns „ af hverju hann hefur sent sér eftirrit , í hverju bréfi það er tekið fram , að ef mormónarnir gangi inn í prestleg embættisverk með því að skíra , þá beri presti tafarlaust að tilkynna það verzlegu yfirvaldi . “ Prófastur leggur fyrir prest , að hann hafi nákvæmar gætur á þvi , að engir sóknarmanna fari úr Eyjum til lands utan í snöggum erindum , nema þeir hafi nauðsynleg leiðarbréf frá hlutaðeigandi sýslumanni , og ekki nóg með það , heldur skyldi prestur einnig votta á leiðarbréfið , að hinn sami sé hinnar evangelisku trúar og þannig frjáls að kirkjunni . Samt hét það svo , að í landinu gilti fullkomið trúfrelsi . Kærur á hendur Samúel og Guðmundi voru sendar sýslumanni að fyrirlagi prófasts , að því er líklegt er , en prófastur var þá nýlega kominn út til Eyja til að visitera Landakirkju . Séra Brynjólfur hafði áður skrifað sýslumanni um málið , en engin réttarhöld farið fram fyrr en eftir að prófastur kom til Eyja . Hinir kærðu viðurkenndu að hafa prédikað evangelíið og framkvæmt skírnarathafnir í vitna viðurvist , og Guðmundur játaði að hafa eftir prédikun sína útdeilt kveldmáltíðarsakramentinu . Þeir kváðust eigi hafa vitað annað en að þetta væri fyllilega leyfilegt , ella hefðu þeir ekki framið þessi embættisverk fyrir trúbræður sína í mormónasöfnuðinum . Stöðugar aðvaranir frá prestunum , og svo áminningarnar , sem Þórarinn Hafliðason hafði hlotið hjá dómaranum , hafi þeir ekki látið á sig fá og talið markleysu úr því að slík embættisverk væru leyfð í Danmörku . Trúfrelsi hlyti einnig að gilda hér . Dómarinn ítrekaði enn bann við því , að mormónarnir færu inn á verksvið prestanna . Lofaði Samúel þá að hætta að útbreiða trúna . Guðmundi var veitt áminning . En ekki mun þetta hafa verið tekið alvarlega , enda engin lög fyrir slíku banni , þar sem trúarbragðafrelsi skyldi í heiðri haft . Sóknarpresturinn hér og aðstoðarmanni hans var það mikið kappsmál , að mormónatrúin breiddist ekki út í Eyjum . Sýslumaðurinn studdi þá dyggilega í þeim andblæstri . Hin kirkjulegu yfirvöld gerðu það ekki að sama skapi . Þannig leystu stiftyfirvöldin aðstoðarprestinn frá skyldunni , er prófastur hafði lagt honum á herðar , að sjá um að enginn færi til landsins úr Eyjum án þess að hafa vegabréf með áritun prests , því að það heyrði undir sýslumann einvörðungu . Samúel Bjarnason hafði sagt skilið við preststarf sitt um stundarsakir hjá trúbræðrunum . Af því hefði hann orðið að láta hvort eð var , því að mormónar voru mjög strangir í ýmsum efnum og siðavandir . Nautn áfengis var gjörsamlega bönnuð . Samúel hafði gengið allt of langt í þeim efnum . Það sýnir vel , hvílíkur þrek - og vitmaður Samúel var , að hann tók sig nú á aftur að fullu , hætti allri vínneyzlu og gekk á ný inn í flokk sinn . Hann helgaði sig þar starfi sínu meðal trúbræðranna og tekur nú að búa sig undir Utahferðina . Ekki skorti hann kjark til að leggja upp í hana , þó að erfiðleikar miklir væru framundan . Lokkandi var sólskinslandið í vestri og þeim sigurinn vís , er þangað næði . Hins vegar mun Samúel og trúbræðrum hans hafa fundizt sér ekki vera lengur vært í Vestmannaeyjum . Andreas Kohl , er nýlega var orðinn sýslumaður þar , hafði látið festa upp auglýsingu 18. des. 1853 , þar sem bannað var með öllu , að menn sæktu samkomur mormóna , og þeir , sem óhlýðnuðust því , yrðu látnir sæta ákærum , með því að það væri á móti landslögum að útbreiða mormónskar kenningar . Í bréfi til prests segist sýslumaður ábyrgjast að sér verði hlýtt , „ því að ég hygg , “ segir hann , ,, að mönnum sé það kunnugt , að ég skipa það eitt , sem ég hefi vald til , og læt á hinn bóginn og án manngreinarálits hlýða skipunum mínum , hvað sem það kostar . “ Kohl sýslumaður var vís til að efna það , svo röggsamlegt yfirvald , sem hann var og mikils metinn af Eyjabúum . Samúel Bjarnason og förunautar hans lögðu af stað frá Vestmannaeyjum vorið 1854 með kaupskipi , sennilega frá Godthaabsverzlun , til Kaupmannahafnar . Þar dvaldist fólk þetta alllengi . Sagan segir , að næsti áfangi hafi verið Hamborg . Þaðan svo farið með skipi til New-Orleans . Síðan með fljótabát til St. Louis , Missouri . Þaðan á hestvögnum til fylkisins Iowa . Þar höfðu mormónar reist trúboðsstöð í Council Bluffs . En ferðinni var heitið til Utah . Þangað var farið fótgangandi frá Iowa , og ferðin yfir slétturnar talin mjög hættuleg í þá daga , því að búast mátti við árásum Indíána . En þetta fólk komst klakklaust yfir og settist að í Spanish Fork , sem seinna var aðalaðsetursstaður Íslendinga í Utah , en í Spanish Fork höfðu danskir mormónar stofnað einskonar nýlendu . Með Samúel Bjarnasyni og konu hans Margréti Gísladóttur fóru vestur um haf frá Vestmannaeyjum í fyrstu landnámsferð Íslendinga til Ameríku : 1 . Guðmundur Guðmundsson , er verið hafði í Danmörku , en var nú til heimilis að Þórlaugargerði hjá Lofti Jónssyni . Guðmundur var frá Ártúni í Oddasókn á Rangárvöllum , sonur Guðmundar Benediktssonar og Guðrúnar Vigfúsdóttur . Guðmundur Guðmundsson var annar fyrsti trúboði hér á landi , og boðaði hann trúna af miklum áhuga bæði á landi og í Eyjum . Um það vísast til þáttarins um Þórarinn Hafliðason , í Bliki 1960 . Þrjú systkini Guðmundar og systurdóttir fluttist til Vestmannaeyja . Ekkert af þessu fólki tók mormónatrú . Guðmundur settist fyrst að í Spanish Fork , eftir að vestur kom , en fluttist litlu síðar til bæjar þess , er Lehi nefnist í Utah , og stundaði þar gullsmíðaiðn . Hann bjó þar , meðan ævin entist . Hann kvongaðist danskri konu . Þau eignuðust 3 sonu . Sagt er , að hann og fólk hans hafi ekki átt samleið með Íslendingum . Það bendir til þess , að Guðmundur hafi verið nokkuð sérsinna . 2 . Helga Jónsdóttir Hálfdánarsonar . Hún mun hafa flutzt til Eyja af landi rúmlega tvítug . Var hún lengi í Gvendarhúsi , en hjónin þar munu hafa verið kunningjar foreldra hennar . Einnig var hún hjá dönsku fólki í Eyjum , t.d. í Frydendal hjá frú Eriksen , síðar veitingakonu , og hjá C . Lintrup verzlunarstjóra í Garðinum og konu hans Björgu Hallsdóttur , er ættuð var úr Skagafirði . Hjá þessu danska fólki hefur Helga lært dönsku og fræðzt um margt varðandi umheiminn . Auk þess hefur hún gerzt vel að sér í hússtörfum , svo að hún þykist fær um að sjá sér farborða í framandi landi . Eigi er víst , að hún hafi ætlað sér lengra í fyrstu en til Danmerkur , þó að förin yrði lengri . Hún er fyrsta stúlkan , sem kunnugt er um að flutzt hafi að heiman til Ameríku til að setjast þar að . Helga var þá nær fertugu , roskin og reynd . Henni mun heldur ekki hafa verið fisjað saman . Að henni stóð greindar - og dugnaðarfólk . Helga var fædd 12. júlí 1814 og ólst upp hjá foreldrum sínum , er lengi bjuggu á Ytri-Klasbarða í Sigluvíkursókn í Stórólfshvolsprestakalli . Þeir voru Jón Hálfdánarson og kona hans Kristín Þorleifsdóttir . Frá Danmörku heldur Helga áfram ferðinni með hinum fámenna hópi landa sinna frá Vestmannaeyjum . Hún mun fljótt hafa aðhyllzt mormónatrúna , er hún var boðuð í Vestmannaeyjum , og sagt er , að hún hafi ekki talið eftir sér að hlaupa neðan úr Sandi upp fyrir Hraun að Þórlaugargerði , þar sem mormónar héldu samkomur sínar með nokkurri leynd hjá Lofti Jónssyni bónda . Er Eyjafólkið kom til Utah , var Helga eftir í Salt Lake City , en hin héldu til Spanish Fork . Ekki löngu síðar kom Þórður Diðriksson og seinna trúboði frá Íslandi til Utah og staðnæmdist í Salt Lake City . Helga Jónsdóttir og Þórður voru þá einu Íslendingarnir í þessari borg . Þau munu hafa þekkzt frá Vestmannaeyjum , og bæði voru þau alin upp í Landeyjum , hann í Austur , en hún í Vestur - eða Útlandeyjum . Þau giftust og bjuggu lengi góðu búi á stórri jörð í Spanish Fork og voru í miklum metum . Helga lifði Þórð mann sinn , varð 93 ára . Hún þótti greind og mikil tápkona . Samúel Bjarnason , kona hans og áðurnefndir förunautar þeirra komu til Utah 1855 . Því hefur verið haldið fram , að þau hafi farið frá Vestmannaeyjum það sama ár . En víst er , að þau hófu ferð sína frá Eyjum 1854 . Sökum langrar viðdvalar í Danmörku náðu þau ekki fram til Utah fyrr en árið eftir . Förin yfir Ameríku tók afarlangan tíma , sem kunnugt er af bréfum frá Lofti Jónssyni og því fólki , er það fór til Utah , og einnig af ferðasögu Þórðar Diðrikssonar . Samúel Bjarnason er fyrsti landnámsmaðurinn íslenzki í Vesturheimi , og Margrét Gísladóttir , kona hans , var fyrsta landnámshúsfreyjan . Þau komu til Salt Lake City , en var ráðlagt af sjálfum mormónaforsetanum Brigham Young að setjast að í Spanish Fork , en þar áttu danskir mormónar heima . Samúel fékk sér úthlutað 160 ekrum lands í Spanish Fork og talinn fyrsti landnámsmaður þar . Gerðist hann mikill bóndi og bætti mjög miklu landi við sig . Hann átti mjög mikinn kvikfénað . Sagt er , að Margrét kona hans hafi staðið dyggilega við hlið bónda síns og sýnt mikinn dugnað á hinum erfiðu frumbýlingsárum þeirra í Utah . Þau hjón efnuðust vel á hinni miklu sauðfjárrækt sinni . Tveir af sonum þeirra hjóna urðu einnig miklir fjárbændur . Samúel var talinn dugnaðargarpur mikill , er hann bjó í Vestmannaeyjum , ágætur sjómaður og einhver allra duglegasti lundaveiðimaður þar með grefilinn að vopni . Fjallamaður var hann einnig ágætur . Það var mikils metið í Eyjum , er menn voru djarfsæknir og ótrauðir að afla sér bjargar í bú . Sjálfsagt hefur hann og verið vel íþróttum búinn , því að eigi hafði honum orðið mikið fyrir að stökkva hæð sína í loft upp , sögðu gamlir Vestmannaeyingar , og marka djúpt spor með hælnum , er verið var að grafa upp lundaholurnar . Samúel bjó á jörð sinni í Spanish Fork unz hann andaðist . Hafði hann þá bætt við sig löndum og var talinn búhöldur mikill . Þessi stóra bújörð , sem fyrsti íslenzki landneminn ræktaði í Vesturheimi , er fyrir löngu bútuð niður í smærri jarðarskika . Samúel Bjarnason komst til mannvirðinga hjá mormónum . Hann fór í trúboðserindum fyrir kirkju þeirra til Íslands árið 1874 . Hann lézt í Spanish Fork 1890 . Margrét kona hans lifði hann lengi og dó í hárri elli í Spanish Fork . Fjölkvæni var leyfilegt meðal mormóna í fyrstu , en var aftekið síðar ( 1896 ) . Samúel Bjarnason og fleiri af frumbyggjunum munu hafa átt fleiri en eina konu . Samúel og Margrét höfðu eignazt dóttur , meðan þau bjuggu í Hólshúsi í Vestmannaeyjum . Hún var skírð Sigríður , f. 14. júlí 1850 . Dó ung . Annað barn misstu þau og voru barnlaus , þegar þau fóru til Ameríku . Albróðir Margrétar Gísladóttur , konu Samúels , var Hannes Gíslason , tengdafaðir Hjálmars Ísakssonar í Kufung í Eyjum . Hálfsystir hennar var Þorgerður Gísladóttir , fyrri kona Sigurðar hreppstjóra Sigurfinnssonar og móðir Högna Sigurðssonar í Vatnsdal í Eyjum . Þeim systrum , Margréti og Þorgerði , svipaði mjög saman , ef dæma má eftir mynd , er birt var í Almanaki Ö. Þorgeirssonar í Winnipeg af fyrstu íslenzku landnámshjónunum . Margrét mun hafa líkzt Gísla föður sínum . Nöfn Samúels Bjarnasonar og Margrétar Gísladóttur konu hans eru fyrstu nöfnin á minnisvarðanum um fyrstu íslenzku landnemana í Utah , sem „ dætur frumbyggjanna “ létu reisa og afhjúpaður var af tveim niðjum tveggja fyrstu landnemanna í beinan karllegg , þeirra Samúels Bjarnasonar og Þórðar Diðrikssonar . Á meðan söng söngflokkur ungra kvenna í íslenzkum þjóðbúningum : Utah , We love thee ( Utah , við elskum þig ) .