Ég gæti vel trúað því að fleiri áhorfendur Spaugstofunnar en ég hafi verið búnir að gleyma hvernig það er að hlæja dátt – missa hreinlega stjórn á hlátrinum . Finna gleðibólurnar stíga upp úr iðrunum og springa í loftrörunum á leiðinni upp í munninn svo að allur kroppurinn skelfur ! Svona tilfinning greip mig nokkrum sinnum þar sem ég sat á miðnætursýningu þessara óborganlegu félaga á stóra sviði Þjóðleikhússins í gær . Og svo þegar maður er búinn að missa sig yfir karakterunum hverjum af öðrum – Boga og Örvari , Geir og Grana , Ólafi og Dorrit , Ragnari Reykás , Gylfa Ægissyni , Páli Óskari , Svetlönu og Boris , gamla karlinum sem játar öllu , hagyrðingunum sem vilja ekki yrkja dónalegar vísur en dettur ekkert annað í hug – þá syngja þeir „ Yfir til þín “ sem er eins og Hallormsstaðaskógur Halldórs Laxness ( „ Bláfjólu má í birkiskógnum líta “ ) ortur upp á nýtt fyrir nýja tíma : „ Yfir til þín í vænginn við þig stíg ég / og um það engu lýg ég / mín elsku frónska þjóð . “ Þá breytist hláturinn snarlega í lýrískan grát . Hefur enginn stungið upp á þeim texta og lagi sem nýjum þjóðsöng ? Margt er kunnuglegt úr sjónvarpinu í sýningunni Yfir til þín en allt er það þá lagað að nýju sviði . „ Óperuna “ sem Örn Árnason flytur og syngur öll hlutverkin , sópraninn , tenórinn og bassann , hef ég séð áður í svipaðri mynd en það breytti því ekki að hún hlægði mig óskaplega . Splunkuný ( held ég ) er svo mikil syrpa af útúrsnúningi á tveim alkunnum barnavísum , Afi minn fór á honum Rauð og Fljúga hvítu fiðrildin , eins og ýmsir listamenn myndu yrkja þær upp á nýtt og / eða flytja þær . Þar voru margir kallaðir til og hermdu Karl Ágúst og Örn eftir fólki eins og Bubba , Megasi , KK , Ríó Tríói og Of Monsters and Men af snilld . Mesta kátínu vakti það óvæntasta þegar þeir tóku flutning Jónsa og SigurRósar . Auðvitað er nokkuð mikið um neðanbeltisbrandara eins og við er að búast þegar komið er fram á nótt . Mér fyndist persónulega óþarfi að fjölga þeim , en leikhúsgestir virtust sannarlega kunna að meta þá . Þeir félagar sprella líka við áhorfendur og var einkum atriðið gott þegar þeir kölluðu konu upp á svið sem þeir fullyrtu að gæti leikið á gítar . Ekki kom í ljós hvort sú ágiskun var rétt . Öll er sýningin römmuð inn af miklum brag um þá félaga og brambolt þeirra í áratugi eftir Karl Ágúst sem fluttur er af ábúðarmikilli rödd Arnars Jónssonar eins og Guð talaði sjálfur að utan og ofan . Ekki kom síst í ljós þar hvað Karl Ágúst er einstaklega hagmæltur og orðheppinn . Ýmsir hagir aðilar koma að sýningunni með piltunum og ber þá fyrstan að telja Jónas Þóri Þórisson sem situr í hliðarstúku og leikur undir herlegheitin , einnig sviðslistamennina Ágústu Skúladóttur , Katrínu Ingvadóttur , Finn Arnar Arnarson , Hermann Karl Björnsson og Elvar Geir Sævarsson sem hafa allir lagt hönd á plóg . En fyrst og fremst ber að þakka Spaugstofuhópnum sjálfum fyrir að minna mig á hinn frelsandi hlátur .