[ æ ] vintýri sé löng formúlukennd frásögn sem oft er óbundin stað og tíma og gerist í ímynduðum heimi [...] . Til eru ýmsar kenningar um uppruna ævintýra og hafa rannsóknir leitt í ljós að mörg þeirra eru ævagömul . Ævintýri tengjast munnlegri hefð , þau hafa varðveist kynslóð fram af kynslóð í munnmælum í öllum heimshornum . Til er fjöldinn allur af þjóðsögum og ævintýrum í heiminum og sömu sögurnar má finna í mörgum heimshlutum . Grundvallarhugmyndin er þá alltaf sú sama en útfærslan er mismunandi á milli menningarheima . Þetta sést til dæmis vel í bókinni Öskubuska í austri og vestri sem kom út á íslensku árið 1982 . Í þeirri bók birtast ýmsar útgáfur sögunnar um Öskubusku frá mörgum mismunandi löndum og er gaman að skoða í hverju munurinn á þeim liggur . Ævintýri urðu þannig til að einhver sagði sögu . Sögumaðurinn gat verið hver sem er , til dæmis sagnaskáld sem fékk greitt fyrir söguna eða móðir sem stytti fjölskyldu sinni stundir við tóvinnuna á kvöldin í köldum íslenskum torfbæ . Í svari sínu við spurningunni : Hvernig koma konur fyrir í íslenskum þjóðsögum og ævintýrum ? , bendir Helga Kress til dæmis á það að íslenskar þjóðsögur megi einkum rekja til kvenna , því konurnar „ sögðu sögurnar sem karlmennirnir síðan söfnuðu og skráðu “ . Í ævintýrinu um Þyrnirós sváfu allir í höllinni í heila öld . Margir skýra fjölda kvenpersóna í ævintýrum með því að það voru oft konur sem sögðu sögurnar og þeim hafi því verið nærtækast að fjalla um veruleika kvenna í þeim . Helga Kress bendir einmitt á þetta í svari sínu og sem dæmi um kvenleg efnistök í þjóðsögum nefnir hún : ást í leynum , vinnuhörku , heimilisofbeldi og barneignir , uppreisn kvenna og kvennasamstöðu . Þótt konurnar séu oft í aðalhlutverki eru einnig til fjöldamörg ævintýri af karlssonum og konungssonum sem lenda í ýmsum hremmingum ; berjast stundum við tröll og dreka , og vinna að lokum hálft konungsríkið og giftast prinsessunni . Ævintýri á borð við Hans klaufa og Stóra-Kláus og Litla-Kláus eru til dæmis vel þekkt .