Hvernig leit snareðla út og hvenær var hún uppi ? Leifar snareðlu ( Velociraptor ) hafa fundist í jarðlögum frá efri hluta krítartímabils í Rússlandi , Mongólíu og Kína . Aldur þeirra er talinn vera 80 - 85 milljónir ára . Fyrstu leifarnar fann H.F. Osborn í Mongólíu árið 1924 , en nú eru þekktar leifar að minnsta kosti 12 dýra . Snareðla tilheyrir skriðdýraættbálknum eðlungum ( Saurischia ) og ennfremur þrítáungum ( Theropoda ) , en þeir gengu á afturlimunum ( bipedal ) og notuðu framlimina sem griplimi . Snareðla varð allt að því tveir metrar að lengd og um það bil einn metri á hæð , en vóg líklega ekki meira en 15 kg . Höfuðið virðist hafa verið allt að því 18 cm langt , en frekar lágt . Snareðlurnar sem sýndar voru í kvikmyndinni Júragarðinum voru því helmingi of stórar og raunar líktust þær meira klóeðlum ( Deinonychus ) . Snareðla var aflöng og léttbyggð með lágt og afturdregið höfuð þar sem augun sátu frekar aftarlega , en nasaopin framarlega . Heilakassinn var frekar stór og talið er að heilinn hafi einnig verið hlutfallslega stór . Fyrir vikið er oft er fjallað um snareðluna sem gáfuðustu risaeðluna . Kjálkarnir voru langir en sterklegir og kjálkaliðurinn sat aftarlega þannig að dýrið hefur getað gapað mikið sem hefur komið sér vel við fæðuöflun . Allt að því 80 beittar keilulaga tennur sátu í kjálkunum , þær voru lítillega bognar og allt að því 2,5 cm langar . Munur á tönnum fremst og aftast í kjálkunum var óverulegur . Háls snareðlunnar var frekar stuttur , tæplega jafnlangur og höfuðið , en frekar sver . Bakið var ofurlítið uppsveigt og halinn næstum því helmingurinn af lengd dýrsins . Hann var sterklegur og allsver og talið er að hann hafi verið sperrtur upp á við þegar dýrið var á hlaupum . Endurgerð beinagrind snareðlu á safni í New York . Framlimirnir voru mun styttri en afturlimirnir , en þó frekar langir og hlutfallslega miklu lengri en til dæmis hjá grameðlu ( Tyrannosaurus ) . Á framlimum voru þrír alllangir fingur með klær . Beinin í úlnlið voru sigðlaga og líklega hefur dýrið getað lagt framlimina upp að síðunum eins og fuglsvængi . Afturlimirnir voru langir og sterklegir , en þó lipurlega byggðir . Hnén sneru fram og ökklaliðir aftur , þannig að hreyfing í limnum hefur verið fram og aftur líkt og hjá spendýrum , en ekki út frá dýrinu og inn undir það eins og hjá núlifandi skriðdýrum og nefdýrum . Dýrið hafði fjórar tær með klóm á afturlimum , en virðist fyrst og fremst hafa gengið á tveim þeirra ( 3. og 4. tá ) . Fyrsta táin var lítil og náði varla til jarðar , en önnur táin var stór með sigðlaga beitta kló sem dýrið gat hreyft út og inn . Líklega hefur snareðlan notað þessa kló til varnar en einnig til að særa og jafnvel drepa með önnur dýr . Snareðla var greinilega kjötæta og líklega ein af þeim ráneðlum sem fóru hvað hraðast um , en talið er að hún hafi getað náð allt að því 60 km hraða á klukkustund á stuttum sprettum . Talið er að dýrin hafi veitt í hópum og umkringt bráðina á svipaðan hátt og ljón gera . Fótspor snareðla hafa fundist þar sem þau mynda allstóran hring utan um fótspor frumhyrnu ( Protoceratops ) sem var þá inni í hringum og greinilega umkringd . Af setlögum sem leifar snareðla hafa fundist í má draga þá ályktun að dýrin hafi lifað í þurru umhverfi , jafnvel í nágrenni við eyðimerkur . Húðin virðist hafa verið mislit og talið er að hún hafi að mestu leyti verið brúngrá , en líklega með gulgrænum röndum þvert yfir dýrið sem hefur auðveldað því að felast í skugga undir trjám og runnum . Annað slagið hafa komið fram vísbendingar um að dýrið hafi ef til vill verið fiðrað , en það hefur ekki verið endanlega staðfest . Sigurjón Baldur Hafsteinsson er prófessor í safnafræði við Félags - og mannvísindadeild Háskóla Íslands . Rannsóknir Sigurjóns Baldurs hafa meðal annars snúið að viðhorfi Íslendinga til dauða og sorgar , en þau viðhorf eru tengd félagspólitískum breytingum sem orðið hafa á Íslandi á undanförnum þrjátíu árum .