Ákvörðun Útlendingastofnunar um að synja um að taka umsókn kæranda og barns hennar um alþjóðlega vernd til efnismeðferðar á grundvelli a-liðar 1. mgr. 36. gr. laga um útlendinga og endursenda þau til Grikklands er felld úr gildi . Þann 12. desember 2017 er kveðinn upp svohljóðandi úrskurður nr. 696 / 2017 í stjórnsýslumáli nr . KNU17110065 á ákvörðun Þann 30. nóvember 2017 kærði einstaklingur er kveðst heita [...] og kveðst vera fædd [...] og vera ríkisborgari [...] ( hér eftir nefnd kærandi ) og f.h. sonar hennar [...] , fd . [...] , ákvarðanir Útlendingastofnunar , dags. 16. nóvember 2017 , um að taka ekki til efnismeðferðar umsóknir þeirra um alþjóðlega vernd á Íslandi og endursenda þau til Grikklands . Kærandi sótti um alþjóðlega vernd hér á landi ásamt eiginmanni sínum . Fyrrgreindar ákvarðanir eru kærðar á grundvelli 7. gr. laga um útlendinga nr. 80 / 2016 og barst kæran fyrir lok kærufrests . II . Ákvörðun Útlendingastofnunar Niðurstaða ákvörðunar Útlendingastofnunar var sú að taka umsókn kæranda og barns hennar um alþjóðlega vernd ekki til efnislegrar meðferðar með vísan til a-liðar 1. mgr. 36. gr. laga um útlendinga . Í málinu lægi fyrir að kæranda og barni hennar hefði verið veitt alþjóðleg vernd í Grikklandi auk þess sem þau hefðu fengið útgefið dvalarleyfi í Grikklandi sem gildi til 14. janúar 2019 . Í ákvörðun Útlendingastofnunar var vísað til þess að Mannréttindadómstóll Evrópu hefði slegið því föstu að 3. gr. mannréttindasáttmála Evrópu legði ekki skyldu á aðildarríki til að sjá öllum sem dvelji innan lögsögu þeirra fyrir heimili og ekki almenna skyldu á aðildarríki að veita viðurkenndum flóttamönnum fjárhagsaðstoð í því skyni að gera þeim kleift að viðhalda tilteknum lífskjörum . Var það mat Útlendingastofnunar að 42. gr. laga um útlendinga kæmi ekki í veg fyrir að kærandi og barn hennar yrðu send aftur til Grikklands . Þá var talið að kærandi hefði ekki slík tengsl við Ísland að ástæða væri til að beita ákvæði 2. mgr. 36. gr. laga um útlendinga . Útlendingastofnun mat aðstæður fjölskyldunnar slíkar að þau væru í sérstaklega viðkvæmri stöðu skv. 6. tölul. 3. gr. laga um útlendinga . Það var hins vegar mat stofnunarinnar , að teknu tilliti til einstaklingsbundinna aðstæðna kæranda og barns hennar , að sérstakar ástæður væru ekki til staðar í málinu , sbr. 2. mgr. 36. gr. laga um útlendinga . Það var mat Útlendingastofnunar að gildistaka laga nr. 81 / 2017 , um breytingu á lögum um útlendinga , og lögskýringargögn þar að lútandi hefðu ekki í för með sér breytingu á túlkun hugtaksins sérstakar ástæður í 2. mgr. 36. gr. laga um útlendinga . Með hinni kærðu ákvörðun var kæranda og barni hennar vísað frá landinu á grundvelli c-liðar 1. mgr. 106. gr. laga um útlendinga . Útlendingastofnun vísaði til þess að samkvæmt 1. mgr. 35. gr. laga um útlendinga frestaði kæra að meginreglu réttaráhrifum ákvörðunar um umsókn um alþjóðlega vernd . Með tilliti til atvika málsins var það niðurstaða Útlendingastofnunar að kæra skyldi fresta réttaráhrifum . Í ákvörðun barns kæranda kom fram að það væri niðurstaða stofnunarinnar , með vísan til niðurstöðu í máli foreldra barnsins og að gættum ákvæðum barnasáttmála Sameinuðu þjóðanna , barnaverndarlaga og útlendingalaga , sbr. m.a. 2. mgr. 10. gr. laganna , að hagsmunum þess sé ekki stefnt í hættu með því að það fylgi foreldrum sínum til Grikklands . Í 1. mgr. 36. gr. laga um útlendinga er mælt fyrir um að umsókn um alþjóðlega vernd skuli tekin til efnismeðferðar nema undantekningar sem greindar eru í a - , b - og c-liðum ákvæðisins eigi við . Samkvæmt a-lið 1. mgr. 36. gr. er stjórnvöldum heimilt að synja því að taka umsókn um alþjóðlega vernd til efnismeðferðar hafi umsækjandi komið til landsins að eigin frumkvæði eftir að hafa hlotið virka alþjóðlega vernd eða annars konar vernd í öðru ríki eða ef hann , eftir að hafa dvalist í ríki þar sem hann þurfti ekki að sæta ofsóknum , gat óskað eftir því að fá viðurkennda stöðu sem flóttamaður og , ef hann var talinn flóttamaður , fengið vernd í samræmi við alþjóðasamning um stöðu flóttamanna . Samkvæmt fyrirliggjandi gögnum málsins var kæranda veitt alþjóðlega vernd í Grikklandi og hefur hún gilt dvalarleyfi til 14. janúar 2019 . Liggur þannig fyrir að kærandi hefur hlotið virka alþjóðlega vernd í Grikklandi og eru því skilyrði a-liðar 1. mgr. 36. gr. laga um útlendinga uppfyllt . Sé ólögráða barn í fylgd annars eða beggja foreldra sinna eða annars úr fjölskyldunni sem hefur það á framfæri sínu og sá fer fram á réttarstöðu flóttamanns , ber að ákvarða réttarstöðu barnsins í samræmi við meginregluna um einingu fjölskyldunnar . Ljóst er að barn það sem hér um ræðir er í fylgd foreldra sinna og haldast úrskurðir fjölskyldunnar því í hendur . Við mat því hvort senda eigi einstakling sem nýtur alþjóðlegrar verndar aftur til ríkisins sem hefur veitt honum slíka vernd , ber stjórnvöldum að leggja sjálfstætt mat á hvort aðstæður í viðtökuríki brjóti í bága við 42. gr. laga um útlendinga , sbr. jafnframt 3. gr. mannréttindasáttmála Evrópu , þar sem kveðið er á um að enginn maður skuli sæta pyndingum eða ómannlegri eða vanvirðandi meðferð eða refsingu . Ákvæði 2. mgr. 36. gr. laga um útlendinga nr. 80 / 2016 veitir stjórnvöldum ríkt svigrúm til mats á því hvað felist í sérstökum ástæðum í skilningi ákvæðisins , á hvaða sjónarmiðum skuli byggt við þetta mat og hvert skuli vera vægi þeirra . Við mat sjónarmiða sem tengdust stöðu einstakra umsækjenda var gengið út frá því að ástand og aðstæður í viðtökuríki og fyrri reynsla kæranda þyrftu að vera bæði sérstakar og af ákveðnu alvarleikastigi sem segja má að hafi verið talsvert hátt svo til greina kæmi að beita þágildandi 2. mgr. 46. gr. a eldri laga um útlendinga . Kærunefnd hefur þó jafnframt lagt nokkra áherslu á forsögu ákvæðisins og litið til þess að ekki hafi verið um að ræða grundvallarbreytingu frá framkvæmd á grundvelli eldri laga um útlendinga að því er varðar vægi hinna kerfislægu sjónarmiða . Í athugasemdum við frumvarpið sem varð að lögum nr. 81 / 2017 var áréttaður „ sá vilji löggjafans að ávallt skuli taka til efnislegrar meðferðar umsóknir um alþjóðlega vernd ef umsækjandi er í sérstaklega viðkvæmri stöðu , sbr. 6. tölul. 3. gr. laga um útlendinga , líkt og fram kom í athugasemdum við 2. mgr. 36. gr. frumvarps þess sem varð að gildandi lögum um útlendinga . “ Þetta getur einnig átt við í öðrum tilfellum þar sem tengsl eru ríkari en við viðtökuland , svo sem vegna fyrri dvalar . Í ljósi mismunar á orðalagi og inntaki athugasemda í frumvarpi því er varð að lögum nr. 81 / 2017 og umfjöllun meirihluta allsherjar - og menntamálanefndar um þetta atriði er það þó mat kærunefndar að ekki sé skýrt af lögskýringargögnum að ávallt beri að taka umsóknir frá einstaklingum í sérstaklega viðkvæmri stöðu til efnismeðferðar , þótt ótvírætt sé að það sjónarmið skuli hafa aukið vægi andspænis öðrum sjónarmiðum , sé miðað við þá framkvæmd sem tíðkast hefur fram að þessu . Ákvarðanir Útlendingastofnunar í málum kæranda og barns hennar voru birtar fyrir kæranda þann 21. nóvember 2017 . Umfjöllun kærunefndar um breytta framkvæmd varðandi mat á sérstökum ástæðum , skv. 2. mgr. 36. gr. laga um útlendinga , lá því fyrir þegar Útlendingastofnun tók ákvörðun í málum kæranda og barns hennar . Í athugasemdum við einstaka greinar í frumvarpi því sem varð að lögum um útlendinga segir um 1. mgr. 6. gr. að þar sé kveðið á um að kærunefndin skuli vera sjálfstæð stjórnsýslunefnd . Af stigskiptingu stjórnsýslukerfisins leiðir sú grundvallarregla að niðurstaða æðra stjórnvalds um túlkun réttarheimilda og vægi sjónarmiða við beitingu matskenndra heimilda er bindandi sem fordæmi fyrir lægra sett stjórnvöld . Í ákvörðunum Útlendingastofnunar í málum kæranda og barns hennar var hins vegar ekki fjallað um þau meginsjónarmið sem skulu vera ráðandi við mat í málunum . Meginmarkmið stjórnsýslukæru er að tryggja réttaröryggi borgaranna með því að gera þeim kleift að fá umfjöllun um mál sín á tveimur stjórnsýslustigum . Að mati nefndarinnar verður rökstuðningur í ákvörðunum í málum kæranda og barns hennar ekki skilinn á annan veg en að Útlendingastofnun hafi haft ásetning til þess að ekki færi fram viðhlítandi mat á þeim sjónarmiðum sem stofnuninni var skylt að leggja til grundvallar í ákvörðununum varðandi sérstakar ástæður í skilningi 2. mgr. 36. gr. laga um útlendinga . Óháð því hvort skortur á framangreindu mati hefur haft áhrif á niðurstöðu málsins er ljóst að um er að ræða kerfisbundinn annmarka í meðferð mála hjá Útlendingastofnun sem kærunefnd útlendingamála , í ljósi yfirstjórnunar - og eftirlitsheimilda vegna meðferðar þessara mála , er skylt að bregðast við . Verður því ekki hjá því komist að fella ákvarðanir í málum kæranda og barns hennar úr gildi . Lagt er fyrir Útlendingastofnun að taka mál kæranda og barns hennar aftur til meðferðar . Úrskurðarorð Ákvarðanir Útlendingastofnunar í málum kæranda og barns hennar eru felldar úr gildi . Lagt er fyrir Útlendingastofnun að taka umsóknir kæranda og barns hennar til meðferðar á ný .