Íslenskt mál og almenn málfræði - 01.01.1982 , Blaðsíða 272 270 Margrét Jónsdóttir skjátlast og bjáta ( á ) . Síðarnefnda sögnin hefur vafist fyrir mönnum ( Alexander Jóhannesson 1956 : 179 ) : sehr fraglich ist , ob bjáta vb. aus * bi-hátta entstanden ist : e-u bjátar „ et - was wird bewegt " , e-ð bjátar á „ etwas stösst zu ; verhindert " , bját n. „ bewegung " , norw . dial . bjatta „ vorwartskommen " [ . Af merkingarfræðilegum ástæðum m. a . er þessi skýring ekki gæfuleg . Hins vegar mætti benda á fornensku tvöföldunarsögnina béatan ' slá , meiða , þjóta , trampa' , ábéatan ' slá , brjóta , láta detta' , einnig nafnorð - ið béat ' ógnun' , enda þótt merkingartengsl mættu vera ljósari . 2.4 Fræðimenn hafa ekki verið á eitt sáttir um , hvort nafnorðið prestur sé úr fornensku eða fornsaxnesku . Halldór Halldórsson ( 1969 : 122 - 125 ) , sem rakið hefur skoðanir hinna ýmsu fræðimanna á þessu orði , telur orðið komið úr fornsaxnesku . í elstu ensku er orðmyndin préost . Langa tvíhljóðið einhljóðaðist , og eru fræðimenn hvorki á eitt sáttir um tímasetningu né röð atvika . T. d. telur Welna , að einhljóðun hafi orðið á elleftu öld , / ö : / . Þetta nýja hljóð mun einungis hægt að staðfesta með miðenskum rithætti , þar sem gamli rithátturinn var notaður allt fornenska tímabilið . Á 12. öld afkringdist / ö : / og rann saman við / e : / alls staðar nema í vestri og suðvestri , þar á 14. öld ( Welna 1978 : 44 - 45 , 97 ) . Tilvist kringda hljóðsins hefur þó af ýmsum verið dregin í efa t . d. Reszkiewicz ( 1971 : 294 - 295 ) . Hockett ( 1959 : 597 ) telur einhljóðunina mjög forna , a . m. k . á sumum svæðum . Þetta orð vekur ýmsar spurningar . Ef um tökuorð úr fornensku væri að ræða , mætti spyrja , hvers vegna orðið varð ekki * prjóstur * pröstur eða * prœsturl \ Ef um fornenskt tökuorð væri að ræða , væri prestur ólíklegasta orðmyndin , vegna þess hve seint samsvarandi orðmynd þar er til komin og hve íslensk dæmi eru gömul ( sbr. Halldór Halldórsson 1969 : 122 ) . í fornsaxnesku var e , préstar ( Gallée 1910 : 18 ) . Svo er einnig í miðensku eftir einhljóðun . I elstu íslensku var um stutt hljóð að ræða . Halldór Halldórsson ( 1969 : 124 - 125 ) bendir á styttingu á undan str . Slík stytting er þó alls ekki algild sbr. blástur , hreistur , ístra o . fl. orð . í fornsaxnesku er r í prestar stofnlægt . Svo er ekki í fornensku . En eins og Halldór ( 1969 : 110 ) telur , þá skipta beygingarfræðilegir