123 Hvít ei' hreinust lilja , hvít ertu sjálf sern mjöllin ; muntu jrá miöur skarta , þó munnur og kinnar hvítni ? 5 ó heimsdvalar dreyrinn deyi Jrjer af vörum , hlærinn þær lilíölega skreytir lilásala eilífðar . Eingilhvítt fornrið hið fagra finnast inun óskert kinna , jafnfrítt og jafngott rauðu , þó jarðblysin slokni . Mærin mín hiu skæra ! mig ei láttu einan , mjer { 10 að farir | ní fyrri til friðsala himna ; kom þú , þegar á köldu kólgur gánga liausti , og um miðnætti márii í mökkva sig hylur . Mun þá föjur máni af meöaumkvan hregða blæju sinni , svo lijarta eg brpsa þig sjái .