Lokavika prófkjörsbaráttunnar hér í Reykjavík er nú að hefjast . Vissulega setur það svip sinn á umræður um hana , hve illa tókst til við framkvæmd prófskjörs okkar sjálfstæðismanna í Norðvestur-kjördæminu . Við sjáum líka , hvernig traustið rýkur út í veður og vind , þegar þessar reglur eru hafðar að engu . Ástæðulaust er að draga nokkrar ályktanir um prófkjörið í Reykjavík af því , sem þarna gerðist . Þetta á við um þá , sem stefna í fyrsta sæti en fá ekki nógu mörg atkvæði til að hljóta sætið . Hinir , sem stefna að sætum fyrir neðan , njóta ekki aðeins þeirra atkvæða , sem þeir fá í óskasætið heldur einnig allra þeirra , sem þeir fá þar fyrir ofan . Auglýsingaæði Jakobs Frímanns í prófkjöri Samfylkingarinnar og lélegur árangur hans hafa dregið úr auglýsingafíkn í prófkjöri okkar sjálfstæðismanna . Ég ætla að halda áfram að segja sögur af stjórnarháttunum í Orkuveitu Reykjavíkur ( OR ) . Miðvikudaginn 13. nóvember klukkan 12.00 á hádegi var haldinn eigendafundur OR í svonefndu Stöðvarstjórahúsi OR við gömlu rafstöðina í Elliðarárdal , en þessu húsi hefur verið breytt í einskonar móttökuhús OR . Fundurinn var boðaður vegna þess , að Garðabær vill losna úr OR og selja sinn hlut . Hefur stjórn OR samþykkt fyrir sína hönd , að gengið skuli til samninga um að kaupa hlutinn . Ingibjörg Sólrún Gísladóttir , sem fer í raun með einræðisvald á eigendafundum OR , þar sem borgin á þar 92,22% , vildi ekki samþykkja kaupin á þessum fundi heldur fela forstjóra OR að ræða við Garðabæ um kaup á hlutnum . Hitt meginatriði fundarins var að túlka lög OR og breyta sameignarsamningi fyrirtækisins í því skyni að veita stjórn sem víðtækast umboð til að skuldbinda eigendurna , sveitarfélögin fimm eftir brottför Garðabæjar , án þess að skuldbindingarnar séu bornar undir sveitarstjórnirnar . Er með ólíkindum , að eigendur komi saman , eftir allt , sem á undan er gengið í fjárfestingum OR , til að samþykkja breytingar á samningi sín á milli , svo að heimildir stjórnar til að skuldbinda sveitarsjóðina verði eins rúmar og frekast er kostur . Ásdís Halla Bragadóttir , bæjarstjóri Garðabæjar , taldi , að þessi breyting á sameignarsamningnum væri lögbrot og er ég sammála þeim skilningi . Sé samningurinn á skjön við lögin , ráða lögin að sjálfsögðu . Á fundinum staðfesti borgarlögmaður þá túlkun á lögum og sameignarsamningi , að fari uppsafnaðar skuldbindingar fram yfir 5% af höfuðstól OR á ári , skuli bera allar skuldbindingar umfram það undir eigendur . Önnur túlkun á lögunum , sem Ingibjörg Sólrún og Guðmundur Þóroddsson , forstjóri OR , hafa meðal annars flaggað er út í hött . Er það til marks um , hve langt forráðamenn OR vilja seilast til að hafa sitt fram , að hafa hafnað hinni réttu túlkun á þessari 5% reglu . Ég las síðan í Morgunblaðinu eftir þennan fund , að Ingibjörg Sólrún var áfram við það heygarðshorn , að lög OR skylduðu stjórn hennar ekki til þess að leggja skuldbindingar vegna kaupanna á ljósleiðarakerfi Línu.nets undir eigendur , þar sem 5% reglan hefði ekki verið brotin . Hvaða hagsmuna er borgarstjóri að gæta með þessum ummælum ? Hvaða lagarök hefur hún fyrir þessari skoðun sinni ? Hræðslan við að leggja spilin á borðið vegna Línu.nets felst ekki aðeins í því að neita að svara spurningum um málið í stjórn OR . Hún birtist nú hvað eftir annað í þeirri afstöðu Ingibjargar Sólrúnar , að standa í vegi fyrir því , að málið komist til lögskipaðrar meðferðar hjá eigendum OR . Vekur furðu , að fjölmiðlar sýna þessu máli ekki áhuga . Ef um væri að ræða fyrirtæki í eigu ríkisins , er ekki nokkur vafi á því , að viðkomandi ráðherra væri þráspurður um það , hvernig stæði á því , að hann neitaði að hlíta lögum um meðferð fjárskuldbindinga . Hitt er líka spurning , hvernig vinstri / grænir og samfylkingarfólk getur látið þetta yfir sig ganga á vettvangi borgarstjórnar , þegar það stendur hrópandi á upplýsingar og gegnsæi vegna ríkisfyrirtækja á alþingi . Síðan kemur forstjóri Línu.nets og skrifar enn eina hvítvoðungsgreinina um Línu.net í Morgunblaðið ( 16. nóvember ) . Hann endurtekur þar sjálfshól Línu.nets um , að Síminn hafi lækkað gagnaflutninga um 40% vegna Línu.nets en sleppir því auðvitað , að lögmaður Línu.nets hefur kvartað yfir þessari lækkun Símans til Samkeppnisstofnunar á þeirri forsendu , að um undirverðlagningu á gagnaflutningsþjónustu sé að ræða . Tvískinnungur og feluleikur er ekki aðeins aðalsmerki Línu.nets , þegar rætt er um fjármál fyrirtækisins í stjórn eiganda þess , Orkuveitu Reykjavíkur , heldur alls staðar , þar sem málstaður þess er kynntur . Hausinn af skömminni bítur forstjórinn í lokaorðum greinar sinnar , þegar hann segir hægri menn í borgarstjórn Stokkhólms hafa viljað hraða uppbyggingu á gagnaflutningskerfi þar og deilt um það við vinstrisinna og klykkir út með þessum orðum : ? Þessu er sem kunnugt er öfugt farið í Reykjavík . ? Hvernig getur forstjórinn staðið við þessi orð ? Hvar hefur það komið fram , að við sjálfstæðismenn viljum ekki öflugt gagnaflutningskerfi í Reykjavík ? Ef hægri menn í borgarstjórn Stokkhólms stæðu frammi fyrir þeim subbuskap , fjáraustri og undanbrögðum gagnvart lagaákvæðum , sem við blasa vegna Línu.nets , er ég viss um , að þeir væru sama sinnis og við , sem gagnrýnum vinnubrögð R-listans , eins og þau birtast í Línu.neti. Ég fullyrði , að hvergi , þar sem kjörnir fulltrúar umgangast af ábyrgð opinber fyrirtæki og fjárfestingar á þeirra vegum , væri sátt um Línu.net . Það myndast ekki heldur nein sátt um þá stjórnarhætti , sem hér er lýst í OR og Línu.neti , og undir þeirri forystu , sem hagar sér á þann veg , að hafa eðlilega stjórnarhætti að engu og halda , að unnt sé að komast hjá því að ræða efni máls , lög og leikreglur með pólitískum orðahnippingum , útúrsnúningum og undanbrögðum frá lögum .