Þá vaknar spurningin hvort karlmennska sé eitthvað sem aðeins karlar geta búið yfir og hvort það verði neikvætt ef sagt er um konu að hún sé karlmannleg . Vitum við þó vel að „ hreysti , dugnaður , hugrekki “ eru eiginleikar sem svo sannarlega geta átt við konur ekki síður en karla . En almennt séð má segja að „ karlmennska “ sé notað um jákvæða eiginleika sem einkenna karla eða væri æskilegt að einkenndu þá . Til aðgreiningar hefur svo nýlega skotið upp kollinum hugtakið „ eitruð karlmennska “ sem á þá að vísa til þeirra þátta í fari karla sem hafa , eða geta haft , neikvæðar afleiðingar fyrir þá sjálfa eða aðra . Hvað telst karlmennska er breytilegt eftir menningu , stað og tíma . Sjómenn voru sjálfsagt ímynd karlmennskunnar á Íslandi stóran hluta 20. aldar . Innan þeirra fræða sem stundum eru kennd við karla , karlafræði , hafa geisað endalausar deilur um þetta hugtak eða ensku útgáfu þess , masculinity , og margar bækur skrifaðar til að reyna að afmarka það . Fjölbreytileiki fyrirbærisins hefur reyndar haft í för með sér að yfirleitt er það notað í fleirtölu og talað um „ masculinities “ . Þar vísar hugtakið ýmist til þess hvað karlar gera , hvað þeir ættu að gera eða hvað þeir vilja gera . Þær almennu orðabækur sem höfundur þessa svars hefur litið í , tengja karlmennsku og líffræðilega karla . Í karlafræðum flestum og kynjafræðum almennt er hins vegar yfirleitt talað um að þeir eiginleikar sem tengdir eru karlmennsku séu eiginleikar sem bæði karlar og konur geta státað af . Svo virðist það eitthvað misjafnt eftir samfélögum hvort karlmannlegir eiginleikar teljist jákvæðir eða neikvæðir , að minnsta kosti meðal almennings . Önnur merking og ef til vill skynsamlegri er að karlmennska sé það sem karlar þurfa að vera eða gera til að teljast fullgildir karlar . Það opnar þá möguleika að karlmennska sé misjöfn milli samfélaga og tímabila , að karlmennska í 101 Reykjavík sé annað en í sjávarbyggðum landsins svo dæmi sé tekið . Það er reyndar sú notkun sem algengust virðist í kynjafræðum nútímans . Þannig kom fram í nýlegri doktorsritgerð Ástu Jóhannsdóttur ( Kynjaðar sjálfsmyndir á Íslandi , landi kynjajafnréttis - Möguleikar og takmarkanir á birtingu kyngervis meðal ungs fólks í Reykjavík 2012 - 2016 ) að ungir barnlausir karlar hérlendis líta svo á að taka fæðingarorlofs og náin umhyggja um eigin börn sé hluti af þeirra karlmennskuímynd og er það að öllum líkindum nokkur breyting frá því sem áður var . Umönnun og umhyggja fyrir eigin börnum virðist hluti af karlmennskuímynd ungra karlmanna í dag . En til að svara spurningunni má einfaldlega segja að karlmennska sé hugtak sem á að fanga eiginleika karla . Yfirleitt eru þetta þá jákvæðir þættir , það er karlmennska er jákvætt fyrirbæri og það er jákvætt að vera karlmannlegur ( að minnsta kosti í íslenskri merkingu ) . En allir þeir þættir sem sagðir eru vera karlmannlegir , hvort heldur þeir eru jákvæðir eða neikvæðir , eru þættir sem geta einkennt bæði karla og konur .