Eitt andartak varð Margrét svo hissa að hún kom ekki upp nokkru hljóði . Kona þessi var tíguleg ásýndum , bláklædd með hvíta skýlu um höfuðið . Dökkt og mikið hár sem náði langt niður á bak kom undan skýlunni . Margrét starði á hana . Fyrst Halldóra sendi eftir henni varð hún að fara . Það var undarleg kyrrð og hvergi heyrðist hljóð . Margrét fylgdi konunni út fyrir bæinn . Fyrirgefðu ónæðið , en mig vantar hjálp . Ég þarf að gera dálítið sem ég hef aldrei gert fyrr og ég er ekki viss um að ég geti það án aðstoðar . Margrét horfði á hana . Margrét var sem í draumi . Þetta var allt svo óraunverulegt . Húsin voru stór og á engan hátt lík þeirra húsum . Margrét kleip sig í handlegginn . - Sonur hennar er mjög veikur . - Hann deyr ef ekkert verður að gert . Við erum ráðalaus . Maðurinn minn er hjá honum núna . Hjálpaðu mér bara . Margrét kinkaði kolli . Hún var svo dolfallin yfir öllu þessu að hún kom ekki upp nokkru orði .