Í Lundúnum var í vikunni rætt um hugsanlega lagningu flutningsstrengs fyrir raforku frá Íslandi til Bretlands . Mér þótti Ólafur Ragnar Grímsson , forseti Íslands , ganga út á ystu nöf þegar skilja mátti á máli hans að hann hvetti erlenda fjárfesta til til að leggja umræddan rafmagnsstreng - það væri góð fjárfesting . Mér létti þegar forsetinn botnaði hugsun sína með þeim orðum að þetta gengi þó aldrei nema að um framkvæmdina skapaðist víðtæk samstaða og sátt á Íslandi . Ég leyfi mér að efast um að sú sátt sé fyrir hendi . Það er nefnilega ekki nóg að leggja strenginn . Það þarf líka að virkja og þar stendur hnífurinn í kúnni . Virkjunar - og stóriðjusinnar hafa verið að færast í aukana upp á síðkastið . Gott ef Alþýðusamband Íslands var ekki að hvetja til þess að sex virkjunarkostir í biðflokki verði færðir yfir í virkjunarflokk hið snarasta . Eða voru það Samtök atvinnulífsins ? Þetta vill renna saman í minninu en ASÍ og SA eru sem kunnugt er helstu áhugaaðilar um stóriðju og stórvirkjanir og hafa talað nánast sem eineggja tvíburar um það málefni . Bráðlæti í virkjanagerð er að mínu mati byggt á skammsýni . Við eigum ekki að fórna dýrmætum náttúruperlum til rafmagnsframleiðslu í miklum mæli hvort sem er til stóriðju eða útflutnings . Slíku á því ekki að gefa undir fótinn . Sjálfum finnst mér rétt að benda þeim afdráttarlaust á að íslenskar náttúruperlur séu ekki falar nú um stundir .