Dæmi um undirflokka sem spanna geðhvarfasýkisrófið eru geðhvarfasýki I og II , blönduð geðhvarfasýki og hringhygli ( e. cyclothymia ) . Oflæti eða geðhæð ( e. mania ) er skaptruflun sem einkennist af óeðlilegri spennu , örlyndi , málgleði , athyglisbresti og tapi á raunveruleikatengslum . Styrkur og eðli einkenna hjá hverjum og einum ræður því hvers kyns geðhvarfasýki einstaklingur telst hafa . Einstaklingar með geðhvarfasýki II upplifa vægara form oflætis ( e. hypomania ) en þess á milli koma slæm þunglyndistímabil og eru þau meira ríkjandi í sjúkdómnum . Þar sem ástandið eykur líkur á að þróa með sér geðhvarfasýki I eða II er sérstaklega mikilvægt að einstaklingar fái viðeigandi meðferð . Ekki er heldur vitað fyrir víst hvaða hlutar heilans verða helst fyrir áhrifum en ýmsar rannsóknir hafa verið gerðar . Með framförum í tækni , til dæmis í segulómun ( e. MRI , magnetic resonance imaging ) , er nú hægt að rannsaka heilastarfsemi fólks með geðhvarfasýki samanborið við aðra . Það bendir til þess að þessi taugaboðefni komi við sögu í ástandinu . Einnig eru vísbendingar um að glútamat spili hlutverk í bæði geðhvarfasýki og alvarlegu þunglyndi en krufningar á framheila ( e. frontal lobe ) einstaklinga með báðar þessar raskanir hafa leitt í ljós aukinn styrk glútamats . Hér eru aðeins talin upp dæmi um möguleg tengsl við geðhvarfasýki en listinn er langur og lengist með auknum fjölda rannsókna sem gerðar eru . Líkt og gildir um marga aðra geðsjúkdóma er orsök sjúkdómsins líklega flókið samspil erfða og umhverfis . Með tímanum verður þó líklega hægt að varpa frekara ljósi á ástandið og stuðla þannig að framförum í meðferð .