Kjarval var eini maðurinn sem ég hafði hitt og gerði ekkert annað en að vinna við sína list , en Sveinn á Dalatanga málaði í frístundum . Kjarval var málari að atvinnu , rétt eins og Sveinn var vélstjóri , Gunnlaugur á Tjarnarlandi bóndi og faðir minn bókari . Ég hef verið spurður að því hvort ég , tíu ára guttinn , hafi fengið köllun til að mála við það að fylgjast með Kjarval . Köllun fékk ég ekki , en hann féll að þeirri mynd sem ég fékk úr bókum föður míns - að til væri fólk , líka á Íslandi , sem fengist við það eitt að búa til eitthvað fallegt þó það gæti verið furðulegt og algerlega gagnslaust í augum annarra . Ég sá þarna svart á hvítu að fullfrískur maður gerði ekkert annað en að mála myndir og það hafði sín áhrif . Má ekki líta á lífið eins og vörðu sem hlaðin er hægt og sígandi , stein fyrir stein ? Neðst er bernskan , undirstaðan . Dvölin á Tjarnarlandi og að hitta Kjarval er þá steinn í vörðuna og gegnir sínu hlutverki , eins og allir hinir steinarnir sem bætast við eftir því sem varðan hækkar . Hann kom aldrei að Tjarnarlandi , svo ég muni , en við sáum til hans fara heim að Ketilstöðum að sækja póstinn og steinolíu á eldavélina og lampann . Hann var afskaplega elskulegur og skemmtilegur við krakka en það fór ekki á milli mála að hann hagaði sér allt öðruvísi en allt venjulegt fólk . Seinna heyrði ég að ýmsir hefðu reynt að gefa honum ráð um alla mögulega praktíska hluti . Hann á að hafa svarað : „ Já , ég þigg gjarnan góð ráð , “ en bætt svo við : „ Ég gef þau strax næsta manni . “