Líkþráir menn eða holdveikir voru um daga Jesú og lengst af sögu manna útilokaðir úr mannlegu félagi . Það er þess vegna engin tilviljun að guðspjallið skuli segja að hinir líkþráu stæðu “ álengdar ” . En einn þeirra sneri aftur , er hann sá , að hann var heill orðinn , og lofaði Guð hárri raustu . Hvar eru hinir níu ? Amen . Og þegar hann kemur inn í þorp nokkuð mæta honum tíu líkþráir menn . Þeir fengu til dæmis ekki að koma nálægt helgihaldinu við musterið í Jerúsalem á tímum Jesú . Jesús , meistari , miskunna þú oss ” . Þannig hljóðar bæn hinna útskúfuðu . Jesúbænin svokallaða sem notuð er á meðal kristinna manna um víða veröld kveður við sama tón . “ Drottinn Jesús Kristur , sonur Guðs , miskunna mér syndugum ” . Með þeirri bæn biðjum við Jesú að rétta okkur við á nýjan leik , græða það sem við höfum sundrað í lífi okkar . Og hvernig höfum við farið með okkar eigið líf ? Erum við sátt eða ósátt við okkur sjálf ? Við þurfum á miskunn Guðs að halda , þeirri miskunn sem gerir hið sundraða heilt , brúar bilið og hleypir lækningarmætti fyrirgefningarinnar inn í lífið okkar . Hvernig brást Jesú við miskunnarbæn hinna holdveiku og útskúfuðu ? Hann er ekki kominn til þess eins að hugga og fá þjáða og vondaufa til þess að sætta sig við orðinn hlut . Með Jesú Kristi kemur Guðs ríki þannig inn í heiminn . Það er ríki kraftaverkanna , og það er um leið ríki réttlætis , því verk Jesú fela öll þetta tvennt í sér , kraftaverkið og réttlætið . Guðsríkið fylgir hinum upprisna Jesú æ síðan og allt til okkar daga . Nú ber svo við í frásögn guðspjallsins að einn hinna tíu snýr aftur til Jesú er hann sér að hann er orðinn heill og lofar Guð hárri raustu . Hann féll fram á ásjónu sína , segir guðspjallið , að fótum Jesú og þakkaði honum . Síðan mælti Jesús við Samverjann : “ Statt upp og far leiðar þinnar . Trú þín hefur bjargað þér ” . Í íslensku biblíuþýðingunni er þessu guðspjalli gefið heiti og yfirskrift ; ” Hvar eru hinir níu ? ” Við erum hvött til að þakka líf okkar og heilsu , skynsemi og tilfinningu , þakka handleiðslu Guðs á erfiðum tímum og styrk í sorg , þakka fyrirheitið um upprisu og eilíft líf að þessu loknu . Af gjöfum drottins gleðjumst vér , en gleymum að oss þakka ber ” ( sálmur 192 v . Á þeirri vegferð hefur Kristur gengið með okkur og kristin gildi , kristin hugsjón , kristinn siður og kristin hugmyndafræði verið okkur leiðarljós . Boðskapur Krists og miskunn hans blés Íslendingum von og kjark í brjóst á erfiðum tímum . Afleiðingin er vaxandi sundrung í samfélaginu , vaxandi siðleysi . Því hinn sterki og ríki þakkar sjálfum sér auð sinn og afl og telur sig ekki skulda neinum neitt . Og þeim sem minna mega sín er útskúfað úr samfélagi betri borgaranna sem skilja ekki lengur að öll erum við jafn dýrmæt og jafn mikils virði í augum gjafara allra góðra hluta . Sömu afstöðu vex ásmegin gagnvart ástgjöfum sköpunarverksins sem við tökum í auknum mæli eins og sjálfsögðum hlutum , eins og við hefðum aflað þeirra af eigin dáðum og getum þess vegna farið með þær að vild . En erum það við sjálf sem höfum fyllt landið af orku , loftið af fuglum og vötnin og hafið af lífi ? Í þessum orðum birtist einlægt þakklæti postulans fyrir lífið sem honum er gefið og þá miskunnsemi sem Guð hefur sýnt honum . “ Sjálfur lifi ég ekki framar , heldur lifir Kristur í mér ” . Þannig lifi ég lífinu lifandi í samfélagi kristinna karla og kvenna sem er fyllt af anda Guðs ” . Þá er þess að minnast að Guð gaf okkur sumar lífsins og að Kristur hefur heitið okkur nýju vori eftir dauðans dimma vetur . Andspænis þeim örlögum er gott til þess að vita , að sjálfur lifi ég ekki framar og hef reyndar aldrei gert , heldur lifir Guð í mér og ég í honum , ekki aðeins í dag og á morgun , heldur allar stundir og að eilífu . Amen .