Árið 1565 , þegar Brúnó var 17 ára , var hann tekinn í dómíníkanaregluna í Napólí og tók þá upp nafnið Gíordanó . En er leið á námið fóru æ meira í taugarnar á honum guðfræðilegar umræður um aukaatriði að honum fannst , smásmugulegar og andlausar . Sá Brúnó sitt óvænna og flúði strax um vorið til Norður-Ítalíu . Hann fór stað úr stað og naut sjaldan næðis til langframa en varð engu að síður ótrúlega mikilvirkur á ritvellinum . Það kom á daginn að það voru fleiri en kaþólskir menn sem þoldu illa skoðanir annarra , mótmælendur reyndust engu skárri . Þrátt fyrir almenna togstreitu kaþólskra manna og franskra mótmælenda á þessum tímum réð við hirð Hinriks 3. frjálslyndur armur hófsamra kaþólikka sem voru stuðningsmenn Hinriks af Bourbon , mótmælendakonungs af Navarre . Brúnó kunni vel við sig í þessu andrúmslofti , trúarskoðanir hans féllu vel að þeim skoðunum sem hann kynntist í París . Hann laðaðist fljótt að Oxford þar sem hann um sumarið byrjaði að halda fyrirlestra um hinar nýju , róttæku kenningar hins pólska Kópernikusar um afstæða hreyfingu jarðarinnar : að jörðin gengi á braut umhverfis sólu . En fræðimenn í Oxford tóku hinum frakka Ítala ekki sérlega vel og sneri hann við svo búið aftur til London og dvaldist þar í boði sendiherrans . Hann varð handgenginn mönnum í hirð Elísabetar 1. og öðrum áhrifamönnum , ekki síst Sir Philip Sidney og Robert Dudley , jarli . Þrjú ritanna fjalla um heimsfræði , en hin þrjú um siðfræðileg efni . Minnisvarði um Brúnó á Blómatorginu ( Campo di Fiori ) í Róm þar sem hann var líflátinn árið 1600 . Brúnó var útlægur gerr frá París og lagði leið sína til Þýskalands . Í Þýskalandi flakkaði hann milli háskóla , flutti fyrirlestra og gaf út fjölmörg smárit , þar á meðal var eitt sem inniheldur 160 greinar gegn stærðfræðingum og heimspekingum þar sem hann boðar réttmæti þess að ólík trúarbrögð uni sér samtímis í sátt og samlyndi . Árið 1590 hélt Brúnó til Frankfurt til þess að gefa út rit um þessa hugmynd sína , en þingið þar hafnaði umsókn hans um að fá að dveljast í borginni . Sagnfræðingar hafa bent á tvennt sem telja má Brúnó til málsbóta er hann hættir á að flytja heim til Ítalíu . Feneyjar voru frjálslyndasti hluti Ítalíu og spenna í Evrópu hafði um stundarsakir minnkað við lát Sixtusar 5. páfa . Einnig mun hafa freistað Brúnó laus kennarastóll í stærðfræði í Padúa , sem hyggilegt væri að búa sig undir að sækja um með því að flytja til Ítalíu . Mocenigo gerði sér lítið fyrir og kærði Brúnó til Rannsóknarréttar Feneyja fyrir villutrúarkenningar . Frammi fyrir réttinum varði Brúnó sig fimlega , játaði á sig lítils háttar glæfraskap en útskýrir skoðanir sínar og heimspekileg skrif fyrir réttinum . Á 45. aldursári glataði Gíordanó Brúnó frelsi sínu fyrir fullt og allt og engin frekari rit komu frá hendi hins afkastamikla rithöfundar og hugsuðar . Það er talið að Brúnó hafi í rauninni haft í hyggju að snurfusa æði margt af þeim straumi rita sem hann gaf út meðan lá á að láta til sín heyra og taka þátt í umræðum líðandi stundar . Hann var tiltölulega ungur þegar kaþólsku kirkjunni tókst að kefla hann og koma í veg fyrir að honum auðnaðist að ganga frá viðameiri og skipulegri bókum , sem ef til vill hefðu fengið viðurkenningu sem andans afrek menningarsögunnar . En Brúnó hafði í þessum efnum tekið upp þráðinn þar sem frá hafði verið horfið hjá Grikkjum að fornu . Þann 8. febrúar árið 1600 var dauðadómurinn lesinn upp . Við dómara sína sagði hann : „ Ef til vill er ótti yðar við að kveða upp þennan dóm meiri en minn ótti við að hljóta dóminn " . Hinn 17. febrúar árið 1600 var dóminum fullnægt . Brúnó var færður á bálköst á Campo di Fiori , Blómatorginu , hálfnakinn með tungu í hafti , og brenndur lifandi . Hann var þá 52 ára . Aðrar bækur um og eftir Gíordanó Brúnó : Sigurjón Baldur Hafsteinsson er prófessor í safnafræði við Félags - og mannvísindadeild Háskóla Íslands . Rannsóknir Sigurjóns Baldurs hafa meðal annars snúið að viðhorfi Íslendinga til dauða og sorgar , en þau viðhorf eru tengd félagspólitískum breytingum sem orðið hafa á Íslandi á undanförnum þrjátíu árum .