Ef tveimur manneskjum ber ekki saman um það hvort tiltekinn hlutur sé 75 sentimetra langur er venjan að líta svo á að önnur þeirra ( að minnsta kosti ) hafi rangt fyrir sér . En kannski er þetta ekki alveg svona einfalt . Með því að segja brandarana drepa fólk átti hann ekki aðeins við það að þeir sem segðu eða heyrðu rasistabrandara yrðu þar með líklegri til að drepa fólk af þeim kynþætti sem brandarinn væri um , heldur hafði hann ekki síður í huga óbein áhrif .  Þetta er svo sem ekki óalgengt viðhorf . Hugsum okkur til dæmis manneskju sem stekkur aldrei bros þegar aðrir hlæja en sem hlær gjarnan að óförum annarra og finnst bráðfyndið að missa náinn ástvin . Væntanlega ber okkur öllum saman um það að manneskja sem segir það fyndið að missa ástvin hlýtur annað hvort að hafa misskilið hvað orðið  fyndið  þýðir eða þá að hafa stórskemmt tilfinningalíf . Jafnframt hefur varla neinn neitt við það að athuga að fólk hlæi að trúðum . Kannski þýðir það að gráa svæðið milli flokkanna tveggja sé nokkuð stórt enda eigum við þetta sérstaka og undarlega lýsingarorð um það :  grátbroslegt  . Eða kannski eru það aðeins mjög skaðlegir eða sorglegir hlutir sem lenda í seinni flokknum . Einhvers staðar liggja þá mörk og handan þeirra liggur það sem getur einfaldlega ekki verið fyndið . Ef þetta er rétt verður niðurstaðan sú að í sumum tilfellum getur verið hægt að fullyrða að eitthvað sé ekki fyndið . Á hinn bóginn er mun erfiðara að fullyrða að eitthvað sé fyndið í þeim skilningi að sá sem ekki kunni að meta fyndnina hafi rangt fyrir sér .