Í kveri Jóns Jónssonar garðyrkjumanns frá 1880 um nytsemi íslenskra jurta segir um " mosategund " þá er fjallagrös nefnast : " hún styrkir , dregur saman , mýkir vallgang ( vallgangur = hægðir , - athugasemd höfundar ) , nærir , hreinsar blóðið og drepur orma . Fjallagrös eru því góð móti lungnaveiki og hósta , lífsýki , blóðsótt , harðlífi og innanmeinum , ormum , uppþembingi , matarólyst og kraptleysi . " Íslendingar notuðu fjallagrös gríðarmikið á fyrri öldum til að drýgja naumt kornmeti í brauð og grauta . Það var mjög algengt að sterkt seyði af grösum og kandíssykri var til á bæjum , eins konar hóstasaft - eða brjóstsaft , eins og margir nefndu þennan drykk - til að gefa við kvefi , hæsi eða þyngslum fyrir brjósti . Oft drukku þeir sem voru lasnir þetta sjóðandi heitt að kveldi og dúðuðu sig svo niður í rúm á eftir - helst undir þrjár sængur , eins og einn heimildarmanna tók til orða . Dæmi voru um að engifer eða vallhumall væri soðinn með grösunum í þetta lyf . Um lækningarmáttinn skal ég ekki dæma en enginn véfengdi hann þá . Heimildarmaður úr Suður-Múlasýslu lýsir þessum lækningum á eftirfarandi hátt : " ... ef fólk hafði vont kvef eða hósta , þótti gott að drekka sterkt grasate , byrgja sig síðan vel niður í rúm , helst svo menn gætu svitnað . Halldór Benediktsson , stórbóndi á Skriðuklaustri í Fljótsdal hafði það fyrir sið er hann var að alast upp ( fæddur 1852 ) að sjóða svokallað grasalím , þ.e. mikið af grösum var soðið í vatni þangað til að það hljóp saman eins og ostur er það kólnaði . Var svo kúfuð teskeið af þessu lími hrærð út í bolla af sjóðheitu vatni og þeir sem voru illa haldnir af kvefi eða hósta látnir drekka það eins heitt og menn þoldu , byrgja sig síðan vel undir yfirsæng og sofna . Þótti þetta gefast vel . " Annar Sunnmýlingur hafði það eftir móður sinni að hún hefði læknað föður hans af lungnabólgu með því að hella í hann sterku fjallagrasaseyði dag og nótt . Og þetta er úr Mýrdal : " Grösin voru soðin í vatni og ekki styttri tíma en eina til eina og hálfa klukkustund , voru þau þá að mestu komin í mauk og seyðið orðið rammbeiskt á bragðið . Voru nú grösin síuð og seyðið látið aftur í pottinn , í það látinn sykur , best þótti að nota til þess brúnan " kandís " . Var nú suðan látin koma aftur upp á pottinum , en potturinn síðan tekinn af eldi og seyðið sem nú var búið að ávinna sér nafnið " heiðargrasaseyði " látið kólna þangað til það var orðið hæfilega heitt að hella því á flöskur . Oft þurfti að hræra í seyðinu meðan það var að kólna , því annars vildi það verða að hlaupi . Ekki þótti rétt að láta tappa í flöskurnar fyrr en seyðið var orðið vel kalt , því annars þótti geta myndast í því miður heppileg gerjun . " Hornstrendingur segir um grösin : " Þau voru notuð þannig við brjóstveiki og lungnabólgu . Þetta var soðið í 4 klukkustundir , en þá var það orðið aðeins 1 og hálfur pottur ( eða 11/2 lítri ) . Þetta var orðið svo gott meðal að það jafnvel læknaði víst 2 sjúklinga sem voru með spænsku veikina 1918 , norður í Hælavík . Þeir höfðu áður langan tíma fengið meðul frá þrem læknum , en ekkert af þeim dugði . " Hornstrendingurinn , sem var 16 ára þegar spænska veikin gekk , segir þarna frá grasameðali sem notað var við magaveiki , mjólk sem var seydd lengi með fjallagrösum . Þannig var afar algengt að nota grösin við meltingarfærakvillum . Þingeyingur sem lýsir svipaðri tilreiðslu kallar þetta " grasastellu " : " Þegar þetta kólnaði varð það eins og frekar þykkt hlaup og þótti mjög gott við niðurgangi . Vissi ég að minnsta kosti tvö dæmi til þess að börnum með slæman og þrálátan niðurgang batnaði af þessu . Líka var lömbum gefið þetta við sótt , rennt niður í þau með skeið . " " Ég sem þessar línur rita hef þá persónulegu reynslu af fjallagrösum að þau hafa læknað mig af langvarandi magaveiki frá því ég var barn á fyrsta ári og fram undir tvítugsaldur , " segir Dalamaður . " Grösin voru soðin í mjólk þar til að hún var orðin rauðseydd , þá var ég látinn borða hana . " Ýmis orðtæki tengjast grösum og grasaferðum svo sem " að vera á næstu grösum " og svo " ótíndur er öllum leiður " sem vísar til þess hversu matur úr illa hreinsuðum grösum gat verið andstyggilegur . Það var nefnilega talað um að " tína " grös , þegar þau voru hreinsuð og orðið ótíndur , til dæmis í samhenginu ótíndur glæpamaður kann að draga merkingu sína þaðan .