Um súrnandi haf ég hugsasem hörkuna þarf – og vel , ég spyr hvort mér linum lánistþar líka að mynda skel . Fyrr gilti að glápa víða og góna á henni jörðþví mönnunum fannst hún flottust og fyrir þá eina gjörð . Það reynist oft flókið ferliað finna við gátu svar . Fyrst tunglið á hringferð hrífurog hreyft getur jarðarsæég vita þarf hvar og hverjuog hvurnig ég stjórnað fæ . Svo fuglarnir ráði ríkjummá reka burt karl og hrúten seint bætir fólkið fyrir þá fogla sem dóu út . Ég rata að laut sem löngumí leiðslu ég kanna einnen för eftir dekk og fæturþar finnur samt ekki neinn . Þótt ýmislegt muni mosinnaf mér verður fátt eitt sagten andvörp og humm úr húddifékk himinn á minnið lagt . Veisla í farangrinum Að efast um ragnarökin er ráðstöfun mikilsverðþví sett var á sama tímaein suddaleg jeppaferð . Það truflar síst ferðafólkið þótt fækki hér jöklum sennef nóg er af köldum klakaí kampavínsfötur enn . Margt heyrist í himnaríki , með hæðni er pískrað þarum jóðlandi jarðarbúann og jökul sem eitt sinn var . Um mýrar og órækt margafór menningin eins og rok ; hún lífríki blés í burtu –það boðaði ferðalok . 12 . Eftir talsvert mikið magnaf mánudögum svörtumvil ég taka frelsisfagná föstudegi björtum . Ég kvíði því sem óvænt getur gerstþað getur hent að skorpan af mér reytisten óttast meira hitt sem virðist verstað virknin deyi út og ekkert breytist . Oft til sigurs söng ég migsýndi af mér kætifékk svo ótal engin stig ; öruggt neðsta sæti . Hrekkjavökufól og fríkflest að lokum hverfahversdagsbúin liðin líklandið munu erfa . Jafnt er leið mín rétt sem röngraunir fáar þyngja ; lífsins blendna lokasönglánast mér að syngja . Liðið á Tjörninni upphefur ómstríðan bragathyglisfrekt líkt og hamstola gjallandi símar . Spariði ruddaleg hrópin . “ Tíminn er naumur og hádegisbarinn að loka . Margt er svæðið . Nú rætast mínar allra innstu þrár ; ég á hér stund með þér og fæ að spauga . Þú hlærð og getur eflaust ekkert sagt nú eða gert af viti rétt á meðanen kaffibollan fékktu frá þér lagt … í fréttum virðist lítið annað héðan . Maður út í myrkrið kaltmænir einn og ragur . Löngum virðist lífið alltlangur skemmsti dagur . Ég er hress þótt heldur íhugarálinn syrti . Takist mér að trúa þvítel ég víst að birti . Efinn háðskur umlar margt , aldrei frá mér víkur : Það mun verða þá fyrst bjartþegar degi lýkur . Elvis á meðal vor Elvis lifir enn og brátt aldraður hann verður ; vill síst um það hafa hátt , hann er þannig gerður . Einu sinni fór ég flikkflakk en ekki lengur . Aðeins klukkan inní mérendurminning vekur . Fréttavísur Dægrin smokrast eitt og eittinn um bréfalúgusafnast einsog ekki neittólesin í hrúgu . Hreyfi sig á fugli flóflýgur sagan óðar . Ekki held ég hætt við þvíað hríslur neinar bogni ; viðra tíu tásur ítveggja stafa logni . Enginn virtist veraað vakta sparigæs . Óljós gæs hlaut örlögsem aldrei skildi hún . Stopp var stationbifreiðum stund í vegarbrún . Einsog gögn í gígabætunumvið geysumst eftir strætunumen keyrum inn í kjallaraí kyrrð og annað snjallara . Tyllum okkur augnablik og tökum eina skák . Fljótt við eyðum öllum peðunumsem arfanum úr beðunumen ráðist svo fram riddarimun ráða við hann yddari . Tyllum okkur augnablik og tökum eina skák . Stillum okkur augnablik og stöðvum mótorfák . Þótt vilji engar Jónur Jónoft Jónar hafa gaman ; það tíðkast jafnt að hjónur , hjónog hjónar búi saman . Löggur gjarnan góma fólk . Grunsemd vekur blómafólk . Liðið húkir hér og þarog hefur fátt að gera . Það er eins og ekkert séöruggt nema hvorki né . Svo hefi ég mælt og hugsað og pælteitt heilmikið stórmenni andans . Þrjár fótboltavísur Ég stoltur hlæ og hlakka tilað hlaupa út á völlinn ; ég hrollinn úr mér hrista vilí hressum leik við tröllin . Mitt helsta kikk og kappsmál erað komast inn í teiginn . Aldrei hef ég fundið friðfyrir innri kvölum ; allt mitt líf er eins og biðeftir fyrstu tölum . Ekki veitir veröld afvinarhótum slíkum . Fæstir standa rétt í röð , reglu enginn greinir ; fella allt í ljúfa löðljóðstafirnir einir . Hratt fer út um víðan völlvaðall okkar tíma . Æ , æ , æ og aftur æ ! Þið trúið mér ekki . Ég lifa vil núiðEn líf mitt er snúið . Drög að bardagakapparímu Einn kappi fór í feikna atog fékk þar margt að stússameð beinni vinstri vankað gathann voðalegan rússa . Fær munúð eitthvað vægi ? Það mætast stundum strákar tveir og stæla sína kroppaen verst er hvernig vilja þeiroft vitleysuna toppa . Ef berir karlar koma á mótog keppa um fyrsta sætiþeim hæfa betur blíðuhóten barsmíðar og læti Á stundum sigrar fræknir fástvið fálm í kærleiksblossaþá oft er veitt í verðlaun ástog vinarklapp á bossa . Æ bjóðum núna bara pass við blóði drifnum glímumog hyllum frekar frygðarkjassá fjandsamlegum tímum . Staðan var tvísýn og maður á mann . Markvörður okkar í skinninu brann . Úrslitasekúndan upp loksins rann : Ísland var betra , en Noregur vann . Ástina vestur á fjörðum ég fann . Framtíðin yfirgaf landshluta þann . Útrás var málið og útrás með sann : Ísland var betra , en Noregur vann . Löngun í afrek mér lygavef spann ; líf mitt og tilvera festust í hann . Eftir það spakmæli ágætt ég kann : Ísland var betra , en Noregur vann . Heimsmyndin er einsog skerpulaust skann , skilninginn setur í nálgunarbann , skýrari virðast þau orð sem ég ann : Ísland var betra , en Noregur vann .