120 SÖKNUÐUR . Man eg jrig , mey ! er hin mæra sól hátt í heifii blikar ; man eg | ) ig , er máni aft marar skauti sígur silfurhlár . Heyri eg himinblæ heiti þitt anda ástarrómi ; fjallbuna þylur hið fagra nafn glöð í grænum rinda Lít eg jiað mart , er þjer líkjast vill guðs í góðum heimi : brosi dagroða , blástjörniir augum , liljur Ijósri hendi . Hví hafa örlög okkar beggja skeiði þannig skipt' ?