Á þeim tíma var ég ekkert að hugsa um það neitt sérstaklega , heldur var þetta bara þarna . Á um 300 hjörtu Ásta segist alltaf hafa tekið mikið af landslagsmyndum , þessum hefðbundnu , með fjöllum , dölum , ám og þess háttar , en eftir því sem vikur , mánuðir og ár liðu fór hún líka út í abstrakt . „ Og þetta getur verið hvar sem er . Og oftar en ekki eru norðurljósin dansandi yfir höfðum okkar . “ Það er svo gríðarlegt stress í hinu daglega lífi manns , ég er á þönum , gjarnan í kapphlaupi við klukkuna , svo að ég fæ ofboðslega mikið út úr því að vera úti í náttúrunni . Stundum sé það staðurinn sem geri það að verkum að eitthvert hjarta sé í uppáhaldi eða einhverjar aðstæður sem hún hafi verið í þegar þau sáust , að þau allt í einu hafi blasað við þar sem hún átti engan veginn von á slíku . Þá sé þetta enn ánægjulegra og eftirminnilegra . „ Þetta er svo jákvætt tákn , og meira en það , eitthvað sem hefur áhrif líka , kærleikur og ást . Þetta er þéttur hópur , góðir vinir og við eigum þetta saman . “ Við Kleifarvatn . Heiðmörk . Héðinsfjörður . Héðinsfjarðará . Viðtalið í Morgunblaðinu í dag . Forsíðumynd og texti : Sigurður Ægisson | [ email protected ] . Aðrar myndir : Ásta Henriksen .