Það er sjaldgæft að Íslendingar fasti í trúarlegum tilgangi . Ég bjó einu sinni veturlangt á eyjunni Kýpur , fyrir botni Miðjarðarhafs . Um þetta spannst nokkur umræða meðal foreldra í skólum , færðist þaðan til fjölmiðla og endaði á því að erkibiskupinn var beðinn að tjá sig um málið . Hann sló bæði í og úr en niðurstaðan varð sú að 7 ára drengurinn á heimilinu þurfti ekki að fasta á mjólkurvörur á föstudaginn langa . Eftir því sem lengra líður þykir mér þó meira til um þá hugmynd að fasta með því að neita sér um eitthvað gott í nokkrar vikur . Að fasta með því að borða einfaldan mat snýst um að forðast óhóf og veislur á þeim tíma ársins sem við íhugum síðustu daga Krists , þjáningar hans og dauða . Síðan fara menn heim og þá býður hátíðarmatur sem ekki hefur sést á borðum lengi : Páskasúpa með eggi og lambakjötsbitum . Sjö vikna meinlæti kennir fólki að meta hátíðarmatinn enn betur . Það er eitthvað sem við getum líka lært af föstunni . Hún kennir okkur að meta það sem við höfum og gleðjast yfir því . Með því að fækka aðeins á allsnægtaborðinu í nokkrar vikur getum við glaðst betur og fagnað betur því að Kristur er upprisinn . Allir eru sammála um að þörf sé á því inn í rekstur safnaðanna . En eru allir sammála um að á móti skuli stórfækka prestum ?