Margir afreksíþróttamenn , sérstaklega í einstaklingsíþróttum , standa höllum fæti fjárhagslega þegar ferlinum lýkur og hafa ekki áunnið sér þau launatengdu réttindi og þá stöðu á vinnumarkaði sem jafnaldrar þeirra hafa gert . Þeir hafa fært miklar fórnir til að ná árangri og keppa fyrir Íslands hönd , en bíta úr nálinni að ferli loknum . Umræða um réttindi og aðbúnað íþróttamanna hefur verið hávær í samfélaginu að undanförnu . Hópur íþróttamanna afhenti í desember Lilju Alfreðsdóttur menntamálaráðherra áskorun um að vinna í launa - og réttindamálum íslensks afreksíþróttafólks . „ Stór hluti af því að ég hætti svona snemma var að maður fékk ekki nægilegan stuðning , “ segir Hrafnhildur Lúthersdóttir , afrekskona í sundi og tvöfaldur Ólympíufari . Hún hætti að keppa í sundi eftir Ólympíuleikana í Ríó 2016 , þar sem hún hafnaði í sjötta sæti í 100 metra bringusundi . Óhætt er að segja að sú ákvörðun hafi komið á óvart , þar sem hún var í fremstu röð , aðeins 27 ára gömul . Mannlíf ræðir í dag við þrjá íslenska afreksíþróttamenn í einstaklingsgreinum , sem hafa þurft að fóta sig í samfélaginu í nýju hlutverki eftir farsælan íþróttaferil . Þeir eiga það allir sameiginlegt að hafa rekið sig á hindranir sem eru beinar afleiðingar íþróttaferils þeirra , sérstaklega hvað varðar réttindi sem launafólki þykja sjálfsögð . Þar má nefna rétt til fæðingarorlofs , lífeyrisréttindi og réttindi sem fylgja stéttafélagsaðild . Þessir íþróttamenn eru , auk Hrafnhildar , þau Þormóður Árni Jónsson júdókappi og Ragna Ingólfsdóttir badmintonkona . Þau lýsa öll þeirri upplifun að vera áratug á eftir jafnöldrum sínum , hvað áunnin réttindi og starfsframa varðar , nú þegar ferillinn er á enda . Gat ekkert safnað Hrafnhildur segir við Mannlíf að hún hafi verið svo heppin að eiga foreldra sem studdu dyggilega við bakið á henni . Hún fékk einnig styrki frá Afrekssjóði ÍSÍ en þeir hafi naumlega hrokkið fyrir þátttökukostnaði . „ Maður kom út á núlli . Maður gat ekkert lagt fyrir , til dæmis til að geta keypt sér íbúð . Allir styrkir og önnur innkoma fóru beint í kostnað við þátttöku . “ Hún segir að fyrirkomulagið við styrkveitingar til íþróttamanna þurfi að breytast . Styrkirnir séu ekki greiddir beint til íþróttamanna heldur þess sérsambands sem þeir tilheyri . Hrafnhildur segist iðulega hafa þurft að leggja út fyrir kostnaði vegna þátttöku á mótum . Hún hafi getað fengið kostnaðinn endurgreiddan þegar hún lagði fram nótur eða sýndi fram á útgjöld . „ Af hverju fékk ég hann ekki bara upp í hendurnar ? “ spyr hún og bætir við að styrkirnir hafi ekki verið fyrir uppihaldi eða æfingatímabilum . „ Ég þurfi að halda sjálfri mér uppi þegar ég var við æfingar . “ Hún fékk líka vörur frá Speedo , Nike og Now , sér að kostnaðarlausu . Það létti mikið undir .