Stefnandi byggði einkum á því að ákvörðun sýslumanns væru haldin verulegum annmarka að efni til þar sem aðalskipulagsbreyting frá 2017 , sem vísað var til í umsögn Reykjavíkurborgar , væri haldin ógildingarannmörkum . Lá fyrir að stefnandi hefði höfðað annað mál á hendur Reykjavíkurborg til ógildingar á aðalskipulagsbreytingunni , en því máli var enn ólokið . Ekki yrði séð að áfátt væri þeirri ályktun stefnda að ekkert væri komið fram í málinu sem hróflaði við skyldubundnu mati hins lögbundna umsagnaraðila . Umsögnin hefði tekið mið af gildandi skipulagsákvæðum á þeim tíma er umsögnin var veitt . Dómurinn taldi því ósannað að ákvörðun stefnda væri haldin slíkum annmörkum að varðaði ógildi hennar . Þegar sýslumaður hafði í þrígang beðið fjársýsluna að stöðva greiðslur sóknargjalda til trúfélagsins höfðaði það mál á hendur ríkinu til þess að fá sóknargjöldin greidd . Ríkið var því sýknað af kröfu hans . Ekki var talið að vextir hefðu lagst á þau framlög sem voru greidd í sjóðinn á meðan á vörslu hans stóð . Við uppgjör sjóðsins hefði stefnandi átt kröfu til þess að fá þá fjármuni sem eftir stóðu í sjóðnum endurgreidda í hlutfalli við framlög sín í sjóðinn , sbr. lokamálslið 3. mgr. 53. gr. laga nr. 44 / 1998 . Engin sérákvæði voru í lögunum um það hvernig nánar skyldi staðið að uppgjörinu og var ekki vikið að því hvort leggja bæri vexti við þá fjárhæð sem kom til endurgreiðslu . Þá var ekki talið að krafa stefnanda gæti stuðst við 3. gr. laga nr. 38 / 2001 um vexti og verðtryggingu . Stefndi var því sýknaður af kröfum stefnanda . Stefnandi krafði bónda og vátryggjanda um skaðabætur vegna líkamstjóns sem hún varð fyrir þegar naut stangaði hana . Deilt var um það hvort slysið hefði átt sér stað í vinnu og hvort skort hefði á eftirlit og leiðbeiningar stefnda B , sem ráðið hafði stefnanda í vinnu á bóndabæ sínum . Talið var ósannað að slys stefnanda hafi átt sér stað á vinnutíma og því jafnframt hafnað að orsakir þess væru að rekja til ófullnægjandi leiðbeininga við bústörf . Var B því sýknaður af bótakröfu stefnanda . Hið meðstefnda tryggingafélag viðurkenndi bótarétt stefnanda en taldi rétt að draga frá bótum hennar fjárhæð sem svaraði til bóta úr slysatryggingu launþega , sem hún hefði átt rétt til ef Bhefði keypt slíka tryggingu . Þeirri málsástæðu var hafnað þar sem slysatrygging launþega var ekki talin ná til tjóns stefnanda . Var félaginu því gert að greiða stefnanda umkrafðar bætur . Stefndu höfðu gengist í sjálfskuldarábyrgð vegna samnings um leigu V ehf. á húsnæði fyrir matvöruverslun , en tæki og innréttingar í versluninni höfðu jafnframt verið sett að veði til tryggingar á skuldbindingum samkvæmt samningnum . Eftir gjaldþrot V ehf. fékk stefnandi afhent þau veðandlög sem um ræddi , en ekki var talið að hann hefði sýnt fram á að þau hefðu ekki dugað til tryggingar á 10.000.000 króna skuld eins og yfirlýsing um veðsetningu gerði ráð fyrir . Stefnandi byggði á því að heildarskuld samkvæmt samningnum hefði numið hærri fjárhæð og að ábyrgð stefndu tæki að minnsta kosti til þess sem eftir stæði . Eins og málið var lagt fyrir , var ekki talið unnt að ráða með nægilega skýrum hætti hver heildarfjárhæð skuldarinnar væri og að hvaða marki greiðsluskylda stefndu gæti verið fyrir hendi . Var því talið óhjákvæmilegt að vísa málinu af sjálfsdáðum frá dómi . Felldur var úr gildi úrskurður kærunefndar útlendingamála þar sem staðfestar voru ákvarðanir Útleningastofnunar um að taka ekki til efnismeðferðar umsóknir A og barns hennar , B , um alþjóðlega vernd og visa þeim úr landi . Talið var að brotið hefði verið gegn rannsóknarreglunni við meðferð málsins og að það hefði ekki verið nægilega upplýst þegar ákvörðun var tekin . Um væri að ræða annmarka sem hefði verið til þess fallinn að hafa áhrif á niðurstöðu málsins . Stefnandi krafðist skaðabóta úr hendi hinnar stefndu vátryggingamiðlunar . Í málinu var óumdeilt að stefndi bæri skaðabótaskyldu gagnvart stefnanda vegna mistaka sem leiddu til þess að vátrygging stefnanda hjá erlendu vátryggingafélagi var fallin úr gildi er hann varð fyrir slysi . Þá var óumdeilt að umfang skaðabótaskyldu stefnda svaraði til þeirrar fjárhæðar sem ætla mætti að stefnandi hefði fengið frá hinu erlenda vátryggingafélagi , hefði tryggingin ekki verið fallin úr gildi . Deilt var um það hvort stefnandi hefði alfarið firrt sig bótarétti vegna vanrækslu á upplýsingaskyldu við töku vátryggingarinnar . Með vísan til matsgerðar dómkvadds matsmanns sem stefndi aflaði og til fyrirliggjandi sjúkraskrárupplýsinga var fallist á að stefndi hefði vanrækt að upplýsa réttilega um reykingar sínar á síðustu 12 mánuðum fyrir töku tryggingarinnar . Var sú vanræksla ekki talin óveruleg í skilningi 2. mgr. 83. gr. laga nr. 30 / 2004 . Að teknu tilliti til þess , en jafnframt til þess að slys stefnanda stóð ekki í orsakasamhengi við þær upplýsingar sem leynt var , var talið að bótaréttur stefnanda hefði verið skertur um þriðjung og að það ætti að leiða til þess að bætur hans úr hendi stefnda yrðu skertar um sama hlutfall . Fjárkrafa stefnanda miðaði við að hann hefði átt rétt á hámarksbótum úr vátryggingunni , annars vegar vegna tímabundinnar óvinnufærni í tvö ár og hins vegar vegna 100% varanlegrar óvinnufærni . Deilt var um innihald þeirrar vátryggingar sem stefnandi hafði haft , þ.e. hvort hún hefði miðast við það tiltekna starf sem stefndi gegndi á slysdegi . Þótt fallist væri á að stefndi þyrfti að bera hallann af óskýrleika þeirra gagna sem frá hinu erlenda vátryggingafélagi stöfuðu var þó ekki fallist á að af því leiddi að leggja bæri þröngan skilning stefnandi á innihaldi tryggingarinnar til grundvallar , enda þótti sá skilningur ekki eiga sér viðhlítandi stoð í gögnum málsins . Þar sem fyrirliggjandi matsgerð , sem stefnandi aflaði , um 100% varanlega óvinnufærni stefnanda tók einungis mið af færni hans " til að starfa sem sendibifreiðarstjóri " var ekki talið unnt að leggja hana til grundvallar niðurstöðu málsins . Var stefndi því sýknaður af þeim hluta kröfugerðar stefnanda sem tók til bóta vegna varanlegrar óvinnufærni . Á hinn bóginn var talið unnt að dæma bætur fyrir tímabundna óvinnufærni á grundvelli annarrar matsgerðar sem stefnandi hafði lagt fram í málinu . Eftir atvikum þótti rétt að hvor aðili bæri sinn kostnað af málinu .