Ég hugsa reglulega til samtals við fyrrum kollega minn . Þetta var um vetur og helmingurinn af fólkinu á skrifstofunni lá heima með inflúensu . Við kaffivélina andvörpuðum við yfir ástandinu , agalegt að vera svona lasinn . „ Jú sko , “ bætti hann við . „ Ég mæti sko í mína vinnu þó að ég sé með hita og ógeðslega slappur . Og það þrátt fyrir að nú væri boðið upp á talsvert betri heilbrigðisþjónustu heldur en til dæmis þegar spænska veikin herjaði á þjóðina fyrir rúmri öld . Það er nefnilega ekki móðins að liggja hálfeinangraður og veikur heima hjá sér . Enginn dugnaður í því að taka það rólega , slökkva jafnvel á símanum , sofa , drekka nóg og leyfa líkamanum að jafna sig . Svoleiðis er það bara . Punktur .