Um helgina sá ég tvær leiksýningar sem áttu það sameiginlegt að vera leiknar í yfirgefnu iðnaðarhúsnæði sem listin hefur nú lagt undir sig . Í niðurlögðu frystihúsi á Stokkseyri , Hólmaröst , sýndi stór hópur nemenda í Fjölbrautaskóla Suðurlands Alla leið heim , litríka og stórskemmtilega útfærslu á þeirri frægu bíómynd O Brother , Where Art Thou ? ( sem fyrir sitt leyti er lauslega byggð á Ódysseifskviðu Hómers ) , og í gamalli plastverksmiðju á Seltjarnarnesi , sem nú gengur undir nafninu Norðurpóllinn , sýndi Stúdentaleikhúsið áhrifamikið leikverk Dennis Kelly , DNA . Svona geta hinar skapandi atvinnugreinar hlaupið undir bagga þegar aðrar bregðast . Þetta eru eins ólík verk og hugsast getur en báðar sýningarnar vel unnar og af miklum metnaði . Ulysses Everett McGill ( Jónas Ellertsson ) þolir ekki vistina í fangelsi og þráir að komast heim til sinnar Penelópu eða Penny ( Guðrún Margrét Valsteinsdóttir ) en hann á erfitt um vik því hann er hlekkjaður við þá Delmar ( Vala Hauksdóttir ) og Pete ( Snorri Hjörvar Jóhannsson ) . Til að fá þá til að flýja með sér lýgur hann að þeim að hann eigi falinn fjársjóð heima í héraði og þeir fallast á að fara með honum . Ferðin heim verður ekki síður ævintýraleg og háskaleg en hjá Ódysseifi forðum ; meðal annars verða á vegi þeirra svikull eineygður biblíusali , lyginn bóndadurgur , blindur spámaður , þrjár kynþokkafullar syngjandi sírenur , duglegur bankaræningi og heill herskari af Ku klux klönurum sem ætla að fara að hengja svertingja . Inn á milli atriða með þeim félögum fáum við að vita hvað gengur á hjá Penny . Hún er trúlofuð Vernon ( Kári Úlfsson ) sem er áróðursmeistari Homers Stokes ( Ármann Ingunnarson ) , vinar litla mannsins ( Marta Kristjánsdóttir ) og aðalkeppinautar fylkisstjórans Pappys O’Daniel ( Gunnlaugur Bjarnason ) í komandi kosningum . Eiginlega alveg óvart lenda strokufangarnir þrír í liði O’Daniels en þá eru þeir orðnir heimsfrægir í öllu fylkinu fyrir gamalt lag , Alla leið heim , sem þeir sungu inn á plötu í bríaríi . Eins og sá blindi spáði var fjársjóðurinn annar en sá sem þeir leituðu að . Allan tímann er löggan auðvitað á eftir þeim og hurðin skellur æðioft nærri hælum þeirra . Ef þið eruð að velta fyrir ykkur hvernig öll þessi ósköp komist fyrir á einu sviði í einu leikriti þá er hugmyndaflug lausnarorðið . Sviðið er raunar geysistórt miðrými og leiksvið í rúmgóðum samkomusal , og veitir ekki af , en hugkvæmni leikstjórans Árna Kristjánssonar á sér heldur ekki mikil takmörk . Sýningin var hröð , atriðaskipti örugg og stundum var atriði varla byrjað þegar það var búið og maður varð að grípa andann á lofti til að hlæja áður en næsta atriði var komið á fullan skrið . Ég er þá til dæmis að hugsa um beljuna ( Sara Sif Kristinsdóttir ) sem var skotin ! Sérstaka athygli vekur tónlistin í sýningunni sem Helgi Rafn Ingvarsson stýrir . Það sem vantaði upp á í framsögn bættu ungmennin upp í söng . Auk titillagsins verður söngur sírenanna , Írenu Víglundsdóttur , Kristrúnar Steingrímsdóttur og Þórdísar Imsland , sérstaklega minnisstæður . Það hefði verið auðvelt að láta þær leiða sig hvert sem vera skyldi . Leikgerðina upp úr bíómyndinni vann leikstjórinn með Snorra bróður sínum en það var leikráð FSU sem fékk hugmyndina . Hún hefði nú getað dregið kjarkinn úr minni körlum en þeim Árna , Snorra og Helga Rafni en árangurinn er svo góður að mikið má vera ef leikgerðin verður ekki notuð víðar á næstu árum . Súdentaleikhúsið fer aðra og mun venjubundnari leið að þessu sinni . Það réð leikstjórann Söru Martí Guðmundsdóttur og hún valdi eitt af verkum Dennys Kelly til að þýða ( sjálf , ágætlega ) og setja upp . Þetta er þriðja leikverkið sem sett er upp hér á landi eftir Kelly á rúmu ári og jafnandskoti gott og hin tvö . Uppsetningin er eins einföld og hún var flókin í Alla leið heim . Á stólaröð innst á sviðinu sitja tíu ungmenni . Ýmist eru þau lýst upp tvö og tvö þegar þau ræða saman eða þau flytja stólana framar á sviðið í stærri senum . Á vegginn bak við þau er varpað myndum úr heldur nöturlegu umhverfi ( Ragnheiður Maísól Sturludóttir sá um leikmynd ) . Við fáum tilfinningu fyrir hverfi í útjaðri stórborgar ; utan við það er ótótlegur skógur þar sem krakkarnir koma saman . En þegar verkið hefst á samtali Magga og Jóhönnu ( Ólafur Ásgeirsson og Katrín Halldóra Sigurðardóttir ) hefur hrikalegur atburður gerst . Þau voru „ bara ” að stríða Adam ( Hlöðver Eggertsson ) en gengu skrefi of langt og nú er Adam dauður . Það vita Finnur ( Kjartan Darri Kristjánsson ) og Lóa ( Dominique Gyða Sigrúnardóttir ) ekki og þegar þau hitta gengið er þeim sagt frá því sem gerðist – og okkur um leið . Það gerir sögumönnum erfiðara fyrir að fyrirliðinn Nonni ( Guðmundur Felixson ) bannar þeim að nota orðið „ dauður ” – og um hríð verður aðalspurningin sú hvort hægt sé að banna orð . Nonni gerir þeim fullljóst að það geta valdsmenn ef þeim sýnist . Guðmundur var óhugnanlega sannfærandi í hlutverkinu og ekki voru þau síður sannfærandi „ undirmenn ” hans , Danni ( Alexander Briem ) og Ólöf ( Kristín Rós Birgisdóttir ) . Fremst meðal jafningja voru þó þau Kjartan Darri og Dominique Gyða , hann sem hinn þögli , síétandi snilldarheili og hún stúlkan sem talar í endalausri síbylju , spyr og svarar sér sjálf , talar fyrir þau bæði , nema þá sjaldan hann tekur til máls . En þá skiptir líka sköpum hvað hann segir . Dennis Kelly er upptekinn af lygum , blekkingavefnum sem við spinnum þegar við þurfum að koma okkur út úr vandræðum . En öfugt við köngulærnar getur farið svo að við festumst í eigin vef og það gerist í DNA . Leikritið er afar vel skrifað og nær langt út fyrir sig aftur í tímann og inn í framtíð krakkanna sem við kynnumst . Fyrirfram hefði ég efast um að það væri á færi annarra en leikþjálfaðs fólks að leika það en nú á ég erfitt með að ímynda mér að það verði betur leikið en hjá Stúdentaleikhúsinu og má Sara Martí vera virkilega stolt af verki sínu . Stór kostur er auðvitað líka hvað þau eru ung – og óþekkt . Það leyfir manni að ímynda sér þessa stuttu stund að þessir viðburðir hafi komið fyrir þau í alvörunni . Óskandi er að sem allra flestir skólanemendur sjái þetta verk og fái tækifæri til að ræða það saman . Það gæti verið á við ótal fyrirlestra um afleiðingar eineltis og gengjamyndunar . Silja Aðalsteinsdóttir