Ég fæ ekki oft bakþanka en alltaf þegar ég fæ þá íhuga ég að skrifa um mannanafnanefnd . Þar til nú hefur mér tekist að halda aftur af mér . Annars vegar af því að mér finnst það örlítið eins og að sparka í liggjandi mann og hins vegar af því að ég á eftir að taka námskeiðið Eignarétt I. Það er ekki öfundsvert að vera nefndarmaður í mannanafnanefnd og þurfa að framfylgja þessum ömurlegu lögum . Það er eiginlega alveg sama hvern þú spyrð , flestir eru óánægðir með störf þín . Annar hópurinn telur nefndina afskiptasamt afturhaldsapparat meðan hinir kveinka sér undan því að heimiluð séu nafnskrípi sem saurgi séríslenska nafnahefð . Það veltur á því hvorum megin ég fer fram úr í hvorn hópinn ég skipa mér þann daginn . Í dag tel ég að fyrst við erum nú þegar með mannanafnalög sem daðra við fasisma , ættum við að stíga skrefið til fulls . Til að byrja með ætti mannanafnanefnd að taka sig til og grisja ónefni úr tungunni . Næst þyrfti að ákveða einn réttan rithátt fyrir nöfn . Fjölmargir glíma við það vandamál að mæta í banka eða til sýslumanns og þurfa að kynna sig sem Sylvíu með ypsiloni , Ingva með venjulegu eða Telma ekki með hái . Ekki auðvelda átján Helmur landsins það dæmi . Þá eru allir löngu orðnir dauðþreyttir á því að þurfa að fallbeygja hestur í hvert sinn sem þeir skrifa eitthvað um heilbrigðisráðherra . Á hverju ári myndi nefndin síðan ákveða einn bókstaf sem væri bókstafur ársins . Nöfn allra sem fæðast það árið þyrftu að byrja á þeim staf . Þetta eyðir misskilningi um aldur og auðveldar vinnu starfsfólks ÁTVR . Ég mun síðan að sjálfsögðu fara hinum megin fram úr á morgun .