98 hann að leikum með systkinum sinum niður við sjó í Asmundarnesi ; var þá vindur á norðan , og stóð af landi . Jón átti þá nýjan liatt , er faðir hans hafði fyr - ir skömmu gefið honum . Hatturinn var heldur rúmur , svo að vindhviða ein tók hattinn af höfði Jóns og setti langt út á sjó ; fór hann þá organdi heim til móður sinnar , en faðir hans var þá ekki heima , sem og sjaldan var , því hann var oftast í smíðum annar - staðar . Þegar Jón kom heim , bar hann sig mjög illa , og mælti við móður sina : Við mig núna vindurinn var svo heiptargróinn ; hann tók af mér hattinn minn og henti' honum í sjóinn . Þessi staka er liðugt mælt fram , barnsleg og eins og ósjálfrátt . Sýnir slíkt , að það hafi verið honum með - fætt að tala þannig . Að vísu var Jón búinn að læra málið sem barn , og hefir skilið hvað heipt var , þar haun kallar vindinn heiptugan . Það sýnist ekkert óeðlilegt , þó menn kveði snemma , þá er menn hafa lært vanalegt mál og talshátt , en óvanalegt er það . Öðru máli er að gegna um Þorstein Tjaldstæðing , er kvað nýfæddur , þegar faðir hans skipaði að berahann út : „ Látið mig til móður , mér er kalt á gólfi , " o . s . frv . Nýfæddur kann enginn neitt mál eðajgetur talað . I þá daga fengust fjallagrös á Ásmundarnesi i fjallinu þar upp af bænum ; vóru elztu börnin oft lát - in fara þar upp að tina grös , þegar vott var á jörð . Eitt sinn , sem oftar , fór Jón litli einn þar upp , að morgni dags , að tína grös , en svo gerði heiðbirtu og sólskin , og fór þá að þorna af ; þá kom faðir hans til hans ; var hann að leita að tveimur ám , er vantað höfðu um morguninn . JÞegar Jón fann föður sinn , mælti hann þetta við hann :