- Hanna , Hanna . Ég sá í rökkrinu að tár runnu niður kinnar hans . Ég óttaðist ekkert eins og að horfa niður eitthvað hátt . Þetta var lengst niður í helvíti . En ég varð að gera þetta . Freyr lét fötuna síga örlítið . Ég greip fast í kaðalinn og mér fannst hjartað vera að brjóta sér leið út úr brjóstinu á mér . Freyr dró mig upp aftur . Hann mótmælti ekki frekar , en kyssti mig laust á ennið um leið og fatan seig niður í brunninn . Ég ríghélt mér . Brunnurinn var myrkur og ég slóst harkalega út í hvassar steinbrúnir . En ég hugsaði ekki mikið um það . Ég var að fremja sjálfsmorð . Allt í einu lenti fatan á einhverju mjúku og ég þreifaði fyrir mér . Ég fann blautan mannslíkama og mér fannst sem hárin risu á höfði mér . En nú mátti ég ekki láta hræðsluna ná yfirhöndinni . Skjálfandi þreifaði ég eftir konulíkamanum og fann mér til mikillar gleði að höfuðið var ekki í vatni . En hún var öll rennandi blaut og ég fann ekkert lífsmark . Ég hristi hana örlítið og þá stundi hún við .