Í dalnum þar sem gamall skógur grær , og gulvíðirinn sprettur fyrst á vorin , áin liðast lygn og silfurtær þú lekst þér barn barn og áttir fyrstu sporin . Þar leistu fyrst hið fagra sólarskin og fannst þess mátt um æðar þínar streyma . Þú eignaðist í æsku margan vin , og alltaf fannst þér best að vera heima . Þar rísa fjöll í fjarska brött og há fagurgræn með snjó á efstu tindum . Hvítan jökul ber við loftin blá , björkin vex hjá tærum fjallalindum . Frá brjóstum jarðar leggur ástaryl allt er kyrrt og laugað döggum hreinum . Þá er gott að vaka og vera til er vorið söng í ungum skógargreinum . Þú festir rætur djúpt í dalsins mold , þar dunar fljót og anga grænir hagar . Sú taug sem batt þig feðra þinna fold , feyskist ei þó líði ár og dagar . Bóndans starf var stærsta hugsjón þín þó stöðugt ynnir mest á öðru sviði . Að hjálpa öðrum þegar þörf var brýn , þó var óvíst hvort þér meira byði . Verkin tala , vitna um hagleik þinn , vönduð , fögur , traust á allan máta . Þar unnu saman hönd og hugurinn svo hljótt varð oft um þá sem mikið láta . Þú byggðir hús og gerðir gömul ný og gafst þér tóm að fegra allt og prýða . Því verður sérhver minning mild og hlý og máist aldrei , þá er tímar líða . Svona liðu árin eitt og eitt og ekki voru daglaun heimt að kveldi . Heilsan brast og höndin gerðist þreytt , en hugur samur , gæddur fórnareldi . Frá starfsins önn á feðra þinna fund , var förin gerð sem skilur líf og dauða . Með vinarhug er þökkuð þér hver stund , þó með trega horft á sætið auða .