Herra forseti . Ég þakka hv. þm. Gunnari Braga Sveinssyni fyrir hugleiðingarnar og spurningarnar . Ég er sannfærður um að þegar menn ráðast í svona stórar framkvæmdir , svona lítil þjóð , upp úr 1960 , ákveða að leggja í miklar lántökur til að geta reist langstærstu virkjun til þess tíma , langstærstu , eins og ég nefndi áðan í ræðu minni , og dreifikerfi , línu frá virkjunarsvæðinu og að álverinu , þá hafa menn auðvitað deilt um að leggja í slíka áhættu og slíkar lántökur . Og er hægt að finna heimildir um það . Ég er líka viss um að í huga landsmanna hefur auðvitað verið sú ætlan að þetta bætti hag okkar sem þjóðar og við yrðum að sætta okkur við það að bíða í þessa áratugi , þennan aldarfjórðung eins og menn töluðu um , lánin voru upp á 25 ár , til að sjá betri tíð síðar , með betra dreifikerfi til hagsbóta fyrir almenning , til hagsbóta fyrir atvinnufyrirtækin . Sem og varð . En menn munu ekki sætta sig við þetta . Þess vegna er þessi mikla andstaða við það regluverk sem við ræðum . Þess vegna er þessi mikla andstaða . Það má rekja hana til þess að menn horfa á þetta allt sem sína auðlind og þegar búið er að borga þennan mikla stofnkostnað , sem við erum í óðaönn að gera þessi árin og höfum verið að gera síðustu áratugi , ætlast menn auðvitað til að þessi orka verði veitt landsmönnum og atvinnufyrirtækjum í landinu á lægra verði , þegar ekki þarf að borga stofnkostnaðinn .