Ég mætti félaga mínum , manninum með hundinn , í morgunmyrkrinu á leið til vinnu . Nú rignir og ekki léttir það dimmuna sem er svo þykk að maður þarf sveðju til að brjótast í gegnum hana . Á horni Søbækvej og Bakkegårdsvej sé ég grilla í mann á hraðri göngu upp brekkuna . Ég greindi auðvitað ekki hver þarna var á ferð og rauninni velti ég því ekki fyrir mér hver það var sem hjó sér þarna leið í gegnum morgundrungann . Það var ekki fyrr en maðurinn nálgaðist og ég sá móta fyrir kaffibolla í hönd göngumanns að ég uppgötvaði að þarna var félagi minn á ferð . Gönguferðir hans eru alltaf í fylgd kaffibolla . „ Nei , hva , ertu úti að ganga svo snemma morguns , löngu fyrir dögun ? “ sagði ég . „ Já , fylgdu mér . Ég er ljós heimsins . Sá sem fylgir mér mun ekki ganga í myrkri heldur hafa ljós lífsins … “ Hann þagnaði eitt andartak og leit hálfsposkur á mig . „ Nei , annars þú skalt ekki fylgja mér . Ég er bullandi þunglyndur þessa daga . Ég geng hér upp eftir … sjáumst . “ Og svo var hann horfinn þessi ágæti maður . Ég gekk því áfram , einn , en ég hefði alveg getað hugsað mér að fá göngufélaga eftir veginum að skrifstofunni . Og úr því ég var einsamall á ferð hugsaði ég : Veröldina sem við lifum í sköpum við sjálf , hvert og eitt , vefum heiminn á hinum stóra vefstól þar sem allt sem okkur berst til eyrna og augna ( samræður , kvikmyndir , bækur ) myndar þennan mikla vef sem heimurinn er í huga okkar . ( Vel hugsað ! ) Ef eitthvað gerist sem enginn talar um eða skrifar um , hættir það að vera til og hverfur ; er ekki lengur hluti af heiminum . ( Stórvel hugsað , Snæi minn . ) Ég segi frá þessu hér þar sem mér áskotnuðust um daginn nokkuð merkileg verðlaun sem eiginlega eru hætt að vera til ; eru strax gleymd og horfin . Glæpasagan Hinn grunaði Herra X eftir Keigo Higashino var valin besta þýdda glæpasagan af Icelandic Noir samtökunum ( dómnefnd skipuðu Katrín Jakobsd . Kolbrún Bergþórsd. og Ragnar Jónass . ) . Ég sem þýðandi bókarinnar var sérlega stoltur að hljóta þessi verðlaun og gerði sérstaka ferð til Íslands ( sem Bjartur útgefandi bókarinnar borgaði fyrir ) til að veita verðlaununum viðtöku . Á Icelandic Noir-samkomunni sem var haldin í Iðnó í síðustu viku fékk ég afhentan glerskúlptúr sem heiðursvott fyrir þýðinguna , þar var nafn mitt áritað á skjöld sem handhafi Icelandic Noir-verðlaunanna . Nafn hinnar þýddu bókar var einnig grafið í skjöldinn . Svona gripir eru nær aldrei neitt augnayndi og þegar ég kom til Danmerkur með verðlaunagripinn hló fjölskylda mín dátt . „ Fórstu alla leið til Íslands til að ná í þetta ? “ Ég set ekki verðlaunagripi til sýnis upp í hillur . Öll þau verðlaun sem ég hef hlotið fyrir fótbolta og handbolta eru fyrir löngu týnd . Þó á ég enn verðlaun sem ég hlaut einu sinni á Degi íslenskrar tungu , árið 2006 . Það var líka skúlptúr sem nú er notaður sem hurðarstoppari á heimili mínu . Í gær lét ég glerskúlptúrinn frá Icelandic Noir ofan í skúffu . Enginn hefur minnst á þessi verðlaun , hvorki Icelandic Noir-samtökin sjálf á sínum miðlum né aðrir opinberir aðilar . Um leið og ég lét glerverðlaunagripinn hverfa niður í þessa safnhirslu – þaðan á hann sennilega ekki afturkvæmt – er eins og þessi verðlaun hafi aldrei verið veitt , þau hafi aldrei verið til . Ég verð hálf kindarlegur ( lo. ) yfir þessum verðlaunum , mér finnst hálfkindarlegt ( lo. ) að hafa ferðast með heilli farþegaflugvél ( CO2 !! ) til Íslands og aftur til baka út af þessu verðlaunatilefni , sérstaklega af því að ég hafði verið svo stoltur .