Hlynur Pálmason ræðir við Morgunblaðið um Hvítan , hvítan dag . Úr viðtalinu : Hlynur leigir húsið sem Ingimundur er að gera upp í myndinni , er að byggja það upp og ætlar sér að hafa þar eins stóran hluta af kvikmyndaeftirvinnslu og mögulegt er og stefnir líka að því að bjóða þar upp á vinnustofudvöl . Í upphafi myndar sýnir Hlynur með áhugaverðum hætti hvernig tíminn líður frá andláti eiginkonu Ingimundar . Húsið er sýnt frá sama sjónarhorni í alls konar veðri og árstíðirnar líða hjá , hver af annarri , með sínu skini , skúrum og snjókomu . Hlynur segist kunna betur við þessa aðferð en að birta texta sem segi hversu langt sé um liðið . „ Ég hef alltaf verið svakalega upptekinn af þessari bíóupplifun . Þú ert lokaður inni í stóru svörtu rými með risastórum skjá og ert með hljóð allt í kringum þig . Þannig að þú getur búið til rosalega kraftmikla upplifun sem er ekki bara byggð á narratífum söguþræði heldur líka hreyfingu , birtu , litum og fleiru , “ segir Hlynur um kvikmyndalistina . Hann bendir á að þeir sem stundi sjónrænar listir , myndlist og kvikmyndagerð , fái oft að heyra að myndin skipti mestu máli . „ Hún hefur aldrei gert það fyrir mér , “ segir Hlynur , honum hafi alltaf þótt áhugaverðast að allt sé jafnmikilvægt í kvikmyndagerð ; hljóðið jafnmikilvægt hinu sjónræna , textinn jafnmikilvægur persónunum og persónurnar jafnmikilvægar söguþræðinum . „ Ef eitthvað virkar ekki þá virkar ekki heildin , “ bendir hann á . Leikstjóri , leikarar og aðrir þeir helstu sem komu að gerð myndarinnar á frumsýningu hennar í Cannes í maí síðastliðnum . – Mér finnst frásagnaraðferðir þínar áhugaverðar í myndinni , þú sýnir til dæmis nærmyndir af hlutum sem tengjast eiginkonu Ingimundar þegar verið er að tala um hana í stað þess að sýna þann sem talar eða myndir af henni . Er þetta eitthvað sem þú lærðir í skóla eða tókst upp eftir ákveðnum leikstjórum ? Hvaðan kemur þessi aðferð ? „ Ég veit það ekki en ég reyndi þessi ár sem ég var í skóla að finna mitt eigið tungumál , ef maður getur sagt sem svo . Ég komst að því mjög snemma að auðvitað væri ég innblásinn af mörgum hlutum , listamönnum og fólki og reyndi virkilega að finna mitt eigið tungumál því ég vissi að það myndi alltaf verða langmest spennandi ferlið fyrir mig og framtíðina . En ég hef alltaf verið mjög upptekinn af hlutum og hlutir hafa áhrif á mig þannig að mér fannst spennandi að sýna konuna hans , sem er farin , á einhvern hátt sem væri áhugaverður en myndi ekki felast í endurliti , “ útskýrir Hlynur . Hann hafi aldrei upplifað sjálfur endurlit og telji þá aðferð óáhugaverða kvikmyndaklisju sem skili litlu . Hann vilji heldur skapa ákveðinn heim og láta áhorfendur búa til sína eigin mynd af persónunni . „ Fólk lifir svo ólíku lífi og hefur ólíkar tilfinningar og tilfinningaróf . Það verður að vera pláss fyrir einstaklinginn til að ímynda sér . “ – Hvaðan kemur þessi saga af Ingimundi ? „ Þegar ég var búinn með Vetrarbræður , fyrstu kvikmyndina mína , sem var saga um vöntun á ást , að þrá að vera elskaður og þráður en fá þá þrá ekki uppfyllta , var ég farinn að fá mikinn áhuga á tvenns konar ást . Ein gerðin er þessi saklausa , einfalda og skilyrðislausa ást barns eða barnabarns og hin gerðin er miklu flóknari , þar er ástríða og hún tengist maka . Mig langaði mikið að vinna með þessar tvær gerðir af ást og setja þær saman , láta þær vinna á móti og með hvor annarri . Þá byrjaði hægt og rólega að mótast þessi saga um Ingimund sem var skilinn eftir með fullt af tilfinningum sem hann nær ekki að vinna úr , sorg og reiði og seinna meir þennan stóra efa um hvað þau áttu saman . Hvort þetta hafi verið ekta eða allt einhver svik . “ Hlynur segir fólk oft tala um að tíminn lækni sár á borð við þau sem hljótast af framhjáhaldi . „ Ég held að þetta sé nokkuð sem við lifum með og muni aldrei fara og er partur af því sem gerir okkur að áhugaverðum manneskjum . “ Í myndinni fer Ingimundur til sálfræðings og greinilega ekki af fúsum og frjálsum vilja . Sálfræðitíminn minnir í raun meira á yfirheyrslu en samtal , spurningarnar óþægilegar og Hlynur er spurður hvaða hlutverki sálfræðingurinn gegni í frásögninni . „ Ég held hann hafi komið mér svolítið á óvart þegar ég fór að skrifa . Það var eins og hann væri að spyrja söguhetjuna alls kyns spurninga sem ég var að velta fyrir mér og hægt og rólega varð hann að karakter . Mér fannst eins og því lengra sem maður færi inn í myndina því meira mætti hann segja , “ svarar Hlynur . Ekki er þó allt hádramatískt í myndinni , sumt býsna spaugilegt . Hlynur segir það með vilja gert og blaðamaður andar léttar . „ Mér finnst gott að fólki þyki eitthvað fyndið og það er mikill húmor í myndinni . Ég hef alltaf haft gaman af því þegar fólk veit ekki hvort það á að hlæja en hlær samt . Þegar alvara og húmor er mjög nálægt hvort öðru og maður sér ekki mörkin , ég hef alltaf haft gaman af þannig húmor og mér fannst sjálfum mjög fyndið að taka upp margar senur , fannst ótrúlega gaman að gera þær margar , “ segir Hlynur kíminn . Ingimundur ráðgáta Hlynur skrifaði handritið með Ingvar í huga en Ingvar lék í stuttmynd sem var lokaverkefni Hlyns í Danska kvikmyndaskólanum . „ Við unnum rosalega vel saman og mér fannst eins og það væri svo margt sem við gætum gert sem við værum ekki búnir að prófa , “ segir Hlynur um leikarann . Möguleikarnir hafi verið miklir og hann hafi langað að skrifa lengri mynd fyrir Ingvar . „ Ég byrjaði að þróa og skrifa handritið með hann í huga og dóttur mína , Ídu Mekkín . Ég spurði hann mjög snemma hvort hann væri til í þetta og hann var 100% með . Það gefur manni mikið að vita að einhver sé að skoða og lesa og sé með manni í þessu . Það gefur manni ákveðinn kraft . “ Hlynur segir að sér þyki mest spennandi ef eitthvað sé falið og þess virði að kanna frekar . „ Það skiptir mig gríðarlega miklu máli að ég viti ekki allt þannig að fyrir mér var Ingimundur oft líka dálítil ráðgáta . Ég skildi ekki alla hans hegðun og ætlaðist ekki til þess að Ingvar gerði það heldur en sumir leikarar eru svakalega góðir að lesa handrit og lesa aðeins dýpra . Mér fannst hann skilja allt svo vel að þessi díalógur með karaktera og allt saman varð mjög eðlilegur . Ég las einhvers staðar að maður ætti að halda höfðinu köldu og hjartanu heitu og mér finnst það lýsa ferlinu einna best . “ Persónuleg kvikmyndagerð – Ég ræddi við kvikmyndafróða manneskju eftir sýningu myndarinnar og hún sagðist m.a. sjá tengingar við gömlu rússnesku meistarana , Andrei heitinn Tarkofskíj til dæmis . Hefurðu orðið fyrir áhrifum frá þeim ? „ Ég man alveg eftir því að hafa séð , eins og þú nefndir , Tarkofskíj , man eftir því að það hafi haft áhrif á mig af því mér fannst einhver vera að gera mjög persónulega sögu . Þetta var persónuleg kvikmyndagerð sem ég þekkti kannski ekkert fyrir þann tíma , “ svarar Hlynur . Þessi tegund kvikmynda sé bæði áhugaverð og geti náð til margra . „ Ég man eftir að hafa séð Tarkofskíj í fyrsta sinn og er viss um að það hafi litað mig á einhvern hátt . “ Fallegt , falið og dularfullt Titill myndarinnar er bæði ljóðrænn og forvitnilegur og í texta í upphafi myndar fær áhorfandinn ákveðna skýringu á honum . Að þegar allt sé hvítt og himinn og jörð mætist geti maður talað við hina dauðu . Þá er hvítur , hvítur dagur . Hvíti liturinn , eða litleysið öllu heldur , er líka áberandi í Vetrarbræðrum og segist Hlynur ekki vita hvort hann sé að leita í hvítan en hann leiti hins vegar alltaf í það sem er falið . „ Alveg sama hvort það er landslag eða andlit ; ef það er eitthvað falið heldur það mér í gangi , “ útskýrir hann . „ Ég fann þegar ég var að leita að tökustöðum og var að keyra í Oddsskarði , sem er hár fjallvegur , að þegar þar er skýjað er hvítaþoka . Og það er eitthvað við það að standa úti í dúnalogni og hvítaþoku , eitthvað stórkostlega fallegt en á sama tíma eitthvað falið og dularfullt , “ segir Hlynur . Hlynur er þegar farinn að vinna að næstu kvikmynd . „ Við erum að þróa verkefni sem heitir Volaða land eftir ljóði Matthíasar Jochumssonar . Það er verkefni sem ég hef verið að þróa frá 2014 og byrjaði á á svipuðum tíma og Hvítum , hvítum degi . Þetta er stórt og metnaðarfullt verkefni sem krefst gríðarlegs undirbúnings þannig að við erum á fullu í því . “ Viðtalið birtist í Morgunblaðinu 22. ágúst 2019 .