46 MORGUNBLAÐIÐ , FIMMTUDAGUR 8. NÓVEMBER 1984 Minning : Þórdís Eiríks - dóttir Steinsen Fædd 3. mar.s 1887 Dáin 18. október 1984 Mig langar að minnast elsku - legrar frænku minnar , Þórdísar Eiríksdóttur Steinsen , nú þegar hún er horfín okkur sýnum á vit annars heims . Þórdís var foðurafasystir þeirr - ar sem þetta ritar , hún var f ædd 3. mars 1887 á Hvalnesi , Lóni , Austur-Skaftafellsýslu . „ Hjartkæra frænka mín , þú varst svo heil og sönn eins og sú náttúra sem þú varst sprottin upp úr . Eins og brattir hamrar Eystra - horns vaktir þú alltaf tilfinningu um stórbrotleika , traust og fegurð , þú varst einörð og hreinskilin , en þú veittir einnig öðrum skjól gegn stormviðri lífsins . Samúð þín með öllu sem lifði og hrærðist var svo djúp og rík , ekki síst með hinu smáa . Alltaf tókst þér að gleðjast með glöðum og hryggjast með döprum , háum sem lágum . " Foreldrar Þórdísar voru þau hjónin Eiríkur Halldórsson og Guðrún Björg Einarsdóttir . Hún ólst upp í faðmi fjallanna með hafið á aðra hönd , lífsbarátt - an var oft hörð og állir þurftu að taka til höndunum , börn sem full - orðnir . Ekki munu þau systkinin heldur hafa farið á mis við andleg hugð - arefni , minntist hún þess oft með ástúð og þakklæti þegar faðir þeirra var að segja þeim ýmsar sogur , ævintýri og fróðleik jafnvel upp úr erlendum bókum . Hann var að sögn dagfarsprúður hæglætis - maður , þjóðhagasmiður og bók - hneigður , móðir þeirra var lífsglöð kjarnakona . Mun þetta hafa mótað viðhorf þeirra systkina og gert þau að þeim viðsýnu lífsglöðu atorku - manneskjum sem ég þekkti þau öll að . Sem ung stúlka fór Þórdís til Seyðisfjarðar og lærði þar karl - mannafatasaum . Árið 1923 giftist hún Benedikt Steinsen frá Krossbæ , Nesjum , sem er næsta sveit við Lónhrepp . Þau hjónin settust síðan að á Höfn í Hornafirði , þar var þá að vaxa upp lítið kauptún , þau stofn - uðu þar heimilið „ Bjarg ^ á falleg - um stað með útsýni til hafs og fjalla . Oft minntist hún hins ríka sam - hugar og fagra mannlífs þar eystra með ást og þakklæti , ekki er ég í nokkrum vafa um að það hafa þau hjónin sjálf átt virkan þátt í að móta svo mjog sem lýs - ingin af því var í þeirra anda . Benedikt var móðurömmubróðir undirritaðrar , og þegar tímar liðu voru þau hjónin alltaf að bæta mér upp skyldleikann á einn eða annan hátt . „ Hún Guðrún litla er nú jafn skyld okkur báðum , " var setning sem ósjaldan heyrðist og var sögð á þann hátt að hún sagði meira en mörg blíðuyrði til sam - ans . Þau hjónin fluttust til Reykja - víkur ásamt uppkomnum syni sín - um , ólafi Steinsen , þegar undir - ritaður var aðeins á öðru árinu , þannig að í byrjun voru persónu - leg kynni ekki mikil , en alltaf voru nöfnin „ Dísa , Bensi , óli " og „ Bjarg " sterk í vitundinni , með hvílíkri tryggð og virðingu sem þau voru nefnd . Heimili þeirra Bjarg bar vissu - lega nafn með rentu , um það voru allir sammála jafnt skyldir sem óskyldir , allir voru þar boðnir og velkomnir hvenær sem var , alltaf var þar gnægð rýmis í ollum skiln - ingi . Nýja heimilið þeirra að Rauðar - árstíg 7 gegndi áfram svikalaust þessu sama hlutverki . Þau hjónin munu hafa verið mjog samtaka um að halda heim - ili , þar var bakað , saumað , smíðað ogprýtt . Benedikt frændi minn var smið - ur að mennt og mikill áhugamað - ur að öllu sem hann gekk , hann var að sogn kunnugra ekki lengi að brjóta niður vegg eða smíða ný skilrúm ef svo bar undir , og hún var mikill aðdáandi fagurra hluta og hafði yndi af að prýða í kring - um sig . Sjálf var hún fríð og fönguleg kona og var á orði haft hvað þau hjón væru fín og virðuleg uppá - klædd , og voru það orð að sönnu , hann í svörtu fötunum sínum vandlega burstuðum með silfur - gráa hárið og hún í íslenska bún - ingnum með hrafnsvörtu flétturn - ar . Hún var alltaf ung í anda og hafði gaman af nýjungum . Tilhneigingin að gefa var mjög rík hjá þessum heiðurshjónum , og er mér sagt að frænka mín hafi oft rétt lófann aftur fyrir bak fullan af ýmiss konar góðgæti og raulað um leið fyrir munni sér . Allt frá því að undirrituð fór sína fyrstu ævintýraför til Reykjavíkur ellefu ára gömul og dvaldi ásamt foreldrum sínum á Rauðarárstíg 7 hjá Dísu Bensa og Óla og þar til hún hóf þar skóla - nám og síðar líf og störf , var hún boðin og velkomin inn á þetta heimili og átti þar alltaf skjól og hlýju . „ Elsku Dísa mín þú studdir mig alltaf og styrktir og tókst af svo mikilli einlægni þátt í gleði minni yfir því lífsstarfi sem ég valdi mér , og ef einhver kom dapur inn á heimili þitt , fór hann alltaf glað - ari af þínum fundi " . „ Ég geri þetta ef eigingirni , ég hef sjálf svo gaman af því , " sagði Dísa stundum þegar hún var að miðla af andlegum og veraldlegum gæðum sínum . Þórdís frænka mín fór ekki varhluta af erfiðleikum lífsins fremur en aðrir hluthafar þess , aldrei bugaðist hún , alltaf átti hún nóg í afgang að miðla öðrum . Benedikt mann sinn missti hún árið 1977 , eftir það hélt hún heim - ili ásamt ólafi syni sínum þar til hún var komin á tíræðisaldurinn , þá fór hún á sjúkrahús og átti ekki afturkvæmt þaðan , kraftarnir voru þrotnir . Að leiðarlokum vil ég enn einu sinni þakka elsku frænku minni alla þá hlýju og gleði sem hennar hreina og sanna sál var megnug að leiða inn í líf mitt og annarra . Guð blessi hana og minningu hennar . Guðrún Eiríksdóttir Guörún Jónsdóttir Gilsfjarðarbrekku Fædd 29. september 1902 Dáin 21. júlí 1984 Er jeg stóð við kistu Guðrúnar systur minnar , opnaði ég Nýja testamentið mitt og kom þá niður á 13. kapítulann í 1 . Korintubréf - inu , sem kallaður hefur verið kærleikans kapítuli . Mjer hefur alltaf fundist yfir - skriftin yfir lífi Guðrúnar vera kærleikur . Hún var fylt af kær - leika Jesú Krists og alt hennar líf bar þess vott . Hún var dugleg að taka á bænadælunni , til þess að dæla blessun yfir vini og vanda - menn . Já , yfir land okkar og þjóð . Hún bað um blessun yfir alla , sem hún komst i snertingu við . Jeg þakka Guði af öllu hjarta fyrir kærleika hennar og alt hennar líf og starf , sem varð mjer svo mikils virði , og tíð ómetanlegrar blessun - ar . En nú er hún komin heim til síns himneska Frelsara , sem hún strax á æskuárum gaf hjarta sitt heilsteypt til fylgdar og þjónustu . Og hún fylgdi Honum ætíð síðan . Hún vissi að það er eini gæfuveg - urinn að fylgja Drottni Jesú , hon - um , sem keypti okkur með sínu heilaga blóði , og hefur rist okkur á lófa sína og innritað okkur í Lífs - ins bók hjá sjer . Hann gaf Guð - rúnu að smakka á náð sinni í Heil - ogum Anda . Drottinn gaf henni mikil verðmæti andleg og líkam - Ieg . Hún vildi líka leggja alt sitt í hans heilögu sterku hendur . Hún starfaði mikið við sunnudaga - skóla , fyrst í KFUM og síðar í Hvítasunnusöfnuðinum . Og í Mjóuhlið 16 byrjaði hún á litlum sunnudagaskóla sem hún starfaði við í nokkur ár . Einnig hafði hún þar almennar samkomur á sunnu - dagskvöldum í nokkur ár . Þar til heilsa hennar fór að bila svo að hún varð að leggja þær niður vegna vanheilsu . Guð gefi okkur öllum náð að vera ávaxtarík í verki Drottins . Guð gefi okkur öllum náð að vinna fyrir Jesú meðan dagurinn er . Vökum og biðjum að Drottinn brynji okkur í krafti trúar og Heilags Anda . Guðrún var elst 8 systkina . Hún var gift Óskari Guðlaugssyni frá Siglufirði , sem nú lifir konu sína . „ Nær mitt lífstarf er endað til míns föðurlands jeg fer , þá mjer fyrst hin bjarta morgunstjarna skin , Jesú himneska náðarandlit auga mitt þá sjer , Hann í elsku sinni brosir Ijúft til mín . Jeg mun sjá hann , jeg mun sjá hann , ó , hve sæll við hans hlið dvel jeg þar . Jeg mun sjá hann , jeg mun sjá hann . Jeg mun sjá hann er þyrnikransinn bar . " ( Fanny Crosby úr Söngbók aðventista ) . Hafi Gunna systir mín þökk fyrir alt og alt . Nú er hún friði skírð í örmum Jesú . Guði sje lof fyrir vonina um endurfundina heima á himnum . Anna G. Jónsdóttir Guðrún Asgeirs - dóttir — Minning Fædd 18. júlí 1933 Dáin 26. október 1984 Mig setti hljóða er ég heyrði lát bernskuvinkonu minnar , Guðrún - ar Ásgeirsdóttur . Lífið er stund - um stutt og óöruggt . Guðrúnar verður minnst sem fallegustu og bestu stúlkunnar og mun verða saknað af öllum sem þekktu hana . Það sem mest prýddi hana var hvað hún var góð , enda átti hún til góöra að telja . Hún fæddist inn í sumardýrðina á Eydölum í Breiðdal og var mikil gleði yfir þessu barni og þar bjó hún við ör - yggi og sælu til fermingaraldurs . Foreldrar hennar voru hjónin Kristrún Franzdóttir úr Reykja - vík og Ásgeir Vigfússon , sonur Vigfúsar Þórðarsonar sem þá var prestur á Eydölum og frú Sigur - bjargar Bogadóttur . Heimilið og fólkið á Eydölum var með því besta sem maður hefur kynnst , en þess á eftir að verða minnst ann - ars staðar . Það varð mikil breyting á hög - um Gunnu og annarra þegar sr. Vigfús hætti prestskap og fólkið flutti suður til Reykjavíkur . Við Örfá kveðjuorð : Gunnar Víglundsson frá Sómastaðagerði Fæddur 4. júníl 913 Dáinn 24. október 1984 Genginn er af sviði góður dreng - ur og gegn . Örfá kveðjuorð skulu flutt að leiðarlokum . Þar sem Gunnar Víglundsson fór , gneistaði af honum lífsorkan , tilsvörin meitl - uð og mergjuð , þvi tæpitunga var honum hvergi að skapi . Atorkan og athafnaþráin var honum í blóð bor - in . Eðlisgreind hans var ótviræð , skoðanamyndun hans fór ekki eftir neinni forskrift . Hrjúfleikinn hið ytra , hjartagæðin innra , hreinskilni og hreinskiptni voru honum að skapi . Það var gaman og gott að kynnast Gunnari og fyrir það er þakkað . Lengi mun hláturinn hans létti hljóma í eyrum , lengi munu ' mér í minni orðræður við þennan grernda alþýðumann , þar var ekki verið að skafa utanaf hlutunum og hver fékk sitt , en réttlætiskenndin rík og virðingin fyrir vinnunni ein - kenndu orð hans öll . Sjálfur var hann erfiðismaður alla tíð , og aldr - ei var neinn bilbugur á honum , áfram skyldi staðið meðan stætt var . Hugvit hans og góð greind hefðu án efa notið sín enn betur annars staðar en í hversdagsins starfi og striti , þó það yrði hans hlutskipti . Gunnar Víglundsson gekk eigin götur og það var ævin - lega viss reisn yfir honum , skapferli hans og skoðanir féllu aldrei að far - vegi meðalmennskunnar , þar var logndeyða lágkúrunnar víðs fjarri . Gurniar var Mjófirðingur , fædd - ist á Krossi í Mjóafirði , sonur hjón - anna Víglundar Þorgrímssonar bónda þar og síðari konu hans Jón - ínu Gunnarsdóttur . Kross var æskuheimili hans og þar bjó hann sjálfstæðu búi í tíu ár , en einnig á Krossstekk og Skógum í Mjóafirði . f Neskaupstaö bjó hann um tíma , en 1962 flyzt hann til Reyðarfjarðar og býr á Sómastaðagerði til ársins 1982 , að hann fer til Neskaupstaöar . Lífsförunautur Gunnars , eigin - konan Ásta Ketilsdóttir , var lífsg - æfa hans mest . Ásta er hin mesta atgerviskona , dugmikil , hjartahlý og góðum gáfum gædd . Henni var gott að kynnast og því betur féll mér við þessa indælu konu sem ég kynntist henni betur . Þar fer mæt mannkostakona , sem allir bera hið besta orð . Þau eignuðust sex börn , sem öll eru á lífi , dugnaðar - og greindarfólk . Ekki mun ég rekja náið lífshlaup hans . Það munu aðrir gera . Gunnar á Gerði er horfínn . Hressandi andblær atorku og áræðni fylgdi honum ævinlega . Björt og heið var lífssýn hans , þar sem jöfnuður og réttlæti skyldu ríkja . Umbúðalaust sagði hann mér til syndanna sem öðrum , en aldrei fylgdu þvi ónot eða kali og oftast var það hollt til íhugunar og allrar athygli vert . En svo var lika slegið á glitrandi létta strengi og hann unni landinu , gögnum þess og gæðum . Ég minnist í hljóðri þökk dreng - skaparmannsins hreinlynda og hugumglaða . Við sendum öllum að - standendum , Ástu og bórnunum þo helzt og fyrst , okkar einlægustu samúðarkveðjur . Það er heiðríkja yfir góðri minningu Gunnars Víg - lundssonar . Blessuð sé minning hans . Helgi Seljan Gunna skoðuðum þá Reykjavík saman og fannst mikið til koma og vissum ekki um nein öngstræti . Hún giftist kornung Jóni Bjarna - syni verslu'narmanni og var hjónabandið hið ágætasta . Gunna var sæl og ánægð og hugsaði vel um börn sín og heimili . Börnin urðu þrjú , Viðar , búsettur á Siglu - firði , Kristrún , býr í Svíþjoð , og Ólafur í Reykjavík . Þau hjónin slitu samvistum eftir margra ára hjónaband . Ég sá Gunnu því mið - ur mjog sjaldan á seinni árum . Þó fannst mér henni brugðið og allur galsi horfinn og brosin færri . Nú er hún horfin og við minnumst hennar harmi slegin . Ég votta móður hennar , Krist - rúnu Franzdóttur , innilega samúð , en hún á nú mjög um sárt að binda , einnig börniim hennar og öðru skyldfólki . Blessuð sé minning Guðrúnar Ásgeirsdóttur . Þú Ijós sem ávallt lýsa vildir mér þú logar enn . I gegnum báru , brim og voðasker nú birtir senn og eg finn aftur andans fögru dyr og engla þá sem barn ég þekkti fyr . ( J.H.N. - M Joch . ) Nanna Tryggvadóttir