Uppeldi og menntun - 16.02.2007 , Blaðsíða 72 72 HVERNIG RÆTT IST SPÁ IN ? Hér verður athyglinni beint að hinu staðbundna ( local level ) sambandi kennslu og náms sem birtist í breytingum á lesfærni í rauntíma . Sú samsetta kennslutækni , bein fyrirmæli og hnitmiðuð færniþjálfun , sem notuð var felur jafnframt í sér símat ? stöðugt er verið að skoða hver staða nemandans er í námsatriðinu og hvað íhlutun kennarans leiðir af sér hverju sinni . Fer nemandanum fram við kennsluna miðað við síðustu mælingu og þá hversu mikið ? Þegar fylgst er svo rækilega með þeim áhrifum sem kennsluaðferð hefur á námsframvindu , þ.e. hver áhrif frumbreytu eru á fylgibreytu , krefst það nákvæmrar greiningar á hegðun eins nemanda í senn ( N = 1 ) . Á grundvelli upplýsinganna eru nýjar ákvarðanir teknar jafnóðum um það hvað gagnlegast er að gera næst og kennslan svo ? fínstillt ? samkvæmt því . Spurning um yfirfærslu aðferðarinnar felst svo í líkunum á því að kennarar sem þegar hafa fengið þjálfun í að beita DI ? PT tvennunni í kennslu geti endurtekið verkið annars staðar ; kennt öðrum nemanda á hliðstæðan hátt og náð a.m.k. sambærilegum árangri . Fyrir aðra kennara er væntanlega áhugavert að fylgja eftir mælingunum á afkastaaukningunni sem hér verður lýst , nota þær sem eins konar stiku og máta við daglegar framfarir eigin nemenda sem kennt er með öðrum aðferðum , og athuga þannig hvort ólíkar aðferðir skili hliðstæðri framvindu og árangri . Í ljósi þessa eru kaflar greinarinnar um aðferð og niðurstöður á margan hátt ólíkir því sem lesendur eiga að venjast . Það má einnig segja að kennslan hafi verið eins konar könnun ( exploration ) á því hvort það gengi jafn vel að kenna lestur á íslensku með því að nota saman bein fyrirmæli og hnitmiðaða færniþjálfun og að kenna lestur á ensku með þeirri aðferð . Niðurstöður þeirra sem það hafa gert ( Johnson og Layng , 1992 ; Maloney , Brearley og Preece , 2001 ) sýna að þegar þessar aðferðir eru notaðar saman virðast þær magna upp kostina sem hvor þeirra reynist hafa ein og sér ( Blackwell , Stookey og McLaughlin , 1996 ) , jafnvel svo að nemendur tvöfaldi ( 100% ) merkjanlega færni sína á vikutíma . Samkvæmt þessu var nemandanum fyrstu mánuðina einvörð - ungu kennt að umskrá málhljóð og bókstafi og að blanda saman hljóðum . Samsettur texti var lagður fyrir hann í 54. kennslustund . Þegar í ljós kom að nemandinn las text - ann var ákveðið að hætta tækniæfingunum en kenna textann áfram með sömu aðferð - um . Spáði höfundur að með því lagi gæti nemandinn tvöfaldað lestrarafköst sín á sjö kennsludögum . Kennslan var hvorki sett upp sem tilraun með einliðasniði , né með samanburði við árangur annarra sem beitt hafa öðrum aðferðum í lestrarkennslu . Greinin er hins vegar sýnidæmi um raunprófun tiltekinnar aðferðar og magnbundinn árangur hennar ( em - pirical demonstration ) . Í greininni er skýrt frá nýjungum við öflun gagna og úrvinnslu þeirra . Þar eru einnig settar fram nýjar aðferðir við lestrarkennslu á íslensku ? hversu mikið og hratt hægt er að bæta lesfærni , og hvernig farið var að því . Auk þess er í grein - inni sýnt fram á gagnsemi aðferðanna við kennslu barns með einhverfu . Loks er hér sýnt hvernig kennsla getur verið rannsókn ( Guðríður Adda Ragnarsdóttir , 2004 ) . Næst verður aðferðinni sem beitt var við að kenna nemandanum og þjálfa hann í hljóðgreiningu og umskráningu málhljóða og bókstafa lýst í megindráttum . Síðan verður leikni hans í að lesa samfelldan texta ítarlega greind . Að svo búnu verður fjallað um niðurstöðurnar og þær tengdar spurningum um verkfærni , háa athafnatíðni ,