Minn sjö ára leikhúsvani förunautur sagðist hafa skilið allt og þótti heyrðist mér býsna mikið varið í að hafa farið á leiksýningu sem var að hluta á útlensku . Á sviðinu er herbergi í litlu húsi . Það er kallað eldhús en þó er þar fátt sem einkennir venjulegt eldhús , engin eldavél eða vaskur , bara lítið borð , einn stóll , skápur og vatnsfata ( af því að þakið lekur ) og svo er sérstakur skápur til hliðar sem gegnir hlutverki klósetts . Þulurinn segir okkur að þetta litla hús sé í útjaðri bæjarins og það hafi staðið autt um hríð . En nú er að verða breyting á því . Fyrst skríður inn um gat á veggnum gamall sjómaður ( Ívar Örn ) og stuttu seinna lítil stúlka ( Hanne ) . Þegar hún kemur inn er sjóarinn á klóinu þannig að hún sér hann ekki og þegar hann birtist svo allt í einu verða áhöld um hvort þeirra var á undan að helga sér húsið . Þau takast á um þetta , stríða hvort öðru og hrekkja góðlátlega en fara svo smám saman að sætta sig hvort við annað . Þau komast að því að þau eru bæði einstæðingar í heiminum . Sjóarinn hefur hafnað fjölskyldu sinni af því að hún var ekki góð við hann . Stúlkan á engan að og hefur strokið af munaðarleysingjahæli enda er hælisstýran algert fól eins og stúlkan lýsir eftirminnilega fyrir sjóaranum – og með óvæntum afleiðingum . Það liggur smám saman beint við að þau setjist að í húsinu saman og verði sjálf sín eigin fjölskylda því ekkert er dýrmætara en að eiga einhvern að . Sýningin er hugkvæm , fjörug og skemmtileg . Leikararnir eru hvor öðrum betri og gervin verulega sniðug , einkum var útgangurinn á stúlkunni vel hugsaður . Sjóari Ívars Arnar er keikur og hress með pípu eins og Stjáni blái , snöggur upp á lagið en hjartahlýr þegar á reynir . Hanne sýndi bælingu og uppreisnarhug stúlkunnar með vel útfærðum hreyfingum og fasi auk þess sem hún er geysilega liðug . Það var ekki alveg laust við að persóna hennar minnti mann á Línu langsokk , og ekki leiðri að líkjast . Bæði hafa þau ótrúlega góða stjórn á líkama sínum svo að yndi er að horfa á þau . Silja Aðalsteinsdóttir