Nú er öldin önnur . Vissulega kann á tíðum að vera vandkvæðum bundið að skilja þessa nýju íslensku . En er rétt að gjöra svo ? Séu svörin við þessum spurningum þau að það engu skipti , að við séum ekki tilbúin að gera nokkuð til að útlendingar öðlist betri skilning og færni þá verður svo að vera . Kannski viljum við alfarið losna við útlendinga af landinu , hverfa andlega aftur um 200 ár og tala „ hreina “ íslensku við þá sem fæddust í alíslenskar íslenskar fjölskyldur . Aðalvandamál margra sem vilja læra tungumál þess lands hvar þeir búa er tímaleysi . Fólk er við vinnu og vinnur kannski mikið og að vinnudegi loknum er ekki alltaf tekið út með sældinni að ætla sér að brjóta heilann um málfræðireglur , framburð og orðaforða . Hvar viðkomandi vinnur , hvort viðkomandi eigi innfædda vini , hvort viðkomandi fái liðsinni og mæti jákvæðu viðmóti . Hafi og mann borðið í heiminn í Japan eru færri atriði sem hjálpa manni við viðleitnina en hafi maður eða kona litið dagsins ljós í Danmörku . Þetta er augljóst sé hugurinn leiddur að því en vill samt gleymast í hita dagsins þegar kemur að viðhorfi Íslendinga til útlendinga sem leitast við að tala íslensku . Því ætti meginreglan í samskiptum við fólk sem er að læra málið að vera sú að sé maður ávarpaður á íslensku ætti maður að halda áfram á íslensku . [ innskot ] Reyndar ætti sú regla að vera við lýði að þeir sem ekki tala íslensku ættu að spyrja ( á ensku eða íslensku ) hvort viðkomandi tali eða vilji tala ensku . Þá er gott að hafa í huga að þetta er móðurmál okkar sem þýðir að við ráðum yfir fjölmörgum leiðum til að tjá okkur um sama hlutinn , við getum einfaldað og stytt setningar , einfaldað orðaforða ( notað samheiti ) , einfaldað málfræði ( reynt að tala í nefnifalli ) , við getum hægt á okkur , notað hendur og fætur , svipbrigði og svo framvegis . Hið eina sem þarf er meðvitund um við hvern maður talar , um hvernig maður beiti tungunni . Hann gæti hafa komið til landsins í gær . Tali einhver ekki ensku eða ekki góða ensku hví þá ekki alveg eins að tala íslensku ? Undirritaður hefir oftlega orðið vitni að því þegar sæmilega meinandi fólk ( t.d. faðir undirritaðs ) talar ensku við fólk sem gæti alveg eins skilið íslensku , eða skilur , það er að segja , jafnlítið í báðum málum . Það er undarlegt að tala þá ekki bara íslensku þar sem það er jú það mál sem hinn aðilinn ætti að læra , ekki enska . Hluti af nemendahópi undirritaðs eru aðilar sem eiga íslenskan maka . Þeir hafa oft sömu söguna að segja , sama umkvörtunarefnið . Makarnir sýna mjög takmarkaða viðleitni í þá veru að hjálpa við að læra ; hjálpa við að ná tökum á málinu . Oft nenna þeir því ekki , oft er þetta hugsunarleysi ( oftar nenna þeir því ekki ) . Þeir taka oftar en ekki auðveldu leiðina og nota lingua franca og átta sig ekki á því að um bjarnargreiða er að ræða , að þeir eru ómeðvitað ( eða meðvitað ) að gera lítið úr tilraun makans við að æfa , við að læra málið . Beri Íslendingum almennt að liðsinna erlendum við málanámið , þá er skylda makans enn stærri og ber honum að hafa það í huga vilji hann að sinn betri helmingur taki framförum , geti skilið betur hvað á gengur í samfélaginu eða þá tal um veður og bíla í matarboðum , geti orðið stærri hluti fjölskyldunnar , samfélagsins þá getur hann / hún sannlega hjálpað á einfaldan máta . Með því að tala og nota málið á þann hátt að viðkomandi skilji . Og slíkt hið sama mætti gilda um okkur öll og almennum samksiptum okkar við erlent fólk sem leitast við að læra málið , takk . 126 blaðsíður . Ólafur Guðsteinn Kristjánsson Áfram Hatari , Hatrið mun sigra ! Svo má auðvitað einnig vekja athygli á Starafugli sem heldur út ágætri menningarumfjöllun .