Hann var upphafsmaður róttækrar atferlishyggju og atferlisgreiningar . Að viti Skinners fæst sálfræði við greiningu á verklegu sambandi milli umhverfis og hlutlægrar hegðunar eftir réttum reglum . Aðalhugtökin eru frekar fá : Styrkir ( umhverfisbreyting vegna hegðunar sem viðheldur henni ) og greinireiti ( áreiti sem gefur til kynna að hegðun sé möguleg ) eru aðalfulltrúar umhverfis . Þetta kerfi gat fljótt af sér kraftmiklar rannsóknir og hagnýtingu og það með tækjum og skráningaraðferðum , sem svipaði til raunvísinda . Hann smíðaði hagnýtan tækjabúnað , frá kennsluvélum til umönnunarrýmis fyrir smábörn , og nýtti kenninguna á marga vegu . Fylgjendur Skinners voru að sönnu fræknir , snjallir og áberandi , en ekki í meirihluta , hvorki í akademískri né faglegri sálfræði . Kennsluvél sem Skinner smíðaði . Kenningar Skinners eru þannig ekki aflagðar eða gleymdar – en mótast í rannsóknum og verkefnum fyrir nýja tíma . Skinner var beinskeyttur og gagnrýninn í skrifum og taldi flestri sálfræði , annarri en sinni , ábótavant við að skýra hegðun og hafa áhrif á hana . Gagnrýni hans var alla jafna máluð breiðum ögrandi strokum , stundum í vinsælum bókum fyrir almenning . Oft er því til dæmis haldið fram að uppeldisheimspeki Skinners , ef svo má að orði komast , geri nemanda að óvirku , stöðu dýri sem skuli pískað áfram með refsivendi eða mútum . Þetta er vanþekking á grundvallaratriðum . Sköpun , ekki stöðlun , er markmiðið . Einstaka klunnalegar kennsluaðferðir eða vitnisburður þeirra sem litla kunnáttu hafa í fræðum Skinners , eru ótæk viðmið um hugmyndirnar sem búa að baki . Það er ekki svo . Afstaða Skinners fellir einstaklinga þannig ekki undir einhvers konar þrælbindingu umhverfis . Umhverfi sem hannað er eftir lögmálum atferlisgreiningar á að stuðla að frelsisvitund , ef það er leyfilegt orðalag , ekki bælingu eða heftingu . Það er fráleitt að ætla Skinner illskeytta alræðishyggju , harðneskjulegt stjórnlyndi eða skeytingarleysi um fólk . Hann vaknaði af rithöfundadraumnum eftir nokkrar þrengingar , valdi sér sálfræði í framhaldsnámi og útskrifaðist með doktorspróf í greininni frá Harvardháskóla 1931 . Þar starfaði hann til æviloka að frátöldum áratug þegar hann vann í háskólum í miðvestrinu , Minnesota og Indiana . Hann lést í Cambridge , Massachusettes 1990 . Sigurjón Baldur Hafsteinsson er prófessor í safnafræði við Félags - og mannvísindadeild Háskóla Íslands . Rannsóknir Sigurjóns Baldurs hafa meðal annars snúið að viðhorfi Íslendinga til dauða og sorgar , en þau viðhorf eru tengd félagspólitískum breytingum sem orðið hafa á Íslandi á undanförnum þrjátíu árum .