Þegar kynbundið ofbeldi ber á góma er það oftast tengt því að konur stíga fram og segja frá eigin reynslu í þeim efnum . Í framhaldinu er ekki óalgengt að karlar spyrji hvers vegna ekki sé verið að ræða þeirra mál líka . Þó svo að það sé algjörlega óviðeigandi að notfæra sér pláss kvenna til að tjá sig um eigin raunir , þá er ljóst að karlar þurfa að vakna til vitundar um þennan málaflokk , þar sem þeir verða líka fyrir kynbundnu ofbeldi , en ekki síst til þess að efla skilning á því hvað veldur vandanum og hvað sé til bóta . #MeToo umræðan sýndi okkur það sem við vissum fyrir en horfðumst ekki í augu við . Flestar konur verða því miður fyrir einhverskonar kynferðislegri áreitni sem hefur lengi talist eðlilegur fylgifiskur þess að vera kona , jafnvel svo sjálfsagður að sumir karlar kvarta yfir því að nú „ megi ekkert lengur “ ; það megi ekki koma við konur , tala við þær , eða segja þeim að brosa meira , án þess að vera vændur um ofbeldi ! Við vinur minn lentum einu sinni í því að eldri karl áreitti okkur í heitum potti í einni af sundlaugum borgarinnar . Þó svo að ekkert mjög alvarlegt hafi átt sér stað , þannig séð , þá viðurkenni ég að þessi ógeðfellda upplifun sat í okkur marga daga á eftir . Það er nefnilega talsvert annað að hlusta á einhvern segja frá ofbeldi og áreiti heldur en að upplifa það sjálfur . Þessi reynsla okkar félaganna gefur ekki nema rétt nasasjón af því sem konur hafa þurft að ganga í gegnum í þessum efnum . Hún er hreint ólíðandi þessi ranghugmynd margra karla , að þeir geti haft óhindraðan aðgang að konum , líkt og þær séu einhverjir hlutir sem hægt er að ráðskast með að vild , en ekki mannverur með réttindi og sjálfstæðan vilja . Afstaða af þessu tagi verður þó ekki til úr engu . Frá blautu barnsbeini erum við vanin við ákveðin kynhlutverk , drengir og stúlkur eiga t.d. að haga sér á ólíkan hátt , velja ólíka liti , leikföng o.s.frv . Strákum er kennt að gera mistök og sýna hugrekki , meðan stelpum er kennt að vera prúðar og sætar . Strákar þroska með sér „ karlmennsku “ þ.e. verða sterkir og hugrakkir , en stúlkur hafa ekkert sambærilegt að stefna að þar sem hugtakið „ kvenmennska “ er ekki einu sinni til . Merking orðsins „ karlmennska “ er ekkert slæm útaf fyrir sig , en tilvist þess gerir það að verkum að við búum til þá hugmynd að þessir jákvæðu eiginleikar eigi aðeins við um eitt kyn . Jafnframt fá karlmenn þau skilaboð að þeir verði sífellt að harka af sér og sýna helst engan vott af viðkvæmni þar sem hún gæti vegið að karlmennsku þeirra . Þarna liggja ákveðnar rætur að þeim vanda og viðhorfum sem við erum í auknum mæli hætt að sætta okkur við í mannlegum samskiptum . Hvað sem veldur þá varðar kynbundið ofbeldi okkur öll , sama hver reynslan okkar kann að vera . Ég er handviss um að við tækjum skref fram á við ef við ræddum ofbeldi og áreitni opinskátt í meira mæli . Það er sannarlega margt sem við karlmenn gætum lagt á vogarskálarnar í þeim efnum og við erum sem betur fer margir sem getum og viljum gera betur . Við þurfum bara að byrja og þora . Höfundur er varaborgarfulltrúi Viðreisnar og sat í stýrihópi sem endurskoðaði stefnu borgarinnar um einelti , ofbeldi og áreitni á vinnustöðum . Greinin er liður í 16 daga átaki gegn kynbundnu ofbeldi .