Ég varð óvenjulega mikið þreytt og leitaði því til heimilislæknis . Næst voru það martraðirnar og slekjuköstin ( cataplexia ) . Ég fékk martraðir þar sem mér fannst ég sjá allt herbergið mitt og ég væri í raun enn vakandi . Stundum hélt hún fast um fætur mína eða lagði þunga ofan á bringuna á mér svo mér fannst erfitt að anda . Þó svo ég í raun geri mér engann veginn grein fyrir því hversu langar þessar martraðir voru þá leið mér eins og þær væru heil eilífð . Á svipuðum tíma og ég fór að fá martraðir fór ég að fá slekjuköst ( cataplexia ) við sterkar og miklar tilfinningar t.d. innilegan hlátur , reiði eða gleði . Ég fékk máttleysið oft fyrst í hnén og svo stundum gat það færst sig ofar og alveg í andlitið . Ég heyri allt sem á sér stað í kringum mig þrátt fyrir að geta ekki hreyft mig almennilega né talað . Þegar ég fékk þau fyrst þurfti ég að slaka alveg á öllum líkamanum til að ná aftur stjórn á honum . til að athuga hvort ég hafi verið að fylgjast með . Otfar en ekki gat ég alveg rakið upp samtöl þeirra . Á bæklingnum stóð “ þekkir þú einhvern sem getur sofnað hvenær sem er og hvar sem er ? ” og þegar betur var að gáð gat ég merkt við fjöldan allan af atriðum sem mér fannst passa við sjálfa mig . Ég var búinn að berjast sjálf við þessa óskiljanlegu þreytu í 7 ár og þrátt fyrir að finnast erfitt að vera kominn með sjúkdóm sem er ólæknandi var það á sama tíma jafn gott að fá útskýringar . Ég var þreytt af ástæðu , ég var ekki bara að ímynda mér þetta . Það var gott að hitta loksins einhvern sem skildi mig og þegar við töluðum um þreytu fannst mér ég loksins finna einhvern sem talaði sama tungumál og ég . Því fáir skilja þá þreytu sem maður glímir við daglega . Með árunum og tímanum lærir maður inn á sig . Þegar hnén kikna í innilegum hlátri þá fæ ég mér bara sæti í staðinn fyrir að berjast við að ná að halda mér uppi .