Slysið sem Aron lenti í gæti hafa bjargað lífi hans . Mynd / Ísland í dag Aron Sigurvinsson er 21 árs fótboltastrákur sem spilað hefur með Hetti á Egilsstöðum . Hann er búsettur í Mosfellsbæ og í fyrra kláraði hann stúdentspróf úr Menntaskólanum við Sund . Til stóð að hann byrjaði í lögfræði í haust en alvarlegt bílslys setti þar stóran strik í reikninginn . Þá er þó aðeins hálf sagan sögð . Við slysið kom alvarlegt mein í ljós sem legið hafði í dvala . „ Þann 5. ágúst var ég að keyra heim frá þjóðhátíð og lenti þá í bílslysi við Rauðhóla , “ segir Aron , sem sagði sögu sína í þættinum Íslandi í dag í gærkvöldi . Hann var einn í bílnum . Bíll hans og bíll úr gagnstæðri átt skullu saman – og tveimur dögum síðar vaknaði hann á spítala . „ Ég man að ég opnaði augun og leið mjög skringilega . Ég fann það á mér að eitthvað hafði gerst . Ég gat ekki hreyft mig , ég var alveg pikkfastur á rúminu , “ segir Aron . Hélt að hann gæti gengið strax af stað Hann var á sterkum lyfjum en kveðst þó muna eftir miklum sársauka . Það var svo mamma hans sem sagði honum hvað hafði gerst . „ Ég man að ég hugsaði að þetta væri eitthvað minniháttar , “ segir Aron en áverkarnir reyndust mjög alvarlegir . Hann tvíbrotnaði á hálsi , og hefði jafnvel átt á hættu að lamast eða deyja . En Aron var staðráðinn í því að ganga á ný . „ Ég var allur út í leiðslum og með öndunarvél ofan í mér . Þannig að ég gat eiginlega ekkert talað , ég bara muldraði eitthvað . Þeir sáu að það var ekki neinn mænuskaði . Ég hélt þá að ég gæti labbað og staðið upp strax en það var ekki raunin . “ Aron leggur áherslu á mikilvægi andlega þáttar endurhæfingarinnar , ekki síður en þess líkamlega . Mynd / Ísland í dag Aron lá á gjörgæslu í tíu daga og var svo færður á göngudeild þar sem hann var í fimm vikur . Aron segir tímann á göngudeildinni hafa verið erfiðan . Þá hafi hann í raun áttað sig á því að ástandið væri alvarlegt . Hann missti jafnframt máttinn í vinstri hlið líkamans og var lamaður í nokkrar vikur . Við nánari rannsókn fannst svo bólginn eitill aftan á hálsi Arons „ Þá spurðu þau foreldra mína hvort ég væri búinn að vera veikur undanfarið og þá var ég búinn að vera með flensu . Það fyrsta sem hvarflaði að okkur var bara það . Okkur hefði ekki grunað það að 21 árs strákur væri með eitlakrabbamein . “ Í kjölfarið voru tekin sýni og þau send í rannsókn . Þá tók við tveggja vikna bið eftir niðurstöðum . Aron kveðst muna eftir eitlasýnatökunni en segist ekki hafa vitað að þar væri verið að skima fyrir krabbameini . „ Ég hélt að þetta væri bara eitthvað í sambandi við hálsinn . Ég vissi ekkert um þetta og foreldrar mínir vildu halda því þannig , og vildu helst ekki að ég myndi frétta þetta bara í sem lengstan tíma . Ég var ekki í nógu góðu ásigkomulagi fyrir það . Að vísu var ég sammála því en þau biðu ekki lengur en viku . Ég man að ég lá þarna uppi í herberginu mínu á spítalanum , þá opnast dyrnar og þar kemur læknirinn og öll fjölskyldan . Það var mjög þung stemning . Þau hópast í kringum rúmið mitt og ég vissi það strax að þetta væri eitthvað vont , “ segir Aron . „ Hann [ læknirinn ] segir þetta , að ég sé með krabbamein . Ég man að ég vissi ekki hvernig ég átti að taka þetta inn . Ég gjörsamlega fraus . Ég gat náttúrulega ekkert horft á hann , ég lá bara uppi í rúmi og starði út í loftið . Sagði ekki eitt orð . Hann hélt áfram að tala og ég eiginlega datt út . Ég heyrði auðvitað eitthvað en þetta fór eiginlega bara inn um eitt eyrað og út um hitt . Þetta var svo súrrealískt . Ég gat ekki ímyndað mér að hafa lent í þessu slysi og svo að hafa fengið þetta krabbamein líka . Þetta er líka svo slæmt orð , krabbamein . Maður hugsar alltaf það versta . En læknirinn var bjartsýnn og reyndi að hughreysta mig . “ Markmiðið að verða aftur „ ég “ Aron segist hafa verið dofinn og dapur yfir tíðindunum fyrst um sinn . „ Ég var að eiga bestu helgi lífsins en svo bara , allt farið og maður er kominn á þennan stað og fær svona tvo skelli í röð . Síðan eftir fyrstu þrjá dagana þá einhvern veginn hætti ég að hugsa um þetta . Ég hugsaði með sjálfum mér að það hjálpaði mér ekki neitt að hugsa um þetta . Það var búið að segja mér að ég þyrfti fyrst að ná mér líkamlega áður en ég byrjaði í meðferðinni . “ Aron lá lengi þungt haldinn á spítalanum . Mynd / Ísland í dag Allar líkur eru á því að meinið hafi verið í hálsi Arons í langan tíma , jafnvel frá unglingsaldri . Slysið gerði það þó að verkum að meinið fannst í tæka tíð . Um fjórum mánuðum eftir slysið fór Aron í aðgerð til að fjarlægja hnúðinn . Hún gekk vel og þá var lyfjagjöf næst á dagskrá . Arnór segir lífslíkur sínar góðar og að hið allra hættulegasta í ferlinu sé að baki . Þá svarar hann því játandi að svona lífsreynsla hafi djúpstæð áhrif á þann sem í henni lendir . „ Það er klisjukennt að segja það en maður lærir að meta alla þessa litlu hluti og maður fattar einhvern veginn um hvað lífið snýst um og hvað er mikilvægt . En markmið mín eru enn þau sömu , “ segir Aron . „ Vinna að þessu stóra markmiði að ná mér aftur heilum . Verða ég aftur . “ Ertu hræddur ? „ Ég var það . Ég get ekki sagt að ég sé hræddur en ég hef fengið hræðslu og kvíða og allt þetta . “ Þá leggur Aron áherslu á mikilvægi þess að leita sér hjálpar , tala um tilfinningar sínar og reyna eftir fremsta megni að glata ekki voninni og mættinum . „ Mig langaði að deila henni [ lífsreynslunni ] með öðrum sem hafa lent í svipuðum aðstæðum , bæði með krabbamein og slys . Að sýna þeim að þetta verður allt í lagi , og að leita sér hjálpar . Því að meira en helmingurinn af þessu er andlegt . Endurhæfingin til dæmis , mér var sagt það af sjúkrahúsprestinum að þegar ég kæmist í endurhæfingu væri þetta allt í hausnum , bara að halda út . “ Þá viðurkennir Aron að spurningin : Af hverju ég ? hafi leitað á hann í ferlinu . „ Já , það dettur reglulega inn . En þetta er samt ekki holl hugsun því að svona hlutir gerast . Jú , jú , ég hef auðvitað hugsað : Af hverju ég ? Hvað gerði maður til að verðskulda þetta ? En það þýðir ekkert að hugsa þannig . Það hjálpar mér ekkert . “ Viðtalið við Aron úr Íslandi í dag má horfa á í heil í spilaranum hér að neðan .