Eitthvert frægasta erfiljóð íslenskrar tungu er kvæðið sem Bjarni Thorarensen orti um lækninn og vin sinn Odd Hjaltalín . Bjarni tíundar þar mannkosti Odds og þá sérstaklega að hann hafi aldrei bundið bagga sína sömu hnútum og samferðamennirnir . Hann hafi ekki fetað þann slóða sem viðurkenndur og fyrirsjáanlegur er , en það hafi fremur styrkt hann en veikt . Kvæðinu lýkur á þessum orðum : En þú sem undan flýtur sofandi að feigðarósi lastaðu ei laxinn Þetta kvæði Bjarna flaug mér í hug þegar ég spurði andlát Sigfúsar Arnars Ólafssonar ; en hann var óumdeilanlega í hópi þeirra hæfileikamanna sem læknastéttin hefur átt innan vébanda sinna . Hann fór ávallt sínar eigin leiðir og þær voru ekki alltaf þær greiðfærustu . Sigfús var orðinn 37 ára gamall þegar hann innritaðist í læknadeild Háskóla Íslands árið 1978 , en áður hafði hann lokið prófi sem búfræðikandídat frá Búnaðarháskólanum í Kaupmannahöfn árið 1965 og licenciat í jarðvegsfræði frá sama skóla árið 1974 . Fyrstu árin í læknadeild hafa jafnan þótt strembin . Það þótti því tíðindum sæta að Sigfús vann í hálfu starfi sem jarðfræðiráðunautur með náminu í læknadeild sem er mjög óvenjulegt . Líklegt er að fyrri skólaganga Sigfúsar , námsögun og lífsreynsla auk frábærra námshæfileika hafi skipt mestu máli við læknanámið . Sigfús brautskráðist frá læknadeild árið 1984 . Að loknu kandídatsnámi fór hann til Svíþjóðar til framhaldsnáms og fékk sérfræðiréttindi í heimilislækningum árið 1990 . Sigfús réðst til starfa sem heilsugæslulæknir á Hólmavík og starfaði þar í tíu ár . Haustið 2001 flutti Sigfús sig um set yfir til Blönduóss , en þá átti hann hægar um vik með að nýta frístundir sínar við að endurreisa ættarsetur sitt í Gröf á Höfðaströnd í Skagafirði . Sigfús var fámáll maður í fjölmenni , en tveggja manna tal átti betur við hann . Annars var hann mest fyrir það að láta verkin tala . Hann var samviskusamur , ósérhlífinn og ákaflega jarðbundinn í orðsins fyllstu merkingu . Þessir eiginleikar nýttust Sigfúsi vel í læknisstarfi í strjálbýlu læknishéraði þar sem snjóalög geta verið mikil á vetrum og oft ekki fært að vitja sjúklinga nema á skíðum eða á vélsleða . Eins og með marga þrautseiga héraðslækna var það afstaða hans að slíkur starfsvettvangur væri spurning um lífsstíl fremur en um réttindi og kjör . Ég var svo lánsamur að vera mörg sumur í sveit hjá foreldrum Sigfúsar , Svönu og Ólafi í Gröf . Þar kynntist ég Fúsa eins og hann var oft kallaður , en hann var þá nokkrum árum eldri en ég . Við krakkarnir litum ávallt upp til Fúsa , enda var hann hörkuduglegur til allra verka . Þegar hlé gafst frá búverkum spilaði hann fótbolta , fékkst við hestatamningu , tefldi skák eða las bækur . Hann hafði ákveðnar skoðanir á því hvernig stjórna ætti búskapnum í Gröf og lenti oft í kappræðum við Ólaf bónda föður sinn um þau mál . Eftir að Sigfús fór í læknadeild og síðar í heimilislækningar gafst mér aftur tækifæri til að endurnýja gömul kynni mér til mikillar ánægju . Sigfús greindist með lungnakrabbamein fyrir rúmu ári , sem síðar dró hann til dauða langt fyrir aldur fram . Læknasamtökin , sveitungar Sigfúsar , ættingjar og vinir hafa nú misst góðan dreng .