Spilunum er skipt jafnt á milli spilaranna . Ef einhver spil eru afgangs eru þau lögð til hliðar án þess að kíkt sé á þau . Í spilinu er tvisturinn hæsta spilið , á eftir honum er ásinn , svo kóngurinn o.s.frv . Spilari í forhönd byrjar á því að leggja út spil í kastbunkann og má setja út eins mörg spil og hann vill . Spilin verða þó að vera með sama talnagildi . Spilarar leggja síðan út spil í kastbunkann , hver á fætur öðrum , og eiga þeir að leggja út eins mörg spil og spilarinn á undan gerði . Spilin þurfa að auki að vera annað hvort jafnhá eða hærri en efsta spilið í kastbunkanum . Ef spilari getur ekki sett jafnhá eða hærri spil út verður hann að segja pass og má ekki setja út fleiri spil í þessari umferð . Þegar allir spilarar hafa sagt pass eða sá leikmaður sem síðast setti út er sá eini sem getur gert er kastbunkinn tekinn til hliðar . Sá sem síðast lagði út býr nú til nýjan kastbunka og ræður hvaða spil hann leggur út . Sá spilari sem er fyrstur að klára spilin sín fær nafnbótina „ forseti , ” sá sem lendir í öðru sæti fær nafnbótina „ vara-forseti , ” sá sem er síðastur fær nafnbótina „ skítur ” og sá sem er næstsíðustur fær nafnbótina „ vara-skítur . ” Ef það eru leikmenn þarna á milli þá fá þeir titlana „ hlutlausir . ” Nafnbæturnar fela í sér bæði kosti og galla . Sá sem hlýtur nafnbótina „ skítur ” á að gefa „ forsetanum ” sín tvö bestu spil í næsta leik og fær í staðinn tvö lélegustu spil „ forsetans . ” Sá sem er „ vara-skítur ” á að gefa „ vara-forsetanum ” sitt besta spil og fær á móti lélegasta spil ,, varaforsetans . " Leikmenn sem eru hlutlausir halda öllum sínum spilum óbreyttum . „ Skíturinn ” þarf sömuleiðis að gefa í næstu umferð . Ef leikmenn eru færri en fjórir er hægt að sleppa „ vara-forseta ” og „ vara-skít ” og í stað þess gefur „ skíturinn ” „ forsetanum ” bara hæsta spilið sitt .