Hlátur og húmor eru mér nauðsynlegri en lyf sjúkum manni . Ég þarf á kærleika að halda eins og súrefni ... Þroskasaga manneskju frá tvítugs til þrítugs . Seinþroskasaga . Mjög seinþroska . Ég get ekki ímyndað mér hvað er stefnufastara en að fastna sér konu og ganga í hjónaband . Þegar ég er í þessum ótímabæru pælingum kynnist ég stúlku . Hún er blaðakona á Alþýðublaðinu og er svo falleg og greind og fyndin að ég ákveð að bjóða henni með mér að horfa á knattspyrnuleik . Portúgalska liðið Benfica með svörtu perluna Eusebio í fararbroddi mætir í Laugardalinn til að spila við Val . Við setjum upp veðbanka á blaðinu og ég vinn því að ég fann það á mér að leikurinn yrði jafntefli . Fyrir vinningsféð býð ég stúlkunni út að borða , og þá er ég ekki að tala um saltketsbollur á Kjörbarnum . Og ég fer að vera með henni . Ég hef aldrei áður verið á föstu með stúlku . Ég hef aldrei áður verið á föstu með neinum nema sjálfum mér , nema ef vera kynni besta vini mínum í menntaskóla , honum Kristni Ragnarssyni , sem er farinn til Þýskalands að læra arkítektúr og ég sakna þess að hafa engan vin , engan fastan punkt í tilverunni . Það endar á því að stúlkan og ég giftum okkur . Allir skólafélagar mínir eru búnir að gifta sig . Nema hommarnir . Og þeir sem ekki ganga út . Nú til dags dettur fólki ekki í hug að gifta sig fyrr en það er búið að prófa að vera í sambúð með svo mörgum mismunandi persónuleikum sem allir eru jafnþreytandi hver á sinn hátt , að það nennir ekki lengur að vera alltaf að breyta til . Þetta er bókmenntalega sinnuð stúlka , stórgáfuð og metnaðarfull . Hún vill mennta sig . Ég segi henni frá því hvað Írland sé dásamlegt og hún slær til og við ákveðum að sækja um skólavist á Írlandi . Í Dublin eru tveir háskólar , kaþólskur og mótmælenda . Ég vil fara í kaþólska skólann . Mér finnst spennandi að fá að hlusta á Jesúíta . Jesúítar eru berserkir og riddarar Kaþólsku kirkjunnar . Jesúítar taka að sér gáfaða drengi og koma þeim til mennta og svo verða þeir Jesúítar og taka til sín fleiri gáfaða drengi . Ég er afskaplega veikur fyrir þessu hestöflum hugans sem yfirleitt eru kallaðar gáfur . Fyrsti fyrirlestur sem ég man eftir í kaþólska háskólanum Univesity College Dublin flutti einn gáfaðasti drengur sem Jesúítar hafa nokkurn tímann fundið á Írlandi og alið upp og menntað og heitir faðir Nolan og hann er fyrsti Jesúítinn sem ég fæ tækifæri til að hlusta á . Í fyrsta tíma byrjar hann á því að spyrja : Hver fékk bókmenntaverðlaun Nóbels núna í ár ? Allir í salnum svara . Samuel Beckett . Einn af mörgum Írum sem hafa hlotið þessi verðlaun fyrir orðfimi . Og í fyrra ? Yasunari Kawabata , að sjálfsögðu . Þar áður ? Allflestir svara , Miguel Angel Asturias , og þannig koll af kolli frá ári til árs allt aftur til Williams Butlers Yeats árið 1923 og gott ef það er ekki einhver sem man eftir Sully Prudhomme 1901 . Nú brosir faðir Nolan og horfir ástúðlega yfir hinn bókelska nemendahóp og spyr ? En hver fékk nóbelsverðlaun í eðlisfræði í ár ? Eða læknisfræði ? Dauðaþögn . Hagfræði , bara einhver , einhvern tímann ? Þögn . Jesúítinn glottir eins og kötturinn í Lísu í Undralandi og við bíðum svars sem lætur á sér standa . Svo segir hann háðslegum rómi : Ah , this is the tragedy of Ireland . In a nutshell . ( Þetta er kjarninn í harmsögu Írlands . ) Ég tek það svo að hann sé að fræða nemendur sína um að bókvitið verði ekki í askana látið en hef ekki uppburði í mér til að ávarpa mann sem stendur hundrað greindavísitölustigum fyrir ofan mig .