330 ur , og þá voru allar vinnukonurnar uppgefnar , nema tvær , hét önnur Ghiðrún , hin Kristin Hrómundsdóttir . En einu sinni bar svo til , að þegar hann var tilbúinn að fara af stað , og kaJlaði á vinnukonurnar með sér , stóð hann i göngunum við eldhúsdyrnar , og heyrði Kristinu segja við eldakonuna , því hún var þar að steikja roð : „ Æ , mikið kvíði eg fyrir skógarferðinni í dag , " þvi stórviðri var og frost mikið . Kvað hann þá visu þessa : Þetta rótta stendur stikk , starfa eitthvað verðum , andar Kristin ofan í drykk , út af skógarferðum . Svona komst hann út af með kýrnar , en margur hjálpaði , og þó af litlum efnum , svo þær höfðu nokk - uð til jórturs , en magrar og nytlausar voru þær . — Nú . er að segja frá fénu , það var á Innrahólmi fram yfir krossmessu , og hafði ekki látizt ein skepna , og var ekki sáramagurt . En þegar eigandinn skoðaði féð , sýndist honum sem einn sauð vantaði í töluna , og lýsti þvl yfir hjá almenningi , en skrifaði föðurnum nokkur bréf , því viðvikjandi , en hann afsakaði með hóglyndi , og bar fyrir sig vitnisburði sendimanna og smalans ; gengu þar mörg bréf í milli , og mun sakaráberina hafa verið mjög harður , en ekki haft gott málefni . En um steínur var talað , og að búendurnir þar i grennd skyldu kallast til vitnaleiðslu , og urðu þeir hræddir við pata þann ; þó féll það svona niður , og segist her ekki framar af málalyktum 1 ) . 1 ) Að þessu víkur séra Jón Þorláksson í svarinu tu Leirgerðar og Mökkurkálfa ( Ljóðmœli 1843 II , bls. 586 ) : „ Hér vil eg ekki tal um teygja " o . s . frv . Er þar sagt full - um fetum , að M. St. hafi lýst „ saklausan föður kindaþjóf . " Hefur áburður þessi auðvitað vakið hneyksli allmikið , sem von var ,