Við vitum að venjulegu svartholin eru endastöð þyngdarhruns ( e. gravitational collapse ) . Massinn hrynur niður í lítinn punkt sem er svo þéttur að innan ákveðins svæðis umhverfis hann getur ekkert sloppið , ekki einu sinni ljós . Þar að auki virðast nánast allar vetrarbrautir hafa að geyma eitt risasvarthol í miðjunni , þar á meðal Vetrarbrautin okkar . Risasvarthol í aðsópsham , svokölluð dulstirni ( e. quasars ) , eru björtustu fyrirbæri alheimsins og sjást þvert yfir endilangan alheiminn . Gallinn er að slíkt tekur of langan tíma undir flestum kringumstæðum . Þess vegna hafa stjörnufræðingar stungið upp á öðrum leiðum til að mynda svarthol sem hefja leik með mun meiri massa en venjuleg svarthol og þurfa því ekki langan tíma til að stækka í risasvarthol , til dæmis það sem nefnt er á ensku " direct-collapse black holes " . Hvernig sem risasvarthol mynduðust , þá er ljóst að þau spila stórt hlutverk í þróunarsögu vetrarbrauta . Til dæmis er vitað að aðsóp risasvarthola getur kæft stjörnumyndun um gjörvalla vetrarbrautina sem þau dvelja í . Vetrarbrautir alheimsins eru mótaðar af risasvartholum .