Ég fór einu sinni á sjálfsvarnarnámskeið þegar ég var unglingur . Þá voru okkur stúlkunum kennd ýmis brögð eins og að snúa upp á fingur , sparka í sköflung , pung eða slá á hálsinn – það er að segja ef einhver skildi voga sér að ráðast á okkur . Annars var okkur bent á að oft virkaði að missa saur eða æla svo að viðkomandi ofbeldismaður missti áhugann . Ég var í raun hræddari eftir námskeiðið en nokkru sinni fyrr og velti oft fyrir mér hvernig ég myndi bregðast við aðstæðum sem slíkum . Gæti ég virkilega varið mig , ef ég kynni það ? Samt er ég er svo lítil . Geta smávaxnar konur líka varið sig ? Heyrði fótatak fyrir aftan mig Rétt eins og í “ The Secret ” þá var líkt og spurningum mínum hafi verið kastað út í kosmóið og ég fékk að kynnast raunverulegum atburðum . Fyrir nokkrum árum var ég á heimleið eftir afmælisveislu eina nóttina þegar ég bjó í Kaupmannahöfn . Ég var vön að rölta með símann í annari hendinni og lyklana í hinni . Það voru fáir á ferli og hljóðið undan hælunum bergmálaði í takt við skrefin . Ég bjó í miðbænum og heimili mitt var skammt undan þegar ég heyrði fótatak fyrir aftan mig . Ég leit snögglega við og sá að þetta var karlmaður í svörtum fötum . Ég lét símann upp að eyrunum og þóttist eiga samræður við einhvern á hinni línunni og hugsaði um leið hvað þetta væri nú hallærislegt . Eflaust væri ég með óþarfa áhyggjur því lífið er sjaldnast eins og atriði úr bíómynd þar sem vondi karlinn eltir konuna sem er ein á ferli . Var sem lömuð Ég gekk örlítið hægar og ákvað að nema staðar örstutt til þess að kanna viðbrögð hans - hann nam einnig staðar . Augu okkar mættust og ég sá það . Hann var á eftir mér . Hjartað fór skyndilega að slá hraðar og titrandi setti ég alla lyklana á kippunni á milli fingranna . Hausinn fór á fullt að reyna að finna lausnir en “ Kill Bill ” brögðin voru hvergi nærri . Ég gæti kannski stungið í augun á honum með lyklunum . Með símann í hendinni en ætti ég að hringja um miðja nótt – hver kæmi að bjarga mér ? Það var svo stutt heim , ég gæti náð því . Hver andardráttur varð allt í einu svo hávær að ég var viss um að hann myndi skynja hve hrædd ég væri . Rétt eins rándýrið gerir þegar það ætlar að veiða bráðina . Hann missti skyndilega eitthvað í götuna og ég stökk af stað . Tók til fótanna og hann á eftir Ég hljóp hratt , hraðar en nokkru sinni fyrr … . og hann á eftir . Í huganum flaug ég að útidyrahurðinni , lykillinn small beint í skráargatið og hurðin opnaðist snögglega . Ég stökk inn fyrir og heyrði hann nálgast – hurðin ætlaði aldrei að lokast . Hann stakk fætinum á milli og ég lá á gólfinu , sparkandi í hurðina af öllum krafti . Ég meiddi hann og hurðin skall aftur . Svo varð þögn fyrir utan og ég titraði eins og hrísla – óhult , í þetta sinn . Samkvæmt hinum ýmsu sjálfsvarnarráðum gerði ég margt rangt þetta kvöld en hafði einfaldlega heppnina með mér . Ég mæli að sjálfsögðu með því að fara á sjálfvarnarnámskeið og læra grunnatriðin . Vertu vakandi og tilbúin að bregðast snögglega við Mikilvægt er þó að vera vakandi , skoða aðstæður vel í kringum sig og vera tilbúin að bregðast við snögglega . Svo er um að gera að láta fólk vita af sér og alls ekki vera ein á ferli . Ef þú skynjar að þér sé veitt eftirför skaltu gera viðkomandi ljóst að þú vitir af honum . Einnig er sniðugt fyrir alla að nálgast smáforritið STAYSAFE . Það gæti aðstoðað þig ef þú lendir í slæmum aðstæðum . Smáforritið sendir email eða skilaboð um staðsetningu þína til nánustu vina eða ættingja sem geta komið þér til hjálpar . Það er aldrei að vita , það gæti jafnvel bjargað lífi þínu . Hún er líka mamma , á tvö dásamleg börn sem heita Alba Mist og Bastian Blær . Mottó : Kýldu á það !