Nákvæmara væri því að segja að Jón Sigurðsson hafi verið undir áhrifum frá þeirri frjálslyndu undiröldu sem tók að rísa undir lok 18. aldar . Hann var fylgjandi auknu frelsi , einstaklingsfrelsi , lýðfrelsi og þjóðfrelsi , jafnrétti og bræðralagi . Hann leit á þingið sem mikilvægan vettvang fyrir fólk , réttara sagt karlmenn , til að efla með sér sjálfstæða hugsun og vekja þjóðarandann . Þessi áhugi hans á fortíðinni birtist vel í þeim fjölmörgu pólitísku greinum sem hann ritaði um ævina og í „ Hugvekjunni “ beitti hann einmitt sögulegum rökum fyrir því að Íslendingar ættu að fá aukna sjálfsstjórn . Jón benti líka á að af hagkvæmnisástæðum væri auðveldara að stjórna Íslandi frá Reykjavík en Kaupmannahöfn . Rök Jóns Sigurðssonar fyrir aukinni sjálfsstjórn til handa Íslendingum voru þó ekki aðeins söguleg og „ praktísk “ því að hugmyndir hans um fjölmörg önnur svið þjóðfélagsins – allt frá skólamálum , hervörnum , verslun og fiskveiðum til frjálsra félagasamtaka , svo fátt eitt sé nefnt – miðuðu allar að því að efla fjárhagslegan grundvöll landsins og rækta sjálfstæða ( karlkyns ) einstaklinga sem gætu staðið undir sífellt aukinni sjálfstjórn . Skoðanir hans mynduðu með öðrum orðum eina , samfléttaða heild og báru það með sér að Jón var dæmigerður , frjálslyndur maður á meginlandi álfunnar um miðbik 19. aldar . Berglind er dósent við Menntavísindasvið Háskóla Íslands og formaður námsbrautarinnar Menntunarfræði og margbreytileiki . Rannsóknir hennar snúast um félagslegt réttlæti í menntun með áherslu á samverkandi áhrif stéttar , uppruna , kynferðis og sértækra menntunarþarfa á gæði og jafnrétti í uppeldi og menntun .