Pála skoðaði andlit sitt í speglinum og rakti þar ósigra á þrjátíu og níu árum , sem höfðu skilið eftir mark sitt einn af öðrum . Í huga hennar var ekki sú örvænting , beiskja sem tíðkast á slíkum stundum , heldur ró og hún var líkt og annars hugar . Líkt og volg húðin , sem tveir fingur hennar strengdu stundum til að rekja hrukku til grunns , til að leiða skugga í ljós , væri á einhverjum öðrum , á allt annarri Pálu sem léti sér ákaflega annt um fegurð sína og tæki nærri sér að víkja úr flokki ungra kvenna í flokk kvenna sem eru unglegar : á konu sem hún kannaðist varla við . Hún hafði setzt að speglinum að drepa tímann - hún brosti við tilhugsunina - og hún komst að raun um að það var hann sem var að drepa hana í hægum eldi , mildilega , með því að herja á þá mynd sem hún vissi hafa verið elskaða . Roger ætlaði að koma klukkan níu ; nú var hún sjö ; hún hafði tímann fyrir sér . Tíma til að halla sér á rúmið sitt með augun aftur og hugsa ekki um neitt . Slaka á . Hvílast . En um hvað var hún þá að hugsa á daginn af slíkri ástríðu að það reyndi svo mikið á hana að hún yrði að hvíla sig á kvöldin ? Þessi eirðarlausi tómleiki sem leiddi hana úr einu herbergi í annað , frá einum glugga að öðrum , hvort hún kannaðist við það . Það var aftan úr bernsku , frá þeim dögum þegar rigndi .