Hera Hilmarsdóttir er ein þeirra íslensku stjarna sem náð hafa hvað lengst á sviði leiklistar en hún fer með aðalhlutverk í kvikmyndinni Mortal Engines . Myndin var frumsýnd í lok nóvember í Bretlandi en kemur í íslensk kvikmyndahús þann 14. desember næstkomandi . Til að undirbúa sig sem best fyrir hlutverkið sökkti Hera sér í mikla rannsóknarvinnu . „ Ég las allt sem ég gat fundið sem tengdist sögunni en fyrst og fremst handritið sjálft að myndinni og fyrstu bókina . Eftir það varð ég að finna út hvernig ég gæti stigið inn í líkama og höfuð Hester sem þýddi að ég varð að leita í ákveðin frumefni í sjálfri mér sem eru kannski aðeins meira félagsfælin en önnur . “ Auk þess er Hester með ansi góða sjálfsbjargarhæfni , hún getur klifrað í klettum , hlaupið um , notað hnífa og hreinlega komist af í ómögulegum aðstæðum . „ Það skiptir miklu máli að skilja það . Ég sótti mikið í náttúruna á Nýja-Sjálandi þar sem ég gat verið ein og ímyndað mér hvernig það er að vera einangruð öllum stundum . Sérstaklega í villtri óvæginni náttúru og hvernig maður lifir það af , bæði andlega og líkamlega . “ Áskorun að vera á þeim stað sem Hester er alla daga Hera segir vinnuna hafa gengið vel og þegar hún líti til baka komi upp góðar tilfinningar frá ferlinu í heild sinni , hún viðurkennir þó að verkefnið hafi reynt verulega á . „ Þetta var mikil áskorun , bæði að vera á þeim stað sem Hester er alla daga , andlega og líkamlega , en auk þess voru tökudagar langir og margir . Á sama tíma var þetta virkilega skemmtilega krefjandi ferli , fólkið sem ég vann með var allt saman frábært og yndislegt að dvelja á Nýja-Sjálandi . “ Upplifunin var því virklega góð . Peter og Fran , Philippa og Christian , pössuðu upp á að ég hefði það sem best og buðu mig strax velkomna inn í þeirra líf , mér þótti mjög vænt um það . „ Verkefni sem þetta tekur gjörsamlega yfir líf allra sem eru hluti af því . Auðvitað er ekkert hlutverk eins en Hester er virkilega sérstakur karakter . Það að vinna í verkefni á þessum skala , sérstaklega verandi í aðalhlutverki er eitthvað sem ég hafði ekki upplifað áður en lærði fullt á því . “ Á endanum er þetta bara bíó Myndin var frumsýnd örfáum dögum áður en viðtalið fór í prent og því var ekki úr vegi að spyrja Heru hvernig tilfinningin hafi verið á frumsýningardegi ? „ Tilfinningin er bara góð myndi ég segja . Það er virkilega gaman að verkefni sem maður leikur í fái þá athygli sem þessi mynd fær . Auðvitað er það alltaf takmarkið enda gerir maður þetta fyrir fólk til að sjá . “ Að einhverju leyti má segja að þetta sé draumur sem sé að rætast , að vinna með fólki af þessari stærðargráðu og sjá eitthvað sem maður gerir ná svona langt , auðvitað er það algjör draumur . Ég held ég haldi mér á jörðinni með því að minna mig á að á endanum er þetta bara bíó . „ Þetta er ekki einhver stund sem ákvarðar hver þú ert eða hvað í þér býr . Ég reyni alltaf að gera mitt allra besta í tökunum en eftir það er það úr mínum höndum . Þá er bara að læra að njóta þess góða sem kemur í kjölfarið og leiða hitt hjá sér , hvort sem það er meiri athygli eða eitthvað annað . Maður að reyna sitt besta , dag frá degi , verkefni eftir verkefni og svo sér maður bara hvað gerist í framhaldinu . Og heldur vonandi áfram að njóta stundarinnar . “ Viðtalið í heild má lesa í 48. tbl Vikunnar .