Upp komu margar skemmtilegar hugmyndir eins og að halda tónleika , skrifa greinar í blöð , halda stuttmyndakeppni eða einfaldlega að búa til stuttmynd . Hugmyndin að gera stuttmynd var samþykkt og allir fóru glaðir heim . Það sem marga grunaði þó ekki var hversu gífurlega mikil vinna var fólgin í því að framkvæma þessa frábæru hugmynd . Sumarið 2014 hófst vinna við handritsgerð . Undirrituð ásamt Söru Mansour , formanni ungmennaráðs UNICEF , gerðu drög að handriti . Við vildum sýna veruleika íslenskra barna og varpa ljósi á að oft á tíðum er börnum sýnd óvirðing af fullorðnum og ekki er hlustað á það sem þau hafa að segja . Handritið inniheldur bæði leikin atriði og viðtalssenur þar sem fólk er spurt út í sáttmálann og fleira sem tengist börnum . Handritið var síðar borið undir Ívar K. Ívarsson , kvikmyndagerðamann . Í því er fylgst með lífi tveggja barna , Hilmari og Andreu . Andrea býr við góðar aðstæður en Hilmar við vanrækslu og óreglu . Í handritinu eru einnig senur með íþróttaþjálfara sem kemur illa fram við börn . Við snúum hlutverkunum við og látum börn leika fullorðna og fullorðna leika börn , til dæmis í bakaríi , þar sem sá fullorðni fær slæma þjónustu og svo framvegis . Ívari leist vel á handritið og sá fyrir sér flotta mynd . Þó var margt sem mátti bæta , eins og gengur og gerist . Næst var talað við nemendur á listabraut Borgarholtsskóla , sem myndu sjá um eftirvinnslu myndarinnar . Handritið var endurbætt og tökur hófust sumarið 2015 . Við auglýstum eftir leikurum á netinu og um hundrað umsóknir bárust . Tökur gengu að jafnaði mjög vel og útkoman var góð . Það sem kom mér þó mest á óvart var allur tíminn sem fór í tökurnar . Sena sem tekur um það bil 3 mínútur í sýningu , var kannski heila 3 tíma í upptökum . Eftir tökurnar tók við eftirvinnsla sem hefur verið í gangi frá haustinu 2015 . Kristinn Sigmarsson og Guðlaugur Andri Eyþórsson úr Borgarholtsskóla hafa leitt þá vinnu . Á þessum lokaspretti kom ýmislegt í ljós , bæði jákvætt og neikvætt , en ljóst var að það þyrfti að bæta við senum þar sem fólk ræddi senur myndarinnar . Bæði til að fylla betur upp söguþráðinn og til þess að hann væri skýrari . Þá gengum við í að fá til li &