Þótt menn séu ekki sammála um nákvæma virkni seiðsins , er líklegt að hann hafi í grundvallaratriðum gengið út á að koma á sambandi við eða seiða til sín hjálparanda , auk þess sem talið var að hinn fjölkunnugi gæti sjálfur farið sálförum . Í langflestum tilvikum voru þeir sem frömdu seið konur og í Ynglinga sögu segir að gyðjunum hafi verið kennd sú íþrótt , á meðan „ eigi þótti karlmönnum skammlaust við að fara “ . Þat köllum vér , at hún færi at seiða , svá sem gert var í forneskju , at fjölkunnugar konur , þær er vér köllum völur , skyldu seiða honum seið . Í þessum texta , að minnsta kosti , merkir völva það sama og spákona . Augljóst er að Þorbjörg þarf að setja sig í samband við „ náttúrur “ , það er hjálparanda , til að öðlast þekkinguna , og til að undirbúa sig fyrir seiðinn fær hún í lið mér sér konur sem slá um hana hring á meðan ein þeirra , Guðríður Þorbjarnardóttir , kveður Varðlok ( k ) ur , sem er þá líklega töfraþula sem notuð var til að laða eða lokka að verndaranda , en þó hugsanlega einnig hjálparanda . Bent hefur verið á að kvenleg tenging seiðs liggi í líkindum hans við spuna , þar sem kúnstin fólst í að draga til sín ( koma á tengingu við ) og / eða senda út hjálparanda ( samanber gand , sendingar ) , gjörning sem var líkt við að spinna þráð ( samanber að seiða að sér gand ) . Seiðurinn var því , líkt og spuninn , kvenleg iðja , sem þótti ekki hæfa karlmönnum . Í hernaðarsamfélagi , þar sem karlmannleg hreysti var æðst allra mannkosta , þótti lítill heiður að því að leggja stund á forboðna þekkingarleit eða bera sig eftir þekkingu af því tagi . Með slíku gátu menn kastað rýrð á heiður sinn . Þótt völur séu samkvæmt því sem að ofan greinir spákonur er ekki þar með sagt að karlmenn hafi ekki haft spádómsgáfu og séð fyrir um óorðna hluti , eða jafnvel framið seið . Ávallt ber að hafa í huga , að þótt bókmenntirnar geti að vísu veitt okkur innsýn í horfna heima , eru þær engu að síður bókmenntir . Erfitt getur verið fyrir nútímalesendur að átta sig á sannleiksgildi þeirra og að hve miklu leyti höfundar sagnanna gripu til staðlaðra frásagnarminna eða jafnvel skáldskapar . Dillmann , François-Xavier . 1992 . Útg. Ólafur Halldórsson . Reykjavík : Hið íslenska fornritafélag .