Ungur háseti kastaði sér til sunds með kaðal bundinn um sig og tókst að ná landi . Þetta var þriðja vertíðin sem skipið sigldi á Íslandsmið . Í skyndi var sent til næstu bæja til að fá fólk með til strandar . Svo þreyttir voru skipbrotsmenn að haft var eftir Hjörleifi í Sandaseli að : Þeir hefðu helst allir viljað fara á bak hestunum í einu og hann varð að draga þá af baki svo aðrir gætu hvílt sig líka . Skipstjóri var harmi sleginn yfir örlögum skipsins en sýslumaður og hreppsstjóri bentu strax á að mikilvægast væri að hefja björgun lauslegra muna því Kúðaósinn var óðum að færast í átt að skipinu . Meðal þess sem bjargaðist var : Hveiti , kex “ í stórum kössum ” , vín í tunnum , kaffi , sykur , te , laukur , ávextir og grænmeti . Auk þess borð , bekkir , skápar , púlt , borðbúnaður , eldhúsáhöld og verkfæri . Í birginu gat fólk leitað skjóls og kom það sér vel því fólk streymdi að . Yfir 300 manns mættu á uppboðsstað á um það bil 380 hestum . Sýslumaður hóf síðan uppboð klukkan hálftíu og stóð það í tvo daga . Þetta seldi sýslumaður að afloknu manntalsþingi hinn 2. júní . Þeir sem unnu við strandið eða vistuðu skipverja fengu allir einhver laun fyrir . Vafalaust hafa þær krónur verið kærkomnar á fátæk heimili í Meðallandi og varla verið ofborgað fyrir mikið erfiði við björgun úr Sankti Páli á þessum nístingsköldu apríldögum 1899 . Ekkert spítalaskip – engin læknisaðstoð Spítalaskipið bætti mjög aðstæður franskra sjómanna við Ísland sem höfðu fagnað því að geta leitað lækninga á langri vertíð . skipið Strand þess var því mikið áfall . Myndin hér að ofan sýnir St. Pierre sem var eins útlits og St. Paul . Skipið var mjög vel búið og fjöldi sjómanna hafði þegið þjónustu um borð þegar það fórst en þetta haust er talið að hafi verið 4000 franskir sjómenn á veiðum við Ísland .