Ákvörðun Útlendingastofnunar um að synja um að taka umsókn kæranda um alþjóðlega vernd til efnismeðferðar á grundvelli c-liðar 1. mgr. 36. gr. laga um útlendinga og endursenda hana til Lettlands er felld úr gildi . Þann 12. desember 2017 er kveðinn upp svohljóðandi úrskurður nr. 701 / 2017 í stjórnsýslumáli nr . KNU17120012 á ákvörðun Þann 5. desember 2017 kærði [...] , fd . [...] , ríkisborgari [...] ( hér eftir nefnd kærandi ) ákvörðun Útlendingastofnunar , dags. 7. nóvember 2017 , um að taka ekki til efnismeðferðar umsókn hennar um alþjóðlega vernd á Íslandi og endursenda hana til Lettlands . Fyrrgreind ákvörðun er kærð á grundvelli 7. gr. laga um útlendinga nr. 80 / 2016 og barst kæran fyrir lok kærufrests . II . Ákvörðun Útlendingastofnunar Niðurstaða ákvörðunar Útlendingastofnunar var sú að umsókn kæranda um alþjóðlega vernd yrði ekki tekin til efnismeðferðar hér á landi og hún skyldi endursend til Lettlands . Lagt var til grundvallar að Lettland virði ákvæði mannréttindasáttmála Evrópu og flóttamannasamnings Sameinuðu þjóðanna , þar með talið bann við endursendingu til ríkis þar sem líf og frelsi kæranda kynni að vera í hættu ( non-refoulement ) . Því fæli flutningur kæranda til Lettlands ekki í sér brot gegn 42. gr. laga um útlendinga . Þá var talið að kærandi hefði ekki slík tengsl við Ísland að ástæða væri til að beita ákvæði 2. mgr. 36. gr. laga um útlendinga . Það var mat Útlendingastofnunar að gildistaka laga nr. 81 / 2017 , um breytingu á lögum um útlendinga , og lögskýringargögn þar að lútandi hefðu ekki í för með sér breytingu á túlkun hugtaksins sérstakar ástæður í 2. mgr. 36. gr. laga um útlendinga . Útlendingastofnun taldi að sérstakar ástæður í skilningi 2. mgr. 36. gr. laga um útlendinga væru ekki til staðar í máli kæranda . Kærandi var ekki talin í sérstaklega viðkvæmri stöðu sem áhrif hefði á mál hennar . Aðstæður kæranda féllu ekki undir 16. gr. reglugerðar Evrópuþingsins og ráðsins ( ESB ) nr. 604 / 2013 ( hér eftir nefnd Dyflinnarreglugerðin ) og væru ekki slíkar að ástæða væri til að beita 1. mgr. 17. gr. reglugerðarinnar í málinu . Kærandi skyldi yfirgefa Ísland og bæri að senda hana til Lettlands , sbr. c-lið 1. mgr. 36. gr. laga um útlendinga . Í 1. mgr. 36. gr. laga nr. 80 / 2016 um útlendinga er mælt fyrir um að umsókn um alþjóðlega vernd skuli tekin til efnismeðferðar nema undantekningar sem greindar eru í a - , b - og c-liðum ákvæðisins eigi við . Samkvæmt c-lið 1. mgr. 36. gr. laga um útlendinga er stjórnvöldum heimilt að synja því að taka umsókn um alþjóðlega vernd til efnismeðferðar ef heimilt sé að krefja annað ríki sem tekur þátt í samstarfi á grundvelli Dyflinnarreglugerðarinnar um að taka við umsækjanda . Fyrir liggur í máli þessu að lettnesk stjórnvöld hafa samþykkt viðtöku á kæranda á grundvelli 2. mgr. 12. gr . Dyflinnarreglugerðarinnar , en Ísland skuldbatt sig til að fylgja reglugerðinni með samningi Íslands , Noregs og Evrópusambandsins frá 19. janúar 2001 , um viðmiðanir og fyrirkomulag við að ákvarða hvaða ríki skuli fara með beiðni um alþjóðlega vernd sem lögð er fram í aðildarríki eða á Íslandi eða í Noregi . Í III. kafla Dyflinnarreglugerðarinnar koma fram viðmið , í ákveðinni forgangsröð , um hvaða ríki skuli bera ábyrgð á umsókn um alþjóðlega vernd . Samþykki Lettlands er byggt á því að kærandi hafi fengið útgefna vegabréfsáritun af lettneskum yfirvöldum . Þá segir í 2. mgr. ákvæðisins að 1. mgr. eigi einnig við um sendingu útlendings til svæðis þar sem ekki er tryggt að hann verði ekki sendur áfram til slíks svæðis sem greinir í 1. mgr . Ákvæði 2. mgr. 36. gr. laga um útlendinga nr. 80 / 2016 veitir stjórnvöldum ríkt svigrúm til mats á því hvað felist í sérstökum ástæðum í skilningi ákvæðisins , á hvaða sjónarmiðum skuli byggt við þetta mat og hvert skuli vera vægi þeirra . Við mat sjónarmiða sem tengdust stöðu einstakra umsækjenda var gengið út frá því að ástand og aðstæður í viðtökuríki og fyrri reynsla kæranda þyrftu að vera bæði sérstakar og af ákveðnu alvarleikastigi sem segja má að hafi verið talsvert hátt svo til greina kæmi að beita þágildandi 2. mgr. 46. gr. a eldri laga um útlendinga . Kærunefnd hefur þó jafnframt lagt nokkra áherslu á forsögu ákvæðisins og litið til þess að ekki hafi verið um að ræða grundvallarbreytingu frá framkvæmd á grundvelli eldri laga um útlendinga að því er varðar vægi hinna kerfislægu sjónarmiða . Í athugasemdum við frumvarpið sem varð að lögum nr. 81 / 2017 var áréttaður „ sá vilji löggjafans að ávallt skuli taka til efnislegrar meðferðar umsóknir um alþjóðlega vernd ef umsækjandi er í sérstaklega viðkvæmri stöðu , sbr. 6. tölul. 3. gr. laga um útlendinga , líkt og fram kom í athugasemdum við 2. mgr. 36. gr. frumvarps þess sem varð að gildandi lögum um útlendinga . “ Þetta getur einnig átt við í öðrum tilfellum þar sem tengsl eru ríkari en við viðtökuland , svo sem vegna fyrri dvalar . Í ljósi mismunar á orðalagi og inntaki athugasemda í frumvarpi því er varð að lögum nr. 81 / 2017 og umfjöllun meirihluta allsherjar - og menntamálanefndar um þetta atriði er það þó mat kærunefndar að ekki sé skýrt af lögskýringargögnum að ávallt beri að taka umsóknir frá einstaklingum í sérstaklega viðkvæmri stöðu til efnismeðferðar , þótt ótvírætt sé að það sjónarmið skuli hafa aukið vægi andspænis öðrum sjónarmiðum , sé miðað við þá framkvæmd sem tíðkast hefur fram að þessu . Ákvörðun Útlendingastofnunar í máli kæranda var birt fyrir henni þann 21. nóvember 2017 . Úrskurðum nefndarinnar er ekki unnt að skjóta til æðra stjórnvalds . Þá segir um 2. mgr. ákvæðisins að rétt sé að taka af öll tvímæli um valdheimildir nefndarinnar með því að kveða á um að þær séu hinar sömu og ráðherra hefur vanalega sem úrskurðaraðili á æðra stjórnsýslustigi . Þannig fæst nauðsynlegt samræmi í stjórnsýsluframkvæmd og jafnræðis aðila er gætt . Eins og að framan greinir breytti kærunefnd útlendingamála fyrri stjórnsýsluframkvæmd varðandi þau málefnalegu sjónarmið sem koma til skoðunar við mat á því hvort sérstakar ástæður séu fyrir hendi í máli , sbr. 2. mgr. 36. gr. laga um útlendinga , og vægi þeirra , með úrskurðum nefndarinnar sem voru birtir 16. október 2017 . Óháð því hvort skortur á framangreindu mati hefur haft áhrif á niðurstöðu málsins er ljóst að um er að ræða kerfisbundinn annmarka í meðferð mála hjá Útlendingastofnun sem kærunefnd útlendingamála , í ljósi yfirstjórnunar - og eftirlitsheimilda vegna meðferðar þessara mála , er skylt að bregðast við . Lagt er fyrir Útlendingastofnun að taka umsókn kæranda til meðferðar á ný .