Íslenska ríkið gegn Félagi íslenskra náttúrufræðinga . Ár 2014 , þriðjudaginn 3. júní , er í Félagsdómi í málinu nr. 9 / 2014 : Íslenska ríkið Félagi íslenskra náttúrufræðinga kveðinn upp svofelldur Mál þetta var dómtekið 2. júní 2014 . Málið dæma Sigurður G. Gíslason , Ásmundur Helgason , Guðni Á. Haraldsson , Inga Björg Hjaltadóttir og Elín Blöndal . Stefnandi er : Íslenska ríkið , kt. 540269-6459 , Arnarhváli , Reykjavík . Stefndi er : Félag íslenskra náttúrufræðinga , kt. 530169-4139 , Borgartúni 6 , Reykjavík . Dómkröfur stefnanda : Stefnandi gerir þær dómkröfur að viðurkennt verði með dómi að boðað verkfall stefnda , Félags íslenskra náttúrufræðinga , vegna félagsmanna þess í þjónustu Landspítala , sem boðað var með bréfi til fjármála - og efnahagsráðherra , dagsettu 19. maí 2014 , frá og með miðvikudeginum 4. júní , kl. 00:00 , sé ólögmætt . Þá krefst stefnandi þess að stefndi verði dæmdur til að greiða stefnanda málskostnað vegna meðferðar málsins samkvæmt mati Félagsdóms . Dómkröfur stefnda : Dómkröfur stefnda eru þær að stefndi verði sýknaður af öllum kröfum stefnanda og að stefnandi verði dæmdur til greiðslu málskostnaðar . Kjarasamningur fjármála - og efnahagsráðherra fyrir hönd íslenska ríkisins og Félags íslenskra náttúrufræðinga rann út 31. janúar 2014 . Aðilar munu hafa átt í viðræðum um gerð nýs kjarasamnings en þær hafa ekki enn borið árangur . Viðræðuáætlun var undirrituð 3. janúar 2014 og meðal þess sem ræða átti við upphaf viðræðna var reynsla af gildandi kjarasamningi og þróun launa , þar á meðal stöðu stofnanasamninga . Í kröfugerð stefnda , dags. 9. janúar 2014 , segir meðal annars orðrétt : „ Gera samningsferlið virkara og koma í veg fyrir að aðgerðarleysið eitt komi í veg fyrir endurskoðun stofnanasamnings eftir að viðræður um nýjan stofnanasamning eru hafnar . Í þessum tilgangi er krafist að lokamálsgrein greinar 11.1.1 . verði breytt og hljóði svo : „ Viðræður um stofnanasamning fara ekki fram undir friðarskyldu . “ “ Efnt var til atkvæðagreiðslu meðal félagsmanna stefnda , sem starfa á Landspítala , um boðun vinnustöðvunar á spítalanum sem ætti að hefjast 4. júní nk. kl. 00:00 . Atkvæðagreiðslunni lauk 19. maí sl. og samdægurs ritaði stefndi fjármálaráðuneytinu bréf þar sem tilkynnt var um fyrirhugaða vinnustöðvun . Þar er greint frá því að 69 félagsmenn hefðu verið á kjörskrá og að 60 þeirra hefðu greitt atkvæði . Alls hefðu 47 samþykkt verkfallsboðun en 9 verið á móti . Eitt atkvæði hefði verið autt og þrjú ógild . Í tilkynningunni er því lýst yfir að með þessu sé fullnægt kröfum 15. gr. laga nr. 94 / 1986 um kjarasamninga opinberra starfsmanna . Í niðurlagi bréfsins segir síðan orðrétt : „ Samkvæmt þessari niðurstöðu hafa félagsmenn í Félagi íslenskra náttúrufræðinga samþykkt að hefja verkfall hjá Landpítala þann 4. júní 2014 , kl. 00:00 , hafi endurskoðun á stofnanasamningi Landspítala og FÍN ekki náðst fyrir þann tíma . “ Með bréfi 20. maí 2014 lýsti stefnandi því yfir að hann væri ekki sammála þeirri túlkun stefnda að boðun verkfalls með þessum hætti samrýmdist ákvæðum laga nr. 94 / 1986 . Skoraði stefnandi því á stefnda að afturkalla verkfallsboðunina . Ella myndi ráðuneytið grípa til þeirra úrræða sem því væru tiltækar til þess að stöðva framgang boðaðrar vinnustöðvunar . Með bréfi 22. maí sl. lýsti lögmaður stefnda því að honum væri ekki kunnugt um neina meinbugi á verkfallsboðuninni . Áskorun stefnanda gæfi því ekki tilefni til afturköllunar á verkfallsboðuninni . Í málinu hefur verið lagður fram kjarasamningur aðila , með gildistíma til 30. nóvember 2004 , sem framlengdur hefur verið allt til 31. janúar 2014 . Þar er fjallað um stofnanasamninga í 11. kafla samningsins , en í grein 11.1.1 kemur fram að viðræður um stofnanasamning skuli fara fram undir friðarskyldu . Þá hefur verið lagt fram afrit þess atkvæðaseðils sem notaður var við framangreinda atkvæðagreiðslu , en á honum kemur ekkert fram um tilgang verkfallsins . Stefnandi kveðst leggja mál þetta fyrir Félagsdóm samkvæmt heimild í 2. tölulið 1. mgr. 26. gr. laga nr. 94 / 1986 , um kjarasamninga opinberra starfsmanna . Stefnandi fari með gerð kjarasamninga á grundvelli laganna . Aðilar máls þessa séu jafnframt aðilar síðast gildandi kjarasamnings . Stefndi sé stéttarfélag á grundvelli laga nr. 94 / 1986 . Stefnandi kveður að þar sem stefndi hafi mótmælt skilningi stefnanda á lögum nr. 94 / 1986 sé stefnanda mikilvægt að fá úr því skorið hvort boðuð vinnustöðvun stefnda sé heimil eða ekki . Stefnandi kveðst byggja á því að boðun verkfalls félagsmanna stefnda hjá Landspítala hafi ekki uppfyllt lögboðin skilyrði samkvæmt 14. gr. laga nr. 94 / 1986 og því sé boðuð vinnustöðvun , með vísan til þess að endurskoðun á stofnanasamningi Landspítala og stefnda hafi ekki náðst , ólögmæt . Stefnandi kveður að í III. kafla laga nr. 94 / 1986 séu settar reglur um það með hvaða hætti heimilt sé að vinna að lausn kjaradeilu með vinnustöðvun eða öðrum sambærilegum aðgerðum sem jafna megi til verkfalla . Stefnandi líti svo á að ekki hafi verið fylgt þeim reglum er mæli fyrir um hvernig staðið skuli að löglegri vinnustöðvun til að stuðla að framgangi krafna í deilu um kjarasamning samkvæmt 14. gr. laga nr. 94 / 1986 . Samkvæmt 11. kafla kjarasamnings stefnanda og stefnda sé stofnanasamningur skilgreindur í grein 11.1.1 . Þar segi að stofnanasamningur sé hluti af kjarasamningi og sé meðal annars ætlað að stuðla að skilvirkara launakerfi sem taki mið af þörfum og verkefnum stofnunar og starfsmanna hennar . Hann sé sérstakur samningur milli stofnunar og stéttarfélags um aðlögun tiltekinna þátta kjarasamningsins að þörfum stofnunar og starfsmanna með hliðsjón af eðli starfsemi , skipulagi og / eða öðru því sem gefi stofnun sérstöðu . Samstarfsnefndir eða nefndir samkvæmt grein 11.1.3.4 annist gerð og breytingar stofnanasamnings . Viðræður um stofnanasamning skuli fara fram undir friðarskyldu . Stefnandi kveðst telja mikilvæg rök hníga að því að skýra verði umrætt ákvæði eftir orðanna hljóðan . Stofnanasamningur sé hluti af þeim kjarasamningi sem gerður er við viðkomandi stéttarfélag og sé óuppsegjanlegur , en hann sé sérstakur samningur milli tiltekinnar stofnunar ríkisins og viðkomandi stéttarfélags um aðlögun tiltekinna þátta hins miðlæga kjarasamnings að þörfum stofnunar með hliðsjón af sérstöðu starfa og verkefna stofnunar . Sérstaklega sé tekið fram í niðurlagi greinar 11.1.1 að viðræður um stofnanasamning skuli fara fram undir friðarskyldu og samkvæmt því verði ekki þvingaðar fram breytingar á honum með verkfallsaðgerðum . Viðræður um stofnanasamning skuli fara fram undir friðarskyldu og gerð stofnanasamnings teljist þáttur í framkvæmd kjarasamnings . Boðuð vinnustöðvun stefnda þar sem knúið er á um gerð stofnanasamnings sé því ólögmæt með því að boðun verkfalls brjóti í bága við ákvæði 14. gr. laga nr. 94 / 1986 . Samræmist verkfallsboðunin því heldur ekki öðrum ákvæðum laganna við þessar aðstæður , sbr. 2. mgr. 3. gr. laganna . Stefnandi kveðst einnig byggja á því að atkvæðagreiðsla sú sem verkfallsboðunin byggi á hafi ekki verið í samræmi við ákvæði 15. gr. laga nr. 94 / 1986 . Hún hafi ekki verið almenn leynileg allsherjaratkvæðagreiðsla í viðkomandi stéttarfélagi . Félagsmenn Félags íslenskra náttúrufræðinga sem starfi hjá ríkinu hafi verið 727 talsins 1. maí síðastliðinn , en samkvæmt verkfallsboðun félagsins hafi 69 félagsmönnum , eða rétt um 10% þeirra , verið gefinn kostur á að greiða atkvæði . Framangreint telji stefnandi leiða til þess að taka beri kröfur hans um að boðað verkfall sé ólögmætt til greina . Stefnandi tekur fram að honum sé nauðsynlegt að fá úr því skorið hvort stefndi hafi gerst brotlegur við framangreind ákvæði laga nr. 94 / 1986 með verkfallsboðun sinni svo stefnandi geti brugðist við því ástandi sem skapast hafi . Um málskostnaðarkröfu sína kveðst stefnandi vísa til 21. kafla laga nr. 91 / 1991 , um meðferð einkamála , sbr. 69. gr. laga nr. 80 / 1938 um stéttarfélög og vinnudeilur . Málsástæður og lagarök stefnda : Stefndi kveðst byggja sýknukröfu sína á því að atkvæðagreiðsla um vinnustöðvun stefnda hafi verið lögmæt og í fullu samræmi við fyrirmæli laga um kjarasamninga opinberra starfsmanna og venjur á vinnumarkaði hvað það varði . Stefndi kveðst hafa lagt fyrir félagsmenn sína , sem verkfallið eigi að taka til , atkvæðaseðil þar sem tilhögun vinnustöðvunarinnar komi fram . Kosningin hafi verið leynileg og tekið til allra félagsmanna stefnda sem vinni á Landspítala háskólasjúkrahúsi eða alls 69 manns . Kjörskrá hafi verið unnin að höfðu samráði við fulltrúa Landspítala . Þátttaka í atkvæðagreiðslunni hafi verið 87% og var verkfallið samþykkt með 78,3% atkvæða . Byggi stefndi á því að með þessari tilhögun hafi í einu og öllu verið farið að reglum laga nr. 94 / 1986 er varði ákvörðun um vinnustöðvun . Stefndi kveðst vera ósammála þeim málatilbúnaði stefnanda að boðun verkfalls félagsmanna stefnda hjá Landspítala hafi farið gegn skilyrðum 14. gr. laga nr. 94 / 1986 með vísan til þess að endurskoðun á stofnanasamningi Landspítala og stefnda hafi ekki náðst . Hvað þetta varði byggi stefndi á því að ágreiningur sá sem hér sé uppi lúti að kröfugerð stefnda gagnvart stefnanda við gerð aðalkjarasamnings aðila . Kröfugerð stefnda sé í samræmi við það sem tíðkanlegt er og taki á þeim efnisatriðum sem kjarasamningar skuli fjalla um . Þar á meðal sé krafa um breytingu á lokamálslið gr. 11.1.1 í kjarasamningi , sem fjalli um viðræður um stofnanasamninga , en stefndi hafi gert þá kröfu að þeir samningar fari ekki fram undir friðarskyldu . Byggi stefndi þannig á því að fyrirhugað verkfall miði að því að knýja fram breytingar á aðalkjarasamningi aðila . Stefndi kveðst í þessu efni byggja ennfremur á því að rétturinn til þess að gera verkföll sé grundvallarréttur , sem tryggður sé með 74. gr. sbr 75. gr. stjórnarskrár og sbr. 2. mgr. 11. gr . MSE . Allar takmarkanir á verkfallsrétti beri því að túlka þröngt . Samkvæmt 14. gr. laga nr. 94 / 1986 séu heimildir stéttarfélaga til að gera verkföll bundin þeim skilyrðum og takmörkunum einum sem sett eru í þeim sömu lögum . Sá skilningur stefnanda að verkfall verði aðeins boðað með þeim hætti að ákvörðun um það verði tekin af öllum félagsmönnum stefnda , óháð því að hverjum verkfallsaðgerðin beinist hverju sinni verði að mati stefnda ekki rökstuddur með ákvæðum laga nr. 94 / 1986 . Túlkun stefnanda verði að mati stefnda ekki réttilega leidd af 15. gr. fyrrgreindra laga . Stefndi tekur fram að ákvæði 15. gr. l . nr. 94 / 1986 hljóði svo ; „ Boðun verkfalls er því aðeins lögmæt að ákvörðun um hana hafi verið tekin í almennri leynilegri allsherjaratkvæðagreiðslu í hverju stéttarfélagi sem er samningsaðili . Til að samþykkja verkfallsboðun þarf a.m.k. helmingur þeirra félagsmanna , sem starfa hjá þeim sem verkfallið beinist gegn , að hafa tekið þátt í atkvæðagreiðslunni og meiri hluti þeirra samþykkt hana . “ Stefndi kveður að tvenns konar skilning sé unnt að leggja í ákvæði 15. gr. kjarasamningslaganna : a . Að boðun verkfalls sé því aðeins lögmæt að ákvörðun um hana hafi verið tekin í almennri leynilegri allsherjaratkvæðagreiðslu allra félagsmanna stéttarfélagsins sem geri samninginn . b . Að til að samþykkja verkfallsboðun þurfi a.m.k. helmingur þeirra félagsmanna , sem starfi hjá þeim sem verkfallið beinist gegn , að hafa tekið þátt í atkvæðagreiðslunni og meiri hluti þeirra samþykkt hana . Stefndi telur að byggja verði á hinum síðari skýringarkosti . Þannig sé fyrri málsliðurinn í 15. gr. skilinn í samhengi við hinn síðari og hugtakið „ allsherjaratkvæðagreiðsla “ í skilningi greinarinnar sé allsherjaratkvæðagreiðsla þeirra sem ætlað sé að fara í verkfall . Stefndi telur stefnanda hins vegar byggja á þriðja skýringarkostinum sem stefndi telji ekki vera meðal þeirra sem koma til greina . Þannig telji stefnandi skv. því sem fram komi í stefnu að félagsmenn stefnda sem starfi hjá ríkinu , alls 727 félagsmenn hefðu þurft að taka þátt í atkvæðagreiðslunni . Nú sé það svo að félagsmenn stefnda muni vera alls 1303 . Fjölmargir þeirra félagsmanna starfi raunar alls ekki hjá ríkinu . Ef hinum fyrri skýringarkosti af þeim tveimur sem til greina komi væri beitt hefðu allir félagsmenn stefnda þurft að taka þátt í atkvæðagreiðslunni . Ekki aðeins þeir sem eigi að fara í verkfall , ekki aðeins þeir sem starfi hjá ríkinu . Stefndi telur að verði verkföllum samkvæmt lögunum settar þær einar skorður sem beinlínis sé kveðið á um í lögum nr. 94 / 1986 , sbr. 14. gr . Samkvæmt 2. mgr. 14. gr. , sbr. 1. gr. laga nr. 67 / 2000 teljist það til verkfalla í skilningi laganna þegar starfsmenn leggi niður venjuleg störf sín að einhverju eða öllu leyti í því skyni að ná tilteknu sameiginlegu markmiði . Sama gildi um aðrar sambærilegar aðgerðir af hálfu starfsmanna sem jafna megi til vinnustöðvunar . Tilhögun verkfallsaðgerðar í tíma , rúmi og umfangi verði þannig að mati stefnda ekki takmörkuð á grundvelli reglna laganna um atkvæðagreiðslur sbr. og dóm Félagsdóms í málinu nr. 12 / 2011 . Stefndi kveðst þannig byggja á því að boðuð verkfallsaðgerð stefnda á einum vinnustað stefnanda , Landspítala háskólasjúkrahúsi , fullnægi í öllu hugtaksskilyrðum verkfalls eða vinnustöðvunar í skilningi 14. gr. og þrengri túlkun á því hugtaki verði ekki leidd af öðrum ákvæðum laganna . Byggir stefndi þannig á því að af ákvæði 15. gr. verði ekki leidd slík takmörkun á inntaki verkfallsréttarins sem stefnandi vilji vera láta . Stefndi telur enn fremur að skv. nefndri 15. gr. sé boðun verkfalls lögmæt hafi ákvörðun um hana verið tekin í almennri leynilegri atkvæðagreiðslu í hverju stéttarfélagi samningsaðila . Þá þurfi helmingur þeirra félagsmanna , sem starfi hjá þeim sem verkfallið beinist gegn , að hafa tekið þátt í atkvæðagreiðslunni og meirihluti þeirra samþykkt hana . Byggir stefndi á því að 1. msl . 15. gr. beri að túlka í samræmi við 2. msl . 15. gr. þannig að ákvörðun um verkfall sé tekin af öllum þeim sem um er að véla , þ.e. þeim starfsmönnum sem leggja eigi niður störf hverju sinni . Þessi skilningur hafi og stoð í ákvæði 23. gr. laganna þar sem segi ; „ Ákvarðanir um samninga eða annað , er varðar kjör starfsmanna og fer eftir lögum þessum , verða aðeins teknar af þeim sem starfa hjá þeim vinnuveitanda eða vinnuveitendum sem samningurinn nær til . “ Þá vísar stefndi um þennan skilning einnig til dóms Félagsdóms í málinu nr. 12 / 2001 . Í samræmi við ofangreint telur stefndi að ekki verði byggt á svo þröngri túlkun sem stefnandi vilji hafa á 15. gr. laga nr. 94 / 1986 um boðun verkfalls að allir félagsmenn stefnda eigi að hafa um það að segja hvort starfsmenn á þeirri starfsstöð þar sem til standi að leggja niður störf , fari í verkfall eða ekki . Slík túlkun fari að mati stefnda gegn þeim grundvallarsjónarmiðum sem að baki verkfallsréttinum búi og anda þeirra laga sem um það gildi . Þá telur stefndi að slík túlkun væri heldur ekki í samræmi við viðurkennda skýringu á ákvæðum almennu vinnulöggjafarinnar nr. 80 / 1938 en það séu hin almennu lög sem stefndi telji að sérlögin um kjarasamning opinberra starfsmanna eigi að túlkast til samræmis við . Stefndi byggir á því að atkvæðagreiðslan í þessu tilviki hafi náð til allra félagsmanna stefnda sem starfi hjá Landspítala háskólasjúkrahúsi sem verkfallsaðgerðin beinist gegn . Meirihluti þeirra hafi tekið þátt í atkvæðagreiðslunni og meirihluti þeirra samþykkt vinnustöðvunina . Það séu þeir starfsmenn sem verði fyrir áhrifum af vinnustöðvuninni og því eðlilegt að þeir einir greiði um hana atkvæði en ekki aðrir félagsmenn stefnanda . Það að ákveða verkfall með þeim hætti sem hér um ræði fari að mati stefnda í engu gegn lögum og brjóti ekki í bága við þá framkvæmd sem viðurkennd hafi verið af aðilum vinnumarkaðarins að boða til verkfalla með öðrum hætti en ótímabundum allsherjarverkföllum . Stefndi komi ekki auga á nokkur málefnaleg né lögfræðileg rök fyrir slíkri niðurstöðu og sé því málatilbúnaði stefnanda í þessum efnum mótmælt sem röngum . Ekki verði séð að nein málefnaleg rök standi til þess að koma í veg fyrir að verkfall sé boðað með svo afmörkuðum hætti sem hér um ræði . Stefndi telji hið minna felast í hinu meira , fyrst boða megi allsherjarverkfall á öllum vinnustöðum stefnanda í einu , standi engin rök til þess að banna takmarkaðri vinnustöðvun . Stefndi kveðst byggja á ákvæðum laga nr. 94 / 1986 , lögum nr. 80 / 1938 , og stjórnarskrá lýðveldisins Íslands , nr. 33 / 1944 , sérstaklega 74. og 75. gr . Stefndi kveður kröfu sína um málskostnað styðjast við 130. gr. laga nr. 91 / 1991 sem og lög nr. 50 / 1988 hvað varði kröfu um virðisaukaskatt á málflutningsþóknun en stefndi sé ekki virðisaukaskattskyldur og beri því nauðsyn til að fá dóm fyrir skatti þessum úr hendi stefnanda . Forsendur og niðurstaða : Mál þetta á undir Félagsdóm skv. 2. tl . 1. mgr. 26. gr. laga um kjarasamninga opinberra starfsmanna nr. 94 / 1986 . Í 1. mgr. 14. gr. laga nr. 94 / 1986 segir að heimilt sé stéttarfélagi , sem er samningsaðili samkvæmt lögunum , að gera verkfall „ í þeim tilgangi að stuðla að framgangi krafna sinna í deilu um kjarasamning með þeim skilyrðum og takmörkunum sem sett eru í lögum þessum . “ Þannig er heimild til verkfallsboðunar skilyrt við að tilgangur verkfalls sé að stuðla að framgangi krafna stéttarfélags í deilu um kjarasamning . Í máli þessu háttar svo til að kjarasamningur milli aðila málsins féll úr gildi þann 31. janúar sl. og hafa viðræður um nýjan kjarasamning ekki borið árangur . Stefndi hefur í þeim viðræðum sett fram tilteknar kröfur sem hafa verið lagðar fram í málinu . Kveður stefndi í greinargerð sinni að fyrirhugað verkfall miði að því að knýja fram breytingar á aðalkjarasamningi aðila . Í gögnum málsins sér þessa þó ekki stað . Þvert á móti kemur það berlega fram í tilkynningu formanns stefnda til stefnanda , dags. 7. maí 2014 , um að verkfall hefjist þann 4. júní 2014 kl. 00:00 „ hafi endurskoðun á stofnanasamningi Landspítala og FÍN ekki náðst fyrir þann tíma . “ Á atkvæðaseðli þeim sem notaður var við atkvæðagreiðslu um verkfallið kemur ekkert fram um það hver er tilgangur verkfallsins eða að framgangi hvaða krafna verkfallinu er ætlað að stuðla . Verður þannig að byggja á því að tilgangur verkfallsins sé sá sem greinir í téðri tilkynningu stefnda um verkfallið , þ.e. að knýja á um gerð stofnanasamnings á Landspítalanum , enda verður annað ekki leitt af gögnum málsins . Í grein 11.1.1 í kjarasamningi aðila , sem fyrir liggur í málinu , segir að viðræður um stofnanasamning skuli fara fram undir friðarskyldu . Verður að telja að ákvæði þetta bindi aðila málsins þrátt fyrir að gildistími kjarasamningsins sé liðinn skv. því sem áður segir , sbr. meginreglu 2. mgr. 12. gr. laga nr. 94 / 1986 , enda verður ekki betur séð en að stefndi byggi sjálfur á því að svo sé þegar hann , á grundvelli ákvæða kjarasamningsins , gerir um það kröfur að gengið verði frá stofnanasamningi . Með því að í gildi milli aðila er sú regla , að viðræður um gerð stofnanasamnings skuli fara fram undir friðarskyldu , verður að telja að óheimilt sé að knýja fram gerð slíks stofnanasamnings með verkfalli . Getur hér engu breytt að stefndi hafi í viðræðum um gerð nýs aðalkjarasamnings gert m.a. þá kröfu að viðræður um gerð stofnanasamnings skuli ekki fara fram undir friðarskyldu , en slíkt ákvæði getur fyrst orðið virkt í nýjum aðalkjarasamningi ef um það semst . Aðrar kröfur sem stefndi hefur gert í umræddum viðræðum um gerð nýs aðalkjarasamnings geta heldur ekki breytt þessu . Samkvæmt framansögðu er það álit dómsins að stefnda hafi verið óheimilt að boða til verkfalls í því skyni að knýja á um gerð stofnanasamnings milli stefnda og Landspítala háskólasjúkrahúss og er því hið boðaða verkfall ekki samrýmanlegt ákvæðum 1. mgr. 14. gr. laga nr. 94 / 1986 . Því ber að fallast á kröfu stefnanda um að viðurkennt verði að verkfallið sé ólögmætt . Óþarft er að fjalla um aðrar málsástæður sem stefnandi hefur fært fram fyrir viðurkenningarkröfu sinni . Samkvæmt 130. gr. laga nr. 91 / 1991 um meðferð einkamála , sbr. 1. mgr. 65. gr. laga nr. 80 / 1938 um stéttarfélög og vinnudeilur , ber að dæma stefnda til að greiða stefnanda málskostnað og þykir hann hæfilega ákveðinn kr. 300.000 . Viðurkennt er að boðað verkfall stefnda , Félags íslenskra náttúrufræðinga , vegna félagsmanna þess í þjónustu Landspítala , sem boðað var með bréfi til stefnanda , fjármála - og efnahagsráðherra , dagsettu 19. maí 2014 , frá og með miðvikudeginum 4. júní , kl. 00:00 , er ólögmætt . Stefndi greiði stefnanda kr. 300.000 í málskostnað .