Í kuldakasti síðustu daga hef ég verið að reyna að auka hitann á ofnum heimilisins . Hluti af því ferli var símtal við fagmann . Upptekinn pípulagningamaður á hraðferð : „ Ertu búinn að skoða þrýstijafnarann ? “ Pípulagningamaður : „ Þú veist hvernig hann lítur út , er það ekki ? “ Ég : „ Auðvitað . “ Hvers konar svar var þetta eiginlega ? Hvaðan kemur þessi krafa um að maður eigi bara að vita svona hluti ? Einlægara svar hefði verið : „ Nei , ég hef ekki hugmynd . Ef út í það er farið , veit ég eiginlega ekkert um viðhald á fasteignum , bílum eða tækjum yfirhöfuð . Ég fullyrði að yfirgnæfandi meirihluti minnar kynslóðar er svona líka . Jú , jú , maður lærir eitthvað smávegis á leiðinni , til dæmis mun ég eftir okkar samskipti loksins vita hvernig þrýstijafnari virkar . En fljótlega mun einhver önnur framandi græja gefa sig , einhver „ loki “ eða „ dæla “ sem ég hef ekki hugmynd um hvernig lítur út , hvernig á að gera við eða hvaða verkfæri eigi að nota . “ Píparinn : „ … jæja vinur , ég þarf að … “ „ Bíddu , þessu ímyndaða samtali er ekki lokið . Hvernig heldurðu að samningsstaða mín sé almennt í svona aðstæðum ? Spindilkúla í bíl – kostar 50 eða 500 þúsund að fá nýja ? Ég hef ekki hugmynd . Og hvernig stendur á því að ef mig langar til að læra að elda kóreskan mat , dansa reggí eða spila á trompet get ég valið úr mörg hundruð þúsund vefsíðum með leiðbeiningum , spjallþráðum og kennslumyndböndum en þegar ég ætla að gúggla hvernig þessar dularfullu heimilisgræjur með fáránlega lítið lýsandi nöfnum virka , þá fæ ég í mesta lagi sjö leitarniðurstöður á öllu Internetinu ? “ Skrifað á Seltjarnarnesi , í ullarsokkum , við hliðina á hálfvolgum ofni .