Hafði verið ættleidd frá þessu munaðarleysingjahæli fyrir tuttugu og tveimur árum til Linkjöping í Svíþjóð . Og nú hafði hún snúið aftur til að finna þessa Kolkatta-rót sína ; finna hana og næra hana . Nú væri hún tilbúin . En þennan bakgrunn vildi hún einnig gera að sínum . Enda væri hann hluti af tilveru sinni . Lísa var ekki eini sjálfboðaliðinn á heimilinu . Stofnendurnir voru úr sömu fjölskyldu og enn annast heimilið . Umbunin var brosið . " Þegar við fáum fyrsta brosið , þá hlýnar okkur um hjartarætur " , sagði forstöðukonan okkur . Svo benti hún á einstaklega fallegan lítinn dreng , sem brosti sínu blíðasta . " Hann fannst nokkurra daga gamall í plastpoka á ruslahaugi . " Þá hafi hann þegar verið kominn með bitsár eftir rottur . Nú biði hann þess að komast í hlýjan foreldrafaðm . Á ættleiðngaráðstefnu sem við sóttum í höfuðborginni , Nýju Delhi , kom fram að indversk stjórnvöld stefna að því að draga úr ættleiðingum út fyrir landamæri ríkisins . Fyrir því voru færð ýmis rök . En hitt er ljóst að svo lengi sem ættleiðingar út úr landinu verða við lýði mun Ísland seint verða afskrifað enda munu öll njóta þess , litlu börnin og foreldrarnir , svo góð þykir reynslan af íslenskum foreldrum sem opnað hafa faðm sinn fyrir börnum frá Indlandi . Þegar við kvöddum munaðarleysingjaheimilið í Kolkatta hugsaði ég til þess hve börnin þar ættu góða stóru systur í henni Lísu . Og ég hugsaði líka til þess hve Linkjöping ætti gott að eiga hana sem sitt barn .