Herra forseti . Ég þakka hv. þingmanni og formanni utanríkismálanefndar fyrir andsvarið . Ég verð að viðurkenna að ég hefði kannski átt von á því að hv. þingmaður myndi víkja orðum að því sem ég varpaði fram í ræðu minni — fyrst í ljósi þessara yfirlýsinga sem liggja fyrir í málinu , þ.e. annars vegar hinnar sameiginlegu yfirlýsingar hæstv. utanríkisráðherra , og eftir því sem best verður séð mjög háttsetts embættismanns á vettvangi Evrópusambandsins , og hins vegar sameiginlegrar yfirlýsingar af hálfu EFTA-ríkjanna , sem er gefin á vettvangi hinnar sameiginlegu nefndar fyrir skemmstu . Í ljósi þessarar miklu samstöðu og þessa mikla og góða skilnings á sérstöðu Íslands , af hverju er ekki valið að fara þá leið sem manni virðist að þeir mæli helst með , þeir ágætu höfundar , Friðrik Árni Friðriksson Hirst og Stefán Már Stefánsson ? Ég vil leyfa mér að ítreka það , herra forseti , að engin lögfræðileg greining hefur farið fram á þjóðréttarlegu gildi lagalega fyrirvarans . Það liggur engin lögfræðileg álitsgerð fyrir um það . Hún liggur ekki fyrir . Það er alveg sama þó að hv. þm. Ari Trausti Guðmundsson geifli sig og hristi höfuðið í þingsal ( ATG : … er að reyna að hlusta eftir svarinu sem … ) — slík lögfræðileg álitsgerð liggur ekki fyrir . Það er ósköp einfalt , hún liggur ekki fyrir . Og þessi leið sem ríkisstjórnin ákvað að fara , hún styðst ekki við nein ákvæði í samningnum um Evrópska efnahagssvæðið . Það gerir hins vegar aðalleiðin sem Friðrik Árni og Stefán Már lögðu til . Það kom reyndar fram á fundi í utanríkismálanefnd að mjög ólíklegt yrði að telja að hald reyndist í hinum lagalega fyrirvara ef á reyndi og notaði ( Forseti hringir . ) sá ágæti gestur sem þá var , mjög mikils metinn lögfræðingur , orðið „ heimabrúk “ , „ ætlaður til heimabrúks “ .