Samkvæmt tölum frá Sameinuðu þjóðunum lendir ein af hverjum fimm konum í heiminum í því á lífsleiðinni að vera nauðgað eða að reynt sé að nauðga henni . Þessar tölur koma fram í skýrslu SÞ um ástand íbúa heimsins árið 2000 . Tölurnar benda einnig til þess að vandamálið sé vaxandi , þrátt fyrir yfirlýst markmið SÞ að berjast gegn hvers konar kynferðisofbeldi . Opinberar tölur sýna ekki nema hálfan sannleikann og afstaða yfirvalda er víða talin ámælisverð . Í sumum fylkjum Bandaríkjanna telst kynferðisáreiti fangavarða við kvenfanga ekki glæpsamlegt . Í Perú er fórnarlömbum nauðgunar í sumum tilvikum sjálfum gert að birta árásarmanninum kæruna . Í Pakistan neitar lögreglan oft að skrá nauðganir og dómari þar í landi vísaði kæru frá þar sem hann taldi að fórnarlambið hefði ekki sýnt nógu mikinn mótþróa . Í sumum löndum snýst rannsókn nauðgunarmála fyrst og fremst um það hvort fórnarlambið hafi verið hrein mey fyrir árásina . Í umfjöllun British Medical Journal er sjónum meðal annars beint að læknum og öðru heilbrigðisstarfsfólki og möguleikum þess til að bæta ástandið . Aukin umræða og upplýsingaflæði er meðal þess sem talið er hjálpa til að svipta hulunni af ástandinu eins og það er og leiða í ljós að um alþjóðlegt vandamál er að ræða . Einnig er fjallað um þá kröfu ýmissa samtaka að fólk í heilbrigðisþjónustu geti veitt fórnarlömbum kynferðisofbeldis ráðgjöf og stuðning . Það getur skipt sköpum um meðferð slíkra mála og þar með líðan fórnarlamba hvort þau fá fullnægjandi læknisskoðun , hvort kostur er á sálfræðiþjónustu í kjölfarið og hvort heilsugæslan fylgir því eftir að fórnarlömb ofbeldis komi í eftirskoðun og fái viðeigandi aðstoð í kjölfar fyrstu hjálpar .