48 í Stardal voru búnir að flytja sig suður nokkru fyrir mitt minni . Þegar ég var á barnsaldri , man ég eftir einum bónda , sem flutti norðan úr Skagafirði með alla sína búslóð suður í Gullbringusýslu . Bóndi þessi hét Ólafur . Hann komst síð - ast að Tungu í Svínadal , hér í sýslu , eftir mikla hrakninga , er stóðu í sambandi við búferli hans . Ólafur var greindur maður og sagði vel frá ýmsu , sem á daga hans hafði drifið . Sagði hann mér eitt sinn eftirfarandi kafla úr ævisögu sinni : Hann byrjaði búskap á afdalakoti norður í Skagafirði . Komst hann þar í sæmileg efni . Það var eitt vor snemma morguns , að hann reið suður á heiði að leita kinda . Sá hann þá , hvar maður var að flækjast í botnlausum forarflóa langt frá öllum mannavegum . Hann vildi vita , hverju slíkt ferða - lag sætti og reið í áttina til mannsins , sem var kominn í mestu ógöngur . Þegar þeir gátu skipzt á orðum , kallaði þessi maður til hans , og bað hann að vísa sér til vegar , því að hann væri alveg villtur . Ólafi þótti gott að geta orðið manni þess - um að liði , sem sagðist hafa snúizt þar aftur og fram alla nóttina . Spurði hann mann þennan , hvaðan hann væri og hvert hann ætlaði . Hann kvaðst heita Benedikt og vera Sveinsson , en ferðinni hefði verið heitið að Reynistað . Þar ætti hann unnustu , Katrínu Einarsdóttur , og hana ætlaði hann að finna . Ólafur fylgdi nú Benedikt heim til sín , þar hvíldi hann sig og þáði þann greiða , sem honum var í té lát - inn . Að síðustu reið Ólafur á veg með honum og skildu þeir í mesta bróðerni . Nú liðu svo nokkur ár , að Ólafur vissi lítið um Benedikt , annað en það , að hann var kvæntur Katrínu og var nefndur assessorinn á Elliðavatni . Svo var það einn vetur , að hann fékk bréf , langt og vinsamlegt . Það var frá Benedikt . Hann þakkaði honum fyrir þá hjálp , er hann hafði af honum þegið , og hann kvaðst eigi búinn að gleyma . Bauð hann Ólafi í bréfi þessu góða jörð í nágrenni við sig , sem hann taldi sig hafa full ráð yfir . Leiddi hann honum það fyrir sjónir , hve miklu