69 af hjörunura og flytja þá eitthvað í burtu frá húsunum , ( hér voru þá engin skilti , sem menn i útlöndum ann - ars voru vanir að haí'a gaman af að flytja til , og opt gat gefið tilefni til hláturs ) . JPannig ritaði Frydensberg árið 1813 þeim faktor A. Mohr ( síðar á Akureyri ) , Ola Sandholt og Henrik Meiby beyki , strangt áminn - ingarbréf út af götuóspektum þeirra , er hann kallaði einungis sæma „ Drenge og uopdragne Fo ! k . " Hann sektaði þá jafnframt fyrir hurðaflutning og fyrir það að þeir hafi „ endog funden enslags Morskab i at söDderbryde en fattig Uslings Arbeidsredskaber . " En það var fleira en þetta , sem heldri bæjarbúar höfðu sér til skemtunar ; þannig var t . a . m. keilubraut við hús kaupmanns Bergmanns , ( í Aðalstræti , hér um ° d þar sem Brauns verzlun er dú , eða fram með kirkjugarðinum , sem þá var notaður ) . Keilubrautir eru mJög tíðkaðar í Danmörku , og hafa þvi danskir verzl - unarmenn saknað þeirra hór . Keilubrautir voru víðar , ' • • a . m. á Akureyri . Laust fyrir 1880 setti Nikulás Jafetsson gestgjafi kéilubraut upp fyrir vestan veit - ingahús sitt á Vesturgötu ; mun það vera síðasta keilu - brautin á þessu landi , en i Danmörku eru þær enn m ] ög tiðkaðar og í heiðri haldnar . í * á voru dansleikir ekki ótíðir milli heldra fólksins , eins og sjá má á Jörundar sögu hundadagakonungs . " mböllin íóru fljótlega að gægjast fram , en komust í algleyming milli 1830 - 40 , þó að Stefán Gunnlaugsson , er þá var bæjarfógeti , amaðiat mjög við þeim . Böllin pau héldu aðallega þau madama Ottesen og Henrich - sen lögregluþjónn , sam jafnframt hélt veitingahús með bustýru sinni og barnsmóður madömu BörreseD . Loks skemtu menn sér við gleðileika og var aðsókn miku að þeim , og fengu stundum færri en vildu aðgang ; undu þeir því illa og urðu ryskiugar af . MánudagÍDn þ. 6. febr . 1815 , var haldinn gleðileik'