Óvissulögmál Heisenbergs breytir nokkru um þetta að því er varðar smæstu eindir efnisins en breytir hins vegar engu í hugmyndum okkar um hluti sem við sjáum með berum augum . Í daglegu lífi okkar er eðlilegt að trúa á einhvers konar orsakalögmál . Sjónhverfingamenn geta leikið sér með þessa eðlisávísun okkar og látið líta út eins og orsakalögmálið hafi verið brotið , en maður sem safnað hefur nægilegri reynslu um heiminn í kringum sig veit ávallt að einhvers staðar eru brögð í tafli . Þetta minnir óneitanlega á heimsmynd sumra trúarbragða þó að þar séu röksemdafærslurnar aðrar . Skammtafræðin er stærðfræðileg lýsing á því hvernig smæstu hlutir sem við þekkjum hegða sér . Sé sett upp tilraun þar sem rafeindum er skotið á ‘ vegg ’ þá geta sumar rafeindanna svifið í gegn óhindrað meðan aðrar kastast til baka . Fyrirfram er engin leið að spá um hver afdrif hverrar einstakrar rafeindar verða , orsökin er sú sama en afleiðingarnar mismunandi . Ef við vildum halda því fram að orsakalögmálið mætti ekki brjóta , jafnvel ekki í einstökum skammtafræðilegum atburðum , þá gætum við sagt að okkur skorti ef til vill aðeins nákvæmari upplýsingar til að reikna út hvers vegna tvær agnir sem virðast hafa sama upphafsástand geta hegðað sér á ólíkan hátt . Óvissulögmálið segir hins vegar að því nákvæmar sem við ákvörðum staðsetningu einhverrar agnar , þeim mun tilviljanakenndari verður hraði hennar , og öfugt . Þess vegna er í grundvallaratriðum ómögulegt að öðlast nákvæmar upplýsingar um alla þætti í ástandi einstakra rafeinda og slíkt nákvæmlega skilgreint ástand er í raun og veru ekki til . Lýsing skammtafræðinnar á raunveruleikanum felst í því að gera grein fyrir líkum eða möguleikum þess að eitthvað geti gerst , til dæmis að ögn sé á ákveðnum stað á ákveðnum tíma , að hún hafi ákveðinn hraða , að atburður 1 leiði af sér atburð 2 og svo framvegis Mikið hefur verið rætt og ritað um það hver hin raunverulegu tengsl eru milli slíks líkindareiknings og svo þess sem við sjáum í skammtafræðilegum tilraunum og í heiminum umhverfis okkur , en jafnvel Einstein viðurkenndi að eftir 50 ára vangaveltur þekkti hann ekki gott svar við þeirri spurningu .