Að duga eða drepast er saga Bjarna Jónassonar , flugmanns og útvarpsstjóra í Eyjum . Hann segir af hreinskilni frá sigrum og ósigrum í lífinu , oft á fremur léttum nótum . Undir Fjöllunum þurfti ég einu sinni að fara undir eina loftlínu og yfir næstu Fréttablaðið / Eyþór Árnason Föstudagur 22. nóvember 2019 Auglýsing Ef ég væri spurður núna hvort ég sæi eftir að hafa skrifað þessa bók þá er svarið : Alls ekki – ég er ánægður með að hafa drifið þetta af . Var orðinn nervus yfir að ég myndi ekki endast í það , “ segir Vestmannaeyingurinn Bjarni Jónasson um nýlega útkomna bók sína Að duga eða drepast . Hann segir tengdadótturina og barnabörnin hafa imprað á því hvort hann ætlaði ekki að skrifa ævisöguna og hann hafi slegið til . „ Nú þarf ég ekki að fletta upp í sjálfum mér til að muna eitthvað , ég fletti bara upp í bókinni ! Þér að segja þá er henni feiknavel tekið , langtum betur en ég bjóst við . Svo er hún íslensk framleiðsla . Óskar Ólafsson , prentari hér í Eyjum , sá um umbrot og útlit og hún er prentuð og innbundin hjá Ísafold . “ Spurður hvort hann hafi haldið dagbók svarar Bjarni : „ Nei , nei . En ég á mikið af gögnum . Til dæmis eru öll flug skráð og svo var ég svo heppinn að eiga sjóferðabók . Þó menn nenntu almennt ekki að skrá í sjóferðabækur hjá sýslumönnum og bæjarfógetum þá heimtaði ég að allt yrði skráð í mína og það hefði verið erfitt að henda reiður á sjómennskuferlinum hefði ég ekki haft hana núna . Eiginlega var erfiðast að grafa eitthvað upp um Færeyingana . Amma mín í Færeyjum hét til dæmis átta nöfnum og mig langaði að hafa þau í bókinni en fann þau ekki . “ Að duga eða drepast er ríkulega myndskreytt . „ Ég fékk mikið af góðum myndum og átti helling sjálfur , lýsir Bjarni . „ Keypti mér tvær myndavélar þegar ég var unglingur . Það var eftir fermingu en fyrir Jórunni – gott að hafa eitthvað að miða við ! Jórunn , konan mín , kom hingað til Eyja 1954 á vertíð og svo fæddist frumburðurinn Jónas í september 1956 . Sko fuglarnir liggja á í mánuð , við þurftum tvö ár ! Á þessum tíma snerist lífið um að vinna , ná sér í konu og byrja að byggja . Fyrstu vetrarvertíðina sem við Jórunn vorum saman var hægt að lesa Moggann í gegnum mig , ég var svo horaður . Það var rosalega mikil vinna í Vinnslustöðinni , ég var í frystinum og alltaf til eitt á nóttunni . Það var líka vel borgað . “ Atvinnusaga Bjarna er meðal annars rakin í bókinni , hann var tíu ár í fiski , tíu ár á sjó og tíu í flugi . Síðan fjögur ár – upp á dag – í kertaverksmiðju og rak að lokum útvarpsstöð . Ýmsum vinnubrögðum og aðstæðum er lýst og hann virðist hafa sterka tilfinningu fyrir því hvernig hlutirnir virka . „ Ég hef alltaf haft áhuga á öllu sem snýst . Var þó ekki með beina flugdellu en sá að flug var sniðugur ferðamáti og fór rólega af stað , enda kominn vel á fimmtugsaldur þegar ég fékk flugréttindi . Það var viss fífldirfska af fjölskylduföður að fara út í flugrekstur . “ Bjarni kveðst aðeins hafa verið byrjaður að fljúga þegar Heimaeyjargosið varð , 1973 . „ Ég seldi flugvél rétt fyrir gos og týndi bankabókinni með peningnum sem ég fékk fyrir hana þegar ég var á leið í land fyrstu gosnóttina með Leó VE en vélstjórinn fann hana . Ég keypti fjögurra sæta vél í maí 1973 og fór í verklegt flugpróf . Svo kom sjö manna einshreyfilsvélin með einkennisstafina GOS 1. apríl 1974 . Hún var sko ekkert aprílgabb , hagkvæm vél og ég flutti mikið á henni milli lands og Eyja . Bakkaflugvöllur var ekki kominn , en lent á Berjanesfitjum rétt við þjóðveginn , líka á Hellu og Skógasandi . Svo voru tún hingað og þangað . Undir Fjöllunum þurfti ég einu sinni að fara undir eina loftlínu og yfir næstu . “ Spurður hvenær hann hafi verið í mestri hættu svarar Bjarni hlæjandi . „ Ég var bara alltaf í hættu . “ Svo alvarlegur aftur . „ Ég var náttúrulega í bráðum háska þegar vettlingurinn minn festist á vír um borð í Bergi NK 46 og ég fylgdi með vírnum að spilinu . Menn hafa tapað útlimum í svoleiðis aðstæðum en ég slapp mjög vel . “