8 Magnús Pétursson Steblin-Kamenskij var mikill persónuleiki og fræðimaður með af - brigðum . Hann gerði norræn fræði fyrst raunverulega þekkt í Sovét - ríkjunum , bæði með eigin ritgerðum og þýðingu . norrænna verka á rússnesku , svo að þau yrðu almenningi aðgengileg . Jafnframt menntaði hann mikinn fjölda fræðimanna , sem síðan hafa haldið uppi merki norrænna fræða víða um Sovétríkin og jafnvel utan þeirra . Af þeim , sem íslenzkir fræðimenn þekkja bezt , má nefna Valerij P. Berk - ov , sem er höfundur prýðisgóðrar íslenzk - rússneskrar orðabókar . Val - erij Berkov tók við stöðu Steblin-Kamenskijs , er hann lét af starfi fyrir aldurs sakir . Einnig ber sérstaklega að nefna O. A. Smirnitskaja , sem hefur þýtt mikið af íslenzkum bókum á rússnesku og ritað ágætar rannsóknarritgerðir um íslenzk fræði . Steblin-Kamenskij unni mjög íslandi og íslenzku máli . Má örugg - lega segja , án þess að á nokkurn hátt sé dregið úr mati hans á hinum skandinavísku málunum , að íslenzkan hafi verið uppáhald hans . Hann skrifaði bréf á algjörlega villulausri íslenzku og fylgdist alla tíð vel með íslenzkum málefnum og sérstaklega með þróun íslenzkra fræða . Eftir Steblin-Kamenskij liggur mikið framlag til íslenzkra fræða , bæði til sögulegrar málþróunar , til bókmenntafræða og til rannsóknar íslenzks nútímamáls . Steblin-Kamenskij var hljóðkerfisfræðingur í orðsins fyllstu merkingu . Hann hafði að leiðarljósi kenningar Trubetz - koys þess efnis , að allar einingar tungumálsins væru skilgreindar innan ramma viðkomandi tungumáls og mikilvægi þeirra væri tengt hlutverki þeirra í málkerfinu . Kemur þetta einkum greinilega fram í hinni þekktu ritgerð hans „ Islandskoe peredvizenie soglasnyx " , Skandinav - skij sbornik 2 , 205 - 221 og 302 - 319 ( 1957 ) , þar sem hann skýrir flestar hljóðbreytingar nútímaíslenzku út frá hljóðkerfi málsins . Hann var alla tíð vantrúaður á , að skýringa á breytingum tungumálsins væri að leita í eðlisfræðilegum eða líffræðilegum fyrirbærum , sem tækja - hljóðfræðingar fást við að rannsaka . Kemur það vel fram í ritgerð hans ,, The Phoneme — a bundle of DF ? " Linguistics 146 , 83 - 89 ( 1975 ) . Hann var því vantrúaður gagnvart kenningum Jakobsons , að fónemið væri knippi deiliþátta , ef það væri meint , að deiliþætti væri hægt að ákveða og mæla með eðlisfræðilegum aðferðum . Þó þýddi það ekki , að hann hafnaði tækjahljóðfræðilegum rannsóknum , en hann taldi , að farið væri út fyrir svið tækjahljóðfræðinnar , ef á þann hátt væri reynt að skýra og skilgreina aðgreinandi einingar tungumáls - ins .