t 11 Um trausta streingi ligguv fyrir landi horfifögur skeiö , meh bundin segl við rá ; skínandi trjóna gín mót sjávar grandi . Par eiga tignir tveir að flytjast á bræður af fögrum fósturjarðar ströndum og lánga stund ei litið aptur fá , fjarlægum ala aldur sinn í löndum , útlagar verða vinar augum fjær ; svo liafa forlög fært jteim dóm að böndum . Nú er á burtu borinn vigur skær liá Hlíðarenda bám , { > \ í Gunnar ríður atgeirnum bcitta búinn . Honum nier dreyrrauðum besti hleypir gumi fríður og bláu saxi gyrður yfir grund ; jtar mátti kenna Kolskegg allur lýður . Svo fara báðir hræður enn um stund ; skeiðfráir jóar bverfa framrn að tljóti ; Kolskeggnr starir út á Eyjasund , enn Gunnar horftr hliðarbrekku móti ; bræðist jtá ekki frægðarhetjan góða óvina fjöld , { ) ó börðum dauða bóti . Sá eg ei fyr svo fagran jarðargróða ; fjenaður dreifir sjer um græna haga , við bleikan akur rósin blikar rjóða . Hjer vil eg una æft minnar daga alla , sem guð mjer sendir ; farðu vel , bróðir og vinur ! Svo er Gunnars saga .