Illkynja frumur deyja ekki eins og eðlilegar frumur . Þetta skiptir verulegu máli , því að um leið brenglast ýmiss konar tjáskipti frumna við umhverfi sitt og þær fara að hrúgast upp . Æxlisgen eru til dæmis gen sem stýra frumufjölgun ( sjá svar Guðmundar Eggertssonar við spurningunni Hvað eru stýrigen og hvert er hlutverk þeirra ? ) Þess ber að geta að langflestar þær genabreytingar sem hér um ræðir eru áunnar , það er að segja að þær verða eingöngu í æxlinu en eru hvergi annars staðar í líkama sjúklingsins og erfast ekki . Nú eru þekkt allmörg gen sem tengjast aukinni áhættu á að fá einhverja tegund krabbameins , til dæmis brjóstakrabbamein . Nú orðið þekkja menn ýmsa þætti úr umhverfinu sem eiga þátt í myndun krabbameins en aftur er það svo að aðeins hluti þeirra sem verður fyrir slíkum umhverfisáhrifum fær krabbamein . Þannig er til dæmis lifrarkrabbamein mjög algengt í löndum þar sem lifrarbólga af gerðinni B er landlæg og mun hærra hlutfall fólks sem ber veiruna fær lifrarkrabbamein miðað við heilbrigða , en flestir sem hafa lifrarbólgu fá þó ekki krabbamein . Þarna erum við komin að samspili erfða og umhverfis og það er nokkuð ljóst að hvort tveggja kemur til . Til dæmis gæti verið um að ræða örlítið afbrigði í einhverju geni sem í raun er alveg starfhæft og innan eðlilegra marka en veldur því að viðkomandi einstaklingur svarar utanaðkomandi áreiti , svo sem sýkingu , á þann hátt að smám saman er rudd brautin fyrir illkynja umbreytingu . Frekara lesefni á Vísindavefnum eftir sama höfund : Sigurjón Baldur Hafsteinsson er prófessor í safnafræði við Félags - og mannvísindadeild Háskóla Íslands . Rannsóknir Sigurjóns Baldurs hafa meðal annars snúið að viðhorfi Íslendinga til dauða og sorgar , en þau viðhorf eru tengd félagspólitískum breytingum sem orðið hafa á Íslandi á undanförnum þrjátíu árum .