Gleðilegt ár kæru landsmenn . Reglulega erum við minnt á vanmátt okkar gegn náttúruöflunum , nú síðast í desember . Vond veður eru ekki nýlunda hér á Fróni og þó vanmáttur okkar sé mikill , leitar sú spurning að mér hvers vegna er staðan í raforku og samgöngumálum er ekki betri en raunin er ? Á árunum í kring um 1980 starfaði undirritaður sem rafvirki víða um Vesturland og Snæfellsnes meðal annars við lagningu byggðarlínunnar . Lagning hennar var langt komin 1980 en hún var tekin í notkun 1985 . Á þessum tíma var almenn bjartsýni ríkjandi með framtíð raforkumála á landinu öllu höfðu menn þá trú að í beinu framhaldi yrði haldið áfram við að tryggja afhendingaröryggi fyrir Ísland allt . Fastlega var gert ráð fyrir að þriggja fasa rafmagn yrði lagt um sveitir landsins . Því miður er staðan ekki þannig í dag . Afhendingaröryggi er því miður bágborið og þá sérstaklega á Vestfjörðum og Norðurlandi . Rafmagnleysið eftir veðurhaminn fyrir jól reyndi mjög á íbúa landsins , suma vissulega meira en aðra . Það ástand varði allt of lengi , því er ekki hægt að neita . Þrátt fyrir nýja tækni í fjarskiptum urðu svæði sambandslaus og upplýsingar um ástand og stöðu mála voru víða ónógar . Þetta ástand er vissulega mikil afturför frá fyrri tíð þegar síminn var vírtengdur en sennilega var ekki hægt að allt fyrir . Fjarskipti lágu víða niðri og útvarpið sem á að vera öryggistæki datt víða út . Listinn yfir allt sem fór úrskeiðis vegna rafmagnsleysisins er því miður of langur . Við erum í dag svo háð því að afhendingaröryggi raforku sé í lagi að staðan er óboðleg . Enn hefur ekki fundist sú tækni sem getur beislað náttúruna og er það áminning um afl hennar og smæð okkar . Hringvegurinn svokallaði eða þjóðvegur 1 var kláraður 1974 . Hann varð ekki allur á bundinn slitlagi fyrr en á síðasta ári þegar vegur um Berufjörð á Austurlandi var malbikaður . Síðustu ár hefur orðið gífurleg fjölgun á ferðamönnum en þeir voru um 2.5 miljón árið 2018 . Flestir ferðamenn fara út á þjóðvegi landsins . Strandsiglingum ríkisins var hætt fyrir einhverjum árum og þá jukust þungaflutningar á þjóðvegum landsins gríðarlega . Vegakerfið á enn langt í land með að bera þessa aukningu umferðar svo ásættanlegt sé . Í norðvestur kjördæmi eru hvað lengstu malarvegirnir , í Húnavatnssýslum og Dalasýslu yfir 70% í hvorri sýslu fyrir sig . Svipuð staða er á vegum í Borgarfirði og á Vesturlandi . Álag á malarvegum hefur aukist það mikið vegna aukinnar umferðar að lámarks viðhaldi er ekki sinnt enda er of lítið fjármagn sett í málaflokkinn . Ástandið á Vestfjörðum sem orsakast meðal annars af vandræðaganginum með vegagerð í Gufudalssveit um Teigskóg hefur verið ein sorgarsaga síðan 2004 eða rúm fimmtán ár . Slíkt er óboðlegt . Loksins er þó núna búið að sækja þar um framkvæmdaleyfi og vonir standa til að hægt verði að hefja framkvæmdir í vor . Þungaflutningar á vegum eru meðal annars tilkomnir vegna fiskeldis á Vestfjörðum . Gríðarleg uppbygging atvinnu og fólksfjölgun á sunnanverðum fjörðunum er gleðiefni , en skorti á innviðaþjónustu og húsnæði sem blasir við , þarf að bregðast við strax . Raforka á Vestfjörðum og framboð hennar þarf að vera í takt við þá atvinnuuppbyggingu sem þar er og er í bígerð . Undirbúningur við væntanlega Hvalárvirkjun er í gangi en þar togast á sjónarmið þeirra sem kalla eftir raforku sem nauðsynleg er til viðhalds og uppbyggingar samfélagsins á Vestfjörðum og þeirra sem vilja ósnortna náttúru . Eitt er víst að Vestfirðingar geta ekki gert áætlanir um atvinnuuppbyggingu nema að raforka sé trygg . Ungt fólk hefur áhuga á að flytjast út á land en þá þarf að vera næg atvinna og góðar samgöngur , bæði í lofti og á landi . Næg raforka þarf að vera til staðar sem víðast til að það hindri ekki áform atvinnuuppbyggingar . Stefna Miðflokksins er skýr er varðar uppbyggingu á landsbyggðinni jafnt sem annars staðar . Stefnan undir merkinu ,, Ísland allt “ leggur áherslu að einn ráðherra hafi á sinni könnu að allar byggðir landsins og að íbúar fái þá þjónustu sem nauðsynleg er til búsetu , lífsgæða og til uppbyggingar mannlífs í sátt við náttúruna .