Deilt var um frádrátt útlagðs kostnaðar við rannsóknar - eða þróunarverkefni í skattskilum hlutafélags , sbr. lög nr. 152 / 2009 , um stuðning við nýsköpunarfyrirtæki . Nánar tiltekið var deilt um hámark kostnaðar vegna verkefnis sem kærandi stóð að í samstarfi við erlenda aðila . Ekki var fallist á með kæranda að hámark kostnaðar til útreiknings frádráttar skyldi ávallt vera 450.000.000 kr. í stað 300.000.000 kr. á rekstrarári þegar um samstarfsverkefni væri að ræða , óháð því hvort verkefni fæli í sér aðkeypta rannsóknar - eða þróunarvinnu eða ekki , enda var sá skilningur kæranda ekki talinn eiga sér stoð í lögum nr. 152 / 2009 . Þá kom fram að miðað við að aðrir aðilar að verkefni kæranda gætu ekki talist nýsköpunarfyrirtæki í skilningi sömu laga yrði ekki talið að verkefnið gæti yfirleitt fallið undir ákvæði 7. gr. laganna um samstarfsverkefni . Var kröfum kæranda hafnað . Ár 2019 , miðvikudaginn 6. nóvember , er tekið fyrir mál nr. 70 / 2019 ; kæra A hf. , dags. 8. apríl 2019 , vegna álagningar opinberra gjalda gjaldárið 2018 . Í málinu úrskurða Sverrir Örn Björnsson , Þórarinn Egill Þórarinsson og Bjarnveig Eiríksdóttir . Upp er kveðinn svofelldur Með kæru , dags. 8. apríl 2019 , hefur kærandi skotið til yfirskattanefndar kæruúrskurði ríkisskattstjóra , dags. 16. janúar 2019 , vegna álagningar opinberra gjalda kæranda gjaldárið 2018 . Með kæruúrskurðinum synjaði ríkisskattstjóri kröfu kæranda samkvæmt kæru , dags. 15. október 2018 , er laut að því að tilfærður frádráttur útlagðs kostnaðar vegna rannsóknar - eða þróunarverkefnis í skattframtali kæranda umrætt ár , sbr. 10. gr. laga nr. 152 / 2009 , um stuðning við nýsköpunarfyrirtæki , yrði hækkaður úr 60.000.000 kr. í 90.000.000 kr . Í kærunni er þess krafist að ákvörðun ríkisskattstjóra verði hnekkt og að skattfrádráttur kæranda verði ákvarðaður 90.000.000 kr . Þá er þess krafist að kæranda verði úrskurðaður málskostnaður til greiðslu úr ríkissjóði , sbr. 2. mgr. 8. gr. laga nr. 30 / 1992 , um yfirskattanefnd , með áorðnum breytingum . Málavextir eru þeir að skattframtali kæranda árið 2018 fylgdi greinargerð um skattfrádrátt ( RSK 4.21 ) , sbr. lög nr. 152 / 2009 , um stuðning við nýsköpunarfyrirtæki , þar sem styrkhæfur kostnaður vegna þróunarverkefnis var tilgreindur 454.329.243 kr . Stofn til útreiknings á skattfrádrætti nam 300.000.000 kr. og reiknaður skattfrádráttur 60.000.000 kr . Með kæru til ríkisskattstjóra , dags. 15. október 2018 , fór kærandi fram á leiðréttingu á skattframtali félagsins árið 2018 . Fram kom að kærandi væri tækniþróunarfyrirtæki á alþjóðamarkaði og hefði síðustu ár nýtt skattafslátt vegna rannsókna og þróunar á eigin verkefnum . Fyrir árið 2017 hefði félagið fengið samþykkt samstarfsverkefni , sbr. bréf Rannsóknarmiðstöðvar Íslands ( Rannís ) þar að lútandi . Við gerð skattframtals kæranda hefði láðst að merkja inn á eyðublað RSK 4.21 að um samstarfsverkefni væri að ræða . Þetta hefði uppgötvast þegar endurgreiðsla barst sem ekki hefði verið í samræmi við útreikninga félagsins . Var þess óskað að upplýst yrði hvaða upplýsingar ríkisskattstjóri þyrfti til að framkvæma leiðréttingu í samræmi við ofangreint . Í kjölfar frekari bréfaskipta , sbr. tölvupóst ríkisskattstjóra þann 20. nóvember 2018 og bréf embættisins , dags. 13. desember 2018 , og svarbréf kæranda , dags. 14. desember 2018 , ásamt gögnum tók ríkisskattstjóri kæruna til afgreiðslu með kæruúrskurði , dags. 16. janúar 2019 , og hafnaði kröfu kæranda um hækkun frádráttar vegna nýsköpunarverkefnis . Í úrskurðinum gerði ríkisskattstjóri grein fyrir upplýsingaöflun í málinu . Kom fram að málið varðaði frádrátt vegna þátttöku kæranda í samstarfsverkefni með fleiri aðilum . Um hlutdeild kæranda í samstarfsverkefni þessu vísaði ríkisskattstjóri til 7. gr. laga nr. 152 / 2009 og 2. mgr. 2. gr. reglugerðar nr. 758 / 2011 , um stuðning við nýsköpunarfyrirtæki . Fram kom að Rannís hefði staðfest verkefni kæranda sem þróunarverkefni án aðkeyptrar rannsóknar - eða þróunarvinnu , en með samstarfi . Samkvæmt fyrirliggjandi upplýsingum frá Rannís hefði hlutur kæranda í samstarfsverkefninu numið 20% , en samkvæmt framlögðum gögnum hefði upplýsingagjöf félagsins til Rannís þó ekki verið með þeim hætti að fullnægði framangreindum skilyrðum . Þá lægi fyrir að í greinargerð um skattfrádrátt ( RSK 4.21 ) , sem fylgt hefði skattframtali félagsins árið 2018 , kæmi ekki fram að um samstarfsverkefni væri að ræða , en því hefði verið breytt . Hins vegar yrði ekki fallist á hækkun skattfrádráttar kæranda úr 60.000.000 kr. í 90.000.000 kr . Í því sambandi tilfærði ríkisskattstjóri orðrétt ákvæði 1. mgr. 10. gr. laga nr. 152 / 2009 og 3. og 4. mgr. 7. gr. reglugerðar nr. 758 / 2011 og benti á að frádrætti vegna samstarfsverkefnis skyldi skipt hlutfallslega milli þeirra fyrirtækja sem tækju þátt . Ljóst væri samkvæmt reglunum að hámarkskostnaður fyrir samstarfsverkefnið í heild næmi 450.000.000 kr. og frádrætti að fjárhæð 90.000.000 kr. skyldi skipt hlutfallslega milli fyrirtækja sem tækju þátt í verkefninu . Sú aðferð kæranda að tiltaka heildarkostnað félagsins í samstarfsverkefninu sem stofn til útreiknings á skattafslætti og reikna 20% skattafslátt af þeirri fjárhæð væri með vísan til framangreinds ekki rétt . Yrði því að hafna kröfu kæranda um hækkun frádráttar í skattskilum félagsins árið 2018 . Í kæru kæranda til yfirskattanefndar kemur fram að í greinargerð , sem fylgt hafi skattframtali kæranda árið 2018 , hafi verið gerð grein fyrir kostnaði kæranda sjálfs að fjárhæð alls 454.329.243 kr. á árinu 2017 vegna þróunarverkefnis og leiddur fram frádráttur að fjárhæð 60.000.000 kr . Rannís hafi staðfest umrætt verkefni sem þróunarverkefni er félli undir lög nr. 152 / 2009 . Með erindi til ríkisskattstjóra hafi verið farið fram á hækkun frádráttar í ljósi þess að þar sem um samstarfsverkefni væri að ræða skyldi skattafsláttur takmarkast við 90.000.000 kr. en ekki 60.000.000 kr. , sbr. 1. mgr. 10. gr. laga nr. 152 / 2009 . Í samræmi við þá ætlan kæranda , að skattfrádráttur félagsins gæti numið allt að 90.000.000 kr. , hafi kærandi borið upp erindi við Rannís á árinu 2018 . Í erindinu hafi þess verið farið á leit að Rannís færi aftur yfir áður veitta staðfestingu á greindu þróunarverkefni fyrir árið 2017 og staðfesti verkefnið sem samstarfsverkefni sömu samstarfsaðila og í framlagðri og staðfestri umsókn fyrir árið 2018 . Með vísan til umsóknar og skráðra verkþátta hafi Rannís staðfest verkefnið sem „ þróunarverkefni án aðkeyptrar rannsóknar - og þróunarvinnu en með samstarfi “ . Í bréfi Rannís væri staðfest að samstarf kæranda í verkefninu væri við níu tilgreinda aðila . Kærandi hafi lagt bréf Rannís fyrir ríkisskattstjóra undir rekstri kærumálsins . Þá hafi kærandi lagt fyrir ríkisskattstjóra leiðréttar greinargerðir um skattfrádrátt . Um samstarfsverkefni á grundvelli laga nr. 152 / 2009 sé fjallað í 7. gr. þeirra laga . Þar sé kveðið á um að tvö eða fleiri ótengd nýsköpunarfyrirtæki geti staðið saman að verkefni og notið skattfrádráttar samkvæmt 10. gr. laganna . Hafi frádráttur vegna samstarfsverkefnis á árinu 2017 getað numið allt að 90 milljónum króna , þ.e. 20% af 450 milljóna króna kostnaði , og skyldi frádrátturinn skiptast hlutfallslega milli nýsköpunarfyrirtækjanna samkvæmt 4. málsl. 1. mgr. 10. gr. laganna . Með hlutfallslegri skiptingu sé átt við að skattfrádráttur skiptist milli nýsköpunarfyrirtækja í réttu hlutfalli við útlagðan kostnað við verkefnið , sbr. ummæli í athugasemdum við 10. gr. frumvarps þess er varð að lögum nr. 152 / 2009 . Þessum reglum um skiptingu frádráttar hafi ekki verið breytt frá setningu laganna . Tekið er fram í kærunni að kærandi sé eini þátttakandi í umræddu þróunarverkefni sem uppfylli skilyrði til að teljast vera nýsköpunarfyrirtæki samkvæmt skilgreiningu í 3. tölul. 3. gr. laga nr. 152 / 2009 . Samstarfsaðilar félagsins séu erlend fyrirtæki og erlendir háskólar með heimilisfesti erlendis . Enginn samstarfsaðilanna beri ótakmarkaða skattskyldu á Íslandi . Enginn samstarfsaðila kæranda eigi rétt á skattfrádrætti samkvæmt lögum nr. 152 / 2009 . Samkvæmt 3. mgr. 8. gr. sömu laga skuli Rannís tilkynna ríkisskattstjóra um þau rannsóknar - og þróunarverkefni sem hlotið hafi staðfestingu . Í tilkynningu skuli samstarfsverkefni aðgreind sérstaklega og Rannís skuli upplýsa um alla þátttakendur í þeim , hvort sem þátttakendur teljist vera nýsköpunarfyrirtæki í skilningi laga nr. 152 / 2009 eða ekki . Ákvarðanir Rannís séu endanlegar á stjórnsýslustigi , sbr. lokamálsgrein 8. gr. laganna . Fram kemur að í hinum kærða úrskurði gangi ríkisskattstjóri út frá því sem gefinni forsendu að um samstarfsverkefni í skilningi 7. gr. laga nr. 152 / 2009 sé að ræða . Verði því að líta svo á að það sé óumdeilt í málinu . Kærandi sem eina nýsköpunarfyrirtækið í greindu verkefni eigi því rétt á öllum þeim skattfrádrætti sem verkefnið veiti . Sá frádráttur geti að hámarki numið 90.000.000 kr. , þ.e. 20% af kostnaði er nemi minnst 450.000.000 kr . Því aðeins eigi kærandi þó rétt til 90 milljóna króna skattfrádráttar að kostnaður félagsins af verkefninu á árinu 2017 hafi numið a.m.k. 450 milljónum króna . Það skilyrði sé uppfyllt , enda sé óumdeilt í málinu að verkefniskostnaður kæranda hafi numið samtals 454.329.243 kr. á árinu 2017 . Með bréfi , dags. 30. apríl 2019 , hefur ríkisskattstjóri lagt fram umsögn um kæruna . Í umsögninni er greint frá því að við meðferð málsins hafi komið fram upplýsingar um breyttar forsendur fyrir skattfrádrætti kæranda samkvæmt lögum nr. 152 / 2009 og reglugerð nr. 758 / 2011 . Ríkisskattstjóri hafi því tekið áður ákvarðaðan skattfrádrátt kæranda til endurskoðunar , sbr. bréf embættisins , dags. 18. janúar 2019 , og svarbréf kæranda , dags. 5. febrúar 2017 ( sic ) . Málið sé á vinnslustigi . Ríkisskattstjóri telji umrætt endurskoðunarmál ekki raska í neinu niðurstöðu embættisins samkvæmt hinum kærða úrskurði og krefjist þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur með vísan til forsendna hans , enda hafi ekki komið fram nein þau gögn eða málsástæður varðandi kæruefnið sem gefi tilefni til breytinga á ákvörðun ríkisskattstjóra . Með bréfi , dags. 22. maí 2019 , hefur kærandi gert grein fyrir athugasemdum sínum vegna umsagnar ríkisskattstjóra og áréttað fram komnar kröfur og sjónarmið félagsins . Vegna umsagnar ríkisskattstjóra er tekið fram að við ákvörðun opinberra gjalda gjaldárið 2018 hafi ríkisskattstjóri ákvarðað kæranda 60.000.000 kr. skattfrádrátt á grundvelli laga nr. 152 / 2009 . Með hinum kærða úrskurði hafi ríkisskattstjóri úrskurðað efnislega að ekki væru komnar fram forsendur til breytinga á þeirri ákvörðun . Áður en ríkisskattstjóri kvað upp hinn kærða úrskurð hafi embættið beint fyrirspurnum til kæranda vegna málsins sem kærandi hafi svarað án tafar . Að framangreindu virtu megi ljóst vera að upplýsingar um meintar breyttar forsendur , sem ríkisskattstjóri vísi til í umsögn sinni , hafi legið fyrir þegar hinn kærði úrskurður var kveðinn upp . Verði því ekki séð að lagagrundvöllur geti verið fyrir því að ríkisskattstjóri taki efnislega upp hinn kærða úrskurð . Bréfi kæranda fylgja gögn til stuðnings málskostnaðarkröfu félagsins . Kærandi í máli þessu er einkahlutafélag og er skráður tilgangur félagsins samkvæmt fyrirliggjandi upplýsingum þróun á tækni og notkun hennar til framleiðslu vöru og önnur tengd starfsemi . Fram er komið að kærandi sótti um staðfestingu Rannís á rannsóknar - og þróunarverkefni á grundvelli laga nr. 152 / 2009 , um stuðning við nýsköpunarfyrirtæki , og mun hafa hlotið slíka staðfestingu vegna ársins 2017 . Í sérstakri greinargerð um skattfrádrátt ( RSK 4.21 ) , er fylgdi skattframtali kæranda árið 2018 , var tilfærður „ gjaldfærður styrkhæfur kostnaður “ að fjárhæð samtals 454.329.243 kr . Nam kostnaður til útreiknings skattfrádráttar alls 300.000.000 kr. og skattfrádráttur 60.000.000 kr. sem færður var í reit 0988 í skattframtalinu . Samkvæmt sundurliðun í greinargerðinni stóð gjaldfærður kostnaður saman af starfsmannakostnaði 359.500.385 kr. , gjaldfærðum afskriftum af vélum og tækjum 57.372.705 kr. , gjaldfærðum afskriftum af byggingum og landi 34.385.893 kr. , kostnaði við rannsóknir , einkaleyfi o.fl. 988.417 kr. , efnis - og birgðakostnaði 977.919 kr. og öðrum beinum kostnaði vegna rannsóknarverkefnis kæranda 1.103.924 kr . Eins og fram er komið fór kærandi fram á það með erindi til ríkisskattstjóra , dags. 15. október 2018 , að skattframtali félagsins árið 2018 yrði breytt þannig að tiltekið yrði í fyrrgreindri greinargerð að um samstarfsverkefni tveggja eða fleiri nýsköpunarfyrirtækja væri að ræða samkvæmt lögum nr. 152 / 2009 , sbr. 7. gr. þeirra laga . Stóð kærandi af því tilefni skil á endurgerðum greinargerðum ( RSK 4.21 og RSK 4.22 ) þar sem „ gjaldfærður styrkhæfur kostnaður “ var tilgreindur alls 1.028.092.781 , svo sem nánar var sundurliðað . Var kostnaður til útreiknings skattafsláttar nú tilgreindur 454.329.243 kr. eða sem nam kostnaði kæranda af verkefninu og skattfrádráttur tilgreindur 90.000.000 kr . Með hinum kærða úrskurði sínum , dags. 16. janúar 2019 , hafnaði ríkisskattstjóri kröfu kæranda um hækkun skattfrádráttar . Vísaði ríkisskattstjóri í því sambandi til 1. mgr. 10. gr. fyrrgreindra laga nr. 152 / 2009 og ákvæða 3. og 4. mgr. 7. gr. reglugerðar nr. 758 / 2011 , um stuðning við nýsköpunarfyrirtæki , og tók fram að samkvæmt ákvæðum þessum gæti hámark kostnaðar til útreiknings á skattfrádrætti fyrir verkefnið í heild numið 450.000.000 kr. og skyldi frádrætti að fjárhæð 90.000.000 kr. skipt hlutfallslega milli fyrirtækjanna sem tækju þátt í samstarfsverkefninu . Sú aðferð kæranda , að miða stofn til útreiknings skattfrádráttar við heildarkostnað félagsins af samstarfsverkefninu og reikna 20% skattafslátt af þeirri fjárhæð , fengi því ekki staðist . Í kæru kæranda til yfirskattanefndar er bent á , í tilefni af forsendum ríkisskattstjóra , að kærandi sé eini þátttakandinn í umræddu þróunarverkefni sem uppfylli skilyrði þess að teljast nýsköpunarfyrirtæki í skilningi laga nr. 152 / 2009 , enda séu aðrir þátttakendur erlend fyrirtæki og háskólar sem ekki eigi neinn rétt á skattafslætti eftir lögunum . Af því leiði að kærandi eigi rétt á öllum skattafslætti sem verkefnið veiti að lögum , þ.e. hámarksfrádrætti að fjárhæð 90.000.000 kr. að því gefnu að heildarkostnaður kæranda af verkefninu nemi a.m.k. 450.000.000 kr . Um hámark kostnaðar til útreiknings á frádrætti kom eftirfarandi fram í 1. mgr. 10. gr. laga nr. 152 / 2009 , eins og ákvæðið hljóðaði á þeim tíma sem mál þetta varðar , sbr. 7. gr. laga nr. 79 / 2016 : „ Hámark kostnaðar til útreiknings á frádrætti hjá hverju fyrirtæki skal vera 300.000.000 kr. á rekstrarári . Ef um er að ræða aðkeypta rannsóknar - eða þróunarvinnu skv. 6. gr. skal hámark kostnaðar samtals vera 450.000.000 kr . Ef um er að ræða samstarfsverkefni skv. 7. gr. skal sama hámark gilda fyrir verkefnið í heild en frádrætti skipt hlutfallslega milli fyrirtækjanna sem taka þátt í samstarfsverkefninu . “ Samkvæmt ákvæði þessu , sbr. og 6. gr. laga nr. 152 / 2009 , fer um hámark kostnaðar til útreiknings á frádrætti vegna rannsóknar - eða þróunarverkefnis sem hlotið hefur staðfestingu samkvæmt lögunum eftir því hvort umrætt verkefni felur í sér aðkeypta rannsóknar - eða þróunarvinnu eða ekki . Skal sama hámark gilda fyrir verkefnið í heild þegar um er að ræða samstarfsverkefni tveggja eða fleiri ótengdra nýsköpunarfyrirtækja samkvæmt 7. gr. laganna , en í slíkum tilvikum skal frádrættinum skipt hlutfallslega milli hlutaðeigandi fyrirtækja . Að því leyti sem skilja má málatilbúnað kæranda og forsendur í kæruúrskurði ríkisskattstjóra svo , að hámark kostnaðar til útreiknings á frádrætti skuli ávallt vera 450.000.000 kr. þegar um samstarfsverkefni er að ræða , óháð því hvort verkefni felur í sér aðkeypta rannsóknar - eða þróunarvinnu eða ekki , þá þykir sá skilningur ekki eiga sér neina stoð í orðalagi ákvæðisins . Vísast jafnframt um þetta til athugasemda við 10. gr. frumvarps þess , er varð að lögum nr. 152 / 2009 , þar sem eftirfarandi kemur fram : „ Nýsköpunarfyrirtæki , sem hlotið hefur staðfestingu Rannís á að skilyrði 5. gr. séu uppfyllt , á rétt á sérstökum frádrætti frá álögðum tekjuskatti miðað við þann rannsóknar - og þróunarkostnað sem lagt hefur verið í vegna viðkomandi nýsköpunarverkefnis , að hámarki 50 millj. kr. , sem gildir fyrir hvert verkefni um sig óháð því hvort það er unnið af fleiri en einu nýsköpunarfyrirtæki . Sé jafnframt um að ræða aðkeypta þjónustu frá viðurkenndum aðilum getur hámark heildarkostnaðar þó numið 75 millj. kr . Frádráttur getur orðið allt að 15 hundraðshlutum af rannsóknar - og þróunarkostnaði eftir atvikum , á bilinu 3.000.000 – 11.250.000 kr . Framangreindar fjárhæðir kostnaðar gilda í heild fyrir hvert verkefni og skiptist heildarfjárhæðin eftir atvikum í hlutfalli við þátttökufjölda viðurkenndra aðila í kostnaði við samstarfsverkefnið . “ Í máli þessu liggur fyrir staðfesting Rannís vegna þess verkefnis sem um ræðir . Í staðfestingunni kemur fram að stofnunin staðfesti verkefnið sem „ þróunarverkefni án aðkeyptrar rannsóknar - eða þróunarvinnu en með samstarfi . “ Samkvæmt því er ekki um að ræða aðkeypta rannsóknar - eða þróunarvinnu í skilningi 1. mgr. 10. gr. , sbr. 6. gr. laga nr. 152 / 2009 . Er því raunar ekki haldið fram í málinu og er ekki gerð grein fyrir slíkum kostnaði í framlögðum greinargerðum kæranda . Af þessu leiðir að kostnaður til útreiknings á skattfrádrætti vegna umrædds verkefnis getur að hámarki numið 300.000.000 kr. óháð því hvort um sé að ræða samstarfsverkefni samkvæmt 7. gr. laganna eða ekki . Samkvæmt greindu lagaákvæði felur samstarfsverkefni það í sér að tvö eða fleiri ótengd nýsköpunarfyrirtæki standi saman að verkefni og njóti frádráttar samkvæmt 10. gr. laganna . Af hálfu kæranda er komið fram að félagið sé eina fyrirtækið í umræddu verkefni sem teljist nýsköpunarfyrirtæki í skilningi laga nr. 152 / 2009 , sbr. skilgreiningu þess hugtaks í 3. tölul. 1. mgr. 3. gr. laganna þar sem fram kemur að nýsköpunarfyrirtæki séu lögaðilar samkvæmt 1. og 3. tölul. 1. mgr. 2. gr. laga nr. 90 / 2003 , um tekjuskatt , sem stunda rannsóknir eða þróun samkvæmt hinum fyrrnefndu lögum . Er bent á í kæru að aðrir aðilar að verkefninu séu erlend fyrirtæki og háskólar sem ekki eigi rétt á skattfrádrætti eftir reglum laga nr. 152 / 2009 . Miðað við þetta verður ekki talið að verkefni sem um ræðir geti yfirleitt fallið undir 7. gr. laganna . Með vísan til þess , sem hér að framan er rakið , verður að hafna kröfu kæranda . Samkvæmt þeim úrslitum málsins verður ennfremur að hafna málskostnaðarkröfu kæranda , sbr. 2. mgr. 8. gr. laga nr. 30 / 1992 , um yfirskattanefnd , sbr. 4. gr. laga nr. 96 / 1998 , um breyting á þeim lögum .