Kvikmyndagerðarkonan Hrafnhildur Gunnarsdóttir safnaði heimildum í 27 ár fyrir þættina og heimildarmyndina Svona fólk . Hrafnhildur bjó í Kaliforníu fram yfir aldamót en kom reglulega heim og var þá dugleg að mynda homma - og lesbíusamfélagið . Í Bandaríkjunum naut hún þess frelsis að geta lifað mjög opinskátt sem lesbía en henni hugnaðist hins vegar ekki það sem hún kallar „ gettóisma “ sem einkenndi bandarískt samfélag . Hún fagnaði lögum um staðfesta samvist í Borgarleikhúsinu í ágúst 1996 og fylltist gríðarlegu stolti að sjá þar forseta landsins , þingmenn , presta og aðra stuðningsmenn . Það minnti hana á að það hafði aldrei staðið til að búa erlendis til eilífðarnóns . Endanlega ákvörðun um að flytja heim tók hún hins vegar þegar bandarískt samfélag hóf að breytast í kjölfar árásanna á tvíburaturnana 11. september 2001 . Hrafnhildur kom því heim um það leyti sem gleðiganga Hinsegin daga varð fastur liður í hátíðarhöldum í Reykjavík . Sjálf var hún búin að fá nóg af Gay Pride í San Francisco , sem hún segir hafa verið orðin allt of „ commercial “ . „ En auðvitað skynjaði ég líka að þarna var kominn einhver mælikvarði á það hvernig Íslendingar voru að bregðast við þessum hópum . Og þessar tölur ; fimm þúsund manns árið 2000 og þegar ég hætti að mynda 2015 eða 2016 var talað um að þetta hefðu verið hátt í 100 þúsund manns … þetta er náttúrlega gríðarleg sprenging og alveg ótrúlega mikilvægt . “ Eins og fyrr segir er sjaldnast einsleitni í stórum hóp einstaklinga og því viðbúið að átök brjótist út . Það hefur nokkrum sinnum gerst á vettvangi Samtakanna ´ 78 og með hvelli árið 2016 . Hrafnhildur gerir þessu skil í síðasta þætti af Svona fólk en þá má segja að Samtökin hafi í raun klofnað þegar aðild BDSM Ísland var samþykkt á umdeildum aðalfundi . Hrafnhildur var meðal þeirra sem voru í minnihluta en í þeim hópi var fjöldi fólks sem hafði tilheyrt Samtökunum í áratugi . Málið varð til þess að margir sögðu sig úr félaginu . Hrafnhildi hugnaðist hvorki aðild BDSM Ísland né sú ljóta orðræða sem sumir beindu gegn félaginu . „ Við vorum ekki að gagnrýna BDSM , þau hafa fullan rétt á því að berjast fyrir því sem þau vilja berjast fyrir og eiga allan minn stuðning og það var það sem ég vildi að væri í forgrunni . En þetta ætti ekki heima með okkar mannréttindabaráttu . Í mínum huga er þetta blæti , “ útskýrir hún . Nú var allt í einu komin upp sú staða að samtök sem höfðu barist fyrir sýnileika og réttindum homma og lesbía væru tilbúin til að halda bindinámskeið . „ Þetta var frekjulega gert . Þegar trans-fólk var tekið inn spannaði sú umræða þriggja ára tímabil . Við báðum þann sem var mest á móti því að taka þau inn að skoða málið með og á móti og fórum á marga fyrirlestra bæði á vegum Samtakanna og Háskólans og við sýndum bíómyndir og héldum sérstök kvöld . Þannig að það var undirbúið . Og þegar þetta var borið upp á aðalfundi var það samþykkt með öllum atkvæðum . “