Í einni þessara tilrauna tókst honum að skapa neista í rafrás með því að láta straum fara um aðra , ótengda , rás . Um aldamótin 1900 sýndu rannsóknir að það sem raunverulega á sér stað er að ljósið losar rafeindir af yfirborði málmkúlunnar og þessar frjálsu rafeindir bera rafhleðslu og stuðla að neistamyndun . Í þessu samhengi skiptir styrkur ljóssins engu máli samanborið við tíðnina ; agnardauf blá týra gat losað rafeindir af málmum sem jafnvel sterkasta rautt ljós gat ekki . Þar byggði hann að hluta á hugmyndum Plancks frá 1900 . Ljósröfun yrði þegar rafeind gleypti einn orkuskammt eða ljóseind og aðeins ef orkuskammturinn væri nógu mikill til að rafeindin gæti losnað frá málminum . Þrátt fyrir að kenning Einsteins skýrði öll lykilatriði ljósröfunar tóku eðlisfræðingar henni með mikilli andúð . Hún minnti þá um of á þá kenningu Newtons um ljós að það væri straumur agna . Árið eftir að Einstein setti kenningar sínar fram lagði Robert A. Millikan út í áratugs tilraunaverkefni til að hrekja ljóseindakenningu Einsteins . Eftir þrotlausa vinnu komst hann að því að mælingar hans féllu nákvæmlega að kenningunni en engu að síður hafnaði hann tilvist ljóseindarinnar . Það var ekki fyrr en árið 1923 í kjölfar tilraunavinnu Comptons að eðlisfræðingar tóku ljóseindina fullkomlega í sátt . Rafsegulmagn og nútímaeðlisfræði 2. útgáfa , 1999 .