– segir Fríða Ísberg um nýútkomna bók sína Fríða Ísberg . Leðurjakkaveður nefnist nýútkomin ljóðabók eftir Fríðu Ísberg . Fríða hefur nú gefið út tvær ljóðabækur auk smásagnasafns sem hafa skipað henni á bekk með athyglisverðum höfundum . Af öðrum bókum hennar má nefna Kláða og Slitförina . Í Kláða bregður hún sér í heim smásagnahöfundarins . Þar var hún að reyna fyrir sér á nýjum vígstöðvum þar sem hún fór af lipurð á milli hugarheima einstaklinga sem klæjar undan væntingum eða kröfum samtíma síns . Í nýju bókinni Leðurjakkaveður snýr hún til baka . Á vit ljóðlistarinnar . Gauti Kristmannsson þýðandi og bókmenntarýnir Víðsjár hjá RÚV segir í umfjöllun um Leðurjakkaveður að skáldið haldi utan um þemu sín af miklu öryggi í gegnum bókina og gefi þar með ljóðræna sýn á tilveruna með því að takast á við tilvistarangist umkomuleysisins , bæði í ljósi eigin æsku og annars fólks . Vesturbæjarblaðinu lék hugur á að hitta þessa athyglisverðu konu og rithöfund . Hún býr á Reynimelnum og varð litla kaffihúsið í Bóksölu stúdenta fyrir valinu sem fundarstaður . En er Fríða Vesturbæingur . “ Nei – og ég er nýlega komin þangað . Ég bjó á Stúdentagörðunum í tvö á og flutti síðan á Reynimelinn . Ég kann afskaplega vel við mig og finnst eiginlega að ég sé kominn heim . Þetta er umhverfi sem heillar mig . Mér finnst yndisleg að geta farið út í göngu á morgnana . Farið í sund og komið við í bakaríinu á leiðinni til baka . Þá er kominn tími til þess að fá sér kaffi og þá er ég tilbúin fyrir að takast á við verkefni dagsins . ” Fríða er ættuð úr Vestmannaeyjum en fluttist þaðan með fjölskyldu sinni Lindahverfið í Kópavogi . “ Þar átti ég 17 góð ár áður en ég flutti í Vesturbæinn . Þótt ég ætti gott uppeldi og væri í góðu yfirlæti í Kópavogunum þá átti þetta umhverfi akki allskosta við mig . Það vantar alla fagurfræði í byggðina sem ég skynja svo vel í Vesturbænum . Þarna var nær enginn gróður og skipulagið miðaðist einum um of við bíla . Þetta er með allt öðrum hætti í Vesturbænum . ” Hefur Fríða fengist lengi við að skrifa . “ Ég hef verið að skrifa frá unglingsárunum – jafnvel bernsku . Ég las mikið sem barn og unglingur . Ég fór eiginlega að semja um leið og ég byrjaði að skrifa . Fór að bulla sögur . Og svo þróaðist þetta . Leðurjakkaveður er þriðja bókin mín . Þar er ég að fjalla um lífið og tilveruna . Ég er að fjalla um togstreituna á milli þess að vera viðkvæmur og að vera töffari . Oft er einkenni viðkvæmra að láta líta út eins og þeir séu töffarar . Leðurjakkinn getur orðið merki þeirra . Þeir vilja tjá eitthvað með honum . Eitthvað annað en er innra fyrir . Þaðan er nafnið á bókinni komið . ” Fríða segir að við séum komin á öld einlægninnar . ” Mér finnst það áberandi í bókum sem eru að koma út og einnig í viðtölum í fjölmiðlum . Fólk sækist eftir að tjá sig . Segja frá ósigrum ekkert síður en sigrum . Hvernig þurft hafi að takist á við allskonar tilbrigði í lífinu . Nú eru margir að koma fram sem virðast í þörf fyrir að segja frá . Oft einhverju sem flestir hefðu viljað sveipa þögn áður fyrr . Mér finnst líka áhugavert að fjalla um sársaukann þótt ég fari mínar eigin leiðir í því . Ég kem inn á hann í bókinni . Við erum á áratug þegar ýmislegt er að brjótast út eftir tímann þegar aðdragandinn að hruninu stóð yfir . Tímann þegar allir áttu að vera svo sterkir , flottir og glansandi . Fólk var að setja heilu leikritin á svið í kringum sig . Svo hrundi þessi gerviheimur . ” Í þremur hlutum en flakkar á milli Fríða skiptir bókinni Leðurjakkaveður í þrennt . Hún kallar bókarhlutana fyrstu persónu , aðra persónu og nefnir lokahlutann einfaldlega með orðinu við . Þetta eru kaflar og höfundurinn hleypur nokkuð á milli . Notar samsvarandi tákn gegnum ljóðin og verkið í heild . Leðurjakkinn er eitt dæmi þessa aðferð . Hann kemur fyrir í nokkrum ljóðanna . Hann er tákn töffarans en einnig skrápur til varnar umhverfinu eins og Fríða lýsir tilvist hans yfir kaffibolla í Bóksölunni . En hvað er Fríða að fast við þessa dagana . “ Ég er að skrifa . Er með drög að skáldsögu í smíðum . Ég veit þó ekki alveg hvenær hún kemur út . Ef til vill um næstu jól eða þá að ég bíð aðeins lengur . Að skrifa skáldsögu er öðruvísi en að skrifa ljóð . Nei – ég er er ekki komin með titil að bókinni . Titlarnir verða að vekja athygli . Þeir gegna ótrúlega mikilvægu hlutverki til þess að vekja athygli á innihaldi bóka . Þeir verða að segja ákveðna hluti án þess þó að segja of mikið . Stundum koma þeir snemma á ferlinu . Þá geta þeir bundið mann við að þróa sig áfram . Skapa ramma sem erfitt er að fara út fyrir . Hugsanlega kemur næsta bók út á næsta ári . Ég er búin að gefa út þrjár bækur á þremur árum . Ef til vill væri gott að hvíla sig í eitt ár . En hver veit , ” segir þessi unga skáldkona á Reynimelnum .