Hver er stofnstærð kóalabjarna og hvað er gert til að vernda dýrin ? Upphaflega hljóðaði spurningin svona : Geti þið sagt mér allt um kóala , svo sem verndun og útrýmingarhættu , einnig fæðu og æviskeið ? Kóalabirnir eða pokabirnir ( Phascolarctos cinereus ) eru pokadýr ( marsupia ) af pokabjarnaætt ( Phascolarctidae ) og eina núlifandi tegund ættar sinnar . Kóalabirnir lifa villtir í ilmviðaskógum ( eucalyptus ) í austur - og suðausturhluta Ástralíu . Lauf ilmviðarins eru helsta uppistaða í fæðu þeirra . Þegar hefur verið fjallað almennt um kóalabirni á Vísindavefnum í svari sama höfundar við spurningunni Getið þið sagt mér allt um kóalabirni ? Hér verður sjónum því frekar beint að stöðu stofnsins og verndun dýranna . Heimkynni kóalabjarna í austur - og suðausturhluta Ástralíu . Elstu steingerðu leifar kóalabjarna eru um 25 milljón ára gamlar . Um árþúsundir hafa þeir átt sinn sess í menningu og sagnaheimi frumbyggja Ástralíu en kóalabirnir voru einnig hluti af fæðu frumbyggjanna . Fyrstu rituðu heimildir um kóalabirni eru skráðar af John nokkrum Price sem gegndi starfi aðstoðarmanns John Hunters ( 1737 - 1821 ) landstjóra Nýju Suður-Wales . Price rakst á þessi bangsalegu dýr í leiðangri sínum til Bláfjalla ( e. Blue Mountains ) í janúar 1798 . Þessar upplýsingar úr dagbók hans urðu hins vegar ekki opinberar fyrr en hundrað árum síðar í riti sem nefnist Historical Records of Australia . Aðrir fylgdu þó fljótt í kjölfar Price og vitneskjan um tilvist kóalabjarna barst út . Skömmu eftir aldamótin 1800 voru fyrstu lifandi kóalabirnirnir fluttir til Englands að undirlagi náttúrufræðingsins Joseph Banks . Dýrin voru höfð til sýnis og vöktu mikla athygli enda fallegar og óvenju „ krúttlegar “ skepnur . Málarinn John Lewin ( 1770 – 1819 ) málaði þrjú vatnslitaverk af kóalabjörnunum og birtist eitt þeirra síðar í riti franska náttúrufræðingsins George Cuvier ( 1769 - 1832 ) sem fyrst var gefið út árið 1827 og einnig í fleiri evrópskum ritum um náttúrufræði . Fyrsta ítarlega vísindalega lýsingin á kóalabjörnum var gerð af skoska grasafræðingnum Robert Brown ( 1773 – 1858 ) árið 1814 . Vesturlandabúar kynntust kóalabjörnum um aldamótin 1800 . Talið er að þegar Evrópumenn komu til Ástralíu hafi kóalabirnir skipt milljónum . Fljótt eftir að þeir „ uppgötvuðust “ fengu skinnkaupmenn áhuga á feldi þeirra og þegar leið á 19. öldina jókst veiðiálag verulega . Undir lok aldarinnar var gripið til aðgerða og árið 1890 var sett veiðibann í öllum ríkjum nema Queenslandi þar veiðar voru leyfðar til 1927 . Samkvæmt válista alþjóðlegu náttúruverndarsamtakanna ( IUCN ) er staða kóalabjarna talin viðkvæm ( e. vulnerable ) . Sérfræðingar eru þó ekki sammála um hver heildarstofnstærðin er . Árið 2012 var gefið út að stofninn væri einhvers staðar á bilinu 347 – 518 þúsund dýr en þetta hefur verið dregið í efa og því jafnvel verið haldið fram að stofninn sé innan við 100 þúsund dýr . Eins og þessar tölur sýna er töluverð óvissa um fjölda kóalabjarna . Staða tegundarinnar er líka nokkuð misjöfn eftir svæðum í Ástralíu . Í ríkjunum Queensland og Nýja Suður-Wales hefur stofninum hnignað mikið undanfarna áratugi , eða allt að 40% , en engin merkjanleg hnignun er á svæðum í Viktoríu og Suður-Ástralíu . Vísindamenn hafa miklar áhyggjur af framtíðarhorfum kóalabjarna vegna hlýnunar , aukinna þurrka og skógarelda í austurhluta Ástralíu . Aukin tíðni slíkra atburða hefur óneitanlega afar neikvæð áhrif á búsvæði tegundarinnar . Búsvæði kóalabjarna hefur minnkað á síðastliðnum áratugum og þar sem búsvæði skarast við athafnasvæði manna hafa afföll vegna árása hunda og árekstra við bíla valdið tjóni á staðbundnum stofnum . Elsta mynd sem til er af kóalabirni . Vatnslitamynd eftir John Lewin frá árinu 1803 . Ýmislegt er þó gert til að vernda tegundina . Búsvæði kólalabjarna er að mestu verndað og telja verndarsvæði eða þjóðgarðar þar sem dýrin er að finna nokkra tugi . Þá er stunduð markviss ræktun og dýr flutt á milli svæða til þess að sporna gegn innræktun og auka erfðafjölbreytileika staðbundinna stofna . Ingibjörg Gunnarsdóttir er prófessor í næringarfræði við Matvæla - og næringarfræðideild Háskóla Íslands og forstöðumaður Rannsóknastofu í næringarfræði við Háskóla Íslands og Landspítala . Ingibjörg hefur rannsakað áhrif næringar á meðgöngu á heilsu móður og tengsl næringar og vaxtar fyrstu ár ævinnar við heilsu allt fram á fullorðins ár .