Flestir skriðu saman á næstu dögum . Skipinu hafði seinkað verulega sökum veðurs , í stað þeirra tíu daga sem það tók að öllu jöfnu að sigla yfir hafið voru liðnar tvær vikur þegar þau sáu síðdegis lága strönd Nýfundnalands á bakborða og strönd Labrador á stjórnborða . Það varð uppi fótur og fit , fólk tróðst um og teygði fram hálsinn , uppi á fyrsta farrými var skálað í kampavíni , farþegar þriðja farrýmis leituðu upp á afturdekkið og horfðu á þessa útverði fyrirheitna landsins . Það var sól yfir grænum skógarhæðum og þó það væri komið fram í október var hvergi snjó að sjá . Úkraínudrengirnir stilltu saman balalækurnar og úteygur Þjóðverji kom til liðs við þá með tvöfalda hnappaharmóniku á maganum . Það var að vísu eitthvað daufara yfir mörgum en í byrjun ferðar , en nú var hvorki pest eða sjóveiki lengur , hér var Ameríka í sjónmáli , landið þar sem tækifærin bíða og draumarnir rætast . „ Ætlar þú ekki að spila með þeim ? spurði Halldóra Ólaf fíólín sem stóð álengdar og hlustaði . „ Nei , svaraði Ólafur að bragði . „ Ég hef aldrei spilað með öðrum , ég kann það ekki . Og ég kann ekki lögin . „ He play , sagði Loftur og benti á Ólaf . „ He play , svona . Hann hermdi eftir Ólafi eins og hann hafði séð hann spila á fíólínið í pakkhúsinu fyrir tæpum mánuði síðan . „ Play , play , sögðu margar raddir . „ Spielen . Spielen . „ Jouer , jouer du violon . „ Svona , maður . Náðu í fíólínið ! sagði Loftur .