Ákvörðun Útlendingastofnunar um að brottvísa kæranda frá Íslandi og ákveða honum endurkomubann er felld úr gildi . Þann 23. nóvember 2017 er kveðinn upp svohljóðandi úrskurður nr. 647 / 2017 í stjórnsýslumáli nr . KNU17100003 á ákvörðun Þann 29. september 2017 kærði [...] ( hér eftir nefndur kærandi ) ákvörðun Útlendingastofnunar , dags. 20. september 2017 , um að synja honum um alþjóðlega vernd á Íslandi ásamt því að synja honum um dvalarleyfi á grundvelli 74. gr. laga nr. 80 / 2016 um útlendinga . Með ákvörðuninni var kæranda jafnframt vísað brott frá landinu og gert að sæta endurkomubanni til tveggja ára . Kærandi unir ákvörðun um synjun á alþjóðlegri vernd og dvalarleyfi á grundvelli mannúðarsjónarmiða en krefst þess að ákvörðun um brottvísun og endurkomubann verði felld úr gildi . Fyrrgreind ákvörðun er kærð á grundvelli 7. gr. laga um útlendinga og barst kæran fyrir lok kærufrests . II . Málsatvik og málsmeðferð Kærandi sótti um alþjóðlega vernd hér á landi þann 13. ágúst 2017 . Kærandi kom í viðtal hjá Útlendingastofnun m.a. þann 7. september 2017 ásamt talsmanni sínum . Með ákvörðun , dags. 20. september 2017 , synjaði Útlendingastofnun kæranda um alþjóðlega vernd ásamt því að synja honum um dvalarleyfi á grundvelli mannúðarsjónarmiða . Þá var kæranda vísað brott frá landinu og ákveðið endurkomubann til tveggja ára . Var sú ákvörðun kærð til kærunefndar útlendingamála þann 29. september 2017 . Kærunefnd barst greinargerð kæranda þann 11. október 2017 ásamt fylgigögnum . III . Ákvörðun Útlendingastofnunar Við meðferð máls kæranda hjá Útlendingastofnun byggði hann umsókn sína um alþjóðlega vernd á því að hann yrði fyrir ofsóknum af hálfu ótilgreindra einstaklinga í [...] . Með ákvörðun Útlendingastofnunar var kæranda vísað frá landinu , sbr. c-lið 1. mgr. 106. gr. laga um útlendinga . Kæranda var jafnframt vísað brott frá landinu með vísan til 2. tölul. b-liðar 2. mgr. 98. gr. laga um útlendinga , sbr. b-liðar 2. mgr. 104. gr. laganna . Var kæranda ákveðið endurkomubann hingað til lands í tvö ár , sbr. 101. gr. sömu laga . Útlendingastofnun tilkynnti kæranda jafnframt að kæra frestaði ekki réttaráhrifum ákvörðunarinnar , sbr. 2. mgr. 35. gr. laga um útlendinga . Í greinargerð kæranda kemur fram að hann kæri einungis þann þátt ákvörðunar Útlendingastofnunar er lúti að brottvísun og endurkomubanni . Kærandi byggir í fyrsta lagi á því að áður en ákvörðun Útlendingastofnunar hafi verið birt fyrir honum hafi hann lýst yfir vilja til að draga umsóknina til baka fyrir talsmönnum sínum og hjá Útlendingastofnun . Þau skilaboð hafi ekki komist til skila sem hafi haft gríðarlegar afleiðingar í för mér sér fyrir hann , en hann eigi íslenska unnustu og þurfi að geta ferðast til landsins til að vera með henni . Í ljósi gallaðrar málsmeðferðar og ófullnægjandi lögfræðiaðstoðar telur kærandi rétt að ógilda ákvörðun Útlendingastofnunar að þessu leyti og gefa honum kost á að yfirgefa landið af sjálfsdáðum . Í öðru lagi byggir kærandi á því að þar sem hann hafi ekki notið raunhæfs kost á því að draga umsókn sína til baka , til jafns við aðra umsækjendur í sömu sporum , feli ákvörðun Útlendingastofnunar um brottvísun og endurkomubann í sér brot gegn jafnræðisreglum stjórnarskrár og stjórnsýslulaga . Í þriðja lagi telur kærandi að ákvörðun Útlendingastofnunar um brottvísun og endurkomubann brjóti í bága við rétt hans til friðhelgi einkalífs og fjölskyldu sem njóti verndar samkvæmt 71. gr. stjórnarskrár og 8. gr. mannréttindasáttmála Evrópu . Kærandi hafi verið í sambandi með íslenskri konu frá því [...] . Þau hafi trúlofast og undirbúi nú brúðkaup . Kærandi vísar til 3. mgr. 102. gr. laga um útlendinga en samkvæmt ákvæðinu skal brottvísun ekki ákveða ef hún felur í sér ósanngjarna ráðstöfun gagnvart útlendingi eða nánustu aðstandendum hans . Telur kærandi ljóst að ákvörðun um brottvísun og endurkomubann feli í sér ósanngjarna ráðstöfun gagnvart honum og unnustu hans . Fram kemur að kærandi sé búsettur á heimili unnustu sinnar . Byggir kærandi á því að hann sé sambúðarmaki hennar í skilningi 16. tölul. 3. gr. laga um útlendinga og að unnusta hans teljist því nánasti aðstandandi hans samkvæmt 3. mgr. 102. gr. laga um útlendinga . Kærandi mótmælir því jafnframt að umsókn hans um alþjóðlega vernd hafi verið álitin bersýnilega tilhæfulaus og vísar til meðalhófsreglu 12. gr. stjórnsýslulaga . Þann 13. október sl. bárust kærunefnd útlendingamála upplýsingar frá kæranda um að hann og unnusta hans ættu von á barni . Kærandi byggir á því að ákvörðun um brottvísun og endurkomubann myndi teljast ósanngjörn ráðstöfun gagnvart ófæddu barni hans , sem muni búa á Íslandi og vera íslenskur ríkisborgari . Í máli þessu er til úrlausnar hvort rétt sé að ákvarða kæranda brottvísun og endurkomubann til tveggja ára , sbr. 2. tölul. b-liðar 2. mgr. 98. gr. laga um útlendinga og 2. mgr. 101. gr. sömu laga . Með vísan til atvika málsins tekur kærunefnd undir forsendur Útlendingastofnunar varðandi frávísun kæranda á grundvelli c-liðar 1. mgr. 106. gr. laga um útlendinga , sbr. til hliðsjónar 2. málsl. 3. mgr. 42. gr. reglugerðar nr. 540 / 2017 . Ákvörðun Útlendingastofnunar um brottvísun kæranda er byggð á því að skilyrði b-liðar 2. mgr. 104. gr. laga um útlendinga séu fyrir hendi . Samkvæmt ákvæðinu er heimilt að fella niður frest útlendings til að yfirgefa landið sjálfviljugur ef umsókn hans um dvalarleyfi eða alþjóðlega vernd telst bersýnilega tilhæfulaus eða hann hefur vísvitandi gefið misvísandi eða rangar upplýsingar við umsókn . Í ákvörðun Útlendingastofnunar er vísað til þess að kærandi hafi byggt umsókn sína um alþjóðlega vernd á því að hann óttist ótilgreinda einstaklinga í heimaríki sínu sem gætu verið á eftir honum . Að mati Útlendingastofnunar var talið ljóst að teknu tilliti til frásagnar kæranda , að virtu trúverðugleikamati , gagna málsins og fyrirliggjandi landaupplýsingum að kærandi hefði ekki vísað til neinna atvika eða aðstæðna sem gætu gefið til kynna að þeim yrði jafnað til meðferðar sem 1. og 2. mgr. 37. gr. laga um útlendinga tækju til . Það sama á við um ríki þar sem ríkisfangslaus einstaklingur hefur áður haft aðgang að vernd . Aftur á móti fjallar 104. gr. laganna um framkvæmd ákvarðana þegar útlendingur hefur ekki rétt til dvalar hér á landi og veitir stjórnvöldum heimild til að taka mjög íþyngjandi ákvörðun um brottvísun og endurkomubann að tilteknum skilyrðum uppfylltum . Eins og hefur áður komið fram í úrskurðum kærunefndar útlendingamála telur nefndin að þó rétt sé að líta til reglugerðarinnar við túlkun á inntaki orðalagsins „ bersýnilega tilhæfulaus “ getur ákvæðið ekki takmarkað það skyldubundna mat sem löggjafinn hefur falið kærunefnd og Útlendingastofnun við beitingu heimildar til að fella niður frest til umsækjenda um alþjóðlega vernd og brottvísa þeim samhliða ákvörðun um synjun umsóknar . Með vísan til þess sem að framan hefur verið rakið og inntaks reglugerðarheimilda 3. mgr. 29. gr. og 8. mgr. 104. gr. laga um útlendinga telur kærunefnd að ákvæði 45. gr. reglugerðar nr. 540 / 2017 komi einungis til skoðunar í tengslum við beitingu á 29. gr. laganna . Hefur kærunefnd í þeim efnum jafnframt horft til þess að í athugasemdum við 29. gr. sem fylgdu frumvarpi því er síðar varð að lögum nr. 80 / 2016 er þess getið að gert sé ráð fyrir því að frekari reglur um viðmið um að umsókn skuli teljast tilhæfulaus verði settar í reglugerð . Aftur á móti er þess að gæta að árið 1996 undirritaði íslenska ríkið Schengen samninginn sem tók gildi árið 2001 . Hugtakið „ manifestly unfounded “ er hins vegar ekki skilgreint í 7. gr. eða 3. gr. tilskipunarinnar sem fjallar um skilgreiningar . Í dómaframkvæmd Evrópudómstólsins , sem að vissu leyti má hafa hliðsjón af , hefur dómstóllinn áréttað að hugtök í Evrópurétti sem ekki eru skilgreind í þar til gerðri löggjöf sambandsins skuli sæta þröngri túlkun ef þau fela í sér undantekningu frá almennri reglu , sbr. dómur í máli C - 554 / 13 Z.Zh. og O ( 42. mgr. dómsins ) . Til hliðsjónar bendir kærunefnd á að samkvæmt upplýsingum sem systurstofnun kærunefndar í Noregi aflaði frá innflytjendayfirvöldum aðildarríkja Evrópusambandsins árið 2014 um túlkun og notkun á hugtakinu „ bersýnilega tilhæfulaus umsókn “ ( e. manifestly unfounded application ) í tengslum við brottvísanir frá aðildarríkjum Schengen-samstarfsins er notkun hugtaksins mismunandi á milli aðildarríkja . liðar 2. mgr. 104. gr. laganna ef eftirfarandi tilvik eiga einkum við : a ) ljóst er , við fyrstu sýn , að málsástæður umsækjanda varða ekki þá þætti sem 1. og 2. mgr. 37. gr. laga um útlendinga taka til , b ) ljóst er , við fyrstu sýn , að málsástæður umsækjanda séu ekki þess eðlis eða nái ekki því alvarleikastigi að þær gætu leitt til þeirrar niðurstöðu að heimilt væri að veita umsækjenda dvalarleyfi á grundvelli mannúðarsjónarmiða , og c ) að frekara mat og gagnaöflun , þar með talið viðtal við umsækjanda , hafi ekki breytt ofangreindu upphaflegu mati . Ekki er nægjanlegt að kærandi hafi ríkisfang í ríki sem er á lista Útlendingastofnunar yfir örugg upprunaríki sem vísað er til í 2. mgr. 29. gr. laga um útlendinga . Þó svo að 2. mgr. 104. gr. laganna innihaldi ekki tilvísun til þess lista telur kærunefnd engu að síður að heimilt sé að styðjast við slíkan lista við mat á því hvort umsókn um dvalarleyfi eða alþjóðlega vernd teljist bersýnilega tilhæfulaus , enda eru ákveðin tengsl á milli ákvæða b-liðar 2. mgr. 104. gr. laga um útlendinga og 29. gr. laganna . Í viðtali hjá Útlendingastofnun kvaðst kærandi hafa orðið vitni að því þegar hermenn [...] hersins hafi myrt 14 manns í vopnuðum átökum árið 2008 , en kæranda hafi ekki ætlað að vera vitni að atvikinu . Einn hermannanna hafi í kjölfarið ráðist að kæranda en verið stoppaður af . Eftir þetta hafi kærandi orðið fyrir stríðni og áreiti í starfi sínu í hernum , sem hann telur að megi rekja til fyrrnefnds atviks . Kæranda hafi síðar verið vikið úr hernum og eftir það átt í erfiðleikum með fá vinnu í heimaríki . Þá kvað kærandi að sér stafi ógn af einstaklingum innan [...] mafíunnar . Faðir hans , sem nú sé látinn , hafi verið háttsettur í mafíunni en valdamiklir aðilar innan mafíunnar hafi reynt að fá hann til að ganga til liðs við mafíuna . Loks hafi kæranda borist hótanir sem hafi m.a. falist í smáskilaboðum í síma og að ótilgreindir menn hafi haldið til í bíl fyrir utan heimili hans . Framburður kæranda um hótanir í sinn garð var um margt óljós . Kvaðst kærandi t.a.m. ekki vita hverjir standi að baki hótunum í hans garð en að lögregla , glæpamenn eða herinn geti borið ábyrgð á þeim . Kærandi gat ekki gert fullnægjandi grein fyrir því í hverju hótanirnar fælust að öðru leyti en því að honum væri sagt að „ gera hitt og þetta “ . Undir meðferð málsins lagði kærandi ekki fram nein gögn til stuðnings frásögn sinni um að honum hafi borist hótanir . Þá kom fram í framburði kæranda að hann hafi ekki leitað til lögregluyfirvalda í heimaríki vegna hótana í hans garð . Kærandi hefur lagt fram ljósmyndir sem hann kveður vera af föður sínum og öðrum tilgreindum brotamönnum . Kærandi hefur ekki sýnt fram á tengsl sín við þann einstakling sem hann kveður vera föður sinn . Þá hefur kærandi ekki lagt fram gögn sem leggja grunn að fullyrðingum um áreiti sem hann kveðst hafa orðið fyrir af hálfu hermanna eftir þann atburð sem hann kveðst hafa orðið vitni af árið 2008 . Kærunefnd telur að flótta kæranda frá heimaríki hafi ekki borið að það brátt að ósanngjarnt sé að gera þá kröfu að hann leggi fram trúverðug gögn til stuðnings málsástæðum sínum . Kærunefnd telur ennfremur framburð kæranda vera ómarkvissan og ónægan til að sýna fram á að þau atvik hafi átt sér stað sem kærandi vísar til sem ástæður flótta síns . Við meðferð þessa máls hjá kærunefnd hefur kærandi ekki fært fram sérstakar málsástæður varðandi þennan þátt málsins hjá kærunefnd og ekki mótmælt því að umsókn hans hafi verið metin bersýnilega tilhæfulaus . Með vísan til alls framangreinds telur kærunefnd að ekki sé annað unnt en að fallast á þá mat Útlendingastofnunar um að frá upphafi málsmeðferðarinnar hafi verið bersýnilegt að málsástæður kæranda vörðuðu ekki þá þætti sem 1. og 2. mgr. 37. gr. laga um útlendinga taka til . Fyrir liggur mat Útlendingastofnunar á því að framangreindu markmiði verði ekki náð með öðru og vægara móti . Kærandi kom hingað til lands án fjölskyldu og sótti um alþjóðlega vernd þann 13. ágúst 2017 . Í greinargerð hans fyrir kærunefnd kemur fram að eftir komu til landsins hann hafi kynnst íslenskri konu og að þau hafi verið í sambandi frá því [...] . Þau séu nú trúlofuð og hyggist ganga í hjónaband . Meðal fylgiskjala með greinargerð kæranda er tilkynning um hjónavígslu til Þjóðskrár Íslands , útfyllt af kæranda og unnustu hans , dags. 25. september 2017 . Þann 13. október sl. bárust kærunefnd upplýsingar um að unnusta kæranda væri barnshafandi . Kærandi hefur lagt fram læknisvottorð þar sem fram kemur að unnusta hans hafi gert þungunarpróf sem hafi reynst jákvætt . Að mati kærunefndar myndi endurkomubann inn á Schengen-svæðið vera verulega íþyngjandi fyrir kæranda í ljósi framangreindrar aðstöðu hans . Þegar hagsmunir kæranda af samvistum við unnustu sína í tengslum við væntanlega barnsfæðingu eru vegnir á móti grundvelli brottvísunar , sem er að umsókn kæranda um dvalarleyfi og alþjóðlega vernd hafi verið bersýnilega tilhæfulaus í skilningi b-liðar 2. mgr. 104. gr. laga um útlendinga , telur nefndin , með hliðsjón af fyrirliggjandi upplýsingum um aðstæður kæranda og meðalhófsreglu 12. gr. stjórnsýslulaga , að rétt sé að fella ákvörðun Útlendingastofnunar um brottvísun og endurkomubann úr gildi , sbr. 3. mgr. 102. gr. laga um útlendinga . Frávísun og frestur til að yfirgefa landið Kærandi kom hingað til lands 13. ágúst 2017 og sótti um alþjóðlega vernd sama dag . Eins og að framan greinir hefur umsókn hans um vernd og dvalarleyfi hér á landi verið synjað og hefur hann því ekki tilskilin leyfi til dvalar enda verður að líta á umsókn hans um alþjóðlega vernd sem áform um að dveljast í landinu meira en 90 daga , sbr. til hliðsjónar 3. mgr. 42. gr. reglugerðar um útlendinga nr. 540 / 2017 . Verður kæranda því vísað frá landinu á grundvelli c-liðar 1. mgr. 106. gr. laga um útlendinga , sbr. 2. og 5. mgr. 106. laganna , enda hafði hann verið hér á landi í innan við níu mánuði þegar málsmeðferð umsóknar hans hófst hjá Útlendingastofnun . Kærunefnd telur með vísan til atvika máls að rétt sé að vísa kæranda frá landinu á grundvelli c-liðar 1. mgr. 106. gr. laga um útlendinga . Kærandi er við ágæta heilsu og kemur frá öruggu upprunaríki . Að mati kærunefndar og með vísan til 2. mgr. 104. gr. laga um útlendinga teljast 7 dagar hæfilegur frestur til að yfirgefa landið og er lagt fyrir kæranda að yfirgefa landið innan 7 daga frá birtingu úrskurðar þessa . Athygli kæranda er vakin á því að ef hann yfirgefur ekki landið innan frests er heimilt að brottvísa honum . Brottvísun felur í sér bann við komu til landsins síðar og skal endurkomubann að jafnaði ekki gilda skemur en tvö ár , sbr. a-lið 2. mgr. 98. gr. og 2. mgr. 101. gr. laga um útlendinga . Úrskurðarorð Ákvörðun Útlendingastofnunar um brottvísun og endurkomubann er felld úr gildi . Kærandi skal yfirgefa landið innan 7 daga .