Um 34 manna hópur pílagríma safnaðist saman við Þingvallakirkju kl. 10 laugardagsmorguninn 17. júlí s.l. til að hefja pílagrímsgöngu til Skálholts á tveimur dögum . Fyrri daginn var ferðinni heitið að Vígðu laug á Laugarvatni en á Skálholtshátíð seinni daginn . Um 34 manna hópur pílagríma safnaðist saman við Þingvallakirkju kl. 10 laugardagsmorguninn 17. júlí s.l. til að hefja pílagrímsgöngu til Skálholts á tveimur dögum . Fyrri daginn var ferðinni heitið að Vígðu laug á Laugarvatni en á Skálholtshátíð seinni daginn . Fararstjórar voru dr. Pétur Pétursson prófessor og undirritaður . Í Þingvallakirkju var athöfn með fallegu formi , sem staðarpresturinn , séra Kristján Valur Ingólfsson , hafði útbúið sérstaklega til fararblessunar pílagríma . Þar var m.a. samlesinn 121. sálmur úr Saltara , „ Ég hef augu mín til fjallanna “ og sunginn sálmur Hallgríms Péturssonar „ Ég byrja reisu mín “ . Að lokum gekk hver og einn fram fyrir altarið til að taka á móti fararblessun séra Kristjáns Vals , sem tók í báðar hendur sérhvers pílagríms og blessaði hann með orðunum „ Engill Drottins varðveiti þig á öllum vegum þínum “ . Á hlaði Þingvallabæjarins settu menn á sig bakpokana . Veðrið var einstaklega gott og jörðin ilmaði öll . Maður uppgötvar þegar pakkað er því allra nauðsynlegasta í bakpokann að það þarf ekki að bera þungar byrðar . Smávegis af mat , vatnsflaska , svenpoki og föt til skiptanna dugar . Flest – og það besta – í lífinu er ókeypis . Fyrsta lexía pílagrímsins er , að maður þarf ekki mikið . En lifir samt góðu lífi . Við hófum gönguna með því að ganga í rólegheitum og þögn . Slógum strax þann tón , að við myndum ganga hina innri og ytri götu samhliða , í bæn , kyrrð og hugleiðingu . Fyrsti áfanginn var við Vellankötlu í Vatnsvík , sem er uppspretta við bakkann . Vatnið í Þingvallavatni kemur úr Langjökli og flæðir undir hraunskildi uns það vellur fram um sprungur og hraungjótur á botni vatnsins eða við bakka þess , eins og þarna má sjá . Vatnið í Vellankötlu er ísjökulkalt og svalandi – besta vatn í heimi – hreint og tært eftir að hafa seytlað um aldir niður hraunið . Við Vellankötlu áttum við helgistund tileinkaða vatninu . Þar var m.a. lesinn 23 . Davíðssálmur : „ Á grænum grundum lætur hann mig hvílast , leiðir mig að vötnum , þar sem ég má næðis njóta . “ Við báðum þess að allir menn um víða veröld mættu njóta vatns í ótakmörkuðum mæli sér til lífs og viðurværis . Vatnið var okkur hugleikið þegar líða tók á daginn , því drykkjarvatn er lítið að hafa á Lyngdalsheiði , fyrr en undir leiðarenda ofan Laugarvatns . Enginn kann betur að meta vatnið en þyrstur maður . Frá Vellankötlu gengum við Gjábakkastíg , upphaf gamla kóngsvegarins , upp að Gjábakka þar sem Steinunn Jóhannesdóttir , leikkona og rithöfundur , las Skjaldbreið eftir Jónas Hallgrímsson og sagði sömuleiðis frá iðrunargöngu Hallgríms Péturssonar frá Akranesi til Skálholts . Þetta er fallegasti lestur Skjaldbreiðar , sem ég hef nokkurn tíma heyrt , og yndislegt að vera með yrkisefnið allt fyrir augunum . Steinunn las fleiri ljóð á leiðinni , pílagrímunum til gleði og umhugsunar . Það gerði líka Ævar Kjartansson útvarpsmaður . Gamla biskupaleiðin liggur út á heiðina litlu ofan við Gjábakka og er sú leið mjög vel vörðuð áleiðis að Litla Reyðarbarmi . Við upphaf vörðuðu leiðarinnar söng pílagrímakórinn Fögur er foldin í fyrsta sinn á ferðinni , en það gerðum við nokkrum sinnum á leiðinni , síðast er við gengum lokaskrefin í Skálholtskirkju . Á Laugarvatni gengum við rakleiðis að Vígðu laug , þar sem við sungum kvöldtíðir sem dr. Pétur stjórnaði . Það var falleg og minnisstæð stund , þar sem hópurinn stóð í kring um skírnarlaugina gömlu og söng með aldagömlum hætti . Dr. Pétur var andlegur leiðtogi hópsins og með góðum undirbúningi sínum og alúðlegri framkomu gerði hann helgistundir hópsins innilegar og gefandi . Við Vígðu laug slóst einnig í hópinn séra Ingólfur Guðmundsson , „ uppgjafa pílagrímur “ , eins og hann kaus að kalla sig . Séra Ingólfur átti hugmyndina að því að gera Vígðu laug að miðpunkti ferðarinnar og markmiði fyrri dagsins . Hópurinn fór að því loknu í langþráð gufubað og lagðist svo til svefns á dýnur í gamla héraðsskólanum . Klukkan hálf sjö á sunnudagsmorguninn sungum við morguntíðir við laugina . Gengum síðan af stað og þrömmuðum nú veginn upp fyrir Neðra Apavatn , þar sem við héldum inn á gömlu biskupaleiðina að nýju , þaðan áleiðis að Mosfelli , yfir Stangarlækinn berum fótum , norður með Mosfelli og upp á það norðanvert og yfir Hakaskarð . Á Mosfelli var gríðarlega gott útsýni yfir fjöll , jökla , vötn og sveitir . Það var algjörlega heiðskírt þannig að útsýnið var stórkostlegt . Upp af Hakaskarði , þar sem Skálholtskirkja blasir við göngumönnum , bættum við í vörðu , sem þar stendur með því fyrirheiti að stækka þessa vörðu á hverju ári . Varðan hefur táknræna merkingu fyrir pílagríminn auk þess að vísa honum leið um ókunna slóð . Um leið og pílagrímurinn hendir steinvölu í hrúguna kastar hann frá sér byrðum og áhyggjum lífsins . Með táknrænum hætti skildum við áhyggjur okkar eftir þarna á Mosfellinu . Á göngunni tekur maður eftir því að smám saman verða áhyggjurnar minni byrði og angistin léttari . Hversdagsraunir gufa upp . Maður gerir sér einfaldlega ekki rellu út af smámunum . Á göngunni , á mátulegu rölti , lætur maður rökhugsun víkja fyrir tilfinningu . Það er tími fyrir hugleiðingar og bæn í þögn og einbeitingu . Hægur hjartsláttur opnar manni leið til innra ferðalags , til samferðamanna og Guðs . Jafnvel í hóp getur maður valið að ganga í þögn . Hljómur raddanna , fuglasöngsins og umferðar í bakgrunni kemur ekki í veg fyrir þögnina . Maður getur valið að ganga í hljóðri hugsun og láta sig engu varða stöðugt áreiti . En svo í annan tíma að spjalla við samferðamenn . Allt hefur sinn tíma . Ógleymanlegur verður síðasti hluti göngunnar , þegar við nálguðumst Skálholtskirkju rétt fyrir klukkan tvö á sunnudaginn . Þegar við gengum að kirkjunni hringdu kirkjuklukkurnar og það eitt gerði þessi lokaskref mjög hátíðleg . Síðan sá ég að á stéttinni stóð prúðbúið fólk og konur í upphlut . Ég man að ég hugsaði , óskaplega eru margar prestsmaddömur staddar hér og hvað ætli þær séu að gera þarna í hnapp á stéttinni ? Svo upphófst sálmasöngurinn og ég áttaði mig á því að þetta var kirkjukórinn og þarna stóð séra Bernharður Guðmundsson Skáholtsrektor með útréttar hendur í drifhvítri ölbu , brosmildur að vanda , bauð okkur velkomin og gaf okkur ískalt vatn að drekka . Sannarlega viðeigandi . Séra Bernharður er einn af forvígismönnum pílagrímagöngunnar . Og ég varð að bíta á jaxlinn til að fella ekki tár , þetta snerti einhvern viðkvæman streng í brjósti mínu . Sama gerðist þegar við svo gengum hring sólarsælis um kirkjuna og klukkurnar glumdu yfir höfðum okkar . Síðar heyrði ég á vegbræðrum mínum og systrum að þeim hefði farið eins ; flestir klökknuðu . Það er staðreynd , að göngur af þessum toga hafa sterk áhrif á menn . Það er erfitt að útskýra , en menn slaka á og verða opnari og móttækilegri - svolítið varnarlausir í jákvæðri merkingu . Gangan kemur hægt og rólega nálægt innstu hjartans rótum , þannig að maður verður ekki var við breytinguna . Innri ganga samhliða þeirri ytri er því ekkert orðagjálfur heldur raunveruleiki . Gangan sjálf og samfélag hópsins verkar svona á mann og náttúran ; fjöllin , vötnin og víðáttan , magna þetta upp þannig að maður verður bæði viðkvæmur og hrifnæmur . En eins og góður vinur minn orðaði það svo vel , þá er ekkert eðlilegra en að verða fyrir sterkum áhrifum af náttúrunni . Úr henni séum við gerð og loks þegar við hljótum þá blessun að nálgast hana aftur , þá kalli hún sterkt . Þetta sé sennilega guðdómurinn sjálfur í sinni bestu mynd . Séra Bernharður sagði í bréfi til mín eftir gönguna : „ Það var yndisleg stund þegar þið komuð í hlað , svo falleg eins og manneskjan er , þegar hún er örþreytt líkamlega og upptendruð andlega . Þá kemur hún til dyranna eins og hún er klædd , engir maskar eða hlutverk . “ Pílagrímahópurinn fór saman til altaris á eftir öðrum kirkjugestum og það er óhætt að segja það að vera pílagrímanna í kirkjunni kryddaði messuna , gaf henni hátíðlegri blæ , þótt undarlegt sé , þar sem við vorum skítug og ekki beinlínis prúðbúin . Gaman – og vel viðeigandi – var að sjá suma í hópnum ganga berfætta , sára og plástraða til altaris . Að ganga sem pílagrímur er að ganga með Guði . Hvert sem ég fer þá geng ég með honum . Sjálft ferðalagið auðveldar mér að sjá skýrar meginspurningar lífsins ; hvaðan og hvert ? Líf og dauði , gleði og sorg , tilgangur og tilgangsleysi , kærleikur og ótti . Göngunni miðar stöðugt , stöldrum þó við annað slagið , en setjum svo einfaldan búnað okkar aftur í bakpokana og höldum ferð okkar áfram . Við erum aldrei kyrr á sama stað . Hvorki í göngunni né lífinu . Allir eru sammála um að þörf sé á því inn í rekstur safnaðanna . En eru allir sammála um að á móti skuli stórfækka prestum ?