Þegar skipstjórinn kom auga á rauð plusshægindi , nálægt miðju salar , afmörkuð með gullinni snúru , rankaði hann við sér . Vitaskuld ! Þessir dimmrauðu stólar og sófar höfðu einmitt vakið athygli þeirra forðum og þeir strax dregið þá ályktun , að þar hlyti þjónustan að vera betri , þetta rauða pluss ætlað milljónerum – og ekki síður Íslendingum . Þeir höfðu engar vöflur haft á hlutunum og látið sig falla í þessi mjúku , rauðu hægindi og þóst heppnir að engir höfðu lagt þau undir sig . Þeir höfðu haft eitthvað í kollinum og þar af leiðandi átt stóran hluta heimsins , afkomendur skálda og konunga talið mest um vert að sýna að þar færu engir kotkarlar . Varla höfðu þeir náð að rétta almennilega úr skönkunum , er þjónn hafði komið aðvífandi og farið mikinn . Þeir höfðu orðið enn léttbrýnni og beðið hann umsvifalaust um vínkort , en þjónninn verið svo óðamála , gagnstætt viðurkenndri háttvísi þeirrar stéttar , að þeir höfðu hreint og beint ekki skilið hann , en fundið að eitthvað var að . Það hafði síðan komið á daginn , að þeir höfðu lagt undir sig norsku konungsstúkuna . Þar máttu engir þjói tylla , nema fólk með blóð þeirra göfugu ættar , allt frá Hálfdáni svarta , í æðum . Hann mundi enn glöggt að hafa sagt : „ Við erum afkomendur norskra konunga . “ Það hafði hvergi dugað . Þjónninn sýnilega hvorki verið vel að sér í ættfræði né sögu , enda beðið þá , hávær og rauður í andliti , að yfirgefa stúkuna tafarlaust , ella yrði hann að kalla til lögreglu . Þeir verið menn friðarins og yfirgefið stúkuna , að vísu með mikilli eftirsjá , enda talið ótvíræðan rétt á sér brotinn .