Hugleiðing höfundar . Einu sinni var læknir . Kristín Steinsdóttir Þegar ég var að alast upp austur á Seyðisfirði um og eftir miðbik síðustu aldar var í kaupsstaðnum einhleypur maður sem gekk undir nafninu Egill læknir . Vísast var hann einhvers son en það skiptir ekki máli fyrir þessa sögu . Starfsheitið þjónaði sem eftirnafn . Egill læknir var Egill læknir og annað var aukaatriði . Hann var lengi eini læknirinn árið um kring en fór stundum til útlanda á vetrum . Fékk hann þá einhvern fyrir sig á meðan og var sólbrúnn og sællegur er heim kom . Sagt var að hann sigldi á skipi um suðurhöf á meðan við sátum í skugga hárra fjalla og biðum sumars . Þetta með öðru skapaði honum sérstöðu í plássinu . Er skemmst frá því að segja að Egill skar upp og saumaði saman , fjarlægði brunnar tennur ( þegar tannlækni vantaði ) , setti saman brot , tók á móti börnum , bólusetti og gerði annað sem til féll . Sjálfsagt voru honum mislagðar hendur í einhverju , stundum illilega en hann var læknirinn okkar í blíðu og stríðu . Hann bragðaði ekki áfengi á þorrablóti í vikunni áður en yngsti bróðir minn ( Stefán læknir á Hvolsvelli ) fæddist . Sagði að frú Arnþrúður ætti von á sér og bjóst við erfiðri fæðingu . Þessi heiðursmaður bjó í gamla Bjarka , húsinu sem Þorsteinn Erlingsson skáld og ritstjóri reisti árið 1897 . Húsinu sem Seyðfirðingar rifu niður sjötíu árum síðar ásamt trjágróðri öllum og malbikuðu yfir því þá vantaði bílastæði . Sá gjörningur fór fram skömmu eftir að þeir ruddu gamla Apótekið frá 1890 en það var með upphaflegum innréttingum . Þá var síldarævintýrið mikla að hefjast og athafnamenn sunnan úr Reykjavík vantaði bragga undir síldarstúlkur . Í Bjarka tók Egill læknir á móti sjúklingum á stofu áratugum saman . Og þá er ég komin að meginmálinu . Þegar sjúklingurinn gekk inn byrjaði læknirinn að tala . Hann sagði ekki bara einu sinni hvað væri að heldur mörgum sinnum . Þegar sá sjúki fór út var hann með tilfellið á tæru . Sumir sögðu reyndar að karlinn væri of fljótur á sér . Hvað sem öðru leið lét hann mann ekki velkjast í neinum vafa . Oft verður mér hugsað til Egils þegar ég sit fyrir framan lækni sem þegir lon og don en hefur þá nærveru að ég fer að tala í sótthitakenndu fári í von um að hann taki eftir mér . Fái hann til að skilja að ég sé komin út af ákveðnu erindi en ekki bara til að horfa á hann sitja á stólnum hummandi . Stundum talar hann líka einhvern latínublending en hann hjálpar mér lítið . Ég man aldrei til að Egill læknir segði neitt á útlensku . Samt hlaut hann að kunna hana , maðurinn margsigldur í suðurhöfum . Hann amaðist heldur ekki við okkur krökkunum . Egill kom upp í hugann þegar ég fór með son minn til sérfræðings fyrir allmörgum árum . Við urðum að gera okkur ferð til Reykjavíkur með Akraborg og hafa yngri bróður hans með . Ef ég man rétt var haugasjór á leiðinni yfir Flóann en drengirnir þokkalega sprækir eftir volkið . Er skemmst frá því að segja að læknirinn , eldri herra , skoðaði sjúklinginn samanbitinn . Síðan reif hann upp hurðina og vísaði honum út ásamt litla bróður en ég sat eftir á stólnum , hlustaði á hann humma og tala sinn latínublending á meðan hann skrifaði aðskiljanlega lyfseðla . Í dag hefði ég lamið hann . Svo hefði ég skellt hurðum og kannski rifið húsið líka . En þarna sat ég og barðist við að vera kurteis um leið og ég bað til Guðs að drengirnir mínir yrðu enn í byggingunni þegar ég kæmi út . Í þessu sambandi er rétt að komi fram að strákarnir voru ekki óþægari en gengur og gerist . Annar er í dag tölvunarfræðingur , hinn lögfræðingur og talið sama og sannað að þeir gátu setið kyrrir . Ég er að vona að það sé einsdæmi að læknir hendi sjúklingi sínum út í miðju kafi . . . Svo var það hér á dögunum að ég átti að koma í eftirlit á Borgarspítalann sem einu sinni var . Þar tók á móti mér ungur , brosmildur læknir sem byrjaði að spjalla áður en ég settist niður . Mál hans var ekki áberandi latínuskotið , hann var heldur ekki að flýta sér en útskýrði allt vel . Þá gerðist það . Ég var ekki lengur á efri hæð í gímaldi inni í Fossvogi heldur komin í Bjarka milli hárra fjalla austur þar . Og gamla öryggiskenndin kom yfir mig . Ég fór heim með fullvissuna um að allt yrði þetta í lagi . Við næstu gatnamót rifjaði ég upp hlýjar móttökur karla og kvenna á slysa - og bráðadeild í ársbyrjun . Flestir voru læknarnir ungir . Gat verið að þeir kynnu minni latínu en hinir eða höfðu þeir farið á samskiptanámskeið ? Ég hafði ekki komist að niðurstöðu þegar langdregið flaut bílsins fyrir aftan vakti mig upp úr hugleiðingunum og ég slapp yfir á grænu ljósi .