Undirritaður var staddur í Flugleiðavél í október síðastliðnum á leið frá Orlando til Íslands . Flugfreyjan benti mér brosandi á , að vel ætti nú við , að ég sæti beint undir sjúkratöskunni þar sem mér var ætlaður sess á aftasta bekk ( sætisröð 35 ef ég man rétt ) stjórnborðsmegin . Rétt er að benda mönnum á að forðast þessa sætisröð eins og heitan eldinn , því sætin eru enn þrengri en önnur og til dæmis er ekki hægt að halla sætisbaki . Til að gera aðstöðuna enn skemmtilegri þá er maður síðastur í afgreiðsluröð matar , þannig að maturinn sem okkur var ætlaður var uppurinn þegar að okkur kom , en okkur boðið upp á fisk sem hafði greinilega verið nokkurra daga gamall þegar hann var eldaður , svo jafnvel matmaðurinn ég , sem til þessa hef borðað allan flugmat og yfirleitt þótt hann góður , sendi fiskinn ónotaðan til baka . En þetta var útúrdúr ! Yfir miðju Atlantshafi fór stór og mikill farþegi að gerast skringilegur og fjarrænn með meiru og reyndist æði hýpótensífur þegar ykkar einlægur mældi hann . Þá tíma sem eftir lifðu ferðar upp undir Íslandsstrendur eyddi ég því bograndi yfir manninum eða standandi í flugeldhúsinu þar sem við lögðum hann . Hvort það var mun óþægilegra en að sitja í hálfgerðri fósturstellingu í öftustu röð skal ósagt látið , en mér finnst reyndar að annað hvort eigi þessi sæti að víkja , eða seljast einvörðungu bráðungu og hressu fólki og þá á hálfvirði . Hvað um það , þegar nær dró landi þurfti að ákveða framhaldið og þar sem sjúklingurinn hafði hjarnað vel við ákvað ég að leyfa honum að halda áfram för til heimabæjar ( London ) og að afþakka sjúkrabíl og spítalaferð í Keflavík . Fyrir þá sem áhuga hafa : læknataska er í flugvélum og furðu vel búin , enda skilst mér að slíkt sé í umsjá Árna Kristinssonar . Mér tókst að vísu ekki að finna innrennslisvökva , en vel má vera að þeir leynist í vélunum . Þar sem aukin umræða um ábyrgð lækna hefur varla farið fram hjá mönnum hef ég velt ýmsu fyrir mér eftir ferðina . Auðvitað var mér ljúft og skylt að bregðast við útkalli , en ef ég hefði gert eitthvað óviðurkvæmilegt í háloftunum , eða hefði maðurinn til dæmis látist af lungnaembólíu eftir að ég leyfði honum að halda áfram för , hvers er þá ábyrgðin ? Í annan stað : Bíllinn minn beið í Keflavík svo ekki var etanóldropi í blóðinu , en ekki er ótítt að ég , og jafnvel aðrir læknar , séu ekki bláedrú í flugferðum . Hverju breytir það ef einhverju í ábyrgð og skyldum ? Í þriðja lagi fjarskylt efni : Unglæknar og læknanemar aðallega taka gjarnan að sér einhvers konar læknisþjónustu á þjóðhátíð og öðrum útihátíðum , hvar hvílir þá ábyrgð og bótaskylda ? Svona í lokin : Einhver veltir því örugglega fyrir sér hvernig sé með umbun fyrir háloftaútkall og ef til vill einhverra klukkustunda vinnu við erfið skilyrði . Ég hef heyrt að Atlanta hafa brugðist við slíku með nýrri ferð , en þetta er óstaðfest . Þessar ágætu flugfreyjur , sem ég var samferðu , tóku skilmerkilega niður nafn mitt og aðrar upplýsingar og meðal annars hvenær ég flygi næst með Flugleiðum . Töldu þær öruggt að ég yrði uppfærður í Saga klass , þar sem rými er nægt og maturinn ætur . Ekkert slíkt gerðist í þau tvö skipti sem ég hef flogið síðan . Reyndar átti ég hvorki von á flugpunktum né uppfærslu frá þessu félagi , því miður , en átti hálft í hvoru von á stöðluðu þakkarbréfi eða jólakorti , en , nei ekkert slíkt . Félagi minn á slysadeild hefur sömu reynslu af þessu félagi , háloftaútkall , nafn og númer skráð vandlega en síðan ekki einu sinni , svei þér ! Gaman væri að vita hvað tíðkast hjá flugfélögum í hinum siðmenntaða heimi í svona tilfellum . Maður veltir því fyrir sér , reyndar með örlítilli ofsóknarkennd , til hvers félagið þurfi nafn og númer læknisins , nema því aðeins að geta gripið til hans ef eitthvað fer úrskeiðis með sjúklinginn .