112 Erá Hvitanesi fér Jón að Eolafæti , og þaðan i Bol - ungarvík á Hornströndum með Jónatan syni sínum , er þá flutti norður þangað , og verður þess síðar getið ; þar var Jón ekki nema eitt ár , en fór þá að Efri-Saur - um í Álftafirði og var þar eitt ár ; fór svo að Fæti til Þorvalds í Kolakoti , en svo í heimabænum þar , á veitum þeirra Einars og Jónínu dóttur sinnar ; svo var hann í svonefndum Eótartröðum ; þaðan fór Jón að Kolbeinseyri , svo út í Alptafjörð , en þaðan fóru þau hjón aftur suður í Saurbæ . og voru þar þá 16 ár . Það er sagt , að þegar Jón fór þá suður , hafi hann sagt , að þá vildi hann helst hafa lokið veru sinni við Djúp , því vera sin þar væri orðin ærið örlagarík , enda voru þá flestir fyrri vinir hans þar fyrir löngu horfuir , og mun Ásgeir Magnússon hreppstjóri á Kleifum hafa verið með þeim síðustu , er dó 1878 . Alt af voru þau Jón og kona hans i kaupavinnu á sumrum , oftast í Stórholti hjá Jakobínu Jónsdóttur , prests Halldórssonar , ekkju séra Jóns Thórarensen ; þar næst voru þau á Staðarhóli , en síðast á Márs - keldu um 3 ár . Eftir það buðu börn þeirra þeim foréldrum sínum að koma vestur til sín , einkum Jón - ína , en þá stóð ekki hagur þeirra bjóna Jónínu og Einars svo , að þau gætu veitt þeim hdsnæðí ; en þó þáði Jón boðið , sökum þess , að þá var hann og kona hans farin að burðum og heilsu , og Ingibjörg þó enn meira að heilsu ; treystu þau sér ekki lengur að ganga að vinnu . En þó Jón tæki þessu boði var það með kviða . Honum þótti börn sín ekki svo sjálfstæð að efnum , að þau gætu ábyrgst boðið , enda leið ekki á laungu , þar til hagur Kleifahjóna , Einars og Jónínu , breyttist mjög . Björn veitti þá foreldrum sínum skýli , þegar þau komu vestur ; fóru þau þá til hans , og veitti hann þeim alt , er hann framast mátti , og langt yfir efni fram . Sagt er , að Jón hafi kunnað mjög vel við