Ákvörðun Útlendingastofnunar um að synja umsókn kæranda um alþjóðlega vernd og dvalarleyfi af mannúðarástæðum ásamt því að brottvísa henni frá Íslandi og ákveða endurkomubann er staðfest . Þann 23. janúar 2018 er kveðinn upp svohljóðandi úrskurður nr. 38 / 2018 í stjórnsýslumáli nr . KNU17120022 Kæra […] á ákvörðun Þann 21. nóvember 2017 kærði […] , fd . […] , ríkisborgari […] ( hér eftir nefnd kærandi ) ákvörðun Útlendingastofnunar , dags. sama dag , um að synja henni um alþjóðlega vernd á Íslandi ásamt því að synja henni um dvalarleyfi á grundvelli 74. gr. laga nr. 80 / 2016 um útlendinga . Kærandi sótti um alþjóðlega vernd hér á landi ásamt eiginmanni sínum . Kærandi krefst þess aðallega að hin kærða ákvörðun verði felld úr gildi og að henni verði veitt dvalarleyfi á grundvelli mannúðarsjónarmiða með vísan til 1. mgr. 74. gr. laga um útlendinga . Til vara krefst kærandi þess að ákvörðun Útlendingastofnunar , hvað varðar brottvísun og endurkomubann , verði felld úr gildi , sbr. 2. mgr. 98. gr. og 2. mgr. 104. gr. laga um útlendinga . Fyrrgreind ákvörðun er kærð á grundvelli 7. gr. laga um útlendinga og barst kæran fyrir lok kærufrests . II . Málsatvik og málsmeðferð Kærandi sótti um alþjóðlega vernd hér á landi þann 18. nóvember 2017 . Kærandi kom í viðtal hjá Útlendingastofnun þann 21. nóvember 2017 ásamt talsmanni sínum . Með ákvörðun , dags. sama dag , synjaði Útlendingastofnun kæranda um alþjóðlega vernd ásamt því að synja henni um dvalarleyfi á grundvelli mannúðarsjónarmiða . Kæranda var jafnframt brottvísað frá landinu og henni ákvarðað endurkomubann til tveggja ára . Var ofangreind ákvörðun kærð til kærunefndar útlendingamála þann sama dag . Að ósk kæranda var veittur frekari rökstuðningur fyrir ákvörðun Útlendingastofnunar með bréfi stofnunarinnar , dags. 4. desember 2017 . Kærunefnd barst greinargerð kæranda þann 14. desember 2017 . III . Ákvörðun Útlendingastofnunar Við meðferð máls kæranda hjá Útlendingastofnun byggði hún umsókn sína um alþjóðlega vernd á því að hún fái ekki viðeigandi meðferð við heilsufarsvanda sínum í heimaríki auk þess að byggja á efnahagslegum ástæðum vegna þessa . Kæranda var vísað frá landinu á grundvelli c-liðar 1. mgr. 106. gr. laga um útlendinga . Í greinargerð kæranda kemur fram að hún hafi sótt um alþjóðlega vernd hér á landi af heilsufarsástæðum og af efnahagslegum ástæðum þar sem hún fái ekki fjárhagsaðstoð frá heimaríki sínu , […] , vegna heilsuvandamála sinna . Kærandi bendir á að allir peningar sínir hafi farið í að greiða fyrir læknismeðferðir í heimaríki sem hafi ekki hjálpað sér . Hún hafi því ákveðið að koma til Íslands til þess að fá aðstoð frá íslenska ríkinu vegna heilsufarsástæðna sinna . Kærandi kveður sig eiga við […] að stríða og að hún hafi átt í vandræðum með […] á sér í sjö ár . Hún sé […] og hafi farið í aðgerðir og meðferðir á […] vegna þessa en að þær hafi ekki borið árangur . Telur kærandi að hún muni ekki fá frekari aðstoð frá heimaríki og enga fjárhagsaðstoð vegna heilsuvanda hennar . Kærandi telur að fái hún ekki þá meðferð sem hún þurfi muni hún væntanlega verða […] . Kærandi gerir aðallega þá kröfu að henni verði veitt dvalarleyfi á grundvelli mannúðarsjónarmiða , sbr. 1. mgr. 74. gr. laga um útlendinga . Vísar kærandi til stuðnings kröfu sinni til lögskýringargagna að baki ákvæðinu . Samkvæmt ákvæðinu megi veita útlendingi dvalarleyfi á grundvelli mannúðarsjónarmiða ef hann getur sýnt fram á ríka þörf fyrir vernd t.d. vegna heilbrigðisástæðna eða vegna erfiðra félagslegra aðstæðna viðkomandi . Kærandi nefnir að við mat á þörf fyrir vernd af heilbrigðisástæðum sé nauðsynlegt að kanna atriði á borð við það hvort um skyndilegan og lífshættulegan sjúkdóm sé að ræða og hvort meðferð við honum sé aðgengilegur í umsóknarríki en ekki í heimaríki . Þá nefnir kærandi að þetta eigi líka við um aðra alvarlega sjúkdóma sem ekki þyki lífshættulegir ef sýnt þyki að þeir muni valda alvarlegu og óbætanlegu heilsutjóni eða óbærilegum þjáningum . Þá telur kærandi að skv. orðalagi 74. gr. laga um útlendinga sé ekki útilokað að neyð af efnahagslegum ástæðum geti fallið undir ákvæðið . Kærandi bendir á að aðgangur að heilbrigðisþjónustu í […] sé að miklu leyti háður því hvort viðkomandi geti borgað fyrir hana úr eigin vasa . Þá nefnir kærandi að helstu mannréttindabrotin í […] séu verulegir annmarkar á réttarkerfinu og ófullnægjandi lífskjör fyrir vegalausa innanlands enda beinist alvarlegustu mannréttindabrotin í […] að flóttamönnum . Kærandi telur að þrátt fyrir að 74. gr. laga um útlendinga taki að jafnaði ekki til efnahagslegra aðstæðna þá séu aðstæður hennar það slæmar að beita beri undantekningunni þannig að hún fái dvalarleyfi hér á landi á grundvelli ákvæðisins . Til vara gerir kærandi þá kröfu að ákvörðun Útlendingastofnunar um brottvísun og endurkomubann verði felld úr gildi . Telur kærandi að Útlendingastofnun hafi verið óheimilt að ákveða að sér yrði ekki veittur frestur til að hverfa brott af landinu og meta umsókn hennar bersýnilega tilhæfulausa . Kærandi vísar til úrskurðar kærunefndar þar sem tekið sé fram að tilhæfuleysi umsóknar um alþjóðlega vernd þurfi að blasa við stjórnvöldum til þess að þau geti tekið ákvörðun um að veita styttri eða engan frest til sjálfviljugrar heimfarar . Telur kærandi að heilbrigðisvandamál sín sem og vantrú sín á aðstoð yfirvalda í heimaríki komi til álita sem grundvöllur fyrir veitingu dvalarleyfis á grundvelli mannúðarsjónarmiða í skilningi 1. mgr. 74. gr. laga um útlendinga og því geti umsókn hennar ekki talist bersýnilega tilhæfulaus . Þá telur kærandi ótta sinn við stjórnvöld í heimaríki vera raunverulegan og ástæðuríkan og að Útlendingastofnun hafi ekki rannsakað nægjanlega persónulega hagi sína . Telur kærandi að þar sem umsókn hennar geti ekki talist bersýnilega tilhæfulaus sé ekki hægt að taka ákvörðun um brottvísun og endurkomubann . Kærandi telur einnig að ekki sé heimilt að beita 45. gr. reglugerðar um útlendinga . Telur kærandi að túlkun á hugtakinu „ bersýnilega tilhæfulaust “ sem birtist í b-lið 1. mgr. 29. gr. laga um útlendinga geti ekki ráðið úrslitum um skýringu sama hugtaks í b-lið 2. mgr. 104. gr. laganna þar sem að eðlismunur sé á þeim ákvörðunum sem ákvæðin taka til . Þannig veiti 29. gr. laga um útlendinga stjórnvöldum heimild til að setja reglur um sérstaka málsmeðferð en 104. gr. laganna fjalli aftur á móti um framkvæmd ákvarðanna þegar útlendingur hefur ekki rétt til dvalar hér á landi . Telur kærandi að löggjafinn hafi ekki með skýrum hætti falið ráðherra heimild til að setja reglugerð sem sé grundvöllur takmörkunar á mati sem stjórnvöldum sé falið að því er varði ákvarðanir um brottvísun og endurkomubann . Um varakröfu kæranda að brottvísun fæli í sér ósanngjarna ráðstöfun , sbr. 3. mgr. 102. gr. laga um útlendinga , vísar hún til þess að hún hafi lagt fram umsókn sína um alþjóðlega vernd í góðri trú . Vísar kærandi því til stuðnings til lögskýringargagna að baki ákvæðinu . Samkvæmt athugasemdum með ákvæðinu í frumvarpi með lögum um útlendinga eigi ákvörðun um brottvísun einkum við þegar einstaklingar hafi brotið af sér með saknæmum og refsiverðum hætti . Kærandi telur að ákvörðun um brottvísun og endurkomubann sé í öllu falli mjög íþyngjandi og að beita beri slíkum úrræðum af varfærni og túlka ákvæði útlendingalaga þar að lútandi þröngt . Með hliðsjón af aðstæðum sínum í heimaríki sé verið að gera honum nær ómögulegt að leita betri framtíðar , með því t.d. að sækja sér nauðsynlega læknisaðstoð innan Schengen-svæðisins . Að auki bendir kærandi á að í umsögn Flóttamannastofnunar Sameinuðu þjóðanna , dags. 16. júní 2008 um tilskipun ESB 2008 / 115 / EB ( brottvísunartilskipunin ) , hafi stofnunin lýst þeirri afstöðu sinni að ekki ætti að beita endurkomubanni í málum þar sem umsókn um alþjóðlega vernd hafi verið synjað á formlegum grunni . Minnti stofnunin jafnframt á það að skv. 14. gr . Mannréttindayfirlýsingar Sameinuðu þjóðanna eigi hver einstaklingur rétt á að leita alþjóðlegrar verndar vegna ofsókna . Kærandi telur jafnframt að ákvörðun um brottvísun og endurkomubann hennar sé í andstöðu við 1. mgr. 31. gr. alþjóðasamningsins um réttarstöðu flóttamanna . Kærandi segir að hún hafi gefið sig tafarlaust fram við stjórnvöld og hafi haft gildar ástæður fyrir umsókn sinni um alþjóðlega vernd . Telur kærandi að ákvörðunin feli í sér refsingu vegna komu hennar til Íslands . Þá telur kærandi að með því að fella niður frest hennar til þess að yfirgefa landið sjálfviljug skv. 2. mgr. 104. gr. laga um útlendinga brjóti Útlendingastofnun gegn meðalhófsreglu 12. gr. stjórnsýslulaga . Stjórnvald skuli aðeins taka íþyngjandi ákvörðun þegar lögmætu markmiði sem að er stefnt verði ekki náð með öðru og vægara móti . Telur hún að sú ráðstöfun að fella niður frest til þess að yfirgefa landið sé verulega íþyngjandi og að sú framkvæmd að endurkomubannið gildi á öllu Schengen svæðinu sé veruleg skerðing á ferðafrelsi sínu . Telur hún því að fella verði úr gildi brottvísun og endurkomubann sem henni var gert að sæta . Að lokum telur kærandi að ákvæði 49. gr. reglugerðar um útlendinga nr. 540 / 2017 , ásamt áorðnum breytingum , sé í andstöðu við lög um útlendinga . Í ákvörðun Útlendingastofnunar kemur fram að til að sanna á sér deili hafi kærandi framvísað […] vegabréfi . Telur kærunefndin því ljóst að kærandi sé […] ríkisborgari . Landaupplýsingar Kærunefnd útlendingamála hefur lagt mat á aðstæður í […] m.a. með hliðsjón af eftirfarandi skýrslum : Ákvæði 1. mgr. 37. gr. laga um útlendinga Til að teljast flóttamaður hér á landi þarf kærandi að sýna fram á að aðstæður hans séu slíkar að þær falli undir 1. mgr. 37. gr. laga um útlendinga , sbr. flóttamannasamning Sameinuðu þjóðanna , eða 2. mgr. 37. gr. sömu laga . Kærandi byggir umsókn sína um alþjóðlega vernd á efnahagslegum ástæðum . Hún telur sig glíma við skort vegna heilsufarsástæðna þar sem allt hennar fé hafi farið í meðferðir í heimaríki . Þá eru þær ástæður sem ofsóknir þurfa að tengjast skilgreindar nánar í 3. mgr. 38. gr. laganna . Hugtakið „ ástæðuríkur ótti við ofsóknir “ inniheldur huglæga og hlutlæga þætti og þarf að taka tillit til hvors tveggja þegar mat er lagt á umsókn um alþjóðlega vernd . Kærunefnd hefur við mat sitt á umsókn kæranda haft til hliðsjónar handbók Flóttamannastofnunar Sameinuðu þjóðanna um málsmeðferð og viðmið við mat á umsókn um alþjóðlega vernd ( Handbook and Guidelines on Procedures and Criteria for Determining Refugee Status , Genf 2011 ) . Þá hefur aðferðarfræði trúverðugleikamats kærunefndar tekið mið af skýrslu Flóttamannastofnunar Sameinuðu þjóðanna og Flóttamannasjóðs Evrópusambandsins um trúverðugleikamat , eftir því sem við á ( Beyond Proof : Credibility Assessment in EU Asylum Systems , Brussel 2013 ) . Kærandi hefur borið fyrir sig að efnahagslegar aðstæður hennar og eiginmanns hennar séu slæmar í heimaríki vegna heilsufarsvandamála þeirra . Þá bendir kærandi á að eiginmaður hennar hafi búið á […] í […] og að hann sé í raun og veru flóttamaður í eigin ríki sem geri þeim erfitt fyrir í heimaríki . Kærandi hefur ekki borið fyrir sig að hafa sætt ofsóknum eða að hún óttist ofsóknir af hálfu […] yfirvalda eða annarra aðila í […] sem hafa eða gætu náð því alvarleikastigi sem 1. mgr. 38. gr. laga um útlendinga mælir fyrir um . Þá benda önnur gögn málsins ekki til þess að slíkar ofsóknir hafi átt sér stað eða að kærandi eigi þær á hættu . Jafnframt hefur ekki verið sýnt fram á að stjórnvöld í […] geti ekki eða vilji ekki veita henni vernd , m.a. með því að ákæra eða refsa fyrir þær athafnir sem feli í sér ofsóknir . Kærunefnd hefur yfirfarið gögn málsins , svo og skýrslur opinberra stofnana og frjálsra félagasamtaka um aðstæður í […] . Gögn málsins bendi til þess að ríkisborgarar […] sem telja að á réttindum sínum sé brotið geti leitað sér aðstoðar og verndar yfirvalda þar í landi og fengið lausn sinna mála . Kærandi hefur því raunhæfan möguleika á því að leita sér ásjár stjórnvalda þar í landi , ef hún telur sig þurfa á aðstoð þeirra að halda . Kærunefnd telur því að kærandi hafi ekki ástæðuríkan ótta við ofsóknir í skilningi 1. mgr. 37. gr. laga um útlendinga . Í því sambandi er áréttað að efnahagslegar ástæður teljast almennt ekki til ofsókna í skilningi 1. mgr. 37. gr. laga um útlendinga . Með vísan til framangreinds er það niðurstaða kærunefndar að kærandi uppfylli ekki skilyrði 1. mgr. 37. gr. laga um útlendinga fyrir viðurkenningu á stöðu sem flóttamaður hér á landi . Ákvæði 2. mgr. 37. gr. laga um útlendinga Samkvæmt 2. mgr. 37. gr. útlendingalaga er útlendingur einnig flóttamaður ef , verði hann sendur aftur til heimaríkis síns , raunhæf ástæða er til að ætla að hann eigi á hættu að sæta dauðarefsingu , pyndingum eða annarri ómannúðlegri eða vanvirðandi meðferð eða refsingu eða hann verði fyrir alvarlegum skaða af völdum árása í vopnuðum átökum þar sem ekki er greint á milli hernaðarlegra og borgaralegra skotmarka . Sama gildir um ríkisfangslausan einstakling . Þrátt fyrir að orðalag 1. mgr. 74. gr. kveði ekki með skýrum hætti á um veitingu dvalarleyfis má skilja af athugasemdum með frumvarpi til laga um útlendinga nr. 80 / 2016 , fyrirsögn greinarinnar og af 6. mgr. 37. gr. laganna að það hafi þó verið ætlunin með ákvæðinu . Í athugasemdum við frumvarp til laga um útlendinga kemur fram að með ríkri þörf á vernd af heilbrigðisástæðum sé m.a. miðað við að um skyndilegan og lífshættulegan sjúkdóm sé að ræða og meðferð við honum væri aðgengileg hér á landi en ekki í heimaríki viðkomandi . Kærandi kveður sig kljást við vandamál í […] . Hún hafi farið í mismunandi meðferðir vegna þessa , m.a. aðgerð til þess að laga […] , en að hún hafi ekki heppnast nægilega vel . Kærandi kveður að fái hún ekki þá meðferð sem hún þurfi geti hún orðið […] . Kveður kærandi einnig að hún hafi eytt öllu sínu fé í meðferðir í heimaríki en að engin þeirra hafi borið árangur og telur kærandi að hún þurfi að fara í frekari aðgerðir . Þá kveður kærandi að hún hafi ekki leitað eftir fjárhagsaðstoð í heimaríki og að sjúkratryggingar greiði ekki fyrir frekari aðgerðir . Hún telur sig ekki geta leitað aðstoðar yfirvalda í […] vegna heilsufarsvandamála sinna . Kærandi kveður að hún hafi þurft að hætta að vinna vegna […] sinna og því séu efnahagslegar aðstæður hennar og eiginmanns hennar slæmar . Við meðferð málsins hjá kærunefnd kannaði nefndin hvort kærandi og eiginmaður hennar hefðu undir höndum læknisfræðileg gögn . Í tölvupósti frá talsmanni kæranda til kærunefndar , dags. þann 3. janúar 2018 , kom fram að kærandi og eiginmaður hennar hafi ekki undir höndum læknisfræðileg gögn sem þau vilji leggja fram og þá hafi þau ekki farið til læknis hér á landi . Í framangreindum gögnum um aðstæður í […] kemur fram að það hafi allir rétt á heilbrigðisþjónustu og að ekki megi mismuna einstaklingum , er þurfa á slíkri aðstoð að halda , á grundvelli eignastöðu . Í máli kæranda liggur fyrir að hún hafi áður fengið meðferð í heimaríki við […] sínum . Með vísan til framburðar kæranda og framangreindra gagna um heilbrigðisaðstæður í […] telur kærunefnd að fullnægjandi aðstoð sé til staðar í heimaríki hennar . Þá sé kærandi ekki í meðferð hér á landi sem sé læknisfræðilega óforsvaranlegt að rjúfa . Kærunefnd telur með vísan til þess sem komið hefur fram að framan og á grundvelli heildstæðs mats á aðstæðum hennar og eiginmanns hennar að þau geti fengið aðstoð stjórnvalda í heimaríki vegna sjúkdóma og heilsufarskvilla þeirra . Samkvæmt 2. mgr. sömu greinar er einnig óheimilt að senda útlending til svæðis þar sem ekki er tryggt að hann verði ekki sendur áfram til slíks svæðis sem greinir í 1. mgr . Í ákvörðun Útlendingastofnunar kom fram að það væri mat stofnunarinnar , með hliðsjón af frásögn kæranda , trúverðugleikamati , gögnum máls og fyrirliggjandi landaupplýsingum , að kærandi hefði ekki vísað til neinna atvika eða aðstæðna sem gætu gefið til kynna að þeim yrði jafnað til meðferðar sem 1. eða 2. mgr. 37. gr. laga um útlendinga tækju til . Samkvæmt 1. tölul. ákvæðisins telst umsókn vera bersýnilega tilhæfulaus ef útlendingur hefur ríkisfang í ríki þar sem ekki er talið að hann þurfi að óttast ofsóknir eða meðferð sem fellur undir 37. gr . Um er að ræða heimild til að forgangsraða tilteknum málum í upphafi málsmeðferðar en slík forgangsröðun hefur ekki áhrif á mat á efni umsóknar um alþjóðlega vernd . Samkvæmt efni sínu fjalla framangreind ákvæði reglugerðar um útlendinga bæði um mat á því hvort umsókn sé bersýnilega tilhæfulaus í skilningi 29. og 104. gr. laga um útlendinga . Hefur kærunefnd í þeim efnum jafnframt horft til þess að í athugasemdum við 29. gr. sem fylgdu frumvarpi því er síðar varð að lögum nr. 80 / 2016 er þess getið að gert sé ráð fyrir því að frekari reglur um viðmið um að umsókn skuli teljast tilhæfulaus verði settar í reglugerð . Þar er þó vísað til þess að ákvæðið sé í samræmi við 7. gr. tilskipunar 2008 / 115 / EB um brottvísun útlendinga í ólögmætri dvöl . Í íslenskum rétti er almennt viðurkennd sú meginregla að túlka beri landsrétt til samræmis við þær þjóðréttarlegu skuldbindingar sem íslenska ríkið hefur gengist undir . Í máli Z.Zh. og O vísaði Evrópudómstóllinn jafnframt til þess að samkvæmt 4. mgr. 7. gr. tilskipunarinnar gætu ríki einungis í sérstökum aðstæðum stytt hinn 7 - 30 daga frest til sjálfviljugrar brottfarar eða fellt hann alveg niður ( 46. mgr. dómsins ) . Af orðalagi ákvæðisins leiðir því að tilhæfuleysi umsóknar þarf að blasa við stjórnvaldi þegar við skoðun málsins . Þó svo að 2. mgr. 104. gr. laganna innihaldi ekki tilvísun til þess lista telur kærunefnd engu að síður að heimilt sé að styðjast við slíkan lista við mat á því hvort umsókn um dvalarleyfi eða alþjóðlega vernd teljist bersýnilega tilhæfulaus , enda eru ákveðin tengsl á milli ákvæða b-liðar 2. mgr. 104. gr. laga um útlendinga og 29. gr. laganna . Kærandi byggir umsókn sína um alþjóðlega vernd á því að hún búi við bágar efnahagslegar aðstæður . Kærandi kveður að hún hafi eytt öllu sínu fé í meðferðir í heimaríki í þeim tilgangi að lækna […] sem hefur hrjáð hana síðastliðin sjö ár . Telur kærandi að […] stjórnvöld geti ekki veitt sér þá aðstoð sem hún nauðsynlega þurfi á að halda til þess að lækna sig og kveður kærandi að fái hún ekki meðferð geti hún orðið […] . Sem fyrr segir er það mat kærunefndar , að teknu tilliti til gagna um heimaríki kæranda og aðstæður hennar þar , að það hafi frá upphafi málsmeðferðarinnar verið bersýnilegt að málsástæður hennar vörðuðu ekki þá þætti sem 1. og 2. mgr. 37. gr. laga um útlendinga taka til . Fyrir liggur mat Útlendingastofnunar á því að framangreindu markmiði verði ekki náð með öðru og vægara móti . Kærandi kom hingað til lands ásamt eiginmanni sínum og sóttu þau um alþjóðlega vernd þann 18. nóvember 2017 . Í greinargerð kæranda kemur fram að hún telji að endurkomubannið muni binda hana í […] og þannig draga úr möguleikum hennar á að leita sér læknisaðstoðar og forðast þá hættu sem blasir við henni í heimaríki . Þá hafi hún jafnframt lagt fram umsókn sína um alþjóðlega vernd í góðri trú um tilefni hennar . Í viðtali hjá Útlendingastofnun þann 21. nóvember 2017 var kæranda gefinn kostur á að andmæla mögulegri brottvísun og endurkomubanni auk þess sem hún fékk tækifæri til þess að svara sérstaklega hvort hún teldi þá ráðstöfun ósanngjarna . Kærandi mótmælti ekki sérstaklega hugsanlegri brottvísun og endurkomubanni en nefndi þó að þetta væri hennar síðasta von og ef stofnunin beitti brottvísun og endurkomubann yrði hún mjög vonsvikin . Þá var kærandi spurð út í sérstök tengsl við Ísland auk annarra Schengen-ríkja . Kvaðst kærandi hvorki eiga fjölskyldu á Íslandi né Schengen svæðinu . Af þeim svörum sem kærandi gaf um tengsl sín við Ísland og önnur Schengen-ríki verður ekki séð að brottvísun hennar og endurkomubann verði talin ósanngjörn ráðstöfun í garð kæranda eða nánustu aðstandenda hennar , sbr. 3. mgr. 102. gr. laga um útlendinga . Er ákvörðun Útlendingastofnunar er varðar brottvísun og endurkomubann því staðfest . Eins og að framan greinir tók Útlendingastofnun ákvörðun í máli kæranda , dags. 21. nóvember 2017 . Í ákvörðuninni er að einhverju leyti gerð grein fyrir lagagrundvelli málsins , sbr. 1. málsl. 1. mgr. 22. gr. stjórnsýslulaga nr. 37 / 1993 . Þar koma jafnframt fram ákveðnar upplýsingar um málsatvik , sbr. 2. mgr. 22. gr. laganna . Þá er vísað til þess í ákvörðuninni að heimilt sé að óska eftir frekari rökstuðningi fyrir ákvörðuninni , sbr. 2. mgr. 20. gr. stjórnsýslulaga . Nánari rökstuðningur Útlendingastofnunar er dags. 4. desember 2017 . Við mat á því hvort áskilnaði 22. gr. stjórnsýslulaga um efni rökstuðnings fyrir ákvörðun stofnunarinnar í máli kæranda sé fullnægt telur kærunefnd rétt að líta heildstætt á það sem fram kemur í ákvörðun Útlendingastofnunar , dags. 21. nóvember 2017 , og nánari rökstuðningi ákvörðunarinnar , dags. 4. desember 2017 . Aftur á móti leiðir af reglum stjórnsýsluréttarins , einkum hinni svonefndu skýrleikareglu , að bæði ákvörðun stofnunarinnar og nánari rökstuðningur verða að efni til að vera rétt og skýr . Í ákvörðun Útlendingastofnunar í máli kæranda kemur fram að umsókn hennar hafi verið metin bersýnilega tilhæfulaus , sbr. 1. mgr. og c-lið 2. mgr. 45. gr. reglugerðar um útlendinga nr. 540 / 2017 . Þá er vísað til þess að þar sem umsókn kæranda hafi verið metin bersýnilega tilhæfulaus verði henni ekki veittur frestur til sjálfviljugrar heimfarar , sbr. b-lið 2. mgr. 104. gr. laga um útlendinga og 1. mgr. 49. gr. reglugerðar um útlendinga . Að mati kærunefndar verður ekki önnur ályktun dregin af framsetningu ákvörðunarinnar en að við mat á hvort umsókn kæranda sé bersýnilega tilhæfulaus í skilningi b-liðar 2. mgr. 104. gr. laga um útlendinga hafi eingöngu verið byggt á þeim skilyrðum sem koma fram í 45. gr. reglugerðar um útlendinga nr. 540 / 2017 . Í því sambandi áréttar kærunefnd að c-lið 2. mgr. 45. gr. reglugerðarinnar er eingöngu ætlað að eiga við um tilvik þar sem tekið hefur verið mið af heilbrigðisaðstæðum við mat á því hvort upprunaríki teljist öruggt . Aftur á móti er í skjali , sem undirritað er af forstjóra Útlendingastofnunar og birt á heimasíðu stofnunarinnar , dags. 19. júní 2017 , þar sem upplýsingar um ástæður þess að […] var sett á lista stofnunarinnar yfir örugg upprunaríki , ekki fjallað um heilbrigðisaðstæður í ríkinu . Eins og að framan hefur verið lýst er það afstaða kærunefndar að löggjafinn hafi falið stjórnvöldum mat á þessu atriði og ráðherra hafi ekki verið framselt vald til að takmarka matið með reglugerð . Að mati nefndarinnar var framsetning í ákvörðun Útlendingastofnunar að þessu leyti ekki í samræmi við þær kröfur sem gerðar eru til skýrleika ákvarðana og rökstuðnings stjórnvalda . Nánari rökstuðningur , dags. 4. desember 2017 , bendir frekar til þess að farið hafi fram mat á tilhæfuleysi umsóknar kæranda í tengslum við ákvörðun um brottvísun og telur kærunefnd því ekki tilefni til annars en að leggja til grundvallar að efnislegt mat á þessu atriði hafi farið fram hjá Útlendingastofnun . Andmælaréttur aðila máls Í IV. kafla stjórnsýslulaga nr. 37 / 1993 eru lögfestar meginreglur um andmælarétt . Þeim er einkum ætlað að tryggja að aðili máls geti gætt hagsmuna sinna með því að koma afstöðu sinni til málsins á framfæri við stjórnvöld . Til þess að aðili geti neytt andmælaréttar síns þarf hann að hafa vitneskju um að málið sé til meðferðar hjá stjórnvöldum , hann þarf að eiga greiðan aðgang að málsgögnum og hann þarf að eiga þess kost að tala máli sínu . Að mati kærunefndar voru leiðbeiningar sem Útlendingastofnun veitti kæranda í viðtali rangar að því er varðar heimild kæranda til að máli hennar væri frestað svo henni gæfist tækifæri til að gera grein fyrir afstöðu sinni til málsins , sbr. 18. gr. stjórnsýslulaga nr. 37 / 1993 . Í þessu sambandi áréttar kærunefnd jafnframt það sem áður hefur komið fram í úrskurðum nefndarinnar varðandi þá eðlisbreytingu sem verður á máli sem hefst með umsókn um alþjóðlega vernd þegar stjórnvald ákveður að málið varði jafnframt ákvörðun um brottvísun kæranda með endurkomubanni . Réttur kæranda til að gera grein fyrir afstöðu sinni varðar málið í heild og hefur sérstaka þýðingu er varðar fyrirhugaða ákvörðun um brottvísun og endurkomubann . Fyrir liggur að kærandi kærði mál sitt til kærunefndar útlendingamála sem veitti talsmanni hennar frest til að leggja fram skriflega greinargerð í málinu , eftir atvikum studda frekari gögnum . Kærunefnd útlendingamála hefur endurskoðað alla þætti máls kæranda og komist að sömu niðurstöðu og Útlendingastofnun . Eru ekki efni til , að þessu sinni , að fella ákvörðun Útlendingastofnunar úr gildi vegna framangreindra málsmeðferðarannmarka , enda verður ekki enn séð af framkvæmd Útlendingastofnunar af málum sem hljóta afgreiðslu í samræmi við 29. gr. laga um útlendinga að um kerfisbundinn annmarka sé að ræða . Úrskurðarorð Ákvörðun Útlendingastofnunar er staðfest .