Svo lengi sem börn hafa verið tekin til ferminga á Íslandi hefur það tíðkast að þau klæddust sparifötum eins og jafnan var siður þegar fólk fór til kirkju . Fermingarfötin sögðu þó oft til um mismunandi efnahag fólks því ekki höfðu allir efni á að afla sér vandaðs klæðnaðar af þessu tilefni . Muninn á hinum ríku og hinum fátæku mátti því glöggt ráða af klæðnaði fermingarbarnanna eins og margar frásagnir greina frá . Nokkur hefð var þó komin á klæðnað fermingarbarna um 19201 þegar ráðandi fermingartíska var sú að drengir klæddust dökkum jakkafötum en stúlkur hvítum eða ljósum kjólum . Það þekktist líka að stúlkur fengju annan sparikjól til að klæðast eftir ferminguna og einnig fermdust sumar stúlkur í upphlut . 2 Reyndu allir , jafnt efnaminna fólk sem aðrir , að leggja metnað sinn í að láta börn sín klæðast vönduðum flíkum við ferminguna sem var þá ein mikilvægasta athöfnin í lífi unglingsins líkt og í dag . Engu að síður þótti það oft átakanlega ljóst að ekki gátu allir veitt börnum sínum vandaðan og dýran fermingarklæðnað og var það ein helsta ástæða þess að teknir voru í notkun hvítir fermingakyrtlar sem bæði kynin klæddust . Var það gert að tilstuðlan sr. Jóns M. Guðjónssonar , prests á Akranesi , og fór fyrsta ferming barna í kyrtlum fram árið 1954 . 3 Ekki var það þó algilt að allar kirkjusóknir tækju upp notkun slíkra kyrtla það ár því systir þeirrar sem þetta ritar fermdist í Stafholtskirkju , Stafholtstungum í dökkbláum taftkjól um hvítasunnuna 1955 . Litur kjólsins mun hafa verið valinn af hagnýtum ástæðum því lengi vel var sá kjóll notaður sem dýrindis ballkjóll . Sá fermingarkjóll sem hér er valinn sem gripur júnímánaðar er á hinn bóginn ljósleitur eins og algengast var . Hann saumaði Guðfinna Árnadóttir , Akri á Eyrarbakka fyrir Guðrúnu Sigurmundardóttur frá Einarshöfn á Eyrarbakka sem fermdist í honum árið 1942 . Kjóllinn er úr rjómalituðu sirsi 4 , vélsaumaður og afar vandaður að allri gerð . Hann er skósíður og útvíður neðan við mitti og er sérstakt miðjustykki sniðið að framanverðu fyrir ofan mittið sem myndar odd ( spíss ) fyrir miðju bæði að ofan og neðan . Frá hálsmáli og niður að efra oddi miðjustykkisins eru rykkingar og sömuleiðis efst á ermum við handveg og mynda með því svo nefndar púffermar . Ermarnar eru svo sniðnar í odd fremst sem leggst fram á handarbökin og smelltar um úlnlið með litlum smellum , sín hvoru megin . Kjóllinn er hnepptur við hálsmál að aftanverðu með einum yfirdekktum hnappi úr sama efni og kjóllinn . Langir mittisborðar eru saumaðir í hliðar og hnýttir saman að aftan í stóra slaufu . Ástand kjólsins er gott að undanskildum nokkrum örsmáum götum . Þessi flík er einstaklega falleg og hefur sómt sér vel á þeirri fermingarstúlku sem henni hefur klæðst . Árni Björnsson ( 1996 ) . Merkisdagar á mannsævinni . Reykjavík : Mál og menning . Elsa E. Guðjónsson . ( 1953 ) . Dúkur og garn . Leiðbeiningar um vefjarefni . Reykjavík : Ísafoldarprentsmiðja.Sarpur.is – Svör við spurningaskrá nr. 56 : Lifnaðarhættir í þéttbýli V. 1 ) Árni Björnsson bls. 183.2 ) Sarpur.is – Svör við spurningaskrá nr. 56.3 ) Árni Björnsson bls. 184.4 ) Í bók sinni Dúkur og garn gefur Elsa E. Guðjónsson þessa lýsingu á sirsi , bls. 120 : „ Bómullarefni með áþrykktum munstrum , oft í skærum litum . Oftast heldur gisin og með mikla steiningu . Einskefta . Notað í sloppa , telpukjóla o.fl. “