“ Efa að nokkur áhorfandi geti stillt sig um að brosa hringinn nánast samfleytt þær 72 mínútur sem myndin stendur yfir , ” segir Brynja Hjálmsdóttir í Morgunblaðinu um heimildamyndina Kaf eftir Elínu Hansdóttur , Önnu Rún Tryggvadóttur og Hönnu Björk Valsdóttur . KAF er heimildarmynd um ungbarnasund . Einblínt er á Snorra Magnússon sundkennara sem hefur staðið fyrir ungbarnasundi í Skálatúnslaug í Mosfellsbæ frá árinu 1990 . Snorri er annálaður fyrir að ná einstakri tengingu við smábörn . Markmið sundtímanna er meðal annars að efla styrk og hreyfiþroska barnanna og Snorri hefur sýnt fram á að agnarlítil börn geti gert ótrúlegustu hluti , eins og að standa upprétt , löngu áður en það er talið mögulegt samkvæmt rannsóknum . Snorri nær líka að „ skilyrða “ börnin en hann getur fengið þau til að framkvæma flóknar aðgerðir með bendingum , hljóðum og líkamsbeitingu . Tímarnir snúast samt kannski fyrst og fremst um að örva skynfæri barnanna , hvetja til leiks , efla félagshæfni þeirra og tengsl við foreldrana . Snorri er geysilega heillandi maður og fullkomin aðalpersóna í heimildarmynd . Hann er alþýðlegur , sjarmerandi og skemmtilegur og maður fær mjög sterka tilfinningu fyrir ástríðunni sem hann leggur í starfið . Snorri er einn af þessum mönnum sem bjarga heiminum á hverjum degi , þótt það rati kannski ekki í heimsfréttirnar . Þótt Snorri sé aðalpersónan eru aukapersónurnar ekki síður mikilvægar . Persónugalleríið er auðugt en það samanstendur af ungbörnum og foreldrum þeirra . Þótt börnin séu agnarsmá , á aldrinum þriggja til níu mánaða , þýðir það ekki að þau séu öll eins . Sum þeirra eru pínulítil og viðkvæm , önnur þroskaðri og kraftmeiri . Sum eru róleg og alvarleg , önnur eru gáskafull , glettin og hávær . Foreldrarnir eru sömuleiðis ólíkir , líkt og sjá má á viðtölum , og þau hafa mismunandi skoðanir á tímunum . Flest sameinast þau þó um að það mikilvægasta við tímana sé tengslamyndunin sem þar á sér stað . Í myndinni er rætt við fræðimenn og sálfræðinga sem ræða um ungbarnasundið frá fræðilegu sjónarhorni og kynna áhorfendum undirstöðuatriði í þroskasálfræði . Meðal viðmælenda er breski barnasálfræðingurinn Colwyn Trevarthen . Trevarthen þykir mikið til Snorra koma , ekki einungis vegna þess að hann getur látið börnin gera ýmislegt sem þykir óhugsandi , heldur sérstaklega vegna þess ótrúlega næmis og tengingar sem Snorri nær við börnin . Kvikmyndataka Bergsteins Björgúlfssonar er venju samkvæmt til fyrirmyndar . Skálatúnslaugin , þar sem lunginn út myndinni fer fram , er mjög skemmtileg sviðsmynd því ólíkt flestum íslenskum sundlaugum er hún kringlótt og inni í eins konar garðskála . Í myndatökunni eru formin í lauginni sérstaklega dregin fram , mikið er unnið með bogadregnar línur og samhverfur . Klippingin er vel heppnuð , sem skiptir höfuðmáli í heimildarmyndum . Heimildarmyndagerð er nefnilega svo sérkennileg , fólk tekur upp helling af myndefni án þess að vita nákvæmlega hvað muni eiga sér stað hverju sinni og þarf svo að búa til rökrétta sögu úr efninu . Snorri notast markvisst við söng og takt í sundtímunum og þetta vinnulag hefur mikil áhrif á klippinguna , sem er stundum snörp og taktviss , stundum flæðandi og melódísk . Þessi söngur og taktur hefur líka áhrif á hljóðmyndina , sem er skapandi og flott . Í heild flæðir frásögnin vel og verður ekki endurtekningasöm . Reyndar er myndefnið svo skemmtilegt og snúllulegt að maður myndi seint þreytast á því , þrátt fyrir endurtekningar . Við kynnumst bakgrunni Snorra lítillega en það er ekki beinlínis farið á dýpið , við köfum ekki neitt óskaplega djúpt í hans ævisögu enda er það ekki markmiðið , myndin er ekki að leita svara við stórum spurningum og það er engin sérstök úrlausn í lok hennar . Vissulega er talað við fræðimenn en samt er ekki verið að opinbera nein byltingarkennd vísindaleg afrek , því að myndin er fyrst og fremst innlit , gluggi inn í litla veröld . Blauta og brjálæðislega krúttlega veröld . Myndin rímar þannig vel við þetta tímabil í lífi foreldra og ungbarna , sem er lítill gluggi í ævinni , fyrsta árið þar sem nánast ekkert kemst að nema fjölskyldan . KAF er algjör „ feel-good “ - mynd , kannski er þetta ný grein : vellíðunarheimildarmyndir . Myndin er portrett af Snorra Magnússyni og lífsspeki hans og Þorsteinn Bachmann , sem er einn af feðrunum sem koma fram í myndinni , kjarnar þessa speki ágætlega þegar hann segir : „ Ég held að hann elski lífið mjög mikið . Meira en gengur og gerist . “ Þessi lífsgleði skilar sér algjörlega og ég efa að nokkur áhorfandi geti stillt sig um að brosa hringinn nánast samfleytt þær 72 mínútur sem myndin stendur yfir . Klapptré er sjálfstæður miðill sem birtir fréttir , viðhorf , gagnrýni og tölulegar upplýsingar um íslenska kvikmynda - og sjónvarpsbransann . Ritstjóri og ábyrgðarmaður er Ásgrímur Sverrisson .