Á grunnsýningu Þjóðminjasafnsins grípur augað reiðfatnaður frá fyrri hluta 19. aldar . Um er að ræða reiðkápu ( Þjms 830 ) , reiðhött ( Þjms 652 ) og samfellu ( Þjms 2848 ) , pils með áfastri svuntu . Fötin voru í eigu Guðrúnar Arngrímsdóttur ( d. 1858 ) , eiginkonu séra Halldórs Magnússonar í Saurbæ á Hvalfjarðarströnd . Kápan er skósíð úr svörtu vaðmáli með rósamunstruðu flosi að framan . Við handveg og framan á ermum er flauel . Samfellan er einnig úr svörtu vaðmáli , þéttu og áferðarfallegu . Að neðan eru grænir kniplingar og græn brydding . Reiðhötturinn vekur sérstaka athygli . Hann er úr svörtu klæði með háum , stinnum kolli og höttkápu niður af . Höttkápunni er krækt saman að framan og hlífði vel við rigningu . Silkiband er fest að innanverðu sem notað var til að binda höttinn á höfuðið . Reiðhattar með þessu einkennandi lagi tíðkuðust frá því um 1720 fram yfir aldamót 1800 . Undir höttinn komst trafafaldur sem heldri konur skautuðu . Um aldamótin 1900 tók Daninn Daniel Bruun myndir af konu í búningi af því tagi sem hér hefur verið lýst . Hver veit nema að um sömu flíkur sé að ræða . Á tveimur myndum situr hún á eða teymir hest sem á hefur verið lagður hellusöðull og söðulábreiða . Heimildir bera þess vitni að hvorki reiðfatnaður né söðlar af þessu tagi voru notuð á þeim tíma . Myndir Bruun hafa því verið sviðsettar til þess að festa á filmu íslenskan menningararf fremur en að skrásetja samtímann . Það þótti miklu varða að eiga falleg reiðföt og sitja vel í söðli . Hulda Stefánsdóttir ( 1897 - 1989 ) ritaði að óskadraumur flestra unglinga væri að eignast reiðtygi og falleg reiðföt . Jafnframt var það vinnukonum mikið keppikefli að eignast reiðtygi og falleg reiðföt . Þegar líða tók á 19. öldina tók reiðfatatískan breytingum frá því sem áður var . Konur klæddust nærskornum treyjum , síðu reiðpilsi og reiðhúfu eða reiðhatti . Eldri konur voru flestar í reiðfötum úr brúneli , þykkum , svörtum , gljáandi dúk . Yngri konur og heimasætur notuðu oft mislit og þynnri efni í reiðfötin . Um hálsinn höfðu þær fallegan silkiklút . Upp úr aldamótum 1900 komust reiðsjöl í tísku , breiðir langtreflar prjónaðir með garðaprjóni og með kögri á endum . Reiðhattarnir voru misjafnir að gerð , ýmist strá - eða flókahattar í mismunandi litum með stærri börðum og lægri kolli en áður . Karlar og konur klæddust prjónuðum reiðsokkum sem notaðir voru utan yfir skó . Karlmenn áttu einnig sérstök reiðföt . Á 18. og 19. öld voru þau gjarnan síðar kápur úr þykku vaðmáli með klauf að aftan , hnepptu bandi um mittið og stóru slagi sem náði niður fyrir mjaðmir ásamt síðum reiðbuxum . Í langferðum voru menn í skinnsokkum sem náðu upp að hné . Í upphafi 20. aldar tóku reiðföt karla einnig breytingum . Þeir klæddust efnismiklum og síðum reiðjökkum , reiðbuxum sem voru hólkvíðar um læri en þröngar um kálfa svo reiðstígvél féllu vel að þeim . Þórður Tómasson . 2002 . Reiðtygi á Íslandi um aldaraðir . Mál og mynd . Hulda Stefánsdóttir . 1983 . „ Gaman er að skreppa á bak “ . Birtist í Hugur og hönd . Rit heimilisiðnaðarfélags Íslands .