Náð sé með yður og friður frá Guði föður vorum og Drottni Jesú Kristi . Á dögum Jesú var venjan sú að yngstu synirnir tækju að sér að hirðishlutverkið um leið og þeir höfðu burði til . Símon litli var ekki hár í loftinu þegar hann var talinn fær um að sinna starfinu . Foreldrar hans undurbjuggu hann vel fyrir það og sögðu honum til dæmis bæði frá bestu beitarlöndunum og mestu hættusvæðunum . Símon hlakkaði mjög til þess dags er hann bæri hirðistitilinn með réttu . Loks rann upp dagurinn og Símon fór burt með hjörðina , klæddur baðmullarkyrtli , gyrtur leðurbelti og með yfirhöfn úr úlfaldahári til að halda á sér hita í kuli hinna dimmu nátta úti í högunum . Hann gekk við hirðisstafinn sem var með myndarlegum krók á endanum líkt og biskupsbagall . Stafurinn var stuðningur á grýttum slóðum en einnig nýttist hann til að verjast villidýrum og beina kindunum á rétta stefnu . Sér til varnar hafði drengurinn ennfremur hirðiskylfuna . Á henni var hnúður sem í höfðu verið reknir nokkrir málmnaglar til að gera vopnið öflugra . Í skinnskjóðu sinni hafði Símon slöngubyssu eins og Davíð konungur og aðrir hirðar . Þar var ennfremur nestið sem móðir Símonar hafði sent með honum út í hagana ; brauð , ostur , þurrkaðir ávextir og ólívur . Hlutverk hirðisins var að leiða hjörðina á grænar grundir þar sem hún gat bitið gras í næði og að vötnum , þar sem hægt var að svala þorstanum . Símon þekkti heimaslóðir sínar í Júdeu , hafði fylgt öðrum hirðum um hagana í vesturhluta Jórdandalsins og vissi því hvar von var safaríks grass og tjarna og lækja sem runnu það rólega að þau skelfdu ekki dýrin . Þessi fyrsti dagur Símonar í hlutverki fullgilds hirðis hafði gengið alveg prýðilega . Hann var hreykinn af frammistöðunni þegar hann fann næturstað í grennd við aðra hirða með hjarðir sínar . Símon fékk sér langþráð sæti og sótti sér bita úr skjóðunni . Myrkrið var að skella á og hann renndi augum yfir hjörðina . Ærnar voru þarna en Símon þekkti þær allar svo vel að hann gat nánast greint þær af jarminu . Síðan taldi hann lömbin . Hann átti að geta séð þau öll þar sem hann mataðist en var búinn að renna tvisvar yfir hjörðina með augunum og í bæði skiptin vantaði eitt . Símon stakk nestinu sínu aftur ofan í skjóðuna því ekki var um annað að ræða en að standa upp og athuga hvort þetta eina lamb lægi á bak við móður sína eða stein . Þrisvar gekk hann um hjörðina og taldi og alltaf var niðurstaðan sú sama : eitt lambið hafði orðið viðskila við hópinn . Hirðirinn ungi gerði það sem honum hafði verið sagt að gera í slíku aðstæðum . Hann leitaði til næsta hirðis sem sat þar rétt hjá og gætti sinnar hjarðar . Símon sagði félaga sínum frá því sem gerst hafði . Sá bað Símon að hafa ekki áhyggjur , hann skyldi fylgjast með báðum hjörðunum á meðan Símon leitaði að týnda lambinu . Aldimmt var orðið þegar Símon lagði af stað í leitina . Hann hélt út í myrkrið með staf sinn leiðina sem hann og hjörðin höfðu farið í birtu dagsis . Annað slagið kallaði hann á lambið og ekki leið á löngu uns hann var kominn það langt frá hjörðinni að hann heyrði ekkert nema eigin fótatak og hróp sín ætluð hinu yfirgefna lambi . Símoni fannst hann hafa gengið óralangt og var að því kominn að snúa við þegar hann heyrði langt í burtu veikt , slitrótt og örvæntingarfullt jarm . Hann gekk á hljóðið og þegar hann heyrði það færast nær herti hann á sér . Eftir nokkurt labb fann hann lambið . Það var dauðhrætt eitt þarna úti í myrkrinu og orðið svo máttvana að það fékkst ekki úr sporunum . Það stóð bara þarna og jarmaði og jarmaði eins og það væri aleitt í allri veröldinni . Símon tók skjálfandi lambið upp og vafði það örmum áður en hann lagði af stað til baka . Lambið hætti að jarma og þegjandi ferðuðust hirðirinn og lambið þarna undir næturhimni óbyggðanna . Allt í einu sá Símon ljósbjarma í fjarska . Honum fannst hann heyra söng berast út ljósinu . Hann nam staðar , sperrti eyrun og skyggndist um . Þetta stóð ekki lengi en þegar ljósin voru horfin og söngurinn hljóðnaður sá hann sér á vinstri hönd örlitla flöktandi ljóstíru langt í burtu . Símon gekk í átt til hennar . Þegar hann hafði gengið allnokkurn spöl kom í ljós dyragætt á lágu fjárhúsi sem hleypti í gegnum sig daufum bjarma tírunnar , út í allt þetta botnlausa næturmyrkur Símon gekk inn í skýlið og trúði varla sínum eigin augum . Inni á troðnu moldargólfinu stóð jata og í henni lá nýfædd barn , sofandi og reifum vafið . Yfir því vöktu foreldrarnir og hjá þeim stóðu nokkrir hirðar , fullir lotningar og aðdáunar . Suma þeirra þekkti Símon . Við sjáum Símon með lambið hér á einum glugganna í kórnum . Þar beinast allra augu að barninu ; foreldrarnir horfa á það og hirðarnir , allir mæna á barnið nema Símon . Hann horfir á lambið sem hann var að bjarga . Barnið í jötunni er kjarni kristinna jóla . Á því er athyglin , um það er sungið og jólaguðspjallið snýst um fæðingu þess . Eðlilega höfum við athyglina á því . Þar er um að ræða barnið sem englarnir og himinsins herskarar kunngjörðu hirðunum að væri frelsari heimsins . Seinna um nóttina leiddi heil himinstjarna vitringa úr fjarlægum löndum að þessu barni . Engu að síður horfir Símon á lambið og hefur ekki augu sín af því . Þegar barnið í jötunni hafði lært að tala er margt merkilegt haft eftir því . Þar á meðal var þetta : „ Því hungraður var ég og þér gáfuð mér að eta , þyrstur var ég og þér gáfuð mér að drekka , gestur var ég og þér hýstuð mig , nakinn og þér klædduð mig , sjúkur og þér vitjuðuð mín , í fangelsi var ég og þér komuð til mín .... Allt sem þér gjörðuð einum minna minnstu bræðra , það hafið þér gert mér . “ Símon með augun á lambinu , Símon með lambið í fanginu , Símon með hjartað hjá lambinu , Símon minnir okkur á það sem barnið í jötunni vildi umfram allt kenna okkur : Látum okkur annt um allt líf , leitum að þeim týndu , huggum þau sem skelfast , styðjum þau heim sem ekki komast þangað af eigin rammleik , gefum þeim von sem hafa misst hana , vefjum þau örmum sem hafa verið yfirgefin .