Leikhópurinn er með því sterkasta sem hefur sést á sviðinu Meistaraverk Charlies Chaplins á leiksviði , í bráðskemmtilegri , nýrri gerð . Sýningar hefjast að nýju á Stóra sviðinu í febrúar Leikgerð Nikolajs Cederholms af kvikmynd Chaplins The Great Dictator sló í gegn í Þjóðleikhúsinu á síðasta leikári , og eftir áramót gefst færi á að sjá sýninguna að nýju á Stóra sviðinu . Heillandi , bráðskemmtileg og frumleg leiksýning um valdasýki , möguleika mennskunnar í trylltri veröld og baráttuna fyrir friði í heiminum . Chaplin gerði kvikmyndina til að vara heiminn við því að þessi maður gæti tekið upp á hverju sem væri en heimurinn hlustaði ekki á hann . Það er ekki hægt að ímynda sér að neinn komi út úr leikhússalnum og segi : „ Tóku þau ekki ansi harkalega á Hitler ? “ Þannig fór í Þýskalandi á fjórða áratugnum og jafnvel þá var erfitt að skilja hvernig í ósköpunum það gat gerst . Hún fjallar að nokkru um baráttu litla mannsins gegn óréttlæti og kúgun samfélagsins , djarfhuga rakara sem er hræddur alveg eins og við hin en reynir að gera það sem er rétt og gott . Smám saman rennur það upp fyrir okkur að þannig getur það ekki verið til lengdar og ef við höldum því áfram deyjum við út ásamt öllu öðru lífi á jörðinni . Önnur er þrumuræða gegn Gyðingum og hún er fjársjóðshirsla af andstyggð sem hægt er að grípa til . Þriðja og síðasta ræðan er ræða rakarans þegar honum hefur verið ruglað saman við Hynkel í lok myndarinnar . Heimspekileg viðhorf hans um að maður nái lengst með kímni og að með því að beita hlátri sé hægt að segja ýmislegt sem fólk myndi annars taka óstinnt upp finnast mér stórkostleg . Chaplin er líka aðdáunarverður því að hann gat gert svo margt – skrifað , samið tónlist , leikstýrt , leikið og svo öll líkamlega fimin og færnin sem hann hafði . Þar var lík hans reyndar grafið upp og líkræningjarnir tveir reyndu að kúga fé út úr ekkjunni hans . Það er að öllu leyti gaman að vinna með Chaplin . Ef verk hans eru borin saman við verk t.d. Shakespeares eða Tsjekovs eða annarra leikskálda , þá er vinnan við verk Chaplins alltaf hressilegri og nýstárlegri en hinna , því að enginn hefur sett þau áður á svið . Hvað vonastu til að fylgi áhorfendum heim eftir að þeir hafa séð sýninguna ? Heildarsvipurinn og það sem við raunverulega upplifum þegar við sitjum vonandi og engjumst af hlátri , í því öllu felst miklu meira en bara sagan . Auk þess var hann ein af fyrstu kvikmyndastjörnum Hollywood , frumkvöðull í hagsmunabaráttu listamanna og pólitískur aðgerðarsinni . Stíllinn , sem byggist á líkamlegu athæfi er knýr frásögnina áfram , var bæði fínlegri og fágaðri en áður hafði þekkst í gamanleik . Flækingurinn var rómantískur undirmálsmaður , bæði klaufalegur og einlægur , og vann sér samstundis inn samkennd áhorfenda . Á þessum tímapunkti í sögunni voru þöglar myndir tæplega framleiddar lengur . Chaplin heyrði aftur á móti til undantekningar á þeim háttum þar sem bæði gamanstíll hans og kvikmyndagerð grundvallaðist umfram allt á látbragði en ekki texta og tali . Í myndinni nýtir Chaplin sér umtöluð líkindi Hitlers og litla flækingsins og kynnir til leiks tvær nýjar persónur ; fasíska einræðisherrann Hynkel , sem drottnar yfir þjóðríkinu Tomainiu , og ofsóttann rakara af gyðingaættum . Eins og venjulega tekst Chaplin að kalla fram meðaumkun áhorfenda með litla manninum en í þetta sinn afhjúpar hann einnig einræðisherrann sem trúð . Til að mynda í blöðruballett Hynkels , búðingahappdrættinu og mikilmennskutafli þeirra Hynkels og Benzino Napaloni , einræðisherra Bacteriu . Í þriggja mínútna ávarpi fordæmir Chaplin einræði og lofsamar þess í stað lýðræði og frelsi einstaklingsins . Senan þótti mjög umdeild og misbauð predikun hans mörgum sem þótti það ekki vera hlutverk kvikmyndagerðarmannsins að stíga í stólinn . Sjálfur fann hann fyrir vaxandi þörf til að tjá sannfæringu sína í verkum sínum , ekki síst þegar líða tók á fimmta áratuginn .