Búdda er lýst sem persónu sem býr yfir djúpstæðri visku . Hugmyndin um visku er grunnur í búddismanum . Viska getur þó verið óljóst og torskilið hugtak , erfitt að skilgreina og erfiðara að finna . Hvernig verður maður vitur ? Er viska eitthvað sem við getum þróað á virkan hátt eða verðum við eingöngu að bíða þess að verða vitrari með aldrinum ? Vegna þess hve viskan er óljóst hugtak , hefur hún ef til vill misst gildi sitt sem hugtak sem skiptir máli í nútíma samfélagi sem hefur í staðinn lagt áherslu á öflun upplýsinga og þekkingar . Josei Toda , annar forseti Soka Gakkai , lýsti ruglingnum á milli þekkingar og visku sem einum af megin veikleikum nútíma samfélags . Það má augljóslega sjá hvað hann á við er við lítum á undraverðar framfarir tækninnar á síðustu öld . Á meðan vísinda - og tækniþróun getur aðeins státað af misvísandi árangri er varðar getu til að draga úr mannlegri þjáningu , þá hefur þróun á þessum sviðum unnið ótrúlega sigra er kemur að getu og afköstum til að valda dauða og eyðileggingu . Toda líkti skyldleika þekkingar og visku við vatnsdælu og vatn . Vatnsdæla sem nær ekki að dæla vatni ( þekking án visku ) er til lítils gagns . Hér er ekki verið að hafna mikilvægi þekkingar . Þekkingu má jafnt nota til gríðarlegrar eyðileggingar og á mjög jákvæðan hátt . Viska er það sem beinir þekkingunni í átt til góðs – í átt að gildissköpun . Búddískar kenningar , eins og hugtakið fimm tegundir visku , lýsa og skilgreina í smáatriðum flæði viskunnar og hvernig hún birtist á mismunandi stigum vitundar okkar . Þegar viskan er að verki í lífi okkar gerir hún okkur kleift að yfirstíga rótgróin sjónarmið venjubundinnar hugsunar okkar og sjá heildarmyndina í nýju ljósi . Við verðum fær um að meta staðreyndir , skilja kjarna málsins og beina okkur af öryggi í átt til hamingju . Búddisminn líkir einnig visku við hreinan spegil sem sýnir veruleikann fullkomlega eins og hann er . Það sem þessi spegill viskunnar endurspeglar eru innbyrgð og samháð tengsl lífs okkar við allt líf . Þessi viska upprætir blekkingu okkar um aðskilnað og vekur með okkur vitund um hluttekningu og jöfnuð allra lifandi vera . Hugtakið „ búdda “ lýsir einstaklingi sem á eðlilegan hátt birtir meðfædda visku sína . Það sem fær þessa visku til að streyma fram í lífi okkar er samkennd . Búddisminn sér alheiminn og lífið sjálft sem birtingarmynd samkenndar , þar sem „ þræðir “ samháðra fyrirbæra fléttast saman , skapa og næra lífið í öllum sínum undursamlegu og mismunandi birtingarformum . Hann kennir að tilgangur mannlegs lífs sé að vera virkur þátttakandi í þessu mikla gangverki samkenndar í alheiminum til að auðga og bæta skapandi kraft lífsins . Þess vegna er það að þegar athafnir okkar stjórnast af samkennd þá færist líf okkar í samræmi við lífskraft alheimsins og við birtum okkar eðlislægu visku . Að uppörva aðra og deila von með þeim vekur okkur til meðvitundar um stærra , óháðara sjálfs okkar umfram þrönga takmörkun litla sjálfsins ( egós ) . Viska og samkennd eru þess vegna óaðskiljanleg . Sjálfsagi , sú viðleitni að „ verða meistari eigin huga “ er miðlægur þáttur í búddískri ástundun . Þessi hugmynd gefur í skyn að því ákafar sem við leggjum okkur fram við að þroska með okkur óeigingjarnt hugarfar , þeim mun meira vaknar viska búdda innra með okkur . Um leið getum við betur beint öllum eiginleikum , þekkingu okkar , hæfileikum okkar og einstæðum sérkennum persónuleika okkar , í átt að því að skapa hamingju fyrir okkur sjálf og aðra . Í ræðu sinni við Tribhuvan háskólann í Nepal , árið 1995 , sagði Daisaku Ikeda , forseti SGI , „ að vera meistari eigin huga merkir að leggja rækt við þá visku sem býr í innri afkimum lífs okkar og streymir fram af óþrjótandi gnægð , aðeins þegar sá samúðarfulli ásetningur að þjóna mannkyninu , að þjóna fólki , snertir við okkur . “ Ef saga mannkyns á að breytast og beinast frá sundrung og átökum í átt að friði og djúpri virðingu fyrir helgi lífsins , þá eru það manneskjurnar sjálfar sem þurfa að breytast . Búddískur skilningur á samúðarfullri visku getur þjónað sem öflugur grunnur fyrir slíka umbreytingu .