Haraldur Örn var fararstjóri í ferð á Mont Blanc ( 4.810 m. ) í ágúst 2006 . Nokkrar æfingagöngur voru farnar fyrir ferðina þar sem hópurinn náði að kynnast og hrista sig saman . Lagt var af stað frá Íslandi 5. ágúst var hópurinn kominn til Chamonix sem er við rætur fjallsins sama dag . Fyrsta dag ferðarinnar var farið á lítið fjall sem nefnist Brevent og er 2.525 metra hátt . Þoka var þennan dag og ekkert útsýni sem annars er glæsilegt af þessum stað yfir fjallarisana hinu megin í dalnum . Þó að þetta sé ekki mikil hæð byrjar líkaminn þó strax að bregðast við og hefja aðlögun sína að þunna loftinu . Annan daginn var haldið í þorpið Le Tour og þaðan haldið upp í fjallaskála í 2.700 metra hæð sem nefnist Albertsskáli . Á skriðjöklinum við skálann fór fram broddæfing en slíkar æfingar höfðu einnig farið fram fyrir ferðina á Sólheimajökli og í Botnssúlum . Um nóttina var gist í kojum í einu stóru herbergi , ekki ósvipað og gerist og gengur í skálum á Íslandi . Að morgni þriðja dags var veður gott í fyrstu og hélt hópurinn upp jökulinn í öllum herklæðum , með brodda undir skóm og allir bundnir saman í línu . Þegar ofar dró fór veður versnandi og fyrr en varði var skollin á þoka og strekkings vindur . Neyddumst við til að hætta við fyrirhugaðar fjallgöngur vegna veðurs og einbeita okkur að því að ná í næsta skála sem var handan fjallgarðsins . Gengið var upp á fjallshrygg og mönnum slakað niður hinu megin í línu . Einn í einu hvarf fram af brúninni . Brekkan var stöðugt brattari og á endanum héngu menn í lausu lofti þar til komið var í aflíðandi brekku . Var þettta töluvert ævintýri fyrir flesta í hópnum . Eftir nokkra göngu í algerri blindu var loks komið í Trient-skálann ( 3.200 m. ) og vorum við þá komin yfir landamærin til Sviss . Þessi skáli var mjög vistlegur og mun þægilegri en skálinn sem við gistum í nóttina áður . Daginn eftir héldum við til baka í Albert skálann og þaðan niður í Le Tour þar sem við tókum lestina aftur til Chamonix . Nú var æfingagöngum lokið og komið að því að takast á við sjálfan Mont Blanc . Strax daginn eftir , 9. ágúst var haldið með lestinni upp í 2.360 metra hæð þar sem gangan hófst . Farin var Gouter-leiðin sem er önnur tveggja vinsælustu leiða á tindinn . Í fyrstu liggur leiðin eftir þægilegum stígum þangað til komið er að Gouter hlíðinni . Þetta er mjög brött fjallshlíð sem þarf að klífa og er nauðsynlegt að nota klifurútbúnað eins og línur , belti og brodda . Þarna hafa orðið mörg slys vegna grjóthruns svo það er mikilvægt að fara varlega . Allir skiluðu sér heilir upp fjallshlíðina , upp í Gouter skálann sem er í 3.800 metra hæð . Þarna var gist en um nóttina skyldi haldið á tindinn . Sumir höfðu ekki sofið mikið þegar kominn var tími til að fara á fætur laust eftir miðnætti . Það var því töluverð þreyta í mannskapnum . Þunna loftið sagði einnig til sín með mæði og sumir fundu fyrir höfuðverk . Það var algert myrkur úti og allir með höfuðljós á enninu til að lýsa framfyrir tærnar . Auk Haralds Arnars voru nokkrir leiðsögumenn með hópnum sem hver hafði tvo með sér í línu . Hægt og rólega mjakaðist hópurinn upp brekkuna í myrkrinu . Brekkan er ekki brött í fyrstu þegar farið yfir Gouter jökulskallann . Þegar yfir hann er komið er komið að tindinum sjálfum og brattinn eykst verulega . Fyrst er gengið upp að Vallot neyðarskýlinu sem er í 4.300 metra hæð . Eftir það taka við Bosses hryggirnir sem eru töluvert brattir og mikilvægt að fara þar varlega . Veður var gott þó að væri nokkur gjóla og verulega kalt . Ferðin sóttist vel og það voru stoltir Íslendingar sem stóðu á toppnum og fögnuðu árangrinum og virtu fyrir sér óviðjafnanlegt útsýnið .