Ár er liðið frá því að bókin sem rústaði lífi hennar kom út . Ár síðan samband hennar og Benna rofnaði endanlega og allt samfélagið lagðist gegn henni . Núna hefur hún eina nótt til að segja einu manneskjunni á Íslandi sem ekki veit hvað gerðist hennar hlið á sögunni og fá endanlegan dóm á það hvort hún sé sek . Í nýjustu skáldsögunni sinni , Við erum ekki morðingjar , kafar Dagur Hjartarson ofan í hyldýpi ástarinnar og kannar eyðingarmátt ofbeldis og listar . Bókin segir frá ungri konu ( nafn hennar kemur ekki fram ) sem skrifaði bók sem setti líf hennar og ástvina hennar á hliðina . Eftir að hafa lokað sig af og brynjað sig fyrir sársaukanum — bæði þeim sem hún olli og varð fyrir — fær hún óvænt tækifæri til að horfast aftur í augu við fortíðina og kryfja það sem átti sér stað . Þegar hún kemur heim á Vatnsstíginn um miðnætti í upphafi sögunnar er Tómas meðleigjandi hennar í miklu uppnámi að vaska upp . Hann hefur fengið þær óvæntu fréttir að pabbi hans , sem býr í Noregi , er við dauðans dyr . Tómas er búinn að bóka flug sem fer strax um morguninn en er í of miklu uppnámi til að sofa . Þrátt fyrir að þekkjast lítið sem ekkert biðlar hann til hennar að vaka með sér og tala um eitthvað , hvað sem er , til að draga athygli hans frá því að pabbi hans er að deyja . Það er nánast of mikil tilviljun að það sé akkúrat ár liðið frá útgáfu bókarinnar , svo hún endar með að opna sig í fyrsta skipti um hvað gerðist í raun og veru . Þegar ég klára söguna vil ég að þú segir mér í hreinskilni hvað þér finnst . Hvað mér finnst um bókina þína ? Nei , hvað þér finnst um mig . Viltu að ég dæmi þig ? spurði Tómas . Já . Ég vil að þú segir mér hvort ég sé góð eða slæm manneskja . Tómas hugsaði sig um . Andlitið varð aftur að kyrru vatni . Hann var að jafna sig á uppnáminu . Það er sanngjarnt , sagði hann loks . Þú verður sakborningurinn og ég verð dómarinn . Ókei , sagði ég . En ég verð þá að byrja á byrjunni . ( 20 - 21 ) Verkið er rammafrásögn þar sem stokkið er á milli spjallsins í eldhúsinu á Vatnsstíg og endursagna hennar , þar sem hún greinir frá erfiðri æsku sinni , brothættri sjálfsmynd og hvernig samband hennar og Benna — eina mannsins sem hún hefur elskað — hófst og endaði . Líkt og í Síðustu ástarjátningunni ( 2016 ) — síðustu skáldsögu Dags , en hann hefur einnig gefið frá sér ljóð og smásögur ásamt því að vera þekktur fyrir að vera mjög fyndinn á Twitter — er ástin nístandi falleg og sársaukafull . Að elska manneskju í bók Dags er “ að vera tilbúinn að niðurlægja sig fyrir framan hana ” ( 86 ) en ástin sjálf er oftast utan seilingar fyrir persónur verksins . Í hennar stað eru útskúfun , ofbeldi og fordæming , en þegar ástin finnst loks brennur hún heitt og fegurð hennar er óneitanleg . Aðalpersónan segir frá því hvernig hún leitaði væntumþykju frá því hún var barn og hvernig hún tilheyrði hvergi fyrr en hún kynntist Benna . Þau náðu saman í gegnum bókmenntir og listir og Benni , sem er þekktur rithöfundur , hjálpar henni að uppgötva sjálfa sig í gegnum skrif . Lýsingarnar af sambandinu eru þó einstaklega ljúfsárar því ljóst er frá upphafi að sambandið endaði með ósköpum eftir útgáfur bókarinnar . Hvað varðar uppbygingu verksins , þá hef ég hef alltaf verið veikur fyrir rammafrásögnum og finnst þær sérstaklega ánægjulegar í fagurbókmenntum . Þrátt fyrir að saga hafi listrænt gildi og eitthvað merkingarþrungið til málanna að leggja þýðir það ekki að lesturinn megi ekki vera skemmtilegur og verkið megi ekki vera byggt í kringum afhjúpun ófyrirsjáanlegrar fléttu . Dagur býður upp á frásagnarleik sem er frábær blanda afþreyingu og listar og sýnir þar með færni sína sem rithöfundur . Hann kyndir undir forvitni lesandans á mjög bersýnilegan hátt — hvað var svona hræðilegt við bókina ? hvernig endaði samband hennar og Benna ? hvers vegna eru ókunnugir að áreita hana fyrir skrif hennar heilu ári seinna ? — og notar trúnóið á Vatnsstígnum til að réttlæta hversu augljós hann er í að skapa eftirvæntingu á köflum . Já , sagði ég . Stuttu áður en ég fór til Stokkseyrar — stuttu áður en allt fór til fjandans — þá gekk ég á Benna með þetta . Engar áhyggjur , sagði ég þegar ég sá svipinn á Tómasi , ég ætla ekki að spilla fyrir þér endinum . En þegar ég segi þér hvernig þetta endaði , þá muntu skilja betur hvað Benna gekk til með þessum slúðursögum . ( 84 ) Tómas er í hlutverki lesandans í leiknum og fær að skjóta inn spurningum sem brenna á vörum okkar við lesturinn og bregðast við frásögninni af lífi hennar . Hann spyr hana út í móður hennar , sem var varla til staðar nema til að gera henni lífið leitt , og veitir henni samúð þegar hún lýsir eyðandi áhrifunum sem andlegt og líkamlegt ofbeldi hafði á sjálfstraust hennar . Tómas ýtir líka enn frekar undir sagnaleik Dags með því að draga athyglina að fyrirboðum og vísbendingum sem hún gefur um hvernig sagan endar . En eftir því sem líður á söguna kemur smám saman í ljós að Tómas langt frá því að vera einungis frásagnartæki þar sem fortíð hans er grípandi og mikilvægur hluti verksins sem dýpkar persónu hans og setur samband hans og aðalpersónunnar í nýtt samhengi . Við erum ekki morðingjar er tvímælalaust besta verk Dags sem ég hef lesið . Það er fátt notalegra en að hlusta á góðan sögukonu segja grípandi sögu síðla kvölds og það er einmitt sú stemmning sem Dagur nær að fanga . Ég naut þess að sitja við eldhúsborðið á Vatnsstígnum og hlusta á hana segja okkur Tómasi frá ævi sinni , sorgum , ást og syndum . Ég hafði líka gaman af frásagnarleikjunum og sögusagnareiginleikunum þar sem verkið sjálft var einskonar endursögn á bókinni sem setti líf aðalpersónunnar úr skorðum . Við erum ekki morðingjar er listilega vel skrifuð og nær snilldarlega að sameina spennu og list þannig að allir ættu að hafa ánægju af .