Ég hef séð þó nokkuð marga birta svokallaðar “ decade challenge ” myndir . Snýst það um að birta mynd af sér þegar áratugurinn byrjaði , og svo núna þegar hann er að klárast . Þessi áratugur var og verður allaf einn sá mikilivægasti í mínu lífi svo mig langaði til að deila með ykkur nokkrum orðum um hann . Eftir allt saman þá byrjaði ég þennann áratug rétt tæplega 19 ára gömul og var að stíga mín fyrstu skref í lífinu sjálfráða , takandi ákvarðanir sem myndu marka restina af mínu lífi . Þegar ég horfi yfir síðustu 10 ár sé ég ekki sjálfan mig . Ég hef áður lýst þessari tilfinningu , mér líði eins og þetta sé saga sem einhver er búinn að segja mér 100 sinnum og ég kann hana utan að . Ég tengi ekki við þessa brotnu , týndu ungu konu sem ég var þegar áratugurinn byrjaði , og ég sé hana ekki í sjálfri mér lengur en ég finn til með henni . Ég vildi óska þess að ég gæti tekið utan um hana og hlúð að henni á hennar verstu tímum . Á tímunum þegar hún hélt að það skildi hana enginn og það gæti enginn hjálpað henni . Þegar henni leið eins og hún væri ein í heiminum – þó hún væri umkringd fólki . Á slaginu miðnætti þann 31 desember 2009 var ég ofurölvi , að taka smók af jónu með einhverjum sem ég man ekki einu sinni nafnið á , í partýi með fólki sem ég þekkti varla . Ég var sannfærð um að það skipti engu máli hvað ég gerði lífið mitt gæti varla orðið verra . Ég var föst í því hugarfari að ég gæti gert hvað sem er og komið hvernig sem er fram við fólkið í mínu lífi því ég væri hvort sem er ekki að fara að lifa nógu lengi til að taka afleiðingunum , og þetta hugarfar einkenndi of stórann part af þessum áratug . Það er skrýtið að eyða megninu af ævi sinni að vilja ekki lifa lengur og gera ráð fyrir því að þú munir deyja fyrir einhverja X dagsetningu . Þegar þessi dagsetning rennur svo upp veit maður ekkert hvað maður á að gera eða hvernig maður á að haga sér því jú , maður gerði ekki ráð fyrir að vera ennþá á lífi . Ég hélt alltaf að ég væri ein um þessa tilfinningu – en hef svo komist að því að mjög margir á mínum aldri upplifa það sama . Þessi áratugur braut mig á fleiri vegu en ég get lýst . Hann traðkaði á tímabilum ofan á mér á skítugum skónum og öskraði á mig að ég væri ógeðsleg , skítug , gagnslaus og mest af öllu – geðveik . Hann sannfærði mig næstum því um að ég myndi aldrei gera neitt við lífið mitt eða verða neitt meira en þessi brotna , týnda unga kona . En þessi áratugur gaf mér svo miklu meira en hann braut . Hann gaf mér bæði börnin mín sem eru það sem ég er stoltust af í þessum heimi . Hann gaf mér manninn minn og hjónabandið mitt . Hann gaf mér betra samband við foreldra mína , eitthvað sem ég hélt ég hefði skemmt of mikið til að hægt væri að laga það . Hann gaf mér þak yfir höfuðið og bestu vinkonu í formi lítils fjórfætlings . Þessi áratugur gaf mér styrkinn til að leita mér loks hjálpar og fá svör við því afhverju hausinn á mér virkar eins og hann gerir . Þessi áratugur og allt sem honum fylgdi gaf mér sköpunargleðina sem drífur mig áfram . Þessi áratugur gaf mér sjálfstraustið til að vera ég sjálf , sama hvað öðrum finnst . Þessi áratugur tók af mér viljann til að lifa trekk í trekk – og gaf mér hann svo aftur sterkari en nokkurntímann fyrr . Á slaginu miðnætti þann 31 desember 2019 mun ég bjóða 2020 velkomið í örmum fjölskyldunnar minnar ( mínus 1 sem eyðir áramótunum með föðurfjölskyldunni ) . Ég mun kveðja þennann áratug þakklát fyrir það sem ég áorkaði og fyrir það sem ég upplifði . Skál fyrir nýju ári , nýjum áratug og enn fleiri og betri minningum . Skrif hennar einkennast af hreinskilni , kímnigáfu og harkalegum staðreyndum um hið daglega líf .