Íþróttamaðurinn Már Gunnarssonstefnir á Ólympíuleika fatlaðra í Tókýó í lok ágúst og æfir því í sex tíma á dag , auk þess að vera að undirbúa stór-stórtónleika í Hljómahöllinni í mars . Hann segir vissulega taugatrekkjandi tilhugsun að vera á leið á stærsta mót í heimi en kveðst hafa lært að vinna vel undir álagi þegar hann var í skóla í Lúxemborg . „ Það gat á stundum verið frekar mikill hryllingur sem ég upplifði þar . “ Spurður nánar út í þetta segir Már : „ Fyrst þegar ég kom til Lúxemborgar var ég í litlum þorpsskóla þar sem voru bara tveir bekkir . Það var alveg yndislegt , kennarinn minn þar , hún Monique , og maðurinn hennar eru mér sem amma og afi í Lúxemborg . Og ég reyni að heimsækja þau eins oft og ég get . Síðan fluttum við og ég fór í stóran sveitaskóla úti á landi og það var bara algjör martröð . Maður var bæði blindi drengurinn og útlendingurinn í bekknum og bæði kennarar og nemendur stríddu mér óspart fyrir vikið . Ég var þarna í fimm ár og það var algjör undantekning ef mér samdi vel við einhvern kennara og ég eignaðist fáa vini í skólanum . Það var bara engin tenging . Ég átti aðra vini sem eru enn þá vinir mínir í dag og mér finnst alltaf mjög gaman að koma „ heim “ til Lúxemborgar . “ „ Maður var bæði blindi drengurinn og útlendingurinn í bekknum og bæði kennarar og nemendur stríddu mér óspart fyrir vikið . “ Í Lúxemborg byrjaði Már í tónlistarnámi og þar fann hann sig mun betur en í skólanum og var fljótlega farinn að semja sín eigin lög . „ Ég byrjaði að læra á píanó hjá blindrafélaginu í þorpinu þar sem við bjuggum fyrst , “ segir hann og brosir við minninguna . „ Þegar við fluttum út á land fór ég í nám hjá rússneskum píanókennara sem heitir Dina og hún er alveg frábær . Það er mér rosalega mikilvægt að hafa verið hjá henni . Það var mikill agi í náminu en hún var samt alltaf sanngjörn . Ég er enn þá í sambandi við hana og okkur þykir mjög vænt hvoru um annað . “