Höfundur / Sanna Magdalena Mörtudóttir , borgarfulltrúi Sósíalistaflokksins í Reykjavík Þegar ég var yngri fannst mér Reykjavíkurborg koma fram af virðingarleysi gagnvart stórum hluta af starfsfólki sínu . Mamma mín sem vann fullan dag á leikskóla sem ófaglærður starfskraftur og skúraði leikskólann eftir lokun var samt bláfátæk . Nú , mörgum árum síðar , blasir sami veruleiki við mörgum sem starfa á láglaunavinnustöðum , einkum konum þar sem um hefðbundna kvennastétt er að ræða . Konur halda uppi mörgum af grunnstoðum samfélagsins líkt og leikskólum og það er komið fram við þær eins og einnota vinnuvélar sem megi skipta út hvenær sem er . Þannig blasir myndin við mér þegar við vitum að lág laun leiða til gríðarlegs álags . Tölur síðustu ára sýna að fjölgun öryrkja hefur mest verið hjá konum 50 ára og eldri . Móðir mín er einmitt ein slík kona í hópi öryrkja m.a. vegna andlegs álags í kjölfar fjárhagslegra áhyggna vegna lágra launa . Ætli lág laun og örmögnun spili ekki hér inn í sem ástæður sem leiða til örorku ? Reykjavíkurborg gefur sig út fyrir að vera mikil jafnréttisborg , hún hefur m.a. sett sér þau markmið að vinna eftir kynjaðri fjárhags - og starfsáætlun . Um daginn var ég spurð að því hvort það yrði ekki auðveldara að hækka laun kvennastétta ef fleiri konur væru við völd . Nú hafa aldrei fleiri konur verið kosnar í borgarstjórn en það hefur verið lítill sem enginn vilji hjá borgarmeirihlutanum að hækka lægstu launin . Tilraunir til að skapa umræðu um hvað telst vera ásættanlegt launabil á milli hinna hæst - og lægstlaunuðu innan borgarinnar hafa að sama skapi skilað litlu . Sem dæmi má nefna að hæstlaunaði borgarfulltrúinn , að undanskildum borgarstjóra er með um 1,7 milljónir í mánaðarlaun og þar af er hún með rúmlega 400.000 þúsund krónur fyrir stjórnarsetu á vegum Reykjavíkurborgar , sem eitt og sér er miklu hærra en grunnlaun ófaglærðra á leikskólum borgarinnar . „ Nú hafa aldrei fleiri konur verið kosnar í borgarstjórn en það hefur verið lítill sem enginn vilji hjá borgarmeirihlutanum að hækka lægstu launin . “ Í baráttunni fyrir því að brjóta glerþökin , höfum við gleymt konunum í kjallaranum sem þurfa að sópa upp glerbrotin . Ég gleymi aldrei þessari myndlíkingu sem ég las einu sinni í grein , mér fannst hún svo öflug og lýsir þeirri jafnréttisbaráttu sem hefur verið ráðandi . Höfuðáherslan hefur verið á þarfir og væntingar millistéttarkvenna sem hafa það gott fjárhagslega og unnið hefur verið að því að fjölga þeim í æðstu stjórnunar - og valdastöðum þar sem hallar á þær . Í baráttunni upp á toppinn , höfum við gleymt konunum á botninum . Ég spyr því , hversu langt nær jafnréttið ? Hversu mikið tökum við tillit til efnahagslegrar stöðu í jafnréttisáætlunum ? Leiðarljós kynjaðrar fjárhags - og starfsáætlunar snýr að réttlátri dreifingu gæða og fjármuna með tilliti til þarfa borgarbúa . Ef Reykjavíkurborg notar það sem greiningartæki á launaseðla ófaglærðra kvenna á leikskólum borgarinnar , myndi borgin þá komast að því að láglaunastefna hennar viðheldur efnahagslegri kúgun kvenna ?