Auk þess að stunda tónlistarnám lauk Zoltán Kodály háskólanámi í tungumálum og doktorsprófi í heimsspeki og málvísindum . Hann lagði stund á fiðlu - , víólu - og píanóleik og hafði auk þess gott vald á sellói , sem hann lærði á hjá sjálfum sér . Það átti þó ekki eftir að vera hljóðfæraleikur , heimsspeki eða málvísindin sem Kodály varð þekktur fyrir . Meginframlag hans til evrópskar menningar var þjóðlagasöfnunin sem hann stundaði um árabil af mikilli elju ásamt vininum og kolleganum Béla Bartók . Þeir félagarnir drösluðust um afskekktustu sveitir Ungverjalands og Balkanlanda með upptökubúnað sinn , sem bæði var mikill um sig , níðþungur og frumstæður . Klunnalegir vaxhólkar , upptökutæki og stór lúður til að syngja inn í voru meðal þess sem þeir félagar höfðu meðferðis . Og að sögn var farangurinn ekki mesta vandamálið . Það var hreint ekki heiglum hent að sannfæra bændur og búalið um að óhætt væri að góla gömlu lögin þeirra inn í lúðurinn . Og til hvers væri það svo sem ? Þau væru nú ekki svo merkileg . En með dugnaði og ósérhlífni tókst þeim félögum aðsafna þúsundum þjóðlaga frá austanverðri Evrópu . Hefði ekki verið fyrir framsýni Kodálys og Bartóks hefði þessi merkilega tónlist glatast . Flóknara er það ekki . Nú á dögum njótum við atorku þeirra félaga , því auk þess að skrá , rita niður og hljóðrita þessi lög birtast þau í fjölda tónverka þeirra . Meðal annars notaði Kodály ungversk þjóðlög í Dúóið op . 7 fyrir fiðlu og selló , sem hér er flutt . Verkið er gott dæmi umhvernig nota má þjóðleg stef og ryþma í hefðbundinni vestrænni tónlist . Nýstárlegt er hér að heyra hvernig hljóðfærin eru látin „ tala saman “ og eiga á víxl yfirhöndina og þá kemst hitt varla að , þrátt fyrir ítrekaðar tilraunir . Við gætum verið að hlusta á samræður þar sem sá sem orðið hefur gefur það ógjarnan frá sér , samræðurnar verða oft ákafar og jafnvel æstar en róast svo niður og verða innilegar og vinsamlegar . Birtist hér kannski áhugi Kodálys átungumálum og málvísindum ? Sergei Rakhmaninov samdi tvö píanótríó , sem bæði nefnast Trio élégiaque . Það fyrra , í g-moll , var samið á nokkrum dögum árið 1892 afungum manni í tónlistarháskóla , verðandi megintónskáldi og stórpíanista . Af öðrum æskuverkum Rakhmaninovs eru það helstPíanókonsertinn nr. 1 og Píanótríóið nr. 2 í d-moll frá 1893 , sem eiga það til að heyrastnú á dögum . Er það nú flutt öðru sinni hjá Kammermúsíkklúbbnum , fyrra skiptið var 1988 . Líkt og í fyrra tríóinu er skuggi Tchaikovskys hér alls staðar og allt um kring , enda er það samið í minningu hins síðarnefnda , er eins konar sorgaróður um hið látna þjóðartónskáld Rússa , sem Rakhmaninov dáði svo mjög . Og ekki er ólíklegt að hann hafi haft tríó Tchaikovskys að einhverju leyti að fyrirmynd . Bæði eru verkin mikil að vöxtum , reyndar með lengstu píanótríóum sögunnar , og fylgja svipuðu mynstri í uppbyggingu . Bæði hefjast á tilfinningahlöðnum ogharmþrungnum upphafskafla ( Tchaikovsky samdi tríóið sitt til minningar um góðan vin , tónskáldið Nikolai Rubinstein ) , í báðum verkum er annar kafli langur tilbrigðakafli sem Tchaikovsky lætur renna saman við lokakaflann en Rakhmaninov vinnur í sínum tilbrigðakafla úr aðalstefi hljómsveitarfantasíunnar „ Kletturinn “ , sem hann lauk við fyrr sama ár og hafði vakið hrifningu Tchaikovskys . Bæði tónskáldin enda verk sín svo á sorgarmarsi sem byggir á efni úr upphafsköflum þeirra . Mennta - og menningarmálaráðuneytið , Reykjavíkurborg og Smith & Norland hf styrkja tónleikahald Kammermúsíkklúbbsins .