Hann fannst við uppgröft að Stóruborg í Austur-Eyjafjallahreppi árið 1981 og þykir sennilegt að hann sé frá fyrri hluta 16. aldar , eftir fundarstaðnum að dæma . Ritaðar heimildir um prjón á Íslandi eru einna elstar úr bréfabók Guðbrands Þorlákssonar Hólabiskups , frá síðasta fjórðungi 16. aldar , en þá voru landskuldir að hluta til greiddar í prjónasaumi . Bæði karlar , konur og börn prjónuðu og prjónaskapur var ekki álitin sérstök kvennavinna eins og síðar varð . Um er að ræða karlmanns - og kvenmannspeysu og fylgdu þeim uppskriftir að karlmannssokkum , kvensokkum , nærbuxum og húfu . Prjónum hefur verið lýst í íslensku orðabókarhandriti frá 18. öld . Þar segir að þeir séu úr járni , mjóir og sívalir , hnúðlausir og um það bil spannarlangir ( 15,9 eða 18,5 cm ) . Einnig er sagt að þeim sé skipt í smábandsprjóna og duggarbandsprjóna eftir gildleika . Prjónar voru geymdir í prjónastokkum sem voru langir og mjóir tréstokkar , oft fallega útskornir með rósabekkjum ýmiss konar .