Ef vesturlandabúar eru ekki tilbúnir að verja ríkisstjórn Erdogans má spyrja hvort Tyrkland eigi heima í NATO . Tyrkland hefur lengi verið bandamönnum sínum erfiður ljár í þúfu , en óhætt er að segja að nánast reglubundin valdarán hersins þar í landi hafi gert öðrum Nató - ríkjum erfiðara fyrir en ella að verja tilverurétt Tyrklands í hernaðarbandalagi vestrænna lýðræðisþjóða . Vegna nálægðarinnar við Sovétríkin og síðar Rússland umbáru Vesturlönd hegðun í Tyrklandi sem ekki hefði verið umborin annars staðar , en nefna má sem dæmi að stærsta kjarnorkuvopnabúr Nató er í Incirlik í Tyrklandi . Það hlýtur hins vegar að segja sig sjálft að það eru takmörk fyrir því hversu langt er hægt að teygja fullyrðinguna „ fjandmaður fjandmanns míns er vinur minn “ . Vissulega þurfa lýðræðislega kjörin stjórnvöld í hvaða ríki sem er að bregðast við því þegar hermenn gera tilraun til valdaráns , en harkaleg viðbrögð Tayyips Erdogan Tyrklandsforseta hljóta að valda áhorfendum áhyggjum . Vesturlönd hafa verið tilbúin að horfa í gegnum fingur sér varðandi Tyrkland . Óttinn hefur verið sá að ef ekki væri fyrir veruna í Nató þá gæti Tyrkland flúið í arma Sovétsins eða jafnvel orðið róttækri útgáfu íslams að bráð . Nú er hins vegar svo komið að Erdogan hefur sópað í burtu tugum þúsunda opinberra starfsmanna , dómara , saksóknara , lögreglumanna og kennara og þarf enginn að velkjast í vafa um að fleira ráði þessu en valdaránstilraunin ein . Listar yfir óæskilega einstaklinga hafa greinilega legið í skúffum Erdogans um nokkurt skeið . Spurningin sem alltaf þarf að svara þegar varnarbandalög eru metin er það hvort líklegt sé að þegnar viðkomandi landa séu tilbúnir að heyja stríð til varnar bandamanninum . Efast má um að margur Vesturlandabúinn sé tilbúinn að samþykkja hernaðarátök til að verja ríkisstjórn Erdogans . Þá er komið að því að spyrja hvort Tyrkland eigi nokkuð heima í Nató .