Algóði himneski faðir , megi það sem ég tala hér í húsi þínu í dag , vera þér þóknanlegt og fólki uppbyggilegt . Minnstu þess Guð minn að ég , þjónn þinn , er aðeins maður . Náð sé með yður og friður , frá Guði föður og Drottni vorum Jesú Kristi . Þær fávísu tóku lampa sína en höfðu ekki olíu með sér en hinar hyggnu tóku olíu með á könnum ásamt lömpum sínum . Farið heldur til kaupmanna og kaupið handa yður . Vakið því , þér vitið ekki daginn né stundina . Á einum stað í Fimmtu Mósebók stendur skrifað : „ Veldu þá lífið svo að þú og niðjar þínir megið lifa “ . Svo ekki sé nú minnst á þau ósköp að það er eins og brúðurinn sé ekki til . Matteus er sá eini af guðspjallamönnunum sem segir þessa undarlegu sögu . Hjá honum er í hún í flokki dæmisagna Jesú þar sem fengist er við Guðs ríki , og samt er hún ekki nema hálfgildings dæmisaga ( parabóla ) því hún er öllu meiri táknsaga ( allegóría ) . Á það vill guðspjallamaðurinn minna . Hann tekur stef sem Jesús hélt á lofti , stefið um það að vera ávallt vakandi og viðbúinn efsta degi . Bara í kaflanum á undan þeim sem geymir söguna okkar um Meyjarnar tíu , segir hann : „ Himinn og jörð munu líða undir lok en orð mín munu aldrei undir lok líða . ( Mt 24 : 44 ) Og sögunni um Meyjarnar tíu lýkur á þessum orðum : „ Vakið því , þér vitið ekki daginn né stundina . “ ( Mt 25 : 13 ) Og hvað þá ? Þetta er einungis svarið við því sem er kjarni sögunnar um hinar tíu meyjar , sem við fyrstu sýn virðast svona og svona , en eru þegar betur er að gáð , afskaplega líkar og nánast nákvæmlega eins – um flest . Nákvæmlega eins þrátt fyrir sterk orð um ríkan mun á þeim strax við upphaf sögunnar : fimm voru fávísar en fimm hyggnar . Þetta er meira að segja nokkuð mildilega orðað í íslensku þýðingunni því í útlendum biblíum er oft kveðið sterkar að orði , í hinni ensku biblíu Jakobs konungs eru þær sagðar , „ foolish “ ( heimskulegar ) og „ wise “ ( vitrar ) , þýska biblían segir þær „ töricht “ sem líka er réttast að þýða sem heimskulegar og „ klug “ sem þýðir helst , snjallar . Gætum enda að því , að það , þegar Jesús brýnir menn að vera viðbúnir þá er hann ekki að leggja til andvökur enda þess örugglega meðvitaður , þrátt fyrir að þá hafi svefnrannsóknir verið skammt á veg komnar , að fólk þarf að sofa . Heimskur , fávís , fyrirhyggjulaus , gáfaður , snjall , fyrirhyggjusamur – allir þurfa svefn . Það sem ég segi yður , það segi ég öllum : Vakið ! “ ( Mk 13:35 - 7 ) Og svo eru það þessir blessuðu lampar og olíukreppan . Þær meyjanna sem ekki tóku nóg af olíu biðja hinar um að gefa sér , en þær auðvitað neita því vegna þess að ekki er betra að allar verði olíulausar eftir smá stund – nei , þá er betra að það týri þó á þessum fimm lömpum . Og það er fleira : hvar er það sem þessar meyjar sofa ? Vissulega hafa menn stungið upp á hinu og þessu í kringum þessa sögu , talað um að brúðguminn hafi verið að koma úr föðurhúsum , á meðan enn aðrir hafa sagt hann hafa verið að koma frá húsi brúðarinnar að semja um heimanmund . Og ekki í því þegar dyrnar skella í lás . Aðvörunarorðin sem sagan vísar til , meira að segja út fyrir sjálfa sig , um að við skulum vera viðbúin , bendir til þess sem gert er í hinu daglega smáa , vísar í litlu skrefin í breytni daglegs lífs : Sumar tóku til auka olíu – aðrar ekki . Uppörvið heldur hvert annað hvern dag á meðan enn heitir „ í dag “ “ ( Heb 3:12 - 13b ) . Endalok þessarar ruglingslegu sögu um tíu meyjar gerir ekkert annað en að minna okkur á að hvern dag skulum við velja lífið , lokaðar dyr fyrir helming meyjanna er tákn og áminning ; í raun fyrst og fremst mælskubragð sem leiðir að lokaorðum sögunnar um að menn skuli halda vöku sinni , vera vakandi svo þeir geti farið , eins og segir í sálminum sem verður sunginn hér við messulok : „ Leið trúar , leið trausts , leið tryggðar hvern dag “ – treystandi einum Guði . Það er gjörðin sem blífur , að ganga þá leið , og fylla sjálfan sig andlegu fóðri svo sú leið megi blessast .