Leikstjóri er Catriona Macphie . Þrjár þeirra eru frægar í veraldarsögunni og há allar sína glímu við ástina , ótta við svik , missi , framtíðina . María Magdalena hefur frá fyrstu dögum verið ein af þessum umdeildu persónum Biblíunnar . Sigurbjörg fjallar um hugmyndir sem byggðar eru á skoðanaskiptum aldanna og tengjast líka hinu gnóstíska guðspjalli þar sem María er sett í öndvegi sem leiðtogi , upprisuvotturinn sem átti sérstakan trúnað Krists og sem hinir lærisveinarnir hlýddu síðan á og trúðu . Einhvern veginn varð María Magdalena Biblíunnar önnur í kristinni hefð . Hvergi er þess getið í guðspjöllunum að María Magdalena hafi neitt verið að bjástra við fætur Jesú , það voru aðrar Maríur . Leikverkið sjálft endar í sporum Maríu Magdalenu með orðum Maríu Stúart . Áhugaverð meðal annars fyrir þær sakir að fjallað er trúarleg efni á íhugulan hátt þar sem húmorinn er skammt undan . Sigurbjörg notar sjónarhorn þeirra sem vilja leggja áherslu á hinn mannlega Jesúm til að skoða frásögur guðspjallanna af upprisunni og þátt Maríu Magdalenu í upprisunni . En fyrst og fremst er gaman að sjá Maríu Magdalenu á sviði ásamt öðrum stórmerkum konum sögunnar og ekki úr vegi að geta að að út frá mati margra kirkjunnar manna og listamanna á miðöldum og síðar , þá hefðu klæði hennar mátt vera ögrandi og litsterk eins og klæði Maríu Stúart og Maríu Callas en ekki í þessum látlausa jarðarlit - en sjón er sögu ríkari . Allir eru sammála um að þörf sé á því inn í rekstur safnaðanna . En eru allir sammála um að á móti skuli stórfækka prestum ?