Persónuleg ábyrgð læknis ekki síður en sjúklings Hugmyndin um persónulega ábyrgð sjúklings á heilsufari sínu hefur náð nýjum hæðum í umræðum um breyttar áherslur í opinberri heilsugæslu í Bandaríkjunum . Stjórn heilsugæslunnar í Vestur - Virginíufylki hefur riðið á vaðið með róttækar breytingar á fyrirkomulagi hennar ( Medicaid ) sem snýr fyrst og fremst að þeim verst settu í samfélaginu , þeim sem hafa lægstar tekjur og eru við eða undir skilgreindum fátæktarmörkum og geta þar af leiðandi ekki borgað há iðgjöld einkaheilsutrygginga og / eða njóta ekki heilsugæslufríðinda vegna vinnu sinnar . Hugmyndin að baki persónulegrar ábyrgðar á eigin heilsufari byggist á því að fólk stundi heilbrigt líferni og séu hlýðnir sjúklingar ( mæti alltaf til læknisins , fari ávallt að læknisráði og noti aðeins bráðadeildir í neyð ) og uppskeri í staðinn betri líðan fyrir minni tilkostnað . Bishop G , Brodkey A. Personal Responsibility and Physician Responsibility –West Virginia‘s Medicaid Plan . N Engl J Med 2006 ; 355 : 756 - 8. ) Robert Steinbrook bendir reyndar á að nú þegar fyrirfinnist ýmis dæmi um að menn séu krafðir um persónulega ábyrgð á heilsufari sínu hjá stofnunum og fyrirtækjum . Í nóvember 2003 var sambærilegt hlutfall 37% . Hér á Íslandi hefur sambærileg umræða skotið upp kollinum þegar rætt er hvort reykingamenn sem ekki hlíta því skilyrði að hætta að reykja eigi rétt á endurteknum hjartaaðgerðum og einnig hefur verið rætt um hvort þeir sem ekki hlíta samkomulagi um þyngdartap fyrir garnastyttingu fyrirgeri rétti sínum til aðgerðarinnar . Umræðan hefur ekki farið hátt en snýst um hið sama ; hvort meta eigi rétt einstaklings til læknisþjónustu í hlutfalli við hversu mikla ábyrgð hann tekur á eigin heilsufari . Þetta eru þau fjögur atriði sem heilsugæsluyfirvöld í Vestur - Virginíu ætla að hafa til viðmiðunar þegar metið er hvort sjúklingur stendur sig eða ekki . Undir þetta taka læknarnir Bishop og Brodkey sem benda á helstu annmarka þess að ofangreint kerfi komi þeim til góða sem það er ætlað . Hún hætti að mæta á námskeiðið vegna vænisýki og hefur þyngst um 3 kg . Hún fékk fræðsluefni hjá þér til að lesa en þú ert búinn að komast að því að hún skilur það ekki . Bishop og Brodkey taka undir að persónuleg ábyrgð einstaklings á sjálfum sér sé ávallt fagnaðarefni og eigi sér sannarlega traustan menningarlegan sess í vitund Bandaríkjamanna . Það stríði þó engu að síður gegn viðteknum hugmyndum um tengsl læknis og sjúklings . Í öllum samskiptum læknis og sjúklings er fólginn samningur um meðferð og í þeim samningi felst skilningur beggja um hvað teljast skuli hámarksárangur og hvers krefjast megi með sanngirni . Kerfið vekur líka spurningar um sanngirni . Í sumum tilfellum geta ástæður þess að sjúklingi tekst ekki að standa við gerðan samning verið honum algjörlega óviðkomandi , til að mynda truflanir á almenningssamgöngum eða veikindi barna sem kalla á heimsóknir á bráðadeild utan skrifstofutíma á virkum dögum . Fátækt veldur takmörkuðu aðgengi að barnagæslu , akstri , hollum mat og líkamsræktaraðstöðu , auk minna læsis , fleiri áfalla í lífinu og auknu hlutfalli ómeðhöndlaðra geðsjúkdóma . Fólk sem hefur litla reynslu af velgengni er ólíklegra en aðrir til að trúa því að það geti breytt heilsufari sínu . Bishop og Brodkey ljúka loks grein sinni á þeirri áminningu að „ á tímum „ persónulegrar ábyrgðar ” verði læknar að láta til sín heyra um hvaða áhrif slíkar áætlanir hafi á læknisstörf þeirra og heilsu sjúklinga . ”