Stefnandi er fjármála - og efnahagsráðherra f.h. íslenska ríkisins , Arnarhvoli við Lindargötu , Reykjavík . Stefndi er Stéttarfélag lögfræðinga , Borgartúni 6 , Reykjavík . Dómkröfur stefnanda Stefnandi krefst þess að viðurkennt verði með dómi að boðað ótímabundið verkfall stefnda , Stéttarfélags lögfræðinga , vegna félagsmanna þess í þjónustu Sýslumannsembættisins á höfuðborgarsvæðinu , sem boðað var með bréfi til fjármála - og efnahagsráðherra , dagsettu 20. mars 2015 , 7. apríl 2015 , frá kl. 00:00 , sé ólögmætt . Stefnandi krefst þess ennfremur að viðurkennt verði með dómi að verkfall vegna félagsmanna þess í þjónustu stefnanda , sem boðað var með bréfi til fjármála - og efnahagsráðherra , dagsettu 20. mars 2015 , fimmtudaginn 9. apríl 2015 , kl. 12:00 - 16:00 , sé ólögmætt . Atkvæðagreiðslan var tvískipt . Annars vegar fór fram atkvæðagreiðsla um verkfallsboðun meðal félagsmanna stefnda sem starfa hjá Sýslumanninum á höfuðborgarsvæðinu og var tekið fram á atkvæðaseðli að hún skyldi vera ótímabundin og hefjast 7. apríl 2015 kl. 00:00 . Hins vegar fór fram atkvæðagreiðsla meðal félagsmanna stefnda sem starfa hjá ríki um boðun tímabundins verkfalls hinn 9. apríl 2015 sem skyldi standa yfir frá kl. 12:00 - 16:00 . Stefndi tilkynnti fjármála - og efnahagsráðuneytinu um fyrirhuguð verkföll með bréfum , dagsettum 20. mars sl . Í tilkynningu stefnda , sem varðar félagsmenn hans er starfa hjá Sýslumanninum á höfuðborgarsvæðinu , kom fram að 27 félagsmenn hefðu verið á kjörskrá , 27 þeirra eða 96,3% hefðu tekið þátt í atkvæðagreiðslunni , 26 eða 88,5% hefðu samþykkt boðun um verkfall , enginn hefði sagt nei og ógildir seðlar hefðu verið 3 eða 11,5% . Í tilkynningu stefnda , sem varðar félagsmenn hans er starfa hjá ríki , kom fram að 310 félagsmenn hefðu verið á kjörskrá , 241 þeirra eða 77,5% hefðu tekið þátt í atkvæðagreiðslunni , 170 eða 70,5% hefðu samþykkt boðun um verkfall , 57 eða 23,7% hefðu sagt nei og ógildir seðlar hefðu verið 14 eða 5,8% . Í bréfi til fjármála - og efnahagsráðuneytisins , dagsettu 26. mars 2015 , gerði Páll Halldórsson , formaður Bandalags háskólamanna , grein fyrir umræddum atkvæðagreiðslum og því áliti félagsins að þær hefðu verið í samræmi við lög . Stefnandi höfðaði í kjölfarið mál þetta með stefnu sem árituð var um birtingu 31. mars sl. og þingfestri sama dag . Stefnandi byggir viðurkenningarkröfu sína á því að atkvæðagreiðslur þær , sem verkfallsboðanirnar byggja á , hafi ekki verið í samræmi við ákvæði 15. gr. laga nr. 94 / 1986 . Félagsmenn stefnda , sem starfi hjá ríkinu , hafi verið 392 talsins hinn 1. janúar sl. en samkvæmt verkfallsboðunum stefnda hafi ýmist 27 eða 310 félagsmönnum , á mismunandi starfsstöðum , verið gefinn kostur á að greiða atkvæði um þær . Í 3. gr. laganna komi skýrt fram að það sé fjármálaráðherra sem fari með fyrirsvar ríkissjóðs við gerð og framkvæmd kjarasamninga samkvæmt lögum þessum . Sé ljóst að orðalagið „ þeim sem verkfall beinist gegn “ eigi að túlka til samræmis við gildissvið laganna og að þar sé átt við viðsemjanda stéttarfélaga samkvæmt lögunum , þ.e. stefnanda , en ekki einstaka vinnustaði . Atkvæðagreiðsla stefnda hafi beinst að sýslumannsembættinu á höfuðborgarsvæðinu og stefnda . Ummæli sem komi fram síðar í stefnu virðist þó benda til þess að af hálfu stefnanda sé einnig á því byggt að stefnda sé óheimilt að beina verkfalli að einstökum stofnunum ríkisins . Verði því ekki hjá því komist að taka afstöðu til beggja þessara álitaefna . Stefndi byggir sýknukröfu sína á því að atkvæðagreiðslur um vinnustöðvanir félagsins hafi verið lögmætar og í fullu samræmi við fyrirmæli laga um kjarasamninga opinberra starfsmanna og venjur á vinnumarkaði . Með því að hafa haft þann hátt á um boðanir verkfalla sem félagið hafði , hafi í einu og öllu verið staðið að verkum í samræmi við ákvæði laga nr. 94 / 1986 og sambærileg ákvæði almennu laganna um stéttarfélög og vinnudeilur nr. 80 / 1938 . Allar takmarkanir á verkfallsrétti beri því að túlka þröngt . Samkvæmt 14. gr. laga nr. 94 / 1986 séu heimildir stéttarfélaga til að gera verkföll bundin þeim skilyrðum og takmörkunum einum sem sett eru í þeim sömu lögum . Að boðun verkfalls sé því aðeins lögmæt að ákvörðun um hana hafi verið tekin í almennri leynilegri allsherjaratkvæðagreiðslu allra félagsmanna stéttarfélagsins sem gerir samninginn . Þannig sé fyrri málsliðurinn í 15. gr. skilinn í samhengi við hinn síðari og hugtakið „ allsherjaratkvæðagreiðsla “ í skilningi greinarinnar sé allsherjaratkvæðagreiðsla þeirra sem ætlað er að fara í verkfall . Tilhögun verkfallsaðgerðar í tíma , rúmi og umfangi verði þannig að mati stefnda ekki takmörkuð á grundvelli reglna laganna um atkvæðagreiðslur . Þá vísar stefndi um þennan skilning einnig til dóms Félagsdóms í málinu nr. 12 / 2001 . Í samræmi við ofangreint verði ekki byggt á svo þröngri túlkun á ákvæðum 15. gr. um boðun verkfalls að allir félagsmenn stefnda eigi að hafa um það að segja hvort starfsmenn hjá þeim atvinnurekanda , þar sem til standi að leggja niður störf , fari í verkfall eða ekki . Það séu þeir starfsmenn , sem verði fyrir áhrifum af vinnustöðvuninni , og því eðlilegt að þeir einir greiði um hana atkvæði en ekki aðrir félagsmenn stefnda . Ákvörðun um verkfall með þessum hætti fari í engu gegn lögum og brjóti ekki í bága við þá framkvæmd , sem viðurkennd hafi verið af aðilum vinnumarkaðarins , þ.e. að boða til verkfalla með öðrum hætti en ótímabundnum allsherjarverkföllum . Stefndi vísar til þess að þrátt fyrir óskýran málatilbúnað stefnanda megi þó hugsanlega draga þá ályktun af efni stefnunnar að af hálfu stefnanda sé einnig á því byggt að stefnda sé óheimilt að beina verkfalli að einstökum stofnunum ríkisins . Stefndi kveður ljóst af orðalagi 15. gr. , 18. gr. og alveg sérstaklega 23. gr. l . Stefndi byggir á ákvæðum laga nr. 94 / 1986 , lögum nr. 80 / 1938 , og stjórnarskrá lýðveldisins Íslands , nr. 33 / 1944 , sérstaklega 74. og 75. gr . Þá byggir stefndi á 11. gr. mannréttindasáttmála Evrópu , sbr. lög nr. 62 / 1994 . Ekki er ágreiningur með aðilum um þá málavexti sem þeir telja skipta máli við úrlausn málsins . Stefndi efndi til tveggja atkvæðagreiðslna um vinnustöðvanir . Samkvæmt framlögðum gögnum tilkynnti stefndi stefnanda , með bréfi , dagsettu 20. mars 2015 , um boðun verkfalls hinn 7. apríl 2015 frá kl. 00:00 . Í bréfinu er gerð grein fyrir því að dagana 16. - 19. mars 2015 hafi farið fram atkvæðagreiðsla meðal félagsmanna í Stéttarfélagi lögfræðinga , sem starfa hjá sýslumannsembættinu á höfuðborgarsvæðinu , um boðun verkfallsins . Jafnframt er upplýst að á kjörskrá hafi verið 27 , 26 hafi greitt atkvæði , þ.e. 96,3% , 23 eða 88,5% hefði sagt já , enginn hefði sagt nei og ógildir atkvæðaseðlar hefðu verið 3 eða 11,5% . Með bréfi , dagsettu 20. mars 2015 , tilkynnti stefndi stefnanda um boðun verkfalls hinn 9. apríl 2015 frá kl. 12:00 til kl. 16:00 . Í bréfinu er gerð grein fyrir því að dagana 16. - 19. mars 2015 hafi farið fram atkvæðagreiðsla meðal félagsmanna í Stéttarfélagi lögfræðinga , sem starfa hjá ríki , um boðun verkfallsins . Jafnframt er upplýst að á kjörskrá hafi verið 310 , 241 hafi greitt atkvæði , þ.e. 77,5% , 170 eða 70,5% hefði sagt já en 57 eða 23,7% hefðu sagt nei og 14 atkvæðaseðlar hefðu verið ógildir eða 5,8% . Stefnandi byggir kröfu sína um að viðurkennt verði að framangreind verkföll séu ólögmæt á því að fyrir liggi að ekki hafi allir félagsmenn stefnda tekið þátt í framangreindum atkvæðagreiðslum um verkfallsboðanir . Hafi félagsmenn stefnda sem starfi hjá ríkinu verið 392 um síðustu áramót en samkvæmt umræddum verkfallboðunum stefnda hafi annars vegar 27 og hins vegar 310 félagsmönnum verið gefinn kostur á að greiða atkvæði um verkfallsboðanirnar . Þar sem atkvæðagreiðsla stefnda hafi beinst að sýslumannsembættinu á höfuðborgarsvæðinu og stefnda , hafi hún ekki verið í samræmi við ákvæði síðari málsliðs 15. gr. laganna . Stefndi mótmælir kröfum stefnanda og bendir á að það teljist til grundvallarréttar stéttarfélaga að gera verkföll , sbr. 74. , sbr. 75. gr. , stjórnarskrárinnar og 11. gr. mannréttindasáttmála Evrópu . Þá beri að skilja ákvæði 15. gr. laga nr. 94 / 1986 þannig að verkfall eigi að ráðast af atkvæðum þeirra félagsmanna stéttarfélags , sem starfa hjá þeim sem verkfallið beinist gegn , þ.e. þeim sem eigi að taka þátt í verkfalli , og að meiri hluti þeirra þurfi að hafa samþykkt hana til að verkfall sé lögmætt . Fyrir liggur að einungis hluti félagsmanna stefnda greiddi atkvæði um verkfallsboðun . Getur þar verið um að ræða eitt félag að hluta eða heild eða fleiri félög að hluta eða heild eftir því hvernig aðild að viðkomandi kjarasamningi varð háttað . “ Verður hugtakið allsherjaratkvæðagreiðsla í skilningi 15. gr. laga nr. 94 / 1986 því ekki skilið svo að atkvæðagreiðsla þurfi að ná til allra félagsmanna þess stéttarfélags sem á í hlut heldur nægir að hún nái til þeirra sem taka laun samkvæmt þeim kjarasamningi sem freista á að breyta með fram settum kröfum og vinnustöðvun . Hefur þessi framkvæmd á verkfallsrétti stéttarfélaga verið látin óátalin og hefur stefnandi í þessu máli til að mynda ekki mótmælt vinnustöðvunum stefnda á þeim forsendum að stefndi hafi ekki þennan rétt . Þá fara forstöðumenn stofnana með almennar stjórnunarheimildir gagnvart starfsmönnum þeirra og taka ákvarðanir er lúta að réttindum þeirra og skyldum . Er jafnframt rakið að með nýjum ákvæðum laganna um stéttarfélög og vinnudeilur sé ætlunin að heimila að ákvörðun um vinnustöðvun , sem eingöngu er ætlað að taka til hluta félagsmanna eða eins fyrirtækis , verði tekin með atkvæðagreiðslu hlutaðeigandi félagsmanna . Þeir félagsmenn stefnda sem verkfallið nær ekki til halda hins vegar sínum launum . Ágreiningslaust virðist að áðurgreindar niðurstöður atkvæðagreiðslna þeirra , sem mál þetta lýtur að , sýni að meira en helmingur félagsmanna í Stéttarfélagi lögfræðinga , sem starfa annars vegar hjá sýslumannsembættinu á höfuðborgarsvæðinu og hins vegar hjá ríki , hafi tekið þátt í atkvæðagreiðslunni og meiri hluti þeirra hafi samþykkt framangreind boðuð verkföll varðandi hvorn vinnustað fyrir sig . Að þessu virtu og með vísan til alls framangreinds verður að telja að framangreindar atkvæðagreiðslur sem verkfallsboðanir stefnda byggjast á hafi verið í samræmi við ákvæði 15. gr. laga nr. 94 / 1986 . Stefndi , Stéttarfélag lögfræðinga , skal vera sýkn af kröfum stefnanda , íslenska ríkisins , í máli þessu . Stefnandi greiði stefnda 150.000 krónur í málskostnað .