Það var aðfangadagskvöld , langt í burtu héðan í tíma og rúmi . Hlý og mjúk birtan féll út um glugga húsanna , og það var sungið . Og hlátur ómaði þegar jólapakkarnir voru opnaðir . En skósmiðurinn í þorpinu , hann Panov , var einn heima . Konan hans var dáin og börnin uppkomin og flogin úr hreiðrinu . Og þarna sat hann með Biblíuna í kjöltu sér og las jólaguðspjallið sér til huggunar og ánægju . Þarna var sagt frá þeim Jósef og Maríu , svöngum og lúnum , enda höfðu þau hvergi almennilegan stað til að hvílast á . “ Ég hefði nú leyft þeim að gista hjá mér , ” hugsaði Panov . “ Nóg er plássið í þessu húsi mínu . ” Og fjárhirðarnir ! Já , og englarnir ! Ekki mátti gleyma þeim . Eða vitringunum frá Austurlöndum . Maður lifandi , hvílíkar gjafir sem þeir færðu ! “ Hvað ætli ég hefði komið með , ” velti Panov fyrir sér , og varð litið til kassa , sem blasti við í efstu hillunni í skápnum . Í honum voru litlir skór . Hann hafði sjálfur búið þessa skó til endur fyrir löngu , þegar fingur hans voru liprir . En það var nú þá . “ Já , ég hefði gefið skóna , ” hugsaði Panov og brosti . “ Þeir voru það besta sem ég nokkru sinni gerði . ” Ekki löngu síðar runnu gleraugun hægt á nefbroddinn og Panov féll í svefn . Hann svaf fast og dreymdi mikið . Þar liðu gleðirík aðfangadagskvöld framhjá , eitt af öðru , sem hann og fjölskyldan höfðu átt saman . Tregi draumanna stigmagnaðist og varð Panov ofraun , en þá sá hann allt í einu annað andlit , góðlegt og milt . “ Ég er Jesús , ” var sagt . “ Ég hef séð einsemd þína og sorg . Á þessum jólum mun ég koma til þín , Panov ! ” Gamli maðurinn hrökk upp . Morgunsólin skein í augu hans . Það var kominn jóladagur ! Gengi draumurinn eftir , myndi Jesús koma til hans í dag ! Panov fór að ræsta hús sitt , hitaði því næst vatn og hellti upp á sterkt og gott kaffi . Hvað eftir annað varð honum litið út um gluggann , ef vera kynni að draumagestinn færi nú að bera að garði . Þá sá hann skyndilega mann koma eftir götunni . Kannski var þetta Jesús , sem gekk þarna hægum skrefum . Með hirðisstaf . En , nei , þegar maðurinn kom nær , sá Panov hver var þarna á ferð . Þetta var hann Sergei , götusópari þorpsins , með kústinn sinn . Hann átti aldrei frí . Panov opnaði dyrnar og kallaði til hans : “ Mér sýnist þér vera kalt , vinur . Og það hlýtur að vera einmanalegt þarna úti á jóladagsmorgni . Komdu inn og fáðu þér kaffisopa . ” Hann flýtti sér til Panovs , dustaði snjóinn af fötunum og nuddaði bláa fingurna . Skósmiðurinn rétti honum kaffifantinn . Og haldandi sjóðheitu ílátinu milli dofinna handanna lét götusóparinn notalegan strókinn leika um kalt andlit sitt . Sergei drakk kaffið hægt og naut þess . Panov ræddi við hann kurteislega , og sagði honum m.a. frá drauminum , en fylgdist þó grannt með umferðinni úti fyrir á sama tíma . “ Ég vona að draumurinn rætist , ” sagði götusóparinn að lokum . “ En ég verð að halda áfram . Bestu þakkir fyrir kaffið og þægilegheitin . ” Hann óskaði Panov innilega gleðilegra jóla . Síðan var hann rokinn til vinnu sinnar . Tíminn leið . Ein stund . Tvær . Þrjár . Og líf færðist í götuna . Panov setti pott yfir eldinn og sauð kálsúpu . Hann sá nágrannana fara í heimsókn til ættingja og vina , en ekkert bólaði á Jesú . En þarna var ókunn stúlka á ferð , gekk hægt og bar eitthvað í fanginu . Hún var tötrum klædd og því skjálfandi í hinu mikla frosti . Panov opnaði aftur dyrnar hjá sér og kallaði . “ Komdu inn , vina mín ! Komdu og yljaðu þér ! ” Og aftur var hellt upp á kaffi . Jafnframt bað hann stúlkuna um að vera sem næst ofninum , og vildi taka það sem hún var með í fanginu , til að létti henni byrðina , en hún lagði það fastar að sér en áður . Þá heyrðist skyndilega grátur . “ Barnið mitt er svangt , ” hvíslaði móðirin unga . Panov brást skjótt við og hitaði mjólk . Stúlkan gaf barninu að drekka og tók ábreiðuna utan af því . Panov sá að það var ekki í neinum skóm . Honum varð strax hugsað til litla kassans í efstu skáphillunni , teygði sig upp og náði í hann og rétti stúlkunni . “ Ég get ekki tekið við þessu , ” sagði hún klökk . “ Þeir eru allt of fallegir og ég á þetta ekki skilið . ” “ Æi , gerðu það vegna barnsins , ” bað Panov . “ Það eru nú einu sinni jólin . ” Þegar stúlkan var farin leit hann aftur út um gluggann . Það var byrjað að skyggja og enn bólaði ekkert á Jesú . En betlarar ráfuðu um götuna og væntu þess að einhver rétti að þeim smáglaðning . Og í þriðja sinn lauk Panov upp dyrum sínum . Hann átti jú þessa kálsúpu , sem líka var þegin með gleði og borðuð af hjartans lyst . Síðasti betlarinn yfirgaf húsið þegar myrkur var skollið á . Panov var orðinn þreyttur . Hann var enn daprari en kvöldið áður og hafði sjaldan verið jafn einmana og nú . Eflaust hafði þetta bara verið draumur , þarna nóttina áður . Ekkert annað . Það hlaut eiginlega að vera , úr því sem komið var . En á svipstundu fann Panov að hann var ekki einn . Hann leit upp og þarna var sama andlitið og fyrr . Jesús stóð í gættinni . “ Þegar ég var hungraður , gafstu mér að borða , ” sagði hann . “ Þegar kuldinn sótti að mér , bauðstu mér inn í hlýjuna . Og þegar ég var nakinn , klæddirðu mig . ” “ Ha ? ” sagði Panov . “ Hvenær gerði ég þetta ? ” “ Jú , þú bauðst götusóparanum inn til þín í kaffi . Og betlararnir fengu hjá þér mat . Og dýrmætustu skóna þína gafstu fátæku barni sem kuldinn næddi um . Í þessu öllu reyndist þú mér sem bróðir . ” Og Jesús brosti . “ Gleðileg jól , Panov ! ” sagði meistarinn að lokum og hvarf svo út í nóttina . Verið ávallt glöð í Drottni . Þessi er vitnisburður Jóhannesar þegar ráðamenn í Jerúsalem sendu til hans presta og Levíta til að spyrja hann : „ Hver ert þú ? “ Hann svarar : „ Ekki er ég hann . “ „ Hann sagði : „ Ég er sá sem Jesaja spámaður talar um . Þetta bar við í Betaníu , handan Jórdanar , þar sem Jóhannes var að skíra .