Héraðsdómur og Landsréttur höfnuðu staðfestingu lögbannsins og við veitingu áfrýjunarleyfis til Hæstaréttar var tekið fram að lögbannið hefði fallið úr gildi samkvæmt 2. mgr. 39. gr. laga nr. 31 / 1990 um kyrrsetningu , lögbann o.fl . Með hliðsjón af athugasemdum við síðastgreint ákvæði , ákvæðum 73. gr. stjórnarskrárinnar og 10. gr. mannréttindasáttmála Evrópu og að virtri dómaframkvæmd Mannréttindadómstóls Evrópu var talið að heimildavernd blaðamanna væri ætluð rýmri þýðing en svo . Vísað var til þess að meta þyrfti umfjöllunina með heildstæðum hætti en þegar lögbannið var sett á hefðu einungis 12 dagar verið í að kosið yrði til Alþingis . Þá hefði meginþungi umfjöllunarinnar lotið að viðskiptum þáverandi forsætisráðherra ( Bjarna Benediktssonar ) og aðila honum tengdum . Áréttað var að rétturinn til að fjalla opinberlega um málefni kjörinna stjórnmálamanna væri rýmri heldur en ella , auk þess sem hafa þyrfti í huga stöðu Stundarinnar og Reykjavíkur Media sem fjölmiðla og það hlutverk sem þeir gegna í lýðræðisþjóðfélagi . Var því einnig fallist á með héraðsdómi og Landsrétti að umrædd fréttaumfjöllun hafi verið heimil , að því er segir í reifun Hæstaréttar .