Höfundur setningarinnar , „ Guð er einn að eðli og þrjár persónur , “ var Tertullianus kirkjufaðir ( um 160 — 225 ) sem lifði og starfaði í Norður-Afríku . Orðið persóna er latína og er ættað úr leiklistarlífinu . En þessar persónur deila allar sama eðli , sama vilja , sama mætti : Faðirinn er Guð , sonurinn er Guð , heilagur andi er Guð . Þessi sannfæring byggðist á upprisu Jesú Krists frá dauðum . Það sem menn leituðust við að hafa að leiðarljósi var annars vegar hvort túlkun samræmdist vitnisburði Ritningarinnar og hins vegar hvort hún samræmdist tilbeiðslunni í kirkjunni . Er hann eitthvað annað ? Staða Jesú og heilags anda í tilbeiðslunni svo og sterkur vitnisburður Ritningarinnar sannfærði menn um að Jesús væri Guðs sonur og deildi sama eðli og faðirinn . Þessar persónur deila sama guðdómi , sama mætti , sama vilja . Þegar litið er til verka Guðs , þá birtist eining og persónuskipting Guðs með þessum hætti : Sköpunin : Það er Guð sem skapar . Á sviði sköpunarinnar er faðirinn gerandi en hann vinnur fyrir tilstuðlan sonar og heilags anda . Til að viðhalda og útbreiða verk Krists og helga menn , senda faðir og sonur heilagan anda . Greining eða persónuskipting guðdómsins er forsenda þess að sonur Guðs gat gerst maður í Jesú Kristi , ekki guðdómurinn í heild , heldur aðeins sonurinn einn . Þegar Vesturkirkjan klofnaði á 16. öld í kirkjudeildir rómversk-kaþólskra og mótmælenda , voru meginkirkjudeildir mótmælenda sammála þrenningarlærdómnum eins og Ágústínus hafði sett hann fram . Það gildir til dæmis um lútersku kirkjuna sem ítrekar þetta bæði í játningarritum sínum og í fjölda sálma og bæna sem notuð hafa verið í kirkjunni og lifað hafa á vörum fólks . Þessar kirkjudeildir byggja andmæli sín á því að hin klassíska framsetning á þrenningarkenningunni byggist að miklu leyti á orðaforða sem ekki er að finna í Ritningunni . Í öðru lagi vill þrenningarkenningin leitast við að verja vitnisburð Nýja testamentisins og kristinnar tilbeiðslu annars vegar á mennsku Jesú og hins vegar á guðdómi hans . Í þriðja lagi vill þrenningarkenningin verja trúarreynslu kristins fólks : Trúarreynslan er reynsla af Guði sjálfum og krafti hans . Loks ítrekar þrenningarkenningin alþjóðlega vídd guðdómsins og trúarlegrar reynslu : Allur sannleikur , öll fegurð , allt sem er göfugt , rétt og gott á rætur í Guði skapara , frelsara og helgara eða föður , syni og heilögum anda . Eðliseining mannkynsins , karla – kvenna , sjúkra – heilbrigðra , hvítra – svartra , heiðinna – kristinna , samsvarar að nokkru leyti eðliseiningu föður og sonar og heilags anda en aðeins á mjög ófullkominn hátt . Í mannheimi er hver einstaklingur heimur út af fyrir sig . Verk sonarins er að vilja föðurins og er honum þóknanlegt . Verk heilags anda staðfestir verk föður og sonar . Hagnýtt gildi þrenningarlærdómsins má túlka með þessum hætti : Þegar menn játa einan Guð í þrenningu og þrennan Guð í einingu , tjá þeir ákveðna og eindregna hugsjón um samfélag fólks í einingu andans og bandi friðar ( Efesusbréfið 4.3 ) , þar sem samkennd og samhugur á að ráða en ekki samkeppni , öfund og metingur . Einar Sigurbjörnsson , Ljós í heimi , Skálholtsútgáfan , Reykjavík 1996 .