Það var ekki góð byrjun á hinu nýja ári að vera vakin upp þann 2. janúar með þær fréttir að Krýsuvíkurkirkja væri brunnin til grunna , líklega eftir íkveikju . Upp kom í hugan mynd af þessu litla varnarlausa Guðshúsi þar sem það kúrði við þjóðveginn , útvörður kristninnar við hið ysta haf . Og kirkjan var öllum opin , bauð heim gestum og gangandi í hógværð og kærleika , en líka í trausti þess að engum dytti í hug að rjúfa friðhelgi hennar . Ekkert eftir nema svartar brunarústir . Um leið og spurðist út hvað gerst hafði byrjaði síminn að hringja og tölvupóstar að berast úr öllum áttum . Við ætlum okkur að endurbyggja kirkjuna . Og einnig í jesú nafni . Við gefumst ekki upp . Við látum ekki bugast . Við rísum úr brunarústunum . Og við reisum úr brunarústunum . Í Jesú nafni áfram enn með ári nýju , kristnir menn , það nafn um árs - og ævispor sé æðsta gleði' og blessun vor .