Ég hef yfirleitt haft ógrynni af hugmyndum sem ég ramba á milli , en þegar ég hef unnið aðeins áfram skil eftir andvana fæddar í word-skjali . Þegar þær deyja er það vegna skorts á minni elju . En hvort sem hlutir virðast áreynslulausir eða ekki þá er það blekking . En það verður að hafa það . Fengið hugmyndir úr etherinu sem ég hef ekki getað valdið , aðallega vegna skorts á æfingu og sjálfsaga . Sá andi sem færir mér hugmyndir er hér með innilega beðinn afsökunar ( en þó ekki auðmjúklega ) . Af því þrátt fyrir alla þessa ræðu þá býr ennþá inni í mér unglingur sem vill trúa því að hæfileikarnir séu hans eign , en ekki áunnir með því að lesa og skrifa í áratugi . Því hvort sem maður sér andann sem eitthvað dulrænt afl sem finnur listamenn við hæfi og þvingar þá til að skapa sig , ( eins og Rómverjar trúðu ) eða hugmyndir sem eitthvað sem spretti upp í sameiginlegri undirmeðvitund okkar allra ( eins og Carl Jung velti fyrir sér ) þá eru það fallegri hugmyndir en sú að allt spretti upp innan í ungum snilling . Hugmyndir eru þrátt fyrir ýmis konar lög um höfundarrétt í raun sameign samfélagsins sem skapaði þau . Þegar listræn hugmynd er einhvers virði þá er hún það af því fleiri en einn nær að tengja við hana , og listamaðurinn hefði aldrei náð að skapa hana án þess að verða fyrir áhrifum af öllu í samfélaginu í kringum sig . Þau ógleymanlegu lifa . Það væri auðvelt að detta ofan í þá ormagryfju sem er skoðun mín á höfundarrétti í framhaldi af þessu , en það verður að bíða betri tíma . Við gerum þær góðar . 2 . Blogg 9. nóvember 2019 Selurinn Snorri er allur . En hvað verður þá um sannleikann ?