Ég fullyrði að sú virðing sem almennt er borin fyrir læknum í samfélaginu er ekki síst tilkomin vegna þeirrar löngunar flestra lækna að reyna ætíð að veita skjólstæðingum sínum þá bestu mögulegu læknisþjónustu sem þekking hvers tíma býður upp á . og í lögum Læknafélags Íslands er einn megintilgangur félagsins sagður vera að " stuðla að aukinni menntun lækna " meðal annars með Fræðslustofnun lækna sem skal " styrkja símenntun og fræðslustarf lækna " . En hvernig skyldu nútímalæknar standa sig í þessu hlutverki sínu ? Það er fljótsagt að flestir læknar rækja skyldu sína um að fræða aðra með miklum sóma . Vilji lækna til þátttöku í fræðslustarfsemi er oft á tíðum aðdáunarverður . Mig undrar hvað læknar taka almennt vel í að halda fyrirlestra á Læknadögum þar sem aðalþóknunin felst í að miðla þekkingu og vera þátttakendur í að ... taka þátt í umræðu um " ... " . Þriðja grein Codex Ethicus á sannanlega við hér . Læknar hafa yfirleitt einnig staðið sig vel í að auka við eigin þekkingu með því að sækja fræðslufundi og fræðsluþing . Sérfræðifélag heimilislækna hefur um árabil skipulagt fræðslustarfsemi á innlendum vettvangi fyrir félagsmenn sína sem tekur fram sambærilegri starfsemi flestra annarra sérfræðilæknafélaga á Íslandi . Vettvangur fræðsluþinga annarra sérfræðilækna hefur í mun ríkari mæli verið á erlendri grundu . Kannski er það mjög eðlilegt þar sem fámenni Íslands og fjarlægð frá öðrum löndum býður ekki oft upp á hágæðaþing í undirsérgreinum lækna . Auk þess hefur framboð á læknaþingum erlendis aldrei verið jafn mikið og nú . Því tel ég víst að hvort sem læknar sækja formlega símenntun á Íslandi eða erlendis sinni þeir símenntun á fullnægjandi hátt hvað varðar sérfræðisvið sitt . En dugir það til ? Það er álit samtaka sérfræðilækna í Evrópu að þriðjung símenntunareininga sérfræðilækna skuli nýta til símenntunar í almennri læknisfræði . Með aukinni sérhæfingu í læknisstörfum vex þörfin fyrir að viðhalda almennri kunnáttu í læknisfræði . Og þá komum við aftur að spurningunni : Læknadagar - fyrir hverja ? Það er útbreiddur misskilningur á meðal margra sérfræðilækna að Læknadagar séu fyrst og fremst fræðsludagar fyrir unglækna og heimilislækna . Vissulega þróuðust fræðsludagarnir upp úr framhaldsmenntunarnámskeiði fyrir reynda aðstoðarlækna á sjúkrahúsunum en það var fyrir allmörgum árum síðan , reyndar á síðustu öld . Sá tími á að vera liðinn að sjúkrahúslæknar líti á það sem sitt aðalhlutverk á Læknadögum að miðla öðrum . Framkvæmdanefnd Læknadaga hefur einsett sér að skapa fjölbreytta dagskrá þar sem allir læknar geta fundið málþing sem vekja áhuga , ýmist á eigin sérfræðisviði eða á öðru sviði . Þó að vissulega megi finna að dagskrá Læknadaga er óhugsandi annað en að hver og einn finni þar eitthvað við sitt hæfi . Á Læknadögum 2004 verður tekin upp sú nýbreytni að óska eftir fyrirframskráningu á ráðstefnuna . Auk þess að auðvelda undirbúning og skipulag þingsins er það von okkar að þetta fyrirkomulag leiði til þess að þeir læknar sem telja Læknadaga líka vera fyrir sig , geri nauðsynlegar ráðstafanir á vinnustað svo að þeim gefist kostur á að sækja málþing , eitt eða fleiri . Það eru nefnilega gömul sannindi og ný að án slíkra ráðstafana reynist mörgum erfitt að sækja ráðstefnur í sinni heimabyggð , þegar krefjandi sjúklingaskyldur eru annars vegar . Eða er það óhagganlegt lögmál að læknar megi einungis skipuleggja námsfrí þegar þeir sækja ráðstefnur erlendis ?