Eins og vikið er að á forsíðu þessa tölublaðs Fréttablaðsins er útgáfa þess með sérstæðu sniði að þessu sinni . Engar fréttir eru í blaðinu enda voru félagsmenn Blaðamannafélags Íslands sem starfa við fréttaskrif í blað , prófarkalesarar og ljósmyndarar í tólf klukkustunda verkfalli í gær sem hófst klukkan 10.00 í gærmorgun . Hins vegar er í blaðinu efni sem var tilbúið við upphaf verkfalls og ekki þarfnaðist frekari meðhöndlunar blaðamanns , auk aðsendra greina . Ef að líkum lætur mun þessa tölublaðs vera minnst , að minnsta kosti um hríð , fyrir vikið . Verkföll voru á áratugum áður algeng og gátu staðið lengi og baráttan orðið illvíg . Samt er eins og yfir kjarabaráttu liðinna tíma sé rómantískur ljómi þegar menn minnast þeirra . Þá var barist fyrir réttindum sem nú þykja sjálfsögð en voru það ekki þá . Þá snerist baráttan um sárustu lágmarkskjör , hvíldartíma , veikindarétt og ýmis starfstengd réttindi . Margt hefur áunnist frá þessum tímum og vart hægt að segja annað en að barátta liðinna kynslóða hafi í þessum efnum skilað árangri . Smám saman hefur ástæðum til beitingar verkfallsvopnsins fækkað og vinnustöðvanir orðið fátíðari . Niðurstöðum kjarasamningsviðræðna hefur í seinni tíð oftast verið náð við samningaborð án teljandi átaka . Það er hins vegar óumdeildur réttur vinnandi fólks að leggja niður störf sem liður í baráttu sinni . Og enn gerist það endrum og sinnum að vinnustöðvun er beitt baráttuskyni . Skemmst er að minnast sjómannaverkfalls sem hófst undir lok árs 2016 . Sú deila var langvinn og skip lágu bundin við bryggju vikum saman og fiskvinnslufólk í landi verklaust á meðan . Skýrsla sem unnin var á vegum atvinnuvegaráðuneytis um mat á þjóðhagslegum kostnaði verkfallsins og gerð var á meðan á því stóð , leiddi í ljós að allir töpuðu á því . Sjómenn , starfsmenn í fiskvinnslu , vinnuveitendur og íslenska ríkið . Í skýrslunni er þjóðhagslegum kostnaði verkfallsins ekki slegið föstum , en leiddar að því líkur að hann hafi numið yfir milljarði króna hvern dag sem það stóð . Ekki líklegt að það hafi unnist til baka . Nú er það svo að verkfallið sem vísað er til var umfangsmeira og víðtækara en það verkfall sem setur mark sitt á útgáfu þessa tölublaðs . En sagan er sögð til þess að draga fram að allir tapa á verkfallsaðgerðum . Það skal ítrekað að virða á rétt manna til verkfalla til að krefjast kjarabóta og þá sem þrautavaraúrræði , þegar allt annað þrýtur . Út frá því hefur verið gengið á Fréttablaðinu . Í undangengum verkfallsaðgerðum blaðamannna hefur þess verið gætt að virða þennan rétt og hér hafa ekki verið framin verkfallsbrot . Svo er einnig nú og því er blaðið í því formi sem raun ber vitni . Það er kunnara en frá þurfi að segja að einkareknir fjölmiðlar berjast í bökkum og nægir þar að nefna rekstrartap sumra þeirra á síðasta ári sem greint hefur verið frá í fréttum . Ekki er ástæða til að ætla að sú staða hafi breyst til batnaðar á yfirstandandi ári . Af sögunni má draga þann lærdóm að verkföll geta valdið skaða sem gæti reynst óbætanlegur . Barátta um kaup og kjör má varla verða til þess .