Stefnandi erAlþýðusamband Íslands , Sætúni 1 , Reykjavík , fyrir hönd Starfsgreinasambands Íslands , Sætúni 1 , Reykjavík , vegna AFLs Starfsgreinafélags , Búðareyri 1 , Reyðarfirði , vegna Guðmundar Óskars Sigjónssonar , Hlíðargötu 43 , Fáskrúðsfirði . Stefndi er Smiðir ehf. , Leiruvogi 4 , Reyðarfirði . Dómkröfur stefnanda Dómkröfur stefnanda eru aðallega þær að uppsögn stefnda á Guðmundi Óskari Sigjónssyni , trúnaðarmanni AFLs Starfsgreinafélags , þann 24. febrúar 2009 , verði dæmd brot á 11. gr. laga nr. 80 / 1938 og ólögmæt af þeim sökum . Til vara er þess krafist að sú ákvörðun stefnda að endurráða Guðmund Óskar Sigjónsson ekki , í kjölfar uppsagnar hans þann 24. febrúar 2009 , verði dæmd brot á 11. gr. laga nr. 80 / 1938 og ólögmæt af þeim sökum . Að auki er þess krafist að Guðmundi Óskari Sigjónssyni verði dæmdar skaðabætur að fjárhæð 1.216.904 krónur með vöxtum samkvæmt 8. gr. laga nr. 38 / 2001 frá 24. febrúar 2009 til þingfestingardags þessa máls , en dráttarvexti samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38 / 2001 frá þeim degi til greiðsludags . Hver sem niðurstaða málsins verður er krafist málskostnaðar samkvæmt mati Félagsdóms auk virðisaukaskatts . Stefnandi kveður málsatvik vera eftirfarandi : Guðmundur Óskar Sigjónsson ( hér eftir nefndur Guðmundur ) hóf störf hjá stefnda í ágúst árið 2006 og starfaði þar þangað til árið 2009 . Hann var þó í fæðingarorlofi frá 10. júlí 2007 til 1. ágúst sama ár , 15. desember 2007 til 9. janúar 2008 , 28. júlí 2008 til 22. ágúst sama ár og 7. til 24. desember 2008 , samtals í 90 daga . Í febrúar 2008 var Guðmundur kjörinn trúnaðarmaður AFLs Starfsgreinafélags hjá stefnda og hefur gegnt því starfi síðan . Um störf trúnaðarmanns vísast til 13. kafla kjarasamnings Samtaka atvinnulífsins og Alþýðusambands Austurlands sem gildir frá 1. febrúar 2008 til 30. nóvember 2010 og 9. - 12. gr. laga nr. 80 / 1938 . Þann 24. febrúar 2009 var Guðmundi sagt upp störfum hjá stefnda . Hann var einn 9 starfsmanna stefnda sem mættu á fund vegna uppsagna þann dag . Nánar tiltekið var um að ræða eftirfarandi starfsmenn , auk Guðmundar : Einar Ás Pétursson , Guðmund Þorsteinsson , Gunnar Pál Friðmarsson , Loga Stein Karlsson , Sigfús Heiðar Árdal , Stefán Rafn og Hólmar Karl Þorvaldsson , sem jafnframt er yfirmaður stefnda . Allir starfsmennirnir nema Guðmundur og Sigfús Heiðar Árdal , öryggistrúnaðarmaður , voru endurráðnir hjá stefnda strax eftir uppsögnina , annað hvort á Austurlandi eða í nýju verkefni stefnda á höfuðborgarsvæðinu . Guðmundi var boðið hvorugt . Guðmundur vann á uppsagnarfresti í lok febrúar og í mars utan einnar viku sem hann var í orlofi . Ekki er ágreiningur um laun hans á uppsagnarfresti þótt lífeyrissjóðsiðgjöld , iðgjöld til stéttarfélags og orlof muni ekki vera að fullu uppgert . Það sé þessari málsókn þó óviðkomandi . Guðmundur leitaði til stéttarfélags síns , AFLs Starfsgreinafélags , vegna uppsagnarinnar sem hann taldi ólögmæta vegna starfa hans sem trúnaðarmaður og þeirrar staðreyndar að hann var ekki endurráðinn til stefnda . Þann 2. apríl 2009 sendi framkvæmdastjóri AFLs Starfsgreinafélags stefnda bréf vegna uppsagnarinnar . Engin viðbrögð voru við því bréfi . Þann 22. apríl 2009 sendi lögmaður stefnanda stefnda bréf og afrit til viðkomandi landssambanda atvinnurekenda , Samtaka atvinnulífsins og Samtaka iðnaðarins . Lögmaður Samtaka atvinnulífsins , Guðrún Björk Bjarnadóttir hdl. , var í samskiptum við fyrirsvarsmann stefnda en þann 25. maí 2009 tilkynnti hún að Samtök atvinnulífsins myndu ekki koma að málsvörn fyrir stefnda í málinu og sé honum því stefnt beint . Þar sem engin viðbrögð hafi verið af hálfu stefnda sjálfs í málinu sé málsókn þessi nauðsynleg . Aðalkrafa stefnanda sé því að uppsögn Guðmundar sem slík verði dæmd ólögmæt og brot á 11. gr. laga nr. 80 / 1938 , enda hafi sú ákvörðun að segja upp öllum starfsmönnunum á fundi þann 24. febrúar 2009 einkum verið til málamynda og alltaf hafi legið fyrir að stærstur hluti þeirra myndi starfa áfram fyrir stefnda . Ekki hafi verið um það að ræða að starfsemi stefnda hafi verið lögð niður eða til hafi staðið að leggja hana niður á þessum tímapunkti og dregið sé í efa að verkefnaskortur hafi leitt til uppsagnarinnar . Þvert á móti hafi staðið til að losna við Guðmund úr starfi . Verði þetta ekki talið sannað sé þess krafist að ákvörðunin um að endurráða Guðmund ekki verði dæmd ólögmæt , enda eigi trúnaðarmenn að ganga fyrir við endurráðningu hjá vinnuveitendum ef starfsemi sé að hefjast að nýju eftir að hafa verið raunverulega lögð niður . Þess beri að geta að endurráðning annarra starfsmanna hafi farið fram strax í kjölfar uppsagnarfrestsins . Af hálfu stefnanda sé áskilinn réttur til að leiða vitni fyrir Félagsdóm , sbr. 55. gr. laga nr. 80 / 1938 , ætli stefndi sér að mótmæla þessum staðhæfingum . Stefnandi kveður málið eiga undir Félagsdóm , sbr. 1. tölul. 1. mgr. 44. gr. laga nr. 80 / 1038 , enda um að ræða mál sem varði brot á lögunum . Um aðild sóknarmegin í málinu vísast til 1. mgr. 45. gr. sömu laga , en sambönd verkalýðsfélaga reka mál meðlima sinna fyrir dóminum . Um aðild varnarmegin vísast til 2. mgr. 45. gr. sömu laga , en Samtök atvinnulífsins hafi neitað að koma að málsvörn stefnda í málinu . Lögð sé fram í málinu staðfesting á þeirri neitun , sbr. niðurlag lagagreinarinnar . Auk þess að krefjast þess að uppsögnin , eða það að Guðmundur hafi ekki verið endurráðinn , verði dæmd ólögmæt , sé þess krafist að stefndi verði dæmdur til að greiða Guðmundi skaðabætur vegna hinnar ólögmætu uppsagnar . Stefnandi kveður þá kröfu byggja á 1. mgr. 65. gr. laga nr. 80 / 1938 og hinni almennu skaðabótareglu . Forsendur kröfunnar séu að stefndi hafi með hinni ólögmætu uppsögn valdið röskun á stöðu og högum Guðmundar , auk þess að valda honum ófjárhagslegu tjóni , s.s. hugarangri , áhyggjum , niðurlægingu og verulegum óþægindum . Hin ólögmæta uppsögn hafi þannig fyrir það fyrsta bakað Guðmundi tjón og þá einkum í núverandi árferði og efnahagsástandi . Byggir stefnandi á því að skaðabætur til hans skuli nema launum í þrjá mánuði umfram kjarasamningsbundinn uppsagnarfrest ( sem stefnandi hafi unnið ) . Slíkt sé venjubundið í málum er varða ólögmætar uppsagnir og eðlileg og hófstillt krafa í þessu máli . Áskilur stefnandi sér rétt til að leggja fram frekari gögn og gefa aðilaskýrslu um áhrif uppsagnarinnar á persónulega hagi hans og stöðu hans í dag . Stefnandi kveður dagvinnutímakaup Guðmundar hafa verið 1.250 krónur og að hann hafi verið ráðinn í fullt starf . Ætli stefndi sér að mótmæla því skorar stefnandi á hann að leggja fram afrit skriflegs ráðningarsamnings við Guðmund er sýni annað og lægra starfshlutfall . Fullt starf er samkvæmt greinum 1.3 . , sbr. grein 1.5 . í kjarasamningi Samtaka atvinnulífsins og Alþýðusambands Austurlands frá 1. febrúar 2008 til 30. nóvember 2010 , 173,33 tímar á mánuði . Full dagvinnulaun Guðmundar í starfi hans fyrir stefnda námu því 216.663 krónum á mánuði eða 238.968 krónur með 10,17% orlofi , sbr. grein 4.1 . í sama kjarasamningi . Miðað sé við brúttólaun þar sem Guðmundur hafi ekki undir höndum launaseðil sem sönnun fyrir afdreginni staðgreiðslu , sbr. 22. gr. laga nr. 45 / 1987 . Hann sé því ábyrgur fyrir skattskilum með stefnda . Skaðabótakrafa hans nemi því 716.904 krónum vegna þriggja mánaða og sé á því byggt að það sé að lágmarki tjón hans . Stefnandi byggir á því að stefndi beri ábyrgð á ólögmætri meingerð gegn persónu og æru Guðmundar og beri að greiða honum miskabætur , auk hefðbundinna skaðabóta , sbr. lagaheimild í 26. gr. laga nr. 50 / 1993 . Uppsögnin hafi valdið Guðmundi verulegum óþægindum og megi um það vísa til sömu málsástæðna og reifuð voru fyrir almennri skaðabótakröfu hér að framan . Telur stefnandi að eðlilegar miskabætur til hans nemi 500.000 krónum og miðist krafa hans við það . Um málskostnaðarkröfu stefnanda kveðst hann vísa til 65. gr. laga nr. 80 / 1938 . Um vaxtakröfu vísast til 1. mgr. 6. gr. og 8. gr. laga nr. 38 / 2001 . Niðurstaða Mál þetta á undir dómsvald Félagsdóms samkvæmt 1. tölulið 1. mgr. 44. gr. laga nr. 80 / 1938 um stéttarfélög og vinnudeilur . Af hálfu stefnda hefur hvorki verið sótt né látið sækja þing og er honum þó löglega stefnt . Verður þá eftir 96. gr. , sbr. 69. gr. , laga nr. 91 / 1991 að dæma málið eftir framlögðum skjölum og skilríkjum . Fyrir liggur samkvæmt gögnum máls að stefnandi , Guðmundur Óskar Sigjónsson , vartrúnaðarmaður AFLs Starfsgreinafélags hjá stefnda er honum var sagt upp störfum 24. febrúar 2009 . Þá liggur einnig fyrir samkvæmt gögnum máls að hann var ekki ráðinn til starfa hjá stefnda á ný er endurráðningar starfsmanna fóru fram eftir uppsögn þeirra , eins og rakið er í stefnu . Uppsögn stefnanda var brot á 11. gr. laga nr. 80 / 1938 og því ólögmæt . Verður því fallist á aðalkröfu stefnanda í málinu . Af þeim sökum á stefnandi rétt til skaðabóta úr hendi stefnda og er fallist á kröfu stefnanda um skaðabætur að fjárhæð 716.904 krónur og með þeim vöxtum sem krafist er og nánar greinir í dómsorði . Stefnandi þykir ekki hafa sýnt fram á að fullnægt sé skilyrðum fyrir miskabótum samkvæmt b . lið 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50 / 1993 og er þeirri kröfu hafnað . Dæma ber stefnda til að greiða stefnanda málskostnað , sem ákveðst 100.000 krónur . Uppsögn stefnda á Guðmundi Óskari Sigjónssyni , trúnaðarmanni AFLs Starfsgreinafélags , þann 24. febrúar 2009 , var brot á 11. gr. laga nr. 80 / 1938 og því ólögmæt . Stefndi , Smiðir ehf. , greiði stefnanda , Alþýðusambandi Íslands fyrir hönd Starfsgreinasambands Íslands vegna AFLS starfsgreinafélags vegna Guðmundar Óskars Sigjónssonar , 716.904 krónur með vöxtum samkvæmt 8. gr. laga nr. 38 / 2001 frá 24. febrúar 2009 til 22. júlí 2009 , en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38 / 2001 frá þeim degi til greiðsludags og 100.000 krónur í málskostnað .