Úr bókinni : Kristján : Þegar menntaskólanum lýkur þá ákveður þú að mennta þig í bókmenntum og leikhúsfræði og ferð til Frakklands . Af hverju verður Frakkland fyrir valinu ? Ég veit það ekki . Ég var með ákaflega góða frönskukennara í MR . Fyrst Vigdísi Finnbogadóttur og síðan Magnús G. Jónsson . Það var sprenging í starfi listafélagsins á þessum tíma , það var alvöru félag , ekki bara innan skólans heldur fyrir almenning . Myndlista - og kvikmyndasýningar o.m.fl. og allt var þetta rekið á atvinnumennskubasis sem mér fannst ofboðslega nauðsynlegur . Ég hef aldrei þolað svona hálfkák heldur vil að hlutirnir séu gerðir í alvöru . Talandi um kennara , sem voru ekki í skólanum heldur sem maður hitti á kaffihúsum , þá man ég eftir mönnum eins og Þórði Ben . Sveinssyni sem var í SÚM hópnum . Hann hafði alltaf tíma til að miðla af því sem hann var að kynna sér , hann var vel að sér í því sem var að gerast í extrem avant garde í Evrópu sérstaklega og reyndar í Ameríku og var að sýna manni furðulegar bækur og furðulega hluti frá flúxus hreyfingunni . Þetta eru svona hlutir sem móta mann , ekki bara lífið eða skólinn . Ég var alltaf heppinn með góða kennara og einna f þeim var faðir minn . Hann var í parís 1926 . Það grípur kannski eitthvað inn í , ég veit það ekki . hann var í framhaldsnámi eftir guðfræðina hér heima , fyrst í eitt ár í Þýskalandi og síðan í París . Þegar ég kom til Parísar kunni ég ekki á neitt og skildi ekki frönsku nema ég læsi hana af blaði og gisti fyrst fyrir tilviljun á Hôtel de l‘Espérance , eða Hóteli vonarinnar sem er við Rue Vavin uppi á Montparnasse sem ég orti síðan ljóðaflokk um löngu síðar . Ég var að koma til útlanda í fyrsta skipti og hafði heyrt að frönsku kaffihúsin væru mjög mikilvæg og hlakkaði til að fara á þau . Á horninu á Vavin götu og Boulevard og Raspail voru þrír staðir á jarðhæð og ég fór inn á einn . Mér þótti frekar dimmt á þessum kaffihúsum en labbaði samt inn og að barnum þar sem ég pantaði mér bjór sem mér þótti alveg skelfilega dýr . Síðan var svið fyrir endanum og dularfull kona við kassann og fleiri konur sem ég skil ekki hvað þær segja en heyrist vera að spyrja um „ âge “ sem þýðir aldur , en ég leit út fyrir að vera fjórtán ára en var nýorðinn nítján , svo ég tók upp passann minn og sýndi hann . Þá fóru þær að tala um , heyrðist mér , parents eða foreldra og vildu greinilega ekki sitja uppi með barn þarna . Þá kom ég með greinargerð fyrir því að faðir minn væri pasteur eða prestur og þá vissi ég ekki hvert þær ætluðu fyrir hlátri . Þá var á sviðinu byrjaður gamaldags , franskur týpískur striptease sem er stórkostlegt show og allt annað en það sem nútíminn býður upp á , og þær görguðu af hlátri vegna þess að í kaþólsku landi er það alveg ótrúlegt að einhver sé prestssonur . Svo ég tali ekki um að hann hafi villst , lítandi út eins og fjórtán ára , inn á svona stað . Þannig hlógu þær áfram og buðu mér annan bjór , ókeypis , og skiluðu mér út á götu gargandi af hlátri . Mér fannst þetta orðið hálf erfitt og hélt í framhaldinu áfram upp götuna og hitti von bráðar á Sélèct sem er alvöru kaffihús , opið og stórt og bjórinn um það bil tíu sinnum ódýrari . En árum saman þegar ég gekk eftir Rue Vavin og labbaði nálægt þessu horni , sem ég var farinn að forðast , þá var æpt á eftir mér , „ Prestssonur “ .