Þær eru orðnar nokkrar kynslóðirnar sem hafa hlustað á Lög unga fólksins með Hrekkjusvínunum og sungið sig hásar með . Og ekki verður maður leiður á plötunni hvað sem hún er spiluð oft . Nú hefur hópur einlægra aðdáenda hennar spunnið sögu sem lögin eru fléttuð inn í og sett hana á svið . Stundum falla lögin eðlilega að sögunni , stundum þarf að þröngva þeim inn , en lög og textar standa alltaf fyrir sínu . Það er leikhópurinn Háaloftið sem flytur söngleikinn Hrekkjusvín í Gamla bíó undir stjórn Maríu Reyndal . Verkið er byggt á söngtextum Péturs Gunnarssonar sem Spilverk þjóðanna og Þokkabót flytja á plötunni sígildu við lög Valgeirs Guðjónssonar og Leifs Haukssonar en handritið að öðru leyti skrifa Guðmundur S. Brynjólfsson , leikararnir Sveinn Geirsson og Tinna Hrafnsdóttir og María leikstjóri . Ég hélt að þetta væri sýning fyrir krakka og hafði með mér eina tólf ára , þess vegna var ekki laust við að mér brygði þegar ég labbaði inn í jarðarför . Það kom svo í ljós að þó að stálpaðir krakkar geti haft verulega gaman af sýningunni , að minnsta kosti ef þau þekkja tónlistina , þá er hún fyrst og fremst hugsuð fyrir fullorðna – kannski einkum gamla aðdáendur plötunnar . Við komum inn í jarðarför Jóhanns Kristinssonar ( Sveinn Geirsson ) en dauða hans hafði borið skyndilega að . Það kemur líka í ljós að hann liggur ekki kyrr í kistu sinni enda er hann afar ósáttur við að vera dauður . Hann var í þann veginn að „ meika ‘ ða “ þegar hann hrökk upp af og er hundfúll yfir að njóta ekki væntanlegra auðæva . Ekki verður hann glaðari þegar sendiboði nokkur ( Atli Þór Albertsson ) kemur á hans fund og segir honum að það hafi enn ekki verið ákveðið af æðsta ráði hvort hann hljóti himnavist eða verði sendur í ystu myrkur . Nú vill hann sýna Jóhanni atriði úr lífi hans og gá hvort hann iðrist synda sinna , en á iðruninni veltur hvort hann kemst „ upp “ . Lögin eru fléttuð inn í þessa hraðsoðnu ævisögu , skólasöngvarnir inn í atriði úr æsku Jóhanns , „ Hvað ætlar þú að verða , væni “ er sungið í fermingu hans , „ Afasönginn “ syngur hann fyrir dótturdætur sínar ( María Heba Þorkelsdóttir og Vigdís Gunnarsdóttir ) , lagið um Sæma rokk er sungið og dansað þegar Jóhann og Böddi vinur hans ( Hannes Óli Ágústsson ) reyna að fá Sæma löggu ( Orri Huginn Ágústsson ) í sveit lífvarða í kringum skákeinvígið 1972 en þá er Sæmi þegar búinn að ráða sig . Fljótlega kemur í ljós að Jóhann var skýjaglópur , ævinlega með ráðagerðir á prjónunum sem áttu að gera hann ríkan í hvelli en brugðust í hvert sinn . Hann er alltaf „ of seinn “ eins og í dæminu með Sæma rokk . Þó er hann sannarlega alltaf eitthvað að strita , alla vega er hann ekki heima hjá eiginkonunni ( María Pálsdóttir ) og dótturinni Góu ( Tinna Hrafnsdóttir ) . Lélegur eiginmaður og faðir , afleitur skaffari , hvað getur Jóhann veslingurinn haft sér til málsbóta ? Það er ekki margt , helst erfið æskuár . Sagan er ansi bláþráðótt en það skiptir ekki miklu . Áhorfendur eru komnir til að hlusta á þessi gamalkunnu lög og hópurinn flytur tónlistina reglulega skemmtilega ; stundum svo vel að maður fékk gæsahúð . Ég nefni bara lagið góða „ Gestir út um allt “ . Þátttakendur sýndu allir góð tilþrif í dansi og söng . Ekki reyndi mikið á leik í þessum stuttu atriðum en Sveinn fór vel með sitt hlutverk og skipti skýrt úr gömlum manni ( eða líki ) í ungan , María og Tinna voru sannfærandi sviknir ástvinir og Atli Þór var fjári fínn ( og glæsilegur ) sem sérlegur fulltrúi Guðs almáttugs . Uppi á svölum situr fimm manna hljómsveit sem leikur undir og syngur með undir stjórn Valgeirs Guðjónssonar . Lára Stefánsdóttir samdi danshreyfingar en útlit sýningarinnar er eftir Lindu Stefánsdóttur , Margréti Einarsdóttur og Hlín Reykdal . Aðstandendur hafa pælt talsvert í því hvernig þeir geti virkjað áhorfendur og fundið þokkalega sniðugar lausnir á því . Ein lausn í viðbót blasir þó við þegar maður er búinn að sjá stykkið : Er þetta ekki upplögð singalong sýning ? Það dauðlangar allan salinn til að syngja með . Við kunnum öll þessa texta afturábak og áfram ! Silja Aðalsteinsdóttir