Greinilegt er þó á svari Jesú að hér er um hreina undantekningu að ræða . Vissulega gaf hann ráð , en hann setti engar fastar reglur um hvernig daglegt atferli hjóna ætti að vera . Greinilegt er af þessu að ótrúmennska í hjónabandi er skýlaust brot í huga Jesú , því það er Guð sem leiðir og tengir hjón saman ( Mk 10.7 – 9 ) . Betra er þér , að einn lima þinna glatist , en öllum líkama þínum verði kastað í helvíti “ ( Mt 5.27 – 29 ) . Rétt er að huga að stöðu konunnar í samtíð Jesú í þessu samhengi . Því var ekki að undra að lærisveinar Jesú skyldu furða sig á því að Jesús talaði við konurnar ( Jh 4.27 ) . Og samkvæmt Síraksbók ber konan ábyrgð á syndafallinu , en þar segir : „ Syndin á upphaf sitt hjá henni og vegna hennar deyjum við allir “ ( Sr 25.24 ) . Höfnun Jesú á hjónaskilnaði ber því að skilja sem vörn gegn þeim órétti sem konur voru beittar . En Jesús gerir sér aftur á móti fulla grein fyrir því að maðurinn er fallin vera sem lifir í heimi þverstæðna . Í ljósi þessa viðurkenndi hann gildi lagaboðs Móse um skilnað ( 5M 24.1 – 4 ) . Þannig má greina sterka áherslu á „ hreinlífi “ í þeim ritum sem hann skrifar um hjónabandið sem munkur . Dæmi um slíka framsetningu er að finna í riti hans , Um góðu verkin , frá árinu 1520 , en þar leggur hann mikið upp úr hreinleika og skírlífi og erfiðleikum þess . Þessi ást vill alfarið þann sem hún elskar . Og hefði Adam ekki fallið væri það besta sem til væri , brúður og brúðgumi . Hann túlkaði bannið við hjónaskilnaði í ljósi kærleiksboðorðsins . Skilnaður er því neyðarbrauð .