Birtist í Sunnudagsblaði Morgunblaðsins 19.05.13 . Þegar ég var við nám í Edinborg í Skotlandi fyrir nokkuð löngu síðan hugsaði ég stundum til þess að í borginni einni byggju fleiri en á öllu Íslandi . En að þrátt fyrir að svo væri fyndist mér Reykjavík að ýmsu leyti vera " stærri " , meiri heimsborg , en Edinborg . Ég velti því fyrir mér hvernig á þessu stæði . Niðurstaða mín var sú að þar sem Reykjavík væri höfðuborg sjálfstæðs ríkis hefði hún ákveðið forskot á Edinborg . Í höfuðborgum ríkja eru stofnanir á borð við þing og ráðuneyti , þar eru sendiráð og þangað eru tíðar heimsóknir fulltrúa erlendra ríkja úr stjórnmálalífi , viðskiptalífi og menningarlífi . Á Íslandi hafði á þessum tíma verið sett á laggirnar útvarps - og sjónvarpsstöð , sem þótti talsvert afrek . Allt hafði þetta í för með sér grósku og margbreytileika . Ég hef stundum gantast með það að við séum aldrei alveg viss um það hvort við séum 350 þúsund eða 350 milljónir . Höllumst frekar að því að síðari talan sé nær lagi . Þeir tímar hafa komið að við hefðum haft gott af því að vera aðeins betur niðri á jörðinni . En ekki er vanmetakenndin heldur góð . Gagnvart fulltrúum stórþjóða sem hafa á orði að við séum fá og smá hef ég gjarnan bent á að þegar allt kemur til alls séum við öll frá einhverju húsi sem standi við einhverja götu og ekki skipti öllu máli hve margar aðrar íbúðir séu við sömu götu í þorpinu eða í borginni , stórri eða smárri . Fjölmenni þjóðar leiði ekki sjálfkrafa til þess að einstaklingarnir stækki ; stærðin megi ekki villa okkur sýn . Í sumum tilvikum geti smæð þjóða jafnvel verið kostur , fólkið ekki þjakað af ofmetnaði stórveldisins og í augum umheimsins væri hinn smái iðulega látinn njóta smæðar sinnar því hann væri engum ógn . Samanburðurinn á Reykjavík og Edinborg er ekki að öllu leyti heppilegur , einfaldlega vegna þess að lífið í Edinborg er að mörgu leyti óvenju gróskumikið , borgin þekkt fyrir góðar menntastofnanir og stórkostlega listahátið sem haldin er ár hvert og þá má ekki gleyma því að borgin er höfðuborg Skotlands , þótt sjálfstætt þing hafi nýlega komið til sögunnar . En hvers vegna þetta tal um afstæði smæðar og stærðar ? Þankinn sem ég ætlaði mér að koma á framfæri er þessi : Íslendingar eiga að hugsa stórt þegar heimurinn er annars vegar . Við búum að mörgu leyti við kjöraðstæður . Við erum ekki þjökuð af vanmetakennd ( það er frekar að hið gagnstæða sé vandamálið ) . Hér er gróskumikið líf á mörgum sviðum . Við njótum þess hve margt gott og gefandi fólk leggur leið sína til okkar . Hið viðvarandi verkefni er að næra menninguna , listirnar og vísindin . Það mun styrkja okkur í andanum og gera okkur betur fær um að leggja eitthvað gott af mörkum við umheiminn , allt fólkið sem býr í húsunum sínum , við göturnar sínar í bæjunum og þorpunum og stórborgunum úti í hinum stóra heimi . Munum að smæðin getur verið stór . Margt er afstætt í heimi hér .