Samkvæmt bandaríska landlæknisembættinu er AMO skilgreindur sem taugasjúkdómur þar sem truflun verður á seyti og samvægi taugaboðefna . Í sumum tilfellum hverfur hann þegar börnin vaxa úr grasi en í um 60% tilfella varir hann fram á fullorðinsár , þótt ofvirkni virðist minnka hjá fullorðnum . Einnig reynist oft erfitt að hindra að truflandi atburðir dragi athyglina frá því sem verið er að gera . Hvatvísi eða hömluleysi helst í gegnum æskuna og fram á fullorðinsár og kemur oft fram sem of mikil málgleði , framígrip og að segja hluti án þess að velta fyrir sér hugsanlegum afleiðingum þess fyrst . Hjá fullorðnum koma vandamál oft fram sem skipulagsleysi , tímaleysi , áhættuhegðun , kæruleysi , einbeitingarleysi og hvatvís hegðun . Ástæða þess er ekki þekkt , en að mati sumra sérfræðinga er hún ef til vill sú að kvillinn er vanmetinn meðal stúlkna vegna þess að þeirra hegðun er ekki eins truflandi og drengja og vekur því síður athygli kennara og foreldra . Einnig gæti verið að sú gerð AMO þar sem athyglisbrestur er ráðandi sé algengari á meðal stúlkna . Hugsanlegir orsaka - eða áhættuþættir AMO eru meðal annars arfgeng sjúkdómshneigð ( e. diathesis ; 8 sinnum meiri líkur eru á að fá kvillann ef annað foreldrið er með hann og 5 - 7 sinnum meiri ef systkini er með hann ) , smitsjúkdómar , ofnæmisviðbrögð , vandkvæði á meðgöngu , erfiðleikar við fæðingu , næringarskortur og höfuðáverkar . Flestar rannsóknaniðurstöður benda til að reykingar og áfengisneysla móður á meðgöngu séu áhættuþættir fyrir AMO en hvor þáttur um sig tví - eða þrefaldar áhættuna . Fyrirburafæðing er einnig áhættuþáttur þar sem meiri líkur eru á að heilinn sé vanþroskaður eða viðkvæmur fyrir áverka eins og blæðingu . Helst kemur til greina gen sem hefur áhrif á myndun dópamínferju sem flytur dópamín á milli taugunga . Hjá einstaklingum með AMO er óvenjumikið af ferjunni sem virðist leiða til þess að dópamín er flutt burt áður en það nær að virka á taugungana eins og skyldi . Gen sem koma við sögu í einhverfu eru einnig talin auka hættu á AMO , enda eru einhverfir oft líka með athyglisbrest og ofvirkni . Nýlegar rannsóknir á AMO gefa til kynna að um þrjú áhættugen sé að ræða og að í framtíðinni sé líklegt að einstaklingum með AMO verði skipt í hópa á grundvelli þeirra áhættugena sem þeir bera í frumum sínum . Ástæðan er sú að munur er á milli þeirra hvað varðar áhættuþætti , lífshlaup og viðeigandi meðferð , einkum hvaða lyf henti best .