Það var komið kvöld . Regnið streymdi úr loftinu og haustvindurinn reif í trén . Út um opinn glugga á annarri hæð í húsi númer þrettán við Krókalón heyrðist þulið dimmri röddu : „ Abrakadabra , breytist þú ! Abrakadabra í hvíta mús ! “ Á gólfinu innan við gluggann sat Aðalsteinn , kallaður Alli , fínlegur strákur með skollitað hár og stór brún augu . Hann sat á köflóttu ullarteppi , í náttfötum og sveiflaði töfrasprotanum sínum yfir bláu fuglabúrinu en ekkert gerðist . Alla dreymdi um að verða mikill töframaður og þess vegna hafði Beta , vinkona hans , gefið honum töfrasprota í afmælisgjöf . Tækist honum að verða töframaður ætlaði hann að hjálpa öllum litlum krökkum sem voru hræddir í frímínútum , leikfimi og sundi . Hann ætlaði líka að hjálpa strákunum sem langaði til þess að vera með í fótbolta en voru alltaf reknir í burtu af því að þeir voru svo litlir . „ Æ , ég gleymdi töfraskikkjunni ! “ tautaði hann og skellti gömlu svuntunni hennar Betu yfir axlirnar á sér . Við það kom styggð að páfagauknum sem rauk upp með argi og gargi svo að grænar fjaðrirnar þyrluðust um allt . „ Láttu ekki svona , Goggi , þú verður bara mús í smá stund . Ég breyti þér strax aftur í páfagauk . “ En Goggi var orðin reiður og hentist fram og aftur um búrið . Alli sveiflaði töfrasprotanum þrisvar , hækkaði róminn og út yfir Krókalónið hljómaði : „ Abrakadabra , breytist þú ! Abrakadabra í hvíta mús ! “ Þá gerðist það ! Inn um opinn gluggann flaug pínulítill karl á priki og lenti á teppinu við hliðina á Alla . Hann var rennandi blautur , með stórt rautt nef og óteljandi hrukkur á andlitinu . Alli starði á hann eins og tröll á heiðríkju .