Ég hef lært það á minni löngu ævi að maður skal vera fljótur til að heyra , seinn til að tala og seinn til reiði . Um þetta hugsaði ég á morgungöngu minni til skrifstofunnar . Ég veit ekki af hverju þetta kom í huga minn ; ég reiðist sjaldan ( en það kemur fyrir og þá er það einmitt hin svokallaða snöggreiði sem blússar upp í hausinn á mér og ég fæ engu ráðið . ) Ég á ekki í vandræðum með að vera seinn til að tala því ég er ekki sérlega ræðinn að eðlisfari . Þótt þessar hugsanir hafi snúist upp í hausnum mér á göngunni þá er bókavalið fyrir Parísarferðina á morgun minn mesti höfuðverkur . Eiginlega var ég búinn að ákveða að lesa bara Kazuo Ishiguro . Ég held að ég hafi gott af því að lesa hann í París þegar ég ætla að skrifa frá morgni til kvölds ( markmiðin eru háleit , kannski of háleit , kannski ætla ég mér um of . ) Í mínum huga er tónninn í skrifum Ishiguro það flottasta sem ég veit og hann er eins og gamall vinur . Það er þannig í mínum huga að eftir því sem maður eldist því áhugasamari er maður um sína gömlu vini og miklu áhugasamari um að þróa fornan vinskap en að eignast nýja vini . Allt verður dýpra . Maður er búinn að fara svo oft í gegnum allt þetta spjall sem maður á með nýjum vinum .