„ Ég hef oft verið óttalegur bjáni í samskiptumsemhefur kostað mig gleði , vellíðan og þá nánd sem mighefur alla tíðdreymt um . Og ef samskiptafærni mín á þeim tíma hefði verið metin til einkunnar þá hefði ég sennilega fengið falleinkunn , “ segir Hrefna Óskarsdóttir í sínum nýjasta pistli á Smartlandi : Sennilega hefði einkunnarspjaldið mitt litið einhvern veginn svona út : Tjáir þarfir , skoðaniroglanganir : D Athugasemdir : Er hrædd við að segja eitthvað vitlaust , rugga bátnum , koma af stað leiðindum að óþörfu . Athugasemdir : Notar „ svipinn “ óspart til að koma skoðunum á framfæri . Segir með hegðun það sem hún á engan hátt getur sagt með orðum . Er þó almennt frekar kurteis sem telst henni til tekna . Viðbrögð við vonbrigðum , gagnrýni eða öðrum óþægilegum aðstæðum : D Athugasemdir : Bregst harkalega við , dregur sig í skel og / eða lokar á fólk ef henni finnst á sig ráðist , það sé verið að stjórnast í henni eða sé gefið í skyn að hún sé ekki nógu klár , dugleg eða góð . Athugasemdir : Fýlugjörn og á afar erfitt með að biðjast afsökunar og sættast eftir ágreining . Ekkert sérlega glæsilegurvitnisburður . Og líðanin var eftir því . Frá því ég man eftir mér hefur hjartað mittþráð þýðingarmikil , innileg ogeinlæg samskipti . Þú veist , * alvöru * samskipti . En ég bara kunni ekki samskipti og vissi ekki að það væri hægt að læra þau . Ég í alvöru hélt að manneskja sem væri jafn feimin og óframfærin og égvar , væri einfaldlega dæmd til að vera einmana það sem eftir væri – að ég myndi deyja með öll ósögðu orðin mín innra með mér . Ég var svohrikalegahrædd um að fólkiþættiminnatil mín komaef égviðurkenndivanlíðan , veikleika eða óöryggi , aðégfann ekkihugrekkið mitttil að segja það sem mér bjó í brjósti . ( Sko ... ef ég á að veraalvegheiðarleg leitaði ég ekkertsérlegamikiðað þessu hugrekki . Það var einfaldlega of auðvelt að ræða ekkert óþægilegt , tækla ekkert óþægilegt og hafa bara samskiptin góð –þú veist , svona yfirborðsgóð ) . Svona voru mín bernskuár , unglingsár og fullorðinsár … þangað til ég gat ekki meir . Þar til að ég átti ekkert eftir . Algerlega tóm . Þetta erstöðug vinna aðhafa alla góða í kringumsigogræðaaldrei neitt óþægilegtog það var algerlegaað tæta mig upp . Í hreinni og tærriörvæntingutók ég þá ákvörðun að lífið væri einfaldlega ekki þess virði að lifa ef ég yrði að vera án þeirrar næringar semdjúpeinlægalvörusamskiptigefa mér . Einmanaleikinn var einfaldlega orðinnofsár . Hvort sem var í sambandi eða í öðrum samskiptum , þá voru ósögðu orðin alltaf farin að meiða meira og meira . Taka meiri toll af gleði minni , vellíðan og heilsu því þausköpuðusífellt meirigjá milli mín ogþeirra sem skiptu mighvað mestumálií lífinu . ( Semerauðvitaðfáránlegt , þvíþessi gjá varjúþað semég var að reyna að forðastmeð að halda öllum góðum og ræða ekkert óþægilegt ) . Enþetta gerum við . Aftur og aftur . Sköpum gjá á milli okkar og þeirra sem okkur þykir vænt um . Við ýtum fólki frá okkur í vonbrigðum , reiði og ótta í staðinn fyrir að segja fólki frá því sem raunverulega erplaga okkur , því sem raunverulega er að gerast í okkar lífi , hvernig okkur raunverulega líður . Af hverju eru heilindi , blíð og góð samskipti og einlægni svonaerfið og svonasjaldgæf milli fólksdag ? Sérstaklega þegar þettaer þaðsem skapar nándogtraustogeykurumburðarlyndi , öryggiogvellíðaní samskiptum . Hluti semflest okkarmyndugefa hægri handlegginn , lifur og lungufyrir að upplifareglulega ísamböndum okkar . Kannski liggur vandinn í að á ákveðnu tímabili voru fáar tilfinningar leyfðar . Einu sinni heyrði ég að það sem mátti var að vera glaður , vera reiður og vera fullur . Hvar lærir maður góð heiðarleg og opinsamskiptiísvoleiðis samfélagi ? Kannskifáum við það bara með móðurmjólkinni að harkansé þaðeinasem komimanni áfram í lífinu . Bíta eða vera bitinn . Særa í stað þess að vera særður . Óöryggi , sjálfsefi og skömm er það versta sem ég veit og ég geng oft ansi langt til að þurfa ekki aðupplifaþær tilfinningar . Þábít ég stundum óvart frá mér . Þó ég ætli þaðallsekki , þá meiði égmína nánustueinnamest þegar mér líðursemverst með sjálfa mig . Þegar ég þarf hvað mest á þeim að halda . Kannski liggur vandinn í samfélagsmiðlum . Það er í tísku að vera filteraður í drasl , hvort sem það er í útliti , neyslu , hegðun eða hlutverkum . Engin raunveruleiki þar . Með samfélagsmiðlunum hefur líka komiðaukindómharka í fólk . Minnaumumburðarlyndi ogviðerumorðin svoóörugg með hvað má og hvað má ekkií samskiptum . Það þarf að vera ákveðið traust svo hægt sé að ræðaerfiða hluti , atburði og tilfinningar . Það hvarflar ekki að mér að ræða eitthvað viðkvæmt ef það er notað gegn mér síðar meir . En kannski er það ekkert af þessu og kannski er það sambland afmörgu . Og kannski skiptir það bara engu máli . Nánd , innileikiogeinlægni kostaroftblóð , svita og tár og allt þaðmögulegahugrekki sem maðurnær að safna saman á einu augnabliktil að hleypa einhverjum inn fyrir varnarmúrinn . Til að sýna allar þær tilfinningar sem er ekki lengur þess virði að læsalengstniðri íkjallara . Og stundum gerir maður þetta – gefurallt semmaður áog tjáir sig íallriþeirrimestu einlægni sem maður býr yfiren fer samthelsærðuraf vígvelli . En veistu , einlægnin ersamtþess virði . Lífiðgetur nefnilega veriðsóðalegt , ósanngjarnt , ljóttog erfitt . Erfiðleikar lífsins verða aldreiyfirstaðnir . Og til að lifaalla erfiðleikanaaf þá þurfum viðað hafasterkt bakland . Staðþar semer í lagi að veraóöruggur , fullur af sjálfsefaog vanmætti . Þar sem okkur er óhætt að vera sorgmædd , döpur , sár og leið . Við þurfumbaklandiðað geta komist í gegnumskömmina , örvæntingunaog allavanlíðanina . Við þurfum öruggt umhverfi til aðgetabrotnað , til að hafanæði að tínasaman brotinogtil aðbyggjaokkur upp að nýju .