Hve langt er lögreglunni heimilt að ganga gagnvart einkalífi einstaklings , án sérstakrar heimildar ? Upphafleg spurning var svohljóðandi : Hver er réttur einstaklings gagnvart lögreglunni , þ.e. hversu langt er lögreglunni heimilt að ganga á einkalíf einstaklings án sérstakrar heimildar ( með tilliti til eftirlits , húsleitar , líkamsleitar o.s.frv. ) ? Friðhelgi einkalífs er vernduð í 71. grein stjórnarskrár lýðveldisins Íslands nr. 33 / 1944 . Samkvæmt þessari grein stjórnarskrárinnar má ekki gera líkamsrannsókn eða leit á manni , leit í húsakynnum hans eða munum , nema samkvæmt dómsúrskurði eða sérstakri lagaheimild . Það sama á við um rannsókn á skjölum og póstsendingum , símtölum og öðrum fjarskiptum , svo og hvers konar sambærilega skerðingu eða truflun á einkalífi manns . Nánari ákvæði um hús - og líkamsleit , hlustun síma og skyldar ráðstafanir , er að finna í lögum nr. 19 / 1991 um meðferð opinberra mála . Samkvæmt þeim er meginreglan sú að framangreindar ráðstafanir þurfi úrskurð dómara . Frá þessari meginreglu eru hins vegar ýmsar undantekningar . Þannig má lögreglan gera leit ef brýn hætta er á að bið eftir úrskurði valdi sakarspjöllum . Einnig má leita án úrskurðar að manni sem handtaka skal ef honum er veitt eftirför eða hætta er á að hann komi sér undan ef beðið er dómsúrskurðar . Í húsakynnum , sem eru opin almenningi og í húsum þar sem lausungarlýður og brotamenn venja komur sínar , má leita , ef þörf þykir , þótt úrskurðar hafi ekki verið aflað . Líkamsleit er einnig heimil án úrskurðar ef brýn hætta er á að bið eftir úrskurði valdi sakarspjöllum . Að lokum er þess að geta að í ýmsum sérlögum er að finna ákvæði , sem heimila leit án úrskurðar dómara , til dæmis í 42. grein tollalaga nr. 55 / 1987 svo að eitthvað sé nefnt .