Þó Selfosskirkja sé ung að árum er hún með sérstöðu meðal kirkna landsins á 20 öld . Sr . Síðar bjó hér þjóðhagsmiðurinn og bóndinn , Jón Gestsson ( 1863 - 1945 ) en frá honum er komin mikil ætt hagleiksfólks . Kirkjan var friðuð 1. janúar 1990 samkvæmt aldursákvæði 1. mgr. 36. gr. þjóðminjalaga nr. 88 / 1989 . Árið 1891 hófst brúarsmíðin sjálf . Þegar ekið er niður Villingaholtsveg ( 305 ) af Þjóðvegi 1 er farið yfir brú á Volalæk . Rjómabúið eða rjómaskálin eins og það var nefnt í þá daga , var reistur við Hróarsholtslæk , í landi jarðarinnar Vola , skammt vestan gömlu brúarinnar . Tæki þess eru upprunaleg og eru þau gangsett fyrir gesti . Kirkjan tekur um 230 - 240 manns í sæti . Aðrir merkir gripir kirkjunar eru eins og kertastjaki úr Kaldaðarneskirkju þar sem sú kirkja var lögð niður árið 1902 en þeir bera ártalið 1780 og eru handunnir , íslensk smíði . Árið 1938 hófst vinna við að byggja upp Knarraóssvita og var hann tekinn í gagnið ári síðar eða 31. Ágúst 1939 . Hönnun vitans er áhugaverð blanda af fúnkis og art nouveau stíl . Kirkjunni hefur vel verið haldið við á undanförnum árum . Fæðingarstaður Ásgríms Jónssonar listmálara , eins helsta brautryðjanda íslenskrar myndlistar . Hér er minnisvarði um hjónin í Vorsabæ , Guðfinnu Guðmundsdóttur og Stefán Jasonarson . Flóaáveitan mun hafa náð yfir 12 þúsund hektara land og með tilkomu hennar urðu mikil umskipti í búskap og atvinnuháttum á svæðinu . Stærsti og merkasti safngripurinn er áraskipið Farsæll , sem Steinn Guðmundsson skipasmiður á Eyrarbakka smíðaði fyrir Pál Grímsson , útvegsbónda í Nesi í Selvogi . Sjóminjasafnið á gott ljósmyndasafn og er hluti þess til sýnis á flettirekkum og í myndamöppum . Ingólfsfjall í Ölfusi er 551m . Suður úr vesturhorni fjallsins skagar grár klettamúli Silfurberg sem er úr móbergi með ljósum holufyllingum sem aðallega eru geislasteinaútfellingar . Síðar reis þar stórbýli sem hét Fjall og fór í eyði á 18. öld . Síðan stundaði hún sjósókn í rúma hálfa öld eða til 1843 en þá hætti hún sjómennsku sökum heilsubrests . Þær voru hlaðnar úr torfi og grjóti . Safnið er í eigu Héraðsnefndar Árnesinga sem er byggðasamlag átta sveitarfélaga í Árnessýslu . Byggðasafn Árnesinga tók við Húsinu árið 1995 að loknum viðamiklum viðgerðum . Gaulverjabær er Landnámsjörð Lofts hins gamla frá Gaulum í Noregi . Einnig fannst hér árið 1974 útskorin fjöl úr furu , líklega frá 11. öld , skreytt í svokölluðum Hringaríkisstíl , og er hún ein örfárra slíkra sem varðveist hafa . Nokkur gamla og merka gripi á kirkjan og má þar til nefna kirkjuklukku sem er steypt 1762 og er talin gjöf til kirkjunnar frá Brynjólfi Sigurðssyni , sýslumanni í Hjálmholti en hann var eigandi kirkjunnar á þessum tíma . Árið 1910 var settur í kirkjuna stór ofn en árið 1953 rafmagnshitun . Það var gömul trú að skip mundi ekki farast á réttu sundi ef rekatré væri í sundmerkinu og kirkjan stæði opin . Næsti prestur , Björn Jónsson frá Torfastöðum , sat á Éyrarbakka en síðan sáu þrír Stokkseyrarprestar á Ásgautsstöðum , Páll Mathiesen , Gísli Thorearensen og Jón Björnsson . Organistar við Stokkseyrarkirkju hafa allir verið af frægri tónlistarætt en fyrstur þeirra var Bjarni Pálsson í Götu sem lærði á orgel hjá ungfrú Sylvíu Thorgrímsen í Húsinu á Eyrarbakka . Í þrjú ár var Margrét Gísladóttir dóttir hans organist . Öld siður að opna kirkjuna þegar bátar voru á sjó í misjöfnu veðri . Kirkjan er úr steinsteypu , 300 m² með pípuorgeli og tekur 70 manns í sæti . Safe travel er með það að markmiði að bæta öryggi ferðamanna á ferð um landið . Spáin er gerð út frá birtuskilyrðum , virkni í norðurljósabeltinu og skýjahulu . Sérstaklega skal bent á vef Vegagerðarinnar en þar má finna ýmsar upplýsingar ; yfirlitskort og skýringar sem gagnlegar eru áður en lagt er af stað í ferðalag .