Frægasti draugur íslenskra miðaldabókmennta er án efa Glámur en frá honum segir í Grettis sögu . Tekið er fram að Gretti hafi aldrei brugðið við nokkra sýn , nema þá er hann sá Glám , þannig að ekki er hægt að segja annað en að nægt rými sé skilið eftir fyrir ímyndunarafl lesenda og áheyrenda sögunnar ( sama heimild : 119 – 121 ) . Haugbúunum fylgir , eðlilega , mikill daunn . Draugasögur er stór efnisflokkur og í safni Jóns Árnasonar er þeim skipt niður í sögur um afturgöngur ( menn sem ganga aftur eftir dauðann , þar með taldir útburðir ) , uppvakninga ( dauða menn sem eru magnaðir upp með göldrum og sendir til ýmissa verka ) og fylgjur ( sem geta reyndar líka verið afturgöngur eða uppvakningar ) . Mórarnir , það er karlkyns draugarnir , áttu að hafa verið í mórauðri úlpu eða peysu en margir þeirra eru þar að auki með hatt eða lambhúshettu . Að lokum eru til draugar í dýrsmynd , sem eru þá uppvakin og / eða mögnuð dýr . Oftast nær er draugum ekki lýst , enda stundum gert ráð fyrir að þeir séu mönnum ósýnilegir . Sumir draugar taka af sér höfuðið og halda á því og til er sögn af konu , Mela-Möngu , sem sást oft ganga um og ávallt með prjónana á sér . Sumir draugar eru sagðir litlir vexti , á stærð við stálpuð börn og um einn er sagt að hafi verið í „ líki “ unglingspilts . Sumir draugar glotta illilega og líkt og haugbúunum gömlu fylgir þeim ódaunn , jafnvel lykt af súru smjöri . Í einhverjum tilvikum er þeim líkt við ullarvindil eða flyksu . Til er í dæminu að útburður er sagður vera nakið barn eða barnabeinagrind . Óútgefinn texti í AM 604 4 to . Stofnun Árna Magnússonar í íslenskum fræðum .