Það er þannig með farsa – eins og Nei , ráðherra sem LR frumsýndi í gærkvöldi á stóra sviði Borgarleikhússins – að það má eiginlega ekkert segja um ganginn í þeim . Allt sem gerist verður að koma áhorfendum á óvart , annars gæti hláturinn látið á sér standa . Þetta gerir heldur ekkert til því það sem gerist i försum batnar ekkert þó að maður beiti djúpsálarfræðinni eða bókmenntafræðilegum aðferðum á það . Farsar felast í því að tala hratt , fara á örskotshraða inn og út úr herbergjum og þó umfram allt að ljúga svo hratt að loginn standi bæði fram og aftur úr manni . Það vantaði ekki upp á neitt af þessu í gærkvöldi . Þó er óhætt að lýsa upphafsaðstæðum . Örvar Gauti , ráðherra í ríkisstjórn Jóhönnu Sigurðardóttur og ungur maður á hraðri uppleið ( Guðjón Davíð Karlsson ) , á að vera á kvöldfundi á Alþingi þar sem yfir standa mikilvægar umræður en kýs þess í stað að dvelja á herbergi sínu á Hótel Borg ásamt Gógó ( Lára Jóhanna Jónsdóttir ) , einkaritara Sigmundar Davíðs , formanns Framsóknarflokksins . Eiginkona Örvars Gauta , Rannveig ( Unnur Ösp Stefánsdóttir ) , er heima fyrir austan – eða Örvar veit ekki betur . Einhvern tíma kvölds ætlar Örvar Gauti að skreppa yfir götuna og segja sitt í umræðunum , svona til að gera skyldu sína við formann sinn og forsætisráðherra . Allt hefði þetta úthugsaða skipulag heppnast fullkomlega ef skötuhjúin hefðu ekki fundið dauðan mann í hótelglugganum ( Þröstur Leó Gunnarsson ) , hálfan inni og hálfan úti . Þau grípa til þess ráðs í örvæntingu að kalla á aðstoðarmann Örvars , Guðfinn Maack ( Hilmar Guðjónsson ) , sem ekki hefur beinlínis ráð undir rifi hverju en það hefur húsbóndi hans , Guðfinnur þarf bara að hlýða . Brautin verður þó sannarlega hvorki bein né greið , og á leiðinni til lausnar verða ótalmargar uppákomur sem skemmtu leikhúsgestum alveg undir drep . Þar bættust í hópinn starfsmenn hótelsins ( Bergur Þór Ingólfsson , Sigurður Sigurjónsson , Jóhanna Vigdís Arnardóttir ) og fylgihnettir Gógóar og Guðfinns ( Rúnar Freyr Gíslason og Elma Lísa Gunnarsdóttir ) . Einn „ leikari “ er hér enn ónefndur og verður að vera það – þið vitið hvern ég meina þegar þið eruð búin að sjá sýninguna – en ég fullyrði að hann er ekki sístur ! Farsinn Nei , ráðherra er sagður eftir Ray Cooney en þýðandi hans , Gísli Rúnar Jónsson , á svo mikið í textanum að þegar bestu brandararnir eru rifjaðir upp þá reynast þeir allir byggjast á séríslenskum fyrirbærum , þekktum Íslendingum eða nöfnum persóna í leiknum . Það er til dæmis ekki lítið grín sem reynist vera hægt að vinna úr eftirnafni Guðfinns . Þó að Ray eigi fléttuna sem allt spinnst auðvitað af er ekki hægt annað en að þakka Gísla Rúnari fyrir skemmtunina . Ekki hefði Gísli Rúnar þó haft erindi sem erfiði ef leikararnir gætu ekki farið nógu andskoti hratt með textann hans og gert sér á annan viðeigandi hátt sem mest úr honum . Þar mátti varla finna misfellu enda vanur maður í brúnni þar sem er leikhússtjórinn sjálfur , Magnús Geir Þórðarson . Fremstur meðal jafningja er Guðjón Davíð sem enn á ný sýnir hvað hann er óhemjugóður gamanleikari og svo lipur í hreyfingum að stappar nærri hinu yfirnáttúrulega . Samt hló ég næstum því ennþá meira að líkinu . Ég hélt á einu ákveðnu andartaki að Þröstur Leó myndi drepa mig úr hlátri . Rúnar Freyr sýndi á sér alveg nýja hlið og reynist vera þessi fíni skaphundur og ofbeldismaður og nýliðarnir Lára Jóhanna og þó sérstaklega Hilmar , sem mikið reyndi á , voru eins og fiskar í vatni innan um þrautþjálfaða félaga sína . Það verður enginn svikinn af þessu stykki sem á annað borð kann að slaka á og hlæja . Ég spái því gangi til 2020 ! Silja Aðalsteinsdóttir