Vestfirðingur með skaddað hné og álitlegustu lífeyrisréttindi ákveður , þvert á öll skynsamleg rök , að kveðja fósturjörðina í blóma vorsins og fljúga til Mexíkó . Hann er vart farinn að venjast hitanum og hinu einkennilega suðræna samfélagi þegar lögreglan fangelsar hann fyrir óljósar sakir . Er nema von að lesandinn spyrji hvers vegna maðurinn hafi tekið sig svona upp , slitið sig frá lífsgleðinni í íslenskum fjölmiðlum , menningarlífinu í Perlunni og kaupmennskunni í Smáranum ? Hvernig honum hefði dottið í hug að snúa baki við forsetahjónunum , ríkisstjórninni , áramótaskaupinu , geitungnum á svölunum , meira að segja sinni heittelskuðu vinkonu fyrir vestan ? Úr 39 þrepum á leið til glötunar : En , mín elskulega , þegjandi læt ég , sæfarinn , í ljóðum ljóma þitt heiti , og líklega sat ég heilt kvöld nötrandi af söknuði undir söng sem barst alla leið frá Brasilíu . Framundan var sumarnótt , rósir opnuðust og lokuðust á víxl , álfar stungu sér til sunds , allar fjólur voru bláar . Ég sat undir stærsta sveppinum í garðinum , aðeins fáeinir metrar til hafs . Skemmtiferðaskip lónandi úti á flóanum , ég rétti út höndina og hélt skyndilega á vínglasi . Í sömu andrá : fiðluleikari í skipshljómsveitinni að biðja um fim mínútna pásu til þess að horfa á sólsetrið . Ég man ekki hvar ég stal þessu . Og , mín elskulega vinkona , my lady of the various sorrows , á þessum dögum var svo lítill munur á sólsetri og sólarupprás að öðru hvoru megin við miðnættið mátti heyra Guð hrópa hollí og svo sagði einhver hú , og þetta ómaði um gjörvalla veröldina og endurtók sig dag eftir dag . Nú væri rétt að vera bæði með skammbyssu og trékylfu , hugsaði maður , eins og barn í gamalli skáldsögu . Það var sumar og Valdi í geisladiskabúðinni við Vitastíg sagði Takk Sir þegar maður rambaði á rétta skífu eða klámblað á sérstöku sólartilboði . Á hverri einustu umferðareyju í Reykjavík var maður með rafknúinn ljá , líklega á vegum Umferðastofu , til að minna á að við lifum ekki að eilífu . Það þurfti raunar ekki til - söngurinn frá Brasilíu var óskiljanlegur en bar með sér ógurlegan trega sem minnti á andlátsfregn , en um leið undarlega gleði sem virtist ríma vel við miðnætursólina yfir vesturbæ Reykjavíkur , um hásumar . Og þarna var hafið , mín elskulega , og þarna var kertastjakinn og síðan þessi rödd frá Brasilíu og það var eins og söngkonan hefði mig í huga . Ég sá rauða kjóla og tónarnir frá syntesæserunum minntu á eitthvað mjög reglulegt , velbónað parkett frá Finnlandi . Ég sá fyrir mér kirkjugarða og stöðumælasektir , háreist timburhús með þakgluggum víðs vegar um bæinn . Sólin speglaðist í gluggum blokkanna , hver einasta nóta sem barst frá píanóinu var tré sem teygði sig til himins .