Guðrún Eva Mínervudóttir rithöfundur fæddist í Reykajvík 1976 . Fyrsta bók hennar , Á meðan hann horfir á þig ertu María mey kom út hjá Bjarti 1988 . Í kjölfarið fylgdu skáldsögur og ljóð . Hún var tilnefnd til Íslensku bókmenntaverðlaunanna árið 2000 , fyrir bók sína Fyrirlestur um hamingjuna . Nýjasta skáldsagan hennar Aðferðir til að lifa af , hefur einnig verið tilnefnd til Íslensku bókmenntaverðlaunanna . Tilviljun leiðir saman ólíka sögumenn þessarar einstæðu sögu : Borghildi sem nýorðin er ekkja , tölvukarlinn Árna sem þarf að takast á við offitu og hreyfingarleysi , hina ungu Hönnu sem glímir við átröskun , og Aron Snæ ellefu ára son einstæðrar móður … en eftir því sem sögunni vindur fram fléttast örlög þessa fólks saman . Hér á eftir fer stuttur kafli út bókinni Árni Ég gekk frá pizzunni í frystinn og gosinu í kælinn og lét renna í háskalega heitt bað . Smáskilaboðin frá Steinunni frá því fyrr um daginn hljóðuðu svo : „ Viltu koma í mat í kvöld ? Kótilettur og rauðkál . Ekkert fansí “ . Ég hugsaði mig um áður en ég svaraði : „ Ef ég finn fatahreinsun sem getur græjað kjólfötin mín fyrir kvöldið “ . Þetta var í fyrsta sinn sem Steinunn bauð mér í mat . Við vorum vön að fara út og borða og síðan heim til hennar í smástund eða jafnvel kveðjast í bílnum fyrir utan hjá henni . Ég reyndi að spennast ekki upp en gat ekki annað . Þetta var þróun . Það var eitthvað að gerast . Þetta hlaut að enda með því að eitthvað gæfi sig . Ógnarjafnvægi stendur ekki endalaust . Ég baðaði mig eins og ég væri Júlíus Sesar ; setti meira að segja hárnæringu í broddaklippt hárið þótt ég viti varla hver tilgangurinn sé með henni . Líklega sá að gera hárið feitra til að fólk verði háð því að sápuþvo það daglega . Síðan rakaði ég mig og neri á andlit mitt og háls lúku af þunnfljótandi kremi úr Jurtaapótekinu . Á flöskunni stóð : Græðandi balsam fyrir karlmenn , með aloe vera , notist eftir rakstur . Lyktin af þessu minnti á dýrustu gerð af reykelsi . Enda hafði Steinunn spurt mig hvaða rakspíra ég notaði eftir að ég beitti í fyrsta sinn þessu ósýnilega vopni . Engan , svaraði ég . Þetta er mín náttúrulega lykt . Ég er testósterónblóm . Eftir það passaði ég að eiga alltaf nóg af þessu inni í baðskápnum . Ég settist nakinn í leðurstólinn frammi í stofu til að láta mesta hitann rjúka úr mér eftir baðið . Alfons hafði fylgt mér hver fótmál eftir að við komum úr búðinni og tók nú til við að sleikja á mér sköflungana . Ég ýtti honum frá mér . Hey , Siri , play Pavarotti , sagði ég . „ Nessun Dorma “ með dáðasta þindarstuðningi allar tíma fyllti út í hvert horn . Hey , Siri , vertu ekki svona fyrirsjáanleg , something else . „ La donna e mobile “ , þrumaði hetjutenórinn og ég lét það gott heita þótt það væri jafnvel enn meiri klisja . Siri byrjaði gjarnan á því vinsælasta og færði sig smám saman út í hitt sem heyrðist sjaldnar . Ég klæddi mig í rólegheitum , burstaði skóna áður en ég fór í þá og greip síðan með mér flösku úr vínhillunni inni í eldhúsi . Rautt úr lífrænt ræktuðum þrúgum . Vín á borð við það sem Steinunn reyndi með misjöfnum árangri að panta á veitingahúsum . Það síðasta sem ég gerði áður en ég lokaði á eftir okkur útidyrunum var að biðja Siri að skrúfa fyrir tónlistina . Ef þú hagar þér ekki sæmilega heima hjá Steinunni fer ég með þig út í bíl og læt þig dúsa þar , sagði ég við Alfons áður en ég skellti aftur skottinu . Ég lagði vínflöskuna í farþegasætið en ákvað eftir stutta umhugsun að láta hana frekar rúlla um á gólfinu . Steinunn bjó í einni af blokkunum rétt hjá Þjóðarbókhlöðunni og þar vann hún á daginn ; í stóra , rauða kassanum handan götunnar . Hún hafði sagt mér að á einu af fundarherbergjunum væri gluggi sem vísaði beint út að glugganum á eldhúsinu hennar sem gegndi líka hlutverki leðurverkstæðis . Nautnum blandinn harmur Steinunnar var að þurfa að að vinna fyrir sér með því að skrá gamlar og nýjar bækur og geta því ekki eytt öllum stundum í að finna upp ný mynstur og form á lokkum , böndum og festum úr leðri og beini . Í íbúðinni var mikið af húsgögnum úr tekki og enn meira af púðum , sessum og ábreiðum með flauelsáferð . Veggirnir voru hlaðnir myndlist eftir vini hennar sem voru mishátt skrifaðir , en sumir þeirra allt að því frægir . Steinunn var líka mikið fyrir hvítar mottur úr háu flosi . Þær lágu eins og uppgefnir ísbirnir um öll gólf og vöktu , ásamt flauelinu , með manni þá tilfinningu að það væri engin leið að fara sér að voða þarna inni . Í fyrsta sinn sem ég kom heim til hennar gekk ég hart fram í að fá hana til að viðurkenna að hún verði frídögum sínum úti á svölum að hrista rykið úr mottum og púðum en hún neitaði öllu . Ég sagði henni að hlátur hennar væri grunsamlegur . Hún hló enn meira og ég fann sigurgleðina hríslast um mig .