Samkvæmt einhverri elstu reglu veiðimanna , þá veiðist annað hvort niðri við botn eða uppi við yfirborðið , en þar á milli nánast ekki neitt . Þetta stenst að mestu leiti , mismunandi þó eftir árstíma . Á kaldari árstímum veiðist oft betur niðri við botn heldur en við yfirborðið . Það verður þó að viðurkennast að mikill meirihluti fiska veiðist nær yfirborðinu heldur en botninum . Fiskur sem er að rótast í æti á botninum er mun líklegri til að rísa upp eftir flugu heldur en sökkva sér niður eftir púpu á botninum . Sjálfur hef ég staðið mig að því að veiða í ‚ dauða hafinu ‘ á milli botns og yfirborðs og það getur alveg verið raunhæf leið . Setjum dæmi sem svo upp að ég kasti straumflugu vel út fyrir kantinn fyrir framan mig og láti hana síðan synda inn að kantinum beint í trýnið á fiskinum sem liggur þar í skjóli . Þetta á sérstaklega við þegar veitt er á móti vindi ( Kort – K ) . Aldan ber nefnilega með sér ýmislegt æti og rótar upp ýmsu góðgæti á mörkum kants og grynninga . Ég þori að veðja hatt mínum og staf um það að silungurinn snýr trýninu á móti vindátt ef svo ber undir , þaðan berst jú ætið og við reynum alltaf að staðsetja fluguna fyrir fram silunginn . ‘ Dauða hafið ’ á milli botnsins og yfirborðsins