Kristín getur ekki staðið lengur aðgerðalaus . Hún snarast ofan af danspallinum og hleypur heim að réttinni . Atli er þar og dregur fé sitt af miklu kappi . Kristín nemur staðar við réttardyrnar og kallar hátt á mann sinn . Atli heyrir kall hennar , og honum er þegar ljóst af raddblæ konu sinnar , að eitthvað óvænt hafi nú komið fyrir . Hann sleppir þegar kindinni , sem hann er nýbúinn að handsama og gengur til Kristínar . Hún segir formálalaust um leið og Atli kemur að réttardyrunum , og rödd hennar skelfur af reiði : - Farðu tafarlaust upp að danspallinum og skipaðu Jónatan að koma hingað á stundinni til að hjálpa þér við réttarstörfin . - Nei , hann er nýfarinn héðan , og ég gaf honum frí um stund . - Það hefði betur verið ógert . - Hvað hefur komið fyrir þig , kona ? - Hann er að dansa við stelpuflagðið í Austurhlíð og virðist ekki sjá neitt nema hana . Svo , - fann hann nú enga álitlegri til að dansa við , - þá er honum þarfara að draga með mér rollurnar í réttinni heldur en faðma hana . – En af hverju afstýrðirðu ekki að þau dönsuðu saman ? - Það hefði ég tafarlaust gert , hefðu þau verið tvö ein á pallinum , en það hefði líklega vakið óþægilegt umtal , hefði ég farið að banna Jónatan að dansa við stelpuflagðið . Farðu strax og skipaðu stráknum að koma hingað tafarlaust og hjálpa þér við fjárdráttinn . Það tekur enginn til þess ! Atli hlýðir skipun konu sinnar og gengur upp að danspallinum , en Kristín fer inn í veitingatjaldið . Þaðan ætlar hún svo að fylgjast með ferðum þeirra feðganna .