Ég hef meira að segja upplifað sjálft svartalognið á Ísafirði . Henni var sagt upp störfum eftir þrjátíu ára dygga þjónustu og hefur ekki tekist að fá nýja vinnu þrátt fyrir ítrekaðar tilraunir . Það reynist vera líf eftir þetta líf . Guðrúnu frænku hennar , týpíska elskulega en ferlega tilætlunarsama kerlingu , leikur Ragnheiður Steindórsdóttir af sannfæringarkrafti . Átökin þeirra á milli gera aðal drama sviðsverksins . Lögin sem Markéta Irglová og Sturla Mio Þórisson sömdu við ljóð Ólafar frá Hlöðum , Guðfinnu frá Hömrum og Ólínu Andrésdóttur voru falleg , en var það bara í eyrunum á mér sem „ Tárin “ , við vísu Ólafar , hljómuðu furðulega lík Lindinni vinsælu ( „ Ó , hve gott á lítil lind “ ) ? Hljóðmynd þeirra Elvars Geirs Sævarssonar og Arons Þórs Arnarssonar var mikil og voldug eins og hæfði sviðinu og bragnum á sýningunni . Einn hápunktur sýningarinnar , lokaátök þeirra Krumma og Joönnu , fóru nánast forgörðum vegna þessa – þó að vitanlega gæti maður ímyndað sér hvað þau væru að segja . Það er heldur ekki einfalt að lýsa svona svið . Halldór Örn Óskarsson þarf að beita hliðarlýsingu sem kemur svolítið með höppum og glöppum þegar dyr opnast á hellinum og oft hefði ég þurft meira ljós til að njóta leiksins . Því það er efnið og leikurinn sem eru best við þessa sýningu sem kemur okkur öllum við . Silja Aðalsteinsdóttir