Í þessum skilningi orðsins er óhætt að staðhæfa að tölvuleikir eru ekki vanabindandi ; ekki er vitað til þess að þeir veki lífeðlisfræðileg viðbrögð sem eru sambærileg þeim sem vanabindandi efni gera , svo að ekki er um að ræða líkamleg fráhvarfseinkenni , þolmyndun eða fíkn í þeim skilningi . Þær aðstæður eru líkar venjulegum keppnisaðstæðum . Ein tilgáta til skýringar á því að sumt fólk sækir í spennu – stundar teygju - og fallhlífastökk , horfir á hryllingsmyndir , leggur fé undir í spilum , nú eða reynir hressilega á sig í íþróttum – er að fólkið sé á vissan hátt háð þeim líkamlegu viðbrögðum við álagi sem tengjast framleiðslu endorfína . Afleiðingarnar kunna að sínu leyti að líkjast þeim sem verða af neyslu vanabindandi efna . Sá sem sest við tölvu og fær þar leiðbeiningar um heilan heim að leika sér í þar sem skemmtileg framvinda , athyglisverð hljóð og frábær grafík fylgjast að , er oft þannig staddur . Þannig getur reykingamaður komið í veg fyrir vanlíðan af nikótínskorti á augabragði með því að reykja eina rettu , en minnkaðar lífslíkur , krabbamein í framtíðinni , eru miklu fjarlægari . Spilafíkill segir við sjálfan sig : Það er nú engin frágangssök að spandera einum hundraðkalli eða einum þúsundkalli . Spurningar um vanabindingu vakna reyndar aðeins ef langtímaafleiðingar teljast óæskilegar . Ef unglingur fær óslökkvandi áhuga á námsbókum sínum eða hljóðfæranámi – les eða spilar í sífellu – spyr enginn óþægilegra spurninga , enda ólíklegt að hegðunin komi honum nokkurn tíma í koll . Spurningin um tölvuleikina – eins og svo margt af svipuðum toga – er því ekki hvort þeir séu óhollir af sjálfum sér , heldur hvort menn vanræki annað í þeirra þágu . Ólíklegt er að maður geri ekkert annað en að leika sér á tölvu ef hann veit að það verður til þess að hann ljúki þá engum verkum , fái ekki greitt í vinnunni og missi þar með framfærslu sína . En ef reynslan segir honum að hann þurfi ekki endilega að klára verkin , þau geti beðið , hann fái greitt hvort eð er , er miklu líklegra að hann hlaupist undan ábyrgð sinni og byrji að spila . Hann hefur enga sérstaka ástæðu til að hætta að spila . Hann hefur lært að forðast verkefni og ábyrgð . Unglingur sem gleymir að læra heima , gleymir að fara í skólann , gleymir að sofa , gleymir að kynnast fólki , gleymir að vera til , allt vegna þess algleymis sem tölvuleikurinn skapar , – hann þarf á aðstoð að halda . En sá sem tekur hressilegar rispur í tölvuleikjum öðru hverju – og man áfram eftir þeirri hlið lífsins sem er kölluð raunveruleiki – hann er ekki í neinni hættu sem líkist þeirri áhættu sem neytendur vanabindandi efna taka með neyslu sinni . Ekki frekar en ef hann tæki nokkrar skákir við vini sína . Thor Aspelund er prófessor í líftölfræði í læknadeild Háskóla Íslands , við Miðstöð í lýðheilsuvísindum , og forstöðumaður Tölfræðiráðgjafar Heilbrigðisvísindasviðs . Thor hefur rannsakað áhrif áhættuþátta á hjarta - og æðasjúkdóma og sykursýki og hvernig er hægt að nota þá sem forspárþætti í áhættureiknum .