Sala Landsbankans á hlut sínum í greiðslukortafyrirtækinu Borgun til hóps fjárfesta sem sýndi frumkvæði að því að kaupa hlutinn hefur vakið mikla athygli . Landsbankinn er í eigu íslenska ríkisins og hefur opinberlega gefið það út að hann starfi eftir ákveðnum reglum við sölu fyrirtækja í samkeppnisrekstri . Í fréttatilkynningu frá bankanum frá 22. júní 2012 segir að „ rekstarfyrirtæki eru auglýst og boðin til sölu á almennum markaði , brjóti það ekki gegn samningum eða lögvörðum hagsmunum viðskiptavina bankans “ . Borgun er rekstrarfyrirtæki . Sala á hlut Landsbankans í fyrirtækinu var hvorki auglýst né boðin til sölu á almennum markaði . Þess í stað var 31,2 prósent hlutur Landsbankans í Borgun seldur til Eignarhaldsfélags Borgunar slf. , en tilkynnt var um það 25. nóvember síðastliðinn að Landsbankinn hefði selt umræddan hlut fyrir tæplega 2,2 milljarða króna . Steinþór Pálsson er bankastjóri Landsbankans . Auglýsing Vekur upp minningar um Vestia Þetta er ekki í fyrsta sinn sem sala Landsbankans á eignum hefur valdið ulfúð og vakið upp spurningar um hvort eðlilegum ferlum hafi verið fylgt við framkvæmd sölunnar . Fyrir nokkrum árum hafði eignarhlutum sem Landsbankinn hafði tekið yfir eftir hrunið verið komið fyrir inni í eignarumsýslufélaginu Vestia , sem bankinn átti að öllu leyti . Stærsti bitinn var Icelandic Group , alþjóðlegt sjávarútvegsfyrirtæki með alls 30 dótturfélög og starfsemi í 14 löndum . Á meðal annarra fyrirtækja voru Vodafone , fyrirtækin sem síðar runnu saman í Advanía , Húsasmiðjan og Plastprent . Í ljósi þess að sala ríkiseigna á Íslandi á sér ekki mjög fallega sögu , og hafið er yfir allan vafa að fyrirtækjum í eigu ríkisins var oft á tíðum stýrt í „ réttar “ hendur á árunum fyrir hrun , var lögð áhersla á að allt ætti að vera uppi á borðunum þegar nýju íslensku bankarnir , reistir á grunni gjaldþrota banka , seldu þær fjölmörgu eignir sem höfðu fallið þeim í skaut vegna efnahagshrunsins . Einn þáverandi ráðherra sagði við greinarhöfund að það mætti ekki verða neinn „ monkey business “ í endursölu á þessum eignum . Þeim átti ekki að stýra upp í hendurnar á einhverjum útvöldum . Steingrímur J. varð brjálaður Steingrímur J. Sigfússon , þá fjármálaráðherra , varði viðskiptin opinberlega en bakvið luktar dyr varð hann gjörsamlega brjálaður yfir sameiningunni . Að hans mati fólst í þessari sameiningu klárt brot á reglum sem Landsbankinn hafði sjálfur sett sér um meðferð eigna sem lent höfðu í höndunum á honum eftir bankahrunið . Í lok ágúst 2010 var skyndilega tilkynnt um að Framtakssjóður Íslands , umbreytingasjóður í eigu íslensku lífeyrissjóðanna , hefði keypt Vestia . Fyrir þennan pakka greiddi Framtakssjóðurinn 19,5 milljarða króna auk þess sem Landsbankinn eignaðist 27,5 prósent hlut í hinum ætlaða umbreytingarsjóði . Með þessum gerningi var íslenska ríkið , sem átti Landsbankann að mestu , orðinn óbeint stærsti einstaki eigandi Framtakssjóðsins . Það var aldrei meiningin að svo yrði . Ákvörðunin um þennan gerning var líka tekin af þáverandi æðstu stjórnendum Landsbankans og Framtakssjóðsins , þeim Steinþóri Pálssyni og Finnboga Jónssyni . Steingrímur J. Sigfússon , þá fjármálaráðherra , varði viðskiptin opinberlega en bakvið luktar dyr varð hann gjörsamlega brjálaður yfir sameiningunni . Að hans mati fólst í þessari sameiningu klárt brot á reglum sem Landsbankinn hafði sjálfur sett sér um meðferð eigna sem lent höfðu í höndunum á honum eftir bankahrunið . Steingrímur J. Sigfússon , þáverandi fjármálaráðherra , varði söluna á Vestia opinberlega . Á bakvið luktar dyr var hann brjálaður yfir henni . Steingrími fannst þeir Steinþór og Finnbogi heldur ekki hafa vandað almennilega til verka . Í einkasamtölum hundskammaði hann þá báða og sagði þeim mjög skýrt að svona lagað skyldu þeir aldrei gera aftur . Augljóslega var samruninn við Framtakssjóðinn góð leið fyrir Landsbankann til að koma eignum frá sér og losa þar með um þrýsting á bankann um að losa sig sem fyrst við fyrirtæki sem voru komin í faðm hans . Steingrímur lagði mikla áherslu á að þeir Finnbogi og Steinþór myndu ekki láta taka sig í bólinu þegar kæmi að því að fyrirtækin yrðu endurseld út úr Framtakssjóðnum . Allt yrði að vera opið og gagnsætt í þeim söluferlum . Einkaviðræður þrátt fyrir aðra áhugasama Steingrímur varð því ekki ánægður þegar Framtakssjóðurinn tók upp einkaviðræður í upphafi árs 2011 við fjárfestingasjóðinn Triton um kaup á verksmiðjurekstri Icelandic , sem hafði fylgt frá Landsbankanum til sjóðsins þegar Vestia var selt . Á hliðarlínunni í þeim viðskiptum voru aðrir áhugasamir aðilar , meðal annars kanadíska fisksölufyrirtækið High Liner Foods , algjörlega brjálaðir yfir því að fá ekki að gera tilboð í reksturinn . Í umræðunni á þessum tíma var látið líta út fyrir að Finnbogi Baldvinsson , forstjóri Icelandic , hefði haft sérstaka hagsmuni umfram aðra að Triton keypti Icelandic og að viðræður við fjárfestingasjóðinn hefðu verið tilkomnar vegna frændsemi hans við nafna sinn Jónsson , framkvæmdastjóra Framtakssjóðsins . Samsæriskenningin gekk út á það að bakhjarl Finnboga Baldvinssonar væri bróðir hans , Þorsteinn Már Baldvinsson , forstjóri og eigandi Samherja . Samningsviðræðurnar áttu þannig að vera eitt stórt ráðabrugg til að gera þeim kleift að komast yfir Icelandic . Á meðal þess sem lagt var til í þessum viðræðum við Triton var að hluti starfsmanna Icelandic myndi fá að eignast í fyrirtækinu ef af sölunni yrði . Mörgum innan stjórnsýslunnar og viðskiptalífsins fannst óþefur af viðræðunum og töluðu um að gamla Ísland vaknaði alltaf þegar einhver héldi að hann gæti grætt mikið á skömmum tíma . Mörgum innan stjórnsýslunnar og viðskiptalífsins fannst óþefur af viðræðunum og töluðu um að gamla Ísland vaknaði alltaf þegar einhver héldi að hann gæti grætt mikið á skömmum tíma . Í byrjun febrúar 2011 var tilkynnt um að tilboði Triton hefði verið hafnað og að hluti af starfsemi Icelandic yrði seldur í opnu söluferli . Á bakvið tjöldin hafði gengið mikið á vikurnar á undan . Aftur blandaði Steingrímur J. Sigfússon sér í málið og sagði við Finnboga Jónsson að hann ætti að slíta samningaviðræðunum . Hvort þau skilaboð fjármálaráðherrans hafi ráðið úrslitum í því að hætt var við söluna liggur ekki fyrir . En við hana var að minnsta kosti hætt . Í nóvember 2011 var starfsemi Icelandic í Bandaríkjunum seld til High Liner Foods . Söluverðið var 26,9 milljarðar króna . Framtakssjóðurinn hélt eftir Icelandic nafninu og á enn starfsemi sjávarútvegsfyrirtækisins á Íslandi , í Evrópu og Asíu . Fréttaskýringin byggir að hluta á kafla úr bókinni Ísland ehf. - auðmenn og áhrif eftir hrun , eftir greinarhöfund og Magnús Halldórsson sem kom út í águst 2013 . Kjarninn er vettvangur umræðu og á nýliðnu ári voru 539 skoðanagreinar birtar , stærstur hluti þeirra aðsendar greinar . Okkar tryggð er aðeins við lesendur . Við erum skuldbundin ykkur og værum þakklát ef þið vilduð vera með í að gera Kjarnann enn sterkari .