um frv. til l . um eldi og heilbrigði sláturdýra , slátrun , vinnslu , heilbrigðisskoðun og gæðamat á sláturafurðum . Frá landbúnaðarnefnd . Nefndin hefur fjallað um málið og fengið á sinn fund Guðmund Sigþórsson og Jón Höskuldsson frá landbúnaðarráðuneyti , Brynjólf Sandholt yfirdýralækni , Sigurð Örn Hansson frá embætti yfirdýralæknis , Andrés Jóhannesson kjötmatsformann , Helga Óskarsson og Steinþór Skúlason frá Landssamtökum sláturleyfishafa og Sigurgeir Þorgeirsson frá Bændasamtökunum . Þá bárust umsagnir um málið frá Landssambandi sláturleyfishafa og Samtökum iðnaðarins . Nefndin leggur til að frumvarpið verði samþykkt með breytingum sem gerð er tillaga um á sérstöku þingskjali . Meginhluti þeirra tillagna felst í að orðalag frumvarpsins verði samræmt skilgreiningum sem fram koma í 2. gr . Ástæða er þó til að gera sérstaklega grein fyrir nokkrum af breytingartillögunum . Rétt þykir að tala alfarið um kjötskoðunarlækna í stað þess að greina á milli héraðsdýralækna og kjötskoðunarlækna . Í því sambandi er lögð til sú breyting á skilgreiningu orðsins „ kjötskoðunarlæknir “ að talað verði um „ héraðsdýralækna , eða aðra dýralækna samkvæmt ákvörðun yfirdýralæknis “ . Ljóst er , með hliðsjón af lögum um dýralækna , að almennt verða það héraðsdýralæknar sem munu gegna hlutverki kjötskoðunarlækna . Hins vegar þykir nauðsyn á að yfirdýralæknir geti tilnefnt annan dýralækni til að rækja þessar skyldur þegar héraðsdýralæknir getur ekki sinnt þeim . Þá er lagt til að í 3. gr. verði tekin skilgreining á sláturleyfishöfum , en jafnframt að skilgreining á sláturhúsi verði felld þar brott þar sem það hugtak er nægilega skýrt í 5. gr . Breytingartillögu við 4. gr. leiðir af tillögu nefndarinnar til breytingar á 15. gr. , um að gera kjötmatið alfarið óháð yfirdýralækni . Lagt er til að í 5. gr. verði tekið skilyrði um að hverju sláturhúsi beri að hafa löggiltar vogir . Það er eðlilegt og í samræmi við þær reglur er gilda í hliðstæðum atvinnugreinum , eins og í sjávarútvegi , að láta opinbera aðila löggilda vogir sem notaðar eru við vigtun sláturafurða í sláturhúsum . Lagt er til að orðalag 2. mgr. 6. gr. verði mildað . Að jafnaði hlýtur sá einn að vera ráðinn sláturhússtjóri er hefur menntun eða reynslu á sviði stjórnunar og rekstrar . Nefndin telur ekki ástæðu til að ráðherra setji sérstakar reglur um hæfisskilyrði þeirra . Þá telur nefndin ekki að svo komnu rök fyrir því að lögfesta afdráttarlaust skilyrði um að slátrarar skuli hafa slátraramenntun . Ekki hefur verið boðið upp á slíka menntun hér á landi til þessa , nema í formi stuttra námskeiða sem haldin hafa verið . Nefndin telur að sjálfsögðu eðlilegt að sláturleyfishafar tryggi að starfsfólk þeirra hafi þá þekkingu sem þarf til að geta sinnt starfi sínu eins og best verður á kosið . Meðan ekki er til staðar fullgild slátraramenntun hér á landi , til samræmis við það sem gerist í nálægum löndum , telur nefndin hins vegar ekki forsendur fyrir því að setja óundanþægt skilyrði um ráðningu slátraramenntaðra manna inn í lögin . Nefndin telur ekki ástæðu til að eftirlitsgjald skv. 11. gr. verði bundið við 2,50 kr. á hvert kíló kjöts eins og frumvarpið gerir ráð fyrir heldur verði það hámarksfjárhæð gjaldsins , en ráðherra ákvarði fjárhæð þess með hliðsjón af kostnaði við eftirlitið . Þannig er eðlilegt að ef tekjuafgangur verður í þeim sjóði er gjaldið rennur til í árslok verði gjaldið lækkað sem því nemur árið eftir . Jafnframt er lagt til að lögfest verði hverjir teljist vera gjaldskyldir aðilar og ákvæði um reglugerðarheimild ráðherra einfaldað með hliðsjón af því . Einnig er lagt til að ráðherra verði gert að setja reglugerð um hvernig staðið skuli að heilbrigðiseftirliti samkvæmt greininni þannig að þeir sem njóta þjónustunnar fái séð í hvað þeir eru að greiða . Í umfjöllun nefndarinnar kom fram í þessu sambandi að eðlilegt væri að þeir sem skyldaðir eru til greiðslu gjaldsins fái , ef óskað er , aðgang að viðhlítandi gögnum varðandi kostnað við eftirlitið og stöðu þess sjóðs sem gjaldinu er ætlað að renna til . Þá er lagt til að 17. og 20. gr. frumvarpsins falli brott þar sem tilgangi þeirra verður náð með fullnægjandi hætti í öðrum ákvæðum laganna . Breytingartillaga við 18. gr. miðar að því gera ákvæðið skýrara . Nefndin leggur til að við frumvarpið bætist ákvæði um heimild fyrir ráðherra til að afturkalla löggildingu sláturhúsa ef sláturleyfishafi brýtur gegn ákvæðum laganna eða reglugerða settra samkvæmt þeim . Loks leggur nefndin til að við bætist ákvæði til bráðabirgða um að heimilt verði að ráða allt að fjóra yfirkjötmatsmenn til aðstoðar kjötmatsformanni á þessu ári við að kynna nýjar reglur um gæðamat til samræmingar þeim reglum sem gilda á Evrópska efnahagssvæðinu . Í dag eru starfandi þrír yfirkjötmatsmenn , en samkvæmt frumvarpinu munu stöður þeirra verða lagðar niður um mitt þetta ár . Heimilt verður því að ráða þá áfram út árið , og einn til viðbótar ef þörf krefur , til að sinna þessu verkefni . Í umsögn Landssambands sláturleyfishafa til nefndarinnar kom fram að nauðsyn væri á að marka skýra línu milli verksviðs kjötskoðunarlækna annars vegar , sem heyra undir landbúnaðarráðherra , og heilbrigðiseftirlits sveitarfélaga hins vegar , sem heyrir undir umhverfisráðuneyti . Í dag væri málum þannig háttað að kjötskoðunarlæknir sæi um allt eftirlit annað en hvað varðar aðstöðu starfsfólks , frárennslismál og sýnatökur á vatni sem heilbrigðiseftirlit sveitarfélaga sæi um . Slíkt tvöfalt kerfi væri dýrara og óhagkvæmara bæði fyrir ríkið og sláturhúsin . Þá hefur borið á því að óljós skil þarna á milli hafi leitt til ágreinings milli kjötskoðunarlækna og heilbrigðiseftirlits í sambandi við einstök sláturhús . Landbúnaðarnefnd tekur undir gagnrýni sláturleyfishafa í þessu sambandi og beinir þeim tilmælum til landbúnaðarráðherra að hann hlutist til um , í samráði við umhverfisráðherra , að koma þessum málum í betra horf .