Gráhærður öldungur var á leið til Betlehem . Ég á þó alltaf gullmolann og rúbíninn , ” hugsaði hann með sér . Allt í einu var tekið í hönd hans og sagt : “ Góði herra , gef mér ölmusu ég er gamall og fátækur . ” Leið hans lá fram hjá torgi , þar sem verið var að selja þræla . Það var verið að bjóða upp yndislega fallegt barn . Rétt hjá stóð móðir barnsins yfirkomin af harmi og sorg . Hann rétti móðurinni barnið og sagði brosandi útundir eyru af ánægju : “ Taktu barnið þitt , nú áttu það sjálf , taktu það . Hann ruddi sér braut án þess að bíða eftir þakklæti konunnar . En allt í einu nam hann staðar . Ánægjubrosið stirðnaði á vörum hans . “ Ó , hrópaði hann , nú á ég enga gjöf eftir ” . Hann snéri við hryggur í huga . Eftir stutta stund tyllti hann sér niður á þúfur við veginn . Hann hallaði sér upp að tré og sofnaði . Þegarð hann vaknaði aftur , ljómaði hann af gleði og hélt för sinni áfram hress í huga . Hvað hafði komið fyrir ? Er hann hóf upp augu sín , sá hann að dýrmæti steinninn glóði á enni barnsins og gullmolinn hans lá í litlu barnshöndinni . Er hann horfði hugfanginn á þetta , heyrði hann lága hvíslandi rödd barnsins , er það sagði : “ Það , sem þér gerið einum af mínum minnstu bræðrum , hafið þið gjört mér " .