Í varðhaldsvistinni á Hjaltastöðum bar Otti sveinsson fyrir sig lasleika eins og undangenginn tíma . Var gæzla hans því eigi svo ströng sem þurfti . En hafður var hann á slæmum skinnskóm , segir sagan , svo honum yrði óhægra að komast langt ef hann slyppi . Og Otti slapp ! Á fjórða degi vistarinnar í húsum sýslumanns „ sá hann sér lag til þess að strjúka “ . Þá var sunnudagskvöld , og í skjóli myrkurs rauk hann út í buskann . Sýslumaður taldi víst að hann væri hlaupinn af stað heim til Hóla og sendi undireins tvo menn þangað . Þeir riðu aftur í hlað á Hjaltastöðum kvöldið eftir slyppifengir . „ O , hann Otti minn kemur aftur “ er haft eftir sýslumanni . Að vísu „ kom Otti aftur “ , en síður með þeim hætti sem Eggert sýslumaður bjóst við .