Árið 2019 var metár í útgáfu íslenskra ljóðabóka . Í Són 17 fjölluðum við um 30 bækur en það var ekki einu sinni helmingurinn af því sem út kom . Margar bækur sem gaman hefði verið að fjalla um voru því ekki með . Hér langaði mig aðeins að minnast stuttlega á þrjár bækur sem ég kunni sérstaklega að meta . Brynjólfur Þorsteinsson . Þetta er ekki bílastæði . Una útgáfuhús . Brynjólfur fékk Ljóðstaf Jóns úr Vör árið 2019 fyrir magnað ljóð sem hefst á orðunum „ allir hrafnar eru gat “ ( bls. 11 í bókinni ) . Með þessari bók sýnir hann að verðlaunin voru enginn grís . Kaflaheiti bókarinnar eru heiti vetrarmánaða : gormánuður , ýlir , mörsugur . Hér eru ekki rómantískar vetrarmyndir með hvítum snjó og tifandi stjörnum heldur fremur rigningarvetur í borginni og „ snjórinn í vegkantinum er svartur / eins og maskari sem hefur runnið til “ ( bls. 39 ) . Sérstaklega held ég upp á ljóðið Í strætó númer eitt ( bls. 25 ) : tröllið var þungstígt í morgun á leið til vinnu undir brúna um það vitna sporin í snjónum og garnirnar í ásnum eru fullar váboði samkvæmt kerlingabókum svifrykið eins og þokumistur í útlensku ævintýri sem endar ekki vel Ljóð Brynjólfs einkennast af súrrealískri hugmyndaauðgi en eru jafnframt öguð og fáguð . Bókaforlagið Una gaf út tvær ljóðabækur í ár – hin er Okfruman eftir Brynju Hjálmsdóttur . Þetta eru tvær af bestu og áhugaverðustu bókum ársins . Tove Jansson . Þórarinn Eldjárn þýddi . Hver vill hugga krílið ? Mál og menning . Þetta er falleg bók sem auðvelt er að þykja vænt um . Sagan er um feimið kríli sem ferðast óttaslegið í gegnum kynjaveröld , fyrst á stöðugum flótta . Þegar krílið fær spurnir af annarri feiminni smáveru sem er í vanda stödd færist það allt í aukana og bítur jafnvel sjálfa morruna í skottið þegar með þarf . Hér er sýnishorn af þýðingunni : Bréfinu stakk krílið vel í vasann , það var hans fyrsta bréf og svo auk þess frá stelpu . Oft og ótal sinnum las hann það ánægður og varð um leið svo hress , svo klár og fær og kjarkmikill við það að kalt en gott hann fékk sér tunglskinsbað Þegar kvæði fyrir börn eru þýdd á íslensku verður textinn oft svolítið þyngri en á frummálinu . Þórarni tekst þó að mestu að halda þessum vanda í skefjum . Skemmtilegt er að sjá þegar rímið úr frumtextanum gengur aftur í þýðingunni , eins og í þessum orðum sem fanga boðskap sögunnar : En hver vill hugga krílið , við hann segja sannindin : Að sá sem alltaf flýr í burt hann eignast aldrei vin . Textinn er fallegur en myndirnar eru þó fallegri . Eins og Tove Jansson er Gunnar Straumland höfundur sem tekst bæði á við ljóðlist og myndlist . Hann er fimur við háttbundinn kveðskap og yrkir meðal annars um samfélagið , ástina og líðandi stund . Best þykja mér náttúruljóð Gunnars og hann yrkir ekki síst um fugla , meðal annars einlæg og falleg ljóð um keldusvín og jaðrakan ( bls. 41 – 42 ) . Ég er ekki frá því að Gunnari takist líka best upp í málaralistinni þegar fuglar eru viðfangsefnið . Skemmtilegasta kvæði bókarinnar þykir mér vera Tíðindi úr syndaflóði ( bls. 59 ) : Í svölu regni í sveitinni við svömluðum . Sæhestana söðluðum og sundriðum á túnunum . Sjóbirtingur synti á engi , sautján pund ! Með bros á vör í birkilund bleikja hrygndi á vota grund . Sá ég glitta í sellátur við sauðakró . Marbendill við mosató mitt í okkar garði hló . Fossar regnið , flæða tún og fjallaskörð . Nýja á ég nykrahjörð , nú er drukkin Móðir jörð . Bráðum kemur nýtt ár með nýjum ljóðabókum . – Haukur Þorgeirsson Són lýsir eftir efni ! Skilafrestur fyrir hefti ársins 2019 er 1. ágúst fyrir ritrýndar greinar en 15. september fyrir annað efni . Takið skilafrestinn alvarlega því að við viljum koma heftinu út í desember ef þess er nokkur kostur . Són birtir jafnframt ritdóma og ritfregnir og vill gjarnan birta umfjöllun um ljóðlist , kveðskap og textagerð líðandi stundar . Allt efni í Són er á íslensku en ritrýndum greinum fylgir útdráttur á ensku .