Münchausen-heilkenni kallast áráttukennd hneigð fólks til þess að gera sér upp veikindi . Ekki til að forðast vinnu eða neitt álíka , heldur af því sjúklingurinn hefur tekið ástfóstri við hlutverki sjúklingsins . Svo er tengt afbrigði af sjúkdómnum þar sem heilkenninu er þröngvað upp á aðra , oftast þannig að foreldrar sannfæra börnin sín um að þau séu veik . Nú er ekki hægt að fullyrða neitt um að einhver persóna Drottningarinnar í Júpíter þjáist af akkúrat þessum kvilla , en einhvern veginn leitaði hugmyndin um þetta óvenjulega heilkenni ítrekað á mig við lesturinn . Eleanóra María Lísudóttir býr heima hjá Lísu mömmu sinni , sem glímir við alvarleg andleg veikindi og að virðist einhver líkamleg sömuleiðis . Við vitum svosem aldrei nákvæmlega hvað hrjáir hana – það er helst að það sé orðað þegar Nóra rifjar upp þegar Lísa yfirgaf heimabæinn Ísafjörð í fússi , sem „ reið og brotin unglingsstelpa með ógreindan athyglisbrest og geðhvarfasýki “ . En hún er dugleg að hringja dóttur sína inn veika , til þess eins að hafa hana heima hjá sér . Það virðist vel að merkja ekki þurfa mikið til að sannfæra Nóru , hún kann félagsskap móður sinnar vel og þykir undurvænt um hana , það vænt að hún lætur alltaf eftir , jafnvel í þau skipti sem hana langar í skólann . En móðir hennar dregur hana alla leið inn í sinn heim , heim skáldskapar og ímyndunar , heim þar sem mörkin þar á milli verða sífellt óskýrari . Þegar Lísa deyr fer dóttirin svo ítrekað að leika móðurina , gengur í fötum af henni og lætur fólk jafnvel kalla sig Lísu . Órar móðurinnar verða órar dótturinnar . Þetta eru hins vegar bráðskemmtilegir órar – og stundum er þetta einfaldlega heilbrigt ofvirkt ímyndunarafl og skáldskapargleði , sem sannarlega einkennir bókina alla . En fljótlega áttar maður sig á að Nóra á erfitt með að fóta sig í lífinu út af einmitt þessu . Og þótt hún gangist upp í eigin skáldskap um sjálfa sig gerir hún sér líka ágætlega grein fyrir stöðu sinni , sem „ drykkfelldur aumingi sem hafði fallið á samræmdu prófunum og ekki unnið almennilega vinnu síðan “ sem „ var orðin lygasjúkari en mamma , að reyna að ljúga að sjálfri mér að ég væri stödd í einhverju öðru en þessu stefnulausa volæði . “ Júlía Margrét EinarsdóttirDrottningin á Júpíter er villt og kyngimögnuð skáldsaga . Petra Pan , stelpan sem neitar að fullorðnast Nóra er þversagnakennd persóna , barnaleg gömul sál , Petra Pan , ung að eilífu , en um leið föst í hlutverki móður sinnar að eilífu , enda var mamman besta vinkona hennar í bernskunni frekar en einhver jafnaldra hennar . Örlög móðurinnar eru staðfest strax á fyrstu síðu : „ Mamma dó úr depurð . “ En hún hverfur þó aldrei úr sögunni . Fyrsti hlutinn er raunar nefndur eftir henni – og þótt Nóra sé alltaf aðalpersónan eru bókarhlutarnir fimm alltaf kallaðir eftir einhverjum öðrum aðalpersónum , þeim persónum sem eru mest áberandi í þeim kafla – eða kannski öllu heldur , þeirri persónu sem á hug Nóru í það skiptið . Það er samt ekki alveg satt , mamman er eiginlega alltaf í fyrsta sæti í huga Nóru . En þessi uppbygging sýnir ágætlega hvernig Nóra leitar sífellt að staðgengli móður sinnar , hún er einfari sem er alin upp í tveggja manna einkaheimi , og reynir ítrekað , árangurslaust , að búa til annan slíkan heim . Fyrst reynir hún það með Benedikt , fyrrverandi lækni móður hennar . Það gerist áratug síðar , þegar bæði eru orðin fullorðin , og þótt það væri auðvelt að líta svo á að sambandið við Benedikt snúist um föðurímynd þá efast ég um það , Nóra hefur einfaldlega engan áhuga á að leita uppi föður sinn , sem hún veit ekkert um , enda kölluð eingetin í kerskni mömmunnar . Nei , hún er að leita að móður sinni í honum , en líka öruggri höfn , að reyna að flýja óstöðugleikann sem móðir hennar gaf henni . Hann er það sem mamma hennar varaði hana við : „ Það er nefnilega óþolinmóða fólkið , eins og þú , sem kemur af stað byltingunni . Þeir sem neita að sætta sig við hlutina og ryðja öllu áfram þvert á lögmálin , amma þín var líka svoleiðis . Svo byrjaði hún með apótekara , ferköntuðum aumingja og eyðilagði kraftinn innra með sér . Þú gerir ekki svoleiðis , manstu ? “ En Nóra finnur að þetta er ekki hún , eitthvað sem næsti kærasti segir henni með orðunum : „ Nei , þú ert klikkhaus , Nóra . Þú heldur að þú sért mamma þín , klæðir þig eins og hún , hagar þér eins og hún . Málar myndir af dýrum að dansa með innyflin lekandi út og semur ljóð um rottur . Fólk er skíthrætt við þig . En þú reyndir að leika smáborgaraleikinn . “ Næsti kærasti kemur líka úr fortíðinni , hann er gamall æskuvinur , Lilli Löwe , sem hún kynntist þegar hún fór að móður sinni genginni í skóla á Ísafirði , þar sem amma hennar og afi búa . Hún er utanveltu þangað til Lilli tekur hana upp á sína arma . „ Hann var foringi vinahópsins , stofnandi leikfélagsins , verndari þeirra sem voru skildir útundan og hann lét minni krakkana sem áttu ekki vini fá stærstu hlutverkin . “ Svona birtist Lilli framan af sögu , sem verndarengill lítilmagnans , náttúrulegur töffari og hugsjónamaður , en fyrst og fremst sem ljúflingur . Undirtitill bókarinnar er svo sóttur til hans : „ Absúrdleikhús Lilla Löve . “ Sem er þó mögulega ofrausn , þetta er miklu frekar absúrdleikhús Nóru . En allavega , hann hefur ástarsamband með Nóru og platar hana svo í sirkus , sem er lýst sem utangarðssamkomu . „ Í sirkúsnum hans Lilla voru allir jafnir , sama hvaðan við komum . Sumir höfðu flúið ofbeldissambönd , aðrir áttu glæpaferil að baki og voru eftirlýstir af yfirvöldum í fjarlægum löndum . Einhverjir höfðu framið peningaþvætti , aðrir lent á götunni í eiturlyfjaneyslu , sumir höfðu fylgt Lilla alveg frá því hann stofnaði leikhópinn í grunnskólanum . Þarna voru Tinna og Elli , gömlu bekkjarfélagarnir mínir , byrjuð að kasta keilum , hanga úr hlekkjum í loftinu og spúa eldi . Við vorum öll á skjön en nú vorum við saman á brúninni , kenndum hvert öðru klámbrandara , að spá í steinhnullunga og lesa skilaboðin sem voru skrifuð í skýin . “ Fljótlega kemur þó í ljós að Lilli er ekki sá engill sem virðist í byrjun . Hann er fyllilega meðvitaður um eigin gæsku og eigin mátt . „ Ég verndaði þig í gaggó . Þú varst borgarstelpa , móðurlaus rakki sem passaðir ekki inn í bekkinn . Þú varst aldrei töff , þvaðraðir um fugla og gekkst í flíspeysu af afa þínum eða senjorítukjólum í leikfimistíma . Það var ég sem gerði þig vinsæla . “ Seinna kemur í ljós að hann notar þessa hæfileika ekki alltaf á óeigingjarnan hátt , sem sirkusstjóri virðist blunda í honum versti harðstjóri . Skáldskaparkrumminn á Bravó Næstsíðasti kaflinn er svo nefndur eftir Mónu , sem kemur of seint til sögu til þess að við náum almennilega að átta okkur á því hvar við höfum hana – það er nefnilega innbyggt í söguna að maður áttar sig sjaldnast á persónunum og kostum þeirra og brestum fyrr en eftir dálítinn tíma . Síðasti kaflinn er svo nefndur eftir uppstoppaða hrafninum á barnum , Starkaði Krumma Sirkússyni . Eiginlega finnst manni það til marks um vonina um að Nóra finni sig , skáldskapurinn verði hennar raunverulega athvarf og hún muni ekki alltaf þurfa aðra til að máta sig við . Ímyndaði vinurinn gæti verið hennar lausn frá því að spegla sig alltaf í öðrum . Hún spjallar reglulega við Krumma þegar hún kemur á Bravó , barinn sem er hin eiginlega þungamiðja sögunnar . Á meðan aðrir staðir koma og fara er Bravó alltaf þarna . Þangað koma Nóra og aðrir rónakettir og þar mætast öll helstu þemu sögunnar . Barinn er eins og sirkus , samfélag furðufugla sem fara svo hamförum þegar ákveðinni ölvun er náð , eða eftir að sirkusinn opnar . Samband hennar við Krumma og opnunarhófin sem hún hefur haldið fyrir ljóðabækur á barnum kjarna svo ágætlega að þetta er sannarlega skáldsaga um skáldskapinn , sköpunarkraft hans sem og eyðingarmátt . Maður hugsar aðeins um ósjálfráð skrif þegar maður hugsar um Nóru , því það er eins og hún lifi lífi sínu samkvæmt sömu lögmálum , þetta er ósjálfrátt líf . Vanþakklát líf á köflum , eins og flest ungskáld þekkja : „ Enginn hafði heldur minnst á ljóðin mín síðan Kamilla Drekadóttir sagðist hafa fundið síðustu bók í ruslinu á Bravó í nóvember . Fullyrti að það hefði verið pissað á hana . “ Þetta er hins vegar bók sem á skilið veglegan sess á barborðinu , ekki henda henni í ruslið . Niðurstaða Kynngimögnuð , villt og óreiðukennd skáldsaga um skáldskapinn sjálfan , sköpunarkraft hans og eyðingarmátt . En líka um það sem tengir okkur og sundrar okkur . Og um sirkusinn , barinn og mömmu . Þið þekkið sjálfsagt flest pabbana og ömmurnar sem flytja langar ræður um hvernig allt var erfiðara í gamla daga og menn þurftu að vaða mannhæðarháa snjóskafla til þess eins að komast í skólann og ótrúlegustu hversdagshlutir voru munaður sem mönnum ... Vistarverur Hauks Ingvarssonar er ljóðabók um loftslagsbreytingar . Það hljómar ekkert sérstaklega vel , sú lýsing hljómar eins og mikilvæg bók frekar en góð bók – en bækur eru sjaldnast mikilvægar nema þær séu góðar , í þeim sé einhver galdur . Sem betur fer ...