377 barði , og þó var óstjórn hana mest við öl . Var Anna allvæn kona ; kom sér vel , þá hún var með öðrum ; kunni vel fyrir sér á hendur , og var yfirsetukona hin bezta . Fór Guðmundur þá að búa á eignarjörð sinni Kalastöðura , en baggi var aá á bandi , að á nokkrum hluta jarðarinnar bjó sá maður móti Guðmundi , er Sveinn hét . Var hann drykkjumaður mikill , ágeingur og illur viðureignar . Hann lokkaði fjármuni Guðmund - ar út af honum , og sumt hræddi hann af honum , en sjálfur var Guðmundur óspilunarmaður hinn mesti , og lét hvervetna falt fyrir ateyri og brennivín . Var það og sögn , að Sveinn berði á honum . í > að var einhverju sinni , að þeir Sveinn og Guð - mundur voru öivaðir . Og er Guðmundi þótti uggvænt , að Sveinn léti hann óskemdan vera , fal hann sig í skemmu sinni . Sveinn leitaði hans , og fann ekki , og þar keraur , að hann knýr skemmuhurðina , og spyr : „ Er Guðmundur inni ? " Þá kallaði Guðmundur móti honum og mælti : „ Eg er ekki inni " . Og gekk það nokkrum sinnum . Ætlaði þá Sveinn að mölva upp hús - ið . Þá mælti Guðmundur : „ I guðs nafni , Sveinn minn góður , eg er ekki inni " . Af þvi má marka , að ær hef - ur hann verið af vini , heldur en að hann væri svo bernskur , og var þó Guðmundur mjög vitgrannur . Var þá annað hvort , að Guðmundur lauk upp , eða að Sveinn braut hurðina . Heimtir hann þá að Guðmundi , að laust skuli hann láta við sig tinfat mikið , er hann hafði áður að honum falað , en ekki feingið . Guðmund - ur mælti : „ Ekki að selja , ekki að gefa , ekki að lána , — það er mitt eigið borðfat , ljá , ljá " . En hvernig þá fóllu viðakipti þeirra , er óljóst . En flest hafði Sveinn , er hann vildi , hjá Guðmundi . Eitt sinn reið Guðmundur út á Akranes ; barst hann raikið á , en ólvaður gerðist hann i för þeirri , og týndi ýmsu , er hann hafði meðferðar ; misti hann þá keyri