Úr bókinni : Raunveruleiki hversdagsins , sem ég var að reyna að nálgast með því að fara til Hollands , er sá sem er búinn að vera ríkjandi hjá mér síðustu árin . Þarna var dálítið langt í hann ; það er að segja þetta var ennþá kúltúrfyrirbæri . Ég var að vinna með prentanir eins og í Sviss verkinu . Brýrnar eru tilbúnir hlutir , silfurklumparnir eru tilbúnir hlutir sem vísa fyrst og fremst í ímyndir eða hugmyndir . Í þessu verki breyttist þetta aðeins og ég fór skrefi nær hversdagsleikanum ; sem er mér einkar hugfólginn núna , og bjó til símaklefaverk sem er hljóðverk og lítur svona út . Það er rautt ljós inni í því og vifta sem djöflast á glugga ; ekkert gat í gegn þannig að hún virkar ekki heldur djöflast á honum . Út úr símaklefanum heyrðist þetta fullnægingarvein í þrjá daga samfellt . Þetta er nokkurn veginn samfelld fullnæging konu úr raunverulegum kynlífssíma í Hollandi árið 1989 eða 1990 . Ég varð að gera þetta í Hollandi því við vorum ekki orðin eins advanseruð þá og núna . Ég er að hugsa um að gera íslenska versjón fljótlega . Það eina sem ég gerði var að hækka svolítið volumið í veruleikanum . Ég bjó ekkert til heldur miðlaði því sem var til . Í framhaldi af þessari ýktu fullnægingu á bandinu , sem er sögð í auglýsingunni vera „ Life performance “ , þá var ég svolítið upptekinn af þessum hugmyndum um þjöppunina aftur . Ekki endilega heimsmyndina , heldur þjöppun þar sem maður vill bara fá öll mörkin í leiknum á tveimur mínútum í sjónvarpinu . Nennir ekki að horfa á allan leikinn . Þetta var dálítið svona . Maður nennir ekki öllu hinu því það var bara fullnægingin sem skipti máli . Þarna gerði ég verk fyrir enn eina samsýninguna með þema sem var þessi átján holu golfvöllur á einum stað . Þjappaður . Ekkert vesen með upphafshögg og brautir , bara það sem skiptir máli : holurnar átján . Það var gert auglýsingaskilti líka sem mér þykir vænt um . Verkið hét Hole in one . Reyndar hét það Whole in one , en þetta var auglýsingaskiltið með átján götum fyrir völlinn allan : WHOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOLE IN ONE .