Nýverið birtist greinin „ Fyrirspurn til annálaritaranna “ á vef Vantrúar sem sagður er helgaður baráttunni gegn svokölluðum „ hindurvitnum “ . Höfundurinn Snæbjörn Guðmundsson segir á sínum eigin vef , sem ber heitið Eitthvað annað , að þótt „ greinin sé ekkert meistaraverk “ efist hann „ stórlega um að fá nokkur vitræn svör við henni “ . Og ekki eru heldur allir þar kristnir sem eru með guðfræðimenntun . Að vísu hafa ýmsir guðfræðingar gagnrýnt þá kristnu sértrúarsöfnuði ( í félagsfræðilegri merkingu þess orðs ) , sem komu fram á 19. og 20. öldinni og boðuðu óskeikulleika Biblíunnar , fyrir að leggja meiri trú á hana en Jesúm Krist sem sé raunverulegur grundvöllur trúarinnar . Fyrir kristnum mönnum er Biblían í raun ritsafn vitnisburða manna frá ýmsum tímaskeiðum og menningarsamfélögum um reynslu þeirra af Guði og fyrirætlanir hans að þeirra mati . Þess má auk þess geta að bæði Lúther og Kalvín töldu vægi rita Biblíunnar mismikið og vildu jafnvel sum þeirra út úr ritsafninu eins og við þekkjum það í dag . Málið er að Biblían er fyrst og fremst safn þeirra rita sem skiptu frumkirkjuna mestu máli , þ.e. þá postullegu kristnu söfnuði sem mynduðust á fyrstu öldinni og starfræktir voru áfram næstu aldir . Lúther sagði t.d. að Biblían væri eins og jatan sem Jesús lá í sem ungbarn . Hún hefur að geyma orð Guðs en sjálf er hún ekki orð hans . Skrif hans hafa vissulega sögulegt og trúfræðilegt vægi fyrir kristna menn en þeir geta vel verið ósammála honum um ýmislegt og margir eru það . Með því að lesa fjölbreytta texta Biblíunnar sækja kristnir menn sér styrk í bænasamfélagi þeirra við Guð , huggun , uppörvun , hvatningu , innblástur og innsæi í mannlífið . Vægi Biblíunnar fyrir kristnum mönnum er samt ekki aðeins fólgið í því hvernig Jesús Kristur birtist í henni og hvaða hlutverki ritin gegndu við tilurð kristindómsins . Og hvort sem mönnum líkar það betur eða verr er vestræn menning mikið til samofin kristindóminum , t.d. í bókmenntun , listum , tónlist , siðfræði og orðfæri tungumálanna . Saga Vesturlanda verður heldur tæpast skilin án grundvallarþekkingar á Biblíunni og kristindóminum . Mannlífið einkennist af lögmálshyggju þar sem menn taka afleiðingum gjörða sinna . Þess er iðulega krafist að þeim sé refsað með einhverjum hætti sem hafi gerst brotlegir . Aftökutækið verður sigurtákn hinna undirokuðu . Vissulega hafa ýmsar áherslur og túlkanir komið fram í kirkjusögunni um einstök atriði varðandi líf , dauða og upprisu Jesú Krists , en samkvæmt postullegum kristindómi er hann opinberun Guðs og ber að lesa vitnisburði frumkirkjunnar með það í huga . Kristindómurinn og önnur trúarbrögð Margar af spurningum Snæbjörns varða sérstöðu Biblíunnar og kristindómsins gagnvart öðrum trúarbrögðum . Meðal kristinna manna má finna það sem kallað hefur verið lokuð ( exclusive ) , opin ( inclusive ) og fjölhyggjuleg ( pluralistic ) viðhorf til fólks af öðrum trúarbrögðum og alls sem því tilheyri , svo sem heilagra ritninga þess . Litið er svo á að maðurinn verði því aðeins hólpinn að hann taki á móti Jesú Kristi sem frelsara sínum og trúi á hann , en þeir sem ekki geri það glatist sjálfkrafa . Ýmsir ritningartextar úr Biblíunni eru tilgreindir þessu til staðfestingar , t.d. þegar Jesús sagði við faríseana : „ Hver sem er ekki með mér , er á móti mér . “ Þau sjónarmið kallast opin sem vísa til ritningartexta í Biblíunni sem árétta mikilvægi Jesú Krists og hins kristna samfélags í breiðara samhengi . Enda þótt Jesús Kristur hafi fyrst og fremst starfað meðal gyðinga , umgekkst hann í raun alla sem til hans leituðu eða urðu á vegi hans , hvort sem þeir voru rómverskir hermenn , samverjar , kanverjar eða heiðnir . Hann skilgreindi heldur ekki alltaf alla þá sem ekki fylgdu honum að máli sem andstæðinga sína enda sagði hann við lærisveinana : „ Sá sem er ekki á móti oss , er með oss . “ Það sem aðgreini þessi trúarbrögð sé fyrst og fremst mismunandi skilningur þeirra á því með hvaða hætti Guð hafi mætt manninum í náð sinni . Innan trúarlífsfélagsfræðinnar væri hægt að kalla þessi viðhorf til annarra trúarbragða kirkjudeildarleg ( denominational ) . ( Hver svo sem sjónarmið kristinna manna eru hverju sinni myndu samt væntanlega harla fáir þeirra vera tilbúnir til að segja um trúarleiðtoga annarra trúarbragða að þeir væru „ bjánar “ , „ bjálfar “ , „ kjánar “ og „ rugludallar “ eins og Snæbjörn kýs að orða það . ) Vægi trúarrita er í raun mismunandi eftir trúarbrögðum og má í sumum tilfellum jafnvel bæta fleirum þar við . Dæmi um fræðibækur Snæbjörn óskar eftir því að einhverjir fagmenn reyni að sannfæra hann um hvaða trúarrit sé hið eina sanna . Þegar allt kemur til alls er það hann einn sem getur sagt til um það hvað honum finnist í þeim efnum , hann einn getur sannfært sjálfan sig . Hafi hann hins vegar áhuga á að dýpka þekkingu sína í trúarbragðafræðunum , ekki síst í kristindóminum , mætti benda á ótal rit sem gætu reynst þar gagnleg . Dunn , James D.G. : Unity and Diversity in the New Testament : An Inquiry into the Character of Earliest Christianity . ( SCM Press . ) McGuire , Meredith B. : Religion : The Social Context . ( Wadsworth . ) Þetta er bók sem allir guðfræðinemar þurfa að lesa rækilega til prófs . Fræðileg umræða lútherskra guðfræðinga um önnur trúarbrögð . Félagsfræðileg nálgun Þótt Snæbjörn segi það ekki berum orðum má greina þá spurningu í skrifum hans hvernig standi á því að nokkur geti verið kristinn nú á tímum , eða með öðrum orðum hvers vegna menn aðhyllist ein trúarbrögð fremur en önnur . Fyrir því geta verið margar ástæður , m.a. félagslegar enda er enginn ónæmur fyrir umhverfi sínu . Ýmsir telja að stóru trúarbrögðin glati smám saman sérstöðu sinni sem trúarstofnanir meðal almennings og trúin færist fyrir vikið fyrst og fremst inn á svið einkatrúarinnar . Aðrir telja hins vegar að þróunin sé þar ekki svo einhlít og ekki megi vanmeta áhrif trúarstofnananna þrátt fyrir ýmsar þjóðfélagslegar breytingar og framfarir . Það sem skiptir öllu máli þegar menn fjalla um trúarbrögð annarra er að setja sig í spor hinna trúuðu og reyna að átta sig á því hvernig þeir skilja hlutina og vega þá og meta , t.d. með því að lesa sér til um það . Ef menn reyna það ekki , koma þeir tæpast til með að segja neitt af viti um viðkomandi trúarbrögð , sama hvað þeim finnst um þau . Allir eru sammála um að þörf sé á því inn í rekstur safnaðanna . En eru allir sammála um að á móti skuli stórfækka prestum ?