Kosningaúrslit liggja fyrir . Sjálfstæðisflokkurinn fékk þann skell , sem við var búist , tapaði 9 þingmönnum og er nú með minnsta fylgi í sögu sinni , tæp 24% . Með þessu nær flokkurinn landi eftir hremmingar undanfarinna mánaða . Bjarni Benediktsson , nýkjörinn formaður flokksins , segir réttilega , að í raun taki hann við forystu flokksins í dag , þótt hann hafi verið kjörinn til þess á landsfundi 29. mars . Til þessa hefur hann og flokkurinn allur leitast við að standast þunga flóðbylgjunnar , án þess að brotna . Þótt flokkurinn komi laskaður í land , er hann hvorki brotinn né úr leik eftir áraunina . Hann hefur axlað hina lýðræðislegu ábyrgð og í krafti lýðræðislegra leikreglna sækir hann fram að nýju . Stjórnmálasagan hér og erlendis geymir svo mörg dæmi um skjóta endurreisn flokka eftir mikinn atkvæðamissi , að sjálfstæðismenn þurfa ekki að örvænta , haldi þeir rétt á málum . Greini stöðu sína rétt og byggi endurkomuna á slíkri greiningu og þeim ákvörðunum , sem hún krefst , þótt erfiðar kunni að reynast . Sé litið á gengi flokksins með vísan til skoðanakannana , tók hann að rétta úr kútnum , þegar dró að páskum , en rétt fyrir þá var upplýst um hina óeðlilega háu styrki til flokksins frá FL Group og Landsbanka Íslands undir árslok 2006 . Þrátt fyrir skjót og margþætt viðbrögð flokksformannsins , kom allt fyrir ekki , fylgið dvínaði á nýjan leik . Að skýra lítið fylgi flokksins með vísan til þess , að hann hafi staðið gegn aðild Íslands að Evrópusambandinu , er veruleikaflótti . Staðreynd er , að aðildarumræðan kann að hafa dregið úr fylgistapi Samfylkingarinnar , en hún jók ekki fylgi hennar á þann veg , sem ætla mætti miðað við bægslagang aðildarsinna . Sigurvegari kosninganna , vinstri grænir , voru engir talsmenn ESB-aðildar , nema síður væri . Sömu sögu er að segja um hinn sigurvegarann , Borgarahreyfinguna , hún er ekki heldur málsvari aðildar Íslands að ESB . Auglýsingaherferðin undir kjörorðinu sammala.is , sem ætlað var að efla stuðning við málstað ESB-aðildarsinna , olli umróti innan Sjálfstæðisflokksins og spillti andrúmslofti innan hans á viðkæmu stigi í kosningabaráttunni . Með aðgerðinni jókst tortryggni milli sjálfstæðismanna í málinu , en almennt álitu flokksmenn , að náðst hefði sátt á flokksvettvangi um Evrópumálin á landsfundinum . Augljóst er , að „ hinar talandi stéttir “ halda áfram að láta eins og ESB-aðild sé það , sem nú eigi öllu að bjarga , þar til þjóðin sjálf tekur málið af dagskrá stjórnmálanna í þjóðaratkvæðagreiðslu . Eitt af því , sem kom mér á óvart í aðdraganda kosninganna , var óvild margra fastra dálkahöfunda eða blaðamanna Morgunblaðsins í garð Sjálfstæðisflokksins . Lögðu þeir lykkju á leið sína til að hallmæla flokknum . Ég nefni þrjú dæmi máli mínu til staðfestingar . Kolbrún Bergþórsdóttir , blaðamaður , ritar í sunnudagsblað Morgunblaðsins 26. apríl , birtist fyrir lokun kjörstaða 25. apríl : „ Landsfundur Sjálfstæðisflokksins var eitt af stóru feilsporum flokksins . Þar var svo mikið lagt upp úr að halda ánægðri litlu harðlínuklíkunni sem óttast Evrópusambandið , að Evrópusinnar flokksins þögguðu niður í sjálfum sér . Afleiðingin var sú að þeir sátu uppi með nagandi samviskubit , eins og hendir þá sem svíkja sjálfan sig , Til að svæfa samviskubitið og ná aftur Evrópusambandssinnum , sem flokkurinn hafði hrakið frá sér , kokkuðu þessir sömu menn upp nýja stefnu um upptöku evru í samráði við Alþjóða gjaldeyrissjóðinn . Þar gleymdist að gera ráð fyrir því að einhver mjög svo þreytandi fjölmiðlamaður fengi þá hugdettu að spyrja menn innan Evrópusambandsins hvort Sjálfstæðisflokkurinn hefði ákvörðunarrétt innan sambandsins . Svo gerðu fjölmiðlamenn vitanlega einmitt þetta og fengu svarið : Nei , ekki hægt . Forystumenn Sjálfstæðisflokksins fóru í gríðarlega fýlu og fóru mörgum orðum um þann dæmigerða hroka embættismanna í Evrópusambandinu að taka ekki mark á Sjálfstæðisflokknum . Þingmenn Sjálfstæðisflokksins skildu heldur ekkert í því af hverju þjóðin fylltist ekki miklum fögnuði þegar þeir stóðu fyrir nær endalausu málþófi á Alþingi rétt fyrir kosningar . Þar töluðu þeir tímunum saman en enginn aðrir en þeir botnuðu í því hverju þeir voru að mótmæla . Það er leitt að hafa svo mikinn tíma til að tala en gera það af slíkum vanmætti að engin skilaboð komast áleiðis . Nú þarf Sjálfstæðisflokkurinn að taka rækilega til heima hjá sér og hugsa upp á nýtt . Og láta af fýluköstunum . Auðmýkt myndi heldur ekki skaða - svo ekki sé nú talað um einlæga iðrun . “ Takið eftir því í hvaða tóni talað er til sjálfstæðismanna og enn höggvið í þann knérunn , að á landsfundi hafi setið viljalaus verkfæri án annarrar skoðunar en þeirrar , sem að þeim var haldið af „ lítilli harðlínuklíku “ og síðan tekur ESB-aðildarsinninn til við að ræða um aðildina eins og menn ræða almennt um trúarbrögð , það er hinn nagandi ótta við að hafa farið út fyrir einstigi borðorðanna og vonina um syndaaflausn með iðrun og yfirbót . Og Kolbrún fellur í gamalkunnan pytt aðildarsinna , að telja það hámark óskammfeilninnar að bugta sig ekki fyrir röddinni frá Brussel . Ég tel , að fjölmargir hafi áttað sig á því , hvað við þingmenn Sjálfstæðisflokksins gerðum með því að hindra framgang illa ígrundaðra breytinga á stjórnarskránni , þótt Kolbrún hafi greinilega talið það utan eigin áhugasviðs að kynna sér málið . Ég vil að lokum snúa lokaorðum Kolbrúnar upp á hana sjálfa og vona , að nýjum eigendum Morgunblaðsins takist að afmá fýluna af blaðinu , svo að gamlir og traustir lesendur þess líti ekki þannig á , að þeir fái gallaða vöru , þegar blaðið berst inn á heimili þeirra . Dæmi 2 . Dagur Gunnarsson ritar um fjölmiðla í Lesbók Morgunblaðsins 25. apríl , kjördag : „ Fregnir af hinum misvitru smyglurum sem töldu sig geta trítlað í land í fámennu plássi austur á fjörðum í síðustu viku vetrar með hundrað kíló af fíkniefnum án þess að nokkur tæki eftir því rak á fjörur fjölmiðla um leið og hin nýja og lítt ígrundaða stefna Sjálfstæðisflokksins í gjaldmiðilsmálum landsmanna . Illugi Gunnarsson tilkynnti í lok síðustu viku á fundi um Evrópuskýrslu síðustu ríkisstjórnar að réttast væri fyrir Íslendinga að láta Alþjóðagjaldeyrissjóðinn hafa milligöngu um málið og að þannig gætum við tekið upp evru án aðildar að Evrópusambandinu . Í Morgunblaðinu síðastliðinn sunnudag birtist síðan heilsíðuauglýsing þar sem formaður flokksins , Bjarni Benediktsson , telur þetta vera „ trúverðuga leið að upptöku evru “ . Daginn eftir var þessi hugmynd skotin í kaf eins og hver önnur smyglskúta í Speglinum , fréttaskýringaþætti RÚV . Percy Westerlund , sendiherra ESB í málefnum Noregs og Íslands , sagði yfirlýsingar Sjálfstæðisflokksins á misskilningi byggðar . Hann sagði að stefna ESB væri skýr og að ekki kæmi til greina að leyfa ríki sem hefði ekki aðild að taka upp evru og að Alþjóðagjaldeyrissjóðurinn hefði í þokkabót ekkert með málið að gera . Þetta var ennfremur staðfest af Joaquín Almunia , peninga - og efnahagsmálastjóra ESB … . “ Þarna er dálkur um fjölmiðla notaður til þess að ráðast á Sjálfstæðisflokkinn og taka undir með Percy Westerlund og látið eins og ekkert sé sjálfsagðara en erlendur sendiherra skipti sér beint af kosningabaráttunni . Hvers vegna ætli Dagur hafi látið hjá líða að geta þess , að talsmaður Alþjóðagjaldeyrissjóðsins brást við á allt annan veg en Westerlund og útilokaði að sjálfsögðu ekki neitt í viðræðum við íslensk stjórnvöld um gjaldmiðilsmál . ? Merkilegt er , að þessi fjölmiðlarýnir Morgunblaðsins lét þess ógetið , að föstudaginn 24. apríl birtist lítil grein í Fréttablaðinu eftir Manuel Hinds , ráðgjafa Alþjóðagjaldeyrissjóðsins og fyrrverandi fjármálaráðherra El Salvador , sem sagði : „ Evrópusambandið kallar það vitleysu að vilja taka upp evru án undangenginni aðild að ESB . Sú fullyrðing er bull . Evran er á ábyrgð Seðlabanka Evrópu , en þeir sem hafa hana undir höndum geta notað hana til að greiða skuldbindingar og geyma verðmæti eins og þeim hentar , bæði alþjóðlega og innanlands . Ísland þarf ekki leyfi frá ESB til að taka upp evru . Því fyrr sem Ísland gerir það þeim mun betra . “ Viðbrögð þessara tveggja föstu dálkahöfunda Morgunblaðsins endurspegla óvild blaðsins í garð allrar viðleitni til að ræða gjaldmiðilsbreytingu með vísan til annars en aðildar að Evrópusambandinu . Dæmi 3 . Bergur Ebbi Benediktsson ritar reglulega í skoðanadálk við hlið leiðara Morgunblaðsins . Föstudaginn 24. apríl snerust skrif hans um kosningaauglýsingar og voru lokaorðin þessi : „ Mest vorkenni ég samt sjálfstæðismönnum . Þeir eru með formann sem hefði verið frábær í góðærisauglýsingar . Kjálkastóran Garðabæjarnagla sem hefði tekið sig vel út með labrador í flæðarmálinu . En ekki örvænta , Bjarni , og hafðu hrukkukremið klárt . Andlit þitt mun koma að góðum notum í næsta góðæri árið 2030 . “ Hinn 17. apríl skrifaði Bergur Ebbi á sama stað : „ Sjálfstæðismenn ! Þið sem pukrist endalaust með ykkar eignatengsl og brask . Loftið um . Það sem þið haldið svo sterkt í er hvort sem er hrunið . Þið þurfið ekki lengur að vera hræddir um að Steini í Kók eða Palli í Pepsí móðgist þó þið segið frá peningagjöfum þeirra . Þessir menn eru hvort eð er flestir gjaldþrota og varla meiri peninga að vænta úr þeirra ranni . Leysið frá skjóðunni . Og í guðanna bænum lýsið skoðun ykkar á ofríkinu . Hættið að hlæja taugaveikluðum hlátri þó að Davíð Oddsson segi fimmaurabrandara . Hlæið frekar að lukkutröllslegu hári hans . Ljósin eru jú slökkt og þið eruð hvort eð er álíka merkilegur pappír og Nígeríusvindlarar þessa stundina . Þið hafið engu að tapa . “ Athyglisvert er að sjá , hve þessi stjórnmálaskrif mótast af útliti þeirra manna , sem að er fundið . Er stjórnmálabaráttan í raun að færast á þetta stig samhliða því , sem látið er í veðri vaka , að besta leiðin til að bjarga þjóðinni sé að leyfa sér ekki að hafa aðra skoðun en þá , sem berst frá Brussel ? Ef litið er til kosningaúrslitanna nú og vorið 2007 , er ljóst , að meiri og hraðari endurnýjun hefur orðið á fjölda þingmanna en nokkru sinni fyrr . Við þau tímamót er dapurlegt , að fjölmiðlar eru hættir að flytja þingfréttir í þeim búningi , að þær gefi raunsanna mynd af því , sem gerist á alþingi . Aðhald að stjórnmálamönnum felst ekki í því lengur að rökræða skoðanir þeirra og viðhorf heldur byggist á tali um útlit þeirra eða hvort þeir flytji of margar ræður eða of langar og síðan er sagt , að enginn hafi áhuga á því , sem þeir voru að segja . Hnignun þingfréttamennsku er áhyggjuefni á tímum sem þessum . Nauðsynlegt er að kynna þjóðinni , hvað nýir þingmenn hafa til mála að leggja og eins skýra rækilega efni frumvarpa , þegar ríkisvaldið kemur að fjármálalífi þjóðarinnar og atvinnurekstri á allt annan hátt en gert hefur verið síðustu áratugi . Haldi fjölmiðlar og álitsgjafar fast í þá skoðun , að nýafstaðnar kosningar hafi markað slík þáttaskil í umræðum um Evrópumál , að nú verði ekki undan því vikist að sækja um aðild að Evrópusambandinu , eru úrslit kosninganna einfaldlega greind á rangan hátt . Hitt er hins vegar staðreynd , að Samfylkingin lofaði kjósendum sínum , að hún mundi koma Íslandi í Evrópusambandið , hvað sem það kostaði . Nú er það hennar að efna þetta kosningaloforð sitt . Hún gerir það ekki nema með stuðningi við málið á alþingi og síðan meðal þjóðarinnar í fleiri en einni atkvæðagreiðslu auk breytingar á stjórnarskránni með þingrofi og nýjum kosningum . Er ekki annað þarfara fyrir nýkjörna alþingismenn að gera ?