Hún sagði að paradís væri líklega á einhverri eyjunni en þar væri helvíti líka . “ -Judith Schalansky . Flytjendur : Katrín Gunnarsdóttir , Kristinn Guðmundsson , Saga Sigurðardóttir , Sigurður Arent Jónsson og Védís Kjartansdóttir Marmarabörn í samstarfi við Þjóðleikhúsið . Verkefnið er styrkt af Mennta - og menningarmálaráðuneytinu - Leiklistarráði og Reykjavíkurborg . Það var rétt fyrir frumsýningu á síðasta verki Marmarabarna að við sátum saman í eldhúsi Kampnagel leikhússins í Hamborg og létum hugann reika um hvaða verkefni við ættum að taka okkur fyrir næst . Hugurinn bar okkur fyrst út í geim og við veltum því fyrir okkur hvernig lífið væri á öðrum plánetum en fljótlega skaut eyjan upp kollinum sem hugsanlegur útgangspunktur . Pláneturnar , og þar á meðal jörðin , eru jú einskonar eyjur í endalausu úthafi geimsins . Verkið sem við frumsýndum í Hamborg og settum svo seinna upp hér í Þjóðleikhúsinu tók fyrir fjallið sem umhverfi og táknmynd og bar heitið Moving Mountains In Three Essays . Sú sýning lagði línurnar fyrir okkar samstarf í dag þar sem áhersla er lögð á að búa til landslag á sviði þar sem við sviðsetjum tilraunir okkar í samsköpun . Þetta sköpunarverk dansar á þverfaglegri línu þar sem leikhús , myndlist og dans koma saman í spunakenndri veröld sem þó er ítarlega samsettari en fyrst mætti halda . Auk myndrænna og leikfræðilegra aðferða notum við kóreógrafíska nálgun til að henda reiður á óreiðukenndan heim , líkt og við sjálf reynum eftir bestu getu að skapa merkingu í glundroða tilverunnar . Nú höfum við semsagt dúkkað upp á eyju sem við fyrstu sýn virðist vera í eyði . Eyðieyjan er þó sjaldan jafn tómleg og við fyrstu sýn og hér sjást glögglega merki um fyrri íbúa . Allt er á tjá og tundri og óvíst hvort að hér hafi gengið yfir fárviðri eða kannski bara eftirleifar af góðu partýi . Það er erfitt að segja , plastdraslið sem þekur hér hvern landskika er ódauðlegt í orðsins fyllstu merkingu og ekki hægt að hugsa sér lífið fyrir tíma þess . Plastið er líka guðdómlegt í margbreytileika sínum en nú erum við að vakna við vondan draum og hefur plastið orðið að táknmynd þeirrar efnishyggju sem mengar jörðina með sinni offramleiðslu og einnota hugsunarhætti . Líkt og við notuðum gul reipi í Moving Mountains til að skapa landslag þá nálgumst við plaststranga , afgangs netadræsur og annað tilfallandi til að umbreyta sviðinu . Leikendur eru á sama tíma persónur og sviðsmenn , á stöðugu róti með með efniviðinn sem verður undirlag eða yfirhöfn , hagnýtir hlutir eða hugarsmíði . Eyjan sjálf er á reiki og vísar í margt , heiminn , sviðið og okkur sjálf . Eyjan er sögusvið okkar í kvöld og þar finnum við fimm strandaglópa sem rekið hefur á land . Með nostalgíska framtíðarsýn að leiðarljósi reyna þau að endurbyggja eyjuna eftir minni en þau falla fljótt í sömu gryfju og fyrirrennarar þeirra . Eyjan er sögusviðið en það virðist alltaf vera sama verk á fjölunum ; dramb og fall mannskepnunnar sem vill alltaf meira og virðist ómögulega geta lifað í samlyndi við aðra . Íslenski sviðslistahópurinn Marble Crowd frumsýndi verkið Moving Mountains á aðalsviði Kampnagel leikhússins í Hamborg . Verkið var svo í fyrsta sinn sýnt á Íslandi á stóra sviði Þjóðleikhússins . Moving Mountains in Three Essays hlaut frábærar viðtökur gagnrýnenda og áhorfenda og var tilnefnt til gagnrýnendaverðlauna tímaritsins Tanz sem sýning ársins , en jafnframt var Marble Crowd valinn sem ein af rísandi stjörnum sviðslista í Þýskalandi . Er það heilagur staður eða bara stórt steinasafn ?