Útslagsstærðin er oftast skilgreind með líkingunni Þar sem $ \ Delta $ er fjarlægð mælistöðvar frá upptökum jarðskjálftans í kílómetrum en a og b eru stöðvarfastar , það er einkennandi tölustærðir fyrir hverja mælistöð ( Richter , 1958 ) . Yfirborðsbylgjustærðin ( Ms ) , byggir á útslagi yfirborðsbylgna af tiltekinni tíðni , venjulega í kringum 0,05Hz , $ \ Delta $ er fjarlægð í kílómetrum , og Cs og Cr eru sem fyrr stöðvafastar . Varandastærð ( M $ \ tau $ ) er fundin út frá varanda ( $ \ tau $ ) hreyfingarinnar á skjálftariti . Upphaf og endalok jarðskjálftans , þegar hann er að byrja og síðan að deyja úr ( P-bylgjur og yfirborðsbylgjur ) , lenda þá gjarnan utan þess tímabils sem varandinn afmarkar . Stærðarkvarðar af þessu tagi voru mikið notaðir frá því að þétt jarðskjálftamælanet komu til sögunnar um 1970 og áður en stafræn skráning hófst um 1990 . Hún er fundin út frá skjálftavæginu með eftirfarandi jöfnu Vægisstærð er nú notuð í auknum mæli víða um heim . Stofnanir eins og ISC og USGS ákvarða vægisstærð fyrir alla skjálfta í heiminum sem eru stærri en MW = 5,5 .