Helsta einkenni dýrafánu fornlífsaldar var ofgnótt skeldýra og dýra með ytri stoðgrind . Fornlífsöldinni lauk með miklum hamförum og þá dóu um 96% af öllum tegundum út . Tegundafjölgun var ákaflega hröð á þessu tímabili og komu fram allar helstu fylkingar dýra . Ordóvísíumtímabilið kom næst ( 505 - 440 milljón ár ) . Annað mikilvægt skref má greina í hafinu , en þar komu fram frumstæðir fiskar sem marka upphaf hryggdýra . Miðbaugsflóra og -fána drógust saman og yfirborð sjávar lækkaði mjög . Ordóvísíumtímabilinu lauk með miklum útdauða sjávardýra en talið er að meira en 100 ættir sjávarhryggleysingja hafi horfið . Að öllum líkindum var eitt merkasta „ framfarastigið “ fyrir þróun lífs á jörðinni landnám þurrlendis fyrir rúmum 400 milljónum ára , en til þess þurftu lífverur að yfirvinna miklar hindranir . Fyrstu landplönturnar voru líklega frumstæðir mosar en síðar komu fram æðaplöntur , til dæmis cooksonia sem ekki varð hærri en 15 cm . Mikil fjölgun tegunda varð meðal fiska og komu fiskar með kjálka fram í fyrsta sinn á umræddu tímabili . Landdýr þróuðust mikið á þessu skeiði og froskdýr sem þróuðust frá fiskum komu fram . Kjálkafiskar þróuðust enn frekar og fram komu holduggar á borð við lungnafiska og geislaugga . Vegna mikillar tegundafjölgunar meðal fiska hefur devóntímabilið verið kallað öld fiskanna . Um þetta leyti komu fram brjóskfiskar , svo sem fyrstu hákarlarnir og skötur . Næsta tímabil á eftir devóntímabilinu nefnist ‘ Carboniferous period ’ eða kolatímabilið . Permtímabilið er síðasta skeið fornlífsaldar . Þá hurfu nokkur af einkennisdýrum fornlífsaldar . Þríbrotar dóu út og froskdýrategundum fækkaði . Skriðdýr urðu hins vegar ráðandi á þurrlendinu og miðlífsöldin , sem stundum hefur verið nefnd öld skriðdýranna , var þeirra gullöld .