Bjarni Þórðarson , tryggingastærðfræðingur skrifar afbragðs grein í Morgunblaðinu í gær , þar sem hann mótmælir harðlega hræðsluáróðri Ólafs Margeirssonar í garð lífeyrissjóðanna . Grein Bjarna birtist hér í heild sinni : " Silfur Egils hefur fengið nýjan liðsmann til þess að sverta lífeyrissjóðina í augum almennings . Sl. sunnudag ræddi Egill við Ólaf Margeirsson , doktorsnema í hagfræði við háskólann í Exeter , en sá skóli nýtur virðingar og trausts . Titill Ólafs er því mjög til framdráttar þeim sjónarmiðum sem slíkur ætlaður lærdómsmaður setur fram . Ólafur reiddi hátt til höggs og sakaði forráðamenn lífeyrissjóða og eftirlitsaðila um að lífeyrissjóðakerfi landsmanna væri ein allsherjar svikamylla sem hann jafnaði við hina frægu Ponzi píramída , þar sem hinir fyrstu fá ríkulega ávöxtun á fé sitt en hinir síðustu koma að brunarústum og fá ekkert til baka . Í grein á Pressunni 12. þ.m. segir Ólafur : „ Óvart var , þegar 3,5% viðmiðið var sett fram , búinn til risavaxinn Ponzi píramídi sem er nú við það að hrynja endanlega . “ Og síðan í lok greinarinnar : „ - - en ef sameignakerfið er ekki tekið í gegn nú þegar mun Ponzi píramídinn sem það er hrynja endanlega niður á nú þegar gjaldþrota hagkerfi Íslands . Og þá mun enginn , hvorki verkalýðurinn né fyrirtæki , bera nokkurn skapaðan hlut úr býtum . “ Enginn frekari rökstuðningur er fyrir staðhæfingunni . Að mati Ólafs hrynur kerfið sem sagt ef það er ekki tekið í gegn ekki seinna en núna og verður rústir einarog enginn fær neitt úr því ! Þvílíkt dómadagsrugl er þetta . Á 10. áratug síðustu aldar og á fyrstu árum þessarar aldar heyrðist oft gagnrýni á hið „ lága “ ávöxtunaviðmið , 3,5% , vegna þess að sjóðirnir nutu almennt mun hærri raunávöxtunar . Hvað varð um þessa umframávöxtun ? Að sjálfsögðu var hún nýtt til þess að auka réttindi sjóðfélaganna . Hið sama gerist með gagnstæðu formerki ef ávöxtunin er lægri en viðmiðið . Um þetta gilda skýrar reglur sem sjóðirnir verða og telja sjálfsagt að fara eftir . Þeir hafa nú tekizt á við alvarlegar afleiðingar efnahagshrunsins og hafa orðið að skerða réttindi umtalsvert en mismikið og eflaust munu ýmsir sjóðir þurfa að skerða réttindi enn frekar . Forsvarsmenn lífeyrissjóðanna og sérfræðingar sem og fulltrúar stjórnvalda munu gæta þess í framtíðinni sem hingað til að sjóðirnir mismuni ekki sjóðfélögunum og í því felst m.a. að færa ekki fjármuni milli aldurshópa heldur laga réttindin að aðstæðum á hverjum tíma . Ólafur Margeirsson hlýtur að hafa eitthvað þarfara að gera við sína hagfræðimenntun en að skapa ótta í samfélaginu um hrun lífeyrissjóðakerfisins . Það mun laga sig að breytingum á vaxtastigi í þjóðfélaginu án afskipta Ólafs . Gífuryrði og rakalausar fullyrðingar hans eru góð dæmi um þá neikvæðu miður frósömuumræðuhefð sem dafnar vel í þjóðfélaginu eftir hrunið og er oftáberandi í Silfri Egils að því er málefni lífeyrissjóða varðar . "