Fundur var haldinn í L.V. 22. febr . 1945 . Upplýst var á fundi þeim , að formaður félagsins Sig . S. Scheving , hefði fengið styrk til þess að fara til Reykjavíkur og kynna sér leikstjórn og störf frá 1. febr . til 1. maí 1945 . Samkomuhúsið hafði nú látið gera mjög góðar breytingar á leiksviðinu og fleira og hefðu allar aðstæður til leiksýninga og aðbúnaður batnað mjög mikið . Hafði L.V. látið gera sumar breytingarnar í samráði við Samkomuhúsið . Allt væri þetta til mikilla bóta fyrir leikstarfsemina . Þann 16. ágúst sama ár var fundur í L.V. og þá samþykkt að hefja starfsemi leikársins með því að sýna leikritið „ Sundgarpurinn “ eftir Arnold og Bach . Sem æfingastaður var fengin matstofa Einars Sigurðssonar v / Godthaab . Til tals hafði komizt að leika „ Lénharð fógeta “ og hafði Ingibjörg Steinsdóttir verið ráðin leikstjóri . Síðan hefði hún eindregið óskað eftir að losna við leikstjórn þessa og varð það endanlega samþykkt . Við það féll „ Lénharður fógeti “ það leikárið og því aðeins „ Sundgarpurinn “ tekinn til uppfærslu . Aðalfundur var haldinn 22. ágúst 1945 . Þá fór fram stjórnarkjör og voru kosin fyrir leikárið þau : Stefán Árnason formaður Nikólína Jónsdóttir , gjaldkeri . Varastjórn : Formaður : Haraldur Eiríksson Endurskoðendur : Ólafur Gränz , Jómsborg og Árni Árnason , símritari . Þetta ár flutti Sigurður Scheving frá Eyjum til Reykjavíkur . Það var mikill hnekkir fyrir félagið . Þessu réði , að hann hafði einhverja von með að komast að leikstarfsemi í Reykjavík . En úr því varð þó lítið . Aðeins einu sinni heyrðist hann í útvarpsleikriti , en þar með var líka draumurinn búinn . Á fundi L.V. 20. nóv. var samþykkt að leika leikritið „ Gift eða ógift “ eftir Priestley á þessu leikári . Leikstjóri var kosinn Kristín Þórðardóttir , Borg . Árið 1945 voru samkvæmt fundarsamþykkt hafnar æfingar á leikritinu „ Sundgarpurinn “ eftir Arnold og Bach og var leikstjóri Sigurður Scheving . Var leikritið frumsýnt í Samkomuhúsinu 20. nóv. 1945 . Leikrit þetta er ekki sérlega mikið að íburði en það er smellið og hlægilegt . Aðsókn var ekki sérlega góð og var þó leikritið sæmilega með farið . Á annari sýningunni voru enn færri áhorfendur en á frumsýningunni og á þeirri þriðju , sem var í marzmánuði 1946 , voru aðeins örfáar hræður . Alls munu um 480 manns hafa séð leikritið að þessu sinni og er það lélegt miðað við það , að lélega bíómynd sjá að venju 1000 manns , sbr. umsögn í Víði . Leikendur voru þessir : Þetta var síðasta leikritið sem Sigurður Scheving stjórnaði fyrir L.V. þar eð hann fluttist alfarinn til Reykjavíkur þetta árið , illu heilli bæði fyrir L.V. og mér liggur við að segja fyrir hann sjálfan . „ Hreppstjórinn á Hraunhamri “ Haustið 1945 var sýnt hér leikrit eftir Loft Guðmundsson rithöfund , er nefndist „ Hreppstjórinn á Hraunhamri “ . Leikritið gekk aðeins tvisvar . Leikendur voru þessir : Nikólína Jónsdóttir : hreppstjórafrú Stefán Árnason , fór með hlutverk Cesars Guðmundur Jónsson , fór með hlutverk hreppstjórans . Leikritið gekk ekki vel , enda þótt með hlutverk þess færu sumir gamalkunnir leikkraftar . Sumum fannst , að túlkun einstakra persóna væri nokkuð nærgöngul einstökum persónum í Eyjum og þeir stældir um of . Mæltist þetta illa fyrir meðal leikhúsgesta . En hvað sem því líður , þá varð sú raunin á , að leikritið gekk illa , aðeins tvær sýningar . Víða á meginlandinu hefir leikritinu hinsvegar verið vel tekið og þótt allgott . Miðað við aðsókn Eyjabúa að leiksýningum yfirleitt , voru viðtökur leikritsins hér óumdeilanlega neikvæður dómur almennings . Hjá sumum var það leikritið sjálft frá höfundarins hendi , sem þeim líkaði ekki , en hjá öðrum var það túlkun persónanna af leikendunum , sem áhorfendum líkaði illa . „ Gift eða ógift “ Árið 1947 tók L.V. til meðferðar leikritið „ Gift eða ógift “ eftir J.B. Priestley , gamanleik í þrem þáttum . Leikstjóri var frú Kristín Þórðardóttir í Borg . Leikið var í Samkomuhúsi Vestmannaeyja . Dómar almennings um leik þennan voru yfirleitt góðir . Leikritið var létt og skemmtilegt og hlutverkunum gerð góð skil , þó að margir leikendanna væru byrjendur á leiksviði . Persónur og hlutverkaskipting var þannig : „ Víðir “ - 19. apríl 1947 : „ L.V. hefir nú sýnt sjónleikinn „ Gift eða ógift “ við ágæta aðsókn . Varla er hægt að segja , að mikið efni sé í leikritinu enda mun meiningin fyrst og fremst vera sú , að leikurinn eigi að skemmta fólki . Það tókst líka mjög sómasamlega og skiluðu allir leikendur hlutverkum sínum vel og ágætlega . Þau Ólafur Gränz , Valdimar Ástgeirsson og Stefán Árnason , Jónheiður Scheving , Nikólína Jónsdóttir og Dóra Úlfarsdóttir léku gifta fólkið , og gerðu það prýðilega vel . Ólafur Gränz hefir fram að þessu farið með smá hlutverk hjá Leikfélaginu en lék nú eitt af aðalhlutverkum í leikriti þessu og er sýnilegt , að hann er í mikilli framför . Um konur eiginmannanna er það eitt að segja , að þær sómdu sér vel í stöðum sínum , sem eiginkonur , eins og reyndar var fyrirfram vitað . Frú Kristín Þórðardóttir hafði leikstjórnina með höndum og skilaði sínu hlutverki , Frú Northrop , prýðilega . Árni Árnason fór vel með sitt hlutverk og mjög eðlilega sýndi hann drykkjumanninn Ormonroyd . Kunnátta hans var prýðileg og furða að hægt skuli að þylja stanzlaust slíkan orðaflaum . Bára Þórðardóttir lék einnig ágætlega gleðistúlkuna Lotty á móti Ormonroyd . Þá lék Helga Hjálmarsdóttir vinnukonuna sérlega vel . Leikfélagið ætti að ráðast í að sýna stærra og efnismeira leikrit . Til þess eru nægir leikkraftar . Hvað segja menn t.d. um gamla „ Skugga-Sveinn “ eða þá „ Skálholt “ ? “ Ef dæma skal eftir orðum blaða þá hefir L.V. farið vel út úr þeim vanda að skila þessu leikriti af höndum sér . Mörg hlutverk þess eru erfið og vandmeðfarin , en það hvernig áhorfendum hefir fundizt þau af hendi leyst , sanna bezt , að hér eru , þrátt fyrir erfiðar aðstæður , allgóðir leikarar að starfi . „ Ferðin milli Kaupmannahafnar og Árósa “ Árið 1948 rétt um áramótin var leikið á vegum Kvenfél . Líkn í Samkomuhúsinu leikritið „ Ferðin milli Kaupmannahafnar og Árósa “ . Leikstjóri var frú Ingibjörg Ólafsdóttir , Símstöðinni . Leikrit þetta er þekkt frá fyrri árum og þá nokkuð oft leikið hér . Leikendur voru að þessu sinni : Sýningin hófst ágætlega og vakti almenna ánægju leikhúsgesta . Það var þó aðeins sýnt tvisvar , þar eð tími til leiksýninga var óhentugur vegna anna . Yfirleitt fóru leikendur vel með hlutverk sín , samkv. ummælum . Þóttu þeir Júlíus , sem þá kom hér í fyrsta sinn á leiksviðið , Ingólfur og Árni fara vel með hlutverk sín . Var Ingólfur þó mikið til byrjandi á leiksviði og Júlíus nýbyrjaður sinn leikferil . Kvenfólkið lék vel og voru þær þó mikið til nýgræðingar í listinni að leika , en áttu eftir að troða þar brautir með ágætum , sem síðar kom í ljós . Leikstjórnin var prýðileg og tilsögn frú Ingibjargar og Þórhalls Gunnlaugssonar , manns hennar , sérlega góð . Sýndi og leikfólkið þar á sviðinu , að það hafði notið góðrar tilsagnar . Þetta ár gekk L.V. í Bandalag ísl. leikfélaga . Á fundi L.V. í apríl eða maí gengu í félagið þau Helga Björnsdóttir , Guðlaug Runólfsdóttir , Henny Sigurjónsdóttir , Gunnar Sigurmundsson , prentari , Halldór Ágústsson , Jón Björnsson og Ármann Guðmundsson . Afmælisnefnd 40 ára hófs skipuðu þau Árni Árnason , Svanhildur Guðmundsdóttir og Jón Björnsson . Hófið var haldið að Hótel H.B. og þótti takast með afbrigðum ve 1 . Í tilefni af 40 ára afmæli félagsins var ákveðið að sýna leikritið „ Kinnarhvolssystur “ og fá Einar Pálsson leikstjóra . Var ákveðið að keppa að því að leikritið yrði sýnt í september og vanda til þessarar sýningar á allan hátt eftir beztu getu . Þótt segja mætti með nokkrum rétti , að starfsemi og leikár L.V. 1947 - 1948 hæfist seint , bætti það þó úr skák , að vel var farið af stað , þegar hafizt var handa , þar sem félagið réðist í að taka til meðferðar hið mikla leikrit Lénharð fógeta . Þar var mikið í ráðizt , fyrst og fremst sökum lítils rýmis á leiksviði , skorti á leikendum og vegna margháttaðra erfiðleika . Þetta leikrit var stærsta og umfangsmesta viðfangsefni L.V til þess tíma fyrir margra hluta sakir . Leikritið „ Lénharð fógeta “ er óþarft að kynna . Flestir hafa ýmist lesið leikritið eða séð það á leiksviði í Reykjavík . Einnig hefur það heyrzt í Útvarpinu . Hér hafði það aldrei verið leikið fyrr en 17. febr . 1948 . Aðalhlutverkin léku : Frú Thorberg hafði ekki sézt hér fyrr á leiksviði . Henni tókst vel að túlka geðþrif og svipbrigði Guðnýjar bóndadóttur , hefur viðfelldna söngrödd og er frjálsmannleg og óþvinguð í hreyfingum og tali . Haraldur Guðnason mun heldur ekki hafa sézt hér fyrr á sviði . Honum tókst vel að leika hið röggsama yfirvald svo stór vexti sem hann er , rólegur í meðferð hlutverksins og þó ákveðinn . Stefán Árnason þarf ekki að kynna . Hann leikur ávallt hressilega og ekki sízt gerði hann það í þessu leikriti . Leikur hans var nákvæmur og hnitmiðaður , skilningur góður á hlutverkinu og framsögnin mjög góð . Jóhann Friðfinnsson fór með hlutverk Eysteins úr Mörk . Meðbiðil hans lék Ólafur Halldórsson læknir . Ingólf bónda á Selfossi lék Valdimar Ástgeirsson . Hlutverkið veitir lítið svigrúm til tilþrifa . Þó skilaði hann hlutverkinu allvel , enda þótt honum láti betur að leika hin gamansamari hlutverkin . Helgu , konu Torfa í Klofa , lék Nikólína Jónsdóttir af festu og virðuleik . Kotstrandarbóndann lék Sveinn Guðmundsson forstjóri . Það er erfitt hlutverk . Þó tókst honum mætavel , og minnti hann stundum á Friðfinn Guðjónsson í Kotstrandarbóndanum . Með smáhlutverk fóru þau Sveinbjörn Guðlaugsson , Jón Pétursson og Tryggvi Guðmundsson , Guðfinna Kristjánsdóttir og Jónheiður Scheving . Þau gerðu öll hlutverkum sínum góð skil . Flestir luku upp einum munni um það , að sýningin hefði yfirleitt tekizt mjög vel . Leikstjórinn , frk. Arndís Björnsdóttir , lagði mikið á sig við að koma hingað og koma þessum leik á svið hér . Kunnu Eyjabúar henni miklar þakkir fyrir komu þessa til kaupstaðarins . Leikfélagið var einnig lofað fyrir að fá frk. Arndísi hingað til þessa menningarstarfs , svo mikilhæf sem hún er sem leikari og stjórnandi . Húsið var þéttskipað og leikendur og stjórnandi hlutu mikið lof leikhússgesta , sem þökkuðu fyrir sig með föstu lófataki og blómum . Það var vissulega verðskuldað lof og þakklæti . Lénharður fógeti var leikinn hér fimm sinnum og ávallt fyrir fullsetnu húsi . Um sjónleik þennan segir Framsóknarblaðið 28. febr . 1948 : „ Það verður naumast um það deilt , að um val leikenda hafi tekizt nokkuð vel , eftir því sem um er að ræða . En það er ávallt vandi að velja . Helzta undantekning frá heppilegu vali finnst mér vera Jóhann Friðfinnsson . Hann er full unglingslegur bæði að máli og burðum . Hitt er svo annað mál , að hann , þrátt fyrir það , fer prýðilega með hlutverk sitt og sýnir ótvíræða hæfileika til þess að fara með hvert það hlutverk , sem persóna hans og þroski leyfa . Stefán Árnason hefir mikið hlutverk og erfitt , Lénharð fógeta . Það er erfitt að dæma slíkan leik nema að hafa aðra til samanburðar . Yfirleitt mun hann hafa náð persónunni sómasamlega og stundum ágætlega og lýkur síðasta örlagaþættinum með tilþrifum þess leikara , sem skilur hlutverk sitt til hlítar . Sennilega er hlutverk Guðfinnu Thorberg það allra erfiðasta , og á hún þess vegna alveg sérstakan heiður fyrir sína frammistöðu . Málfar hennar er afbragð og mun almenningur naumast finna , að hana bresti nokkru sinni skilning eða tök á hlutverkinu . Haraldur Guðnason er eins og fæddur til að leika Torfa í Klofa , svo snilldarlega sómir hann sér í þessari persónu . “ Á fundi sem haldinn var í L.V. 21. sept. 1948 , gengu í félagið þau Guðfinna Thorberg , Haraldur Guðnason , bókavörður , Ólafur Halldórsson læknir , Gréta ÓlafsdóttirFlötum , Svanhildur Guðmundsdóttir , Ásgarði , Ingólfur Theodórsson netagerðarmeistari . Á aðalfundi var stjórnin endurkjörin fyrir næsta tímabil : Endurskoðendur : Árni Árnason og Ólafur Halldórsson . Á þeim fundi var einróma samþykkt , að veita Nikólínu Jónsdóttur kr. 500,00 sem viðurkenningu fyrir sérlega vel unnin störf á undanförnum árum í þágu félagsins . Árið 1949 þann 8. jan. hélt L.V. kvöldvöku og hafði margt til skemmtunar . Dagskráin var á þessa leið : 1 . Gítarspil og söngur 2 . Upplestur : Guðfinna Thorberg : Bréfið hennar Stínu , D. Stef Um þessa skemmtan skrifar vikublaðið Víðir : „ Síðastliðinn laugardag hélt L.V. fjölbreytta kvöldskemmtun . Voru öll atriði hennar vel heppnuð , en munu hafa fallið misjafnlega í smekk áhorfenda . Stærsta og veigamesta atriði skemmtunarinnar var leikþátturinn „ Lási trúlofast “ , sem er erlendur en staðsettur hér . Efni leiksins er létt og fyndið og skemmtu áhorfendur sér ágætlega yfir vandræðaskap Lása , sem leikinn var af Stefáni Árnasyni , sem hefir verið lærlingur í 25 ár hjá meistaranum Jakobi , leikinn af Árna Árnasyni . Þó Lási stígi ekki í vitið , kemst hann í ástarævintýri með Leopoldinu ekkju , leikin af Jónheiði Scheving , sem vill giftast honum . Ekki eru þeir Lási og Jakob hrifnari en svo af þeim ráðahag , að þeir kaupa ráðskonu sína , Nikólínu Jónsdóttur , til þess að bjarga Lása með því að halda því fram , að hann hafi verið trúlofaður ráðskonunni . En þá fór Lási úr öskunni í eldinni , því hún vill ólm líka giftast honum . Hún er nýgengin í megrunarfélagið og gerir alla daga allskonar líkamsæfingar , svo að það brakar og brestur í hverjum lið . Áhorfendur eru nokkra stund að átta sig á því , hvernig úr þessu muni greiðast , en út í það verður ekki farið hér nánar . Ættu menn að sjá leikinn . Leikendur eru allir gamalkunnir en hlutverkin gefa þeim misjöfn tækifæri til þess að sýna einhver tilþrif í leiknum . Bezt fara með hlutverkin þau Nikólína og Stefán , sem þar eru í nýju gervi . Leikritið var illa æft . “ Þann 23. febr . sama ár hélt L.V. aðra kvöldvöku . Þar voru margir skemmtiliðir á dagskránni . Margir tóku þátt í skemmtiatriðum kvöldvökunnar , og þær frúrnar Nikólína Jónsdóttir og Guðfinna Thorberg stjórnuðu henni . Skemmtiskráin leit þannig út : Eftir blaðadómum að dæma þá hefur leikrit þetta algjörlega mistekizt , hver sem orsökin kann að hafa verið . Þarna voru þó að leik flestir þrautreyndari leikarar . Því óskiljanlegri verður árangurinn . Í Eyjablaðinu birtist grein um leikinn , sem ég leyfi mér að taka hér með smáglefsur úr . Þar segir : „ Þegar ég er beðinn að segja meiningu mína um frammistöðu L.V. í leikritinu „ Pósturinn kemur “ vil ég vera stuttorður . Ef leikfélagið ætti eingöngu að dæmast eftir þessum leik , býst ég við , að sá dómur yrði til þess að gera út um tilveru þess . Leikur þessi er dæmi um það hvernig hægt er að sá góðum kröftum til einskis . Ég ætla ekki að fara út í einstök atriði ; geri ráð fyrir , að leikendum séu þau ljós eftirá . En þótt leikrit þetta sé ómerkilegt frá höfundarins hendi , þá þarf talsvert hugmyndaflug til að gera það að þeirri hryggðarmynd , sem leikhúsgestum var boðið upp á s.l. föstudag . Þetta er því sárgrætilegra , að L.V. hefur oft sýnt , að það ræður yfir kröftum , sem geta gert miklu betur . Ég skal fúslega játa , að leikhúsgestir hafa lítinn rétt til að krefjast þess af leikurum hér , að þeir eyði frístundum sínum í leikstarfsemi ár eftir ár og oft við ill starfsskilyrði . En það er með leiklistina sem aðrar listir , að afsakanir eru ekki teknar til greina . Úr því að fólk er á annað borð að fást við slíka hluti , verður að álykta , að það sé fyrst og fremst af ást á listinni , og hver sem gerir slíkt í einlægni , afsakar ekki það versta né finnst það bezta of gott . Öllum getur yfirsézt , en þegar um er að ræða sýnilega handvömm , sem hefði verið í lófa lagið að hindra t.d. með einni prófsýningu , þá freistast maður til að halda , að eitthvað annað sjónarmið en listin sé haft að leiðarstjörnu . Sviðsútbúnaður var t.d. með þeim endemum , að annað eins hefur aldrei sézt hér og hefði verið nægilegt til að eyðileggja leikinn , þótt allt annað hefði verið fullkomið ! Sum gervin voru einnig mjög óvandvirknisleg . Ekki var annað sýnilegt en sumir leikendurnir hefðu gersamlega misskilið hlutverk sín . Þó brá fyrir ágætum glömpum t.d. hjá Jónheiði Scheving í fyrsta þætti og Valdimar Ástgeirssyni í þriðja þætti . Leikur Guðfinnu Thorberg hefði sómt sér á hvaða leiksviði sem var , en því miður bar hún hvert svið svo ofurliði , að leikurinn sem heild varð því verri sem hún lék betur . Ég hafði á tilfinningunni , að okkar gömlu góðu leikarar væru óánægðir með hlutverk sín og allan leikinn . Má vera , að þeim hafi fundizt hann annarlegur og óviðfelldinn . Víst er , að hann stingur mjög í stúf við Lénharð fógeta og Mann og konu . Hvernig sem því er farið , er þess að vænta , að L.V. taki til meðferðar verkefni við sitt hæfi , sem leikendurnir geta lifað sig inní af lífi og sál , en sói ekki tíma og kröftum á þann hátt , sem nú hefir verið gert . Þá efa ég ekki , að við eigum eftir að sjá , að hér eru hæfileikar og vilji til að nota þá í þágu göfugrar listar . “ Eyjablaðið 17/3 1949 . Ég sá ekki þennan leik sjálfur , en hefi spurt marga um álit þeirra á honum , og ber öllum saman um , að hann hafi verið misheppnaður . Sjaldgæft fyrirbrigði í leiklistarstarfi Eyjamanna . Það hafi ekki verið eitt heldur allt , sem gerði leikmeðferðina ómögulega . En sem betur fór , varð þetta ekki rothögg á félagið . Starfsemin hélt áfram og leiddi til stórra listrænna sigra L.V. Ferðafélag templara á ferð í Eyjum Árið 1949 þann 17. maí kom hingað ferðafélag templara úr Reykjavík . Það var 18 manna hópur og sýndi hann hér sjónleikinn „ Hreppstjórinn á Hraunhamri “ eftir Loft Guðmundsson . Leikendur voru 8 , aðstoðarmenn og auk þess 5 manna hljómsveit . Lék hún mest ísl. lög á undan sýningunni og milli þátta . Er það fremur óvanalegt , enda gerðu leikhúsgestir góðan róm að því fyrirkomulagi þessa leikflokks . Sýningu leikritsins var og ágæta vel tekið . Dans var á eftir leiksýningunni , einhver sá fjölmennasti dansleikur sem haldinn hefir verið hér á mánudagskvöldi og komið fram á sumar . Fólk þetta kom með flugvél kl. 18 , og beið flugvélin eftir þessum skemmtikröftum til kl. 02.00 um nóttina , en þá lagði það af stað til Reykjavíkur aftur . Gekk allt þetta ferðalag leikflokks templara að óskum . Þetta leikrit , „ Hreppstjórinn á Hraunhamri “ , fékk nú allt aðrar viðtökur , en þegar L.V. sýndi það hér 1944 . Það verður að segja hverja sögu eins og hún gengur . Ferðafélag þetta lék leikritið mun betur en L.V. hafði gert . Þó hefir það varast verið ástæðan fyrir hinni gífurlegu aðsókn sem að skemmtaninni var , heldur hitt , að hljómsveitin var með í förinni . Það var trompið . Auk þess var svo auðvitað nokkuð nýjabrum að þessu , og lét ungt fólk í Eyjum það glögglega í ljós . Þarna voru ungir piltar og stúlkur að leik , góð danshljómsveit á ferðinni , og tel ég víst , að það hafi virkað sem segull á unga fólkið í Eyjum . Nokkrir „ nýgræðingar “ komu hér á leiksvið í fyrsta sinn : Kristín , Halldór , Ármann og Eva . Gunnar Sigurmundsson lék þar einnig í fyrsta sinn hér í Eyjum , en hafði leikið á Akureyri með skólanemendum þar fyrir 32 árum . All misjafna dóma hlaut leikfólkið að þessu sinni . Persónulega fundust mér þeir óréttmætir í mörgum tilvikum . Eftir atvikum mátti fullyrða , að vel hafði tekizt til með þennan vandasama leik .