Mynd frá Menningarmiðstöð Hornafjarðar . Anna ásamt sonum hennar og Sigurðar . Í aftari röð frá vinstri eru Stefán , Ásmundur , Hlöðver og Þórhallur , í fremi röð Geir , Anna og Hróðmar . Anna Lúðvíksdóttir var langalangamma mín . Ég er tengd henni í föðurætt . Geir Sigurðsson langafi minn er faðir afa míns , Þorsteins Geirssonar . Anna er langamma föður míns , Geirs Þorsteinssonar . Hún er sem sagt formóðir mín í fjórða lið . Kvenfélagið Grein í Lóni / Samband austur – skaftfellskra kvenna Þann 18. desember árið 1972 ályktuðu Sameinuðu þjóðirnar að árið 1975 skyldi sérstaklega ætlað og helgað málefnum kvenna , undir kjörorðunum : Jafnrétti – Framþróun – Friður . Stjórnir aðildarríkjanna voru hvattar til að hugsa um stöðu kvenna og til aðgerða til þess að stuðla að því að kvenmenn taki fullan þátt í flestum sviðum þjóðlífs . Í mörgum löndum var byrjað að fara eftir þessum kjörorðum og var byrjað að bæta hag kvenna . Ísland var einnig duglegt til að bæta stöðu kvenna . Hjá Morgunblaðinu unnu fjórar konur sem skrifuðu vikulega heilsíðu allt árið 1975 og kallaðist það ,, Í tilefni kvennaárs ” . Þær komu á framfæri við konur í landinu að þær væru opnar fyrir því að mæta á fundi , sjá starfshætti og verkefnaval félaga til þess að notast við skrif þeirra fyrir Morgunblaðið . Fyrstu sem höfðu samband við þær var Samband austur-skaftfellskra kvenna , um boð á aðalfund þeirra að Reyðará í Lóni sunnudaginn 6. apríl . Í sambandinu voru einungis sex kvenfélög og var það fámennasta , Kvenfélagið Grein í Lóni sem í voru einungis tíu konur . Hinsvegar voru um tvöhundruð konur í Sambandi austur – skaftfellskra kvenna . Þótt Grein væri fámennt félag var það þó góðmennt . Þótt félögin væru fá unnu þau mörg störf og er hægt að lesa um þau í starfsskýrslu félaganna . Sigurlaug Árnadóttir í Hraunkoti var sambandsformaður og sá um að stjórna aðalfundinum . Hún sagði meðal annars frá komandi alþjóðlega kvennaárinu og markmiðum Sameinuðu þjóðanna . Allar sem komu með mál eða umræður á fundinn voru mjög vel lesnar og höfðu rök til stuðnings . Fundurinn var haldinn í stofunni á Reyðará í Lóni , Vigdís Guðbrandsdóttir húsfreyja og amma mín sá um að öllum liði vel og allar fengu gott að borða . Fjallað um Önnu Þann 21. janúar 1985 barst bréf til Morgunblaðsins . Bréfið var frá Halldóru Gunnarsdóttur á Brunnum í Suðursveit . Í bréfinu skrifar Halldóra ; Þakka … . kynni á fundinum forðum á Reyðará ” . Hún segir einnig að hún þakki fyrir flutninginn á erindum kvenna í útvarpinu og því sem þættirnir byggjast á . En hún kemur líka með spurningu til viðtakanda bréfsins og biður hann um hvort hægt sé að taka saman grein og fjalla um Önnu Hlöðversdóttir kennara frá Reyðará í Lóni . Hún segir að hún sé hreint einstök manneskja sem sé verðugt að skrifa um . Halldóra var eitt sinn nemandi hennar . Hún notaði ýmsar hugmyndir Önnu frá því að hún kenndi henni þegar hún var til dæmis að gera stílsverkefni þegar hún var á Héraðsskólanum á Laugum í Suður – Þingeyjarsýslu veturinn 1954 - 55 . Halldóra skrifaði einnig um Önnu þegar þau áttu að gera ,, Mannlýsingu ” . Þáverandi prestsfrú á Kálfafellsstað , Þóra Einarsdóttir bað Halldóru um mannlýsingargreinina og fékk að birta hana í 19. júní , ársriti Kvenréttindafélags Íslands árið 1955 . Þar komu allar helstu upplýsingar um Önnu , hvernig hún kynntist henni og hversu gott var að þekkja svona góða konu sem studdi hana . Einnig kemur fram hversu kjarkur hennar var mikill , trú hennar á lífið og mennina og bjartsýnin sem ríkti í henni . Sagan um Önnu Lúðvíksdóttur Schou Jórunn Anna Lúðvíksdóttir Schou , sem var hennar fulla nafn , fæddist þann 29. september árið 1876 í Vallaneshjáleigu á Fljótdalshéraði í Suður – Múlasýslu . Foreldrar hennar voru Elín Einarsdóttir frá Vallanesi , fædd árið 1842 og Ludvig Schou danskur í föðurætt , fæddur árið 1825 . Hann var um tíma verslunarstjóri á Húsavík , seinna sölumaður á verslunarskipi Gránufélagsins og seinast bóndi í Vallaneshjálegu . Bróðir Elínar var séra Hjörleifur á Undirfelli í Húnavatnssýslu , sonur hans var Einar H. Kvaran rithöfundur og voru þau Anna systkinabörn . Anna átti tvö alsystkini , það voru þau Þóra Ingibjörg Schou Lúðvíksdóttir og Einar Sigurður Lúðvíksson Schou . Samfeðra systkini voru Sigríður Þórdís Björg Lúðvíksdóttir og Emil Hermann Ludvig Schou . Þegar Anna var níu ára lést móðir hennar og hætti þá faðir hennar búskap . Fjórum árum seinna lést hann og var Anna tekin í fóstur til Margrétar Sigurðardóttur frá Hallormsstað sem var frænka hennar . Hún var gift séra Jóni Jónssyni frá Melum í Hrútafirði , sem var prestur að Bjarnanesi í Hornafirði . Önnu þótti afskaplega vænt um Margréti , hún var merkis kona og hafði góðan skilning og vit á heiminum . En Anna sagði ekki margt um séra Jón , þar sem hún sagði að hann hefði mestan áhuga á fræðiiðkunum sínum . Hann kenndi Önnu þó margt , þar sem hann var mikill fræðimaður . Anna flutti ásamt fósturfjölskyldunni að Stafafelli , og var hún um fermingu þegar þau fluttust þangað . Margrét fóstra hennar lést vorið 1899 og giftist fósturfaðir hennar Guðlaugu Vigfúsdóttur . Haustið 1894 þegar Anna var átján ára fór hún í kvennaskólann að Ytri-Ey sem var í Húnavatnssýslu . Stundaði hún þar nám í tvo vetur og lærði hún margt af því . Anna sneri svo aftur í Stafafell eftir skólann og ári seinna á afmælisdegi hennar , giftist hún Sigurði Jónssyni búfræðingi frá Setbergi í Hornafirði . Hann vann þá hjá séra Jóni í Stafafelli , fósturföður Önnu . Fyrstu tvö árin þeirra í hjónabandi voru þau á Stafafelli og eignuðust þar sitt fyrsta barn . Seinna fluttust þau að Reyðará í Lóni og bjuggu þar allt sitt líf . Ekki var jörðin í fyrstu góð til að búa á og þurfti að gera margt til að laga hana og stækkuðu þau við bújörðina Bæ sem var landnámsjörð á þessu svæði . Anna og Sigurður eignuðust samtals sex börn , allt strákar og voru það þeir Hróðmar Sigurðsson , Þórhallur Sigurðsson , Hlöðver Sigurðsson , Ásmundur Sigurðsson , Stefán Sigurðsson og Geir Sigurðsson . Anna varð ekkja aðeins 41 árs þar sem Sigurður lést úr lungabólgu þann 1. mars árið 1917 . Hún var því ein með sex syni sem þurfti að ala upp og voru ekki bjartir tímar framundan . Tekjur minnkuðu og innfluttar vörur hækkuðu , samhliða því að afurðir búanna lækkuðu í verði . Anna gafst þó ekki upp , börnin voru hennar ríkidæmi sem hún vildi varðveita . Hún var dugleg að biðja til Guðs . Anna hafði trú á því að með Guðs hjálp og samheldni fjölskyldunnar gætu þau komist í gegnum þessa erfiðu tíma . Henni varð að ósk sinni . Geir elsti sonur þeirra hjóna aðstoðaði móður sína og einnig var Ólöf Ólafsdóttir húsmóðir hjá þeim og hjálpaði til með heimilið . Mynd af krökkunum í Suðursveit í búningum sem var notaður við leikrit . Eigandi myndar : Halldóra Gunnarsdóttir . Þegar Anna var um fertugt gerðist hún barnakennari , en það starf fylgdi henni til æviloka . Börn og unglingar hændust að henni og var þeim oft komið í umsjá hennar til kennslu , löngu áður en hún varð kennari með fasta stöðu . Margir sögðu að hún hafi verið kennari af Guðs náð . Anna kenndi í mörg ár og kenndi hún meðal annars í Lóni , Suðursveit og í Álftafirði . Árið 1946 , þegar Anna varð sjötug fékk hún afmæliskveðjur frá tveimur merkum skólamönnum samtíðar sinnar . Ólafur Þ. Kristjánsson , skólastjóri skrifaði í tímaritinu Menntamál í október sama ár , grein um Önnu . Í þeirri grein kemur meðal annars þetta fram ; ,, Anna gerðist farkennari í Lóni 1928 . Hefur hún síðan kennt þar eða annars staðar í Austur – Skaftafellssýslu . Hún hefur verið með afbrigðum áhugasöm í starfi sínu og gefið gaum að nýjum kennsluaðferðum , svo að hún gæti náð sem bestum árangri í hvívetna . Kennaranámskeið og kennaraþing hefur hún sótt flestum öðrum betur og notað tímann vel . ” . Þegar öll börnin uxu úr grasi og einnig sum barnabörnin , flutti Anna til Siglufjarðar þar sem Hlöðver sonur hennar var skólastjóri og átti fjölskyldu þar . Einnig var Hlöðver með ung börn svo hugur Önnu beindist að þeim . Önnu fannst Siglufjörður vera fínasti bær og gerði hún það sem henni þótti best , kenna ungum börnum að lesa . Á Siglufirði lést hún þann 14. apríl 1953 , 76 ára gömul . Lúðvíksdóttir eða Hlöðversdóttir ? Fósturfaðir hennar Önnu Jón Jónsson , vildi að Anna myndi bera föðurnafn sitt á íslenskan hátt , meira tengt Íslandi . Upphaflega var nafnið hennar ritað sem Anna Ludvigsdóttir Schou , en fornnorræna mynd Ludvigs nafnsins er Hlöðver . Að lokum breyttist nafn hennar , varð meira íslenskt – Anna Lúðvíksdóttir Schou . Viðtal við Halldóru Gunnarsdóttur Þann 3. desember skrapp undirrituð í heimsókn til Halldóru Gunnarsdóttur . Sem fyrr segir var hún nemandi hjá Önnu þegar hún var ung stúlka . Ég ræddi við hana um allskyns hluti tengda henni . Meðal annars hvernig persóna hún hefði verið , hvort hún hafi átt góða ævi og hvað hún kenndi krökkum . Við ræddum einnig um það hvernig samband var á milli þeirra og kom í ljós að þær voru nánar vinkonur og héldu þær sambandi eftir að Anna hætti að kenna Halldóru . Það var mjög gaman að heyra að Halldóra átti enn stílsverkefni sem hún skrifaði á Laugum , og að hlusta á hana lesa það upp . Í textanum kemur meðal annars fram um ævi hennar og hvernig persóna hún var . Einnig kemur fram þegar Halldóra sá Önnu í fyrsta sinn árið 1941 í Suðursveit og hversu spennt hún væri að fá nýjan kennara . Halldóra lýsti meðal annars hvernig hún leit út , en Anna klæddist alltaf í upphlut eða peysuföt . Áður en Anna kom í Suðursveit var hún búin að kenna í Lóni í um þrettán ár og var hún orðin 65 ára þegar hún byrjaði að kenna Halldóru . Hún kenndi með prýði , en var þó stundum erfitt að ferðast á milli en ekki hindraði það Önnu . Það sem einkenndi Önnu á ferðum hennar var að hún flutti alltaf vefstólinn sinn með sér , hún notaðist við hann í kennslu meðal annars . Anna kenndi krökkunum ýmislegt og var handavinna stór partur af kennslu hennar . Strákarnir skáru út kassa og máluðu kort af Íslandi meðan stelpurnar saumuðu út , bjuggu til körfur og kassa og ófu til dæmis púða og gólfmottur . Anna var alltaf dugleg að segja sögur , hún var svo næm að hún þurfti bara einu sinni að heyra vísu lesna og þá kunni hún hana . Einnig settu nemendur hennar upp mörg leikrit og kostaði tvær krónur á sýninguna . Peningurinn var svo notaður til þess að kaupa bækur . Halldóra og Anna voru vinkonur eftir að hún hætti að kenna henni . Þær skrifuðust á og sögðu hvor annari fréttir úr lífi þeirra . Önnu var umhugað um að Halldóra myndi læra að skrifa rétt og kom fyrir að hún sendi bréf frá Halldóru til baka með leiðréttingum . Allir sem þekktu Önnu dýrkuðu hana og þótti afar vænt um hana , öll börn elskuðu hana . Halldóra segir að Anna hafi verið mjög góð kona , talaði ekki illa um neinn og vildi alltaf kenna jafnt börnum sem eldra fólki . Hún var dugleg að leiðrétta fólk ef það talaði vitlaust og hætti aldrei að kenna , þótt að hún hafi hætt störfum sem kennari . Hún var léttlynd kona , úrræðagóð og kunni margt sem kom henni og öðrum vel . Hún bar alltaf nælu á sér með mynd af eiginmanni sínum , Sigurði og telur Halldóra að hún hafi syrgt hann mikið . Þegar Halldóra minnist Önnu Hlöðversdóttur minnist hún einna allra bestu konu sem hún hefur kynnst .