Í hvirflunum væri þyngdarlögmál að verki sem ylli því að reikistjörnurnar þeystu ekki í beina línu burt frá sólinni eins og þær ættu að gera samkvæmt tregðulögmálinu . Það er líklega þekktara sem fyrsta lögmál Newtons en það segir að hlutir á ferð haldi jafnri hreyfingu sinni nema á þá verki kraftar eða loftmótstaða . Eins mikla áherslu og Descartes lagði á stærðfræði og að koma öllum náttúruvísindalegum vangaveltum yfir á tungumál stærðfræðinnar þá er eftirtektarvert að þessir hvirflar sem hann talar um falla ekki undir þá hugmynd . Hann er að segja að svona virki himnarnir bókstaflega . Vatn sem frýs þenst vanalega út . Efnið og rúmið er samkvæmt þessari heimsmynd aðeins einn og sami hluturinn ( „ verund “ er hugtakið sem Descartes notar ) . Sú spurning vaknar óneitanlega hvernig hann útskýrir þá einstök fyrirbæri fyrst það er ekki tómarúm sem aðskilur þau . Gísli Pálsson er prófessor í mannfræði við Háskóla Íslands . Rannsóknir hans hafa spannað breitt svið , allt frá íslenskum fornbókmenntum til nútíma erfðafræði . Gísli hefur í ritum sínum fjallað um mörg viðfangsefni , oft á mörkum ólíkra fræðigreina , svo sem kvótakerfið , nafnahefðir og líftækni .