Stefnandi erFlugvirkjafélag Íslands , Borgartúni 22 , Reykjavík . Stefndi erSamtök atvinnulífsins , Borgartúni 35 Reykjavík , f.h . Samtaka ferðaþjónustunnar , s.st . , vegna Icelandair ehf. , Reykjavíkurflugvelli , Reykjavík . Dómkröfur stefnanda Stefnandi krefst þess að viðurkennt verði með dómi : Að Icelandair ehf. hafi , með því að hafna því að ráða Magnús Sigurðsson , kt. 280668-4359 , og Sigurð Hafsteinsson , kt. 280545-2369 , í störf flugvirkja hjá Icelandair ehf. hinn 28. ágúst 2009 , en ráða í þeirra stað í störf flugvirkja nema í flugvirkjun , brotið gegn ákvæði gr. 1.3 í kjarasamningi milli Flugvirkjafélags Íslands og Samtaka atvinnulífsins vegna Tækniþjónustunnar Keflavíkurflugvelli ehf. , dags. 9. nóv. 2004 , sbr. framlengingar 14. maí 2008 og 4. júní 2009 . Þá krefst stefnandi þess að stefndi verði dæmdur til að greiða stefnanda málskostnað að skaðlausu , að viðbættum virðisaukaskatti , samkvæmt framlögðum málskostnaðarreikningi . Dómkröfur stefnda Stefndi krefst þess að verða sýknaður af dómkröfum stefnanda . Þá er gerð krafa um að stefnandi verði dæmdur til að greiða stefnda málskostnað að mati réttarins hvernig sem málið fer . Málavextir eru þeir að stefndi , Icelandair ehf. , auglýsti eftir allt að 10 flugvirkjum til starfa síðsumars 2009 . Alls bárust stefnda umsóknir frá 10 sveinum , Þeirra á meðal voru tveir félagsmenn stefnanda , Flugvirkjafélags Íslands , Magnús Sigurðsson , kt. 280668-4359 , og Sigurður Hafsteinsson kt. 280545-2369 . Báðir höfðu þeir starfað áður hjá stefnda . Magnús 1999 - 200 , áður en hann lauk sveinsprófi , og Sigurður hjá Loftleiðum 1971 og Flugleiðum 1986 - 1991 . Á grundvelli auglýsingarinnar sóttu einnig um störf nokkrir menn sem lokið höfðu námi frá flugvirkjaskóla í Bandaríkjunum , en langflestir íslenskir flugvirkjar munu fram til þessa hafa sótt menntun sína þangað . Að því námi loknu er krafist verklegrar þjálfunar sem flestir flugvirkjar stefnda hafa fengið hjá Icelandair ehf . Fjórir þessara manna höfðu unnið hjá stefnda undanfarna vetur og hafa tveir þeirra nú lokið sveinsprófi . Munu alls 13 einstaklingar hafa verið ráðnir til starfa hjá stefnda í kjölfar auglýsingarinnar . Hinn 28. ágúst 2009 barst Magnúsi og Sigurði svar við umsóknum sínum . Var þeim þar tilkynnt að þeir hefðu ekki hlotið ráðningu í störfin . Fljótlega eftir ráðningu mannanna kveðst stefnandi hafa fengið upplýsingar um aðsex af þeim 13 einstaklingum sem ráðnir voru til stefnda í umrædd störf hefðu ekki verið með sveinsréttindi í iðngreininni . Þessir sömu einstaklingar hefðu lokið námi úr flugvirkjaskólum erlendis og starfað hérlendis á námssamningi , en höfðu ekki öðlast sveinsréttindi í iðngreininni , og töldust því enn vera nemar í faginu . Stefnandi kveður umrædda nema hafa verið ráðna í störfin á sama tíma og nokkrum af þeim flugvirkjum sem sóttu um störfin og höfðu sveinsréttindi í iðngreininni hafi verið synjað um ráðningu , m.a. þeim Magnúsi og Sigurði . Þeir nemar sem ráðnir voru í störfin hafi verið þeir Andreas K. Færseth , kt. 061080-5979 , Sigurður Már Ólafsson , kt. 201270-3089 , Sævar Sigurjónsson , kt. 120778-5019 , Vilhjálmur Á. Kjartansson , kt. 270781-3819 , Þórarinn Jónsson , kt. 260577-4099 , og Þórður Albert Guðmundsson , kt. 050978-3709 . Í kjölfarið setti stefnandi fram athugasemdir sínar við umræddar ráðningar stefnda og óskaði skýringa á þeim . Í ódagsettu svarbréfi Samtaka atvinnulífsins f.h. stefnda var því hafnað að ráðningarnar væru óeðlilegar . Stefnandi kveðst höfða mál þetta gegn stefnda , Samtökum atvinnulífsins , á grundvelli aðildar Icelandair ehf. að þeim samtökum í gegnum Samtök ferðaþjónustunnar . Tækniþjónustan Keflavíkurflugvelli ehf. , sem sé samningsaðili að upphaflegum kjarasamningi , sé nú hluti af stefnda , Icelandair ehf . Lýtur ágreiningur aðila að því hvort stefndi hafi brotið í bága við forgangsréttarákvæði í kjarasamningi aðila við ráðningar flugvirkja í ágústmánuði 2009 . Stefnandi byggir stefnukröfur á því að stefndi hafi brotið gegn forgangsréttarákvæði gr. 1.3 í framangreindum kjarasamningi aðila með því að hafna því að ráða framangreinda flugvirkja , Magnús Sigurðsson og Sigurð Hafsteinsson , en ráða í þess stað einstaklinga sem ekki höfðu sveinsréttindi í iðngreininni flugvélavirkjun og gátu því ekki kallað sig flugvirkja . Samkvæmt ákvæðinu skulu félagsmenn stefnanda hafa forgangsrétt á allri vinnu sem heyri undir iðngrein flugvirkja , enda sé félagið opiðfyrir alla flugvirkja með þeim takmörkunum sem félagslögin ákveða . Stefnandi kveður stefnda hafa verið skylt , í samræmi við framangreint forgangsréttarákvæði , að láta flugvirkjana , Magnús og Sigurð , ganga fyrir við ráðningu . Ljóst sé að við ráðningar á flugvirkjum í kjölfar auglýsingar stefnda sumarið 2009 hafi verið ráðnir sem flugvirkjar einstaklingar sem hafi ekki verið með sveinsréttindi og hafi því þar af leiðandi ekki getað kallað sig flugvirkja , en um leið hafi flugvirkjarnir , Magnús Sigurðsson og Sigurður Hafsteinsson , sem báðir höfðu sveinsréttindi í faginu , ekki verið ráðnir . Í samræmi við gr. 1.3 í kjarasamningi aðila hafi stefnda því borið að beita forgangsréttarákvæði kjarasamningsins og láta flugvirkjana Magnús og Sigurð njóta forgangs við ráðningu , á undan þeim einstaklingum sem ekki voru flugvirkjar en hafi samt sem áður verið ráðnir . Af hálfu stefnanda er á það bent að ekki leiki vafi á því að stefndi hafi auglýst eftir einstaklingum með sveinsréttindi í iðngreininni flugvélavirkjun til starfa . Til þeirra starfa taki kjarasamningur aðila og þ.m.t. gr. 1.3 , sbr. eftirgreint . Með framangreindum auglýsingum stefnda sumarið 2009 hafi stefndi auglýst með skýrum hætti eftir „ flugvirkjum “ til starfa , þ.e. , störf sem eingöngu þeir megi sinna sem geti kallað sig flugvirkja . Stefnandi kveður ljóst að samkvæmt orðalagi gr. 1.3 í kjarasamningi aðila geti eingöngu flugvirkjar notið forgangsréttarins á allri vinnu . Í ákvæðinu sé sérstaklega talað um „ iðngrein flugvirkja “ og það skilyrði sett að félagið , þ.e. stefnandi , sé opið fyrir alla „ flugvirkja “ . Þessi iðngrein sé lögvernduð ásamt starfsheitinu flugvirki og þeir sem ekki hafi sveinsréttindi í iðngreininni hafi því ekki heimild til þess að kalla sig flugvirkja . Þannig haldist forgangsrétturinn í hendur við þá vernd sem þeir hafi , sem hafi lögvernduð starfsréttindi í iðngreinum , sbr. ákvæði iðnaðarlaga nr. 42 / 1978 , þ.e.a.s. að þeir sem ekki hafi öðlast sveinsréttindi njóti ekki sömu stöðu að þessu leyti og þeir sem slík réttindi hafi . Að öðrum kosti sé forgangur manna með full starfsréttindi og um leið lögverndun starfsheita í raun að engu höfð . Í 8. gr. laganna sé gert ráð fyrir að nemendur í iðngreininni geti starfað í henni , en samkvæmt 9. gr. geti einungis þeir sem séu með sveinspróf og meistarapróf kennt sig í starfsheiti sínu við löggilta iðngrein , þ.e. kallað sig flugvirkja . Samkvæmt reglugerð nr. 940 / 1999 um löggiltar iðngreinar , sem sæki stoð í iðnaðarlög nr. 42 / 1978 , sé flugvélavirkjun meðal löggiltra iðngreina . Einu gildi því þótt nemar hafi rétt til iðnaðarstarfa samkvæmt lögunum , því þeir geti ekki kennt sig í starfsheitinu við löggiltu iðngreinina . Gild ástæða sé fyrir þessari aðgreiningu , enda geti nemi í störfum m.a. ekki skrifað út verk eða viðgerð , heldur þurfi flugvirki að votta öll verk nema og nemar vinni undir eftirliti flugvirkja . Stefnandi kveður stefnukröfur einnig reistar á því að ljóst hafi verið af síðari hluta gr. 1.3 í kjarasamningi , um að félagið sé opið fyrir alla flugvirkja með þeim takmörkunum sem félagslögin ákveða , að ákvæðið , og þar með forgangsrétturinn , hafi eingöngu náð til einstaklinga með sveins - eða meistararéttindi í flugvélavirkjun . Þessi seinni liður ákvæðisins sé í raun fyrirvari sem sé til samræmis við 2. gr. laga nr. 80 / 1938 um stéttarfélög og vinnudeilur , en þar segi að stéttarfélög skuli opin öllum í hlutaðeigandi starfsgrein á félagssvæðinu , eftir nánari ákveðnum reglum í samþykktum félaganna . Í 3. gr. laga stefnanda , sem gr. 1.3 vísi til , komi fram að þeir einir geti orðið fullgildir félagsmenn sem hafi sveinsbréf eða meistarabréf í flugvirkjun . Heimilt sé samkvæmt greininni að taka inn aukafélaga og muni þeir nemar sem ráðnir voru í umrædd störf hafa á þeim tíma verið aukafélagar í stefnanda . Séu slíkir nemar aukafélagar fram að því að þeir öðlist sveinsréttindi og njóti sem slíkir ekki sama réttar og fullgildir félagsmenn , sbr. áðurnefnda 3. gr. laga stefnanda . Stefnandi byggir á því að stefnda hafi verið fullkunnugt um að honum hafi verið óheimilt samkvæmt kjarasamningsákvæðinu , sbr. framangreint , að ráða nema í iðngreininni á undan einstaklingum með sveinsréttindi í faginu . Enda hafi verið ljóst , bæði af kjarasamningsákvæðinu og af lögum stefnanda , að nemar , þ.e. aukafélagar , hafi ekki haft sömu stöðu og flugvirkjar innan stefnanda . Stefnandi tekur sérstaklega fram að gr. 1.4 í kjarasamningi aðila geti ekki tekið til umræddra ráðninga , en í ákvæðinu komi fram að heimilt sé að ráða til starfa nema í flugvirkjun enda stundi þeir formlegt nám við skóla sem sé viðurkenndur samkvæmt reglum Flugmálastjórnar . Þessi regla sé til samræmis við framangreinda 8. gr. iðnaðarlaga nr. 42 / 1978 um rétt nema til að starfa í iðngreininni , en gangi hvorki framar ákvæði 9. gr. sömu laga um rétt til að kenna sig í starfsheiti við löggilta iðngrein eða gr. 1.3 í kjarasamningnum , sbr. framangreind sjónarmið . Þá hafi , líkt og að framan greini , verið auglýst eftir „ flugvirkjum “ til starfa , en ekki nemum í flugvirkjun . Þá vísi stefnandi til þess að af ódagsettu svarbréfi Samtaka atvinnulífsins f.h. stefnda , virðist augljóst að stefndi telji nema , þ.e. þá sem starfi í greininni en hafi ekki lokið sveinsprófi , vera flugvirkja . Það fái ekki samrýmst framangreindu ákvæði 9. gr. iðnaðarlaga nr. 42 / 1978 , þar sem fram komi að rétt til að kenna sig í starfsheiti sínu við löggilta iðngrein hafi þeir einir er hafi sveinsbréf eða meistarabréf í iðngreininni . Það athugist einnig að gr. 1.4 í kjarasamningi sé undantekningarregla sem skýra beri þröngt . Þá kveðst stefnandi enn fremur vísa til þess að ekki sé rétt farið með staðreyndir málsins í ódagsettu svarbréfi Samtaka atvinnulífsins f.h. stefnda . Þar komi fram að „ [ á ] undanförnum árum og áratugum hafi ágreiningslaust verið ráðnir til starfa flugvirkjar sem ekki hafa lokið starfsþjálfun til sveinsprófs “ . Af hálfu stefnanda sé bent á þá rangfærslu í fullyrðingunni að ekki sé um flugvirkja að ræða í þeim tilvikum heldur nema , enda geti einungis einstaklingar með sveinsréttindi eða meistarapróf kennt sig í starfsheiti sínu við löggilta iðngrein , þ.e. kallað sig flugvirkja , sbr. 9. gr. laga nr. 42 / 1978 . Þá hafi ráðningar sem þarna sé vísað til ekki átt sér stað nema annað hvort enginn umsækjenda hefði verið með sveinsréttindi eða þegar ekki hafi verið nægilegur fjöldi umsækjenda með sveinsréttindi , m.ö.o. að stefndi hafi ekki áður ráðið nema í flugvirkjastörf þegar flugvirkjar með sveinsréttindi í iðngreininni hafi staðið til boða . Auk framangreindra tilvísana kveðst stefnandi byggja kröfur sínar fyrst og fremst á gildandi kjarasamningi aðila , sbr. kjarasamning dags. 9. nóv. 2004 , sbr. síðari breytingar . Einnig sé byggt á ákvæðum laga stefnanda . Stefnandi kveðst enn fremur vísa til almennra reglna um skuldbindingargildi samninga og meginreglna vinnuréttar . Þá sé vísað til iðnaðarlaga nr. 42 / 1978 , laga nr. 80 / 1938 um stéttarfélög og vinnudeilur , IV. kafla um Félagsdóm , þ.m.t. 44. gr. að því er varðar lögsögu dómsins til þessa máls . Kröfu um málskostnað styður stefnandi við XXI. kafla l . nr. 91 / 1991 , aðallega 129. og 130. gr . Krafa um virðisaukaskatt af málskostnaði byggir á l . nr. 50 / 1988 um virðisaukaskatt , en stefnandi sé ekki virðisaukaskattsskyldur og til að tryggja skaðleysi sitt kveður hann nauðsynlegt að fá skattinn dæmdan úr hendi stefnda . Málsástæður stefnda og lagarök Sýknukrafa stefnda er á því byggð að stefnda hafi verið óskylt að ráða Magnús Sigurðsson og Sigurð Hafsteinsson til starfa . Hvorki gr. 1.3 . í kjarasamningi aðila né lög leggi slíka skyldu á stefnda enda væri slíkt andstætt þeirri meginreglu íslensks vinnuréttar að vinnuveitandi ráði því hvort eða hvaða menn hann ræður til vinnu . Kjarasamningur aðila hafi ávallt verið skilinn þannig að hann taki til allra þeirra er vinna flugvirkjastörf hjá stefnda , hvort sem um sé að ræða sveina eða starfsþjálfunarnema , þ.e. menn sem lokið hafi námi en skorti tilskilda starfsreynslu til sveinsprófs . Þannig muni fjórir þeirra starfsþjálfunarnema sem ráðnir voru hafa notið endurráðningarréttar á grundvelli gr. 18.4 . í kjarasamningi aðila . Umræddir menn greiði allir fullt félagsgjald til stefnanda og séu þar félagar . Ákvæði greinar 1.3 . um forgang til vinnu taki samkvæmt orðalagi og efni sínu jafnt til þeirra sem annarra félagsmanna stefnanda án tillits til þess um hvers konar aðild að félaginu geti verið að ræða . Tilvísun gr. 1.3 . til þess skilyrðis 2. gr. laga um stéttarfélög og vinnudeilur , nr. 80 / 1938 , að félagið sé opið fyrir alla flugvirkja með þeim takmörkunum sem félagslögin ákveði , snúi einvörðungu að lögmæti forgangsréttarákvæðisins sem slíks . Það sé grunnforsenda þess að ákvæðið fái staðist , sem sé aðgangur manna að félaginu . Hvers konar félagsréttindi kunni að vera kveðið á um í félagslögum sé því óviðkomandi . Reglur laga stefnanda um að þeir sem ekki hafi lokið sveinsprófi skoðist sem aukafélagar breyti því ekki inntaki forgangsréttarins samkvæmt gr. 1.3 . í kjarasamningi aðila . Þessi samningsgrein hafi ekki verið skilin þannig að hún veiti sveinum fortakslausan forgang , eins og stefnandi geri kröfu um . Slík takmörkun , sem fæli í sér að stefnda væri í raun gert skylt að ráða flugvirkja sem félagið vilji ekki hafa í starfi , yrði að byggja á skýrum og fortakslausum samningsfyrirmælum . Stefndi vísi einnig til þess að forgangsréttarákvæði kjarasamninga hafi almennt verið skilin með þessum hætti . Þá sé beinlínis tekið fram í mörgum samningum að forgangsrétturinn sé háður því að menn séu fullkomlega hæfir til þeirrar vinnu sem um sé að ræða . Þá byggi stefndi á því að á undanförnum árum og áratugum hafi ágreiningslaust verið ráðnir til starfa menn sem ekki hafi lokið starfsþjálfun til sveinsprófs þrátt fyrir ákvæði gr. 1.3 og það þótt flugvirkjar með sveinspróf , sem ekki hafi verið vilji til að ráða , hafi sóst eftir þeim störfum . Af hálfu stefnda sé einnig byggt á því að ljóst sé að ekki hefði komið til ráðningar ofangreindra sveina jafnvel þótt umræddir starfsþjálfunarnemar hefðu ekki verið ráðnir . Höfnun ráðningar þeirra hafi verið með öllu ótengd ráðningu nema . Þess skuli getið að stefndi hafi lýst sig reiðubúinn til að veita þeim sveinum , sem ekki hlutu starf , skýringar á því í viðtali hvers vegna þeim hafi verið hafnað , ef eftir væri leitað . Á það beri einnig að líta að eini möguleiki manna til að fá að þreyta sveinspróf sé að öðlast starfsreynslu í flugvirkjastörfum en slíkt verði ekki gert nema með ráðningu hjá viðhaldsstöð . Vegna mátilbúnaðar í stefnu bendi stefndi á að í daglegu tali sé talað um flugvirkja án aðgreiningar á nemum auk þess sem ekkert liggi fyrir um að viðkomandi einstaklingar hafi kallað sig flugvirkja . Því sé mótmælt að tilvísanir stefnanda til iðnaðarlaga nr. 42 / 1978 hafi þýðingu í máli þessu enda óumdeilt að nemendur í iðngreininni geti starfað í henni , sbr. 3. mgr. 8. gr. þeirra laga . Stefndi bendi jafnframt á að honum beri engin skylda til að auglýsa hvort heldur er störf flugvirkja eða nema . Orðalag auglýsingarinnar skiptir því engu fyrir úrlausn málsins . Stefndi mótmæli því einnig að hann hafi fallist á þann skilning að honum sé óheimilt að ráða nema á undan einstaklingum með sveinsréttindi . Þeirri framkvæmd hafi hins vegar verið fylgt af hálfu stefnda að sveinar væru að öllu jöfnu látnir ganga fyrir við ráðningu enda uppfylli þeir kröfur stefnda . Um það hafi hingað til ekki verið ágreiningur . Stefndi byggi fyrst og fremst á kjarasamningi aðila , lögum um stéttarfélög og vinnudeilur og meginreglum vinnuréttar . Um málskostnað vísast til XXI. kafla laga nr. 91 / 1991 um meðferð einkamála , 129. og 130. gr . Niðurstaða Mál þetta á undir dómsvald Félagsdóms samkvæmt 2. tölul. 1. mgr. 44. gr. laga nr. 80 / 1938 um stéttarfélög og vinnudeilur . Stefnandi hefur uppi í málinu þá dómkröfu , eins og henni var breytt við aðalmeðferð málsins , að viðurkennt verði að Icelandair hf. hafi , með því að hafna að ráða Magnús Sigurðsson , kt. 280668-4359 , og Sigurð Hafsteinsson , kt. 280545-2369 , í störf flugvirkja hjá Icelandair ehf. hinn 28. ágúst 2009 , en ráða í þeirra stað í störf flugvirkja nema í flugvirkjun , brotið gegn ákvæði gr. 1.3 í kjarasamningi milli Flugvirkjafélags Íslands og Samtaka atvinnulífsins vegna Tækniþjónustunnar Keflavíkurflugvelli ehf. frá 9. nóvember 2004 , sbr. framlengingar 14. maí 2008 og 4. júní 2009 . Sumarið 2009 auglýsti Icelandair ehf. í dagblöðum eftir allt að 10 flugvirkjum til tímabundinna verkefna frá september 2009 til apríl 2010 . Í auglýsingunni segir varðandi starfssvið að um sé að ræða almenn flugvirkjastörf við skoðanir á flugvélum af gerðinni B757 - 200 / 300 . Þá kemur fram í auglýsingunni hvaða hæfniskröfur séu gerðar til umsækjenda . Þar er þess getið m.a. að umsækjendur skuli hafa lokið prófi frá viðurkenndum skóla í flugvirkjun . Svo sem fyrr greinir kveður stefnandi að Icelandair ehf. hafi brotið gr. 1.3 í kjarasamningi aðila með því að ráða nema í flugvirkjun í störf flugvirkja í stað tveggja félagsmanna í stefnanda , þeirra Magnúsar Sigurðssonar og Sigurðar Hafsteinssonar . Kveður stefnandi brotið hafa falist í því að félagið hafi auglýst eftir flugvirkjum til starfa , en í kjölfar auglýsingarinnar ráðið til starfa í stað þeirra Magnúsar og Sigurðar einstaklinga sem lokið höfðu námi úr flugvirkjaskólum erlendis en höfðu ekki sveinsréttindi í flugvélavirkjun og hafi því ekki getað kallað sig flugvirkja . Einstaklingar þessir voru 6 að tölu . Í gr. 1.3 í kjarasamningi aðila frá 9. nóvember 2004 , sem framlengdur var fyrst 14. maí 2008 og síðan 4. júní 2009 , segir að félagar Flugvirkjafélags Íslands hafi forgangsrétt á allri vinnu sem heyrir undir iðngrein flugvirkja , enda sé félagið opið fyrir alla flugvirkja með þeim takmörkunum sem félagslögin ákveða . Í 3. gr. laga stefnanda er kveðið á um það hverjir geti verið félagsmenn hans , annað hvort sem fullgildir félagsmenn eða aukafélagar . Segir í þessari grein laganna m.a. : „ Heimilt er að taka inn sem aukafélaga , flugvirkja sem lokið hafa skólagöngu með burtfararprófi frá viðurkenndum flugvirkjaskóla , en hafa ekki lokið sveinsprófi í iðninni og starfa ekki í iðngreininni . “ Óumdeilt er að fyrrgreindir sex einstaklingar eru aukafélagar í stefnanda . Í 1. mgr. 8. gr. iðnaðarlaga nr. 42 / 1978 , sbr. 1. gr. laga nr. 133 / 1999 um breytingu á þeim , segir að iðngreinar , sem reknar eru sem handiðnaður og löggiltar hafa verið í reglugerð iðnaðarráðherra , skuli ávallt reknar undir forstöðu meistara . Um löggildingu skuli hafa samráð við menntamálaráðherra og landssamtök meistara og sveina . Samkvæmt 3. mgr. sömu lagagreinar hafa rétt til iðnaðarstarfa í slíkum iðngreinum meistarar , sveinar og nemendur í iðngreininni . Einnig er þar mælt fyrir um heimild annarra til að stunda iðnaðarstörf við sérstakar aðstæður . Í 1. gr. reglugerðar nr. 940 / 1999 um löggiltar iðngreinar er flugvélavirkjun skipað sem löggiltri iðngrein í greinaflokk málm - , véltækni og framleiðslugreina . Í málinu liggur fyrir útprentun af heimasíðu stefnanda ( www.flug.is ) þar sem greint er frá tilhögun flugvirkjanáms og starfsháttum sérstakrar sveinsprófsnefndar sem mun starfa innan vébanda stefnanda . Þar sem fjallað er um sveinsprófsnefndina á heimasíðunni segir svo orðrétt : „ Flugvirkjun er lögvernduð iðngrein á Íslandi þ.e.a.s. það má enginn vinna í iðngreininni , nema hann sé sveinn , eða nemi á samningi og síðan nemar sem lært hafa í USA og eru á undanþágu , þar til þeir fara í próf eftir um það bil 30 mánuði . “ Eins og hér að framan er rakið eru í lögum stefnanda þeir nefndir flugvirkjar sem lokið hafa skólagöngu með burtfararprófi frá viðurkenndum flugvirkjaskóla en hafa ekki lokið sveinsprófi í iðninni og starfa ekki í greininni . Jafnframt er á heimasíðu stefnanda staðhæft að nemar , sem lært hafa í Bandaríkjunum og eru á undanþágu , megi vinna í iðngreininni . Er Icelandair ehf. auglýsti eftir flugvirkjum til starfa voru m.a. gerðar þær hæfniskröfur að umsækjendur skuli hafa lokið prófi frá viðurkenndum skóla í flugvirkjun . Þeir sex einstaklingar , sem stefnandi telur að ráðnir hafi verið í andstöðu við hið umdeilda forgangsréttarákvæði , höfðu allir lokið slíku námi . Samkvæmt þessu verður ekki hjá því komist að líta svo á að störf þessara sex einstaklinga hjá Icelandair ehf. séu störf sem heyri undir iðngrein flugvirkja í skilningi gr. 1.3 í kjarasamningnum . Ekki verður séð að ákvæði iðnaðarlaga nr. 42 / 1978 né ákvæði reglugerðar nr. 940 / 1999 girði fyrir þessa niðurstöðu , enda tekur forgangsréttarákvæðið í gr. 1.3 í kjarasamningi aðila til allra félagsmanna stefnanda samkvæmt skíru orðalagi sínu . Í hinu umdeilda ákvæði kjarasamningsins er forgangsréttur félaga í stefnanda ekki háður því hvernig félagsaðild þeirra er háttað . Að öllu framangreindu virtu verður að telja að störf téðra sex einstaklinga í iðngrein flugvirkja hjá Icelandair ehf. séu ekki í andstöðu við forgangsréttarákvæðið í kjarasamningi aðila . Icelandair ehf. hefur því ekki brotið gegn ákvæðinu þótt félagið hafi ekki ráðið Magnús Sigurðsson og Sigurð Hafsteinsson í störf flugvirkja í stað fyrrgreindra sex einstaklinga sem voru ráðnir . Ber því að sýkna stefnda af kröfum stefnanda í máli þessu . Eftir þessum úrslitum málsins þykir rétt að stefnandi greiði stefnda málskostnað sem ákveðst 250.000 krónur . Stefndi , Samtök atvinnulífsins f.h . Samtaka ferðaþjónustunnar vegna Icelandair ehf. , skal vera sýkn af kröfum stefnanda , Flugvirkjafélags Íslands , í máli þessu . Stefnandi greiði stefnda 250.000 krónur í málskostnað . Arnfríður Einarsdóttir S é r a t k v æ ð i Láru V. Júlíusdóttur Mál þetta á undir dómsvald Félagsdóms samkvæmt 2. tölul. 1. mgr. 44. gr. laga nr. 80 / 1938 um stéttarfélög og vinnudeilur . Stefnandi hefur uppi í málinu þá dómkröfu , eins og henni var breytt við aðalmeðferð málsins , að viðurkennt verði að Icelandair hf. hafi með því að hafna því að ráða Magnús Sigurðsson , kt. 280668-4359 , og Sigurð Hafsteinsson , kt. 280545-2369 , í störf flugvirkja hjá Icelandair ehf. hinn 28. ágúst 2009 , en ráða í þeirra stað í störf flugvirkja nema í flugvirkjun , brotið gegn ákvæði gr. 1.3 í kjarasamningi milli Flugvirkjafélags Íslands og Samtaka atvinnulífsins vegna Tækniþjónustunnar Keflavíkurflugvelli ehf. frá 9. nóvember 2004 , sbr. framlengingar 14. maí 2008 og 4. júní 2009 . Sumarið 2009 auglýsti stefndi , Icelandair ehf. , í dagblöðum eftir allt að 10 flugvirkjum til tímabundinna verkefna frá september 2009 til apríl 2010 . Í auglýsingunni segir varðandi starfssvið að um sé að ræða almenn flugvirkjastörf við skoðanir á flugvélum af gerðinni B757 - 200 / 300 . Þá kemur fram í auglýsingunni hvaða hæfniskröfur séu gerðar til umsækjenda . Þar er þess getið m.a. að umsækjendur skulu hafa lokið prófi frá viðurkenndum skóla í flugvirkjun . Svo sem fyrr greinir kveður stefnandi að Icelandair ehf. hafi brotið gr. 1.3 í kjarasamningi aðila með því að ráða nema í flugvirkjun í störf flugvirkja í stað tveggja félagsmanna í stefnanda , þeirra Magnúsar Sigurðssonar og Sigurðar Hafsteinssonar . Kveður stefnandi brotið hafa falist í því að félagið hafi auglýst eftir flugvirkjum til starfa , en í kjölfar auglýsingarinnar ráðið til starfa í stað þeirra Magnúsar og Sigurðar einstaklinga sem lokið höfðu námi úr flugvirkjaskólum erlendis en höfðu ekki sveinsréttindi í flugvélavirkjun og hafi því ekki getað kallað sig flugvirkja . Einstaklingar þessir voru 6 að tölu . Í gr. 1.1 í kjarasamningiaðila frá 9. nóvember 2004 , sem framlengdur var fyrst 14. maí 2008 og síðan 4. júní 2009 segir að samningurinn taki til þeirra starfa , sem falli undir iðngrein flugvirkja . Í gr. 1.3 er síðan fjallað um forgangsrétt til starfa og þar segir að félagar Flugvirkjafélags Íslands hafi forgangsrétt á allri vinnu sem heyrir undir iðngrein flugvirkja , enda sé félagið opið fyrir alla flugvirkja með þeim takmörkunum sem félagslögin ákveða . Í gr. 1.4 segir að þó sé heimilt að ráða til starfa nema í flugvirkjun enda stundi þeir formlegt nám við skóla sem sé viðurkenndur skv. reglum Flugmálstjórnar . Í 1. mgr. 8. gr. iðnaðarlaga nr. 42 / 1978 , sbr. 1. gr. laga nr. 133 / 1999 um breytingu á þeim , segir að iðngreinar , sem reknar eru sem handiðnaður og löggiltar hafa verið í reglugerð iðnaðarráðherra , skulu ávallt reknar undir forstöðu meistara . Um löggildingu skuli hafa samráð við menntamálaráðherra og landssamtök meistara og sveina . Samkvæmt 3. mgr. sömu lagagreinar hafa rétt til iðnaðarstarfa í slíkum iðngreinum meistarar , sveinar og nemendur í iðngreininni . Einnig er þar mælt fyrir um heimild annarra til að stunda iðnaðarstörf við sérstakar aðstæður . Í 9. gr. laganna er kveðið á um það að rétt til að kenna sig í starfsheiti sínu við löggilta iðngrein hafi þeir einir , er hafi sveinsbréf eða meistarabréf í iðngreininni . Í 1. gr. reglugerðar nr. 940 / 1999 um löggiltar iðngreinar er flugvélavirkjun skipað sem löggiltri iðngrein í greinaflokk málm - , véltækni og framleiðslugreina . Iðngreinin flugvélavirkjun er þannig lögvernduð iðngrein ásamt starfsheitinu flugvirki og þeir sem ekki hafa sveinsréttindi í iðngreininni hafa því ekki heimild til þess að kalla sig flugvirkja . Er stefndi , Icelandair ehf. , auglýsti eftir flugvirkjum til starfa sumarið 2009 var stefndi bundinn af ákvæði kjarasamnings aðila um að veita flugvirkjum sem falla undir iðngrein flugvirkja forgang til starfa . Samkvæmt iðnaðarlögum mega þeir einir sem hafa sveinsbréf eða meistarabréf í iðngreininni kenna sig við iðngreinina . Þeir einir sem lokið hafa sveinsprófi í flugvirkjun geta því skv. lögunum kallað sig flugvirkja . Þótt þeir sex einstaklingar , sem ráðnir voru í stað flugvirkjanna Magnúsar Sigurðssonar og Sigurðar Hafsteinssonar hefðu allir lokið námi til undirbúnings sveinsprófs höfðu þeir ekki lokið sveinsprófi . Ekki var verið að ráða þá til starfa hjá stefnda sem nema í flugvirkjun , hvorki var gerður við þá iðnnámssamningur né stunduðu þeir á þeim tíma nám við skóla . Þeir féllu því ekki undir grein 1.4 í kjarasamningi aðila . Að öllu framangreindu virtu verður að telja að stefndi , Icelandair ehf. , hafi brotið gegn ákvæði 1.3 í kjarasamningi aðila með því að ráða ekki Magnús Sigurðsson og Sigurð Hafsteinsson í störf flugvirkja í stað fyrrgreindra sex einstaklinga þegar þeir voru ráðnir . Eftir þessum úrslitum málsins þykir rétt að stefndi greiði stefnanda málskostnað sem ákveðst 250.000 krónur .