Til að fá sem fyllsta mynd verður að svara báðum hlutum spurningarinnar . Nokkru eftir sögutíma Njálu verður ljónið að tákni Ríkharðs I. Englandskonungs , sem ríkti frá 1189 - 1199 , og síðar verður ljónið að táknmynd Englands . Ekki gengur þó að láta sem spurningunni sé svarað með því að benda eitthvert annað , svo enn stendur eftir spurningin sem nú skal svarað : Hvernig gátu Bretar , svo ekki sé minnst á höfund Njálu , vitað hvernig ljón litu út ? Monoceros , það er ein - / nashyrningur , úr KB , KA 16 , Folio 71r , Flandri um 1350 . Kristilega útlegging þessara eiginleika er á þá leið að ljónið feli slóð sína á sama hátt og Kristur duldi guðlega náttúru sína öllum nema fylgjendum sínum ; að þegar ljónið sofi með augun opin líki það eftir Kristi , líkamlega dauðum eftir krossfestinguna en andlega lifandi sakir guðlegrar náttúru sinnar ; að ljónið endurlífgi unga sína líkt og Guð vakti Krist á þriðja degi í grafhýsi sínu . Talið er að dýrafræðihefðin hafi borist til Íslands frá Englandi og það mun hafa gerst eigi síðar en á 11. öld , því tvö handritsbrot af íslenskum Physiologus eru varðveitt frá aldamótunum 1200 . Minna má á að elstu varðveitt Njáluhandrit eru frá um 1300 og sagan sjálf ekki talin mikið eldri . Rétt er þó að geta þess að stundum eru myndlýsingar dýrafræðirita miðalda næsta fáránlegar og má til gamans nefna að fíllinn í íslenskum Physiologus er alls ekkert eins og fíll á myndinni heldur líkari mauraætu , svo ljóst er að hver sem fyrirmynd þeirrar myndlýsingar er þá hafi sú fyrirmynd ekki byggst á sjónrænu vitni að dýrinu . Fílar koma sjaldan fyrir í forníslenskum textum og er þá jafnan lýst sem miklum furðuverum , til að mynda í Yngvars sögu víðförla þar sem söguhetjurnar ná valdi á stríðsfíl en kunna ekki að fóðra hann , svo þeir í ráðaleysi sínu leggja hann spjótum til bana . Aldrei er dýrið nefnt á nafn en lærður lesandi mun sannarlega hafa kunnað á því deili . „ 7r , frá um 1200 . Ljón koma hins vegar víða fyrir í forníslenskum textum og eiginleikar þeirra virðast hafa verið sæmilega vel þekktir , en athygli vekur þó að sagnaritarar eru ekki gjarnir á að lýsa þeim útlitslega . Svarið er þá að ljónið hafi þegar verið slík stærð í menningarheimi Norður-Evrópu að útlit þess , eiginleikar og táknræn merking þess hafi talist til almennrar vitneskju , í það minnsta meðal höfðingjastéttarinnar , um það leyti sem Njála er færð í letur . Það að leó á skildi Kára þurfi ekki frekari skýringar við í textanum er sterk vísbending um það .