Til að svara þessari spurningu verður eiginlega að byrja á því að skilgreina hvað þjóðsaga er . Reyndar ber spurningin með sér að sú sem spyr viti hvað þjóðsögur eru en best er að vera viss um að spyrjandinn , sú sem svarar og þau sem lesa svarið séu öll að tala um sama hlutinn . Innan hugtaksins þjóðsögur má segja að rúmist allar munnmælasögur , sem sagt sögur sem einn segir öðrum og fólk lærir hvert af öðru án stuðnings bóka . Þjóðsögur geta að sjálfsögðu ratað á bækur , bæði skrifuð handrit og prentaðar bækur , en jafnframt síðar komist aftur út í hina munnlegu geymd . Slíkt munnlegt sagnaefni hefur stundum verið flokkað í þrennt : ævintýri , sagnir og goðsögur , en skilin á milli þessara sagnagreina eru oft óljós . Ævintýrin eru yfirleitt hafin yfir stað og stund , þau gerast sem sagt „ einu sinni fyrir langa löngu “ á einhverjum óræðum stað . Sagnir eru aftur á móti oftast sagðar eins og þær séu sannar , festar við ákveðinn stað og tíma og tengjast jafnvel nafngreindu fólki , huldufólkssögur og draugasögur eru íslensk dæmi um sagnir . Goðsögur segir fólk til að útskýra bæði náttúrufyrirbæri og ýmsa siði og venjur samfélagsins , eða jafnvel til að skýra hvernig heimurinn varð til fyrir mátt einhverra yfirnáttúrlegra afla . Bræðurnir Jacob og Wilhelm Grimm voru frumkvöðlar í söfnun þjóðsagna snemma á 19. öld . Í mörgum löndum Evrópu hófst skipuleg söfnun þjóðsagna snemma á 19. öld eftir að bræðurnir Jacob og Wilhelm Grimm höfðu safnað og gefið út ævintýrasafn árið 1812 og safn með þýskum sögnum á árunum 1816 og 1818 . Þá kom í ljós að allar evrópskar þjóðir áttu sér svipaðar sögur og bræðurnir höfðu safnað í Þýskalandi . Ekki er það þó þannig að engin spor hafi verið um þjóðsögur fyrr en þá , því mörg eldri sagnasöfn sem byggðu að stórum hluta á munnmælasögum þekktust bæði í öðrum löndum Evrópu , í Miðausturlöndum og Austur-Asíu . Sem dæmi má nefna hið vel þekkta sagnasafn Þúsund og ein nótt með sögum frá vestur - og suðurhlutum Asíu . Þegar í ljós kom að líkar sögur voru til í mörgum mismunandi löndum fóru þjóðsagnafræðingar fljótlega að safna saman dæmum um líkar sögur frá flestum heimshornum og eru Öskubuskusögur til að mynda gott dæmi um slíkar , en þær er að finna víða um heim þar sem hvert tilbrigði tekur mynd af samfélaginu sem það er sagt í . Við þessa vinnu fræðinganna varð smám saman til skrá yfir sagnagerðir með tilvísunum til þess hvar tilbrigði sagnanna er að finna í heiminum . Skrá sem slík verður samt aldrei tæmandi þar sem söfnun og skráning þjósagna er ekki jöfn yfir allan heiminn , en hún gefur þó góða mynd af því hvað þjóðsögur finnast í mörgum samfélögum . Nýjasta skráin af þessu tagi er frá árinu 2004 . Í nútímalegu tæknisamfélagi geta sögur að sjálfsögðu dreifst á Netinu eins og munnlega , en einnig verður að geta þess að alls ekki hafa allar sögur í heiminum verið skráðar . Til eru samfélög þar sem tungumálið sem talað er á sér ekkert ritmál og sögur og annar fróðleikur gengur eingöngu í munnmælum og hver lærir af öðrum . Þá verður einnig að hafa í huga að til eru margar aðferðir við að segja sögur svo sem með söng , dansi og myndum . Ekki ætla ég að halda því fram að ég þekki til hvers einasta samfélags í heiminum , en miðað við það sem ég veit á ég bágt með að trúa því að einhvers staðar finnist fólk sem ekki segir sögur af einhverju tagi . Bandaríski rithöfundurinn Ursula K. LeGuin hefur líka sagt að til hafi verið mikil menningarsamfélög þar sem hjólið hafi ekki verið notað , en það hafi aldrei verið til samfélög þar sem ekki voru sagðar sögur ( sjá ekostories.com / about-ekostories ) . Heimildir og mynd : Jón Hnefill Aðalsteinsson . „ Þjóðsögur og sagnir . “ Í Íslensk þjóðmenning VI . Munnmenntir og bókmenntir . Ritstj. Frosti F. Jóhannsson . Reykjavík : Þjóðsaga , 1989 , bls. 228 – 290 . Anna Birgitta Rooth . Öskubuska í austri og vestri . Þýð. Svava Jakobsdóttir og Jón Hnefill Aðalsteinsson . Reykjavík : Iðunn , 1982 .