Ákvörðun Útlendingastofnunar um að synja um að taka umsókn kæranda um alþjóðlega vernd til efnismeðferðar á grundvelli c-liðar 1. mgr. 36. gr. laga um útlendinga og senda hann til Frakkands er staðfest . Þann 9. apríl 2019 er kveðinn upp svohljóðandi úrskurður nr. 159 / 2019 í stjórnsýslumáli nr . KNU19020061 á ákvörðun Þann 26. febrúar 2019 kærði [...] , fd . [...] , ríkisborgari [...] ( hér eftir nefndur kærandi ) ákvörðun Útlendingastofnunar , dags. 12. febrúar 2019 , um að taka ekki til efnismeðferðar umsókn hans um alþjóðlega vernd á Íslandi og vísa honum frá landinu . Kærandi gerir þá kröfu að hin kærða ákvörðun verði felld úr gildi og Útlendingastofnun verði gert að taka umsókn hans um alþjóðlega vernd til efnismeðferðar á Íslandi með vísan til 1. og 2. mgr. 36. gr. laga um útlendinga nr. 80 / 2016 . Fyrrgreind ákvörðun er kærð á grundvelli 7. gr. laga um útlendinga og barst kæran fyrir lok kærufrests . II . Málsmeðferð Kærandi lagði fram umsókn um alþjóðlega vernd á Íslandi þann 6. september 2018 . Þar sem kærandi hafði fengið útgefna vegabréfsáritun hjá frönskum stjórnvöldum var þann 17. september 2018 send beiðni um viðtöku kæranda þar í landi á grundvelli 2. mgr. 12. gr. reglugerðar Evrópuþingsins og ráðsins ( ESB ) nr. 604 / 2013 ( hér eftir nefnd Dyflinnarreglugerðin ) . Þann 31. október 2018 barst svar frá frönskum yfirvöldum þess efnis að þau samþykktu viðtöku kæranda á grundvelli 2. mgr. 12. gr . Dyflinnarreglugerðarinnar . Útlendingastofnun ákvað þann 12. febrúar 2019 að taka ekki umsókn kæranda um alþjóðlega vernd hér á landi til efnismeðferðar og að honum skyldi vísað frá landinu . Ákvörðunin var birt fyrir kæranda þann 12. febrúar 2019 og kærði kærandi ákvörðunina þann 26. febrúar 2019 til kærunefndar útlendingamála . Greinargerð kæranda ásamt fylgigögnum barst kærunefnd 7. mars 2019 III . Ákvörðun Útlendingastofnunar Í ákvörðun Útlendingastofnunar kom fram að frönsk stjórnvöld bæru ábyrgð á meðferð umsóknar kæranda um alþjóðlega vernd á grundvelli Dyflinnarreglugerðarinnar . Umsóknin yrði því ekki tekin til efnismeðferðar , sbr. c-lið 1. mgr. 36. gr. laga um útlendinga , enda fæli flutningur kæranda til Frakklands ekki í sér brot gegn 42. gr. laga um útlendinga , sbr. jafnframt 3. mgr. 36. gr. laganna . Þá hefði kærandi ekki slík tengsl við Ísland að nærtækast væri að hann fengi hér vernd eða að sérstakar aðstæður væru fyrir hendi þannig að taka bæri umsókn kæranda til efnismeðferðar , sbr. 2. mgr. 36. gr. laga um útlendinga . Kæranda var vísað frá landinu , sbr. c-lið 1. mgr. 106. gr. laga um útlendinga , og skyldi hann fluttur til Frakklands . Í greinargerð kæranda kemur fram að hann hafi í viðtölum hjá Útlendingastofnun mótmælt því að vera sendur til Frakklands . Kærandi hafi verið á leið til Íslands en hafi sótt um áritun frá sendiráði í Frakklandi vegna þess að Ísland sé ekki með sendiráð í Sádi-Arabíu . Kærandi hafi einungis dvalið í Frakklandi í tvo sólarhringa og þar hafi verið gerð tilraun til að ræna hann . Kærandi kveður að honum líði vel á Íslandi og að framtíð barna sinna væri best borgið hér á landi . Aðspurður um líkamlegt heilsufar sitt kveður kærandi að hann sé með [...] . Þá líði honum illa andlega , m.a. vegna þess að hann sé fjarri fjölskyldu sinni og sé varnarlaus og einmana auk þess sem hann sofi mjög illa og gráti mikið . Kærandi gerir athugasemd við beitingu Útlendingastofnunar á ákvæði 32. gr. a reglugerðar um útlendinga nr. 540 / 2017 , með síðari breytingum , og telur að stofnuninni hafi borið að framkvæma heildarmat á einstaklingsbundnum aðstæðum kæranda en ekki einungis að horfa til afmarkaðra og þröngra skilyrða umræddrar reglugerðar . Til stuðnings kröfu sinni um efnismeðferð vísar kærandi í fyrsta lagi til heimilda íslenskra stjórnvalda til þess að taka umsókn um alþjóðlega vernd til efnismeðferðar þrátt fyrir ákvæði a-c-liða 1. mgr. 36. gr. laga um útlendinga . Vísar kærandi m.a. til 1. mgr. 32. gr. reglugerðar um útlendinga nr. 540 / 2017 og bendir á að í ljósi gríðarlegs álag á franska hæliskerfið , ekki síst í samanburði við það íslenska , sé nærtækara að íslensk stjórnvöld taki umsókn kæranda til efnismeðferðar hér á landi í stað þess að senda hann til Frakklands . Í öðru lagi byggir kærandi á því að stjórnvöldum beri skylda til þess að taka umsókn kæranda til efnismeðferðar í ljósi ákvæða 2. mgr. 36. gr. laga um útlendinga . Vísar kærandi m.a. til laga nr. 81 / 2017 , um breytingu á lögum um útlendinga , og til úrskurða kærunefndar útlendingamála , þar sem nefndin hafi með nægilega skýrum hætti gefið til kynna að viðkvæm staða kæranda skuli hafa aukið vægi andspænis sjónarmiðum sem tengist m.a. skilvirkni við meðferð umsókna og mikilvægi samvinnu aðildarríkja Dyflinnarsamstarfsins . Kærandi vísar jafnframt máli sínu til stuðnings til greinargerðar sinnar til Útlendingastofnunar þar sem fjallað hafi verið ítarlega um aðstæður og réttindi umsækjenda um alþjóðlega vernd í Frakklandi . Kærandi hafi þar bent á að mikil aukning hafi verið á umsóknum um alþjóðlega vernd þar í landi og að hlutfall neikvæðra niðurstaðna umsókna hafi aukist . Þá fari biðin eftir búsetuúrræðum langt yfir veitta fresti . Sökum álags á kerfinu sé ekki hægt að útvega öllum búsetu sem á þurfi að halda og séu dæmi um að umsækjendur eigi ekki annarra kosta völ en að leita í athvörf fyrir heimilislausa eða sofa á götunni . Kærandi telji að á íslenskum stjórnvöldum hvíli skylda til að leggja heildstætt mat á einstaklingsbundnar aðstæður hans og þær afleiðingar sem endursending gæti haft í för með sér fyrir hann auk þess að leggja mat á það hvort kærandi sé einstaklingur í sérstaklega viðkvæmri stöðu í skilningi 6. tölul. 3. gr. laga um útlendinga , sbr. 1. mgr. 25. gr. sömu laga . Kærandi telji , með vísan til frásagnar hans og nýlegra heimilda um aðstæður í Frakklandi , að það sé ljóst að fyrir hendi séu slíkar sérstakar ástæður sem skyldi íslensk stjórnvöld að taka umsókn kæranda til efnismeðferðar hér á landi . Ábyrgð Frakklands á umsókn kæranda er byggð á 2. mgr. 12. gr . Dyflinnarreglugerðarinnar , þar sem kærandi hafi fengið útgefna vegabréfsáritun þar í landi . Samkvæmt framansögðu er heimilt að krefja frönsk stjórnvöld um að taka við kæranda , sbr. c-lið 1. mgr. 36. gr. laga um útlendinga . Einstaklingsbundnar aðstæður kæranda Samkvæmt gögnum málsins er kærandi giftur , tveggja barna faðir á fertugsaldri sem kom einn hingað til lands . Í viðtölum kæranda hjá Útlendingastofnun kvað kærandi m.a. að hann sé með [...] . Þá kvað kærandi að hann sofi illa , sé með verki og almenna vanlíðan vegna þess að hann sé fjarri fjölskyldu sinni . Í gögnum um heilsufar kæranda kemur m.a. fram að hann sé almennt heilbrigður og hafi leitað til Göngudeildar sóttvarna til að fá andlegan stuðning . Það er mat kærunefndar að gögn málsins , þ. á m. framlagðar komunótur og viðtöl kæranda hjá Útlendingastofnun , beri ekki með sér að kærandi hafi sérþarfir í skilningi 6. tölul. 3. gr. laga um útlendinga sem taka þurfi tillit til við meðferð málsins . Aðstæður og málsmeðferð í Frakklandi Kærunefnd útlendingamála hefur lagt mat á aðstæður og málsmeðferð í Frakklandi , m.a. með hliðsjón af eftirfarandi skýrslum og gögnum : Í framangreindum gögnum kemur fram að þegar umsækjendur um alþjóðlega vernd eru sendir til Frakklands á grundvelli Dyflinnarreglugerðarinnar fær umsókn þeirra hefðbundna meðferð í hæliskerfi landsins . Umsækjendur geta sótt um alþjóðlega vernd hjá stjórnsýslustofnun ( f. Préfecture ) eða þar til bærum undirstofnunum . Umsækjendur um alþjóðlega vernd eiga rétt á viðtali hjá sérstakri stofnun ( f. Office français de l’immigration et de l’intégration ( OFII ) ) þar sem fram fer greining á því hvort umsækjandi sé í sérstaklega viðkvæmri stöðu eða hafi sérstakar þarfir . Önnur stjórnsýslustofnun , OFPRA ( f. Office français de protection des réfugiés et des apatrides ) , tekur svo efnisákvörðun í málinu . Kæra til dómstólsins frestar almennt réttaráhrifum hinnar kærðu ákvörðunar , en dómstóllinn endurskoðar bæði málsástæður og lagarök í hverju máli . Þá eiga umsækjendur þess kost að leggja fram beiðni fyrir Mannréttindadómstól Evrópu um bráðabirgðaráðstöfun skv. 39. gr. málsmeðferðarreglna dómstólsins , telji þeir endanlega niðurstöðu um synjun á umsókn um alþjóðlega vernd hafa í för með sér hættu á ofsóknum eða meðferð sem brýtur í bága við ákvæði mannréttindasáttmála Evrópu . Fái þeir ekki pláss í slíkum miðstöðvum geta umsækjendur leitað til frjálsra félagasamtaka sem bjóða meðal annars upp á lögfræðiaðstoð í tengslum við umsóknir um alþjóðlega vernd . Þá mega umsækjendur hafa lögfræðing eða annan fulltrúa frá frjálsum félagasamtökum með sér í viðtölum hjá OFII og OFPRA . Þegar umsækjendur kæra neikvæða niðurstöðu til CNDA stjórnsýsludómstólsins eigi þeir rétt á lögfræðiaðstoð sem í mörgum tilvikum er gjaldfrjáls . Í framangreindum gögnum segir að umsækjendur um alþjóðlega vernd eigi rétt á því að hafa túlk viðstaddan við málsmeðferð þrátt fyrir að það geti verið vandkvæðum bundið að fá túlkaþjónustu þegar um sjaldgæf tungumál er að ræða . Í fyrrgreindum skýrslum sem kærunefnd hefur kynnt sér um aðstæður og aðbúnað umsækjenda í Frakklandi kemur fram að umsækjendum um alþjóðlega vernd þar í landi er tryggður aðgangur að nauðsynlegri heilbrigðisþjónustu í frönskum lögum . Umsækjendur sem sæta hefðbundinni málsmeðferð hafa aðgang að heilbrigðisþjónustu á grundvelli sjúkratryggingakerfisins þar í landi ( f. Protection Universelle Maladie ( PUMA ) ) en þeir þurfa þó að sækja um aðgang að kerfinu . Jafnvel þótt umsækjendur séu ekki komnir með aðgang að sjúkratryggingakerfinu geti þeir engu að síður leitað til opinberra heilsugæslustöðva ( f. Permanence d’accès aux soins de santé ( PASS ) ) sem séu til staðar á öllum opinberum spítölum og fengið þar aðgang að nauðsynlegri heilbrigðisþjónustu . Þá eiga umsækjendur rétt á því að fá þjónustu sálfræðinga og geðlækna greidda af yfirvöldum og einnig veita frjáls félagasamtök í nokkrum borgum í Frakklandi einstaklingum í viðkvæmri stöðu geðheilbrigðisþjónustu . Þá benda framangreind gögn til þess að löggæsluyfirvöld í Frakklandi veiti umsækjendum um alþjóðlega vernd viðhlítandi refsivernd . Horfa verði til allra aðstæðna í fyrirliggjandi máli , svo sem lengdar og eðlis meðferðar , andlegra og líkamlegra áhrifa hennar auk stöðu einstaklings hverju sinni , svo sem kyns , aldurs og heilsufars . Með vísan til umfjöllunar um aðstæður og móttökuskilyrði umsækjenda um alþjóðlega vernd í Frakklandi er það niðurstaða kærunefndar að synjun á efnismeðferð umsóknar kæranda um alþjóðlega vernd leiði ekki til brots gegn 1. mgr. 42. gr. laga um útlendinga , sbr. jafnframt 3. gr. mannréttindasáttmála Evrópu . Þá benda öll gögn til þess að kærandi hafi raunhæf úrræði í Frakklandi , bæði fyrir landsrétti og fyrir Mannréttindadómstól Evrópu , sbr. jafnframt 13. gr. mannréttindasáttmála Evrópu , sem tryggja að hann verði ekki sendur áfram til annars ríkis þar sem líf hans eða frelsi kann að vera í hættu , sbr. 2. mgr. 42. gr. laga um útlendinga . Í því sambandi hefur nefndin m.a. litið til þess að heilsufar kæranda sé ekki með þeim hætti að hann teljist glíma við mikil og alvarleg veikindi eða að aðstæður hans að því leyti séu svo einstaklingsbundnar og sérstakar að ekki verði framhjá þeim litið . Af þeim gögnum sem kærunefnd hefur kynnt sér um aðstæður í Frakklandi eiga umsækjendur um alþjóðlega vernd rétt á nauðsynlegri heilbrigðisþjónustu samkvæmt frönskum lögum . Að mati kærunefndar bera gögn málsins þá ekki með sér að kærandi muni eiga erfitt uppdráttar í viðtökuríki vegna alvarlegrar mismununar eða að kærandi geti af sömu ástæðu vænst þess að staða hans verði verulega síðri en staða almennings í viðtökuríki , sbr. viðmið í 32. gr. a reglugerðar um útlendinga . Af framangreindum gögnum verður þá ráðið að óttist kærandi um öryggi sitt þar í landi geti hann leitað ásjár franskra yfirvalda vegna þess . Að teknu tilliti til einstaklingsbundinna aðstæðna kæranda er það mat kærunefndar að ekki séu fyrir hendi sérstakar ástæður sem mæli með því að mál hans verði tekið til efnismeðferðar hér á landi , sbr. 2. mgr. 36. gr. laga um útlendinga . Kærandi kvaðst í viðtali hjá Útlendingastofnun þann 7. janúar 2019 ekki hafa sérstök tengsl við Ísland . Þar að auki er ekkert í gögnum málsins sem bendir til þess að kærandi hafi slík tengsl við landið að beita beri ákvæði 2. mgr. 36. gr. laga um útlendinga . Þá telur kærunefnd ljóst að síðari málsliður 2. mgr. 36. gr. laga um útlendinga eigi ekki við í máli kæranda þar sem ekki eru liðnir 12 mánuðir frá því að kærandi sótti um alþjóðlega vernd hér á landi , en hann lagði fram umsókn sína þann 6. september 2018 . Athugasemdir kæranda við ákvörðun Útlendingastofnunar Svo sem fram hefur komið gerir kærandi í greinargerð sinni athugasemdir við ákvörðun Útlendingastofnunar í máli hans , þ. á m. beitingu 32. gr. a reglugerðar um útlendinga nr. 540 / 2017 . Eins og að framan greinir hefur kærunefnd lagt einstaklingsbundið mat á umsókn kæranda og komist að niðurstöðu um að synja honum um efnismeðferð með vísan til ákvæða laga um útlendinga eins og þau hafa verið útfærð í reglugerð um útlendinga . Er niðurstaða í málinu byggð á túlkun kærunefndar á framangreindum ákvæðum og sjónarmiðum sem nefndin telur málefnaleg . Kærunefnd hefur farið yfir hina kærðu ákvörðun og endurskoðað alla þætti málsins og komist að sömu niðurstöðu og Útlendingastofnun . Að mati kærunefndar er því ekki tilefni til frekari umfjöllunar um athugasemdir kæranda . Frávísun Samkvæmt gögnum málsins kom kærandi hingað til lands þann 5. september 2018 . Hann sótti um alþjóðlega vernd þann 6. september s.á . Eins og að framan greinir hefur umsókn hans um alþjóðlega vernd verið synjað um efnismeðferð og hefur hann því ekki tilskilin leyfi til dvalar enda verður að líta á umsókn hans um alþjóðlega vernd sem áform um að dveljast í landinu meira en 90 daga , sbr. til hliðsjónar 3. mgr. 42. gr. reglugerðar um útlendinga nr. 540 / 2017 . Verður kæranda því vísað frá landinu á grundvelli c-liðar 1. mgr. 106. gr. laga um útlendinga , sbr. 2. og 5. mgr. 106. laganna , enda hafði hann verið hér á landi í innan við níu mánuði þegar málsmeðferð umsóknar hans hófst hjá Útlendingastofnun . Kærandi skal fluttur til Frakklands eigi síðar en 6 mánuðum eftir birtingu þessa úrskurðar , sbr. til hliðsjónar 29. gr . Athygli kæranda er vakin á því að skv. 6. mgr. 104. gr. laga um útlendinga frestar málshöfðun fyrir dómstólum til ógildingar á endanlegri ákvörðun um að útlendingur skuli yfirgefa landið ekki framkvæmd hennar . Úrskurðarorð Ákvörðun Útlendingastofnunar er staðfest .