Sterkir eru þeir hnútar sem æskustöðvarnar hnýta Hjördís Kristjánsdóttir er fædd í desember 1960 . Nokkru áður það sama ár tók John F. Kennedy við embætti forseta Bandaríkjanna . Það má því segja að þau hafi verið samstíga hún og Ameríku Jón ; hún að taka sín allra fyrstu skref í sveitinni vestur á Snæfellsnesi , meðan hann var að taka sín fyrstu skref sem þjóðhöfðingi . Hjördís , eða Hjössa eins og hún er jafnan kölluð , er uppalin í Hrísdal í Eyja - og Miklaholtshreppi . Hún er dóttir hjónanna Maríu L. Eðvarðsdóttur og Kristjáns E. Sigurðssonar . Móðir hennar var fædd og uppalin í Þýskalandi en kom til Íslands sem Au pair og starfaði sem ráðskona í veiðihúsinu í Dal þar sem hún kynntist sveitastráknum Kristjáni frá Hrísdal . María og Kristján , sem nú eru bæði látin , eignuðust átta börn , en tvö þeirra létust ung . Þau eru því sex systkinin frá Hrísdal ; Úrsula fædd ´ 53 , Unnur ´ 55 , Matthildur ´ 57 , Sigurður fæddur ´ 58 , þá Hjördís fædd ´ 60 og Guðrún er yngst fædd ´ 62 . Hjördís næst yngst í fjölmennum og föngulegum hópi systkina . Kennedy sagði í innsetningarræðu sinni : „ Spurðu ekki hvað land þitt getur gert fyrir þig , heldur hvað þú getur gert fyrir land þitt . “ Vera má að hvítvoðungur uppi á lítilli eyju í norðanverðu Atlantshafi hafi tekið þessi orð forsetans alvarlega . Kannski meðvitað en líklega þó ekki . Slíkt gerist bara . Hjördís hefur alla tíð verið nægjusöm og tilbúin að gefa af sér . Hún kemur til dyranna eins og hún er klædd og henni finnst betra ef aðrir gera slíkt hið sama . Mottó hennar er að peningar skipti ekki máli , það eru ekki þeir sem færa hamingju inn í líf fólks . Þvert á móti geti þeir valdið fólki skaða . En fé er ekki sama og fé , því þótt hún hafi litlar áhyggjur af peningum er hún þess meira hrifin af sauðfé . Hún hefur því á síðari árum komið á marga bæi í sveitunum nærri æskustöðvunum og lagt fólki lið en um leið leitað sér félagsskapar hjá fólki sem hún getur fundið sig hjá . Í jólablaði Skessuhorns er spjallað við Hjördísi Kristjánsdóttur sem í jákvæðri merkingu þess orðs mætti kalla síðustu flökkukonuna .