Með rannsóknum sínum mótaði Frankfurtar-skólinn nýtt „ viðmið félagsvísinda “ , svo vitnað sé til orða Rolfs Wiggershaus ( s . Ritið hefur að geyma greiningu á hugmyndalegum þverstæðum upplýsingarinnar og þeim framgangi alræðishyggju og menningariðnaðar sem Adorno og Horkheimer töldu einkenna þjóðfélagsgerð samtímans . Í báðum tilvikum birtist hrun borgaralegrar siðmenningar sem umhverfist í nýja tegund villimennsku . Hugleiðingar um fagurfræði voru raunar snar þáttur í skrifum Adornos allt frá því hann birti fyrstu skrif sín um nútímatónlist á fjórða áratugnum , en fagurfræðilegar hugmyndir sínar setti hann fram með skipulegustum hætti í ritinu Ästhetische Theorie ( Fagurfræðileg kenning , 1970 ) . Hugmyndin um að listin lúti eigin lögmálum birtir þó ekki innbyggða eða „ eðlislæga “ hneigð listsköpunar , heldur er hún afurð sögulegrar þróunar . Innan hinnar síðkapítalísku þjóðfélagsgerðar hefur hugveran sömu stöðu og hver annar varningur – hlutgervingin felur í sér að einstaklingurinn verður eins og hver önnur eining í reiknilíkönum markaðshyggjunnar og hægt er að skipta honum út fyrir annan . En um leið býr listin yfir þjóðfélagslegu afli , að því leyti að hún er vettvangur útópískrar sýnar – innan sjálfstæðs sviðs hennar er unnt að bregða upp myndum af samfélagi sem grundvallast á öðrum lífsgildum en þjóðfélagið fyrir utan . Adorno andæfir þeirri viðteknu hugmynd að listaverkið sé vettvangur einstaklingsbundinnar tjáningar eða einkareynslu er sé ósnortin af mótun þjóðfélagsins . Fagurfræði hans er ekki síst sérstæð að því leyti , að hann leitar hins samfélagslega þáttar ekki í inntaki listaverksins eða glímu þess við umheiminn , heldur í sjálfu forminu . Þannig fléttar hann saman nákvæmri formgreiningu og efnishyggjulegri söguskoðun í margbrotinni túlkun á afurðum nútímamenningar og því sem kalla má „ pólitík “ hins listræna forms .