Ákvörðun Útlendingastofnunar um að synja um að taka umsókn kæranda um alþjóðlega vernd til efnismeðferðar á grundvelli a-liðar 1. mgr. 36. gr. laga um útlendinga og endursenda hann til Möltu er felld úr gildi . Þann 12. desember 2017 er kveðinn upp svohljóðandi úrskurðurnr . 698 / 2017 í stjórnsýslumáli nr . KNU17120003 á ákvörðun Þann 4. desember 2017 kærði [...] , fd . [...] , ríkisborgari [...] ( hér eftir nefndur kærandi ) ákvörðun Útlendingastofnunar , dags. 23. nóvember 2017 , um að taka ekki til efnismeðferðar umsókn hans um alþjóðlega vernd á Íslandi og endursenda hann til Möltu . Fyrrgreind ákvörðun er kærð á grundvelli 7. gr. laga um útlendinga nr. 80 / 2016 og barst kæran fyrir lok kærufrests . II . Ákvörðun Útlendingastofnunar Niðurstaða ákvörðunar Útlendingastofnunar var sú að taka umsókn kæranda um alþjóðlega vernd ekki til efnislegrar meðferðar með vísan til a-liðar 1. mgr. 36. gr. laga um útlendinga . Í málinu lægi fyrir að kæranda hefði verið veitt alþjóðleg vernd á Möltu auk þess sem hann hefði fengið útgefið dvalarleyfi á Möltu þann 12. mars 2016 sem gildir til þriggja ára . Í ákvörðun Útlendingastofnunar var vísað til þess að Mannréttindadómstóll Evrópu hefði slegið því föstu að 3. gr. mannréttindasáttmála Evrópu legði ekki skyldu á aðildarríki til að sjá öllum sem dvelji innan lögsögu þeirra fyrir heimili og ekki almenna skyldu á aðildarríki að veita viðurkenndum flóttamönnum fjárhagsaðstoð í því skyni að gera þeim kleift að viðhalda tilteknum lífskjörum . Var það mat Útlendingastofnunar að 42. gr. laga um útlendinga kæmi ekki í veg fyrir að kærandi yrði sendur aftur til Möltu . Þá var talið að kærandi hefði ekki slík tengsl við Ísland að ástæða væri til að beita ákvæði 2. mgr. 36. gr. laga um útlendinga . Útlendingastofnun taldi að sérstakar aðstæður í skilningi 2. mgr. 36. gr. laga um útlendinga væru ekki til staðar í máli kæranda . Kærandi var ekki talinn í sérstaklega viðkvæmri stöðu sem áhrif hefði á mál hans . Það var mat Útlendingastofnunar að gildistaka laga nr. 81 / 2017 , um breytingu á lögum um útlendinga , og lögskýringargögn þar að lútandi hefðu ekki í för með sér breytingu á túlkun hugtaksins sérstakar ástæður í 2. mgr. 36. gr. laga um útlendinga . Í 1. mgr. 36. gr. laga um útlendinga er mælt fyrir um að umsókn um alþjóðlega vernd skuli tekin til efnismeðferðar nema undantekningar sem greindar eru í a - , b - og c-liðum ákvæðisins eigi við . Samkvæmt a-lið 1. mgr. 36. gr. er stjórnvöldum heimilt að synja því að taka umsókn um alþjóðlega vernd til efnismeðferðar hafi umsækjandi komið til landsins að eigin frumkvæði eftir að hafa hlotið virka alþjóðlega vernd eða annars konar vernd í öðru ríki eða ef hann , eftir að hafa dvalist í ríki þar sem hann þurfti ekki að sæta ofsóknum , gat óskað eftir því að fá viðurkennda stöðu sem flóttamaður og , ef hann var talinn flóttamaður , fengið vernd í samræmi við alþjóðasamning um stöðu flóttamanna . Samkvæmt fyrirliggjandi gögnum málsins var kæranda veitt alþjóðlega vernd á Möltu og fékk hann útgefið dvalarleyfi á Möltu þann 12. mars 2016 sem gildir til þriggja ára . Liggur þannig fyrir að kærandi hefur hlotið virka alþjóðlega vernd á Möltu og eru því skilyrði a-liðar 1. mgr. 36. gr. laga um útlendinga uppfyllt . Við mat því hvort senda eigi einstakling sem nýtur alþjóðlegrar verndar aftur til ríkisins sem hefur veitt honum slíka vernd , ber stjórnvöldum að leggja sjálfstætt mat á hvort aðstæður í viðtökuríki brjóti í bága við 42. gr. laga um útlendinga , sbr. jafnframt 3. gr. mannréttindasáttmála Evrópu , þar sem kveðið er á um að enginn maður skuli sæta pyndingum eða ómannlegri eða vanvirðandi meðferð eða refsingu . Ákvæði 2. mgr. 36. gr. laga um útlendinga nr. 80 / 2016 veitir stjórnvöldum ríkt svigrúm til mats á því hvað felist í sérstökum ástæðum í skilningi ákvæðisins , á hvaða sjónarmiðum skuli byggt við þetta mat og hvert skuli vera vægi þeirra . Við mat sjónarmiða sem tengdust stöðu einstakra umsækjenda var gengið út frá því að ástand og aðstæður í viðtökuríki og fyrri reynsla kæranda þyrftu að vera bæði sérstakar og af ákveðnu alvarleikastigi sem segja má að hafi verið talsvert hátt svo til greina kæmi að beita þágildandi 2. mgr. 46. gr. a eldri laga um útlendinga . Kærunefnd hefur þó jafnframt lagt nokkra áherslu á forsögu ákvæðisins og litið til þess að ekki hafi verið um að ræða grundvallarbreytingu frá framkvæmd á grundvelli eldri laga um útlendinga að því er varðar vægi hinna kerfislægu sjónarmiða . Í athugasemdum við frumvarpið sem varð að lögum nr. 81 / 2017 var áréttaður „ sá vilji löggjafans að ávallt skuli taka til efnislegrar meðferðar umsóknir um alþjóðlega vernd ef umsækjandi er í sérstaklega viðkvæmri stöðu , sbr. 6. tölul. 3. gr. laga um útlendinga , líkt og fram kom í athugasemdum við 2. mgr. 36. gr. frumvarps þess sem varð að gildandi lögum um útlendinga . “ Þetta getur einnig átt við í öðrum tilfellum þar sem tengsl eru ríkari en við viðtökuland , svo sem vegna fyrri dvalar . Í ljósi mismunar á orðalagi og inntaki athugasemda í frumvarpi því er varð að lögum nr. 81 / 2017 og umfjöllun meirihluta allsherjar - og menntamálanefndar um þetta atriði er það þó mat kærunefndar að ekki sé skýrt af lögskýringargögnum að ávallt beri að taka umsóknir frá einstaklingum í sérstaklega viðkvæmri stöðu til efnismeðferðar , þótt ótvírætt sé að það sjónarmið skuli hafa aukið vægi andspænis öðrum sjónarmiðum , sé miðað við þá framkvæmd sem tíðkast hefur fram að þessu . Ákvörðun Útlendingastofnunar í máli kæranda var birt fyrir honum þann 28. nóvember 2017 . Úrskurðum nefndarinnar er ekki unnt að skjóta til æðra stjórnvalds . Þá segir um 2. mgr. ákvæðisins að rétt sé að taka af öll tvímæli um valdheimildir nefndarinnar með því að kveða á um að þær séu hinar sömu og ráðherra hefur vanalega sem úrskurðaraðili á æðra stjórnsýslustigi . Í því felst að nefndin getur endurskoðað þær ákvarðanir sem til hennar er skotið , bæði að formi og efni , staðfest ákvarðanir eða fellt úr gildi og eftir atvikum vísað málum til nýrrar meðferðar hjá Útlendingastofnun . Í því felst jafnframt að nefndinni sé heimilt með úrskurði , telji hún það rétta niðurstöðu , að leggja fyrir Útlendingastofnun að taka tiltekna ákvörðun , svo sem að gefa út leyfi sem nefndin telur að umsækjandi eigi rétt á . Eins og að framan greinir breytti kærunefnd útlendingamála fyrri stjórnsýsluframkvæmd varðandi þau málefnalegu sjónarmið sem koma til skoðunar við mat á því hvort sérstakar ástæður séu fyrir hendi í máli , sbr. 2. mgr. 36. gr. laga um útlendinga , og vægi þeirra , með úrskurðum nefndarinnar sem voru birtir 16. október 2017 . Í ákvörðun Útlendingastofnunar í máli kæranda var hins vegar ekki fjallað um þau meginsjónarmið sem skulu vera ráðandi við mat í málinu . Meginmarkmið stjórnsýslukæru er að tryggja réttaröryggi borgaranna með því að gera þeim kleift að fá umfjöllun um mál sín á tveimur stjórnsýslustigum . Lagt er fyrir Útlendingastofnun að taka mál kæranda aftur til meðferðar . Úrskurðarorð Ákvörðun Útlendingastofnunar í máli kæranda er felld úr gildi . Lagt er fyrir Útlendingastofnun að taka umsókn kæranda til meðferðar á ný .