Ásrún Fanný Hilmarsdóttir er 19 ára einstæð móðir , sem er að byrja að fóta sig í lífinu eftir meðferð . Hún hefur sótt um fjárhagslega aðstoð í heimabæ sínum vegna aðstæðna sinna , en fengið höfnun . Fjárhagserfiðleikar og óvissa um framtíðina , valda því að kvíðinn sem hún hefur glímt við frá unga aldri tekur yfir . Gleðin í lífi Ásrúnar er þó dóttir hennar sem hún segist elska meira en allt . Ásrún leigir íbúð á 230 þúsund krónur á mánuði og eftir að hún hætti með barnsföður sínum og þarf ein að standa skil á leigunni ræður hún ekki við hana , enda ekki verið með neinar tekjur eða fjárhagsstyrk í langan tíma . Hún hefur tvisvar sótt um fjárhagsaðstoð hjá Hafnarfjarðarbæ og fengið synjun í bæði skiptin þar sem hún er með vinnu . Hún segist ekki viss um hvort hún hefði fengið fjárhagsaðstoðina ef hún væri atvinnulaus . „ Ég fékk ekki greitt fæðingarorlof þar sem ég hafði ekki unnið í 12 mánuði samfleytt áður , en ég fékk styrk í tvo mánuði , um 70 þúsund á mánuði frá Fæðingaorlofssjóði , “ segir Ásrún . Hún fær stuðning frá móður sinni og móður barnsföður síns í því að sinna dótturinni , en ekki fjárhagslegan stuðning . Hann sækir hún stundum til föður síns , en segir það erfitt . „ Pabbi aðstoðar mig fjárhagslega þegar hann getur , en það er ekki hægt að lifa alltaf á pabba sínum , ég fæ bara samviskubit þegar ég spyr hann . “ „ Síðustu daga hefur amma dóttur minnar farið með hana á leikskólann af því að ég hef ekki efni á að fara með hana í strætó og ég er ekki á bíl , “ segir Ásrún . Hún skuldar leigu fyrir tvo mánuði og sér ekki fram á að geta greitt skuldina miðað við núverandi stöðu . Hún segir að þó að engin skuld væri til staðar myndi hún alltaf þurfa einhverja fjárhagsaðstoð því launin dugi ekki til . Alltaf átt erfitt með að tala um tilfinningar Þrátt fyrir að Ásrún opni sig við blaðamann segist hún alla tíð hafa átt erfitt með að tala um tilfinningar sínar . „ Ég leyfi þessu að grassera þar til ég spring , en ég er að reyna að vinna í þessu og mun læra það í sporavinnu , þegar ég byrja á henni . Ég skil ekki hvernig er hægt að vera svona lokuð , ég get ekki einu sinni hringt í leigusalann og útskýrt fyrir honum hvernig staðan er , ég bara hef það ekki í mér að taka upp tólið . Ég er svo kvíðin yfir að fá ógeðsleg viðbrögð , að það verði öskrað á mig eða ég skömmuð , ég er svo viðkvæmt blóm stundum . Mamma hefur talað við leigusalann fyrir mig . Ég ræð ekki við erfiðar aðstæður , þetta gerir syfjaða og ég missi orku . “