Magnús er fæddur 17. nóvember 1951 á Stóru-Reykjum í Fljótum í Skagafirði . Þar fór hann að læra trésmíði og öðlaðist seinna meistararéttindi og hefur unnið við þá iðn síðan . Okkur þótti mikið til hans koma , hann var okkar fyrirmynd . Ég fór á Unglingalandsmót 1966 og á fyrsta Landsmótið 1969 og gullöld okkar , þá hófst hún eiginlega , og stóð frá 1968 til 1975 . Þetta voru mjög ánægjulegir tímar . “ Árið eftir vann hann allt , í Reykjavík , 15 og 30 km göngu og Fljótamenn vinna aftur boðgönguna . Árið 1975 var hann ekki í alveg nógu góðu formi að eigin sögn , en vann þó boðgönguna með Fljótamönnum , og 1976 vinnur hann bæði 15 og 30 km göngu og lendir í öðru sæti í boðgöngunni með Siglfirðingum . Hann byrjar að stunda Íslandsgöngur 1987 , en það eru göngur hugsaðar fyrir almenning sem og keppnismenn og haldnar víða á landinu . Skíðafólkinu er raðað í flokka eftir aldri og samanlagður árangur af mótunum yfir veturinn metinn . Hægt er að vinna farandbikar og það hefur Magnús gert í mörg ár , í sínum flokki . Þetta eru mjög skemmtilegar göngur , “ segir Magnús . „ Alla vega hef ég haft mjög gaman af að taka þátt í þeim . Þú ert ekki að fara í svona göngu nema þú stundir þetta svolítið , “ segir hann . 15.800 keppendur skráðir til leiks Er þetta fjölmenn ganga ? „ Þetta eru tveir flokkar , kvenna - og karlaflokkur . Talið frá vinstri : Eiríkur , Magnús og Ingólfur . Börnin okkar þrjú eru líka í þessu skíðastússi – Hulda Ingibjörg , fædd 1974 , Ingólfur Kristinn , fæddur 1980 , og Eiríkur Ingi , fæddur 1991 . Þau byrjuðu ung að keppa á Andrésarleikunum í göngu og unnu sinn flokk alveg upp úr öll árin . Og dóttir okkar var , eins og drengirnir , mjög góð sem krakki og vann meira að segja fullorðinsflokk eitt sinn , þá 14 ára gömul . Það var á Landsmóti á Akureyri . Og ég fékk pínu áhuga strax að prófa , að fara eina ferð með þeim , og þá bara var ekki aftur snúið . Síðan er ég búinn að fara árlega . Fyrir tíu göngur þar fær maður bronsmedalíu , fyrir tuttugu silfurmedalíu og svo er gullið einhvern tíma seinna , “ segir hann og hlær . Það má eiginlega draga þetta saman í eina setningu : Þetta er mikið púl en alveg gríðarlega skemmtilegt . “ Við erum í kojum og þarna myndast ákveðin stemning , þetta er virkilega spes og notalegt ; þetta eru alls konar karakterar sem mætast þarna og segja sögur og hafa gaman af þessu . Fljótastur hef ég verið fjóra tíma og rúmar fjörutíu mínútur , en öllu jöfnu hef ég verið svona milli fimm og sex tíma . Núna var ég á 5,46 sem ég var mjög sáttur við , náði að verða fyrstur af Íslendingunum , af þessum tæplega sextíu manna hóp , sem lauk göngunni . Maður hefur stundum farið yfir í Ólafsfjörð , en allt of sjaldan , því það er gjarnan mikið að gera í vinnunni , en þar eystra er alltaf troðið , en mér finnst brautin ekki henta mér , hún er of mikið hugsuð fyrir keppnisfólk , hentar mér ekki fyrir þessa séræfingu sem ég er að hugsa um fyrir Vasa-gönguna , því hún er mjög flatlend og byggir mikið á ýtingum . Þessar löngu göngur hafa þróast út í að menn eru að nota hendurnar miklu meira en fæturna , maður þarf að styrkja sig gríðarlega vel á efri hluta líkamans . Maður þjálfar ýtingarnar svo vel á hjólaskíðunum , finnst mér . “ Nei , nei , það var ég sem kom henni á þau , “ segir hann . „ En hún keppti hins vegar í svigi sem unglingur . Þetta er allt svo mjúkt Hvað svo ? Á að halda áfram ? „ Það er ekkert sambærilegt við hana . Hvað gerist eftir það verður að koma í ljós , það verður enn önnur ákvörðun , sem er ekki í sjónmáli núna , “ segir Magnús . Styttri útgáfa af viðtalinu í Morgunblaðinu í dag . Ljósmynd af Magnúsi og Guðrúnu Ólöfu , sem og texti : Sigurður Ægisson | [ email protected ] Aðrar myndir : Úr safni Magnúsar Eiríkssonar . Kort : Fengið af Netinu .