Veiruafbrigðið vestanhafs er nær ógreinanlegt frá afbrigði sem fannst í gæs á ísraelsku býli árið 1998 . Vesturnílarveiran berst í fólk ef það er bitið af sýktum moskítóflugum ( aðallega af tegundinni Culex pipiens ) . Vesturnílarveiran smitast ekki á milli manna . Hér er um að ræða blóðgjafir , líffæraígræðslur , brjóstamjólk og yfir fylgju frá móður til fósturs . Hitasóttin getur varað allt frá fáeinum dögum til nokkurra vikna . Einstaklingar sem komnir eru yfir fimmtugt og í sumum tilfellum einstaklingar með ónæmisbælingu ( til dæmis þeir sem hafa farið í líffæraígræðslu ) eru þó í mestri hættu á að veikjast alvarlega af völdum vesturnílarveirunnar . Eins og áður sagði er það aðeins lítill hluti smitaðra sem fær einhver einkenni . Að sjálfsögðu má lina ýmis einkenni , eins og höfuðverk og beinverki , með verkjalyfjum en engin lyf eru til sem lækna sjúkdóminn sjálfan . Besta vörnin gegn sýkingunni er að gera ráðstafanir til að draga úr hættu á moskítóflugubiti . Gæta þess að vera ekki úti með bera útlimi , nota flugnafæluefni , hafa flugnanet í gluggum og þurrka upp vatn þar sem moskítóflugur tímgast . Ekki er vitað til þess að vesturnílarveiran hafi borist til Íslands . Ásta Bryndís Schram er lektor og kennsluþróunarstjóri við Heilbrigðisvísindasvið HÍ auk þess sem hún starfar við kennsluráðgjöf hjá Kennslumiðstöð . Meginviðfangsefni hennar í rannsóknum er áhugahvöt , sjálfsmynd , samsömun og samspil þessara þátta við kennsluaðferðir .