Jóladagatal 2018 – Ullarsokkar í jólasnjó Zeta er glæný lítil bókavera sem býr á bókasafninu og hefur aldrei upplifað jólin áður . Zeta er afskaplega forvitin og fróðleiksfús vera sem nýtur þess að lesa liðlangan daginn og oft fram á nótt . Hún felur sig í bókahillum og fylgist með fólkinu sem kemur á bókasafnið og er þeim töfrum gædd að geta farið inn í bækur og getur þannig hitt sögupersónur og upplifað sögurnar sjálf . Zeta heitir eftir bókstafnum Z , sem var einu sinni hluti af íslenska stafrófinu . 1. kafli - Ljós í myrkri ! Við stóra gluggann í horni bókasafnsins , innan um barnabækurnar , lá litla bókaveran Zeta steinsofandi ofan á bók . Hún hafði verið að lesa spennandi sögu langt fram á nótt , alveg þangað til hún gat ekki haldið augunum opnum lengur . Hún hraut lágt . Skyndilega opnaðist útidyrahurð bókasafnsins og háværar raddir vöktu Zetu upp af ljúfum draumi . Hún opnaði augun rólega , settist upp og geispaði . Litlu eyrun hennar hristust dálítið . Raddirnar nálguðust og nú heyrði Zeta að þetta var hópur af krökkum sem kom gangandi inn í barnadeild safnsins . Zeta leit út um gluggann . Það voru ljós úti um allt . Ljósaseríur voru strengdar á milli húsa og fyrir utan bókasafnið stóð lítið grenitré alsett hvítum og leiftrandi fallegum ljósum . Zeta stökk á fætur og klessti andlitið upp að rúðunni . Hvað var að gerast ? Hvers vegna var búið að lýsa upp myrkrið ? Nokkrir krakkar komu hlaupandi inn í barnadeildina og hófust handa við að leita sér að bókum í bókahillunum . Fleiri krakkar bættust í hópinn og loks kennarinn þeirra . Sumir töluðu hátt . Tvær stelpur komu valhoppandi og söngluðu lag hlæjandi . Zeta fylgdist með þessu öllu úr öruggri fjarlægð . „ Kennari , hvar finn ég bækur um jólin ? “ spurði stelpa með tvær fléttur og kennarinn benti henni á bókahillu undir stóra glugganum . Zeta faldi sig á bak við bókina sína . Jólin ? Hvað eru jól ? hugsaði hún . Nú kom konan sem vann á bókasafninu gangandi inn í barnadeildina . Hún teygði sig í bók í stóru bókahillunni og gekk síðan að krakkahópnum . Hún fékk sér sæti á litlum stól . „ Velkomin á bókasafnið . Fáið ykkur sæti , “ sagði hún og benti krakkahópnum að setjast á teppið fyrir framan sig . Það tók smá tíma fyrir krakkana að koma sér fyrir . Það var greinilega mikil spenna í loftinu . „ Við ætlum að syngja nokkur jólalög saman og byrjum á Bráðum koma blessuð jólin , “ sagði hún og allir krakkarnir tóku undir og sungu fullum hálsi : Bráðum koma blessuð jólin , börnin fara að hlakka til . Allir fá þá eitthvað fallegt , í það minnsta kerti og spil . Zeta fylgdist agndofa með söng barnanna . Hún lygndi aftur augunum og hlustaði á þetta fallega lag . Ef jólin hljóma svona þá hljóta þau að vera dásamleg , hugsaði Zeta með sér og varð að komast að því hvernig þessi jól litu út . Eftir sönginn las konan sögu fyrir krakkana sem fjallaði um jólasveina sem búa í fjöllunum og fara með pakka til krakka . Zeta skemmti sér svo vel og hló og rúllaði sér um af kæti . Loks stóð kennarinn upp og sagði krökkunum að klæða sig í útifötin því nú þyrftu þau að fara . Það tók smá stund að safna hópnum saman en stuttu seinna var allt orðið hljótt aftur á safninu . Ég verð að lesa meira um þessi jól , hugsaði Zeta forvitin . Hvernig eru þessi blessuðu jól eiginlega ? Eru þau kannski glitrandi og glansandi ? Ef blessuð jólin koma bráðum , eins segir í laginu , eru þau kannski einhver mannvera eða jafnvel geimvera ? Eða eru jólin bara gjöf í pakka ? Zeta stökk niður á gólf og gekk rakleitt í áttina að bókahillunni þar sem konan hafði lagt bókina frá sér . Hún stökk upp á bókahilluna og fikraði sig meðfram bókunum . Hún las á bókakilina . Jólasveinarnir í fjöllunum . Jólavísur og kvæði . Skreytum jólatré ... Loksins fann hún bók sem á stóð : Stóra jólabókin . Allt sem þú vilt vita um jólin . „ Aha ! Þetta er bókin sem ég er að leita að ! “ sagði Zeta og dró bókina út úr hillunni . Bókin var stór og dálítið þung og það tók hana smá tíma að ná henni út úr bókahillunni . Það heyrðist hávær skellur þegar bókin skall í gólfið . Zeta hallaði sér fram af brún bókahillunnar og kíkti niður . Framan á bókinni var mynd af brosandi snjókarli og fagurlega skreyttu grenitré . En falleg mynd , hugsaði Zeta og stökk niður á gólf . Hún opnaði bókina og fletti síðunum en inni í bókinni voru engar myndir . Þar voru bara hvítar síður . Zeta varð undrandi yfir þessari sýn . Hún fletti nokkrum blaðsíðum og hvergi var mynd að finna . Og það sem meira var : Allir bókstafirnir höfðu ruglast ! Zeta klóraði sér í hausnum . Hverskonar bók var þetta eiginlega ? Þetta hafði Zeta aldrei séð áður . Hafði eitthvað undarlegt komið fyrir bókina ? 3 . Ofan í bókina Zeta fletti blaðsíðunum fram og aftur og alls staðar var sama sagan : Hvítar síður og stafarugl . Hún var svo djúpt hugsi að litlu eyrun stóðu beint upp í loftið . Þetta þarf ég að kanna betur , hugsaði hún með sér . Hún fletti aftur á fyrstu blaðsíðuna og gekk nokkur skref aftur á bak . Hátt og snjallt þuldi hún upp bókaþuluna sína : Bók , skrudda , skræða , nú mun ég þig lífi gæða . Bókaormur , lestrarhesturlifandi verður þessi lestur . Bókin byrjaði að hristast á gólfinu og skært ljós umlukti hana svo að hvítar blaðsíðurnar ljómuðu . Zeta hljóp af stað , tók undir sig stökk og lenti ofan á bókinni , þar sem hún sogaðist samstundis ofan í hvítar blaðsíðurnar . Zeta hringsnerist um sjálfa sig í marga hringi og þeyttist til og frá . Loks lenti hún á bólakafi ofan í afskaplega mjúkri en ískaldri hrúgu . Með erfiðismunum kom hún sér upp úr og leit í kringum sig . Allt var hvítt ! Hún hafði lent ofan í snjóskafli . Zeta stóð á fætur , lagaði eyrun , dustaði snjókornin af fötunum sínum og hristi sig dálítið . Hún leit í kringum sig og sá ekkert nema hvítar fannbreiður eins langt og augað eygði . Þarna var snjór alls staðar ! Í fjarska sá hún stór fjöll með hvítum toppum gnæfa yfir og sólin skein á himninum . Allt var svo afskaplega friðsælt . Hún kom auga á skilti sem stóð upp úr snjónum en var svo þakið snjó að það sást ekki hvað á því stóð . Zeta gekk að skiltinu . Hún dustaði og blés af því snjóinn . Á því stóð : Jólaland - þar sem jólin eru svakalega frábær ! Zeta leit í kringum sig en sá engan . Hvorki hús né lifandi verur . Sögupersónur bókanna voru vanar að koma strax og taka á móti henni þegar hún heimsótti nýja bók . Hvers vegna gerðist það ekki núna ? Býr enginn hér ? Hún var djúpt hugsi þegar henni fannst hún allt í einu heyra eitthvað undarlegt hljóð . 4 . Þú ert of sein ! Zeta heyrði lágt tíst . Það hljómaði samt ekki eins og það væri fugl og var svo lágt að það heyrðist varla . „ Halló , “ sagði Zeta og skimaði í kringum sig . „ Er einhver hérna ? “ Enginn svaraði . Zeta hlustaði . Tístið heyrðist enn . Nú fannst henni hljóðið berast frá litlum snjóskafli rétt hjá og hún fikraði sig rólega í áttina að honum . Snjóskaflinn hristist og skalf . Skrýtið . Það er eins og snjórinn sé lifandi , hugsaði Zeta . Nú þegar hún var komin nær heyrði hún að tístið var ekki tíst , heldur grátur . Einhver var að gráta . „ Halló , “ sagði Zeta aftur . „ Ég heiti Zeta . “ Ekkert svar . Zeta færði sig nær , dálítið óörugg og hikandi . „ Ég er bókavera og ég er í heimsókn í þessari bók til að kynnast jólunum . “ Skyndilega hætti gráturinn og snjóskaflinn rétti úr sér . Nú sá Zeta að þetta var ekki bara hrúga af snjó , heldur lítill snjókarl sem hafði hniprað sig saman og hágrét . Hann sat í snjónum og sneri bakinu í Zetu . „ Þú ert of sein , “ sagði snjókarlinn titrandi röddu án þess að snúa sér við . „ Hvað áttu við ? Er ég of sein ? “ spurði Zeta hissa og talaði vingjarnlegum rómi til að reyna að róa snjókarlinn . „ Já , of sein . Það var það sem ég sagði . Jólin eru horfin . Þau fuku burt í óveðrinu , “ bætti snjókarlinn við og andvarpaði djúpt . „ Eru jólin alveg horfin ? “ spurði Zeta hissa sem vissi alls ekki hvað snjókarlinn átti við . Hvað var horfið ? „ Já , alveg horfin . Allt sem ég átti er fokið í burtu , “ sagði snjókarlinn og röddin skalf . „ Það kom öflugur snjóbylur og feykti burt jólatrénu mínu sem stóð fyrir utan húsið . Síðan kom annar snjóbylur og feykti snjóhúsinu mínu í burtu og öllu sem var inni í því . Nú er allt sem minnir á jólin horfið og það í sjálfu Jólalandinu ! “ bætti hann við og hrópaði næstum síðustu orðin . En hvað það var leitt , hugsaði Zeta sem langaði til að hugga þennan raunamædda snjókarl . Ég hlýt að geta hjálpað .... En hvernig ? hugsaði hún og ákvað samstundis að gera allt sem hún gæti til að hjálpa snjókarlinum að finna jólin sín aftur . 5 . Leysum ráðgátuna ! „ Hvað heitir þú ? “ spurði Zeta og færði sig rólega nær snjókarlinum . „ Ég heiti Klaki og ég er ... “ snjókarlinn hikaði og nú sneri hann sér loks við , „ ... eða öllu heldur , ég VAR snjókarl , “ sagði hann og döpur augun litu beint í augun á Zetu . „ Eins og þú sérð þá hef ég týnt nefinu mínu , öðrum handleggnum og fína hattinum mínum . Ég líkist varla snjókarli lengur , “ bætti hann við og brast í grát aftur og nú hrundu tárin eins og regndropar sem falla af himnum . Zeta fann til með snjókarlinum . „ Ég get örugglega hjálpað þér að finna allt sem þig vantar , kæri Klaki , “ sagði Zeta bjartsýn . „ Ég er mjög góð í að leita og finna hina ýmsu hluti . “ „ Þú ? Hvernig í ósköpunum getur ÞÚ hjálpað ? “ spurði snjókarlinn og horfði efins á Zetu . „ Hefur þú lent í svakalegri snjóhríð ? “ „ Nei , reyndar ekki , “ sagði Zeta og hugsaði sig dálítið um . „ En ég leita til dæmis oft að bókum á bókasafninu og finn þær alltaf . “ „ Nei , reyndar ekki ... , “ svaraði Zeta hugsi . „ En ég hef lesið MARGAR bækur sem fjalla um ráðgátur ! Það eru uppáhaldsbækurnar mínar ! “ Snjókarlinn andvarpaði og settist aftur snjóinn . „ Þú fyrirgefur , en það hljómar ekki eins og það verði mikil hjálp í þér . “ Zeta lét þessa neikvæðni ekki trufla sig . Hún klifraði upp á snjóskafl , skimaði í kringum sig og rótaði í snjónum . „ Segðu mér frekar að hverju ég á að leita , “ sagði hún spennt . Eyrun á henni stóðu beint upp í loftið og hringsnérust eins og loftnet í leit að sendingu . Klaki hugsaði sig um . „ Hvar á ég að byrja ? Jólatréð fauk og allt fallega jólaskrautið mitt . Allar gjafirnar fuku í burtu og fallegu jólaljósin sem ég var búinn að hengja upp . Nú og auðvitað hatturinn , nefið og hendin mín ! Ég er vanur að halda jólin mín í snjóhúsinu mínu , með piparkökum , jólatré og fallegum pökkum . “ Zeta horfði í kringum sig . Hvítur snjórinn lá eins og stórt teppi yfir landinu og hvergi sáust merki um hlutina sem höfðu horfið . „ Hefur þetta gerst áður ? “ spurði Zeta rannsakandi . „ Nei . Það hefur aldrei áður komið snjóbylur í Jólalandi . Hér er allt svo friðsælt og jólalegt , “ sagði hann hnugginn . „ Þessi bók fjallar einmitt um það hvernig maður undirbýr jólin með jólaskrauti , jólagjöfum og piparkökum . “ „ Þá hlýtur að vera einhver mjög dularfull ástæða fyrir þessu óveðri , “ sagði Zeta sem var nú orðin spennt að leysa þessa ráðgátu . „ Leitum að fyrstu vísbendingu ! “ 6 . Lagt af stað „ Af stað ! “ hrópaði Zeta af æsingi . „ Við ætlum að finna jólin þín og leysa ráðgátuna um óveðrið . “ „ Jæja , ég hef svo sem ekki neinn annan til að hjálpa mér , “ sagði Klaki . „ Það var lagið ! Ég ætla að byrja á að hjálpa þér á fætur , “ sagði Zeta og greip í hönd snjókarlsins og togaði hann til sín . „ Þakka þér fyrir , “ sagði snjókarlinn sem var dálítið valtur og ringlaður þegar hann stóð á fætur . Hann þreifaði með hendinni sinni eftir andlitinu þar sem nefið hafði verið og hatturinn . „ Æ , ég hlýt að líta alveg hræðilega út , “ sagði hann vandræðalegur . „ Nei alls ekki . Ég var einmitt að hugsa um hvað þú ert með falleg augu , “ sagði Zeta og ljómaði öll af hlýju . „ Nú verð ég vandræðalegur , “ sagði Klaki sem roðnaði alveg niður í tær . Skyndilega kom dálítil vindhviða og þyrlaði upp snjónum í kringum þau . Klaki leit flóttalega í kringum sig . „ Það er best að við drífum okkur af stað . Það gæti komið annar stormur . “ Klaki benti í áttina að fjöllunum . „ Við skulum fara þessa leið . Rétt hjá fjöllunum býr vitur , gamall refur sem ég þekki . Hann gæti gefið okkur vísbendingu um hvers vegna snjóbylur geisar í Jólalandi . “ „ Stórkostleg hugmynd ! “ sagði Zeta , til í slaginn . Og þar með voru þau lögð af stað . Agnarsmáir fætur þeirra örkuðu með erfiðismunum í gegnum snjóinn sem var sums staðar mjög djúpur . „ Það er vegur hérna einhvers staðar undir snjónum , “ sagði Klaki og horfði rannsakandi niður fyrir sig . Öðru hverju rótaði hann í snjónum til að gá hvort þar væri eitthvað að finna . „ Ég er viss um að vegurinn liggur í þessa átt því ég kannast við þessi tré fram undan , “ sagði hann síðan og benti á lítinn skóg rétt fyrir framan þau , fyrir neðan stóra brekku . Snjórinn dýpkaði og það varð enn erfiðara að ganga . Fæturnir og maginn á Zetu voru komin á bólakaf ofan í snjóinn en hún lét það ekki stoppa sig . „ Passaðu þig á brekkunni ! “ kallaði Klaki en það var of seint . Zeta gáði ekki að hvar hún steig og flaug af stað niður stóru brekkuna . 7 . Ullarsokkur í snjónum Zeta rann stjórnlaust á maganum niður stóra brekku . Henni brá svo mikið við fallið að hún gólaði alla leiðina niður . Fjörutíu fiðrildi flögruðu um inni í maganum hennar , eða þannig leið henni allavega , fiðringurinn var svo mikill . Snjórinn frussaðist framan í hana . Loks nam hún staðar og lenti á einhverju mjúku - sem var ekki snjór . Hún stóð á fætur , dálítið vönkuð eftir salibununa , og þá sá hún að hún hafði lent ofan á stórum , gráum ullarsokki sem lá hálfgrafinn ofan í snjónum . Þetta er skrýtið , hugsaði hún og leit síðan upp fyrir sig . Á brúninni fyrir ofan sá hún glitta í hausinn á Klaka sem hrópaði : „ Er allt í lagi með þig ? “ Zeta veifaði til merkis um að allt væri í lagi . „ Ég kem niður , “ hrópaði Klaki hátt og renndi sér listilega á bakinu niður brekkuna og lenti við hlið Zetu . Hann stóð á fætur . „ Er þetta ullarsokkur ? “ spurði Klaki hissa þegar hann sá hvað lá á jörðinni . „ Já , mér sýnist það . Kannski er ÞETTA fyrsta vísbendingin okkar , “ svaraði Zeta og lyfti upp sokknum sem var næstum jafn stór og hún sjálf . Þau skimuðu bæði í kringum sig eftir mögulegum eiganda sokksins en enginn var sjáanlegur . „ Þetta er MJÖG stór sokkur , þannig að það er líklegt að eigandinn sé MJÖG stór . Þekkir þú einhvern hér í Jólalandi sem gæti passað í hann ? “ spurði Zeta . „ Mér dettur enginn í hug , “ sagði Klaki eftir smá umhugsun . Hann skoðaði sokkinn betur . „ Hann gæti verið af einhverju skrímsli , “ sagði hann síðan og horfði alvarlegum augum á Zetu . „ Það eru örugglega ekki til skrímsli í Jólalandi . Skrímsli búa oftast á skrímslalegri stöðum . Kannski er það bara stór og vinaleg kýr sem á þennan sokk , “ sagði Zeta hughreystandi . „ Það held ég ekki . Ég er handviss um að þetta sé sokkur af skrímsli , “ sagði Klaki alvarlegur í bragði . Zeta og Klaki hrukku bæði í kút þegar þau heyrðu einhvern mása og blása fyrir aftan þau . Þegar Zeta og Klaki litu við , sáu þau að það var ekkert að óttast . Þetta var bara lítil mús sem var að klöngrast upp úr holu upp við stóran stein . Músin stóð upp og dustaði snjóinn af kjólnum sínum . Þá tók hún eftir Zetu og Klaka . „ Góðan daginn , “ sagði hún snögglega og stakk síðan hausnum aftur ofan í holuna sína . Zeta og Klaki litu hvort á annað . Músin dró stóran bandhnykil og prjóna upp úr holunni sinni . Hún fékk sér sæti í snjónum og hófst handa við að prjóna . Hún starði niður á prjónana sem hreyfðust leiftursnöggt og spunnu garnið saman . „ Góðan daginn , “ sagði Zeta og brosti kurteisislega til músarinnar . „ Ég heiti Zeta og þetta er vinur minn Klaki . “ „ Ég heiti Maddamma mús , “ sagði músin án þess að líta upp frá prjónunum . „ Við erum að leita að ýmsum hlutum sem hann Klaki týndi í storminum , “ útskýrði Zeta og færði sig nær músinni . „ Gangi ykkur vel með það , “ hnussaði í músinni sem prjónaði ákaft . Zeta hafði aldrei séð neinn prjóna svona hratt . „ Hvað áttu við ? “ spurði Klaki . „ Ég á bara við að allir í Jólalandi eru að leita að einhverju sem þeir týndu í snjóbylnum og enginn finnur neitt . Stormurinn feykti burt stóru sænginni okkar svo nú þarf ég að prjóna nýja áður en börnunum mínum verður kalt , “ bætti músin við , dálítið pirruð . Neðan úr prjónunum hennar hékk langur renningur sem líktist stórum trefli . „ Ég var næstum búin að týna öllum músarungunum mínum í rokinu . “ Klaka varð starsýnt á annan prjóninn . Honum fannst hann eitthvað kunnuglegur . „ Hverskonar prjón ertu með þarna ? “ spurði hann hugsi . „ Annar prjónninn minn fauk í burtu í storminum svo ég varð að bjarga mér með þessari gulrót sem ég fann fyrir utan holuna mína , “ svaraði Maddamma mús án þess að svo mikið sem líta upp frá prjónaskapnum . „ Bíddu nú við ! Þetta er nefið mitt ! “ hrópaði Klaki upp yfir sig þegar hann áttaði sig á því að músin var að nota nefið hans fyrir prjón ! Maddamma mús leit nú loks upp frá prjónaskapnum og horfði furðu lostin á andlitið á Klaka og svo á prjónana sína til skiptis . „ Jæja , það er líklega rétt hjá þér . Ég biðst afsökunar en margra músa móðir þarf stundum bara að bjarga sér . Ef þú gætir bara beðið augnablik , “ sagði hún síðan og prjónaði eins hratt og hún gat síðustu umferðina á teppinu sínu . Því næst losaði hún gulrótina úr garninu og rétti Klaka . „ Gjörðu svo vel og þakka þér fyrir afnotin . Nefið þitt kom sér vel . “ Klaki tók við gulrótinni og tróð henni inn í snjóhausinn sinn . Hann dró djúpt andann . „ Ahhh , “ andvarpaði hann . „ Þetta er miklu betra . Nú get ég fundið lykt aftur ! Ég get fundið ilminn af jólunum . “ Klaki hikaði aðeins . „ Ef það verða nokkur jól , það er að segja . “ „ Hvernig er ilmurinn af jólunum ? “ spurði Zeta . Klaki lét sig dreyma . „ Jólin ilma eins og smákökur með súkkulaði og piparkökur . Já og mandarínur , “ sagði hann og lygndi aftur augunum og þefaði út í loftið . „ En hvað það hljómar dásamlega , “ sagði Zeta og hló góðlátlega að því hvernig Klaki lét . Allt í einu kom sterk vindhviða sem þyrlaði upp snjónum í kringum þau . „ Jæja , ég ætla að forða mér áður en það skellur á annar stormur , “ sagði Maddamma mús og gekk rösklega með teppið sitt í átt að holunni . „ En áður en þú ferð kæra Maddamma mús , langar mig að spyrja hvort þú kannast nokkuð við þennan ullarsokk , “ sagði Zeta og dró fram stóra ullarsokkinn . Maddamma mús tók andköf . „ Hvar funduð þið þennan sokk ? “ spurði hún undrandi . „ Við fundum hann hér í snjónum , “ útskýrði Zeta . „ Þekkir þú einhvern sem er nógu stór til að eiga þennan sokk ? “ Maddamma mús leit flóttalega í kringum sig . Snjórinn fauk til í kringum þau . „ Nú , auðvitað snjótröllið , “ sagði Maddamma mús afar lágt , grafalvarleg á svipinn . „ Snjótröllið ! “ hrópaði Klaki . „ Býr snjótröll í Jólalandi ? “ Hann var skelfingu lostinn . Zetu brá dálítið . „ USS ! “ sagði Maddamma mús . „ Ekki svona hátt ! Ég heyrði hinar mýsnar tala um að það sé snjótröllið sem valdi þessum stormi . “ Klaki hnipraði sig saman eins og hann væri að reyna að fela sig . „ Hvar býr þetta snjótröll ? “ spurði Zeta og ákvað að láta óttann ekki ná tökum á sér . „ Nú , þarna ! Í Mikilfenglega fjalli auðvitað , “ sagði Maddamma mús og benti á stóru fjöllin fram undan . „ Snjótröllið er stórt og luralegt og getur auðveldlega traðkað niður litla mús eins og mig . Þess vegna held ég mig í hæfilegri fjarlægð , “ sagði Maddamma mús og gjóaði augunum til stóru fjallanna . „ Jæja , veriði sæl . Og ég vona að snjótröllið éti ykkur ekki , “ sagði Maddamma mús og hvarf ofan í holuna sína . Vindurinn blés kröftuglega og nú byrjaði að snjóa . „ Ég vil ekki eiga á hættu að hitta þetta snjótröll . Förum aftur heim , “ sagði Klaki áhyggjufullur . „ En þú átt hvergi heima . Auk þess vitum við ekki hvort snjótröllið sé í alvörunni til , “ sagði Zeta . „ Góðu fréttirnar eru að þú ert búinn að finna nefið þitt aftur ! Við finnum örugglega eitthvað fleira sem þú hefur týnt , “ sagði Zeta bjartsýn og arkaði af stað . „ Jæja , já það er rétt hjá þér , “ sagði Klaki . Hann leit til himins . Það var byrjað að snjóa meira og vindurinn jókst . „ Leitum skjóls hjá trjánum þarna , “ sagði hann og benti á nokkur stór tré sem stóðu í hnapp rétt hjá . „ Góð hugmynd hjá þér . Ég tek ullarsokkinn með . Hann gæti komið að góðum notum , “ sagði Zeta og dröslaði ullarsokknum á eftir sér í snjónum . Vindurinn blés og blés og snjókoman jókst og það varð sífellt erfiðara að sjá fram fyrir sig . Zeta og Klaki börðust í gegnum hríðina til að komast í skjól hjá trjánum . „ Ég sé ekki hvert við eigum að fara , “ sagði Klaki þegar snjóhríðin var orðin að blindbyl . Zeta greip í höndina hans . „ Við pössum hvort annað . Þetta verður allt í lagi , “ sagði hún hughreystandi , þrátt fyrir að vera sjálf orðin dálítið hrædd . Þessi leit að jólunum var að breytast í háskalegt ferðalag . Allt í einu heyrðist tíst í fugli og þau sáu móta fyrir litlum , bláum fugli mitt í snjóhríðinni . „ Þessa leið , “ sagði litli fuglinn og flögraði við hliðina á þeim . Zetu fannst aðdáunarvert að fuglinn gæti haldið flugi í þessu brjálaða veðri . Fuglinn leiddi þau að stóru tré . Þar settust þau niður , kúrðu sig saman og vöfðu ulllarsokknum utan um sig til að fá skjól . Fuglinn hvarf sjónum þeirra og þarna sátu þau alveg kyrr og pössuðu upp á hvort annað . „ Æ þetta er allt of mikill snjór ! Við förum á kaf , “ sagði Klaki áhyggjufullur og lokaði augunum . „ Ég vil bara fá jólin mín aftur . “ Loks lægði vindinn , snjókoman hætti og það sást aftur í sólina . „ Ah , þetta er betra , “ sagði Klaki og kíkti undan ullarsokknum , feginn að hríðinni hafði slotað . „ Ég vissi að sólin mundi koma fljótt aftur , “ sagði Zeta og var líka fegin . „ Sólin kemur alltaf aftur . “ Fyrir ofan þau heyrðist fuglasöngur . Zeta leit upp . Hópur blárra fugla sat hátt uppi í lauflausum trjánum og söng svo fallega . Fleiri fuglar flögruðu í kringum trén . Zeta dáðist að fuglahópnum og horfði dáleidd á þá sýna listir sínar , flögra um og fljúga lágt yfir snævi þakinni jörðinni . „ Halló ! “ sagði mjóróma rödd . Fuglinn sem hafði vísað þeim veginn sat á grein fyrir ofan þau . Nú sá Zeta að hann var með gula rönd á höfðinu . „ Er allt í lagi með ykkur ? “ „ Já , “ svaraði Zeta . „ Þakka þér fyrir hjálpina . “ „ Mín var ánægjan . Ég heiti Bíbí glókollur , “ sagði fuglinn og dillaði stélinu . „ Nú vantar okkur hjálp frá ykkur . “ Fuglinn flögraði í nokkra hringi . „ Við vorum búin að safna litlu jólaeplunum okkar saman í körfu en eplin duttu í snjóinn þegar karfan fauk í storminum . Getið þið hjálpað okkur að finna eplin og setja í körfu ? Þið hafið hendur og eruð fljótari en við , “ sagði Bíbí . Klaki horfði leiður á höndina sína . „ Ég er reyndar bara með eina hendi , “ sagði hann leiður . Zeta klappaði á bakið á Klaka til hughreystingar . „ Já auðvitað hjálpum við til , “ kallaði hún til fuglanna . Síðan hófust þau handa . Allir hjálpuðust að og brátt voru Zeta og Klaki búin að safna öllum eplunum saman í eina hrúgu í snjónum . „ Hvað eigum við að gera við eplin ? “ hrópaði Klaki til fuglanna . Bíbí kom samstundis flögrandi til þeirra . „ Setjið þau í svörtu körfuna við tréð , “ svaraði hún . Zeta og Klaki klöngruðust með eplin að svörtu körfunni . Þegar þau nálguðust stansaði Klaki og gapti fram fyrir sig . „ Heyrðu , þetta er ekki karfa . Þetta er fíni hatturinn minn ! “ hrópaði hann upp yfir sig . Klaki þreif til sín hattinn , sturtaði eplunum úr og setti hann á hausinn . Hann horfði reiðilega á Bíbí sem kom flögrandi til þeirra . Bíbí settist í snjóinn . Hún bar vænginn fyrir gogginn og flissaði dálítið . „ Ó , afsakaðu . Ég sé það núna að þetta er hattur . Mér fannst karfan líka eitthvað skrýtin , “ sagði hún og brosti afsakandi til Klaka . „ Mikið ertu fínn núna , “ sagði Zeta og virti litla snjókarlinn fyrir sér . Við hrósið hætti Klaki samstundis að vera reiður og brosti út að eyrum . „ Já , þetta er líka uppáhalds hatturinn minn ! “ Hann dansaði um í snjónum . „ Jólahatturinn minn ! Nú verð ég fínn um jólin - það er að segja - ef það verða einhver jól . “ Hann andvarpaði og settist niður . „ Eigið þið nokkuð körfu sem við getum fengið lánaða ? “ spurði Bíbí . „ Nei , við erum bara með þennan stóra ullarsokk sem við vitum ekki hver á , “ sagði Zeta . Hún dró ullarsokkinn upp úr snjónum og sýndi Bíbí . Fuglinn tók andköf . „ Snjótröllið ! “ tísti Bíbí og flögraði aðeins til baka . „ Enginn nema snjótröllið getur átt svona stóran sokk . Það er með svo ógnarstóra fætur og ógurlega stórt nef . “ Zeta og Klaki horfðu á hvort annað , ullarsokkinn og á fjöllin stóru . Þau fengu bæði kaldan hroll niður bakið . Bíbí flögraði aftur upp í tréð . „ Hvert eruð þið að fara ? Þið eruð þó ekki að fara í áttina að Mikilfenglega fjalli ? “ spurði Bíbí . „ Ja , við erum að leita að ýmsum hlutum sem Klaki hefur týnt og viljum komast að því hvers vegna það hefur snjóað og vindurinn blásið svona mikið . Þess vegna ætlum við að hitta gamla refinn , “ útskýrði Zeta . Bíbí hugsaði sig um í smá stund . „ Við fuglarnir förum aldrei nálægt Mikilfenglega fjalli , en ég vil gjarnan launa ykkur hjálpina fyrir eplatínsluna . Ef þið lendið í vandræðum skuluð þið kalla á mig og ég reyni að bregðast við . Gangi ykkur vel . “ Síðan var hún flogin í burtu . Klaki og Zeta horfðu á hvort annað og voru bæði djúpt hugsi . Þetta var þá satt sem Maddamma mús sagði um snjótröllið . Það var þá til í alvörunni ! „ Við verðum að flýta okkur til gamla refsins , “ sagði Klaki . „ Hvað ef Snjótröllið er á ferli að leita að sokknum sínum ? “ Hann strauk hendi yfir andlit sitt . Zeta jánkaði . Þau gætu verið í stórhættu . Hún greip sokkinn og þau Klaki hjálpuðust að við að draga hann með sér . Þau flýttu sér eins og þau gátu . Eftir nokkra stund komu þau að dálitlum hóli , sem var snævi þakinn og á honum var lítil hurð og tveir litlir gluggar . „ Hér býr gamli refurinn , “ sagði Klaki feginn því að vera kominn og bankaði á hurðina . „ Kom inn , “ heyrðist kallað fyrir innan . Klaki tók í handfangið og tókst með herkjum að opna hurðina . Fyrir innan var rökkur og kveikt á einu kerti . „ Hver er þar ? “ heyrðist sagt í rökkrinu . „ Þetta er ég , Klaki snjókarl og Zeta vinkona mín . Þekkirðu mig ekki , gamli vinur ? “ Ert þetta þú ? Vertu velkominn . Ég er víst búinn að týna gleraugunum mínum og sé ekki mjög vel . “ Gamli refurinn gekk hægum skrefum við staf í áttina að Zetu og Klaka sem stóðu enn í dyragættinni . „ Jæja , komið inn fyrir . Ég er aðeins að reyna að snurfusa hérna , “ sagði gamli refurinn . Hann hélt á körfu fullri af könglum . „ Ég er að skreyta jólatréð mitt með þessum könglum . “ „ En hvað þetta er fallegt heimili sem þú átt , “ sagði Zeta og litaðist um . Þarna var lítið rúm og borð með fallegum kertastjaka og spilastokk . Klaki andvarpaði . „ Þú ert heppinn að eiga jólatré . Mitt tré fauk út í buskann í snjóbylnum . “ „ Ja , jólatréð mitt stóð fagurlega skreytt fyrir utan húsið mitt en það fauk reyndar líka , ásamt gleraugunum mínum . Ég fann þetta ágæta litla tré hérna rétt hjá heimilinu mínu , “ sagði gamli refurinn og benti í áttina að ræfilslegu litlu tré sem stóð úti í horni og búið var að hengja nokkra köngla á . Klaki horfði á tréð . Eitthvað var það kunnuglegt . „ Bíddu nú við , gamli refur ! Þetta er ekki tré . Þetta er höndin mín ! “ hrópaði Klaki . 14 . Handsamið tröllið Klaki gekk rakleitt að höndinni sinni og hrifsaði hana til sín svo könglarnir duttu í gólfið . Hann stakk hendinni á kaf í litla snjóbúkinn sinn . Þvílíkur léttir ! Gamli refurinn var miður sín . „ Æ , kæri vinur . Mér þykir leitt að hafa óvart notað höndina þína sem jólatré . Ég sé bara svo agalega illa án gleraugnanna . “ Gamli refurinn klappaði Klaka á bakið . „ Allt í lagi , “ andvarpaði Klaki , „ Þetta er miklu betra . “ Hann teygði úr sér . „ Nú er ég orðinn heill aftur . Nú gengur betur að faðma vini mína um jólin og baka piparkökur þegar ég hef tvær hendur - það er að segja - ef það verða einhver jól , “ bætti hann við og varð aftur hnugginn . „ Er þá mikilvægt að faðma aðra á jólunum ? “ spurði Zeta . „ Ó já . Það er svo gaman að vera með vinum og fjölskyldu á jólunum og faðmast og hlæja saman , “ sagði Klaki dreyminn . Zeta varð hugsi . Jólin eru þá tími sem maður á með vinum sínum og fjölskyldu . Jólin eru tími sem maður faðmast . Þetta var allt að skýrast í kollinum á henni . „ En af hverju heldurðu að það verði ekki jól ? “ spurði gamli refurinn Klaka . „ Af því að allt sem minnir á jólin fauk burt í storminum , “ sagði Klaki . „ Húsið mitt , jólatréð og gjafirnar . Það eina sem ég er með er þetta , “ bætti hann við og dró fram stóra ullarsokkinn og sýndi gamla refnum . Refurinn andvarpaði djúpt . „ Já , þetta er eins og mig grunaði , “ sagði gamli refurinn . Hann gekk að borðinu og fékk sér sæti . „ Svona snjóhríð hefur ekki sést í Jólalandi í mörg ár og það er bara ein ástæða fyrir því : Snjótröllið ógurlega í fjöllunum . Eigandi ullarsokksins . “ Klaki var byrjaður að skjálfa . Zeta var farin að efast stórlega um að þessi ferð hennar til Jólalandsins hefði verið góð hugmynd og langaði bara heim í hlýjuna á bókasafninu . „ Snjótröllið er ófrýnilegt í útliti , með lafandi eyru og stóran fót . Eða , svo er sagt . Ég hef reyndar aldrei séð Snjótröll , “ bætti gamli refurinn og gerði smá hlé á máli sínu . „ En ég hef heyrt margar sögur af því síðan ég var lítill yrðlingur . Snjótröll geta búið til ægilega snjóbylji sem feykja öllu í burtu . Eina leiðin til að stoppa storminn er að handsama tröllið . “ Refurinn horfði djúpt í augun á Zetu og Klaka . „ Eruð þið nógu hugrökk til að handsama snjótröllið ? “ Klaki fraus eitt andartak . „ Ég veit það nú ekki alveg , “ svaraði hann skjálfandi röddu . „ Getur þú ekki bara farið ? “ „ Ég er orðinn allt of gamall til að leggja í svona ævintýraferð . Jólaland þarf á hjálp ykkar að halda , “ bætti gamli refurinn við og horfði vongóður á Klaka og Zetu . „ Já ! “ svaraði Zeta . „ Saman getum við Klaki handsamað tröllið og bjargað Jólalandi frá storminum . “ Hún dró djúpt andann og setti upp bros . Hún hafði oft lesið bækur um hetjur . Þær láta óttann ekki stoppa sig . „ Gott ! Mikilfenglega fjall er ekki langt héðan . Þar er hellirinn , “ svaraði gamli refurinn . Hann benti með stafnum sínum í áttina að glugganum . „ Æ , æ , æ , “ sagði Klaki og hristi hausinn og greip fyrir augun en Zeta bara brosti . „ Áttu nokkuð reipi ? “ 15 . Upp á fjall Stuttu seinna voru Zeta og Klaki komin að rótum Mikilfenglega fjalls . Zeta var búin að binda ullarsokkinn á bakið á sér með reipi gamla refsins . „ Ég trúi því ekki að þú hafir sannfært mig um að koma með þér að handsama tröll , “ sagði Klaki og skalf allur af stressi og kvíða . „ Við verðum að vera tvö ef við ætlum að handsama hann og koma aftur á ró í Jólalandi , “ sagði Zeta og bisaði við að klífa upp brattann . „ Hvers vegna geta ekki bara verið venjuleg jól ? Ég er engin ofurhetja . Ég er bara lítill snjókarl sem vill halda jólin sín , “ röflaði Klaki á meðan hann fikraði sig áfram á eftir Zetu . „ Allir geta verið hugrakkir og breytt heiminum . Sama þótt þeir séu bara litlir snjókarlar , “ sagði Zeta sem átti fullt í fangi með að halda jafnvægi í bröttum klettunum . „ Ég veit ekki . . , “ sagði Klaki efins . Allt í einu hrasaði Zeta um eitthvað sem lá hálfgrafið ofan í snjónum , og hún datt kylliflöt á magann . Klaki flýtti sér til hennar og hjálpaði henni á fætur . „ Það er eitthvað hérna , “ sagði Zeta og gróf hendurnar í snjóinn . Klaki hjálpaði henni . Upp úr snjónum drógu þau annan ullarsokk sem var alveg eins og hinn . „ Við erum greinilega á réttri leið , “ sagði Zeta alvarleg á svip . Á sömu stundu heyrðust ógurlegar drunur ofan úr fjallinu og allt hristist . Snjóskaflar hrundu yfir Zetu og Klaka svo þau urðu að beygja sig niður og hjúfra sig saman . „ Æ , æ , æ , “ hljóðaði Klaki . „ Væri ekki skynsamlegt að snúa við núna ? “ spurði Klaki skjálfandi röddu . En Zeta lét sem hún heyrði ekki í Klaka og hélt einbeitt áfram að klífa fjallið og dró stóra ullarsokkinn með sér . Klaki staulaðist á eftir henni . Skyndilega blasti við þeim risastórt hellisop . Þau voru komin að helli snjótröllsins ! 16 . Inni í hellinum Zeta og Klaki gægðust inn um hellisopið . Þau voru greinilega á réttum stað . Hér bjó einhver . Einhver stór . Þarna var stórt borð og stór stóll og líka afskaplega stórt rúm . Innst í hellinum var líka stór skápur og hurðin var dálítið opin . Fyrir innan var allt hljótt . „ Það er enginn heima , “ hvíslaði Zeta og settist aftur í snjóinn . Hún leysti af sér ullarsokkinn og skildi báða sokkana eftir við hellisopið . „ Við skulum fara inn , fela okkur og bíða eftir því að snjótröllið komi heim . Þá læðumst við fram án þess að hann taki eftir og bindum fæturna á honum saman . “ Zeta var með áætlunina á hreinu . Klaki horfði hissa á Zetu og fannst hún full örugg með sig . „ Ertu viss um að þú hafir ekki gert þetta áður ? “ Zeta klifraði á undan inn í hellinn og greip í höndina á Klaka og togaði hann inn fyrir . Inni í hellinum var nokkuð dimmt og kalt . Zeta benti Klaka á að koma og fela sig undir borðinu . „ Æ , hann sér okkur áreiðanlega hér . Kannski er betra að fela sig inni í þessum skáp , “ hvíslaði Klaki og færði rólega nær skápnum . „ Vertu kyrr hér , “ sagði Zeta . „ Við sjáum hann betur héðan þegar hann kemur inn . “ En Klaki var lagður af stað í áttina að skápnum . Ofurvarlega kíkti hann inn um opna hurðina á skápnum . Hann færði sig nær . Síðan stoppaði hann . Honum fannst hann sjá eitthvað þarna inni . Gat það verið ... ? Inni í myrkrinu sá hann móta fyrir öðrum augum - og risastóru nefi ! Í nokkrar sekúndur var algjör þögn . Klaki áttaði sig loks á því að það væri einhver stór vera inni í skápnum og hann æpti upp yfir sig svo glumdi í öllum hellinum . Veran í skápnum öskraði á móti . Zeta hrökk svo í kút að hún datt um koll . Klaki kom hlaupandi á hraðaspretti í áttina að Zetu . „ Það er einhver inni í skápnum ! “ öskraði hann . Síðan tók hann á rás út úr hellinum . Skáphurðin opnaðist og stórvaxin vera steig varlega út . Veran var með stór lafandi eyru og stórt nef og var skelkuð á svipinn . Hún hélt höndunum að sér og horfði til skiptis á Zetu og Klaka sem stóð við hellisopið . Zeta skalf inni í sér af ótta en var á sama tíma forvitin . Veran virtist jafn skellkuð og þau . Klaki var farinn að naga á sér fingurnar af stressi . „ Komdu Zeta ! “ hrópaði hann . En Zeta var allt of forvitin til að geta hlaupið í burtu . Þetta ógurlega snjótröll virtist einhvern veginn ekki vera mjög ógurlegt . „ Ég er bókaveran Zeta og þetta er snjókarlinn Klaki , “ sagði Zeta rólega . „ Komdu ! “ kallaði Klaki aftur órólegur . Hann horfði niður brekkuna og bjó sig undir að renna sér niður fjallshlíðina . „ Bíddu aðeins , “ sagði Zeta og sneri sér að snjótröllinu : „ Hvers vegna faldir ÞÚ þig inni í skápnum ? “ „ Ég heyrði einhver hljóð fyrir utan og varð hræddur . Heyrðuð þið þau líka ? “ spurði snjótröllið og leit órólegt í kringum sig . „ Það voru líklega hljóðin í okkur , “ sagði Zeta og leit hissa á Klaka . „ Eruð þið nokkuð ... hættuleg ? “ spurði snjótröllið dálítið skelkað á svip og hvíslaði næstum því síðasta orðið . Zeta kom ekki upp orði , hún var svo hissa . „ Hvers vegna eruð þið hér ? Hingað kemur aldrei neinn , “ bætti snjótröllið við . „ Ja , við komum hingað til að handsama tröll , “ sagði Zeta og fannst þetta samtal orðið dálítið skrýtið . „ Ha ! Er tröll hér ? Hvar ? Hvar er það ? “ spurði snjótröllið og hnipraði sig saman . Zeta og Klaki horfðu á hvort annað og voru greinilega að hugsa það sama . Var þessi stóra ófreskja þá ekki snjótröllið eftir allt saman ? „ Eh , það ert þú sem ert tröllið , er það ekki ? Snjótröllið ? Ófreskjan í fjöllunum ? “ spurði Zeta . Klaki færði sig nær henni . Þetta var allt svo undarlegt . „ Ha ! Ég ? Ég er engin ófreskja ! Ég er bara lítið snjótröll . Ég heiti Tumi . Ég er ekki vondur , “ sagði snjótröllið sem var nú búinn að fá sér sæti á gólfinu . „ Er einhver hræddur við mig ? “ Hann horfði einlægum augum á Zetu og Klaka . „ Ert það ekki þú sem býrð til snjóbylinn sem hefur geisað í Jólalandi ? Vonda veðrið sem er búið að feykja öllu um koll ? Jólatrénu mínu og sjálfu húsinu mínu ? “ sagði Klaki sem var nú líka sestur á gólfið . „ Snjóbylur sem feykir öllu um koll ? Það hljómar hræðilega , “ sagði Tumi snjótröll sorgmæddur á svip . „ Ég hef ekki séð neinn snjóbyl . Um hvað eruð þið að tala ? “ Tumi snjótröll hélt áfram að tala . „ Ég er bara búinn að vera inni í hellinum mínum í marga daga því mér er svo kalt . Ég er nefnilega búinn að týna hlýju ullarsokkunum mínum . Eldurinn minn slokknaði og nú er ég bara alveg að frjósa og kominn með kvef , “ sagði Tumi og saug dálítinn dropa af hori upp í nefið . Zeta stóð á fætur og náði í stóru ullarsokkana sem lágu fyrir utan hellinn . „ Eru þetta kannski sokkarnir sem þú týndir ? “ spurði Zeta og lagði ullarsokkana á gólfið fyrir framan snjótröllið . „ Sokkarnir mínir ! “ hrópaði Tumi og hoppaði um af gleði svo að hellirinn hristist . „ Þeir eru reyndar dálítið blautir , “ sagði Zeta afsakandi . „ Það er allt í ... , “ Tumi hætti að tala og gretti sig ógurlega , „ Ah ahh ahh , ATSJÚ ! “ hnerraði hann síðan gríðarlega hátt svo að Zeta og Klaki þeyttust út í hinn enda hellisins . Tumi snjótröll var hálf vankaður eftir þennan kröftuga hnerra og það heyrðust miklar drunur í hellinum . Nú gerðist dálítið undarlegt . Út frá hnerranum myndaðist lítill hvirfilvindur inni í hellinum . Vindur sem blés í hringi og færðist rólega í áttina að hellisopinu . „ ATSJÚ ! “ hnerraði Tumi aftur og annar hvirfilvindur fór af stað inni í hellinum . „ ATSJÚ ! “ hnerraði hann í þriðja sinn og enn einn hvirfilvindurinn fór af stað . Zeta trúði ekki sínum eigin augum . Hvað var að gerast ? Við hellismunnann sameinuðust hvirfilvindarnir og ferðuðust út úr hellinum og þyrluðu upp snjónum fyrir utan . Zeta og Klaki horfðu agndofa á þessa tröllahnerra sem breyttust hægt og rólega í snjóbyl fyrir utan . Þau færðu sig öll að hellisopinu og horfðu á stormsveipinn stóra ferðast niður fjallshlíðina og feykja burt öllu sem á vegi hans varð í Jólalandi . Tumi snjótröll horfði á eftir hnerranum sínum og varð sorgmæddur . „ Ó nei , “ sagði hann . „ Þetta er allt mér að kenna . Allt er eyðilagt út af mér . “ Hann varð algjörlega miður sín . „ Ég hef eyðilagt jólin ! “ 19 . Það mikilvægasta við jólin Zeta og Klaki færðu sig nær snjótröllinu , klöppuðu honum á bakið og hugguðu hann . „ Þetta var greinilega aaaalveg óvart , “ sagði Zeta . Klaki andvarpaði . Hann var hvorki leiður yfir storminum og týndu jólunum , né hræddur við snjótröllið lengur . Þau sátu öll saman við hellismunnann , alveg ráðalaus . „ Hvað gerum við nú þegar jólin eru fokin út í veður og vind ? “ spurði Klaki . Zeta var djúpt hugsi . Eitthvað hlaut að vera hægt að gera til að gera jólin hátíðleg þó að allt væri breytt . „ Hvað er mikilvægast á jólunum ? “ spurði hún Klaka . Hann hugsaði málið . „ Eru það piparkökurnar , jólatréð , skrautið eða gjafirnar ? “ bætti hún við . Eftir smá stund svaraði Klaki . „ Ja , þetta er allt mikilvægt en ekkert af þessu er skemmtilegt að hafa og gera nema maður hafi vini sína hjá sér . “ Þá var eins og eldingu hafi lostið ofan í kollinn á Zetu . „ Ég veit ! Við höldum jólagleði hér í hellinum hjá Tuma og bjóðum vinum okkar . “ „ Vinir ykkar eru velkomnir til mín ... en þorir einhver að koma ef allir eru hræddir við mig ? “ spurði Tumi áhyggjufullur . „ Við útskýrum fyrir þeim að þú sért ekkert ógurlegur , “ sagði Zeta ákveðin og Klaki kinkaði kolli . Tumi klæddi sig í ullarsokkana og stóð á fætur . „ Ég á nóg af mandarínum handa öllum og ég yrði hamingjusamasta snjótröll í heimi ef ég mundi eignast ykkur öll fyrir vini , “ bætti hann við og hoppaði um því hann var svo glaður . Zeta tók sér stöðu við hellisopið . „ Hjálpið mér að kalla á Bíbí , “ sagði hún við Klaka og Tuma . „ Bíbí glókollur ! “ hrópaði hún eins hátt og hún gat . Klaki og Tumi snjótröll tóku undir . Eftir smá stund sást lítil doppa á himnum koma fljúgandi í áttina að Mikilfenglega fjalli . Þetta var Bíbí . „ Vantar þig hjálp kæra Zeta ? “ spurði Bíbí þegar hún var komin að hellisopinu . Hún hélt sig í hæfilegri fjarlægð þegar hún sá snjótröllið í gættinni . „ Tumi snjótröll býður ykkur í jólaveislu og þú þarft að sækja Maddömmu mús og gamla ref , “ sagði Zeta . Bíbí horfði hissa á Zetu . Jólaveisla í helli snjótröllsins ? „ Treystu mér , “ kallaði Zeta hughreystandi . „ Þetta verður allt í lagi “ . Bíbí blakaði vængjunum og þaut af stað . Þegar Bíbí var flogin af stað sneri Klaki sér að Tuma . „ Áttu eitthvað jólaskraut ? “ spurði hann . Tumi leit í kringum sig . „ Nei því miður . Ég hef aldrei átt svoleiðis . “ „ Ég er með hugmynd ! “ sagði Zeta og gekk rakleitt að skápnum í hellinum . „ Við búum bara til okkar eigið skraut ! Ég las eitt sinn bók um hvernig hægt er að skreyta hús með bara ósköp venjulegum hlutum . “ Hún opnaði skápinn upp á gátt . Inni í honum voru alls konar pottar og pönnur , handklæði , þvottapokar , gafflar og skeiðar og fleira eldhúsdót . Hún tók reipið , sem hún hafði tekið með til að handsama snjótröllið , og benti Klaka og Tuma á að aðstoða sig við að binda snærið upp svo það héngi þvert yfir hellinn . Síðan sýndi hún þeim hvernig hægt var að hengja ýmsa ósköp venjulega hluti á reipið og nota þá fyrir skraut . Brátt var hellirinn orðinn vel skreyttur með búsáhöldum og efnistuskum . Zeta leit ánægð yfir hellinn . „ Stórgóð hugmynd Zeta ! Þetta lítur vel út hjá okkur , “ sagði Klaki ánægður . Tumi náði í stóra skál og fyllti hana af mandarínum . Skálina setti hann síðan á borðið . „ Já , þetta er bara nokkuð gott , “ sagði Zeta stolt . „ Þakka ykkur fyrir , “ sagði Tumi . „ Ég hef aldrei fengið vini í heimsókn . “ Allt var tilbúið . Nú vantaði bara gestina . Klaki sneri sér að Zetu . „ Ég vona bara að þau þori að mæta , “ hvíslaði hann . Zeta var einmitt að hugsa það sama . Þau voru búin að bíða í dágóða stund en engir gestir höfðu látið sjá sig . „ Æ , það kemur örugglega enginn , “ sagði Tumi snjótröll . „ Það þorir enginn að koma í heimsókn til mín. “ En einmitt þegar hann hafði sleppt orðinu heyrðist í einhverjum mása og blása fyrir utan hellinn . Þarna var Maddamma mús komin með börnin sín tíu í halarófu á eftir sér . Öll börnin héldu í garnspotta til að týnast ekki og á bakinu bar hún garnhnykil og prjónana sína . Maddamma mús dustaði af sér snjóinn og dró öll börnin inn í hellinn . „ Er þetta þá þetta ógurlega snjótröll , “ hnussaði hún . Börnin hennar röðuðu sér upp fyrir aftan hana , dálítið skelfd yfir stærð snjótröllsins . „ Þú ert miklu minni en ég hélt , “ bætti hún við og fékk sér sæti . Hún byrjaði strax að prjóna . Tumi snjótröll stóð þarna með risa bros á vör . „ Verið velkomin í hellinn minn . “ Hann hneigði sig . „ Þú hefur fundið alvöru prjón sé ég , “ hvíslaði Klaki að henni með glott á vör . Maddamma mús hnussaði bara . „ Já , ég fann hann loks eftir mikla leit , “ sagði hún án þess að líta upp frá prjónunum sínum . „ Fáið ykkur endilega mandarínur , “ sagði Tumi . Litlu mýsnar sleiktu út um og létu ekki segja sér það tvisvar . Þær stungu sér á bólakaf ofan í ávaxtaskálina . „ Hvar eru músasiðirnir krakkar ? Ekki borða alla skálina , “ heyrðist í Maddömmu mús . Litlu mýsnar hámuðu í sig mandarínurnar . En eftir smá stund byrjuðu þær að skjálfa því það var svo kalt inni í hellinum . Zeta fann að henni var líka orðið dálítið kalt . Það vantaði eitthvað til að hlýja sér við . Bara ef þau væru nú með kertaljós til að geta haft þetta örlítið notalegra . 22 . Refur á ferð og flugi Nú heyrðist hávær fuglasöngur fyrir utan hellinn og þegar Zeta hljóp að hellismunnanum sá hún að Bíbí og allir glókollarnir komu fljúgandi að fjallinu . Hópur fugla hélt um gamla refinn og hjálpaði honum að klöngrast upp fjallið . Gamli refurinn gekk við staf . „ Ég er orðinn allt of gamall fyrir svona langferðalög , “ sagði gamli refurinn um leið og hann staulaðist inn um hellisopið með hjálp glókollanna . Hann var með gleraugun sín á sér og bar stóra tösku með sér . Hann reyndi að rétta vel úr sér og horfði upp eftir löngum líkama snjótröllsins . „ Jæja , svo þetta er snjótröllið í Mikilfenglega fjalli . Loksins fæ ég að hitta þig eftir að hafa hlustað á sögur af þér síðan ég var lítill yrðlingur , “ sagði gamli refurinn og var djúpt hugsi . „ Ég vissi ekki að ég væri svona frægur , “ sagði Tumi snjótröll og roðnaði pínulítið við alla þessa athygli sem hann hafði fengið frá íbúum Jólalands . „ Ef þú bara vissir hvað sögurnar sem sagðar hafa verið af þér eru ógnvekjandi ... Þær fá alla litla yrðlinga til að skjálfa á beinunum , þar á meðal sjálfan mig þegar ég var lítill , “ bætti gamli refurinn við og hristi hausinn . Síðan hló hann dálítið . „ Ég er alls ekkert vondur . Þetta er allt bara mikill misskilningur , “ sagði snjótröllið síðan og bauð gamla refnum mandarínu . Gamli refurinn opnaði töskuna sína . Klaki kíkti ofan í töskuna . „ Hvað ertu með ? “ spurði hann forvitinn . „ Nú það má segja að ég hafi komið með jólin með mér , “ sagði gamli refurinn leyndardómsfullur . Nú varð Klaki spenntur . „ Komstu með stórar gjafir , jólatré og piparkökur ? “ Hann hoppaði um á gólfinu fyrir framan hann . „ Ekki alveg , “ sagði gamli refurinn og gægðist ofan í töskuna sína . „ Þetta verður SVO gaman , “ sagði Klaki og klappaði saman höndunum . En gamli refurinn dró ekki gjafir og jólaskraut upp úr töskunni . Upp úr töskunni kom eitt kerti í litlum kertastjaka , eldspýtur og spilastokkur . Klaki horfði spurnaraugum á það sem fyrir augu bar . Hvernig gátu bara eitt lítið kerti og spilastokkur verið sjálf jólin ? „ Þetta eru ekki jólin , “ sagði Klaki vonsvikinn . „ Þetta eru bara kerti og spilastokkur . “ Gamli refurinn sagði ekkert heldur kveikti á kertinu og dró spil út úr spilastokknum . Litlu mýsnar fylgdust með og jöpluðu á mandarínunum . Hann benti Tuma á að kveikja upp í arninum og það hlýnaði strax í hellinum . „ Jólin snúast fyrst og fremst um það að vera saman . Þess vegna ætlum að spila saman , “ sagði gamli refurinn . „ Já eins og í jólakvæðinu ! “ hrópaði Zeta hátt . „ Ég skil þetta núna ! “ Síðan söng hún hátt og snjallt : Bráðum koma blessuð jólin , börnin fara að hlakka til . Allir fá þá eitthvað fallegt , í það minnsta kerti og spil ... „ Á jólunum föðmumst við , “ sagði Zeta hlæjandi og tók utan um Klaka . Klaki andvarpaði . „ Jæja , já , ætli það ekki . Það er bara svo gaman að opna pakka . “ „ Gjöf getur líka verið samvera með vinum og fjölskyldu , “ hélt gamli refurinn áfram og dreifði spilunum til hinna . „ Er það ? Það vissi ég bara alls ekki , “ sagði Tumi bæði hissa og ánægður . Maddamma mús potaði í Tuma snjótröll með prjóninum sínum . „ Gjörðu svo vel , “ sagði hún rétti honum langan trefil sem hún var búin að prjóna handa honum . „ Handa mér ? “ sagði Tumi og ætlaði ekki að trúa sínum eigin augum . „ Þetta er fallegasta gjöf sem ég hef nokkru sinni fengið . Eða , ég held að ég hafi bara aldrei fengið neina gjöf áður . Þakka þér fyrir , “ sagði hann og sveipaði treflinum um sig . „ Nú verður mér ekki kalt ! “ „ Og það er nú heppilegt fyrir okkur hin , “ hvíslaði Klaki að Zetu og þau hlógu dátt . Klaka var farið að þykja verulega vænt um nýju vinkonu sína . Vinirnir sátu saman og spiluðu á spil , hlógu og sungu langt fram á nótt . Þau skemmtu sér svo vel . „ Viltu ekki bara eiga heima hjá okkur í Jólalandi ? “ spurði Klaki loks Zetu . Zeta horfði á þessa nýju vini sína og hugsaði sig um . Það væri nú ansi notalegt að geta verið áfram hjá þessum góðu vinum . Ætti hún kannski að kveðja bókasafnið og búa sér til heimili í Jólalandi ? 24 . Aftur heim - Blessuð jólin Zetu varð hugsað um litla rúmið sitt inni í hlýja bókasafninu og hún fann að nú var kominn tími til að halda heim á leið . Jólaland var góður staður en heimkynnin kölluðu á hana . „ Ég þarf að kveðja ykkur núna til að halda jólin í mínum heimi . Ég sakna hlýjunnar á bókasafninu og allra bókanna , já og allra krakkanna sem koma í heimsókn á safnið . En ég hlakka til að heimsækja ykkur aftur síðar . “ „ Þakka þér fyrir alla hjálpina , “ sagði Klaki með tárin í augunum . „ Þú ert hugrakkasti snjókarl sem ég hef nokkurn tíma hitt , “ sagði Zeta og faðmaði Klaka . „ Þakka þér fyrir að vera vinur minn , “ sagði Tumi , líka með tárin í augunum . „ Og þú ert kærleiksríkasta snjótröll sem ég nokkurn tíma hitt , “ sagði hún og faðmaði Tuma að sér . Hún sneri sér að músunum , fuglunum og gamla ref . „ Þið eruð öll svo yndisleg , “ sagði Zeta og faðmaði hvern og einn . Síðan tók hún sér stöðu á miðju gólfinu og fór með bókaþuluna sína : Bók , skrudda , skræða , nú mun ég þig lífi gæða . Bókaormur , lestrarhesturlifandi verður þessi lestur . Leiftursnöggt barst hún inn í töfravíddina og eftir nokkrar sekúndur var hún komin aftur á bókasafnið sitt . Hún rankaði við sér þar sem hún sat ofan á jólabókinni . Hún stóð upp og lokaði bókinni . Hún brosti þegar hún sá myndina af Klaka á bókakápunni . Þetta hafði verið ævintýraleg bókaferð og hún hafði lært svo mikið um jólin . Zeta geispaði stórum geispa og fann að hún var orðin ansi þreytt eftir að hafa klifið fjöll og arkað í gegnum snjóinn í heilan dag . „ Svona eru þá blessuð jólin sem eru að koma , “ hugsaði Zeta með sér þegar hún lagðist til svefns . „ Að vera með vinum við kertaljós og spil . “ Brátt var hún steinsofnuð eftir ferðalag dagsins . Úti lýstu jólaljósin upp vetrarmyrkrið . Allt var kyrrt og hljótt inni á bókasafninu fyrir utan litlar hrotur sem bárust frá lítilli bókaveru sem svaf vært og rótt .