Fyrsta sviðsverk Ragnars Bragasonar , Gullregn , ber þess merki þess að höfundurinn er vanur að vinna fyrir kvikmyndavélar . Verkið er samsett úr þrettán atriðum sem gerast með mislöngu millibili , það líða allt frá tíu mínútum að fjórum mánuðum á milli og þá er sviðið myrkvað – þar sem Ragnar hefði klippt í kvikmynd . Þetta verður svolítið gamaldags en virkar ágætlega . Gullregn var frumsýnt á Nýja sviði Borgarleikhússins í kvöld við geysigóðar undirtektir – enda var ógeðslega gaman . Ragnar stýrir sjálfur og hefur fengið alla þá leikara og aðra samstarfsmenn sem hann óskaði sér . Hálfdan Lárus Pedersen gerir leikmynd sem undirstrikar að þetta er raunsæisverk sem gerist hér og nú . Við erum stödd í snoturri lítilli blokkaríbúð í Breiðholti , búinni snotrum húsgögnum . Út um stofugluggann sjáum við út í örlítinn garð og þar blasir við gullregn í blóma , stolt húsfreyju ( það var í blóma helst til lengi á frumsýningu , alveg fram á haust ) . Húsfreyjan sjálf hálfliggur í leisíboj sínum , Indíana Jónsdóttir , öryrki á sextugsaldri ( Sigrún Edda Björnsdóttir ) . Smám saman kemur í ljós að hún hefur ekki unnið handtak áratugum saman heldur lifað – og lifað vel – á bótum . Á kerfinu . Og ekki nóg með það heldur hefur hún af fremsta megni reynt að rækta ekta bótaþega úr syni sínum Unnari ( Hallgrímur Ólafsson ) sem er kominn á fertugsaldur og vinnur ekki neitt heldur . En nú er eitthvað voðalegt að gerast því Unnar er fluttur frá mömmu í íbúð í Engihjalla og búinn að skrá sig í Björgunarsveitina og er ekki lengur til taks fyrir móður sína nótt og dag . Þá setur Indíana allt sitt traust á grannkonuna Jóhönnu ( Halldóra Geirharðsdóttir ) sem gerir sitt besta til að þjóna Indíönu þó að sjálf sé hún hálfbækluð . Í starfi sínu með Björgunarsveitinni kynnist Unnar Danielu ( Brynhildur Guðjónsdóttir ) sem er frá Póllandi og talar bjagaða íslensku , tilvonandi tengdamóður sinni til takmarkalausrar gremju . Ástin gerir á honum kraftaverk og hann vinnur björgunarafrek sem verður landsfrægt í sjónvarpi . Það kemur sér einkar illa fyrir Indíönu því þá fá yfirvöld veður af því að sonurinn sé að minnsta kosti ekki eins bótaþurfi og hún hafði haldið fram í 34 ár . Indíana þarf að taka á öllu sínu þegar Hákon Wathne , lögfræðingur Tryggingastofnunar ( Halldór Gylfason ) , kemur í heimsókn og skýrir fyrir henni hvaða refsingar þeir hljóta sem ljúga að hinu opinbera … Þá veltur öll framtíð Indíönu á því að hún geti snúið þessum breytingum við : losað sig við tengdadótturina og gert soninn aftur að þjóni sínum og hjálparhellu . Þá fáum við að sjá að hún svífst einskis . Gullregn er gróteskur gamanleikur , verulega fyndinn en með óhugnanlegum undirtóni . Höfundur og leikstjóri hefur upplýst að verkið hafi verið mótað að miklu leyti í spunavinnu leikaranna enda detta setningarnar út úr þeim eins og þeir hafi verið að hugsa þær þar og þá . Fyrri hluti verksins er betur unninn , það sem tekst best er að móta persónurnar og þær verða virkilega sannfærandi : Halldóra svo skökk og skæld að maður fékk verki um allan kropp af því einu að horfa á hana hreyfa sig ; Brynhildur augljós kraftaverkamaður , full af orku , ást og gleði . Hallgrímur þrunginn nýjum og nýstárlegum lífsvilja sem vitaskuld verður ásteytingarsteinn þeirra mæðgina . Hanna María Karlsdóttir fékk takmörkuð tækifæri í hlutverki móður Indíönu en nýtti þau eins og hægt var og sama má segja um Halldór Gylfason . Höfuð þessarar sýningar er svo Sigrún Edda í hlutverki Indíönu . Hún verður bókstaflega margföld á sviðinu , margar manneskjur í einni fullkomlega lifandi og ekta óþolandi kerlingarskratta . Þvílík list . Þó að freistandi sé að hætta á svona einlægri upphrópun verð ég að hæla Helgu Rós V. Hannam fyrir hrikalega smart smekkleysi í búningum Indíönu og Jóhönnu , Birni Bergsteini Guðmundssyni fyrir lýsinguna og Mugison fyrir tónlistina , umhverfishljóðin sem reyndust eiga svo örlagaríkan þátt í atburðarásinni . Ég spái þessari sýningu langvinnu lófaklappi . Silja Aðalsteinsdóttir