Efstur í fötunni var heilinn . Fjölskyldan rauk fram þegar veinið barst inn í stofuna . Faðirinn var í fararbroddi og var fljótur að átta sig á hvers kyns var þegar hann sá konu sína stara niður í ruslafötuna . Veinið var þagnað , en sat enn í andlitsdráttum hennar . Finnst þér leiðinlegt að fleygja honum , elskan mín ? spurði hann . Ég veit það ekki , sagði hún og leit afsakandi á hann , ég hugsaði ekki . Mamma hugsaði ekki , mamma hugsaði ekki , mamma hugsaði ekki , sönglaði eitt barnanna sem hafði sérlega næma kímnigáfu . Þau skelltu upp úr og það var sem hláturinn leysti vandann . Faðirinn sagðist vita ráð ; óþarft væri að fleygja heilanum , það væri hægt að geyma hann í spíritus . Að svo mæltu lét hann heilann í gagnsæja glerkrukku og hellti spíritus yfir . Þau báru krukkuna inn í stofu og fundu henni stað á hillu sem bar skrautmuni . Öllum kom saman um að þar færi krukkan vel . Síðan luku þau við að borða . Við heilamissinn urðu engar teljandi breytingar á heimilisháttum . Fyrst í stað var talsvert um gestakomur . Fólk kom til að sjá heilann og þeir sem höfðu hreykt sér af gömlum spunarokki ömmu sinnar í stofuhorni litu nú öfundaraugum á heilann á hillunni . Sjálf fann hún fyrst í stað ekki til neinna breytinga á sér . Hún átti engan veginn erfiðara með að vinna húsverkin eða skilja dönsku blöðin ; margt reyndist jafnvel auðveldara en fyrr og atvik sem áður ollu henni heilabrotum virtust nú ekki verð umhugsunar . En smám saman fór hún að finna til þyngsla fyrir brjósti . Engu var líkara en lungun hefðu ekki lengur nægilegt rými til að starfa og að ári liðnu fór hún til læknis . Nákvæm rannsókn leiddi í ljós að hjartað hafði stækkað usus innaturalis et adsidui causa . Hún afsakaði við lækninn að hún hefði gleymt allri latínu sem hún lærði í skóla og þolinmóður útskýrði hann fyrir henni hvernig missir eins líffæris hefði í för með sér breytingar á öðru ; eins og maður sem glatar sjón sinni fær næmari heyrn , þannig hefði hjarta hennar aukið starfsemi sína að mun þegar heilans naut ekki lengur við . Þetta væri eðlileg þróun , lex vitae , ef svo mætti segja – og læknirinn hló við – enginn þyrfti að óttast að þau lög væru annað en réttlát . Hún gæti því verið óhrædd . Heilsan væri í bezta lagi .