Við erum stödd í portinu á bak við Menntaskólann í Reykjavík . Þar rennur forneskjan saman við nútímann , sem er einmitt eitt helsta höfundareinkenni málarans Þrándar Þórarinssonar , sem teiknar kápumynd Ljónsins . Þetta er fyrsta bókin í yfirlýstum þríleik Hildar Knútsdóttur – og það er rétt að hafa innbyggðan fyrirvara við allt í þessum dómi , kannski er eitthvað af því sem maður saknar í þessari bók að finna í þeim næstu . Hildur KnútsdóttirLjónið lofar nógu góðu til að gagnrýnandi bíður spenntur eftir næstu bók í hinum boðaða þríleik . MYND : GASSI Þetta er samtímasaga um unglingsstelpur í Reykjavík , sem allar eru nýbyrjaðar í MR . Kría er nýflutt frá Akureyri eftir að hafa flækst í dularfulla atburði þar og mætir uppburðarlítil í fyrsta tímann , niðurbrotin unglingsstelpa eftir áralangt einelti , eða kannski frekar áralanga útilokun . Hún er hins vegar snögg að finna sér vini í borginni , rektorsdóttirin Elísabet verður nánast samstundis hennar besta vinkona og æskuvinkonur hennar , Úlfhildur og Snæfríður , fylgja fljótlega í kjölfarið . Þrátt fyrir tímabundin vinslit tveggja vinkvenna hennar út af strák þá reynist lífið í MR heilt yfir dans á rósum , ef hinn dularfulli Davíð væri ekki að flækja málin . Kríu virðist að vísu framan af ekkert gruna en það er frekar augljóst flestum lesendum að þessi gutti er ekki af þessum heimi – hvort hann kemur úr heimum skugga eða ljóss er hins vegar öllu óljósara . Sannfærandi mynd af lífi unglinga Hér birtist okkur um margt ansi sannfærandi mynd af lífi unglinga í Reykjavík nútímans , veruleiki samfélagsmiðla er alltumlykjandi án þess að vera yfirdrifinn og það er líka styrkleiki sögunnar að gerast yfir heilt skólaár , þar sem maður fær dægursveifluna sem því fylgir , ómögulegir nemendur eftir jólafrí nýbúnir að snúa sólarhringnum við og þetta eilífa skítaveður sem íslensku árin byrja ósjaldan á , en líka tilhlökkunina sem fylgir haustinu og vorinu , af mismunandi ástæðum . #metoo byltingin fær sitt pláss hér , án þess að gegna neinu lykilhlutverki , maður fær einfaldlega nokkuð sannfærandi mynd af því hvernig sú orðræða sem henni fylgdi er hluti af lífi menntaskólakrakka í dag . Fullorðinn lesandi heggur vel að merkja eftir því að Kría byrjar í fjórða bekk – og heldur fyrst að hún hafi mögulega tekið fyrsta bekkinn fyrir norðan – en man svo að bæði er þetta MR , með sitt skrítna bekkjakerfi , og það er búið að stytta námið til stúdentsprófs um heilt ár , sem í tilfelli MR þýðir að þriðji bekkur hverfur . Maður hefur heyrt víða að þessari breytingu hafi fylgt óhóflegt heimanám og það er svo sannarlega tilfellið í Ljóninu , heimavinnan virðist hreinlega vera endalaus , álagið ómennskt . Hins vegar kemur hvergi fram að þetta álag sé neitt slæmt , það virðast flestir furðusáttir við þennan veruleika – sem að vísu lýsir sér líka í því að aðeins ein þessara fjögurra vinkvenna virðist hafa eitthvert alvöru áhugamál , fyrir flesta víkur slíkt fljótt fyrir heimavinnufjallinu . Annar þráður sem týnist örlítið er stéttaskiptingin . Amma Kríu , sem býr á neðri hæð hússins sem fjölskylda Kríu er nýflutt í , virðist mjög í nöp við fjölskyldu Elísabetar og mamma Kríu ræðir aðeins við hana um hvernig amma hennar hafi verið af fátækum ættum og í þá daga hafi ekki verið neitt sjálfgefið að krakkar léku sér saman þvert á stéttir . Hins vegar er ekki haldið lengra með þann þráð og við áttum okkur fljótlega á að það er eitthvað annað og dularfyllra sem veldur því að amman hefur efasemdir um þennan nýlega vinskap . Eins eru getgátur móður Kríu um Alzheimer eða önnur minnisglöp ömmunnar hæpnar – amman sýnir einfaldlega engin merki um slíkt þótt hún hagi sér einkennilega varðandi nýja vini Kríu . Við fáum aldrei mjög skýra mynd af því hvað gerðist á Akureyri , atburðarásin þar er reifuð á endanum en skólafélögum Kríu þar er ekki lýst af neinni nákvæmni . Það sem er þó skýrt er að Akureyri Kríu er algjört helvíti á jörðu – á meðan Reykjavík er algjört himnaríki og hreinlega allir skólafélagar hennar þar frekar skotheldar manneskjur . Og vinkonurnar allar virðast komnar úr ríkum fjölskyldum , eða í það minnsta Elísabet og Úlfhildur ( það er óljósara með Svanfríði ) . Andstæðurnar eru einfaldlega of ýktar til þess að vera trúverðugar . Ljón í Reykjavík En hvar er ljónið sem okkur er lofað á kápunni – og hvað er ljón yfir höfuð að gera í unglingaheimi Reykjavíkur nútímans ? Það er ansi óljóst – en Kría kynnist fljótlega stráksa að nafni Daníel sem er afskaplega dularfullur , það dularfullur að þótt Kríu gruni fátt þá er lesandi með það á hreinu allan tímann að þessi gutti geti varla verið af þessum heimi . Hann kemur og fer eins og kötturinn sem fer sínar eigin leiðir , minnir um sumt á mennskt ljón í nýlegu smásagnasafni Steinars Braga , Allt fer , en þar var það heldur aldrei sagt berum orðum að persónan væri ljón , það virtist bara á einhvern dularfullan hátt augljóst . Dularfullur skápur kemur líka við sögu í bókinni og maður veltir því vissulega fyrir sér hvort höfundur sé hér að leika sér með minni úr Narníubókum C.S. Lewis , kannski er einhver norn handan við hornið í næstu bók , þríleikurinn Ljónið , Nornin og Skápurinn hljómar ekki illa . Niðurstaða Sannfærandi mynd af lífi Reykjavíkurunglinga nútímans með undirliggjandi dulúð , en þó nokkuð svart-hvít á köflum og ákveðnir þræðir bókarinnar eru ekki nógu heilsteyptir . En engu að síður nógu forvitnileg byrjun á þríleik til þess að maður sé spenntur fyrir að lesa næsta bindi . Þið þekkið sjálfsagt flest pabbana og ömmurnar sem flytja langar ræður um hvernig allt var erfiðara í gamla daga og menn þurftu að vaða mannhæðarháa snjóskafla til þess eins að komast í skólann og ótrúlegustu hversdagshlutir voru munaður sem mönnum ...