En þegar skömmin er mikil , sterk og ríkjandi í þínu lífi þá aftengistu fólkinu í kringum þig . Þú fjarlægist , ert ekki uppburðamikill í samskiptum , dregur þig í hlé eða varpar frá þér ábyrgð . Allt lífið hverfist um óttann við að verða afhúpuð , að skömmin verði sýnileg . Ekki bara þegar það leikur með þig , heldur raunverulega elskar þig , þá verður ÞÚ raunveruleg . En þegar þú ert raunveruleg , skiptir sársaukinn minna máli . Það tekur langan tíma . En rugguhesturinn brosti bara ! Hvenær verður manneskja raunveruleg og hvenær ekki . Öll upplifum við það á eigin skinni á einum tíma eða öðrum að finna fyrir skömm . Hún segir þó að gera verði greinamun á sektarkennd og skömm . Þú ert ekki nógu góð / ur . Skömmin byrjar að myndast þegar við erum ung að árum og það getur margt orðið til þess að hún festi sig æ meir í sessi eftir því sem við eldumst , bæði uppeldislegir , félagslegir og umhverfistengdir . En þegar skömmin er mikil , sterk og ríkjandi í þínu lífi þá aftengistu fólkinu í kringum þig . Að gríman falli . Og þegar hún fellur , þá hvíslar skömmin að þér : Nú getur ekki verið að nokkur manneskja geti elskað þig . Þess í stað fer öll orkan okkar í þrenninguna : Hver á ég að vera ? Hvað á ég að vera ? Að það sé farsælast fyrir alla að við sjáumst ekki . Hugrekkið felst í því að sjást . Að hafa það hugrekki að þora að láta einhvern sjá okkur , jafnvel þó að við séum þjökuð af ótta . Það er ekkert í lífinu , engar aðstæður , hvorki í fortíð , nútíð eða framtíð þess eðlis að við séum ekki þess verðug að vera hluti af og þátttakendur í . Og með því að færa skömmina í orð , að treysta öðrum fyrir því sem hendir okkur , þá er það þannig , að þegar hún hellist yfir okkur eins og snjóflóð sem gerir ekki boð á undan sér , þá eigum við samherja til að halda í og halla okkur að . Skömmin víkur fyrir samkennd , elsku og þeirri tilfinningu að þú sért ekki ein á ferð . Elskað hann og virt . Samt voru þau full ótta , hans nánustu vinir afneituðu veru hans á örlagastundu , sumir þorðu ekki að standa við hlið krossins á Golgatahæð , hafa eflaust verið full skammar , sektarkenndar og sársauka þegar við þeim blasti nakinn , smáður líkami Jesú . Ofbeldið svo hrátt , svo nálægt og þögnin ríkjandi . Þegar þau öll sem voru honum samferða , gangast við þeirri sögu og því lífi sem þau eru búin að vera hluti af , verður allt heilt á ný . Hann þekkti þau og hann þekkir okkur , alla veru okkar og það er alveg sama þó að við verðum örlítið máð og lífið risti rúnir sínar í andlit okkar .