Hann situr með hönd undir kinn í síðasta tímanum , það er stærðfræði og kennarinn er að útskýra liðastærðir , hann hlustar ekki , situr bara og krassar eitthvað út í bláinn í reikningsbókina og hugsar . Hvað þetta er allt skrýtið og framandi ! Skrýtið að vera kominn í nýjan bekk allt í einu . Skrýtið að vera fluttur á nýjan stað . Þetta gerðist allt svo skyndilega . Hann er varla farinn að átta sig á þessari nýju tilveru . Þau töluðu heilmikið saman , hann og mamma hans þegar pabbi hans var dáinn og hún sagði honum að þau yrðu að byrja nýtt líf saman , þau tvö . Hann skildi það alveg . Hún treysti sér ekki til að borga af íbúðinni sem þau áttu , sagði hún , þau yrðu að finna sér aðra minni . Þau töluðu saman eins og tvær fullorðnar manneskjur tala saman . Og þau fóru á stúfana , töluðu við marga fasteignasala , skoðuðu margar íbúðir og fundu að lokum eina sem þeim leist vel á , notalega þriggja herbergja íbúð í þessu hverfi . Hún fékk vinnu í stórmarkaði frá níu til sex , hann byrjaði í nýjum skóla . Þau byrjuðu nýtt líf saman . Gulli hnippir í hann þegar bjallan hringir og spyr hvort hann sé ekki til í að koma heim með sér í tölvuleiki . Elías lyftist upp , hvort hann er ! Það kemur á daginn þegar málin eru rædd nánar að Gulli er forfallinn tölvuleikjasjúklingur . Hann liggur í tölvuleikjum alla daga , segir hann ; hann er bara einn heima á daginn , pabbi hans og mamma vinna bæði úti og hann á engin systkini . - Ég hef ekkert pælt í tölvum , segir Elías . En bróðir minn á eina og er alveg sjúkur . Þeir taka undir sig stökk út í rigninguna . Það er ekki langt að fara heim til Gulla , hann á heima í næstu blokk við skólann . Lífið er ekki lengur liðastærðir , það er Galaxians , skotbardagi í himingeimnum , Pssst , eiturhernaður gegn skorkvikindum sem leggjast á blásaklaus blóm og síðast en ekki síst Raiders , vígvélar í háloftunum skotnar á færi .