Myndlistarmenn starfa að mestu leyti einir nema í kringum sýningar eða þegar þeir þurfa að leita aðstoðar eða kaupa sér tæknilega þjónustu . Vinnustofan er þeirra helsti starfsvettvangur og þangað fara þeir oftast ef þeir eiga lausa stund . Jafnvel þeir sem vinna fulla vinnu annars staðar nýta kvöld og helgar fyrir vinnustofuna og skipuleggja svo fríið kringum sýningar eða önnur myndlistarverkefni . Það er á vinnustofunni sem listamaðurinn tekst á við efnivið sinn , þróar hugmyndir og aðferðir eða bara hugsar – allt í einveru . Þó er það svo að stundum hafa margir listamenn vinnustofur á sama stað , oft í byggingum sem annað hvort stendur til að rífa eða enginn hefur not fyrir í svipinn . Fyrir rúmum þrjátíu árum var t.d. líflegt samfélag listamanna í gömlum smiðjum við Borgartún , u.þ.b. þar sem Arionbanki er núna , þar sem ungir listamenn fengu að koma sér fyrir þar til fundin væru önnur not fyrir lóðina . Í Hafnahúsinu höfðu nokkrir listamenn líka vinnustofur , að vísu óhitaðar , um svipað leyti ; í því húsnæði er núna Listasafn Reykjavíkur . Þá er ótalið þegar Kling & Bang fékk inni fyrir vinnustofur í Hampiðjuhúsinu þar sem um fárra ára skeið var líflegasta listamiðstöð Reykjavíkur . Sambærileg dæmi má finna um allan heim . Þar sem málum er svona fyrir komið verður til samfélag . Hver vinnur auðvitað áfram á sinni vinnustofu og að sinni list en hefur um leið félagsskap kollega . Það er hægt að spjalla yfir kaffibolla , líta yfir og sjá hvað nágranninn er að fást við eða leita álits og ráða . Í flestum tilfellum verða þessi samfélög ekki langlíf – húsin eru á endanum seld eða rifin til að rýma til fyrir hóteli . Um nokkurra ára skeið hefur Samband íslenskra myndlistarmanna haft milligöngu um að leigja slíkt húsnæði og framleigja svo til listamanna . Á þessum stöðum verður til samfélag og eitt hefur myndast á síðust árum í Auðbrekku 14 í Kópavogi . Þessir listamenn hafa nú tekið sig saman um sýningu sem þau kalla Samsláttur . Þetta er fjölbreyttur hópur enda er það fyrst og fremst nálægðin við vinnuna sem hefur tengt þau saman . Baldur Geir Bragason býr til einfalda en dálítið dularfulla smíðisgripi og innsetningar sem vöktu strax athygli þegar hann byrjaði að sýna . Guðbjörg Lind Jónsdóttir á langan feril í myndlistinni og er þekkt fyrir litmjúk og seiðandi náttúrumálverk sín . Jelena Antic flutti hingað frá Belgrad fyrir fjórum árum og hefur sýnt hér fínleg munsturmálverk þar sem net af línum raðast hvert ofan á annað og skapa óvænta dýpt á myndfletinum . Kristín Sigurðardóttir og Magnús Orri Magnússon hafa fengist við ýmsa miðla en sýna hér saman vídeóverk og ljósmyndir . Laufey Arnalds Johansen sýnir þykkt málaðar myndir sínar , unnar með aðferð sem hún hefur verið að þróa um nokkurra ára skeið og sýnt bæði hér og erlendis . Margrét Hlín Sveinsdóttir málar fínleg abstraktverk þar sem áferð og dýpt teiknast fram í endurteknum formum . Þorgerður Jörundardóttir er eflaust þekktust fyrir vinsælar barnabækur sem hún bæði skrifar og myndskreytir en hún fæst líka við myndlistina eina og sér og sýnir nú nýleg málverk . Þorsteinn Helgason málar litríkar abstraktmyndir í expressjónískum stíl þar sem sterk hrynjandi og ljóðræna ráða ríkjum . Þannig talar hver með sínu nefi í Auðbrekkunni . Hver fæst við sitt á vinnustofunni en þar sem margar vinnustofur liggja saman verður til samfélag og þá jafnvel einhvers konar samsláttur .