Ein skemmtilegasta minning mín frá æskuárunum er þegar við systurnar byrjuðum að kíkja eftir jólaljósunum . Þegar gul , græn , rauð og blá ljós tóku að lýsa í gluggum , undir þakskeggjum , á grindverkum og í trjám , kviknaði fyrsta tifandi tilhlökkunarkitlið í maganum . Svo fór bökunarlyktin að fylla vitin og taka við hreingerningarilminum . Mamma byrjaði að hreingera strax í október og allt var tekið í gegn , veggir og loft skrúbbuð og raðað í skápa , skúffur , kassa og kirnur . Þetta hafði þann ótvíræða kost að aldrei safnaðist upp drasl . Það sem við vorum hætt að nota fór í endurnýtingu hjá öðrum . Jólin eru gjafatími . Allir finna til örlætis og vilja gleðja sína nánustu sem mest og best . Flestir reyna líka að rétta þeim hjálparhönd sem minna mega sín og búa ekki við sama öryggi og þeir sjálfir . Þetta er það góða við jólin , hvernig þau opna hjörtun og pyngjurnar . Í gömlum ævintýrum og í Biblíunni er margítrekaður sá boðskapur að örlæti skili sér ávallt aftur til þess er gefur . Karlsonur úr kotinu eða öskubuskan leggja af stað út í heim og hitta við götuna óhrjálega mannveru . Þeir sem gefa , hjálpa eða sinna þessari veru uppskera þakklæti hennar og ráð sem skila þeim prinsessu eða prinsi og hálfu konungsríkinu að auki . Mér þykir líka alltaf vænt um tilvitnun úr Predikaranum sem segir : „ Varpa þú brauði þínu út á vatnið , því þegar margir dagar eru um liðnir , munt þú finna það aftur . “ Þetta höfðar til mín á svo marga vegu . Þegar ég heyrði þetta fyrst var ég níu ára og sá fyrir mér að endurnar á vatninu nytu góðs af brauðinu og þær launuðu fyrir sig rétt eins og hrafninn í íslensku þjóðsögunni sem leiddi stúlkuna frá bænum áður en skriða féll á hann í þakklætisskyni fyrir matargjafirnar um veturinn . Síðar fór ég að skilja þetta öðrum skilningi eða þeim að þótt langur tími liði gleymdist örlætisgerningur aldrei . „ Þegar mennskan verður meira virði en innstæða í bankanum verður eftirsóknarvert að varpa brauði sínu á vatnið fremur en að safna því í körfur heima . “ Mér finnst jólin komin þegar ég heyri rödd John Lennons hljóma í útvarpinu : „ So This Is Christmas and What Have You Done ? “ Í mínum huga er það boðskapur jólanna öðrum fremur , að líta til baka , vega og meta . Hvað hef ég gert ? Hvernig hef ég lagt mitt lóð á vogarskálarnar ? Hvað hefur áunnist og hvað staðið í stað er ávallt ígrundunarefni hvort sem maður skoðar eigið hugskot eða alheimsmálin eins og Lennon . „ Stríðinu er lokið ef þú vilt það , “ segir hann í textanum og þannig er það . Við getum ákveðið að binda enda á allan ófrið og styðja hvert annað í litlu jafnt sem stóru . Ég trúi því hins vegar að friður verði aldrei tryggður með sprengjum , skotum og skriðdrekum . Á sama hátt mun aldrei verða hægt að útrýma fátækt fyrr en menn ná tökum á græðginni . Daginn sem peningar hætta að tryggja mönnum virðingu samfélagsins og ákveðinn ósnertanleika opnast leiðin að betra samfélagi . Þegar mennskan verður meira virði en innstæða í bankanum verður eftirsóknarvert að varpa brauði sínu á vatnið fremur en að safna því í körfur heima .