Dýralíf á Íslandi árið 1944 var í meginatriðum eins og það er í dag , þó vissulega hafi orðið einhverjar breytingar . Hlýnandi loftslag hefur skapað skilyrði fyrir nýjar tegundir en sett öðrum skorður , skóglendi hefur aukist vegna minnkandi beitarálags , uppgræðslu og hlýnandi veðráttu og stór hluti votlendis hefur verið ræstur fram með tilheyrandi röskun á búsvæðum ákveðinna tegunda . Dýrafræðingar hafa lengi sagt að landnám dýra sem hófst við lok ísaldar fyrir um 10 þúsund árum sé enn í gangi á Íslandi . Við skulum láta það liggja milli hluta en þó er ljóst að tegundafjöldi í helstu hópum dýra hefur aukist á þeim áratugum síðan lýðveldi var stofnað á Íslandi . Ef litið er til fugla þá eru ýmsar tegundir orðnar býsna algengar víða um land sem voru sjaldséðar eða þekktust ekki á þeim tíma þegar Ísland varð lýðveldi . Sem dæmi má nefna að nú er stari ( Sturnus vulgaris ) og svartþröstur ( Turdus merula ) meðal helstu garðfugla á höfuðborgarsvæðinu . Starinn ( Sturnus vulgaris ) var ekki útbreidd fuglategund þegar lýðveldi var stofnað á Íslandi en er nú með algengustu garðfuglum á höfðuborgarsvæðinu . Starinn hóf varp hér á landi upp úr 1940 og í Reykjavík um 1960 og er sennilega orðinn algengasti varpfuglinn á höfuðborgarsvæðinu . Svartþrösturinn hóf hins vegar ekki varp hér á landi fyrr en í kringum 2000 . Aðrar fuglategundir sem hafa numið hér landi frá lýðveldisstofnun eru meðal annars glókollur ( Regulus regulus ) , krossnefur ( Loxia curviriostra ) , brandönd ( Tadorna tadorna ) , skógarsnípa ( Scolopax rusticola ) , fjallkjói ( Stercorarius longicaudus ) og eyrugla ( Asio otus ) . Fuglalífið hefur ekki aðeins breyst með tilkomu nýrra tegunda heldur hafa búsvæði breyst á síðustu áratugum og útbreiðsla ákveðinna tegunda er nú önnur en hún var fyrir miðja síðustu öld . Til dæmis hefur stofn gæsategunda stækkað verulega og jaðrakan ( Limosa limosa ) sem áður var einungis bundinn við láglendi Suðurlands verpir nú á láglendissvæðum um allt land . Þá hafa nokkrar tegundir fugla horfið úr varpfánu landsins . Þar má nefna haftyrðilinn ( Alle alle ) sem hefur hopað undan hlýnandi veðurfari og keldusvínið ( Rallus aquaticus ) sem hvarf , bæði vegna þess að votlendi var ræst fram og vegna tilkomu minks . Einnig má nefna gráspör ( Passer domesticus ) en lítill staðbundinn stofn sem hélt til í Öræfum er hugsanlega horfinn sem varpfugl á landinu . Keldusvín ( Rallus aquaticus ) er dæmi um fuglategund sem áður verpti hér á landi en dó út sem varpfugl í kringum 1970 . Ýmsar tegundir skordýra sem eru vel þekktar í dag voru ekki hluti af íslensku skordýrafánunni árið 1944 . Má þar nefna þrjár tegundir geitunga , humlutegundirnar húshumlu ( Bombus lucorum ) og garðhumlu ( Bombus hortorum ) , birkikembuna ( Heringocrania unimaculella ) sem hefur herjað á birki hér á landi á undanförnum árum , lúsmýið sem sem margir hafa fundið fyrir og spánarsnigil ( Arion lusitanicus ) sem gert hefur garðeigendum lífið leitt . Spendýrafána Íslands er afar fábrotin . Helstu breytingar á henni síðan 1944 er að minkurinn ( Mustela vison ) hefur numið allt landið . Minkar voru fyrst fluttur hingað til lands til ræktunar árið 1931 og fljótlega sluppu dýr út í náttúruna . Á 5. áratugnum náði minkurinn fótfestu á Suðvesturlandi en áratugina þar á eftir dreifðist hann um allt landið . Önnur breyting á spendýrafánunni , en þó mjög staðbundin , er að kanínur hafa náð að hasla sér völl . Reyndar eru dæmi allt frá 19. öld um að kanínur hafi sloppið úr haldi manna og fjölgað sér í náttúrunni en það var ekki í þeim mæli sem síðar hefur orðið , til dæmis í Öskjuhlíðinni , Elliðaárdalnum , Heiðmörk og Heimaey .