Gunnar Theódór Eggertsson fjallar um Síðasta haustið eftir Yrsu Roca Fannberg í Lestinni á Rás 1 og segir hana meðal annars listilega vel smíðaða heimildamynd . Síðasta haustið er listilega vel smíðuð heimildamynd . Leikstjórinn Yrsa er greinilega með næmt auga og í samvinnu við myndatökumanninn Carlos Vásquez Méndez ná þau fram mörgum eftirminnilegum og ljóðrænum skotum úr sveitalífinu , án þess þó að falla ofan í óþarfa náttúrumyndir eða einhvers konar ferðamannasýn . Leikstjórinn eyddi miklum tíma með fólkinu á bænum og sú vinna skilar sér í lokaútkomunni . Myndin er tekin upp á filmu og augljóst að sparlega hefur verið farið með efni , hver sena úthugsuð og vandlega samansett . Filman er líka hluti af tímaflakki myndarinnar , en leikstjórinn blandar saman fortíð og nútíð á áhugaverðan hátt , bæði í gegnum efnistökin – að segja frá hverfandi lifnaðarháttum sem þó lifa enn í þjóðinni – en líka í gegnum form myndarinnar og framsetningu , til dæmis með ferningslaga myndramma , en ekki víðmynd , og með filmunni , sem ljær verkinu fallega gamaldags blæ . Á köflum gæti maður auðveldlega haldið að myndin gerðist alfarið á áratugum áður , en svo treður nútíminn sér inn á ýmsa og oft hressandi vegu , eins og þegar krakkarnir ræða ofurhetjumyndir á meðan þeir tálga spýtur niðri við sjó , eða þegar útvarpið ræðir spjaldtölvur , snjalltæki og breytta tíma á meðan tíminn virðist standa í stað inni á bænum . En tíminn stendur ekki í stað , heldur fer í endalausa hringi , og hringrásin er eitt meginþema verksins . Þetta er kunnuglegt efni , vissulega , og kannski ekki mikið sem kemur á óvart í myndinni , en efnið er framsett á grípandi hátt og af mikilli kostgæfni . Gamall og nýr heimur opnast þarna samtímis , hefðum og gömlum þjóðháttum gerð skýr skil , ásamt vanafestunni í sambandi okkar við húsdýrin . Gæludýrin hafa sín nöfn og fá sitt pláss , en hlutgerving búfjárins birtist þarna ekki síður , meðal annars í einkar eftirminnilegri smölunarsenu þar sem nafnlausar kindurnar fá að taka yfir myndina í skamma stund og minna á að saga síðasta bóndans er ekki síður saga um alidýrin sem honum fylgja . Ákveðinn rómantískur tregi svífur yfir Síðasta haustinu , en annars snýst myndin fyrst og fremst um að fanga lifnaðarhætti sveitarinnar á skýran og listrænan hátt og það gerir hún vel .