Drög að leiðbeiningum fyrir sveitarfélög um akstursþjónustu skv. 29. gr. laga nr 40 / 1991 Félagsmálaráðuneytið Annað Málefnasvið : Örorka og málefni fatlaðs fólks Fjölskyldumál Niðurstöður í vinnslu Umsagnarfrestur er liðinn ( 20.12.2019 – 22.01.2020 ) . Umsagnir voru birtar jafnóðum og þær bárust . Skoða umsagnir . Niðurstöður samráðsins verða birtar þegar unnið hefur verið úr þeim ábendingum og athugasemdum sem bárust . Félagsmálaráðuneytið óskar eftir umsögnum um drög að leiðbeiningum fyrir sveitarfélög varðandi akstursþjónustu samkvæmt 29. gr. laga um félagsþjónustu sveitarfélaga nr. 40 / 1991 m.s.b. Skv. 29. gr. laga nr. 40 / 1991 um félagsþjónustu sveitarfélaga skal fatlað fólk eiga kost á akstursþjónustu sem miðar að því að það geti farið allra sinna ferða með þeim hætti sem það kýs og á þeim tíma sem það velur gegn viðráðanlegu gjaldi . Markmið akstursþjónustu er að gera þeim sem ekki geta nýtt sér almenningsfarartæki vegna fötlunar kleift að stunda atvinnu og nám og njóta tómstunda . Jafnframt skal fatlað fólk eiga rétt á akstursþjónustu á vegum sveitarfélaga vegna aksturs á þjónustustofnanir og vegna annarrar þjónustu sem það nýtur samkvæmt lögum nr. 38 / 2018 um þjónustu við fatlað fólk með langvarandi stuðningsþarfir . Þá kemur fram að ráðherra skuli setja nánari leiðbeiningar um akstursþjónustu í samráði við Samband íslenskra sveitarfélaga og hagsmunasamtök fatlaðs fólks þar sem m.a. skal kveðið á um tilhögun á akstri utan sveitarfélags og kostnaðarskiptingu vegna akstursþjónustu í dreifbýli . Sveitarstjórnum er jafnframt heimilt að setja reglur um þjónustuna á grundvelli ákvæðisins og leiðbeinandi reglna ráðherra . Þá er sveitarfélögum heimilt að innheimta gjald fyrir akstursþjónustu samkvæmt gjaldskrá sem sveitarstjórnir skulu setja og skal gjaldið vera sambærilegt gjaldi fyrir almenningssamgöngur á viðkomandi svæði . Með þessum viðmiðunarreglum er öryrkjum trygg akstursþjónusta á mun öruggari hátt en áður var . Vísa ég þar til þeirrar fimm ára baráttu minnar fyrrum , við sveitarfélag og kærunefndir , sem þurfti til að tryggja fatlaðri móður minni akstursþjónustu . Sigur hafðist að lokum í þeirri baráttu , með tilvísun í samning SÞ og með áliti umboðsmanns Alþingis . Þykir mér líklegt að þau úrslit hafi nokkuð markað þær reglur sem hér birtast . Eitt atriði vantar þó sárlega í þetta uppkast til að það geti talist viðunandi fyrirmynd . Það varðar þau tilfelli að öryrki á sjálfur bifreið á sínu nafni en getur af einhverjum ástæðum ekki notað hana . Þó öryrkjar séu fæstir í stakk búnir til að kaupa sér bifreið hefur sumum þó tekist það , t.d. með styrk Tryggingastofnunar ríkisins . Mér er kunnugt um að sveitarfélag hefur sett sér þær reglur að öryrki sem á bíl eigi ekki rétt á akstursþjónustu . Meðan hann getur nýtt sinn bíl kann slíkt að vera eðlilegt ; enda ætti hann þá að vera jafnsettur ófötluðum , eða nærri því . Hinsvegar er óviðunandi að sú synjun gildi þegar hann af einhverjum ástæðum getur ekki nýtt sinn bíl ; t.d. vegna þess að bíllinn er bilaður eða bílstjóri forfallaður . Því er nauðsynlegt að þessar viðmiðunarreglur taki einnig til þessara atriða : Að þær tryggi fötluðum án nokkurs vafa akstursþjónustu ef hann getur ekki nýtt eigin bíl , enda er hann þá í sömu aðstöðu og þeir sem engan bíl eiga .