Þessa viku sit ég þing Evrópuráðsins í Strasbourg og skrifa ég þessar línur að loknum tveimur fyrstu dögunum . Mál málanna hefur verið flóttamannastraumurinn til Evrópu . Sjaldan hefur mælendaskráin veri lengri en í þessu máli . Thorbjörn Jagland , aðalritari Evrópuráðsins , opnaði umræðuna ásamt Lauru Boldrini , forseta fulltrúadeildar ítalska þingsins . Fátæk Evrópa tók á vandanum fyrir hálfri öld ! Boldrini kallaði á endurmat á öllu regluverki Evrópuríkja hvað varðar flóttamenn og Jagland hvatti til samstöðu um lausn vandans . Hann minnti á að árið 1956 hefðu á örskömmum tíma 200 þúsund flóttamenn komið til Austurríkis frá Ungverjalandi og á jafnskömmum tíma hefði verið hægt að greiða götu þeirra til annarra ríkja þar sem þeir síðan settust að . Þá hafi Evrópa verið fátækari og síður skipulögð en nú . Samt hefði þetta tekist . Og nú þyrfti ríkari og betur skipulögð Evrópa að sýna hvers hún væri megnug . Gagnrýni á Dyflinarsamkomulagið Fram kom gagnrýni á Dyflinar-samkomulagið einkum af hálfu ríkja í sunnaverðri Evrópu sem er ekki undarlegt því samkomulagið hvílir á þeirri grunnreglu að fyrsti áfangastaður flóttamanna í Evrópu væri ábyrgur fyrir þeim . Og þessa dagana koma þeir allir fyrst til Suður-Evrópu sem er að bugast undan þunganum . Vandi af nýrri stærðargráðu Þessari gagnrýni var andæft og bent á þá kosti sem fylgdu Dyflinar-samkomulaginu og byggja á því að sömu einstaklingar séu ekki með sína umsókn um hæli í mörgum löndum í einu . Svo fremi sem umsóknir þeirra væru meðhöndlaar af fagmennsku og sanngirni væri þannig komið í veg fyrir tvíverknað . Á móti var bent á að við værum nú að fást við annað og miklu stærra mál en tiltölulega fáa hælisleitendur sem sæktu um hæli eins og undanfarin ár . Nú stæðum við frammi fyrir meiri háttar fólksflutningum og við því yrði að bregðast . Flóttamannapassi Niðurstaðan var sú að hvetja til skuldbindandi kvótaskiptingar og jafnframt að til yrði ný skilgreining : " evrópskur flóttamaður " , sem nyti réttinda sem slíkur þótt hann flytti á milli landa innan Evrópu . ( ... " European refugee for beneficiaries of international protection , allowing transfer of residence and exercise of other rights between states ... " . ) Spurningin er svo hvernig ríma saman lögbundinn kvóti og hreyfanleiki á milli landa . Ákvarðanir stórríkisins ? Bent var á í umræðunni að Evrópuráðið væri að færa sig upp á skaftið sem eins konar stórríki sem setti öllum skuldbindandi reglur , það væri hlutverk annarra , og þá ekki síst Evrópusambandsins sem jú langar til að verða stórríki . Það síðastnefnda eru reyndar mín orð en ekki annarra ! Þörf á róttækri endurskoðun Hins vegar sýnir þetta að mannréttindahluti Evrópu , sem Evrópuráðið sannarlega er , segir nú afdráttarlaust að með nýjum aðstæðum þurfi nýjar og róttækar ráðstafanir . Undir það tek ég . Ég greiddi í einu tilviki atkvæði með breska Íhaldinu . Það vildi samþykkja áskorun til ríkra arabaríkja að undirgangast alþjóðlegar skuldbindingar gagnvart flóttamönnum og axla sína ábyrgð - sem þau engan veginn gera . Olíuauðlegðar-ríkin axli líka vandann Tillagan er svohljóðandi á ensku : " The Assembly also invites the Kingdom of Saudi Arabia , Kingdom of Bahrain , the Sultanate of Oman , the State of Quaar , the United Arab Emirates and the State of Kuwait to sign up as soon as possible to the 1951 Convention relating to the Status of Refugees and the 1967 Protocol . " Þessi tillaga var felld . Því miður . Ástæðan var sögð sú að með þessu móti væri verið að drepa málinu á dreif . Þær ákvarðanir sem nú væri þörf á , ættu að beinast inn á við - gagnvart aðildarríkjum Evrópuráðsins en ekki öðrum . Lítið rætt um þá sem skapa vandann ! Í þessari löngu umræðu um flóttamenn var aðeins einn þingmaður , Annette Groth frá Þýskalandi sem ræddi orsakir vandans og spurði hvers vegna umræðan snerist ekki einnig um þá sem byggju þennan vanda til . Nefndi hún loftárásir og ofsóknir Tyrkja á hendur Kúrdum og linnulausar árásir Saudi Araba og Bandaríkjamanna í Jemen . Ég tók þátt í þessari umræðu og talaði fyrir hönd vinstri flokkanna hér á þinginu um þetta efni . Andstæðingar samþykktarinnar töldu að lyfjafyrirtækin ættu sjálf að setja sér siðareglur og ekki mætti leggja stein í götu þeirra með íþyngjandi regluverki . Enginn velkist þó í vafa um að sókn margra lyfjafyrirtækja í gróða er yfirgengileg og bitnar á greiðendum lyfjanna hvort sem það eru sjúklingarnir sjálfir eða skattgreiðendur . Á endanum bitni þetta á sjúku fólki sem hafi siðferðilega rétt á aðgangi að bestu lækningu sem tæknin og vísindin bjóða uppá .