Dóra Jónsdóttir , sem nú er nýlátin í Reykjavík í hárri elli , var fyrir mér ímynd þess besta sem fólk af gamla skólanum bjó yfir . Hún var stálheiðarleg , trygglynd og nægjusöm . Mér og mínu húsi var hún mikils virði . Hún var jafnan boðin og búin að hafa hönd í bagga með því sem fram átti að fara í Sörlaskjóli , hvort sem það voru veislur eða vorhreingerning . Landlæknisfrúnni móður minni var ósýnt um þá hlið heimilisstarfa sem að þrifnaði lýtur og var Dóra piparkona eins og við kölluðum hana ein þeirra sem gjarnan aðstoðaði . Hún sá oft hvað betur mátti fara , til dæmis þegar stórveislur voru í undirbúningi , og voru móðir mín og hún ekki alltaf á sama máli . Í huga mínum er Dóra nátengd jólum . Hún kom jafnan á aðfangadag til þess að aðstoða við jólaundirbúning sem fólst meðal annars í því að setja slöngulokka í Ölmu systur og mig , en það var mikið verk því hár okkar var sítt . Tækið var líka frumstætt , járn sem þurfti að hita á eldhúshellu . Það var mikil framför í snyrtingu þegar rafmagnskrullujárnin komu til skjalanna . Dóru þótti gaman að dóa aðra til , þótt hún væri sjálf alveg laus við pjatt og glys . Dóra var saumakona allt sitt líf og vann mest við að sauma herrajakka . Var vandvirkni hennar við brugðið og smekkvísi . Þeir eru ófáir kjólarnir sem hún saumaði handa okkur Ölmu , blúndukjólar og pífukjólar . Sérstaklega er mér minnisstæður fjólublár evergleiskjóll sem hún saumaði fyrir fjögurra ára afmælið mitt . Hann var með pífum í bak og fyrir og mér finnst ég hafi aldrei verið jafnfín á ævinni og í þessum kjól , enda varðveiti ég hann í kistlinum þar sem ég geymi dýrmætustu minjarnar mínar . Fórnfýsi Dóru náði ekki bara til fjölskyldu minnar í Skjólunum . Einn er sá maður sem ég hygg að hún hafi létt lífið meira en öðrum og það er Friðþjófur föðurbróðir minn sem hefur búið einn , eftir að Elsabet móðir hans féll frá . Dóra átti það til að koma og þrífa hjá honum á Fjölnisvegi og er ég ekki viss um að hann hafi ávallt þakkað henni sem skyldi . Eftir að móður Friðþjófs naut ekki lengur við má segja að Dóra hafi gengið honum í móður stað , þótt hann hafi þá sjálfur verið orðinn roskinn og hún beinlínis öldruð . Merkilegt nokk voru þau einhvers konar sálufélagar . Þau náðu ekki síst saman í ljóðunum og hún hlustaði stundum á hann flytja ljóð heilu kvöldin . Það er yndislegt þegar einstæðingar í tilverunni finna sér félaga þótt svo það sé á afmörkuðu sviði . Ég er ein af þeim sem á Dóru mikið gott upp að inna . Dóra var betri en enginn til að halla sér að þegar eitthvað bjátaði á og barnssálin var hnuggin . Þá tók enginn eftir neinu nema Dóra . Það eru einmitt Dórur þessa heims sem gera veröldina byggilega börnum sem líða fyrir skilningsleysi fullorðna fólksins . Hafi hún þökk , en mesta af öllu fyrir þann sjaldgæfa eiginleika að skilja hvað barni leið og veita því ómælda ástúð meðan hún staldraði við . Athugasemd frá útgefanda : Ekki er ég alls kostar viss um að Alda Ívarsen yngri fari rétt með þá staðreynd að Friðþjófur hafi verið að flytja Halldóru þessari ljóð heilu kvöldin . Mér er að vísu fullkunnugt um að hann var ljóðelskur . Hins vegar var það allt of sjaldan sem hann fékkst til þess að fara með tilvitnanir sinni digru bassaröddu , og því þykir mér sennilegt að þessi svokölluðu ljóðakvöld hafi verið óskhyggja Halldóru , án þess þó ég vilji um það fullyrða .