Þetta gerir það að verkum að leiklist framin á slíkum stað verður um leið eitthvað framandi og það liggur við að maður fari að rabba við alla á dönsku eða ensku og jafnvel búast við einhverju finnsku exótísku dansverki ala Kaurismaki úti í skógi . Það er ánægjulegt að sjá hversu margir leggja sig við skriftirnar nú til dags þrátt fyrir allt . Fyrsta verkið sem ég sá síðan á Hallormstað var sannkölluð himnasending eftir dramað í rútunni en það var Sólarhringur eftir vin minn Steina frá Hornafirði . Fyrst á sviðið var verk eftir Guðmund nokkurn Þorvaldsson frá Vestmannaeyjum og var það sýnt í nafni Leikfélagsins Sýnar eða Sýna og hét það " Hverjir voru hvar " . Leikararnir sýndu fína takta þar sem höfundurinn Guðmundur og krítikerinn Þorgeir drógu upp úr pússi sínu frekar brjóstumkennanlega karaktera meðan Hrund fann trúðinn í sér og létti öllum tilveruna . Fyrir vikið varð þátturinn frekar leiðinlegur , fór á stundum út í frekar ráðleysileg hlaup út um allt svið og þegar í óefni var komið gripu leikararnir til örþrifaráðs hins ráðvillta leikara , ofleiks . Þetta var gott verk sem sárlega þarfnaðist leikstjóra . Dario Fo var fyrsta erlenda verkið á svið og hét það " Samtal fyrir einn " . Þetta er eitt af mörgum verkum Fo frá sjöunda áratugnum sem fjallar hlutskipti kvenna á karlkúgunartímum og er þetta nú eitt af hans síðri verkum að mínu mati og frekar bit og náttúrulaust í nútímanum þar sem konur ráða á bestu bæjum . En Bjarney Lúðvíksdóttir leikstjóri frá Leikfélagi Mosfellssveitar snýr á þessa annkanta verksins á snilldarlegan hátt . Það hefði mátt hleypa úr honum loftinu fyrir sýningu . Næsta verk var hitt erlenda verkið á hátíðinni , Niðurtalningin eftir Alan Ayckburn . Það hefði líka verið betra ef raddirnar hefðu komið úr hátalarakerfi . En annars var þetta fyndin þáttur og Höllu til sóma . Samleikur var mjög góður , gervi skemmtileg og framsögnin var til fyrimyndar . Svona sýningar ættu náttúrulega ekki að sjást á hátíðum sem þessum . Og hana nú . Mér er nokkuð erfitt að fjalla um tilraunakennda sýningu Júlíusar Júlíussonar Dalvíkings á vegum Sýna sem hann kallaði Hann þar sem ég tók þátt í henni . Þarna er gert grín að áhugaleikurum með leikstjórann að sunnan í broddi fylkingar , áhuggjufulla formanninn , kynóða gjaldkerann , dularfulla fylgihnöttinn og óreyndu húsfreyjuna . Þetta var nokkuð brokkgeng sýning hjá þeim Freyvöngum og hefði þurft nokkurn æfingatíma auk styrkrar aðstoðar leikstjóra . Ég held að boðskapur verksins sé nú ansi langt frá hugmyndum kristinna manna um hinn hinsta dag og Sigga Lára gefur mannskepnunni ekki mikinn séns í þessu verki og lætur Guð sparka honum út í hinstu myrkur í lokin . Ég leyfi mér nú samt að vona að hún hafi nú meiri trú á mannskepnunni og að þetta hafi einfaldlega verið stílæfing . Að þessu sögðu verð ég að segja að þetta verk er afar vel skrifað og uppbygging . 0 Slökkt á athugasemdum við Leikið af lyst í Hallormstaðaskógi – Lárus gagnrýnir 948 26 október , 2001 Gagnrýnandinnoktóber 26 , 2001 Við notum kökur ( cookies ) fyrir tölfræði og til að einfalda upplifun notenda á vefnum .