Didda Dojojong og Dúi Dúgnaskítur er hasarbók af ágætustu gerð . Ég hef alltaf verið afskaplega hrifin af rithöfundinum Einari Kárasyni og þarna sýnir hann á sér aðra hlið og skrifar þessa fínu bók fyrir krakka . Bókin fjallar um Dúa , sem býr í blokk í Hlíðahverfinu ásamt fullt af öðrum krökkum en lendir upp á kant við aðalspíruna í hópnum , vegna pabba þeirra beggja sem ekki eiga skap saman . Syndir feðrana eiga það jú til að smita út frá sér í komandi kynslóðir . Didda hinsvegar býr í næstu blokk við hliðina ásamt öðrum krökkum og börn þessara tveggja blokka mynda gengi sem eigast stanslaust við , ýmist í illu eða góðu . Didda er einfari sem fer ekki eftir neinum lögmálum blokkagengja og hún kemur og fer þegar henni sýnist og leikur við hvern þann sem henni hentar hverju sinni . Þegar innbrotafaraldur geysar í hverfinu dragast þau Dúi og Didda inn í atburðarrás sem reynist bæði hættuleg og afdrifarík . Þau komast fyrir tilviljun að því hverjir séu innbrotsþjófarnir og hvar þýfið sé geymt og þá reynir á samtakamátt krakkanna í þessum blokkum . Þau neyðast til að taka höndum saman og leggja til hliðar gömul ágreingingsefni . Þegar upp er staðið verður ekkert aftur sem var , hvorki hjá krökkunum í blokkunum né feðrunum sem hafa árum saman staðið í leiðigjörnum þrætum . Og eins og svo oft vill verða , óvinir verða vinir og þeir fordómar sem við höfum í garð þeirra sem við þekkjum ekki eru yfirleitt alltaf tilhæfulausir . Það er eitthvað alveg spes við bækurnar hans Einars . Persónurnar í bókum hans eru svo lifandi og svo trúverðugar . Og ekki bara aðalpersónurnar eða þær sem mest fer fyrir , heldur líka þær sem ekkert koma við sögu . Eins og til dæmis róninn á fyrstu blaðsíðu bókarinnar um Dúa og Diddu . „ Á þessum árum í Reykjavík voru innbrot yfirleitt þannig að einhver fullur kall braust inn í sjoppu til að fá sér pulsu og stela smápeningum , og svo fannst hann morguninn eftir sofandi í porti bak við sjoppuna með vasa fulla af klinki og síríuslengjum og allur útmakaður í túmat og sinnepi . “ Það er ekki annað hægt en að sjá þetta algjörlega fyrir sér . Þessar persónulýsingar eru alveg hreint ótrúlega fyndnar . Eða hvernig hann nefnir krakkana , þegar þrír Gummar búa í sömu blokk þarf að aðgreina þá svo þeir eru kallaðir Gummi á fyrstu , Gummi á fjórðu og svo Gummi-Gummi-og-Atli . Svo er það nostalgían sem grípur mann . Ég man vel þann tíma þegar ekkert sjónvarp var á fimmtudagskvöldum og júlímánuður allur var sjónvarpslaus . Þvílíkir dásemdartímar . Þegar krakkar hópuðust út í leiki og bófahasar öll kvöld og mæður stóðu gargandi á tröppunum bæði fyrir kvöldmat og eins fyrir háttatíma að reyna að smala inn með misjöfnum árangri . Bókin um Dúa og Diddu kemur út 1993 þegar sjónvarpsfríin voru löngu aflögð en andinn í bókinni minnir mig svo sterklega á þennan tíma . Mikið sem ég sakna hans oft . Því þó það sé takki á öllum þessum græjum sem við höfum til að stela af okkur tímanum þá virðist oft ansi erfitt að taka það skref að ýta á hann . Þessi bók hefur elst vel og þegar mér tekst að pota henni að einhverjum krakkanum á skólabókasafninu þá vekur hún yfirleitt lukku . Ekki skemmir svo fyrir undirliggjandi húmor sem fullorðna fólkið skilur . Bókin er hlý og notaleg , hún er spennandi og stundum svo óbærilega spennandi að maður fær hroll við að ímynda sér þær aðstæður sem sögupersónurnar koma sér í . Ég er til dæmis haldin innilokunarkennd og tók það stundum á að lesa sig í gegnum ákveðna kafla . Í stuttu máli og það sem ég er að reyna að segja er að maður lifir sig inn í þessa bók , persónurnar standa ljóslifandi fyrir framan lesandann , Helle hin danska og vinir Agnars svo dæmi séu tekin og frásagnargleði Einars nýtur sín til fulls . Ekki spillir svo fyrir skemmtileg myndskreyting Önnu Cynthiu Leplar . Þessi bók er löngu ófáanleg en ég ætla að kíkja eftir henni á fornbókamörkuðum og reyna að næla mér í eintak .