16 MORGUNBLADID , FIMMTUDAGUR 3. MAÍ 1984 Málverk Jóns Þórs li'jt' / iT'iim Bragi Ásgeirsson Listrýnirinn hefur verið nokkuð forvitinn undanfarið vegna nýrrar listamiðstöðvar þeirra Gaflara í sal Hafnarborgar að Strandgötu 34 . Það var þó fyrst á dögunum að mér gafst tækifæri til að skreppa þangað og fór því sýning Gunnars Hjaltasonar framhjá mér en hins vegar stendur fór ég á málverka - sýningu Jóns Þórs Gíslasonar — en þeirri sýningu lauk sunnudaginn 29. apríl . Rétt er að viðurkenna strax , að ég varð fyrir nokkrum vonbrigð - um með salarkynnin , sem hafa veríð vei auglýst í fjölmiðlum og með veggspjaldi ( plakati ) . Átti von á því að hér væri um að ræða meira rými og veglegra en máski er stærðin miðuð við myndræna listþörf staðarbúa , og má þá segja , að allt sé fyrst . Vísa má einnig til þess , að stærðin skipti ekki megín rnáli heldur öflug og lifandi starfsemi . Sýning Jóns Þórs Gíslasonar olli mér og nokkrum vonbrigðum , því að fyrir utan örfáar myndir svo sem nr. 5 , 6 , 12 og 16 , þá eru verkin fyrir neðan þá kröfu sem maður verður að gera til þessa listamanns . Einkum í ljósi þeirra málverka er voru á sýningunni „ Ungir myndlistarmenn " að Kjar - valsstöðum á sl. ári . Máski hentar staðurinn ekki þessari tegund mynda og víst er að mér þóttu þær hálf vandræðalegar þarna . Einnig getur verið að hinn ungi maður eigi erfitt með að fóta sig í þeim stranga myndstíl er hann hefur tileinkað sér . Þetta er vissulega mikil barátta við að samtvinna form og lit en úrskerandi árangur er í full fjarlægu sjónmáli . Hæfi - leikar eru fyrir hendi en hér þarf einnig að koma til mikil og miskunnarlaus ögun — fyrr er naumast að vænta mikils árang - urs . Listamanninum fylgja allar góðar óskir og svo ber að vona að sýningarsalurinn verði rekinn af miklum þrótti í framtíðinni . Stað - setningin í hjarta Hafnarfjarðar - kaupstaðar gæti ekki verið betri . Myndverk Peter Angermann Nýlistasafniö hefur undanfariö veriö meö kynningu á verkum þýska myndlístamanns - ins Peter Angermann og stendur hún til 3. maí . Lítiö þekki ég til þessa listamanns nema í sambandi viö verk er hann sýndi á Listahátíö 1982 ásamt Milan Kunc . Á sýningunni í Nýlista - safninu er mikill fjöldi mynda um alla veggi og verður fljótlega Ijóst aö Angermann notar mikiö alls konar tegundir veggfóöurs sem mynd - rænan grunn aö list - sköþun sinni . Á þetta veggfóöur teiknar og málar listamaöurinn af miklum krafti eftir því hvað honum dettur í hug hverju sinni , hér hagnýtir hann sér mis - munandi áferö og mynstur veggfóöursins . Stundum hittir hann á mark og úrlausnin virk - ar sterk og sannfaer - andi , en miklu oftar virkar þetta sem mynd - rænt sprell og spé . Sé þaö tilgangurinn er árangurinn ágætur . Þrátt fyrir allt þá vek - ur þessi sýning til um - hugsunar um artistísk og hröo vinnubrögö . þau krefjast þess nefni - lega , aö gerendurnir hafi vit á aö vinsa úr gjörsamlega misheppn - uö verk . Hér viröist pað ekki hafa tekist því aö ýmsar ágætar myndir næsta kafna í fjölda hinna miklu síöri . Annað , er óhjá - kvæmilega vekur til um - hugsunar , er umbúnað - ur sýningarinnar en þar fær linka og fram - kvæmdafátækt hina hæstu einkunn mína . Ekki nóg meö þaö , aö safniö var harölokaö er mig bar þar að í fyrra skipti á auglýstum opnunartíma , heldur skortir hér allt sem eina sýningu þarf að prýöa í algjöru lágmarki . Hvorki er hægt aö bjóöa al - menningi upp á þetta né listamönnunum er í hlut eiga . Á mjög svipaöan hátt lognuöust sýn - ingarnar útaf á Suður - götu 7 , sællar minn - ingar . Þessir tveir staðir hafa þó veriö auglýstir meir og prýöilegar öllum öðrum sýningarsölum hérlendis um blómlega og bráölifandi starf - semi , einkum á erlendri grund . En þaö er önnur saga . Annie Balmeyer Oliver Penven Sellótónleikar Tonlist Jón Ásgeirsson Áttundu tónleikar Tónlist - arfélagsins voru franskir tón - leikar í bestu merkingu . Tveir ungir franskir tónlistarmenn fluttu tónlist eftir Beethoven , Debussy og Brahms . Annie Baimeyer sellóleikari og Oliv - er penven píanóleikari fluttu A-dúr sónötuna eftir Beethov - en nokkuð vel , á franskan og léttan máta , án alvóru og þunga , sem þessari tónlist er eiginlegt . Þetta var einnig áberandi í Brahms . Hann var vel en léttilega leikinn . Lítið varð úr svartnætti einsemdar - innar og leitar Brahms að ein - hverju háleitu , sem er áber - andi í alvðru og virðingu hans fyrir fyrir listinni . Debussy - sónatan var mjög vel leikin , frönsk tónlist í franskri túlk - un . Annie Balmeyer er ágætur sellóleikari og sama má segja um píanóleikarann , Oliver Penven , en einhvern veginn vantaði punktinn yfir iið í leik þeirra og er trúlega um að kenna reynsluleysi í hljóm - leikahaldi . Pierre Laniau ÖU tilveran byggist á því að jafnvægi náist og þannig hef - ur sagan að mestu verið bar - átta við óeðlileg frávik , sem komið hafa til er jafnvægið hafði drottnað of lengi . Er jafnvægið hefur tekið á sig mynd stöðnunar , hefur það leitt til umróts , sem í hámarki sínu tekur að leita að nýju jafnvægi . í sögu tónlistar hafa ný og hljómmikil hljóðfæri komið í stað hljómlítilla og hljómstyrkurinn orðið þýð - ingarmeiri , þar til nú á tímum að hann hefur með tilstyrk rafmagns náð því hámarki að verða ærandi . í ærandi hljómróti nútímans verður það gítarinn sem menn flýja til . Þetta þýða og hljóðláta hljóðfæri er orðið þýðingar - mikið mótvægi við ærandi hávaða nútíma hljóðmiðlunar og þarf illa heyrandi nútíma - maðurinn að einbeita sér , ef hann vill njóta viðkvæmra hljómbrigða þessa göfuga Silkiskógur Kvikmyndir Ólafur M. Jóhannesson SILKISKÖGUR Nafn á frummáli : Siikwood . Stjórn : Mike Nichols . Ilandrit : Nora Ephron og Alice Arlen . Myndataka : Miroslav Ondricek . Tónlist : Georges Delerue . í texta páskamyndar Bíóhallar - innar „ Silkwood " er orðið restroom þýtt hvíldarherbergi . Það er svo sem gott og blessaö því sumir fara á „ klóið " til að hvíla sig og látum vera þótt texti Skilkiskógarins sé þýddur í akkorði því slíkt gerist gjarnan í páskahrotunni , en það er öllu verra þegar myndirnar sem sýndar eru hátíðisdagana bera þess merki að kvikmyndafólkið hugsi eins og upp - mælingaraðallinn , sum sé meira um magn en gæði . Annars er ég býsna ánægður með páskrahrotu bíóanna að þessu sinni og bjóst satt að segja við því að rúsfnuna gæti ég étið uppí Bíóhöll í samfylgd Maryl Streep , Kurt Russel og Cher inní Silkiskógi . Svona eftirá að hyggja er ég á því að ég hafi þegar verið búinn að sporðrenna páskarúsínu Bíóhallarinnar í samfylgd Caine og félaga þá þeir fetuðu sig gegnum frumskóg M-Ameríku í Heiðurs - konsúlnum . Það vantar svo sem ekki að f Silkiskógi gerist merkilegir atburð - ir , því þar er fjallað um sannsögu - leg örlög stúlku að nafni Karen Maryl Streep í hlutverki Karen Silkwood . Silkwood er vann í Kerr McGee - -kjarnorkuverinu í Cimarron Oklahoma . Karen þessi komst að ýmsu varðandi öryggismál f verinu og kjaftaði í verkalýðsforkólfa með þeím afleiðingum að hún átti sér ekki viðreisnar von á vinnustaðn - , um . Verður ekki frekar rakinn söguþráður , en hann dugir í mynd er spannar f mesta lagi einn og hálfan tíma . Leikstjórinn , Mike Nichols , vinnur hins vegar það af - rek að teygja myndina uppí tveggja stunda sýningartfma . Ég kalla þetta afrek á þeirri öld hraðans sem við nú lifum . Hvað um það þá gefur þessi vinnuháttur leikstjórans gott tæki - færi til þess að skoða nákvæmlega hreyfingar starfsmanna kjarnorku - versins þá þeir fá sér kaffi svo dæmi sé tekið . Og ekki er yfir því að kvarta að aðalleikararnir hafi ekki nægan tíma til að sýna þau svip - brigði er fylgja textanum . Þeir hafa jafnvel nægan tíma til að fá sér smók milli tilsvara ; enda voru þær Meryl Streep og Cher tilnefndar til Óskarsverðlauna fyrir leik sinni í þessari mynd . Eitthvað virðist stybban samt hafa farið fyrir brjóstið á nefndarmönnum , því ekki man ég til þess að þær hafi hlotið gripinn góða . Ég hefði annars frek - ar álitið Kurt Russell eiga skilið viðurkenningu fyrir leik i þessari mynd . Máski fær hann viðurkenn - ingu á einhverju friðarmótinu , en eins og sagði fyrr f textanum fjallar mynd þessi um skuggalega atburði f kjarnorkuveri . Kannski ætti að sýna mynd sem þessa á einhverju slíku móti og láta þar við sitja , því þeir sem ekki þjást hvunndags af óttanum við endalok - in miklu hafa ekki minnstu nautn af að velta þeim fyrir sér , allra síst á bíó . Menn vilja hafa nokkra skemmtan af að fara í bíó , hvort sem efnið sem verið er að sýna er merkilegt eður ei . Annars leið mér eins og trúarofstækismanni þá ég yfirgaf Silkiskóg , þvf ég hafði feng - ið þá undarlegu flugu í höfuðið meðan á sýningu stóð , að kjarnork - an væri hin sýnilega birtingarmynd djöfulsins . Guð væri skapari allra lifandi hluta og þeim til hðfuðs setti djöfullinn kjarnorkuna — hún væri efnisgerð hugsun djöfulsins . Já , maður getur fengið undarlegar hugmyndir á bfó sérstaklega þegar nægur timi gefst til heilabrota . Kúbanskur inn - flytjandi á Flórída Nafn á frummáli : Scarface . Leikstjóri : Brian DePalma . Handrit : Oliver Stone . Myndataka : John Alonzo . Tónlist : Giorgio Moroder Sýnd í Laugarásbíói . Nítjánhundruð og áttatíu voru um 130 þúsund manns fluttir frá Kúbu til Flórída í Bandaríkjun - um . Castro var dauðfegin að losna við sumt af þessu fólki , því þar með gat hann létt af þétt - setnum fangelsum landsins . Af sjálfu leiddi að Bandaríkjamenn áttu í mesta brasi með suma af þeim dánumönnum sem þannig höfðu sloppið undan réttvísinni og hugðust nú að byrja nýtt líf í Bandaríkjunum . Nú hefir verið gerð mynd um einn þessara manna , Tony nokkurn Montana , en sá ágæti leikstjóri Brian De - Palma stýrir og hefir kappinn teygt lopann langt umfram venjulega bíólengd eða uppí næstum þrjá klukkutíma . Satt að segja kveið mig fyrir að sitja svo lengi uppí Laugarási yfir raun - um kúbansks flóttamanns , en til allrar hamingju voru mínúturn - ar hundrað og sjötíu ekki svo mjög lengi að líða . Það var nefni - lega alltaf eitthvað að gerast í myndinni . Annaðhvort var Tony að semja um kaup á risaskammti af kókaíni eða hann var að svamla í gulli sleginni einka - sundlaug með kjaftinn fullan af klámyrðum , milli þess er hann dritaði blýi í keppinautana á eit - urlyfjamarkaði Flórídaríkis . Tony er sum sé „ athafnamað - ur " í hinum besta skilningi , hann er vakinn og sofinn yfir bísnissn - um og talar helst ekki nema um peninga svo á endanum gefst áskær eiginkonan upp á honum og undir Iok myndarinnar er hans eina huggun hvítt duftið sem han lepur með tungunni af fína skrifborðinu milli þess sem hann sýgur það uppí útþanda nasavængina . Tony Montana endar sum sé sem úrhrak mitt í allri þeirri dýrð er peningar geta keypt . Hann lendir úr einu fang - elsinu í annað og raunar breytist ekkert í lífi hans , þótt umgjörðin verði glæstari , því Tony er enn Tony , óupplýstur götustrákur sem gleypt hefir ameríska drauminn hráan . Mér fannst Brian DePalma takast bærilega í þessari mynd að sýna hversu uppnumdir Tony Montana og félagar voru í fyrstu af dýrð hins ameríska draums , en þegar líða tekur á myndina og þeir sjá fyllingu draumsins , taka vopnin að snúast í höndum leik - stjórans . Hann grípur til gam -