Birt þann 12. apríl , 2014 | Höfundur : Nörd Norðursins Dark Souls kom út í október 2011 á PS3 / Xbox 360 og u.þ.b. ári seinna á PC en hann hefur alltaf verið ofarlega í huga leikjaunnenda . Undirritaður hefur verið að hlusta á nokkur leikjahlaðvörp ( podcasts ) síðastliðin ár og það líður varla vika án þess að minnst sé á Dark Souls í einhverju samhengi . Samfélag Dark Souls spilara , t.d. á Reddit , er enn mjög virkt , jafnvel eftir útgáfu Dark Souls 2 . Sjálfur tel ég leikinn einn af þeim bestu sem ég hef spilað en það er einn munur á mér og þessum sem halda áfram að spila hann ár eftir ár en það er að ég hef aldrei fundið mig í fjölspilunarhlutanum . Förum nánar í hversu vel Dark Souls 2 ( PS3 ) stendur sig í þessum efnum og öðrum . Fyrst skulum við afgreiða það slæma . Það helsta er andrúmsloftið sem er ekki eins gott og í fyrri leikjum . Demon’s Soul var alveg einstaklega lunkinn í að skapa þrúgandi andrúmsloft og ákveðna hryllingsmyndastemmningu . Kunnugir muna t.d. vel eftir Tower of Latria með sínum Mind Flayers . Mér rann alltaf kalt vatn milli skinns og hörunds þegar þeir hlupu að manni með klingjandi bjölluna sína og reyndu að lama mann áður en þeir stungu mann á hol . Dark Souls náði líka að skapa mjög mikilfenglegan heim . Hver man ekki eftir að sjá Hellkite Dragon í fyrsta skipti eða þegar maður kemur fyrst í borgina Anor Londo , hvað þá þegar maður loksins náði að sigra aðalbardagann á því svæði ( sem er einn alræmdasti „ boss fight “ seríunnar ) . Það vantar svona eftirminnileg augnablik í Dark Souls 2 og stundum fer maður frá einu svæði til annars án þess að það skilji mikið eftir sig . Motoi Sakuraba sá um tónlistina í bæði DS 1 og DS 2 ( ásamt Yuka Kitamura ) og gerði það vel í fyrri leiknum en hérna finnst mér tónlistin ekki spila eins mikið hlutverk sem er synd því að það var stór hluti upplifunarinnar fyrir mig í fyrri leiknum . Til dæmis var Firelink Shrine tónlistin í DS 1 yndisleg ; það var eins og að góðleg amma tæki á móti manni með mjólk og smákökur eftir erfiði dagsins . Í DS 2 hverfur hún nánast í bakgrunninn þar sem hún er frekar lágstemmd og ófrumleg . Hvert stórskrímsli ( léleg þýðing á „ boss monsters “ ) hefur sitt eigið þema rétt eins og í fyrri leiknum en tónlistin í DS 2 er ekki að virka , hún er eins og léleg afritun . Hafa ber í huga að Hidetaka Miyazaki þ.e.a.s. leik ( ja ) stjóri fyrri leikjanna er ekki lengur við stjórnvölinn en það var talað um að hann væri sérstakur ráðgjafi . Maður veltir því fyrir sér hvort að það hafi haft áhrif hvað varðar listræna stjórnun . Stórskrímslin hafa verið mjög eftirminnileg í gegnum tíðina en mörg hver hérna eru frekar óeftirminnileg en þó með undantekningum . Síðasta atriðið sem ég ætla að kvabba aðeins yfir eru stýringarnar . Þetta eru kannski smáatriði en það eru einstaka atriði sem pirra mann s.s. það að hoppa ( ónákvæmt og stundum er „ hlaupa “ takkinn ekki að virka mjög vel , sérstaklega ef þolið ( endurance ) endurnýjast á meðan maður heldur niðri takkanum ) . Einnig er eins og maður geti ekki gert sumar aðgerðir of fljótt ; maður þarf að gera þá fyrri , bíða og svo þá seinni ( t.d. skipta um vopn og fara strax í árás / galdur á sem skemmstum tíma ) . Vindum okkur í lofgjörðina . Gagnrýnandi er búinn að spila í kringum 100 tíma og er langt kominn í nýjum leik ( sem kallast New Game Plus eða NG + ) þannig að leikurinn , rétt eins og hinir fyrri , grípur mann algerlega . Unnendur seríunnar hafa haft áhyggjur af því hvort þessi sé of auðveldur . Svarið er ekki einfalt . Það er búið að draga mikið úr óþarfa tímaeyðslu og hlaupum fram og til baka . Núna fær maður að ferðast strax á alla staði ( bonfires ) sem maður hefur uppgötvað , þetta þýðir að leikurinn spilast ekki alveg eins og beint strik og fljótlega hefur maður aðgang að nokkrum svæðum . En hvað varðar andstæðingana þá er þetta álíka erfiðleikastig en samt eru stórskrímslin auðveldari , það er enginn bardagi á við Ornstein og Smough sem beinlínis stoppaði leikinn fyrir marga í fyrsta Dark Souls . Harðkjarna spilarar ættu samt að geta fundið áskoranir , t.d. eru verðlaun fyrir að drepast aldrei í gegnum allan leikinn ! Hvað varðar erfiðleikastig þá er samt einn hlutur sem dregur talsvert úr hræðslunni við að missa sálir ( gjaldmiðill leiksins eins og áður ) sem ég kann illa við en það er hægt að velja að nota hann ekki . Nú er hægt að breyta styrkleikum ( stats ) hjá karakternum með því að nota ákveðna hluti ( soul vessel ) Þetta er ánægjuleg breyting fyrir fjölspilun og líka ef það hentar að breyta áherslum innan leiksins ( geta notað betri skjöld eða klæði í stað galdra t.d. í ákveðnum bardögum ) . Það má líta á leikinn sem tvíþættan ; þegar maður spilar hann í fyrsta sinn og svo við endurspilun . Við fyrstu spilun hafa margir reynt að forðast alla spilla eða vídeó af leiknum , eins og undirritaður , til þess að fá þessa einstöku Dark Souls upplifun þar sem hættan getur leynst við hvert fótatak . En ef maður , eins og margir gera , virkilega sekkur í leikinn þá þyrstir mann í að vita meira og því leitar maður á vefsíður og youtube rásir . Þá fer maður í áðurnefnt New Game Plus ( og áfram , sumir spila allt að NG 7 + ) eða dembir sér í fjölspilunarhlutann . NG + er líka fjölbreytilegri en var í DS 1 þar sem það bætast við nýjir óvinir ( rauðir innrásaraðilar sem maður getur fengið nýja hluti frá ) ; betri fjársjóðir og andstæðingarnir haga sér öðruvísi ásamt því að vera sterkari og með meira líf . Bræður munu berjast Reynsla mín af fjölspilun í fyrri Dark Souls var ekki skemmtileg enda hef ég aldrei verið mikill PvP spilari . Í þau fáu skipti sem ég tók þátt í fyrri leiknum ( ég var nær allan tímann í þannig ástandi að ég gat ekki tekið þátt í PvP en fórnaði til þess smá heilsu ) þá notuðu reyndir spilarar ákveðna taktík þannig að maður hafði nær engan séns ( svokallað stunlock og backstab ) . Fjölspilun í DS 2 er mun fjölbreyttari og skemmtilegri og þau tengjast bandalögum ( covenants ) . Sem dæmi byggist eitt bandalagið á því að geta kallað til síns leikjaheims aðra spilara til að aðstoða með innrásaraðila ( sem er líka spilari ) . Svo eru ákveðin svæði þar sem það eru stórar líkur á því að einhver ráðist í þinn heim til að hindra takmark þitt innan sjálfs leiksins ( t.d. hindra að þú getir hringt ákveðinni bjöllu ) . Í sumum af þessum svæðum er hægt að leggja margar gildrur fyrir andstæðinginn og svona mætti lengi áfram telja . Þannig að fjölspilunarhlutinn er fjölbreyttur og skemmtilegur . Einn galli á gjöf Njarðar er sá að fyrir svona leik þar sem bardagar geta unnist á 1 - 2 góðum höggum þá getur hið alræmda hökt í nettengingu ( lag ) ráðið úrslitum . Ólíkt Dark Souls þá er ekki hægt að komast undan fjölspilun þ.e.a.s. innrásum eða tja … útrásum ( summoning ) annarra spilara nema að stilla PS3 á að tengjast ekki netinu . Þetta truflaði mig ekki við spilun fyrsta leiksins ( nema á ákveðnum svæðum ) en ágerist í NG + . Fyrir þá sem vilja er hægt að gera hluti til að auka innrásir og líka er hægt að nota ákveðinn hlut til að stöðva innrásir tímabundið ( fyrir þá sem þekkja : Þetta hefði hjálpað mér í DS 1 þegar ég var að reyna að sigra Ornstein og Smough með Solaire . Ég varð á endanum að gefast upp á að nota þetta vegna fjölda innrása ) . Eins og áður geta leikmenn skilið eftir hjálplegar vísbendingar ( eða svínslegar ) á jörðinni sem allir aðrir geta séð og þetta birtist bara ef maður er nettengdur . Niðurstaða Það er eitthvað við þennan leikjaheim , fyrir utan erfiðleikastigið , sem gerir hann svo ólíkan öllum öðrum leikjum og tel ég að það sé að miklu leyti dulúðin og hvernig maður þarf að púsla saman hvað er í raun að gerast ásamt því hvernig hann blandar saman austrænum og vestrænum áhrifum . Upplýsingarnar sem maður fær um söguna leynast í litlum vísbendingum á víð og dreif um heiminn . Þrátt fyrir að andrúmsloftið í DS 2 sé ekki eins gott og í fyrri leikjum þá er samt mjög forvitnilegur bakgrunnur ( lore ) ef maður sekkur sér í hann . Þrátt fyrir örfáa annmarka þá er Dark Souls 2 snilldarleikur og sómir sér vel sem sá nýjasti í þessari seríu ( sem verður vonandi langlíf ) . Hann er aðeins aðgengilegri en þeir fyrri , sérstaklega hvað varðar endurspilun og fjölspilunarhlutann .