Þann 20. nóvember 2014 kvað Hæstiréttur upp dóm í máli nr. 214 / 2014 Egill Einarsson gegn Inga Kristjáni Sigurmarssyni en þar var Ingi sýknaður af öllum kröfum Egils , þ.m.t. ómerkingarkröfu þar sem ummæli Inga “ Fuck You Rapist Bastard ” voru talin vera gildisdómur . Einnig vísaði Hæstiréttur til þess að áfrýjandi ( Egill ) , sem er þjóðþekkt persóna , hefði sjálfur tjáð sig á opinberum vettvangi þar sem gagnrýni hans beindist gegn nafngreindum einstaklingum , gjarnan konum , og í sumum tilvikum mátti skilja orð hans svo að hann hvetti beinlínis til kynferðislegs ofbeldis gagnvart þeim . Taldi Hæstiréttur að áfrýjandi þyrfti að axla ábyrgð á því efni sem hann lætur frá sér fara , óháð því hvaða nafni hann kýs að kalla sig , Egil eða Gillzenegger . Hæstiréttur tók fram að í blaðaviðtali í Mónitor , sem varð tilefni ummæla stefnda ( Inga ) , hafi Egill viðhaft ögrandi og niðrandi ummæli um aðra , þar á meðal stúlku sem hafði kært hann fyrir kynferðisbrot gegn sér . Þar með hafi Egill sjálfur hrundið af stað þjóðfélagsumræðu og mátti jafnframt gera sér ljóst að ummæli hans kynnu að kalla á hörð viðbrögð frá þeim sem höfðu andúð á áðurgreindum viðhorfum hans . Ummæli stefnda “ Fuck you rapist bastard ” í garð áfrýjanda voru í þessu samhengi talin vera gildisdómur og því heimil tjáning . Tók Hæstiréttur fram að ummælin væru fúkyrði í garð áfrýjanda í óvæginni þjóðfélagslegri umræðu sem áfrýjandi hefði sjálfur átt frumkvæðið að . Ummælin væru þannig gildisdómur en ekki staðhæfing um að hann hafi gerst sekur um nauðgun . Í því sambandi taldi Hæstiréttur að meðal annars skipti máli að stefndi hélt því ekki fram að áfrýjandi hefði brotið þannig af sér gegn einhverjum öðrum , nafngreindum eða ónafngreindum . Þ.e. fúkyrðin “ Fuck you rapist bastard ” væru ekki í raun ásökun um að hafa nauðgað tilteknum einstaklingi . Hæstiréttur komst síðan í raun að annarri niðurstöðu mánuði síðar í málinu nr. 215 / 2014 Egill Einarsson gegn Sunnu Ben Guðrúnardóttur . Þar voru ummæli ómerkt en sýknað af öllum öðrum kröfum áfrýjanda ( Egils ) . Þar voru ummælin talin sértækari í því samhengi sem þau voru sett fram og í þeim vísað til þeirra nauðgunarkæra sem fram höfðu komið á hendur Agli . Aftur tiltekur Hæstiréttur að áfrýjandi ( Egill ) hafi sjálfur átt frumkvæðið að þjóðfélagsumræðunni um nauðganirnar og að hann verði að bera ábyrgð á hatursfullri orðræðu sinni í garð kvenna , sem rétturinn taldi að fæli jafnvel í sér í sumum tilvikum , hvatningu til að beita konur kynferðislegu ofbeldi . Með vísan til samhengis ummæla gagnáfrýjanda ( Sunnu ) töldust þau þó , ólíkt fúkyrðum Inga , vera staðhæfing um staðreynd , þ.e. að áfrýjandi hefði gerst sekur um að nauðga tiltekinni stúlku sem hafði kært hann fyrir nauðgun . Af þeirri ástæðu voru ummælin ómerkt . Áfrýjandi hafði þó gert mun fleiri kröfur á hendur gagnáfrýjanda í málinu , þ.e. hann krafðist ómerkingar ummæla , miskabóta , birtingarkostnaðar , refsingar og málskostnaðar . Gagnáfrýjandi var sýknuð af öllum öðrum kröfum áfrýjanda . Sýknað var af refsikröfu í málinu enda ósannað að ummælin hafi verið sett fram gegn betri vitund . Um það segir í dóminum : “ Skilja verður málatilbúnað gagnáfrýjanda á þann veg að hún telji sig hafa haft ástæðu til að ætla , í ljósi þess hatursáróðurs sem hún kveður aðaláfrýjanda hafa staðið fyrir gegn ýmsum hópum , svo sem konum , að hann hafi gerst sekur um það brot gegn A sem hann hafði verið kærður fyrir , enda stóðu þar orð kærandans gegn orðum aðaláfrýjanda . ” Að auki vísaði Hæstiréttur til 3. mgr. 73. gr . Stjórnarskrár , með hliðsjón af sjónarmiðum um meðalhóf , og sýknaði gagnáfrýjanda af öllum öðrum kröfum aðaláfrýjanda , þ.m.t. miskabótakröfu , birtingarkostnaðarkröfu og málskostnaðarkröfu . Athygli vekur í þessum seinni dómi Hæstaréttar að rétturinn vísar sérstaklega til tveggja dómafordæma frá Mannréttindadómstól Evrópu sem voru meðal fjöldamargra dómatilvísana til dóma Mannréttindadómstólsins sem lögmaður gagnáfrýjanda hafði vísað til í málflutningi sínum fyrir Hæstarétti . Þykir það tíðindum sæta í málum sem varða tjáningarfrelsið að Hæstiréttur Íslands sé nú í textum dóma sinna beinlínis farinn að tileinka sér þá aðferðafræði að vísa í rökstuðningi sínum til tiltekinna fordæma Mannréttindadómstólsins .