Frú forseti . Tiltrú almennings á samfélagið er í lágmarki . Stór hluti þjóðarinnar vantreystir stjórnmálamönnum og valdastofnunum . Vantraust og öryggisleysi ríkir ekki einungis á sviði efnahags - og atvinnumála , í andlegum efnum er sjálf þjóðkirkjan , sem um aldir hefur verið ein af grundvallarstofnunum íslensks samfélags , stórlega löskuð og flestir gera sér ljóst að m.a.s. efnishyggjan og mammonsdýrkunin hafa einnig brugðist okkur . Hér ríkir ótti og öryggisleysi og það er kjörinn jarðvegur fyrir umsáturshugarfar , hræðslu við önnur lönd , einangrunarstefnu og tollamúra . Þessi útlendingahystería er fráleit því að sú aðalógn sem hefur steðjað að íslensku samfélagi hefur komið að innan . Það voru Íslendingar sem settu sitt eigið land á hausinn , ekki erlendir flugumenn . Uppbyggingu hér eftir hrun miðar hægt . Verkefnið er stórt og mörg ljón í veginum , ekki síst sorglega útbreidd afneitun á augljósum orsökum hinna efnahagslegu þrenginga sem óprúttnir aðilar kölluðu yfir þjóðina í nafni siðlausrar hugmyndafræði . Bankar og slitastjórnir mynda hér ríki í ríkinu án umboðs frá þjóðinni . Það er hörmulegt að horfa upp á skilningsleysi stjórnvalda á þeim algjöra forsendubresti sem varð á lánamarkaði og dómstólar hafa staðfest , bæði í sambandi við gengistryggð lán og verðtryggð lán . Almennur forsendubrestur kallar augljóslega á almennar aðgerðir . Það er skrýtið að sú stjórn sem kennir sig við jafnaðarmennsku skuli þverskallast við að skilja að sértækar lausnir til að lengja í hengingaról skuldara eru beint framhald af þeim ójöfnuði sem fjármálastofnanir hafa beitt fólk í þessu landi með skelfilegum afleiðingum . Ég skora hér með á hæstv. ríkisstjórn að færa höfuðstól verðtryggðra húsnæðislána einstaklinga aftur til verðlags janúarmánaðar 2008 , þó með þeim hætti að hámarksniðurfelling verði um 15 millj. kr . Sem betur fer hafa verið stigin skref í jafnréttismálum í þjóðfélaginu . Reynt hefur verið að jafna hlut fólks þannig að það þurfi ekki að gjalda fyrir kynferði sitt , trúarskoðanir , litarhátt eða kynhneigð . Aðalverkefnið situr samt á hakanum , það að auka hinn raunverulega jöfnuð í þjóðfélaginu . Í samfélagi okkar eru hinir ríku jafnari en aðrir . Af hverju skyldi fíknin í að græða peninga vera meira metin en gáfur , menntun , góðmennska eða hæfileiki til að kenna , hjúkra eða gleðja ? Hamingja í þjóðfélagi byggist ekki eingöngu á vergri þjóðarframleiðslu , heldur á því að gæðum landsins sé réttlátlega skipt . Eitt af hverjum 10 börnum á Íslandi tilheyrir fjölskyldu sem lifir undir fátæktarmörkum . Hver vill hafa þetta svona ? Er ekki nóg komið af ójöfnuði í þessu landi ?