Ef marka má fjölda nýskráðra kjósenda gæti kjörsókn jafnvel aukist í þessum kosningum , ekki síst meðal yngri aldurshópa . Líklegt er að kosningaþreyta , vetrarkuldinn og tímasetning kosninganna verði til þess að draga úr þátttöku , en að sama skapi er líklegt að mikilvægi kosninganna og skautun stjórnmálanna ( e. political polarization ) ýti við kjósendum og komi þeim á kjörstaði . Raunar hefur kosningaþátttaka á Bretlandseyjum aukist jafnt og þétt frá árinu 2001 , en hún var 59,4% árið 2001 og 68,7% árið 2017 , sem er þó ívið minna en þátttakan frá síðari heimsstyrjöld og fram að aldamótum þegar hún var á bilinu 70 - 80% . Sætafjöldi flokka á þingi er sjaldan í algjöru samræmi við fylgi flokkanna , þar sem þingmenn 650 einmenningskjördæma eru kjörnir með einfaldri meirihlutakosningu , sem kann að hljóma sem öfugmæli en það merkir að sá sigrar sem hlýtur flest atkvæði , þó hann hafi ekki endilega meirihluta atkvæðanna á bak við sig . Breska kosningakerfið er merkilegt fyrir þær sakir að það er fjölflokkakerfi , en skilar þó sjaldan samsteypustjórnum og á þann hátt líkist það tvíflokkakerfi . Eingöngu einu sinni frá síðari heimsstyrjöld hefur breska ríkisstjórnin verið samsteypustjórn tveggja flokka , eða árið 2010 þegar miklar fylgisbreytingar urðu í kjölfar efnahagskreppunnar . Sveiflur af þessu tagi hafa ekki verið algengar , en flokkurinn náði þó botninum þetta sumarið þegar Brexit-flokkurinn svonefndi hóf að sækja á sömu mið fyrir Evrópuþingkosningarnar í júlímánuði . Nú hefur flokkurinn 298 þingmenn eftir miklar sviptingar , en nokkrum þingmönnum var vikið úr flokknum og enn aðrir yfirgáfu hann . Þar af má nefna níu þingmenn sem yfirgáfu Íhaldsflokkinn og ákváðu að ganga til liðs við Frjálslynda demókrata . Verkamannaflokkurinn er nú næst stærsti flokkur breskra stjórnmála . Hann leiddi síðast ríkisstjórn undir forystu Tony Blair og síðar Gordon Brown á árabilinu 1997 - 2010 . Fylgið tók miklum breytingum og hóf að lækka á ný í ársbyrjun 2019 . Í þingkosningunum 2015 hlaut flokkurinn 232 þingsæti og árið 2017 hlaut hann 262 þingmenn kjörna . Frá kosningunum árið 1992 hafa Frjálslyndir demókratar verið þriðja stærsta aflið í breskum stjórnmálum , en flokkurinn var stofnaður árið 1988 eftir sameiningu Frjálslynda flokksins og Jafnaðarmannaflokksins . Frá stofnun hefur flokkurinn hlotið um 15 - 20% heildaratkvæða í hverjum kosningum , að síðustu kosningum undanskildum . Nú mælist flokkurinn eingöngu með um 13% fylgi . Viðhorf breskra kjósenda virðist fremur neikvætt í garð Frjálslyndra demókrata , ekki síst viðhorf þeirra sem kusu flokkinn árið 2010 og sögðu síðar skilið við hann . Flokkurinn býður eingöngu fram í Skotlandi og þar eru færri kjósendur til að berjast um , en þó nokkur þingsæti sem standa flokkunum þar til boða . Leiðtogi flokksins er Nicola Sturgeon , sem er jafnframt leiðtogi skosku heimastjórnarinnar . Skuldir hafa því aukist á tímabilinu , samhliða því sem dregið hefur halla ríkisfjármálanna . Nefna má að um 5% útgjalda ríkissjóðs fari í vaxtagreiðslur vegna skuldanna . Eftir því sem langtímavextir hafa lækkað á undanförnu hefur hvatinn til lántöku einnig aukist . Í ljósi reynslunnar er ekki útlit fyrir að skuldahlutfallið lækki mjög mikið á næstu árum , þó að líklegra sé að skuldahlutfall lækki fremur en hækki . Þá hefur umræða skapast um nauðsyn þess að auka fjárfestingar ríkisins í ljósi þess hve hagkerfið hefur kólnað mikið og í kjölfar þeirra efnahagslegu áhrifa sem útganga frá Evrópusambandinu kann að hafa í för með sér . Nú nema útgjöld breska ríkisins um 40 - 41% af vergri landsframleiðslu , en meðaltal OECD-ríkjanna er um 44% . Meðal útgjaldaloforða má nefna stóraukin framlög til heilbrigðismála , niðurfellingu námslána og aukið fjármagn til að tryggja kolefnishlutleysi Bretlands . Að öðru leyti hefur flokkurinn boðað hærri umhverfisskatta , sem og metnaðarfulla stefnu í umhverfismálum , hærri fyrirtækjaskatt og hækkun tekjuskatts til að fjármagna aukin framlög til heilbrigðismála , menntamála og annarra málaflokka . Að sama skapi er óvissa með þá smærri flokka sem bjóða fram í Wales , Norður-Írlandi og Skotlandi en þeir gætu allt eins orsakað fylgisdreifingu sem kæmi Íhaldsflokknum illa , en slík fylgisdreifing gæti líka komið Verkamannaflokknum illa , svo sem í þeim kjördæmum þar sem flokkurinn hefur að jafnaði þótt sterkastur . Það er auðvitað ekkert útilokað að á næsta ári verði aftur kosið , en eins og Bretinn segir : „ Keep calm and carry on “ .