Það sem um er að ræða þarna er að ef maður ætlar að skrifa ritgerð þá skrifar maður ritgerð . En ef maður ætlar að segja eins mikið og maður getur þá gerir maður það emð ljóði með vísunum , með skírskotunum , og þá eins og ég nefndi áðan að Borges hefði talað um : „ Þú skalt bara skírskota í arfleifðina eins og þér sýnist “ . Staðreyndin er sú að þetta er mín menntun , mitt háskólanám , ég er handgenginn þessari menningu . Meðan Þór er í Útgörðum austur þá er ormurinn á sínum stað . Ég var meðal annars að hvetja til þess að menn litu á orminn í eigin brjósti á sama tíma og þeir væru með hugann við Þór og hamarinn hans , eins og talað er um í öðru ljóði í Hólmgönguljóðum . Þarna er útsýni yfir það sem maður sér og upplifir , og líka það sem er hér inni fyrir í þessari hauskúpu sem ég hef talað um áður . Rætur þess sem ég las eru í umhverfi sem ég kynntist ungur blaðamaður í Berlín í sambandi við uppreisnina þar . Ég upplifði hana og síðar Berlínarmúrinn mjög sterkt , en það var á tímum sem nú eru horfnir og skipta ekki máli lengur . Maður á ekki að vera með neina fortíðarhyggju eða löngun til að skilja allt sem gerðist , þótt hægt sé að nota arfleifðina sem skírskotun í okkar tíma . Við getum t.d. nú talað um Bosníu eða Ísrael , því miður , og önnur nærtæk dæmi um hörmungar . Til þess að þurfa ekki að skrifa langa ritgerð þá get ég sagt það sem ég ætlaði að segja með skírskotun í Þór , í goðsögulega atburði sem eru inngrónir í blóð okkar og við ættum í raun og veru öll að skilja .