Öðru okkar tókst þó að setja í nokkra fiska , þar af einn sem fékk að fylgja okkur síðar til byggða . Það er af sem var fyrir tveimur árum síðan þegar Dómadalsvatnið flæddi yfir nánast allan Dómadalinn . Við höfum áður gengið hringinn í kringum Dómadalsvatn , en á föstudaginn tók göngutúrinn ekki langa stund og þegar við vorum aftur komin til móts við bílastæðið tókum við sitthvorn vænan fiskinn til viðbótar í netin okkar eftir að hafa sleppt nokkrum framtíðar boltum á ferð okkar hringinn í kringum vatnið . Eitthvað voru fiskarnir í fýlu við mig , ég varð nánast ekki var á meðan veiðifélagi minn setti í nokkra ungliða en tók þó einn þokkalega með sér úr vatninu þegar myrkrið var orðið slíkt að hvorki varð skipt um flugu né séð hvar köstin enduðu . Nú bar svo við að fiskarnir í vatninu voru hreint ekki sammála okkur og héldu sig á allt öðrum slóðum heldur en við . Leikar fóru svo að við veiðifélagarnir urðum ekki varir við fisk og þegar degi fór að halla tókum við hafurtask okkar saman og héldum heim á leið með okkar 5 fiska og hausana fulla af fallegum haustmyndum af hálendinu og enn einni dásamlegri ferðinni ríkari . Vatnið hefur kólnað eða það held ég í það minnsta , gróðurinn er farinn að skarta skærari litum og það eru bláber , krækiber og hrútaber við hvert fótmál . Sýningin var fagurlega talsett með margradda svanasöng utan af Ásbjarnarnesi , sem ég þó viðurkenni fúslega að mér fannst vera orðið að hálfgerðu gargi á öðrum og þriðja morgni . Það verður seint sagt að tekið hafi verið á móti okkur með miklum fögnuði , þ.e. annarra en þeirra sem voru langt undir veiðistærð . Flugurnar sem gáfu voru bleikur og orange Nobbler , sá fyrrnefndi á stuttan krók #12 , sá síðari á #8 legglangan . Einhverra hluta vegna hafði ég þá trú að undir björgunum væri renna í vatninu , en hún fór alveg framhjá okkur . Það er víst kominn þessi árstími þegar húmið staldrar stutt við og myrkrið skellur svolítið á manni . Vænn birtingur úr Hópinu Í leit minni að fiski lét ég verða að því að vaða út á rifið utan við Vaðhvamm og nokkur spotta eftir því til norðurs og svo aftur til suðurs . Talandi um lokuð og lítt árennileg hlið , þá var hliðið inn að Gottorp vitaskuld lokað eins og venjulega og allt merkt sem einkavegur o.s.frv . Eftir þennan annars ágæta göngutúr , létum við gott heita , settumst út við vagninn og leyfðum óræðum eiturgufum að losna í rólegheitunum úr vöðlunum og fórum síðan í bólið eftir að hafa notið gaggandi tófugelts rétt við vagninn okkar um kvöldið . Landshornaflakk gæti verið lýsingin á síðasta ferðalagi okkar veiðifélaganna . Eftir náttúruskoðun okkar á Ströndum lá leið okkar inn með Hrútafirði um Kollafjörð og Bitrufjörð og það er óhætt að segja að við höfum haft vindinn í bakið á þessari leið okkar . Það stóð á endum því ég held að við höfum aldrei sé vatnið eins lítið og ræfilslegt og á föstudaginn . Beilárvellir , þ.e. grasbakkarnir eru nánast upp í miðju landi og það mátti ekki miklu muna að vaðfært væri úr í Hólmana , sem hefði verið nógu skemmtilegt því þeir voru allir samtengdir og vel fært á milli þeirra . Vatnið var eitt öldurót endanna á milli , en eitthvað blundaði í mér minning af svipuðum aðstæðum og stórum urriða að eltast við síli frá því fyrir nokkrum árum síðan , sjá hér . Þegar við vorum komin til baka í vagninn , klæddi ég mig því og tölti niður að vatninu . Brekkan hefur alltaf verið stutt og kröpp , en í þetta skiptið vorum við bara alls ekki viss um að ná því að draga vagninn upp , svo mikið hefur sorfist úr henni . Auk þessa hafði rignt töluvert norður á Ströndum síðustu daga og vatnsstaða ókunn . Jæja , þetta yrði bara að ráðast , hingað vorum við komin og vissum hvorki í þennan heim né annan hvar við ættum að bera niður . Við urðu hreint og beint ekki vör við einn einasta fisk í ánni , en nutum þess í stað fegurðarinnar við ána , sérstaklega við efstu staðina , Ármótahyl og þar fyrir neðan . Það er því næsta víst að ég þurfi að fara aftur norður á Strandir , þótt síðar verði . Ég veit reyndar enn ekki hvort einhver púki hafi verið í fréttamönnum , því það var nánast ekkert að gerast á vegum og alræmdum gatnamótum þá leið sem ég fór austur fyrir fjall . Auðvitað stóðst ég ekki mátið og tók tvö köst með svörtum Nobbler á meðan prímusinn suðaði undir kaffikönnunni . Eitthvað tók ég alveg í skilunum en flesta skammt frá landi í tæra vatninu . Úr Svörtubotnum hélt ég í langferð inn í Tunnuver og þar var svipaða sögu að segja af vatni og því til viðbótar var fiskurinn mjög hlédrægur í 20°C hita , björtu veðri og logni . Ég harkaði af mér og gerði nokkrar tilraunir með flugur og veiðistaði en hætti þegar kynslóðaskipti urðu á vesturbakkanum og þangað mætti beitumaður með þrjár stangir úti og girti beinlínis fyrir allan fisk við ósinn . Veðrið lék við hvern sinn fingur , fiskurinn við fluguna og það er ómetanlegt að geta eytt svona fallegum degi á hálendinu . Frásögninni ætla ég að ljúka með smá hugleiðingum um ástand og viðhald vega , sjá hér að neðan . Á eldsneyti sem selt er á Íslandi eru lagðir skattar sem m.a. eiga að renna á til viðhalds vega og þessar tekjur hafa aukist gríðarlega á liðnum árum . Stórvirkum fólksflutningabílum hefur fjölgað gríðarlega og álag á veginn hefur aldrei verið meira . En þegar kemur að undrasmíðum þess sem við Íslendingar vitum mæta vel að ræður öllu þegar á hólminn er komið , náttúrunni , þá er greinilega tómt í buddunni . Það er vissulega leið til að draga úr ágangi ferðamanna ( innlendra og erlendra ) að halda vegunum mátulega lélegum á hálendinu . Í samantektir veiðiferða síðustu vikna hefur vantað tvær ferðir okkar veiðifélaganna . Það er skemmst frá því að segja að ég setti aðeins í einn fisk á meðan veiðifélagi minn setti í þrjá , en allir fengu þeir líf . Við héldum inn með suðurströndinni til austurs , ekki langt því fiskur var uppi í harða landi í æti . Á laugardagskvöldið stóð þannig á vindátt að Hellisfjall og Löðmundur mynduðu smá skjól við Herbjarnarfellsvatn fyrir þeim djöfulgangi sem annars var í veðrinu . Það var nægt æti og hún sýndi takta sína við að góma flugur á öllum stigum ; undir , í og ofan yfirborðs . Veiðimenn og himbrimi í sátt og samlyndi Ef þetta hefði nú raunverulega verið ásetningur minn , þá hefði ég orðið fyrir miklum vonbrigðum . Af veiði okkar félaganna er það helst að frétta að við byrjuðum utarlega í Arnarnesvík , færðum okkur síðan í rólegheitum yfir á ströndina undir fellinu og alla þessa leið var krökkt af murtu sem lagðir þurrflugur og púpur okkar í einelti . Eftir þetta frábæra síðdegi og kvöld við Þingvallavatn , leið mér eins og ég ímynda mér að rafmagnsbíl líði eftir heila nótt í hleðslu ; fullur orku og sérstaklega slakur . Eitthvað hafði Kári verið að sperra sig í hitanum í Selvoginum og það var eins og bleikjan hefði bara komið sér fyrir í svalanum niðri í vatninu , södd og sæl á meltunni . Við fórum síðan út á Réttarnes og prófuðum þar í nokkur tíma áður en ég tók mér göngutúr inn að Gömluvör . Maður undirbýr sig alltaf eins og maður ætli að veiða fiskana frá því í fyrra . Útlitið var gott , eiginlega frábært og ýmsir þekktir veiðistaðir kannaðir allt frá Fyrstuvík og út að Lönguströnd . Við ákváðum að byrja þriðjudaginn í Stóra Hraunvatni , þræddum rifið við Augað , kíktum undir Gaukshöfða og fengum okkur kaffisopa í blíðunni áður en við fórum yfir á Álftanes ef fiskurinn hefði nú leitað þangað undan norðan andvaranum . Veiðifélagi minn fékk smá viðbragð við flugu inn af Álftanesi , en þar með er öll sú saga sögð . Við Litlasjó – séð frá Ugganum Veðurblíðan var hreint út sagt með eindæmum og mergð hornsíla í víkinni inn af Eiðinu vakti sérstaka athygli okkar . Eftir nokkrar laufléttar tilraunir með flugur út með víkinni og yfir í Norsaravík , létum við gott heita og héldum í hús . Eftir miðdegisverð hópsins héldum við veiðifélagarnir í örlitla óvissuferð til að svala forvitni okkar um vötnin sunnan Snjóölduvatns . Eins og staðan var á miðvikudaginn þá er Tungnaá mjög dugleg að lita vatnið í Austurbjallavötnum . Austubjallavötn – lituð af Tungnaá Eftir þessa skoðunarferð okkar héldum við inn í Fyrstuvík við Litlasjó og töldum okkur í vænlegri stöðu hvað varðar veður og hitastig . Ef allt hefði nú gegnið eftir þá hefðum við átt að lenda í skemmtilegri veiði í víkinni ásamt öllum hinum veiðimönnunum sem komu sér þar fyrir upp úr kvöldmat . Það er nú svo einkennilegt að þótt urriðarnir hafi ekki verið að sliga netin okkar þessa daga í Veiðivötnum , þá var maður bara tiltölulega slakur á fimmtudaginn . Við héldum áfram för okkar að tanga sem er trúlega næstur Álftatanga . Eitthvað brast og þegar nánar var að gáð kom í ljós að 20 punda taumaendi var í sundur . Ég viðurkenni það fúslega að eftir að hafa misst síðari fiskinn að ég var orðinn heldur svekktur og sár , þó mest út í sjálfan mig . Rétt um það bil sem við vorum komin yfir Hádegisöldu skall á okkur þessi líka grenjandi rigning og þegar á næstu öldu var komið hafði hún breyst í haglél og umhverfið tók skyndilega á sig hvíta haustliti . Við héldum þó ótrauð áfram inn að Botni og töltum af stað , nú skildi haldið alveg út á Álftatanga . Sólsetur í Veiðivötnum Eftir þessa ferð stendur upp úr ótrúlega elja þriggja félaga okkar í hollinu . Byltur og veltur fiska voru mun færri , eiginlega mjög sjaldséð þetta árið . Það að margir fiskar létu glepjast af maðki gæti verið vísbending um að skötuormurinn sé kominn á stjá og þegar slíkt nammi er á boðstólum , þá lítur urriðinn ekkert við flugum sem líkja eftir hornsíli . Aflabrögð voru ekki neitt rosaleg , en saman tókst okkur að setja í þrjá spræka urriða sem við slepptum þó . Eftir það sem taldist fullreynt við Blautaver , fórum við veiðifélagarnir inn að Herbjarnarfellsvatni þar sem við settum í sitt hvorn urriðann . Annar þeirra slóst síðar í för með okkur til Reykjavíkur , en hinn varð eftir og fær næði til að éta aðeins meira . Vegurinn var opnaður almennri umferð fyrir nokkrum vikum síðan og var enn í ágætis standi . Líkur hér frásögu af vegum og við tekur frásögn af veðri . Eins og fram hefur komið , þá er stefnt á að grisja í vatninu um rúmlega 1.700 kg. í sumar og það er svo sannanlega ekki vanþörf á . Sem tilraun til að virkja veiðimenn og aðra náttúruunnendur í grisjun , þá er frítt að veiða í Frostastaðavatni í sumar , hvort heldur á stöng eða í net . Eftir heimsókn okkar í Löðmundarvatn renndum við austur að Kýlingavötnum svona rétt aðeins til að taka stöðuna á samskiptum vatnsins við Tungnaá . Vatnið var að mestu inni í vöðlum okkar hjóna þannig að við stoppuð ekkert rosalega lengi , þó nóg til að sjá stöku fisk velta sér og stökkva , en enginn þeirra var til í okkar flugur þannig að við drógum okkur snemma í vagninn . Sjálf vorum við orðin miklu meira en mett upp úr seinna kaffi og vorum því komin heim í vagn um kl. 18 eftir að hafa gert að og raða upp á nýtt í þá tvo kælikassa sem við höfðum með okkur . Heilt yfir var þetta dásamleg ferð inn að Framvötnum og eitt er víst , það eru ekki margir staðir sem eru jafn vel til þess fallnir til að hreinsa út amstur hversdagsins eins og að Fjallabaki . Vel að merkja , veiðifélagi minn eyddi lunganu úr sunnudeginum við veiðar í Hlíðarvatni þannig að fjöldi veiðiferða hefur þar með verið jafnaður og aflatölur því fullkomlega samanburðarhæfar . Eftir að hafa komið dóti fyrir í Hlíðarseli , veiðihúsi Ármanna , tókum við stefnuna á suðurströnd vatnsins með fyrsta stoppi á Brúarbreiðunni . Lítið var að frétta þar fyrir utan eina töku hjá veiðifélaganum þannig að við færðum okkur í Guðrúnarvíkina og á Flathólma . Við Mosatanga Sjaldan hefur Mosatanginn brugðist , en svo bregðast krosstré sem aðrir raftar og við færðum okkur yfir í Stakkavík sem skartaði sínu fegursta í glampandi sólinni . Í mér var sú tilfinning að svona mundi fara og ég var tilbúinn að sættast við það löngu áður en kom að hættumálum . Þessi litla og netta á geymir e.t.v. ekki marga fiska , en það eru alltaf einhverjir fiskar sem leið eiga um Þjórsá sem gera sig heimakomna í ós Þverár . Ós Þverár til Þjórsár – Skarðsfjall í bakgrunni M.v. myndir frá fyrri ferð okkar í Þverá , þá er minna vatn í Þjórsá og þar með ós Þverár heldur en þá , svo mikið minna að auðvelt var að vaða yfir ósinn bakkanna á milli . Þjórsá og Hekla í bakgrunni – útsýni sem gæti horfið Við stoppuðum heldur stutt við Þverá að þessu sinni , önnur erindi og útréttingar biðu okkar á Selfossi og í Selvoginum sem ég ætla að segja nánar frá síðar . Ekkert rugl og farið snemma í bólið , morguninn skildi tekinn með stæl , vel étið og lagt af stað upp að Háafossi . Við hjónin erum e.t.v. ekki sérlega vön fjallgöngum , en á köflum var betra að hafa varan á því víða var laust undir fæti og sólar á vöðluskóm ekki endilega sérlega stamir . Væntanlega er ekki mikið vatn í Fossá um þessar mundir , því farvegurinn var langt því frá jafn víðfeðmur og ýmsar myndir af ánni hafa borið með sér sem ég hef séð . Eftir að við höfðum prílað aftur upp á fossbrúnina , settumst við niður til að ná andanum og þurfum töluverðan tíma til að raða saman öllum myndunum og upplifuninni sem þessi ferð okkar skildi eftir sig . Annar sokkurinn á þeim var hreint og beint alltaf rennandi blautur , eða það hélt ég í það minnsta . Eftir að mesta heiftin var runnin af mér , þá fór ég að hugsa rökrétt . Aha , það hlaut því að vera gat á skálminni á þeim slóðum . Ég skrúfaði nokkuð sterka LED peru í perustæði og tróð inn í vöðlurnar . Þetta með LED peruna skiptir máli því þær perur hitna alls ekki eins mikið og halogen eða glóperur og svíða því ekki efnið í vöðlunum . Reyndar er tíminn afstæður þegar kemur að vöðlum , nýjar vöðlur geta í raun verið eldgamlar og gamlar vöðlur geta verið næstum því nýjar . Saumarnir og sokkarnir eru minn Akkilesarhæll og einmitt hællinn á sokkunum . Svo hef ég líka tekið mig á að klippa táneglurnar fyrir veiðiferðir og þá fór fremsti partur sokkanna að vera til friðs . Ég bara trúi ekki á þau undrameðul sem eiga að ná því að endurnýja upprunalega vörn efnisins eftir duglegan rúnt í þvottavélinni . Óneitanlega litu þær út fyrir að vera þjálli og meðfærilegri , en ég gerði stór mistök í mínum fyrstu kaupum og þá meina ég stærðar mistök . Meira um það síðar . Púpan var heldur lítil og létt og náði því ekki til fisksins á botninum . Brúnar flugur af ættstofni Pheasant Tail eru nokkuð áberandi í stærðum frá agnarsmáu upp í það sem einhver kann að telja að jaðri við straumflugu . Þarna getur allt mögulegt gerst . Glepjur manna eru misjafnlega glysgjarnar . Þessar flugur er hægt að hnýta úr öllum mögulegum afgöngum uppgefinna jólasería . Þær síðar nefndu geta reyndar allt eins átt heima í glepjuröðinni .