En þegar ég hugsa til baka þá sannfærist ég alltaf betur og betur um það að pólitískur litur á mönnum segir ekki allt um þá . Fjarri því ! Þannig var faðir minn ekki aðeins víðsýnn heldur einnig mjög róttækur maður . Tilbúinn að breyta , alltaf reiðubúinn að hugsa allt upp á nýtt , fannst endurmat nauðsynlegt , alltaf . Hugurinn yrði ævinlega að vera opinn . Þegar öllu er á botninn hvolft , vorum við , ég og hann faðir minn , sammála um grundvallarefni . Ég held mér sé óhætt að fullyrða að við vorum að segja svipaða hluti , hann um miðbik tuttugustu aldarinnar og uppúr henni miðri , og núna ég á öðrum áratug hinnar tuttugustu og fyrstu aldar . Hann blár en ég rauður . En hvað hefur breyst ? Gæti verið að Sjálfstæðisflokkurinn sé annar en hann var uppúr miðri síðustu öld ? Ekki ætla ég þó að gera lítið úr stjórnmálaátökum liðinnar aldar , þegar sósíalistar og aðrir á vinstri væng stjórnmálanna , vildu útrýma heilsuspillandi húsnæði , bæta réttindi launafólks , styrkja almannatryggingar og efla heilbrigðisþjónustu og velferð fyrir alla , í miklu ríkari mæli og hraðar en hægri vængurinn var tilbúinn til að gera . Stundum leiddi baráttan til harðvítugra verkfallsátaka . En - og þetta er stóra en-ið : Á þessum tíma vildu allir , líka Sjálfstæðismenn , bæði Gunnar og Geir , að velferðarþjónustan væri fyrir alla og að við ættum að fjármagna hana með skattfé en ekki borga okkur inn á velferðarstofnanir upp úr eigin vasa . Fyrst og fremst stóð slagurinn um það hve hratt við ættum að nálgast þetta mark ; hve mikið við værum tilbúin að borga í skatta til að ná þessu takmarki . Íhaldið reis undir uppnefni sínu og var íhaldssamt . Sósíalistar vildu fara hratt í sakirnar . Í þeirra huga þoldu mannréttindi og jöfnuður enga bið . En um þá grunnhugsun að velferðarþjónustan ætti að vera öllum opin var ekki deilt . Þarna varð til samhljómur . En er svo enn ? Ríkir þjóðarsátt um grundvöll velferðarkerfisins ; að það skuli öllum aðgengilegt án endurgjalds og þar með án þeirrar mismununar sem gjaldtöku fylgir ? Ég þykist vita að Sjálfstæðisflokkurinn og hægri menn almennt vilji hafa öflugt heilbrigðs - og menntakerfi . Um það efast ég ekki . En þeir vilja samt ekki borga fyrir það með sköttum . Fátt annað kemst að í málflutningi þeirra þessa dagana en að býsnast yfir skattbyrðunum . En ef menn vilja ekki borga skatta , þá er bara ein leið eftir til að fjármagna öfluga velferðarþjónustu . Að láta borga við innganginn á Landspítalanum : Meiri sjúklingagjöld ( hélt sannast sagna að nóg væri komið af slíku ! ) . Með öðrum orðum , í stað þess að borga í heilbrigðiskerfið á meðan við erum heilbrigð og aflögufær með sköttum okkar , þá verður ekki annað séð en að Sjálfstæðisflokkurinn vilji að við bíðum eftir því að við verðum veik . Þá skuli rukkað ! Göfugt ? Varla . Réttlátt ? Nei , tvímælalaust ekki , enda ávísun á meiri mismunun í samfélaginu . Sama með skólagjöld . Í stað þess að borga fyrir menntun samfélagsins með almennum sköttum , yrði barnafólkið að greiða beint fyrir menntun barna sinna , nokkuð sem sjálfstæðismaðurinn hann pabbi minn hefði aldrei samþykkt . Set þetta fram til umhugsunar með helgarkaffinu .