375 hverjar heldri konur valdar til þess að skauta brúðinni eða brúðunum , þegar fleiri voru . Þegar allt var tilbúið , gáfu svaramenn og prestur brúðhjónunum til kynna , að þau skyldu leiðast til kirkjunnar , hægt og stillt . Var það kallaður brúð - argangur . Stundum voru hefðarmeyjar , svo sem dætur presta og ríkustu bænda , valdar úr veizlugestum og látnar ganga til kirkju á undan brúðhjónunum til að „ stilla brúðargang - inn “ . Næst brúðhjónunum gengu prestshjónin og svaramenn og því næst söngmenn með opnar sálmabækur og sungu vers úr Aldamótabókinni , sem byrjar svo : Leið þú mig guð hinn vissa veg . Átti versið að endast , meðan flokkurinn gekk frá bæjardyrum til kirkju . Þegar í kirkju var komið , fékk brúð - gumi sæti í kór meðal bænda , en brúðurin sat meðal helztu kvenna að norðanverðu í kirkjunni . Þá átti það sér aldrei stað , að karl og kona sætu saman í kirkjunni . Slíkt hefði þótt stórhneyksli . Þegar söngmenn voru búnir með brúðkaupssálminn , tóku svaramenn brúðhjónin og settu þau á bekk framan við grát - ur . Þar fengu þau að hlýða á allar þær skyldur , sem prestur lagði þeim á herðar , sem ekki voru neitt glæsilegar , eftir því sem Mósebók lagði fyrir . En í ýmsum myndum var það , sem prestar bættu við frá sjálfum sér , og oft voru það fallegar ræður . En mikill kostur þótti það við hjónavígslur , að þær tækju ekki langan tíma . Menn vildu gera sér daginn glaðan á annan hátt en með því að sitja lengi undir ræðum inni í kirkju . Þegar á veizlustaðinn kom , hvíldi mesti vandi á frammi - stöðumanni að setja til sætis . Enginn vandi var þó að byrja . Fyrir háborði sátu brúðhjónin og við aðra hlið brúðar sat presturinn , en út frá brúðguma sátu foreldrar brúðhjóna og annað venzlafólk . En svo fór að vandast málið , hvernig raða skyldi . Kom þá margt til greina , frændsemi og vinfengi , en þó einkum fjárhagur . Ætíð skyldu hjón sitja saman í veizlu - sal , þótt slíkt þætti ólíðandi í kirkju . Sætaskipun var hé - gómagjörnu fólki eitt hið mesta tilfinningamál . Sumir töp -