Hvítir dvergar og nifteindastjörnur senda frá sér afar lítið ljós ( hvítu dvergarnir þó sýnu meira ) og því getur það reynst stjörnufræðingum erfitt að greina þessi fyrirbæri . Annar möguleiki er sá að hulduefni sé , að minnsta kosti að hluta til , úr efni sem eru ekki þungeindir . Því telja menn að til séu eindir sem hafa svipaða eiginleika og fiseindir , það er að þær sjást ekki þegar við lýsum á þær með vasaljósi , en eru miklu þyngri . Rétt er að nefna að hulduefni og hulduorka eiga ekkert sameiginlegt nema að eðli þeirra er okkur að mestu hulin . Hlutfall massa efnis og ljóssins ( ljósafls ) sem frá því berst má einnig nota sem mælikvarða á magni sýnilegs efnis á tilteknu svæði í rúminu . Með lögmálum klassískrar eðlisfræði væntum við þess að snúningshraði efnis í vetrarbrautum minnki sem fall af fjarlægð frá miðju vetrarbrautar á svipaðan hátt og ferill A gerir á myndinni hér á eftir . Árið 1970 gerðu amerísku stjörnufræðingarnir Vera Rubin ( f. 1928 ) og Kent Ford ( f. 1931 ) mælingar á ljómlínum rafaðs gass í vetrarbrautinni Andrómedu , okkar næsta nágranna . Við leitina hafa menn beitt stóra sterkeindahraðli ( Large Hadron Collider , LHC ) Evrópsku rannsóknastöðvarinnar í öreindafræði ( CERN ) og ýmsum nemum sem grafnir eru djúpt í jörðu .