Skrifað í tengslum við Nuuk Nordic Culture Festival , hátíð í Nuuk sem við sóttum heim dagana 9. – 12 október . Mikið er nú undarlegt að hafa vitað af Grænlandi alla ævi , þessi risastóra , ísi lagða eyja sem er úti á horni , en koma svo ekki þangað fyrr en maður er orðinn 45 ára gamall . Manni finnst eins og Grænlendingar og Íslendingar eigi að vera að renna á milli eyjanna svipað og þeir séu að skreppa úr miðbæ upp í Breiðholt en það er öðru nær . Við erum á ferð og flugi til allra annara staða í heiminum að því er virðist . Svo þegar ég festi loks bláeygður kaup á tveimur miðum , fram og til baka , var það 350.000 IKR . Góðan daginn ! „ Faraway . . So Close “ eins og skáldið kvað . Þessi skrif sem nú fara snúast fyrst og fremst um fyrstu hughrif , óritskoðuð . Opin dagbók / flæði manns sem vill skilja og vera opinn . Hvað er að gerast í Grænlandi / Nuuk ? Hvernig horfir þetta við forréttindapésanum ? Ég á mikil og rík tengsl við Færeyjar , góða vini þar , en það tók tíma , samveru og nánd svo að skilningur á ýmsu sem var mér hulið áður , næðist . Versta finnst mér , að ég kom þangað fyrst með ákveðið yfirlæti . Slíkt er ekki í mér lengur . Landslagið í kringum Nuuk er hrjóstrugt . Eyðilegt . Hrikaleg fjöll í fjarska , gróðursnauðar klappir við fæturna . Og það er bráðabirgðabragur á öllu hérna , finnst mér . Eins og bærinn sé deluxe útgáfa af birgðastöð Bandaríkjahers . Hér eru blokkir og raðhús , allt í skipulegum og skýrum stíl . En köldum og fráhrindandi . Þetta er t.d. skrifað í úthverfi norður af Nuuk , Nuussuaq , þar sem raðhúsablokkirnar eru í mildum tréhúsastíl . Jú jú , fínt . Eins og krúttlega , litríka hafnarhverfið í Grafarvoginum með Grafarholtsblæ . Miðbær Nuuk fer aðeins að minna á eðlilegan bæ , veitingahús og gönguljós ( strætóar ! ) , en ekkert sem mætti kalla krúttlegt eða kósi , þannig séð . En alveg róleg , ég lofaði heiðarleika og að segja frá fyrstu tilfinningum á hráan hátt . Allt þetta gæti breyst , mynd mín af staðnum tekið á sig annað form , þess vegna eftir hádegi . Bíðum átekta . Hvernig á ég að orða næstu málsgrein án þess að líta út eins og fáviti ? Ég hef aldrei umgengist innfædda , fyrir utan það að vera í vinfengi við hljómsveitina Nanook . Fyrstu Grænlendingarnir sem ég hitti voru þeir , árið 2011 , og það samband skilaði mér hingað loks . Þannig að , að vera í strætó yfirfullum af inúítum var … exótískt . Öðruvísi . Eitthvað annað . Og vegna þess sem maður les og heyrir um stöðu mála hér , nálgast maður hlutina á undarlegan hátt . Af fávisku og fordómum ? Alveg ábyggilega . Ég fór í matvörubúð , bjórkælirinn var hálftómur , og ég fékk í magann . Meðvirkur með alkóhólismanum sem hér grasserar . Tilfinningar hlaupa stundum með mig í gönur og ég á það til að sjá hlutina svart / hvítt . Danir eru djöfullinn , Grænlendingarnir fórnarlömb . En ég vil sjá blæbrigðin . Hvað er raunhæft og hvað ekki ? Og er verið að vinda af hlutum – eður ei ? Þarf þess ? Hæsta sjálfmorðstíðni heims er í Grænlandi , helmingi hærri en í næsta landi sem á eftir kemur . En núna er ég mættur , búinn að spjalla við vonbjartan og glaðan gistihúsaeigandann ( sem er að fara að bjóða okkur í sela-súpu ) , búinn að glettast við leigubílstjórann og njóta uppbyggilegra samskipta við menningarpáfa , ljóðskáld og tónlistarmenn sem kalla Grænland heima . Allt þetta fólk er með blik í auga . Ég geng brattur út í morgunsólina .