Hún er máttug og voldug , leikmynd Barkar Jónssonar , kirkjan sem gnæfir yfir sviði og sal Litla sviðsins í Borgarleikhúsinu ; kirkjublær en samt andar hlýju frá glugga , ekki síst vegna trjánna útivið sem hvíla í fölleitri birtu , anda frá sér kyrrð og vekja hugrenningatengsl við japanskt landslag . Það er ákveðinn hátíðleiki og formlegheit yfir sviðsmyndinni , veggirnir líkt og byggðir úr steinsteypublokkum og hverfa upp í loftið . Aðeins einn inn - og útgangur baksviðs , við gluggann nokkrir harðir bekkir eða stólar . Á þessari leikmynd hvílir stílhrein lýsing Bjarnar Bergsteins Guðmundssonar og með búningum Þórunnar Maríu Jónsdóttur verður hin sjónræna mynd að fallegri umgjörð um þá atburðarás sem senn fer af stað . Nína Dögg Filippusdóttir og Hilmir Snær Guðnason leika einu hlutverkin , þau eru nafnlaus og nefnast í leikskrá eingöngu " Hún " og " Hann " . Við fáum næsta lítið að vita um fortíð þeirra annað en að fljótlega verður ljóst að þau hafa verið gift , en skildu í kjölfar slyss sem eina barn varð fyrir og er jarðsett í kirkjugarði þessarar kirkju . Svo virðist sem nokkur tími sé liðinn frá skilnaðinum og þau hafa ekki haft neitt samband síðan ; en svo hefur Hann fengið bréf frá yfirvöldum þar sem tjáð er að vegna eiturs í jarðvegi kirkjugarðsins þarf að flytja grafir og aðstandendur þurfa að mæta til að hægt sé að ganga frá praktískum atriðum varðandi þá aðgerð . Hann kemur í kirkjuna og á nokkurn veg að baki ; Hún er mætt til að taka á móti honum og nú fer af stað uppgjör . Í ljós kemur að hér hefur verið trassað að takast á við allt sem vekur með manninum sorg : barnsmissir , skilnaður , brostnar vonir , hamingjumissir . Eitrið er víða , ekki síst í hugum okkar mannanna . Auglýsing Lot Vekemans er hollensk og Eitur mun vera fyrsta verk hennar á íslensku leiksviði . Það er vel valið verk . Það fjallar um mannlegt eðli og þjáningu sem allir hafa einhvern tímann kynnst , annað hvort á sjálfum sér eða af einhverjum í nánasta umhverfi . Sorgin er sammannleg og þó ekki - einatt er sagt að enginn fái lært af annars reynslu og sjaldan á það betur við en þegar um er að ræða jafn gegnumgrípandi tilfinningu og sorgina . En Lot Vekemans tekst í samræðu Hans og Hennar að komast hjá því að gera sorgina að einkamáli persónanna , það er ljóst þegar í upphafi leiks að þau eiga allar þessar sorgir saman . Missir barns , upplausn hjónabands , sem ekki verður annað skilið en hafi verið ástríkt og hamingjusamt í upphafi , og vanmátturinn að takast á við hvort tveggja , sem að sínu leyti vekur upp enn eitt sorgarferlið . Eitt er að takast ekki að standa saman , annað að geta ekki gert upp mistökin , horft aftur fram á veg . Uppgjörið er mikilvægt til að geta sæst við fortíð sína og sögu og hér er það kirfilega undirstrikað . Í viðtali við höfundinn sem birt er í leikskrá talar hún um hvernig við manneskjur forðumst að tala um það sem gerst hefur , persónurnar Hún og Hann forðast af öllum mætti augljósar spurningar , spurningar sem verður að taka á og svara svo unnt sé að öðlast sátt , ró , frið . Leikritsformið hentar hér efninu betur en margt annað listrænt form ; leikskáldið hefur eingöngu hið talaða orð til að knýja áfram atburðarásina og þróun sögunnar , tilfinninga persónanna - en með því fylgir einnig það tæki sem oft er vanmetið : þögnin . Hér er snilldarlega farið með hvort tveggja : samtalið – og þögnina . Það skal segjast eins og er að samleikur þeirra Nínu Daggar og Hilmis Snæs er með miklum ágætum . Þau eru bæði í hópi okkar albestu leikara og geta með smáum meðulum í fasi , látæði , svipbrigðum og augngotum skapað og viðhaldið spennu . Hér eru þau bæði í sínu albesta essi og auðfundið að varfærin og ákveðin leikstjórn Kristínar Jóhannesdóttur leiðir þau farsællega frá upphafi til enda . Auðvitað má velta því fyrir sér , hvert höfundur fer með hinar tragísku persónur sínar . Hvernig endar þessi saga ? Hann er nokkuð óvæntur , endirinn , þótt hann sé í fullkomlega rökréttu samhengi við það sem lagt er upp með . Ekki skal upp ljóstrað hvernig uppgjöri Hennar og Hans lýkur , en eins og venja er þegar horft er á gott leikhús , þá tekur hver það til sín sem þurfa þykir – og það er sitthvað sem má nærast á hér . Það er vitaskuld auðfundið þegar á heiti verksins , Eitur , að hér er engin grínbomba á ferðinni . Efnið er háalvarlegt og úr því unnið í samræmi við það . En hver sá sem vill sjá leikverk sem á erindi og sjá það gert af fagmennsku og vandvirkni á ekki að láta Eitur framhjá sér fara . Kjarninn er vettvangur umræðu og á nýliðnu ári voru 539 skoðanagreinar birtar , stærstur hluti þeirra aðsendar greinar . Okkar tryggð er aðeins við lesendur . Við erum skuldbundin ykkur og værum þakklát ef þið vilduð vera með í að gera Kjarnann enn sterkari .