Haustlægð gengur yfir landið og ég kem mér fyrir í sófanum með kaffibolla . Nýt þess að vera ein á heimilinu – það er kærkomin þögn . Eftir skamma stund koma hugsanirnar á færibandi ; þarf að setja í þvottavélina , tölvupóstar sem þarf að senda , mylsna á gólfinu sem gott væri að sópa upp , vinir sem mætti hafa samband við og samviskubit yfir að sinna ekki hreyfingu dagsins . Fljótlega fylgja í kjölfarið hugsanir um leti og aumingjaskap . Þegar ég skrolla svo í gegnum samfélagsmiðlana fæst staðfesting ! Hinir lifa gordjöss lífi á meðan ég ligg í sófanum í leti . Hvaðan kemur þessi tilhneiging okkar til að kalla okkur sjálf löt þegar við erum að hvíla okkur ? Hvíldin er kærkomin eftir langan vinnudag , útréttingar , símtöl og hittinga . Oft vitum við það á sama tíma og innra með okkur er rödd sem hvetur okkur áfram , segir að við getum nýtt tímann betur , afgreitt fleiri hluti , Marie Kondo-að heimilið enn betur , skellt okkur í MBA nám , skráð okkur í Járnkarl á sama tíma og kulnun bíður á stigaganginum tilbúin að banka á dyrnar . Nýlega varð ég vitni að samtali tveggja ofur-kvenna í heita pottinum þar sem þær voru að bera saman bækur sínar eftir sumarfrí frá reglubundinni hreyfingu . Önnur segir „ Æi , ég er búin að vera löt í sumar . Var eiginlega bara að ferðast með fjölskyldunni “ . Hin segir þá ; „ Svipað hjá mér , ég valdi að kúpla mig út eftir veturinn og njóta sumarsins í stað þess að segja við sjálfa mig að ég væri löt “ . Þarna kviknaði ljós ! Akkúrat ! Það má velja að kúpla sig út . Það má hægja á sér . Að hvíla sig er ekki leti . Eða eins og það er orðað einhversstaðar ; „ Hvíldu þig áður en þú þreytist “ . Þetta er svo einfalt en samt svo erfitt að fylgja eftir . Andvarpaði , horfði á rigninguna úti og dró yfir mig teppi . Ákvað að hvíla mig , því það má !