Bein mæling á massa atómkjarna sýnir að hann er alltaf heldur minni en summan af massa þeirra kjarneinda sem í honum eru . ( J = júl er eining alþjóðlega einingakerfisins um orku , en metrakerfið er hluti af því . Eitt kílótonn ( kT ) jafngildir sprengikrafti 1000 tonna af hefðbundna sprengiefninu TNT ( trinitrotuluen , C7H5O6N3 ) eða 1012 kaloríum sem jafngildir 4,186 x 1012 J . Við klofnunina brotnar kjarninn upp í tvo léttari kjarna . Aðeins úran - 235 finnst í náttúrunni en úran - 233 má framkalla í kjarnaofni með ágeislun nifteinda með lága orku á þórín - 232 . Til samanburðar þá inniheldur náttúrulegt úran aðeins 0,7% af samsætunni úran - 235 . Til vopnaframleiðslu er gjarnan notað úran sem er 93,5% auðgað . Ætla mætti að þetta gerist alltaf þegar klofnun hefur verið komið af stað í kjarnkleyfum efnismassa . En svo einfalt er það nú ekki vegna þess að nifteindunum sem losna við klofnun er ekki öllum gefið að viðhalda keðjuhvörfunum . Aðrir kjarnar gleypa sumar þeirra án klofnunar og sumar sleppa frá efnismassanum án þess að valda frekari klofnun . Klumpur af kjarnkleyfu efni getur viðhaldið keðjuhvörfum sem leiða til sprengingar ef massi hans er meiri en markmassi . Orkan sem losnar í kjarnahvörfum fer að mestu í hreyfiorku myndefna ( eindanna sem myndast ) , bakslagsorku . Þegar smíðuð er hefðbundin kjarnasprengja þarf að gæta að ýmsu . Áður en sprengt er verður kjarnkleyfa efnið ( úran - 235 eða plúton - 238 ) að vera undir markmassa . Þá er úran - eða plúton-eldsneytið þjappað tvö - til þrefalt á nokkrum míkrósekúndum og með því náð markmassa .