Dulritun á sér langa sögu en fyrstu dæmin um notkun hennar eru frá Egyptalandi fyrir um 4500 árum síðan . Þessi fyrstu reiknirit byggðust flest á einhvers konar innsetningu þar sem stafrófinu var til dæmis snúið við eða því hliðrað . Gríðarlegar framfarir urðu í dulmálsfræðum í fyrri og seinni heimstyrjöldinni og með tilkomu tölva . Engin sönnun er þó fyrir því að þau séu í raun erfið , það gæti einfaldlega verið að menn hafi ekki enn komið auga á réttu reikniaðferðina . Fyrir hvern staf í skilaboðunum er notaður einn stafur í handahófsrununni og XOR-gildi þeirra reiknað ( en XOR er sérstök rökaðgerð sem hægt er að nota til að bera saman tvö gildi ) . Slíkir lyklar eru bókstafa - eða talnarunur , í raun löng lykilorð . Í svokölluðum samhverfum aðferðum eða leynilyklaaðferðum ( e. symmetric cryptography ) verða báðir aðilar að hafa sama lykilinn . Móttakandinn notar svo hinn lykilinn ( leynilykilinn ) til að afkóða skilaboðin . Oftast er notast við blöndu af þessum aðferðum , en þá eru skilaboðin dulrituð með samhverfri aðferð og samhverfi lykillinn er svo kóðaður með dreifilyklaaðferð . Allur pakkinn , dulkóðuð skilaboð og dulkóðaður lykill , er svo sendur til móttakandans . Dæmi um útfærslur á slíkum aðferðum sem eru í töluverðri notkun eru PGP og GnuPG en þær byggja báðar á OpenPGP staðlinum um dreifilyklaaðferðir .