Umskipti Arion marka kaflaskil í sögu viðskiptabankanna þriggja sem eru skilgreindir . Arion banki hefur tekið slíkum breytingum á árinu að það er nær lagi að tala um umskipti bankans frekar en endurskipulagningu og endurskoðun á markmiðum og áætlunum . Yfirstjórn bankans hefur verið endurnýjuð og þótt aðeins þrír mánuðir séu liðnir frá því að Benedikt Gíslason tók við bankastjórninni hefur hann nýtt tímann vel og keyrt umskiptin í gegn af krafti . Til marks um það má t.d. nefna stærstu hópuppsögn í íslenskri fjármálasögu frá upphafi ( hrunið ekki undanskilið ) . Þá er engu líkara en að bankinn hafi tekið handbremsubeygju og gjörbreytt útlánastefnu sinni í einni svipan . Það kemur ef til vill ekki mjög á óvart þegar litið er tilbaka . Bankinn hefur verið með eindæmum „ óheppinn “ í útlánum síðustu misseri og nægir þar að nefna UnitedSilicon , Wow og Primera . Umskipti Arion marka kaflaskil í sögu viðskiptabankanna þriggja sem eru skilgreindir „ kerfislega mikilvægir bankar “ ( KMB ) af lánshæfismatsfyrirtækjum samkvæmt alþjóðlegum stöðlum og viðmiðum . Þar til nýlega gengu íslensku KMB viðskiptabankarnir allir í takt að því sameiginlega markmiði að veita alhliða bankaþjónustu á öllum sviðum bankaviðskipta sem nöfnum tekur að nefna og vera jafnt fjárfestingarsjóðum innan handar um meiri gírun á stöðutökum sínum sem og að útvega unglingum sparireikning fyrir fermingarpeningana . Við umskiptin í ár vék Arion af þessari sameiginlegu leiðarstjörnu bankanna , mögulega í átt að meiri sérhæfingu í starfsemi sinni og þjónustu . Breytingar eru sjaldan án sársauka og hvað þá umskipti eins og Arion banki hefur gengið í gegnum . Hins vegar eru miklar fórnir ekki heldur trygging fyrir því að breytt hafi verið til góðs . Eins og fjallað er um í blaðinu í dag eru uppi áhyggjur um að ákvörðun Arion um að minnka útlánasafn sitt til fyrirtækja um fimmtung fyrir árslok 2020 eigi eftir að dýpka niðursveifluna og draga hana á langinn . Óttinn er ekki úr lausi lofti gripinn enda gefur sagan ærið tilefni til að stíga varlega til jarðar þegar bankar og fjármálakerfið er annars vegar . Kristrún M. Frostadóttir , aðalhagfræðingur Kviku banka , hefur í fjölmiðlum að undanförnu reifað þá skoðun að kúvendingin sem orðið hefur á útlánastefnunni að undanförnu kunni að vera til marks um að útlánavöxtur bankanna hafi í góðærinu verið meiri en efni í hagkerfinu stóðu undir . Þessi umframvöxtur kalli á tiltekt í lánasafninu með tilheyrandi hækkun á vaxtaálagi og endurskoðun á lánasamningum . Þessu til viðbótar nefnir Kristrún einnig að áhættufælni innan lánastofnana hafi aukist í niðursveiflunni og að minni umsvif í útlánum bankanna endurspegli einfaldlega minni umsvif í hagkerfinu . Það er fagnaðarefni ef bankarnir ráðast í þessa tiltekt hratt og hiklaust . Bankar sem draga hreingerninguna á langinn eiga á hættu að verða að uppvakningum sem lifandi dauðir eru hvorki hluthöfum sínum né viðskiptavinum sínum til góðs . Engu að síður er sú hætta fyrir hendi að ef allir bankarnir ráðast í tiltektina á sama tíma geti það magnað sveifluna niður á við . Miðað við stöðu mála í dag verður þó að teljast ólíklegt að það gerist , þar sem Landsbankinn og Íslandsbanki eru enn í eigu ríkisins og eiga því erfiðara um vik að skipta algjörlega um kúrs . Sérstaklega ef kúrsinn getur haft afdrifaríkar afleiðingar fyrir hagkerfið . Hvort umskipti Arion banka verði í framtíðinni talið happaskref í átt að betra bankakerfi veltur mjög á því hvort stjórnendum bankans takist í ferlinu framundan að finna jafnvægi sem tryggir að hagsmunir eigenda bankans fari saman með hagsmunum viðskiptavina hans . Verkefnið er ærið og enginn leiðarvísir til að þessu viðkvæma jafnvægi . Á hinn bóginn er nóg af gömlum kreddum , strámönnum og eftiráskrýringum sem rænt hafa bestu stjórnendum sýn á þeim hættum í bankakerfinu sem mestu máli skiptir að horft sé í augu við .