Ljóðskáldið og húsvörðurinn Sturla Jón Jónsson er á leiðinni á ljóðahátíð í heilsulindabænum Drusinkininkai í Litháen , þangað er hann sendur af íslensku þjóðinni sem hefur kosið hann sem sinn sérlega menningarlega sendiherra að þessu tilefni . Sturla Jón hefur sent frá sér nokkrar ljóðabækur sem hafa vakið sívaxandi athygli íslenskra ljóðunnenda en enginn veit hinsvegar að hann er um það bil að söðla um , hann hefur ort sitt síðasta ljóð og ætlar nú að snúa sér að annarskonar skáldskap . Sturla Jón Jónsson er ekki að gefa út ljóðabók fyrir þessi jól , hann er aðalpersóna í Sendiherranum , nýrri skáldsögu Braga Ólafssonar , sem kom út á dögunum . Sendiherrann minnir sumpart á fyrri skáldsögur Braga , frásagnarhátturinn er kunnuglegur þar sem brotum og vísbendingum er raðað saman á sérstakan hátt , ýjað er að ýmsum atvikum sem síðar reynast mismikilvæg , þráðum er fylgt vandlega eftir og spennan liggur ekki síst í því hvernig brotunum er raðað saman . Ekki er þetta þó spennusaga í neinum hefðbundnum skilningi en í óhefðbundnum skilningi gæti hún talist glæpasaga án þess að nánar verði farið út í það hér , væntanlegum lesendum er látið eftir að uppgötva hvað átt er við . Sagan hefst í Reykjavík og eins og svo oft áður skapar Bragi heim eða sögusvið sem er býsna nákvæm eftirlíking af heiminum eins og við þekkjum hann en samt einhvern veginn á skjön . Reykjavík er ekki Reykjavík í þessari sögu , hún er lymskulega annarleg spegilmynd af henni . Auðvitað eru staðir sem vísa til veruleikans alltaf skáldskapur í bókum en í verkum Braga er sérlega sterk tilfinning fyrir einhverskonar hliðarskynjun af heiminum sem er bæði heillandi og háskaleg , jafnvel martraðarkennd á köflum . Þessi tilfinning fyrir staðsetningu og andrúmslofti er hreint afskaplega heillandi , það liggur alltaf eitthvað í loftinu , það er alltaf eitthvað um það bil að gerast , einhver fínleg spenna sem erfitt er að henda reiður á rafmagnar andrúmsloftið . Oftar en ekki veit lesandinn jafnvel nákvæmlega hvað hefur gerst en spennan er til staðar engu að síður . Þessi skáldsaga einkennist líka af meðvitund um skáldskapinn , líklegast er þetta einkenni meira áberandi hér en í öðrum verkum höfundarins enda fjallar hún um skáld og glímu þess við veruleikann . Þessi glíma birtist ekki síst í skrifum Sturlu um áðurnefnda ljóðahátíð , hann skrifar grein um hana áður en hann leggur af stað þar sem hann tekur mið af dagskránni og reynslu sinni af fyrri ljóðahátíðum , hann gerir semsagt grein fyrir því hvernig hann reiknar með því að hátíðin muni fara fram . En auðvitað er upplifunin síðan allt önnur þegar til Litháen er komið en undir lok ferðarinnar skrifar hann aðra grein sem ætlað er að koma í stað hinnar og þá birtist enn annar veruleiki sem er einnig á skjön við það sem raunverulega gerist samkvæmt frásögninni sjálfri . Lesandinn veit auðvitað ekki þegar upp er staðið hvað gerðist í raun og veru og þannig verður skáldskapurinn í lífinu allt í einu svo áþreifanlegur . Það er í sjálfu sér ekki ný tíðindi að Braga Ólafssyni farist það vel úr hendi að skapa stemningu , vekja upp illskilgreinanlegan óhugnað og byggja upp sögu með ýmsum smáatriðum og fíngerðum þráðum sem síðan tengjast á mörgum plönum . Hann hefur auðvitað fyrir löngu sýnt fram á að hann hefur mikið vald á frásagnartækni og kemur lesendum sínum sífellt á óvart hvað það varðar . Það er hinsvegar sérstakt í þessari bók hversu vel tekst til með eiginlega persónusköpun en mig grunar að lesandinn muni ná mun meiri tengslum við skáldið Sturlu Jón Jónsson en margar aðrar persónur í verkum Braga . Það er líklegast ekki beinlínis rétt að segja að hér séu persónur heilsteyptari en í fyrri skáldsögunum , kannski má heldur segja að lesandinn fái fleiri og betri tækifæri til að kynnast þeim . Það á að minnsta kosti við um Sturlu Jón sem er bæði einhvern veginn kunnuglegur og framandi , hann er hinni sígildi Íslendingur að því leyti að hann er sprottinn úr eigin jarðvegi , hefur vasast í ýmsu og farið sínar eigin leiðir í lífinu . Hann er hinsvegar jafnframt haldinn nagandi efa um lífsstarf sitt og óttinn við tilgangsleysið er alltaf nálægur , en fátt er einmitt jafn óhugnanlegt og grunurinn um tilgangsleysi lífsins . Það má kannski segja að hér sýni höfundurinn virkilega hvað hann getur , það er meira kjöt á beinunum en oft áður og hann leyfir lesandanum að gægjast mun dýpra inn í heim sögunnar en hann hefur leyft sér hingað til og því verður frásögnin persónulegri og innilegri en lesendur hans eiga að venjast . Í Sendiherranum er einhver ný vídd sem gerir frásögnina stærri og dýpri og er hún án efa merkasta skáldsaga Braga Ólafssonar til þessa . Þorgerður E. Sigurðardóttir , nóvember 2006