Þeir hafa því jafnframt fordæmisgildi fyrir önnur stjórnvöld og stuðla þannig að auknu samræmi í framkvæmd upplýsingalaganna . Sjá skipan úrskurðarnefndar . Frá og með 1. september 2019 er Ásthildur Valtýsdóttir ritari nefndarinnar , netfang : [ email protected ] . Var kærunni því vísað frá úrskurðarnefndinni . Á grundvelli 4. mgr. 66. gr. laga um meðferð opinberra mála , nr. 19 / 1991 , hafi saksóknari verið settur til að annast opinbera rannsókn á tildrögum þess að Magnús Leópoldsson var á sínum tíma grunaður um aðild að hvarfi Geirfinns Einarssonar í Keflavík og látinn sæta gæsluvarðhaldi vegna þess á fyrri hluta árs 1976 . Sá sem eigi hagsmuna að gæta geti kært ákvörðun ríkissaksóknara um synjun á rannsókn til dómsmálaráðherra . Ákveði ráðherra að rannsókn fari fram setur hann sérstakan saksóknara til að fara með og rannsaka málið . Jafnframt var þess óskað að nefndinni yrði látið í té afrit af þeim gögnum sem kæran lyti að . Rannsóknin var framkvæmd í samræmi við lagareglur sem giltu á þeim tíma um meðferð sakamála . Að því sögðu sé skýrslan undanþegin gildissviði upplýsingalaga , sbr. 1. mgr. 4. gr. upplýsingalaga . Um aðgang að gögnum í sakamálum fari eftir sérákvæðum laga um meðferð sakamála , en ekki sé að finna heimild í þeim lögum til að afhenda kæranda skýrsluna . Frekari athugasemdir kæranda bárust ekki . Nefndin telur ekki ráða úrslitum fyrir þá niðurstöðu að refsingu yrði ekki við komið í málinu , svo sem vegna þess að sök væri fyrnd . Í 1. mgr. 4. gr. laganna kemur fram að lögin gildi ekki um rannsókn sakamáls eða saksókn . Samkvæmt 7. gr. upplýsingalaga á almenningur að jafnaði ekki rétt á upplýsingum um málefni starfsmanna þeirra aðila sem heyra undir lögin . Í 7. gr. koma fram nokkrar undantekningar frá þeirri meginreglu en ráðningarsamningur og starfslýsing framkvæmdastjóra opinbers hlutafélags falla ekki undir þær og var synjun Herjólfs því staðfest . Kærandi óskaði eftir því með bréfi , 3. maí 2019 , að veittur yrði aðgangur að gögnunum . Um rétt kæranda til aðgangs að upplýsingum fer því eftir meginreglu 1. mgr. 5. gr. upplýsingalaga um upplýsingarétt almennings með þeim takmörkunum sem greinir í 6. - 10. gr. laganna . Í 4. mgr. 7. gr. kemur fram sérregla um aðgang almennings að upplýsingum um atriði sem varða starfsmenn lögaðila sem falla undir upplýsingalög samkvæmt 2. mgr. 2. gr . Verður því ákvörðun Herjólfs ohf. staðfest . Samdægurs svaraði stofnunin kæranda og sagði hann þurfa að beina beiðninni til lögreglunnar . Stofnunin hefði ekki heimild til að veita þriðja aðila upplýsingar . Í 3. mgr. komi fram að stofnunin annist féhirslu ríkisins , launaafgreiðslu , bókhald og greiðsluþjónustu fyrir ríkissjóð og ríkisaðila samkvæmt nánari ákvörðun hennar . Embættið sé það stjórnvald sem taka verði ákvörðun um rétt til aðgangs að gögnum . Þótt búið sé að skanna inn reikninga með færslum þá þýði það ekki að öll fylgigögn með reikningum séu til á rafrænu formi og geti því verið að þau séu eingöngu í vörslu viðkomandi ríkisstofnunar . Búið sé að framsenda fyrirspurnina til lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu . Kærandi beindi beiðninni að Fjársýslu ríkisins sem svaraði kæranda því að beina þyrfti kærunni að lögreglustjóranum á höfuðborgarsvæðinu . Þá kemur fram að ekki liggi fyrir hvort öll fylgigögn með reikningum séu í vörslum stofnunarinnar . Þó að skjal megi þannig finna í vörslum fleiri en eins sé einungis sá aðili , oftast stjórnvald , sem taka muni eða tekið hafi ákvörðun í málinu , bær til þess að taka ákvörðun um aðgang að gögnum þess . Telji Fjársýsla ríkisins sér ekki fært að taka ákvörðun um rétt kæranda til umbeðinna gagna , án þess að sjónarmið lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu liggi fyrir , er henni því rétt að afla þeirra sjónarmiða áður en ákvörðun er tekin . Fjársýsla ríkisins getur hins vegar ekki komið sér hjá því að taka ákvörðun um afhendingu gagnanna á þeim grundvelli að aðrir aðilar séu hæfari til að leggja mat á efni þeirra . Að mati úrskurðarnefndar um upplýsingamál hefur beiðni kæranda því ekki fengið þá efnislegu meðferð á lægra stjórnsýslustigi sem úrskurðarnefndinni er fært að endurskoða . Hin kærða ákvörðun er þannig haldin efnislegum annmörkum sem eru að mati nefndarinnar svo verulegir að ekki verður hjá því komist að fella hana úr gildi og leggja fyrir stofnunina að taka málið til nýrrar og lögmætrar meðferðar . VesturVerks ehf. , afgreiðslu Náttúrufræðistofnunar Íslands á beiðni um gögn varðandi friðlýsingu svæðis í kringum Drangajökul á Vestfjörðum en kærandi er framkvæmdaaðili að fyrirhugaðri Hvalárvirkjun í Ófeigsfirði . Þar kom fram að kærandi hefði unnið að rannsóknum , þróun og hönnun Hvalárvirkjunar allt frá árinu 2008 og hefði varið miklu fé til verkefnisins . Kærandi hefði því mikilla hagsmuna að gæta í tengslum við ákvarðanir stjórnvalda er lytu að breytingum á skipulagi eða verndun svæða sem tengist eða hafi áhrif á Hvalárvirkjun . Var krafan ítrekuð með bréfi frá lögmanni kæranda , dags. 26. febrúar 2019 . Stofnunin ítrekar að vinna hennar í þessu sambandi lúti að , samkvæmt lögum um náttúruvernd nr. 60 / 2013 , gerð faglegra tillagna um vernd svæða á framkvæmdaáætlun um náttúruminjaskrár , B-hluta . Samskipti við aðra aðila sem kærandi vísar til , s.s. sveitarfélög eða sérfræðinga , fari fram þegar unnið sé frekar með tillögurnar samkvæmt . 36. gr. laga um náttúruvernd og séu þau samskipti ekki á forræði Náttúrufræðistofnunar . & nbsp ; < / p > < h 2 > Niðurstaða < / h 2 > < p > Í málinu er deilt um rétt kæranda til aðgangs að samskiptum Náttúrufræðistofnunar eða öðrum gögnum sem stofnunin hefur tekið saman vegna skráningar náttúruminja í kringum Drangajökul og mat á verndargildi þeirra . Einu samskipti stofnunarinnar við frjáls félagasamtök hafi verið í formi tillögu sem Landvernd sendi stofnuninni , en sú tillaga var afhent kæranda samhliða umsögn stofnunarinnar . Þá er tekið fram að samskipti við aðra aðila , sem taldir séu upp í upphaflegri gagnabeiðni , muni fara fram þegar unnið sé frekar með tillögurnar og að gögn um þau séu þannig ekki fyrirliggjandi að svo stöddu . Gagn þarf að vera undirbúningsgagn í reynd , það skal útbúið eða ritað af starfsmönnum stjórnvaldsins sjálfs og það má ekki hafa verið afhent öðrum . Tekið er fram að í öðru skilyrðinu felist það m.a. að gögn sem útbúin eru af utanaðkomandi sérfræðingum , svo sem verktökum , fyrir stjórnvald teljist ekki til vinnugagna . Af því leiði að það taki einatt einhvern tíma að móta afstöðu til fyrirliggjandi mála og á því tímabili kunni ólík sjónarmið að hafa mismunandi vægi og breytast , t.d. ef fram komi nýjar upplýsingar . Um er að ræða fimmtán tölvupósta á milli starfsmanna Náttúrufræðistofnunar . Að mati úrskurðarnefndar um upplýsingamál er vafalaust um vinnugögn að ræða og af þeirri ástæðu verður staðfest synjun Náttúrufræðistofnunar Íslands á beiðni kæranda um aðgang að þeim gögnunum . < / p > < p > < / p > < h 2 > Úrskurðarorð : < / h 2 > Staðfest er ákvörðun Náttúrufræðistofnunar , dags. 14. mars 2019 , um synjun beiðni VesturVerks ehf. um aðgang að tölvupóstsamskiptum á milli starfsmanna Náttúrufræðistofnunar og meðfylgjandi skjölum sem tekin voru saman vegna skráningar náttúruminja í kringum Drangajökul og mats á verndargildi þeirra . Kæru er að öðru leyti vísað frá úrskurðarnefnd um upplýsingamál . Beiðnin sneri m.a. að greiðslum fyrirtækja fyrir aðstöðu við flugvöllinn og rekstrarkostnaði Isavia af bílastæðum árið 2017 . Upplýsingabeiðni kæranda var í sjö liðum . Hver nýting bílastæða við Keflavíkurflugvöll hefði verið árið 2017 , eftir mánuðum . Hver rekstrarkostnaður bílastæða við Keflavíkurflugvöll hefði verið árið 2017 . Óskaði kærandi eftir sundurliðun á slíkum kostnaði , lægi hann fyrir . Verði úrskurðarnefnd ekki við þeirri kröfu er þess krafist að staðfest verði synjun Isavia á beiðni um aðgang að gögnum sem falla undir liði a–d í upplýsingabeiðni kæranda . Minni óvissa dragi úr sjálfstæði keppinauta í ákvarðanatöku og hamli því samkeppni . Mest sé hættan á röskun samkeppni á mörkuðum þar sem fákeppni ríki . Vísar Isavia til úrskurðar úrskurðarnefndarinnar nr. 709 / 2017 , þar sem fram kemur að upplýsingar um veltu og sölu geti talist viðkvæmar upplýsingar sem heimilt sé að synja almenningi um aðgang að , sbr. 9. gr. upplýsingalaga . Vísað er til athugasemda við 4. tölul. 10. gr. í frumvarpi því sem varð að upplýsingalögum , um að óheftur réttur til upplýsinga geti skaðað samkeppnis - og rekstrarstöðu opinberra stofnana og fyrirtækja í þeim tilvikum þegar hið opinbera þurfi að keppa á markaði við einkaaðila sem ekki eru skyldugir að gefa upplýsingar um stöðu sína . Mikilvægt sé að félög sem heyri undir upplýsingalög geti tekið saman trúnaðargögn að beiðni opinberra eftirlitsstjórnvalda án þess að eiga á hættu að þurfa að afhenda þau öðrum . Þá ítrekaði nefndin í fyrra erindinu ósk sína um afrit af umbeðnum gögnum . Upplýsingar um það þyrfti að kalla fram í bókhaldskerfi félagsins og reikna út sérstaklega , því ekki sé um að ræða fyrirliggjandi gögn sem hægt væri að afhenda án fyrirhafnar . Í svari Isavia , dags. 5. nóvember 2019 , segir að greiðslur vegna notkunar á bílastæðunum séu tekjufærðar um leið og þær berist í rafrænu bókhaldi félagsins , og að fjöldi færslna sé mikill . Því sé nær ómögulegt að sjá raunkostnað nema farið sé í ítarlega kostnaðargreiningu á bifreiðastæðum . Í þeim gögnum sem Isavia hefur staðfest að liggi fyrir hjá félaginu , þ.e. greiðslur hópferðabíla fyrir afnot af bílastæðum á árinu 2017 , eru upplýsingar sem varða tvö hópferðabílafyrirtæki . Hafa beri í huga að upplýsingarnar kunni að snerta mikilvæga viðskiptahagsmuni Kynnisferða auk þess sem þær kunni að teljast viðkvæmar vegna samkeppnisstöðu fyrirtækisins á markaði í skilningi upplýsingalaga og samkeppnisréttar . Kom þar fram að leigubílstjórar staðgreiddu fyrir afnot þeirra í afgreiðslu bílastæðaþjónustu . Þá er í 2. málsl. 2. mgr. 20. gr. kveðið á um það að þeim sem kæra beinist að sé skylt að láta nefndinni í té afrit af þeim gögnum sem kæra lýtur að , enda falli viðkomandi undir gildissvið laganna samkvæmt I. kafla . Ágreiningslaust er að Isavia fellur undir gildissvið upplýsingalaga enda hefur úrskurðarnefndin áður fjallað um kærur á hendur félaginu , sbr. t.d. úrskurði nefndarinnar nr. 580 / 2015 , 578 / 2015 , 579 / 2015 , 585 / 2015 , 629 / 2016 , 655 / 2016 , 709 / 2017 , 713 / 2017 , 753 / 2018 , 814 / 2019 , 840 / 2019 , 844 / 2019 og 845 / 2019 . Í ljósi þessa verður að telja þann drátt sem orðið hefur á því að Isavia afhenti nefndinni gögn aðfinnsluverðan . Önnur gögn sem kærandi hafi óskað eftir liggi ekki fyrir í skilningi 1. mgr. 5. gr. upplýsingalaga . Nánar tiltekið liggi ekki fyrir upplýsingar fyrir árið 2017 um hve mikið hafi verið greitt í bílastæðagjöld við Keflavíkurflugvöll , upplýsingar um hve mikið leigubílar og bílaleigur greiddu fyrir aðstöðu á bílaplani eða bílastæðum við flugvöllinn , upplýsingar um hver nýting bílastæða hafi verið og hver rekstrarkostnaður bílastæðanna hafi verið . Aðeins hafi verið reiknað hvað hópferðabílar greiddu það ár en ekki leigubílar eða bílaleigur . Þá hafi hvorki nýting né rekstrarkostnaður verið reiknaður . Með setningu laga nr. 140 / 2012 var dregið úr vægi umræddrar tilgreiningarreglu en sá sem óskar aðgangs að gögnum þarf eftir sem áður að tilgreina hvað það er sem hann óskar eftir að fá að kynna sér nógu skýrt til að unnt sé að verða við óskinni , sbr. t.d. úrskurð úrskurðarnefndar um upplýsingamál nr . Sú skylda verður að meginstefnu til lögð á stjórnvöld að finna það mál eða þau gögn sem falla efnislega undir það málefni sem tilgreint er í beiðni um aðgang að gögnum . Til að hægt sé að afgreiða beiðni verður hún að vera sett fram með nægilega nákvæmum hætti til að stjórnvald geti , t.d. með einfaldri orða - eða efnisatriðaleit í málaskrá sinni , fundið það mál sem lýtur að því málefni sem aðili óskar að fá upplýsingar um . Þá er gerð krafa um það að sá sem biður um aðgang að gögnum tilgreini þau eða efni þess máls sem þau tilheyra . Tilgreining gagna getur m.a. átt sér stað með því að tilgreina dagsetningu eða aðrar nægilegar upplýsingar um eðli gagnanna . Í ljósi þeirra viðmiða sem leidd verða af 15. gr. upplýsingalaga verður hins vegar að skilja skýringar Isavia um að upplýsingar um heildarfjárhæð greiddra bílastæðagjalda teljist ekki fyrirliggjandi í skilningi 1. mgr. 5. gr. upplýsingalaga á þann veg að ekki sé hægt að kalla þessar upplýsingar fram með tiltölulega einföldum hætti úr bókhaldskerfi Isavia eða öðrum gagnagrunnum félagsins . Þessar upplýsingar séu því ekki aðgengilegar félaginu sjálfu án verulegrar fyrirhafnar . Hvað varðar rekstrarkostnað vegna bílastæðanna skiptist hann milli sviða innan félagsins og því sé nær ómögulegt að sjá raunkostnað nema farið sé í ítarlega kostnaðargreiningu á bílastæðum . Samkvæmt orðalagi upplýsingabeiðni kæranda var þess ekki óskað að gögnin yrðu afhent samantekin . Þá telur úrskurðarnefndin ljóst að fyrir liggi reikningar af einhverju tagi sem teljist til rekstrarkostnaðar vegna bílastæða við Keflavíkurflugvöll og kærandi kunni að eiga rétt til aðgangs að . Í þriðja lagi mega gögn ekki hafa verið afhent öðrum nema þau séu afhent eftirlitsaðila á grundvelli lagaskyldu . Eðlilegt er því að stjórnvöldum sé heimilt að hafna aðgangi að þeim þótt stjórnvöldum sé einnig á grundvelli reglunnar um aukinn aðgang að gögnum heimilt að afhenda slík gögn , standi reglur um þagnarskyldu því ekki í vegi . Af þessum sökum er lagt til að takmarkaður verði aðgangur að upplýsingum um viðskipti hins opinbera þegar svona háttar til . Í fyrsta lagi skal starfsemi þess aðila sem upplýsingabeiðni beinist að eða upplýsingar tengjast að öðru leyti , í heild eða að hluta , vera í samkeppni við aðra aðila . Af þessu tilefni tekur úrskurðarnefndin fram að þótt vissulega kunni að vera rétt við skýringu 4. tölul. 10. gr. upplýsingalaga að líta til sjónarmiða um beitingu 10. gr. samkeppnislaga , þá eru lagaákvæðin um margt ólík og verndarandlag ákvæðanna er mismunandi . Er þá litið til þess að Isavia hefur ekki fært fyrir því sannfærandi rök að veiting upplýsinganna geti haft neikvæð áhrif á rekstur félagsins á bílastæðunum og valdið félaginu tjóni . Verður því kæranda ekki synjað aðgangi að þeim upplýsingum á grundvelli 2. málsl. 9. gr. upplýsingalaga . Kynnisferðir ehf. lögðu það í hendur úrskurðarnefndarinnar að leggja mat á hvort veita skyldi aðgang að gögnunum . Það er mat nefndarinnar að þær upplýsingar sem fram koma í gögnunum um hvað hópferðabílar greiddu fyrir afnot af bílastæðum árið 2017 varði fjárhags - eða viðskiptahagsmuni fyrirtækjanna ekki með þeim hætti að rétt sé að undanþiggja þær aðgangi almennings . Undantekningar frá þessari reglu væru hins vegar að finna vegna umsókna um opinbera starfsmenn en þá væri skylt að veita upplýsingar um nöfn og starfsheiti umsækjenda um starf , þegar umsóknarfrestur væri liðinn . Úrskurðarnefndin taldi hugtakið opinbera starfsmenn aðeins taka til starfsmanna stjórnvalda . Þá vakti kærandi athygli á því að í lögum um RÚV ohf. segði skýrt og skorinort að upplýsingalög giltu um félagið . Þann 2. desember 2019 barst úrskurðarnefndinni bréf frá RÚV ohf . Í athugasemdum kæranda , dags. 3. desember 2019 , segir að kæran sé byggð á þeirri almennu reglu að það hljóti að vera í þágu 1. gr. upplýsingalaga um markmið laganna að eigendur Ríkisútvarpsins , almenningur , eigi rétt á því að vita hverjir sækja um að fá að stýra stofnuninni . Kærandi bendir einnig á að í 18. gr. laga um Ríkisútvarpið sé sérstaklega tekið fram að upplýsingalög gildi um starfsemi stofnunarinnar . Lagatúlkun Ríkisútvarpsins þar sem bornar séu saman 2. og 4. mgr. 7. gr. laganna standist með engu móti , enda sé vilji löggjafans skýr . Bent sé á að umsækjendur hljóti að hafa verið meðvitaðir um að nöfn þeirra yrðu birt . Tekið er fram að í tilvitnaðri greinargerð segi um 18. gr. laga nr. 23 / 2013 , að upplýsingalög , nr. 50 / 1996 , gildi um starfsemi Ríkisútvarpsins líkt og kveðið hafi verið á um í 12. gr. laga um Ríkisútvarpið ohf. , nr. 6 / 2007 . Ljóst er að ákvæði upplýsingalaga gilda því almennt um starfsemi félagsins nema sérákvæði annarra laga kveði á um annað . Þess í stað verður að leggja til grundvallar að RÚV ohf. sé einkaréttarlegur lögaðili í skilningi 2. mgr. 2. gr. laganna . Samkvæmt því tekur sérregla 2. tölul. 2. mgr. 7. gr. ekki til upplýsinga um málefni starfsmanna RÚV ohf . Líta verður svo á að með ákvæði 2. mgr. 18. gr. sé einungis áréttað að upplýsingalög nr. 140 / 2012 , gildi um starfsemi félagsins og að ákvæðið feli ekki í sér sérreglu um rétt almennings til aðgangs að upplýsingum um félagið . Því var RÚV ohf. heimilt að synja beiðni kæranda um nöfn umsækjanda í stöðu útvarpsstjóra hjá félaginu og verður hin kærða ákvörðun staðfest . Í tilefni af þessu sjónarmiði tekur úrskurðarnefnd um upplýsingamál fram að í niðurstöðu nefndarinnar felst ekki sú afstaða að RÚV ohf. sé óheimilt að afhenda umbeðin gögn , heldur aðeins að félaginu sé það ekki skylt á grundvelli upplýsingalaga . Í júní óskaði hann eftir öllum gögnum málsins á grundvelli 15. gr. stjórnsýslulaga , nr. 37 / 1993 , frá upphafi til loka ráðningarferlis . Við mat sveitarfélagsins á því hvaða gögn því væri skylt eða heimilt að afhenda hefði niðurstaðan verið sú að um væri að ræða annars vegar vinnugögn vegna ráðningarferlisins sem og gögn sem innihéldu upplýsingar um einkamálefni annarra umsækjenda . Umsögninni fylgdu afrit af öllum þeim gögnum sem urðu til við ráðningarferlið og liggja fyrir hjá sveitarfélaginu . Takmarkanir á þeim rétti eru í 15. – 17. gr. sömu laga . Upplýsingaréttur aðila máls skv. 15. gr. stjórnsýslulaga er víðtækari en sá réttur sem veittur er með ákvæðum upplýsingalaga . Hvað varðar afmörkun á því hvaða gögn tilheyri stjórnsýslumáli er talið að þar undir falli ekki aðeins þau gögn sem hafa að geyma forsendur ákvörðunar eða niðurstaða er beinlínis reist á heldur einnig önnur gögn sem hafa orðið til við rannsókn málsins og hafa efnislega þýðingu eða tengsl við úrlausnarefnið . < / p > < h 2 > Úrskurðarorð : < / h 2 > < p > Kæru A , dags. 13. júlí 2019 , er vísað frá úrskurðarnefnd um upplýsingamál . Stapa ehf. , afgreiðslutöf umhverfis - og auðlindaráðuneytisins vegna fyrirspurnar hans til ráðuneytisins , dags. 20. mars 2019 . Tekið var fram að yrði erindinu synjað færi úrskurðarnefndin þess á leit henni yrðu afhent afrit af þeim gögnum sem kæran lyti að . Ráðuneytið hafi svarað fyrirspurn kæranda þann 27. febrúar 2019 og sent honum þau gögn sem hann hafi óskað eftir . Þá segir að í erindi kæranda frá 20. mars 2019 og ítrekun þess frá 28. mars 2019 sé ekki að finna beiðni um fyrirliggjandi gögn í tilteknu máli , sbr. 1. mgr. 5. gr. upplýsingalaga nr. 140 / 2012 , heldur fyrirspurnir um tiltekið málefni , og kalli erindið því á rannsóknarvinnu af hálfu ráðuneytisins . Þá sé það mat umhverfis - og auðlindaráðuneytisins að ákvæði upplýsingalaga eigi ekki við í málinu þar sem ekki sé um að ræða beiðni um afhendingu gagna . Því séu ekki forsendur til staðar til að kæra til úrskurðarnefndar um upplýsingamál drátt á afgreiðslu málsins , sbr. 4. mgr. 9. gr. stjórnsýslulaga nr. 37 / 1993 , þar sem kæruheimild til nefndarinnar á grundvelli upplýsingalaga sé ekki fyrir hendi . Nefndin lítur hins vegar svo á að kærandi óski eftir öllum gögnum ráðuneytisins sem varða kunna samskipti þess við ÍSOR um það hvernig stofnunin hafi komist yfir tiltekna korta - og gagnagrunna . Að mati úrskurðarnefndar um upplýsingamál skortir því á að tekin hafi verið rökstudd afstaða til gagnabeiðni kæranda , líkt og upplýsingalög gera ráð fyrir , sbr. einnig 10. gr. stjórnsýslulaga nr. 37 / 1993 . Var því Fiskistofu gert að afhenda kæranda leyfin en afmá úr þeim upplýsingar um kaupanda . Fiskistofa hafi óskað eftir sjónarmiði Hvals hf. um afhendingu upplýsinganna með bréfi , dags. 1. febrúar 2019 . Þar kemur fram sú afstaða fyrirtækisins að það telji upplýsingarnar varða mikilvæga fárhags - og viðskiptahagsmuni þess sem leynt eigi að fara . Kærandi telur að langreyðarveiðar Hvals hf. og útflutningsleyfið að baki þeim geti ekki talist einkamál fyrirtækisins enda hafi Hvalur hf. og málsvarar fyrirtækisins ætíð kynnt og fjallað um veiðarnar sem hvalveiðar Íslendinga og hafi markmið fyrirtækisins verið kynnt innanlands sem og á alþjóðavettvangi sem stefna Íslands í hvalveiðimálum . Þá séu upplýsingar um magn afurða viðskiptaleyndarmál sem gætu komið Hval hf. verulega í koll fái keppninautar fyrirtækisins , t.d. í Japan , aðgang að þeim . Skipafélagið hafi gefist upp og afurðirnar endursendar til Íslands . A - 354 / 2011 þar sem fjallað var um aðgang að upplýsingum um samninga sem einkaaðilar gerðu sín á milli og bárust til Fiskistofu vegna eftirlits og starfa stofnunarinnar . Í athugasemdum kæranda , dags. 15. maí 2019 , segir m.a. að fullyrðingar Hvals hf. um að innflutningsaðili í Japan hafi orðið fyrir ónæði erlendra samtaka eigi ekki við rök að styðjast . Auk þess hafi ummæli Hvals hf. um að samtök hafi hótað skipafélögum ekkert með Hvalaskoðunarsamtök Íslands að gera . Í því tilviki sem hér um ræði gefi númerin hins vegar litlar upplýsingar enda standi Hvalur hf. sjálfur fyrir útflutningnum á kjötinu . Þannig er óheimilt að veita upplýsingar um atvinnu - , framleiðslu - og viðskiptarleyndarmál eða viðkvæmar upplýsingar um rekstrar - eða samkeppnisstöðu svo og aðra mikilvæga viðskiptahagsmuni . Ákvæðið verður ekki túlkað rýmra en leiðir af orðanna hljóðan og kemur það því ekki til álita við mat á gögnum málsins . Er þá m.a. litið til þess að upplýsingarnar varða ekki ráðstöfun opinberra hagsmuna heldur viðskiptasamband einkaaðila um kaup og sölu á vöru . Að mati nefndarinnar getur 9. gr. upplýsingalaga þó ekki staðið því í vegi að almenningi verði veittur aðgangur að öðrum upplýsingum sem fram koma í leyfisbréfunum . Með vísan til framangreinds er það því niðurstaða nefndarinnar að Fiskistofu sé skylt að veita aðgang að leyfisbréfunum að undanskildum upplýsingum um kaupanda vörunnar , sbr. 3. mgr. 5. gr. upplýsingalaga . Með erindi , dags. 29. nóvember 2018 , óskaði kærandi eftir því að fá upplýsingar um efniskaup vegna ljósleiðara fyrir Flóaljós , hverjir hefðu gert tilboð í verkið og heildarupphæð hvers tilboðs fyrir sig . Ákvörðunin er rökstudd þannig að þessir aðilar hafi aðeins gert tilboð í 1 - 2 efnisliði og því sé um að ræða upplýsingar um einingarverð fyrirtækjanna . Með bréfi , dags. 15. október 2019 , veitti Ísrör ehf. samþykki sitt fyrir því að aðgangur yrði veittur að upplýsingum um heildarfjárhæð fyrirtækisins . Með bréfi , dags. 7. nóvember 2019 , lýsti Málmsteypa Þorgríms Jónssonar ehf. því yfir að fyrirtækið veitti ekki samþykki sitt fyrir afhendingu upplýsinganna . Það gangi jafnframt gegn samkeppnissjónarmiðum . Þar af leiðandi sé sveitarfélaginu óheimilt að veita kæranda aðgang að þeim , sbr. 9. gr. upplýsingalaga nr. 140 / 2012 . Stjórnvaldi , eða öðrum aðila sem ákvörðun tekur á grundvelli laganna , er með öðrum orðum ætlað að vega og meta umbeðin gögn með tilliti til þess hvort upplýsingar sem þau hafa að geyma séu þess eðlis að rétt sé að undanþiggja þær aðgangi almennings . Verður því synjun á aðgangi að þeim upplýsingum ekki byggð á 9. gr. upplýsingalaga . Á hinn bóginn hafa tilboðsgjafar hagsmuni af því að samkeppnisaðilar fái ekki aðgang að upplýsingum um verðlagningu þeirra á vöru og þjónustu . Í ljósi þess að í máli þessu er ekki um að ræða ráðstöfun opinberra hagsmuna af hálfu stjórnvalda er það afstaða úrskurðarnefndarinnar að hagsmunir þeirra tilboðsgjafa sem um ræðir í þessu máli af því að upplýsingar um einingarverð í tilboðum þeirra fari leynt vegi þyngra heldur en hagsmunir almennings af því að geta kynnt sér upplýsingarnar . Var því lagt fyrir Hagfræðistofnun að taka málið til nýrrar og lögmætrar meðferðar . Kæranda bárust svör við spurningunum þann 25. janúar 2019 . Í þriðja lagi , varðandi viðmælendalista skýrsluhöfundar , vísar Hagfræðistofnun á nánari umfjöllun um aðferðir við gerð skýrslunnar í greinargerð sem ber heitið „ Viðbrögð við athugasemdum við skýrslu Hagfræðistofnunar um þjóðhagsleg áhrif hvalveiða “ sem er aðgengileg á vefsíðu stofnunarinnar . Þar komi fram að rætt hafi verið við starfsmenn sjö hvalaskoðunarfyrirtækja , þar af sex í síma . Þá er greint frá öðrum samskiptum skýrsluhöfundar við starfsmenn tveggja tiltekinna hvalaskoðunarfyrirtækja og samskiptum hans við aðra aðila , við gerð skýrslunnar . Í ljósi þessa tímayfirlits óski kærandi eftir yfirliti frá skýrsluhöfundi um lengd símtala sem og yfirliti yfir fundi hans með nafngreindum forstjóra hvalveiðifyrirtækis sem og umræðuefni símtala þeirra og funda . Hagfræðistofnun er skylt að veita almenningi aðgang að fyrirliggjandi gögnum með þeim takmörkunum sem greinir í 6. - 10. gr. laganna , sbr. 1. mgr. 5. gr. upplýsingalaga . Það fellur því utan valdsviðs úrskurðarnefndarinnar að krefja stjórnvöld um efnisleg svör við spurningum . Yfirlitið ber með sér að vera ekki tæmandi en í því segir : „ Símayfirlit mitt sýnir að ég hafði a.m.k. samband við … “ . Sama á við um beiðni kæranda um aðgang að opinberum og óopinberum gögnum sem byggt hafi verið á við gerð kostnaðarmats og hvaða hvalaskoðunarfyrirtæki hafi veitt skýrsluhöfundi tilteknar upplýsingar . Því verður að telja að beiðni kæranda hafi ekki fengið þá efnislegu meðferð á lægra stjórnsýslustigi sem úrskurðarnefndinni sé fært að endurskoða . Afgreiðsla hennar á beiðnunum er svo eftir atvikum kæranleg til úrskurðarnefndar um upplýsingamál . Beiðni kæranda var synjað með þeim rökum að Herjólfur væri opinbert hlutafélag . Þá er vísað til þess að í 1. mgr. 7. gr. upplýsingalaga segi að réttur til upplýsinga um málefni starfsmanna nái ekki til gagna í málum sem varða umsóknir um störf . Þó komi fram í 2. mgr. að varðandi opinbera starfsmenn sé skylt að veita upplýsingar um nöfn og starfsheiti umsækjenda um störf þegar umsóknarfrestur sé liðinn . Í 1. mgr. 5. gr. upplýsingalaga er tekið fram að skylt sé , ef þess sé óskað , að veita almenningi aðgang að fyrirliggjandi gögnum sem varða tiltekið mál , með þeim takmörkunum sem greinir í 6. - 10. gr . Segir þar að skylt sé að veita upplýsingar um nöfn starfsmanna og starfssvið , sbr. 1. tölul. og launakjör æðstu stjórnenda og upplýsingar um menntun þeirra , sbr. 2. tölul. málsgreinarinnar . Eins og fram kemur í umsögn Herjólfs mun félagið veita kæranda þær upplýsingar og er því ekki um að ræða synjun beiðni um aðgang að gögnum í skilningi 1. mgr. 20. gr. upplýsingalaga . Þá taldi nefndin gögnin öll innihalda viðkvæmar upplýsingar um einkamálefni einstaklingsins sem óheimilt væri að veita aðgang að , sbr. 9. gr. upplýsingalaga . Var ákvörðun Reykjavíkurborgar því staðfest . Hafi starfsmaður þjónustumiðstöðvarinnar sagst þurfa að kanna réttmæti umboðsins . Þann 26. mars 2019 hafi vettvangs - og ráðgjafarteymi Reykjavíkurborgar náð tali af B þar sem hann óskaði skriflega eftir því að afritum af gögnunum yrði fargað . Í athugasemdum kæranda , dags. 15. maí 2019 , kemur m.a. fram að kærandi telji upplýsingar í umsögninni vera villandi . Úrskurðarnefndin hefur haft hliðsjón af öllum gögnum málsins við úrlausn þess . Er kærandi tilgreindur sem tengiliður . Í málinu liggur einnig fyrir yfirlýsing , dags. 26. mars 2019 , undirrituð með nafni B , þess efnis að hann óski þess að þjónustumiðstöðin fargi afritum af umbeðnum gögnum Yfirlýsingin er vottuð með undirskrift tveggja einstaklinga . Þannig er engum vafa undirorpið að viðkvæmar persónuupplýsingar samkvæmt lögum um persónuvernd eru allar undanþegnar aðgangi almennings skv. 9. gr . Dæmi um slík tilvik væru t.d. upplýsingar um það hvort tiltekinn einstaklingur hafi lagt fram umsókn um leyfi til að ættleiða barn , umsókn um fjárhagsaðstoð frá félagsmálastofnun eða umsókn um fóstureyðingu . “ á beiðni um aðgang að samningi sem félagið gerði við einkaaðila um gerð nýrrar heimasíðu fyrir Herjólf . Beiðninni var synjað á grundvelli 9. gr. upplýsingalaga með vísan til mikilvægra fjárhags - og viðskiptahagsmuna fyrirtækisins sem samið var við . Í bréfinu upplýsir Herjólfur kæranda um að óskað hafi verið eftir tilboði fjögurra aðila í vefsíðugerð fyrir félagið og að þrír þeirra hafi kynnt tilboð fyrir Herjólfi . Val á tilboðsgjafa hafi ráðist af vefumhverfi annars vegar og áreiðanleika tilboðsgjafa hins vegar . Í athugasemdum kæranda , dags. 7. ágúst 2019 , kemur fram ítrekun á því að veittur verði aðgangur að umbeðnum samningi . Þarf því að taka til athugunar hvort hagsmunir Kosmos og Kaos ehf. standi í vegi fyrir því að samningurinn verði gerður opinber . Stjórnvaldi , eða öðrum aðila sem ákvörðun tekur á grundvelli laganna , er með öðrum orðum ætlað að vega og meta umbeðin gögn með tilliti til þess hvort upplýsingar sem þau hafa að geyma séu þess eðlis að rétt sé að undanþiggja þær aðgangi almennings . Þegar lögaðilar gera samninga við opinbera aðila , þar sem ráðstafað er opinberum hagsmunum , getur þetta sjónarmið haft mikið vægi við ákvörðun um aðgang að upplýsingum . “ Í honum má finna tilboð í vefsíðugerð og kostnaðaráætlun vegna vinnunnar , þar er að finna stutta og almenna lýsingu á verkinu , upplýsingar um tímagjald og afsláttarkjör auk áætlaðs fjölda vinnustunda fyrir hvern verkþátt . Með vísan til framangreinds verður Vestmannaeyjaferjunni Herjólfi ohf. gert að veita kæranda aðgang að samningnum líkt og frá greinir í úrskurðarorði . Var heilbrigðisráðuneytinu gert að afhenda gögnin . Málið sé á viðkvæmu stigi og opinber umfjöllun um það geti haft neikvæð áhrif á gang viðræðnanna . Því komi afhending gagnanna ekki til greina á meðan þær standi yfir . Þar bregst kærandi við þeim röksemdum ráðuneytisins að gögnin varði mikilvæga almannahagsmuni , vegna þess að upplýsingar í þeim varði öryggi sjúkraflutninga , en kærandi telur það einmitt sterk rök fyrir rétti almennings til að fá aðgang að gögnunum . Markmið upplýsingalaga sé að tryggja gegnsæja stjórnsýslu , meðal annars til að styrkja aðhald fjölmiðla og almennings með stjórnvöldum . Þá vísar kærandi til þess að skýrsla Capacent sé í höndum bæði ráðuneytisins og Rauða krossins . Í athugasemdum kæranda segir enn fremur að ráða megi af bréfi ráðuneytisins að það telji að verði skýrslan birt geti það haft neikvæð áhrif á samningaviðræður sem séu á viðkvæmu stigi . Tilgangur upplýsingalaga sé einmitt að koma í veg fyrir að sú leyndarhyggja sem bréf ráðuneytisins beri vott um ráði ríkjum í íslenskri stjórnsýslu . Ákvörðun ráðuneytisins um að synja beiðni kæranda um aðgang að umbeðnum gögnum byggist í fyrsta lagi á því að um sé að ræða vinnugögn sem undanskilin séu upplýsingarétti kæranda á grundvelli 5. tölul. 6 gr. , sbr. 8. gr. upplýsingalaga nr. 140 / 2012 og í öðru lagi á því að mikilvægir almanna - og fjárhagslegir hagsmunir komi í veg fyrir afhendingu þeirra . Gögnin eru þar af leiðandi öll því marki brennd að hafa verið send utanaðkomandi aðilum eða útbúin af utanaðkomandi aðilum og geta þau af þeirri ástæðu ekki talist vera vinnugögn samkvæmt 8. gr. upplýsingalaga . Eins og fram kemur í athugasemdum við ákvæðið verða aðeins upplýsingar sem varða mikilvæga hagsmuni ríkisins eins og t.d. fjármálastöðugleika felldar undir ákvæðið og gerð er krafa um að birting upplýsinganna gæti skaðað fjárhag eða efnahag ríkisins . Þá verða upplýsingarnar ekki felldar undir aðra töluliði 10. gr. upplýsingalaga . Þá verður að líta til þess að þann 11. júlí 2019 birtist frétt á vef Stjórnarráðsins um að samningur ráðuneytisins við RKÍ um rekstur á sjúkrabifreiðum hefði verið framlengdur til ársloka 2022 . Fundargerðirnar voru afhentar kæranda en hluti upplýsinganna sem þar komu fram höfðu verið afmáðar úr fundargerðunum með vísan til þess að um væru að ræða trúnaðarupplýsingar og þess að birting upplýsinganna myndi skaða fjárhags - og viðskiptahagsmuni Íslandspósts , sbr. 9. gr. upplýsingalaga . Jafnframt var þess óskað að ÍSP afhenti úrskurðarnefndinni afrit af þeim gögnum sem kæran lyti að . Íslandspóstur óskaði þess að frestur til skila á umsögn yrði framlengdur til 20. febrúar og var fresturinn veittur . Íslandspóstur er opinbert hlutafélag og fellur því undir gildissvið upplýsingalaga samkvæmt 2. mgr. 2. gr . Félagið starfar bæði á samkeppnismarkaði og á einkaréttarlegum grundvelli en það veitir alþjónustu samkvæmt lögum um póstþjónustu nr. 19 / 2002 . Sömu takmarkanir gilda um aðgang að gögnum er varða mikilvæga virka fjárhags - eða viðskiptahagsmuni fyrirtækja og annarra lögaðila . “ Að því er varðar fjárhags - eða viðskiptahagsmuni lögaðila er sérstök áhersla lögð á rétt almennings til upplýsinga um ráðstöfun opinberra fjármuna . Einnig hvort vægi þyngra , hagsmunir ÍSP af því að upplýsingunum yrði haldið leyndum eða hagsmunir almennings af því aðgangur yrði veittur að þeim en þar skiptir almennt verulegu máli hvort og þá að hvaða leyti upplýsingarnar lúta að ákvörðunum um ráðstöfun opinbers fjár og eigna . Að mati úrskurðarnefndar um upplýsingamál varða tíu atriði , sem afmáð voru í fundargerðunum , svo mikilvæga fjárhags - eða viðskiptahagsmunir þriðja aðila að heimilt sé að afmá þær á grundvelli 2. málsl. 9. gr. upplýsingalaga . Athuga verður þó í þessu sambandi að í sumum tilvikum eru fyrir hendi skýrar reglur um skyldu stjórnvalda til þess að veita upplýsingar í tengslum við viðskipti , sbr. lög nr. 65 / 1993 , um framkvæmd útboða . Um þetta má m.a. vísa til úrskurðar nr. 764 / 2018 frá 7. desember 2018 auk úrskurða í málum nr . Undanþága 4. tölul. 10. gr. , sem hér er byggt á , lýtur hins vegar aðeins að þeim gögnum í fórum stjórnvalds sem tengist þeim samkeppnisrekstri sem um ræðir . Víða annars staðar eru slíkar upplýsingar afmáðar , t.d. í fundargerðum nr. 1 / 2014 og 10 / 2014 . Í slíkum tilvikum getur úrskurðarnefndin ekki fallist á að heimilt sé að afmá upplýsingarnar úr fundargerðunum . Í 4. mgr. 7. gr. upplýsingalaga er að finna afmörkun á þeim upplýsingum sem skylt er að veita um málefni starfsmanna lögaðila sem falla undir gildissvið upplýsingalaga . Þar segir að aðilum sé aðeins skylt að veita upplýsingar um nöfn starfsmanna og starfssvið þeirra , sem og launakjör æðstu stjórnenda og menntun þeirra . Að mati úrskurðarnefndar um upplýsingamál koma þar fram upplýsingar sem varða málefni starfsmanna Íslandspósts og heimilt er að halda leyndum á grundvelli 7. gr . Kæru var að öðru leyti vísað frá . Hvort tekjur af rekstri bílastæða væru nýttar til að fjármagna uppbyggingu eða aðra starfsemi Flugstöðvar Leifs Eiríkssonar . Svar við fimmtu spurningunni var á þá leið að engin gögn sem svöruðu spurningunni sérstaklega væru fyrirliggjandi hjá félaginu ; tekjur af bílastæðum væru þó nýttar í starfsemina eins og aðrar óflugtengdar tekjur . Engin rök hafi komið fram af hálfu Isavia af hverju upplýsingarnar feli í sér mikilvæga fjárhags - og viðskiptahagsmuni . Opinbert hlutafélag geti ekki synjað aðila um aðgang að gögnum á grundvelli hugleiðinga um að aðgangur að tiltekinni tegund upplýsinga sé almennt til þess fallinn að valda tjóni heldur verði að leggja mat á aðstæður í hverju máli fyrir sig . Hvað varði spurningar 4 , 5 og 7 þá er það dregið í efa að upplýsingarnar séu ekki fyrirliggjandi . Ekki sé hægt að bera fyrir sig eftir á að upplýsingabeiðni hafi í reynd verið fyrir hönd annars aðila . Isavia hafnar því að hagsmunir kæranda af aðgengi að gögnunum séu svo ríkir að þeir víki til hliðar ríkum hagsmunum Isavia eða almennum samkeppnishagsmunum . Upplýsingarnar lýsi núverandi stöðu og séu þess eðlis að vegna aldurs þeirra hafi þær mikla þýðingu fyrir rekstur bílastæðanna . Um sé að ræða bókhaldsupplýsingar sem krefjist þess að þær séu sérstaklega teknar saman og það sé Isavia ekki skylt að gera , en vísað er í úrskurð úrskurðarnefndarinnar nr. 748 / 2018 . Þau gögn er varði þennan lið gagnabeiðni kæranda séu ekki fyrirliggjandi hjá félaginu . Með tölvupósti , dags. 12. nóvember 2019 , óskaði úrskurðarnefnd um upplýsingamál eftir upplýsingum um hvort gagnabeiðandi hafi verið starfsmaður Base Parking þegar beiðnin var sett fram . Með vísan til framangreinds er ekki fallist á kröfu Isavia um að kærunni verði vísað frá á þeim grundvelli að kærandi sé ekki réttur aðili kærumálsins . Hver kostnaður félagsins sé við rekstur bílastæða . Upplýsingarnar lýsi núverandi stöðu og séu þess eðlis að vegna aldurs þeirra hafi þær mikla þýðingu fyrir rekstur bílastæðanna . Ákvæðinu verður því ekki beitt þegar hið opinbera starfar í skjóli einkaréttar eða ef opinber aðili er einn um rekstur þótt einkaréttar njóti ekki við . “ A - 492 / 2013 , A - 379 / 2011 , A - 378 / 2011 og A - 344 / 2010 sem kveðnir voru upp í gildistíð eldri upplýsingalaga . Af þessu tilefni tekur úrskurðarnefndin fram að þótt vissulega kunni að vera rétt við skýringu 4. tölul. 10. gr. upplýsingalaga að líta til sjónarmiða um beitingu 10. gr. samkeppnislaga þá eru lagaákvæðin um margt ólík og verndarandlag ákvæðanna er ólíkt . Það er því niðurstaða úrskurðarnefndar um upplýsingamál að Isavia ohf. sé ekki heimilt að undanþiggja upplýsingarnar upplýsingarétti almennings með vísan til 4. tölul. 10. gr. upplýsingalaga . Í athugasemdum við fyrrnefnda ákvæðið í frumvarpi til upplýsingalaga er m.a. tekið fram að orðin „ fyrirliggjandi gögn “ beri að skilja sem svo að réttur til aðgangs að gögnum hjá stjórnvöldum nái aðeins til þeirra gagna sem til eru og fyrir liggja á þeim tímapunkti þegar beiðni um aðgang er sett fram og í þeirri mynd sem þau eru á þeim tíma . Isavia bar því að kanna hvort fyrirliggjandi væru reikningar eða önnur gögn í bókhaldi félagsins sem falla undir beiðni kæranda og taka í kjölfarið afstöðu til þess á grundvelli upplýsingalaga hvort kærandi eigi rétt til aðgangs að þeim . Vegna þessa annmarka á afgreiðslu Isavia verður ekki hjá því komist að vísa beiðninni aftur til félagsins til nýrrar og lögmætrar meðferðar að þessu leyti . Hverjar hafi verið tekjur Isavia ohf. af afnotum gjaldskyldra bílastæða fyrir utan Flugstöð Leifs Eiríkssonar á Keflavíkurflugvelli síðustu þrjú almanaksár , þ.e. árin 2014 til 2016 . Með úrskurði úrskurðarnefndar um upplýsingamál nr. 753 / 2018 var lagt fyrir Isavia að taka beiðni Samgöngufélagsins , dags. 21. apríl 2017 , til nýrrar meðferðar og afgreiðslu . Vegna fyrsta liðar beiðninnar er vísað til þess að frekari upplýsingar úr bókhaldi félagsins en þær sem fram komi í ársskýrslu félagsins séu ekki veittar . Rekstur bílastæða geti varla talist hluti af kjarnastarfsemi Isavia ohf . Kæranda sé ekki ljóst hvernig veiting upplýsinga um tekjur af bílastæðum geti raskað samkeppni Isavia ohf. , hvort sem er við aðra flugvelli eða aðra sem veita bílastæðaþjónustu . Verði ekki fallist á afhendingu slíkra upplýsinga óskar kærandi eftir því að gögn verði lögð fram um það hversu miklum hluta tekna félagsins af bílastæðagjöldum hafi verið ráðstafað upp í kostnað við uppbyggingu og rekstur þeirra síðustu þrjú ár . Rekstur bílastæða við Keflavíkurflugvöll sé rekstur á samkeppnismarkaði . Þær upplýsingar sem óskað sé eftir séu að mati Isavia ohf. mikilvægar viðskiptaupplýsingar sem geti verið til þess fallnar að raska samkeppni , verði þeim miðlað . Almennt séu upplýsingar um verð og magn viðkvæmustu upplýsingarnar en viðkvæmar upplýsingar geti einnig verið upplýsingar um viðskiptamannaskrár , framleiðslukostnað , framleiðslutölur , veltu , sölutölur , afkastagetu , vöruvöndun , markaðsáætlanir , áhættuliði , fjárfestingar , tækniaðferðir svo og rannsókna - og þróunarstarf og afrakstur þess . Miðlun upplýsinga af þessu tagi geti varðað við 10. gr. samkeppnislaga . Isavia ohf. sé í samkeppni við aðra sem reki bílastæðaþjónustu fyrir þá sem fara um Keflavíkurflugvöll . Félagið vísar til úrskurðar úrskurðarnefndarinnar nr . A - 344 / 2010 í því samhengi , og tekur fram að Isavia ohf. sé fyrirtæki í ríkiseigu og starfi í samkeppnisrekstri . Félagið sé nánast í einokunarstöðu með bílastæðin næst flugstöðvarbyggingunni og virðist nýta sér það ótæpilega með verðlagningu á þjónustu sinni . Umbeðin gögn bárust degi síðar . Hvernig tekjum vegna bílastæðanna hafi verið varið . Hver hafi tekið ákvörðun um gjaldtöku á sínum tíma og í hvaða formi hún hafi verið . Isavia ohf. styður ákvörðun sína um að synja um aðgang að upplýsingum um tekjur af afnotum gjaldskyldra bílastæða fyrir utan flugstöðina á tilteknu tímabili við 9. og 4. tölul. 10. gr. upplýsingalaga . Ákvæðinu verður því ekki beitt þegar hið opinbera starfar í skjóli einkaréttar eða ef opinber aðili er einn um rekstur þótt einkaréttar njóti ekki við . “ A - 492 / 2013 , A - 379 / 2011 , A - 378 / 2011 og A - 344 / 2010 sem kveðnir voru upp í gildistíð eldri upplýsingalaga . Er þá litið til þess að Isavia ohf. hefur ekki fært fyrir því sannfærandi rök að veiting upplýsinganna geti haft neikvæð áhrif á rekstur Isavia ohf. á bílastæðunum og valdið félaginu tjóni . Isavia ohf. segir gögn með þessum upplýsingum ekki vera fyrirliggjandi og félaginu sé ekki skylt að útbúa gögn með upplýsingunum . Valdsvið nefndarinnar nær því ekki til þess að skera úr um heimild eða skyldu þeirra sem falla undir lögin til þess að taka saman upplýsingar . Þegar svo háttar til að gagn er ekki fyrirliggjandi er ekki um að ræða synjun á aðgangi að gögnum sem kæranleg er til nefndarinnar á grundvelli 1. mgr. 20. gr. laganna . Þá getur nefndin ekki annað en fallist á fullyrðingu Isavia ohf. um að gögn með upplýsingum um þá ákvörðun að hefja gjaldtöku hafi orðið til fyrir gildistöku upplýsingalaga nr. 140 / 2012 . Verður því ekki hjá því komist að staðfesta ákvörðun Isavia ohf. um að synja beiðni kæranda hvað þau gögn varða , sbr. 3. mgr. 36. gr. upplýsingalaga . Í kæru kemur fram að kærandi hafi gegnt stöðu framkvæmdastjóra rannsóknarnefndar sjóslysa og að hann hefði leitað upplýsinga varðandi laun eftirmanns síns . Í athugasemdum kæranda , dags. 5. október 2018 , kemur fram að umsögn ráðuneytisins feli í sér ósannindi , lögum samkvæmt skuli geyma öll skjöl sem til falli hjá opinberum embættum og því séu umbeðin skjöl til hjá ráðuneytinu . Kærandi tekur fram að ekkert svar hafi gildi annað en aðgangur að umbeðnum launagreiðsluseðlum . Tregða aðila til að veita umbeðnar upplýsingar sé vísbending um að ólöglega hafi verið staðið að lækkun eftirlauna kæranda . Fram kemur að þar sem úrskurður kjararáðs um laun viðkomandi forstöðumanns mæli fyrir um hærri heildarlaun en leiði af hinu nýja grunnmati þá haldi úrskurðurinn gildi sínu þar til launaákvörðun samkvæmt grunnmati starfs , að teknu tilliti til almennra hækkana , verði jöfn núverandi heildarlaunum . Tekið er fram að upplýsingarnar í samantektinni séu aðgengilegar á vefsíðum kjararáðs og Stjórnarráðs Íslands . Kærandi telur skýringar ráðuneytanna ófullnægjandi og segir umbeðnar upplýsingar hljóta að vera fyrirliggjandi hjá ráðuneytunum , Þjóðskjalasafni eða ríkisskattstjóra . Þó hefði ráðuneytunum verið rétt á grundvelli leiðbeiningarskyldu sinnar að veita kæranda leiðsögn um það til hvaða stjórnvalda kærandi gæti leitað með beiðni um aðgang að launaseðlum viðkomandi starfsmanna , sbr. 7. gr. stjórnsýslulaga nr. 37 / 1993 . Af því tilefni áréttar úrskurðarnefnd um upplýsingamál að valdsvið nefndarinnar er bundið við það að skera úr um ágreining varðandi afgreiðslu beiðni á grundvelli upplýsingalaga . Skólanum sé ekki heimilt , á grundvelli persónuverndarlaga nr. 90 / 2018 , að afhenda þriðja aðila gögn um umsækjendur um störf við skólann né gögn um einstaka starfsmenn skólans . Önnur sjónarmið kunna að gilda um mál sem varða réttindi og skyldur nemenda skólans , sbr. 4. mgr. 12. gr. laga um framhaldsskóla . Loks er rétt að geta þess að um aðgang að gögnum í málum sem varða ráðningar í opinber störf fer almennt samkvæmt ákvæðum stjórnsýslulaga þegar sá sem beiðist aðgangs er meðal umsækjenda um starfið , sbr. t.d. úrskurð úrskurðarnefndar um upplýsingamál nr. 794 / 2019 frá 31. maí 2019 . Þá lúti upplýsingabeiðni kæranda að máli sem hann hafi verið aðili að og því fari um aðgang hans að gögnum sem tilheyri stjórnsýslumálinu eftir 15. - 19. gr. stjórnsýslulaga . Í athugasemdum kæranda kemur fram að kærandi fari fram á aðgang að öllum gögnum sem séu í málaskrá utanríkisráðuneytisins . Úrskurðarnefnd um upplýsingamál óskaði eftir afstöðu tveggja fyrirtækja sem höfðu tilkynnt hópuppsögn til Vinnumálastofnunar . Annað þeirra veitti samþykki fyrir því að kærandi fengi aðgang að upplýsingunum og var synjun Vinnumálastofnunar um aðgang að tilkynningu þess fyrirtækis felld úr gildi . Upplýsingar um það hvort tiltekið fyrirtæki hafi tilkynnt um hópuppsögn séu í nær öllum tilfellum viðkvæmar upplýsingar um rekstrar - eða samkeppnisstöðu viðkomandi fyrirtækis og kunni að varða mikilvæga viðskiptahagsmuni þess . Vinnumálastofnun telji að birting í fjölmiðlum á nafni þeirra fyrirtækja sem hafi tilkynnt um hópuppsögn sé ekki til þess fallið að draga úr afleiðingum fyrirhugaðra uppsagna og gangi þvert á tilgang laga um hópuppsagnir . Þann 4. júní 2019 hafi Vinnumálastofnun birt frétt á heimasíðu sinni um hópuppsagnir í maí 2019 . Fram kemur að Vinnumálastofnun birti ekki upplýsingar um þau fyrirtæki sem segi upp starfsfólki . Vinnumálastofnun telur að birting í fjölmiðlum á nafni þeirra fyrirtækja sem hafi tilkynnt um hópuppsögn sé ekki til þess fallið að draga úr afleiðingum fyrirhugaðra uppsagna og gangi þvert á tilgang laga um hópuppsagnir . Stofnunin þurfi ítrekað að benda fyrirtækjum á skyldur sínar samkvæmt lögum um hópuppsagnir eftir að tilkynning hafi borist stofnuninni . Stofnunin telur sér ekki stætt að stuðla að því að starfsmenn fái tilkynningar um uppsagnir sínar í fjölmiðlum . Að það hafi áhrif á reksturinn að það spyrjist út að gripið hafi verið til hópuppsagna geti vel verið . Upplýsingar um hópuppsögn í fyrirtækjum á Íslandi eigi sannarlega erindi við almenning . Hætta sé á að viðskiptavinir félagsins leiti annað ef upplýsingarnar yrðu gerðar opinberar . Þegar lögaðilar gera samninga við opinbera aðila , þar sem ráðstafað er opinberum hagsmunum , getur þetta sjónarmið haft mikið vægi við ákvörðun um aðgang að upplýsingum . “ Liggur því fyrir nefndinni að taka afstöðu til synjunar Vinnumálastofnunar á afhendingu gagnsins . Sveitarfélagið hélt því fram að álagningarseðlar fasteignagjalda væru ekki vistaðir sjálfstætt heldur þyrfti að kalla þá fram með sérstakri aðgerð , þannig væru þeir ekki fyrirliggjandi hjá sveitarfélaginu . Úrskurðarnefnd taldi ekki ástæðu til að draga þær skýringar í efa og var kæru því vísað frá . Þar sem Grindavíkurbær hafi ekki veitt kæranda sundurliðaðar upplýsingar um álagningu fasteignagjalda fyrir viðkomandi lóð sé ógerningur að sannreyna þetta . Þá segir að í fylgigögnum með kæru komi fram upplýsingar um fasteignamat viðkomandi eignar , sem sé grunnur að álagningu fasteignagjalda 2019 , einnig að álagningarreglur Grindavíkurbæjar séu aðgengilegar á heimasíðu bæjarins og að út frá þessum upplýsingum geti hver sem er reiknað álögð fasteignagjöld viðkomandi eignar . Þá er fjallað um breytingar sem orðið hafa á skráningu [ … fasteignar ] í fasteignaskrá og kröfur þær sem settar voru fram í kæru eru ítrekaðar . Til að kalla fram álagningarseðil eignar þurfi því að setja af stað vinnslu í álagningarkerfinu sem svo sendir , til þess sem þessa vinnslu setur af stað , tölvupóst með slóð að niðurstöðu vinnslunnar . Úrskurðarnefndin tekur þó fram að sveitarfélaginu er heimilt að afgreiða gagnabeiðni kæranda með því að framkalla viðkomandi álagningarseðil , sbr. 1. mgr. 11. gr. upplýsingalaga , enda standi aðrar lagareglur ekki í vegi fyrir því , þar á meðal ákvæði laga um þagnarskyldu og persónuvernd . Jafnframt var óskað eftir yfirlýsingu frá Landspítalanum um að ekki séu til frekari gögn eða upplýsingar um kæranda . Þá var óskað eftir upplýsingum um tilvist gagna sem Landspítalinn teldi sig ekki hafa heimild til að veita kæranda aðgang að . Í erindinu óskaði hann m.a. eftir afritum af bréfi frá lögfræðistofu og svari spítalans við því . Í bréfi Landspítalans til kæranda , dags. 18. júní 2019 , segir að bréfið sé á meðal þeirra gagna sem kærandi hafi fengið send með ábyrgðarpósti . Af hálfu spítalans hefur komið fram að kærandi hafi fengið aðgang að öllum gögnum sem hann varða , bæði gögn úr sjúkraskrá , sbr. lög nr. 55 / 2009 og önnur gögn . Kærandi óskaði jafnframt skýringa á því að ekki hefði verið framkvæmt útboð í samræmi við ákvæði laga um opinber innkaup . Í svarbréfinu upplýsir Tryggingastofnun einnig um gildistíma samningsins og samningsfjárhæðina . Samningurinn varði ráðstöfun opinbers fjármagns og séu því hagsmunir almennings af aðgangi að samningnum ríkir . Þá hafi Tryggingastofnun ekki tekið afstöðu þess hvort unnt sé að beita 3. mgr. 5. gr. upplýsingalaga þar sem fram kemur að skylt sé að veita aðgang að þeim hluta gagna sem falla ekki undir takmarkanir 6. - 10. gr. laganna . Hluti af því sé geymsla og meðferð gagnanna í upplýsingakerfum stofnunarinnar . Þá er vísað til þess að ef misbrestur verði á upplýsingakerfum stofnunarinnar er varði fjárhæðir eða greiðslur hefði það verulega mikil áhrif á efnahagslega hagsmuni ríkisins þar sem árlegar greiðslur stofnunarinnar séu um 20% fjárlaga ríkisins , sbr. 3. tölul. 10. gr. upplýsingalaga . Þá segir að sökum þeirrar leyndar sem hvíli á samningnum geti kærandi ekki metið hvort kaupin hafi verið útboðsskyld á grundvelli laga um opinber innkaup . Kærandi hafnar þeim rökstuðningi Tryggingastofnunar að ef samningur er ekki útboðsskyldur leiði það sjálfkrafa til þess að ekki beri skylda til að veita aðgang að hluta hans , sbr. 3. mgr. 5. gr. upplýsingalaga . Einnig er byggt á því að afleiðing „ misbrests “ tengdum upplýsingunum gæti opinberað persónuupplýsingar og viðkvæmar upplýsingar um viðskiptavini stofnunarinnar sem skuli fara leynt skv. 9. gr. upplýsingalaga . Viðauki fylgir samningnum en þar er að finna nánari upplýsingar um þjónustu , aðgang og aðbúnað í tölvusal Veðurstofu Íslands . Með því að veita kæranda aðgang að samningnum væri því engan veginn verið að veita aðgang að upplýsingum sem falla undir 9. gr. upplýsingalaga . Einkum óskaði hann eftir innsendum tilboðsgögnum bjóðenda um verðeiningar en auk þess óskaði hann eftir aðgangi að skjali með verðsamanburði sem lagt var fram á fundi bæjarstjórnar þann 29. janúar 2019 . Þá segir kærandi upplýsingar um verðlagningu ekki vera trúnaðargögn þar sem upplýst sé um verð í hvert skipti sem gjöld eru innheimt . Það sé mat Fjallabyggðar að hagsmunir tilboðsgjafa af leynd vegi þyngra en hagsmunir kæranda af því að geta kynnt sér tilboð þeirra . Samdægurs fékk nefndin sent minnisblað , dags. 27. janúar 2019 , með umbeðnum verðsamanburði auk Excel-skjals sem ber heitið „ niðurstaða verðkönnunar 2018 “ . Ákvæði 14. gr. hefur verið skýrt svo að undir það falli ekki eingöngu þau tilvik þegar einstaklingur eða lögaðili óskar eftir upplýsingum sem beinlínis fjalla um hann sjálfan , heldur taki hún einnig til þeirra tilvika þegar upplýsingarnar varða viðkomandi með þeim hætti að hann hafi sérstaka hagsmuni umfram aðra af því að fá aðgang að gögnunum . Þá hefur nefndin kynnt sér hin umbeðnu gögn og er ljóst að þau urðu til áður en gengið var til samninga um það verkefni sem verðkönnunin náði til . Í upplýsingalögum er gert ráð fyrir að metið sé atviksbundið hvort um sé að ræða upplýsingar um svo mikilvæga fjárhags - eða viðskiptahagsmuni fyrirtækis að ætla megi að þær séu til þess fallnar að valda viðkomandi fyrirtæki tjóni verði aðgangur veittur að þeim . Á forsíðu tilboðsgagna , bæði hjá Inkasso ehf. og Motus ehf. , kemur fram að skjölin séu „ trúnaðarmál “ . Í þeim er ekki að finna rekstrar - eða viðskiptaleyndarmál fyrirtækjanna , upplýsingar um sambönd þeirra við viðskiptamenn sína eða aðrar upplýsingar sem eru til þess fallnar að skaða viðskiptahagsmuni þeirra verði aðgangur veittur af þeim . Reynir m.a. á það hvort skjölin séu vinnugögn sem Fjallabyggð sé heimilt að undanþiggja upplýsingarétti á grundvelli 1. tölul. 2. mgr. 14. gr. upplýsingalaga , sbr. 5. tölul. 6. gr. laganna . Í öðru lagi er tekið fram í 2. tölul. 3. mgr. 8. gr. að undantekningin taki ekki til upplýsinga sem stjórnvaldi var skylt að skrá skv. 27. gr. laganna . Þá fær nefndin ekki séð að þær upplýsingar komi annars staðar fram . Úrskurðarnefnd um upplýsingamál féllst ekki á það með ráðuneytinu að um væri að upplýsingar um einkahagsmuni einstaklinga sem óheimilt sé að veita aðgang , sbr. 9. gr. upplýsingalaga . Beiðninni var synjað með bréfi , dags. 2. janúar 2019 . Listarnir séu birtir á vef ráðuneytisins . Vísað er til 1. mgr. 5. gr. upplýsingalaga þar sem fram komi að réttur almennings til aðgangs að gögnum taki aðeins til fyrirliggjandi gagna og að ekki sé skylt að útbúa ný skjöl eða önnur gögn í ríkari mæli en leiðir af 3. mgr. 5. gr. laganna . Ráðuneytið áætlar að þar sé um að ræða um 4.000 - 4.500 leyfi . Með hliðsjón af þeim tíma sem farið hafi í það að taka saman sambærilegar upplýsingar fyrir 67 leyfi til að nota starfsheitið skipulagsfræðingur megi gera ráð fyrir að það taki um 35 - 40 vinnudaga fyrir einn starfsmann að taka saman lista með þeim upplýsingum sem kærandi óski eftir . Ráðuneytið telur að ef afhenda eigi þau gögn þurfi að hafa hliðsjón af lögum um persónuvernd nr. 90 / 2018 , sérstaklega 21. gr. um andmælarétt hins skráða og bannskrá Þjóðskrár Íslands . Vegna tilvísunar ráðuneytisins til laga um persónuvernd bendir kærandi á að vegna brautskráninga hjá Háskóla Íslands sé birt þrisvar á ári á heimasíðu háskólans hver hafi lokið prófi , frá hvaða deild , hvaða prófgráðu hann hafi hlotið og útskriftardag . Í ljósi þess að bæði kærandi og ráðuneytið fjalla um beiðnina út frá þeim forsendum að óskað sé eftir því að ráðuneytið útbúi sérstakt Excel skjal með upplýsingum um alla þá sem fengið hafi leyfi tekur úrskurðarnefndin fram að réttur almennings til gagna samkvæmt upplýsingalögum takmarkast við fyrirliggjandi gögn , sbr. 5. gr. laganna . Í fyrsta lagi á því að ráðuneytinu kunni að vera óheimilt að afhenda umbeðin gögn í ljósi laga um persónuvernd og vinnslu persónuupplýsinga nr. 90 / 2018 . Stjórnvaldi , eða öðrum aðila sem ákvörðun tekur á grundvelli laganna , er með öðrum orðum ætlað að vega og meta umbeðin gögn með tilliti til þess hvort upplýsingar sem þau hafa að geyma séu þess eðlis að rétt sé að undanþiggja þær aðgangi almennings . Aðrar upplýsingar sem geta talist viðkvæmar samkvæmt almennum viðmiðum í íslenskum rétti kunna einnig að falla undir ákvæðið þótt þær teljist ekki viðkvæmar persónuupplýsingar samkvæmt persónuverndarlögum . Hér undir geta til að mynda fallið upplýsingar um fjármál einstaklinga og upplýsingar sem lúta beinlínis að öryggi þeirra . Ráðuneytið bendir á að þeir sérfræðingar sem falla undir beiðni kæranda séu á bilinu 4.000 - 4.500 talsins og að búast megi við því að það tæki einn starfsmann 35 - 40 vinnudaga að taka saman lista með þeim upplýsingum sem kærandi óski eftir . Úrskurðarnefnd um upplýsingamál lítur svo á að með þessu sjónarmiði sé ráðuneytið að vísa til 1. tölul. 4. mgr. 15. gr. upplýsingalaga sem segir að í undantekningartilfellum megi hafna beiðni ef meðferð hennar tæki svo mikinn tíma eða krefðist svo mikillar vinnu að ekki teljist af þeim sökum fært að verða við henni . Með vísan til eðlis málaflokksins féllst nefndin á að vinnan við að afmá viðkvæmar upplýsingar úr úrskurðunum væri slík að dómsmálaráðuneytinu væri heimilt að beita undanþáguákvæðinu . Úrskurðarnefnd um upplýsingamál fær þannig ekki annað séð en að atvinnuvega - og nýsköpunarráðuneytinu sé fært að verða við beiðni kæranda án þess að það leiði til umtalsverðrar skerðingar á möguleikum ráðuneytisins að sinna öðrum hlutverkum sínum . Degi síðar sendi kærandi beiðni um upplýsingar um kostnað vegna öryggisgæslu í sendiskrifstofum Íslands erlendis , sundurliðaðar eftir sendiskrifstofum . Kærandi spurði því næst hvort skilja bæri svarið sem svo að utanríkisráðuneytið hafi gert samninga um leigu á húsnæði undir sendiskrifstofur án þess að í þeim leigusamningum væri sundurgreint hvernig kostnaðarliðir skiptust . Kærandi setti því næst fram nánari spurningar í átta liðum varðandi kostnað vegna öryggisgæslu . Þá séu svo nákvæmar kostnaðarupplýsingar vegna öryggisgæslu viðkvæmar eðli máls samkvæmt og sums staðar feli þær í sér samskipti við önnur ríki eða alþjóðastofnanir . Kærandi telur það ekki standast að ekki séu fyrirliggjandi kostnaðartölur við öryggisgæslu í sendiskrifstofum Íslands erlendis . Þann 15. janúar 2019 ítrekaði úrskurðarnefnd um upplýsingamál beiðni um umsögn ráðuneytisins og gögn málsins . Þar segir m.a. að í upphaflegu erindi kæranda , dags. 1. október 2018 , hafi verið óskað svara við spurningum í sjö tölusettum liðum og hafi erindið ekki verið tekið til meðferðar sem beiðni um aðgang að fyrirliggjandi gögnum í vörslum ráðuneytisins þar sem spurningarnar hafi verið orðaðar með almennum hætti . Ráðuneytið hafi svarað því samdægurs að slíkar upplýsingar væru ekki fyrirliggjandi , sbr. 1. mgr. 5. gr. upplýsingalaga . Mjög misjafnt sé hvernig staðið sé að málum á hverjum stað . Sums staðar deili íslenska sendiráðið aðstöðu með öðrum sendiráðsskrifstofum . Þar er m.a. gerð athugasemd við meðferð málsins , sem hafi dregist úr hömlum . Þá gerir kærandi athugasemdir við það hvernig samskiptum ráðuneytisins við hann hafi verið háttað . Í athugasemdum við 5. gr. í frumvarpi til gildandi upplýsingalaga er m.a. tekið fram að orðin „ fyrirliggjandi gögn “ beri m.a. að skilja sem svo að réttur til aðgangs að gögnum hjá stjórnvöldum nái aðeins til þeirra gagna sem til séu og fyrir liggi á þeim tímapunkti þegar beiðni um aðgang er sett fram og í þeirri mynd sem þau eru á þeim tíma . Samkvæmt greininni er heimilt að takmarka aðgang almennings að gögnum þegar mikilvægir almannahagsmunir krefjist , enda hafi þau að geyma upplýsingar um atriði sem tiltekin eru í sex töluliðum . Þess vegna verður að skýra ákvæðið tiltölulega rúmt . Að mati úrskurðarnefndarinnar er vafalaust um að ræða upplýsingar um öryggi ríkisins sem mikilvægir almannahagsmunir krefjast að fari leynt , enda er vitneskja um öryggisfyrirkomulag sendiráða til þess fallin að valda hættu gagnvart íslenskum hagsmunum . Á það bæði við um lýsingu á öryggisfyrirkomulagi og kostnaði vegna þess en hið síðarnefnda getur gefið til kynna umfang öryggisráðstafana viðkomandi sendiskrifstofu . Vísast um þetta til 20. gr. upplýsingalaga . Beiðni kæranda um gögn varðandi samskipti kæranda og Reykjavíkurborgar var hins vegar vísað aftur til sveitarfélagsins til nýrrar meðferðar þar sem skorta þótti á að kæranda hafi verið leiðbeint með afmörkun beiðninnar . Í tíu þeirra er óskað eftir því að úrskurðarnefndin krefji Reykjavíkurborg um svör við tilteknum spurningum eða beiti sér í tilteknum málum . Þá má ráða af 10. tölul. að beiðst sé aðgangs að gögnum varðandi skuggavarp , hæð manar , og teikningar í tengslum framkvæmd við tiltekna götu í Reykjavík . Ekki sé unnt að verða við beiðninni með vísan til 1. mgr. 5. gr. upplýsingalaga nr. 140 / 2012 þar sem yfirlitið liggi ekki fyrir hjá Reykjavíkurborg . Umsögninni fylgdi afrit af svarbréfi Reykjavíkurborgar til kæranda , dags. 1. nóvember 2018 , við beiðni kæranda um aðgang að gögnum , dags. 14. september 2018 , þar sem beiðninni er svarað efnislega á sama veg og skýrt er frá í umsögninni . Vakin er athygli á kæruleið til úrskurðarnefndar um upplýsingamál . Sama gildir um synjun stjórnvalds á beiðni um að afhenda gögn á því formi sem óskað er . Vísast um þetta til 20. gr. upplýsingalaga nr. 140 / 2012 . Þegar svo háttar til að beiðnin nær samkvæmt efni sínu til upplýsinga sem nauðsynlegt sé að vinna upp úr fyrirliggjandi gögnum er því ekki sjálfgefið að unnt sé að synja beiðninni á grundvelli 3. málsl. 1. mgr. 5. gr. heldur ber stjórnvaldi að kanna hvort beiðandi óski aðgangs að gögnunum þar sem umbeðnar upplýsingar eru að finna svo hann geti tekið afstöðu til þess hvort hann vilji fá þau afhent , sbr. 7. gr. stjórnsýslulaga nr. 37 / 1993 og 3. mgr. 15. gr. upplýsingalaga nr. 140 / 2012 , sbr. t.d. úrskurði úrskurðarnefndar um upplýsingamál nr. 738 / 2018 og 804 / 2019 . Þegar umbeðin gögn eru ekki fyrirliggjandi liggur ekki fyrir synjun stjórnvalds um að veita aðgang að gögnum samkvæmt upplýsingalögum sem kæranleg er til úrskurðarnefndar um upplýsingamál . Vegna þessa annmarka verður ekki hjá því komist að fella ákvörðun Reykjavíkurborgar úr gildi að því er varðar aðgang að skráningum á fyrirspurnum kæranda og vísa henni aftur til Reykjavíkurborgar til nýrrar og lögmætrar meðferðar . Í beiðninni kemur fram að kærandi hafi orðið þess áskynja að ÍSOR hafi gert víðtækan samning við umhverfis - og auðlindaráðuneytið þann 30. ágúst árið 2013 og að ÍSOR og ráðuneytið hafi gert viðaukasamning við þann samning þann 27. apríl 2018 . Um sé að ræða verulegar fjárhæðir sem ríkisráðgjafarstofnun , sem samkvæmt lögum nr. 86 / 2003 sé ætlað að starfa á viðskiptalegum grundvelli á samkeppnismarkaði fái í hendur beint frá fagráðuneyti sínu auk þess sem það virðist vera undirliggjandi samkomulag um það að stærstu orkufyrirtækin ( t.d. Landsvirkjun og Norðurorka ) leggi ÍSOR til tugi milljóna til rannsókna , sem samkeppnisaðilum ÍSOR gefist ekki færi á að nálgast og virðist ekki að vita af . Vísað er til þess að þrátt fyrir að ÍSOR sé ríkistofnun sem sett hafi verið á fót með lögum fái stofnunin ekki framlög úr ríkissjóði . Að mati ráðuneytisins sé hætta á því að óheftur aðgangur að samningunum skaði samskipti Íslands við erlend ríki og alþjóðastofnanir , einkum UN Environment . Því sé erfitt að sjá að starfsemi ÍSOR sé í raun löguð að þeim lagagrunni sem um stofnunina hafi verið sett . Í umsögninni segir m.a. að ráðuneytið hafi veitt kæranda aðgang að samningum ráðuneytisins við ÍSOR frá árinu 2003 til þess tíma er beiðnin var afgreidd . Einnig hafi verið vísað til samkeppnissjónarmiða við skýringu á 4. tölul. 10. gr. upplýsingalaga og fordæma úrskurðarnefndarinnar , m.a. í málum nr . Þróunarsamvinnustofnun , Uganda 2005 , dags. 25. maí 2005 . Jarðeðlisfræðilegar mælingar í Eritreu , samningur 2008 , dags. 1. október 2008 . Beiðni um upplýsingar verður ekki synjað með stoð í ákvæðinu nema aðgangur almennings leiði af sér hættu á tjóni á einhverjum þeim hagsmunum sem njóta verndar samkvæmt ákvæðinu . Í ljósi þess að hér er oft um mjög veigamikla hagsmuni að ræða er ljóst að varfærni er eðlileg við skýringu á ákvæðinu . “ Ákvæðinu verður því ekki beitt þegar hið opinbera starfar í skjóli einkaréttar eða ef opinber aðili er einn um rekstur þótt einkaréttar njóti ekki við . “ Um þetta má m.a. vísa til úrskurða nr. 813 / 2019 , 764 / 2018 , 762 / 2018 auk úrskurða í málum nr . Er þá til þess að líta að aðeins er heimilt að undanþiggja gögn upplýsingarétti á grundvelli 10 gr. upplýsingalaga , þegar mikilvægir almannahagsmunir krefjast . Úrskurðarnefnd um upplýsingamál fellst á það að um sé að ræða upplýsingar um samkeppnisrekstur ÍSOR . Á kærandi því rétt til aðgangs að samningunum án útstrikana . Ekki verður séð að aðgangur almennings að upplýsingunum geti haft neikvæð áhrif á samskipti og gagnkvæmt traust á milli Íslands og Eritreu en ákvæðinu verður aðeins beitt ef hætta er á því að milliríkjasamskipti torveldist . Úrskurðarnefnd um upplýsingamál telur að framangreindar upplýsingar varði viðskipti ÍSOR á samkeppnissviði stofnunarinnar . Með samningnum er ÍSOR falið að veita sérfræðiaðstoð á sviði jarðhita í Níkaragva árið 2009 og er tekið fram að verkefnið sé hluti af þróunaraðstoð ÞSSÍ . Þá verða þær ekki undanskildar upplýsingarétti á grundvelli 2. tölul. 10. gr. enda er ekki um að ræða upplýsingar um þau samskipti sem njóta verndar ákvæðisins . Upplýsingarnar varða hins vegar einnig framkvæmd þróunarverkefnis samkvæmt samningi Íslands og Níkaragva og þar af leiðandi lúta þær einnig að samskiptum ríkja í skilningi 2. tölul. 10. gr. upplýsingalaga . Úrskurðarnefnd um upplýsingamál telur að utanríkisráðuneytinu hafi verið heimilt að undanskilja upplýsingarnar sem fram koma í viðaukanum með vísan til undanþáguákvæðis 2. tölul. 10. gr. upplýsingalaga enda geti óheftur aðgangur almennings að slíkum upplýsingum verið til þess fallinn að torvelda samstarfsverkefni ríkja . Að mati úrskurðarnefndar um upplýsingamál er ekki um að ræða upplýsingar um mikilvæga samkeppnishagsmuni ÍSOR sem heimilt er að undanþiggja upplýsingarétti almennings á grundvelli 4. tölul. 10. gr. upplýsingalaga . Þá verða þær ekki undanskildar á grundvelli 2. tölul. 10. gr. enda lúta þær ekki með beinum hætti að þeim samskiptum sem vernduð er með ákvæðinu . Þá voru afmáðar upplýsingar úr hlutum viðauka við samninginn . Upplýsingarnar varða aftur á móti einnig ráðstöfun opinberra fjármuna sem almenningur hefur hagsmuni af því að geta kynnt sér . Auk þess var kæranda synjað um aðgang að viðauka við samninginn en þar er að finna uppkast að verkáætlun vettvangsvinnu sem segir til um dagskrá starfsmanna ÍSOR í Búrúndí . Viðaukum I og II við samninginn „ Verksamningur milli Þróunarsamvinnustofnunar Íslands og Íslenskra orkurannsókna “ , dags. 17. september 2009 . Fjórðu málsgrein og síðasta málslið efnisgreinar 5 í fylgiskjali 1 með samningnum „ Verksamningur milli ÍSOR og Þróunarsamvinnustofnunar Íslands “ , dags. 23. nóvember 2010 . Verður því að vísa kærunni frá . Þekkingarsetur Vestmannaeyja er hvorki stjórnvald né lögaðili í 51% hluta eða meira í eigu hins opinbera . Stofnunin er m.a. rekstraraðili byggðarsafnsins Sagnheimar . Úrskurðarnefnd féllst á það með embætti ríkislögmanns að embættinu væri heimilt að takmarka rétt kæranda til aðgangs að gögnunum með vísan til 3. tölul. 6. gr. upplýsingalaga en samkvæmt ákvæðinu nær réttur almennings til aðgangs að gögnum ekki til bréfaskipta við sérfróða aðila í tengslum við réttarágreining eða til afnota í dómsmáli eða við athugun á því hvort slíkt mál skuli höfðað . Þar segir að embættið telji umbeðin gögn falla undir 3. tölul. 6. gr. upplýsingalaga , nr. 140 / 2012 , enda standi þau í samhengi við álitamál um hvort skjóta beri málinu til yfirdeildar dómstólsins . Beri þar að nefna Hafstein Dan Kristjánsson , Davíð Þór Björgvinsson , Thomas Horn og starfsmenn dómsmálaráðuneytis og forsætisráðuneytis . Þá eigi ákvæði 3. tölul. 6. gr. auk þess við um athugun á því hvort eða hvernig sé tekið til varna í dómsmáli , sbr. t.d. úrskurð úrskurðarnefndar um upplýsingamál nr . Embættið geti ekki átt aðild að kærumáli fyrir nefndinni heldur það stjórnvald sem ráðgjöfinni hafi verið beint til eða eftir atvikum minnisblöðum . Í bréfinu segir enn fremur að embættið telji augljóst að gögnin séu undanþegin upplýsingarétti með vísan til 3. tölul. 6. gr. upplýsingalaga . Öll gögnin hafi því orðið til vegna dómsmáls sem enn sé til meðferðar . Embætti ríkislögmanns svaraði með bréfi , dags. 16. september 2019 . Fólk verði að geta varpað fram hugmyndum eða gagnrýnt hugmyndir og sjónarmið annarra án þess að það komi fyrir almenningssjónir . Af þessu leiðir að gildissvið laganna er afmarkað við starfsemi þeirra sem fara með stjórnsýslu og teljast til framkvæmdarvaldshafa samkvæmt þrískiptingu ríkisvaldsins . Af hálfu embættis ríkislögmanns hefur komið fram að fyrirspurn kæranda um hverjir hafi veitt embættinu sérfræðiaðstoð hafi verið svarað . Samkvæmt sjónarmiðum sem fram koma í bréfi umboðsmanns Alþingis frá 13. desember 2002 , í máli nr. 3643 / 2002 , sem lýtur að skýringu sambærilegs ákvæðis í stjórnsýslulögum nr. 37 / 1993 , og þeim athugasemdum sem fylgdu frumvarpi til upplýsingalaga ber að skýra ákvæðið með það fyrir augum að tryggja jafnræði á milli aðila máls og viðkomandi stjórnvalds ef til dómsmáls kemur . Af því leiðir að samskipti stjórnvalds við ríkislögmann vegna könnunar þess á réttarstöðu sinni eða vegna dómsmáls , falla undir undanþáguákvæði 3. tölul. 6. gr. laganna . Úrskurðarnefnd taldi ákvæðið fela í sér sérstaka þagnarskyldureglu sem takmarkaði upplýsingarétt almennings , sbr. 3. mgr. 4. gr. upplýsingalaga . Kærandi óskaði eftir því með bréfi , dags. 5. apríl 2019 , að ráðuneytið veitti honum aðgang að greinargerð setts ríkisendurskoðanda , Sigurðar Þórðarsonar , um starfsemi Lindarhvols ehf . Fram kemur að kærandi byggi á því að hann eigi rétt til aðgangs að greinargerðinni á grundvelli 1. mgr. 5. gr. upplýsingalaga . Jafnframt óskaði úrskurðarnefndin eftir því að henni yrði afhent afrit af hinni umbeðnu greinargerð . Þá er tekið fram að málið sé enn til meðferðar Ríkisendur-skoðunar og greinargerðin hafi ekki verið send Alþingi eða birt opinberlega eins og áskilið er í 3. mgr. 16. gr. laga um ríkisendurskoðanda og endurskoðun ríkisreikninga þegar um niðurstöður sé að ræða . Þannig segi í 3. mgr. 15. gr. laganna að drög að skýrslum eða greinargerðum sem send hafi verið aðilum til kynningar eða umsagnar séu undanþegin aðgangi . Félagið lauk starfsemi í febrúar 2018 en það var stofnað þann 15. apríl 2016 , með þann tilgang að annast umsýslu , fullnustu og sölu , eftir því sem við á , á eignum ríkissjóðs , mótteknum skv. 2. mgr. ákvæðis til bráðabirgða III í lögum um Seðlabanka Íslands og annan skyldan rekstur . Þegar um er að ræða sérákvæði laga um þagnarskyldu , þ.e. þegar upplýsingar þær sem þagnarskyldan tekur til eru sérgreindar , fer það eftir efni og orðalagi þagnarskylduákvæðis hvernig slík ákvæði verða skýrð og samþýdd ákvæðum upplýsingalaga eins og segir í almennum athugasemdum frumvarps þess sem síðar varð að upplýsingalögum nr. 140 / 2012 . Þá hefur ríkisendurskoðandi á grundvelli 3. málsl. málsgreinarinnar heimildir til að ákveða að gögn sem hafa verið send stjórnvöldum við undirbúning einstakra athugana og meðan á þeim stendur verði ekki aðgengileg . Þegar 3. mgr. ákvæðisins er skoðuð verður að draga þá ályktun að málsgreinin taki fremur til þeirra gagna sem þar falla undir en þess aðila sem hefur þau gögn í fórum sínum , þ.e. ákvæðið taki til gagnsins sjálfs án tillits til þess hvar gagnið er er að finna , svo fremi að ríkisendurskoðandi hafi afhent gagnið öðrum til kynningar eða umsagnar á grundvelli lagaskyldu . Úrskurðarnefnd taldi ákvæðið fela í sér sérstaka þagnarskyldureglu sem takmarkaði upplýsingarétt almennings , sbr. 3. mgr. 4. gr. upplýsingalaga . Frigus II ehf. , afgreiðslu fjármála - og efnahagsráðuneytisins á beiðni um aðgang að gögnum . Þar segir að ráðuneytið hafi tekið afstöðu til erindis kæranda þann 5. nóvember 2018 í máli ÚNU 19010004 . Ráðuneytið telji að nefndin geti tekið kæruna til meðferðar , að uppfylltum skilyrðum 28. gr. stjórnsýslulaga . Þegar úrlausn sé ekki kærð innan frests öðlist hún endanleg efnisleg réttaráhrif . Í bréfi Sigurðar Þórðarsonar fyrrv. setts ríkisendurskoðanda , dags. 22. nóvember 2018 , til kæranda komi fram að hann hafi með bréfi 27. júlí 2018 til forseta Alþingis , afhent greinargerð , en Sigurður hafði þá látið af starfi sem settur ríkisendurskoðandi . Greinargerðin hafi ekki verið send ráðuneytinu til kynningar eða umsagnar heldur sem lokaskjal setts ríkisendurskoðanda sem afhent hafi verið ráðuneytinu án lagaskyldu . Ráðuneytið svaraði því að það liti svo á að um væri að ræða beiðni um endurupptöku fyrra málsins og að skilyrði endurupptöku væru ekki uppfyllt . Með gagnályktun frá ákvæðinu verður að telja að sérstök þagnarskylduákvæði geti , ein og sér , komið í veg fyrir að aðgangur verði veittur að gögnum í vörslum stjórnvalda , hvað sem líður ákvæðum upplýsingalaga . Í 14. gr. laganna er lögð sú skylda á ríkisendurskoðanda að senda þeim sem sætir athugun eða eftirliti drög að skýrslum eða greinargerðum til umsagnar . Að lokinni athugun ríkisendurskoðanda reyni á aðgangsrétt skv. 2. mgr. en þar komi fram að ef óskað er aðgangs að gögnum sem hafa orðið til í samskiptum ríkisendurskoðanda og eftirlitsskylds aðila fari um aðgang að þeim hjá Ríkisendurskoðun eftir ákvæðum upplýsingalaga eða eftir atvikum ákvæðum laga um upplýsingarétt um umhverfismál . Samkvæmt framangreindu er greinargerðin undirorpin sérstakri þagnarskyldu 3. mgr. 15. gr. laga um ríkisendurskoðanda og endurskoðun ríkisreikninga sem gengur framar rétti almennings til aðgangs að upplýsingum samkvæmt upplýsingalögum , sbr. 3. mgr. 4. gr. laganna . Ráðuneytið veitti kærendum aðgang að hluta gagna málsins með ákvörðun , dags. 9. apríl 2018 , en synjaði þeim um aðgang að hluta gagnanna . Um önnur gögn var vísað til þess að um upplýsingar um viðkvæma einkahagsmuni væri að ræða í skilningi 9. gr. upplýsingalaga , samskipti við önnur ríki í skilningi 2. tölul. 10. gr. upplýsingalaga , vinnugögn í skilningi 5. tölul. 6. gr. upplýsingalaga og upplýsingar sem háðar væru þagnarskyldu nefndarmanna utanríkismálanefndar , sbr. 24. gr. þingskaparlaga nr. 55 / 1991 . Umsögnin var kynnt kærendum með erindi , dags. 19. júlí 2019 , og veittur kostur á að koma á framfæri frekari athugasemdum í ljósi hennar . Verður því litið svo á að synjun ráðuneytisins byggist á ákvæðum 1. - 2. tölul. 2. mgr. og 3. mgr. 14. gr. upplýsingalaga auk ákvæðis 24. þingskaparlaga , sbr. 3. mgr. 4. gr. upplýsingalaga . Aðila verði því ekki synjað um aðgang að gögnum á grundvelli hugleiðinga um að aðgangur að tiltekinni tegund upplýsinga sé almennt til þess fallinn að valda einhverju tjóni , heldur verði að leggja mat á aðstæður í hverju máli fyrir sig . Loks var kærendum alfarið synjað um aðgang að skjölum nr. 1 , 2 , 3 , 4 , 11 , 12 , 22 , 26 , 27 , 28 , 32 og 39 á grundvelli 9. og / eða 10. gr. , sbr. 2. mgr. 14. gr. upplýsingalaga og aðgangi að skjali merktu 0 á grundvelli þess að um sé að ræða vinnugagn , sbr. 5. tölul. 6. gr. upplýsingalaga , sbr. 2. mgr. 14. gr. laganna . Úrskurðarnefndin fellst því á að hluti umbeðinna gagna hafi að geyma viðkvæmar upplýsingar um einkahagsmuni einstaklinga sem sanngjarnt er og eðlilegt að fari leynt á grundvelli 3. mgr. 14. gr. , sbr. 9. gr. , upplýsingalaga . Úrskurðarnefnd um upplýsingamál hefur fallist á það sjónarmið að til að tryggja góð samskipti og gagnkvæmt traust í alþjóðasamstarfi kunni að vera rétt að undanþiggja samskipti sem fari fram á þeim vettvangi frá aðgangi almennings á meðan samskiptin standa yfir . Í fyrsta lagi eru á meðal umbeðinna gagna erindi almennra borgara til stjórnvalda um mál C , en kærendur fengu afrit af erindunum þannig að upplýsingar um nöfn , netföng og símanúmer viðkomandi einstaklinga voru afmáðar . Að mati úrskurðarnefndarinnar vega hagsmunir kærenda af því að fá aðgang að upplýsingunum í öllum tilvikum þyngra en hagsmunir einstaklinganna af því að nöfn þeirra fari leynt , einkum með hliðsjón af því að síðarnefndu hagsmunirnir eru óverulegir eða engir . Sömu sjónarmið eiga við hér en einnig er bent á að í báðum tilvikum er um að ræða frásagnir af beinum samskiptum við kærendur . Um rétt kærenda til aðgangs að minnisblaðinu fer því eftir ákvæðum upplýsingalaga . Gagn þarf þannig í reynd að vera undirbúningsgagn , það skal ritað eða útbúið af starfsmönnum stjórnvaldsins ( eða lögaðilans ) sjálfs og má ekki hafa verið afhent öðrum . Ekkert liggur fyrir í málinu sem gefur annað til kynna en að það hafi verið útbúið til eigin nota ráðuneytisins til undirbúnings lykta borgaraþjónustumálsins sem það tilheyrir . Í þessu sambandi er athygli vakin á því að almennt er heimilt að veita aðgang að vinnugögnum á grundvelli 11. gr. upplýsingalaga , enda standi aðrar lagareglur því ekki í vegi . Loks er hin kærða ákvörðun felld úr gildi og lagt fyrir utanríkisráðuneytið að taka beiðni kærenda til nýrrar meðferðar hvað eitt umbeðinna gagna varðar . Beiðninni var synjað með tölvupósti , dags. 9. nóvember . Menntamálastofnun hafi ekki ráðrúm til að semja mörg ný próf fyrir hverja lögbundna fyrirlögn og þurfi af þessum sökum að nota þessi tilteknu próf aftur . Þá er vakin athygli á að í 2. mgr. 10. gr. reglugerðar nr. 173 / 2017 um fyrirkomulag og framkvæmd samræmdra könnunarprófa í grunnskóla sé skýrt tekið fram að skóli eigi að afhenda foreldrum prófúrlausnir á samræmdum könnunarprófum sé eftir því óskað . Stofnunin hafi því þurft að veita aðgang að þeim prófum sem lögð voru fyrir í 4. bekk í september 2017 og september 2016 . Ferlið sé með þeim hætti að fyrst sé gerð áætlun , þá séu samin prófatriði af sérfræðingum stofnunarinnar , þau yfirlesin af sérfræðingum , prófatriðin forprófuð í skólum með öðrum nemendum en þeim sem síðar taki prófin og að lokum fari þau í gegnum próffræðilega rýni . Þá taki við innsetning prófsins í rafrænt prófakerfi . Verði stofnuninni gert að afhenda umbeðin próf muni hún ekki geta uppfyllt þá lagaskyldu sína að leggja fyrir próf sem gefi óvilhalla niðurstöðu . Þar kemur fram að þann 26. september yrði lögð fyrir nákvæmlega sama prófútgáfa samræmds könnunarprófs í íslensku í 4. bekk og lögð hafi verið fyrir í september 2018 . Þess í stað veitti stofnunin kæranda aðgang að tilbúnum spurningum sem hún segir sambærilegar prófspurningunum og svörum barns kæranda . Þar sem ekki sé um að ræða próf þar sem gefin er einkunn sem reiknast til lokaprófs er ekki um að ræða gögn í stjórnsýslumáli og fer því um aðgang kæranda að prófunum eftir upplýsingalögum . Kveðið er á um rétt nemenda og foreldra til aðgangs að upplýsingum um námsmat í 3. mgr. 27. gr. laganna en samkvæmt ákvæðinu eiga nemendur og foreldrar þeirra rétt á upplýsingum um niðurstöður mats , matsaðferðir og matstæki , þar með talið að skoða metin verkefni og prófúrlausnir . Verður því leyst úr rétti kæranda til aðgangs að prófunum sem lögð voru fyrir barn kæranda eftir ákvæðum III. kafla upplýsingalaga . Vísast um þetta m.a. til úrskurða nefndarinnar nr. 729 - 731 / 2018 og 710 / 2017 og úrskurði nefndarinnar í málum A - 160 / 2003 og A - 73 / 1999 sem kveðnir voru upp í gildistíð eldri upplýsingalaga . Eina undantekningin væri sú að tvær spurningar , sem vegi samtals 4% af prófinu í heild , væru til í tveimur útgáfum og væri hvort útgáfa um sig lögð fyrir um það bil helming próftaka hverju sinni . Með vísan til alls framangreinds er það mat nefndarinnar að Menntamálastofnun sé heimilt að takmarka aðgang að prófunum á grundvelli 5. tölul. 10. gr. upplýsingalaga . Var það mat nefndarinnar að hagsmunir kæranda af því að fá aðgang að skýrslunni vægju þyngra en hagsmunir þeirra sem upplýsingarnar vörðuðu af því að það sem strikað var yfir færi leynt , sbr. 3. mgr. 14. gr. laganna . Í svari fræðslustjórans , dags. 10. nóvember 2017 , kom fram að starfsmönnum gæfist tækifæri að spyrja úttektaraðila út í efni skýrslunnar og að hann reiknaði fastlega með því að hún yrði gerð opinber á heimasíðu Árborgar . Þar sem kærandi hefði verið þátttakandi í úttektinni vildi hann geta sótt hana og lesið þegar honum hentaði , m.a. til að bera saman við umbótaáætlunina sem gerð var í kjölfar hennar . Jafnframt var óskað eftir því að nefndinni yrði látið í té afrit af hinum umbeðnu gögnum sem kæran lyti að . Nokkrum dögum síðar hefði kærandi aftur fengið að lesa skýrsluna í einrúmi í fundarherbergi á skrifstofu fræðslusviðs sveitarfélagsins Árborgar . < h 2 > Niðurstaða < / h 2 > < h 2 > 1. < / h 2 > Í málinu er deilt um rétt kæranda til aðgangs að skýrslu vegna athugunar á innra starfsumhverfi Barnaskólans < span > & nbsp ; [...] < / span > , sem unnin var af sálfræðistofunni Lífi og sál . Jafnframt liggur fyrir að kærandi var einn viðmælenda við gerð skýrslunnar . Kjarni reglunnar í 3. mgr. felist í því að vega skuli og meta þessa gagnstæðu hagsmuni , en síðarnefndu hagsmunirnir séu að meginstefnu hinir sömu og liggja að baki 9. gr. upplýsingalaga . Þá hefur einnig verið strikað yfir atriði sem standa í samhengi við upplýsingar sem telja má að varði einka-hagsmuni þess einstaklings sem þar er nefndur . Ákvörðun sveitarfélagsins Árborgar um að synja kæranda um aðgang að skýrslunni í heild sinni er því felld úr gildi og ber sveitarfélaginu að veita kæranda aðgang að henni án útstrikana . Með tölvupósti , dags. 21. ágúst 2019 , staðfesti ríkissaksóknari ákvörðun héraðssaksóknara . Í 1. mgr. 4. gr. upplýsingalaga kemur fram að lögin gildi ekki um rannsókn sakamáls eða saksókn . Verður því að vísa kæru frá úrskurðarnefnd um upplýsingamál að þessu leyti . Undir ákvæðið falli því einvörðungu þeir aðilar sem falið er að fara með stjórnsýslu og teljast til handhafa framkvæmdarvalds í ljósi þrískiptingar ríkisvaldsins . Verður því að vísa kærunni frá úrskurðarnefnd um upplýsingamál . Upplýsingar úr akstursdagbók þingmanns geymi hins vegar upplýsingar um það hvernig þingmaður rækir samband sitt við kjósendur og hagsmunaaðila í kjördæmi hans og lúti þær því ekki að rekstri eða annarri stjórnsýslu skrifstofu Alþingis sem gera megi ráð fyrir að fallið geti undir upplýsingalög með sambærilegum hætti og gildi um stjórnsýslu á vegum framkvæmdarvalds , sbr. 2. gr. stjórnarskrárinnar . Þegar kærandi óskaði eftir gögnunum hafði lagabreytingin ekki tekið gildi og náðu upplýsingalög því ekki til stjórnsýslu Alþingis . Var því Hugverkastofunni gert að veita kæranda aðgang að umsóknargögnunum . Gögnin hafi fallið undir gildissvið þágildandi upplýsingalaga , nr. 50 / 1996 , sem hafi mælt fyrir um að almenningur ætti rétt á aðgangi að slíkum gögnum . Um aðila máls gildi rýmri reglur um afhendingu gagna . Það hafi átt við um upplýsingar um hvort sótt hefði verið um skráningu tiltekins merkis og á hvaða formi , hvort greitt hefði verið fyrir viðkomandi umsókn eða ekki , hvort umsókn væri í rannsókn , hvort henni hefði verið hafnað eða hún væri í svokölluðu rökstuðningsferli eða hvort umsókn hefði verið samþykkt til skráningar . Þá vísar Hugverkastofan til þess að vörumerki séu eignarréttindi og að takmörkun aðgangs almennings að vörumerkjaumsóknum eigi sér stoð í 9. gr. upplýsingalaga . Það hafi hvergi komið fram í 64. gr. vörumerkjalaga nr. 45 / 1997 að ákveðnar vörumerkjaumsóknir væru undanþegnar aðgangi almennings . Eins og réttur almennings til aðgangs að gögnum er afmarkaður í upplýsingalögum er fyrst og fremst gerður áskilnaður um að þau séu fyrirliggjandi hjá aðila sem fellur undir gildissvið laganna , þ.e. að þau séu í vörslum hans þegar beiðni um upplýsingar berst . Vörumerkjaumsóknir eru aðgengilegar frá fyrsta virka degi eftir móttöku . Þá er einnig til þess að líta að viðskiptaleyndarmál eða aðrar upplýsingar sem varða ekki skráningu merkis eða einkarétt á merki eru skv. núgildandi 64. gr. vörumerkjalaga undanþegin upplýsingarétti . Umsóknin er undirrituð af starfsmanni umboðsmanns umsækjanda og innfært er á eyðublað af hálfu Vörumerkjaskrárritara hvenær umsóknin barst og hvaða númeri henni var úthlutað . Upplýsingarnar sem fram koma eru almenns eðlis og hefur löggjafinn litið svo á að sambærilegar upplýsingar skuli vera aðgengilegar almenningi samkvæmt núgildandi vörumerkjalögum . Kærandi taldi sig ekki þurfa að greiða fyrir vatnsinntak og hélt því fram að það kæmi fram á lista sem fylgdi yfirlýsingu Grímsnes - og Grafningshrepps og Byggingarfélagsins Geysis , varðandi greiðslur fyrir vatnsveitu í sumarhúsabyggðinni Kerhrauni , dags. 27. september 2005 . Kærandi telur að fylgiskjalið geymi upplýsingar um greiðslur vegna lóðar kæranda . Því til stuðnings er bent á að vinnsla upplýsinga sem varða fjárhagsmálefni sé bundin leyfi persónuverndar skv. 1. mgr. 15. gr. laga nr. 90 / 2018 um persónuvernd og vinnslu persónuupplýsinga . Í athugasemdum kæranda , dags. 16. mars 2019 , kemur fram að hann hafni öllum rökum sveitarfélagsins . Einnig er deilt um rétt kæranda til aðgangs að undirritaðri útgáfu samnings , dags. 21. september 2005 , á milli Íslandsbanka , B , Grímsnes - og Grafningshrepps og byggingarfélagsins Geysis vegna úrbóta og yfirtöku sveitarfélagsins á stofn - og dreifilögnum fyrir kalt vatn í sumarhúsabyggð í Kerhrauni . en á skjalinu eru einnig aðrar handskrifaðar athugasemdir . Erfitt sé að tilgreina nákvæmlega þau sjónarmið sem stjórnvaldi sé rétt að leggja til grundvallar við mat á því hvaða einkamálefni einstaklinga séu þannig vaxin að þau réttlæti undanþágu frá upplýsingarétti í hverju tilviki . Þannig sé t.d. almennt óheimilt að veita upplýsingar um tekjur og fjárhagsstöðu einstaklinga nema það byggist á sérstakri lagaheimild . Er þá litið til þess að upplýsingar um þinglýsta eigendur fasteigna eru jafnan aðgengilegar almenningi og að upplýsingar um hvort einstaklingar hafi greitt fyrir vatnsinntak gefa ekki vísbendingar um fjárhagsstöðu eða önnur viðkvæm fjárhagsmálefni viðkomandi . Úrskurðarnefnd um upplýsingamál hefur ekki forsendur til að rengja þær fullyrðingar sveitarfélagsins . Í kæru til úrskurðarnefndar kemur fram að kærandi telji erindi sitt til lögreglunnar í Vestmannaeyjum vera upplýsingaskylt . Sama gildir um synjun stjórnvalds á beiðni um að afhenda gögn á því formi sem óskað er . Málavextir eru þeir að þann 4. október 2018 sótti kærandi um sérvinnslu hjá Þjóðskrá Íslands þar sem óskað var eftir því að stofnunin tæki saman lista yfir þá safnaðarfélaga Óháða safnaðarins sem hafa látist frá því síðasti listi var afhentur söfnuðinum á árinu 2017 . Það séu ríkir hagsmunir fyrir trú - og lífsskoðunarfélög að forstöðumenn þeirra hafi aðgang að slíkri vinnslu fyrir sína félagsmenn en starf safnaðarins byggi á samskiptum við skráða félaga . Sú staðreynd að Þjóðskrá Íslands hafi afhent slíkar upplýsingar gegnum tíðina geti ekki verið forsenda þess að stofnuninni sé skylt að halda slíkri vinnslu áfram ef vinnslan samrýmist ekki gildandi lögum . Söfnuðurinn telji upplýsingalögin eiga við . Starfsmaður Þjóðskár Íslands skrái síðan viðbótarupplýsingar þegar frumrit dánarvottorðs berst . Þær upplýsingar sem kærandi óski eftir séu þar af leiðandi ekki fyrirliggjandi . Valdsvið nefndarinnar nær því ekki til þess að skera úr um heimild eða skyldu Þjóðskrár Íslands til þess að taka saman upplýsingar úr fyrirliggjandi gögnum . Óháða safnaðarins , dags. 5. nóvember 2018 , á hendur Þjóðskrá Íslands er vísað frá úrskurðarnefnd um upplýsingamál . Málsatvik eru þau að með bréfi , dags. 1. október 2018 , óskaði kærandi eftir afritum af öllum minnisblöðum sem gerð voru á vegum embættis borgarlögmanns á tímabilinu 6. júní 2006 til 5. júní 2007 . Þá var ítrekað að gögnin geymdu upplýsingar um viðkvæm persónuleg málefni og fjárhagslegar upplýsingar , málefni starfsmanns og hugleiðingar um skaðabótaskyldu tilgreindra aðila . Þó hafi verið afmáðar upplýsingar um fjárhæð og tímafjölda lögmannskostnaðar aðila í minnisblaði , dags. 13. júní 2006 og upplýsingar um framgang starfsmanns í starfi í minnisblaði , dags. 18. september 2006 . Þá leiði af 22. gr. laga um lögmenn nr. 77 / 1998 að lögmenn séu bundnir þagnarskyldu um störf sín og sé því því rétt að upplýsingar um fjárhæð og tímafjölda lögmannskostnaðar einstaklinga séu afmáðar . Kærandi telur ekki hægt að skilja 9. gr. upplýsingalaga öðruvísi en svo að takmörkunarheimildinni verði aðeins beitt ef sá sem á í hlut veiti ekki samþykki sitt fyrir afhendingu gagnanna . Kærandi segir enn fremur að hægt sé að veita honum aðgang að hluta minnisblaðsins og afmá persónugreinanlegar upplýsingar um viðkomandi sbr. 3. mgr. 5. gr. upplýsingalaga . Kærandi fer því fram á að úrskurðarnefndin úrskurði um hvort þessi háttur á afhendingu gagns sé í samræmi við upplýsingalög . Þeir einkahagsmunir sem Reykjavíkurborg telur standa aðgangi í vegi eru upplýsingar um að tilteknir einstaklingar hafi legið undir grun um refsiverðan verknað . Þar megi t.d. nefna upplýsingar um litarhátt , kynþátt , stjórnmálaskoðanir og trúarbrögð , upplýsingar um hvort maður hafi verið grunaður , ákærður eða dæmdur fyrir refsiverðan verknað , upplýsingar um kynlíf manna og heilsuhagi , lyfja - , áfengis - og vímuefnanotkun , svo og upplýsingar um félagsleg vandamál . Hins vegar þarf að meta í hverju tilfelli fyrir sig hvort slíkar upplýsingar séu svo viðkvæmar að þær eigi ekkert erindi við allan þorra manna . Þær upplýsingar sem afmáðar voru úr minnisblaðinu voru aftur á móti settar fram í tengslum við kröfu tiltekinna einstaklinga um að Reykjavíkurborg greiddi lögmannskostnað vegna ágreiningsmáls þeirra við borgina . 1. mgr. 7. gr. upplýsingalaga . Að svo miklu leyti sem ákvörðun um framgang í opinberu starfi varðar réttindi og skyldur starfsmanns , sbr. t.d. flutning starfsmanna ráðuneyta úr einu ráðuneyti í annað , sbr. 2. mgr. 21. gr. laga nr. 115 / 2011 , um Stjórnarráð Íslands , og enn fremur flutning milli starfsstiga innan lögreglunnar , sbr. 4. mgr. 28. gr. lögreglulaga , nr. 90 / 1996 , og 14. gr. reglugerðar , nr. 1056 / 2006 , um starfsstig innan lögreglunnar , gilda sömu sjónarmið og áður greinir um aðgang að gögnum í málum er varða umsóknir um opinber störf . “ Um er að ræða sömu skjölin en upplýsingar hafa verið afmáðar með hvítri yfirstrikun úr þeim minnisblöðum sem afhentar voru kæranda . Tilteknar ítarlegri upplýsingar væru þó til í kerfum Isavia vegna innheimtu gjalda af flugrekendum . Kærandi fellst á að ítarlegar upplýsingar um farþegafjölda geti talist viðkvæmar viðskiptaupplýsingar , en ekki um óendanlegan tíma og sannarlega ekki eftir að flugrekandi hafi skilað uppgjöri vegna tímabilsins og aðrar upplýsingar liggi fyrir um starfsemina , t.d. í ársreikningi eða árshlutauppgjöri , enda sé farþegafjöldi aðeins ein af mörgum breytum sem ráði afkomu flugfélaga . Isavia byggir synjun sína á því að um sé að ræða viðkvæm gögn sem varði mikilvæga fjárhags - og viðskiptahagsmuni fyrirtækja , sem óheimilt sé að veita aðgang að með vísan til 9. gr. upplýsingalaga . Beiðni kæranda snúi auk þess að upplýsingum um tímabil sem þegar hafi verið gerð skil í ársreikningum félaganna . Með tölvupósti , dags. 18. júní 2019 , barst nefndinni hluti gagnanna . Samkvæmt því var liðinn sá 30 daga kærufrestur sem tiltekinn er í 1. mgr. 22. gr. upplýsingalaga , nr. 140 / 2012 . Jafnframt hefur félagið vísað til 2. mgr. 71. gr. b laga um loftferðir , sem teljist sérstakt þagnarskylduákvæði og komi þannig í veg fyrir hugsanlegan aðgang að umbeðnum gögnum samkvæmt upplýsingalögum . Í athugasemdum við 2. mgr. í frumvarpinu sem varð að lögum um loftferðir kemur fram að upptalningin í ákvæðinu samanstandi af ýmsum þáttum sem haft geti áhrif á rekstur flugvallar . Fylgiskjal það sem afhent var úrskurðarnefndinni samanstendur af yfirliti um flugferðir tiltekins flugrekanda um Keflavíkurflugvöll . Nefndin telur því að ekki verði hjá því komist að staðfesta synjun Isavia á beiðni kæranda . Þá var fallist á rétt kæranda til aðgangs að húsaleigusamningi ÍSOR við fjármálaráðuneytið en staðfest ákvörðun stofnunarinnar um að synja um aðgang að húsaleigusamningi við fyrirtæki í opinberri eigu á grundvelli 4. tölul. 10. gr. upplýsingalaga . Í ákvörðun ÍSOR kemur fram að ÍSOR starfi á samkeppnismarkaði og fái engar opinberar fjárveitingar . Þá segir að réttur almennings til aðgangs að gögnum samkvæmt 5. gr. upplýsingalaga taki aðeins til fyrirliggjandi gagna og sé því sé stofnuninni ekki skylt að taka saman þær upplýsingar sem kærandi óski eftir . Ummælin hafi ekki snúist um fjárveitingar ríkisins til ÍSOR heldur hafi hann lýst áhyggjum yfir því að ríkið hafi dregið úr kaupum á rannsóknum . Það sé mat ÍSOR að afhending gagnanna gæti skaðað samkeppnis - og rekstrarstöðu ÍSOR sem sé í samkeppni við fyrirtæki á almennum markaði sem ekki séu skyldug til að veita slíkar viðskiptaupplýsingar . Ef upplýsingalög verði talin taka til ÍSOR séu gögnin undanskilin aðgangi almennings á grundvelli 9. og 4. tölul. 10. gr. laganna . Í svarbréfi ÍSOR til úrskurðarnefndarinnar , dags. 21. júní , segir m.a. að það séu samkeppnishagsmunir ÍSOR að þurfa ekki á grundvelli upplýsingalaga að veita almenningi , og þar með samkeppnisaðilum sínum , upplýsingar um það við hvaða aðila , eða um hvað , þeir hafi gert viðskiptasamninga . ÍSOR telji þetta eiga við um alla samningana . Samkvæmt þessari grein laganna verður að líta svo á að stofnunin sé stjórnvald í skilningi 1. mgr. 2. gr upplýsingalaga og lögin nái því til hennar . Meginsjónarmiðið að baki þessu ákvæði er að opinber aðili eigi að standa jafnfætis öðrum samkeppnisaðilum í viðskiptum , hvorki betur né verr . Í öðru lagi þurfa þær upplýsingar sem beðið er um að tengjast þeirri starfsemi viðkomandi aðila sem telst til samkeppnisrekstrar hans . A - 344 / 2010 , A - 378 / 2011 og A - 379 / 2011 , sem kveðnir voru upp í gildistíð eldri upplýsingalaga . Í 5. gr. laganna kemur svo fram að ÍSOR starfi á viðskiptalegum grundvelli á samkeppnismarkaði og afli sér tekna með sölu á rannsóknum , ráðgjöf , þjónustu og upplýsingum eða öðrum verkefnum á starfssviði ÍSOR . Því er haldið fram af hálfu ÍSOR að fyrirtækið fái engar opinberar fjárveitingar og sér úrskurðarnefndin , eins og málið liggur fyrir henni , ekki ástæðu til að draga þá fullyrðingu í efa . Af skýrslum ÍSOR , sem birtar eru á vefsíðu stofnunarinnar , má enda ráða að samningssamband sé á milli aðilanna . Samningur um ráðgjafarþjónustu milli Þeistareykja ehf. og ÍSOR , dags. 8. maí 2006 . Samningur um þjónustu vegna mælinga í borholum milli Landsvirkjunar sem verkkaupa og ÍSOR sem ráðgjafa , dags. 5. nóvember 2012 . Þá er um að ræða rammasamninga eða samstarfssamninga um fyrirhuguð kaup á þjónustu og / eða ráðgjöf af ÍSOR en ekki samninga um einstök verkefni . Þá er kveðið á um ferli við samþykkt reikninga , greiðslufrest , skyldu til að veita yfirlit um heildarupphæð umbeðinnar þjónustu og heimild til að setja þak á árlega heildarupphæð viðskipta . Ákvæði um samninga um einstök verkefni , sbr. ákvæði 1.2 . Þá kemur fram að form verkefnablaðs fylgi sem viðauki . Annars vegar er um að ræða samning ÍSOR við fjármálaráðuneytið , dags. 30. apríl 2016 , og hins vegar samning um endurnýjun húsaleigusamnings ÍSOR og Norðurorku hf. , dags. 1. október 2009 . Nefndin telur hins vegar að hagsmunir almennings af aðgangi að upplýsingum um leigusamning ÍSOR og fjármálaráðuneytisins og útgefins reiknings vegna leigunnar séu ríkari en samkeppnishagsmunir ÍSOR af því að gögnin lúti leynd en um er að ræða ráðstöfun opinberra hagsmuna . Er því fallist á það með ÍSOR að samkeppnishagsmunir ÍSOR standi því í vegi að almenningur fái aðgang að upplýsingunum . Þá er ekki skylt að útbúa ný skjöl eða önnur gögn í ríkari mæli en leiðir af 3. mgr. 5. gr. laganna en það á við þegar gögn eru afhent að hluta ef takmarkanir eiga við um aðra hluta þeirra . Því er ekki um að ræða synjun ÍSOR á aðgangi að gögnum sem kæranleg er til úrskurðarnefndar um upplýsingamál , sbr. 20. gr. upplýsingalaga . Consultancy Contract between Ministry of Foreign Affairs Iceland and ÍSOR , dags. 16. nóvember 2017 . Samningi um ráðgjafarþjónustu milli Þeistareykja ehf. og ÍSOR , dags. 8. maí 2006 . Samningi um endurnýjun húsaleigusamnings Íslenskra orkurannsókna og Norðurorku hf. , dags. 1. október 2009 . Seðlabanka Íslands , að úrskurðarnefnd um upplýsingamál frestaði réttaráhrifum úrskurðar nefndarinnar nr. 810 / 2019 í máli ÚNU 19010016 , sem kveðinn var upp 3. júlí 2019 , með vísan til 1. mgr. 24. gr. upplýsingalaga nr. 140 / 2012 , enda hygðist Seðlabanki Íslands bera úrskurðinn undir dómstóla í samræmi við ákvæði 2. mgr. sömu greinar . Birting skjalsins , án útskýringa um tilurð þess , kunni að skerða með óbætanlegum hætti annars vegar orðspor bankans og hins vegar starfsmannsins og draga úr möguleikum bankans til að gera sambærilega samninga í framtíðinni þegar það sé talið nauðsynlegt til að stofna ekki verkefnum bankans í hættu . Í eldri úrskurðum sé þessi nálgun ekki viðhöfð og virðist fremur byggt á því hvort um sé að ræða upplýsingar er varði „ föst launakjör “ , sem veita skuli upplýsingar um , en ekki önnur atriði , sbr. t.d. t.d. úrskurði nr. 666 / 2016 , 661 / 2016 , 632 / 2016 , 560 / 2014 , A - 542 / 2014 , A - 520 / 2014 og A - 10 / 1997 . Af því megi ætla að þar sé um að ræða tæmandi talningu . Almenningur hafi af því mikla hagsmuni að ekki sé brugðið fæti fyrir blaðamenn við vinnslu frétta um meðferð skattfjár . Hafa verði í huga að ekki sé verið að óska eftir upplýsingum um öryggismál ríkisins eða um mikilsverð efnahagsleyndarmál . Íslenskar stofnanir beiti öllum mögulegum ráðum til að koma í veg fyrir afhendingu upplýsinga og bregða með því fæti fyrir blaðamenn . Krafan er sett fram með vísan til 24. gr. upplýsingalaga nr. 140 / 2012 . Við matið beri að líta til réttmætra hagsmuna allra aðila málsins . A - 78 / 1999C , A - 117 / 2001B , A - 233 / 2006B , A - 277 / 2008B , A - 328B / 2010 B - 438 / 2012 og B - 442 / 2012 um ákvæði 18. gr. eldri upplýsingalaga nr. 50 / 1996 . Ekki verður séð að dómstólar hafi tekið afstöðu til sambærilegs ágreinings og leyst var úr í úrskurðinum . Beiðni kæranda var synjað á grundvelli 1. tölul. 6. gr. upplýsingalaga þar sem það hefði verið tekið saman fyrir fund ráðherranefndar . Beiðninni var synjað samdægurs með þeim rökstuðningi að gögnin hefðu verið tekin saman fyrir ráðherranefnd . Það skipti almenning miklu máli að kynna sér sviðsmyndagreiningar stjórnvalda þótt ekki væri nema til þess að geta borið hana saman við greiningu WOW . Stjórnvöld hafi því ekki lengur hagsmuni , að minnsta kosti ekki næga hagsmuni og ekki hagsmuni sem samrýmast upplýsingalögum , af því að halda gögnunum frá almenningi . Miklar vangaveltur hafi verið meðal almennings um alvarlegt högg sem ferðaþjónustan yrði fyrir og meðfylgjandi efnahagssamdrátt . [ Kærandi ] ítreki því ósk sína um aðgang að gögnunum og að úrskurðarnefnd undirstriki með úrskurði sínum rétt almennings til slíkra upplýsinga . Segja má að tilgangur þessarar reglu sé fyrst og fremst sá að varðveita möguleika þeirra stjórnvalda sem þarna eru nefnd til pólitískrar stefnumörkunar og samráðs . Æskilegt er að taka af skarið um þetta í ljósi ákvæðis 4. mgr. 7. gr. laga um Stjórnarráð Íslands , nr. 115 / 2011 , um að fundir ríkisstjórnar skuli hljóðritaðir . Vegna þessa var fjármála - og efnahagsráðuneytinu heimilt að synja kæranda um aðgang að skjalinu á grundvelli 1. tölul. 6. gr. upplýsingalaga , óháð því hvort efni skjalsins varði almannahagsmuni . Að mati úrskurðarnefndar um upplýsingamál laut beiðni kæranda að tilgreindum upplýsingum með nægilega skýrum hætti til þess að hægt væri , án verulegrar fyrirhafnar , að afmarka hana við tiltekin gögn . Þar segði að sá sem færi fram á aðgang að gögnum skyldi tilgreina þau eða efni þess máls sem þau tilheyrðu með nægjanlega skýrum hætti til að hægt væri , án verulegrar fyrirhafnar , að afmarka beiðni við tiltekin gögn eða tiltekið mál . Fram kemur að kærandi telji gagnabeiðnina vera setta fram með nægilega nákvæmum hætti til þess að Lindarhvoll geti fundið þau gögn sem kærandi óskar eftir en samkvæmt svari Lindarhvols hafi beiðnin þegar verið afmörkuð þar sem upplýst sé um í svarbréfi félagsins að haldnir hafi verið samtals 15 fundir í stjórn félagsins frá stofnun þess og til loka árs 2016 . Frestur til þessa var veittur til 31. janúar 2019 en var að beiðni Lindarhvols framlengdur til 14. febrúar . Í bréfi Lindarhvols kemur þó fram að umræddir stjórnarfundir hafi verið 15 talsins . Sé um fleiri en eitt mál að ræða sem fellur undir viðkomandi málefni er gert ráð fyrir að stjórnvald sendi beiðanda eftir atvikum lista yfir þau mál og biðji hann að tilgreina nánar það mál eða þau mál sem hann óskar eftir aðgangi að . “ Í því felst að félagið þarf að taka afstöðu til þess á grundvelli takmörkunarákvæða upplýsingalaga hvort því sé heimilt eða skylt að afhenda upplýsingar um tímasetningu fundanna eða að öðrum kosti veita aðgang að umræddum fundargerðum . Úrskurðarnefnd rakti að þegar beiðni kæranda barst Íslandspósti hefði ePóstur verið undanþeginn gildissviði laganna . Vísað var til orðalags í framangreindri auglýsingu um að undanþága ePósts skyldi endurskoðuð eigi síðar en 15. desember 2018 . Skuldaskilmálar milli lögaðila þar sem annar þeirra væri undanþeginn gildissviði upplýsingalaga teldust gögn sem féllu undir 9. gr. laganna . Íslandspóstur taldi það ekki á forræði úrskurðarnefndarinnar að taka ákvörðun um að afhenda skyldi gögn eða upplýsingar um félag , sem ráðherra hefði undanþegið gildissviði upplýsingalaga , enda færi það gegn þeirri ákvörðun og fæli í raun í sér afturköllun á undanþágunni sem veitt hefði verið . Í þessu máli væri óskað eftir gögnum í vörslum Íslandspósts , sem ekki hefði hlotið undanþágu frá gildissviði upplýsingalaga . Því var undanþága ePósts enn í gildi þegar beiðni kæranda barst Íslandspósti . Við mat á því hvort viðkomandi eigi rétt til aðgangs að gögnunum koma þá til skoðunar þær takmarkanir sem fjallað er um í 6. - 10. gr. upplýsingalaga . Í hinni kærðu ákvörðun Kópavogsbæjar , dags. 12. nóvember 2018 , kemur fram að ekki sé hægt að veita utanaðkomandi aðila öll gögn málanna en bent er á að allar afgreiðslur skipulags - og byggingarfulltrúa séu á vef bæjarins . Kærandi undirstrikar að hann hafi óskað eftir öllum gögnum og samskiptum sem varði samþykktir byggingarfulltrúa í tilteknum málum . Í athugasemdum bæjarins , dags. 3. janúar 2019 , ítrekar bærinn að öll gögn sem lágu fyrir við ákvarðanatöku í þeim málum sem kærandi tilgreindi í beiðni sinni hafi verið afhent . Kópavogsbær bendir á að ágreiningsefni kæranda og bæjarins sé til meðferðar hjá úrskurðarnefnd umhverfis - og auðlindamála . Umsóknaraðilum sé skylt að skila öllum gögnum í rafrænu formi og skrifleg samskipti séu til í póstfangi byggingarfulltrúa eða annarra starfsmanna bæjarins . Vísast um þetta til 20. gr. upplýsingalaga nr. 140 / 2012 . Samkvæmt 2. málsl. 1. mgr. 27. gr. á það sama við um helstu ákvarðanir um meðferð máls og helstu forsendur ákvarðana , enda komi þær ekki fram í öðrum gögnum máls . Ekki verður annað ráðið af gögnum málsins en að Kópavogsbær hafi þegar veitt kæranda aðgang að þeim gögnum sem falli undir beiðnina og séu fyrirliggjandi í vörslum sveitarfélagsins . Jafnframt var þess óskað að úrskurðarnefnd um upplýsingamál yrði látið í té afrit af þeim gögnum sem kæra lýtur að . Samkvæmt framansögðu telji ráðuneytið að í greinargerðinni felist mikilvægir viðskiptahagsmunir félagsmanna sem óeðlilegt sé að þriðji aðili geti nýtt í sína þágu á þessu stigi málsins . Kærandi mótmælir því að í greinargerðinni geti falist mikilvægir viðskiptahagsmunir félagsmanna Félags makrílveiðimanna þar sem hagsmunirnir séu ekki bundnir við félagsmennina heldur fjölmarga aðra og varði málefni sem snúi að nýtingu nytjastofna á Íslandsmiðum sem séu sameign íslensku þjóðarinnar . Sömu takmarkanir gilda um aðgang að gögnum er varða mikilvæga fjárhags - eða viðskiptahagsmuni fyrirtækja og annarra lögaðila . “ Félags makrílveiðimanna , til atvinnuvega - og nýsköpunarráðuneytisins , dags. 18. júní 2018 . Einungis er réttlætanlegt að takmarka aðgang að slíkum gögnum þegar þau hafa að geyma upplýsingar um atvinnu - , framleiðslu - eða viðskiptaleyndarmál eða aðrar sambærilega viðkvæmar upplýsingar . Úrskurðarnefndin taldi að ekki væri um að ræða synjun í skilningi 20. gr. upplýsingalaga og var kærunni því vísað frá . Af hálfu sveitarfélagsins hefur komið fram að umbeðin gögn séu ekki fyrirliggjandi . Fasteignaskattur er einn tekjustofna sveitarfélaga samkvæmt lögum um tekjustofna sveitarfélaga og gefa sveitarfélög út greiðsluseðla til eigenda fasteigna á grundvelli laganna , sbr. einnig reglugerð um fasteignaskatt nr. 1160 / 2005 . Því er óhjákvæmilegt að vísa kæru kæranda frá úrskurðarnefnd um upplýsingamál . Þjóðskrá var því gert að veita kæranda aðgang að gögnum sem innihéldu netföng félagsmanna Siðmenntar . Það sé ekki hlutverk stofnunarinnar að safna netföngum einstaklinga til opinberra nota eða miðlunar til þriðja aðila og því sé ekki heimilt að veita upplýsingar um netföng sem einstaklingar hafa veitt í tengslum við beiðnir um breytingar í skráningum í þjóðskrá . Jafnframt var þess óskað að úrskurðarnefnd um upplýsingamál yrði látið í té afrit af þeim gögnum sem kæran lýtur að . Beiðni kæranda lúti eingöngu að því að fá send netföng þeirra einstaklinga sem séu skráðir í félagið hjá Þjóðskrá . Einstaklingar séu ekki upplýstir um það með hvaða hætti upplýsingar sem krafist er við skráningu verði nýttar og geti sá sem skráir sig með þeim hætti ekki búist við öðru en að trú - eða lífsskoðunarfélagið sem viðkomandi skráir sig í fái upplýsingarnar . Þar kemur fram að eitt af meginhlutverkum stofnunarinnar sé að annast almannaskráningu , útgáfu vottorða og skilríkja , sbr. 1. gr. laga nr. 54 / 1962 . Sóknargjöld greiðist til hlutaðeigandi félags samkvæmt lögum nr. 91 / 1987 en Fjársýsla ríkisins annist skiptingu gjaldsins . Sú staða geti verið uppi að einstaklingur sé skráður í tiltekið trúfélag eða lífsskoðunarfélag í þjóðskrá en ekki skráður sem félagsmaður hjá félaginu á sama tíma . Fyrir þann tíma hafi þess ekki verið krafist að einstaklingur sem tilkynnti um breytt trúfélag eða lífsskoðunarfélag upplýsti um netfang sitt . Ekki bárust frekari athugasemdir frá kæranda . Úrskurðarnefnd um upplýsingamál tekur fram að þegar aðilum , sem falla undir gildissvið upplýsingalaga , berst beiðni um aðgang að upplýsingum beri þeim að afmarka beiðnina við gögn í vörslum sínum , sbr. 15. gr. laganna , og taka afstöðu til réttar beiðanda til aðgangs að gögnunum með rökstuddri ákvörðun . Eins og hér stendur á liggur hins vegar fyrir efnisleg afstaða Þjóðskrár til beiðni kæranda sem úrskurðarnefndinni er fært að endurskoða . Tekið er fram að kjarni reglunnar í 3. mgr. felist í því að vega skuli og meta þessa gagnstæðu hagsmuni , en síðarnefndu hagsmunirnir séu að meginstefnu hinir sömu og liggja að baki 9. gr. frumvarpsins . Samkvæmt 1. mgr. 2. gr. upplýsingalaga taka lögin til „ allrar starfsemi “ stjórnvalda . Netföng geta hins vegar talist til viðkvæmra upplýsinga þegar þau birtast í ákveðnu samhengi , t.d. þegar þau gefa til kynna hver einstaklingur sé , sem annars nyti nafnleyndar . Stofnunin hafði afhent kæranda upplýsingar þess efnis en hann taldi þær ófullnægjandi . Auk þess sé hann rangur og villandi . Kærandi telur að þær upplýsingar sem honum hafi verið afhentar séu rangar og villandi , auk þess sem þær séu ekki tæmandi . Rétt er að taka fram að það kemur í hlut annarra aðila að hafa eftirlit með því hvort stjórnvöld sinna skyldum sínum um skráningu og vistun gagna með fullnægjandi hætti , þ. á m. hvort efni gagna kunni að einhverju leyti að vera rangt . Þar sem ekki lægi fyrir synjun á beiðni um afhendingu gagna í skilningi 1. mgr. 20. gr. upplýsingalaga , var málinu vísað frá . Því sé ekki hægt að rekja skyndilokanir til einstakra skipaskrárnúmera út frá þeim upplýsingum sem Hafrannsóknastofnun búi yfir . Þegar svo háttar til að umbeðin gögn eru ekki til staðar og afhending þeirra kemur af þeim sökum ekki til greina , telst ekki vera um synjun stjórnvalds í skilningi 20. gr. að ræða . Beiðni Íslandspósts til eftirlitsnefndarinnar um sameiningu ePósts ehf. við móðurfélag sitt . Í kæru segir m.a. að ekki hafi verið tekin efnisleg afstaða til réttar kæranda til aðgangs að gögnunum þar sem beiðninni hafi verið synjað á þeim grundvelli að nefndin heyri ekki undir gildissvið upplýsingalaga . Þeir hlutar fundargerðanna séu m.a. undanþegnir upplýsingaskyldu á grundvelli 2. málsl. 9. gr. upplýsingalaga . < h 2 > Niðurstaða < / h 2 > < h 3 > 1. < / h 3 > Í málinu er deilt um rétt kæranda til aðgangs að fundargerðum eftirlitsnefndar með sátt Samkeppniseftirlitsins og Íslandspósts , beiðni Íslandspósts til nefndarinnar um sameiningu ePósts við móðurfélag sitt og svar eftirlitsnefndarinnar við beiðninni . Þau taki þó ekki til lögaðila , sem sótt hafa um eða fengið opinbera skráningu hlutabréfa samkvæmt lögum um kauphallir og dótturfélaga þeirra . Sé nefndin hluti af skipulagi fyrirtækisins og skipuð af Íslandspósti . Þá skuli fulltrúi Íslandspósts vera skipaður af stjórn félagsins og skuli hann að jafnaði vera framkvæmdastjóri hjá Íslandspósti eða í sambærilegri stöðu . Er starfsemi nefndarinnar kostuð af Íslandspósti . Verður því að vísa kærunni frá hvað varðar þann kærulið . Vegna tafa á afgreiðslu beiðni kæranda leitaði hann til úrskurðarnefndar með erindi , dags. 21. desember 2018 . Þá kemur fram að ákveðin atriði úr tölvupósti til kæranda , dags. 10. desember 2018 , hafi verið leiðrétt með síðari tölvupósti , dags. 4. janúar 2019 . Sama gildir um synjun stjórnvalds á beiðni um að afhenda gögn á því formi sem óskað er . Samkvæmt skýringum Seðlabankans lágu engin gögn fyrir í málinu og af þeirri ástæðu væri bankanum ómögulegt að verða við beiðni kæranda . Samkvæmt áætluninni skyldi bregðast við ábendingum starfsmanna og ekki væri gerð krafa um að ábendingarnar væru skriflegar eða samtöl vegna þeirra skráð . Frestur var veittur til 19. febrúar 2019 en var að beiðni Seðlabankans framlengdur til 1. mars . Bankinn benti á að tilfærsla málverka gæti ekki talist ákvörðun um rétt eða skyldu manna en samkvæmt 27. gr. laganna bæri stjórnvöldum að skrá m.a. upplýsingar um málsatvik , ákvarðanir og helstu forsendur þeirra við meðferð mála þar sem taka ætti ákvörðun um rétt eða skyldu manna . Að óséðu væri því ekki hægt að segja til um hvort umrædd gögn væru varin aðgangi vegna þagnarskyldu . Réttur almennings til aðgangs að gögnum tekur til þeirra gagna sem fyrirliggjandi eru þegar beiðni um aðgang berst , sbr. 1. mgr. 5. gr. upplýsingalaga nr. 140 / 2012 . Er því óhjákvæmilegt að vísa kæru þessari frá úrskurðarnefnd um upplýsingamál . Í þriðja lagi krafðist kærandi þess að Vegagerðin aflaði og veitti upplýsingar um vörur til stóriðju og vörur frá stóriðju frá þeim höfnum sem þjónustuðu stóriðju , og greindi frá þeim á vef sínum og í ársskýrslum . Loks umorðaði kærandi annan lið beiðninnar lítillega . Vegagerðin óski árlega eftir upplýsingum frá öllum hafnarsjóðum og sendi út sérstakt eyðublað sem farið sé fram á að hafnarsjóðir skili útfylltu . Í athugasemdum kæranda , dags. 14. desember 2018 , gerir hann þá kröfu að úrskurðarnefndin beiti sér fyrir því að Vegagerðin safni fullnægjandi upplýsingum um vöruflutninga um hafnir og fari yfir upplýsingarnar sem henni berist , til að ganga úr skugga um að upplýsingarnar séu eins réttar og kostur er . Sama gildir um synjun stjórnvalds á beiðni um að afhenda gögn á því formi sem óskað er . Vísast í þessu sambandi einkum til æðri stjórnvalda , í þessu tilfelli samgöngu - og sveitarstjórnarráðuneytisins , og eftir atvikum umboðsmanns Alþingis . Erindinu var svarað samdægurs og var kæranda synjað um aðgang að skjalinu á þeim grundvelli að um væri að ræða vinnugagn . Aðallega er byggt á því að um sé að ræða vinnugagn , sbr. 5. tölul. 6. gr. , sbr. 8. gr. laganna . Engar athugasemdir bárust . Undantekningar eru þó gerðar varðandi síðastgreinda atriðið . “ Hliðstæð undanþága frá upplýsingarétti aðila máls er í stjórnsýslulögum . “ Þá er ekki um að ræða könnun á réttarstöðu stjórnvalds vegna nærliggjandi möguleika á málshöfðun . Úrskurðarnefndin taldi ekki ástæðu til að draga þá fullyrðingu í efa og vísaði málinu því frá . Óskað var eftir skýrslum , úttektum , minnisblöðum eða öðrum gögnum sem sneru að árangursmati offitumeðferðar á Reykjalundi / SÍBS , sbr. 1. mgr. 45. gr. laga nr. 112 / 2008 . Í ákvörðuninni er því næst fjallað almennt um meðferðina á Reykjalundi og eftirlit SÍ með henni . Önnur gögn varðandi fyrirspurn kæranda liggi ekki fyrir hjá SÍ og honum hafi verið bent á hvert hann geti snúið sér varðandi frekari upplýsingar . Af hálfu SÍ hefur komið fram að stofnunin hafi afmarkað beiðni kæranda við samning milli stofnunarinnar við Reykjalund , dags. 25. október 2012 , ásamt samkomulögum um breytingu og framlengingar hans . Í athugasemdum við 1. mgr. 5. gr. í frumvarpi til upplýsingalaga er m.a. tekið fram að orðin „ fyrirliggjandi gögn “ beri m.a. að skilja sem svo að réttur til aðgangs að gögnum hjá stjórnvöldum nái aðeins til þeirra gagna sem til eru og fyrir liggja á þeim tímapunkti þegar beiðni um aðgang er sett fram og í þeirri mynd sem þau eru á þeim tíma . Úrskurðarnefndin tekur fram að stjórnvöldum ber almennt að framsenda erindi , sem ekki snerta starfssvið þeirra , á réttan stað svo fljótt sem unnt er á grundvelli leiðbeiningarskyldu stjórnvalda , sbr. 2. mgr. 7. gr. stjórnsýslulaga nr. 37 / 1993 , sbr. 4. mgr. 19. gr. upplýsingalaga . Þar sem ekki lá fyrir synjun á beiðni um afhendingu gagna í skilningi 1. mgr. 20. gr. upplýsingalaga , var málinu vísað frá . Um nöfn viðkomandi lækna tekur LSH fram að upplýsingar séu fengnar úr sjúkraskrám sjúklinga , sem vistaðar séu í sérstökum gagnaskrám á tölvutæku formi . Til að staðreyna hvaða læknar framkvæmdu hverja aðgerð fyrir sig þurfi að fara inn í sjúkraskrá hvers sjúklings og kanna skráningu á aðgerð viðkomandi . Kærandi mótmælir þeirri staðhæfingu LSH að leyfi vísindasiðanefndar þurfi til að fletta megi í sjúkraskrám til að finna nöfn lækna sem hafa framkvæmt skurðaðgerðir . Gögnin séu til og liggi fyrir , ekki þurfi að útbúa ný gögn heldur aðeins safna saman upplýsingum sem þegar séu til í fyrirliggjandi gögnum . Hins vegar telur LSH nauðsynlegt að leiðrétta staðhæfingar kæranda í kæru . Þá sé gerður greinarmunur á vísindasiðanefnd og siðanefndum heilbrigðisrannsókna , en þær síðarnefndu starfi innan heilbrigðisstofnana . Kærandi mótmælir túlkun LSH á hugtakinu starfssamband í skilningi 1. mgr. 7. gr. upplýsingalaga . Sama gildir þegar óskað er aðgangs að tilteknum fyrirliggjandi gögnum . A - 447 / 2012 . Því er ekki unnt að fallast á það með LSH að það komi sjálfkrafa í veg fyrir upplýsingarétt kæranda að umbeðnar upplýsingar sé að finna í gagnagrunni , eins og fram kemur í umsögn spítalans . Hið sama gildir um synjun stjórnvalds á beiðni um að afhenda gögn á því formi sem óskað er . Jafnframt var óskað eftir afritum gagna hjá ráðuneytinu um ráðningarferlið auk annarra tiltekinna upplýsinga um ráðninguna . Af því leiðir enn fremur að þegar um gagnabeiðni fer samkvæmt stjórnsýslulögum verður óhæfilegur dráttur á afgreiðslu máls , sbr. 4. mgr. 9. gr. stjórnsýslulaga , ekki kærður til úrskurðarnefndar . Starfsmaður hjá Sýslumanninum á Vestfjörðum hafði svo upplýst kæranda um að gögnin væru fyrirliggjandi hjá embættinu í geymslu í kjallara húss á Patreksfirði . Fer því um aðgang að þeim eftir lögum um opinber skjalasöfn nr. 77 / 2014 , sbr. 4. mgr. 4. gr. upplýsingalaga nr. 140 / 2012 . Í svari Sýslumannsins á Vestfjörðum til kæranda var honum þó hvorki leiðbeint um kæruheimild þá sem kveðið er á um í 1. mgr. 20. gr. upplýsingalaga , sbr. 1. mgr. 46. gr. laga um opinber skjalasöfn , né kærufrest samkvæmt 1. mgr. 22. gr. svo sem er áskilið er í 1. mgr. 19. gr. upplýsingalaga . Verður samkvæmt þessu ekki hjá því komist að vísa kæru þessari frá úrskurðarnefnd um upplýsingamál . Upplýsingarnar væru þess eðlis að þær vörðuðu málefni bankans og teldust því ekki opinberar upplýsingar . Þá bendir kærandi á að seðlabankastjóri hafi sjálfur sagt að hann væri ekki mótfallinn því að umbeðin gögn verði gerð opinber . Umbeðnar upplýsingar teljist til upplýsinga um hagi viðskiptamanna bankans og falli því undir þagnarskylduna samkvæmt orðanna hljóðan . Þegar mat bankans sé á þá leið að umbeðin gögn séu háð þagnarskyldu sé honum hreinlega skylt að synja beiðni um aðgang að þeim . Þegar um er að ræða sérákvæði laga um þagnarskyldu , þ.e. þegar upplýsingar þær sem þagnarskyldan tekur til eru sérgreindar , fer það eftir efni og orðalagi þagnarskylduákvæðis hvernig slík ákvæði verða skýrð og samþýdd ákvæðum upplýsingalaga eins og segir í almennum athugasemdum frumvarps þess sem síðar varð að upplýsingalögum nr. 140 / 2012 . Úrskurðarnefnd um upplýsingamál hefur farið yfir umbeðin gögn og telur hafið yfir allan vafa að þau hafi að geyma upplýsingar um hagi viðskiptamanna Seðlabanka Íslands í skilningi 15. gr. laga um gjaldeyrismál nr. 87 / 1992 , sbr. einnig 1. mgr. 35. gr. laga um Seðlabanka Íslands nr. 36 / 2001 . A , kærðu afgreiðslu Kópavogsbæjar á beiðni kæranda um aðgang að gögnum varðandi A. Kæranda höfðu verið afhent gögn um A en töldu að afhendingin hefði verið ófullnægjandi þar sem enn vantaði tiltekin gögn . Beðið væri um alla samskiptasögu allra starfsmanna Kópavogsbæjar við A fyrir utan áður afhent gögn . Í kjölfar afhendingarinnar var málið fellt niður hjá úrskurðarnefnd um upplýsingamál með bréfi , dags. 1. febrúar 2019 . Með tveimur erindum frá kæranda , dags. 21. mars 2019 og 5. apríl 2019 , voru tilgreind ákveðin gögn sem óskað væri eftir en ekki hefði verið að finna í þeim gögnum sem þegar höfðu verið afhent . Kom fram að öll fyrirliggjandi gögn hjá öllum deildum Kópavogsbæjar hefðu þá verið afhent . Samkvæmt framangreindu verður ekki hjá því komist að vísa málinu frá úrskurðarnefnd um upplýsingamál . Með bréfi til kæranda , dags. 13. febrúar 2019 , sem jafnframt barst úrskurðarnefndinni , er rakið að ESÍ hafi verið veitt undanþága frá gildissviði upplýsingalaga með erindi forsætisráðherra , dags. 27. nóvember 2015 , sbr. 3. mgr. 2. gr. laganna . Samkvæmt 2. mgr. 2. gr. laganna taka þau til allrar starfsemi lögaðila sem eru að 51% hluta eða meira í eigu hins opinbera . Í október 2017 var samþykkt á hluthafafundi að slíta ESÍ . Í samræmi við orðalag í auglýsingu nr. 1107 / 2015 um að undanþága ESÍ skuli endurskoðuð eigi síðar en 15. desember 2018 er ekki hægt að líta svo á að undanþágan hafi fallið brott þann dag . Er því ekki hjá því komist að vísa málinu frá nefndinni . Kærandi hafi hins vegar undir höndum gögn úr vörslum TR sem innihaldi persónuupplýsingar um sig . Kærandi hafi fengið aðgang að þeim gögnum með ákvörðun TR , dags. 20. september 2018 . TR hafi ekki reynt að takmarka umfang beiðninnar með neinum hætti eða reynt að finna flöt á því hvernig hægt sé að svara henni með einföldum hætti . Þegar svo háttar til að umbeðin gögn eru ekki til staðar og afhending þeirra kemur af þeim sökum ekki til greina , telst ekki vera um synjun stjórnvalds í skilningi 20. gr. að ræða og ber úrskurðarnefndinni að vísa kæru þar að lútandi frá . Einnig var deilt um hvort Tryggingastofnun skyldi veita kæranda upplýsingar varðandi son sinn jafnóðum og þær yrðu til eða þær bærust stofnuninni . Í svari hennar hafi komið fram að hún samþykkti einungis að veittur yrði aðgangur að læknisfræðilegum gögnum , umönnunarmötum og umönnunarkortum en ekki gögnum sem geti varðað hennar einkamálefni . Eftir standi þá það álitamál og beiðni kæranda um að TR sendi honum allan póst vegna sonar hans jafnóðum . Hann hafi einnig óskað eftir því að fá upplýsingar um vinnslu persónuupplýsinga þar sem TR hafi í sinni vörslu viðkvæmar persónuupplýsingar um sig sem séu rangar . Synjun TR á beiðni kæranda um að senda honum framvegis jafnóðum öll bréf eða vottorð til og frá stofnuninni varðandi son hans , þ.e. um óheftan aðgang að gögnum sem enn eiga eftir að berast stofnuninni , sé kæranleg til velferðarráðuneytis eins og fram hafi komið í hinni kærðu ákvörðun . Hins vegar telur kærandi eðlilegt að hann sé upplýstur um réttindi sonar síns um leið og þau verði til . Í hinni kærðu ákvörðun kemur fram að beiðni kæranda um aðgang að fyrirliggjandi gögnum hafi verið afmörkuð við umönnunarmöt , umönnunarkort og tiltekin læknisfræðileg gögn . Þegar svo háttar til að umbeðin gögn séu ekki til staðar og afhending þeirra komi af þeim sökum ekki til greina , telst ekki vera um synjun stjórnvalds í skilningi 20. gr. að ræða og ber úrskurðarnefndinni að vísa kæru þar að lútandi frá . Kæran barst rúmum þremur árum eftir að kærufrestur skv. 1. mgr. 22. gr. upplýsingalaga rann út . Óþarft þykir að rekja frekar það sem fram kemur í þessum bréfaskiptum með vísan til 31. gr. stjórnsýslulaga nr. 37 / 1993 . Í þessu sambandi athugast að almennur kærufrestur fyrir stjórnsýslukærur er þrír mánuðir , sbr. 1. mgr. 27. gr. stjórnsýslulaga . Úrskurðarnefnd taldi að sú ákvörðun sveitarfélagsins að hafna endurgreiðslukröfu kæranda teldist vera stjórnvaldsákvörðun . Í tölvupósti frá [ sveitarfélaginu ] , dags. 27. júlí 2018 , kom fram að á fundi bæjarráðs hefði verið lagt fram bréf kæranda auk lögfræðiálits í tengslum við það . Kröfu kæranda var hafnað af bæjarráði á þeim grundvelli að staða kæranda á viðskiptareikningi bæjarins vegna fasteignagjalda væri 0 krónur . Í athugasemdum kæranda , dags. 29. ágúst 2018 , kom fram að kærandi hefði reiknað út að [ sveitarfélagið ] hefði oftekið af launum sínum . Samkvæmt framangreindu fellur kæra þessi því utan gildissviðs upplýsingalaga og verður því að vísa henni frá úrskurðarnefnd um upplýsingamál . Í svari Vestmannaeyjabæjar , dags. 5. júní 2018 , kom fram að erindi kæranda ætti ekki við , þar sem Íslenskar heilsulindir ehf. væri einkafyrirtæki . Þar kom fram að gert hefði verið samkomulag , dags. 24. maí 2018 , um samstarf Vestmannaeyjabæjar og Íslenskra heilsulinda um framkvæmd fýsileikakönnunar að því er varðaði gerð baðlóns , heilsulindar , sjósundsaðstöðu og tengdra mannvirkja í Vestmannaeyjum . Í ljósi þess að Vestmannaeyjabær væri stjórnvald sem heyrði undir upplýsingalög taldi úrskurðarnefnd ekki vafa leika á því að umrætt minnisblað félli undir lögin og því þyrfti að afgreiða ósk um aðgang að því í samræmi við ákvæði upplýsingalaga . Ekki barst umsögn frá Vestmannaeyjabæ . Í ákvörðun skal koma fram afstaða stjórnvalds til aukins aðgangs , sbr. 2. mgr. 11. gr. laganna , og leiðbeiningar um rétt til kæru til úrskurðarnefndar um upplýsingamál . Sorpa byggði á því að umbeðin gögn væru vinnugögn og því undanþegin upplýsingarétti kæranda . Með erindi , dags. 28. maí 2018 , óskaði kærandi eftir aðgangi að öllum gögnum sem málið varðaði , en nánar tiltekið væri óskað eftir : 1 ) Tilboði Ístaks ( án sundurliðunar tilboðsverðs ) ásamt öllum fylgiskjölum , fylgibréfum og útskýringum ; 2 ) Öllum minnisblöðum , skriflegum samskiptum og minnispunktum sem unnin hefðu verið um tilboðið og meðferð þess ; 3 ) Samskiptum Sorpu og ráðgjafa félagsins við lægstbjóðanda eftir að tilboð hans barst og þar til ritað var undir samning við félagið áður en kærufrestur rann út . Í kæru kemur m.a. fram að þar sem kærandi hafi verið tilboðsgjafi í útboði Sorpu fari um rétt hans til aðgangs að gögnunum samkvæmt 1. mgr. 14. gr. upplýsingalaga . Þau atriði séu bókuð í fundargerð skýringarfunda og virðist sem Ístak lýsi því yfir að félagið muni uppfylla skilyrðið um einangrun þrátt fyrir það sem segi í tilboði félagsins . Í sumum tilvikum sé um að ræða drög að fundargerð eða minnisblaði til umræðu . Tölvupóstssamskipti ásamt drögum að minnisblaði Mannvits , dags. 23. apríl 2018 , efni : „ ER : Drög að greinargerð “ . Tölvupóstur , dags. 20. apríl 2018 , efni : „ Fundargerð og minnisblað “ . Samkvæmt 1. mgr. 14. gr. er skylt , sé þess óskað , að veita aðila sjálfum aðgang að fyrirliggjandi gögnum ef þau hafa að geyma upplýsingar um hann . Í 2. málslið málsgreinarinnar er tekið fram að gögn teljist ekki lengur til vinnugagna ef þau hafi verið afhent öðrum , nema afhending hafi verið til eftirlitsaðila á grundvelli lagaskyldu . Þau undanþáguákvæði eiga ekki við í því máli sem hér er til úrlausnar . Gögnin verða því ekki undanskilin upplýsingarétti kæranda á grundvelli 1. tölul. 2. mgr. 14. gr. upplýsingalaga . Tölvupóstur , dags. 24. apríl 2018 , efni „ GogJ-Staðan “ . Tölvupóstssamskipti ásamt drögum að fundargerð , dags. 20. apríl 2018 , efni : „ fundargerð v . Þar kæmi fram að undir gildissvið ákvæðisins féllu aðeins þeir aðilar sem falið væri að fara með stjórnsýslu og teldust til handhafa framkvæmdarvalds í ljósi þrískiptingar ríkisvaldsins . Samkvæmt 3. mgr. sömu greinar skyldi héraðsdómari veita þeim , sem þess krefðist og hann teldi hafa lögmætra hagsmuna að gæta upplýsingar úr skrám skv. 1. mgr. sömu greinar . Undir ákvæðið falli því einvörðungu þeir aðilar sem falið er að fara með stjórnsýslu og teljast til handhafa framkvæmdarvalds í ljósi þrískiptingar ríkisvaldsins . Úrskurðarnefnd taldi að þar sem umbeðin gögn tilheyrðu stjórnsýslumálum sem til meðferðar voru hjá Seðlabanka Íslands og kærandi hefði verið aðili þeirra mála í skilningi stjórnsýslulaga , færi um aðgang að upplýsingum sem tengdust þeim eftir 15. - 19. gr. stjórnsýslulaga . Frá þeim tíma hafi kærandi ítrekað óskað eftir afhendingu útreikninganna sjálfra . Fyrir liggi að umbeðnar upplýsingar varði stjórnsýslumál kæranda hjá Seðlabankanum . E - 1523 / 2014 að upplýsingar sem lúti að öðrum útflytjendum séu undanþegnar upplýsingarétti aðila samkvæmt stjórnsýslulögum . Þá haf