Hvenær byrjuðu Íslendingar að tala um djús ? Orðið djús ' ávaxtasafi ' á sér ekki ýkja langa sögu í íslensku . Elsta dæmið sem fundist hefur á prenti er úr Morgunblaðinu 1961 og orðið er líka í fyrstu útgáfu Íslenskrar orðabókar frá 1963 sem bendir til að það hafi þá þegar verið orðið nokkuð algengt í daglegu tali . Lengi framan af virðist það sjaldgæft í ritmáli , til dæmis eru fá dæmi í ritmálssafni Orðabókar Háskólans , en af gagnasafni Morgunblaðsins að dæma verður það smám saman algengara , til dæmis fundust þar einungis 15 dæmi á árinu 1994 en 55 dæmi tíu árum síðar . Í ensku hefst orðið á svokölluðu tvæhljóði sem ekki er til í íslensku en líkist hljóðasambandinu / dj - / sem yfirleitt kemur í stað þess ( samanber líka orð eins og djass ) ; ritháttur orðsins í íslensku tekur svo mið af framburðinum og stendur býsna fjarri ensku ritmyndinni . Því má segja að orðið hafi verið lagað að íslenskum framburði og stafsetningu . Djús á rætur að rekja til enska orðsins juice sem merkir safi eða vökvi . Aðlögun orðsins nær líka til beygingarinnar því það fær yfirleitt venjulegar íslenskar beygingarendingar . Hins vegar er kyn þess nokkuð á reiki ; sumir nota það sem hvorugkynsorð , djúsið ( samanber orð eins og hús ) , en aðrir hafa það í karlkyni , djúsinn ( samanber ís ) , eins og dæmin sýna : Drekka morgunkaffið úr skærlituðum bollum [...] djúsið úr gulu könnunni og draga fram brauðið úr rauða brauðboxinu . ( Textasafn OH ) Það eru væntanlega þessi líkindi sumra karl - og hvorugkynsorða sem valda því að kyn tökuorðsins er á reiki því miðað við ytri einkenni gæti það fallið undir hvort kynið sem er . Reyndar er það ekki dæmalaust að íslensk orð séu notuð í fleiri en einu kyni , einkum þannig að munur er á kyni milli landshluta , til dæmis er skúr ( um rigningu ) bæði til í karlkyni ( fleirtala skúrar ) og kvenkyni ( fleirtala skúrir ) og sykur í bæði karlkyni ( samanber akur ) og hvorugkyni ( samanber myrkur ) . Eins og títt er um tökuorð hefur íslenska orðið djús talsvert þrengri merkingu en enska orðið juice ' safi , vökvi' sem það er sprottið af . Í nýjustu útgáfu Íslenskrar orðabókar ( 2002 ) er merkingin greind í þrennt : áfengi , áfengisbland Önnur merkingin er merkt sem „ orð [...] sem ekki nýtur fullrar viðurkenningar “ og sú þriðja er merkt sem „ slangur “ . Það er því einungis fyrsta merkingin sem talin er almenn og orðið því gjaldgengt í þeirri merkingu hvar og hvenær sem er . Hins vegar er erfitt að ráða það af dæmunum sem tiltæk er , til dæmis í gagnasafni Morgunblaðsins og textasafni Orðabókarinnar , hvort fyrsti eða annar merkingarliðurinn eigi þar við . Slangurmerkingin er aftur á móti auðþekkt þar sem hún kemur fyrir ; hún hefur leitt af sér sögnina djúsa ' drekka áfengi' : Nauðsynlegt sé því að huga að lifnaðarháttunum , og þá ekki eingöngu djammi og djúsi . ( Morgunblaðið 8.8.04 ) mjög algengt að unglingarnir fari í bíó klukkan níu og djúsi þar áður en þeir haldi í bæinn . ( Textasafn OH ) Heimildir og mynd : Ritmálsskrá Orðabókar Háskólans . Textasafn Orðabókar Háskólans . Svart á hvítu 1982 . Íslensk orðabók . Edda 2002 .