Gripur maímánaðar er brennijárn og var notað til að brennimerkja hyrndar kindur . Brennimarkið sem hér sést er úr járni með tréhandfangi , ríflega 26 sm langt og um 3 sm að þvermáli . Það kom til safnsins í maí 1946 og er úr búi Sigríðar Thorarensen og gæti verið úr eigu Páls Melsteð , sagnfræðings , en Sigríður var systurdóttir hans . Eitt af vorverkum til sveita er að marka lömb og huga að merkingum eldri fjár áður en það er rekið á fjall til sumarbeitar . Allt frá landnámi mun það hafa verið skylda að merkja búfé og í Grágás stendur að „ ... hver maður sá er sauði á eða búfé , er skyldur að hafa eina einkunn á öllu kvikfé sínu . “ 1 Þetta á við enn í dag en algengast er þó að marka sauðfé með eyrnamörkum með því að skera sérstök eyrnamörk í eyru lambanna stuttu eftir burð . Alls munu vera til um 70 eyrnamörk hér á landi sem notuð eru á mismunandi hátt og er einn eigandi skrifaður fyrir hverju marki í sérstakri markaskrá sem gefin er út á átta ára fresti . Í dag þekkist einnig að búfénaður sé tattóveraður í eyru eða örmerki sett undir húðina . 2 Tattóveringar eru þó ekki nýjar af nálinni í þessu skyni því í Búnaðarriti frá árinu 1921 er talið æskilegt að tattóvera kollóttar ær : „ Sjeu ærnar kollóttar , tel jeg bezt , að „ tatóvera " númerið innan í eyrun með töng , sem hægt er að láta hvaða tölustafi í er vill . Þessar tengur eru að sönnu dýrar — jafnvel gemlings verð , eins og stendur . — Þeim fylgja tölustaflr , og litur , til að „ tatóvera " . ” 3 Óvíst er hvort hyrnt fé hafi verið algengara en kollótt á þessum tíma , en öruggast mun hafa þótt að brennimerkja kindurnar . Jafnvel voru þess dæmi að kollóttar kindur væru brennimerktar á klaufir eins og Benedikt Rafnsson , ritstjóri tímaritsins Skuldar frá árinu 1878 , greinir frá : „ Það væri æskilegt , að sem flestir vildu eiga sér þýð og smá brennijárn , til að geta brennimerkt kollótt fé með á klaufum ; það má vel duga , sé það laglega gjört , og er altítt annarstaðar . ” 4 Hins vegar þurfti nokkurn tilkostnað við að útbúa eða afla sér brennijárna , þótt margir hagleiksbændur smíðuðu þau sjálfir í smiðjum sínum , oft úr tilfallandi járnúrgangi . Kopar þótti þó jafnan æskilegastur málma í brennijárnin , en bæði vandfundnari og dýrari . Munu margir af þeim íslensku hagleikssmiðum sem jafnframt voru silfursmiðir hafa búið til brennijárn sem voru mikil völundarsmíð . Nægir þar að nefna Kristófer Pétursson frá Kúludalsá sem var bæði bóndi og „ silfursmiður í hjáverkum ” en sýning á dæmigerðri aldamótasmiðju með því heiti var einmitt sett upp á 150 ára afmæli Þjóðminjasafnsins árið 2013 . Eftir Kristófer eru til fjölmörg og vönduð brennijárn samhliða afar vönduðu og fínlegu víravirkisskrauti , sem sýnir vel fjölhæfni hans . 5 Í dag eru kindur enn hornamerktar með brennijárni og til að halda við þessari kunnáttu eru stundum haldin námskeið í brennijárnsgerð úti á landsbyggðinni . Kunnáttumenn í járnsmíði eru þá fengnir til verksins og oft hefur þessi kunnátta erfst mann fram af manni . Þeim sem kunna til þessara verka fer þó mjög fækkandi og erfitt getur reynst að fá smíðuð brennijárn í dag . Tilvitnanir ( sjá einnig Sarpur.is - Þjóðhættir ) :