Eftir miðja 19. öld klæddust konur á Íslandi í auknum mæli samkvæmt evrópskri tísku . Sigurði Guðmundssyni málara þótti það slæm þróun og vildi hefja klæðnað landans á þjóðlegra stig . Hann lagðist í rannsóknir og gerði tillögur að skautbúningi sem byggðist á eldri hátíðarbúningi íslenskra kvenna , faldbúningnum . Þá horfði hann til íslenskra jurta , rannsakaði þær bæði úti í náttúrunni og í bókum . Í mynstrum hans má einnig sjá áhrif úr fornum handritalýsingum . Nafn hans er dregið af höfuðfatinu , skautfaldinum , en í fyrstu beindust gagnrýnisraddir einmitt helst að höfuðbúnaðinum , sem sumum þótti hreint og beint ljótur . Skautbúningurinn náði þó fótfestu sem hátíðarbúningur íslenskra kvenna og hefur haldist með svipuðu sniði til dagsins í dag . Útsaumurinn á íslenskum búningum er iðulega hreint listaverk . Silfur - og gullsmíði var fram á 20. öld í höndum karla og nöfn þeirra eru oft á tíðum þekkt . Skartið við búninginn sem sýndur er í Safnahúsinu smíðaði Magnús Erlendsson . Það er úr gulli og því nánast einstakt í sinni röð . Gull var afar sjaldgæft á Íslandi og búningaskart alla jafna unnið úr silfri eða ódýrari málmum . Smíðisgerð skartsins er loftverk , fornt handverk sem þekktist nokkuð víða á síðmiðöldum en týndist þegar fram liðu stundir . Föður Magnúsar hafði áskotnast beltisstokkur með loftverki sem hann rakti upp og fann þannig út hvernig smíða mætti eftir honum . Síðar hafa fleiri smíðað loftverk , en það einkennist af útskornum laufum , fléttum og vafningum í síendurteknu mynstri