Nú var ég endanlega búin að segja skilið við Edward og mér leið mikið betur . Hann var gjörsneyddur öllum tilfinningum , þessi maður . Enginn vissi enn með neinni vissu hvort hún myndi komast til meðvitundar á ný , eða hvort heilastarfsemi hennar væri í lagi . Ég óttaðist mest að hún hefði orðið fyrir heilaskaða . -María , þú verður að hugsa um framtíðina og skapa þér nýtt líf . Þú getur flutt úr Eikarlundi í íbúðina mína í Blackburn . Móðir þín er hvort sem er langlegusjúklingur og ekki getur þú bundið þig yfir henni . Færra starfsfólk og meiri arður til eigenda . Það var einmitt þarna sem ég hafði sprungið . Uppistand á veitingahúsi hentaði honum að sjálfsögðu ekki . Til þess var hann of fágaður . Ég skalf innra með mér og reiðin var svo ofboðsleg að ég var hálft í hvoru hrædd við sjálfa mig . Ég sá að þjónninn kímdi örlítið en mér var alveg sama . Mér var líka sama þó að hurðarskellurinn heyrðist um allt . Mér var andskotans sama hvað öllum fannst . Ég þurfti ekki karlmann til að hugsa fyrir mig eða til að ráðskast með eigur mínar . Ég þurfti bara engan karlmann til neins .