Úr bókinni : Kristján : Ég man fyrst eftir þér sem fréttamanni , sem rödd í útvarpinu . maður verður að gera sér grein fyrir því að það var bara ein útvarpsrás á Íslandi þá og því síuðust þessar raddir sem mauðr heyrði inn í vitundina og höfðu ómeðvitað mikil áhrif á mann . Þeir sem voru fréttamenn voru meginraddir og maður þekkti þær allar með nafni . Öðruvísi en nú . Útvarpið , og ekki síst fréttastofan , er einhver mesta menningarstofnun sem hefur verið við lýði . Þessir snillingar sem voru að vinna þarna . Íslenska útvarpið hefur meira að segja orðið einum erlendum rithöfundi að yrkisefni . Alla vega vinnur ein söguhetjan á Útvarpinu , í Skimmer , Ljóma eftir Göran Tunström . Mér finnst skrýtið að enginn íslenskur höfundur hafi notfært sér þetta ( en það hefur kannski farið fram hjá mér ) vegna þess að þetta er ótæmandi brunnur af skemmtilegheitum og menningu . Þetta var hreint og beint ótrúlegt fólk . Ég rétt náði í skottið á þessu ; reyndar var Jón Magnússon fallinn frá og Thorolf Smith , Hendrik Ottósson . Stefán Jónsson var þarna ennþá , ekki reyndar á fréttastofunni , en algjör snillingur . Það hittist þannig á að einn af essum þsnillingum er verið að kveðja í dag , Margréti Jónsdóttur , sem hefur unnið á fréttastofunni í öll þessi ár því hún er að hætta , en það fór minna fyrir henni en öðrum af því að hún er kona . Sjón : Það líða þarna sjö eða átta ár á milli bóka ; hafði Sigfús [ Daðason , sem Steinunn vann hjá í Máli og menningu ] svona mikil áhrif á þig ? Nei , ekki Sigfús . Ástæðan er í salnum , það er Tinna dóttir mín , en hana átti ég 1974 . Ég var svo upptekin af henni að ég skrifaði ekki mikið í kringum það . Ég hafði náttúrulega ekki hugmynd um að maður gæti orðið svona upptekin af barnkríli , en það fór þannig . það er líka önnur ástæða , en hún er sú að ég var að skrifa leikrit á þessum tíma . Ég skrifaði stíft fyrir svið . Þetta kemur ykkur á óvart og það er ekki nema von því þetta hefur ekki komið fyrir annarra augu en mín eigin . Og eins gott því þetta er sú mesta steypa sem nokkur höfundur hefur sett saman . Ég hélt sem sat að ég væri leikskáld . En það var byggt á mjög alvarlegum misskilningi sem ég leiðrétti sjálf . En það tók bara dálítinn tíma . Fleiri ástæður eru fyrir þessu . Verksummerki kom út 1979 en hefði getað komið út 1976 eða ` 77 , en ég var aldrei ánægð með hana . Var alltaf að safna í sarpinn og gera þetta skárra . Þarna er hlaupið kapp í kvenmanninn ; smá metnaður á bak við . Ég segi ekki að fyrstu tvær bækurnar hafi verið metnaðarlausar , en þarna er alvaran komin í spilið og ég um það bil farin að gera mér grein fyrir að ég ætla að halda áfram að skrifa eða að ég get ekki hætt .