Á trúnaðarmannaráðstefnu Rafiðnaðarsambands Íslands 11. - 12. nóv. 2010 var samþykkt eftirfarandi ályktun um efnahagsmál . Þeir stjórnmálamenn sem voru við völd þegar gengi krónunnar hrundi og Seðlabankinn varð gjaldþrota , fara nú mikinn og telja lægstu laun til skammar fyrir verkalýðshreyfinguna og reyna að koma sökum á hana . Umræðan á Alþingi einkennist af aulabröndurum , útúrsnúningum og átakastjórnmálum . Samtök launamanna gengu fram fyrir skjöldu við Hrun og lýstu yfir vilja til þess að ganga með stjórnvöldum og öllum aðilum vinnumarkaðsins til lausnar á þeim vanda sem við blasti . Þrátt fyrir undirritaða samninga hafa stjórnvöld sniðgengið samtök launamanna . Kröfur um launahækkanir eru háværar ásamt því að tekið verði með festu á efnahagstjórn og gjaldmiðilsmálum til framtíðar . Verði það ekki gert mun það taka Ísland langan tíma að vinna sig tilbaka upp úr aðsteðjandi vanda og Ísland stefnir í að verða láglaunasvæði til óþarflega langs tíma . Félagsmenn stéttarfélaganna gera kröfur um að grípið verði til harkalegra aðgerða til þess að reka stjórnmálamenn upp úr hjólförum doðans til raunsærra aðgerða . Þjóðarsátt verður ekki gerð nema með aðkomu launafólks , ekki með innistæðulausum yfirlýsingum og skrumskældum veruleika . Á þessum forsendum telur Trúnaðarmannaráðstefna Rafiðnaðarsambandsins 2010 m.a. óhjákvæmilegt að krefjast endurskoðunar á lögum um vinnustöðvanir og fá þar inn sambærileg ákvæði og tíðkast í nágrannalöndum okkar um pólitíska mótstöðu launamanna , ef stjórnvöld sína andvaraleysi í veigamiklum málum . Verkalýðshreyfingin hefur á undaförnum árum einbeitt sér að fagpólitík án stjórnmálatengsla , en hefur ekki náð ásættanlegum árangri í deilum í mikilvægum málaflokkum , það kallar á breytta vinnuhætti .