377 hangikjöt eða steik kom til sögunnar , gekk frammistöðumað - ur með öllum borðum . Bar hann brennivínsflösku í hægri hendi , en staup í þeirri vinstri . Skenkti hann nú ört og óspart hverjum , sem hafa vildi , svo að maturinn rynni betur niður . Var það fágætt , að víni væri neitað , en langflestir neyttu þess í hófi . Gómsætara vín var veitt konum og meyjum . Eftir því sem leið á máltíðina og staupagjafir jukust , fóru menn að verða málreifari . Oftast var samt beðið eftir því , að prest - ur vekti umtalsefni og því næst eldri , meiriháttar bændur . Vanalegast voru brúðhjónin sjálf fáyrt og hljóðlát , enda vissu þau , að af þeim var kurteisinnar sérstaklega krafizt . Brúðurin mátti líka gæta allrar varúðar , að ekki haggaðist hinn hái skautfaldur , er hún varð að bera , þar til veizlunni var lokið . Eftir máltíð stóðu allir upp frá sætum sínum og hrærðust þá allir saman , æðri sem lægri . Eftir litla hvíld var aftur gengið til sæta , sem nokkuð rugluðust frá því , er frammi - stöðumaður hafði skipað niður , að öðru leyti en því , að há - borðssætum héldu brúðhjón og prestur . Fór þá frammistöðu - maður að blanda púns í stórum skálum . Hellti hann sterku rommi út í sjóðheitt sykurvatn . Var það svo skenkt í kaffi - bollum . Þegar menn höfðu vætt sig hæfilega á þessum hress - andi drykk og voru orðnir , sem kallað var , góðglaðir , var farið að kyrja af öllum mætti ýmist sálma eða gömul veizlu - kvæði . Þá var skotið inn á milli ræðum , sem þeir mælskustu tóku að sér að flytja . Oftast var það hlutverk prestsins að mæla fyrir hjóna - skál , en líka kom það fyrir , að hinir ólærðu hertu upp hug - ann og héldu ræður . Tíðast voru ræðurnar óskir um heill og hagsæld brúðhjónanna og áminningar til þeirra um að bera hvort annars byrði . Þá voru þau líka vel minnt á það að venja börnin til hlýðni og meiri áherzla lögð á aga en elsku . Það eru vart liðin meira en fimmtíu til sextíu ár síðan aldar - andinn krafðist þess , að mæður eignuðust jafnsnemma vönd - inn og vögguna . Og ekki eru liðin meira en hundrað ár síðan