sem var í forsvari fyrir þorrablótsnefnd , sem þó var ekki eiginleg nefnd því starfsmannafélagið átti í raun að sjá um alla viðburði , í fyrirtæki sem samanstendur af húsgagna - og íþróttaverslun Úr Tímariti Máls og menningar 4. hefti 2019 . Kristján Hrafn Guðmundsson / Mynd : Tryggvi Már Ég svitnaði aðeins þennan fyrsta dag í vinnunni þótt fötin hyldu það vel . Þau voru það dökk að engin ummerki sáust , en að öðru leyti var ég ekki skínandi glaður með þá garma sem örlögin höguðu svo að ég klæddist á þessari stundu . Meira um vert er þó sú staðreynd að fyrsti vinnudagurinn var ágætur . En minn næsti yfirmaður , lagerstjórinn , hefur þægilegri fjarveru en nærveru . Ég hitti lagerstjórann fyrst á föstudaginn þegar framkvæmdastjórinn kynnti mig fyrir honum . Þá virkaði hann þokkalega á mig , enda reyndi hann að koma vel fyrir á meðan framkvæmdastjórinn var viðstaddur . Í dag var hann ekki jafn upplitsdjarfur , ég heyrði hann segja við annan lagermann að þetta hefðu orðið aðeins fleiri en tveir kaldir á laugardagskvöldið . „ Hvað heitirðu aftur ? “ spurði hann fljótlega eftir tíukaffið . Hann hafði ekki yrt á mig fram að því . „ Ég á frekar erfitt með að muna nöfn . “ „ Magnús Skúli , “ svaraði ég . „ Úff , ég á aldrei eftir að muna það . Heyrðu Newman , þú þarft að ná í þessa pöntun hérna . Sjónvarpsskápur . 212 - týpan í beyki . “ Ég ætlaði að fara að segja að hann þyrfti ekki að segja bæði nöfnin , svona til að auðvelda honum að muna . Magnús væri alveg nóg . En um leið og hann hafði slengt í lófann á mér blaði með staðfestingu á kaupum viðskiptavinar á sjónvarpsskáp var hann rokinn . Ég mundi nafnið hans : Einar . Ég horfði á blaðið , númer á hillu og hólfi var ofarlega vinstra megin , ég mundi nokkurn veginn hvar á lagernum þetta var frá því í sýnitúrnum á föstudaginn . Ég var með góða rýmisgreind , þó að ég segi sjálfur frá . Enginn skápur með þessu tegundarnúmeri var þó á þessum stað . Ég kíkti í nærliggjandi hólf og hillur . Þar voru bara annars konar vörur . Sjónvarpsskápar af annarri týpu eða annarri viðartegund ; eik , kirsuberjaviði , mahóní . Það fer nánast ekkert af mahóní lengur , sagði Einar lagerstjóri við mig og framkvæmdastjórann á föstudaginn . Hljómaði eins og hann væri með allt á hreinu . Framkvæmdastjórinn var fljótur að samsinna því . Svo helltu þeir einhverjum meiri fróðleik um húsgögn inn í eyrun á mér – auknar og dvínandi vinsældir á hinu og þessu síðustu ár , hvernig unnt er að greina á milli gegnheils viðar og spónaplötu með filmu , gæði versus verð og fleira . Það var eins og þeir væru í einhvers konar keppni ; einvígi um hvor vissi meira , hvor væri betur inni í öllu sem snýr að húsgagnabransanum . Stundum fannst mér ég ekki staddur þarna lengur andlega , eins og líkami minn liðaðist stjórnlaust á eftir þessum tveimur masandi mönnum . Eftir að hafa skoðað í krók og kima við skráða staðsetningu sjónvarpsskápsins fór ég aftur fram í lagermóttökuna . Þar beið karl í kringum fertugt með blað í hendi . Hann bauð mér góðan daginn að fyrra bragði , sagðist vera að ná í sjónvarpsskáp . Í beyki . Ég kvaðst einmitt vera að leita að honum , hann hafi ekki verið á staðnum þar sem hann átti að vera . „ Ekki á staðnum ? Hvað , skrapp skápurinn bara frá ? “ heyrðist allt í einu til hliðar við mig . Og svo hlátur . Einar kom askvaðandi , hrifsaði af mér blaðið . „ Kallinn minn , varstu ekkert að fylgjast með hérna um daginn ? “ sagði hann í hæðnistóni . Leit svo á kúnnann og sagði honum að ég væri glænýr . „ Þegar atvinnuleysi er lítið í þjóðfélaginu geta hvaða pappakassar sem er fengið vinnu , “ bætti hann við og hló hlátri sem gaf til kynna góð afköst í reykingum síðustu áratugi . Einar sagði mér að elta sig og arkaði af stað inn á lagerinn . Ég var í alltof stórri peysu merktri húsgagnaversluninni , þeir áttu bara þessa stærð og svo aðra sem var alltof lítil , ég hefði kannski betur valið þá þröngu því mér fannst ég skyndilega minnka allur á meðan ég reyndi að halda í við Einar . Buxurnar mínar voru líka í víðari kantinum og ég hafði gleymt að setja á mig belti áður en ég fór að heiman . Ég sem átti mjög flott belti sem ég fékk frá vini mínum í 25 ára afmælisgjöf um daginn . „ Newman , manstu ekki hvað ég sagði á föstudaginn ? Verslunin er bara hér í næsta húsi þannig að kúnnarnir eru alltaf komnir stuttu eftir að þeir kaupa hlutinn inni í búð . Skilurðu ? Og það þýðir að við þurfum að vera röskir að ná í draslið , skilurðu ? Um leið og meldingin kemur á skjáinn hjá okkur þá er það bara gó ! Eða ef þú sérð fyrst blaðið prumpast út úr prentaranum , áður en þú sérð staðfestinguna á skjánum , þá gildir það sama . Við hrifsum blaðið úr draslinu og rjúkum í málið ! Það er bara þannig . Ókei ? “ Ég játti því um leið og við tókum allt í einu hægri beygju , svo aðra snögga til vinstri . Skýrði svo mál mitt með því að sjónvarpsskápurinn hefði ekki verið á þeim stað sem stóð á blaðinu . Einar snarstoppaði fyrir framan hillu A - 169 , benti á flatan kassa með sama tegundarnafni og –númeri og var á blaðinu , gerði svo selbita á hillunúmerið á blaðinu . „ Hérna ! Hvað var vandamálið ?! “ spurði hann hvasst . Ég leit á blaðið , svo á hilluna . „ Já , er þetta 1 þarna fremst ? Ég las þetta sem 7 . Sorrí , maður . “ Ég saug upp í nefið , hafði verið með eitthvert nefrennsli undanfarið . „ Við vælum ekkert yfir þessu eins og einhverjar kellingar . En passaðu bara upp á þetta . “ „ Yes , geri það . “ Allt í einu fór Einar svo að tala um þorrablót fyrirtækisins sem halda átti föstudaginn í næstu viku . Sagði að það yrði geggjað , ég yrði að mæta . Ég gerði mér upp áhuga , spurði hvar það yrði haldið , svona til að sýnast áhugasamur . Einar sagði þá smá maus vera í kringum það . „ Ég er sko formaður þorrablótsnefndarinnar , sé svona að mestu um þetta , “ fræddi hann mig um . „ En gaurinn með salinn er eitthvað að klikka . “ Húsgagnaverslunin var önnur af tveimur verslunum fyrirtækisins . Hin var íþróttaverslun í sömu byggingu . Í auglýsingu sem hékk á tilkynningatöflu við sameiginlega kaffistofu starfsmanna stóð að þorrablótið væri fyrir báðar verslanir . Ég rak augun í auglýsinguna þegar ég fór í kaffi á degi tvö . Þar kom einnig fram að húllumhæið yrði í sal í Síðumúla , makar velkomnir , verð fyrir starfsmann tvö þúsund krónur , fyrir maka fimm þúsund , mátti koma með eigið áfengi . Auglýsingin var á hvítu A 4 - blaði . Á miða fyrir neðan auglýsinguna stóð : Fundur í dag um þorrablótið . Mikilvægt !!! Á kaffistofunni kl. 18:15 allir að mæta ! Nefndin Ég ætlaði að mæta á þorrablótsfundinn , fannst ég ekki geta annað en sýnt smá áhuga , að minnsta kosti látið eins og ég vildi leggja mig fram við að hristast saman við hópinn . Magga systir hafði líka ráðlagt mér þetta þegar ég heyrði í henni í gærkvöldi og þorrablótið barst í tal . Hún sagði að maður fari að tala um aðra hluti við samstarfsfólkið á svona uppákomum , hluti sem færi mann nær því , og þá verði vinnudagarnir almennt ánægjulegri . Klukkan var rétt rúmlega sex þegar ég var kominn á kaffistofuna . Annar lagermaður , Árni , var samferða mér . Einar hafði ekki sést mikið í dag , en hafði rekið inn nefið seinni partinn . Þá lagði hann mikla áherslu á að við lagermennirnir mættum á fundinn . Ellefu manns voru mættir , að mér meðtöldum . Af þeim sem ég vissi deili á voru hinir þrír lagerstarfsmennirnir , þrír sölumenn í húsgagnaversluninni og svo framkvæmdastjórinn . Sem þýddi að hinir voru sennilega starfsmenn íþróttaverslunarinnar , þar af ein stelpa . Þegar ég fékk kynninguna á föstudaginn var mér sagt að samtals ynnu hátt í tuttugu og fimm manns í fyrirtækinu , ef helgarfólkið í íþróttabúðinni er talið með . Sem er aðallega krakkar í kringum tvítugt , ýmist í framhaldsskólanámi , háskólanámi eða vissu ekki hvaða leið þau vildu feta í lífinu . Þegar fimm mínútur voru liðnar síðan fundurinn átti að hefjast samkvæmt tilkynningunni strunsaði Einar inn : „ Jæja , við getum ekki verið að bíða lengur , “ sagði hann á meðan hann gekk innst í kaffistofuna . Þar sneri hann sér við og hélt áfram . „ Hjá sumum er bara enginn heima þótt ljósin séu kveikt . Það er bara þannig . En sko , málið er annars vegar að það hafa helvíti fáir skráð sig á þorrablótið . Og það eru ekki margir mættir hér á fundinn þannig að þið verðið að hjálpa mér að ýta á eftir liðinu . Ha ? Þið vitið , pressa á það að skrá sig og mæta í geimið . Hitt málið sem ég ætla að ræða hérna er að gaurinn sem hefur alltaf leigt okkur salinn í Síðumúla er að skíta upp á bak . Hann tvíbókaði salinn þetta kvöld . “ Þegar Einar var spurður hvenær hann fékk að vita þetta svaraði hann í dag . Sem passaði ekki , hann sagði mér þetta í gær . „ Og gaurinn segist ekki geta kansellað hinu dæminu . Það var búið að greiða inn á fyrir því geimi . Þannig að málið er að við þurfum að finna nýjan sal . “ Aðspurður hvort nefndin sjái ekki bara um það samþykkti Einar það , bætti svo við að hann gæti reddað sal á Funahöfða . Og að þetta væri þá greiði sem hann væri að taka út sem hann ætti inni hjá vini sínum . „ Er einhver á móti því ? Má ég sjá , rétti upp hönd þeir sem eru á móti því . ( Ein sekúnda leið . ) Enginn ? Flott , ég græja þetta þá bara . En munið , þið þurfið að hjálpa mér að pressa á liðið að skrá sig . Það er bara þannig . “ Ég skráði mig á listann , fór út í strætóskýli , furðaði mig á því að svona menn fengju mannaforráð . Daginn eftir lenti ég á spjalli við Brynju í bókhaldinu í tíukaffinu . Ég hafði rétt séð Einari bregða fyrir þarna um morguninn , en svo var hann horfinn . Hann fór mikið í reykpásur fyrir aftan húsið , ýmist með hinum lagermönnunum eða tveimur sölumönnum . Ég reyki ekki . Bara á djamminu og kaffihúsum . Og í útlöndum . Brynja var viðkunnanleg , var á aldur við foreldra mína en miklu hressari . Við vorum bæði með ristaða brauðsneið með rifsberjasultu og osti og kaffibolla . Brynja spurði hvernig mér litist á nýja starfið ( tvær sekúndur liðu ) , „ nokkuð vel , “ sagði ég , í sama mund tók ég eftir sultuklessu á annarri ermi lagerpeysunnar . Ég sleikti klessuna af , sá eftir því strax , sagði „ sorrí með subbuskapinn “ . Brynja brosti móðurlega , mér heyrðist hún segja „ ekkert mál “ , borhljóð frammi í búð olli efanum . Hún spurði mig út í fyrri störf , ég svaraði samviskusamlega , ég spurði hvað hún hefði unnið þarna lengi ( átta ár , níu mánuði , einn dag ) – við hlógum . Samtalið leiddist út í fleira , eins og þorrablótið . Brynja sagði Einar ekki þann vinsælasta í fyrirtækinu . Hefði svolítið oft verið með leiðindi við aðra starfsmenn , nuddað þeim upp úr einhverjum mismælum og smámunum , svo dæmi séu tekin . Og á jólahlaðborðinu fyrir nokkrum vikum hefði hann verið með afar óviðeigandi athugasemdir við tvær stelpur í íþróttabúðinni . Á meðan Brynja talaði sagði ég „ ókei “ nokkrum sinnum , stundum „ já , er það “ , eitt skiptið sagði ég „ sæll “ með undrunartón . Þá er æ-ið langt . Önnur kona af skrifstofunni kom að borðinu með kaffi og kex . Hún var mjög brún , ef hún var ekki nýkomin af sólarströnd stundaði hún sjálfsagt einhverja sólbaðstofu , eins og sumir vina minna . Ég fer ekki oft í ljós , nema þegar eitthvað stendur til : ball á framhaldsskólaárunum , árshátíð , gamlárskvöld . Konan var eldri en ég en sennilega yngri en Brynja . Hún kynnti sig og rétti fram hægri hönd . Ég gerði eins , konan kvaðst heita Sísí . Ég var næstum búinn að segja að það mætti örugglega ekki , í léttum dúr með vísan til mannanafnanefndar . Fannst það síðan ekki sterkur leikur svona stuttu eftir peysusultusleikinn . Skömmu eftir kaffið var ég staddur inni á lager með Árna , ég hafði afgreitt eina pöntun , kona hafði náð í innskotsborð úr kirsuberjaviði . Mig grunaði reyndar að þetta væri ekki gegnheill viður , einungis spónaplata í kirsuberjalit , með filmu . Ég sagði konunni frá þessum vangaveltum mínum . Hún brosti , sagðist gera sér grein fyrir því , þá sagði ég henni að borðið væri líka til í mahóní en sú týpa væri á útleið . „ Fáir kaupa mahóní nú til dags , “ bætti ég við . Þennan fróðleiksmola mátti ég þakka Einari . Árni var sterklega vaxinn , mun herðabreiðari og nokkru hærri en ég . Hann var að segja mér frá vaxtarræktarkeppni sem hann hefði einu sinni tekið þátt í þegar Einar gekk inn . „ Jæja , hvað segið þið ? Eruð þið ekki búnir að ýta á eftir einhverjum með að skrá sig á þorrablótið ? “ Ég vissi ekki hvað ég átti að segja , var auðvitað ekki búinn að kynnast neinum þannig í fyrirtækinu að eðlilegt gæti talist að ég færi að pressa á fólk að gera eitt eða neitt . Árni sagðist hafa verið búinn að gleyma þessu með dræma skráningu . Hann lofaði bót og betrun . „ Heyrðu , voruð þið búnir að heyra þetta með strípistaðina í fréttum ? “ sagði Einar allt í einu . Árni spurði á móti hvort hann meinti fyrirhugað bann við einkadansi . Jú jú – það var heldur betur það sem Einar átti við . Hann lýsti yfir einskærri furðu sinni á slíkum boðum og bönnum . Að konur megi ekki ráða því hvort þær dilli líkama sínum í námunda við nokkra karla og fá greitt fyrir . Þegar við Árni höfðum tekið undir undrun Einars hækkaði hann róminn . „ Ég meina , er þetta ekki bara list ? Það er nú þvílíkt og annað eins bull sem einhverjir atvinnuleysingjar í hundrað og einum skíta á blað eða eitthvað álíka , og kalla það list án þess að nokkur mótmæli því ! Og svoleiðis kjaftæði gleður ekki nokkurn mann , á meðan fáklædd kona með flottan kropp getur heldur betur glatt fullt af karlmönnum með smá dansi . Og svo fara þeir heim og ríða eiginkonunni og allir eru glaðir ! Ha ?! “ Árni samsinnti , sagði að þetta væri algjört rugl . Ég kinkaði kolli til að halda Einari góðum , og sá fyrir mér þessi þrjú skipti sem við félagarnir höfðum farið inn á sóðabúllur við Grensásveg og í iðnaðarhverfi í Kópavogi . Ég fékk ekki mikið út úr því , hafði prófað einkadans en fannst það hálfvandræðalegt . Strákarnir höfðu splæst á mig á afmælisdegi fyrir tveimur árum . Þegar daman var hætt að skaka sér á mér þarna í kompunni þakkaði ég henni kurteislega fyrir og fór aftur fram í sal . Laug að félögum mínum að þetta hefði verið „ geðveikt “ . Pöntun prentaðist út , Einar hrifsaði hana úr prentaranum , pírði litlu augun sín á blaðið og sagðist sjá um þetta . Rauk svo af stað . Ég settist á stól við hliðina á prentaranum , tók upp símann , fór í snake . Í hádegismatnum daginn eftir lenti ég á spjalli við stelpu sem afgreiðir í íþróttabúðinni . Þær voru ansi margar sem unnu þar , sumar svolítið sætar , það voru alla vega tvær sem mér fannst sætari en þessi . Samt varð ég frekar stressaður þegar hún settist við borðið þar sem ég sat , ég var svo sem ekkert sá getnaðarlegasti í alltof stóru lagerpeysunni . Hún var á aldur við mig , á hinum tveimur borðunum voru starfsmenn í húsgagnabúðinni og af skrifstofunni , öll nokkru eldri en við . Hún var mjög kurteis , sagðist heita Rebekka , ég umlaði mitt nafn , hún spurði svo hvort ég væri ekki nýbyrjaður á lagernum . Hún var í rauðum bol merktum íþróttabúðinni eins og öll sem þar unnu . „ Jú , þetta er … svona eiginlega fjórði dagurinn minn . Þannig séð , “ svaraði ég , með föstudaginn í huga sem var ekki beint vinnudagur . Úff , gat ég ekki komið þessu svari betur frá mér . Rebekka sagðist núna í vor hafa unnið þarna í ár , hætti í lögfræði í háskólanum eftir fyrsta árið . „ Skraufþurrt dæmi , þótt þetta sé auðvitað praktískt . En ég held að ég hafi farið í lögfræðina svolítið til að þóknast pabba , “ sagði hún og bætti við að hann væri hæstaréttarlögmaður . Núna væri hún bara að vinna þangað til hún fyndi innra með sér hvað hún vildi í raun læra . Tíminn flaug , það var gaman að spjalla við Rebekku , hún var með mikla samskiptagreind . Það er víst ein af greindartegundunum átta , hafði ég lært í sálfræði í menntó . Sumir segja að greindartegundirnar séu enn fleiri . Þegar stutt var eftir af matartímanum ákvað ég að spyrja Rebekku út í Einar , þetta sem Brynja sagði mér í gær . Ég talaði mjög lágt , Rebekka ranghvolfdi í sér augunum . „ Þú ert sem sagt búinn að heyra af því hvernig þessi gaur er , “ sagði hún jafnlágt , og bætti við að Brynja vissi nú ekki nærri því allt . Hún var nánast byrjuð að hvísla . „ Ekki fara með þetta neitt lengra , en það er ein stelpa í íþróttabúðinni búin að kæra hann . “ Rebekka þagnaði . Mér fannst ég verða að vita hvað minn næsti yfirmaður hefði verið kærður fyrir , áræddi því að spyrja og Rebekka kinkaði löturhægt kolli á meðan hún horfði djúpt í augun á mér . Þá tók ég eftir hvað hún er með flott augu , kannski væri hægt að segja að hún sé með mikla augnagreind . „ Hún kærði hann fyrir það sem gerðist á jólahlaðborðinu . Hann reyndi að nauðga stelpunni inni á fatlaðraklósettinu . En hún náði að ýta honum af sér . “ Einar kom stormandi inn á kaffistofuna . Við Rebekka sátum ekki nálægt innganginum og höfðum talað lágt svo litlar líkur voru á að Einar hafi greint orðaskil . „ Jæja , Newman , ert þú hér bara til að drekka kaffi og kjafta við stelpurnar ? Það er verið að bíða eftir Lazyboy-stól niðri á lager ! “ Hann skellti útprenti á borðið fyrir framan mig . Miði um annan fund vegna þorrablótsins var kominn á töfluna daginn eftir , föstudag . Aftur átti hann að vera eftir vinnu . Það hafði verið svolítið skrítið að vera í vinnunni frá því Rebekka sagði mér um atvikið á jólahlaðborðinu . En Einar hegðaði sér eins og áður ; hávær , kvikur í hreyfingum , gaf reglulega í skyn að ég væri að drolla í vinnunni . Hann var aðeins skárri við hina lagerstarfsmennina , nema kannski Árna . Við Árni áttum það sameiginlegt að reykja ekki . Ég íhugaði hvort maður ætti að byrja á því , þá yrði Einar kannski aðeins viðkunnanlegri við mann . Ekki að ég vildi verða vinur þessa manns , hvað þá eftir það sem Rebekka sagði mér . Þetta var bara svona pæling . En ég ætlaði alla vega að mæta á fundinn . Enn færri voru á kaffistofunni en á síðasta fundi , sjö manns , allt andlit sem voru líka síðast . Einar kom nokkrum mínútum eftir að fundurinn átti að hefjast og byrjaði strax að agnúast út í að það stefndi í „ ömurlega mætingu á þorrablótið “ , skráning hefði aldrei verið verri þessi ár sem hann hefði „ séð um blótið “ . Spurði svo fundarmenn hvort þeir væru ekkert að hvetja aðra til að skrá sig . „ Þetta gerist ekkert af sjálfu sér , skiljiði ? Ha ? Við þurfum að standa saman í þessu . Það er bara þannig . “ Piltur úr íþróttabúðinni sagði einn félaga sinn vera að pæla í að skrá sig , Einar svaraði að það væri ekki nóg að pæla , menn þyrftu að framkvæma . „ Eitt að lokum , “ bætti Einar við . „ Ég heyrði orðróm um að það yrði að vera eitthvað annað en bara þorramatur . Mér finnst það náttúrlega algjört rugl , en get svo sem pantað nokkur kjúklingaspjót fyrir þessa sem eru ekki alvöru Íslendingar . Fundi slitið . “ Mér fannst helgin búin áður en hún hófst . Ég datt í það með tveimur félögum á föstudagskvöldinu , ætluðum bara að fá okkur nokkra bjóra heima hjá öðrum þeirra , kannski horfa á boxbardaga sem átti að vera í sjónvarpinu . Enduðum með að fara niður í bæ , ég var heilsulítill á laugardeginum . Á mánudeginum var ég svolítið aumur á sumum stöðum í húðinni því ég og félagi minn fórum í ljós kvöldið áður . Ég hafði farið í túrbótíma af því að það var á tilboði . Ég hefði betur farið í hefðbundinn tíma . Auk eymsla í skrokknum var andlitið ansi rautt og freknurnar á nefinu sýnilegri en venjulega . Í hádegisverðinum lenti ég á borði með Brynju úr bókhaldinu , Rebekku og strák og stelpu úr íþróttabúðinni . Í hljóðkerfi fyrirtækisins , sem meðal annars ómaði á kaffistofunni , var alltaf stillt á sömu útvarpsstöð . Mér heyrðist sömu tuttugu lögin vera spiluð þar í lúppu . Framkvæmdastjórinn vildi ekki að skipt væri um rás , hafði Rebekka sagt mér . Tónlistin á stöðinni væri ídeal fyrir viðskiptavini , létt og þægileg lög , ekki of ágeng fyrir kúnnann . Nú var lag að hefjast sem ég hafði sennilega heyrt þrisvar í gær . Söngkonan opnaði á orðunum From this moment , life has begun . Við spjölluðum mikið í matartímanum , eða aðallega Brynja , Rebekka og hin tvö úr íþróttabúðinni . Mér fannst samt gaman að hlusta bara á samstarfsfólk mitt . Ég ætlaði einu sinni að koma með smá innlegg , viðbragð við svolitlu sem Rebekka hafði sagt , sem ég held að hefði hljómað fyndið . En ég var of seinn , gaurinn úr íþróttabúðinni var á undan og allir við borðið hlógu . Það sem hann sagði var keimlíkt því sem ég hafði ætlað að segja . Þegar ég hugsaði um þetta augnablik síðar um daginn inni á lager , og aftur í strætisvagninum eftir vinnu , var ég viss um að mitt innlegg hefði þótt fyndnara . Það sem var hins vegar ekki fyndið við þennan hádegisverð voru síðustu mínúturnar . Brynja hafði sagt hversu óþolandi væri að búa í þessu veðravíti á Íslandi og stelpan úr íþróttabúðinni tók þann bolta og spurði hvort ég hefði skotist á sólarströnd eftir vinnu í gær . Mér fannst svitadropar myndast við hársrótina og í handarkrikum , leit á grilluðu samlokuna mína á disknum , setti upp vandræðalegt bros . Sagðist svo hafa aðeins kíkt í ljós , félagi minn hefði platað mig með sér . Ég fann svitadropa leka niður hægri handarkrika . En mér leið líkt og þungu fargi hefði verið af mér létt þegar Rebekka sagðist einmitt eiga pantaðan ljósatíma í kvöld . Það var þó skammgóður vermir því ég fann hvöt til að rökstyðja ásókn mína í dekkra hörund með því að segjast hafa verið að „ hressa mig aðeins við fyrir þorrablótið “ . Skrítinn svipur kom á sessunauta mína . „ Ætlarðu í alvöru á þetta þorrablót ? “ spurði Rebekka , spurning sem mér sýndist öll hin hafa verið að hugsa . Í útvarpinu var nýbyrjað lag ; Þúsundir bíla þjóta hjá , þegar tilveran er grá . Allt var á útopnu í hausnum á mér í leit að orðum . Svari . Á sama tíma hugsaði ég að kannski væri skiljanlegt að þau ætluðu ekki að mæta á djamm sem skipulagt var af Einari , þau sem þekktu þessa stelpu sem hann reyndi að nauðga . En ég þekkti hana ekkert , vissi rétt svo hvernig hún leit út eftir að Rebekka benti mér á hana um daginn . Og orð Möggu systur höfðu hljómað mjög skynsamlega , þetta með að nauðsynlegt sé að mæta á uppákomur utan vinnutíma því þar tali fólk um aðra hluti við samstarfsfólkið . Hluti sem færi mann nær því . „ Æi , ég veit það ekki , var svona að pæla í því . Eða , þú veist … það er náttúrlega ekkert gaman ef fáir mæta . “ Við borðið var þrúgandi þögn . Í óðagoti hélt ég áfram . „ Það eru ekki beint margir starfsmenn … eða , þú veist … ekki margar manneskjur í fyrirtækinu búnar að skrá sig . Ég veit ekki , ætli þetta verði þá nokkuð haldið ? En einhverjir á lagernum ætla alla vega að mæta sko … “ Gat gæti hafa myndast í gollurhúsinu í mér , hjartað hamaðist það kröftuglega . Ég heyrði mig sjúga upp í nefið . Samt var ég ekki lengur með nefrennsli . „ Ég ætla alla vega ekki , “ sagði Rebekka . Hin tóku undir . Framkvæmdastjórinn kom inn á kaffistofuna , náði sér í tvær kexkökur sem voru á eldhúsbekknum , sagði ekki orð og gekk út . Öll við borðið og næsta borð stóðu upp . „ Honum finnst við hafa verið nógu lengi í mat , “ sagði Rebekka mér þegar allir , í einfaldri röð , gengu frá leirtaui inn í uppþvottavél fyrirtækisins . „ Hann beitir stundum svona þagnarinnliti , það þýðir að við eigum að fara að vinna . “ Að Rebekka skyldi yrða á mig eftir umræðuna um þorrablótið lét mér líða eins og sjómanni sem fallið hefur útbyrðis en sér björgunarþyrlu nálgast . Þegar við marseruðum svo í einfaldri röð út um dyr kaffistofunnar klappaði Brynja á herðablaðið á mér , ég sneri höfðinu , hún var hughreystandi á svipinn . Svo fann ég verk . Djöfulsins túrbótíminn . Tveimur dögum síðar var enn kominn miði á tilkynningatöfluna . Fundur um þorrablótið var boðaður á kaffistofunni í lok dags , sem yrði sá þriðji á rúmri viku . Ég ætlaði ekki að mæta einu sinni enn , var hvort eð er hættur við að fara á þorrablótið eftir samræðurnar á kaffistofunni . Stimpilklukkan var á ganginum við kaffistofuna . Þegar ég nálgaðist hana til að stimpla mig út heyrði ég að fundurinn var byrjaður . Ég sá fjóra hnakka og andlitið á Einari . Heyrði ekki alveg orðaskil en greip orðin „ rugl “ , „ kjaftæði “ , „ kansella “ . Daginn eftir voru auglýsingin og skráningarlistinn fyrir þorrablótið farin af töflunni . Einar sagði okkur lagermönnunum frá því hversu mikið „ búllsjitt “ væri í gangi í þessu fyrirtæki , ég hafði misst af byrjun frásagnarinnar því ég var að ná í vöru fyrir kúnna . En kjarninn í frásögn hans var að þorrablótið yrði ekki haldið , þegar ég spurði hvers vegna sagði Einar að ég yrði bara að drullast til að mæta á fundi sem boðað væri til í fyrirtækinu . Svo hló hann , kallaði síðan þegar hann var á leið út í smók með tveimur lagermönnum : „ Newman , ætli vinkonur þínar í sportbúðinni geti ekki sagt þér alla lygasöguna sem eyðilagði þorrablótið ?! “ Svo umlaði hann „ fáviti “ og eitthvað fleira við lagermennina sem voru á leið með honum í smókinn . Stelpan sem kærði Einar mætti ekki framar í vinnuna . Ég vann fram á vorið , fékk þá starf í byggingavinnu . Vikurnar fram að því voru ekki bestu vikur ævi minnar , en kaffi - og matartímar voru fínir . Seinna heyrði ég að kærunni hefði verið vísað frá . Og að Einar hefði unnið á lagernum í þrjú ár í viðbót , eða þar til hann sagði upp til að taka við mun stærri lager hjá skipafyrirtæki . Nokkuð mörgum árum eftir þessa atburði , kannski fimmtán , rakst ég á Einar . Hann var að koma út af skemmtistað sem var beint á móti Landsbankahúsinu í Austurstræti . Gekk niður tröppur fyrir utan staðinn , rauðþrútinn í framan , meira að segja í fjarlægð sást hve skítugt hárið var . Hann datt næstum í götuna þegar hann steig niður síðasta þrepið , slapp með skrekkinn . Þegar hann ýtti efri búknum upp með því að styðja báðum höndum á læri vorum við hjónin komin alveg upp að honum . Ég heilsaði honum með nafni . Einar leit á mig , pírði litlu augun , hann var með nokkurra daga skegg og óhreinindi í munnvikum . „ Þekki ég þig ? “ spurði hann hranalega . „ Ja , við unnum saman einu sinni . Manstu ekkert eftir mér ? “ Hann hnussaði . „ Ég hef vunnið … unnið með svo mörgum drýslum í lí … lí … lífinu , “ sagði hann drafandi um leið og hann fiskaði sígarettupakka upp úr vasanum á dökkbláu prímaloftúlpunni sinni . Mér sýndist standa Manderlay á pakkanum . „ Ég heiti Magnús Skúli . Þú kallaðir mig reyndar bara Newman . “ Hann greip í öxlina á mér . „ Þú já . Píkurnar dý … dý … dýrkuðu þig . Þú varst svona … svona einn af stelpunum . Haha ! “ Þetta „ haha “ var líkt og blanda af hlátri , hósta og eins konar fagnaðarhljómi , eins og hann væri ánægður með hversu vel honum hefði ratast á orð . „ Einn af stelpunum … “ endurtók hann á meðan hann setti upp í sig sígarettu og kveikti í . „ Hommatittur , “ bætti hann við og blés reyk . „ Hann er reyndar eiginmaður minn , “ sagði Begga og brosti í átt að Einari . Hann kipptist við og leit á hana . Eins og hann hefði ekki tekið eftir því að hún stæði þarna við hlið mér fyrr en nú . Hann grandskoðaði andlitið á henni , setti í brýnnar , hallaði höfðinu til hliðar . „ Þ … þ … þú ert nú ekkert ægilega ljót . En ertu ekki soooldið feit ? “ sagði Einar og leit niður eftir líkama Beggu . „ Ert þú ekki soooldið ókurteis ? “ spurði Begga á móti , sallaróleg . Einar hnussaði , hristi hausinn , og hóf að ganga í burt frá okkur . Eftir tvö skjálfandi skref féll hann í gangstéttina . Við hjálpuðum honum á fætur , studdum hann inn í næsta leigubíl , hann var sem betur fer fús til að gefa strax upp heimilisfang sitt . Í bílnum blótaði hann aðeins , datt út þess á milli . Við fylgdum honum inn í íbúðina litlu í Kóngsbakka . Það tók Einar óratíma að finna húslykilinn , hann tók ekki í mál að fá aðstoð . „ Égséummigsjálfur “ kom í einni bunu út úr honum . Þegar hann var loksins búinn að opna dyrnar eigraði hann inn í myrkvaða íbúðina , ég hitti á ljósrofann í fyrstu tilraun og fylgdi á eftir þessum sikksakkandi líkama , auðnaðist ekki að grípa hann þegar jafnvægið brást inni í reykþefjandi stofunni . En honum tókst að setja hendurnar fyrir sig , lendingin á plastparketinu því ekki jafn harkaleg og í stefndi . Það munaði litlu að hann lenti á sófaborðinu . Á því stóðu tvö glös með einhverju sulli í , diskur með storknaðri eggjarauðu , hnífapör , stútfullur öskubakki . „ Hommatittur , “ sagði lagerstjórinn þar sem hann lá á maganum við hlið sófaborðsins . Ég sagði að það væri ekki kurteisi að setja minnihlutahóp í svona neikvætt samhengi . Mér heyrðist hann muldra að það mætti ekkert lengur . Ég kvaddi hann , sneri mér við og gekk út úr stofunni . Heyrði svo skarkala , brambolt , skell , brothljóð . Ég leit inn í stofuna . Einar lá á hliðinni , hafði líklega reynt að standa á fætur með því að styðja sig við sófaborðið . Það lá á hliðinni andspænis honum . Hlutirnir sem verið höfðu á borðinu lágu nú á víð og dreif um stofuna , annað glasið brotið . Eitt augnablik minnti borðið mig á dýr og engu líkara en það teygði fætur sína í átt að verunni sem lá við hlið þess , svolítið eins og það vildi faðma hana , þennan aumkunarverða líkama . Augljóst var að Einar var á leið í djúpan áfengissvefn , hann lá nánast grafkyrr en svo lyftist vinstri handleggur hans hægt upp . Orkuna þvarr nánast samstundis , handleggurinn féll og lenti á einum borðfætinum . Væri borðið ferfætlingur hvíldi hönd Einars á hægri framfæti þess , rétt fyrir neðan liðamótin þar sem fótur mætir búk . Borðið var úr mahóní , greinilega ekki gegnheilt .