( Baldur Arnarson ) Þegar Albert Einstein setti fram almennu afstæðiskenninguna var almennt talið að heimurinn væri kyrrstæður , hann væri með öðrum orðum hvorki að þenjast út né skreppa saman . Afleiðing hans var hins vegar sú að heimurinn gat verið hvort sem var að þenjast út , dragast saman eða hvorugt , eftir því hvert gildið á heimsfastanum mundi reynast . Í almennu afstæðiskenningunni er sveigja tímarúmsins háð orku - og massaþéttleika á hverjum stað . Líklegast er hulduorkan skyld tómarúmsorkunni sem fjallað var um í svarinu Hvað er tómarúm ? En þar sem hulduorkan er hinum megin við jafnaðarmerkið stuðlar hún á hinn bóginn að vaxandi hraða útþenslunnar . Útþensluhraðinn miðað við okkur eykst eftir því sem farið er lengra út í alheiminn . Lögmál Hubbles segir að hraðinn sé í réttu hlutfalli við fjarlægðina . Það þýðir að vetrabraut sem er milljón ljósár í burtu fjarlægist núna um 70.000 kílómetra á hverri klukkustund en önnur vetrarbraut sem er tvisvar sinnum lengra í burtu fjarlægist tvisvar sinnum hraðar . Eins og nú standa sakir virðist niðurstaðan því vera sú að Einstein var ekki að gera sín stærstu mistök þegar hann innleiddi heimsfastann heldur vinna eitt af mörgum afrekum sínum . Rétt er að lokum að leggja áherslu á að margt af því sem hér er sagt er splunkunýtt og byggist á athugunum frá árinu 1998 og síðar .