Kjarni jarðar er mörg hundruð gráðum heitari en möttullinn fyrir ofan , og hugsa má sér þrjár ástæður fyrir því : Mikilvægastur er varmi frá myndun jarðar , en einnig koma til geislavirkni í efni kjarnans og snúningur innri kjarna . Skoðum þetta : Heimspekingurinn Immanúel Kant ( 1724 - 1804 ) er sagður hafa stungið upp á því fyrstur manna opinberlega að sólkerfið hafi myndast úr disklaga stjarnþoku sem snerist um sameiginlega þungamiðju , hina vaxandi sól . Þessa aðsópskenningu hafa menn nú fyrir satt , en talið er að þessir atburðir hafi orðið fyrir um 4500 milljónum ára . Þegar þokan þéttist smám saman mynduðu hvirflar ( hringiður ) í henni , staðbundnar þungamiðjur sem hver um sig dró að sér efni ( loftsteina , geimryk , lofttegundir ) og úr urðu reikistjörnurnar . Þær uxu smám saman og sópuðu að sér efni með sívaxandi krafti eftir því sem massi þeirra og þyngdarafl óx . Þannig jókst varmamyndun hröðum skrefum eftir því sem massi jarðar óx , og ýmsir fræðimenn telja jafnvel að jörðin hafi verið sem næst albráðin um tíma . En hitt er ljóst , að hún hitnaði nógu mikið í upphafi til þess að járn-málmur ásamt nikkel og fleiri frumefnum í hinu upphaflega loftsteina-efni bráðnaði og sökk í átt að miðju hennar vegna eðlisþyngdar sinnar – og þar með leystist gríðarmikil staðarorka [ E = gmh – orka = þyngdarstuðull x massi x fallhæð ] því kjarninn er um 18% af rúmmáli jarðar en 32% af massa hennar . Talið er að hitinn í miðju jarðar sé jafnvel hærri en á yfirborði sólarinnar . Þessi upphaflegi varmi í jarðkjarnanum á verulegan þátt í varmastreymi til yfirborðs jarðar . Í annan stað snýst innri kjarninn , sem er 2400 km í þvermál og fast efni vegna hins háa þrýstings , hraðar en möttullinn ofan við , sem bæði veldur segulsviði jarðar og myndar einnig varma vegna núnings . Og í þriðja stað er talið að eitthvað sé af geislavirkum efnum í kjarnanum sem gefi frá sér varma .