Það er óhætt að segja að uppljóstrun Ara Brynjólfssonar , blaðamanns Fréttablaðsins , um ríflegan starfslokasamning Ingibjargar Guðbjartsdóttur , fyrrverandi framkvæmdastjóra gjaldeyriseftirlits Seðlabankans , hafi valdið töluverðri hneykslan . Samkvæmt gögnum frá bankanum , sem Ari fékk afhend eftir mikið þref , fékk Ingibjörg 8 milljónir greiddar í styrk til að nema við Harvardháskóla , auk 60% af mánaðarlaunum sínum í 12 mánuði . Samkvæmt útreikningum Fréttablaðsins nema þessar greiðslur samtals 18 milljónum króna . Undirrituð ræddi við Ara í vikunni og við vorum sammála um að upplýsingarnar frá bankanum vektu fleiri spurningar en þær svöruðu . Var Már Guðmundsson , þáverandi seðlabankastjóri , einráður um ákvarðanir sem þessar ? Í gögnum sem komu fram þegar Ari var að berjast fyrir því að fá upplýsingar frá bankanum sagði m.a. að ýmsum ráðum hefði verið beitt til að halda í starfsfólk gjaldeyriseftirlitsins , m.a. bónusgreiðslum . Hverjir fengu slíkar bónusgreiðslur og hversu háar voru þær ? Einnig er talað um álagsgreiðslur og vísað til þess að Ingibjörg hefði ekki fengið jafnháar greiðslur og aðrir ; hvaða aðrir fengu álagsgreiðslur og hvaða upphæðum námu þær ? Ari er ekki hættur að grafast fyrir um málið . Már lét af störfum í ágúst síðastliðnum en steig fram í vikunni og sakaði Þórð Snæ Júlíusson , ritstjóra Kjarnans , um að hafa villst af leið í umfjöllun um fjárfestingaleið Seðlabankans . Þórður Snær hafði látið þau orð falla í Silfrinu á RÚV að fjárfestingaleiðin hefði verið ein skýrasta opinbera peningaþvættisleið sem hefði verið framkvæmd . „ Þeir sem tóku þátt í fjárfestingarleiðinni gerðu það í gegnum fjármálafyrirtæki ( aðallega innlenda viðskiptabanka ) sem höfðu gert samning við Seðlabankann um slíka milligöngu . Í útboðsskilmálum og í milligöngusamningum er skýrt tekið fram að fjármálafyrirtækin skyldu annast könnun á umsækjendum með tilliti til mögulegs peningaþvættis . Það var ófrávíkjanlegt skilyrði að umsókn fylgdi staðfesting fjármálafyrirtækis að slík könnun hefði farið fram með jákvæðri niðurstöðu , “ segir Már í grein sem hann sendi Kjarnanum . Þórður Snær dregur vandamál Más fram í dagsljósið í svargrein sem birtist á Kjarnanum í gær . Þar bendir hann m.a. á að einu kröfurnar sem voru gerðar til einstaklinga sem nýttu sér fjárfestingaleiðina væru að þeir væru ekki ekki til rannsóknar vegna mögulegra brota á gjaldeyrislögum . Þeir máttu hafa gert hvað sem er annað . En við vitum ekki hverjir tóku þátt í fjárfestingaleiðinni . Af hverju ekki ? Jú , af því að hvorki Seðlabankinn né stjórnvöld hafa viljað veita þær upplýsingar ; ekkert frekar en upplýsingar um rífleg verðlaun til handa starfsmönnum bankans . „ Það liggur fyrir að bankarnir þekktu ekki viðskiptavini sína , samkvæmt úttektum FME . Það liggur fyrir að enginn annar kannaði hver uppruni fjármuna sem flæddu í gegnum leiðina var , “ segir Þórður Snær meðal annars . Af hverju í ósköpunum á fólk að treysta nokkru sem snýr að starfsemi Seðlabankans ? Þar fá blaðamenn , og þar með almenningur , ekkert nema dyrnar í andlitið . Ljósið í myrkrinu er að finna í beiðni bankans um flýtimeðferð máls þess fyrir dómi er bankinn höfðaði á hendur Ara til að fá niðurstöðu úrskurðarnefndar um upplýsingamál ógiltan . „ Úrlausn þessa máls skiptir ekki aðeins umbj. minn , og fyrrum starfsmann hans , máli heldur einnig blaðamenn og annað fjölmiðlafólk enda er vinna þeirra að einhverju leyti byggð á upplýsingabeiðnum til stjórnvalda , “ segir meðal annars í beiðni lögmanns Seðlabankans . Málið sé „ fordæmisgefandi “ og varði „ alla stjórnsýsluna “ .