- Mig dreymdi undarlegan draum í nótt . Mér fannst Guðrún mín vera komin hingað til mín , og við vorum bæði orðin ung í annað sinn . Það var bjartur vordagur , alveg eins og þegar við giftum okkur forðum , og við vorum klædd eins og þá . Við leiddumst hérna suður túnið , og Guðrún mín sagði fagnandi rómi : - Nú er ég komin að sækja þig , Valdimar minn . - Og hvert eigum við að fara ? spurði ég . - Fram að Hofi . Við látum nýja prestinn þar gifta okkur núna , svaraði Guðrún . - Já , það skulum við gera , mér lízt svo vel á hann , sagði ég og brosti . En þá mundi ég allt í einu eftir því , að þú varst hérna í Mýrarkoti , og svo bætti ég við : - En eigum við ekki að bjóða henni Hrafnhildi að koma með okkur til kirkjunnar ? - Nei , Valdimar , svaraði Guðrún . Hún getur ekki orðið okkur samferða þangað núna . En hún fer fram að Hofi í vor , þegar blómin eru sprungin út . - Þá verður hún ein , sagði ég . - Nei , svaraði Guðrún . – Nýi presturinn leiðir hana þangað , hann er byrjaður að flétta handa henni brúðarkransinn . - Jæja , hann verður þá að vera fallegur , sagði ég . Þá brosti Guðrún : - Já , hann er það líka , því að hún hefir sáð fyrir svo fallegum blómum . Síðan leiddumst við létt í spori fram að Hofi , og við vorum komin að kirkjudyrunum , en þá vaknaði ég .