Það urðu líflegar umræður í kjölfar þriggja framsöguerinda á fundi LR og Félafs ungra lækna 24. febrúar sl . Framsögumenn voru Andrés Magnússon geðlæknir , Gerður Aagot Árnadóttir heimilislæknir og Sigurbjörg Sigurgeirsdóttir stjórnsýslufræðingur . Yfirskrift fundarins var : Hvernig tryggjum við heilbrigði landsmanna í kreppunni ? Andrés fjallaði um fjármálahrunið og þöggun um ýmis mál meðan á góðærinu stóð . Hann sagði að öflugir aðilar í viðskiptalífinu hefðu hótað niðurfellingu styrkja til vísindastarfsemi ef ákveðnir einstaklingar létu ekki af gagnrýni eða væru látnir halda áfram störfum sínum . Gerður velti upp ýmsum spurningum varðandi samfélagslega ábyrgð lækna sem væri ótvíræð og vísaði til læknaeiðsins . Þar skrifuðu læknar undir að hafa velferð sjúklings og samfélags að leiðarljósi . Hún nefndi einnig gagnrýna hugsun og fagmennsku sem leiðarstef í vinnu lækna og spurði hvort ekki mætti beita henni víðar ; hvort læknar gætu ekki spurt sig hvort ákveðin verk væru ávallt nauðsynleg og hvort ekki mætti spara með því staldra við og meta þörfina hverju sinni . Sigurbjörg ræddi vanda opinberrar stjórnsýslu og svaraði spurningu þaraðlútandi með þeim orðum að í íslenskri stjórnsýslu væri vald stjórnmálamannanna slíkt að faglegar forsendur væru lagaðar að pólitískum ákvörðunum . Hún sagði þetta eflaust koma læknum spánskt fyrir sjónir sem væru vanari því að taka faglegar ákvarðanir útfrá fyrirliggjandi forsendum . Sigurbjörg sagði ennfremur að læknar mættu búast við því að verða þolendur efnahagskreppunnar ekki síður en aðrir þjóðfélagshópar .