Þeir sem þekktu Herdísi vissu af þessum eiginleika hennar – í framkomu fór hún ekki troðnar slóðir . Hún sáldraði gleði þar sem hún fór , gaf af sérog gaf frá sér – það sem hún átti , jafnvel allt sem hún átti . Herdís Tryggvadóttir leit svo á að kærleikur , fyrirgefning og það að hugsa ekki aðeins um eigin hag – væru inntak kristinnar trúar , sem var haldreipi hennar í gegnum lífið . Elstur var Páll Ásgeir , síðan Jóhanna , Rannveig , þá Herdís og yngst Anna , sú eina sem lifir af þessum myndarlega systkinahóp sem frá 1935 ólst upp í húsinu á Hávallagötu 9 – við Landakotstúnið þar sem Herdís lék sér ásamt Rönnu systur sinni , Möbbu Thors , Þorbjörgu Péturs , Clausen-bræðrum , Steingrími Hermanns og Matta Jó . Þær voru miklar og nánar vinkonur alla tíð og saman útskrifuðust þær stúdentar frá Verslunarskóla Íslands vorið 1950 . Herdís hafði mestan áhuga á ensku og enskum bókmenntum , sem hún síðar lagði stund á við Háskóla Íslands . . Á þeim tíma kynntist hún ungum laganema , Þorgeiri Þorsteinssyni . Þau gengu í hjónaband 7. nóvember 1953 en þá var Herdís komin nokkra mánuði leið með frumburð þeirra . Þorsteinn tengdafaðir hennar sýndi Herdísi sláturhús kaupfélagsins en dýravinurinn Herdís – neytti aldrei kjöts eftir þá heimsókn . Herdís og Þorgeir eignuðust fjögur börn . Hann er kvæntur Maríu Heimisdóttur og eiga þau synina Tryggva og Gísla . Herdís hlýddi þeim vel yfir lexíur og þau voru öll framúrskarandi í námi . Úr Grænási flutti fjölskyldan í Garðabæinn í ágúst 1967 . Herdís og Þorgeir skildu tveimur árum síðar – þótt ekki yrði af lögskilnaði fyrr en nokkuð löngu síðar . Erfið ár voru framundan – hún var ein með fjögur börn – engan sérstakan starfsferil og á brattann að sækja . Hún skar sig á suman hátt úr , að því er börnunum fannst . Þegar börn hennar sögðu henni frá velgengni í starfi eða námi þá var gleði hennar slík að hún varð að halda sér í eitthvað veggfast , að eigin sögn , svo ekki liði yfir hana . Hún var alla tíð mikill dýravinur ; villikettir leituðu skjóls hjá henni í vetrarhörkum ; hún eignaðist þrjá hunda sem fylgdu henni síðustu fjóra áratugina . Móðir hennar átti við heilsuleysi að stríða og var fjarri á köflum fyrstu árin og börnin í umsjá vinnustúlkna á heimilinu , en faðirinn skipstjórinn úti á sjó . Á milli Herdísar og Þorgeirs ríkti gagnkvæm virðing og síðustu árin sem bæði lifðu hittist fjölskyldan reglulega og borðaði saman . Merkilegasti kapítulinn var kannski sá síðasti þar sem Amma Herdís var í aðalhlutverki og brilleraði . Hún bað fyrir öllum , og var meðlimur í bænahópi fyrir sjúka til margra ára hér í Hallgrímskirkju . Herdís gat ekki lengur tjáð sig þegar hér var komið , en andlitið lýsti upp þegar farið var með þennan sálm . Herdís hló að efasemdum um eilíft líf . Kannski þess vegna lýsti af henni . Það stirndi ekki á gólfin hjá henni en það var fallegt í kringum hana . Hún lést á Dvalar - og hjúkrunarheimilinu Grund 15. ágúst 2019 . Foreldrar hans : Sigríður Þorvarðardóttir Kjerúlf , f. 1891 , d. 1973 , og Þorsteinn Jónsson , kaupfélagstjóri KHB , f. 1889 , d. 1976 . Börn Herdísar og síðari eiginmanns , Braga Gunnarssonar , þau skildu : ii ) María Elísabet , f. 1993 , iii ) Gunnar Þorgeir , f. 1994 , iv ) Hörður Tryggvi , f. 1997 . B ) Þorsteinn , hagfræðingur , f. 1955 . Maki : Ásta Karen Rafnsdóttir . Maki : Christoph Buller ; barn þeirra : Hekla Lúísa , f. 2018 . Herdís ólst upp í Reykjavík , bjó fyrst á Vesturgötu 32 , á Hávallagötu 9 , og næstum síðustu 40 ár ævinnar á Laugarásvegi 17a . Hún studdi heilsugæsluverkefni á vegum Kristniboðssambandsins í Afríku , var stofnaðili að friðarsveitum Sameinuðu þjóðanna á Íslandi , beitti sér innan samtakanna Herferð gegn hungri og átti þátt í stofnun samtaka gegn limlestingu á kynfærum kvenna , svo eitthvað sé nefnt . Með Herdísi er gengin einstök kona sem átti engan sinn líka . Herdís var góða sálin í fjölskyldunni . Hún var kærleiksrík móðir , tengdamóðir , amma og langamma . Með hverju árinu sem leið dýpkaði vinátta okkar . Minning hennar mun lifa . Magnús Diðrik Baldursson . Ömmur og afar eru verndarar barnsins innra með okkur og það er ein mesta gjöf lífs míns að hafa fengið að njóta þess fram á fullorðinsaldur að eiga eins merkilega manneskju að og amma mín Herdís var . Það voru átök og áskoranir í lífi ömmu Herdísar sem við barnabörnin urðum aldrei vör við í æsku en hún ræddi svo fallega opinskátt um þegar við eltumst . Amma Herdís sagðist hafa getað hugsað sér að verða leikkona eða hjúkrunarfræðingur ef hún hefði farið í frekara nám , en í stað þess að fyllast eftirsjá lifði hún gildi þessara starfsstétta ; var geislandi skemmtikraftur og húmoristi , umhyggjusöm við þá sem voru hjálparþurfi , gaf sig alla í umönnun fjölskyldu sinnar , var örlátari en flestir og sparaði aldrei hrós . Heimferðirnar munu aldrei verða samar héðan í frá en Reykjavík verður eins og þakin blómabreiðu úr minningum um ömmu sama hvert ég lít . Þakklætið er óendanlegt . Elísabet Magnúsdóttir Sigríðardóttir . Amma mín var tímalaus kona . Amma mín var hugsjónakona . Húsið hennar var ævintýralegt eins og hún sjálf . Hún bakaði súkkulaðiköku og bræddi suðusúkkulaði yfir , steikti pönnukökur með mörgum eggjum , samt brotnuðu þær þegar maður reyndi að rúlla þeim . Amma mín eignaðist vini hvert sem hún fór . Mér fannst ég geta sagt ömmu allt og hún hlustaði á mig vaða elginn . „ Ég var aldrei mikið fyrir skóla , ég var alltaf meira fyrir lífið , “ sagði hún glettin . „ Það getur enginn verið blómaskraut kyrrt í vasa sem enginn snertir . Ég gleðst yfir lífi hennar , að hafa fengið að elska hana og þiggja allar hennar gjafir . Það er í hennar anda . Og hvað pabbi minn hafði gaman af því að stríða þér , bara til að heyra hlátur þinn og sjá bros þitt ! Hvað tíminn hefur liðið hratt ! Við munum sakna þín sárt og erum öll betri manneskjur fyrir að hafa átt þig að í lífi okkar . Hún og móðir mín , Rannveig , voru systur og aldursmunurinn var aðeins 14 mánuðir . Heimili Heddýjar stóð okkur systkinunum ávallt opið og var alltaf gaman að koma þangað . Ekki síst þar sem ég var svo heppinn að eiga þar jafnaldra og vin , Ófeig Tryggva , en mæður okkar fæddu okkur með fimm daga millibili . Elskusemi Heddýjar og umhyggja fyrir öðrum , ásamt glaðværð og kímni , var afar einkennandi fyrir hana og ekki síður hversu vítt og breitt þessir eiginleikar teygðu sig . Ég svaraði sem var , að skólasystkinin væru í skíðaferðalagi , ég ætti ekki skíði og væri því heima . Ekki síst umhyggjusemina gagnvart börnunum mínum . Sambandið sem myndaðist þá á milli mín og föðursystur minnar hélst alla tíð . fæddist 29. janúar 1928 . Stóra systirin Ranna fylgdi Heddí , litlu systur , fram á nótt - unni með glöðu geði og þegar þær áttu að fá nýja svefnbekki um 9 - 10 ára aldurinn var fenginn tví - breiður bekkur handa þessum samrýndu systrum . Seinna á lífs - leiðinni , fráskildar konur með stóran barnahóp , styrktu þær áfram hvor aðra með ráðum og dáð . Hennar eigin uppspretta gleðinnar var einlæg trú , sem hún lærði af móð - ur sinni og naut alla ævi . Hún náði einnig vel til næstu kynslóðar á eftir . Börnin mín minnast jákvæðninnar og smit - andi gleði , og stinga upp á „ hrós - degi “ í minningu hennar . Innilegar samúðarkveðjur til Herdísar , Þorsteins , Sigríðar og Ófeigs og fjölskyldna þeirra , svo og Kötlu Margrétar og allra ætt - ingja og vina . Góð kona er gengin . Maður einhvern veg - inn efldist allur því ekki var ann - að hægt en að trúa henni örstutta stund , og síðan var hlegið . Ég er henni óendanlega þakk - lát fyrir hjálpsemina sem hún sýndi mér þegar ég glímdi við veikindi mánuðum saman . Umhyggja hennar var mikil og sem dæmi um það var okkur Siggu dóttur hennar ekki hleypt út í sundbol á góðviðrisdögum nema vera í lopaundirfötum . Það mátti ekki slá að okkur . Hún mátti ekkert aumt sjá og dýr áttu sér ávallt griðastað hjá henni líkt og villikisurnar sem fengu skjól og mat undir úti - tröppunum . Það skipti engu máli hversu oft ég bað hana að elda handa mér fiskibollur , uppá - haldsrétt barnæsku minnar , þá brosti hún bara og var óðara rok - in inn í eldhúsið . Endalausar sögur af föður mínum sem lést árið 1983 hafa hjálpað mér að að halda minningu hans lifandi , bæði í hug og hjarta . Þar busluðum við þrjár saman í læknum sem þá var tær í sveitinni . Þórunn var bóndi á Fífu - hvammi og átti hún þrjá syni og eina dóttur . Herdís var mikil hugsjónakona og vann talsvert að mannúðar - málum . Hún var vel gefin , ein - staklega falleg og var hún kosin fegurðardrottning í Verslunar - skólanum , þar sem hún tók stúd - entspróf . Nú legg ég augun aftur , ó , Guð , þinn náðarkraftur mín veri vörn í nótt . Nei , ekki Fjallsættarnefið “ , sagði Heddý frænka , „ þitt er enn glæsilegra , grískt eins og á Afró - dítu . “ Hvort unglingsnefið stóð undir þessari stórbrotnu lýsingu skipt - ir minnstu máli því sagan lýsir föðursystur minni ákaflega vel . Eins og Páll Ásgeir , bróðir hennar og faðir minn , hafði hún glettnisglampa í augum og létta lund . „ Mikið er gott að hlæja með þér , “ sagði hún þegar við höfðum dottið í hressi - legt hláturskast þar sem hún lá enn , mörgum vikum eftir fótbrot , föst inni á spítala fyrir nokkrum árum . „ Á ættar - móti á Húnavöllum , tuttugu og átta árum fyrr , birtist hún við tjaldið þar sem við fjölskyldan reyndum að sofa . Þessari samstöðu með ungri móður mun ég aldrei gleyma . Fyrir það þakka ég , efasemdarkonan , og grunar að bænahiti þeirra systra hafi átt sinn þátt í að allt hefur farið á besta veg . Aldrei heyrði ég Heddý tala illa um nokkurn mann en hún var engu að síður raunsæ og hrein - skilin kona . Hún var félagslynd og hélt fjölmennar veislur á með - an hún bjó enn í Laugarásnum því henni var í mun að ættingjar og vinir ættu góðar samveru - stundir . Þetta var fallegur dagur . Það var gæfuspor að kynnast Herdísi Tryggvadóttur . Svo bættist dillandi hlát - urinn við . Þannig var Herdís í öllu . Eitt af því sem kemur strax upp í hugann þegar ég minnist Herdísar Tryggvadóttur , fyrr - verandi tengdamóður minnar , er hvellur og smitandi hláturinn . Ég minnist þess líka hvað hún tók mér vel við fyrstu kynni . „ Herdís Tryggvadóttir fór sínar eigin leiðir og datt ýmislegt skondið og skemmtilegt í hug . Það varð einnig að veruleika . Svona var Herdís Tryggvadóttir . Hann var iðulega með í för á tíðum gönguferðum hennar um hverfið . Peddi minn , sagði hún jafnan við hundinn , sem hlýddi engu , og afsakaði hann síðan í bak og fyrir . Dóttir mín ólst upp við mikið ástríki ömmu sinnar og samband þeirra langmæðgna var yndislegt . Undir það síðasta tók ég við kefl - inu og sá um matarboðin . Hún var með stórt hjarta og kenndi mér dýrmæta lexíu . Kynni okkar gerðu mig að betri manni . Fjölskyldu hennar votta ég mína dýpstu samúð . Hún er heldur ekki ókunnug þeim sem búa og byggja himnana . Hæfnin til þess að heila og veita hjálpræði er ekki eins og verkfæri á skurðstofu - bakka sem er beitt vélrænt eftir þörfum . Þannig var máttur vonar hennar og trúar og ég er lifandi vitnis - burður um takmarkalausa mögu - leika þeirra . Þetta var hið guðlega ljós frá Ta - bor-fjalli sem lýsir upp eðli hlut - anna svo þeir verði frumglæði ljóss . Með djúpri virðingu og þakklæti mun ég varðveita minningu Herdísar svo lengi sem ég lifi . 􏰁 Fleiri minningargreinar um Herdísi Tryggvadótt - ur bíða birtingar og munu birtast í blaðinu næstu daga . Við fyrstu kynni afvopnaði hún okkur , menntaskólavini barna hennar , á sinn fallega og einlæga hátt . Og kraftaverk mátti það heita að varðhundurinn Pedró skyldi ekki hafa sent okkur nema einu sinni upp á slysavarðstofu í stífkrampasprautu . Þegar tíminn var kominn á stjórnlaust flug og árin þotin út í buskann – þá náði maður alltaf andanum þegar fundum bar saman á förnum vegi . Hún er ekki ein um það . Ef hún sá einhvers staðar óréttlæti vildi hún beita sér fyr ir breytingum . Herdís hóaði saman kon - um úr kvennabaráttunni , kon - um sem höfðu unnið í Afríku og öðrum áhugasömum . Það sem skipti miklu máli var að fyrirbyggja og að senda skilaboð út í heim - inn . Látin er kær vinkona mín , Herdís Tryggvadóttir . Vinátta okkar hófst fyrir rúmlega 80 ár - um og hefur enzt fram á þenn - an dag . Mér er minnisstætt þegar við Margrét Thors sáum þessar fallegu stelpur , Heddý og Rönnu , að leik á Landakots - túninu , svo fínar og fallegar . Hún kom oft inn til okkar stelpnanna til að spjalla við okkur og gefa okkur góð ráð . Fjölskyldu hennar sendi ég innilegar samúðarkveðjur . Þessi setning hafði djúpstæð áhrif á mig og ég flýtti mér að skrifa hana í dagbók til að gleyma henni aldrei . Elsku amma Herdís , alltaf uppfull af húmor og hlýju . Nú hefur elsku Herdís kvatt . Þessi hlýja og hugrakka manneskja sem gaf svo mikið . Svo var undantekningarlaust rölt niður í búð og keypt eitthvert góðgæti . Mér fannst þetta stundum dálítið mikið spjall en seinna áttaði ég mig á gjöfunum . Herdís gladdi fólk . Manni mátti ekki verða kalt . Á kvöldin beið manns uppábúið bambus - rúm , hlaðið dúnsængum og gjarnan þykkt rúmteppi yfir . Um morguninn var ennþá malt og súkkulaði á náttborðinu og það mátti fá sér að vild , að ógleymdu heita kakóinu . Breytti engu hvort hún þekkti til eða ekki . Fullur poki af nammi og dóti þegar heim var snúið . Nú þegar hún er farin verða minningarnar svo dýrmætar . Gæska hennar og tryggð gleymist aldrei . Megi allt sem Herdís gaf lifa áfram í hjarta okkar .