Á mektarárum fringe-leikhúsanna á áttunda áratugnum í London var maður sífellt á leiksýningum á einhverjum fáránlegum stöðum og þess minntist ég í gærkvöldi þegar ég var í hópi fólks að leita að Dansverkstæðinu við Skúlagötu , príla upp og niður stiga og inn og út eftir ranghölum sem ekki leiddu neitt . Loks voru réttar útidyr opnaðar og við komumst á áfangastað þar sem Stúdentaleikhúsið var að fara að sýna verk með því viðeigandi nafni Sá á fund sem finnur sig ! Leikstjóri er Pétur Ármannsson sem einnig er þökkuð hugmyndin að sýningunni . Arnrún Tryggvadóttir . Mynd : Iona Sjöfn Verkið er samfellt og vel heppnað grín um veruleikaþætti . Leikararnir koma fram undir eigin nafni ( eða ég veit ekki betur ) og játa alls konar hluti fyrir áhorfendum , kosti sína og galla , mistök sín og drauma , og sýna inn á milli það sem þeir geta í hinum ýmsu greinum . Sýningin gengur út á að þeir komist að því hverjir þeir eru í raun og veru , finni sig , og áhorfendur fá svo að lokum að kjósa þann sem hefur að þeirra mati gengið best að finna sig … Ég hefði í rauninni þurft á því að halda að finna mig sem áhorfanda að þessu verki því ég er bagalega illa að mér um veruleikasjónvarp . Þó bý ég svo vel akkúrat núna að hafa látið barnabörnin plata mig til að horfa á nokkra þætti af kokkakeppninni hans Gordons Ramsay á Stöð 2 þannig að ég vissi hvað var á seyði þegar leikararnir settust út í horn og fóru að tala við okkur í trúnaði í myndavél . Þau voru svo innlifuð að það var eins og þau hefðu aldrei gert annað en tala í trúnaði við allan heiminn . Ég get komið upp um það núna að ég kaus Arnrúnu , kannski af því hún fann sig best en kannski líka af því hún var frá Akureyri . En það var vandi að velja , Adolf átti frábært söngatriði , Grétar Mar var dásamlega einlægur , Kirsti var andskoti góð – og Vilhelm líka … Þau voru það náttúrlega öll ! Og Ásthildur hélt öllu saman í sínum öruggu höndum sem þáttastjórnandi . Silja Aðalsteinsdóttir