Lífskjör á Íslandi eru með því besta sem þekkist . Íslenskt efnahagsumhverfi er heilbrigt , jöfnuður óvíða meiri og staða ríkissjóðs traust . Þetta kemur fram í nýrri skýrslu Efnahags - og framfarastofnunarinnar ( OECD ) um íslenska hagkerfið sem birt var í vikunni . Hér hefur verið hagvöxtur á liðnum árum , atvinnuleysi lítið og verðbólga lág . Það er hægt að mæla lífskjör á marga vegu en óhætt er að segja að flestallir mælikvarðar hafi verið okkur jákvæðir síðustu ár . Það mætti hugsa þetta með öðrum hætti . Ef við til gamans fengjum að velja þann tíma í mannkynssögunni sem best væri að upplifa heila mannsævi , þá væri það einmitt í dag . Lífslíkur hafa aldrei verið meiri og það sama á við um menntun , jafnrétti , tækniframfarir , heilbrigðisþjónustu og fleira . Við vitum hvenær væri best að lifa ( í nútímanum ) og ef við veltum fyrir okkur hvar væri best að fæðast getum við verið þess fullviss að Ísland skorar ofarlega á þeim lista . Það er tvennt sem vert er að huga að í framhaldi af þessu ; hvernig komumst við hingað og hvert förum við næst ? Við sem þjóð höfum náð gífurlegum árangri í efnahag og lífsgæðum . Ekki bara á liðnum áratug heldur á liðinni öld . Utanaðkomandi aðstæður hafa eftir tilvikum verið okkur hagstæðar og tækniframfarir miklar , hagnýt orkunotkun , betri samgöngur og aukin viðskipti eru allt þættir sem hafa stóraukið lífsgæði hér á landi . Ekkert af þessu verður þó til af sjálfu sér . Til að ná þessum árangri þurfum við góða blöndu af stjórnmálamönnum sem eru hagsýnir og framfarasinnaðir en hafa um leið vit á því að leyfa einkaframtakinu að blómstra . Það eru einkaaðilar sem búa til verðmæti , koma fram með hugmyndir og framkvæma þær , byggja ný viðskiptasambönd , hagræða og þannig mætti lengi áfram telja . Hið opinbera á fyrst og fremst að búa til leikreglur sem allir geta spilað eftir og búa þannig í haginn að það standi ekki í vegi fyrir frekari framförum . Við komumst á þennan stað af því að við erum framsýn og jákvæð þjóð . Við leitum sífellt leiða til að gera betur , við sækjum þekkingu og reynslu til annarra landa þegar þess þarf en fyrst og fremst höfum við stuðlað að auknu frelsi ( þótt enn megi gera betur í þeim efnum ) . Og þá veltum við því fyrir okkur hvert við förum næst . Að öllu óbreyttu ætti leiðin að liggja upp á við . Við getum bætt menntakerfið umtalsvert , við getum aukið viðskipti , bætt samgöngur , nýtt tækifæri til framfara í heilbrigðismálum o.s.frv . Það eina sem stendur í vegi fyrir frekari framförum erum við sjálf . Við þurfum að koma böndum á stækkandi ríkisvald og við sem störfum í stjórnmálum höfum það hlutverk að búa þannig í haginn að ríkisvaldið þjónusti almenning og fyrirtæki en ekki öfugt . Það er og verður stærsta áskorunin á næstu árum . Greinin birtist í Morgunblaðin 18. september 2019 .