Herra forseti . Ég vil þakka fyrir þá málefnalegu og hófstilltu umræðu sem hefur farið fram um þetta í dag , a.m.k. undir þessum dagskrárlið . Maður hefði jafnvel getað búist við öðrum tóni , miðað við atganginn sem varð fyrst í málinu . Ég held ekki að það sé ástæða til að tala um þetta mál með þeim gassagangi sem varð í upphafi málsins . Við erum að framfylgja lögum sem , ef ég man rétt , 46 þingmenn greiddu samhljóða atkvæði með og það er ekki lengra síðan en í júní 2016 . Það er varla um það deilt , held ég , a.m.k. ekki almennt séð , að Albanía , í þessu tilviki , á sér sess á lista yfir það sem við köllum örugg ríki . Þarna er stjórnarskrárbundið lýðræði , Albanía er aðili að alþjóðasamningi um borgaraleg og stjórnmálaleg réttindi , samningi Sameinuðu þjóðanna gegn pyndingum og annarri grimmilegri , ómannlegri eða vanvirðandi meðferð og mannréttindasamtök , alþjóðleg og þar heima fyrir , vinna þar án tálmana . Þetta er óumdeilt þannig að út af fyrir sig er brottvísunin sjálf varla umdeild . Það var ekki þannig að það kæmi einhvers konar læknisfræðilegur úrskurður um að viðkomandi kona gæti ekki ferðast . Í seinna læknisvottorðinu , sem oftast er vísað til hér , stendur að ferðalagið gæti reynst henni erfitt , hún sé með verki í stoðkerfi og þar fram eftir götunum . En hvað ( Forseti hringir . ) þýðir það í þessu samhengi ? Þýðir það að það er erfitt eða óþægilegt eða þýðir það hættulegt ? ( Forseti hringir . ) Um það getur verið deilt . Ef við viljum hafa annað verklag á þessum hlutum en hér virðist framkvæmdin , sem er fullkomlega á grundvelli laganna , þurfum við að ræða það . En gassagangurinn í umræðunni eins og hún var í upphafi er óþarfi .