Hún hefur starfað sem íslenskutjáningar - og leiklistarkennari auk þess sem hún hefur haldið fjölda námskeiða fyrir einstaklinga og stjórnendur . Nesfréttir spjölluðu við Sólveigu á dögunum . Beint lá við að spyrja hana af hverju hún hafi ákveðið að snúa sér alfarið að ritstörfum fimmtug að aldri . “ Það er von að spurt sé . Ég var í góðu starfi sem kennari og lifði innihaldsríku og góðu lífi . Börnin voru orðin eldri og þá gafst meiri tími til að líta eftir nýjum viðfangsefnum . Ég hef alltaf haft ríka sköpunarþörf og fann að ég hafði vannært hana um tíma . ” Sólveig kveðst alltaf hafa haft ánægju af að skrifa texta og lesið mikið . “ Ég var ein af þessum sem hafði gaman af að skrifa ritgerðir í skóla . Ég er líka menntaður leikari . Hef lesið mikið upp og þessi leiklistargrunnur hefur orðið til þess að ég er góð í spuna . Hluti af ritstörfunum er að impróvísera . Byggja utan um þær hugmyndir sem verið er að fjalla um . Ég fór á sínum tíma á námskeið í skapandi skrifum hjá Þorvaldi Þorsteinssyni . Þar skrifaði ég uppkast að kafla og lagði drög að fyrstu bókinni minni . ” Bý spennuna til innra með mér En af hverju valdi Sólveig spennusöguna sem viðfangsefni . “ Í fyrstu var ég ekki með spennusögu í huga . Þegar persónurnar voru að mótast í huga mínum var ég fremur að vinna með vandræðaleg samskipti fólks á fertugsaldri og leika mér með margræða undirtexta . Ég lagði þessi skrif síðan til hliðar og leit ekki á þau fyrr en mörgum mánuðum seinna . Þá sá ég að ég hafði þarna drög að einhverju sem gæti orðið barn í brók og ákvað að byggja utan um þessi skrif . Prufa mig áfram og sjá hvernig þetta þróaðist . Og þá tók spennusagan að verða til . ” Sólveig kveðst hafa fundið fljótt að spennan ætti vel við sig . “ Ég hef , að ég held , alltaf verið frekar varkár manneskja . Ég er ekki sú sem vil klífa hæstu tinda eða henda mér úr flugvél í fallhlíf . Ég hef aldrei haft þörf fyrir spennu af því tagi . Ég bý til spennuna þegar ég skrifa textann . Það kemur adrenalíninu af stað hjá mér . Þannig fæ ég mitt adrenaínkikk . Ég get tekið andlega áhættu en sú líkamlega hentar mér síður . ” Persónurnar koma til mín þegar ég fer að vinna Sólveig segir að viðtökurnar við fyrstu bókinni hafi hvatt sig til þess að halda áfram . “ Ég hef alltaf haft mikinn áhuga á mannlegu eðli . Ég geri mér far um að kynnast fólki – kynnast ólíkum persónum með mismunandi bakgrunn . Reyni að skilja þær . Ég les viðtöl við fólk og ævisögur og hlusta mikið á viðtalsþætti og podcöst . Ég held að ef ég hefði ekki valið mér þau störf sem ég hef sinnt hefði ég valið sálfræðina og ég les oft faggreinar á því sviði . Í glæpasögunni gefast góð tækifæri að vinna með venjulegt fólk sem vegna einhverra aðstæðna hefur verið ýtt að bjargbrúninni . Það er að segja , í óeiginlegri merkingu , og þá verða tilfinningarnar stærri . Þannig má kafa í margbreytileika hins mannlega . “ Sólveig segist skrifa um venjulegt fólk , manninn eða konuna sem gæti þess vegna búið í næsta húsi við lesandann . „ Mínar sögur gerast ekki í heimi glæpahringja eða alþjóðlegu glæpaumhverfi . Sögupersónurnar koma til mín þegar ég fer að vinna með efnið . Þær koma fyrst og ég sé þær ljóslifandi fyrir mér og átta mig á helstu persónueinkennum þeirra . Síðan fer ég að byggja fléttuna upp og þá plottið . “ Glæpasagan tók yfir Sólveig var beðin um að nefna dæmi um persónur sem komið hafa til hennar við sagnagerðina . Ólíkar persónur úr mismunandi umhverfi sem síðan blandast saman á síðum bókanna . „ Í Refnum , síðustu bókinni minni var það ung kona , Sajee ættuð frá Siri Lanka , sem kom fyrst til mín og það gerðist þegar ég var stödd við Eystrahorn í Lóni í Hornafirði sem varð að helsta sögusviði bókarinnar og kallast þar Bröttuskriður . Í nýju bókinni minni Fjötrar voru það tvær persónur sem yfirtóku huga minn í byrjun . Annars vegar var það myndlistarkonan Kristín Kjarr , sem kom fyrir á hálfri blaðsíðu í Refnum og hins vegar samfélagsmiðlastjarnan Andrea Eyþórsdóttir . Ég lagðist í mikla rannsónarvinnu til að skoða þennan nýja heim sem samfélagsmiðlar eru . Í sögunni tengist hann mannshvarfi frá aldamótaárinu 2000 – þjóðhátíðardeginum það ár þegar Suðurlandsskjálftinn reið yfir . “ Sólveig segist vinna rannsóknarvinnu fyrir allar sínar bækur og leggja mikið upp úr að leita ráða hjá fagaðilum . „ Ég leita ráða hjá fagfólki og ræði líka við fólk á öllum aldri . Jafnt yngra fólk sem eldra til þess að fá breiðan bakgrunn . En þó ég reyni að hafa hlutina rétta þá geta orðið árekstrar á milli staðreynda og skáldskapar . Ef það gerist á skáldskapurinn alltaf vinninginn því ég skrifa skáldskap ekki skýrslur . Áður en ég hóf að skrifa Fjötra , nýju bókina mína , hafði ég hugsað mér að skrifa öðruvísi bók en glæpasögu . Ég var komin með ýmsar hugmyndir sem ég ætlaði að þróa áfram en það sem gerðist var að glæpasagan tók yfir . Ég hellti mér í hana og það var mjög gaman að skrifa hana . “ Nýjar hugmyndir enda trúlega í bók En hvað er í pennanum hjá Sólveigu núna . „ Ég er að fylgja þessari bók úr hlaði . Núna er verið að vinna bókarkápuna og það er alltaf skemmtilegt ferli . Þegar ný bók kemur út skiptir kápan miklu máli . Hún er andlitið sem fyrst snýr að væntanlegum lesanda og er ætlað að vekja áhuga hans á innihaldinu . Allskyns hlutir verða að falla saman . En ég er með ýmsar hugmyndir um nýtt efni og hvað verður ofan á fer algjörlega eftir innsæinu . Ég hef með árunum lært að það borgar sig að treysta því . Ég hef lítið verið í fortíðinni í bókum mínum en dvalið meira við nútíðina og framtíðina sem ég hef mikinn áhuga á . En mig langar til að vinna efni úr eða í tengslum við 150 ára gamla sögu sem tengist mér meira að segja persónulega og svo eru fyrstu hugmyndir að spennusögu að byrja að skjóta rótum í huga mér . Ég er ekki komin svo langt að geta sagt til um hvar þessar hugmyndir sem ég er að þróa enda . En trúlega enda þær í bók . “ Gott að vinna í bókasafninu Sólveig segir að fjölbreytt starfsreynsla auk þess að hafa lagt sig fram um að kynnast ólíkum kimum samfélagsins hafi hjálpað sér við skrifin . „ Hver einasta mannsekja hefur eitthvað áhugavert fram að færa og oftast eitthvað sem læra má af . Þessi fjölbreytileiki hjálpar manni að skilja mannlífið betur . Ég er ekki einrænn rithöfundur að þessu leyti . Það væri skrítið ef jafn félagslynd manneskja og ég er gæti lokað sig af við skriftir án sambands við mann og annan . Mér finnst ég hafa náð þessu jafnvægi . Ég er félagslega virk með opin augu en get líka auðveldlega lokað mig af ef og þegar ég þarf á því að halda . Stundum er gott að vinna alveg í einrúmi með enga utanaðkomandi truflun og stundum er líka gott að vinna innan um fólk . Til dæmis hér á Bókasafni Seltjarnarness . Ég skrifaði talsverðan hluta Refsins hérna á safninu . Hér er hæfileg umgengni og ákaflega gott andrúmsloft . Eftir að hafa verið þar tíma og tíma vildi ég sjá fleiri Seltirninga nýta sér þessa aðstöðu . “ Sólveig snýr sér að lesendunum . Hún segir fátt gleðja sig meira en ánægðir lesendur . „ Mér finnst þessi tími frá því að ég byrjaði að skrifa hafa verið ævintýralegur . Það hefur svo margt gerst sem mig óraði ekki fyrir að yrði að veruleika . Hefði einhver sagt mér þegar ég var um tvítugt að þetta ætti eftir að gerast hefði ég sagt það vera hreint bull . Bókaskrifin hafa gefið mér margt . Ég hef kynnst fjölda fólks bæði hér heima og erlendis sem ég hefði trúlega aldrei hitt hefði ég ekki farið út í að gerast rithöfundur . Fólk sem hefur opnað fyrir mér nýja heima . Ég hef líka lært það í gegnum lífið að þegar dyr lokast þá opnast aðrar dyr og stundum bæði áhugaverðari og betri . Maður getur bæði lokað dyrum sjálfur eða þær lokast af öðrum ástæðum . Aðalatriðið er að standa með sjálfum sér . “ Fer til allra staða sem koma við sögu Sólveig kveðst hafa ferðast mikið í tengslum við ritstörfin . „ Ég hef farið til nær allra staða sem koma við sögu í bókunum . Mér finnst ég þurfa að koma á staðina . Skynja þá . Finna andrúmsloftið . Það veitir manni sýn og gefur mér innblástur . Eins er með persónurnar þegar ég er að skapa þær . Ég bý stundum til eina persónu úr mörgum . Tek eitthvað frá smávegis frá mörgum , bæti í og set saman í eina . Þarna kemur leiklistin líka til sögunnar . Hún hjálpar mér . Ég verð að geta sett mig inn í sálarlíf þeirra rétt eins og þegar maður túlkar persónu á leiksviði . Á meðan ég er að skrifa verð ég að geta farið inn i hugarheim fólksins sem ég er að skapa . Hvernig svo sem hann er . Þótt ritverk sé á vissan hátt óaðskiljanlegur hluti af höfundinum þá lít ég á þetta eins og hlutverk í leikhúsi og held mínu prívatlífi fyrir utan . Ég er eðlilega ekki alltaf sátt við gjörðir þeirra persóna sem ég skapa í bókunum mínum og stundum er mér alls ekki vel við þær . En ég verð að geta skilið hugarheim þeirra á meðan ég er að skrifa . “ Lestur er undirstaða Sólveig hefur alltaf verið bókaunnandi og lestrarhestur . Kveðst gjarnan vilja koma því að að hún hafi lesið mikið allt frá æsku . „ Svo kenndi ég líka íslensku í 17 ár . Hún segir lestur undirstöðu alls náms . „ Hann er líka undirstaða lýðræðisins . Sá sem les aðeins fyrirsagnir en getur ekki lesið texta sér til gagns eða kynnt sér málin með heilbrigðri gagnrýnni hugsun á erfitt með að mynda sér skoðun á upplýstum forsendum . Ef fólk hættir að lesa og hættir að fylgjast með er leiðin greið fyrir popúlista að ná völdum . “ Sólveig segir margar aðferðir til þess að fá börn og ungmenni til að lesa og að ná þannig góðum tökum á lestri . „ Það er mikilvægt að rétta að þeim bækur sem þau hafa gaman af að lesa . Bjóða þeim áhugaverðar bækur og helst eitthvað sem þau tengja við . Ræða efni bókanna á lifandi og hugmyndaríkan hátt . Nota tækifærið til að auka þekkingu og skilning nemendanna á heiminum sem við lifum í en ekki skylda nemendur til að hraðlesa til þess eins að svara andlausum staðreyndaspurningum á prófum . Þegar ég var að skrifa Refinn fléttaði ég saman ólíkum menningarheimum , þannig að bókin gefur tilefni til að ræða t.d. menningarlæsi og innflytjendamál . Þau brenna á mörgum . Í nýju bókinni er ég að fjalla um samfélagsmiðlana og þöggun . Þöggun er sterkt þema í glæpasögunni . Það eru ekki bara persónurnar sem brenna á mér heldur málefnin . Ég hef alltaf eitthvað fram að færa í hverri bók . En ég vil leyfa fólki – lesendunum sjálfum að draga sínar ályktanir . Ekki klína einhverju á fólk . Því á að vera í sjálfsvald sett hvort eða hvernig það les úr því sem ég skrifa . Ég flutti ræðu þegar ég var útnefndur bæjarlistamaður . Þar talaði ég um hæfileikann að lesa og að við megum ekki glata honum . Mér finnst yndislegt að fá pósta frá ungu fólki sem hefur lesið bækurnar mínar og kveðst hafa gleymt sér í textanum . Þá tekur kennarinn og rithöfundurinn í huga mínum hástökk af gleði . ” Ég er alltaf til í að leggja menningunni á Seltjarnarnes lið “ Þú spyrð hvað ég ætla að gera á árinu mínu sem bæjarlistamaður . Ég hef síðan ég flutti á Nesið 1995 reynt að leggja mitt af mörkum í bæjarfélaginu . En núna í ár hef ég heimsótt flest félagasamtökin hér og svo var ég fjallkona á 17. júní . Reyndar í annað skiptið á Nesinu en hitt var 1996 . Alls hef ég verið fjallkona í þrjú skipti en hið fyrsta var í Reykjavík 1985 . Þá var ég ung leikkona . Og ég hef alltaf klæðst sama búningnum , skautbúningi Dóru Þórhallsdóttur ömmu minnar . Svo verð ég á rithöfundakvöldi á bókasafninu 5. nóvember og svo sjáum við bara til . Ég er alltaf til í að leggja menningunni á Seltjarnarnesi lið . “