Það er rétt rúmlega eitt ár síðan ég varð móðir . Allar heimsins klisjur eru sannar , ég elska son minn meira en ég hélt að mögulegt væri og á sama tíma hef ég aldrei gert neitt jafn erfitt . Ég horfi á hann og mig verkjar af ást og hamingju og er löngu búin að gleyma því hvernig lífið var áður en ég fékk hann í fangið . Ég leiði þó oft hugann að því hvernig hægt væri að gera þetta tímabil þægilegra og enn ánægjulegra fyrir nýbakaða foreldra . Foreldrafrumskógurinn er nefnilega ekki alltaf vinalegur . Við njótum níu mánaða ( bráðum þó tólf ! ) fæðingarorlofs en eftir þessa níu mánuði er okkur hent í djúpa og kalda laug . Þeir foreldrar sem ekki voru búnir að tryggja sér pláss hjá dagmömmu eða á ungbarnaleikskóla áður en getnaður átti sér stað sitja í súpunni . Það eru þrír möguleikar í stöðunni fyrir flest fólk . Einn er að sitja um dagmömmupláss í Facebook hóp og senda barnið blindandi til ókunnugrar konu hinum megin á höfuðborgarsvæðinu . Eftirlit sveitarfélaga er afar takmarkað og tilhugsunin um að treysta handahófskenndri manneskju fyrir því dýrmætasta sem foreldrarnir munu nokkurn tímann eiga er ekki auðveld . Annar möguleiki er að setja á sig Samherjahattinn og múta ungbarnaleikskólum . Foreldrarnir með stærstu ostakörfuna eða bestu sætin í Borgarleikhúsið eiga meiri möguleika en en aðrir . Hringja á vikufresti og athuga stöðuna . Vona að Nonni nágranni hafi sagt eitthvað óviðeigandi við leikskólastjórann svo barnið manns eigi meiri líkur á að komast inn en hans . Þriðji valmöguleikinn er að vera heima með barnið þangað til það kemst inn á leikskóla . Sem engin leið er að vita hvenær verður . Sum börn komast inn á leikskóla í kringum tveggja ára aldurinn sem þýðir að þá hefur annað foreldrið verið tekjulaust í þrettán mánuði . Þrettán mánuðir í samfélagi þar sem báðir foreldrar verða að vera vinnandi nema annar einstaklingurinn sé forstjóri hjá útgerðarfyrirtæki . Strákurinn minn vaknar ferskur klukkan hálf sex , sex á morgnanna . Ég er ekki jafnhress á þeim tíma dags og venjulega nær dauða en lífi af þreytu . Miðað við hans rútínu eru á þessum tímapunkti fjórir til fimm tímar þangað til hann fær sér hádegisblundinn sinn . Úti er niðamyrkur . Og það er kalt . Svo nú hefst tíminn þar sem ég elti son minn í hringinn í kringum íbúðina , loka skúffum , forða honum frá innstungum og lífshættulegu klifri og tek upp dót eftir hann . Það er nefnilega nákvæmlega ekki neitt hægt annað að gera á þessum tíma dags . Það er kolniðamyrkur , kalt og rólóferð ekkert sérstaklega girnileg . Hver einasta uppeldisstjarna á Instagram er búin að sannfæra mig um að barnaefni í sjónvarpinu muni valda athyglisbresti svo ég sleppi því . Búðir eru lokaðar og bókasöfn líka . Og morgunverðarmenning er ekki til nema í einu bakaríi á höfuðborgarsvæðinu , Bakarameistaranum í Suðurveri , þar sem ég og sonur minn erum vanalega mætt klukkan 6:30 á morgnanna að fá okkur bita með lögreglumönnunum . Ég hef eytt talsvert hærri fjárhæð í rúnstykki og ostaslaufur á síðastliðnu ári en ég er tilbúin til að viðurkenna . Ef einhver er í leit að viðskiptahugmynd þá grátbið ég þann einstakling að opna kaffihús sem opnar klukkan 6 á morgnanna , er með leikhorn fyrir börn , skiptiaðstöðu , þægileg sæti og ætilegan mat . Eða í rauninni bara eitthvað sem opnar klukkan 6 á morgnanna . Ég mæti . Með son minn . Talandi um mat . Nú reynum við foreldrarnir að borða nokkuð fjölbreytt og erum dugleg að deila því með syni okkar . Hann borðar nánast allt og borðar alltaf það sama og við foreldrarnir . En af einhverjum ástæðum þá skiptir ekki máli hvaða veitingastað ég fer á , barnamatseðillinn er alltaf eins . Hvort sem það er rándýrt og forframað kaffihús á Kjarvalsstöðum eða veitingastaður í Hörpunni sem gerir út á fjölbreytta fæðu , þá eru alltaf kjúklinganaggar og franskar eða hvítt brauð með skinku og osti í boði fyrir börnin . Án þess að vera ólífuolíueinræðisherra sem ofnbakar grænmeti öll kvöld þá af hverju í veröldinni ætti ég að panta eitthvað fyrir barnið mitt sem ég myndi ekki vilja fá mér sjálf ? Þurfa börn ekki sömu vítamín og næringarefni og fullorðið fólk ? Getum við verið aðeins meira eins og Evrópa og aðeins minna eins og Bandaríkin hvað þetta varðar ? Það má ekki gleyma klæðunum og samfélagslegri pressu á Instagramhæfan barnafatnað . Foreldrar með útrunnið fæðingarorlof flykkjast í Ármúlann sem er orðið einhvers konar Mekka tískumæðra . Þar fást samfellur á sjöþúsund krónur sem barnið vex úr á mánuði eða útatar í banana við fyrstu notkun . Varasjóðurinn þynnist en fataskápurinn stækkar og hver einustu Konges sløjd kaup réttlætir Molo-móðirin með því að hún er búin að bóka bás í Barnaloppunni eftir tvo mánuði þar sem hún mun fá eitthvað af þessum peningum til baka . ,, Hvaða ungbarnamamma vill ekki fá notaðan Jamie Kay nærbol á bumbugullið sitt ? ” hugsar móðirin og keyrir áfram tvö hundruð þúsund króna Bugaboo vagninn sinn . En það má ekki gleyma góðu hlutunum , sama hversu litlir eða stórir þeir eru . Ísland er eitt öruggasta land í heimi og ég get róleg leyft barninu mínu að sofa í vagninum fyrir utan næsta kaffihús . Heilbrigðisþjónusta er ókeypis fyrir börn undir tveggja ára og ég fæ strax aðgang að frábærum lækni með litlum sem engum fyrirvara ef eitthvað bjátar á . Matvöruverslanir bjóða upp á banana fyrir litla munna á meðan innkaupaferð stendur og þar sem borgin er hæfilega stór er aldrei langt að fara til ömmu og afa , frænku og frænda . Ef fæðingarorlofið verður framlengt og sveitarfélög girða sig í brók og koma börnum í almennilega daggæslu á góðum tíma þá er stórt vandamál leyst . Ég legg líka til fríar strætóferðir fyrir foreldra með vagna og kerrur sem rúnta um höfuðborgarsvæðið í leit að einhverju að gera . Ef við sjáum svo sjálf um að hvetja kaffihús til að opna fyrr eða fáum frumkvöðul til að hrinda í framkvæmd ungbarnavænum morgunverðarstað , hækkum í umræðunni um fjölbreytta fæðu til barna og setjum líka ,, like ” á Barnaloppubörn og krútt klædd í Lindex fatnaði þá erum við á grænni grein . Þá eignast ég eflaust sjö börn því það er engin sæla eins stórkostleg og sú sem fylgir því að verða foreldri .