Önnur hugtök sem notuð eru yfir háskóla , svo sem „ højskole “ á dönsku og hinn bandaríski „ college “ , vísa yfirleitt til stofnana þar sem meiri áhersla er lögð á grunnmenntun . Háskólar komu fyrst fram á miðöldum í Evrópu og veittu bæði almenna undirstöðumenntun og fræðilega starfsmenntun ( einkum í guðfræði , lögfræði og læknisfræði ) . Mismunandi hefðir tóku svo að þróast í evrópskum háskólum á nítjándu öld eftir því hvaða menningarsvæði þeir tilheyrðu . Stjórnkerfi skólanna byggði svo að lokum á hugmyndum um sjálfstæði kennara . Í tilefni af 900 ára afmæli Bologna-háskóla árið 1988 var gefin út yfirlýsing um siðferðilegar skyldur evrópskra háskóla , svokölluð Magna Charta Universitatum . Í Stefnu Háskóla Íslands 2011 – 2016 kemur þetta hlutverk skólans skýrt fram : Háskóli Íslands er æðsta menntastofnun þjóðarinnar og hefur ríkum skyldum að gegna við íslenskt samfélag , náttúru , menningu og tungu . Háskólinn sinnir skyldum sínum gagnvart samfélaginu og umheiminum fyrst og fremst með öflugum rannsóknum og kennslu . Skipulag og starfshættir verða því einnig að tryggja samskipti milli háskóla og hafa alþjóðleg samskipti ávallt leikið stórt hlutverk í háskólastarfi . Nú á tímum þekkjum við slíkt samstarf í gegnum áætlanir eins og Erasmus skipti - og starfsnám evrópskra háskóla . Grunnregla háskólans er sú að hann skuli vera sjálfstæður og óháður pólitískum og efnahagslegum öflum í öllu sínu innra starfi . Háskólar eiga að berjast gegn fordómum og þröngsýni með það að leiðarljósi að skapa gott og heiðarlegt samfélag . Það eru því ekki einungis gerðar siðferðilegar lágmarkskröfur til háskóla heldur byggja þeir á djúpstæðum siðferðilegum grunni . Sótt 27. janúar 2020 . Henry Alexander Henrysson og Páll Skúlason . Gerir vísindasamfélagið siðfræðilegar lágmarkskröfur til starfsemi háskóla ? “ Vísindavefurinn . 8. nóv. 2012 .