Dómkröfur stefnanda : Dómkröfur stefnanda eru þær að viðurkennt verði að félagsmenn stefnanda sem starfa við Landspítalann , eigi rétt til 1½ klst. frítökuréttar fyrir hverja klukkustund sem unnin er umfram samfellda 16 klst. vinnulotu upp að 24 klst. , án tillits til þess hvort nýr viðmiðunarsólarhringur hefjist innan vinnulotunnar . Þess er einnig krafist að stefndi verði dæmdur til að greiða stefnanda málskostnað að skaðlausu samkvæmt mati dómsins , að viðbættum virðisaukaskatti . Dómkröfur stefnda : Af hálfu stefnda eru gerðar þær dómkröfur að stefndi verði sýknaður af öllum kröfum stefnanda og að stefnanda verði gert að greiða stefnda málskostnað samkvæmt mati dómsins . Félagsmenn stefnanda sem starfa á Landspítalanum munu ganga vaktir eftir skipulagi á hverri deild spítalans . Í kjarasamningi er kveðið á um vinnutíma og vinnuskyldu lækna . Þar segir í grein 4.1.2 að vinnuskylda læknis í fullu starfi skuli vera 40 klukkustundir á viku og í grein 4.1.3 segir að læknum skuli skylt að vinna yfirvinnu og taka vaktir þar sem þess er þörf . Í kjarasamningi eru svo ýmis ákvæði sem fjalla um greiðslu launa til lækna eftir því hvenær þeir vinna sína vinnu , þ.e. á hvaða tíma sólarhrings og á hvernig vöktum . Allur vinnutími lækna fer eftir skipulagi á hverri deild sjúkrahússins . Í kjarasamningi er gert ráð fyrir að læknar safni frítökurétti við ákveðnar kringumstæður . Annars vegar safnist frítökuréttur ef 11 tíma hvíldartími næst ekki á hverjum viðmiðunarsólarhring . Þá safnast upp frítökuréttur samkvæmt nánar fyrirmælum samningsins , sbr. grein 4.7 . Hins vegar eru sérákvæði í kjarasamningnum um uppsöfnun frítökuréttar ef samfelld vinnulota fer yfir 16 klukkustundir , sbr. 2. málslið 3. mgr. greinar 4.7.2 . Fari samfelld vinnulota yfir 24 klukkustundir safnast aukinn frítökuréttur sbr. grein 4.7.4 . Við starfslok læknis skal ótekinn frítökuréttur gerður upp með sama hætti og orlof , sbr. ákvæði 4.7.7 í kjarasamningi . Aðilar ekki hafa verið sammála um það hvernig reikna eigi frítökurétt þegar samfelld vinnulota læknis fari umfram 16 klst . Dæmi um slíkan ágreining kveður stefnandi mega finna vegna félagsmanns stefnanda , Jóhanns Sigurjónssonar , kt. 180280-4649 . Hann hafi verið starfandi læknir á Landspítala á tímabilinu 2012 – 2013 . Starfshlutfall hans hafi verið 100% og hafi hann starfað við svæfinga - og gjörgæslulækningar á skurðlækningasviði . Líkt og aðrir læknar á deildinni hafi hann einnig gengið vaktir í samræmi við starfshlutfall sitt . Stefnandi tekur fram að þegar Jóhann hafi hætt störfum hjá stefnda hafi hann ekki fengið greitt fyrir ótekinn frítökurétt eins og gert sé ráð fyrir í kjarasamningi grein 4.7.7 . Á tímabilinu frá 27. nóvember 2012 til 31. júlí 2013 Hafi vaktir Jóhanns , sem lengri voru en 16 klst. verið eftirfarandi : Stefnandi sendi bréf til stefnda dagsett 8. maí 2014 þar sem krafið var um greiðslu 69 klst. vegna uppsafnaðs frítökuréttar ofantalda daga , eða um greiðslu 3 klst. fyrir hvern dag . Svar barst frá stefnda þann 18. júní 2014 . Þar var því hafnað að umræddur læknir eigi rétt til greiðslu 3 klst. vegna uppsafnaðs frítökuréttar á framangreindum dögum . Hinsvegar var fallist á að læknirinn eigi rétt til greiðslu 28,01 klst. vegna uppsafnaðs frítökuréttar fyrir þessa sömu daga . Í kjölfar bréfs stefnda kveður stefnandi að lækninum hafi verið greidd laun vegna framangreindra 28.01 klst . Túlkun stefnda var mótmælt í bréfi lögmanns stefnanda dagsettu 11. júlí 2014 . Sjónarmið stefnda voru ítrekuð í bréfi dagsettu 17. júlí 2014 . Stefnandi kveður mál þetta hafa kristallað þann ágreining sem ríki milli málsaðila um útreikning frítökuréttar vegna vinnulotna sem standi lengur en 16 klst . Stefndi vilji núllstilla uppsöfnun frítökuréttar í vinnulotum sem eru lengri en 16 tímar við upphaf nýs viðmiðunarsólarhrings . Þessi skilningur stefnda komi skýrt fram í áðurnefndu bréfi stefnda frá 18. júní 2014 . Eins og áður sé rakið hafi í því bréfi verið fallist á að ógreidd væru laun vegna frítökuréttar þessa daga fram að upphafi nýs viðmiðunarsólarhrings . Í dæmaskyni hafi stefndi tekið vinnu Jóhanns þann 26. nóvember og skýrt útreikning sinn með eftirgreindum hætti í bréfinu : “ Til nánari útskýringar á útreikningi frítökuréttar má nefna sem dæmi vaktina 26 - 27. nóvember 2012 . Þá var starfsmaðurinn við störf kl. 14.34 – 08.18 . Vinna á viðmiðunarsólarhring var þá kl. 14.34 – 07.30 , samtals 16 klst. og 56 mín . Vinna umfram 16 tíma á viðmiðunarsólarhring er því 56 mínútur . Þessi tími margfaldaður með 1,5 , sbr. grein 4.7.2 í kjarasamningi aðila , reiknast því sem uppsafnaður frítökuréttur , þ.e. 84 mín , sem samsvarar 1,40 klst. ” Á þessi sjónarmið fellst stefnandi ekki . Þvert á móti telur stefnandi að reikna hefði átt laun vegna frítökuréttar umræddan dag , til 08.18 en ekki til 07.30 þann 27. nóvember 2012 . Stefnandi telur að samkvæmt ákvæðum kjarasamnings beri lækninum launagreiðsla fyrir frítökurétt sem hann ávinni sér vegna allra klukkustunda sem unnar séu samfleytt umfram 16 klst. í samfelldri vinnulotu , algerlega óháð viðmiðunarsólarhringnum . Óumdeilt sé að viðmiðunarsólarhringur hafi hafist alla ofantalda daga kl. 07.30 , en á þeim tíma hafi almenn dagvinna lækna hafist á þeirri deild sem Jóhann starfaði , þ.e. á þeim tímapunkti hafi hafist skipulagt / venjubundið upphaf vinnudags læknis , eins og það sé orðað í kjarasamningi . Stefnandi kveðst byggja á eftirfarandi málsástæðum : Í kjarasamningi fjármálaráðherra f.h. ríkissjóðs og St. Franciskusspítala annars vegar og Læknafélags Íslands hins vegar , sem í gildi hafi verið á þeim tíma sem ágreiningur nái til , sé svohljóðandi ákvæði í gr. 4.7.2 : „ Frávik / frítökuréttur . ... Í þeim tilvikum að sérstakar aðstæður gera það óhjákvæmilegt að víkja frá daglegum hvíldartíma gildir eftirfarandi : Séu læknar sérstaklega beðnir að mæta til vinnu áður en 11 klst. hvíld er náð er heimilt að fresta hvíldinni og veita síðar , þannig að frítökuréttur , 1 ½ klst. ( dagvinna ) , safnist upp fyrir hverja klst. sem hvíldin skerðist . Heimilt er að greiða út ½ klst. ( í dagvinnu ) af frítökuréttinum , óski læknir þess . Skerðist 11 tíma hvíld á gæsluvakt myndast frítökuréttur með sambærilegum hætti . Einnig myndast frítökuréttur fyrir hverja klukkustund sem unnin er umfram 16 klst. á viðmiðunarsólarhring , þ.e. á hverjum 24 klst. miðað við skipulagt / venjubundið upphaf vinnudags læknis ... “ . Í grein 4.7.4 í kjarasamningi segir : “ Aukinn frítökuréttur vegna samfelldrar vinnu umfram 24 klst . Í þeim sérstöku undantekningartilvikum að starfsmaður vinni samfellt fullar 24 stundir , skal frítökuréttur aukast þannig að hver heil stund umfram 24 veitir frítökurétt sem er 1,8% lengri en sá frítökuréttur sem næsta stund á undan gaf . ” Stefnandi telur að líta beri svo á m.t.t. framangreindra ákvæða kjarasamnings að fari samfelld vinnulota læknis fram yfir 16 klst. eigi hann alltaf rétt til frítökuréttar sem nemur 1,5 klst. fyrir hverja unna stund umfram 16 klst . Fari samfelld vinna umfram 24 klst. eigi hann rétt til 1,8% lengri frítökuréttar vegna klukkustunda sem séu umfram 24 klst. samfellda vinnu . Stefnandi byggir á því að ákvæði í grein 4.7.4 í kjarasamningi staðfesti það að starfsmaður eigi rétt til frítökuréttar vegna allrar vinnu sem unnin sé umfram 16 / 24 klst. óháð því hvenær upphaf viðmiðunarsólarhrings er . Stefnandi getur ekki fallist á það sjónarmið stefnda að frítökuréttur vegna vinnulotu umfram 16 klst. sé bundinn við að vinnulotan sé innan sama viðmiðunarsólarhrings . Ekkert í orðalagi greinar 4.7.2 renni stoðum undir þá túlkun stefnda að viðmiðunarsólarhringur skipti máli um vinnulotur sem séu lengri en 16 klst . Að mati stefnanda sé þessi frítökuréttur viðbótarumbun fyrir vinnulotur sem séu lengri en 16 klst. án tillits til viðmiðunarsólarhringsins . Til viðbótar komi , að mati stefnanda , að ef þessi túlkun stefnda væri rétt þá væri grein 4.7.4 í kjarasamningi aðila óþörf og tilefnislaus því það gefi auga leið að ef vinnulota er lengri en 24 klst. þá sé hún lengri en viðmiðunarsólarhringurinn . Túlkun stefnda leiði jafnframt til mismunandi niðurstöðu eftir því hvernig vinnulota lengri en 16 klst. liggi innan viðmiðunarsólarhrings og þar með til mismunandi greiðslu fyrir svo langa vinnulotu . Það geti ekki staðist að mati stefnanda að þessi viðbótarumbun í formi frítökuréttar greiðist með tilviljanakenndum hætti eftir því hvenær vinnulotan hefjist innan viðmiðunarsólarhringsins . Stefnanda sé nauðsyn á að fá dóm fyrir kröfu sinni og telji að dómur í máli þessu hafi almennt fordæmisgildi gagnvart greiðslu frítökuréttar fyrir vinnulotur umfram 16 klst. en innan 24 klukkustunda , því sú framkvæmd sem beitt hafi verið gagnvart Jóhanni hafi a.m.k. verið beitt gagnvart öllum læknum , þ.e. kandídötum , almennum læknum og sérfræðingum , sem starfi hjá Landspítala . Stefnandi byggir kröfur sínar fyrst og fremst á kjarasamningi aðila frá 5. mars 2006 , sem framlengdur hafi verið með samkomulögum 1. október 2008 , 7. júlí 2009 og 13. september 2011 . Rétt sé að fram komi að umrædd og tilvitnuð kjarasamningsákvæði séu óbreytt í nýgerðum kjarasamningi aðila frá 7. janúar 2015 . Stefnandi vísar til 2. tölul. 44. gr. laga um stéttarfélög og vinnudeilur nr. 80 / 1938 um lögsögu Félagsdóms í máli þessu . Stefnandi styður kröfu sína um málskostnað við 130. gr. laga um meðferð einkamála , sbr. 65. gr. laga nr. 80 / 1938 . Stefnandi kveðst ekki reka virðisaukaskattskylda starfsemi , sbr. lög nr. 50 / 1988 , og sé óskað eftir að tillit verði tekið til þess við ákvörðun málskostnaðar . Málsástæður og lagarök stefnda : Túlkun á ákvæðum kjarasamnings . Stefndi kveður stefnanda gera kröfu um að viðurkennt verði að félagsmenn stefnanda sem starfi við Landspítalann eigi rétt til 1 ½ klst. frítökuréttar fyrir hverja klukkustund sem unnin er umfram samfellda 16 klst. vinnulotu upp að 24 klst. , án tillits til þess hvort nýr viðmiðunarsólarhringur hefjist innan vinnulotunnar . Stefndi tekur fram að stefnandi vísi til stuðnings kröfum sínum til greinar 4.7.2 . , 2. ml . 3. mgr. í kjarasamningi fjármálaráðherra f.h. ríkissjóðs og St. Franciskusspítala annars vegar og Læknafélags Íslands hins vegar , frá 5. mars 2006 . Ákvæðið sé svohljóðandi : „ Einnig myndast frítökuréttur fyrir hverja klukkustund sem unnin er umfram 16 klst. á viðmiðunarsólarhring , þ.e. á hverjum 24 klst. miðað við skipulagt / venjubundið upphaf vinnudags læknis . “ Í málatilbúnaði stefnanda sé byggt á því að þetta sérákvæði um frítökurétt í kjarasamningnum eigi við ef „ samfelld “ vinnulota fari yfir 16 klst og jafnframt að fari samfelld vinnulota yfir 24 klst. safnist aukinn frítökuréttur , sbr. grein 4.7.4 . Stefndi mótmælir þessari framsetningu á hinum tilvitnuðu ákvæðum í kjarasamningnum sem rangri og villandi . Ákvæði samningsins um frítökurétt vegna vinnu umfram 16 klst. á viðmiðunarsólarhring , sbr. 2. ml . 3. mgr. greinar 4.7.2 . , sé ekki bundið við samfellda vinnulotu . Þvert á móti sé þar gert ráð fyrir því að frítökuréttur geti skapast vegna vinnu sem fari umfram 16 klst. á viðmiðunarsólarhringnum samtals , þ.e. óháð því hvort hún hafi verið unnin samfellt eða ekki . Þannig hafi ákvæði þetta verið túlkað allt frá gildistöku þess 1997 gagnvart stefnanda og öðrum stéttarfélögum sem hafi sambærilegt ákvæði í sínum kjarasamningum . Stefndi tekur fram að þegar komi að túlkun á umræddu ákvæði í 2. ml . 3. mgr. greinar 4.7.2 . í kjarasamningnum , verði ekki talið að heimilt sé að túlka ákvæðið , með tilliti til afmörkunar við viðmiðunarsólarhring , með mismunandi hætti eftir því hvort vinnan sé unnin í samfelldri vinnulotu annars vegar eða með hléum hins vegar . Aftur á móti fjalli grein 4.7.4 . um sjálfstæðan rétt til aukins frítökuréttar ef samfelld vinna fari umfram 24 klst. óháð mörkum viðmiðunarsólarhrings . Samkvæmt síðarnefnda ákvæðinu skipti því ekki máli hvenær sólarhrings vinnan hefjist eða hvenær henni ljúki . Þá skipti heldur ekki máli samkvæmt þessu samningsákvæði á grundvelli hvaða frítökuréttarákvæða frítökurétturinn skapist . Stefndi telur að svo virðist sem stefnandi telji að forsenda ákvæðisins um aukinn frítökurétt eftir samfellda vinnu í 24 klst. eða lengur , sbr. grein 4.7.4 . , sé talning frítökuréttartíma vegna vinnu umfram 16 klst. fram yfir mörk viðmiðunarsólarhrings . Þá sé byggt á því af hálfu stefnanda að ákvæðið sé marklaust verði túlkun stefnanda ekki lögð til grundvallar . Þessi málatilbúnaður sé á misskilningi byggður að mati stefnda . Ákvæðið í grein 4.7.4 . þurfi að skoða sérstaklega í hverju tilviki og óraunhæft sé með öllu á grundvelli þessa ákvæðis að búa til nýja og framandi túlkun á reglunni um frítökurétt vegna vinnu umfram 16 klst . Þá telur stefndi rétt að benda á að frítökuréttur geti myndast vegna þessara tveggja ákvæða samhliða , þ.e. 2. ml . 3. mgr. greinar 4.7.2 . og greinar 4.7.4 . Sem dæmi um slíkt tilvik megi hugsa sér starfsmann sem sé við störf í framhaldi af útkalli frá kl. 00:00 aðfaranótt mánudags til kl. 02:00 aðfaranótt þriðjudags , samtals í 26 klst . Þar af sé starfsmaðurinn við störf í 18,5 klst. á viðmiðunarsólarhring sem hefjist kl. 07:30 að morgni mánudags , þ.e. kl. 07:30 - 02:00 . Vegna þessa ávinni starfsmaðurinn sér frítökurétt , samtals 3,75 klst. ( þ.e. 2,5 * 1,5 ) . Jafnframt ætti hann í dæmi þessu rétt á auknum frítökurétti vegna samfelldrar vinnu umfram 24 klst. samkvæmt grein 4.7.4 . , þ.e. vegna tveggja klukkustunda vinnu kl. 00:00 - 02:00 aðfaranótt þriðjudagsins . Stefndi kveður stefnanda byggja á því að ekkert í orðalagi greinar 4.7.2 . renni stoðum undir þá túlkun stefnda að viðmiðunarsólarhringur skipti máli um vinnulotur sem eru lengri en 16 klst . Þessum málatilbúnaði sé alfarið mótmælt af hálfu stefnda . Stefndi telur þvert á móti að samningsákvæðið í 2. ml . 3. mgr. greinar 4.7.2 . kveði ótvírætt á um að horft skuli til hvers viðmiðunarsólarhrings fyrir sig við talningu tíma umfram 16 klst . Ákvæðið sé óháð öðrum ákvæðum um forsendur og tilurð frítökuréttar . Fari vinnumagn á viðmiðunarsólarhring umfram 16 klst. samtals , skapist frítökuréttur , 1,5 stundir fyrir hverja unna stund umfram 16 klst . Verði túlkun stefnanda lögð til grundvallar , væru vinnustundir taldar áfram inn á nýjan viðmiðunarsólarhring . Ekki verði þá séð hvernig meta skuli næsta viðmiðunarsólarhring á eftir , með tilliti til þessa ákvæðis . Bókun 6 með kjarasamningum lækna og skurðlækna frá september 2011 . Af hálfu stefnda er bent á að umrætt ákvæði í kjarasamningnum , í 2. ml . 3. mgr. greinar 4.7.2 . hafi verið í kjarasamningum aðila allt frá árinu 1997 . Sambærilegt ákvæði hafi jafnframt verið í öðrum kjarasamningum ríkisins frá sama tíma . Eftir því sem næst verði komist hafi framkvæmd ákvæðisins verið sú sama allan þennan tíma og um það hafi aðilar verið sammála . Það sé því ekki rétt sem komi fram í málatilbúnaði stefnanda , að aðilar hafi verið ósammála um það hvernig reikna eigi út frítökurétt þegar vinna fari umfram 16 klst. á viðmiðunarsólarhring skv. grein 4.7.2 . í kjarasamningi aðila . Þvert á móti sé það mat stefnda að inntak greinar 4.7.2 . hafi verið óumdeilt og hafi stefnandi ekki gert athugasemdir í þau 17 ár sem ákvæðið hafi verið við lýði , fyrr en nú . Þessu til stuðnings sé vísað til bókunar 6 með kjarasamningi Læknafélags Íslands og ríkisins frá 13. september 2011 , þar sem komi fram að aðilar hafi verið ásáttir um að setja á laggirnar sérstaka óháða nefnd utanaðkomandi aðila með það að markmiði að fjalla um ágreining sem upp hefði komið um túlkun og framkvæmd á frítökuréttarákvæðum kjarasamningsins . Stefnandi hafi ekki gert athugasemdir við fram komna túlkun á ákvæðinu í 2. ml . 3. mgr. greinar 4.7.2 . í svörum sínum við fyrirspurnum nefndarinnar . Nefnd þessi hafi skilað ítarlegri álitsgerð um málið til samninganefndar ríkisins , Læknafélags Íslands og Skurðlæknafélags Íslands í mars 2013 . Stefnandi hafi með sama hætti og Landspítali og aðrir hagsmunaaðilar fengið tækifæri til að koma sjónarmiðum sínum á framfæri við nefndina , m.a. um þau dæmi sem nefndin hafi byggt á við úrlausn sína . Stefndi tekur fram að af álitsgerð nefndarinnar megi glögglega sjá að þrátt fyrir að ágreiningur hafi verið milli aðila um túlkun á öðrum greinum kjarasamningsins um frítökurétt , þá hafi skilningur aðila verið sá sami þegar kom að túlkun á grein 4.7.2 . um myndun frítökuréttar þegar unnið er umfram 16 klst. á viðmiðunarsólarhring . Á túlkun þessarar reglu hafi reynt í a.m.k. 11 dæmum sem rakin séu í álitsgerðinni . Af hálfu stefnda er sérstaklega vakin athygli á Dæmi R á bls. 22 í álitsgerðinni . Þar hafi verið deilt um myndun frítökuréttar vegna vinnu umfram 16 klst. á viðmiðunarsólarhring , við þær aðstæður þegar vinnustundir hafi farið fram yfir viðmiðunarsólarhring viðkomandi læknis . Ekki verði annað séð en að stefnandi hafi í dæmi þessu verið sammála afstöðu samninganefndar ríkisins og Landspítala , þ.e. að reikna skuli frítökurétt vegna vinnu umfram 16 klst. miðað við viðmiðunarsólarhringinn en ekki fram á næsta vinnudag . Hámarksfjöldi frítökuréttartíma sem þannig ávinnist séu 12 tímar , þ.e. ( 24 - 16 ) * 1,5 . Báðir aðilar hafi samkvæmt framansögðu verið sammála um þá túlkun að þær vinnustundir sem unnar hafi verið eftir að nýr viðmiðunarsólarhringur hófst mynduðu ekki frítökurétt og hafi þessi framkvæmd á umræddu ákvæði verið óumdeild frá því það var fyrst sett eða í 17 ár . Þá telur stefndi rétt að líta til þess að nýr kjarasamningur milli aðila hafi verið samþykktur hinn 15. janúar 2015 og sé ákvæði 4.7.2 . óbreytt í hinum nýja samningi . Lögsaga Félagsdóms . Stefndi tekur fram að af hálfu stefnanda sé um lögsögu Félagsdóms vísað til 2. töluliðar 44. gr. gr. laga um stéttarfélög og vinnudeilur nr. 80 / 1938 . Stefnandi heyri hins vegar undir lög nr. 94 / 1986 um kjarasamninga opinberra starfsmanna skv. 1. mgr. 1. gr. , sbr. 2. mgr. 4. gr. sömu laga . Fari því um lögsögu Félagsdóms í máli þessu eftir ákvæði 26. gr. laga nr. 94 / 1986 , en ekki eftir tilvitnuðu ákvæði í stefnu . Stefndi byggir samkvæmt framansögðu á því að venjubundin túlkun á ákvæði 2. ml . 3. mgr. greinar 4.7.2 . og framkvæmd á útreikningi frítökuréttar samkvæmt ákvæðinu hafi verið óumdeild allt frá árinu 1997 , þegar ákvæðið hafi fyrst komið inn í kjarasamning aðila . Aðilar hafi verið sammála um túlkun þessa , sem fram hafi komið í vinnu óháðrar nefndar um skýringu frítökuréttarákvæðanna samkvæmt bókun 6 með kjarasamningi aðila dags. 13. september 2011 . Hafi stefnandi þannig sýnt af sér fullkomið tómlæti þar til nú fyrst að hann hefst handa um málatilbúnað þennan í andstöðu við yfirlýsta og þekkta túlkun og framkvæmd ákvæðisins síðastliðin 17 ár . Með vísan til þess sem að framan greinir krefst stefndi sýknu af öllum kröfum stefnanda og mótmælir málatilbúnaði félagsins að öðru leyti . Til stuðnings kröfum um málskostnað vísar stefndi í öllum tilvikum til XXI. kafla laga nr. 91 / 1991 um meðferð einkamála . Forsendur og niðurstaða : Mál þetta á undir Félagsdóm skv. 3. tl . 1. mgr. 26. gr. laga nr. 94 / 1986 . Í grein 4.7.2 í kjarasamningi aðila frá 5. mars 2006 , sem var samkvæmt gögnum málsins framlengdur með samkomulagi 1. október 2008 og aftur þann 13. september 2011 , sem og í grein 4.7.2 í nýjum kjarasamingi aðila frá 7. janúar 2015 , eru ákvæði um frítökurétt . Í 2. mgr. ákvæðisins , sem verið hefur óbreytt í framangreindum samningum segir : „ Frávik / frítökuréttur . ... Í þeim tilvikum að sérstakar aðstæður gera það óhjákvæmilegt að víkja frá daglegum hvíldartíma gildir eftirfarandi : Séu læknar sérstaklega beðnir að mæta til vinnu áður en 11 klst. hvíld er náð er heimilt að fresta hvíldinni og veita síðar , þannig að frítökuréttur , 1 ½ klst. ( dagvinna ) , safnist upp fyrir hverja klst. sem hvíldin skerðist . Heimilt er að greiða út ½ klst. ( í dagvinnu ) af frítökuréttinum , óski læknir þess . “ Í 3. mgr. ákvæðisins , sem hefur verið óbreytt í framangreindum kjarasamningum , segir : „ Skerðist 11 tíma hvíld á gæsluvakt myndast frítökuréttur með sambærilegum hætti . Einnig myndast frítökuréttur fyrir hverja klukkustund sem unnin er umfram 16 klst. á viðmiðunarsólarhring , þ.e. á hverjum 24 klst. miðað við skipulagt / venjubundið upphaf vinnudags læknis ... “ . Í grein 4.7.4 í umræddum kjarasamningum er jafnframt ákvæði sem er samhljóða í báðum samningum og hljóðar svo : “ Aukinn frítökuréttur vegna samfelldrar vinnu umfram 24 klst . Í þeim sérstöku undantekningartilvikum að starfsmaður vinni samfellt fullar 24 stundir , skal frítökuréttur aukast þannig að hver heil stund umfram 24 veitir frítökurétt sem er 1,8% lengri en sá frítökuréttur sem næsta stund á undan gaf . ” Dómkröfur stefnanda beinast að því að viðurkennt verði að félagsmenn stefnda eigi rétt til 1½ klst. frítökuréttar fyrir hverja klukkustund sem unnin er umfram samfellda 16 klst. vinnulotu upp að 24 klst. , án tillits til þess hvort nýr viðmiðunarsólarhringur hefjist innan vinnulotunnar . Í stefnu kemur fram að óumdeilt sé að viðmiðunarsólarhringur í hinu tilfærða dæmi um lækninn Jóhann Sigurjónsson hafi hafist alla ofantalda daga kl. 07.30 , en á þeim tíma hafi almenn dagvinna lækna hafist á þeirri deild sem Jóhann starfaði , þ.e. á þeim tímapunkti hafi hafist skipulagt / venjubundið upphaf vinnudags læknis , eins og það sé orðað í kjarasamningi . Í kjarasamningi aðila , sem hefur verið óbreyttur a.m.k. frá árinu 2006 hvað þetta varðar , segir berum orðum í 3. mgr. í grein 4.7.2 að frítökuréttur myndist fyrir hverja klukkustund sem unnin er umfram 16 klst. á viðmiðunarsólarhring , þ.e. á hverjum 24 klst. miðað við skipulagt / venjubundið upphaf vinnudags læknis . Er í ákvæðinu vísað til málsgreinarinnar á undan þar sem fram kemur að frítökuréttur 1,5 klukkustund myndist fyrir hverja unna klukkustund . Það er mat dómsins að stefnandi hafi ekki fært fram röksemdir fyrir því að víkja eigi frá skýru orðalagi ákvæðis 3. mgr. í grein 4.7.2 þar sem fram kemur með berum orðum að frítökurétturinn myndist fyrir hverja unna stund sem unnin er umfram 16 klukkustundir á viðmiðunarsólarhring . Getur vísun stefnanda til greinar 4.7.4 í kjarasamningi ekki breytt þessu enda fjallar hún um frítökurétt þegar unnið er samfellt umfram 24 stundir , en þess er að geta að grein 4.7.2 er ekki bundin við samfellda vinnu , auk þess sem dómkrafa stefnanda er bundin við vinnulotu umfram 16 stundir að 24 stundum og fellur því utan efnis greinar 4.7.4 . Verður stefndi samkvæmt framansögðu sýknaður af öllum kröfum stefnanda í málinu . Rétt er að stefnandi greiði stefnda málskostnað og þykir hann hæfilega ákveðinn kr. 400.000 . Stefndi , íslenska ríkið , skal vera sýkn af kröfum stefnanda , Læknafélags Íslands . Stefnandi greiði stefnda kr. 400.000 í málskostnað .