Hópur fólks á miðjum aldri og þar um bil , alls 20 manns , ákvað að fara í gönguferð um Vestfirði í ágúst síðastliðnum undir leiðsögn Eiríks fararstjóra . Áætlunarstaðirnir voru Hlöðuvík á Hornströndum og Hesteyri , ásamt Grunnavík í Jökulfjörðum . Markmiðið var að fara í gönguferðir út frá þessum stöðum og ganga síðan eða trússa á milli þeirra á átta dögum . Þarna voru , svo einhverjir séu nefndir , kollegarnir Friðrik Vagn , Sveinn og Bjarni og betri helmingar þeirra . Þá voru einnig með í för fjórar lífsglaðar konur frá Akureyri , sem tilheyrðu föruneyti Friðriks Vagns . Á öðrum degi var gengið í Hælavík , um Hælavíkurbjarg og til baka í Hlöðuvík . Farið var um vegleysur eins og snarbrattar brekkur , urðir , móa , snjóskafla og einstigi . Ganga þessi stóð í rúmar 10 klukkustundir og kostaði suma blóð , svita og tár . Ein konan frá Akureyri fékk slæm sár á báða hælana og þurfti af þeim sökum sérstaka aðhlynningu læknis í hópnum tveimur dögum seinna . Svo vildi til að hópurinn var þá staddur í Læknishúsinu á Hesteyri . Það kom í hlut læknis að sunnan að búa um það sem eftir var af hælum konunnar , en hann hafði af einhverri óskiljanlegri ástæðu vaselíngrisjur með í farteskinu . Í litlu samfélagi eins og gönguhópi fara lækningar , eins og þarna áttu sér stað , ekki leynt . Vegna athyglinnar og umhyggjunnar sem konan með löskuðu hælana varð aðnjótandi þurfti enga sérstaka næmni til að skynja vott af öfund og afbrýðisemi í garð hennar úr hópi lífsglöðu kvennanna að norðan , sem ekki þurftu á læknishjálp að halda . Þegar læknirinn var að festa síðasta plásturinn á konuna með hælana heyrðist ein tuldra : " Það er verstur andsk .... að það skuli ekki vera neitt að manni . " Þjóðverjinn Dieter var 65 ára gamall og hafði dvalist á Íslandi í tæpt ár . Hann hafði meðal annars unnið sem kaupamaður til sveita og þekkti því orðið allvel til á Fróni . Hann skildi meira að segja hrafl í íslensku . Dieter hafði einsett sér að ganga á Vestfjörðum með sínum hætti . Hann gekk alltaf staflaus síðastur í röðinni og valdi yfirleitt aðra staði en þorri hópsins til að fara yfir ár og læki . Hann var allan tímann ótrúlega vel dúðaður og í þeirri einmuna blíðu sem einkenndi alla ferðina svitnaði samferðafólkið sumt hvert af því einu að horfa á manninn . Hann hafði mikinn áhuga á landi og þjóð og það var bókstaflega ekki hægt annað en að lenda í samræðum við hann ef maður lenti aftarlega í gönguröðinni . Hægt er að fullyrða , að á þeim átta dögum sem ferðin stóð varð Dieter margs vísari um hagi samferðamanna sinna . Á síðasta degi var gengin gömul póstmannaleið frá Grunnavík yfir á Snæfjallaströnd . Þjóðverjinn gekk aftastur eins og venjulega og undirritaður næstaftastur . " Hvað starfar þú , Bjarni ? , " spurði Dieter á sinni auðskildu og ágætu ensku . " Ég er læknir , heimilislæknir , " svaraði ég , minnugur þess að hafa stundað töluverðar lækningar í ferðinni , sem voru á flestra vitorði . Maðurinn horfði undrandi á viðmælanda sinn og virtist ekki vera með á nótunum . " General practitioner , Allgemeiner Arzt , Hausarzt , " bætti ég við og reyndi að tína til allt sem mér datt í hug til að skýra málið . Dieter var nú orðinn eitt spurningamerki í framan . " Ertu læknir , í alvöru ? , " hváði hann og virtist vera öllum lokið , " og ég sem hélt að þú hefðir verið að grínast . " ( " Are you really a doctor . I thought it was a joke . " ) Stuttu síðar tróð ég mér framar í röðina .