Aðeins ein uglutegund verpir reglulega hér á landi en það er branduglan ( Asio flammeus ) . Tvær aðrar uglutegundir hafa þó einnig fundist hér ; snæuglan ( Bubo scandiacus ) er hér tíður en óreglulegur gestur og verpir ekki að staðaldri og hreiður eyruglu ( Asio otus ) hefur fundist að minnsta kosti einu sinni , í skógrækt á Suðurlandi . Í Íslenskum fuglavísi eftir Jóhann Óla Hilmarsson segir að branduglan verpi helst í lyngmóum , kjarri og graslendi , oft þar sem blautt er . Þrátt fyrir þessa lýsingu er branduglan þó langt frá því að vera bundin við ofangreind búsvæði því hreiður hennar hafa fundist víða , til dæmis á nýplægðum kornökrum . Líkt og branduglan gerir snæuglan sér hreiður á jörðinni . Snæuglan er heimskautategund og verpir einkum á túndrusvæðum frá ströndum og allt upp í 1.000 metra hæð yfir sjávarmáli . Snæuglan forðast hávaxinn gróður og kýs heldur að verpa á berangurslegum svæðum þar sem útsýni er gott og auðvelt er að koma auga á óvini eða bráð . Snæuglan kýs að verpa á berangurslegum svæðum þar sem útsýni er gott . Ólíkt branduglu og snæuglu leitast eyruglan við að verpa í þéttum , hávöxnum gróðri . Víða í Evrópu gerir hún sér hreiður í háum trjám og þá oft við vötn eða graslendi . Hreiður hennar hafa þó einnig fundist í kjarrlendi og gisnu skóglendi . Höfundur vill þakka Jóhanni Óla Hilmarssyni fyrir veittar upplýsingar . Frekara lesefni á Vísindavefnum eftir sama höfund : Steinunn Kristjánsdóttir er prófessor í fornleifafræði við Sagnfræði - og heimspekideild Háskóla Íslands . Helstu rannsóknasvið hennar eru miðaldafornleifafræði , norræn fornleifafræði , kirkjusaga , klausturfornleifafræði , kynjafornleifafræði , þróun húsagerða og miðlun vísindalegrar þekkingar .