Mannabein finnast í grunni nýbyggingar í útjaðri Reykjavíkur og líkur benda til að glæpur hafi verið framinn . Beinin virðast nokkurra áratuga gömul og sérfræðingar eru fengnir til að grafa þau upp en samtímis hefur lögreglan leit að fólki sem gæti vitað eitthvað um málið . Erlendur , Sigurður Óli og Elínborg , sem lesendur þekkja úr fyrri bókum höfundar , eiga erfitt verkefni fyrir höndum en smám saman skýrist myndin ; fortíðin er grafin upp úr moldinni , upp úr gömlum pappírum , upp úr fylgsnum hugans – og brotin raðast saman í helkalda , óvænta harmsögu . Úr Grafarþögn : Áður en Erlendur fór í breska sendiráðið ók hann inn í Voga og lagði bílnum skammt frá kjallaranum þar sem Eva Lind hafði eitt sinn búið og hann byrjaði leit sína að henni . Hann hugsaði um barnið með brunasárin þegar hann kom að íbúðinni . Hann vissi að það hafði verið tekið af móður sinni og var í umsjá Barnaverndarnefndar og hann vissi að maðurinn sem hún bjó með var faðir barnsins . Stutt athugun leiddi í ljós að móðirin hafði tvisvar komið á slysadeild á undanförnu ári , í annað skiptið handleggsbrotin en í hitt skiptið með margs konar áverka sem hún sagðist hafa fengið í árekstri . Önnur einföld könnun leiddi í ljós að sambýlismaður konunnar hafði komið nokkuð við sögu lögreglunnar . Aldrei þó fyrir ofbeldisverknað . Hann var með ákærur á sér fyrir innbrot og sölu fíkniefna og beið dóms . Hafði setið einu sinni í fangelsi fyrir uppsafnaða smáglæpi . Einn af þeim misheppnað sjoppurán . Erlendur sat góða stund í bílnum og fylgdist með dyrunum að íbúðinni . Hann stillti sig um að reykja og var um það bil að aka í burtu þegar dyrnar opnuðust . Maður kom út og honum fylgdi reykjarmökkur af sígarettu sem hann henti út í garðinn framan við húsið . Hann var meðalmaður á hæð , kraftalega vaxinn með sítt , svart hár , svartklæddur frá toppi til táar . Útlitið passaði við lýsingu lögguskýrslanna . Maðurinn hvarf fyrir horn og Erlendur renndi hljóðlega í burtu .