Það stóð heima . Beikonbræðurnir sátu þegar að snæðingi þegar Halldór kom inn í salinn . Siggi og Gunni voru þarna líka , Siggi kominn í helgareinkennisbúninginn , dökk föt , hvíta skyrtu og svarta slaufu . Hann virtist ekki vitund eftir sig . Hann drakk heldur aldrei frá sér vitið . Þeir sem það gerðu entust ekki lengi í þessum bransa . Gunni var að venju niðursokkinn í eitthvert dagblaðið . Það var meira hvað maðurinn gat lesið af þessum dagblöðum . Hann leit nú upp og horfði spyrjandi á Halldór . Halldór kinkaði kolli . Þeir Beikonbræður virtust bara hafa beðið eftir Halldóri . Þeir voru búnir að borga herbergið , spilin voru komin á borðið og kaffikönnur og bollar stóðu á litlum borðum til hliðar . Það er naumast , hugsaði Halldór , nú á að taka það . Hann fann ekki til neinnar reiði eða hefndarþorsta eins og í gær . Hann langaði aðeins til þess að byrja að spila . Þetta hafði verið alveg rétt hjá Gunna , hann var í afleitu ástandi til spilamennsku í gær . Hann var heppinn að fara ekki verr út úr þessu . Þegar þeir byrjuðu að spila fann Halldór að hann var í góðu jafnvægi . Allar áhyggjur og efasemdir um lífið utan spilaherbergisins voru horfnar eins og dögg fyrir sólu . Hann fann aðeins þessa ólýsanlegu tilfinningu í hvert skipti sem hann tók upp spilin - gæfa eða glötun - kvöl eða sæla . Fiðringurinn læstist um hann allan eins og eiturlyf . Halldór hafði stundum reynt að lýsa þessari tilfinningu fyrir öðrum . Hann var löngu hættur því . Það var bara tímaeyðsla . Hvað um það , honum leið dásamlega núna , það var aðalatriðið . Blóðið streymdi um æðar hans af miklum krafti , sjón hans var hnífskörp , hreyfingarnar öruggar og hugsunin skýr . Hér á ég heima , hér líður mér vel , hugsaði Halldór . Allur efi var horfinn og fullvissa komin í staðinn . Hann var í vímu , hann vissi það vel . Það skipti engu máli . Ekkert , ekkert skyldi nokkru sinni komast upp á milli hans og spilaborðsins . Þeim félögum , Halldóri og Gunna , gekk vel strax frá byrjun . Þeir voru heppnir með spilin og nýttu þau vel . Halldór hafði meira að segja stolist „ heim “ með tvö geim sem vörnin átti að geta banað . Gunni hafði litið til hans viðurkenningaraugum í seinna skiptið eins og hann vildi segja : Það er munur á spilamennskunni hjá þér í dag og í gær .