Nonni skynjaði glöggt að með þessari fjallgöngu vildi eða ætlaði Daníel að segja honum eitthvað , opinbera eitthvað – jafnvel biðja hann um eitthvað . Hvort hann svo væri maður til að uppfylla þær væntingar yrði að koma í ljós . Það vitnaðist ekki fyrr en tindinum væri náð . Daníel ætlaði greinilega ekki að ræða það er bjó í hjarta hans fyrr . Það greindist í ókyrri þögn hans . Loks keifuðu þeir andstuttir upp snarbratta gjót . Þar gnæfði stæltur kambur og ókleifur að sjá . Þessi gjóta var í vitund Hamarsmanna sú eina í veröldinni er bar þetta heiti með rentu , Gjót með stórum staf . Skuggar Gjótarinnar voru yfirþyrmandi . Þrengdu að . Stæltir hamraveggirnir gnæfðu yfir . Slúttu sums staðar fram yfir sig . Skammt neðan fjallsbrúnarinnar klofnaði hún við kambinn , þetta rismikla hamraþil sem virtist nokkurra faðma breitt og fleiri hundruð faðma hátt og bar við heiði með konunglegt svipmót , einart , meðvitað um óhagganleik sinn gagnvart þeim er um fóru . Á keifi sínu upp Gjótina námu mennirnir af og til staðar með reigt höfuð og horfðu til upphæða . Fundu smæð sína undir þessu mikilúðlega , mosavaxna og sprungna hamraþili , smíð ósýnilegs máttar sem engi vissi hvar bjó en mannkynið frá upphafi gert sér mismunandi myndir af . Þessi máttur hafði skreytt smíði sína marglitum skófum og mosa , nælt í það klettafrúm , burnirótum og sigurskúf er þessa sumarbjörtu daga bjuggu sig undir blómgun . Vögguðust í áttlausum súg er fór með dularfullan seið um Gjótina , sönglaði aldagamlar stemmur er náttúruöflin höfðu nóterað í mosann , í skófirnar og grjótið – og heiðríkjuna . Stöku fýlar svifu yfir . Fóru um í hljóðlausum dansi , dýfudansi , upp og niður endilanga Gjótina . Hurfu hátt í heiðið , sýndust sem fis í blámanum . Hrafnsgarg bergmálaði í eyrum . Fyrst í stað eygðu þeir ekki þá svörtu sem að líkindum voru hrafnahjón að vara unga sína við að gera engin heimskupör . Hættulegustu verur veraldar í næstu nánd .