Forn ritháttur orðsins er landsleg og er elsta þekkta dæmi þess að finna í Morkinskinnuhandriti ( GKS 1009 ) sem talið er að hafi verið ritað nálægt 1275 ( Ordbog over det norrøne prosasprog , n.d. ) . Á myndinni sést Stóra-Grænafjall við Fjallabaksleið syðri . Þar var fagrt landsleg ; þeir gáðu einskis , útan at kanna landit ( Eiríks saga rauða , 1935 , bls. 224 ) . Orðið landslag á sér hliðstæður í öðrum tungumálum . Hins vegar táknar enska orðið jafnframt landslagsmálverk ( sjá umfjöllun í Þóra Ellen Þórhallsdóttir o.fl. , 2010 ) . Á 18. öldinni var til dæmis farið að móta sveitir Englands út frá fagurfræðilegum reglum landslagsmálverksins með gerð svokallaðra landslagsgarða ( e. landscape garden ) . Þar umbreyttu efnamiklir landeigendur víðfeðmum landsvæðum sínum í takt við ríkjandi hugmyndir um hvernig náttúran ætti að líta út , og með fagurfræðilega upplifun að leiðarljósi . Með rómantík 19. aldar og þeirri upphafningu á náttúrunni sem henni fylgdi varð landscape að samnefnara fyrir náttúru . Hugtakinu fylgdi þó sú merking sem í það hafði verið lögð og lá því til grundvallar , það er aðskilnaður milli lands og þess sem á það horfir , jafnframt því sem þessi aðskilnaður felur í sér ákveðið drottnunarvald áhorfandans yfir landinu ( Cosgrove , 1984 ) . Ólíkur uppruni íslenska landslagshugtaksins og hliðstæðra hugtaka í Evrópu bendir til að merkingarmunur sé á þessum hugtökum , þótt við fyrstu sýn virðist sem þau vísi til hans sama .