Meðan við biðum eftir að sýning gærkvöldsins á Tell me love is real hæfist í Tjarnarbíó fékk ég allt í einu kvíðakast út af því að ég hafði ekki hugmynd um hvað ég væri að fara að sjá . Kannski væri Zachary Oberzan dansari og ég myndi ekkert vita hvað ég ætti að gera við hann . Svona er þessi tvöfalda hátíð dásamleg : Maður veit aldrei á hverju maður má eiga von ! Zachary Oberzan dansaði ekki . Hann talaði við okkur bæði frá sviði og kvikmyndatjaldi , söng og spilaði á gítar , lék Whitney Houston af ósvífinni dirfsku og sagði sögur . Maðurinn er dásamlegur uppistandari , fyndinn , bæði opinskátt og lúmskt , og góður tónlistarmaður . Enskan hans er falleg og hann talar hægt og skýrt , enginn vandi að skilja hann . Þannig sýnir hann fólki virðingu sína í landi sem ekki er ( enn ) enskumælandi . Hann blandar saman skáldskap og veruleika þannig að maður veit ekkert hverju maður á að trúa en það skiptir ekki máli . Símasamtal hans til dæmis við kvikmyndaleikarann Claude van Damme er alveg jafn hryllilega hlægilegt hvort sem það er leikið eða ekta – en ég hef raunar sterklega á tilfinningunni að það hafi verið ekta . Svo vann hann sér inn þó nokkur prik með því að láta fleytifullan sal syngja með sér lagið hans Serge Gainsbourg , Je t‘aime moi non plus . Og klippið úr spjallþættinum með Gainsbourg og Whitney Houston var ótrúlegt . Ég skemmti mér stórvel og myndi langa til að sjá og heyra meira af Zachary Oberzan . Er stúrin yfir því að hafa ekki séð hann hér á Lókal 2008 með Nature Theater of Oklahoma – sem sessunautur minn sagði að hefði verið mikil upplifun . Samt fann ég stundum óþægilega fyrir því að ég væri ekki í markhópi hans ; allt of margar vísanir í persónur og listaverk ( einkum tónlistaverk ) fóru fyrir ofan og neðan minn garð , einkum af tveim orsökum : Ég er ekki nógu ung fyrir hann og ekki nógu amerísk . Spurning hvort mætti laga annað hvort ? Silja Aðalsteinsdóttir