Hannes Petersen ( Lbl 2002 ; 88 : 183 ) og Tómas Guðbjartsson ( Lbl 2002 ; 88 : 471 ) birtu hófsamar og málefnalegar ritstjórnargreinar sem lýsa áhyggjum þeirra af framtíð Læknablaðsins sem vísindarits . Bæði þeir og blaðið eiga betra skilið en hvatskeytlega athugasemd Sigurbjörns Sveinssonar í þættinum Af sjónarhóli stjórnar LÍ ( Lbl 2002 ; 88 : 579 ) : Áhugi okkar á íslenskri tungu og menningu , nýyrðasmíð og fleiru af því tagi má ekki ganga af Læknablaðinu dauðu . Örn Bjarnason tók svo upp hanskann fyrir íslenskustefnu Læknablaðsins ( Lbl 2002 ; 88 : 887 ) og er ekki miklu við það að bæta . Nokkrar athugasemdir má þó gera frá sjónarhóli pistlahöfundar . Margoft hefur komið fram að það er stefna Læknablaðsins að birtar greinar séu á góðu íslensku máli , með öðrum orðum að íslenskað sé allt sem íslenskað verður . Þessi eindregna stefna hefur að mati undirritaðs haft æskileg og hvetjandi áhrif á þróun hins íslenska læknamáls . Stefnan leyfir starfsmönnum blaðsins þó ekki annað en að sýna fulla háttvísi í samskiptum sínum við greinarhöfunda þegar settar eru fram tillögur um endurbætur . Sömuleiðis er engin ástæða til að forðast að birta erlent fræðiheiti í sviga þegar notað er íslenskt íðorð eða heiti sem ekki er læknum tamt . Undirritaður þykist hafa veitt því athygli að íslenskustefna Læknablaðsins hefur smitað yfir í ýmislegt annað efni sem læknar láta frá sér fara . Þannig eru fyrirlestrar og fræðsluefni nú almennt á betra máli en var fyrir 20 árum . Sömuleiðis er áberandi hvað meira er af íslenskum heitum á glærum og myndum sem læknar nota um leið og þeir flytja fræðileg erindi og fyrirlestra . Enn heyrast að vísu kvartanir um að læknar tali við sjúklinga sína á latínuskotnu fræðimáli . Ef marka má lesendabréf og frásagnir pistlahöfunda dagblaðanna , er þetta mest áberandi á stofugangi á stóru stofnununum . Læknum til afsökunar má segja að þar er ýmislegt sagt sem ekki er sjúklingum ætlað . Útskýringar og orð lækna sem beint eru ætluð sjúklingum þeirra eiga þó að sjálfsögðu að vera á máli sem þeir síðarnefndu eiga kost á að skilja . Orðanefnd læknafélaganna og einstakir meðlimir hennar hafa unnið mikið starf frá því ákveðið var að hefja söfnun og útgáfu læknisfræðilegra íðorða árið 1977 . Orðanefndin var þó ekki formlega stofnuð fyrr en árið 1983 . Skipuleg vinna við Íðorðasafn lækna stóð yfir í tíu ár , eða frá 1979 til 1989 er síðasta hefti safnsins kom út . Strax var þá hafist handa við að þýða hin alþjóðlegu heiti , Nomina anatomica , Nomina embryologica og Nomina histologica , sem komu út í þremur myndarlegum bókum , Líffæraheiti , Fósturfræðiheiti og Vefjafræðiheiti , á vegum Orðabókarsjóðs læknafélaganna árið 1995 . Að því loknu var gerður samningur við Heilbrigðisráðuneytið og tekin fyrir þýðing á Alþjóðlegu sjúkdómaflokkuninni , ICD - 10 . Því verkefni tókst að ljúka á einu ári með mikilli vinnu nefndarmanna og aðstoð lækna í mörgum sérgreinum . Þýðingin kom út í stórri bók árið 1996 . Að öllum þessum verkefnum loknum kenndi þreytu meðal nefndarmanna og flestir voru fegnir að gefa öðrum hugðarefnum tíma sinn . Undanfarin ár hefur orðanefndin því lítið starfað og jafnvel er ekki ljóst hvaða læknar teljast meðlimir hennar . Nú er hins vegar komin fram ákveðin hugmynd að rafrænni útgáfu Íðorðasafnsins og til þess að hún geti orðið að veruleika verður að endurlífga nefndina og endurskoða allt safnið í skilgreindum áföngum . Regluleg ritun íðorðapistla hófst árið 1990 að undirlagi Arnar Bjarnasonar , þáverandi formanns orðanefndar og ábyrgðarmanns Læknablaðsins . Frá upphafi var ljóst að undirritaður skrifaði sem einstaklingur , birti sínar eigin skoðanir og hefði frjálst val um efni og efnistök . Á fyrstu árunum var þó stundum birt efni frá nefndinni , ýmist niðurstöður eftir umfjöllun um ákveðin efni eða beiðni um tillögur að úrlausnum vegna þeirra viðfangsefna nefndarinnar sem voru í vinnslu . Ritstjórn Læknablaðsins hefur fram til þessa veitt skrifunum fullt brautargengi og gert sér grein fyrir því að pistlarnir eru hvorki fagurbókmenntir né vísindagreinar . Undirritaður hefur þó leitast við að beita fræðilegum vinnubrögðum með því að tilgreina heimildir þegar við á og með því að tilgreina uppruna hinna erlendu orða og útskýra rækilega merkingu orða og orðhluta . Aðalmarkmiðið hefur ávallt verið að halda umræðu um íslensk læknisfræðiheiti lifandi . Það er bjargföst skoðun undirritaðs að læknar eigi að geta talað og ritað á íslensku um fræðigrein sína . Því þarf stöðugt að vinna að íslenskun erlendra heita í þeim tilgangi að hafa til taks nothæf íslensk fræðiheiti . Læknisfræðin og tengdar greinar eru botnlausar uppsprettur nýrra hugmynda og nýrrar þekkingar , sem tjá þarf í skiljanlegum orðum . Fræðimálið verður því að vera í stöðugri þróun , bæði hvað varðar heitin sjálf og einnig skilgreiningar hugtaka . Sem betur fer hefur fjöldi lækna og annarra heilbrigðisstarfsmanna tekið þátt í þessu starfi með því að senda undirrituðum tillögur að verkefnum og hugmyndir að úrlausnum . Skulu þeim öllum færðar bestu þakkir fyrir .