Sýknað var af kröfu stefnanda um ógildingu ákvörðunar sýslumanns um synjun rekstrarleyfis á grundvelli laga nr. 85 / 2007 . Stefnandi óskaði í stefnu eftir sameiningu málanna , en dómari hafnaði þeirri beiðni þar sem ekki voru talin uppfyllt skilyrði 30. gr. laga nr. 91 / 1991 til sameiningar málanna gegn mótmælum stefnda . Ekki yrði séð að áfátt væri þeirri ályktun stefnda að ekkert væri komið fram í málinu sem hróflaði við skyldubundnu mati hins lögbundna umsagnaraðila . Umsögnin hefði tekið mið af gildandi skipulagsákvæðum á þeim tíma er umsögnin var veitt . Dómurinn taldi því ósannað að ákvörðun stefnda væri haldin slíkum annmörkum að varðaði ógildi hennar . Stefnandi höfðaði málið til heimtu skuldar samkvæmt reikningi . Snemma árs 2019 taldi sýslumaður að trúfélagið Zuism uppfyllti ekki skilyrði laganna . Ríkið var því sýknað af kröfu hans . Fallist var á rétt stefnanda til fullra bóta úr ábyrgðartryggingu Z hjá hinu stefnda vátryggingafélagi . Stefnandi , sem var viðskiptavinur Z , slasaðist inn á smurverkstæði félagsins . Talið var að Z hefði ekki gert fullnægjandi ráðstafanir til að hindra aðgang óviðkomandi aðila inn á verkstæðið auk þess sem starfsmenn Z hefðu ekki sinnt þeirri skyldu sinni að hafa eftirlit með stefnanda eftir að honum var boðinn aðgangur að verkstæðinu . Þá var ósannað að stefnandi hefði verið varaður við hættum sem stöfuðu af opnum gryfjum í gólfi verkstæðisins auk þess sem ekki var í ljós leitt að hann hefði sýnt af sér slíkt gáleysi að rétt væri að lækka eða fella niður bætur til hans af þeim sökum . Aðila greindi á um hvort stefnda hefði borið að greiða stefnanda vexti af framlögum hans í Tryggingarsjóð vegna byggingargalla við uppgjör sem fór fram í febrúar 2018 vegna slita sjóðsins . Ekki var talið að vextir hefðu lagst á þau framlög sem voru greidd í sjóðinn á meðan á vörslu hans stóð . Við uppgjör sjóðsins hefði stefnandi átt kröfu til þess að fá þá fjármuni sem eftir stóðu í sjóðnum endurgreidda í hlutfalli við framlög sín í sjóðinn , sbr. lokamálslið 3. mgr. 53. gr. laga nr. 44 / 1998 . Engin sérákvæði voru í lögunum um það hvernig nánar skyldi staðið að uppgjörinu og var ekki vikið að því hvort leggja bæri vexti við þá fjárhæð sem kom til endurgreiðslu . Þá var ekki talið að krafa stefnanda gæti stuðst við 3. gr. laga nr. 38 / 2001 um vexti og verðtryggingu . Stefndi var því sýknaður af kröfum stefnanda .