Alþjóðleg vernd , örugg ríki , andmælaréttur , ákvörðun ÚTL felld úr gildi Þann 2. nóvember 2017 er kveðinn upp svohljóðandi úrskurður nr. 601 / 2017 í stjórnsýslumáli nr . KNU17090050 Kæra […] á ákvörðunum Þann 26. september 2017 kærði […] , fd . […] , ríkisborgari […] ( hér eftir nefnd kærandi ) , ákvarðanir Útlendingastofnunar , dags. 21. september 2017 um að synja kæranda og barni hennar , […] , fd . […] Til vara krefst kærandi þess að ákvörðun Útlendingastofnunar verði felld úr gildi og kæranda og barni hennar verði veitt dvalarleyfi á grundvelli mannúðarsjónarmiða , sbr. 1. mgr. 74. gr. laga um útlendinga . Til þrautavara krefst kærandi þess að umsókn hennar verði ekki talin bersýnilega tilhæfulaus og að hin kærða ákvörðun um brottvísun og endurkomubann verði felld úr gildi , sbr. 2. mgr. 98. gr. og 2. mgr. 104. gr. laga um útlendinga . Með ákvörðunum dags. 21. september 2016 synjaði Útlendingastofnun kæranda og barni hennar um alþjóðlega vernd ásamt því að synja þeim um dvalarleyfi á grundvelli mannúðarsjónarmiða . Kærandi kærði ákvörðun Útlendingastofnunar til kærunefndar útlendingamála þann 26. september 2017 . Kærunefnd barst greinargerð kæranda þann 16. október 2017 . Ákvörðun Útlendingastofnunar Við meðferð máls kæranda hjá Útlendingastofnun byggði hún umsókn sína um alþjóðlega vernd á því að ótilgreindir aðilar í heimaríki hennar hafi reynt að þvinga fjölskyldu hennar til að láta af hendi hótelrekstur þeirra . Þá taldi stofnunin að ákvæði 42. gr. laga um útlendinga stæði endursendingu til heimaríkis ekki í vegi . Kæranda var vísað frá landinu á grundvelli c-liðar 1. mgr. 106. gr. laga um útlendinga . Í greinargerð kæranda kemur fram að ástæða flótta hennar og fjölskyldu hennar sé sú að líf þeirra sé í hættu í heimaríki . Kærandi sé sannfærð um að hótanir og ofbeldi muni halda áfram snúi þau til heimaríkis og lögreglan þar geti ekki verndað fjölskylduna . Til stuðnings aðalkröfu sinni um alþjóðlega vernd vísar kærandi til 1. mgr. 37. gr. laga um útlendinga og skilgreiningar á flóttamannahugtakinu , sbr. A-lið 1. gr. flóttamannasamnings Sameinuðu þjóðanna . Þá vísar kærandi til skilgreiningar handbókar Flóttamannastofnunar Sameinuðu þjóðanna um hugtakið ofsóknir í skilningi 33. gr. flóttamannasamningsins og skilgreiningu á hugtakinu í ákvæðum 38. gr. laga um útlendinga . Auk þess er í greinargerð fjallað um hugtakið ástæðuríkur ótti við ofsóknir , sbr. skilgreiningu 1. mgr. 37. gr. laga um útlendinga . Með hliðsjón af framangreindri umfjöllun um aðstæður kæranda og yfirvöld í heimaríki telji kærandi skilyrði 1. mgr. 74. gr. laga um útlendinga uppfyllt . Til þrautavara krefst kærandi þess að ákvörðun Útlendingastofnunar hvað varðar brottvísun og endurkomubann verði felld úr gildi . Þá telur kærandi að af hraða ákvörðunar Útlendingastofnunar að dæma hafi stofnunin ekki sinnt rannsóknarskyldu sinni þegar umsókn kæranda hafi verið metin bersýnilega tilhæfulaus . Enn fremur hafi stofnuninni verið óheimilt að ákvarða kæranda brottvísun með vísan til 3. mgr. 102. gr. laga um útlendinga . Einnig sé ljóst að völ hafi verið á fleiri úrræðum til að ná tilsettu markmiði , sem geti talist vægari í garð kæranda . Með því að rannsaka ekki til hlítar hvort aðrar leiðir teldust færar að markmiði hinnar kærðu ákvörðunar hafi Útlendingastofnun enn fremur gerst brotleg við rannsóknarreglu stjórnsýslulaga . Kærandi bendir á að hún hafi fengið ákvörðun í máli sínu skömmu eftir að viðtalinu hafi lokið og að líklegast hafi texti ákvörðunarinnar verið skrifaður áður en viðtalið hafi átt sér stað . Kærandi telur að þrátt fyrir að hún komi frá […] , sem sé á lista Útlendingastofnunar yfir örugg ríki , þurfi að framkvæma persónubundna rannsókn á aðstæðum hennar . Þá þurfi að fara fram einstaklingsbundið mat í hverju tilviki fyrir sig og almennt séu ekki forsendur til þess að kanna möguleika á flótta innan heimaríkis ef ljóst sé að ríkið skorti vilja eða getu til að vernda einstaklinga gegn ofsóknum .