Af hverju kemur vindur ef ég sveifla blævæng ? Á jörðinni er lofthjúpur , en það er þunnt gaslag sem umlykur reikistjörnuna okkar . Lofthjúpurinn er að mestu úr nitri og súrefni en inniheldur líka aðrar gastegundir . Þar sem súrefni og nitur eru litlaus gös við venjulegt hitastig sjáum við þau ekki beinlínis hreyfast . En við finnum fyrir þeim þegar vindur blæs . Og við getum líka komið gastegundunum af stað með því að sveifla blævæng eða kveikja á viftu . Þá verður til vindur . Þegar við sveiflum blævæng þá þrýstum við gastegundunum sem verða fyrir blævængnum þéttar saman en þær voru fyrir . Þær streyma þá frá blævængnum og leita frá meiri þrýstingi í átt að minni . Þetta er svipað og þegar við hleypum lofti úr blöðru . Inni í blöðrunni eru gastegundirnar þéttar saman en fyrir utan blöðruna . Ef við við stingum gat á blöðruna rjúka þær út sem vindur og þegar loftþrýstingur fyrir utan blöðruna er sá sami og innan í henni þá lægir vindinn . Ef við værum stödd á reikistjörnu sem hefði engan lofthjúp þá mundi blævængurinn okkar ekki hreyfa við neinu . Á Merkúríusi , sem er næstur sólu af reikistjörnunum í okkar sólkerfi , er til að mynda enginn lofthjúpur . Þar er mjög heitt af völdum sólarinnar og hiti í gasi er einfaldlega hreyfing sameindanna . Ef hitinn er mjög mikill getur hreyfingin orðið svo ör að allar sameindirnar rjúka einfaldlega út í geiminn ! Að auki er Merkúríus svo lítill að þyngdarkraftur frá honum er veikur og nær ekki að halda sameindum lofts vel að yfirborðinu .