117 Dimt hrygðarjel mitt þvíngar þel , við þig að hlýt eg skilja ; þó fái eg hel , þá farðu vel , fagurleit hrínga þilja ! MINNÍNG MISTRAR UNNUSTU . Ég veit eina baugalínu , af henni tendrast vann eldheit ást í hrjósti mínu , allur svo jeg brann ; bjartleit burtu hvarf úr rann . Nú er ei hugurinn heima , því hana ei öðlast kann . Mey brá mjer fyrir hvarma steina margri fyr og síð ;