Þetta var fjölbreytt menningarvika . Á þriðjudag hlustaði ég á Philip Glass , Víking Heiðar og Maki Namekawa leika 20 seiðandi etýður í Eldborg Hörpu , sumar svo fagrar að maður táraðist ; á fimmtudagskvöld hlustaði ég á fjóra ( fimm með kynninum ) ansi fína uppistandara í kjallara Þjóðleikhússins með fullum sal af einstaklega hláturmildu fólki ; og í gærkvöldi var svo frumsýning á nýju leikriti eftir Ragnar Bragason , Óskasteinum , sem hann stýrir sjálfur á Nýja sviði Borgarleikhússins . Ekki eins seiðandi og Glass og ekki eins fyndið og uppistandið en með sína eigin töfra og svolitla kraftaverk . Ragnar Bragason hefur lýst því hvernig hann vann Óskasteina með því að láta leikarana þróa persónur sínar og skapa svo samræður í aðstæðum verksins út frá því hvernig þær eru innréttaðar . Með þessu fær hann mjög eðlileg og vel rennandi samtöl en gallinn er sá að persónurnar gera lengi vel lítið annað en kynna sig . Þó kemur í ljós í lokin að margt af því sem kom fram í að því er virtist innihaldslitlum samtölum hafði merkingu og tilgang umfram þetta kynningarhlutverk . Eins og í grískum harmleik er aðalatburður verksins búinn að gerast þegar það hefst . Hópur ólánsfólks hefur rænt banka í litlum bæ og tekist að komast burt með rúmar tuttugu milljónir ( ef Ragnar býr til bíómynd úr handritinu fáum við náttúrlega að sjá ránið ) . Þau líta á þetta fé sem lán í stað þess fjár sem bankinn hefur rænt af þeim og fyrir það ætla þau að byrja nýtt líf í útlöndum . En þó að þau kæmu fengnum í flóttabílinn tókst þeim ekki að flýja með honum og leikritið hefst á því að þau brjótast óséð inn í leikskóla staðarins þar sem þau ætla að fela sig þangað til bílstjórinn þeirra komi að sækja þau . Eitt vitni var að ráninu , Agnes ( Hanna María Karlsdóttir ) , og þau taka hana til fanga svo að hún segi ekki til þeirra . Við erum svo þarna með þeim um nóttina , kynnumst þeirra innra manni og fylgjumst með ólíkum viðbrögðum þeirra við atburðum dagsins og næturinnar . Í Gullregni , leikriti Ragnars á sama sviði í hittifyrra , voru það árstíðirnar sem við sáum koma og fara með trénu fyrir utan gluggann , í Óskasteinum mælir stóra klukkan á vegg leikskólastofunnar tímann sem líður og verður ein aðalpersóna verksins . Ránsmennirnir eru ekki gæfulegur hópur . Elstur er Trausti ( Þröstur Leó Gunnarsson ) , lítilfjörlegur braskari með mörg járn í eldinum og öll ónýt . Núverandi kona hans er fyrrverandi fitnessdrottningin Sísí ( Nanna Kristín Magnúsdóttir ) sem er á leiðinni að taka aftur upp líkamsræktina og elskar hundinn sinn sem því miður varð viðskila við þau á flóttanum og er einhvers staðar týndur , henni til sárrar sorgar . Steinar ( Hallgrímur Ólafsson ) er sonur Trausta , illa vanræktur af föðurnum , taugaveiklaður smákrimmi með ýmis óvenjuleg áhugamál , og loks er kærasta hans í liðinu , Rakel ( Kristín Þóra Haraldsdóttir ) , sem er mjög ólétt og með bumbuna bera milli bols og buxnastrengs eins og Björk forðum . Þó að þetta sé rustalegt fólk er ekki laust við að það veki smám saman samúð okkar eins og Agnesar sem er nokkurs konar fulltrúi okkar á sviðinu . Eins og vænta mátti er leikurinn góður , þeim tekst öllum að „ verða “ persónur sínar . Þó stenst ég ekki þá freistingu að nefna konurnar sérstaklega . Hanna María fór hægt af stað en varð síðar sannfærandi bjarg í ölduróti næturinnar . Nanna Kristín var hlægileg , brjóstumkennanleg og yndisleg í merkilegri blöndu í hlutverki Sísíar , með sinn dæmigerða talanda og „ bilaðislegu “ nýyrði . Og Kristín Þóra er pakki af lifandi dýnamíti þar sem hún kjagar um sviðið með bumbuna sína , reykjandi , röflandi og rífandi kjaft , og nístir aðrar persónur með glóandi glyrnum sínum . Hvílíkur ofurkraftur . Hún nýtir líka firnavel tækifæri til að sýna aðra hlið á persónunni áður en lýkur . Eins og í Gullregni er öll umgerð verksins raunsæisleg og afar vel útfærð af Hálfdáni Pedersen leikmyndahönnuði , Helgu Rós V. Hannam búningahönnuði , Þórði Orra Péturssyni ljósameistara og Mugison tónskáldi . Ekki er víst að Óskasteinar nái sömu vinsældum og Gullregn , það er ekki eins margrætt og þétt , svínslega fyndið og andstyggilegt , en það er verulega góð kvöldskemmtun vegna þess hvað það er vel leikið og á eflaust eftir að spyrjast vel út . Silja Aðalsteinsdóttir