Íþrótta - og sundstaðir , heilbrigðisþjónusta og sorphirða Fram kemur í b . lið 1. mgr. 16. gr. samkeppnislaga nr. 44 / 2005 að Samkeppniseftirlitið getur gripið til aðgerða gegn athöfnum opinberra aðila að því marki sem þær kunna að hafa skaðleg áhrif á samkeppni að því tilskildu að sér lög hafi ekki að geyma sérstakar reglur um heimild eða skyldu til slíkra athafna . Íþrótta - og sundsstaðir Þegar sveitarfélög reka sundlaugar og aðstöðu til líkamsræktar getur komið upp sá vandi að samkeppni getur raskast á markaði þar sem rekstur mannvirkjanna og þeirra starfsemi sem þar fer fram stendur oft ekki undir sér . Einkaaðilinn nýtur engrar niðurgreiðslu og þarf að borga aðföng sín og annan rekstrarkostnað fullu verði . Verðlagning hans hlýtur að bera keim af þeirri staðreynd . Af þessum sökum hefur Samkeppniseftirlitið í nokkrum tilvikum kveðið á um að líkamsræktarsalir sveitarfélaga sem reknir eru í samkeppni við líkamsræktarsali einkaaðila skuli reknir með kostnaðarlegum aðskilnaði frá annarri íþróttaaðstöðu og sundlögum sveitarfélaganna . Heilbrigðisþjónusta Sálfræðingafélag Ísland kvartaði til Samkeppniseftirlitsins vegna samninga Tryggingastofnunar ríkisins við geðlækna um að greiða hluta af kostnaði sjúklinga af sérfræðiþjónustu þeirra . Tryggingastofnun hafði ekki fengist til þess að taka þátt í kostnaði sjúklinga við meðferðir hjá sálfræðingum sem bjóða upp á samtalsmeðferðir . Áður hafði verið komist að þeirri niðurstöðu að þegar um geðræn vandamál væri að ræða , sem ekki væru lyfjatengd , og viðkomandi starfaði á sama markaði og samtalsmeðferðir hjá klínískum sálfræðingum . Samkeppniseftirlitið komst að þeirri niðurstöðu , ákv. nr. 8 / 2005 , að sú ákvörðun heilbrigðisyfirvalda að semja ekki við klíníska sálfræðinga um greiðsluþátttöku hins opinbera um kostnað af geðheilbrigðisþjónustu hefði skaðleg áhrif á samkeppni og færi gegn markmiði samkeppnislaga . Var þeirri ákvörðun snúið við af Áfrýjunarnefnd samkeppnismála , úrsk. nr. 19 / 2005 , með þeim rökum að sérstök fyrirmæli væru í ákvæði laga um heilbrigðisþjónustu sem gengu framar ákvæðum samkeppnislaga . Því hefði samkeppnisyfirvöldum brostið sú heimild til þess að hafa þau afskipti af málinu sem fælust í hinni kærðu ákvörðun . Sálfræðingafélag Íslands skaut úrskurði Áfrýjunarnefndar samkeppnismála til Héraðsdóms Reykjavíkur , E - 4825 / 2006 . Féllst dómurinn ekki á niðurstöðu Áfrýjunarnefndar samkeppnismála að lög um heilbrigðisþjónustu girði fyrir það að Samkeppniseftirlitið geti gripið til þeirra aðgerða sem þarf gegn heilbrigðisyfirvöldum sem fram komu í umræddri ákvörðun þess . Var úrskurði Héraðsdóms áfrýjað til Hæstaréttar , Hrd. 411 / 2017 , sem féllst á niðurstöðu úrskurðarnefndarinnar . Taldi Hæstiréttur að samkeppnislög væru almenn lög sem yrðu að víkja fyrir ósamrýmanlegum ákvæðum sérlaga . Var Samkeppniseftirlitinu því ekki talið heimilt með stoð í b . lið 1. mgr. 16. gr. samkeppnislaga að grípa til aðgerða á þann hátt sem ávörðun þess tók til . Sorphirða Samkeppniseftirlitið komst að þeirri niðurstöðu með ákv. nr. 34 / 2012 að SORPA bs. hefði brotið gegn samkeppnislögum með því að misnota markaðsráðandi stöðu sína á markaði fyrir flokkun og meðhöndlun úrgangs . Var brotið með því móti að SORPA veitti eigendum sínum , þ.e. sveitarfélögum á höfuðborgarsvæðinu og Sorpustöð Suðurlands bs. , hærri afslátt en öðrum viðskiptavinum . Aðrir viðskiptavinir SORPU voru t.d. önnur sorphirðufyrirtæki sem jafnvel voru að koma með meira magn af sorpi en umrædd sveitarfélög . Mat Samkeppniseftirlitsins var að þessir mismunandi afslættir SORPU höfðu haft skaðleg áhrif á samkeppni . Var því beint til SORPU að endurskoða gjaldskrá fyrir þjónustu sína . Viðskiptakjör í nýrri gjaldskrá skyldu vera almenn og gagnsæ þannig að aðilar sem eiga í samskonar viðskiptum við SORPU nytu sömu kjara . Var ákvörðun Samkeppniseftirlitsins staðfest af Áfrýjunarnefnd samkeppnismála , úrsk. nr. 1 / 2013 . Fór SORPA með málið fyrir Héraðsdóm Reykjavíkur sem sýknaði Samkeppniseftirlitið í máli E - 3598 / 2013 . SORPA áfrýjaði þeim dómi til Hæstaréttar , sem staðfesti dóm Héraðsdóms , Hrd. 273 / 2015 .