Á mínum fína , svarta fáki brunaði ég eftir regnvotum götum Espergærdes og hugsaði með mér . „ Að hafa ekki skoðun er í dag félagsleg hneisa . Það freistast þess vegna margir til að mynda sér „ skoðun “ byggða á yfirborðslegum tilfinningum eða svokölluðum hugdettum . “ Þetta hugsaði ég . Hjólaði áfram og til að rjúfa þögnina sem var inni í mér og allt um kring , hafði ég framhald á samtalinu mínu við sjálfan mig . „ Fyrir kemur að við fáum skoðanir annarra að láni án þess að gefa okkur tíma til að spekúlera og sannfærast . Og höldum fast í þessa skoðun , ríghöldum í þetta flotholt svo við drukknum ekki í hinum félagslega ólgusjó . Já , “ hugsaði ég . „ Það er hjákátlegt og óviðeigandi að segja : „ ég veit það ekki “ ef maður er spurður um skoðun sína á einhverju . Er ekki bara betri tilfinning að skilja en að hafa rétt fyrir sér – þó að það þýði að maður skipti um skoðun um mikilvægt efni , jafnvel á heilli hugmyndafræði eða á sjálfum sér ? “ Ég hélt áfram þar sem frá var horfið í gær . Ákafi minn til að nýta tímann , láta ekkert stoppa mig , var svo mikill að ég var tvisvar sinnum stoppaður af löggunni . Um leið og ég kom heim úr vinnu skipti ég um föt , svo hratt að ókunnugir gætu haldið að lífið lægi við . Svo hljóp ég út og byrjaði að moka möl og sand upp á aftaníkerru sem ég fékk lánaða hjá duglega manninum , nágranna mínum . Ég hafði fengið bílinn hans Lars , míns góða nágranna , því hann hefur krók til að draga kerrur aftan á bílnum sínum . Þegar ég hafði lokið við að moka upp á kerruna þaut ég af stað út til Skipstrup ( 15 km leið ) þar sem maður getur losað sig við úrgangsefni og afganga af öllu tagi . Brautin til Skipstrup er bein og breið . Ég var kominn drjúgan spöl þegar ég tók eftir mótorhjóli á baksýnisspeglinum en áttaði mig ekki á að þetta var löggumótorhjól fyrr en blá blikkljós lýstu inn í bílinn . Ég opnaði bílgluggann og horfðist í augu við alvarlegan lögreglumann sem í hægðum sínum tók svarta hanska af höndunum . „ Ökuskírteini , “ sagði lögreglumaðurinn og stakk höfðinu inn um bílgluggann . Skyndilega fann ég hvernig ég hitnaði í andlitinu , ég var viss um að ég hefði gleymt veskinu í buxnavasanum þegar ég skipti um föt og þarmeð ökuskírteininu . Ég gramsaði örvæntingarfullt í vösum mínum en kom svo auga á veskið mitt sem ég hafði lagt í farþegasætið . Ég rétti lögreglumanninum ökuskírteinið sem hann grandskoðaði . Það tók hann ótrúlega langan tíma að gera úttekt á ökuskírteininu mínu . Það er samt danskt . Eftir langa mæðu rétti hann mér skírteinið aftur og gekk hring umhverfis bílinn . „ Þú veist að samkvæmt lögum um aftanívagna er hámarksvigt á kerruhlassi 325 kg ? “ „ Þessa setningu verður þú að endurtaka , “ sagði ég og brosti til lögreglumannsins . „ Hvaðan kemurðu ? “ „ Esbjerg , “ sagði ég . Þeir sem búa á vesturströnd Danmerkur eru þekktir fyrir að tala illskiljanlega dönsku . „ Esbjerg ? “ Ég þagði og lögreglumaðurinn horfði rannsakandi á mig . „ Nei , ég er bara að grínast . Ég kem frá Íslandi . “ Lögreglumanninum fannst þetta augljóslega ekki fyndið . „ Ég spurði hvort þú þekktir lögin um hámarksþyngd aftanívagna ? “ „ Umm , nei ég held ég þekki þau ekki . Ekki alveg . “ Lögreglumaðurinn svaraði engu en sagði svo stuttur í spuna : „ Áfram ! “ og snerist á hæli og settist á mótorhjólið sitt . Ég skildi ekki hvað hann var að hugsa . En ég ákvað bara að halda ferð minni áfram . Áfram úr hans munni hlaut að þýða að ég ætti að bara að keyra á áfangastað . Og ég ók áfram með aftanívagninn , sem ég vissi ekki hvað var þungur og hversu þungur hann mætti vera . Fyrir aftan mig keyrði löggumótorhjólið . Ég hægði ferðina og vonaði að hann tæki fram úr en löggan hægði bara líka ferðina og þegar ég beygði , beygði hann líka . Það var ekki um annað að ræða en að keyra til Skipstrup . Lögreglumaðurinn keyrði á eftir mér . Hann var að taka mig af taugum þessi lögga . Ég beygði inn á sorpstöðina í Skipstrup og þar beið mín aldeilis óvænt sýn . Lögreglubíll með blikkandi ljós og tveir lögreglumenn stóðu mitt út á vegnum og gáfu mér merki um að nema staðar . Nú var ég hlessa . Hvað hafði ég eiginlega gert ? „ Viltu vera svo vænn að bakka hingað upp á vigtina , “ sagði lögreglumaðurinn sem hafði stöðvað mig og benti á stóra bílvigt úti í horni . Það voru bílar allt í kringum þessa vigt og girðing á vinstri hönd . Ég hef aldrei fyrr keyrt með aftanívagn og aldrei bakkað . Bara fylgst með og skemmt mér , eins og aðrir plebbar , þegar aðrir bakka með kerru . Átti ég nú að bakka hundrað metra milli bíla og framhjá grindverki . Ég setti í bakkgír og keyrði löturhægt af stað . Allt virtist ætla að ganga að óskum . Kerran tók beinu brautina í átt að vigtinni eins og ég hafði vonað . Að bakka með kerru var auðveldara en ég hafði haldið , eða þar til kerran fékk skyndilega sitt eigið líf og byrjaði að beygja í vitlausa átt . Ég stoppaði bílinn og keyrði áfram til að rétta vagninn af . Bakkaði . Enn tók kerran ranga beygju og stefndi nú beinustu leið inn í svartan Benzbíl . Ég stoppaði aftur og keyrði áfram . Nú var bankað harkalega á bílrúðuna . Ég leit upp og sá vin minn mótohjólalögguna með andlitið klesst upp að hliðarrúðunni . Í andlitinu mátti bæði sjá mikla gremju og óþolinmæði . Hann gaf mér merki um að opna dyrnar , sem ég og gerði . „ Út ! “ hrópaði hann og togaði mig hálfvegis út úr bílnum og ýtti mér frá . Síðan settist hann sjálfur undir stýri og bakkaði fimlega upp á vigtina þar sem hinir tveir lögregluþjónarnir biðu . Ég stóð kyrr í sömu sporum og var farinn að hafa miklar áhyggjur af þessu vigtarmáli . Ég fékk bendingu um að koma . Ég hlýddi . Einn þriggja lögreglumannanna stóð við einskonar skjáborð og ég sá að kílóatalan stóð á skerminum . 837 kg . Hafði ekki löggan talað um 325 kg. hámarksvigt ? „ Eins og þú sérð ertu með ólöglega þungt hlass á kerrunni . Samkvæmt lögum ber mér skylda til að sekta þig um 5000 DKK og veita þér áminningu sem gefur þér mínuspunkta . “ „ 5000 danskar krónur ? Þetta er í fyrsta sinn sem ég keyri aftanívagn . Sekt í fyrstu tilraun . “ Ég var gersamlega miður mín . Ég veit ekki hvað þessi ágæti lögreglumaður sá þegar hann virti mig fyrir sér . Hann gekk til mín og rétti mér höndina . Ég tók í hönd hans og svona stóðum við í nokkrar sekúndur og svo sagði hann . „ Næst þegar þú keyrir með kerru skaltu passa að hún sé ekki þyngri en 325 kg. “ Svo sleppti hann handtakinu og gaf hinum lögregluþjónunum bendingu um að koma .