Herra forseti . Ég þakka hv. þingmanni andsvarið . Það eru mjög réttmætar áhyggjur sem hann kemur þarna á framfæri varðandi samninginn , hugsanleg dómsmál o.s.frv . Hvað varðar fyrsta atriðið , neyðarrétt að 102. gr. í EES-samningnum , þá er það þessi lögformlega leið til að fara með málið áfram þegar ágreiningur ríkir milli samningsaðila og annar aðilinn er ekki sáttur , þá er sú leið fær . Ef menn eru að tala hér um einhvern neyðarrétt , að þetta sé einungis notað í neyðartilfelli , væri þess náttúrlega getið í samningum . Ég held að það sé alveg klárt að ef ákvæði eru í milliríkjasamningum sem þessum sem á að nota í sérstökum neyðartilfellum þarf að geta þess sérstaklega og þá þarf að skilgreina nánar hvað í því felst , hver sá neyðarréttur er . Það fer ekkert fyrir slíku í þessum samningum þannig að ég held að það sé alveg óhætt að vísa því á bug . Ég er svolítið hissa á því að þessi álitsgjafi sem utanríkisráðherra og ráðuneytið fékk til starfa , Baudenbacher , áður dómari við EFTA-dómstólinn og núverandi sérfræðingur og verktaki á þessu sviði , skyldi hafa nefnt þetta . Það kom mér og ég veit fleirum verulega á óvart . Hann nefnir þarna ákveðinn neyðarrétt en það er hvergi að finna í þessum samningi sem segir okkur að það er verið að koma ákveðnum áhyggjum og jafnvel rangfærslum á framfæri sem menn geta ekki staðfest . Menn geta ekki sett svona fram nema að hafa það 100% á hreinu og það er ekki á hreinu vegna þess að það stendur ekki í samningnum . Það er orðanna hljóðan sem gildir í þessum efnum .