Í fljótu bragði virðist því ekkert því til fyrirstöðu að athafnir okkar séu fyrirsegjanlegar en að við berum ábyrgð á þeim engu að síður . Bílstjórinn á því ekki neitt val í stöðunni , og þess vegna er einmitt hægt að spá fyrir um hvað muni gerast . Við getum kallað þá kenningu að allar athafnir séu fyrirsegjanlegar forspárhyggju . En þótt Descartes héldi fram vélhyggju um flest milli himins og jarðar undanskildi hann manninn , því hann taldi að skynsemi mannsins væri vélhyggjunni ósamrýmanleg . Í dæminu hér á undan segjum við að bílstjórinn beri ábyrgð á því hvernig fer þar sem honum var , áður en í óefni var komið , frjálst að aka hægt eða hratt . Nú er það svo að athafnir okkar , einkum og sér í lagi þær athafnir sem við köllum frjálsar og yfirvegaðar , eiga sér yfirleitt skýringar . Þegar við skýrum hvers vegna við gerðum hitt eða þetta þá vísum við til ástæðna sem við höfum . Meðal heimspekinga er ekki einhugur um hvernig skilja á þá kenningu að allt ráðist af því sem á undan er gengið . Sumir vilja leggja hana að jöfnu við nauðhyggju , og halda því fram að hún útiloki allt tal um fjálsan vilja . Aðrir vilja meina að réttur skilningur okkar á nauðhyggju sé sá sem við leggjum í þá hversdagslegu staðhæfingu að allt ráðist af því sem á undan kemur , og að nauðhyggjan , þannig skilin , útiloki ekki frjálsan vilja . Ef ástæður og orsakir eru tvennt ólíkt , þá getur allt ráðist af því sem á undan er gengið án þess að vélhyggjan sé sönn .