Jólin eru hátíð gleðinnar . Þá eiga allir að vera glaðir og til í hopp og hí um borg og bý , enginn má vera leiður eða leiðinlegur , brosið jafnmikilvægt og jólasteikin – hvort sem hún nú er úr jurta - eða dýraríkinu . Helst á allt að vera fullkomið svo hægt sé að pósta endalausum myndum af glæsilegum borðskreytingum og mat á samfélagsmiðlum , svo ekki sé nú minnst á gluggaskreytingar og jólatré sem skreytt eru eftir hátísku þess árs . Og ekki má gleyma áherslunni á umhverfisvæn jól . Gjafirnar verða helst að vera pakkaðar inn í brúnan , endurvinnanlegan umbúðapappír og lokað með krosslögðu snæri ef hægt á að vera að taka mark á gefandanum sem meðvitaðri , upplýstri manneskju . En er það í rauninni þetta sem jólin snúast um ? Í þessari kröfu um gleði og fullkomnun vill oft gleymast að fyrir marga eru jólin erfiðasti tími ársins . Þeir sem misst hafa ástvini , hvað þá börnin sín , syrgja aldrei heitar en um jólin sem eru þeirri náttúru gædd að fá fólk til að rifja upp gamla tíma sem fyrrnefndir ástvinir tóku þátt í og finna enn sárar fyrir missi þeirra en dagsdaglega . Fæstir fá þó að sinna sorginni í friði , það vill enginn neitt væl um jólin . Vera hress , brosa , láta eins og allt sé í himnalagi er krafa samfélagsins og aldrei er sú krafa háværari en um jólin . Það er stundum eins og fólk haldi að því háværari sem gleðikrafan er því minni hætta sé á að fólk finni fyrir sorginni . Þessi krafa er hættuleg , eins og fjölmargir sérfræðingar hafa bent á , og sýnir ótrúlega lítinn skilning á því langa og dökka ferli sem sorgin er . Í forsíðuviðtali Mannlífs í dag segir Tobba Marinós frá því að fljótlega eftir að systir hennar varð bráðkvödd hafi fólk verið farið að spyrja hvort foreldrar hennar væru ekki „ að koma til “ , eins og þau hefðu bara fengið lítilsháttar flensu sem hægt væri að hrista af sér á mettíma . Fólk sem spyr slíkrar spurningar virðist annaðhvort óttast sorg annarra eða ekki gera sér grein fyrir því hversu djúpt hún ristir . Það hristir enginn af sér barnsmissi eða systkinamissi . Sú sorg fylgir fólki ævina á enda og þótt hún sé léttbærari suma daga en aðra koma tímar þar sem hún er þung og dökk og alltumlykjandi . Það er hluti af sorgarferlinu . Og það minnsta sem við hin getum gert er að sýna því skilning og virðingu hvort heldur er um jól eða á öðrum tímum . Sorgin og gleðin eru systur og nákvæmlega ekkert því til fyrirstöðu að þær geti blómstrað hlið við hlið á sama tíma . Óskin fagra um gleðileg jól er ekki ósk um yfirborðskátínu og afneitun á raunverulegum tilfinningum heldur að hver og einn finni sína leið til að njóta jólahátíðarinnar með sínum hætti . Gefum fólki leyfi til þess .