24. júní , eða Jónsmessa , er ein ljúfasta hátíð kirkjuársins . Þjóðhátíðardagur okkar Íslendinga er reyndar ekki hluti af kirkjuárinu , en kirkjan kemur að honum og hátíðahöldum hans með pompi og prakt . Jól , páskar og hvítasunna eru hinar þrjár stóru hátíðir kirkjuársins og þær eiga sér líka sín föstu og formlegu hátíðarhöld . Þannig er það í raun náttúran sem heldur upp á Jónsmessuna fyrir okkur og með okkur og sér um hátíðahöldin , sumarsólin , fuglarnir og gróandinn . Jónsmessan tengist að sjálfsögðu sumarsólstöðum – lengsta sólargangi ársins 21 . júní . Hans hjá frændum okkar í Danmörku . Svíar draga aftur á móti heiti hennar af hinni fornu ljósahátíð Norrænna manna og kalla hana Miðsumar . Þessi miðsumarhátíð kirkjunnar bæði í Danmörku , Svíþjóð , hér á Íslandi og víðar er helguð Jóhannesi skírarar , honum sem kom í heiminn á undan Jesú , til að spá fyrir um fæðingu Jesú – benda á að Jesú , ljós heimsins , væri að koma í heiminn . Sjálfur orðar hann þetta svo í Jóhannesarguðspjalli : “ Eftir mig kemur maður sem hefur verið á undan mér , því hann er fyrri en ég ...... og ég hefi vitnað að þessi er Guðssonurinn ” . Jóhannes skírari á sér reyndar annan messudag sem er ekki eins bjartur og glaður - það er Höfuðdagurinn sem haldinn er 29. ágúst . Þá minnumst við þess þegar Heródes Antipas lét hálshöggva Jóhannes skírara fyrir trú sína . Allt árið endurspeglar nærveru hans og er helgað af honum . Því allir dagar minna okkur á hann , rétt eins og lífið sjálft , ljósið og sumarbirtan .