Vistarverur Hauks Ingvarssonar er ljóðabók um loftslagsbreytingar . Það hljómar ekkert sérstaklega vel , sú lýsing hljómar eins og mikilvæg bók frekar en góð bók – en bækur eru sjaldnast mikilvægar nema þær séu góðar , í þeim sé einhver galdur . Sem betur fer er þessi bóks Hauks rammgöldrótt – og fyrsta galdurinn má finna strax framan á kápunni . Á kápumyndinni mætast hýbýli manna og ísbjarna . Hús sem verið er að rífa , ísjaki á hvolfi . Það er haf á milli þessara mynda , en þær ríma samt – og það er galdur bókarinnar sjálfrar , náttúran og borgin ríma . Enda ljóst að ef náttúran tortímist , þá gerir borgin það líka . hugarveröldin hefur sína sérstöku landfræði sem er nátengd líkamanum Þessar línur kjarna stef bókarinnar öðrum fremur , sem og galdurinn sem Haukur nær að framkalla – hann nær einhvern veginn að beintengja sig við þessa hugarlandafræði líkama okkar . Okkar stofublómanna . Maður áttar sig nefnilega á því við lestur bókarinnar að ein helsta ástæða þess að erfitt er að fá fólk til þess að taka loftslagsbreytingar nógu alvarlega er hversu fjarlægar þær eru . Þær eru eins og stríð í fjarlægum heimshluta , eitthvað sem kemur okkur ekki við , okkur sem sitjum í hlýjum húsum og lesum ljóðabækur á meðan vindurinn gaufar á glugga . Við getum jafnvel sloppið nánast alveg við skrattans vindinn ef við eigum bíl og aðgang að bílskúr og bílakjallara . Fyrir okkur er náttúran of fjarri til þess að vera raunveruleg ógn . Og því fjær sem hún er , því líklegra er að það sé í okkar valdi að breyta einhverju . En ef þú átt hlýtt hús , bíl og einkaþotu þá truflar náttúran þig aldrei . Afsakið predikunina , þessa gildru fellur Haukur aldrei í . En vandinn við náttúruna í lífi nútímamannsins er hvað hún er exótísk . Sá sem yrkir um náttúruna hljómar iðullega eins og ævintýramaður , náttúrubarn , vísindamaður eða frumbyggi í eyrum okkar borgarbarnanna . En einhvern veginn tekst Hauk að sameina þessa heima , finna tenginguna , yrkja um náttúru húsa og hreindýra í sama ljóðinu . Dýragarður í Berlín verður skriftastóll manna og dýra , staður þar sem þau geta trúð hvort öðru fyrir áhyggjum sínum . En stundum er enginn til að hringja í . Í mögnuðu ljóði reynir miðaldra maður , munaðarlaus í tungumálinu , að takast á við frumstæðan ótta . kannastu við þá tilfinningu að taka upp símann en vita ekki hvert þú átt að hringja ? Þetta er vissulega ljóð um bældan karlmann , í aðra röndina , en ekkert síður ljóð um okkur öll , óháð kyni eða bælingu , hvert eigum við eiginlega að hringja ? Það er sama hvern maður kýs , það er enginn að fara að gera neitt í þessu . Draumaríkisstjórnin okkar getur lagað flest annað , en hvernig afstýrir hún heimsendi ? Heimsendaóttinn er auðvitað ekki nýtt umfjöllunarefni . Hér eru ótal sokknar og fallnar borgir , hér er ort um Róm og Hiroshima , Chernobyl og Detroit , Sovétríkin og Nóaflóð . Ljóðmælandi lýsir því hvernig honum finnist að innra með honum „ séu fornar leifar Sovétríkjanna “ og þegra maðurinn og Guð renna saman í einni tortímingarveru hljómar stemman að elska er að sökkva Sökkva borgum , sökkva heimi . Þessar fornu sem og nýlegu vísanir fylla mann bjartsýni sem og svartsýni í senn , heimsveldi falla , heimar falla , en við lifðum samt af . Lifum við þetta ekki af líka ? En samt , það lifðu þetta ekki allir af – og þetta er einmitt sönnun þess hve rækilega heiminum getur verið kollvarpað á svipstundu . ég segi það engum en inní mér sökk skip ég horfði á slysið og reyndi ekki að bjarga neinum Skipið er að sökkva inní okkur öllum . Við erum inni í skipinu , jafnvel þótt við höfum læst okkur inni í notalegri káetunni . Niðurstaða Skipið er að sökkva inní okkur öllum . Við erum inni í skipinu , jafnvel þótt við höfum læst okkur inni í notalegri káetunni . Svo er tengt afbrigði af sjúkdómnum þar sem heilkenninu er ... Þið þekkið sjálfsagt flest pabbana og ömmurnar sem flytja langar ræður um hvernig allt var erfiðara í gamla daga og menn þurftu að vaða mannhæðarháa snjóskafla til þess eins að komast í skólann og ótrúlegustu hversdagshlutir voru munaður sem mönnum ...