Skessusæti , Skessuhorn , Skessugarður og Skessuhellir eru örnefni á fyrirbærum í landslagi , stundum „ stórkonulegum , “ sem oftast tengjast einhverjum þjóðsögum . En vísi „ skessusæti “ almennt til einhvers landslagsforms , myndu það vera hvilftir ( 1. mynd ) sem sannarlega gætu sómt vel sem sæti mjaðmamikillar tröllkonu . 1. mynd . Horft yfir Skutulsfjörð og hafnarsvæðið á Ísafirði . Naustahvilft handan fjarðarins . Hvilftir myndast við rof smájökla sem verða til nálægt snælínu í fjöllum þar sem snjó af nærliggjandi fjöllum eða fjallahlíðum skefur í lægðir . Snjólagið verður þá svo þykkt að vetri að það nær ekki að leysa að sumri . Þótt þykkt hvilftarjökla sé tíðum svo lítil að skrið á þeim sé mjög hægt , rjúfa þeir bergið smám saman , einkum með tvennu móti , plokkun og svörfun : Að vetri frýs jökulísinn við bergvegginn en að sumarlagi losnar hann frá hvilftarstálinu og myndast þá geil milli ís - og bergveggs ( Bergschrund er alþjóðaorð yfir þetta fyrirbæri ) . Við það plokkast úr bergveggnum grjótmolar sem frosið höfðu fastir við ísinn . Hins vegar nýtast þessir grjótmolar ásamt öðru grjóti sem hrunið hefur niður í geilina sem graftól þegar jökullinn skríður fram og sverfur botn hvilftarinnar ( 2. mynd ) . Oft er tjörn í botni hvilfta sem eru skálarlaga vegna þess að svörfunin er öflugust þar sem ofanáliggjandi ís er þykkastur . Steinunn Kristjánsdóttir er prófessor í fornleifafræði við Sagnfræði - og heimspekideild Háskóla Íslands . Helstu rannsóknasvið hennar eru miðaldafornleifafræði , norræn fornleifafræði , kirkjusaga , klausturfornleifafræði , kynjafornleifafræði , þróun húsagerða og miðlun vísindalegrar þekkingar .