Ég stend því við það að stjórnarskrárbreytingar verða með þessu lagi handan við dönsku öfgarnar . Í skýrslu sinni , CDL-AD ( 2010 ) 001 , ON CONSTITUTIONAL AMENDMENT , tekur Feneyjarnefndin Danmörku sem dæmi um land þar sem einna erfiðast sé að breyta stjórnarskrá . Þar þarf samþykki tveggja þinga og kosningar á milli og síðan samþykki meirihluta kjósenda en þó minnst 40% þeirra sem eru á kjörskrá . Jafnframt nefna þeir Svíþjóð og Íslands sem dæmi um land þar sem auðvelt sé að breyta , þ.e.a.s. einfaldur meirihluti á tveimur þingum með kosningum á milli . Nú , á hádegi 27. mars 2013 , er sagt að „ samkomulag “ sé á Alþingi um að fara úr einum öfgunum í aðrar , að taka upp danska fyrirkomulagið , en með því viðbótarskilyrði að það eigi líka að þurfa aukinn meirihluta á fyrra þinginu , 60% herma sumir . Hvaða rannsókn skyldi nú hafa farið fram ? Hvaða siðferðilegan rétt hefur þetta þing á lokadögum að binda komandi kynslóðir og gera þeim illmögulegt að komast út úr bráðabirgðastjórannarskránni frá 1944 ? Er verið að hafa þá að fífli sem mættu á þjóðfundinn 2010 , þá sem buðu sig fram til stjórnlagaþings og tóku síðan sæti í stjórnlagaráði , og ekki síst þjóðina sem sagði skýrt álit sitt 20. október 2012 ? Vita þingmenn hvað þeir eru að gera ? Enn er von til að sögusagnirnar um „ samkomulagið “ séu orðum auknar . Held í þá von , en bið samt alla að hafa varann á sér .