Íslenska útrásin og fjármálaævintýrið sem henni fylgdi hófst formlega með einkavæðingu á hlut ríkisins í Landsbanka Íslands og Búnaðarbanka Íslands undir lok árs 2002 og í byrjun árs 2003 . Þegar kafað var ofan í upplýsingar úr frumgögnum sem lágu til grundvallar skýrslu rannsóknarnefndar Alþingis frá 12. apríl 2010 um aðdraganda og orsakir falls íslensku bankanna 2008 og tengda atburði og vistaðar eru hjá Þjóðskjalasafni Íslands , fékkst margt af því staðfest . Og hverjar urðu afleiðingarnar ? Seinni spurningunni má svara með því að benda á þá atburði sem áttu sér stað snemma í október 2008 . Áhættusæknir og ákveðnir . Í skýrslu rannsóknarnefndarinnar segir : „ Á þeim fundum voru sagðir hafa verið meðal annarra Ólafur Ólafsson og Sigurður Einarssonar , þáverandi stjórnarformaður Kaupþings hf . Um þetta var haft eftir Sigurjóni Þ. Árnasyni í [...] skýrslu rannsóknarnefndar Alþingis 12. apríl 2010 : „ Þessi díll held ég var allur og það að sameiningunni , þetta var allt hannað miklu fyrr , það er alltaf talað um að það hafi verið hannað í skrifstofunni hjá Sund í október 2002 . [...] Björn Jón Bragason sagnfræðingur rakti svipaða sögu í grein sem hann skrifaði í tímaritið Sögu í lok árs 2011 . Þar sagði hann að sameining Kaupþings og Búnaðarbankans hafi verið „ hönnuð “ á leynifundum mörgum mánuðum áður en einkavæðingin gekk í gegn . Þá fundi sátu , að sögn Björns Jóns , Finnur Ingólfsson , Sigurður Einarsson og Ólafur Ólafsson . Blekkt til að mæta skilyrðum Hópurinn sem keypti hlutinn í Búnaðarbankanum gekk alltaf undir nafninu S-hópurinn . Sá hópur samanstóð af Eglu ehf. ( félags í eigu Kers ( að mestu í eigu Ólafs Ólafssonar ) sem átti 49,5 prósent , VÍS sem átti 0,5 prósent og opinberlega Hauck & Aufhäuser sem sagt var eiga 50 prósent ) , Eignarhaldsfélaginu Samvinnutryggingum , Samvinnulífeyrissjóðnum og VÍS . S-hópurinn hafði sent inn bréf til framkvæmdanefndar um einkavæðingu og lýst yfir áhuga á að kaupa hlut í annað hvort Landsbanka Íslands eða Búnaðarbankanum sumarið 2002 . Í skýrslu rannsóknarnefndarinnar segir að ekki verði annað sé en að hópurinn hafi látið fyrst í það skína að erlendur aðili myndi koma að tilboði hans á fundi með framkvæmdanefndinni 28. ágúst 2002 . Þá höfðu meintir fundir um ætlaða sameiningu við Kaupþing þegar átt sér stað . Meðal þeirra atriða sem nefnd voru í þessu sambandi var að S-hópurinn hefði haft í sínum hópi „ virt erlent fjármálafyrirtæki sem fjárfesti “ . Á þessum tíma lá ekkert fast fyrir um neina erlenda aðkomu að kaupum S-hópsins . Í bréfinu sagði nefndin að „ S-hópurinn hefði gefið til kynna að 25 - 30% hlutur í eignarhaldsfélagi um eign í Búnaðarbankanum yrði í eigu SociétéGénérale eða annars alþjóðlegs fjárfestis . “ Ráðgjafar á vegum Ólafs tóku þátt í blekkingarleiknum Nú hefur verið opinberað að , líkt og marga grunaði , þá var aðkoma SociétéGénérale hluti af blekkingarleik . Aldrei stóð til að bankinn myndi kaupa hlut í Búnaðarbankanum . Það tók rúmlega 14 ár að upplýsa endanlega um aðkomu hans . Það sem síðan gerðist þekkja flestir . Beðið var með að tilkynna hver erlenda fjármálastofnunin sem myndi taka þátt í kaupunum væri nánast fram að undirskrift , sem átti sér stað 16. janúar 2003 . Hann hagnaðist um 3,8 milljarða króna á fléttunni . Rannsóknarnefndin ályktar að aðilar tengdir Kaupþingi hafi verið eigendur þess . Og nú þegar aðkoma Kaupþings að einkavæðingu Búnaðarbankans hefur verið staðfest af rannsóknarnefnd verður að skoða innkomu þeirra í Kaupþing í öðru ljósi . Spólum aðeins til baka . Guðmundur hætti þar 1996 til að taka við stöðu sparisjóðsstjóra SPRON , sem þá þótti stærra starf en að stýra litlu fjármálafyrirtæki . Í október 2002 , á sama tíma og meintir fundir lykilmanna úr S-hópnum og Kaupþingsmanna um væntanlega sameiningu áttu sér stað í Kringlunni , setti Kaupþing eign sína í sjálfu sér inn í eignarhaldsfélagið Meið , sem átti eftir það 15,7 prósent í Kaupþingi . Kaupþing mátti samkvæmt lögum ekki eiga meira en tíu prósent í sjálfu sér og því var ljóst að fyrirtækið þurfti að selja sinn hlut í Meið , alls 55 prósent hlutafjár . Kaupverðið er um 2,4 milljarðar króna , eða nánast sama upphæð og Hauck & Aufhäuser greiddi fyrir sinn meinta hlut í Búnaðarbankanum . Kaupverð á 45,8 prósent hlut í bankanum var um 11,8 milljarðar króna og hlutur þýska bankans , sem Kaupþing lánaði leynilega fyrir , um 2,7 milljarðar króna . Upphafið að endalokunum og afleiðingunum Það má með sanni segja að boltinn hafi byrjað að rúlla hjá öllum hlutaðeigandi eftir að þessi flétta var framkvæmd . Nafni Meiðs var breytt í Exista og bræðurnir héldu þar um alla þræði í krafti mikils eignarhluta . VÍS , Símann , stóran hlut í finnska tryggingafélaginu Sampo og meira að segja Viðskiptablaðið . Tveimur árum síðar voru þær metnar á 85 milljarða króna . Aðrir meðlimir S-hópsins nutu líka góðs af verknaðinum og urðu fokríkir , þótt Ólafur hafi skarað þar fram úr . Sigurður Einarsson hefur verið tekinn til gjaldþrotaskipta í stærsta einstaklingsgjaldþroti sem orðið hefur hérlendis . Ólafur barst á og var fyrirferðamikill á þessum árum . Hann stofnaði góðgerðarsjóð og setti milljarð króna í hann og hann fékk Elton John til að syngja í klukkutíma í fimmtugsafmælinu sínu . Þar veðjaði hann gegn íslensku krónunni og krafðist þess átta dögum síðar að samningurinn yrði gerður upp á genginu 305 krónur á hverja evru , sem hefði þýtt að Kaupþing , fallni bankinn sem hann verið næst stærsti eigandinn í , ætti að borga honum 115 milljarða króna . Hlutabréfaverð í sameinuðu Kaupþingi rauk upp eftir að Puffin-fléttan var framkvæmd . Tilgangurinn var að halda uppi verði bréfanna handvirkt . Exista-bræður voru enn stórtækari í skuldasöfnun . Þeir og félög tengd þeim skulduðu íslenskum bönkum 309 milljarða króna við hrunið . Sigurður Einarsson var sæmdur fálkaorðunni og Ólafur Ragnar Grímsson talaði um hann sem einn sinn nánasta samstarfsmann . Hann og Hreiðar Már voru kjörnir viðskiptamenn ársins . Dómarnir voru m.a. fyrir stórfellda markaðsmisnotkun og hina svokölluðu Al Thani-fléttu , sem minnir um margt á Puffin-fléttuna í kringum Hauck & Aufhäuser blekkinguna . Í henni var fengin erlendur aðili til að þykjast eiga hlut í Kaupþingi sem Kaupþing fjármagnaði í reynd og baksamningur var í gildi sem gat gert það að verkum að Ólafur Ólafsson hagnaðist ef fléttan gengi upp , en átti ekki að geta tapað neinu ef hún gerði það ekki . En eru mál gegn þeim óútkljáð fyrir dómstólum eða enn í rannsókn , bæði hérlendis og erlendis . Einungis 38,3 milljónir króna fengust upp í kröfur eða tæplega 0,02 prósent . Um er að ræða langstærsta gjaldþrot einstaklings í Íslandssögunni . Ólafur Ólafsson gerði skuldauppgjörssamkomulag við Arion banka árið 2011 . Samkvæmt því slapp Ólafur við að greiða 64 milljarða króna af skuldum sínum en þurfti að láta valdar eignir , meðal annars eignarhlut sinn í HB Granda . Þeim hefur tekist að ná fullum yfirráðum í Bakkavör að nýju m.a. með því að kaupa hluti í félaginu af íslenskum lífeyrissjóðum . Í Panamaskjölunum var staðfest að þeir bræður hefðu átt minnst sex aflandsfélög skráð í þekktum skattaskjólum . Og nánast allir ofangreindir eiga augljóslega digra sjóði erlendis . Á meðal þeirra sem hafa nýtt sér fjárfestingarleið Seðlabanka Íslands , sem veitti eigendum erlendra mynta tækifæri til að fá 20 prósent afslátt á íslenskum eignum með því að flytja peninga inn í íslenskt hagkerfi , eru félög í eigu bræðranna Lýðs og Ágústs Guðmundssona , Hreiðars Más Sigurðssonar og Ólafs Ólafssonar . Það þarf kannski ekki að koma mikið á óvart . Líkt og segir í þekktri bók William K. Black , lögfræðings og sérfræðings í hvítflibbaafbrotum , þá er besta leiðin til að ræna banka að eignast slíkan . Kjarninn er vettvangur umræðu og á nýliðnu ári voru 539 skoðanagreinar birtar , stærstur hluti þeirra aðsendar greinar . Okkar tryggð er aðeins við lesendur . Við erum skuldbundin ykkur og værum þakklát ef þið vilduð vera með í að gera Kjarnann enn sterkari .