Sutemizuvchilarning hid sezish a'zolari boshqa yer yuzidagi umurtqavorlardan ko'ra rivojlangan. Sutemizuvchilar hidni farqlash qobiliyatidan fazoda, oziq-ovqat qidirishda, turlararo va turlararo aloqalar doirasida yo'nalishni aniqlashda foydalanadilar. Humor funksiyasining rivojlanish darajasiga ko'ra sutemizuvchilar ikki guruhga bo'linadi: juda kuchli hid sezgi (ko'pchilik sutemizuvchilar) va o'rtacha rivojlangan hid sezgi (primatlar, kitlarga o'xshash, qush oyoqlari) bilan mikromasmatlar. Ikkinchi guruhga inson kiradi, uning burunida taxminan 5 million hid hujayralari bor, birinchi guruhga esa it kiradi, uning hujayralari esa 50 barobar ko'p. Umuman olganda, hidni sezishning rivojlanganlik darajasi turli xil hidli retseptorlar oqsillarini kodlovchi genlar soni bilan bog'liq: makrosmatlarda odatda 1000 dan ortiq, ko'plab primatlarda 500 ga yaqin, odamda atigi 387, o'rdaklarda 262. Ehtimol, eng yomon rivojlangan hidlanish hissi, eng yuqori foizli psevdojen hid retseptorlarga ega bo'lgan kitlarga xosdir. Hiroli tizimning faoliyat ko'rsatishi uchun asos bo'lib, hidli hujayralar - bu hidli modda molekulalari membranasidagi maxsus retseptorlar bilan bog'lanish natijasida harakat potensialini hosil qiluvchi bipolar neyronlar hisoblanadi.
Nimaga sutemizuvchilarni makrosmatlar va mikrosmatlarga ajratish mumkin?
Humor funksiyasining rivojlanish darajasiga ko'ra