Prokofiev tarixga musiqa tilining novatori sifatida kirdi. Uning o'ziga xos uslubi eng ko'p uyg'unlik sohasida seziladi. Prokofyev kechiktirilgan major-minor tonallik tarafdori bo'lib qolgani va novven maktabining radikalizmini bo'lmagani bilan, prokofyeviy harmoniya uslubi eshitishda aniq tanilgan. Prokofyevning uyg'unligi xususiyati allaqachon dastlabki tajribalar davomida shakllangan: Sarkazmlarda (1914, op. 17 No 5), masalan, u tonika funksiyasida dissonant akkorddan va o'zgaruvchan metrdan foydalangan (muallifning o'zi aytganidek, yomon kulgining ifodasidir), Navajdeniye (op. 4)  chromatik klaster (cis/d/dis/e), o'ynatiladigan o'ziga xos frazaning tovushlarini (tovush balandligini) birlashtiradi. Prokofyev butun hayoti davomida dominantalarning alohida shaklini, keyinchalik Prokofyev shakli deb nomlangan, asosan ko'rinishda va turli xillarda qo'llagan. Prokofeyning yangi ohanglari uchun liniya akordlari ham xosdir (masalan, birinchi "Mimolotnost" ), ular bir-biriga uyg'un tovushlarning akustik qarindoshligi bilan emas, balki kompozitor uchun o'ziga xos bo'lgan turli xil qoralikdagi polifoniyaning natijasidir.
Prokofiev nimaga ishonardi?
kechiktirilgan major-minor tonallik tarafdori