Mashhur dinshunos, dinlar tarixchisi, etnograf va yozuvchi Mircha Eliade turli xil kam sivilizatsiyalashgan xalqlar tomonidan e'zozlangan bunday samoviy xudolarga ba'zi misollar keltiradi. Osmon xudolariga sig'inishning nomaqbulligi haqida gapirganda, Eliada shuni ta'kidlaydiki, Oliy osmon xudosi hamma joyda boshqa ehtirom ob'ektlariga o'z o'rnini beradi. Bunday substitutsiyaning morfologiyasi turlicha bo'lishi mumkin, ammo uning mohiyati deyarli hamma joyda bir xil: samoviy mavjudotning transsendentligi va passivligidan chetga chiqish va dinning yanada dinamik, faol va oson kirish mumkin bo'lgan shakllariga murojaat qilish. Biz sakralning asta-sekin pastga tushishini kuzatyapmiz deb aytishimiz mumkin, bu esa inson hayoti va atrof-muhitning muqaddaslik nuqtalari tobora ko'payib borayotganida aniqlik darajasigacha.
Nimaga Eliada, har yerda samoviy Xudo boshqa butlarga o'rin berishini ta'kidlamoqda?
Osmon xudolariga sig'inishning nomaqbulligi