Venetsiyadagi va qisman Rimdagi operalar saroy tantanalari uchun emas (Florensiyadagi kabi), balki keng ommaga mo'ljallangan bo'lgani uchun, ularning mazmuni ham o'zgargan: mifologik сюжеtalar tarixiylarga o'rin bergan; ushbu davr operalari uchun bir tomondan, keskin dramatik mojarolar (eng yorqin Venetsiyadagi namunalarda, masalan, J. Legrentsining M. Noris, ular kataklizmlar seriyasiga aylandi), boshqa tomondan  dramatik teatrda allaqachon o'zlashtirilgan fojia va komik, yuksak va past o'yinlarning birlashuvi. Demokratik qatlamlarga yo'naltirilganlik yangi janrga umumlashtirilgan tipdagi ohangga, uning ritmik-struktural to'liqligiga intilayotgan xalq-maishiy janrlarda uzoq vaqtdan beri shakllangan ifodalovchi vositalarga tayanishni talab qildi. Shu bilan birga, bir necha o'n yillar davomida butun Italiya bo'ylab tarqalgan opera, shuningdek, zamonaviy saroy ko'ngilxushligiga aylandi. Aristokratiya qo'llab-quvvatlamagan holda, yosh janr muvaffaqiyatli rivojlana olmasdi va u bunday qo'llab-quvvatlanmagan joyda rivojlanmagan: Bu kerak edi, deb yozadi V. Konen,  yangi turdagi musiqachilarning armiyasini o'stirish  nafaqat ko'plab malakali vokalistlar, orkestrchilar va klavesinchilar... balki yangi uslubni egallagan nazariy va pedagoglar... Aynan saroy-aristokratik doiralarning homiyligi oxir-oqibat opera teatrini musiqiy professionallikning cherkovga o'xshash markazga aylantirdi, ammo bir vaqtlar opera aristokratik ta'mning garovida edi.
Venetsiyaning eng yorqin namunalarida keskin kurash nimaga olib keldi?
kataklizmlar