Leybnitz shirinlikni juda yaxshi ko'rardi, hatto sharobga ham shakar qo'yardi, lekin umuman sharob ichmasdi. U juda katta ishtiyoq bilan, juda ko'p o'ylamasdan ovqatlanardi, mehmonxonadan olib kelingan yomon tushlik va saroyning nozik taomlari bilan bir xil qanoatlantirishi mumkin edi, u har qanday vaqtda ovqatlanmagan, lekin kerak bo'lganda va kerak bo'lganda uxlagan. Odatda u tungi birdan oldin uxlab, ertalab yettidan kechikmay turardi; Leybnitsning bunday turmush tarzi uzoq qarib qolishiga olib keldi va tez-tez u ish stolida juda charchaganidan uxlab qolib, ertalabgacha uxlab yotgan. Gottfried Wilhelm Leibniz bir stolda bir necha kun o'tirib fikrlash qobiliyatiga ega bo'lgan odam edi, shuningdek, yozda va qishda Yevropa yo'llarida sayohat qilish paytida fikrlash qobiliyatiga ega edi. G.B.B. yozganidek: Leybnitsning hayoti charchamas faoliyat bilan o'tgan, ammo bu faoliyat maqsadga qaratilgan bo'lmagan, uning hayoti esa monadik, yolg'iz, professorlik doirasidan tashqarida edi, ammo Gottfrid Vilgelm har doim ko'plab tadqiqotchilar bilan bog'liq edi. Leybnits o'z asarlarini faqat muayyan sabablarga ko'ra yozgan; bu bir nechta qisqacha eskizlar va son-sanoqsiz xatlar edi.
Leybnitz odatda uxlash uchun qachon yotardi?
tungi birdan oldin