1660-yildagi monarxiya tiklanishi va XVII asrning oxiri o'rtasidagi davrda klassizm g'oyalari ustunlik qildi. Shuning uchun o'sha davr tanqidchilari, asosan, Shekspirni Jon Fletcher va Ben Jonsondan pastroq qo'yishgan. Tomas Rimmer, masalan, Shekspirni komediya va fojia o'rtasidagi aralashma uchun qoralagan. Shunga qaramay, shoir va tanqidchi Jon Dryden Shekspirni juda yaxshi ko'rdi, u Jonson haqida shunday dedi: Men unga hayronman, lekin men Shekspiri sevaman. Shunga qaramay, Rimerning nuqtai nazari bir necha o'n yillar davomida ustunlik qildi, ammo XVIII asrda tanqidchilar uni hayratda qoldirib, uni daho deb atashdi. Bunday obro'ni faqatgina Shekspir ijodiga bag'ishlangan bir qator ilmiy nashrlar, masalan, 1765 yildagi Semyuel Jonson va 1790 yildagi Edmond Malunning ishlari mustahkamladi. 1800 yilga kelib, u Angliya milliy shoiri unvoniga ega bo'ldi. XVIII va XIX asrlarda Shekspir Britaniya orollari tashqarisida ham mashhur bo'ldi. U Volter, Goethe, Stendal va Viktor Hugoning qo'llab-quvvatlagan yozuvchilaridan biri edi.
Samuel Jonsonning 1765 yilgi va Edmond Malonning 1790 yilgi asarlari nimaga bag'ishlangan edi?
Shekspir