Sutemizuvchilarning hid sezish a'zolari boshqa yer yuzidagi umurtqavorlardan ko'ra rivojlangan. Humni sezish qobiliyati sutemizuvchilar uni fazoda, oziq-ovqat topish uchun, turlararo va turlararo aloqalar uchun ishlatadilar. Sutemizuvchilarning hidlanish funksiyasi rivojlanish darajasiga ko'ra ikki guruhga bo'linadi: juda o'tkir hidlanish xususiyatiga ega bo'lgan makrosmatlar (ko'pchilik sutemizuvchilar) va o'rtacha rivojlangan hidlanish xususiyatiga ega bo'lgan mikro-smatalar (primatlar, kitlarga o'xshashlar, paypoq oyoqlari). Ikkinchi guruhga inson kiradi, uning burunida taxminan 5 million hid hujayralari bor, birinchi guruhga esa it kiradi, uning hujayralari esa 50 barobar ko'p. Umuman olganda, hidni sezishning rivojlanganlik darajasi turli xil hidli retseptorlar oqsillarini kodlovchi genlar soni bilan bog'liq: makrosmatlarda odatda 1000 dan ortiq, ko'plab primatlarda 500 ga yaqin, odamda atigi 387, o'rdaklarda 262. Ehtimol, eng yomon rivojlangan hidlanish hissi, eng yuqori foizli psevdojen hid retseptorlarga ega bo'lgan kitlarga xosdir. Hiroli tizimning faoliyat ko'rsatishi uchun asos bo'lib, hidli hujayralar - bu hidli modda molekulalari membranasidagi maxsus retseptorlar bilan bog'lanish natijasida harakat potensialini hosil qiluvchi bipolar neyronlar hisoblanadi.
Sutemizuvchilar oziq-ovqat topishda qanday qobiliyatdan foydalanadilar?
Humni sezish qobiliyati