Leonardo da Vinchining vafotidan so'ng, uning do'sti va shogirdi Francesco Melci ulardan rasm san'atiga tegishli parchalarni tanladi, keyinchalik ulardan Rassomlik to'g'risidagi traktat (Trattato della pittura, 1-nashr, 1651) tuzilgan. Leonardo da Vinchining qo'lyozma merosi to'liq shaklda faqat XIX-XX asrlarda nashr etilgan. Uning ilmiy va tarixiy ahamiyati bilan birga, qisqa, jonli va juda toza tili tufayli badiiy ahamiyati ham bor. Italiya tili lotin tilidan pastroq hisoblangan humanizm davri paytida yashagan Leonardo da Vinchi o'z nutqining go'zalligi va ifodalishi bilan zamondoshlarini hayratda qoldirgan (ta'rifga ko'ra u yaxshi improvizator bo'lgan), lekin o'zini adabiyotchi deb hisoblamagan va gapirganidek yozgan; uning prozasi shuning uchun XV asr ziyolilarining so'zlashuv tili namunasi bo'lgan va bu uni umumanumanumanistlarning proziga xos san'atkorlik va ulug'vorlikdan saqlab qolgan, garchi Leonardo da Vinchining ba'zi didaktik yozuvlarida biz insonparvarlik uslubining patos tovushini topamiz.
Insonparvarlik uslubi patfosining tovushlarini qayerdan topamiz?
Leonardo da Vinchining ba'zi didaktik yozuvlarida