Leybnitsning ruhiy kayfiyati uning falsafiy optimizm bilan to'liq uyg'un edi: u deyarli har doim xursand va jonli edi; u hamma haqida yaxshi fikrda edi, hatto Isoak Nyuton haqida u bilan yakuniy janjalgacha. Leybnitsning o'zi aytganidek, u senzura ruhi ga ega edi: deyarli har qanday kitob unga yoqardi, u faqat eng yaxshisini izlardi va eslab qolardi. Leybnitz jozibador, odobli, hazil tuyg'usi va tasavvurga ega edi. U ko'pincha kulgan, hatto u buni faqat tashqi kulgi emas, balki ichki kulgi deb aytganida ham; u achchiq edi, ammo qasoskor emas va unda rahmdillik hissi osonlikcha uyg'onardi.
Leybnitsning so'zlariga ko'ra, unga nima yetishmagan?
senzura ruhi