70-80-yillarda Moskvada chiptalar salonda joylashgan oddiy mexanik kassalarda tarqatilgan. Qimmatxona to'lovni olishni nazorat qilish uchun hech qanday nazorat tuzilmagan edi  bunday kassadan chiptalarni pul tushirmasdan olish mumkin edi. Yo'lovchining faqatgina sotsialistik ongliligi chiptasiz sayohat qilishning oldini olgan: haqiqiy sovet fuqarosi boshqa birovga trolleybusda bepul yurishga ruxsat bera olmasdi va yo'lovchilar janjallar (yoki, balki, janjalning doimiy tahdidi) bilan bir-birlarini kassaga bir tiyin tushirishga majbur qilishgan. Ular esa hech qanday nazoratchisiz yoʻl chiptalarini tekshirib turishardi (agar boshqa yoʻlovchi bir martalik chiptani olmagan boʻlsa). Yo'lovchilarning tegishli huquqi - boshqa yo'lovchilardan chipta yoki yo'l guvohnomasini talab qilish huquqi - jamoat transportidan foydalanish qoidalariga kiritilgan. Ammo bunday tizim hamma joyda ham mavjud emas edi. Masalan, Minskda chiptalar faqat kiosklar va do'konlar kassalari orqali tarqatilgan (lekin hech qachon haydovchi tomonidan) va trolleybuslar, avtobuslar va tramvaylar salonlarida o'rnatilgan kompostyerlarda kompostlangan. SSSRning ba'zi janubiy shaharlarida konduktorlar tarqalgan edi. Ikkala holatda ham mexanik kassalar to'liq yo'q edi.
70-80-yillarda Moskvada trolleybus chiptalarini tarqatish kassasining tuzilishi nimalarni nazarda tutmagan?
to'lovni olishni nazorat qilish