Leybnitsning ruhiy kayfiyati uning falsafiy optimizm bilan to'liq uyg'un edi: u deyarli har doim xursand va jonli edi; barcha haqida u yaxshi fikr bildirdi, hatto Ishoq Nyuton haqida u bilan yakuniy janjalgacha. Leybnitsning o'zi aytganidek, unda tsenzura ruhi yetishmas edi: u deyarli har qanday kitobni yoqtirardi, u faqat eng yaxshisini izlardi va eslab qolardi. Leybnitz jozibador, odobli, hazil tuyg'usi va tasavvurga ega edi. U ko'pincha kulgan, hatto u buni faqat tashqi kulgi emas, balki ichki kulgi deb aytganida ham; u achchiq edi, ammo qasoskor emas va unda rahmdillik hissi osonlikcha uyg'onardi.
U odamlarga qanday munosabatda bo'lgan?
barcha haqida u yaxshi fikr bildirdi