Glass va Uillis 1912 yil 26 dekabrda prezidentga 12 yoki undan ortiq xususiy boshqarilgan mintaqaviy zaxira banklarini tashkil etishni nazarda tutuvchi rejani taklif qilishdi, ular a'zo banklarning zaxiralarining bir qismini ushlab turadilar, boshqa markaziy bank funksiyalarini bajaradilar, tijorat aktivlari va oltin evaziga valyuta chiqaradilar. Prezidentga bu taklif juda yoqdi, lekin u mintaqaviy zaxira banklari faoliyatini nazorat qilish va muvofiqlashtirish uchun markaziy qo'mitadan ko'proq narsani qo'shishni xohladi, bu butun tuzilmaning kalit toshini deb atagan narsa.Vilsonning kalit toshini bu Federal zaxira tizimi boshqaruvchilarining kengashi bo'lib, u Oldrich rejasi bankchilari boshqaradigan markaziy bankdan farqli o'laroq, davlat organi bo'lishi kerak edi. Yangi reja Federal zaxira banklarining avtonomiyasiga ega bo'lish bilan birga, Federal zaxira banklariga muhim rol o'ynashga imkon berdi, chunki ular o'sha paytda hisob stavkasini o'zlari belgilashlari mumkin edi. Shuningdek, xususiy bankchilarning obligatsiyasi bo'lgan taklif etilayotgan valyuta o'rniga, yangi Federal zaxira tizimi banknoti AQSh g'aznachiligining qarz majburiyati bo'ladi. Bundan tashqari, Aldrich rejasidan farqli o'laroq, banklar to'g'risidagi qonun asosida tashkil etilgan banklar umummilliy tizimida a'zolik majburiy emas, balki ixtiyoriy edi. Glass-Villisning ushbu rejasi, Vilsonga o'zgartirilgan holda, keyinchalik Federal zaxira to'g'risidagi qonunning asosini yaratdi.
Federal zaxira tizimi boshqaruvchilari kengashi davlat organini yana qanday nomlashadi?
Vilsonning kalit toshini