Birinchi asrdagi xristianlik vaʼzgoʻylarining hech biri teatr tomoshalarining buzuq taʼsirini Russo kabi qattiq qamchalab yubormagan. Teatr buzuqlik va vasvasalarni hayotga kiritadi, chunki u ularni namoyish etadi; u butunlay kuchsiz, qachonki, buzuqlikning satiri yoki yovuzning fojiali taqdiri tasvirlanganida, u tahqirlangan fazilatga yordam berishni xohlasa  Roussoning maktubining bu qismida pafos mazmunli va samimiylik bilan nafas oladi. Shundan so'ng, ammo, u teatrni zarur deb biladi xalqni o'yin-kulgi va falokatlardan chalg'itish uchun; o'lmas turdagi buzuqlikni o'z ichiga olgan teatr tarbiyaviy ahamiyatga ega; yozuvchilarni izzatlash va ularning asarlarini ijro etganlarni kamsitish uchun izchillik bilan. Russo birinchi bo'lib xalq bayramlari va o'yin-kulgilar zarurligi haqida o'yladi; uning ta'siri ostida inqilob davrida bu borada birinchi, omadsiz va sun'iy urinishlar amalga oshirildi.
Russoning fikricha, teatr nima uchun kerak?
xalqni o'yin-kulgi va falokatlardan chalg'itish uchun