Prokofiev tarixga musiqa tilining novatori sifatida kirdi. Uning o'ziga xos uslubi eng ko'p uyg'unlik sohasida seziladi. Prokofyev major-minor tonining kengaytirilgan shaklini qo'llab-quvvatlagan va Novyeva maktabining radikalligini tan olmagan bo'lsa-da, uning harmoniya uslubi eshitishda aniq tan olinadi. Prokofyevning uyg'unligi xususiyati allaqachon dastlabki tajribalar davomida shakllangan: Sarkazmlarda (1914, op. 17 No 5), masalan, u tonika funksiyasida dissonant akkorddan va o'zgaruvchan metrdan foydalangan (muallifning o'zi aytganidek, yomon kulgining ifodasidir), Navajdeniye (op. 4)  chromatik klaster (cis/d/dis/e), o'ynatiladigan o'ziga xos frazaning tovushlarini (tovush balandligini) birlashtiradi. Proqofey butun hayoti davomida dominantning alohida shaklini, keyinchalik prokofyeviy deb nomlanganini ishlatgan, asosan ko'rinishda va turli xillarda. Prokofeyning yangi ohanglari uchun liniya akordlari ham xosdir (masalan, birinchi "Mimolotnost" ), ular bir-biriga uyg'un tovushlarning akustik qarindoshligi bilan emas, balki kompozitor uchun o'ziga xos bo'lgan turli xil qoralikdagi polifoniyaning natijasidir.
Prokofiev nimalardan foydalanardi?
Proqofey butun hayoti davomida dominantning alohida shaklini, keyinchalik prokofyeviy deb nomlanganini ishlatgan