Ammo asta-sekin imperator hokimiyati tarafdori bo'lgan gibellinlar partiyasi ko'plab shaharlarda ustunlik qildi (shu jumladan Parma, Mantve, Ferrar, Verona, Piachenza, Reggio, Modena, Breshiya); keyinchalik bu shaharlar alohida konfederatsiyani tashkil etdi; boshqa shaharlarda shaharlarning mustaqilligi tarafdori bo'lgan va papani qo'llab-quvvatlagan gvelflar hukmronlik qildilar. 1237 yilda Kortenuvoda ajoyib g'alaba bilan ochilgan Fridrix II Shtaufenning Lombardiyaga bo'lgan yurishi u uchun juda qayg'uli yakun topdi: u Parmada mag'lub bo'ldi va 1247 yilda Italiyadan qochdi. Yuridik jihatdan Lombardiya va Toskana bundan keyin ham Germaniya imperiyasining bir qismi bo'lib qoldi, ammo aslida 60 yil davomida nemis shohlari hokimiyatga da'vo qilmadilar. Lombard shaharlarining o'zida hokimiyat imtiyozli qatlamlar qo'lidan asta-sekin shahar aholisi qo'liga o'tdi. Shaharlar ko'pchilikning mehrini qozonib, tanlangan shaxslar, asosan qadimgi olijanob oilalarning vakillari tomonidan boshqarilardi. Ko'pgina shaharlarda, ular demokratiya asosida meros bo'lib o'tgan hokimiyatni qo'lga kiritishga muvaffaq bo'lishdi. Bunday hukmdorlar gibellinlar partiyasiga qo'shilishni qulayroq deb bilishgan. Milan shahrida hokimiyat Visconti oilasiga o'tdi.
Fridrix II Shtaufening Lombardiyaga qilgan yurishlari qanday yakunlandi?
u Parmada mag'lub bo'ldi