Monetaristlar tez-tez Keyneschilar bilan pul va fiskal siyosatning samaradorligi haqida bahslashadi. So'nggilar pulga bo'lgan talab fazning muvozanat stavkasiga juda sezgir, shuning uchun pul taklifini ko'paytirish umumiy ishlab chiqarish hajmini ko'paytirishga yordam bermaydi; Keyneslik fikrlar vakillari fiskal siyosat monetar siyosatdan ancha samarali deb hisoblaydilar. Monetaristlar esa, aksincha, pul siyosatining samaradorligiga ishonishadi va fiskal siyosatning samaradorligiga shubha bilan qarashadi, chunki ular, aksincha, pul talabining foiz stavkasiga nisbatan juda sezgirligini ko'rsatadi. Fiskal siyosatni amalga oshirish uchun ko'pincha tovarlar va xizmatlarni davlat xaridlari hajmini ko'paytirish talab etiladi. Buning uchun davlatga mablag' kerak: qarzga bo'lgan talab oshadi, bu esa asosiy foiz stavkasini oshiradi. Monetaristlarning fikricha, bu so'nggi holat xususiy investitsiyalarning iqtisodiyotga to'g'ri kelmasligiga olib keladi, bu esa o'z navbatida umumiy taklifning o'sishini sezilarli darajada pasaytiradi. Bunday ta'sir xususiy investitsiyalarni chetga surish ta'siri deb ataladi (ingl. Crowding-out effekti). Shunday qilib, monetaristlar uchun fiskal siyosat samarasiz ((24). Milton Fridman va Edmund Felfs kabi taniqli iqtisodchilar monetaristlar hisoblanadi ((23).
Keynesning fikriga ko'ra, pulga bo'lgan talab nimadan kelib chiqadi?
fazning muvozanat stavkasiga