Oqsillar amfoterlik xususiyatiga ega, ya'ni sharoitga qarab kislotali va asosiy xususiyatlarni namoyon etadi. Oqsillarda suvli eritmada ionlashuvga qodir bo'lgan bir nechta turdagi kimyoviy guruhlar mavjud: kislotali aminokislotalarning yon zanjirlarining karboksil qoldiqlari (asparagin va glutamin kislotalari) va asosiy aminokislotalarning yon zanjirlarining azotli guruhlari (birinchidan, lizinning ε-aminogruppi va CNH ((NH2) argininning aminid qoldig'i, biroz kamroq darajada  imidazol gistidin qoldig'i). Har bir oqsil izoelektr nuqta (pI)  o'rta muhit kislotaliligi (pH) bilan tavsiflanadi, bunda ushbu oqsil molekulalarining umumiy elektr zaryadi nolga teng bo'ladi va, tegishli ravishda, ular elektr maydonida (masalan, elektrforezda) harakatlanmaydi. Izoelektr nuqtada oqsilning gidratatsiyasi va erishiligi minimal. pI miqdori oqsildagi kislotali va asosiy aminokislotali qoldiqlar nisbatidan kelib chiqadi: ko'p kislotali aminokislotali qoldiqlarni oqsillarda, izoelektr nuqtalar kislotali hududda (shunaqa oqsillar kislotali deb ataladi), ko'p asosiy qoldiqlarni oqsillarda esa,  alkalisida (asosiy oqsillar). Ushbu oqsilning pI qiymati ion kuchga va u joylashgan bufer eritmasi turiga bog'liq ravishda o'zgarishi mumkin, chunki neytral tuzlar oqsil kimyoviy guruhlarining ionlanish darajasiga ta'sir qiladi. Oqsilning pI-ni, masalan, titrlash egri chizig'idan yoki izoelektrokartartning yordamida aniqlash mumkin.
Neytral tuzlar nimaga ta'sir qiladi?
oqsil kimyoviy guruhlarining ionlanish darajasiga