Fransiyalik klassik fojianing chuqur ichki realizm nazariyotchilarning fikrlari va taqlidchilarning asarlarida o'lik sxemalarga aylandi, ularning zulmi faqat XIX asr boshlarida adabiyot tomonidan tashlandi. Ba'zilar, san'atdagi har qanday chinakam ilg'or harakatlar realizmga qaratilgan harakatlardir, deb hisoblaydilar. Bu borada realistlarning reaktsiyasi bo'lgan yangi tendentsiyalar ham istisno emas. Aslida ular faqatgina kundalik hayotga, badiiy dogmaga qarshilik ko'rsatadi  realistlikka qarshi reaktsiya, hayot haqiqatini izlash va badiiy qayta tiklashdan iborat. Lirik ramziy o'quvchiga shoirning kayfiyatini yangi vositalar bilan yetkazishga uringanida, neo-idealistlar badiiy tasvirning eski shartli usullarini tiriltirganda stilizatsiya qilingan, ya'ni haqiqatdan qasddan uzoqlashadigan tasvirlarni chizishadi, ular har qanday  hatto arxitekturalist  san'atning maqsadi bo'lgan narsaga intilishadi: hayotni ijodiy takrorlashga. Haqiqiy san'at asarlari yo'q - simfoniyadan arabeskagacha, Iliadadan Shoshibotgacha, qo'rqoq nafasgacha - unga chuqurroq qarashda, ijodkorning ruhini, hayotning burchagini temperament prizmasi orqali to'g'ri tasvirlamaydigan bo'ladi.
Simvolizm va neoidealizm qanday usullardan foydalanadi?
stilizatsiya qilingan, ya'ni haqiqatdan qasddan uzoqlashadigan tasvirlarni chizishadi