1950-yillarning oxiridan boshlab trubachi Maylz Devis va tenor-saksofonchi Jon Koltrayn ohangga va improvizatsiyaga bo'lgan yondashuv sohasida to'g'ridan-to'g'ri klassik musiqadan olingan ladali yangicha tajribalar uyushtirdilar. Bu musiqachilar chordlar o'rniga ozgina maxsus chordlardan foydalanib, ohanglarni hosil qilishdi. Natijada, harmoniyaviy statik, deyarli faqat musiqaga asoslangan jazza shakli paydo bo'ldi. Solida sozlovchi ba'zan o'zlarining o'rnatilgan ohangidan chetga chiqib, xavf-xatarga duchor bo'ladi, ammo bu keskin hissiyotni va ozodlikni yaratadi. Tempolar sekin va tezdan o'zgargan, ammo umuman olganda, musiqa o'zgaruvchan, o'zgaruvchan, o'zgaruvchan va sekinlik hissi bilan ajralib turardi. Ko'proq ekzotik effekt yaratish uchun ijrochilar ba'zan o'zlarining musiqasi uchun modal asos sifatida noyevropalik gammalardan (masalan, Hind, Arab, Afrika) foydalanganlar. Modal jazning noaniq tonal markazi jazza tarixining keyingi bosqichiga kelgan tajribachilarning erkin-jazza ko'tarilishlari uchun boshlang'ich poydevor bo'ldi, shu jumladan tenor-saksofonchi Farou Sanders. Modal jazza uslubining klassik namunalari Maylz Devisning Milestones, So What va Flamenco Sketches repertuaridagi pyesalar, shuningdek, Jon Koltraynning My Favorite Things va Impressions.
Maylz Devis va Jon Koltren musiqaga qanday ekzotik ranglarni qo'llashdi?
Hind, Arab, Afrika