Zamonaviy farmakologiyaning asoslari o'rta asrlarda Ibn Sina va Paracelsa yaratilgan. Paracels, ko'pgina oldingilardan farqli o'laroq, dorivor moddalarni nafaqat organik kelib chiqishi bilan ishlatgan, balki dorivor ta'sirni va noorganik birikmalarni - temir, simob, qo'rg'oshin, mis, mis, arsenik, oltingugurt, surmni o'rgangan. Renessans davrida tadqiqotning eksperimental usullari rivojlanadi, dorilarning kimyoviy tarkibi to'g'risida tushunchalar tobora to'liqroq bo'ladi, eskirgan tibbiy nazariyalar o'rniga yangi nazariyalar ilgari suriladi. Kitob bosma mashinasi turli manbalardagi moddalarning davolash xususiyatlari to'g'risidagi ma'lumotlarni to'plash va tahlil qilishning butunlay yangi darajasiga chiqish imkoniyatini taqdim etdi va Evropaning yirik shaharlaridagi universitetlarning rivojlanishi ushbu ma'lumotlarni ko'proq talabalar  bo'lajak shifokorlar orasida tarqatishga imkon berdi.
Zamonaviy farmakologiyaning asosini kimning asarlarida qo'yilgan?
Ibn Sina va Paracelsa