O'zini o'zi tartibga soluvchi iqtisodiyot tarafdorlarini klassik yoki neoklassik ((8) makroiqtisodiy fikrning tarafdorlari deb hisoblashadi. Ushbu maktabga oʻn yettinchi asrda asos solingan ((9). XVIII asrning oxirida klassik iqtisodiy nazariya rivojlanishining ikkinchi bosqichi boshlanadi. Bu davr Adam Smitning koʻrinmas qoʻl prinsipi (9) taʼsirida oʻzgacha boʻlgan. Iqtisodiyotning abadiy barqarorligi to'g'risidagi gipotezalar paydo bo'ladi, barcha bozorlarda mukammal raqobat amal qilishi, barcha narxlar talab va taklif holatiga qarab muntazam o'zgarib turishi, bozor o'z-o'zidan muvozanatga kelishga qodir deb hisoblaydigan laissez-faire nazariyasi paydo bo'ladi. O'n to'qqizinchi asrda esa, David Rikardo va Tomas Maltus kabi iqtisodchilar paydo bo'ladi. Aynan shu davrda makroiqtisodiyotda umumiy talab va taklifning muvozanatsizligi bo'lishi mumkin emasligi haqidagi taxminlar shakllantirilgan, chunki oxirgi o'zi umumiy talabni keltirib chiqaradi. Bu fikrni mashhur fransuz iqtisodchisi Jan Batist Sey aytgan va u Seyning qonuni deb nomlangan ((11).
Klassik iqtisodiy nazariya rivojlanishining ikkinchi bosqichi qachon boshlanadi?
XVIII asrning oxirida