Zamonaviy farmakologiyaning asosi o'rta asrlarda, Ibn Sina va Paracelslarning asarlarida qo'yilgan. Paracels, ko'pgina oldingilardan farqli o'laroq, dorivor moddalarni nafaqat organik kelib chiqishi bilan ishlatgan, balki dorivor ta'sirni va noorganik birikmalarni - temir, simob, qo'rg'oshin, mis, mis, arsenik, oltingugurt, surmni o'rgangan. Renaissance davrida tajriba usullari rivojlanadi, dorilarning kimyoviy tarkibi tobora to'liqroq tushuniladi, eskirgan tibbiy nazariyalar o'rniga yangi nazariyalar qo'yiladi. Kitob bosma mashinasi turli manbalardagi moddalarning davolash xususiyatlari to'g'risidagi ma'lumotlarni to'plash va tahlil qilishning butunlay yangi darajasiga chiqish imkoniyatini taqdim etdi va Evropaning yirik shaharlaridagi universitetlarning rivojlanishi ushbu ma'lumotlarni ko'proq talabalar  bo'lajak shifokorlar orasida tarqatishga imkon berdi.
Tadqiqotning eksperimental usullari qaysi davrda faol rivojlana boshladi?
Renaissance