Aristotel kuch tushunchasining falsafiy tushunchasini Aristotel kosmologiyasining ajralmas qismi sifatida taklif qildi. Aristotelning fikricha, yer kürasi to'rtta elementdan iborat bo'lib, ular turli xil "tabiiy joylarda" to'xtab turadi. Aristotelning fikricha, yerdagi harakatsiz jismlar, asosan tuproq va suv elementlaridan iborat bo'lib, tabiiy joylarida Yerda bo'lib, agar ularga tegilmasa, u erda qoladilar. U obyektlarning "tabiiy joy" topish (masalan, og'ir jismlar yiqilganda) bo'lgan tug'ma moyilligi, bu ularning "tabiiy harakatlanishiga" yordam berganligi va doimiy kuch ishlatishni talab qiladigan g'ayritabiiy yoki majbur harakatlar o'rtasida farq ko'rsatdi. Ushbu nazariya, har kungi ob'ektlar harakati haqidagi tasavvurlarga asoslangan, masalan, karvonning uzluksiz harakatlanishi uchun doimiy kuch ta'siri, uchayotgan narsalar, masalan, o'q otgan o'qning xatti-harakatlarini hisobga olishning kontseptual muammosiga duch keldi. Oshchining o'qni ko'chirish joyi, u uchishning boshlang'ich nuqtasi bo'lib, o'q havo bo'ylab uchib borayotganda, unga hech qanday aniq harakatlantiruvchi sabab ta'sir qilmaydi. Aristotel bu muammoni yaxshi bilgan va o'qning yo'nalishi bo'ylab siljigan havo uni nishonga yo'naltiradi, deb taxmin qilgan. Bu tushuntirish, butunlay joy almashish uchun havo kabi uzluksiz mavjudligini taqozo etadi.
Aristotelning nuqtai nazaridan, yer va suv elementlari uchun tabiiy joy qayerda?
Yerda