Renaissance faylasuflari, Erasmodan Montenga qadar, aql va uning ijodiy qudratiga sajda qilishgan. Aql - bu tabiatning bebaho hadyasi bo'lib, uni insonni barcha mavjudotlardan ajratib turadi, uni xudoga o'xshatadi. Humanistlar uchun donolik odamlarga mavjud bo'lgan eng oliy boylik edi va shuning uchun ular klassik antik adabiyotlarni targ'ib qilishni eng muhim vazifasi deb bilishgan. Dahillik va bilimda ular inson haqiqiy baxtga erishadi deb ishonishgan va bu uning haqiqiy zadilligi edi. Qadimgi adabiyotlarni o'rganish orqali inson tabiatini yaxshilash - renessans insonparvarligining eng muhim asosidir.
Insonni nima haqiqiy baxtga yetaklaydi?
Dahillik va bilimda