Leybnitz shirinliklarni juda yaxshi ko'rardi, hatto sharobga shakar ham qo'yardi, lekin umuman sharob ichmasdi. U juda katta ishtiyoq bilan, juda ko'p o'ylamasdan ovqatlanardi, mehmonxonadan olib kelingan yomon tushlik va saroyning nozik taomlari bilan bir xil qanoatlantirishi mumkin edi, u har qanday vaqtda ovqatlanmagan, lekin kerak bo'lganda va kerak bo'lganda uxlagan. Odatda u tunning biridan oldin uxlamagan va ertalab soat yettidan kechikmay turmagan; Leybnitsning bunday turmush tarzi uzoq qarib qolishiga olib kelgan va tez-tez u ish stolida juda charchaganidan uxlab qolib, ertalabgacha uxlagan. Gottfried Wilhelm Leibniz bir stolda bir necha kun o'tirib fikrlash qobiliyatiga ega bo'lgan odam edi, shuningdek, yozda va qishda Yevropa yo'llarida sayohat qilish paytida fikrlash qobiliyatiga ega edi. G.B.B. yozganidek: Leybnitsning hayoti charchamas faoliyat bilan o'tgan, ammo bu faoliyat maqsadga qaratilgan bo'lmagan, uning hayoti esa monadik, yolg'iz, professorlik doirasidan tashqarida edi, ammo Gottfrid Vilgelm har doim ko'plab tadqiqotchilar bilan bog'liq edi. Leybnits o'z asarlarini faqat muayyan sabablarga ko'ra yozgan; bu bir nechta qisqacha eskizlar va son-sanoqsiz xatlar edi.
Leybnitz shakarni qayerga aralashtirgan?
sharobga