Qadimgi naychalar ovozni erkin va yuqori aniqlik bilan chiqarganligi sababli, hatto cheklangan yordamchi usullar to'plamidan foydalangan holda ham, uni juda tez ijro etish mumkin edi. Clarino uslubi davrida, yoki uni polifonistlar davrida deb nomlash mumkin bo'lganda, tabiiy naycha ustida o'ynash texnikasi ma'lum darajada rivojlandi, ammo keyinchalik ijro uslubi yana asosan murakkab bo'lmagan melodik tuzilmalarni yoki oddiy uyg'unliklarni takrorlashga qaytdi. O'sha paytda klassik orkestr, odatda, ikkita naychadan, ularning litovrlar va valtornlar bilan birlashtirilgan holda foydalangan, ammo aniq asarlarning xususiyatlariga qarab  ning ko'proq variantlari ham uchrab turgan. Keyinchalik, orkestrning kuchi ortib borgani sayin, naychalar soni ham ko'paydi: masalan, R. Wagner Tanggeyser operasidagi "Ritler marshida" bir vaqtning o'zida 12 ta naychani qo'llagan.
Ruscha qanday analoglar clarino uslubi davrini nomlash uchun mavjud?
polifonistlar davrida