Fonologiyada muhim rolni qarama-qarshi qoʻyish (muxoliflik) tushunchasi ham oʻynaydi. Ikki birlik, agar minimal juftliklar mavjud bo'lsa, ya'ni so'z juftliklari mavjud bo'lsa, ular ikki birlikdan boshqa hech narsa bilan farq qilmaydi (masalan, rus tilida: tom  dom  kom  rom  som  nom  lom). Agar ikkita fon ma'lumoti bunday qarshilikka duch kelsa, ular turli fonomlarga tegishli. Aksincha, agar ikkita fon qo'shimcha taqsimotda bo'lsa, ya'ni bir xil kontekstda uchramasa,  bu ularni bitta fonemga kiritish uchun zarur (lekin etarli emas) shartdir. Masalan, rus tilida (a) (mat so'zida bo'lgani kabi) va (а̂) (mát so'zida bo'lgani kabi) bir kontekstda hech qachon uchramaydi: birinchi tovush faqat qattiq tovushlar (va / yoki o'zgaruvchanlar) o'rtasida talaffuz qilinadi, ikkinchi  faqat ikkita yumshoq tovushlar o'rtasida talaffuz qilinadi. Shunday qilib, ular bir fonemga tegishli bo'lishi mumkin (boshqa zarur shartlar bajarilganda). Aksincha, nemis tilida shunga o'xshash tovushlar so'zlarning yagona farqlovchilari hisoblanadi: Ähre  (ὲ:rә) (kolos) va Ehre  (é:rә) (sharaf) ((2), va shuning uchun ular turli fonemlarga tegishli.
So'zlarning minimal juftliklari qanday farq qiladi?
ikki birlikdan boshqa hech narsa bilan farq qilmaydi