Ammo asta-sekin imperatorlik hokimiyati tarafida turgan gibellinalar partiyasi ko'plab shaharlarda ustunlikka erishdi (shu jumladan Parma, Mantuya, Ferrara, Verona, Piachenza, Reggio, Modena, Breshiya); keyinchalik bu shaharlar alohida konfederatsiyani tashkil etdi; boshqa shaharlarda shaharlarning mustaqilligi tarafida turgan va papani qo'llab-quvvatlagan gvelflar hukmronlik qildilar. 1237 yilda Kortenuvoda g'alaba qozonib, Fridrix II Shtaufenning Lombardiyaga qilgan yurishi, u uchun juda achinarli yakun topdi: u Parma oldida mag'lub bo'ldi va 1247 yilda Italiyadan qochib ketdi. Yuridik jihatdan Lombardiya va Toskana bundan keyin ham Germaniya imperiyasining bir qismi bo'lib qoldi, ammo aslida 60 yil davomida nemis shohlari hokimiyatga da'vo qilmadilar. Lombard shaharlarining o'zida hokimiyat imtiyozli qatlamlar qo'lidan asta-sekin shahar aholisi qo'liga o'tdi. Shaharlar ko'pchilikning mehrini qozonib, tanlangan shaxslar, asosan qadimgi olijanob oilalarning vakillari tomonidan boshqarilardi. Ko'pgina shaharlarda, ular demokratiya asosida meros bo'lib o'tgan hokimiyatni qo'lga kiritishga muvaffaq bo'lishdi. Bunday hukmdorlar gibellinlar partiyasiga qo'shilishni qulayroq deb bilishgan. Milan shahrida hokimiyat Visconti oilasiga o'tdi.
G'ibellinlar partiyasi qanday hokimiyatni qo'llab-quvvatlagan?
imperatorlik hokimiyati