Sharqda, islom mamlakatlarida, odamning tasviri butlar yaratilishi taqiqlangan bilan chegaralanadi degan fikr keng tarqalgan edi, shuning uchun tasviriy san'at asosan arxitektura, ornament, oyma, kalligrafiya, zargarlik ishi va boshqa turdagi dekorativ va amaliy san'atga to'g'ri kelgan (qarang. Islom sanʼati). Hindiston va Tibet san'ati diniy raqs va haykaltaroshlikka e'tibor qaratgan bo'lib, bu tasvirlar yorqin kontrastli ranglar va aniq konturlarga ega bo'lgan. Xitoyda san'atning turli xil turlari, jumladan, toshdan o'ymakorlik, bronza haykalchilik, sopolchilik (shu jumladan, Qing imperatorining mashhur terrakot armiyasi), she'riyat, kalligrafiya, musiqa, rasm, drama, fantastika va boshqalar gullab-yashnagan. Xitoy san'atining uslubi davrdan davrga o'zgarib turadi va an'anaviy ravishda hukmron sulola nomidan nomlanadi. Masalan, Tan davri bo'yicha, nozik va monoxrom bo'lgan rasmlar ideal landshaftni tasvirlaydi, Ming davrida esa, mo'l-mo'l shoyi va janr kompozitsiyalari moda edi. San'atdagi yapon uslublari ham mahalliy imperatorlik sulolalari nomini olib, ularning rasmlari va kalligrafiyasida sezilarli o'zaro bog'liqlik va o'zaro ta'sir ko'rsatadi. XVII asrdan buyon bu yerda yog'ochdan gravyuralar ham tarqalgan.
Qayerda san'atning turli shakllari eng yuqori darajada rivojlangan?
Xitoyda