Simfonik musiqaning rivojlanishi va murakkabligi, orkestr tarkibining asta-sekin kengayishi XVIII asrning oxirida dirijorni ansamblda ishtirok etishdan ozod qilishni talab qildi; dirijorlik qiluvchi konsertmeystor o'z o'rnini yana orkestr oldida turgan odamga berdi. Bunda battuta sifatida jun bilan to'ldirilgan charm quvur yoki notalar o'rog'i ishlatilishi mumkin edi. XIX asrning boshlarida dirijorning qo'lida kichik yog'och tayoq paydo bo'ldi. Vena shahrida 1812 yilda birinchi bo'lib Ignats fon Mozel dirijyorlik tayoqchasidan foydalangan; 1817 yilda tayoqcha yordamida K. M. Q. Veber Drezden va L. Mayndagi Frankfurtdagi ishor.
O'sha paytda dirijyorning qo'lida kichkina yog'och tayoq paydo bo'ldi.
XIX asrning boshlarida