Glass va Uillis 1912 yil 26 dekabrda prezidentga 12 yoki undan ortiq xususiy boshqarilgan mintaqaviy zaxira banklarini tashkil etishni nazarda tutuvchi rejani taklif qilishdi, ular a'zo banklarning zaxiralarining bir qismini ushlab turadilar, boshqa markaziy bank funksiyalarini bajaradilar, tijorat aktivlari va oltin evaziga valyuta chiqaradilar. Prezident bu taklifni juda yaxshi ko'rdi, lekin u katta bir narsani qo'shishni xohladi - mintaqaviy zaxira banklarining ishini nazorat qilish va muvofiqlashtirish uchun markaziy qo'mitani, u butun tuzilmaning asosiy toshini deb atagan narsani. Vilsoning asosiy g'oyasi esa Federal zaxira tizimining boshqaruvchilari kengashi bo'lib, u bankchilarning Aldrich rejasi bo'yicha boshqaradigan markaziy bankidan farqli o'laroq, davlat organi bo'lishi kerak edi. Yangi reja Federal zaxira banklarining avtonomiyasiga ega bo'lish bilan birga, Federal zaxira banklariga muhim rol o'ynashga imkon berdi, chunki ular o'sha paytda hisob stavkasini o'zlari belgilashlari mumkin edi. Shuningdek, xususiy bankchilarning obligatsiyasi bo'lgan taklif etilayotgan valyuta o'rniga, yangi Federal zaxira tizimi banknoti AQSh g'aznachiligining qarz majburiyati bo'ladi. Bundan tashqari, Aldrich rejasidan farqli o'laroq, banklar to'g'risidagi qonun asosida tashkil etilgan banklar umummilliy tizimida a'zolik majburiy emas, balki ixtiyoriy edi. Glass-Villisning ushbu rejasi, Vilsonga o'zgartirilgan holda, keyinchalik Federal zaxira to'g'risidagi qonun ning asosi bo'ldi.
Glass-Villis rejasi nimaga asos bo'ldi, Wilson tomonidan modifikatsiya qilinganmi?
Federal zaxira to'g'risidagi qonun