Tarixiy rekonstruksiyalarning puxtaligi nuqtai nazaridan kinoda ikkita yondashuv ko'rsatilgan. 1970-yillarda Roberto Rossellining arxiv-hujjatli yondashuvi mashhur edi (Ludovik XIV hokimiyatga kelishi ), u Barry Lindonda Stanli Kubrik (1975) apofyozga erishdi. 1990-yillarda tarixiy haqiqatlarni zamonaviylashtirish modaga kirdi, ba'zan bu nohaqlik (Margo Patris Sheroning Qirolichasida bo'lgani kabi), ammo ayrim hollarda davrlar o'rtasidagi chegaralarni yo'q qiladi (Derek Jarmenning Eduard II) yoki tarixiy voqealarni ataylab qayta yozadi (masalan, Tarantinoning "Fahmatsiz ahmoqlar"idagi Parij kinoteatrida Gitlerning yonishi).
Qaysi filmda arxiv-hujjatli yondashuv o'z avj nuqtasiga yetdi?
Stanli Kubrik