Haqiqatan ham, bu Mozartning ahvolini shunchalik yaxshiladiki, u 15 noyabrda o'zining mason kantatasini tugatishga va uni ijro etishni boshqarishga muvaffaq bo'ldi. U Konstansiyadan Reqviyani qaytarib berishini so'raydi va uni yanada yaxshilaydi. Biroq, yaxshilanish uzoq davom etmadi: 20 noyabrda Mozart uxladi. Uning zaifligi boshlandi, qo'llari va oyoqlari yurishga qodir bo'lmaydigan darajada shishdi, keyin to'satdan qusish hujumi bo'ldi. Bundan tashqari, uning eshitish qobiliyati yomonlashdi va u xonadan sevimli kanareykasi bilan birga bo'lgan kaftani olib tashlashni buyurdi - u uning qo'shiqlarini ko'rishga toqat qila olmadi. 28 noyabrda Mozartning ahvoli shunchalik yomonlashdiki, Klosse doktor M. Von Sallaba, o'sha paytda Vena bosh shifoxonasi bosh shifokori. Mozarts ikki hafta davomida to'shakda bo'lganida, uning qarindoshi Sofi Veber (keyinchalik Xaybl) unga g'amxo'rlik qildi, u o'zidan keyin Mozartsning hayoti va o'limi haqida ko'plab xotiralar qoldirdi. U, Mozart kun sayin zaiflashib borayotganini va uning ahvoli zaruri bo'lmagan qon quyish bilan yomonlashayotganini ko'rdi, bu o'sha davrda tibbiyotning odatiy usullari bo'lib, doktorlar Klosse va Sallaba tomonidan ham qo'llanilgan.
Sofi Veberning fikricha, Mozartning ahvoli nimadan yomonlashgan?
zaruri bo'lmagan qon quyish