Hayot mavjudotlari o'zgarishi mumkinligi haqidagi g'oya birinchi marta yunon faylasuflari - Sokratesdan oldin paydo bo'lgan. Milets maktabi vakili Anaximandr barcha hayvonlar suvdan paydo bo'lgan va keyin quruqlikka chiqqan deb hisoblagan. Uning fikriga ko'ra, inson baliq tanasida paydo bo'lgan. Empedokl homologiya va eng moslashuvchanlarning omon qolish g'oyalarini o'z ichiga oladi. Demokrit quruqlikdagi hayvonlar suv ichidagilardan kelib chiqqanini, ular esa o'z navbatida tuproqda paydo bo'lganini ta'kidlagan. Ushbu materialist qarashlardan farqli o'laroq, Aristotel barcha tabiiy narsalarni shakl, g'oya yoki (lotincha transkripsiya) turlar (lat. turlari). Bu uning teleologik tushunchasining bir qismi edi, unda har bir narsa ilohiy koinot tartibida o'z maqsadiga ega. Bu g'oya o'zgarishlari o'rta asrlar dunyoqarashining asosini tashkil etdi va xristian ta'limoti bilan birlashtirildi. Biroq, Aristotel hayvonlarning haqiqiy turlari metafizik shakllarning aniq nusxasi ekanligini ta'kidlamagan va tirik mavjudotlarning yangi shakllari qanday hosil bo'lishi mumkinligi haqida misollar keltirgan.
Kim barcha tabiiy narsalarni shakl, g'oya yoki tur deb nomlanuvchi turli doimiy tabiiy imkoniyatlarning nomukammal ko'rinishlari deb hisoblagan?
Aristotel