Birinchi asrdagi xristianlik vaʼzgoʻylarining hech biri teatr tomoshalarining buzuq taʼsirini Russo kabi qattiq qamchalab yubormagan. Teatr buzuqlik va vasvasalarni hayotga kiritadi, chunki u ularni namoyish etadi; u butunlay kuchsiz, qachonki, buzuqlikning satiri yoki yovuzning fojiali taqdiri tasvirlanganida, u tahqirlangan fazilatga yordam berishni xohlasa  Roussoning maktubining bu qismida pafos mazmunli va samimiylik bilan nafas oladi. Shundan so'ng, u teatrni xalqni o'yin-kulgi qilish va uni fojialardan chalg'itish uchun zarur deb biladi; o'lmas turdagi buzuqlikni o'z ichiga olgan teatr tarbiyaviy ahamiyatga ega; yozuvchilarni izzatlash va ularning asarlarini ijro etganlarni kamsitish uchun izchillik bilan. Russov birinchi bo'lib xalq bayramlari va o'yin-kulgilar zaruriyati haqida o'yladi; uning ta'siri ostida inqilobiy davrda bu borada birinchi, muvaffaqiyatsiz va sun'iy urinishlar amalga oshirildi.
Inqilobiy davrda xalq bayramlarini kim birinchi bo'lib uyushtirdi?
Russov