Леонардо да Винчи қайтыс болғаннан кейін оның досы және шәкірті Франческо Мельци солардан суретке қатысты үзінділерді таңдап алды, содан кейін сурет салу туралы трактат (Trattato della pittura, 1-ші басылым, 1651) құрастырылды. Леонардо да Винчидің қолжазба мұрасы толығымен XIXXX ғасырларда ғана жарияланды. Ғылыми және тарихи маңызынан басқа, бұл кітаптың көркемдік құндылығы да бар, себебі ол қысқа, күшті және ерекше таза тілге ие. Гуманизмнің гүлдену дәуірінде өмір сүрген Леонардо да Винчи замандастарын өзінің сөйлеуінің көркі мен көркемдігімен таң қалдырды (әдебиет бойынша ол жақсы импровизатор болған), бірақ өзін әдебиетші деп санамады және сөйлегендей жазды; сондықтан оның прозасы XV ғасырдың зиялыларының сөйлеу тілінің үлгісі, және бұл оны жалпы алғанда гуманистердің прозасына тән жасандылық пен ұлы сөзден сақтады, Леонардо да Винчидің кейбір дидактикалық жазбаларында гуманистік стиль пафосының жаңғырығын табамыз.
Гуманистік пафостың қай жерінен естілеміз?
Леонардо да Винчидің кейбір дидактикалық жазбаларында