Декарт сенімділік критерийін айқын, анық идеяларда (ideae clarae et distinctae) тауып, содан кейін Құдайдың бар екенін дәлелдеуге және материалдық әлемнің негізгі табиғатын анықтауға кіріседі. Дене әлемінің бар екендігіне сену сезімдік қабылдауларымыздың деректеріне негізделгендіктен, ал соңғысы туралы біз оны анық білмейміз, ол бізді алдай ма, жоқ па, алдымен сезімдік қабылдаулардың кем дегенде салыстырмалы сенімділігінің кепілін табу керек. Мұндай кепілдікті бізді, сезімдерімізді, жаратушы, кемелді жан ғана бере алады, оның идеясы алдау идеясымен үйлесімсіз болады. Бізде осындай жанның нақты және айқын идеясы бар, бірақ ол қайдан келді? Біз өзімізді кемелсіз деп білеміз, өйткені біз өзімізді кемелді жанның идеясымен өлшейміз. Демек, соңғысы біздің ойлап тапқандарымыз емес, тәжірибеден алынған да емес. Ол бізге тек қана кемелді жанның өзі ғана дарыта алады. Екінші жағынан, бұл идея өте нақты, біз оны логикалық тұрғыдан анық элементтерге бөле аламыз: толық кемелділік тек барлық қасиеттерге жоғары дәрежеде ие болу жағдайында ғана ойлануға болады, сондықтан толық шындық, біздің шындықтан шексіз асып түседі.
Қандай жағдайда толық кемелділік болуы мүмкін?
барлық қасиеттерге жоғары дәрежеде ие болу