Қазіргі уақытта көптеген нәсілдік белгілердің бейімделу сипаты жоққа шығарылады  көбірек, оларды тасушы популяциялардың эволюциялық тұрғыдан жай ғана бақытты болғаны, бұл оларға тән сыртқы белгілердің кездейсоқ кешенінің нығаюына және кеңінен таралуына мүмкіндік берді. Бұл процесте бірінші егіншілік дақылдардың пайда болуы ерекше рөл атқарған болар, олар басқа нәсілдік типтерді иеленген топтарды ареалдың шеттеріне итеріп, өз санын күрт арттыра алды және осылайша, іс жүзінде, үлкен нәсілдер деп аталатын топтар қалыптасты. Ал ежелгі егіншілердің аймақтарынан тыс жерлерде белгілі бір типтегі тасымалдаушылардың санының басымдылығы негізінде нәсілдік белгілерді тепе-теңдеу орын алған жоқ, соның салдарынан нәсілдік белгілердің үлкен алуандығының сақталуы американдық үндістерде, австралиялық аборигендерде, меланезийлерде, Оңтүстік Африканың койсаноид тұрғындарында және басқа да топтарда болды. Бұл топтардың ешқандай жағдайда эволюциялық тұрғыдан тұрақсыз немесе үлкен нәсілдермен салыстырғанда архаикалық (протоморфты) емес екенін атап өту маңызды. Керісінше  антропогендік ландшафтта өмір сүретін үлкен топтарда белгілердің өзгергіштігі күрт төмендейді, олардың консервациялану үрдісі пайда болады, ол ареалдардың шекараларында метизациямен ғана бұзылады. Биологиялық эволюция, жалпы тоқтамаса да, әлеуметтік және техникалық дамумен алмастырылады. Сонымен бірге, іріктеудің күшті әсерін сезінген, бір-бірінен оқшауланған, аз санды популяциялар, бейімделуші және кездейсоқ, эволюциялық тұрғыдан бейтарап, бірақ сыртқы көрініске айтарлықтай әсер ететін белгілерді тез жинақтап, жоғары пластикалықпен ерекшеленеді.
Ареалдар шегінен тыс белгілі бір типтегі тасымалдаушылардың санының басымдылығы негізінде нәсілдік белгілерді тепе-теңдеудің болмауының салдары қандай болды?
нәсілдік белгілердің үлкен алуандығының сақталуы