70-80 жылдары Мәскеуде билеттер салонға орналастырылған примитивті механикалық кассаларда таратылды. Кассаның құрылымы төлемді алуды бақылауға мүмкіндік бермеді - мұндай кассада ақшаны түсірмей-ақ билет алуға болады. Билетсіз жол жүруді тек жолаушының социалистік саналылығы болдырмады: нағыз кеңес азаматы басқаға троллейбуста тегін жүруге мүмкіндік бере алмады, ал жолаушылар бір-бірін жанжалдармен (немесе, керісінше, жанжалдың үнемі қатерлі болуымен) кассаға бір-бірінің тыйындарын түсіруге мәжбүр етті. Олар ешқандай бақылаушысыз жол жүру билеттерін тексере бастады (егер басқа жолаушы бір жолғы билетті алып алмаса). Жолаушылардың тиісті құқығы - басқа жолаушыдан билет немесе жол жүру құжатын талап ету құқығы - қоғамдық көліктерді пайдалану ережелерінде заңдастырылды. Алайда, мұндай жүйе барлық жерде болған жоқ. Мәселен, Минскіде билеттер тек дүкендердегі дүңгіршектер мен кассалар арқылы таратылды (бірақ ешқашан жүргізушімен) және троллейбустар, автобустар мен трамвайлар салондарында орнатылған компостерлерде компост етілді. КСРО-ның кейбір оңтүстік қалаларында кондукторлар таралған болатын. Екі жағдайда да механикалық кассалар мүлдем жоқ.
70-80 жылдары Мәскеуде троллейбус билеттері қай жерде таратылды?
салонға орналастырылған примитивті механикалық кассаларда