1956 жылы 5 қазанда КСРО Жоғарғы Кеңесі Президиумының көшпелі мақтаныштармен айналысатын сиғандарды еңбекке тарту туралы Жарлығы шықты, ол көшпелі сиғандарды тұншықты жеушілерге теңестірді және көшпелі өмір салтын тыйым салды. Жарлыққа жергілікті билік тарапынан да, цыган тарапынан да екіжақты жауап берілді. Жергілікті билік бұл жарлықты не цыгандарға тұрғын үй беру арқылы, не оларды қолөнер мен төлшелеудің орнына ресми жұмысқа орналасуға талпындырумен немесе мәжбүрлеумен, не жай ғана цыгандарды көлік тұрақтарынан қуып, көшпелі цыгандарды тұрмыстық деңгейде кемсіту арқылы орындады. Ал шымкенттер жаңа тұрғын үйге қуанып, жаңа өмір сүру жағдайларына оңай көшкен (көбінесе бұл жаңа тұратын жерінде шымкенттік достары немесе жаңа өмірді құруға көмектесетін тұрып қалған туыстары бар шымкенттер болған), немесе жарлықты этнос ретінде шымкенттерді ассимиляциялау, жоюға тырысудың бастамасы деп санаған және оны орындаудан қашқан. Алғашында жарлықты бейтарап қабылдаған, бірақ ақпараттық және моральдық қолдау таппаған сиғандар көп ұзамай отырықшылыққа көшуді бақытсыздық деп қабылдады. Жарлықтың нәтижесінде 90% -дан астам СССР сиғандары қоныстанды.
КСРО Жоғарғы Кеңесі Президиумының "Көшпенділікпен айналысатын сиғандарды жұмысқа тарту туралы" Жарлығына жергілікті билік қалай қарады?
бұл жарлықты