Күш туралы іргелі теориялардың дамуы әртүрлі идеяларды біріктіру жолымен жүрді. Мысалы, Исаак Ньютон өзінің ғаламдық тартылыс теориясында Жердің үстіне заттарды түсіретін күшті аспан денелерінің орбитасына жауапты күшпен біріктірді. Майкл Фарадей мен Джеймс Клерк Максвелл электрлік және магниттік күштер бір физикалық құбылыстың бөлшектері екенін көрсетіп, электромагнетизмнің бірізді теориясын ұсынды. XX ғасырдағы кванттық механиканың дамуы алғашқы үш фундаменталды күштің (гравитациядан басқасының бәрі) виртуалды бөлшектермен  калибрлі бозондармен алмасу арқылы өзара әрекеттесетін материяның (фермиондардың) көрінісі екендігі туралы қазіргі түсінікке әкелді. Бұл бөлшектер физикасының стандартты моделі күштер арасындағы ұқсастықты болжайды, бұл ғалымдарға электромагниттік және әлсіз өзара әрекеттесудің бірігуін электроәлсіз өзара әрекеттесу теориясының шеңберінде болжауға мүмкіндік берді, кейіннен бақылаулармен расталды. Толық қалыптасқан стандартты модель әлі күнге дейін эксперименттік расталмаған Хиггс механизмін болжайды, алайда нейтриндік тербелістерді байқау стандартты модельдің толық еместігін көрсетеді. Электр әлсіз және күшті өзара әрекеттесуді біріктіретін үлкен біріктіру теориясы физикадағы кейбір шешілмеген мәселелерді шешу үшін ұсынылатын суперсимметрия идеясы сияқты кандидат теорияларға мүмкіндік береді. Физиктер төрт негізгі өзара әрекеттесуді бір теорияға біріктіретін өзін-өзі үйлестіретін модельдерді қосылуларды әзірлеуге тырысуда. Эйнштейн мұны жүзеге асыруға тырысқан, бірақ сәтсіз. Алайда қазіргі уақытта бұл сұраққа ең танымал жауап - бұл ішекті теория.:212219.
Физиктер қандай өзіндік үйлесімді модельдерді жасауға тырысады?
қосылуларды