Қазіргі уақытта көптеген нәсілдік белгілердің бейімделу сипаты жоққа шығарылады  көбірек, оларды тасушы популяциялардың эволюциялық тұрғыдан жай ғана бақытты болғаны, бұл оларға тән сыртқы белгілердің кездейсоқ кешенінің нығаюына және кеңінен таралуына мүмкіндік берді. Бұл процесте бірінші егіншілік дақылдардың пайда болуы ерекше рөл атқарған болар, олар басқа нәсілдік типтерді иеленген топтарды ареалдың шеттеріне итеріп, өз санын күрт арттыра алды және осылайша, іс жүзінде, үлкен нәсілдер деп аталатын топтар қалыптасты. Ежелгі егіншілердің аймақтарынан тыс жерлерде белгілі бір типтегі тасымалдаушылардың санының басымдылығы негізінде нәсілдік белгілердің осындай тепе-теңдеуі орын алған жоқ, соның салдарынан американдық үндістерде, австралиялық аборигендерде, меланезиялықтарда, Оңтүстік Африканың койсаноидтық тұрғындарында және басқа да топтарда нәсілдік белгілердің үлкен алуан түрлілігі сақталды. Бұл топтардың ешқандай жағдайда эволюциялық тұрғыдан тұрақсыз немесе үлкен нәсілдермен салыстырғанда архаикалық (протоморфты) емес екенін атап өту маңызды. Керісінше  антропогендік ландшафтта өмір сүретін үлкен топтарда белгілердің өзгергіштігі өткіздікпен төмендейді, олардың консервациялану үрдісі пайда болады, оны ареалдардың шекараларында метизация ғана бұзады. Биологиялық эволюция, жалпы тоқтамаса да, әлеуметтік және техникалық дамумен алмастырылады. Сонымен бірге, іріктеудің күшті әсерін сезінген, бір-бірінен оқшауланған, аз санды популяциялар, бейімделуші және кездейсоқ, эволюциялық тұрғыдан бейтарап, бірақ сыртқы көрініске айтарлықтай әсер ететін белгілерді тез жинақтап, жоғары пластикалықпен ерекшеленеді.
Адамдар жасаған ландшафтта өмір сүретін үлкен топтардағы белгілердің өзгеруіне не болады?
өткіздікпен төмендейді