1521 жылдың жазында Лютер өзінің сын-текшерісін кеңейтіп, индульгенция мен қажылық сияқты жеке әдістерді қарастырудан бастап, шіркеудің барлық діни іс-әрекеттерінің жүрегінде жатқан ілімдерге көтерілді. Өзінің "Жеке мессаларды жою туралы" трактатында ол идолопоклоншілікті масса құрбандық дегенді білдіреді деген идеяны әшкереледі және масса - бұл барлық қауыммен ризашылықпен қабылдануы керек сыйлық деп мәлімдеді. Оның "Патшаның өкінуді талап етуге құқығы бар ма" деген эссесі мәжбүрлеп өкінуді жоққа шығарып, жеке өкіну мен күнәларды кешіруді көтермеледі, өйткені "әрбір христиан өкінуші болып табылады". Қараша айында Лютер "Мартин Лютердің монахтар анты туралы трактаты" деген еңбегін жазды. Ол монахтар мен монахтар берген анттарын бұзудың еш күнәсіз екеніне сендірді, өйткені анттар құтқарылуға тырысудың заңсыз және пайдасыз әрекеттерінен басқа ештеңе емес.
Бұрын құрбандық деп саналған мессаны Лютер қалай сипаттады?
идолопоклоншілікті