Декарт сенімділік критерийін айқын, анық идеяларда (ideae clarae et distinctae) тауып, содан кейін Құдайдың бар екенін дәлелдеуге және материалдық әлемнің негізгі табиғатын анықтауға кіріседі. Дене әлемінің бар екендігіне сену сезімдік қабылдауларымыздың деректеріне негізделгендіктен, ал соңғысы туралы біз оны анық білмейміз, ол бізді алдай ма, жоқ па, алдымен сезімдік қабылдаулардың кем дегенде салыстырмалы сенімділігінің кепілін табу керек. Мұндай кепілдікті бізді, сезімдерімізді, жаратушы, кемелді жан ғана бере алады, оның идеясы алдау идеясымен үйлесімсіз болады. Бізде осындай жанның нақты және айқын идеясы бар, бірақ ол қайдан келді? Біз өзімізді кемелсіз деп білеміз, өйткені біз өзімізді кемелді жанның идеясымен өлшейміз. Демек, соңғысы біздің ойлап тапқандарымыз емес, тәжірибеден алынған да емес. Бізге оны өзімізден басқа ешкім әдемі зат түсіре алмады. Екінші жағынан, бұл идея өте нақты, біз оны логикалық жағынан анық элементтерге бөле аламыз: толық кемелділік тек барлық қасиеттерді жоғары дәрежеде иеленіп, сондықтан толық шындықпен, біздің шындықтан шексіз асып түседі.
Декарттың пікірінше, кемшілік туралы идеяны кім Ренеге енгізген?
әдемі зат