Бірақ, жалпы алғанда, Одиссеяның адамгершілік сипаты (антикалық терминология бойынша, патетикалық Илиададан айырмашылығы) оны жаңа заманның әдеби санасында эпопеяға қарағанда романға жақындатады. Гомерлік әдет-ғұрыптардың салыстырмалы қарапайымдылығы (мысалы, киімді жуатын патшайым Навсикая), қарапайым адамға жанрлық-идилликалық қызығушылық (бойындардан алынған шошқаны бағушы Эвмей) және т.б. р. осы төменгі элементтер (bassesse) Одиссеяны француз классицизмі поэтикасы үшін Илиадаға қарағанда одан да аз қабылдауға мәжбүр етті. Ал Одиссеяда бейнеленген әдептің табиғилығы мен кінәсіздігі XVIII ғасырдың туылып жатқан буржуазиялық әдебиетінің теоретиктерінің таңғалуын туғызды (олардың алдыңғылары теориялық жұмыстарында да, Телемахтың шығу тегі  деген моральдық романында да Фенелон болып табылады), және Одиссея материалы Илиадамен қатар буржуазиялық эпостың теорияларын құру үшін (Гёте, Шиллер, Гумбольдт) кеңінен пайдаланылды.
Одиссей материалы не үшін кеңінен қолданылды?
буржуазиялық эпостың теорияларын құру үшін