Қоғамдық қаржының негізі қоғамдық игіліктерді бөлу теориясы болып табылады. Оның мәні кейбір игіліктер бар екендігіне (ұлттық қорғаныс, қоғамдық тәртіпті қорғау, жолдар және т.б.) байланысты. т.б.) тауар-ақша алмасу арқылы жеке тәртіппен қанағаттандырылуы және төленуі мүмкін емес қажеттіліктері бар. Нәтижесінде, мұндай ұжымдық игіліктерге деген қажеттілік нарықтық механизм арқылы жүзеге асырылмайды. Осыған байланысты, қоғамдық игіліктерді бөлуді тиісті деңгейлердегі бюджеттер арқылы орталық және жергілікті билік органдары арқылы мемлекет өз мойнына алады. Мемлекеттік шығындар мемлекет реттеуші орган болып табылатын қоғамның тұтыну бөлігі болып табылады (53). Фискалдық және бюджеттік құралдар арқылы қоғамдық игіліктер тек бөлінбейді, қайта бөлінеді де. Атап айтқанда, қайта бөлу табысты азаматтарға салынатын жоғары салықтар мен табысы төмен азаматтарға берілетін субсидиялар арқылы жүзеге асырылуы мүмкін. Осылайша, табысты халықтың жоғары және төмен табысты топтары арасында қайта бөлу арқылы әлеуметтік әділдік пен гуманизм тұжырымдамасы жүзеге асырылады: егер біз қоғамның жалпы моралдық борышы әлсіздерге көмектесу деп санайтын болсақ, онда кедейлерге көмек көрсету жалпы игілікке әкеледі (54).
Қоғамдық қаржының негізі қандай теорияда жатыр?
қоғамдық игіліктерді бөлу