Қазақстан мен Орта Азия, сондай-ақ, Башқұртстан халықтарында бұл термин бастапқыда қыста мал жайылатын (кышлау) жерден жазғы көшпелі жерге (жайлау) циклмен көшіп-қонып тұратын жылжымалы елді мекенді білдіреді. Тұрақты қоныс ретінде ауылдың қалыптасуы халықтардың (қазақтардың, қырғыздардың, башқұрттардың, түрікмендердің) отырықшы өмір салтына көшуімен XIX ғасырда және XX ғасырдың басында байланысты. Бұл халықтардағы ауыл - кварталдық немесе үйлесімсіз құрылыс салынған, шикізаттан немесе күйдірілген кірпіштен (көп жағдайда ағаштан), мал қоралары, астық, амбар, құдықтар, кейде бақшалар мен бау-бақшалар бар ауыл немесе ауыл. Көбінесе ауылдар өзендер мен көлдерге, бұлақтар мен жер асты суларының көп орналасатын жерлерге жақын орналасқан. Шын мәнінде, Орта Азия типіндегі ауыл славян және фин-угор халықтарының ауылымен (немесе ауылымен) өте ұқсас. Ставрополь крайындағы ноғай және түрікмен халқы бар және Ресейдің Омск және Новосибирск облыстарындағы қазақ халқы бар бірқатар елді мекендер ауыл болып саналады.
Қоныс аударушы халықтар қашан оралма жолды таңдады?
XIX ғасырда