Венецияда, ішінара Римде опералар сарайдағы салтанаттар үшін емес (Флоренцияда сияқты), кең жұртшылық үшін жазылғандықтан, олардың мазмұны да өзгерді: мифологиялық сюжеттер тарихи сюжеттерге орын берді; бұл кезең операларына, бір жағынан, өткір драмалық қақтығыстар тән (ең жарқын венециан үлгілерінде, мысалы, Дж. Легренци М. Либреттоға Нориса, олар бір сериялы апатқа айналды), екінші жағынан - драма театры бұрыннан игерген трагикалық пен комикалық, жоғары және төменді біріктіру. Демократиялық қабаттарға бағдарлану жаңа жанрға халықтық-тұрмыстық жанрларда қалыптасқан, жалпыланған типтегі мелодикалыққа, оның ырғақты-құрылымдық аяқталуына ұмтылған көркем сөздік құралдарға сүйенуді талап етті. Сонымен қатар, бірнеше онжылдықтар бойы бүкіл Италияда тараған опера сарайдың сәнді ойын-сауығына айналды. Аристократияның қолдауысыз жас жанр сәтті дамый алмады және бұл қолдауды алмаған жерде дамымады: Қажет болды, деп жазады В. Конен,  жаңа типті музыканттардың армиясын өсіру  тек қана көптеген білікті вокалистер, оркестршілер мен клавесинисттер ғана емес... сонымен қатар жаңа стильді меңгерген теоретиктер мен педагогтар... Дәл осы сарай-аристократиялық шеңберлердің қамқорлығы ақырында опера театрын бір кездері шіркеу сияқты музыкалық кәсібиліктің дәл сол ортасына айналдырды, бірақ сонымен бірге операны аристократиялық дәміне тұтқын етті.
Римде опералар қандай халыққа арналып құрастырылған?
кең жұртшылық үшін