Тарихи реконструкцияның абайлығы тұрғысынан кинода екі тәсіл белгіленді. 1970 жылдары Роберто Росселлинидің архивтік-құжаттық тәсілі танымал болды (Людовик XIV билікке келу), ол Стэнли Кубриктің Барри Линдоне (1975) апофеозына жетті. 1990 жылдары тарихи шындықтарды жаңғырту модаға енді, кейде ерліксіз (Марго Патрис Шероның Королевасында сияқты), бірақ жекелеген жағдайларда кезеңдер арасындағы шекараларды өшіріп тастайды (Дерэк Джарменнің Эдуард II) немесе тарихтағы оқиғаларды әдейі қайта жазады (мысалы, Тарантиноның даңқсыз жегіттеріндегі Париж кинотеатрында Гитлердің өртелуі).
Қандай көзқараспен кинода екі тәсіл белгіленді?
Тарихи реконструкцияның абайлығы