Уайльд өзінің нәзік сезімдерге ұмтылуымен, метафизикалық ұмтылыстардан тыс, тамақ жеуші физиологиясымен. Уайльдтың мистикалық бояудан айырылған фантастикасы жалаңаш шартты болжам немесе ертегілік ойдан шығарылған ойын болып табылады. Уайльдтың сезімталдығынан ақыл-ойдың танымдық мүмкіндіктеріне деген сенімсіздік, күмәнділік туындайды. Өмірінің соңында, христиандыққа бейімделген Уайльд оны тек этикалық және эстетикалық тұрғыда ғана қабылдады, бірақ дін тұрғысынан емес. Уайльдтың ойлау эстетикалық ойын сипатын алады, ол әртүрлі афоризмдер, таңғажайып парадокстар, оксиуморондар түрінде шығады. Негізгі құндылықты ойдың шынайылығы емес, оның көрініс беру өткірлігі, сөздерді ойнау, бейнеліліктің артықшылығы, оның афоризмдеріне тән қосымша мағыналар алады. Егер басқа жағдайларда Уайльдтың парадокстары оның бейнелеген екіжүзді үлкен әлемдік ортаның сыртқы және ішкі жақтарының арасындағы қарама-қайшылықты көрсетуді мақсат етсе, онда олардың мақсаты көбінесе біздің ақыл-ойымыздың антиномичностігін, біздің түсініктеріміздің шарттылығы мен салыстырмалылығын, біздің біліміміздің сенімді еместігін көрсету болып табылады. Уайльд барлық елдердің декадент әдебиеттеріне, атап айтқанда 1890-шы жылдардағы орыс декаденттеріне үлкен әсер етті.
Уайльдтың ойлауының сипаты қандай?
эстетикалық ойын сипатын