Шань әулетінен бастап көптеген әулеттердің дәстүрлі сенім жүйесі (1766 ж. Б. з. дейін э.) қазіргі кезеңге дейін Шан-Ди ((en) ((32) (сөзбе-сөз жоғары ата-баба, әдетте Құдай деп аударылады) немесе Тянь ((en) (көк) ((51) барлық күш ретінде құрметіне шоғырландырылған ((52). Бұл сенім жүйесі конфуциандық пен даосизмнің дамуына, буддизм мен христиандықтың енгізілуіне дейін болды. Аспанды тұлғаланған, бірақ денелі емес нысанмен барлыққа құдіретті зат ретінде қарастырған, бұл монотеизмнің ерекшелігі болып табылады. Конфуцийдің Лунь юйдағы сөздері арқылы біз адамды өмір бойы жетелейтін, адаммен жеке қарым-қатынас жасайтын, ізгілік пен адамгершілікке үйрену үшін орындауы тиіс міндеттерді қоятын көктегі түсінікті көреміз. Алайда бұл сенім шын мәнінде монотеистикалық емес еді, әр түрлі жерлерде Шан-Димен қатар басқа да кішігірім құдайлар мен рухтар болған. Кейбір ағымдарда, мысалы, моизмде, монотеизмге жақындау байқалады, өйткені кіші құдайлар мен ежелгі рухтар Шан-Ди еркіне толығымен бағынады (батыс өркениетіндегі періштелерге ұқсас).
Монотеизмдегі аспанға қарағандай.
барлыққа құдіретті зат ретінде