Француз классикалық трагедиясының терең ішкі реализмі теоретиктердің ой-пікірлерінде және еліктеушілердің шығармаларында өлі схемаларға айналды, олардың қысымы тек XIX ғасырдың басында әдебиетпен тасталды. Өнердегі барлық прогрессивті қозғалыстар - реализмге қарай қозғалыс деген пікір бар. Бұл тұрғыда реализмге реакция болып көрінетін жаңа ағымдар да ерекшелік емес. Шын мәнінде олар тек күнделіктілікке, көркемдік догмаға қарсылық білдіреді, өмірлік шындықты іздеу мен көркемдік қайта құрудан қалған реализмге қарсы реакция. Лирикалық символизм оқырманға ақынның көңіл-күйін жаңа құралдармен жеткізуге тырысқанда, неоидеалистер көркем бейнелеудің ескі шартты тәсілдерін қайта тірілтіп, стильделген, яғни шындықтан қасақана кетіп қалған бейнелерді суреттейді олар кез келген  тіпті архенатуралистік  өнердің мақсатын құрайтын нәрсеге ұмтылады: өмірді шығармашылықпен қайта жаңғыртуға. Шынымен көркем шығарма жоқ - симфониядан арабеске дейін, Илиададан Шектеу, тартыншақ тыныс алу - оған тереңірек қараған кезде, ол шығармашының жан дүниесінің шынайы бейнесі, темперамент призмасы арқылы өмірдің бұрышы болып табылмайды.
Символизм мен неоидеализм қандай тәсілдерді қолданады?
стильделген, яғни шындықтан қасақана кетіп қалған бейнелерді суреттейді