Өзінің философиялық тамырымен идеализмге барып, әдеби шығармаға таза, өзін-өзі толыстырушы форма құбылысы ретінде жақындаған формализм осылайша өзін әдеби процестің заңдылығын түсіну мүмкіндігінен айырып, поэтикалық құрылымды зерттеуді тек қана сыртқы, эмпирикалық байқаулармен шектеп, олар жиі еріктілік пен қорытындылардың кездейсоқтығынан зардап шегеді. Сонымен бірге формалистік зерттеулер фрагментарлық және бір жақтылықпен күнә жасайды: әдебиеттің мәні идеология құбылысы ретінде түсінілмей, формалист поэтикалық шығарманың құрылымының тұтастай және жан-жақты тұжырымдамасын бере алмайды, оның мәнін бірде-бір формальды доминантқа жеткізе алмайды.
Формалист поэтикалық шығарманың мәнін немен шектейді?
бірде-бір формальды доминантқа