Францияда пластика Людовик XIV дәуіріндегі сарайлық бағытқа ұмтылып, барған сайын жемандыққа бет бұрды. Сол кездегі ең үздік мүсінші Жан-Батист Лемуан (17041778; қазіргі атақтылардың көптеген бюстері мен мүсіндері). Оның шәкірті Фальконе (17161791), Петербургтегі Ұлы Петр ескерткішінің дарынды авторы. Антикалық өнер рухында Бушардон (16981762) және Пигаль (17141785; Страсбургтегі маршал Мориц Саксонскийдің мүсіні) еңбек етуге тырысты. Француз мектебі басқалардан бұрын абсолютті классицизмнің езгісін тастап, реализм жолына батыл түсті. Гудон (17411828) француз суретіне үлкен қарапайымдық пен өмірлік қасиеттер енгізді; оның Comedie Francaise-дегі атақты Вольтер мүсіні (Имп. Эрмитажда) таңғаларлық адалдықпен Ферна философының сыртқы және саркастикалық сипатын береді. Бірінші империяның тағы бір мүсіншілері, Картелье, жоғарыда аталған Шоде, Ф. Бозио (Вандомск барельефтері. Бағаналар, Людовик XIV-нің Париждегі Жеңіс алаңында орналасқан ат мүсіні), Ф. Лемо (Нов. " Сенің жолың мәңгілік ", 15.6. Корто (депутаттар палатасының фронтоны, Наполеон I-нің триумфқа арналған апофеозы. қақпа. Жұлдыздар Парижде) және олардың тікелей шәкірттері, дұрыс және нәзік, өз композицияларында әлі де суық; бірақ олардың қасында француздық суреттеуге қайнап жатқан өмір ағынын енгізетін үш суретші жұмыс істейді. Бұл -  F. Рюд, Дж. Прадье мен Ж. Анжериялық Давид. Олардың біріншісі (Қанаттарын аяғына байлаған Меркурий, Жас неаполитандық балықшы. Орлеандық қыз, Лувр мұражайындағы мүсіндер, әсіресе 1792 жылы Волонтерлер, жұлдыздың жеңістік қақпасындағы топ) табиғатты тікелей бақылауға аса маңызды мән берді, қозғалыс пен сезімді күшті және шындықпен білдірді, сонымен бірге таңғажайып сәнділігімен ерекшеленді. Түнгі уақытта. XIX ғасыр Анжериялық Давид пен Прадье антикалық дәстүрлерді романтизммен татуластыруға ұмтылды. Прадье таланты көбірек сыртқы және әйел денесі формаларын нәзік өңдеуде, әсем, тірі, бірақ сезімтал фигураларды құруда (Жеңіл поэзия, Флора, Грация, Вакханка және сатиралар және т.б.) көрініс тапты. Реализмнің қатал жақтасы және кез келген шарттылықтың жауы болған Давид Анжерский сызықтардың сұлулығына емес, күрделі композицияларда топтардың айқын бөлінуіне, бейнеленгеннің нақты сипаттамасына көп көңіл бөлді; оның жұмыстары (Париж Пантеонының тимпаны, Версальдегі Конде мүсіні, көптеген портрет мүсіні, бюстері мен медальондары) әрқашан терең идеяға және жоғары көркемдікке ие, ол шындықтан алынған нысандарға салынғандықтан, әсері күшті болады. Осы қасиеттері Дәуітті Франциядағы ғана емес, Бельгиядағы да сахнадан жаңа шыққан ұрпақтың ең ықпалды мүсіншісі етті. Жаңа заман француз мүсіншілігінің аталған үш басшысымен қатар Ф. Дюре, Рюд пен Анжериялық Дәуіттің лайықты ізбасары (Неаполитан импровизаторы, Неаполитандық биші, Франц театрында Федра рөлінде Рашели мүсіні. комедиясы Парижде) өз кезегінде, талантты оқушы Э. Делапланша (Ана сүйіспеншілігі, Музыка, Обердің портреті). Прадьедің көптеген шәкірттері мен ізбасарлары оның рухында еңбек етті, кейде ол сезімге деген құмарлықта одан да ары қарай, кейде оны таза идеал мен асыл грацияға ұмтылумен өлшеді және өз жұмыстарының техникалық орындалуын жоғары дәрежеде кемелдікке жеткізуге үнемі қамқорлық жасады. Бұл суретшілер тобына мыналар жатады: О. Курте (Фавн және жүз жылдық, Леда, Париждегі Француз комедиясы театрында Адриенна Лекуврердің керемет портреті), А. Этекс (Қаин, Геркулес және Антей және триумфальдық қақпадағы екі топ: Жұлдыз: Қарсылық және Әлем), Ш. "Құдайдың қаһарынан құтылудың жолы қандай? ", 15. Гильом (Париждегі Жаңа Опера жанындағы Музыка тобы, көптеген портреттік бюстар мен мүсіндер), Идрак (Жаралы амур және Люксембдегі Саламбо. мұражай), Ж. Б. А. Клезингер (Сафо, Ариадна мен жолбарыс, Мас болған вакханка) және А. Шапю (Люксембург мұражайындағы Жанна дАрк және Париж бейнелеу өнері училищесіндегі Реньо ескерткішіндегі Жастық). Кең және үнемі өсіп келе жатқан мектеп Дәуіт Анжерскийдің күшті итермелеген реалистік бағыт бойынша жұмыс істейді. Бұл мектептің өкілдері ортасынан Д. Фойятье (Орлеандағы Жанна дАрк монументі, Париждегі Тюильрий бағындағы Цинциннат пен Спартак мүсіндері), Э. Милле (Ұлы опера ғимаратының басында Аполлон және Париждегі Люксембург мұражайындағы Кассандра), А. Прео (Қорлық және үндемеу, Париждегі Лашез зиратындағы үлкен бюсттер) және А. Карьер-Белез, Дәуіттің ең жемісті шәкірті және оған манера бойынша ең жақын (Париждің орталығындағы Мадонна С.-Венсень-де-Поль). XIX ғасырдың екінші жартысынан бастап. реалистік және натуралистік бағыт басымдыққа ие болады: Барриас, Бартоломе, Карпо, Делапланш, Дюбуа, Фальтер, Фремье, Гарде, Мерсье, гениалдық Роден. Қазіргі француз мектебінің натурализмі Ж.-Б шығармаларында өзінің соңғы, жарқын көрінісін тапты. Карло, Давид, Рюд және Дюредің шәкірті, әрқайсысынан олардың ең жақсы нәрселерін алған және олардың құндылықтарын, мүмкін, жетіспейтін нәрселерімен біріктірген,  Микеланджелоның дарындылығына ұқсас, күшті, тіпті толығымен талантты, сонымен қатар Рубенс (Жас неаполитандық балықшы, Луврдегі Флора павильонының пластикалық әшекейлері, Париждегі Үлкен опера жанындағы әйгілі Пляска тобы). Бұл ерекше шебердің ерте өліміне қарамастан, ол өнерде терең із қалдырды және көптеген шәкірттер жасады, олардың ішінде Ж. Дали және графиня Колонна, Марчелло (Пифия Париждегі Үлкен операның баспалдағында) деген псевдониммен танымал. Сол кездегі француз мүсіншілігінде басым болған реализм, бірақ онда басқа да ұмтылыстардың болуын жоққа шығармайды. Классикалық мектептің басшысы 1839 жылы болды. Ф. А. Жуффруа (Люксембург мұражайындағы Амурға өз құпиясын аян еткен қыз), оның ізбасарларының ішінде Л. Барриас (Спартак анты мен скрипканы баптайтын Моцарт) және Р. де Сен-Марсо (Люксембург мұражайындағы қабір құпиясын күзететін данышпан); бірақ Жуффруаның ең үздік шәкірті А. Фальгьер, реализмге деген бейімділігін анық көрсетеді (Египет бишісі, Диана және басқалар), П. Дюбо және А. Мерсье итальяндық Қайта өркендеу кезеңінің мүсін ескерткіштерінен шабыт алады, тыныш ұстанымдардағы үйлесімділік пен сұлулықты іздейді (біріншісінің жұмыстарының ішінде Ламорисьер ескерткішіне арналған топтар ерекше байқалады: Жауынгерлік ерлік және христиандық махаббат, сондай-ақ XV столы Неаполитандық әншісі. және Ева; екіншісінің шығармаларынан  Люксембург мұражайындағы Давид, Париждегі Лашез зиратындағы Мишель ескерткіші және Quand même тобы). Ақырында, Франция мақтана алады бірнеше малшыларды, олар тамаша көбейтуді жүзеге асырады. Бұл суретшілер арасында ең көрнекті орынды Л. Л. А. Барри (Жылан жейтін арыстан, Тынығып жатқан арыстан және шағын қола топтар), оны осы пластикалық саланың түпкі негізін қалаушы және оның бірінші дәрежелі шебері деп санауға болады. Одан басқа, дәл осындай атақтылыққа Е. Фреймье, О. Кейен, Л. Навал және А. Бартольди, соңғысы, өз мамандығы бойынша туындыларына қарамастан, 1886 жылы француз үкіметі әкелген Азатлықтың орасан зор мүсінімен де танымал болды. Америка Құрама Штаттарына сыйлық ретінде.
Фальконеге кім мұғалім болды?
Жан-Батист Лемуан