Алайда көп ұзамай Шекспир дәстүрлі стильді өз мақсатына бейімдей бастайды. Ричард III-дің алғашқы солоквиумы ортағасырлық драманың дәстүрлі кейіпкері Пороктың өзімен сөйлесуіне барып такалады. Сонымен қатар, Ричардтың жарқын монологтары кейіннен Шекспирдің кейінірек пьесаларының монологтарына айналады. Барлық пьесалар дәстүрлі стильден жаңа стильге көшуді білдіреді. Өзінің кейінгі мансабында Шекспир оларды біріктіреді, және стильдердің араласуының ең сәтті мысалдарының бірі Ромео мен Джульетта болуы мүмкін. 1590-жылдардың ортасында Ромео мен Джульетта, Ричард II және Жазғы түнгі ұйқының түсірілу уақыты, Шекспирдің стилі табиғи түрде көріне бастады. Метафоралар мен бейнелі сөздердің драманың қажеттіліктеріне сай келетіндігі байқалады.
Шекспирдің стилі қанша жасқа қарай табиғи болып шығады?
1590-жылдардың ортасында