Бірақ, жалпы алғанда, Одиссеяның адамгершілік сипаты (антикалық терминология бойынша, патетикалық Илиададан айырмашылығы) оны жаңа заманның әдеби санасында эпопеяға қарағанда романға жақындатады. Гомерлік әдет-ғұрыптардың салыстырмалы қарапайымдылығы (мысалы, киімді жуатын патшайым Навсикая), жанристтік-идилликалық қарапайым адамға қызығушылық (бойындар шошқа бағушы Эвмей) және т.б. р. осы төменгі элементтер (bassesse) Одиссеяны француз классицизмі поэтикасы үшін Илиадаға қарағанда одан да аз қабылдауға мәжбүр етті. Ал Одиссеяда бейнеленген әдептің табиғилығы мен кінәсіздігі XVIII ғасырдың туылып жатқан буржуазиялық әдебиетінің теоретиктерінің таңғалуын туғызды (олардың алдыңғылары теориялық жұмыстарында да, Телемахтың шығу тегі  деген моральдық романында да Фенелон болып табылады), және Одиссея материалы буржуазиялық эпостың теориясын құру үшін Илиадамен қатар кеңінен пайдаланылды (Гёте, Шиллер, Гумбольдт).
Гомер өз шығармаларына қандай қызығушылық танытты?
жанристтік-идилликалық