Өзінің ертедегі еңбектерін, оның ішінде эпистема ұғымын радикалды түсіндіруді сынға ала отырып, Фуко дискурсивті практикалардың постмодернисттер үшін кездейсоқтық емесдігі мен тарихи сабақтастығы туралы жалпы қозғалыс, жеке адамның өзін-өзі трансформациялау, өзін-өзі құтқару жөніндегі күш-жігерінің жиынтық нәтижесі ретінде жеке адамның санасын кеңейтуге және белгілі бір кеңістіктік-уақыттық дискурстан тыс шығуға мүмкіндік беретін, өзін-өзі іске асыру, өзін-өзі құтқару үшін бастапқы дискурста мүмкін емес мүмкіндіктерді ашу туралы крамольдік мәлімдеме жасайды. ((21). Бұл жағдайда тарихи сабақтастық әлеуметтік және мәдени шарттылықты жеңу, дискурсты үлкен еркіндікке және жеке тұлғаның өзін-өзі жүзеге асыру мүмкіндіктерінің плюрализміне қарай трансформациялау бойынша жеке күш-жігердің эстафетасы ретінде көрінеді.
Дискурстық тәжірибелердің кездейсоқтық емес екендігі және тарихи сабақтастығы туралы мәлімдеме кім үшін қирату болып табылады?
постмодернисттер үшін