Алайда көп ұзамай Шекспир дәстүрлі стильді өз мақсатына бейімдей бастайды. Ричард III-дің алғашқы солоквиумы ортағасырлық драманың дәстүрлі кейіпкері Пороктың өзімен сөйлесуіне барып такалады. Сонымен қатар, Ричардтың жарқын монологтары кейіннен Шекспирдің кейінірек пьесаларының монологтарына айналады. Барлық пьесалар дәстүрлі стильден жаңа стильге көшуді білдіреді. Өзінің кейінгі мансабында Шекспир оларды біріктіреді, және стильдердің араласуының ең сәтті мысалдарының бірі Ромео мен Джульетта . 1590-шы жылдардың ортасына қарай, Ромео мен Джульетта, Ричард II және Жазғы түнгі түс сияқты шығармалар жасалған кезде, Шекспирдің стилі табиғи бола бастайды. Метафоралар мен бейнелі сөздердің драманың қажеттіліктеріне сай келетіндігі байқалады.
Шекспир стильдерін қандай шығармада біріктіреді?
Ромео мен Джульетта 