Алайда, императорлық билікті жақтаған гибеллиндер партиясы біртіндеп көптеген қалаларда басымдыққа ие болды (оның ішінде Парма, Мантуе, Феррара, Верона, Пьяченце, Реджио, Модена, Брешиа); кейіннен бұл қалалар ерекше конфедерацияны құрды; басқа қалаларда қалалардың тәуелсіздігі үшін тұрған және папаны қолдаған гвельфтер үстем болды. Фридрих II Штауфеннің 1237 жылы Кортенуовода жарқын жеңісімен ашылған Ломбардияға жорықтары ол үшін өте қайғылы аяқталды: оның Пармада шапшаң күйретіліп және 1247 жылы Италиядан қашып кетті. Ломбардия мен Тоскана заңды түрде Германия империясының бөлігі болып қала берді, бірақ іс жүзінде 60 жыл бойы неміс патшалары билікке ешқандай дәулет білдірмеді. Ломбард қалаларының өзінде билік артықшылықты таптардың қолынан біртіндеп қала тұрғындарының қолына өтті. Қалаларды көпшіліктің сүйіспеншілігіне ие болған ежелгі асыл отбасылардың өкілдері таңдап алған адамдар басқаратын. Көптеген қалаларда бұл адамдар демократияға сүйене отырып, мұрагерлік билікті басып алуға қол жеткізді. Мұндай билеушілер гибеллиндер партиясына қосылуды ыңғайлы деп тапты. Миланда билікті Висконти отбасы осылайша басып алды.
Фридрих II Штауфеннің Ломбардияға жорықтары қалай аяқталды?
оның Пармада шапшаң күйретіліп