Руссоның пікірлері мен қоғамдық уағыздауындағы қарама-қайшылықтар да аз емес. Ғылым мен өнердің зиянды ықпалын мойындаған ол олардан жан тыныштығын және даңқты көзді іздеді. Театрдың айыптауышы ретінде ол театр үшін жазды. Ол табиғи жағдайды дәріптеп, алдамшылық пен зорлық-зомбылыққа негізделген қоғам мен мемлекетті масқаралап, қоғамдық тәртіпті барлық басқаларға негіз болатын қасиетті құқық деп жариялады. Ақыл мен ойлауға қарсы үнемі соғысып, ол заңды мемлекеттің негізін ең алаңдатылған рационализмнен іздеді. Ол бостандық үшін күрескенде, өз заманындағы жалғыз еркін елді бостандықсыз деп таныды. Халыққа шексіз билікті беру арқылы ол таза демократияны жүзеге аспайтын арман деп жариялады. Ол барлық зорлық-зомбылықтан аулақ болып, қуғын-сүргін туралы ойдан қорыққандықтан, Францияда революцияның туын көтеріп тұрды. Бұның бәрі, бір жағынан, Руссоның ұлы стилист, яғни қалам суретшісі болғанымен түсіндіріледі. Мәдени қоғамның арамзалықтары мен арам ойларына қарсы тұрып, алғашқы қарапайымдылықты дәріптеп, Руссо өзінің жасанды дәуірінің ұлы болып қалды.
Ойшыл нені жүзеге аспайтын арман деп жариялады?
таза демократияны