Алғашында кассеталарда гамма-темір тотығынан (Fe2O3, Type I) жасалған жұмысшы қабаты бар ленталар пайдаланылды, катушкалы магнитофондардағыдай. Салыстырмалы түрде аз жылдамдықта (4,76 см/с) және жұмыс қабатының қалыңдығы аз болған кезде бұл таспалар өздерінің жоғары шу деңгейін, шағын динамикалық диапазонды (48 дБ-ға дейін) және жиіліктің тар диапазонын (12 кГц-ға дейін) берді. Хром диоксиді (CrO2, Type II) негізінде жасалған қымбат таспалар оларды динамикалық және жазылатын сигналдың жиілік диапазоны бойынша асырастырады, бірақ жиілікті түзету мен магниттеудің басқа параметрлерін қажет етеді. Ең жақсы сапаны металл тотығынан емес, металл ұнтағынан жасалған жұмыс қабаты бар Metal (Type IV) типті ленталар қамтамасыз етеді. Бірақ бұл таспалардың өздерінің елеулі кемшіліктері болды және олар 2000-жылдардың басында өндірістен шығарылды. 1970-ші жылдары ұсынылған көп қабатты пленкалар (феррохром, Type III) өте тез қолданыстан шықты. 2006 жылдан бастап тек Type I ленталары ғана бұқаралық өндірісте сақталды, олар вакуумда магниттік қабатты бүрку әдісімен дайындалады ((көлік көрсетілмеген 1651 күн) және жоғары сапалы музыка жазуға жарамсыз.
Таспаның оралу жылдамдығы қаншалықты аз болды?
4,76 см/с