XX ғасырдың басындағы теориялық геологияның негізі контракциондық гипотеза болды. Жер піскен алма сияқты суынады, онда тау жоталары тәрізді қыртыстар пайда болады. Бұл идеяларды геосинклиналдар теориясы дамытты, ол бүгілген құрылымдарды зерттеу негізінде құрылды. Бұл теорияны Джеймс Дана тұжырымдады, ол контракциялық гипотезаға изостазия қағидатын қосты. Бұл тұжырымдамаға сәйкес Жер граниттерден (континенттер) және базальттерден (океандар) тұрады. Жердің мұхиттардағы қысылуы континенттерге қысым көрсететін тангенциалдық күштерді тудырады. Соңғылары тау жоталарына көтеріліп, содан кейін бұзылады. Бұзылудан пайда болған материалдар ойыстарға түседі.
20-ғасыр геологиясының басты гипотезасы қандай болды?
контракциондық гипотеза