XVIIXVIII ғасырларда итальян мектептерінің көрнекті музыкалық шеберлерінің (Николо Амати, Джузеппе Гварнери, Антонио Страдивари, Карло Бергонци, Доменико Монтаньяна және т.б.) күш-жігерімен корпусының қатаң орныққан классикалық модель жасалды. XVII ғасырдың соңында виолончельге арналған алғашқы жеке шығармалар пайда болды ― сонаталар мен ричеркалар Доменико Габриели. XVIII ғасырдың ортасына қарай виолончель концерттік аспап ретінде қолданыла бастайды, әрі оның жарқын, толық дыбысы мен орындау техникасының жақсаруы арқасында музыка практикасынан виола да гамбаны түпкілікті шығарады. Виолончель сонымен қатар симфониялық оркестр мен камералық ансамбльдердің құрамына кіреді. Виолончельдің музыкадағы жетекші аспаптардың бірі ретінде түпкілікті бекітілуі XX ғасырда көрнекті музыкант Пауль Казальстың күш-жігерімен болды. Бұл аспапта орындау мектептерінің дамуы көптеген виртуоз виолончелистердің пайда болуына әкелді, олар үнемі жеке концерттермен өнер көрсетеді.
Виолончельге арналған алғашқы жеке шығармалар қалай аталды?
сонаталар мен ричеркалар