Алайда, классиктер Аристотельдің ізімен жүріп, оның ілімін біржақты қабылдады, оның және антик ақындардың тарихи қалыптасқан нормасын қисық догмаға айналдырды. Олар өз ұстанымдарын Аристотельдің беделімен қолдап, оны тек қана үстінен-үстінен емес, жиі дұрыс түсінбейді. Алайда классицизм антикалық дәуірдің қисық айнасы ғана деп санайтын болсақ, бұл мүлдем дұрыс емес болар еді (бұл себепті біз жалған классицизм терминін қабылдамаймыз): белгілі бір түрде антикалық әсерді сындыру арқылы француз классиктері өзінің жеке поэтикасын жасады, ол патша билігімен одақтасқан, нақтырақ айтқанда, оның жоғары сатысына жақын болған, жоғарыда тұрған ірі буржуазияның эстетикалық дәмін анықтайтын, сыныптық бояумен боялған.
ежелгі поэттердің тарихи қалыптасқан нормасын Аристотельдің ізбасарлары неге айналдырды?
қисық догмаға