1521 жылдың жазында Лютер өзінің сын-текшерісін кеңейтіп, индульгенция мен қажылық сияқты жеке әдістерді қарастырудан бастап, шіркеудің барлық діни іс-әрекеттерінің жүрегінде жатқан ілімдерге көтерілді. Өзінің "Жеке мессаларды жою туралы" трактатында ол месса құрбандық дегенді білдіретін идеяны жалған тәңірлерге табынушылық деп айыптады және месса - бұл сыйлық, оны барлық қауым ризашылықпен қабылдауы керек деп мәлімдеді. Оның "Патшаның өкінуді талап етуге құқығы бар ма" деген эссесі мәжбүрлеп өкінуді жоққа шығарып, жеке өкіну мен күнәларды кешіруді көтермеледі, өйткені "әрбір христиан өкінуші болып табылады". Қараша айында Лютер "Мартин Лютердің монахтар анты туралы трактаты" деген еңбегін жазды. Ол монахтар мен монахтар берген анттарын бұзудың еш күнәсіз екеніне сендірді, өйткені анттар құтқарылуға тырысудың заңсыз және пайдасыз әрекеттерінен басқа ештеңе емес.
Құрбандықтың орнына, Льютердің айтуынша, месса не болды?
сыйлық