Байронның өлеңдері басқа ағылшын романтиктерінің шығармаларына қарағанда автобиографиялық. Ол романтикалық идеалдар мен шындықтың арасындағы үмітсіз үйлесімділікті басқалардан гөрі қатты сезінді. Бұл сәйкессіздікті түсіну оны әрдайым меланхолияға және күйзеліске ұшыратпады; оның соңғы шығармаларында адамдардың бет-бұшақтарымен және құбылыстар ирониялық күлімсіреуден басқа ештеңе тудырмайды. Романтиктердің көпшілігінен айырмашылығы, Байрон ағылшын классицизмі мұрасына, каламбурларға және Поуп рухындағы қайғылы сатираға құрметпен қараған. Оның сүйікті октавасы лирикалық шегінулерге және оқырманмен ойын ойнауға бейімделген.
Соңғы шығармаларында ол ирониялық күлімсіреуден басқа ештеңе туғызбайды. ?
адамдардың бет-бұшақтарымен