Сонымен, М. Познер дамыған елдер арасындағы сауданың көп бөлігі жаңа өндірістік процестер мен жаңа өнімдерді енгізуге негізделгенін айтты. Жаңа тауарды енгізген фирма, нарықта ұқсас тауармен фирма-имитаторлар пайда болғанша, экспортқа монополиясын пайдалана алады. Мұндай уақытша монополия көбінесе патенттер мен лицензияларға негізделеді, олардың берілуі өнертабыстарды және жаңа технологияларды әзірлеуді ынталандырады. Бір компанияның технологиялық оқшаулығы тауардың шыққан елінің жаңа артықшылығын беруге қабілетті. Бұл теорияда елдің әлемдік нарықтағы жетекші экспорттаушы позициясын өнемі инновациялық қызмет жағдайында ғана ұстай алатыны айтылады. Алайда, бұл модельдің кейбір кемшіліктері бар, өйткені ол технологиялық ажырымның масштабтары қандай болуы керектігін, олардың қалай пайда болатынын және жойылатынын түсіндірмейді.
Еліміз әлемдік нарықтағы жетекші экспорттаушы ретінде қалай тұра алады?
өнемі инновациялық қызмет жағдайында