Антикалық, орта ғасырлар мен жаңа заманның негізгі монеталары толық құнды болды, яғни олардың номиналдары олар жасалған металдың құнына жақын болды. Бұл ретте металл ақша функцияларын тікелей орындады. Бұл функцияларды іске асыру, оның ішінде жеке тұлғаларға тиесілі металдан жасалған монеталарды еркін басу құқығы арқылы жүзеге асырылды. Яғни кез келген адам монета салатын үйге қандай да бір металлдың шексіз мөлшерін тапсыруға және тек өндірістің шығындарын жабуға арналған алым төлеп, одан толыққанды қоңыраулы монетаны қаптауға құқылы болды. Күміс стандарты кезінде күмістан жасалған монеталарды еркін басуға рұқсат етіледі, бірақ алтыннан шектеулер болуы мүмкін, ал алтын стандарты кезінде керісінше. Мәселен, Ресейде жеке күміс ақшаны еркін басу XVII ғасырдың ортасына дейін болды, бірақ содан кейін ақшаны айналысқа шығаруды мемлекет монополиялады. 1839-1843 жылдардағы реформадан кейін күміс стандартты енгізуден кейін еркін тығыздау құқығы алтын және күміс монеталарға қатысты қалпына келтірілді, ал 1895-1897 жылдардағы реформадан кейін және алтын стандартты енгізуден кейін тек алтын монеталар ғана болды. Нақты металл ақшасызданудың қосымша құралдары - одан тек айырбастау монеталарын (бағалық монеталарға қосымша ретінде) және/немесе осы металлдан жасалған монеталарды қабылдауды заңнамалық белгіленген шекті сомалармен шектеуді енгізу.
Монеталар шығару үшін неден бас тарту керек еді?
өндірістің шығындарын жабуға арналған алым төлеп