Сан-Мариноның аңыздық негізі IV ғасырдың басына жатады. Аңызға сәйкес, 301 жылы Адриатика теңізіндегі Раб аралынан (қазіргі Хорватияның аумағы) алғашқы христиан қауымдарының бірі, тас тасушы Марин достарымен бірге Монте-Титано тауының басында, Апенниндер тауларында баспана тапты. Ол тауда тас қазбасын ашып, содан кейін, оңашалықты іздеп, оның басына кішкентай торша салып, әлемнен алыстады. Оның қасиетті өмірінің даңқы оған көпшілік дұға етушілерді тартты, және көп ұзамай оның камерасының жанында шағын монастырь пайда болды. Бұл монастырь өзінің негізін қалаушы, қасиетті Мариннің атымен аталған, VI ғасырдың соңында өз алдына өмір сүрген және саяси тұрғыдан көршілерінің ешқайсысына тәуелді болмаған. Сан-Марино 301 жылдың 3 қыркүйегінен бастап тәуелсіз мемлекет болып саналады. Шын мәнінде, VI ғасырдан бастап, Италия көптеген тәуелді және тәуелсіз аумақтарға бөлінгеннен кейін ғана, негізін қалаған елді мекеннің тәуелсіздігі туралы айтуға болады. Сан-Марино өзінің алғашқы ғасырларында көршілес Урбино герцогтігінің протектораты астында болды, бірақ 855 жылы тәуелсіздік алды. Дәстүр бойынша мемлекет басшысы болып екі капитан-регент (итал. Capitani Reggenti), алты жылға сайланады. Сан-Мариноны жиі планетаның ең көне республикасы деп атайды.
Капитан-регенттер қандай уақыт кезеңіне сайланады?
алты жылға