Алайда, императорлық билікті жақтаған гибеллиндер партиясы біртіндеп көптеген қалаларда басымдыққа ие болды (оның ішінде Парма, Мантуя, Феррара, Верона, Пьяченце, Реджио, Модена, Брешиа); кейіннен бұл қалалар ерекше конфедерацияны құрды; басқа қалаларда гвельфтер қалалардың тәуелсіздігі үшін және папаны қолдады. Фридрих II Штауфеннің 1237 жылы Кортенуовода жарқын жеңісімен ашылған Ломбардияға жорықтары ол үшін өте қайғылы аяқталды: ол Парма маңында тапталып, 1247 жылы Италиядан қашып кетті. Ломбардия мен Тоскана заңды түрде Германия империясының бөлігі болып қала берді, бірақ іс жүзінде 60 жыл бойы неміс патшалары билікке ешқандай дәулет білдірмеді. Ломбард қалаларының өзінде билік артықшылықты таптардың қолынан біртіндеп қала тұрғындарының қолына өтті. Қалаларды көпшіліктің сүйіспеншілігіне ие болған ежелгі асыл отбасылардың өкілдері таңдап алған адамдар басқаратын. Көптеген қалаларда бұл адамдар демократияға сүйене отырып, мұрагерлік билікті басып алуға қол жеткізді. Мұндай билеушілер гибеллиндер партиясына қосылуды ыңғайлы деп тапты. Миланда билікті Висконти отбасы осылайша басып алды.
Кімдер папаны қолдап, қалалардың тәуелсіздігіне белсене бел буды?
гвельфтер