Лейбництің көңіл-күйі оның философиялық оптимизмімен толық үйлесімде болды: ол әрдайым көңілді және тіршілікке толы болды; ол барлық туралы жақсы пікір білдірді, тіпті Исаак Ньютон туралы онымен соңғы дау-дамайға дейін. Лейбництің өз сөзінше, оның цензуралық рухы жетіспеушілігі болды: оған кез келген кітап ұнады, ол ондағы ең жақсысын ғана іздеді және есте қалдырды. Лейбниц әсемдікке, әдептілікке, әзіл-сықақ сезіміне және қиялына ие болды. Ол жиі күлді, тіпті ол сыртынан емес, ішкі күлкі деп айтқан кезде де, ол ренішсіз, бірақ кекшіл емес еді, және оған жанашырлық сезімін ояту оңай болды.
Лейбництің айтуынша, оған қандай рух жетіспеді?
цензуралық рухы