Цельлюлозаның жекелеген макромолекулалары 2-25 мың D-глюкоза қалдықтарын қамтиды. Клеткалық қабырғалардағы целлюлоза сутегі байланыстары мен Ван-дер-Ваальс күштері арқылы өзара байланысқан бірнеше жеке макромолекулалардан (шамамен 36-ға жуық) тұратын паракристалликалық ансамбльді білдіретін микрофибриллаларға ұйымдастырылған. Бір жазықтықта орналасқан және бір-бірімен сутегі байланыстарымен байланысқан макромолекулалар микрофибрилланың шегінде жапырақ жасайды. Макромолекулалар парақтары арасында да сутегі байланыстарының көп саны бар. Сутекті байланыстар әлсіз болса да, олардың көптігінің арқасында целлюлоза микрофибриллалары жоғары механикалық беріктікке және әртүрлі ферменттердің әсеріне төзімділікке ие болады. Микрофибрилладағы жеке макромолекулалар әр түрлі жерлерде басталады және аяқталады, сондықтан микрофибрилланың ұзындығы целлюлозаның жеке макромолекулаларының ұзындығынан асады. Айта кету керек, микрофибрилладағы макромолекулалар бірдей бағдарланған, яғни редукциялайтын ұштары (C1 атомындағы еркін, аномерлі OH-тобы бар ұштары) бір жақта орналасқан. Қазіргі заманғы модельдер целлюлоза микрофибриллаларының ұйымдастыруын орталық аймақта жоғары ұйымдасқан құрылымға ие, ал периферияға макромолекулалардың орналасуы бұзылысқа ұласады деп болжайды.
Ұяшық қабырғасындағы целлюлоза....?
микрофибриллаларға