Лейбництің көңіл-күйі оның философиялық оптимизмімен толық үйлесімде болды: ол әрдайым көңілді және тіршілікке толы болды; барлығына ол жақсы пікір білдірді, тіпті Исаак Ньютон туралы онымен соңғы дау-дамайға дейін. Лейбництің өз сөзінше, оған цензуралық рух жетіспеді: оған кез келген кітап ұнады, ол тек ең жақсысын іздеді және есте қалдырды. Лейбниц әсемдікке, әдептілікке, әзіл-сықақ сезіміне және қиялына ие болды. Ол жиі күлді, тіпті ол сыртынан емес, ішкі күлкі деп айтқан кезде де, ол ренішсіз, бірақ кекшіл емес еді, және оған жанашырлық сезімін ояту оңай болды.
Ол адамдар туралы не айтты?
барлығына ол жақсы пікір білдірді