Көптеген мәдениеттерде жел бір немесе бірнеше құдай ретінде тұлғаланды, оған табиғаттан тыс қасиеттер берілді немесе байланысты емес оқиғалардың себептері деп есептелді. Мысалы, ацтектердің жел құдайы Эхекатльді жаратқыш құдайлардың бірі ретінде құрметтеген123. Индуистік жел құдайы Ваю Упанишад мифологиясында маңызды рөл атқарады, мұнда ол Бхиманың әкесі және Хануманның рухани әкесі болып табылады ((124) ((125). Ежелгі грек мифологиясында желдің басты құдайлары Борей, Нот, Эвр және Зефир болды, олар солтүстік, оңтүстік, шығыс және батыс желдеріне сәйкес келді ((125), сондай-ақ, желмен байланысты Эол, оларға үстем болды. Гректерде аралық бағыттардағы желдер мен маусымдық желдерге де атаулар болған, олар, атап айтқанда, Афинадағы Жел мұнарасында бейнеленген ((125). Жапондық жел құдайы Фудзин синто дәстүрінің ең көне құдайларының бірі болып табылады. Аңыз бойынша, ол әлемді құру кезінде өмір сүріп, әлемді тұманнан тазарту үшін өз қалтасынан желдерді шығарды ((126). Скандинавия мифологиясында жел құдайы Ньорд болды (125) және онымен қатар төрт гном болды: Нордри, Судри, Аустри және Вестри, олар жекелеген желдерге жауап берді (127). Славян мифологиясында жел, аспан және ауа құдайы Стрибог, сегіз басты бағытқа жауап беретін сегіз желдің атасы және әміршісі болды ((125).
Олар жел құдайы Эхекатльді құрметтегендей құрметтеген.
жаратқыш құдайлардың бірі ретінде