Осыдан кейін ғасырлар бойы күшейтілген тәжірибелер кезеңінің басталуы болды. Бұл ретте, басты назар арнайы әктас пен саз кен орындарын игеруге, осы компоненттердің оңтайлы арақатынасына және жаңаларын қосуға аударылды. Тек 1844 жылдан кейін шикізат қоспасының компоненттерінің дәл арақатынасынан басқа, әсіресе, қайыңның оксидтермен берік қосылысына жету үшін жоғары күйдіру температурасы (+1450 °С, 1700 K шамасында) қажет деген қорытындыға келді. Бұл үш оксидтер әкпен ысталғаннан кейін гидравликалық қасиеттерді анықтайды; оларды гидравликалық факторлар деп атайды.
Цемент өндірісі үшін қажетті компоненттердің нақты қатынасы туралы қандай жылдан кейін қорытынды жасалды?
1844 жылдан кейін