Генеративтік фонологияның басқа даму бағыты автосегменттік фонология болды (Дж. Голдсмит) және оның негізінде дамыған иілмек теориясы (Дж. Клементс және С. Кейзер) және белгілер геометриясы (Дж. Клементс) деп аталады. Бұл теория аясында, буындар мен олардың бөліктері, сегменттер, сондай-ақ, дыбыстар мен дифференциалдық белгілер фонологиялық жүйенің жеке дербес элементтері ретінде қарастырылады. Белгілер сегментке бағынышты иерархиялық құрылымды құрайды, бірақ олар сегментке тәуелсіз өзгеруі мүмкін. Мысалы, ассимиляция процесі сегмент түбірінен белгісін ажырату және оның көршілес сегментпен қауымдасу операциясы ретінде түсіндіріледі. Белгі негізгі белсенді артикуляторға (тілдің, тілдің ұшы, тілдің арқасы және т.б.) немесе пассивті артикуляторға (альвеолалар, тіс ұшы және т.б.) сәйкес келуі мүмкін. Белгілер геометриясы АҚШ-тың қазіргі фонологиялық мектептері үшін негізгі репрезентативтік теорияға айналды.
Ассимиляция процесі дегеніміз не?
сегмент түбірінен белгісін ажырату және оның көршілес сегментпен қауымдасу операциясы