Операның алыс бұрынғысы деп ежелгі грек трагедиясы саналады, онда диалогтар жеке және хорлық әнмен және авлос немесе кифар сүйемелдеуімен әнді рецитациямен кезектестірілді. Эсхил, Софокл және Еврипид тек ақын ғана емес, музыкант та болды; бірақ қайта өрлеу дәуірінің ғалымдарына олардың шығармалары тек мәтін түрінде ғана жетті: тек Еврипидтің трагедияларынан Орест пен Ифигенияның Авлидадағы музыкалық сүйемелдеудің шағын үлгілері сақталды. Алайда, мәтіндер де Еврипидтің жеке партиялардың  хорлық  партиялармен салыстырғанда  мәнін арттырғанын анықтауға мүмкіндік береді; бұл үрдіс грек ақындары шығармаларының еркін өңдеуі болған ежелгі римдік трагедияларда күшейді. Римдік трагедияларда, гректерден айырмашылығы, актерлердің вокалды партияларынан басқа, музыкалық қосымшалар да көп болды. Бірақ бұл шығармалардан да аз нәрсе сақталған, ал XVI ғасырдың соңында фласоф-гуманистер, ақындар мен музыканттар қауымдастығы, тарихқа Флоренция камерасы ретінде енген, антикалық трагедияны қайта жаңғыртуды шешкенде, энтузиастерге негізінен антикалық авторлардың оларға жеткен сипаттамаларына және өз қиялына сүйенуге тура келді.
Гректерден айырмашылығы, римдік трагедияларда актерлердің вокалды партияларынан басқа тағы не бар еді?
музыкалық қосымшалар