Қараңғылық кезеңінде драма театры ең демократиялық, көпшілікке арналған өнер түрі болды, ол өзінің тілін және техникасын дамытып, олардың көпшілікке әсерін үнемі сынады. Опера дүниеге келген кезде Италияда комедия дель арте бар еді, театр үшін Лопе де Вега, Мигель Сервантес және Уильям Шекспир жазған болатын. Драма театры композиторларға, құлтық музыкамен салыстырғанда, мүлдем басқа, принципиалды түрде басқа музыкалық ойлау жүйесін де көздейтін бейнелер әлемі ұсынды. Дәл драма театрымен байланысы жаңа жанрды музыка әлемінде жетекші орынға тез жеткізді. Кәсіби шығармашылықта алғаш рет орындаушы-актер пайда болды; көптеген ғасырлар бойы күрделі хор құрылымында жай ғана дауыстық бірлік болған әнші, өзінің жеке, бірақ типтелген сезімдерімен драманың кейіпкеріне айналды. Сезімнің монологы мелодикалық декламацияны емес, ән айтуды талап етті, флоренциялықтар жасаған музыкалық-драмалық спектакльдің түрі драма театрының әсерінен басқа эстетикалық құбылысқа айналды.
Қай дәуірде драма театры ең демократиялық және бұқаралық өнер түрі болды?
Қараңғылық кезеңінде