Әдетте, қашықтықты ұстап тұрған жаңғыру қазіргі өмірдің анклавтарын, мысалы, Бразилиядағы Сан-Паулу мен Рио-де-Жанейро сияқты ірі қалаларды, Ресейдегі Москва мен Санкт-Петербургті, провинциялардан өмір салты мен сана жағдайынан айтарлықтай ерекшеленеді. Мұндай анклавтық жаңғырту, дәстүрді бұзып, қоғамды рухани перспективаның жоқтығынан алдыға қояды. Ол тең мүмкіндіктерді уәде ете отырып, анық теңсіздікті тудырады (әдеттегі қоғам жасамаған), бірақ бұл мүмкіндіктер бәріне бірдей емес, сондықтан әлеуметтік наразылық өсіп, кең провинциялық бұқаралардың баламалы идеологияға - Ресейде коммунизмге, Түркияда фундаментализмге, Мексикада және басқа да кейбір елдерде - шаруалар көтерілістері мен дәстүрлілікке деген сүйіспеншілігін арттырады.
Анклавтық жаңғырту қоғамды неден бұрын қояды?
рухани перспективаның жоқтығынан