XIX ғасырдың басында ақуыздардың элементтік құрамы туралы біраз мәлімет алынған болатын, ақуыздарды гидролиз кезінде амин қышқылдары түзілетіндігі белгілі болды. Осы аминокислоталардың кейбіреулері (мысалы, глицин және лейцин) сипатталған. Голландиялық химик Геррит Мюльдер ақуыздардың химиялық құрамын талдау негізінде барлық ақуыздар ұқсас эмпирикалық формулаға ие деген гипотезаны ұсынды. 1836 жылы Мюльдер ақуыздардың химиялық құрылысының алғашқы моделін ұсынды. Радикалдар теориясына сүйене отырып, ол бірнеше нақтылаудан кейін ақуыздың ең аз құрылымдық бірлігі мынадай құрамға ие деген қорытындыға келді: C40H62N10O12. Ол бұл бірлікті протеин (Pr) деп атады (гр. протос  бірінші, бастапқы), ал теория  протеин теориясы. Протеин терминін швед химигі Якоб Берцелиус ұсынған. Мюльдердің түсінігіне сәйкес, әрбір белок бірнеше протеин бірліктерінен, күкірт пен фосфордан тұрады. Мысалы, ол фибрин формуласын 10PrSP деп жазуды ұсынды. Мюльдер сонымен қатар  амин қышқылдары ақуыздарының ыдырауы өнімдерін зерттеді және олардың бірі (лейцин) үшін қателік үлесі аз молекулалық салмағын  131 дальтон деп анықтады. Белоктар туралы жаңа деректер жинақталған сайын, ақуыз теориясы сынға ұшырай бастады, бірақ, соған қарамастан, 1850-ші жылдардың соңына дейін ол әлі де жалпыға бірдей қабылданған болып саналды.
Қандай ғасырда ақуыздардың элементтік құрамы туралы кейбір мәліметтер алынды?
XIX ғасырдың басында