Содан бері қазіргі заманғы синтез тірі организмнің барлық деңгейлеріндегі биологиялық құбылыстарды түсіндіру үшін кеңейтілген. Мысалы, 1960-шы жылдары Киммура Мотоо молекулалық деңгейдегі мутацияның басым көпшілігі табиғи іріктеуге қатысты бейтарап сипатқа ие екенін көрсетті, ал 1972 жылы палеонтологтар Нильс Элдридж пен Стивен Гулд эволюциялық үдерістің үзілісшіл сипаты туралы пікірталасты қайта жандандырды. XX ғасырдың соңында эволюциялық биология жеке даму саласындағы зерттеулерден серпін алды. Hox-гендерді ашу және эмбриогенездің генетикалық реттелуін толық түсіну онтогенездің филогенетикалық дамудағы рөлін анықтауға көмектесті және бұрынғы құрылымдық гендер жиынтығының негізінде жаңа формалардың эволюциясы туралы түсінік қалыптастырды және филогенетикалық жағынан алыс организмдерде ұқсас даму бағдарламаларын сақтады.
Молекулалық деңгейдегі мутацияның басым көпшілігі табиғи сұрыптауға бейтарап екенін кім көрсетті?
Киммура Мотоо