Дагеротипия мен калотипия XIX ғасырдың екінші жартысына дейін қолданылды, бұл Талботтың теріс-қолай әдісінің артықшылықтарын және бейне сапасының жоғарылығын біріктірген ылғалды коллодиондық процеске жол берді. Сол кезде пайда болған альбуминдік баспа шыны коллодиондық негативтерден жоғары сапалы қағаз бедерлерін берді. Ылғалды коллодияның басты кемшілігі ылғалды фотопластиналарды бірнеше минут бойы зертханада өңдеу және өңдеу қажеттілігі болып шықты, бұл кезде жарыққа сезімтал қабат өңдеу ерітінділері үшін өткізгіш болып қалады. Мәселе тек ағылшын дәрігері Ричард Меддокстың 1871 жылы желатинокүміс процесін және "құрғақ фотопластиналар" деп аталатынды ойлап тапқаннан кейін шешілді. Соңғы инновация ретінде 1887 жылы Ганнибал Гудвиннің желатинден жасалған қарсы бұрмалаушы қатпарды ойлап тапқаны арқасында шынының орнына целлулоидты төсем ретінде пайдалану мүмкіндігі болды. Осылайша фотопластиналардың орнын гелатинокүміс эмульсиялы фотопленка алды, ол осы күнге дейін аналогты фотосуретке үстемдік етеді.
XIX ғасырдың екінші жартысына дейін қандай фотосуреттер қолданылды?
Дагеротипия мен калотипия