1675 жылы итальяндық дәрігер Марчелло Мальпиги өсімдіктердің жасушалық құрылымын растады, ал 1681 жылы  ағылшын ботаник Неемия Грю растады. Жасушаны қоректік шырынға толы көпіршік деп атады. 1674 жылы голланд шебері Антоний ван Левенгук (Anton van Leeuwenhoek, 16321723) микроскоптың көмегімен су тамшысында жануарлардың  қозғалатын тірі организмдерді (инфузориялар, амёбалар, бактериялар) алғаш рет көрді. Сонымен қатар Левенгук алғаш рет жануарлар жасушаларын  эритроциттер мен сперматозоидтар байқады. Осылайша, XVIII ғасырдың басында ғалымдар өсімдіктердің ұлғаюы кезінде жасушалық құрылымға ие екенін білетін және кейінірек бір жасушалы деп аталатын кейбір организмдерді көрген. 1802 - 1808 жылдары француз зерттеушісі Шарль-Франсуа Мирбель өсімдіктер жасушалардан тұратын тіндерден тұрады деп анықтады. Ж. - Айтшы. Б. А. 1809 жылы Ламарк Мирбельдің жасушалық құрылым туралы идеяларын жануарлар организмдеріне де таратты. 1825 жылы чех ғалымы Я. Пуркине құстардың жұмыртқа жасушасының ядросын ашқан, ал 1839 жылы протоплазма терминін енгізген. 1831 жылы ағылшын ботаник Р. Браун тұңғыш рет өсімдік жасушасының ядросын сипаттады, ал 1833 жылы ядро өсімдік жасушасының міндетті органоиды болып табылатынын анықтады. Содан бері жасушаның құрылымы үшін мембрана емес, оның құрамы маңызды болып саналады.
Левенгук нені байқады?
эритроциттер мен сперматозоидтар