Иіс сезу мүшелері сүтқоректілерде басқа жер бетіндегі омыртқалы жануарларға қарағанда анағұрлым дамыған. Иіс сезу қабілетін сүтқоректілер кеңістікте бағдарлау үшін, азық іздеу кезінде, түрлер арасындағы және түрлер ішіндегі байланыстар шеңберінде пайдаланады. Түсіру функциясының даму дәрежесі бойынша сүтқоректілерді екі топқа бөледі: макросматиктер ерекше өткір иіс сезу қабілетімен (сүтқоректілердің көпшілігі) және микросматиктер орташа дамыған иіс сезу қабілетімен (приматтар, кит тәрізділер, тырнақ тіректілер). Екінші топқа адам жатады, оның мұрнында шамамен 5 млн иіс клеткасы бар, бірінші топқа ит жатады, оның 50 есе көп. Жалпы, иіс сезудің дамыған дәрежесі иіс сезу ақуыздары рецепторларының әртүрлі типтерін кодтайтын гендердің санымен байланысты: макросматтарда олар әдетте 1000-нан астам, көптеген приматтарда - 500-ге жуық, адамда - барлығы 387, әтешінде - 262. Иіс сезу қабілеті ең нашар дамыған кит тәрізділерде, олар иіс рецепторларының псевдогендерінің ең жоғары пайызын иеленеді. Иіс сезу жүйесінің негізгі қызметін иіс сезу жасушалары  иіс затының молекулаларының мембранасындағы ерекше рецепторлармен байланысуға жауап ретінде әрекет әлеуетін өндіретін биполярлы нейрондар құрайды.
Сүтқоректілерді макросматтар мен микросматтарға бөлудің белгісі қандай?
Түсіру функциясының даму дәрежесі бойынша