Жаңғырту теориясында екі бағытты бөліп көрсетуге болады: либералды және консервативті. Либералды жаңғырту теориясы жаңғырту процесін дәстүрлі қоғамнан заманауи қоғамға көшу ретінде қарастырды, т. е. батысқа айналу процесі ретінде қарастырамыз. Либералды бағыттың өкілдері қоғамдық дамудың әмбебап картинасынан бастау алды. Олардың пікірінше, барлық елдер бір схема мен үлгі бойынша дамуда. Оның негізгі белгілері нарықтық экономика, ашық қоғам, жаңа ақпараттық технологиялар, дамыған коммуникациялық желілер, әлеуметтік мобильділік, ұтымдылық, плюрализм, демократия, бостандық болуы тиіс. Жаңғыртуды талдаудың либералды көзқарасы тұрғысынан бірінші және екінші жаңғыртуды бөлуге болады. Либералды жаңғыру теориясы екі жағынан сынға ұшырады: радикалды және консервативті. Радикалдар теорияның айқын идеологиялық сипатына, батыс құндылықтары мен модельдерінің экспансиясына, олардың пікірінше, басқа өркениеттер үшін жарамсыз, дамудың тәуелді сипатына назар аударды. Консервативті бағыттың өкілдері жаңғырту процесінің ішкі қарама-қайшылықтарына, саяси қатысу мен институционализация қақтығысына, саяси тұрақтылық пен тәртіпті сақтауға (әлеуметтік-экономикалық дамудың табысты шарттары ретінде), даму процестерінің сипаты мен бағытының дамушы елдердің, оның ішінде ТМД елдерінің ұлттық және тарихи ерекшеліктеріне сәйкестігіне назар аударды. Б. ғылымдары Және. Марушкиннің айтуынша, буржуазиялық тарихнамада қоғамдық-экономикалық құрылымдардың заңды түрде ауысуы туралы марксистік тұжырымға әртүрлі елдерде бір қоғамдық тәртіптің даму процесінің түпкі нәтижелерінің баламалылығы туралы тұжырым қойылады (бұл әлемдік тарихтың барлық тәжірибесіне қайшы келеді, деп санайды Марушкин), және осы тұжырымға көбіне қоғамның экономикалық және әлеуметтік жаңғыру нұсқаларының бірі ретінде социализмді қарастыратын жаңғыру теориясы негізделеді (егерде екі жүйенің қарама-қарсылығы  социализм мен капитализм  - бұл өздігінен анық болатын шындық,  деп қосты).
Жаңғырту теориясының қандай екі бағытын бөліп қарастыруға болады?
либералды және консервативті