Бунин шыққан тегі бойынша дворян болған, бірақ оның өмір сүру салты, әсіресе жастарында, әртүрлі болған. Ата-анасының үйін ерте тастап кеткеннен кейін (өмірінің соңына дейін өз үйін таппай), ол өз-өзіне ғана есептеуге дағдыланды. Көптеген жылдар бойы оның баспанасы жалға берілетін бұрыштар, жиһазданған бөлмелер, қонақ үйлер болды - ол бірде Астана қаласында, бірде Лоскутнаяда, бірде ауылда, бірде достарының пәтерлерінде тұрды. Жеке әңгімелесулерде жазушы жастайынан-ақ өзін қарама-қайшы құмарлықтар қинағанын мойындаған (133). Ақын Ирина Одоевцева оның ұстамсыз мінез-құлқы да, ерлік әрекеттерге қабілеттілігі де оның тұқым қуалаушылықпен анықталғанын болжады: ол жүйкелілікті... тек алкоголик әкеден ғана емес, азапты анасынан да алды (134). Иван Алексеевичпен қарым-қатынаста болған адамдар оның ерекше өткір иіс сезу қабілетіне, есту және көру қабілетіне назар аударды, ол өзінің өте сезімталдығын іштің (135). Буниннің айтуынша, жас кезінде ол басқа адамдар тек қуатты оптикалық аспаптардың көмегімен ғана қарастыра алатын жұлдыздарды оңай ажырататын; есту қабілеті төмен болғандықтан, үйден бірнеше шақырым қашықтықта келе жатқан ат қоңырауларының дыбысын ести алатын. Оның рухани көруі мен естуі де сондай өткір болды (136).
Тек, Бунин ата-анасының үйінен ерте кеткен соң, кімге үміт артуды үйренген?
өз-өзіне