Мамонттардың сүйектері, әсіресе, олардың түпкі тістері Еуропа мен Сібірдің мұздық дәуіріндегі шөгінділерінде жиі кездеседі және олардың үлкен мөлшері бойынша ежелден белгілі болған, орта ғасырдағы жалпыға ортақ беймәлімдік пен ырым-жырымдар кезінде олар жойылған алыптар деп есептелген. Валенсияда мамонттың түп тісін қасиетті Св. 1789 жылы Қасиетті Христофордың канониктері Винсент мамонттың жамбас сүйегін өздерінің процессияларында алып жүрді, оны осы қасиетті қолының қалдығы деп танытты. 1799 жылы тунгустар Лена өзенінің сағасының маңында, мәңгі тоңған Сібір топырағында, мамонттың көктемгі сумен жуып алынған, ет, тері және жүндері жақсы сақталған, бүтін өлексесін ашқаннан кейін мамонттың анатомиясымен егжей-тегжейлі танысуға мүмкіндік болды. 7 жылдан кейін, 1806 жылы Ғылым академиясы жіберген Адамс жануардың толықтай қаңқасын жинауға қол жеткізді, оның біраз байланыстары, терісінің бөлігі, кейбір ішкі мүшелері, көздері және 30 фунтқа дейін шашы болды; Қалғанын қасқырлар, аюлар және иттер жойды. Сібірде мамонттардың бұршақтары көктемгі сумен жуып, жергілікті тұрғындар жинаған, олар токарлық бұйымдарда піл сүйегін алмастыра отырып, едәуір демалыс саудасының нысанасын құрады.
Қасиетті Канониктер киген Винсент 1789 жылы өзінің процессиясында, оны осы қасиетті қолының қалдығы деп танытып?
мамонттың жамбас сүйегін