1950 жылдардың соңынан бастап, кернейші Майлз Дэвис пен тенор-саксофоншы Джон Колтрейн әуенге және импровизацияға жақындау саласында классикалық музыкадан тікелей алынған ладтармен жаңашыл эксперименттер жүргізді. Бұл музыканттар күйлерді құру үшін аккордтардың орнына аздаған ерекше күйлерді қолдана бастады. Нәтижесінде, гармониялық статикалық, тек қана әуенге негізделген джаз формасы пайда болды. Солистер кейде белгілі бір тоналдылықтан кетіп, тәуекелге баратын, бірақ бұл шиеленісу мен бостандықтың өткір сезімін тудыратын. Темптер баяудан жылдамға дейін қолданылды, бірақ жалпы алғанда, музыка тұрақты емес, бұрылысты сипатқа ие болды, оны жайлау сезімі ерекшелендірді. Экзотикалық әсерді жасау үшін орындаушылар өз музыкасының модальдық негізі ретінде кейде еуропалық емес гаммаларды (мысалы, инді, араб, африкалық) қолданған. Модальдық джаздың белгісіз тоналды орталығы джаз тарихының келесі кезеңінде келген экспериментаторлардың фри-джаздық өрлеуіне бастаушы іргетасқа айналды, соның ішінде тенор-саксофоншы Фэроу Сандерс Модальдық джаз стиліне классикалық мысалдар Майлз Дэвис репертуарындағы Milestones, So What және Flamenco Sketches, сондай-ақ My Favorite Things және Impressions Джон Колтрейннің пьесалары болып табылады.
Майлз Дэвис пен Джон Колтрейн музыкаға экзотикалық әсер ету үшін қандай гаммаларды қолданды?
инді, араб, африкалық