Лев Толстой өзінің ілімін бірінші кезекте өзінің өмір салтына қатысты қолданды. Ол шіркеудің өлместік туралы түсініктерін жоққа шығарды және шіркеудің билігін қабылдамады; ол мемлекеттің құқықтарын таныспады, өйткені ол (оның пікірінше) зорлық пен мәжбүрлеуге негізделген. Ол шіркеудің ілімін сынға алды, оған сәйкес өмір, ол жерде, оның барлық қуаныштарымен, сұлулығымен, ақыл-ойының қараңғылыққа қарсы күресімен, - мен өмір сүргенге дейін өмір сүрген барлық адамдардың өмірі, менің бүкіл өмірім менің ішкі күресімен және ақыл-ойымның жеңістерімен шынайы өмір емес, құлдырап кеткен, үмітсіз бұзылған өмір; шынайы, күнәсіз өмір - сенімде, яғни қиялда, яғни ақымақтықта. Лев Толстой шіркеудің адам баласы өзінің тумысынан бастап, өз мәнінде арам және күнәлі деп үйреткен ілімімен келіспеді, өйткені, оның пікірінше, мұндай ілім адамның табиғатындағы барлық жақсы нәрселерді түп-тамырымен кесіп тастайды. Шіркеудің халыққа деген ықпалын тез жоғалтып жатқанын көріп, жазушы К. Н. А. Ломунов мына тұжырымға келді: Барлық тірі нәрсе шіркеуден тәуелсіз.
Лев Толстой мемлекет құқықтарын мойындады ма?
таныспады