Банктік сектордың өтімділігін қолдау тәжірибесі жинақталған сайын, экономистердің соңғы сатыдағы несие берушінің функциясы туралы көзқарастары өзгерді. Бұл көзқарастың дамуына орталық банктің қажеттіліктері әсер етті. Біріншіден, ақша ұсынысын басқару саясаты мен пайыздық мөлшерлемені кредитордың соңғы сатысының функциясымен біріктіру, бұл екі қызметтің бірігуіне әкелді. Екіншіден, жалпы өтімділік дағдарысы немесе банктік үрейлер болмаған жағдайда ірі банктерге жеке қаржылық қолдау көрсету. Ірі банктерді аман ұстап тұру соңғы несие берушілердің қолдауы болмаған жағдайда пайда болатын теріс желілік әсерлерге байланысты болды. Нәтижесінде, бастапқы классикалық тұжырымдамадан ауытқу пайда болды, бұл соңғы инстанция төлем қабілетсіз, бірақ несиеге қабілетті банктерді несиелендіреді. Соңғы сатыдағы кредиторға көзқарастардың эволюциясы екі тәсілдің қалыптасуына әкелді: тұтастай нарыққа қатысты функцияларды орындау (соңғы сатыдағы кредитор-орталық) және жеке негізде (соңғы сатыдағы микрокредитор).
Ақша ұсынысын басқару саясатын үйлестірудің нәтижесі қандай болды?
екі қызметтің бірігуіне