Осыдан кейін ғасырлар бойы күшейтілген тәжірибелер кезеңінің басталуы болды. Бұл ретте басты назар қазылтас пен саздың арнайы кен орындарын игеруге, осы компоненттердің оңтайлы арақатынасына және жаңаларын қосуға аударылды. Тек 1844 жылдан кейін ғана шикізат қоспасының компоненттерінің дәл арақатынасынан басқа, әсіресе, әктас пен оксидтердің берік қосылысына жету үшін жоғары күйдіру температурасы (+1450 °С, 1700 K шамасында) қажет деген қорытындыға келді. Бұл үш оксидтер әкпен ысталғаннан кейін гидравликалық қасиеттерді анықтайды; оларды гидравликалық факторлар деп атайды.
Күшейтілген тәжірибе кезеңінде ең алдымен не назарға алынды?
қазылтас пен саздың арнайы кен орындарын игеруге