Yıl 2019 Milliyet’ te yazmışım; ‘Aziz Komiser desem... Torunu ile muhabbeti desem... Gülbin Tosun, ‘Bininci ilik nakli ameliyatını gerçekleştiren Prof. Dr. Mutlu Arat hastalarıyla bir araya geldi. Hastaları arasında ünlü oyuncu Ahmet Uğurlu da vardı’ dedi. Yıl 2012’ydi. ‘Sırtımdı ağrılar başlamıştı’ diyordu haberde Uğurlu. İşte o günleri tekrar yaşadım. Eşi sevgili Necef Uğurlu, o zamanlar ‘Sırtının çok ağrıdığını söylemişti. Ve sonra, gerçek? Kanser... Tam 7 yıl tüm aşamalarını biliyordum. Bütün vücut sanki yeniden yaratıldı. Suadiye’deki evinde İstanbul’da eşimle ziyaretine gitmiştik. “Kimse bilmesin” dediler. Bir gazeteciydim ama, öncelikle bir dost. Ekranda bu haberi görünce yazabilirim dedim.
O dönemlerde, sevgili Necef’in olağanüstü karşı duruşuyla, bu hastalığa bizzat şahit oldum. Her saniyesi hayatla iplik bağında, “Sina düzeliyor, gayet iyi” konuşmamızdaki değişmez cümlesiydi. Ahmet Uğurlu’yu ekranda izledik. Bu arada Necef Uğurlu, özellikle bu ameliyatları yapan ekipten bahsetti. Haberde söylemişti “Bininci ameliyatını yaptılar” diye. Prof. Dr. Mutlu Arat ve ekibi. ‘Sina, inan bir avuç insan onlar. Ne para ne pul idealist bir çalışma yapıyorlar gerçekten, bir avuç insan onlar’ dedi. Aziz Komiser hoş geldin...’ diye…
Şöyle bir geriye gittim bu satırlardan. Özel televizyonun ilk yılları Star’ da bir program vardı ‘Karşı Şov’… Necef yazıyordu. Selim Naşit Özcan • Selma Sonat • Selin Dilmen • Özlem Savaş • Ahmet Uğurlu • Şoray Uzun...’Biz Herşeye Karşıyız’ diyorlardı. Hani bugün mümkün değil o skeçlerin ekranda olması. O yıllarda tanıdım. Suadiye İş Bankası Evleri’nde çok sohbetimizi oldu Necef ben, Ahmet. Bu sektörün sistemine uymadı Ahmet.
‘Hülagü’sü vardı TRT’nin tek tabanca olduğu yıllarda. Farklıydı, sıra dışıydı. 20 yıllık iktidarın en ‘muhalif komedi filmini’ unutmak mümkün mü ?; ‘Döngel Karhanesi’ni ve de, Ankaralı bürokrat Keskin rolünde Ahmet’i. ‘Tabutta Rövaşata’ ise bir oyunculuk gösterisiydi. Belki de toplum ile son birlikteliği Behzat Ç’ de emekli komiser Aziz oldu. Sonrasında o hastalık yeni bir hayata götürdü Ahmet’i.
Çok uzun süren bir tedavi ve sonrası, nekahet dönemi içinde bir yaşamdı. Necef Uğurlu da bu sektörün ‘iflah olmaz’ ismiydi. Hiçbir zaman barışık olmadı, bunu istemedi. İlik kanserinin yeni yaşamında Ahmet ile yeni baştan hayata başladılar. Dakika dakika, saat saat gün gün yaşanan her bir anı bir adım gibi olan, yeni bir hayattı. Her gün küçük gezintiler bir mutluluktu. ‘Bugün epey yürüdük Ahmet’ le’ kulağımda kalan cümleydi. Hiçbir zaman ümit yitirmedi. Bunu Ahmet’e hissettirmedi.
Her sorduğumda; 'Ahmet yanımda sana selam söylüyor' eksik olmazdı. Ahmet nüktedandı. Telefonda konuşmaya başladığında muzip sözcükleri serpiştirirdi. İyi oluyor hissi verirdi. Ev sohbetlerinde ben 'Ahmet hasta mı?' diye bir bakışı attığımı hatırlamıyorum. Necef o kadar hakim olurdu ki salona. Ahmet hep o koltukta oturuyordu zaten ve Necef'te onun yanındaydı. Bir gün olsun, bir şikayet duymadım. Halbuki ne fırtınalar, ne ızdıraplar geldi geçti. Ben hiç haber yapmadım yazmadım. Belki de en ayrıntılı bilen durumu, gazetecilerden biriydim. Öncelik dostlarıydım. Ahmet nasıl bir hastalık ile mücadele ettiğini her daim bildi. Oluruna bıraktı, dikkat etti, kabullendi. ‘Köydeyiz idare ediyoruz. 15’te bir tedaviye İstanbul’a gidiyoruz. Buna da şükür’ demişti Necef son konuştuğumuzda. Covid dönemi zor geçmişti. Necef bunları bile çok dikkatli özenle seçtiği cümleler ile anlatıyordu. ‘Bekliyoruz Mevhibe’yi de al gel’ demeyi hiçbir zaman eksik etmedi. Sonra o haber… Sözün bittiği yer.
Sina Koloğlu
Odatv.com