Köpek Katliamı ve Şiddetin Şehveti
İran Cumhurbaşkanı Reisi’nin ölümüyle birlikte bir günlük “milli yas” ilan edildi. Daha önce de Humeyni’nin (1989), Suudi Arabistan kralı Abdülaziz el Suud’un (2015) ölümünün ardından yas ilan edilmişti. Milli yas, adı üzerinde bir ülke toplumunun ortak acı duyduğu ulusal felaketler, kayıplar, kıyımlar ve bağlılık duyulan ülke büyüklerinin vefatı sonrasında ilan edilir. Oysa son dönemlerde bizim ülkemizde bu iş din kardeşliği, ümmet ortaklığı, gericilik dayanışması adına diplomatik gösteriş düzeyinde ele alınıyor. Reisi’nin kaza geçirdiği ve helikopterin düştüğü haberi ile birlikte Türkiye’den kalkan İHA’lar enkazın bulunması adına ülkemizin dayanışma gayretini göstermek üzere yardım uçuşuna çıktılar. Anadolu Ajansı enkazı Akıncı İHA’nın bulduğu haberini geçince İran’dan yalanlama gecikmedi. İran yetkilileri enkaza ulaşanın İran Kızılayı’nın hava aracı olduğu açıklandı. Dayanışma sürecimiz bu yalanlamayla yara almadı, kötü gün dostluğumuzun göstergesi milli yas gecikmedi.
Bizi yönetenlerin milli duygularının din hatta mezhep ortaklığıyla kabardığını daha önceki türlü deneyimimizden biliyoruz. Savaş hali gibi bir zorunluluk da yokken başka ülke topraklarında operasyona gönderilen ve şehit olan askerler; söz konusu din kardeşliği ise 170 gündür Gazze’de ateş altında yaşanan açık soykırımda öldürülen masum insanlar, çocuklar ya da bu ülkede her gün öldürülen kadınlar, Aladağ’da cemaat yurdunda yangında can veren çocuklar için ilan edilmeyen milli yas, onlar için kabarmayan milli duygularla Reisi için ilan edildi.
Şiddet bu ülkenin günlük gündemi. Şiddeti önleyecek, caydırıcı olacak cezalandırmalar, kanunlar ve hukuk aşılarak özellikle önleniyor. Katiller ödüllendiriliyor. Özellikle din adına tahrik olarak birilerinin cezasını kesen katillere sınırsız ayrıcalık ve özgürlükler hatta üst düzey makamlar veriliyor. Şiddet kutsanıyor. İşte hal böyleyken şiddet mağduru ve canı alınan sayısız kadın, çocuk, insan yok sayılarak Mahsa Amini’nin ismiyle simgeleşen kadın kıyımının, işkencelerin, idamların mimarı olan bir lidere duyulan merhamet ve bağlılık göz yaşartıcı.
Ülkemizde kadına biçilen rol de özünü siyasal İslâm iktidarlarının gerici bir bakışla örtme, sokaktan çekme, kendisine hizmet ettirme, cinsel objeleştirme, kuluçka malzemesi ya da tatmin nesnesi olarak kullanışlı görme gibi yaklaşımlardan alarak şekillendirildiğinden kadına yönelik şiddet de meşru. Son örnek yeterince açıklayıcı; Sultanbeyli’de 15 kişinin sistemli tecavüzüne uğrayan çocuğun adaleti etek boyuna emanet! Tecavüzcü sanıkların üstelik kadın olan avukatı "Etek boyunu kısaltmaması için ve daha usturuplu davranması için okuldaki hocaları tarafından uyarılıp uyarılmadığının" sorulmasını istiyor. Şaşırmazsınız ama söyleyeyim davada beraat kararları var.
Bu anlayışın ürettiği ve teşvik ettiği şiddet sınır tanımıyor. Anlık bir kurşunla can almak can acıtmaktan, işkenceden daha kolay işlenebilir bir suç olsa gerek. Oysa bizim ülkemizde insanlar işkence ettikleri hayvanların çığlıklarından, can çekişmelerinden zevk alıyorlar. Onlara yönelttikleri ve tadını aldıkları şiddeti kadınlara, çocuklara, güçsüzlere uygulamaya başlıyorlar. İnanılmaz ama alkış da alıyorlar. Sözde dindarlıkları “Kadın, eşek ve köpek abdest bozar” seviyesinde tanımlı olanlar kendilerini herkesin, her canlının sahibi sanıyor. Merhametleri hiç yok. Şimdi sırada, nasiplerinde masum köpekler var. Köpeklerden nefret ediyorlar çünkü “Beş tane hayvan 'fasık'dır ki, Mekke’nin harem bölgesinde de öldürülebilir. Bunlar; fare, akrep, karga, çaylak ve yırtıcı köpektir.” Mekke’nin Harem bölgesi her türlü eziyet ve öldürmenin yasaklandığı bir alan olmasına rağmen öyle bir kin ki tanımlanan orada bile cinayete izin çıkmasıyla yapılacak işin kutsallığı, sevap puanı belli.
Sayısız acı, sayısız can için dudak oynatmayan Cumhurbaşkanı için ülkenin en önemli gündemi sokak köpekleri. Bir katliam planı var ve uygulama geciktikçe sabrı taşıyor reisin. Kan dökecek kanuna zemin hazırlamak için de aylardır işlerine gelince yasaklamak istedikleri sosyal medyadan ‘köpeklerin öldürdüğü çocuklar’ listeleri yayınlayan troller görev başında. Ajitasyon dorukta, karar çocuklar üzerinden kutsallaştırılıyor. Zorla kaybedilen insanlar listesi, istismara uğrayan çocuklar listesi, siyasi görüşü nedeniyle işkence görenler listesi, Cumhurbaşkanına hakaret iddiasıyla kapıları kırılarak gözaltına alınanlar listesi falan gördünüz mü siz hiç? Ya da toplatılıp barınaklarda işkence edilen köpekler listesi, hunhanca katledilen köpek sayısı, ilkellerin tecavüz ettiği inek, eşek, köpek hatta tavuk sayısıyla kampanya yapana rastladınız mı?
Hiçbir acı umurunda olmayanlar gözlerini ‘çocukların adaleti’ için köpek katliamına diktiler. Nasıl da mutlu bekliyorlar olacakları. Çözüm olarak gördükleri vahşetin gün gelip kendilerini bulacağını tahmin edemeyen bir güruh var karşımızda. Belediyeler ve gerekirse bakanlığın ayıracağı bütçeyle bilimsel ve insani çözüm ve ardından sağlanacak denetim kolayca üretilebilecekken katliam çığırtkanlığı yapıyorlar. Bu saf kötülerin sözcülerinin ‘çocuklara köpek saldırısı’ haberlerinin ardındaki kurmaca ve tuhaf ilişkileri Zülal Kalkandelen defalarca yazdı. Duymak isteyen yok. Yaptıkları çağrının şehvetiyle bas bas bağırıyorlar. Bense önüme düşen Urfa’da bir ineğe demir sopayla vuruluş anını gece rüyamda bile görüyorum. Hemen kapattığım videoda gördüğüm kadar an gözlerimin önüne düşüyor gün ortasında aniden ve içimden bir şey akıyor. Abartıyorum zannetmeyin. Olacaklardan, yaşanacaklardan çok ama çok korkuyorum.
İstanbul’un sokak köpekleri tarih boyunca benzer akılların hedefi oldu ve büyük itlaf yaşadı. Hayırsızada’da aç, susuz, güneş altında can çekişerek öldürüldüler. Her iki katliamın da ardından lanet geldiği tarihçilerin kayıtlarında. 19. Yüzyılda İkinci Mahmut devrinde ve 1910'da İstanbul Şehremini Suphi Bey talimatıyla 80.000 köpeğe büyük acılar yaşatıldı. Belediye Başkanı Cemil Topuzlu da 30 bin köpek imha etmekle övünüyordu. Şimdi İstanbul’un kara geçmişini Türkiye’ye taşımak istiyor olmalılar.
Ben katilden değil köpekten yanayım. Ya siz?
Yüreğinde biraz merhamet olan lütfen sessiz kalmasın.