Elif Küçükkayhan Evrensel yazdı
15/05/2024
Sabah şeriflerimiz hayır olsun…
Bugün size başka bir hikayeden bahsedecektim ama yazının sonu bir anı ile birleşince, kafamda kıvılcımlar uçuştu ve bir anda heyecan yapıp Ctrl+A ve sil dedim, kontrolsüzce…
Bunu size kesin anlatmam lazım.
Bu hikaye benim hemen her ortama giriş hikayem sayılabilir.
Bu yüzden acilen sizinle de paylaşmalıyım.
Ben 83’lüyüm.
Ortalamada benim kuşak birazdan anlatacağım hikayeyi kolaylıkla benimseyebilir.
Ama hayatı çok da varlık bolluk içinde geçmemiş olmalı!
Geçmiş yazılarımdan birinde size taşrada büyüdüğümden muhakkak bahsetmişimdir.
Annem maliyeci, babam ise Tarım İşletmeleri Genel Müdürlüğünde geçici işçiydi.
İşyerinde üniversite okumuş nadir insanlardandı ama solcuydu.
Hacettepeliydi üstelik.
Bu yüzden kısa ömrü, sınavlarını en yüksek notla vermiş olmasına rağmen kadro alamadan son buldu.
Oldukça aydın biriydi, çok okurdu.
Haliyle ben de o koca kütüphaneden nasiplenme fırsatı bulabildim.
O dönemlerde Tüpitak, Bilim Teknik dergisi çok meşhurdu.
Ayda bir yayınlanırdı.
Babam beni bisikletle Yaysat’a yollar, dergi alıp gelmemi isterdi.
Dokuz on yaşlarındaydım.
Derginin arka sayfalarında bulmacalar olurdu ve babamla onları çözmeye çalışırdık.
Çocukluğumun en heyecan verici olaylarından biriydi bu derginin yeni sayılarını beklemek.
Dünyam bundan ibaretti yani.
Süstü, püstü, oyuncaktı, üst baştı…
Böyle şeyler yaşamımda pek de odağım olmadı.
Bu arada biz taşrada (Muş) yaşarken sülalenin kalanının bir kısmı, İstanbul’da diğer bir kısmı ise Kocaeli’deydi.
Haliyle her sene okullar tatil oldu mu arabaya atlayıp İstanbul’a ve Kocaeli’ne gider aile büyüklerimizi ziyaret ederdik.
Kürtçeyi hiç öğrenemedim ama şivem fena halde bozuktu.
“Köyden şehre inmiş” diye dalga geçer eğlenirlerdi benimle.
Pek takılmazdım bu duruma.
Ama şehirlilere de özenirdim.
Teyzemin benimle yaşıt kızına çok özenirdim mesela.
Canım Esra…
Tatilde teyzeme gittiğim zamanlarda kuzenim sabah bakkala gider iki ekmek, bir Sek süt, bir de gazete alır gelirdi ve ben bu duruma aşırı heveslenirdim.
Somun ekmek fırından yeni çıkmış tazecik olurdu.
Süt cam şişedeydi.
Teyzem çayının yanında gazetesini okur, çocuklar kahvaltı yapar ben de usul usul onları izlerdim.
Neden?
Çünkü bizdeki somun ekmek taş ekmeği değildi.
Sıcak olduğunu hiç görmedim ve kesinlikle öyle güzel kokmazdı.
Hoş benim yaşadığım bölgede somun ekmek bir bizim eve girerdi.
Kalan evlerin hepsinde tandır ekmeği olurdu.
Hatta ben tandır ekmeğini o kadar çok severdim ki, tandır yanında aç kediler gibi mırıldanıp yalanır kadınlardan ekmek dilenirdim.
Sonra onların çocuklarının da somun ekmeye heveslendiğini anlayınca çocuklarla takasa başladık.
Ben onlara somun ekmek verdim onlar da bana tandır ekmeği.
Bir şehir efsanesi gibi anlatılır ama, ben somun ekmeğin içine tandır ekmeği, diğer çocuklar da tandır ekmeyi arasına somun ekmek saracak moddaydık.
Sardık demiyorum ama, her yer bostandı çünkü.
Onca domatesin içinde o kadar da olmadık en azından ben olmadım.
Bostanlardan domates aşırmak ayrı bir keyifti çünkü.
Her neyse…
Devam edecektim ama yazı epey uzamış.
Hikayenin aslı ve devamı için yarın sizi köşeme beklerim…
Görüşmek üzere!