Her ülkenin kendine göre bir adeti, alışkanlığı var. Yabancı ülkelere gittiğimizde de bu kültür farkı şok etkisi yaratabiliyor. Fransa, Japonya, Amerika'dan birçok kişi, turistlerin ülkelerinde şaşırdıkları adetleri paylaştı. Bakalım neymiş bunlar?
1. Japonya: Marketlerde gördüğünüz aşırı pahalı meyveler aslında hediye etmek için. Bu meyveler daha pahalı satılıyor çünkü yetiştirilmeleri ve paketlemeleri farklı. Daha makul fiyatlı meyveler de var.
2. İsviçre: Pazar günleri marketler, eczaneler, restoranlar dahil olmak üzere neredeyse her yer kapalı. Acil durumlarda tren istasyonlarına, havaalanlarına ya da mini köşe dükkanlarına gidebilirsiniz. Sınıra yakın yerlerde yaşayanlar ise Fransa ve Almanya'dan alışveriş yapıyor.
3. Meksika: Her şey ailelere göre planlanmış durumda. Restoranlarda her zaman büyük masalar var. Her zaman birden fazla kuşağın olduğu kalabalık aileler yemeğe çıkıyor.
4. Norveç: Çok sayıda yürüyüş parkurumuz ve bir geceyi neredeyse bedavaya geçirebileceğiniz küçük kulübelerimiz var. Eğer yürüyüşü seviyorsanız, kesinlikle Norveç'e gelmelisiniz.
5. Hollanda: Hiç misafirperver değiliz. Akşam yemeğini her zaman 18.00'de yeriz. Eğer evde misafir varsa saat 18.00'e yaklaştığında onları nazikçe kovarız.
6. Tayvan: Nakit para hala bir numaralı ödeme aracı. Bazı yerlerde kartla ödeme alınmayabilir.
7. İspanya: Mağazalar gün ortasında kapanıyor. Bunun sebebi, gündüz ve akşam vardiyalarında bir kişi çalıştıran mağazalar için öğle arasının zorunlu olması. Çalışanlar öğle yemeği yiyor ve dinleniyorlar.
8. Amerika: Eğer bahşiş vermezseniz, garson ödeme alamaz. Bahşiş, ekstra bir ödeme değildir. 'Üstü kalsın' dediğinizde ise aslında cömertlik yapmış olmazsınız. Restoranlarda garsonlar çok düşük bir ücret alır ve aslında bahşişlerle geçinirler. Bahşiş vermezseniz, garson sizin için bedava çalışmış olur.
9. Singapur: Gecenin 3'ünde bile şehrin en 'tehlikeli' yerinde rahatça yürüyebilirsiniz. Başınıza bir şey gelmez.
10. Sırbistan: Topluca dışarıda yemek yediğiniz zaman hesabı bölüşmek diye bir şey yoktur. Herkes hesabı ödemek için ısrarcıdır. Hesabı ödemesi kabul edilen kişi ise bunu bir kazanç olarak görür.