22 yıl önce “sivil siyaset” diye yola çıkıp alet çantanda sadece kanun, polis, asker, iki satır yazı ile “gereği yapılsın” talimatlarından başka bir alternatif kalmadı ise ters giden bir şey yok mu mesajı idi 31 Mart. Duyan varsa tabii.
İktidar 31 Mart’tan önceki takıntılarından kolay kurtulamayacak onu gördük, peki CHP?
Genel Başkan Özgür Özel’in Taksim’e yürüme kadarı orada da işlerin çok farklı olmadığını gösteriyordu ki son anda açıklama yapıp olaysız dağıldı CHP. Biraz mehter bölüğü misali. İki ileri bir geri.
Siyasi partiler elbette toplumdaki endişeyi, talebi, beklentiyi gündemleştirir. 31 Mart’ta seçmen bunun siyasetle yapılması gerektiğini lisan-ı münasiple anlattı. Daha önceki aktivist, istemeyizci, “müzakere değil mücadele” mantığına vermediği krediyi siyasete, icraata ve elbette duruşu olan söze verdiğini seçmen daha nasıl anlatsın ki?
Hele de bugün Cumhurbaşkanı Erdoğan ile CHP Genel Başkanı Özgür Özel yıllardan sonra ilk kez slogan değil “siyaset” üzerinden bir diyalog kuracak iken bunu 1 Mayıs gölgesinde yapmanın ne kadar anlamlı olduğu da ayrıca önceden düşünülse iyi olurdu.
Günün sonunda Saraçhane’de açıklama yapıldı ve şimdi saatler bugünkü görüşmeye ayarlı.
Bu köşede görüşmeye dair olumlu satırlar iki kez yazıldığı için tekrara gerek yok.
Erdoğan’ın sadece kendi gündemine odaklanmasına, siyaseten onu 22 yıl iktidarda tutan sınırlı ama güçlü empati yeteneğinden geriye sadece sınırların kalmasına, CHP’nin dar gündemlerinden sıyrılamama potansiyelinin geçmiş siciline bakınca görüşmeye burun kıvırmak en kolayı.
Ama görüşmeye temkinli kredi vermek zor ama doğru olan. En azından son iki seçimde seçmenin mesajı bunu söylüyor.