Yazarlığın okuma ile başladığını tecrübe ettiğim için doğduğum evde beni bekleyen babamın kitapları olmasaydı ne zaman okumaya başlardım, acemilikle hangi kitapları seçerdim, hangi isimle kaç yaşımda tanışırdım ya da kitaplarla vakit geçirmeye imkânım olur muydu bilemiyorum. Yazmamdaki en önemli nasibim evimizdeki farklı türlerde, farklı isimlerin çeşitli kitaplarının yer aldığı bir kütüphanenin olmasıdır. Bu kitapların kimi yaşıma uygun olsa da çoğu çocuk ya da ilk gençlik kitabı değildi. Kendini zaten yetişkinler dünyasında bulan biri olarak o yaşlarda bu kitapların bana uygun olup olmadığını sorgulamamıştım. Kitaplara dair büyük bir merak duyduğumu hatırlıyorum. Sıkılmayan, anlamak için sözlük karıştıran, kitabı terk etmeyip sayfalarda ilerleyen bir çocukluk, gençlik geçirdim. Bugün ilk gençlik yıllarımda okuduğum ve bendeki tesirini hatırladığım kitapların karşılıklı bir vefa ile yanımda yer aldığını görüyorum, babamın kütüphanesinden benim kütüphaneme taşındı hepsi. Bu kitaplardan biri de M. Necati Sepetçioğlu’nun Ve Çanakkale isimli üç ciltlik romanıdır.
Akrabalarımızla aynı şehirde yaşadığımız için memleket ziyaretleri yapan, yaz tatillerini köyünde geçiren, valiz hazırlayıp bavul toplayan bir yaşantımız yoktu. Bu sebeple uzun yaz tatillerine anlam katan tek keyfim okumaktı. Ve Çanakkale’yi okurken bazen kültürümüzün çok tanıdık yanlarını temsil eden karakterlerle karşılaşıyordum bazen marjinal yaşantılar çıkıyordu karşıma. Bazen vatan için her şeyden vazgeçen bir karakter görürken bazen Batı hayranı bir tavizkârla karşılaşabiliyordum. Aile, aşk, ölüm, özlem, vatan, endişe, umut, dün, bugün ve yarın anlatılıyordu Ve Çanakkale’de.
Roman okumanın sevdiğim yanlarından biri karakter gelişimini göstermesidir. Örneğin, Hesna’nın çekirdek ailesiyle başlayan hikâyesinin bambaşka bir şehirde bir gün karşılaşacağını bile düşünemeyeceği insanlarla devam etmesi buruk bir umuttur benim için ya da Delidivane Osman Efendi’nin Remzi ismini verdiği kütükle arasındaki hüzünlü bağ. Delidivane Osman Efendi’nin bir odun parçasında suret görmesi ilk gençlik yıllarımda hayal ufkumu genişleten bir etkiye sahipti ki bir benzerini Saatleri Ayarlama Enstitüsü’nde Mübarek ismi verilen saatte görürüz. Karakterlerin adım adım yaşadığı evi, mahalleyi, şehri, şehirleri, hepsinin kendine has dilini, üslubunu, mücadelesini fark edince bölümlere ayrılarak yazılan romanda inşa etme gücünü hayranlıkla gözlemlemiştim.
“Madem ki insanı anlatıyoruz, öyle ise Onun mutluluğu için yazacağız; bu da çirkinde bile var olabilen güzelliği aramak uğruna nice bir ömrü harcamak demek olacaktır. San’at adamının çok zor olan görevi de zaten burada başlar.” Böyle diyor M. Necati Sepetçioğlu Ve Çanakkale’nin arka kapak yazısında. Bunu neden “harcamak” gibi ağır bir kelimeyle değerlendirdiğine o yaşlarda anlam veremezdim. Bence keşfetmek olabilirdi, tozu silmek olabilirdi. Bugünse neden harcamak dediğini anlamanın ağırlığını hissetmiyor değilim.