Devam etmek için hayal etmek gerek
Çağdaş caz trompet sanatçılarından Chris Botti, üç yıllık aranın ardından İstanbul’a geliyor. Bir müzisyen olarak dünyadan ilham aldığını söyleyen Botti, “Devam etmek için gelecek güzel günleri hayal etmek gerek” diyor.
Deniz Burak BAYRAK
Grammy Ödüllü dünyaca ünlü trompet sanatçısı Chris Botti, üç yıllık bir aradan sonra İstanbul’da ilk kez gerçekleştirecekleri açık hava konserine hazırlanıyor.
İstanbul’un turne programında özelikle olmasını istediğini belirten Botti, şehri çekici ve egzotik bulduğunu söylüyor.
Müzik kariyeri boyunca Sting, Paul Simon, Barbara Streisand gibi efsane isimlerle birlikte çalışan Botti; caz, pop ve klasik müzik gibi farklı türleri kesiştiren bir köprü adeta. 17 Mayıs Cuma saat 21.00’de Harbiye Cemil Topuzlu Açık Hava Tiyatrosu’nda dinleyeceğimiz konser öncesi Botti BirGün’ün sorularını yanıtladı.
Müzikle ilişkiniz nasıl başladı? Bu teması caz müziğine dönüştürme süreci nasıl ilerledi?
Büyükannem org çalıyordu, annem ise klasik piyano. Odamızın ortasında piyano vardı ve hayatın parçası gibiydi. Annem piyano çalmamı istiyordu. Piyanoyu seviyordum ama ben daha havalı şeyler yapmak istedim. Doc Severinsen’ı televizyonda gördüğümde trompetiyle çok havalı olduğunu düşündüm. O an, bir fotoğraf karesi olarak hep zihnimde. Üçüncü sınıfa gidiyordum. Sonra anneme isyan ettim çünkü ben de Doc gibi olmak istiyordum. Bir trompet aldım. Annem de başka bir şey yapamayacağımı düşünmüş olmalı ki enstrüman eğitimim konusunda beni hep destekledi. Trompeti seçmem nasıl Doc’u televizyonda gördüğüm an ile ilgiliyse, caz da tamamen Miles Davis’in ‘My Funny Valentine’ parçasının ilk birkaç notasını duyduğum an ile ilgili. O an, bir caz müzisyeni olmak istediğimi anladım. 12 yaşındaydım. İki yıl sonra, caz kulüplerinde çalmaya başladım.
Başta Grammy olmak üzere pek çok prestijli ödülünüz var. Bu ödüller ve dünya çapında tanınan bir sanatçı olmak sizin için ne ifade ediyor?
Hepsi gerçekten harika hissettiriyor. Çocukken böyle şeyler olacağını hayal edemezdim. İnsanın tutkulu olduğu şey üzerinden ödüllendirilmesi muhteşem. Bu, çoğu zaman yorucu tempoyu bir şekilde devam ettirmek için güç veriyor. Doğru yolda olduğumun bir delili. Dinleyiciden aldığım enerjinin de simgesel bir kanıtı.
“Benim müziğim her zaman caz, pop ve klasik arasında bir yolculuk vaat ediyor” diyorsunuz. Üç farklı müzik türünü nasıl kesiştirdiniz? Dinleyici günümüz müziğinde türler arasındaki geçişle ilgileniyor mu?
Bu türler arası yolculuk, kendi deneyim yolculuğumun bir ürünü. Trompeti elime almamla başlayan müzik hikâyemde, bugüne kadar benimle gelenlerin toplamı… 14 yaşında bir caz kulübünde sahneye çıktım. O günden bugüne müziğin farklı alanlarından pek çok isimle sahne paylaştım; turne yaptık. Onlarla sahnede olmak beni etkiliyor. Kendi müziğime yansıyor. Müzik bir yolculuk. Bu yolda düz bir rota takip etmektense, farklı yollara göz atmak heyecanlı. Sonuçta tüm yolların buluştuğu nokta tek.
Dinleyiciye gelirsek: Onlara farklı duygu deneyimleri sunmaktan mutlu oluyorum. Çünkü her tür, farklı bir duygu deneyimi. Klasik seven de konserde oluyor, caz dinleyicisi de veya popüler müzikten hoşlanan biri de. Onların kendi kümelerinden çıkıp konserimde bir araya gelmelerinden mutlu oluyorum. Bu sayede ben de sahnede farklı duygudaki insanların enerjisinden beslenebiliyorum. Bana göre, günümüzde insanlar bununla daha fazla ilgileniyor. Müzik, duyguları ifade etmenin ve insanlar arasında köprüler kurmanın evrensel bir yolu. Ben bu köprülerin kesişim noktasında duruyor olmaktan keyif alıyorum.
Müzik kariyeriniz boyunca pek çok efsane isimle çalışma fırsatı buldunuz. Kimdi onlar ve sanatınıza ve karakterinize nasıl etkileri oldu?
Miles Davis’i duyduğum andan itibaren pek çok isim saymam gerek. Hatta öncesinden de… Bu yüzden sorunuza cevap hakkımı bana fırsatlar veren Sting’den yana kullanıyorum. Ondan öğrendiğim en büyük şey, rutinde tutkuyu yakalamak. Yeni güne kalkmak, yoga yapmak, enstrümanla pratik yapmak ve yeni bir konser için grupla seyahat etmek.
Üç yıl sonra İstanbul’da hayranlarınızla buluşmak size nasıl hissettiriyor?
İstanbul’un turne programında yer almasını özellikle istedim. Çekici ve egzotik. Konserde sahnedeki enerji, dinleyiciden aldığımız enerjiden etkilenir. Bu karşılıklı. Seyirciden, sahneye! Sahneden, seyirciye! Bunu İstanbul’da yakaladığımızı düşünüyorum. Bu kez benim ve grubum için biraz farklı olacak. Ülkenizde ilk kez açık havada konser vereceğiz. Sahnede grubum dışında beş konuğum olacak. Sanki her şey tamam gibi. Enerjimizi daha fazla yansıtacağımızı düşünüyoruz.
Enstrüman olarak trompeti seçmenizin özel bir nedeni var mı? Trompetinizin sizin için bir ‘yol arkadaşı’ olduğunu söyleyebilir miyiz?
Söyleyebilirsiniz (Gülüyor). Belki yol arkadaşı olmaktan daha yakın. Çünkü yol arkadaşınızdan gözünüzü ayırabilirsiniz ama trompetinizden ayıramazsınız. Kaç yıl çalmış olursa olsun, bir trompetçinin her zaman çok sayıda pratik yapması gerek. Bu bisiklete binmek gibi değil. Ara verip elinize aldığınızda kaldığınız yerden devam etme şansınız yok. İyi trompet sanatçılarının yaşam öykülerine göz atın. İkinci bir enstrümana zaman ayırdıklarına ilişkin hikâyelerini göremezsiniz. Onu seçmemin nedenini anlatmak benim için zor. Trompet çalarsam şöyle olur diye bir kariyer planım olmadı. Beynimde yankılanan net bir şey vardı: trompet çalmak. Kendimi, duygularımı trompetle ifade edebiliyorum. Trompeti seçmeseydim yerine ne olurdu bu konuda hâlâ bir fikrim yok.
Dünyada pandemileri, savaşları, göçleri, ekonomik sorunları, baskıcı rejimleri yaşadık ve yaşıyoruz. Bu sanatınıza yansıyor mu?
‘Vol.1’ tam da böyle bir dönemde doğdu. Pandemiden çıkarken… Bu albüm hepimiz için büyük bir yeniden başlangıç oldu. Adı biraz da bu yüzden ‘Vol.1’ oldu sanırım. O, bir buçuk yıllık durgunluk sonrası, pozitif ve iyimserlikle yeniden başlamak. Bir müzisyen yaşadığı dünyadan ilham alır. Dinleyiciden gelen enerjiden besleniriz. O yüzden evet… Ve devam etmek için gelecek güzel günleri hayal etmek gerek.