Çocuklukla aram açıldıkça hatıralardan da uzaklaşıyorum. Hiç yaşamamışım gibi başkasının hikâyesine benzetiyorum onları. Bazı istisnalar var gibi geliyor ama. Dönüp baktıkça resimlerin üzerindeki pus dağılıyor bazen. Açık seçik bir yüz, bir tebessüm, bir kol saati kendine yeniden bir beden arayıp buluyor sanki. Onlardan biri kitaplığımız. Derme çatma bir ecza dolabı gibi. İhtiyaç hâlinde başvurulan geri kalan zamanlarda unutulan kitaplığımız…
Yaz tatili olduğunu anımsadığım bir gün. Daha önce de defalarca yaptığım bir eylemi tekrarlıyorum. Elimi kitaplığa uzatıyorum. Dibini görmediğim bir poşete elimi daldırıp ne gelirse almak gibi benim için bu durum. Bilinçli bir okur değilim henüz. Ama tanıdık bir isim var orada. Öğretmenimiz derste adını anmıştı uzun uzun: Ömer Seyfettin. Çok kalın bir kitap. Sarı bir kapağı var, yıpranmış, pörsümüş. Muhtemelen kitaplığımız ilk evi değil. İçini açıyorum, resimler var, siyah beyaz. Hoşuma gidiyor. Ama sabrım yok hepsini okumaya. Bari diyorum en azından bir tanesini okuyayım. İsmi farklı geliyor hikâyenin: Kaşağı. Okudukça çok garip hissediyorum. Bir kardeşim var. Çocuk aklı işte. Korkuyorum. Bir yandan da zihnimde bir pencere açılıyor. İlk defa hikâye okumuyorum. İlk defa hikâye dinlemiyorum. Ama ilk defa yazmak geçiyor içimden. Acaba ben yazabilir miyim? Elime hemen kâğıt, kalem alıyorum. Ve o hikâyeyi yazamıyorum. Birbirini izleyen uzun yıllarda olduğu gibi.
Yıllar geçiyor. Hikâyeler yazmaya çalışıyorum. Masaya her oturuşum, sıcak bir yaz günü. Zihnimin bir yanından Dadaruh geçiyor. Bir yanından olanca ihtişamıyla koşan bir at var. Hasan çok hasta. Mahcup bir el oluyor sonra zihnim. Kelimeler bir günahı işler gibi art arda diziliyor. O büyük hikâyeyi yazmam için bütün şartlar müsait. Bir gün diyorum kendi kendime, söz veriyorum.
Şimdilerde her bir kitap, içinde kaybolduğum her bir metin bana Kaşağı’yı hatırlatıyor. Sokakta gördüğüm her yüzün içinde biraz Hasan sıkıntısı var. Uzun bir susuş. Ardından merak. Tımar edilememiş atların merakı. Gözle hiza çizilememiş bir bozkır oluyor daha yakından bakınca yüzler.
Eh işte insan da geçmiş günlerin özlemiyle hareket etmeye müsait bir varlık. Hâliyle tek değişken yok. Ama yine de bendeki o kör arzu, kılıçtan bir özleme dönüşmüş görünüyor. Çünkü bir yazar ancak çok çok iyi bir metin okuduğunda yazma ihtiyacı hisseder. Kim demişti bunu? Hatırlamıyorum. Hatırlamadığım onlarca şey gibi. İçimde çağlayan dere dolup taşacak bir gün biliyorum. Bir gün ben de ilk ustama diyetimi ödeyeceğim.