Ansızın Bir İnfilak*
10 Mayıs 2024 tarihindeki eylem eğitimcilerin mücadelesi açısından artık bir milattır. O miladı gerçek bir başlangıca çevirmekse bizim ellerimizde olacak.
Barış ULUOCAK**
“Öğretmenler ne kadar horlanırsa horlansın kutsal kitapların öykülerinde yazılı büyük kimseler gibi, Kafkasların kayalarına zincirlenen, bir kartal gelip her gün ciğerini gagaladığı Prometeus gibi olağanüstü direnmeyi bilmelidir.
Ne olursa olsun başa taş yağsa da kula kul olmayıp kulluk eğitiminin uşağı olmayıp doğru dürüst yurttaşlık eğitimi vermelidir.”
Sonu gelmeyen bir şiddet dalgasının içindeyiz. Bir ay içinde tekmeyi, yumruğu, bıçağı ve cinayeti gördük. Emekli olduğu halde çalışmaya devam eden 74 yaşındaki İbrahim Oktugan hocamızı 7 Mayıs günü acımazsız bir cinayete kurban verdik. Kabaran öfkemizin izin verdiği anlarda hepimizin aklına aynı soru geldi; 74 yaşında bir öğretmen neden çalışmak zorunda olsun ki? Yanıtı hepimiz biliyoruz.
İbrahim Oktugan cinayeti okullarda yıllardır biriken sorunların altında sıkışan, yok sayılan, yalnızlaştırılan emeği hiçleştirilen, statüsü parçalanmış, ayrıştırılmış, sosyo-ekonomik konumu aşındırılmış, itibarı zedelenmiş, angaryalar altında ezilen öğretmenlerin öfkesinin büyük ve kolektif patlamasına yol açtı. Bu korkunç cinayete yönelik öfke, bu şiddet dalgasının taşlarını yıllardır döşeyen iktidara ve onun eğitim politikalarına karşı muazzam bir haykırışa dönüştü.
***
Eğitimde piyasalaştırmanın eğitimin kamucu yönünü tahrip etmenin sonucudur tüm bu yaşananlar. Eğitim sistemindeki onlarca aksaklığın, akşamdan sabaha yapılan değişikliklerin, ben yaptım oldu anlayışının eğitim çalışanlarıyla veliyi, öğrenciyi karşı karşıya getirmesinin kaçınılmaz olarak geldiği nokta maalesef yaşadığımız şiddet dalgasıdır.
Güvencesizleştirilen, atamasının önündeki türlü çeşit engele yenileri eklenen, meslek kanunuyla ayrıştırılan, küçümsenen, CİMER ve benzeri ihbar mekanizmalarıyla her türden şikâyetin hedefi haline getirilen, söylem ve politikalarla itibarsızlaştırılan öğretmenlerin şiddete maruz kalması ne tesadüfidir ne de münferittir bunu çok iyi biliyoruz.
Tüm bu olumsuz tabloya rağmen yaşadığımız elim hadiseyle birlikte 7-10 Mayıs öğretmen hareketliliği çaresiz, yalnız ve umutsuz olmadığımızı kanıtlayan bir sürece dönüştü.
KHK’lerle soruşturmalarla, angaryayla, mobbingle, idari baskıyla, sesini birlikte ve güçlü çıkarması engellenen öğretmenler 7 Mayıs’ı takip eden günlerde ve özellikle 10 Mayıs iş bırakma günü o sesi birleştirdi. Eğitim politikalarına ve yok sayılmaya karşı yıllardır biriken tepki sendikaların peş peşe grev kararlarını açıklamasıyla tüm yurda yayılan yaygın ve güçlü bir karşı koyuşa dönüştü. Pek çok kentte sendikalar ortak eylem kararları aldılar, bazılarında da meydanlar eğitimcileri birleştirdi.
***
Tepkinin yaygınlığının ve karşı çıkışın gücünün beklenmedik derecede şaşırtıcı ve yüksek olduğunun altını çizmeliyiz. Şiddete, cinayete ve yoksa sayılmaya yönelik öfkeyle birlikte okullardan yükselen “mutlaka bir şeyler yapılmalı” talebi tüm yurdu kaplayan büyük bir koroya dönüştü, yıllar içinde birikerek ve birden bire…
Grev acemisi sendikaların ortalığa yaydıkları asılsız söylentiler, garip istekler dahi katılım konusundaki kararlılığı kıramadı. Kimi okul müdürleri greve katılacak öğretmenlerden dilekçe talep etti, kimisi sendikası olmayan öğretmenlerin greve katılmasının mümkün olmadığını belirten hukuk dışı mesajlar paylaştı. Onlarca yıllık iş bırakma ve eylem birikimiyle Eğitim Sen’liler bu bulanık havayı dağıttı. Sendika kararlarının tüm eğitimciler için güvence olduğunu duyurarak grev çağrısını güçlendirdi.
İş yerlerinde belki ancak öğretmenlik meslek kanununa karşı o da çeşitli eksiklikleriyle birlikte sadece bir dönem için yaratılabilmiş ortak mücadele duygusu, bu sefer adeta kendini örgütleyerek okullardan sokaklara meydanlara taştı, sel oldu.
Ülkenin tüm illerinde on binlerce öğretmen İl Milli Eğitim Müdürlüklerine yürüdü. Sloganlar gür, ortak ve güçlüydü. Bakanlık politikalarına karşı öfke; güvenceli güvencesiz, ataması yapılan yapılmayan, özel sektörde veya kamuda çalışan, her çeşit sendikadan ve sendikasız öğretmenlerin ortak duygusuydu o gün.
10 Mayıs 2024 eğitimcilerin mücadelesi açısından artık bir milattır. O miladı gerçek bir başlangıca çevirmek bizlerin ellerinde. Her türlü dayatmaya ve itibarsızlaştırmaya karşı mesleğinin onuruna sahip çıkan öğretmenler mücadele konusundaki potansiyellerini de göstermiş oldular.
Atama sözü verip tutmayanlar, mülakatı kaldıracağız deyip vazgeçenler, öğretmene sormadan müfredat ve sistem değiştirenler, eğitimi piyasaya, tarikatlara cemaatlere teslim edenler şunu gördü ki laik bilimsel demokratik eğitim isteyen öğretmenler artık sessiz kalmayacak.
Beyazıt’tan Sultanahmet’e akan binlerce eğitim emekçisinin ve ülkenin her yerinde sokağa dökülen on binlerin sözü tek ve ortaktır, “kurtuluş yok tek başına ya hep beraber ya hiç birimiz …”.
Fakir Baykurt’la başladık onunla bitirelim…
“ Tek tek kalırsak kuru birer söğüt dalıyız. Birleşirsek demirli betondan sağlam oluruz. Birleşirsek bizi kıramazlar”
*Edip Cansever
**Eğitim Sen 1 No'lu Şube Başkanı