Neyi başarmaya çalışıyoruz?
Başlıktaki soru zaman ve mekân bağlamından koparılarak yanıtlanamaz. Nerede başarmak istediğiniz ve “hemen şimdi” mi yoksa uzak gelecekteki bir başarıdan mı söz ettiğiniz net olmalı.
Köşenin soru işaretli başlığına Selçuk’un (Candansayar), dün, ABD ve Avrupa üniversitelerindeki Filistin’e destek gösterilerinden hareketle “Bastırılan geri mi dönüyor?” diyen yazısı oldu.
68, 78, Gezi derken, küresel ve ulusal ölçekte yaşanan gençlik hareketleri bir başka formda yeniden sahne mi alıyor?
Kilitlendiğimiz memleket gündeminde kendimizi tekrar etmeye bir ara verip böylesi sorular peşinde biraz soluklanmakta yarar var.
Üniversite kampüslerinden Eurovision’a her yerde yankılanan İsrail protestosu ve “Ateşkes, Şimdi!” sloganlarından çok daha şaşırtıcı olan, insanlığın gözleri önünde tarihin en korkunç katliamlardan biri yaşanırken hala yeterince ses çıkarılmaması!
Utanç verici bir “İsrail sorunu”nu izlerken, parmaklarını İsrail’e uzatıp onu “Şimdi, ateşkes!”e mecbur edemeyen ve ne yazık ki “Filistin sorunu” etrafında oyalanan bir dünya var! Tam da Martin Luther King Jr.’ın pişmanlık duymamız gerekir dediği zaman: “Sadece kötü insanların kin dolu sözleri ve şiddet eylemleri için değil, ama aynı zamanda öylece oturup ‘zamanı bekle’ diyen iyi insanların dehşet verici sessizliği ve ilgisizliği için.”
Belki de “neyi başarmak istediğimiz” konusunda yeterince net ve kararlı değiliz! Net ve kararlı olmanın zaman boyutunda uzak gelecekten söz etmediğimiz ortada. “Nehirden denize, özgür Filistin” uzun erimli bir hedef olarak tartışılabilir ama “şimdi, şu anda” başarılması gereken şey “Ateşkes!”
ABD ve Avrupa üniversitelerindeki Filistin’le dayanışma kamplarına baktığımızda iki farklı manzara görüyoruz. Çoğunda “Bizim için tanıdık olan ağır polis şiddeti ile ‘Batı’nın gençlerinin de tanışması” ve kamplarının zorla dağıtılması var. İrlanda’da Trinity’de ise zafer!
Trinity Öğrenci Birliği, Filistin’le dayanışma kampları ve mücadeleleri sonucu, üniversitelerinin İsrail silah şirketleriyle bağını koparırken, yalnızca kazanmadılar. Aynı zamanda, biraz bizim de 31 Mart’ta yaptığımız gibi, kazanma duygusunu da kazandılar!
Sanırım bu başarının sırrı; öğrenci, hoca, mezunlar, aileler ve farklı toplum kesimleri ile kurdukları geniş ilişki ağı, onları net hedefleri etrafında bir araya getirebilmek ve yönetimle gerçekleştirdikleri “mücadeleci müzakere”ydi. Bu süreçte, 2015’ten beri yürüttükleri eylem ve boykotlardan biriktirdikleri deneyim de yanlarındaydı.
Diğer Avrupa ülkeleri ve ABD üniversitelerindeki arkadaşları onlar kadar şanslı değildi.
Gençliğinde “Maocu” olan, Holokost uzmanı, ünlü Yahudi aktivist Prof. Norman Finkestein’ın 21 Nisan’da Columbia Üniversitesi’ndeki Gazze Dayanışma Kampı’nı destek ziyaretinde, hayranlığını ifade ettiği öğrencilere söyledikleri de oldukça öğretici:
Başarmak için öncelikle net bir hedefe işaret eden, bölmeyen ve birleştiren sloganlar gerek. “Çokları birleştir, azı yen!” Bir siyasi mücadelenin herhangi bir noktasında, net bir hedefle çokları nasıl birleştirip azları nasıl izole edeceğinizi belirlemeniz gerek.
“Bazen bir sloganın, hareketle ilgilenenlere ruh verdiğini anlamak gerekir. Sonra, hareketinize ilham vermek istediğiniz ruh ile ulaşmak istediğiniz dışınızdaki izleyici kitle arasında doğru dengeyi bulmalısınız. Ben, bu gibi bir anda, birinin, kendi kabuğundan çıkmak, kendi egosundan sıyrılmak ve her zaman şu soruyu akılda tutmak zorunda olduğunu düşünüyorum: Bu belirli anda neyi başarmaya çalışıyoruz?”
Bastırılanın geri dönmesi biraz da bastırılanlardan doğru dersleri çıkarmamıza bağlı!