Paylaş
- Bu soruya kesin bir cevap verebileceğimi sanmıyorum. Sanırım bu tür hikâyeleri anlatmaya hâlâ ilgi duymamın bir nedeni alegoriler. Amerikan Western’inin de alegorileri olduğunu söyleyebiliriz. Aslında masallardan folklora, mitolojiden dini hikâyelere zamanın veya mekânın neresinde olursanız olun hikâye izleyenin gözündeki yerdedir. Hikâyede size dokunan şeylere tepki veriyorsunuz. Her izleyici farklı manalar yüklüyor. Hikâye gözlerle buluştuğu anda izleyen kişinin kattığı anlama bürünüyor. Yani eğer varsa nedeninin bu olduğunu düşünüyorum. Doğru sebebi asla bilemezsin. Biz hikâyeleri anlatırız, sunarız ve onlar da alır ve istediklerini anlamı yükler.
YÖNETMEN OYUNCULARA REHBERLİK EDER PERFORMANS ONLARA AİT
Hemsworth)Bilemiyorsun aslında. Bu kararlar her zaman teoriktir. Sezgisel bir karar. Elbette Chris’in çalışmalarını biliyordum ve o karakteri oynayabilecek başka kimseyi tanımıyordum. Karakteri yazdığımızda belli çizgileri vardı. Üzerinde konsept çizimimiz bile vardı. Chris başlangıçta sahip olduğumuz çizgilerden daha fazlasını yaptı.Chris’le tanıştım, onunla konuştum. Her bakımdan çok boyutlu bir insan olduğunu gördüm. Oyunculuğa yaklaşımı hoşuma gitti. ‘Ve Tanrım ne olursa olsun bu gerçekten ilginç olacak’ dedim. Ve Chris durumun böyle olduğu kanıtlandı. Eğer sinemayı atletizme benzetirsek oyuncu, harika bir sporcu olmalı. Siz oyuncuları hazırlıyorsunuz, onlarla birlikte hazırlanıyorsunuz, elinizden geldiğince rehberlik ediyorsunuz. Ancak hazırlıklar ne kadar zorlu olursa olsun, performans anında basketbol oyuncusunun ne yapacağını bilemezsiniz. Aktörün ne yapacağını da bilmiyorsun. Temel olarak oyuncu sezgiye teslim oluyor, ben de izin veriyorum, bir şeylerin ortaya çıkacağını umuyorum. Bu harika bir şey. Gerçek bir kontrolünüz yok. Rehberlik edebilirsiniz. Ama performans onlara ait.
Edgar Wright, “Dün Gece Soho’da”nın bir bölümünü izletti. Anya’yı ilk kez orada gördüm. Çok ilgi çekici bir şey vardı. Edgar “Onda her şey var George. Ne yapması gerekiyorsa yapabilir” dedi. Onun fikrine gerçekten güvendim. Kararın doğru olduğu ortaya çıktı. Zor bir rol. Bu tarz filmlerde baş karakter ikoniktir.
ÖNCE BENİ HİKÂYE ÇEKER
- Bir doktor olarak yaptığınız ilk şey hastanın durumunun hikâyesini dinlemektir. Temelde hastanın durumunun geçmişini istiyorsunuz. Daha sonra eğer varsa spesifik patolojiyi daraltırsınız. Bazen sorunlu doğumlarla karşılaşıyorsunuz. Doğumun kahramanca bir yanı var. Özellikle bir başkası için kendi kişisel çıkarlarından vazgeçen bir kadın. Joseph Campbell’in dediği gibi, bu kahramanın temel niteliğidir. Biz bunu sürekli görüyoruz ve bizim için neredeyse normal. Ve sonra tıbbın uygulaması var. Hekimliği gerçekten iyi yapabilmek için, iyi koordine edilmiş, benzer düşüncelere sahip ekiple çalışmalısınız. Cerrahi üniteler sizinle koordine olmalı. Bunların hepsi, tam olarak bir film ekibinin yaptığı şeyler. Sorunlarla uğraşırken sorunların önceliklerini belirlemek tam olarak sette her gün yaptığınız şey... Herkesin enerjisini ve kendi enerjinizi nereye odaklayacağınızı bulmaya çalışmak. Ve sonra insan davranışlarımızın altında yatan temel sebebi anlayabilmek veya anlamaya çalışabilmek.
- Söyleyeceğim ilk şey, hikâye! Önce hikâye beni çeker. Hikâyeden sonra film yapımının araçlarıyla ilgileniyorum. Bu işe 40 yıl önce analog selüloit çağında başladım. Bu dijital olarak çalışmaktan tamamen farklı bir durum. Kameralar çok hantaldı. Süreç çok daha ayrıntılıydı. Çevikliğe sahip değildik. Sinemanın var olduğu 130 yılda, özellikle de sessiz çağda, harika filmlerin yapılmış olması şaşırtıcı. Ama artık dijital çalışıyoruz. Araçlar sürekli olarak gelişiyor.
Her ne kadar bu kıyamet sonrası bir gelecekte geçiyor olsa da davranışın karanlık çağlara kadar uzandığını iddia edebilirsiniz. Karakterlerin ve davranışların çoğu temanın varyasyonları. Ve gerçekten de bu davranışların çoğunu dünyanın herhangi bir yerinde gördüğümüzü iddia edebilirsiniz. Filmde beni çeken şey insanların aşırı bir dünyayla uğraştığı. Çatışma, bildiğiniz gibi, tüm hikâye anlatma geleneklerinde en eski zamanlardan beri tüm dramanın temelidir. Peki hikâyelerde çatışma arttığında ne olur? Karakterler ve dünya hakkında derinlerde olan öz davranışları ortaya çıkarır. Hikâye anlatımında hâlâ heyecanlandıran şey de bu.
Film yapma felsefem: Merak
- Dürüst olmak gerekirse kesinlikle merak. Hâlâ merak iştahım var. Film yapmaya başladığımda, hikâyeleri nasıl anlatacağımı bulmaya çalıştığımı fark ettim ve bu sadece bir araştırmadan ibaret değil artık ömür boyu süren bir şey haline geldi. Hikâyelerin nasıl anlatılacağına ve neden hikâyeler anlattığımıza dair ömür boyu sürecek bir merak.
Paylaş