Sürgün edebiyatının usta kalemlerinden Tuba Toprak’ın bu şiirini ilkin Ahmet Kurucan hocadan dinlemiştim.
Kendi kanalında ilk defa bir şiir okurken görünce, herhalde bu şiirden çok etkilenmiş olmalı diye düşündüm.
Sonuna kadar dinleyince bu şiirin hepimizin ortak hikayesi olduğunu anladım.
Daye “süt anne” demekti.
Süt anne deyince de ortak hafızamıza hemen Peygamberimizin süt annesi Halime Hatun gelir.
Geçtiğimiz Cuma Mütevazı kültür merkezimizdeki Cuma namazının sonunda;
“Hastanelerde, hapishanelerde hastalarımız var lütfen ellerinizi onlar için de kaldırın” dedim.
Zira her Cuma kültür merkezine birlikte yolculuk yaptığımız Beşir Beyin anası Halime Anne yoğun bakımdaydı. Birkaç defa araba da giderken telefon konuşmalarına şahit olmuştum.
Yaşlı ana “oğul, oğul ne zaman geleceksin senin hasretin yaktı beni oğul” diyordu. Bir havar türküsü gibi dudaklardan dökülen sözler, gözlerden dökülen ılık damlalarla ıslanarak duman duman arşa yükseliyordu.
Cuma namazı bitmiş herkes dağılmıştı.
Birkaç kişiyle her cuma sonrası yaptığımız rutin oturmalardan birini yapıyorduk.
Beşir Beyin gözü kulağı telefondaydı.
Beklediği telefon gelmiş olmalı ki sohbetin ahengini bozmamak için masanın üstündeki telefonunu alarak dışarı çıktı.
Birkaç dakika sonra geri döndü.
Bir şey söylemesine gerek yoktu. Yüzü her şeyi anlatıyordu. Ben o yüzü iyi tanırım.
Hiçbir şey demeden sandalyesine oturdu.
Dev gibi adam başını masaya koydu ve hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladı.
“Anam öldü”
Bir ana daha gurbetteki oğlunu bir daha göremeden, onu koklayamadan, kucaklayamadan ötelere göçüp gitmişti.
Her birimiz gibi, hepimiz gibi.
Teselli sözleri kanadı kırk kelebekler gibi uçuştu.
Hatimler dağıtıldı…
Beşir Bey’in telefonları susmuyordu. Sanki anında kıtalar, “bir ana daha evladına doyamadan gitti” diye birbirine sesleniyordu.
Bir insanın bu kadar mı seveni olurdu.
Sanki Batman’ın bir köyünde değil de dünyanın bütün evlerinde bir ana ölmüştü.
John Steinbeck'in Gazap Üzümleri’nde dediği gibi, gurbet böyle bir şey işte. Bir evde doğum olduğu zaman, bütün evlerde doğum olmuş gibi herkes seviniyor, bir cenaze olduğu zaman da bütün evlerden cenaze çıkmış gibi herkes üzülüyordu.
Her bir telefon, her bir teselli sözcüğü beyaz ipekten sarılan bir sargı bezi gibi Beşir beyin yüreğinden sızan kanı kapatıyor, yüzüne tatlı bir sekine yerleşiyordu.
Lakin sesler susunca o beyaz ipeğin altından yine gecenin ıssızlığında açan bir gül gibi kıpkırmızı kan görünüyordu.
Akşama doğru gurbette hazin bir taziye programı başladı. Kültür merkezi dolup taştı.
Kur’anlar okundu, dualar edildi.
Beşir Bey anasını anlattı.
“Anamın adı Halime’ydi. Halime Ana derlerdi köyde.
“Oğlum” derdi, “biliyor musun Halime Anamız, peygamberimize beş yıl boyunca daye’lik yapmış, emzirmiş, beslemiş, büyütmüş. Nasıl Halime anamız peygamberimizin bereketinden bir ömür boyu istifade etmişse sen de bana bereketli geldin, diğer evlatlarımı da seviyorum ama senin yerin bir başka.”
Anam çok cömert bir kadındı. O sadece benim anam değildi. Köyün Halime anasıydı. Bayramlarda camiden çıkan insanlar önce anamın evine uğrar, yemeğini yer sonra evlerine giderdi. Anam ağzı dualı bir kadındı. İbadetine düşkündü. Mümine bir kadındı. Bizim yetişmemizde onun büyük emekleri vardı.
Daha birkaç gün önce konuşmuştum.
“Oğlum yeter artık gel, senin yokluğun dayanamıyorum” dedi, “Dünya gözüyle seni bir kere daha göreyim. Fazla ömrüm kalmadı. Seni göremezsem gözlerim açık gidecek. Bu hasretlik ne zamana bitecek oğlum!”
“Anne yakında geleceğim, elini ayağını öpeceğim.”
“İyi de ne zaman oğul!
“Bize bu zulmü reva görenleri Allah affetmesin” oğul, “bizim yaşadıklarımızı yaşamadan ölmesinler.”
Anam ilk defa beddua ediyordu. Canı nasıl yanmışsa , evlat hasreti bağrını nasıl yakmışsa.
“Erzincan’da deprem oldu. Urartu oteli de yıkıldı ve kurtulan olmadı.”
O iftar sofrasında bir şeyin hakikatine varıyor.
Dünyada olduğu gibi ahirette de bizi kurtaracak olan servetimiz değil sadakalarımızdır.
Ben artık bu dünya denilen arenada uzatmaları oynayan bir insanım diyerek, o seneki ilk himmetinde sekiz milyon vermeyi düşünürken üç katını söylüyor. Malın da mülkün de gerçek sahibinin kendisinin değil, Allah’ın olduğunu bütün kalbiyle hissediyor. O günden sonra uğradığı, uğramadığı nice köylerde, şehirlerde, ülkelerde onun cömertliğinin bayrağı dalgalanmaya başlıyor.
Dün gece bir akrabası Halime Anayı görüyor rüyasında.
Halime ana şahadet parmağını göklere dikiyor ve zalime adıyla sesleniyor;