ANLATMASAM OLMAZDI (2)
16/05/2024
Elif Küçükkayhan Evrensel
Ne diyorduk?
Tandır ekmeği…
Anneciğim sağ olsun, baktı ki evden kaybolan somun ekmekler tandır ekmekleri ile takas ediliyor; mahallede ekmeğini kendi yapan hanım teyzelere bize de ekmek yaparlar mı diye rica etti.
Kabul gördü çok şükür…
Annem kilo kilo un alıp, yanına el emeği için hediyeler ekleyerek (para kabul etmezlerdi) ev ekmeği çeşidimizi tandır ekmeğine çevirdi ve ben de herkes gibi “düymük” yemeye başladım.
Düymük çocuk dilimde dürümdü.
Erzincan tulumu ve domates dilimleri ile bezeli bir tandır ekmeğini güzel ve sıkı biçimde dürüp, afiyetle yeme talebimin adıydı bu…
Kara lastik (Kara Lastik ve Panduf Papuç isimli yazıya göz atabilirsiniz) ve tandır ekmeği heveslerim bir şekilde çözülmüştü.
Var gücümle, yaşadığım taşra kentine ayak uydurmaya çalışıyordum.
Derken anne ve babamın yıllardır üzerine uğraştığı tayin kararımız çıktı.
O günü hiç unutmam…
Babam annemin yanına gidip: “Handuş (Handan) biz İstanbul’a gidemeyiz. Çocuklar buna adapte olamaz. Gel öncesinde birkaç yıl Lüleburgaz’da yaşayalım. Avrupa mı Avrupa… Ama küçük bir yer çocuklar bu kültüre alışınca İstanbul fikrini yeniden konuşuruz…”
Öyle de oldu…
İyi ki…
Kısa zaman sonra, Lüleburgaz’da pazartesi pazarının kurulduğu caddeye taşındık.
Hatta ilk hafta bisikletimle ekmek almaya diye çıkıp, çingene mahallesinde kayboldum.
Çevredekilerin desteği ile evime saatler sonra ulaştım.
O zamanlar orta okul son sınıf ve ikinci dönemdeydim.
Transfer olduğum Merkez Orta okulunda kızlar lacivert etek ve süveter içine de beyaz gömlek giyiyorlardı.
Ben ise bir önceki okulumdan kalma lacivert jilem ile okula kafadan bir giriş yapmıştım.
Bütün gözler üzerimdeydi.
Bir dönem aşırı da saygı duydular.
Neden çünkü üzerimdeki üniforma o bölgede süper lise öğrencilerinin formasıydı.
Herkes “Kıza bak, acaba kimin arkadaşı, bunlar böyle komple beyin oğlum” gibi sözlerle gayet sesli biçimde beni konuşuyorlardı.
Ama ne yazık ki aynı okulda okuduğumuz öğrenilince popüler imajım tarumar oldu.
Aslında size, tam olarak bu popüler dönemimde yaşadığım trajikomik anımdan bahsedecektim.
Çevremdeki kızlar ve oğlanlar benimle konuşmaya arkadaş olmaya çalıyordu.
Aslında hiç konuşmasam ve sınıftan çıkmasam belki de okulun kalan yarım dönemini son derece havalı biçimde tamamlayabilirdim.
Ama olmadı…
Bir gün bir grup kız ki kendileri okulun yıldız kızlarıydı yanıma gelip benimle arkadaş olmak istediklerini söylediler.
Ben de bin bir heves ve heyecanla kabul ettim.
Ama işler hiç de hayal ettiğim gibi olmadı.
Meğer yıldız kızların olayı okuldan kaçıp orada burada sigara içmek oğlanların dikkatini çekmeye çalışmak sonra da onları aşağılamaktan ibaretmiş.
Bunu anladığımda artık ben de sigara içiyordum.
Bu okuldan kaytarmaların birinde kızların kendi arasında şöyle bir diyaloğa şahit oldum:
-“Babama söylicem bana Nike alsın”
-“Ben Nike sevmem, Puma aldırıcam”
-“Adidas en iyisi”
Bunları duyunca çok şaşırdım.
Hemen eve koşup babamın yakasına yapıştım.
“Baba ben de Adidas istiyorum” diye!
Babam da “Tamam” dedi…
-“Tamam ama nesini?”
-“Ne demek nesini? Adidas işte!”
Bir süre böyle kısır bir döngüde dolanıp durduk.
Sonra babam haliyle bana açıklama yapma gereği duydu.
-“Kızım Adidas spor malzemeleri satan bir markanın adı. Sen bu markadan ne istiyorsun!”
Şok olmuştum!
O an yer yarılmıştı ve ben içine girmiştim.
On üç yaşında taşralı, gerçekten de dalga geçtikleri gibi köyden şehre inmiş biriydim ben.
Hayatım boyunca annemden ya da babamdan bu tip şeyler istememiştim.
Bu tip istekleri hem şımarıkça bulmuştum.
Ama bugün babama bu şımarıklığı yapmıştım.
Utanç içindeydim.
Halbuki ben Adidas’ı tıpkı Bilim Teknik gibi bir dergi sanmıştım.
Bu laylaylom kızlar ilgilendiğine göre belli ki içeriği magazin falandı.
Ama bir mecmuaydı nihayetinde ve benim gibi okumaya aşık biri pek tabii okuyabilir ve bu farklı kaynaktan da bir şeyler öğrenebilir görgüsü ve gustosu değişebilirdi.
Ama olmadı…
O gün…
İşte tam olarak o gün, kim olduğumu anladım.
Kim olduğumu ve kim olmayacağımı…