1 Mayıs 1990: Halil Tatlıgül'ün vefatı (Âlim)
Onlar; yaşadıkları döneme maddi manevi anlamda damga vurarak iz bırakıp gittiler. Bugün, İslam âlimlerimizden Halil Tatlıgül'ü hayırla yâd ediyoruz.
Ordu ilinin Kumru ilçesinden olan Hoca, Fatsa Kumru yolu üzerindeki Çatak beldesinde Kur’an Kursu öğreticisi idi. Yatılı olan kursta, Kur’an öğretiyor, hafız yetiştiriyor ve meraklılarına Arapça, Fıkıh, Tefsir, Hadis dersleri veriyordu. Perşembe günleri vaaz günüydü. Vaazda Kur’an’ı takip ediyordu. Bitirdiğinde tekrar başa dönüyordu. Hemen her gün resmî erkandan eşrafa, esnaftan öğrencilerine, müşkili olanlardan dostlarına birçok kişi ziyaret ederdi. O, herkese vakit ayırır, herkesle ilgilenirdi. Cömertti, ikramsız kimseyi bırakmak istemezdi.
Bir ziyaretimde vaktini almamak ve külfete sokmamak niyetiyle ikramı kabul etmek istememiştim. “İkramsız ziyaret mezarlıkta olur” demişti gülerek. İlkeli bir insandı. Ziyaretçisi kim olursa olsun, tatlı dili güler yüzü ile, “Saat on yatağa kon” der ve izin alarak dinlenmeye çekilirdi. Çok geçmeden kalkar ve geceyi ihya ederdi. Bu kısmını söylemezdi ancak dostları bilirdi.
Seçim dönemlerinde ziyaretçilerinin arasına siyasiler de katılırdı. Seçim kampanyasına katılan bütün parti temsilcileri kendisini ziyaret etmek zorunda hissederdi. Hepsini kabul eder, kırmadan, incitmeden ancak eğip bükmeden konuşur, onlara durumlarına göre nasihat ederdi. Halil Hoca, hakkı anlatma dışında bir endişe taşımıyordu. Bu nedenle de bütün partilere mesafeli duruyordu. Derslerde okuttuğu metinle ilgili şifahî nakillerde bulunurdu. Medrese eğitim geleneğinde kitabî bilgiye eşlik eden bir birikim ağızdan ağza nakledilirdi. Bu eğitimde hoca merkezi bir role sahipti. O, hem derslerde okuttuğu metinle ilgili şifahî nakillerde bulunurdu. Medrese eğitim geleneğinde kitabî bilgiye eşlik eden bir birikim ağızdan ağza nakledilirdi. Bu eğitimde hoca merkezi bir role sahipti. O, hem eğitim geleneğinin hem de muazzam kültürün taşıyıcısı idi ve onu kime ne kadar aktaracağını bilirdi. Zira ilim bir emanetti ve taşıyabilene emanet edilirdi. Halil Hoca o geleneğin önemli temsilcilerinden biriydi. Bir gün dersten sonra, “Büyükler, falanca üstadın, alimin, şeyhin kitaplarını vaazlarımda takip etmemi istiyorlar. Ben Kur’an’ı takip etmeyi, Kur’an’a çağırmayı tercih ediyorum” demişti.
Söz edilen kitapları okuduğunu, gerek duyduğunda onlardan da nakillerde bulunduğunu ilave etmişti. O meşreplere karşı da eşit mesafede durmayı tercih ediyordu. Mütevazıydı, davetlere icabet eder, düğünlere gider, cenazelerde bulunurdu. Genç yaşlı demez, bütün insanlara değer verirdi. İtibar görmesinin ve sevilmesinin nedeni sadece ilmi değildi. Birçok güzel vasıfla muttasıftı. Düzenlediği bir icazet merasimine Samsun’dan Rize’ye kadar birçok şehirden binlerce insan katılmıştı.
Hac ibadetini yaparken vaaz edenleri görür, kendisi de bir köşe bulur, etrafına toplanan insanlara vaaz eder. Suud polisi delikanlı vaizin izin belgesini görmek ister. Ne izin belgesi vardır ne de izin alınması gerektiğini bilmektedir. Polis onu alır, bir heyetin karşısına götürür. Alimler heyeti onu imtihan eder ve vaaz edebileceğine dair belge verir. Yanlış hatırlamıyorsam “Kral Faysal zamanıydı. Artık Suud yönetimi vaaz edilmesine izin vermiyor” demişti. Halil Tatlıgül Hoca 1 Mayıs 1990 tarihinde rahmeti Rahman’a kavuştu.