Doktryna Macrona
Doktryna Macrona. Słabość chce nadrobić śmiałością, sukces odnieść podstępem. Co to znaczy dla Polski?
Każda szanująca się amerykańska administracja stara się sformułować własną doktrynę polityki zagranicznej. Co więcej, doktrynę, która – bez względu na faktycznego autora – będzie nosić imię aktualnego prezydenta. Studenci stosunków międzynarodowych słyszeli zapewne o doktrynach Monroego, Trumana, Reagana czy Busha.
Podobnie we Francji. Przyjmuje się, że dyplomacją i obronnością powinien kierować jasno określony zespół założeń i dogmatów – z tą jednak różnicą, że tutaj niczego nie trzeba wymyślać. Istnieje bowiem wzorzec z Sèvres, jakim na poziomie spraw zagranicznych jest myśl i przykład generała Charles’a de Gaulle’a, twórcy V Republiki. Szef państwa może być prawicowcem, lewicowcem lub centrystą, jeśli mowa o kwestiach gospodarczych czy światopoglądowych. Jednak w polityce zagranicznej wszyscy powinni być gaullistami.
Niektórzy – chcąc podkreślić, że dziedzictwo generała ma charakter ponadpartyjny i ponadczasowy – mówią nawet o gaullo-mitterandyzmie, argumentując, że François Mitterrand, prezydent w latach 1981–95, w sprawach wewnętrznych najostrzejszy z krytyków de Gaulle’a, w polityce międzynarodowej miał być nie tylko wiernym, ale wręcz najlepszym jego wyznawcą.
Istotą tego wyznania wiary jest strategiczna autonomia, czyli suwerenność i samowystarczalność militarna, dyplomatyczna, technologiczna i gospodarcza. W praktyce oznacza to posiadanie własnej broni atomowej, silnej i ekspansywnej zbrojeniówki, armii i floty gotowych do interwencji w każdej części świata. A także protekcjonizm w gospodarce, ochronę narodowej kultury przed presją obcej popkultury, rozwój własnego know-how w miejsce kupowania zagranicznych licencji, hiperaktywny MSZ z budżetem 6,76 mld euro (dla porównania nasz ma 740 mln) zdolny odrzucić logikę bloków i robić interesy z każdym.