W ciągu 30 lat miałem okazję oglądać dziesiątki takich przypadków. Również bliskich mi osób. Widziałem zwolnionych z powodu niedawno rozpoznanego nowotworu, z powodu ciąży, z racji nadmiernej dociekliwości i wskutek zwykłej wymiany układu politycznego. Rozmawiałem z ludźmi zwolnionymi emailem, zwabionymi na spotkanie opłatkowe i tymi, których pracodawca dopadł z z kwitem z „zaczajki” na korytarzu. Znam też takich, którzy zwalniali się sami – wydrążeni z przepracowania, wypaleni na popiół albo pogrążeni w depresji.
Relacje międzyludzkie w polskich zakładach pracy to nadal temat na kompleksowe badania psychologiczne. Bo zmieniło się wiele, ale często nie na lepsze, a na inne. Stres generowany przez prywaciarza został zastąpiony przez upudrowany stres korporacyjny. Ale korzeń tego polskiego stresu od wieków tkwi w tych samych folwarcznych relacjach.
Są jednak grupy od stresu chronione, z jedwabnymi spadochronami w szafie i pluszową włosienicą. W takich to okolicznościach kończą często pracę politycy, niezależnie od powodu, który ich zrzucił z politycznej karuzeli.
Polecamy
Niedawno z posadą prezydenta pożegnał się Michał Zaleski. Tak druzgoczącej klęski w przypadku włodarza, który ćwierć wieku rządził miastem, nikt się nie spodziewał. Co prawda Zaleski zachował mandat radnego, ale z bardziej niż mizernym poparciem. Jeśli przełożyć to na język zwykłych ludzi - pracodawca wypowiedział Michałowi Zaleskiemu umowę o pracę. I nie ma znaczenia fakt, że – sądząc po ostatnich wypowiedziach – były prezydent nie przyjął do wiadomości powodów odwołania.
Problem nie w poczuciu rzeczywistości byłego prezydenta, a w okolicznościach odejścia, jakie mu zaserwowano. Zaleski odchodzi na specjalnych warunkach, w pluszach i w jedwabiach, a jego następca nie szczędzi mu honorów i uprzejmości. Dość powiedzieć o kurtuazyjnych podwózkach i terminie pożegnania z gabinetem, który panowie ustalili na koniec maja.
I bynajmniej nie o brutalność (o której mowa była wcześniej) i krwawe rozliczenia chodzi. Dziwi jednak fakt, że nie słyszymy nic o audycie w mieście zadłużonym po uszy ani o konsekwencjach bizantyjskich inwestycji. Nie słyszymy o programach naprawczych w sprawie skandali związanych z traktowaniem miejskiej zieleni i dziedzictwa historycznego. A nade wszystko nie widzimy ręki wyciągniętej do ludzi, którzy ze względu na Michała Zaleskiego stracili ochotę i siłę do współtworzenia miasta.
Tak, jakby „zmianę”, którą Paweł Gulewski wypisał na plakatach, projektowała kosmetyczka.
Wskaźnik Bogactwa Narodów, wiemy gdzie jest Polska
Dołącz do nas na Facebooku!
Publikujemy najciekawsze artykuły, wydarzenia i konkursy. Jesteśmy tam gdzie nasi czytelnicy!
Dołącz do nas na X!
Codziennie informujemy o ciekawostkach i aktualnych wydarzeniach.
Kontakt z redakcją
Byłeś świadkiem ważnego zdarzenia? Widziałeś coś interesującego? Zrobiłeś ciekawe zdjęcie lub wideo?