Islandia i Belgia - już, Niemcy w trakcie a Wielka Brytania to zachęcających testach. Czterodniowy tydzień pracy staje się faktem, a w Polsce budzi wręcz wrogość pracodawców. Ci mają pamięć krótką i nie chcą pamiętać, że pracownicy głosują też nogami więc ruszą w świat.
Ruszą – niekoniecznie wyjadą, bo rozwój nowych technologii po pandemii następuje tak błyskawicznie, że praca zdalna umożliwi zdecydowanie większej grupie pracowników niż kiedykolwiek wcześniej zatrudnić się poza Polską, niespecjalnie ruszając z kraju.
Konserwatywni od lat polscy pracodawcy jakoś nie chcą tego pojąć.
Rząd pracuje nad zmianami w kodeksie pracy, pracodawcy nie chcą zmiany
Aż 78 proc. dużych firm jest przeciwko czterodniowemu tygodniowi pracy w Polsce, wynika z Indeksu Lewiatana, ekspresowego badania przeprowadzonego pod koniec kwietnia. Wśród mniejszych firm ten odsetek jest nieznacznie niższy, ale w sumie aż 76 proc. pracodawców wrogo odnosi się do pomysłu. By każdy weekend zaczynał się nie w piątek, jak teraz, ale w czwartek – jak wkrótce, przy czterodniowym tygodniu pracy.
Polscy pracodawcy są bardzo konserwatywni, co pokazują ostatnie dwie dekady, w czasie których na świecie dochodzi do rewolucyjnych wręcz zmian w organizacji pracy. Może to ich drogo kosztować, bo gdy znów po pandemii, inflacji i wywołanemu przez nie kryzysowi gospodarczemu znów ruszą gospodarki – w Niemczech, Francji, Skandynawii i południu Włoch, pozostanie im import mało wymagających pracowników z dalekiej Azji, bo Polacy znów falą zatrudnią się tam, gdzie zrozumienie trendów na rynku pracy przebiega bez oporu.
Work-life-balance po polsku: natychmiast wracać do biur!
Najnowszym dowodem na konserwatyzm jest niechęć nawet do pracy hybrydowej. Coraz więcej firm nakazuje pracownikom powrót do biur – i to wbrew statystykom wydajności pracy.
To z kolei potwierdza najnowsze badanie JLL i raport z niego – „Rok 2024: nowa normalność czy następny etap transformacji hybrydowej …czyli jak Polacy wracają do biur?”.
Aż 87 proc. pracodawców wprowadziło politykę zachęcającą do powrotu do biur, także z pracy hybrydowej, a 33 proc. nie bawiło się nawet w dyplomację – nakazując powrót do pracy w formie znanej w powszechnej skali od co najmniej XIX wieku.
I to wbrew stanowisku samych pracowników, z których niemal dwóch na trzech uważa, że warunki domowe pozwalają na większą wydajność, bo są tu warunki do większego skupienia, a co drugi uważa, że w warunkach domowych pracuje wydajniej.
Oczywiście nie stwarza dobrych możliwości do kontaktu z innymi pracownikami – co też jest niezwykle ważne, przynajmniej dla wielu – ale ten mankament rozwiązuje opcja pracy hybrydowej.
Czterodniowy tydzień pracy to nowy standard na rynkach - Polska go nie uniknie
Ale to nic nowego. Pracodawcy wrogo nastawieni byli od początku do pracy zdalnej, określanej dekadę temu telepracą i aż trzeba było stworzyć specjalny rozdział z przepisami w kodeksie pracy, by ich do tego skłonić – teraz zresztą już nieaktualny, zastąpiły go przenoszone aż do końca pandemii przepisy o pracy zdalnej.
Od dawna w kodeksie pracy są przepisy regulujące zadaniowy system czasu pracy – bardzo dobre, bo opisujące precyzyjnie zadania i obowiązki obu stron – ale skłonienie pracodawcy do zgody na takie rozliczanie czasu pracy w większości polskich firm graniczy z cudem. Bo generalnie szefom w Polsce łatwiej czuć się bezkarnymi stosując mobbing i wszelkie możliwe formy dyskryminacji niż iść z duchem czasu.
Nawet jeśli akceptują z musu work-life-balans lub czytają artykuły w prasie fachowej o dobrostanie, to bardziej jak ich PRL-owscy poprzednicy widzą w tym fanaberie zachodnich burżuazyjnych radykałów niż nieunikniony trend na rynku pracy.
Tak na marginesie – gdyby kiedyś trzeba było jednak zawracać Wisłę kijem, to wielu HR-owców w Polsce doskonale by się do tego nadało. Wiem, że jestem złośliwy i generalnie niesprawiedliwy, ale felietonowa forma tego artykułu mi na to pozwala.
Czuję się w obowiązku, także w interesie pracodawców – a może w ich przede wszystkim – zwrócić uwagę że burzliwy proces zmian w trendach na rynku pracy się jeszcze nie skończył i długo nie skończy. Są one konsekwencją nowej rewolucji przemysłowej – tym razem technologicznej. Zamiast więc tracić czas i energię na walkę z trendami, lepiej ukierunkować je na przygotowanie się do ich wdrożenia, w tym znalezienie sposobu, by na nowych rozwiązaniach firma zyskała – chociażby poprzez poprawę konkurencyjności – niż została w tyle, by zniknąć z rynku.
Właśnie te nowe technologie, w które po prostu trzeba zainwestować, to odpowiedź na problemy jakie konserwatywnym organizatorom czasu pracy w firmie stworzy czterodniowy tydzień pracy.
Ci co teraz ocierając się o mobbing lub dyskryminację wymuszają powrót do biur z pracy zdalnej powinni liczyć się z tym, że wkrótce podążą w odwrotną stronę, do domu – jednak na pracę zdalną, ale zdani na los co do resztę swojej aktywności zawodowej.
Czterodniowy tydzień jak walka o wolne soboty w latach 70. Ubiegłego wieku
Prawdopodobnie więc ze skróceniem czasu pracy będzie jak z pracą zdalną, a wcześniej – telepracą. Tylko bezdyskusyjne przepisy w prawie pracy – najlepiej wprost w Kodeksie pracy – są w stanie egzekwować od firm skracanie czasu pracy.
Na razie resort pracy tylko pracuje nad projektami i komunikuje, że rozważane do docelowego wdrożenia są dwie opcje: skrócenie tygodnia pracy z 40 godzin do 35 godzin oraz czterodniowy tydzień pracy.
Być może więc zmiany będą wprowadzane etapowo. Podobnie było pół wieku temu gdy równie mocy opór – wtedy ze strony państwa, bo to był monopolistyczny pracodawca – budził pięciodniowy tydzień, a więc odejście od pracy w sobotę. Wówczas etap przejściowy polegał na tym, że wolna od pracy była tylko jedna sobota w miesiącu, a czas pracy rozliczany był nie tygodniowo, ale miesięcznie.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone. Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję