Aż 25 lat trwała “tułaczka” tego obiektu po przestrzeni kosmicznej. Wystrzelony w 1974 roku, był satelitą z balonem kalibracyjnym na podczerwień. S73-7 nie był szczególnie imponujących rozmiarów, gdyż miał 66 centymetrów średnicy i poruszał się po orbicie kołowej mającej 800 kilometrów.
Wyposażony w balon, miał wypełnić się powietrzem i odgrywać rolę celu kalibracyjnego namierzanego przez sprzęt teledetekcyjny. Niestety, nie wszystko poszło zgodnie z planem, a satelita w pewnym momencie zniknął z radarów i trafił na cmentarzysko śmieci kosmicznych. W kwietniu tego roku naukowcy wreszcie po raz kolejny namierzyli ten obiekt.
Oczywiście śledzenie wszystkich obiektów pozostających na orbicie stanowi wielkie wyzwanie, którego w zasadzie nie da się z pełni zrealizować. Dość powiedzieć, że na obecną chwilę na orbicie naszej planety pozostaje ponad 20 000 takich celów. Do ich namierzania naukowcy wykorzystują naziemne radary i czujniki optyczne. Problemy pojawiają się, gdy trzeba katalogować każdy obiekt.
Satelita S73-7 był po raz ostatni widziany pod koniec lat 90. Wystrzelono go jako cel kalibracyjny namierzany przez sprzęt teledetekcyjny
Sprawy mają się dobrze, dopóki wszystko idzie zgodnie z planem. Inżynierowie mają bowiem dostęp do przewidywanych ścieżek, po których będzie poruszał się satelita. Gdy te zostaną zakłócone, a cel zacznie swobodnie dryfować, jego śledzenie stanie się zdecydowanie większym wyzwaniem.
Biorąc pod uwagę wszystkie te komplikacje, nie sposób nie docenić sukcesu, jakim było odnalezienie zaginionego satelity po 25 latach. Niestety, podobne sytuacje, tj. znikanie celów z radarów, mogą zdarzać się coraz częściej. Bo choć z jednej strony technologie śledzące wciąż się rozwijają, to niewspółmiernie do tego rośnie liczba obiektów umieszczanych na orbicie. Budzi to sprzeciw wśród wielu grup naukowców, wskazujących między innymi na utrudnienia w prowadzeniu obserwacji, potencjalne zaburzenia pola magnetycznego czy rosnące ryzyko kolizji.