Odkąd skończyła 8 lat, nielegalnie wydobywa węgiel. "Jestem wykończona"
Indyjscy zbieracze żyją w cieniu kopalni Bharat Coking Coal Limited. Nielegalnie wydobywając węgiel, próbują utrzymać swoje rodziny. Codziennie ryzykują nie tylko złapaniem, ale i zdrowiem.
- Rinky Kumari codziennie ryzykuje życiem, by pomóc w wyżywieniu swojej rodziny
- Najlepszy czas na uniknięcie złapania jest od 4 do 10 rano
- Później łatwiej zostać złapanym, poza tym robi się gorąco
- Jakość powietrza w Jharii jest jedną z najgorszych na świecie. Węgiel pod ziemią pali się od ponad stu lat
- Eksperci twierdzą, że pod wpływem tlenu sam się zapala. Łatwopalne gazy jak metan i tlenek węgla przedostają się do domów
- Poniżej znajduje się transkrypcja zamieszczonego materiału wideo
- Więcej takich informacji znajdziesz na stronie głównej Onet.pl
Narrator: Rinky Kumari pracuje w największej kopalni węgla w Indiach, odkąd skończyła zaledwie osiem lat.
Rinky Kumari, zbieraczka węgla: W zamach muszę włożyć całą swoją siłę.
Narrator: Technicznie rzecz biorąc, jej pobyt tutaj jest nielegalny, ale codziennie ryzykuje życiem, by pomóc w wyżywieniu swojej rodziny. Wdycha toksyczny dym. Jej dłonie i stopy często są poparzone.
Rinky: W tej pracy ryzykujemy swoim życiem. Nie mamy sprzętu ochronnego.
Narrator: W wieku 17 lat nadal z uśmiechem znosi te brutalne warunki.
Rinky: Po pracy jestem wykończona. Wracam do domu i padam na łóżko.
Narrator: Odwiedziliśmy tę młodą kobietę, aby dowiedzieć się, dlaczego kolejne pokolenia pracują tu w tak niebezpiecznej branży.
Rinky: Mama zabierała mnie do pracy, ale nie mogłam znieść widoku tego, jak musi się męczyć. Ciężko jej było samej nosić tyle węgla, więc poprosiła mnie o pomoc.
Narrator: W drodze do kopalni Jharia Rinky i jej mama zatrzymują się i modlą do Kali, bogini śmierci. Zbieracze węgla zbudowali tę kapliczkę, aby uczcić ludzi, którzy tu zginęli.
Większość oficjalnych kopalni jest zarządzana przez spółkę zależną od rządu Indii. Nazywa się ona Bharat Coking Coal Limited (BCCL). Ludzie tacy jak Rinky unikają policji, zakradają się i zbierają węgiel.
Rinky: Upuściłam koszyk z węglem i uciekłam. Kilka razy straciłam cały węgiel, który zebrałam.
Narrator: Najlepszy czas na uniknięcie złapania jest od 4 do 10 rano. Poza tym potem robi się gorąco.
Rinky: Niemal płoniemy od słońca. Po wyjściu z kopalni ochładza nas wiatr.
Narrator: Rinky doznała kilku urazów.
Rinky: Czasem można oparzyć dłonie, gdy węgiel jest za gorący. Kawałek węgla przebił się przez moją stopę i utknął w niej.
Narrator: Kilka lat temu Rinky straciła w kopalni przyjaciółkę.
Rinky: Podczas pracy teren nagle się osunął. Jej rodzinie było trudno, ponieważ to ona zarabiała na jedzenie.
Narrator: Przyjaciółka Rinky, Lakshmi, ma zaledwie 12 lat. Często zbiera tyle samo węgla co dorośli. Kosz Rinky waży tyle samo co ona, czyli około 40 kg.
Mężczyzna: W porządku?
Rinky: Tak. Nie, przesuń trochę.
Narrator: Rinky przemierza dziennie około 13 km. Odbywa kilka podróży z kopalni do swojego domu, gdzie zostawia węgiel.
Rinky: Zobacz, jak długą drogę pokonaliśmy. Teraz zejdziemy tym stromym zboczem. Droga jest niebezpieczna i możemy w każdej chwili upaść.
Narrator: Kiedy Rinky wraca do domu, gotuje węgiel, by nadawał się na opał.
Rinky: Zajmuje to całą noc - od sześciu do ośmiu godzin.
Narrator: Rinky zarabia około 800-900 rupii tygodniowo. Sprzedaje węgiel na rynku mieszkańcom i restauracjom. To około 50 zł, czyli koszt pary trampek.
Ryzyko nie kończy się jednak w momencie opuszczenia kopalni. To samo, co pomaga Rinky utrzymać rodzinę, wywołuje choroby. Złoża węgla zanieczyszczają pobliskie rzeki i strumienie, zwłaszcza w sezonach monsunowych.
Rinky: Bardzo trudno jest znaleźć czystą wodę, więc bierzemy ją ze studni. Używamy jej do mycia naczyń i podłogi.
Narrator: Pobliskie szpitale, jak ten, są przepełnione pacjentami, którzy pracują w kopalniach. Doktor Ramesh Kumar Sharma przyjmuje dziennie około 150 pacjentów.
Ramesh Kumar Sharma: Weź głęboki wdech. Głębszy. Spotykam się z przypadkami zapalenia oskrzeli, astmy, problemami z oddychaniem.
Narrator: Jakość powietrza w Jharii jest jedną z najgorszych na świecie. Węgiel pod ziemią pali się od ponad stu lat.
Eksperci twierdzą, że pod wpływem tlenu sam się zapala. Łatwopalne gazy jak metan i tlenek węgla przedostają się do domów.
Rinky: Są niezwykle trujące. Jeżeli się ich nawdychamy, to chorujemy i wymiotujemy.
Narrator: Podłoga w domu Rinky zawsze jest rozgrzana.
Rinky: Z powodu gorąca rozłożyliśmy na podłodze worki. Przeraża mnie to, że wciąż musimy żyć z tym problemem. Jeżeli ogień się rozniesie, to zniszczy nasz dom. Będziemy musieli się wówczas przeprowadzić.
Narrator: Firma górnicza często wysadza dynamit, by odsłonić złoża węgla. To zdestabilizowało całą okolicę Jharii. Stworzyły się pęknięcia w ziemi, które dosłownie pochłonęły domy.
Rinky: Powoduje to duży hałas i zanieczyszcza powietrze. Przez to kaszlemy i chorujemy.
Narrator: Dom Rinky jest zbudowany z betonowych bloków i powoli zapada się w ziemi.
Rinky: Wcześniej mój dom był wyższy. Kiedyś nie dotykałam głową do sufitu, a teraz dotykam.
Narrator: Ojciec Rinky pamięta, jak wyglądało życie w Jharii, gdy przeprowadzili się tu w 2005 r.
Mahinder Pandit, ojciec Rinky: Wtedy żyło się tu dobrze. Było przyjemnie i ludzie zarabiali dobre pieniądze.
Narrator: Pożary rozprzestrzeniły się tak bardzo, że BCCL przenosi z Jharii tysiące rodzin. Proces ten przebiega jednak powoli. Wielu mieszkańców nie chce się przenosić daleko od kopalni, w których pracują. Inni są nieufni wobec motywów BCCL.
Mahinder: Teraz próbują pozbyć się nas, aby móc wydobyć resztę węgla.
Narrator: Insider zwrócił się do BCCL o komentarz, ale nie otrzymał odpowiedzi.
W wielu krajach zużycie węgla spada, ale nie w tym. Indie są drugim największym konsumentem węgla na świecie. Węgiel zasila 70 proc. sieci elektrycznej. W obliczu ogólnokrajowego niedoboru energii rząd podwaja wysiłki.
Planuje w tym roku ponownie otworzyć 100 starych kopalni. Rinky nie chce jednak spędzić tu całego życia. Cztery lata temu dostała szansę, która może zmienić jej życie.
Grupa dzieci w szkole: You write. You are writing.
Narrator: Uczęszcza na zajęcia dla dzieci, które prowadzi organizacja pozarządowa. Zapisanych jest na nie około 100 dzieci.
Rinky: Uczę się i czas poświęcony na wydobycie węgla wolałabym poświęcić na naukę.
Narrator: Rinky ma wielkie marzenia.
Rinky: Dobrze rysuję i chciałabym malować. Lubię też wiele innych rzeczy. Chcę pracować w bankowości, jako pielęgniarka lub kosmetyczka. Wiem, jak nakładać hennę.
Narrator: Mimo że wciąż zastanawia się nad swoim kolejnym krokiem, Rinky stara się znaleźć pozytywy w niebezpiecznej pracy, którą musi na razie wykonywać.
Rinky: Uwielbiam jeździć na rowerze. Uwielbiam wozić nim węgiel, ponieważ lubię samą jazdę.
Tłum. Piotr Nalazek