Otósh w końcu po tylu latach nie było żadnych bogoojczyźnianych patriotyzmów, esejów o przywództwie Jarosława Kaczyńskiego w odniesieniu do postaci pana Tadeusza z „Ogniem i mieczem”, żadnych „Quo vadis” i innych dzieł rzymskich poetów, żadnych pozytywistycznych nudziarstw, antyniemieckiej „Bogurodzicy”. Okazuje się, iż można inaczej, i jesteśmy z tego niezwykle zadowoleni.
A co było? To, co nam się podoba, a więc bunt i jego konsekwencje dla człowieka. Wreszcie w szkole pojawił się nurt, który pokazuje osobodzieciom, iż można nie poddawać się sztywnym normom narzucanym przez anachroniczy patriarchalizm, ale iż można się przeciwko niemu buntować.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu tylko za zgodą wydawcy tygodnika Do Rzeczy.
Regulamin i warunki licencjonowania materiałów prasowych.