Reklama
Niemka Sahra Wagenknecht chce powołać nową frakcję w Parlamencie Europejskim po czerwcowych wyborach. Mieliby się w niej znaleźć politycy skrajnej lewicy. Wagenknecht odróżnia się jednak od reszty lewicy surowym podejściem do migracji. Cechuje ją także wyrozumiały stosunek do Władimira Putina.
Frakcja lewicowa w Parlamencie Europejskim jest najmniejsza i obejmuje zaledwie 37 z 705 miejsc. Grupka starych komunistów, Niezależni z Irlandii, lewicowi populiści z Grecji, obrończyni praw zwierząt z Holandii i członkowie Lewicy z Niemiec koegzystują obecnie we frakcji, która wprawdzie potępia rosyjski atak na Ukrainę, ale nie zgadza się na pomoc wojskową dla Kijowa.
Komunista Walter Baier z Austrii jest czołowym kandydatem Partii Europejskiej Lewicy. Ten nieznany na płaszczyźnie europejskiej polityk chce wygrać wybory tradycyjnymi lewicowymi hasłami o walce klas. Chce występować na rzecz "praw klasy robotniczej" i przeciwko jej "paternalistycznemu traktowaniu przez elity" na przykład podczas kryzysu klimatycznego.
Prognozy wyborcze w 27 państwach członkowskich Unii Europejskiej przewidują, że frakcja lewicowa w Parlamencie Europejskim lekko się skurczy - do 34 posłów. - Sondaże mówią obecnie, że niektóre z naszych siostrzanych partii uzyskają większe poparcie niż poprzednio, ale inne mogą przejść w wyborach przez nieco trudniejszą fazę.
- Jestem pełen optymizmu, że moja partia znów wejdzie silna do Parlamentu Europejskiego - mówi Martin Schirdewan, lewicowy poseł z Berlina i współprzewodniczący Grupy Lewicy w Parlamencie Europejskim. Największym problemem dla niemieckiego lewicowego polityka jest nowa konkurencja na lewym skraju sceny politycznej.
Była ikona niemieckiej Lewicy Sahra Wagenknecht założyła własną partię i nadała jej chwytliwą nazwę: Sojusz Sahry Wagenknecht (BSW).
Wagenknecht nie chce już być uważana za polityczkę klasycznie lewicową, lecz za "rozsądną".
Jej poglądy na migrację pasowałyby raczej do Unii Chrześcijańsko-Demokratycznej (CDU), a jej wyrozumiały stosunek do władającego Rosją Władimira Putina pokrywa się z poglądami skrajnie prawicowej Alternatywą dla Niemiec (AfD).
Jej partia nie jest jednak ani prawicowa, ani lewicowa - twierdzi Sahra Wagenknecht - lecz przeciwna berlińskiej koalicji rządowej, złożonej z Socjaldemokratycznej Partii Niemiec (SPD), Zielonych i Wolnej Partii Demokratycznej (FDP).
Przedstawiając swój program wyborczy, Sahra Wagenknecht powiedziała, że daje "wyborczyniom i wyborcom możliwość zaprotestowania przeciwko tej złej polityce bez konieczności wybierania partii, w której są skrajni prawicowcy". Wagenknecht nie chce mieć mandatu w Parlamencie Europejskim, chociaż kampania jest skrojona całkowicie pod nią.
Sondaże dają nowej partii w jej pierwszych wyborach około 5 proc. głosów. Byłoby to więcej, niż może oczekiwać stara Lewica. Martin Schirdewan, współprzewodniczący Lewicy, która skurczyła się w wyniku secesji, wydaje się spokojny. - Nie zastanawiam się tak bardzo nad innymi, bo najpierw w ogóle muszą coś zaprezentować - powiedział w rozmowie z DW.
Wagenknecht, była towarzyszka partyjna Schirdewana, zapowiedziała, że chce powołać do życia nową frakcję w Parlamencie Europejskim, do której mogłaby przyciągnąć następnie posłów z dotychczasowej Grupy Lewicy z Finlandii, Irlandii czy Francji. Niejasne jest również, gdzie ulokują się po wyborach włoscy lewicowi populiści z Ruchu Pięciu Gwiazd. Na razie "Gwiazdy" nie przystąpiły do żadnej frakcji.
Dotychczasowa Lewica niezbyt może liczyć na Grecję. Nowy szef silnej niegdyś lewicowo-populistycznej Syrizy Stefanos Kasselakis chciałby wprawdzie wrócić do dawnej wielkości, ale na razie potyka się o wewnątrzpartyjne waśnie. Do wyborów europejskich przystępują w Grecji aż cztery partie radykalnej lewicy.
10 lat temu, kiedy Syriza rządziła Grecją, a kraj stanął na krawędzi bankructwa, frakcja lewicowa w Parlamencie Europejskim miała więcej mandatów niż kiedykolwiek: ponad 50.
Przewidywane wzmocnienie się w tym roku sił prawicowo-nacjonalistycznych i skrajnej prawicy napawa polityków lewicy niepokojem, ale nie będzie to chyba mieć dużego wpływu na ich działalność w parlamencie - sądzi Martin Schirdewan. Jego zdaniem tematy i zadania lewicowych posłów pozostaną takie same jak dotychczas.
- Oczywiście istnieje niebezpieczeństwo, że skrajna prawica urośnie w siłę. Nasza rola tu w parlamencie jest jednak zupełnie jasna - bronić ludzi dotkniętych ubóstwem - mówi współprzewodniczący Lewicy.
Dodaje, że jego obóz musi ustawicznie wywierać nacisk na Komisję Europejską, aby polityka społeczna nie zeszła na dalszy plan. - Bo właśnie na sprawy społeczne Komisja Ursuli von der Leyen była niestety nazbyt ślepa. Naszym obowiązkiem jest zaś nadal to krytykować.
Ten kurs nie był na razie zbyt skuteczny - twierdzi w wydanej niedawno książce o wyborach europejskich Vladimir Bortun, badacz partii z Uniwersytetu Oksfordzkiego. "Radykalna lewica nie potrafiła piętnować właściwego Unii Europejskiej neoliberalizmu" - zarzuca.
"W kontekście obecnych kryzysów dręczących Europę (covid, inflacja, wojna) z postawy sprzeciwu wobec establishmentu udało się natomiast wyciągnąć korzyści radykalnej prawicy" - wskazuje ekspert z Oksfordu.
Artykuł ukazał się pierwotnie na stronach Redakcji Niemieckiej DW