11 maja w Zespole Szkolno-Przedszkolnym nr 2 w Nisku odbyło się III Niżańskie Dyktando. W tym roku jego hasłem przewodnim były „Tajemnice pałacu Resseguierów”. W tegorocznej edycji ortograficznych zmagań udział wzięło 22 śmiałków.
Tekst dyktanda po raz kolejny przygotowała niżańska polonistka Grażyna Gorczyca. Prace oceniała trzyosobowa komisja, w skład której, oprócz autorki tekstu, weszli niżańscy poloniści: Barbara Filiks i Danuta Czarnota.
Laureatami III Niżańskiego Dyktanda zostali: Rita Dukaczewska, która uzyskała najlepszy wynik i tym samym pierwsze miejsce, Tomasz Hojda zdobył z kolei drugą nagrodę oraz Michalina Rydzewska, która uplasowała się na miejscu trzecim. Nagrody w postaci talonów do Empiku, nagrodzeni odebrali z rąk jury dyktanda oraz prezes Stowarzyszenia „Nowe możliwości” Anny Zdanowskiej.
Organizatorami dyktanda było Stowarzyszenie „Nowe możliwości” oraz Miejska Biblioteka Publiczna w Nisku. Całe zadanie było współfinansowane przez Gminę i Miasto Nisko, a patronat nad wydarzeniem objął burmistrz Gminy i Miasta Nisko.
„Tajemnice pałacu Resseguierów”
Nurzyk z przerażeniem, a może zaciekawieniem, zerkał, jak się wynurzam. Haust powietrza i znów się pogrążam. Ukłucie paniki, odżyły chybotliwe wspomnienia, lot na hydroplanie nad Zatoką Pucką i półwyspem Helem. Mignęła chwila, gdy ponaddwudziestoletni kuzyn, niżanin, Olivier Eugeniusz Resseguier, wyszczerzając zęby, uprzednio spojrzawszy na nieznużonego miłośnika aquaparków, sześćdziedziesięcioletniego ojca Oliviera, ultrapostępowego, pół Francuza, pół Austriaka, rzucił półgębkiem: „Konia z rzędem temu, kto pierwszy wychynie z głębi, dzierżąc w dłoni garść bałtyckiego piachu”.
Strzepnąłem jakąś borzewkę czy rzemlika z kołnierza, spojrzałem na chitynowy pancerz zagubionego rohatyńca i, przeżegnawszy się, wycharczałem:
– Co to za hocki-klocki Oli? Dajże spokój.
– Histeryzujesz i tchórzysz? – zripostował przyjaciel.
Rzuconą rękawicę podniosłem, marząc, by zamienić się w drapieżną chełbię modrą. Rozejrzałem się w tę i we w tę. Dookoła otaczała nas horda zhasanych kuzynów. Wnet czmychnęli chyżo, wyczyniając na puckiej plaży arcyharce i hałasując co niemiara. Żar lał się z nieba. No cóż, plaża w Łebie to początek historii.
Rzadko mi się to zdarzało, w żaden sposób nie mogłem powstrzymać jeżącego się strachu. Krztusiłem się i spadałem, myśląc o rzeźbie dna Morza Bałtyckiego, o podłużnych wyżłobieniach łączących głębie, o czyhających w Bałtyku „rzeczkach”, zwanych prądami strugowymi.
Już wojaże z Wiednia do ziemi niżańskiej w Galicji zapewniły mi mnóstwo wrażeń, a tu taka siurpryza. Z radością peregrynowałem do kuzynki Marii, dobrodziejki Niska, jak mówili o niej żeńcy pośród łanów niezżętych, podziwiając płowożółty pejzaż, pod rozjarzonym, żarzącym się niebem. Nawet chwaccy budowlańcy o sczerniałych, ściągniętych licach ze strużkami potu słyszeli równobrzmiące rześkie pienia pochwalne rodziny.
Wytężyłem wzrok. Otchłań obnażyła majaczący kształt. Już, już… bliżej. Czyżby to kaplica na Warchołach? Miraże. Jakżeż ciemno. Pochylona nade mną parantela strzygła oczami.
W dłoni dzierżyłem trofeum. Kwarcowy piasek błyszczał między palcami. Pół poważny, pół uśmiechnięty sprawca zamieszania, Eugeniusz, rozpoczął: „Hiperwyczyn!”. Przerażeni Resseguierowie pochylali się nade mną. Niechybnie to hrabia zarzęził: „Finito! Zakazuję tego typu zakładów!”.
– Pani Bis, budzimy się, już po zabiegu. O czym pani śniła? – zapytał zatroskany chirurg.
– Zjeżyły mi się włosy na głowie. Przy kaplicy, obok której mieszkam, widziałam wodnego młodzieńca. Mówił, że w pałacu hrabiostwa ukrył szkatułkę z małży, w której znajduje się bałtycki, różowy piasek.
– Historyjka ciekawa, ale wracamy do rzeczywistości, jest pani w niżańskim szpitalu – przypomniał lekarz.