Ponura rzeczywistość zaginięć w Polsce. "Wciąż funkcjonuje mit 48 godzin. To nie jest prawda"
Zaginięcie Krzysztofa Dymińskiego jest jedną z historii opisanych w książce "Zawieszeni. O zaginionych i ludziach, którzy ich szukają" Szymona J. Wróbla. Autor pokazał, jak heroiczną walkę toczą rodzice nastolatka, próbując go odnaleźć, ale też jakie piekło przeszli po jego zaginięciu.
Rok temu, 27 maja, 16-latka zarejestrowała kamera na moście Gdańskim w Warszawie. Później ślad się urwał. Od tego czasu rodzina Krzysztofa szuka go wszelkimi możliwymi sposobami. Takich rodzin, które wciąż nie wiedzą, co stało się ich najbliższymi, jest więcej. Docierał do nich Szymon J. Wróbel. Z rozmów powstała książka.
W książce "Zawieszeni. O zaginionych i ludziach, którzy ich szukają" zostało przedstawionych 10 historii osób zaginionych. W jaki sposób je pan wybrał?
— Miałem udokumentowanych około 120 zaginięć. Wybrałem dziesięć, które pokazują różnorodność spraw. Jest więc poszukiwanie zaginionego w Indiach, jest zaginięcie małej dziewczynki, jak również dorosłej kobiety, zaginięcie w górach, zaginięcie obcokrajowca w Polsce, jest też zaginięcie Krzysztofa Dymińskiego. Chciałem, żeby były to różne historie. Zależało mi na tym, by książką zwrócić uwagę na problem zaginięć, na to, z czym muszą się mierzyć bliscy osób, które zaginęły, co przeżywają, jak wygląda ich życie, poszukiwania, rozterki, jakie piekło przechodzą. Życie po zaginięciu bliskiego to życie w zawieszeniu.
Książka stała się swego rodzaju drogowskazem dla tych, których życie przed problemem zaginięcia bliskiego postawiło lub postawi?
— Nie spodziewałem się aż takiego odzewu, z jakim spotykam się od czasu ukazania się książki. Dociera do mnie mnóstwo informacji od osób, którym ta książka w jakiś sposób pomogła. Nie ukrywam, że jest to dla mnie szczególnie ważne. Jedna z rodzin powiedziała mi, że gdyby ta książka ukazała się wcześniej, to może zaginięcie ich bliskiego inaczej by się zakończyło. Pierwsza część książki to historie rodzin, które z zaginięciem bliskiego musiały się zmierzyć. Drugą stanowią rozmowy z ekspertami o tym, jak poszukiwania wyglądają.
Jedną z historii opisanych w książce jest zaginięcie Krzysztofa Dymińskiego. Właśnie mija rok, od czasu zaginięcia nastolatka. Jak pan wspomina spotkanie z jego rodzicami?
— Jestem pod ogromnym wrażeniem heroicznej pracy, którą rodzice Krzysztofa włożyli w poszukiwania syna, wielkiej determinacji. Dzisiaj bardzo trudno przebić się z informacją do mediów. Im się to udało. Daniel Dymiński uczy się obsługi sonaru, prowadząc poszukiwania na wodzie. Ich praca to jest coś absolutnie niewiarygodnego. Zaangażowali się również w działania edukacyjne. Dzisiaj (27 maja — przyp. red.) rodzice Krzysztofa byli w Sejmie. Mówią o zmianach, które powinny zajść w podejściu do poszukiwań osób zaginionych.
Książka rozprawia się z pewnymi wciąż pokutującymi nieprawdami, jeśli chodzi o zaginięcia. Czy są jakieś wskazówki dla wszystkich, którym z tym problemem przyjdzie się mierzyć?
— W Polsce wciąż funkcjonuje mit, że zaginięcie zgłasza się po 48 godzinach. To nie jest prawda. Nie ma takiego przepisu. Zaginięcie trzeba zgłaszać natychmiast, gdy zyskamy przeświadczenie, że mogło stać się coś złego. Jeżeli policja odmówi nam przyjęcia zgłoszenia, to powinnyśmy żądać tego na piśmie. Od samego początku trzeba robić wszystko, aby uruchomione zostały wszystkie służby, mechanizmy, aby nadać mu jak najwyższy priorytet, aby jak najbardziej je nagłośnić w mediach i portalach społecznościowych. To są podstawowe działania.
Co powinno zmienić się w kwestii podejścia do zaginięć w Polsce?
— Moim zdaniem kluczową rolą jest edukacja. Zbliża się okres wakacji, zaginie wiele dzieci, nawet jeśli tylko na godzinę, to dla rodziców jest to niewyobrażalna trauma, potworny stres, piekło. Uważam, że gdyby jedna lekcja wychowawcza w roku została poświęcona w szkołach na poruszenie tego problemu, to niektórych tragedii można by uniknąć. Konieczna jest edukacja. Rodzice często powtarzają dzieciom, że jak dojadą, mają dać znać, że bezpiecznie dotarły. To niezwykle ważne, bo w momencie, gdy nie ma tej informacji, to od razu możemy podejrzewać, że coś się stało. Ważne jest, żeby mieć naładowany telefon, aby móc się skontaktować z bliskim w każdej chwili. To wydaje się, że są takie oczywiste sprawy, ale okazuje się, że tak nie jest. Niezwykle ważne jest, aby wiedzieć, w co dziecko było na przykład ubrane, mieć jego aktualne zdjęcie. Wszystko to jest pomocne w przypadku zaginięcia.
/5
Szymon J. Wróbel rozmawiał z rodzinami zaginionych.
/5
Napisał książkę, w której przedstawił historie zaginięć.
/5
Jedną z nich jest sprawa zaginięcia Krzysztofa Dymińskiego.
/5
Właśnie mija rok od momentu, kiedy Krzysztof wyszedł z domu i przestał kontaktować się z rodziną.
/5
Tata Krzysztofa wciąż prowadzi poszukiwania. Nie ustaje w nich od pierwszego dnia.