Aktualizacja: 07.05.2024 04:50 Publikacja: 07.05.2024 04:30
Garri Kasparow
Foto: PAP/DPA, Britta Pedersen
Polityczne plusy utworzenia „ruskiego Tajwanu” są oczywiste. Ale powodzenie tej akcji napotyka dwa problemy. Pierwszy, powtórzę – to powolność zachodniej biurokracji, oczywista inercja opinii publicznej w Ukrainie i na Zachodzie w stosunku do Rosjan. Druga – w rosyjskiej opozycji nie ma jeszcze zrozumienia, że jest to jedyna możliwa forma ich udziału w życiu politycznym. Wszystko inne to pod wieloma względami tylko imitacja aktywności i po 17 marca (tekst był pisany przed wyborami Rosji – red.) nastąpi pełna jasność w tym względzie. Jednakże wiadomym jest, że jakieś kukły w politycznym teatrze będą jeszcze działać i będzie trwać zwykły, fikcyjny proces odciągający aktywnych obywateli od udziału w realnej walce z reżimem.
Czytaj więcej
Ukraina znów może zostać zaatakowana z północy. Rosjanie gromadzą siły przy granicy z Ukrainą. Na celowniku znajdują się obwody sumski i charkowski. W Kijowie przygotowują się do każdego scenariusza, również do powtórki ataku sprzed dwóch lat.
Dzisiaj, gdy zabójstwo Nawalnego zakończyło dyskusje o tym, co można zrobić w samej Rosji, a krytyczna masa przeciwników Putina znalazła się na Zachodzie, najwyższy czas zjednoczyć się wokół idei wirtualnego „ruskiego Tajwanu”, a może i nie tylko wirtualnego: kto wie, może gdzieś się znajdzie niewielkie terytorium, by podnieść nad nim biało-niebiesko-białą flagę… ( symbol Rosjan sprzeciwiających się inwazji Rosji na Ukrainę oraz rządom Władimira Putina – red.).
W swoim poprzednim artykule „Trzy fale rosyjskiej opozycji” krótko przedstawiłem 20-letnią historię antyputinowskich protestów, zauważając, że dzisiaj wszystkie te nurty znalazły się za granicą. Tam też przeniosło się wiele naszych niezakończonych w Rosji sporów.
Niewykluczone, rzecz jasna, że rosyjską emigrację czeka los „białej emigracji” sprzed ponad stu lat, ale mimo wszystko chce się zachować nieco historycznego optymizmu i spróbować zrozumieć, jak w tych warunkach możemy przeciwstawiać się putinowskiemu faszyzmowi. Choć zawsze byłem konsekwentnym stronnikiem bojkotu „wyborów” i myślę, że po 17 marca wszystkie spory na temat „uczestnictwa/nieuczestnictwa” zakończą się, niemniej jednak rozumiem ludzi, którzy chcą w jakikolwiek sposób wpływać na społeczno-polityczne procesy i nie widzą dla siebie innej metody.
Czy ktoś, oglądając „Diunę”, zastanawiał się, jakim prawem tytuły arystokratyczne wciąż obowiązują w jedenastym milenium (dziś mamy dopiero trzecie), i to w całej galaktyce? Głupie pytanie: baśń nie mówi o tym, co realne, tylko o tym, co pożądane.
Sprawa wystąpienia ministra spraw wewnętrznych i administracji Marcina Kierwińskiego pokazuje, jak polaryzacja polityczna prowadzi do zanikania w debacie publicznej takich pojęć, jak prawda i fałsz. Dla polityki to ślepa uliczka.
Słowa Macrona o tym, że Europa jest śmiertelna i dlatego zagrożenia dla jej egzystencji muszą być traktowane poważnie, dotykają bowiem sedna problemu. Szkoda tylko, że w kwestii tej prezydent Francji potrafi udzielić jedynie sztampowych odpowiedzi.
Po roku 2004 szybko zamknęło się rozszerzeniowe okno. Od tamtego czasu było jasne, że Europa musi najpierw poradzić sobie z własnymi kryzysami, aby potem być gotową na przyjęcie nowych członków. Krajem, który obudził politykę rozszerzenia ze snu była Ukraina.
Kawa bezkofeinowa może zostać w USA zakazana, przynajmniej ta, która powstaje z wykorzystaniem substancji chemicznych uznanych za szkodliwe dla zdrowia.
Przedsiębiorcy zakładają fundacje rodzinne, gdy są jeszcze w sile wieku, w trosce o rodzinny biznes.