Finowie mają inną taktykę niż Polska. "Wciągnięcie Rosjan w głąb kraju"
Finlandia nie planuje budowy umocnień wojskowych wzdłuż granicy - przekazała tamtejsza prasa. To odmienne działania od tych zapowiadanych przez kraje bałtyckie i Polskę. Jak wyjaśniono, w przypadku ataku Rosjan celem obrony nie jest ich natychmiastowe zatrzymanie. - Fińskie myślenie zakłada wciągnięcie wroga w głąb kraju - podkreślił ekspert polityki wojskowej płk. Juhani Pihjajamaa.
Fiński nadawca Yle przedstawił różnice w planowaniu obronnym w krajach na wschodniej flance. Pisze o Linii Bałtyckiej, to jest o fortyfikowaniu granicy wschodniej przez Litwę, Łotwę i Estonię, z których ta ostatnia chce wznieść ok. 600 bunkrów, a także m.in. zapory przeciwpancerne. Zwrócono też uwagę na "Linię Tuska", czyli plan umocnienia militarnego przede wszystkim polskiej wschodniej granicy z Białorusią.
Finlandia. "Myślenie zakłada wciągnięcie wroga w głąb kraju"
- Nie ma takiej fortyfikacji obronnej, której nie dałoby się we współczesnej sztuce wojennej pokonać przy użyciu odpowiedniej siły artyleryjskiej i systemów powietrze-ziemia - skomentował kierujący tzw. szkołą walk lądowych w fińskich siłach zbrojnych płk. Janne Mäkitalo.
- Fińskie myślenie zakłada wciągnięcie wroga w głąb kraju, ogarnięcie go, by potem zadać mu nokautujący cios - tłumaczy z kolei ekspert polityki wojskowej płk. Juhani Pihjajamaa
W praktyce oznacza to stworzenie pewnej "głębokości obrony", czyli na wschodzie musi znajdować się teren, na którym toczą się walki - podkreślono w reportażu Yle.
Władze Lappeenranta, oddalonym 20 km od granicy, ufają centralnej doktrynie obronnej. Zaktualizowane zostały tam plany ewakuacyjne, zainwestowano w agregaty i systemy zasilania awaryjnego, które rozlokowane w różnych częściach miasta - ujawnił szef wydziału bezpieczeństwa i zarządzania kryzysowego w mieście Ari-Pekka Meuronen.
Eksperci podkreślają również, że fińska lądowa granica z Rosją różni się od estońskiej, nie tylko ze względu na uwarunkowania w terenie, ale też jest od niej wielokrotnie dłuższa. Liczy ponad 1300 km, a projekt jej ufortyfikowania wymagałby poniesienia ogromnych nakładów. Stałe umocnienia wzniesione w czasie pokoju wymagają też ciągłej konserwacji.
Finlandia od lat wznosi umocnienia. Zawierają umowy z właścicielami gruntów
Bardziej entuzjastycznie do wznoszenia nowych umocnień na wschodniej granicy podchodzi część polityków. "Fortyfikacja wzmacnia bezpieczeństwo, podnosi próg ataku i jest warta rozważenia, a przy tym nie prowokuje nikogo" - pisał w artykule dla tygodnika "Kuvalehti" ambasador Finlandii w Waszyngtonie Mikko Hautala, wcześniej także szef fińskiej placówki w Moskwie.
Yle przypomniało, że fińskie siły zbrojne od lat systematycznie wznoszą jednak różnego rodzaju umocnienia w różnych częściach kraju w kluczowych dla obrony obszarach, takich jak magazyny czy garnizony wojskowe. Praktykowane jest zawieranie umów z właścicielami gruntów, zgodnie z którymi w zamian za pieniężną rekompensatę, wojsko może stawiać na prywatnych działkach np. bunkry i inne umocnienia czy prowadzić manewry.
Poza tym w terenie przygranicznym pozostały dawne fortyfikacje tzw. Linii Salpa (m.in. bloki kamienne, przeciwczołgowe "zęby smoka", bunkry, ziemianki, czy innego rodzaju zbrojenia), wzniesionej w czasie II wojny światowej, po przegranej z Sowietami wojnie zimowej. Umocnienia w razie zagrożenia kolejną ofensywą postawiono od Laponii po Zatokę Fińską, ale główne zapory wzniesiono na południu w regionie pojezierza Saimaa. Wiele z elementów tego łańcucha jest wciąż dobrze zachowanych - przyznał badacz z Muzeum Linii Salpa Armi Oinonen.
W czasie wojny zimowej 1939-1940 Armia Czerwona przeforsowała w płd-wsch. Finlandii tzw. Linię Mannerheima, tj. zespół umocnień na odcinku ok. 130 km, budowaną na przełomie lat 20. i 30. XX w. W wyniku ataku ZSRR Finlandia utraciła ok. 10 proc. swojego terytorium, w tym część Karelii.
-----
Bądź na bieżąco i zostań jednym z ponad 200 tys. obserwujących nasz fanpage - polub Interia Wydarzenia na Facebooku i komentuj tam nasze artykuły!
PAP/INTERIA.PL