Rzuciłam pracę na rok. Nigdy nie byłam tak szczęśliwa i tak spłukana
Świadomie rzuciłam pracę na rok, by odpocząć i odpuścić. Pozbyłam się wszystkich oszczędności, ale w końcu odnalazłam radość — pisze w felietonie dla amerykańskiego wydania Business Insidera Alma Rex-Ezonfade, 31-latka mieszkająca w Toronto.
- Alma Rex-Ezonfade wzięła roczny urlop po latach ciągłej pracy
- Zaoszczędziła 51 300 dol., które przeznaczyła na podróże i pogłębianie zainteresowań
- Pomimo początkowych trudności, odnalazła szczęście i planuje wziąć więcej urlopów w przyszłości
- Więcej informacji o biznesie znajdziesz na stronie Businessinsider.com.pl
W dniu moich 29. urodzin otworzyłam konto oszczędnościowe i wpłaciłam na nie 500 dol. Powiedziałem sobie, że na 30. urodziny podaruję sobie roczny urlop, a to był mój pierwszy krok do urzeczywistnienia tego marzenia.
Byłam zmęczona pracą i ciągłym pędem na szczyt. Wyemigrowałam do Kanady z Nigerii, by uzyskać tytuł magistra, gdy miałam 22 lata. Zaraz po studiach zaczęłam pracować. Czułam się, jakbym kręciła się w kołowrotku, niczym chomik, ciągle do przodu i do przodu i tak w kółko.
Obliczyłam, ile wyniósłby mnie rok bez pracy
Przed roczną przerwą byłam menedżerką ds. klienta w Astreya, zarabiając około 80,5 tys. dol. Dorabiałam też jako twórca treści. Całościowo mój dochód wynosił 146,6 dol. rocznie i łączył moją stałą pensję z etatu z dochodem ze współpracy z markami i prowadzenia kampanii.
Pewnego dnia siadałam i obliczyłam na podstawie moich wydatków, ile faktycznie muszę zaoszczędzić, by zrobić sobie roczny urlop od pracy.
Na niezbędne wydatki, takie jak czynsz, opłaty za samochód, artykuły spożywcze, gaz, rachunki za telefon i media, szacowałam wydać około 3100 dol. miesięcznie. Doszłam do wniosku, że podczas tego czasu chcę podróżować, co będzie nieco kosztowne, ponieważ nie jestem podróżnikiem budżetowym. Zaplanowałam więc 13,2 tys. dol. na dwa duże wyjazdy i kilka mniejszych.
W sumie obliczyłam, że będę musiała zaoszczędzić 51,3 tys. dol., co zrobiłam, odkładając większość swoich pensji jako twórca treści. Gdybym nie miała dodatkowej pracy jako autor, podjęłabym dodatkowe zajęcie w niepełnym wymiarze godzin, by wygenerować niezbędny dochód.
Ograniczyłem też wydatki. Wielokrotnie nie wahałam się powiedzieć sobie: "Nie mogę sobie na to pozwolić" lub "Nie mogę wykonywać tej czynności", ponieważ planowałem coś, co miało znacznie wyższy priorytet niż wyjście na miasto i wydanie 200 dol. w jedną noc.
Odeszłam z pracy, ale "nicnierobienie" sprawiało mi trudność
Oszczędzanie zajęło mi trochę więcej czasu, niż planowałam, ale w kwietniu 2023 r. wreszcie rzuciłam pracę.
W dniu, w którym zrezygnowałam, spędziłam cały dzień w domu, bezczynnie oglądając telewizję. Nie robiłam nic innego, po prostu potrzebowałam wyłączyć mózg.
W poniedziałek obudziłam się jak zwykle o 8 rano, bo zapomniałam, że nie mam pracy. Potem przypomniałam sobie, że mogę się przespać, ale byłam już rozbudzona, więc próbowałam wymyślić, jaka będzie moja nowa rutyna.
Zacząłem układać plan, a potem zdałam sobie sprawę, że to tylko zniweczyłoby cały cel. Plan polegał na odpuszczeniu.
Mimo to nie czułam, że mogę po prostu nic nie robić. Zaczęłam planować nadchodzące podróże, przeprowadziłam sama ze sobą burzę mózgów na temat pomysłów na mój kanał na YouTube i regularniejsze publikowanie postów na moim Instagramie. Od lat myślałam o założeniu własnej marki odzieżowej, więc zaczęłam w głowie zbierać pomysły.
Jedna z moich przyjaciółek przypomniała mi: "Chodziło o to, żebyś nie pracowała. Dlaczego nie możesz nie pracować?".
Tydzień po rzuceniu pracy zameldowałam się w hotelu na kilka dni, zamówiłam room service i przepłakałam cały ten czas. Były to łzy wdzięczności, zmęczenia i ulgi. Pozwoliłam sobie czuć i mówiłam do siebie: "Dobra, zrobiłam to i jestem tutaj".
Byłem przyzwyczajona do wysokiej wydajności, zarządzania zespołem, dostarczania produktów i robienia tych wszystkich rzeczy naraz. Musiałam przyzwyczaić się do tego, że nie pracuję i pozbyć się poczucia, że, skoro nie jest produktywna, nie jestem przydatna. Musiałam przestawić się na to, że moje poczucie wartości bazuje na własnym szczęściu, a samoocena nie opiera się na wynikach pracy.
Trzy tygodnie po rozpoczęciu urlopu jedna z moich byłych szefowych skontaktowała się ze mną i zaprosiła na rozmowę kwalifikacyjną w Google. Szczerze mówiąc, prawie się zgodziłam, ponieważ nie byłem przyzwyczajona do braku pracy.
Wymagało to wysiłku, ale w końcu udało mi się wytrzymać cały tydzień bez pracy.
Czy podjęłam właściwą decyzję?
Przez pierwsze kilka miesięcy, kiedy byłam na urlopie, byłam bardzo smutna.
Patrzyłam na pieniądze, które wpłaciłam na konto "urlopowe" i myślałam o wszystkim tym, co mogłam z nimi zrobić, zamiast wylegiwać się, nic nie robiąc przez cały rok.
Pomyślałam, że może powinnam je wypłacić i po prostu kupić dom. Poprosiłam nawet znajomego agenta nieruchomości, by poszukał dla mnie nieruchomości, ale wiedziałam, że jeśli zamiast tego kupię dom, będę nieszczęśliwa, zawsze zastanawiając się, co mogłabym osiągnąć, gdybym po prostu wzięła rok wolnego.
Pamiętam rozmowy z moim terapeutą i próby potwierdzenia tej decyzji raz za razem. W końcu zdałam sobie sprawę, że jestem w najlepszym momencie swojego życia, aby dać sobie ten prezent. A kiedy kilka miesięcy później w końcu się z tym pogodziłam, zaczęłam dobrze się bawić z myślą, że jestem na rocznym urlopie!
Nauczyłam się dobrze bawić
Cieszyłam się luksusem wolnego czasu, w którym mogłam robić, co tylko zechciałam.
Ponownie zakochałam się w ćwiczeniach. Zaczęłam kolorować, rysować i tworzyć ceramikę. Znów zaczęłam czytać i wróciłam do pisania. Spędzałam więcej czasu ze sobą i z rodziną. Ponownie zajęłam się hobby z dzieciństwa, takim jak budowanie z klocków Lego i robienie zdjęć Polaroidem. Więcej gotowałam i testowałam nowe kawiarnie w Toronto.
Niektóre z moich ulubionych wspomnień z urlopu to te dni, które spędziłam, siedząc na kanapie i oglądając telewizję, wstając tylko po to, by coś zjeść. Skończyłam wszystkie sześć sezonów Downton Abbey w jeden tydzień. Obejrzałam również cały Schitt's Creek, a także wiele koreańskich seriali.
Praca nad moją marką odzieżową stała się pasją. Dowiadywałam się nowych rzeczy o tkaninach i przemyśle modowym. Odkryłam, że lubiłam uczyć się dla samej nauki.
Odwiedziłam przyjaciół i rodzinę w innych krajach, zrobiłam kilka urodzinowych wycieczek ze znajomymi, wybrałam się na siedmiodniowy rejs na Karaiby i spędziłam cztery tygodnie, podróżując po Europie.
W przyszłości planuję wziąć jeszcze wiele urlopów
Po pełnym roku mojego urlopu moje fundusze są prawie całkowicie wyczerpane, a na powierzchni utrzymuje mnie jedynie dochód jako twórcy treści. Myślałam, że będę panikować z powodu finansów, ale czas wolny pomógł mi zmienić nastawienie; wiem, że w ten czy inny sposób sobie poradzę.
Moja marka modowa startuje w tym miesiącu, więc daję sobie czas do około września, aby dowiedzieć się, co dalej. Moim planem jest praca w korporacji przez kolejne trzy lata, aby zdobyć więcej doświadczenia i wiedzy, a następnie wzięcie kolejnego roku wolnego w wieku 35 lat i powtarzanie tego cyklu aż do przejścia na emeryturę.
Jednym z największych odkryć, jakie wyniosłam z tego czasu, jest uświadomienie sobie, że wiele rzeczy nie jest już aż tak poważnych. Kiedy jesteś imigrantem, nie jest łatwo; musisz zaczynać życie od nowa w nowym kraju i cały czas przeć do przodu. Ale zdałam sobie sprawę, że najwyższy czas cieszyć się życiem.
Nigdy nie byłam tak szczęśliwa i tak ... spłukana. Ten rok był dla mnie tak naprawdę rokiem redefiniowania tego, jak wygląda szczęście w różnych momentach mojego życia. Moi bliscy zauważyli, że jestem mniej zrzędliwa i kontrolująca, a także mniej krzyczę.
Czuję się też trochę smutna, że musiałam wziąć cały rok wolnego w pracy, by w końcu odnaleźć radość.
Powyższy tekst jest tłumaczeniem z amerykańskiego wydania Insidera, przygotowanym w całości przez tamtejszą redakcję.
Tłumaczenie: Dorota Salus