Uczyłam się na chirurga, a zostałam elektrykiem. Niczego nie żałuję
Poszłam do szkoły medycznej, w planach miałam karierę chirurga. Zamiast tego jestem elektrykiem i... niczego nie żałuję.
- Lexis Czumak-Abreu zaczęła dorabiać podczas szkoły średniej, wykonując prace inżynieryjne
- W tej pracy podobało jej się to, że rozwiązuje problemy, a oprócz głowy musi użyć też mięśni
- Czumak-Abreu ostatecznie porzuciła plany zostania chirurgiem i obecnie pracuje jako elektryk w pełnym wymiarze godzin
- Więcej informacji o biznesie znajdziesz na stronie Businessinsider.com.pl
Zainteresowałam się medycyną, ponieważ moja mama jest asystentką lekarza. Poszłam do szkoły medycznej z zamiarem zostania chirurgiem, ale ostatecznie pracuję jako elektryk.
To niezwykle satysfakcjonujące. Pod koniec pracy możesz włączyć sieć i zobaczyć, jak działa cały system tuż przed tobą.
Dorastałam w otoczeniu umysłów ścisłych. Kilku męskich członków mojej rodziny, w tym mój tata, są elektrykami. W 2015 r., chcąc wesprzeć rodzinny budżet, odbyłam praktykę w firmie inżynieryjnej i zaczęłam dorabiać jako elektryk.
Tygodniowo pracowałam od 20 do 25 godzin. To była moja druga natura.
Chciałam zostać chirurgiem, ale zmieniłam zdanie
W szkole przygotowującej do medycyny zdecydowałam się na specjalizację z flebotomii. Polega to na upuszczaniu krwi pacjentom. Spędzałam w szpitalu cały dzień, pobierając ludziom krew. Nienawidziłam tego.
Zdałam sobie sprawę, że nie lubię aż takich skupisk ludzi. Nie powinnam tu być.
Podczas studiów zdobyłam kilka certyfikatów trenerki personalnej i dorabiałam na boku. Ale znowu — poczułam, że to nie dla mnie. Potrafię rozmawiać z ludźmi, ale najlepiej czuję się, gdy pracuję sama.
Dodatkowo wykonywałam też różne prace elektryczne. W 2019 r. ukończyłam studia na kierunku przygotowującym do medycyny, ale ostatecznie zdecydowałam się nie kontynuować tej ścieżki.
Zostałam pełnoetatowym elektrykiem, zamiast kontynuować medycynę
Nie mogłam już pracować jako trener osobisty w ramach ograniczeń związanych z COVID-19, ale elektrycy byli na wagę złota. Nie chciałam pozostać bezrobotna, więc przerzuciłam się na elektrykę w pełnym wymiarze godzin.
Pracowałam sama, prowadząc własne zlecenia, lub z kimś innym. Po zakończeniu pandemii zdałam sobie sprawę, że chcę to kontynuować.
Nie ma dwóch takich samych dni
Pracuję 40 godzin tygodniowo. Mój grafik obejmuje czas od 9 do 17, ale niekiedy nasze godziny ulegają zmianie. Jesteśmy jednak o tym informowani z wyprzedzeniem.
W przeciwieństwie do pracy biurowej, w której codziennie chodzisz do tego samego budynku, ja pracuję w innym miejscu. Każdego dnia doświadczam innych rzeczy i spotykam różnych ludzi.
Po zakończeniu pracy mam poczucie spełnienia i ukończenia danego zadania. Zlecenie jest wykonane, więc mogę przejść do kolejnego etapu. Nie czuję, że to jedna długa praca na zawsze.
Istnieją wyzwania i niebezpieczeństwa
Zdarzały mi się małe porażenia prądem, ale to naturalne w tej pracy. Doznałam na przykład porażenia, dotykając gniazdka i to z pewnością dało mi lekcję.
Na początku swojej elektrycznej kariery doświadczyłam porządnego "kopnięcia", gdy przypadkowo położyłam rękę na panelu. Ktoś inny musiał mnie z niego ściągnąć. Byłam lekko wstrząśnięta, ale dzięki temu stałam się bardziej ostrożna.
Nigdy nie doznałam poważnych obrażeń. Kiedy pracujesz z bardziej niebezpiecznym sprzętem, nosisz więcej sprzętu ochronnego.
Jest to wymagające fizycznie
Im większe doświadczenie, tym wyższe napięcie, z którym możesz pracować. Gdy już zyskasz wystarczający staż, możesz pracować przy napięciu mogącym spowodować śmierć. Obecnie wykonuję głównie prace komercyjne, takie jak oświetlenie słupów lub generatory mediów dla miast, lub firm, choć czasami nadal mam zlecenia w domach ludzi.
Preferuję jednak pracę komercyjną. Czasem rozwiązanie problemów może być trudne do wykrycia, zwłaszcza gdy nie miałeś do czynienia z podobnymi przypadkami wcześniej. Inną trudnością — pracochłonną i fizycznie obciążającą, jest przenoszenie ciężkich miedzianych przewodów i dużych rur.
Muszę trenować na siłowni, aby dotrzymać kroku mężczyznom z branży. Obsługa ciężkiego sprzętu, który waży dwukrotnie więcej niż ty, może być bardziej obciążająca dla mojego ciała niż dla ich. Są dni, kiedy wracam do domu wyczerpana, ale to lepsze niż powtarzalna praca biurowa.
Doświadczyłam seksizmu
Głównie pracuję na własną rękę.
Czasami mam wrażenie, że ludzie nie traktują mnie poważnie. Nie spotkałem się z wieloma negatywnymi komentarzami, ale mogę stwierdzić po mowie ciała ludzi, że czują się niekomfortowo.
Najgorsza była starsza pani, która zapytała, czy kolega mógłby mnie zastąpić. Kiedyś mnie to denerwowało, ale nie biorę już tego zbyt poważnie. Wiem, że niektórzy ludzie po prostu nie są do tego przyzwyczajeni.
Kiedy zobaczą moją pracę, nie ma już problemu. Większość ludzi w rejonie stanu Nowy Jork, w którym pracuję, i tak mnie zna.
Cieszę się, że zostałam elektrykiem
I że dałam sobie możliwość wypróbowania innych ścieżek kariery, aby przekonać się, że nie są one dla mnie odpowiednie.
Jestem szczęśliwa w miejscu, w którym jestem i podekscytowana możliwością rozwoju i pracy z jeszcze wyższym napięciem elektrycznym w przyszłości.
Powyższy tekst jest tłumaczeniem z amerykańskiego wydania Insidera, przygotowanym w całości przez tamtejszą redakcję.
Tłumaczenie: Dorota Salus