Futbol napisał kolejną romantyczną i nieprawdopodobną historię. Powrót GKS-u Katowice do Ekstraklasy po blisko dwóch dekadach to jedna z największych niespodzianek całego klubowego sezonu na szczeblu centralnym.
Wcale nie z najlepszym potencjałem piłkarskim drużyny z tego poziomu rozgrywek, ale za to z wielkim charakterem każdego z jej członków. Z niewiarygodną intensywnością w grze, inteligencją w realizacji założeń nakładanych przez trenera. Powtarzalnością działań, ale i elementami zaskoczenia. Spokojem w kluczowych sytuacjach zarówno w działaniach obronnych, jak i wtedy, kiedy trzeba było kreować. O atmosferze wewnątrz całej ekipy nie trzeba nikogo przekonywać.
Często nadużywamy tego słowa, co może powodować podejrzenie, że jeżeli jest ono nagminnie powtarzane, oznacza to, że faktycznie jest odwrotnie, że coś nie gra. W Katowicach gra. Bo to jest naprawdę mocna „kapela”. Może nie w całości wirtuozerska, ale za to dobrze korzystająca z nut napisanych przez kompozytora.
Skoro pojawiło się słowo kojarzące się z górami, to pozwólcie na jedno wspomnienie. Trenera Rafała Góraka poznałem bliżej w Bielsku-Białej, dwa lata temu, gdy „Gieksa” zaczynała pierwszoligowy sezon na stadionie Podbeskidzia. Szybko złapaliśmy wspólny język: łączą na śląsko-lwowskie więzy, bo jego rodzina – tak jak i moja - przez zawieruchę wojenną została przeniesiona z Kresów na Górny Śląsk, gdzie obaj przyszliśmy na świat. Ale nie to było najważniejsze.
Zaimponowała mi jego wiedza na temat piłki, ciekawy pomysł na strukturę 1-3-4-2-1, który udoskonalał już wtedy, a dziś jest to niemal perfekcja. Dziesięciu piłkarzy z tamtego składu w niedzielę wpadło w szał radości po wygraniu z Arką. Większość z nich (jeżeli nie wszyscy) przez te dwadzieścia jeden miesięcy zanotowało spory progres. Stało się lepszymi piłkarzami. Piłka to proces. Jeżeli szkoleniowcowi udaje się poprawiać jakość zawodników, nawet tych z „trójką” z przodu, to trzeba zdjąć czapkę, pokłonić się nisko i powiedzieć „chapeau bas” .
Górak na Ekstraklasę jako trener czekał bardzo długo. Tak jak jeszcze w roli piłkarza, który też poznał jej smak dopiero po… trzydziestce, awansując doń ze Szczakowianką Jaworzno. W „Gieksie” w swym drugim podejściu jest już prawie pięć lat. Jest cierpliwy. Wierny zasadom. I przekonał do tego piłkarzy. To jest jego potęga.
Niezrozumiałe było to, że nowy prezes klubu pod koniec ubiegłego roku chciał się z nim rozstać, podejmując negocjacje z Marcinem Broszem i Jarosławem Skrobaczem. Trenera „uratowała” wygrana z Głogowie. I to doskonale pokazuje to, jak czasem postrzegają futbol zarządzający nim ludzie. Bo gdyby GKS, na przykład, zremisował z Chrobrym, Góraka mogłoby przecież nie być. Tak jak i Ekstraklasy. Szersze horyzonty niż te, które dostrzegają jedynie „tu i teraz”, zawsze mogą się przydać. Polecam to wszystkim ludziom w polskich klubach. Nie tylko tym w Katowicach. Cierpliwość jest siostrą mądrości. Więc jeżeli jesień w Ekstraklasie nie zacznie się według marzeń, zalecałbym, żeby sobie ten tekst raz jeszcze przeczytać.