Aktualizacja: 22.05.2024 05:17 Publikacja: 22.05.2024 04:30
Dr Marcin Mrowiec
Foto: Fotorzepa/ Robert Gardziński
Dr Marcin Mrowiec
Główny ekonomista Grant Thornton w Polsce oraz minister gospodarki w Gospodarczym Gabinecie Cieni Business Centre Club. Był wykładowcą Uniwersytetu Jagiellońskiego oraz Politechniki Warszawskiej. Rozpoczynał pracę zawodową jako analityk Działu Badań Rynków Międzynarodowych w Bayerische Hypo und Vereinsbank w Monachium. Następnie pracował jako ekonomista Banku BPH, później zaś przez kilkanaście lat był głównym ekonomistą i dyrektorem analiz makroekonomicznych i sektorowych Banku Pekao.
To, jak się zmieniła sytuacja na rynku pracy w ciągu dwóch dekad – od państwa z najwyższą stopą bezrobocia do państwa z jedną z najniższych – nie jest zasługą żadnej partii, ale demografii. O ile w latach 50. rodziło się ponad 700 tys. dzieci rocznie (w 1955 r. – prawie 800 tys.), w latach 80. – ponad 650 tys., to w latach 90. – 500–550 tys., a w pierwszej dekadzie nowego tysiąclecia – już tylko średnio 380 tys. rocznie. Każdego roku przechodzą na emeryturę roczniki prawie dwukrotnie liczniejsze niż te, które na rynek pracy wchodzą. Zmniejszanie się liczby osób w wieku produkcyjnym rozpoczęło się już koło roku 2011, ale do tej pory ratował nas wzrost wskaźnika aktywności zawodowej. Tu są jeszcze pewne rezerwy, ale nie tak duże, aby móc spokojnie myśleć o trwałym wzroście gospodarczym przez kolejną dekadę. Bez zmian, a wcześniej bez poważnej dyskusji, nasza gospodarka „ugrzęźnie” na skutek braku pracowników. Pierwszą częścią tej debaty powinno być określenie, jakie działania rządu sprzyjają, a które nie, gospodarce stojącej przed wyzwaniem braku rąk do pracy. Drugą częścią powinno być zastanowienie się nad programem imigracji i asymilacji, tak aby zaprosić do nas osoby chcące pracować i przestrzegać naszych reguł. Przestajemy być krajem taniej siły roboczej. To jest dobra wiadomość, ale pojawia się równocześnie zasadnicze pytanie, czy na tych wyższych poziomach płac, wymuszonych przez demografię, wciąż jesteśmy jako kraj konkurencyjni? Ostatnie tygodnie przynoszą liczne informacje o zwolnieniach grupowych i przenoszeniu produkcji do tańszych krajów. To te branże, w których niski koszt pracownika jest na tyle kluczowy, że przy wyższych jego kosztach po prostu nie opłaca się tego robić w Polsce i firmy przenoszą się tam, gdzie jest taniej.
Firmy dużo dokładniej, a często też dłużej oceniają kandydatów niż podczas odbicia po pandemii w 2021/2022 r.
W niepewnym otoczeniu firmy ostrożnie zwiększają zatrudnienie i dłużej oceniają kandydatów.
Tak jak dziesięć lat temu pracowało pięć kobiet i czterech mężczyzn na dziesięć w wieku przedemerytalnym, tak teraz jest to już po siedem.
Ponad jedna trzecia firm podwyższy wynagrodzenia, a co czwarta zwiększy zatrudnienie. I to jeszcze w tym roku
Ministerstwo Finansów przygotowało pakiet rozwiązań zwiększających przejrzystość finansów publicznych. Głównym punktem jest tu powołanie niezależnej instytucji fiskalnej, a także zmiany w stabilizującej regule wydatkowej.
Wielu przedsiębiorców, szczególnie na ryczałcie, musiało dopłacić składkę zdrowotną za 2023 rok. Czy mogą odliczyć dodatkową składkę od PIT?
Zgoda Niemiec może być decydującym krokiem przybliżającym Waszyngton i jego sojuszników do nowego, znaczącego pakietu pomocowego dla Kijowa, niezależnie od wyników amerykańskich wyborów. Mowa jest o 50 mld dolarów.
Zysk netto Grupy PZU sięgnął w pierwszym kwartale 2024 r. blisko 1,3 mld zł i był o 9 proc. wyższy niż w tym samym okresie minionego roku. Grupa zapowiada nową strategię.
Chociaż branża IT nadal odczuwa skutki spowolnienia, które mocno ograniczyło popyt na pracowników, to przeciętne stawki specjalistów idą w górę. Ale nie wszyscy zyskują. Kto ma lepiej, a kto traci?