Kierowca, który został Henrykiem VIII. "Nigdy nie wrócę do normalnej pracy"
Rzuciłem pracę kierowcy dostawczego, by wcielić się w Henryka VIII. Ta praca to całe moje życie i nie chciałbym, żeby było inaczej. Można opisać to tak, że jestem w połowie nauczycielem, a w połowie aktorem.
- David Smith porzucił karierę kierowcy i pracownika fabryki, by wcielić się w postać Henryka VIII
- Zarabia na życie, wygłaszając prelekcje i występując jako Henryk VIII w szkołach i miejscach dziedzictwa kulturowego
- Nie mógłbym wrócić do "normalnej" pracy — mówi
- Więcej informacji o biznesie znajdziesz na stronie Businessinsider.com.pl
Artykuł jest oparty na rozmowie z 24-letnim Davidem Smithem, mieszkańcem Wielkiej Brytanii, który wciela się w postać Henryka VIII. Tekst został zredagowany pod kątem długości i przejrzystości. Business Insider potwierdził informacje na temat poprzedniego i obecnego zatrudnienia rozmówcy. Smith odmówił ujawnienia swoich zarobków.
Miałem osiem lat, kiedy zobaczyłem portret Henryka VIII w całej jego okazałości. Byłem nim zahipnotyzowany.
Od tego momentu moja pasja rosła. Spędziłem dzieciństwo, czytając encyklopedie mojej mamy, kupując książki o Tudorach i oglądając filmy dokumentalne o Henryku VIII i jego sześciu żonach.
Uczyłem się o Tudorach w szkole podstawowej i chciałem zostać nauczycielem historii, ale program w moim lokalnym liceum nie obejmował historii Tudorów.
Ostatecznie rzuciłem szkołę, gdy skończyłem 17 lat i poszedłem do pracy w fabryce, a następnie objąłem stanowisko kierowcy dostawczego. Miłość do historii odeszła na plan dalszy.
Wszystko zmieniło się, gdy w 2021 r. znalazłem na Facebook Marketplace strój Henryka VIII za 20 funtów. Zawsze chciałem go mieć, niezależnie od tego, czy miałbym go nosić, czy nie.
Postanowiłem opublikować na Facebooku swoje zdjęcie w stroju króla. Natychmiast zaczęły napływać wiadomości, że jestem podobny do młodego monarchy. Historyczny kostiumolog zobaczył post i skierował mnie do grupy rekonstrukcyjnej poszukującej młodego Henryka.
Zadebiutowałem z grupą na zasadzie wolontariatu. W ciągu tygodnia pracowałem w fabryce, a w weekendy sam finansowałem swoje podróże po kraju do różnych pałaców. Wraz z innymi rekonstruktorami podróżowaliśmy do miejsc dziedzictwa kulturowego, takich jak Penshurst Place (miejsce niegdyś używane jako domek myśliwski Henryka VIII), gdzie występowaliśmy i spacerowaliśmy po terenie w przebraniu, edukując ludzi na temat Tudorów.
Po roku dopadło mnie zmęczenie, a wysokie koszty podróży stawały się coraz bardziej obciążające, ale nie chciałem rezygnować z bycia Henrykiem. Postanowiłem uczynić to płatnym zajęciem. Założyłem służbowy adres e-mail i stronę na Facebooku i sam zacząłem kontaktować się z pałacami i historycznymi warsztatami.
"Musisz uwierzyć, że jesteś królem"
Moja obecna praca jest daleka od kariery kierowcy, którą zakończyłem w zeszłym roku.
Teraz pracuję pięć dni w tygodniu, odwiedzając szkoły, pałace i inne obiekty dziedzictwa kulturowego. Dostosowuję się do wymagań danego miejsca. Prowadzę prelekcje historyczne, odtwarzam na żywo wydarzenia historyczne, a nawet tańczę taniec Tudorów.
Moją pracę można opisać jako bycie w połowie nauczycielem, a w połowie aktorem. Prawie za każdym razem, gdy wchodzę do szkoły, jakieś dziecko pyta mnie: "Jeśli jesteś Henrykiem VIII, to jakim cudem wciąż żyjesz?". Zwykle odpowiadam: "Cóż, Bóg tak chciał" i w pewnym sensie sam muszę w to wierzyć.
Aby dobrze wykonywać swoją pracę, musisz wierzyć, że jesteś najważniejszą osobą, że jesteś królem. Musisz wierzyć, że zostałeś wybrany przez Boga. To zdecydowanie daje ci pewność siebie, która pozostaje z tobą.
Niedawno wziąłem udział w trzydaniowym bankiecie w Starym Pałacu w Hatfield House, posiadłości należącej wcześniej do Henryka VIII, a obecnie do markiza Salisbury. Odwiedzający mogli zjeść obiad ze mną i Anne Boleyn za około 80 funtów za osobę.
Całe doświadczenie było odtworzone tak, by jak najbardziej oddać realia historyczne. Umyto mi ręce, pokrojono dla mnie jedzenie, napełniano mój kielich, gdy tylko tego potrzebowałem, a wszyscy musieli mi się kłaniać i usługiwać.
Ze wszystkich wydarzeń, w których uczestniczyłem, to właśnie sprawiło, że poczułem się najbardziej jak Henryk VIII. Czułem to, co on czuł, gdy cały dwór był do jego dyspozycji.
Stawanie się Henrykiem
Niektórzy ludzie niesłusznie postrzegają Henryka jako otyłego, despotycznego króla. Chociaż odzwierciedla to ostatnie lata jego życia, kiedy to nakazał egzekucję tysięcy ludzi, nie zawsze taki był. Był także uczonym i dobrze wychowanym przywódcą.
Niesamowite jest widzieć podekscytowanie na twarzach dzieci, gdy idziesz do szkoły, a one mają szansę widzieć tę historyczną postać na żywo.
Chociaż nie jestem nauczycielem, w środku uważam się za takiego. I zbieram to, co najlepsze z jego pracy — poznaję nowych uczniów i dzielę się swoją pasją do historii. I to bez stresu, z którym mają do czynienia nauczyciele.
Po mojej wizycie jedna ze szkół wysłała mi listy na mój adres domowy: 30 listów od dzieci, w których wyrażały, jak bardzo podobała im się moja wizyta i dzieliły się wszystkimi faktami, które zapamiętały. To był szczególnie wzruszający moment.
Nie mógłbym wrócić do "normalnej" pracy
W przeciwieństwie do starej pracy nową zabieram do domu.
Przycinam brodę w ten sam sposób, w jaki król Henryk i chociaż jestem naturalnie blondynem, farbuję włosy i brodę na rudo, aby wzmocnić podobieństwo.
To czasochłonne. Co dwa tygodnie jadę ponad 100 km, aby ćwiczyć z grupą tradycyjny taniec Tudorów. I nawet kiedy wracam do domu po długim dniu w pracy, wszystko, co chcę zrobić, to wrócić do nauki o Tudorach.
Dużą część moich zarobków inwestuję w branży. Każdy z moich strojów jest wykonywany na wymiar przez historycznych kostiumologów. Ceny zaczynają się od 2000 funtów — i to bez wszystkich dodatków, które się z nimi wiążą: pierścieni, łańcucha, medalionów. Obecnie posiadam dwa takie stroje.
Zebranie na to pieniędzy zajęło trochę czasu, ale jestem dumny z dokładności. To moje życie!
Większość z mojego niewielkiego kręgu przyjaciół również pracuje w rekonstrukcji i rozumieją, że ten styl życia niejako definiuje to, kim jestem. Moje imię jest zapisane jako Henry w większości telefonów znajomych.
Moja kariera może odbiegać od pracy innych ludzi, ale wciąż mam te same obawy i ambicje.
Próba "przebicia się" w każdej branży wymaga pewnego poziomu poświęcenia, czy to czasu, czy relacji. Być może najtrudniejszą rzeczą jest strach przed brakiem zleceń, ale to bolączka każdego freelancera.
Dla mnie liczy się to, że mam za co żyć i dalej inwestować w pasję. Nie zależy mi na kupnie luksusowego domu czy samochodu, chcę po prostu zarabiać wystarczająco dużo, by kupować książki o Tudorach i powiększać swoją kolekcję portretów.
Nigdy nie mógłbym wrócić do "normalnej" pracy, będę to robił, nawet jeśli pewnego dnia będzie to oznaczało konieczność obniżenia pensji.
Powyższy tekst jest tłumaczeniem z amerykańskiego wydania Insidera, przygotowanym w całości przez tamtejszą redakcję.
Tłumaczenie: Dorota Salus