Staram się tu odnotowywać najciekawsze świadectwa spotkania teatru iwiary – oraz poszukującej niewiary. Pora zdać sprawę z ostatnich doświadczeń wtym nurcie. Widocznie artystów sceny sprawa zBogiem ciągle obchodzi iwcale nie chodzi o łatwe, kościółkowe moralizowanie, sztukę ku przestrodze czy niewiarygodną parenezę. Niezależnie od reżyserskich albo aktorskich starań, by rozbroić i unieważnić sensy wystawianych tekstów, na scenie wciąż możliwe jest naprawdę głębokie wsłuchanie się, wmyślenie się wtreść i przeżycie jej. Scena zwyciemnioną widownią, ze swoją ciszą, z otwartością na słowo wtej ciszy wypowiadane jest odpowiednim miejscem do zadawania pytań eschatologicznych. Brzmi to nieznośnie patetycznie iwstydliwie, no trudno.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu tylko za zgodą wydawcy tygodnika Do Rzeczy.
Regulamin i warunki licencjonowania materiałów prasowych.