Maciej Janowski awansował do cyklu Speedway Euro Championship, który wyłania najlepszego żużlowca Starego Kontynentu. Od czasu, gdy o mistrzostwie decyduje seria turniejów, żaden Polak nie wywalczył złotego medalu. „Magic” marzy o odczarowaniu tej imprezy. Opowiedział nam o wygranych eliminacjach, planach na turnieje finałowe i podejściu do sportu, które w ostatnich miesiącach nieco się zmieniło. Zapraszamy do lektury!
- Spotkaj się z Maćkiem Janowskim podczas PRESHOW przed Red Bull Speedways, 30 maja na Stadionie Olimpijskim we Wrocławiu. Na główne wydarzenie nie ma już biletów, ale na PRESHOW nie zabraknie atrakcji - w strefach dla partnerów i sesji autografowych z gwiazdami motorsportu. Wstęp wolny. Szczegóły tutaj.
Kiedy postanowiłeś wziąć udział w eliminacjach do Speedway Euro Championship?
Ten cykl, w swojej nowej, prestiżowej odsłonie, właściwie niemal dorastał ze mną. Mistrzostwa Europy nabierały nowego blasku, kiedy ja kończyłem wiek juniora i zaczynałem dorosłe ściganie. Stosunkowo szybko trafiłem do Speedway Grand Prix i na tej serii skupiałem się przez kilka kolejnych lat. Wiem, że niektórzy zawodnicy łączą starty w obu tych cyklach, ale ja nie chciałem brać na siebie za dużo. W ubiegłym roku stało się jasne, że wypadnę z SGP, zacząłem więc szukać nowych wyzwań i okazji do startów. Stąd decyzje o powrocie do ligi angielskiej i udział w eliminacjach SEC.
Nie pamiętam, kiedy ostatnio byłem taki zajarany speedway’em, kiedy czułem taką ekscytację i fun. Serio!
Przechodząc całe eliminacyjne sito musiałeś przypomnieć sobie dość egzotyczne lokalizacje. Jak się jechało do Stralsund i Daugavpils?
Z bojowym nastawieniem! Faktycznie, to nie są tory, na których często się ścigam. W Stralsund byłem dotąd raz, 16 lat temu… W finale młodzieżowych mistrzostw Europy, mimo defektu w jednym z wyścigów, wywalczyłem srebrny medal. W tegorocznym turnieju kwalifikacyjnym straciłem tylko punkt, więc – choć bywam tam rzadko – ten tor jakoś mi pasuje i wywożę z niego miłe wspomnienia. Daugavpils, jak już wspomniałem, nie leży mi, a jednak wygrałem tam swój pierwszy w karierze turniej SGP, stanąłem na podium w kolejnym, a teraz zwyciężyłem w zawodach SEC Challenge, więc też nie powinienem narzekać.
Przed tobą 4 turnieje w ramach rywalizacji o Indywidualne Mistrzostwo Europy. Razem z eliminacjami to 6 imprez, a to już sporo miejsca w kalendarzu…
Dokładnie! 6 dodatkowych turniejów na wysokim poziomie, każdy o stawkę – myślę, że tego właśnie potrzebowałem. Czuję to w sobie i widzę u chłopaków z teamu, że idziemy, a raczej „jedziemy” w dobrym kierunku. Jest radocha, jest świeżość, jest chęć do wstawania rano i ciężkiej pracy. A przecież liga szwedzka i angielska dodatkowo nabijają ten kalendarz. Wychodzi jednak na to, że mimo braku jazdy w SGP… mam więcej startów! I wiesz co? Tak bardzo mnie to cieszy, że szok! Nie pamiętam, kiedy ostatnio byłem taki zajarany speedway’em, kiedy czułem taką ekscytację i fun. Serio!
Skąd te emocje?
Sam się nad tym zastanawiam. Myślałem, że to efekt początku sezonu i powrotu na tor, bo przecież poprzedni rok skończyłem zbyt wcześnie, ze złamaną nogą. No, ale chyba nie!? Bo przecież zacząłem tym razem wyjątkowo wcześnie, u mnie ten sezon trwa od lutego. Mam za sobą już naprawdę dużo meczów, zawodów, turniejów, a świeżość i parcie na żużel ciągle mam, jak u małolata (śmiech). Nawet, jeśli wypadają mi cztery imprezy w tygodniu – niczego to nie zmienia, na każdą kolejną przyjeżdżam z wielkim uśmiechem na twarzy. Dlatego mega się cieszę, że wjechałem do pełnego cyklu SEC i czekają mnie kolejne ważne starty.
I kolejne niecodzienne lokalizacje. Debreczyn i Chorzów…
Na Węgrzech byłem raz i pewnie nigdy nie zapomnę tej wizyty. To były jakieś młodzieżowe eliminacje, a wtedy każdy turniej stresował tak, jakby był finałem mistrzostw świata. Musiałem wygrać wyścig, żeby awansować i… tuż przed startem mój motocykl zdefektował! Uratował mnie Piotrek Pawlicki – wtedy jeszcze kompletny dzieciak, bez licencji. Wsiadł na drugi motor i w brawurowym stylu podstawił mi go pod taśmę w ostatniej chwili. Wskoczyłem na ten sprzęt, wygrałem bieg i awansowałem (śmiech). A Chorzów? Chorzów to legenda, mekka. Ścigali się tam najwięksi z wielkich, odnotowywano tam frekwencyjne rekordy i napisano wiele zacnych żużlowych historii. Jestem dumny, że będę miał szansę napisać kolejną z nich.
Czuję, że tego właśnie potrzebowałem
Masz świadomość, że odkąd rywalizacja o mistrzostwo Europy toczy się w formie serii imprez, żaden Polak nie sięgnął po złoto?
Czas to zmienić! (śmiech). Ale już tak poważnie - jasne, że bardzo chciałbym dać polskim kibicom jak najwięcej powodów do radości. To pewnego rodzaju anomalia i klątwa SEC, że przez tyle lat żadnemu Polakowi nie udało się wygrać. Cóż, to pewnie pokazuje, jak mocna to seria. Nikt nie daje w niej medali za darmo i nikt na torze się nie kładzie. Trzeba będzie walczyć o każdy punkt i na taki scenariusz się szykuję. Jak powiedziałem, odczuwam teraz wielką radość z żużla. Czerpię z niego mnóstwo frajdy i chcę lecieć na tym pułapie przyjemności jak najdłużej. Do cyklu SEC podchodzę więc z jednej strony bardzo serio i zrobię wszystko, żeby wykręcić jak najlepszy wynik, a z drugiej nie chcę się przemotywować i niepotrzebnie napinać, żeby nie stracić tej radochy, która mnie teraz rozpiera.
To, że zwycięstwo w SEC daje przepustkę do SGP nie będzie cię paraliżować?
Nie. Wiem, że tak jest, znam zasady, ale nie stawiam sobie żadnych sztucznych wymagań, czy limitów. Pewnie, że chciałbym wrócić do GP i naprawdę mam nadzieję, że tak się stanie. Czy dojdzie do tego za rok, trzy, czy pięć – na ten moment nie ma dla mnie jakiegoś szczególnego znaczenia, to nie jest obsesja, która nie pozwala mi spać. To raczej cel, który chciałbym zrealizować, pozostając w zgodzie z samym sobą. Tak, jak czuję się teraz i jak podchodzę do sportu, bardzo mi pasuje. Mentalnie jestem w nieco innym miejscu, niż jeszcze kilkanaście miesięcy temu…
GP ryje beret?
Trochę ryje. Ale bez dwóch zdań to wyjątkowa, szczególna seria. Przeżyłem w niej wiele wspaniałych, niezapomnianych chwil. Odniosłem zwycięstwa, z których jestem naprawdę dumny i wywalczyłem medal, spełniając swoje wielkie marzenie. Ten cykl mocno jednak eksploatuje – fizycznie i psychicznie. Wydatek emocjonalny w SGP jest na najwyższym poziomie, a ja sam nakładałem na siebie największą presję. Przejeździłem 9 pełnych sezonów, więc wiem, co mówię. Teraz mam przerwę i potrzebuję za tym wszystkim zatęsknić. Na razie mam turbo zajawkę na sport, czuję się, jak junior, nie ma u mnie czegoś takiego, jak „za dużo jazdy”, cieszę się każdymi zawodami i widzę, że ten nieco większy luz pozytywnie przekłada się na mnie i moje otoczenie. Oczywiście, ta zmiana nastawienia nie sprawia automatycznie, że zacznę teraz wygrywać każdy wyścig. Pracy wciąż jest dużo, ale przebiega ona w doskonałej atmosferze i ogromnie sobie to cenię. Czuję, że tego właśnie potrzebowałem.