Aktualizacja: 10.05.2024 05:34 Publikacja: 10.05.2024 04:30
Kampania do Parlamentu Europejskiego rozpoczęła się na dobre
Foto: PAP/Jakub Kaczmarczyk
Czy można mieć nadzieję, że są to postacie, które wniosą coś świeżego i ożywczego do dyskusji o przyszłości Europy i które odpowiadają na potrzeby tego szczególnego momentu? Obawiam się, że, poza nielicznymi wyjątkami, jest to pytanie retoryczne.
Spójnej refleksji i konkretnej wizji przyszłości wspólnoty brakuje też na poziomie całych partii. W zasadzie nie wiadomo, dlaczego właściwie mielibyśmy głosować na konkretne ugrupowania. Koalicja Obywatelska najwyraźniej nadal chce odsuwać PiS od władzy (okazuje się, że można to robić również na szczeblu europejskim), Prawo i Sprawiedliwość zamierza walczyć z Zielonym Ładem, na który wcześniej samo się zgodziło, Lewica uśmiecha się i jest proeuropejska, Konfederacja udaje, że nie chce polexitu, a o Trzeciej Drodze standardowo w ogóle nie wiadomo, czego właściwie chce, a czego nie chce.
Wszystko wskazuje na to, że w czerwcowych wyborach odnotujemy kolejny spadek frekwencji. Czy niskie zainteresowanie wyborami europejskimi jest skutkiem czy przyczyną opisanego wyżej nastawienia polityków – trudno powiedzieć. Nie ulega jednak wątpliwości, że w powszechnej percepcji są to wybory o najniższym ciężarze gatunkowym. Najwyraźniej taka właśnie jest prawda o Parlamencie Europejskim, jako o miejscu politycznej emerytury i odpoczynku, „cmentarzysku słoni”, jak powiedział Bartłomiej Sienkiewicz, miejscu bez realnego wpływu na kształt i najważniejsze zagadnienia unijnej polityki, bo prawdziwe decyzje zapadają gdzie indziej, czyli w Komisji i Radzie Europejskiej. A zatem już za miesiąc czeka nas kolejna zmiana euroturnusu.
Konrad Czarnecki
Publicysta, student socjologii stosowanej i antropologii społecznej na Uniwersytecie Warszawskim
„Panie doktorze, ja mam kłopoty ze wzrokiem i słuchem. – Jak to ze wzrokiem i słuchem? – No bo ja co innego widzę, a co innego słyszę” – brzmiał popularny w PRL dowcip o rzeczywistości poprzedniego ustroju. Podobnego dysonansu można doświadczyć, porównując dzisiejszą narrację polityczną o szczególnym znaczeniu czerwcowych wyborów do Parlamentu Europejskiego z propozycją, jaką przygotowały nam na nie największe polskie partie.
Prezydent Joe Biden jeszcze nigdy tak nie groził Izraelowi i Beniaminowi Netanjahu. Robi to nie tylko z powodu obaw o wynik wyborów prezydenckich w USA, które już za pół roku.
Exposé ministra spraw zagranicznych Radosława Sikorskiego, okraszone pozornymi wezwaniami do współpracy, było jedną wielką manipulacją, której celem było pokazanie, że poza jedynie słusznym kursem Unii Europejskiej nie istnieje żaden inny – chyba że dyktowany z Kremla przez Władimira Putina.
Nie interesuje nas perspektywa ani Palestyny, ani Izraela. Zainteresowanie wojną w Ukrainie także zmalało. Dobra koniunktura geopolityczna, niechęć do ciężaru odpowiedzialności za losy świata pozwalają nam w polityce na luksus zajmowania się sobą.
Nie możemy pozwolić na to, by w PE reprezentowali nas eurosceptycy – mówi Dorota Łoboda, posłanka Koalicji Obywatelskiej.
- Kolegium pracuje w warunkach pełnej tajności, nie mogę relacjonować tego co dobyło się w jego trakcie - mówił po posiedzeniu zwołanego na środę Kolegium ds. Służb Specjalnych premier Donald Tusk.