Aktualizacja: 10.05.2024 05:06 Publikacja: 10.05.2024 04:30
Poznańska konferencja kandydatów KO do Parlamentu Europejskiego
Foto: PAP/Jakub Kaczmarczyk
Od Donalda Tuska i wszystkich sił proeuropejskich należy wymagać więcej. Jest to bowiem pewien paradoks, że polskie społeczeństwo, nadal jedno z najbardziej proeuropejskich w całej Wspólnocie, nie bierze udziału w wyborach do Parlamentu Europejskiego. Demokracja w wydaniu europejskim nie była w Polsce przedmiotem debaty, jak w innych krajach UE, gdzie dyskutowano m.in. o deficycie politycznej reprezentacji w instytucjach unijnych czy o niewielkiej roli PE, który nie ma takich kompetencji jak parlamenty krajowe. Warto tę lekcję odrobić jak najszybciej, aby za kilka lub kilkanaście lat nie obserwować erozji procesu, który zapoczątkował rząd Leszka Millera w 2004 roku.
Przemysław Prekiel
Jest publicystą, politologiem, historykiem polskiej lewicy. Napisał biografię Stanisława Dubois, Ludwika Cohna i Stanisława Kelles-Krauza
Dwie największe partie, Koalicja Obywatelska oraz Prawo i Sprawiedliwość, wystawiają na listach do Parlamentu Europejskiego możliwie największe polityczne gwiazdy. Nie dlatego, że te wybory mają ogromne znaczenie dla systemu politycznego, ale po to, aby zmobilizować swoje najtwardsze elektoraty, bo to jest klucz do wygrania wyborów europejskich. Nie wzbudzają one powszechnego zainteresowania wśród wyborców, a sama kampania jest niemrawa, bez żadnych konkretów dotyczących przyszłości Unii Europejskiej.
Prezydent Joe Biden jeszcze nigdy tak nie groził Izraelowi i Beniaminowi Netanjahu. Robi to nie tylko z powodu obaw o wynik wyborów prezydenckich w USA, które już za pół roku.
Exposé ministra spraw zagranicznych Radosława Sikorskiego, okraszone pozornymi wezwaniami do współpracy, było jedną wielką manipulacją, której celem było pokazanie, że poza jedynie słusznym kursem Unii Europejskiej nie istnieje żaden inny – chyba że dyktowany z Kremla przez Władimira Putina.
Nie interesuje nas perspektywa ani Palestyny, ani Izraela. Zainteresowanie wojną w Ukrainie także zmalało. Dobra koniunktura geopolityczna, niechęć do ciężaru odpowiedzialności za losy świata pozwalają nam w polityce na luksus zajmowania się sobą.