Monika spoczęła w trumnie w białej sukni. Rocznica strzelaniny na juwenaliach w Łodzi
Juwenalia w Łodzi zawsze były wielkim świętem. Tłumy młodych ludzi, muzyka, zabawa do białego rana. Tak samo miało być 8 maja 2004 roku. Przed północą, kiedy w najlepsze trwały koncerty na studenckim osiedlu zwanym Lumumbowem (od ulicy Lumumby, przy której zlokalizowane są akademiki) pojawiła się grupa kiboli…
Nie przyszli po to, po się po prostu pobawić, potańczyć, nacieszyć fajną atmosferą. Przyszli nabuzowani, po meczu Widzewa, w jednym celu: zrobienia zadymy.
Pod byle pretekstem zaczepiali bawiących się studentów, kłócili się na straganach, zaczęli je okradać, demolować. Przeciwko kilkunastoosobowej grupie zadymiarzy wezwano około 50 funkcjonariuszy. W miasteczku parkowały kolejne wozy i wysypywali się z nich uzbrojeni po zęby policjanci. Ale ich pełny rynsztunek bynajmniej nie wywołał respektu. Oddział mundurowych, wyposażony w strzelby i tarcze, tylko rozjuszył rozbojarzy.
Rozpętała się regularna wojna pomiędzy policją a pseudokibicami. Ci drudzy rzucali w funkcjonariuszy kontenerami ze śmieciami, kamieniami, kawałami płyt chodnikowych, butelkami. Jako osłon używali parasoli z ogródków piwnych. W pewnym momencie wszystko wymknęło się spod kontroli…
Monika przyszła na juwenalia do swojego chłopaka
Monika miała 23 lata. Od niedawna mieszkała ze swoim chłopakiem, dwa lata starszym od niej Darkiem. Jak mówił później Dariusz, poszła na juwenalia dlatego, że on pracował w klubie studenckim jako ochroniarz. Była z nim w środku, ale wyszła. Na chwilę. Ta chwila wyjątkowo się przedłużała. Dariusz stał na bramce, ale zaniepokojony postanowił zadzwonić do Moniki na komórkę. Nie odebrała. Ale odebrał ktoś inny. W słuchawce odezwał się męski głos. Mówił rzeczy straszne. Przekazał, że dziewczyna Darka leży w kałuży krwi. Dariusz nie czekał ani sekundy dłużej. Wybiegł z klubu, jak szalony. Dowiedział się, że Monika została już zabrana do szpitala.
W tym czasie na terenie studenckiego miasteczka trwała prawdziwa bitwa. Funkcjonariusze dostali rozkaz strzelania do zadymiarzy gumowymi pociskami. Końca rozróby nie było widać, za to kończyła się amunicja. Dowódca przez radiostację próbował ustalić, w którym komisariacie może uzupełnić braki. Najbliżej było do siedziby łódzkiej drogówki. Policjanci pojechali po dostawę. Patrole otrzymywały pociski ze stalowej, tzw. alarmowej szafy. To właśnie wtedy doszło do tragicznej pomyłki. Dyżurna policjantka, wówczas zaledwie 25-letnia Małgorzata Z., rozdała funkcjonariuszom 25 sztuk amunicji z ostrymi, nie gumowymi, pociskami. Policjanci załadowali nimi broń. Zanim się zorientowali, zdążyli wystrzelić sześć razy. Kule trafiły trzy osoby. Jedna przestrzeliła głowę 23-latki. Druga kula trafiła 19-letniego Damiana. Trzecia pogruchotała twarz 19-letniego Mateusza. W sumie poszkodowanych wtedy zostało 47 osób.
Strzelanina na juwenaliach. 32 godziny walczyła o życie
Monika trafiła do łódzkiego szpitala około godziny trzeciej. Najpierw na operację, potem na oddział intensywnej opieki medycznej. Nastąpiła śmierć pnia mózgu. Oddychały za nią maszyny. Lekarze czekali 32 godziny, by organizm zareagował na leki. Nie udało się. Ale personel szpitala dowiedział się w tym czasie innej, bardzo ważnej rzeczy. Około miesiąc wcześniej Monika powiedziała swojej babci o tym, że ma zamiar oddać po śmierci swoje organy do przeszczepu.
Jak mówił wówczas prof. Piotr Kuna, dyrektor szpitala im, Barlickiego, do którego trafiła 23-latka, nigdy w karierze nie spotkał się z tak dojrzałą decyzją tak młodej osoby.
Po orzeczeniu śmierci Moniki, jeszcze tego samego dnia jej nerki zostały przeszczepione potrzebującym. Obaj biorcy byli w jej wieku. Czekali na taki dzień, na dawcę. Mama Moniki mówiła później, że niczego tak bardzo nie pragnęła, jak tego, by znalazł się ktoś, kto uratuje jej córkę. To się nie udało. Ale podkreślała, że kiedy jedna matka płacze, druga może się cieszy. Te słowa matki powtarzano jeszcze wiele razy... Piękny dar Moniki oznaczał, że ktoś dostanie szansę na życie.
Takiej szansy nie dostał 19-letni Damian. Ranny w brzuch podczas strzelaniny chłopak zmarł na stole operacyjnym.
Łódź. Procesy po krwawych juwenaliach
Tragedię, do której doszło na juwenaliach, badali potem śledczy. Jedenaście osób — w wieku od 19 do 27 lat zostało oskarżonych o udział w zamieszkach na osiedlu studenckim. Siedmiu mężczyzn odpowiadało za czynną napaść na policjantów, jeden za znieważenie funkcjonariusza, trzech za kradzież piwa. Dziesięciu złożyło wnioski o dobrowolne poddanie się karze.
Przed sądami obu instancji toczyły się też rozprawy związane z odpowiedzialnością za śmierć Moniki i Damiana. Łódzka prokuratura postawiła zarzuty niedopełnienia obowiązków oraz nieumyślnego sprowadzenia powszechnego niebezpieczeństwa, w wyniku czego śmierć poniosły dwie osoby Romanowi I., oficerowi dyżurnemu sekcji ruchu drogowego Komendy Miejskiej Policji w Łodzi. Był odpowiedzialny za wydawanie amunicji policjantom, którzy tłumili zamieszki. Roman I. pełnił dyżur feralnej nocy. Pomagała mu 25-letnia policjantka w stopniu sierżanta, Małgorzata Z. Trzecim policjantem był Radosław S. (42 l.), koordynujący akcją na Lumumbowie. To on wydał rozkaz, by dostarczyć naboje z dyżurki w łódzkiej drogówce.
Nie udało się ustalić, kto oddał śmiertelne strzały. Sąd uznał, że wina policjantów była nieumyślna. Ale nie miał też wątpliwości, że przez niedopełnienie obowiązków, a także inne błędy popełnione tragicznej nocy przez policjantów, doszło do tragedii. Policjanci zostali skazani na kary od roku do roku i 8 miesięcy więzienia w zawieszeniu na odpowiednio 3 i 4 lata. Sąd apelacyjny uchylił wyrok wobec Radosława S.
Juwenalia. Mija 20 lat od tragedii
Dziś, w 20 rocznicę od tragedii, na Julianowie, gdzie kiedyś mieszkała rodzina Moniki, starsi sąsiedzi wciąż o niej pamiętają. Mówią, że we Wszystkich Świętych zapalają znicz na jej grobie. — Tyle lat już minęło — przyznają — ale to był straszny szok. Taka młoda dziewczyna, miała przed sobą całe życie. Rodzina Moniki nie chce już wracać do tamtych potwornych dni. Z bliskimi Damiana nie udaje nam się skontaktować.
Tuż po juwenaliach w marszu solidarności z ofiarami tragicznych wydarzeń przeszło ulicami Łodzi 5 tysięcy osób. Wśród nich byli bliscy zabitych. Mama Damiana, choć unikała ludzi, zjawiła się na manifestacji, wzięła udział w mszy w intencji syna. O Damianie jego znajomi nie pozwolili powiedzieć złego słowa. Wspominali, że był kibicem, ale spokojnym, twierdzili, że nie było w nim agresji.
Dariusz, chłopak Moniki, wyrzucał sobie, że pracował przy ochronie innych ludzi, a jej uchronić nie zdołał. Mówił, że Monika była jego Promykiem. Nadzieją na piękną przyszłość. Taka była przed nimi. Dariusz rozglądał się za pierścionkiem zaręczynowym, chciał się oficjalnie oświadczyć. Monika go właściwie wyprzedziła. To się stało niedługo przed tragedią. Gdy przyszedł do domu, czekała na niego kolacja i szampan. Usłyszał wtedy, że go kocha, że chce z nim być do końca życia.
Na pogrzebach obu ofiar strzelaniny było po kilkaset osób. Damian spoczął na łódzkim Olechowie. Żegnali go kibice, ale było bardzo spokojnie. Obiecali to rodzinie Damiana przed pogrzebem. Nawet nie zabrali ze sobą szalików klubowych.
Monikę pochowano na cmentarzu na Radogoszczu. Jak informował portal lodz.naszemiasto spoczęła w grobie w ślubnej sukni. Tej, w której nie zdążyła stanąć przed ołtarzem ze swoim ukochanym. Jej młodą twarz przykrywał biały welon…
/13
Monika spoczęła na cmentarzu na łódzkim Radogoszczu.
/13
Damiana pochowano na Olechowie.
/13
Wesoła, towarzyska, taka szczebiotka - mówili o Monice jej bliscy.
/13
Grupa kiboli zepsuła całe juwenalia.
/13
Na osiedlu doszło do prawdziwej bitwy między kibolami a policją.
/13
Ostatnie pożegnanie 23-letniej Moniki.
/13
Grób 23-letniej Moniki.
/13
Ostatnie pożegnanie 19-letniego Damiana.
/13
Grób zastrzelonego przez policję Damiana.
/13
Na ławie oskarżonych zasiedli policjanci: 25-latka, która wydawała amunicję.
/13
Radosław S. koordynujący akcję policji.
/13
Roman I. pełniący dyżur w sekcji ruchu drogowego, skąd pobierano amunicję.
/13
Masz ciekawy temat? Napisz do nas list!
Chcesz, żebyśmy opisali Twoją historię albo zajęli się jakimś problemem? Masz ciekawy temat? Napisz do nas! Listy od czytelników już wielokrotnie nas zainspirowały, a na ich podstawie powstały liczne teksty. Wiele listów publikujemy w całości. Wszystkie historie znajdziecie tutaj.