W tym roku włoski Kościół katolicki otrzymał z budżetu państwa nieco ponad 910 tys. euro. W ubiegłym roku kwota ta wyniosła 1,3 miliarda euro, a w 2022 r. – 1,1 miliarda euro.
Chociaż mniejsze wpływy finansowe odzwierciedlają stopniowy, długoterminowy spadek liczby Włochów decydujących się na kierowanie części swoich podatków na rzecz Kościoła katolickiego, eksperci twierdzą, że tegoroczny spadek pokazuje również ogólną tendencję zmniejszania się dochodów z podatku dochodowego ze względu na zaległości fiskalne ze szczytu lockdownu z czasów pandemii COVID-19.
Otto per mille
Zgodnie z włoskim prawem 0,8 procent podatku dochodowego można przeznaczyć albo na zinstytucjonalizowane religie świadczące usługi społeczne, albo na finansowany przez państwo program pomocy społecznej. System jest znany jako "otto per mille", co oznacza "osiem na każdy tysiąc".
Podatnicy mają do wyboru szereg opcji w swoich formularzach podatkowych, chociaż tylko około 40 procent Włochów faktycznie wyraża taką preferencję. Pozostała część środków jest rozdzielana na podstawie preferencji wyrażonych przez tych, którzy faktycznie dokonali wyboru.
Obecnie poza Kościołem katolickim do uprawnionych odbiorców funduszy "otto per mille" zaliczają się Kościół waldensów, Zgromadzenia Boże, Adwentyści Dnia Siódmego, Związek Włoskich Gmin Żydowskich, luteranie, baptyści, grekokatolicy, prawosławni oraz Włoska Unia Buddyjska i Włoska Unia Hinduistyczna. Włoscy podatnicy mogą również zdecydować się na kierowanie swoich składek na rzecz państwa.
Co ciekawe, chociaż islam jest obecnie drugą co do wielkości religią we Włoszech po chrześcijaństwie, nie ma autoryzowanej organizacji muzułmańskiej, która otrzymywałaby fundusze z podatków. Zaskakującym faktem dotyczącym systemu "otto per mille" jest stosunkowo wysoki odsetek włoskich podatników – w zeszłym roku około 3 procent, co stanowi ponad 400 000 osób – którzy decydują się przeznaczyć swoje fundusze na Kościół waldensów, mimo że jego całkowita liczba członków w kraju wynosi zaledwie około 24 tys. osób.