Als je maar lang genoeg wacht wordt ouderwets weer nieuwerwets. Zo maakt door EV's nu ook de trommelrem een LL Cool Jesque comeback.
Progressie wacht op niemand en ook niet op auto's. Dat bleek wel op Le Mans in de jaren '50. Jaguar had daar ontzettend veel voordeel van hun nieuwe innovatie: schijfremmen. Het idee was overigens allerminst nieuw, want al gepatenteerd in 1902 door -jawel- The Lanchester Motor Company. Om maar te onderstrepen dat niet alle geniale ideeën meteen ook een belachelijk succes worden. Ook oude mannen Louis Renault en Wilhelm Maybach hadden volgens de overlevering al rond de vorige eeuwwisselingen dromen van schijfremmen.
Begin jaren '50 ging Jaguar echter aan de haal met het idee, samen met Dunlop. Stirling Moss himself hielp mee met de ontwikkeling van de schijfrem. Dat was in die dagen best heroïsch. Je ging eigenlijk in een kanon met onbewezen techniek zitten in vertrouwen op de techneuten dat het allemaal ook zou werken. Maar werken deed het. In de remzones was de Djèk oppermachtig. De concurrentie met trommelremmen zag het met lede ogen aan.
Hij was ook de eerste die ermee ging racen, in een C-type XKC 003 in 1952. Een jaar later, in 1953, pakte Jaguar een dubbelzege in de 24 uur van Le Mans. Het was de eerste keer dat de race werd volbracht met een gemiddelde van meer dan 100 mijl per uur. Moss werd overigens tweede, samen met Peter Walker. Tony Rolt en Duncan Hamilton wonnen de race.
Zoals andere technieken die bewezen zijn in de autosport, wist men vanaf dat moment dat de schijfrem premium was. Maar ja, het heeft lang geduurd voordat de meeste straatauto's ze ook kregen. De trommelrem was iets goedkoper en zat aanvankelijk ook vol asbest, waardoor in de brand vliegen minder een dingetje was. Uiteindelijk waren we echter aanbeland in een wereld waar alleen de goedkoopste koekblikken, zoals een Dacia Sandero, nog trommelremmen hadden. Het was eigenlijk een beetje als een film met Thijs Römer afspelen op de filmavond van de jongerensociëteit: het kón echt niet meer.
Maar dan gebeurt altijd het onverwachte. De trommelrem maakt een LL Cool Jesque comeback. Het komt allemaal door EV's en andere moderne afflicties. Een Volkswagen ID.4, een Škoda engnek Enyac, een Audi Q4 e-tron; ze hebben allemaal trommelremmen achter. Hoe dan? Wel, er zijn een aantal (goede?) redenen:
Remmen worden praktisch niet gebruikt en gaan anders roesten
Moderne EV's gebruiken de rem eigenlijk praktisch niet meer. Dat komt door regeneratie van energie, one pedal driving, enzovoorts. De remmen van auto's elektrische auto's worden daarom veel minder aangesproken dan die van hun benzinebroeders. Zo weinig zelfs dat 'vliegroest' zich niet alleen voordoet als een auto langer stilstaat, maar ook als daar dagelijk mee gereden wordt. Bij een trommelrem is dat minder een issue dan bij een schijfrem, omdat die laatste veel meer blootstelling heeft aan de elementen.
Fijnstof wordt opgevangen door de trommel
EV's zijn zwaar en belasten de wegen en banden zodoende meer. En de remmen in principe ook, mits die wel een keer gebruikt worden. Zodoende braken deze milieuwonders ook de nodige fijnstof uit. Echter, bij een trommelrem wordt dat stof deels opgevangen in de trommel. Zodoende kan de monteur waar de stereotype EV rijder vaak toch wat dédain voor heeft het in zijn longen opnemen zoals vroeger het asbest efficiënt verwijderen bij onderhoud.
Lichter en onderhoudsarmer
Onderhoud is volgens Volkswagen echter normaal gesproken niet nodig voor de trommelremmen achterop hun elektrische SUV's. De units die er af fabriek opzitten, gaan namelijk een autoleven mee. Škoda is bijzonder trots op de trommelremmen, want zij maken ze ook in Mlada Boleslav. Ze hebben een heel artikel op de website gezet om klanten uit te leggen waarom zij geen schijfremmen achter hebben. De trommelremmen zijn ook iets lichter dan schijfremmen, over het algemeen.
Goedkoper
En ja, het is toevallig ook goedkoper voor fabrikanten om trommelremmen te maken. Wellicht speelt dat ook een rol. Waarvan akte.
Dank Flying Bunch voor de tip!