Wij dachten dat we het einde in dit genre lang geleden al hadden gezien toen Siegfried Bracke aan het Comomeer over de villamuur van George Clooney probeerde te klimmen. Jammer dat Clooney geen gewapende beveiliging in dienst had, dat had uw leider nadien veel miserie bespaard. Toen de muur te hoog bleek voor de korte beentjes van de latere Kamervoorzitter, enterde Bracke een roeiboot en terwijl zijn toen nog 'beste vriend' Gui Polspoel achterin rustig een sigaretje zat te roken, peddelde hij als een bezetene door het Comomeer om Villa Clooney langs de andere kant binnen te dringen.
Waarom? Omdat het een opdracht was van Bruno Wyndaele. In een andere reeks van 'Beste Vrienden' zagen we de toen 70-jarige Willy Steveniers na het roepen van de historische woorden 'kust allemaal mainen toeter' vanop een rots van 80 meter hoog in de Egeïsche Zee duiken. Veilig ver weg van de rand keek Wyndaele onthutst naar wat mensen allemaal willen wagen 'voor de televisie'. En besloot daar nog een paar jaar zijn voordeel mee te doen.
Ondanks deze ervaringen zaten wij met open mond te kijken naar het kinderlijke gedrag van de deelnemers aan 'De Mol'. We moeten eerst iets bekennen: wij hadden dat programma nog nooit gezien. Dat gelooft u misschien niet, maar het is de waarheid. We hadden erover gelezen, kon moeilijk anders, maar hadden het kijken ernaar definitief afgezworen toen De Standaard die flauwekul de hemel in prees en er bladzijden zogenaamd ernstige journalistiek aan wijdde. 'De Mol' werd in die dagen uitgezonden op Eén, dat hielp, en medebedenker Bart De Pauw was een idool van de politiek correcte culturo's. Maar vorige maand hadden wij bij toeval toch een aflevering gevolgd en om zeker te zijn dat wij het niet hadden gedroomd, hebben we er een tweede aan vast gebreid. Typisch Kaaiman: alles voor het werk, het werk voor Kristus.
Jammer dat Clooney geen gewapende beveiliging had, dat had uw leider veel miserie bespaard.
Dat mensen zich zo onnozel gedragen. Een ijsje 8 kilometer verder brengen zonder dat het smelt. Als gekken. Het eerste het beste Chiro-kamp bedenkt minder infantiele proeven, om te zwijgen over de Reuzegommers of het Vierde Geniebataljon van Amay. Bij de Rode Duivels moet elke nieuwkomer een liedje zingen, ga daar maar eens aan staan. Wij hebben het na die twee afleveringen opgegeven, lang genoeg om vast te stellen dat de grootste valsaard bij die ongein niet de mol is, maar de presentator: Gilles De Coster. Met zonnebril. Dezelfde die zich in 'Oorlogsreporters' om het even wat op de mouw liet spelden door een bende krijgsfantasten. Wat een gladjanus. De manier waarop hij de afvallers naar huis stuurt, oh wat jammer, oh wat was hij of zij een fijne kandidaat, daarvan keert de gevoelige maag van Kaaiman om. Ook dat deed Bruno Wyndaele beter: die lachte de verliezers in hun gezicht uit.
En wat heeft dat met de verkiezingen... Ja ja, niets. Ze hebben dat format ooit aangeboden aan de Koreaanse Centrale Televisie, maar niemand wou de mol zijn. Met mollen hebben ze in de Democratische Volksrepubliek geen compassie. En met huichelende presentatoren evenmin. Ri Chun-hee, die fuchsia mee van het Koreaanse journaal, heeft nog nooit gehuicheld. Wel lichtjes gejubeld. Bij onze nieuwste kernproeven.
Meest gelezen
- 1 Comeback Conner Rousseau staat in de sterren geschreven
- 2 'Reddingsspecialist' CIM Capital doet bod op trailerdivisie Van Hool
- 3 De laatste hindernis naar een doorstart van Van Hool: het Amerikaanse kroonjuweel ABC
- 4 Europees Hof: Zwitserland schendt mensenrechten door gebrekkig klimaatbeleid
- 5 Voor excellente holdings moet u in Scandinavië zijn